BİR GÜN ÖLECEĞİZ BİR DAHA ÖLMEMEK İÇİN

Ölüm... Ne kelime ama. Nasıl yapılır ki tanımı ya da var mıdır evrensel bir karşılığı, neler çıkartır bilinçaltımızın derinliklerinden? Hayatın sona ermesi midir gerçekten, yoksa gerçek hayatın küçük bir başlangıcı mı? Hadi birkaç kelime ile anlatmaya çalışalım. Karanlık, parlak bir ışıltı; sessizlik, koca bir gürültü; yokluk, yeni bir başlangıç; hiçliğe karışmak, asıl varlığa bürünmek... Hangilerini çağrıştırdı sizlere? Karanlık, sessizlik? Ben yeni bir başlangıç olarak düşünüyorum. Çağrışımlar değişse de kendisinin inkar edilemez bir gerçeklik olduğunu inkar edemeyiz, edemezler, edemediler. Hiç duydunuz mu ölmeyen bir insan; düşmeyen, yaralanmayan, hastalanmayan, acı çekmeyen? Ama çok tanık olmuşuzdur dünyaya kazık çakmak isteyenlere. İnsanlığın başlangıcına kadar uzanan ve ölümsüzlük iksirini bulmaya çalışan simyacılardan beri süregelip bugün modern tıbbın çalışmalarına konu olan ve muhtemelen gelecek yüzyıllarda da devam edecek son derece önem verilen bir mesele olarak görülür, ölümü öldürmek. Uğruna feda edilen binlerce masum denekler, merdiven altında yapılan milyonlarca operasyonlar, harcanan milyarlarca liralar... Tüm bunlar daha iyi bir yaşam için mi yapılıyor sanıyorsunuz? Sanmıyorum, öyle olsaydı bugün hastalıklar had safhada olmaz yeni yeni hastalıklar türemezdi. Tek amaç ölmemek, daha uzun yaşamak. Yıldızlara çıksak da, güneşi fethetsek da engel olamayacağımız belki de tek şey olacaktır ölüm. Deva bulamadığımız ağır hastalıklara; atlatamadığımız depresyonlara; engel olamadığımız savaş ve istilalara; düzeltemediğimiz adalet ve hukuksuzluğa; istediğimiz gibi yaşayamadığımız hayatlara; gerçekleştiremediğimiz hayallere; sürdüremediğimiz huzur ve refaha; özgürce savunamadığımız kir ve ideolojilere ve daha nicelerine rağmen yine de terk etmek istemeyiz bu elem verici dünyayı. Ölümden sonraki belirsizlik midir bizi korkutan? Bilmiyorum. Belki de metrelerce yükseklikten ahenkle akan şelaleler, kilometrelerce yüksekliğe erişen heybetli dağlar, milyonlarca canlıya ev sahipliği yapan balta girmemiş ormanlar, milyarlarca kum tanesinden oluşmuş uçsuz bucaksız çöllerdir bizi dünyaya bağlayan? Buzullar üzerinde güneşlenen yalnız fok balıkları, türünün son neferleri olan sevimli pandalardır belki de? Sahiden bunlar mıdır? Rahat yaşamak için didinip dururuz; çalışır, çabalarız, saatlerce uykusuz kalır fedakarlık ederiz. Ayaklarımızın üstünde durup yuva kurmak isteriz. Aşık oluruz, severiz, seviliriz onu düşünür mutlu olmaya çalışırız. Arkadaşlıklar kurar, kardeşliğe dönüştürürüz. Kanser olur cehennemi hastane koridorlarında yaşarız, pes etmez atlatırız. Çünkü yaşamak, mutlu olmak isteriz. Genelde beklenilmeyen bir zamanda, mesela hayatınıza anlam verdiğini düşündüğünüz biriyle gelecek planları yaparken ya da çocuklarınızla resim çizerken ayırabilir sizi sevdiklerinizden. Kanseri yenmenin verdiği gurur ve mutluluk sırasında kalp krizinden de götürebilir, elim bir tra k kazasında da. Bir maganda kurşunu da yeterli sevdiklerinizden sizi ayırmak için. Deprem, sel, tsunami de birer neden olabilir. Tüm