ANGARAM

Geçenlerde bir arkadaşımın tavsiyesiyle okuduğum Kurthan Fişek tarafından kaleme alınan "Burası Ankara" adlı kitap, Ankara'yı ne denli fazla sevdiğimi bir kez daha hatırlamamı sağladı. Taşına, toprağına hatta o kirli betonuna sevdalandığım bu şehrin yeri bende bir ayrıdır. Öyle herkes sevemez bu şehri. Doğup büyümek gerekir bence bu güzel ülkemin başkentinde. Zaten ben de sevebileceklerini düşünmüyorum İstanbulluların, İzmirlilerin bu şehri. Varsın sevmesinler bu denizsiz gri şehri. Kurthan Fişek gibi ben de bir kere tadını almışım daha da bırakmam bu güzelliği... Herkesin düşündüğüne ve inandığına nazaran yazarın kitabında İstanbul'dan dönüş yolunun Ankara'nın en güzel özelliği olduğunu savunuyor oluşu, Ankaralı olan beni mutlu etse de bir o kadar da şaşırttı. Acaba yanlış mı okudum diye defalarca okuduğum bu iddia, bir yandan beni güldürse de bir yandan da Kurthan Fişek ile olan fikir birlikteliğimizin ne denli fazla olduğunu fark etmemi sağladı. Ankara hakkında bu kadar ortak düşüncemizin olmasının en büyük nedeni, kanımca ikimizin de doğma büyüme 'Angaralı' olmamızdır. Her ne kadar aramızda yarım asırdan fazla yaş olsa bile birçok ortak yönümüzün olması beni neşelendiren bir başka etken oldu. Benim gibi onun da Kızılay'da, Ulus'ta gençliğinin geçmesi; geçmişten günümüze Ankara'nın tarihini nasıl koruduğunu görmemi sağladı. O, Ulus'ta o zamanın meşhuru olan radyoevine gidermiş ki bana kalırsa her Ankaralının görmesi gereken bir kültür ve ilim barınağıdır günümüzde bu evler. Bizlersek bugün, Ulus'ta Gençlik Parkı'na gidip eğleniyoruz ya da Devlet Opera 'ya gidip kulağımızın pasını sildiriyoruz. Her ne kadar geçmişten günümüzde aktiviteler değişse de Ankaralıların hala Ulus'a gidiyor oluşu, yıllar geçse bile alışkanlıkların Ankara'da değişmediğini gösteren güzel bir örnek teşkil ettiği kanısındayım. Ankara'nın neredeyse her karışında bir anısı bulunan Fişek; yaptığı başarılı betimlemeler ve yakıştırmalar ile beni bir yandan keyiflendirirse de bir yandan da eski günleri yad etmeme neden oldu. Eskiden hipodromda oynanan at yarışlarından bahseden yazar, rahmetli dedem ile izlemeye gittiğimiz o yarışların ne denli keyifli ve heyecanlı olduklarını hatırlattı bana. Kimi zaman üç beş bahis yaparak izlediğimiz yarışlar, bir zamanların en popüler aktivitesiydi kanımca. Kimilerince atlar için işkence olarak görülse de bence bu spor, eski dönemlerden beri süregelen sayılı yarışmaların başında gelir bence. Biri kalkıp bana 1850'lerden beri süregelen bir spor örneği ver dese, muhtemelen cevabım at yarışı olurdu. Belki de böyle düşünmemin sebebi, Kurthan Fişek gibi benim de at yarışı ile küçük yaşlarda tanışmamdan kaynaklı ona duyduğum büyük ilgidendir. Kitabı okurken anladım ki Kurthan Fişek tam bir Ankara hayranı. Onun bu şehre duygu aşk, Mecnun'un Leyla'ya duyduğununkinden pek de farklı değildir kanımca. Hakkında onlarca şiirler ve öyküler yazılan Asya ve Avrupa'nın köprüsü İstanbul'u, Yaşar Kemal'in İstanbul'u diyerek anlatan ve eski Ankara ile karşılaştıran Fişek; okurken bana fark ettirdi ki eski Ankara tozuyla dumanıyla bile günümüz İstanbul'una bin basarmış. Eskiden Ankara'da refah insanların bulunduğu ve trafik gibi bir problemin olmadığına değinen Fişek, beni o günleri hayal etmeye itti. Doğduğumdan beri Ankara'dayım fakat bu şehrin trafiksiz bir gününü hatırlamam. Gürültünün ve kargaşanın kol gezdiği bu şehir, anladığım kadarıyla burada doğup büyüyen insanlara güzel. Haliyle bir İstanbullunun gelip de bu şehir bizimkinden daha güzel dese herhalde oracıkta donup kalırdım. Eee, ne de olsa deniz var onların şehrinde. Evet, belki deniz yok bu şehirde fakat o gri havasının yağdırdığı aşk ve efkar; soğuk bir deniz esintisinden kat ve kat daha iyidir bence. Çağatay MEMİŞ