KABUSLARIN MASUMİYETİ

"Gördüğüm ve hissettiğim acılardan yoruldum artık, patron"(Darabont ) , Yeşil Yol'un beni en çok etkileyen repliği buydu. John Coffey gözlerinde yaşlarla ve çaresizce Paul'a hayatın onun için ne kadar acı verdiğini anlatırken fark ettim ki benim de gözlerim dolmuş, içten içe empati kurmuşum insanları iyileştirebilme yeteneğiyle "kutsanmış" zavallı adamla. Bir süredir dünyanın sandığımdan da kötü bir yer olduğunun farkındayım. Küçükken hepimiz kendimize, var olan tüm renklerin en pastel tonlarıyla boyadığımız güvenli bir dünya yaratıyoruz, ailemiz bu fikirle büyümemize izin veriyor. Hayatı çiçeklerden, hayvanlardan, salıncaklardan, yağmur sonrası toprağın üstüne çıkan solucanlardan, sadece hava ısınınca yiyebileceğimiz dondurmadan ve oyuncaklardan ibaret sanarak büyüyoruz. Çok net hatırlamasam da beş ya da altı yaşındaydım Amerika Irak'a savaş açtığında ve ne zaman haberlerde bu savaşla ilgili gelişmeler aktarılsa canım sıkılırdı, homurdanırdım, kanalı değiştirmek isterdim. Çocuk aklı işte, savaş onun için korkunç, kan dondurucu ya da insan haklarına aykırı değil, sadece sıkıcı. Büyüdükçe ve okudukça, canım başka türlü sıkılmaya başladı. Gözlerim doldu, nefesim daraldı, ellerim titredi "kocaman" insanlar çıkarları için masum insanları öldürdükçe. Kendimi bildim bileli, savaş temalı bilgisayar oyunlarından bile nefret ettim aslında. Daha da büyüdüm ve dünyada kadınlara hatta daha da kötüsü çocuklara tecavüz edildiğini öğrendim. Savaşlarda sadece askerlerin ölmediğini, bir ülke işgal ediliyorsa eğer bebeklerin öldürüldüğünü, kadınlara da tecavüz edildiğini öğrendim. On beş yaşında çocukların savaşa asker olarak götürüldüğünü öğrendim, öğrendikçe kanım dondu. Her sabah uyandığımda sosyal medya hesaplarımı kontrol ederim, benim habere ulaşma kaynaklarım onlardır; büyük gazetelerin sosyal medya hesaplarındaki çarpıcı başlıklara şöyle bir göz atarım. Her gün içimden geçirdiğim şeyler aynıdır: "Güzel şeyler olmuş olsun." ve her seferinde onlarca haber benim bu basit dileğimi buruşturup çöpe atar. Özellikle son zamanlarda gündemi takip edebilmek için telefonu elimden bırakamaz oldum; çünkü dünyayı bir kenara koydum, bu ülkede berbat şeyler olmaya başladığını fark ettim ve hepsini araştırırken kanım dondu, sinirden kıpkırmızı oldum, katıldığım imza kampanyalarının sayısını unuttum. Mesela çok yakın bir zamanda, Kızılay'ın göbeğinde bir patlama gerçekleşti. Onca masum insan acı içinde kıvranarak hayata veda etti, benim yaşımda olanlar vardı, benden daha küçük olanlar; onları benden ayıran tek şey -tıpkı benim de iki sene önce dershane çıkışlarında yaptığım gibi- o durakta otobüs bekliyor ya da metro alt geçidini kullanmak üzere yürüyor olmalarıydı. Bu olay benim kırılma noktamdı, artık insanların vahşetine ve kötülüğüne dayanamadığımı anladığım olaydı. İnsanların canını alabilmeyi kendine hak biçen her şeyden ve herkesten nefret ettim ama hiçbir zaman insani değerlerden yoksun olan bu insanların öldürülmesi gerektiğini aklımın ucundan bile geçirmedim. Belki de bundan dolayı çok şaşırdım ve etkilendim, ben bu düşünceyi aklımın ucundan bile geçirmezken insanlar bağıra bağıra ölüm istiyordu, hala da istiyorlar. Onları duydukça ben korkuyorum, şiddetin ancak şiddet doğuracağını ve bunun vahşi bir döngü olduğunu biliyorum çünkü. İçinde bulunduğum duruma üzülüyorum, ya bomba patlıyor ya da çocuklara tecavüz edilip sonrasında çocuklar değil de kurumlar korunuyor bu ülkede. Kabuslarım artık bunlar olmaya başladı, geceleri tuhaf yaratıklar görüp de korkan beş yaşındaki Elif artık büyüdü, artık kabuslarında patlamalar görüyor ya da çocukların tecavüze uğradığını. İyi olmaya, doğru olanın peşinden koşmaya çalıştıkça sinirlerimin daha da bozulduğunu hissediyorum, söylediklerimi kimsenin anlamadığını, kendi yaşama hakkımı geçtim, başkalarının yaşama hakkı için söylediklerimin tıpkı soğuk havada nefesimizin buhar olup gökyüzüne karışması gibi yok olup gittiğini düşünmekten kendimi alamıyorum. John Coffey gibi değilim, özel yeteneklerim yok, bu dünyada ya da dünyayı bir kenara bıraktım kendi ülkemde olan tüm şeylerin farkında değilim ama bildiklerim ve anlamaya çalıştıklarım beni üzüyor, korkutuyor ve sinirlendiriyor. Böyle zamanlarda ister istemez acaba insanın kötülüklere dayanma sınırı var mı diye merak ediyorum. Acaba ölümlerimiz kalbimiz atmaktan yoruldu diye değil de ruhumuz, çevremizde olup biten daha da acısı bizim başımıza gelen vicdansızca hayata geçirilmiş kan donduran olaylardan yorulup bin bir parçaya ayrıldığı için mi gerçekleşiyor? John Coffey'nin ölümü bir kurtuluş, dinleniş olarak görmesi gibi biz de öğrendikçe vicdanımız ve ruhumuz bu dünyadan silinip gitmemizi istiyor olabilir mi? Ne zaman böyle düşüncelere dalsam bir hayvanla temasa geçmek isterim, mesela bir kediyi okşamak, açsa karnını doyurmak. Çok masum gelir bana o kedi, onun kadar masum olan çocukların yüzüne bakamam ama insanlığın tüm utancını sırtımda taşıdığımı hissettiğim için ve düşünürüm istemsizce insanla hayvanı ayıran zeka mı yoksa başka bir şeyler mi var ortada diye. Cevap her zaman aynı şekilde gelir önüme, insanı hayvandan ayıran şey vicdanını kaybedebiliyor olmasıdır bence ve insan vicdanını kaybettikçe başka insanların tertemiz yüreklerine tırnaklarını saplayıp kanatır da kanatır. Keşke güzel bir dünya olsaydı burası, keşke ben sefaleti, açlığı, ölümü, savaşı, tecavüzleri göreceğim yerde mavi gökyüzünü, yeşil çimleri görerek yaşayabilseydim. Keşke kabuslarım çocukken beni korkutup uykumdan uyandıranlar gibi masum kalabilseydi.