Doğal, Özgür, Boz: Bozcaada

Geçtiğimiz yaz Ayvalık'ta tatil yaparken günübirlik yat turlarıyla ilgili bilgi almak için gittiğimiz bir gezi acentasında, teyzemin kıyıda köşede kalmış bir broşürü görmesiyle tamamen tesadüf eseri Bozcaada'ya gitme fırsatı buldum. Bozcaada'ya gitme fikrinin ortaya çıktığı, gezi acentasındaki o andan itibaren gidene kadar bu geziye büyük bir ilgi duydum çünkü bir adada yaşama fikrini küçüklüğümden beri ilgi çekici ve heyecan verici bulmama rağmen o ana kadar bir adaya gitme fırsatını yakalayamamıştım. Birkaç gün geçtikten sonra gezi günü geldi çattı. Teyzemle birlikte sabahın ilk ışıklarında, günün o en masum ve sakin saatlerinde yola çıktık. Önce muhteşem manzaralar eşliğinde birkaç saat kara yolculuğu yaptık. Sonra iskeleye gelmiştik ve işte tam karşımdaydı ada! Feribotla adaya yaptığım yolculukta hem deniz havasını solumanın getirdiği özgürlük hissini yaşadım hem de yaklaştıkça adanın gerçekten ismini hak eden "boz" renkli doğa manzarasının keyfini sürdüm. Adanın boz rengi bana kendi yaşadığım Anadolu topraklarından farklı olmayan bir yere gittiğimi düşündürdü başlarda fakat adanın sokaklarında yürüdükten sonra görüşlerim oldukça değişti. Adaya adım atar atmaz tarihi, hoşgörüyü ve özgürlüğü ruhumun derinliklerinde hissettim. Taştan yapılmış eski Rum evlerine ve kiliselerine, dev ağaçların olduğu meydanlarına, tamamen organik dondurmaların, pastaların, kurabiyelerin yapıldığı Çiçek Pastanesi'ne, adada naylon poşet kullanımının yasaklanmış olmasına ve sadece orada gördüğüm, duyduğum, hissettiğim daha nicelerine hayran kalmıştım. İlginç bir şekilde hem tanıdık bir yer gibiydi burası benim için hem de yabancı. Ege kasabalarını daha önce ziyaret etmiş olmanın verdiği ufak bir tanıdıklık vardı tabii ama daha birçok şey vardı. Etrafımda Türkçe konuşuluyordu bir kere. Otobüste rehbere domates reçeli tarifi veren teyze değil miydi şuradaki? Ama hiç tanıdık değildi bu sokaklar, asfalt neredeydi? Bir süre sonra, serbest dolaşma için ayrılan zaman geldi çattı. Hazırdım bu küçük adanın dar sokaklarını keşfetmeye! Önce telefonumun navigasyon uygulamasını kullandım yolumu bulmak için. Sonra, bu teknoloji ile bulunduğum yer arasında bir uyumsuzluk hissettim ve navigasyonu kullanmaktan vazgeçtim. Tabiri yerindeyse yüreğimin götürdüğü yere gitmeye başladım. Bir sağa dönüyordum bir sola neyle karşılaşacağımı bilmeden. Bu sokaklarda temiz havayı içine çekerek, kızgın yaz güneşinin altında, arada bir yüzüme vuran deniz rüzgarlarıyla yürümek bana inanılmaz bir dinginlik hissi verdi. Hiç tanımadığım insanlarla selamlaştım yürürken adanın yerlileriyle konuştum. Hepsi de çok sıcak davrandılar bana karşı. Gittikçe hoşuma gidiyordu adada olmak. Her noktasını keşfetmek istiyordum fakat zaman dolmuştu tekrar grupla buluşmalıydık. Adanın uzak sayılabilecek yerlerine doğru yola çıktık. Adanın doğal yapısıyla uyumlu rüzgar enerji santraline, buz gibi ve berrak bir suyu olan Ayazma Koyu'na ve adanın en büyük geçim kaynağı olan bağlardan birkaçına gittik. Gezdikçe daha önce neden buraya gelmeyi düşünmediğim için kızıyordum kendime. İşte akşam olmuştu bile! Gezinin sonlarına doğru bir hüzün kapladı içimi. Daha üzerinde tam bir günümü bile geçirmediğim Bozcaada'yı öylesine beğenmiş ve benimsemiştim ki geri dönecek olmak beni üzüyordu ama gelin görün ki dönüş zamanı gelip çatmıştı. Feribota bindikten sonra, adayı en rahat görebileceğim noktaya gidip son kez baktım. Kaleye çıkmış, günbatımını izliyordu genç bir çift. Köşedeki küçük meyhanenin sahibi oturmuştu kapının önündeki mavi boyalı sandalyeye denizi izliyordu. Kuşlar, sanki önceden çalışılmış bir dans gösterisi yapıyorlardı havada. Akşam olmak üzereydi. Biz adadan hızla uzaklaşırken ayrıntılar kayboldu. Üzerinde birkaç tane titreyen ışık olan boz bir ada kaldı geriye.