bunlar muhtemel yaşanıcası gerçeklikler. Yani istesek de istemesek de ölüm gelecek ve bizi sevdiklerimizden ayıracak. O zaman ne diye diretiyoruz yaşamak için anlamıyorum. Haa ölelim intihar edelim de demiyorum. Daha fazla yaşamak için diretmeyelim ölümün de bu "sınırlı" dünya için bir ihtiyaç olduğunu bilelim, bilincine varalım diyorum. Geçmiş nesillerin ölüp toprağa karışması sayesinde daha rahat yaşadığımızı unutmayalım. Asıl konumuzdan sapmadan hadi ölümü öldürüp birkaç cümle ile olacakları görmeye çalışalım. Daha mutlu olacağımızı düşündünüz? Bakalım cidden öyle mi olacak? Dünya nüfusu trilyonları bulmuş, yeryüzünde ayak basılmamış toprak parçası kalmamış. Açlık sınırından bahsetmek bile istemiyorum. Herhalde on yılda bir ekmeğe sahip olmak bile lüks sayılacaktı. Düşünsenize iki yüz yıldır bir şey yiyemeyenleri. Ne iki yüzü belki iki bin üç bin yıl. "Sınırlı" dünyanın "sınırlı" kaynakları tüm insanlara yetecek diye mi düşündünüz? Tüm ekonomik sistemler çökecek, sanayiden tarıma akın akın geçişler olacaktır. Sekiz yüz yaşınıza geldiğinizde hala ihtiyaçlarınızı karşılayacak yeterli enerjiye sahip olacağınızı mı düşünüyorsunuz? Peki size yardım etmesini beklediğiniz onuncu kuşaktan seksen yaşındaki "genç" torunlarınız mı geçiminizi üstlenecek? Sanırım onların da önceliği yüz elli yaşlarındaki anne ve babaları, iki yüz yaşlarındaki babaanne ve anneanneleri olacaktır. Devlet mi yardım edecek sanıyorsunuz? Neden yardım etsin ki ? Oksijen harcamak ve hastalık saçmaktan başka bir işe yaramıyorsunuz çünkü. Ölümün ölmesi halinde bu gibi olayların yaşanması muhtemel olacağı için "sınırlı" dünyamızda ölümün bulunmaz bir nimet, muhteşem bir ihtiyaç olduğunu hatırlayalım. Neyse ölümlü dünya ile devam edelim yazımıza. "Sınırlı" dünyamızda mutlu olmak için çektiğimiz çilelerde kalmıştık. Uğraşıp didiniyoruz ve ölüyoruz. Madem biliyoruz mutlak muhakkak bir ölüm, erteleyemeyeceğimiz bir randevumuz var o zaman değer mi bu kadar kıymet biçmeye? Değmez, hem de hiç değmez. "Ölüm ile kesilen bir hayatın hiçbir anlamı yoktur. Değmez... Bütün bu çabalara, sağalmaya, hasta olmaya, iyileşmeye, çalışmaya, mülk edinmeye, çocuk yapmaya, aşık olmaya değmez. Lisan öğrenmeye, şiir okumaya, saz dinlemeye, mutlu olmaya değmez. Ancak ölümsüzlük varsa bu dünya hayatının bir anlamı olabilir. Kendimi yeniden, sıfırdan üretmek istiyorum. " diye bahsetmiş insanın ölümsüzlük isteğinden, İsmail Güzelsoy Değmez adlı eserinde. Bir gün bitecek hissiyatından kaynaklı yaşayamadığımız tüm sevincimizi, mutluluğumuzu, huzurumuzu, özgürlüğümüzü elde edebileceğimiz ölüm sonrası ölümsüz bir "sınırsız" hayatın olduğunu bilmeliyiz. Hiçbir şeyin yarım kalmayacağına, kainattaki eşsiz düzeni sağlayan bir kudretin insanın en büyük ihtiyacı olan ölümsüzlük isteğini geri çevirmeyeceğini ve bunu sağlayabilecek bir gücünün olduğunu unutmamalıyız . Gerçek hayatın sadece bir provası ya da fragmanı olan dünya hayatını bir son değil, sonsuzluğa gidilen bir yolun ilk adımı olarak düşünmeliyiz. Ölüm bizi terk etmeyecek kadar açık ve net olabilir. Ölüm ölmüyor da olabilir. Ben yaşamayı sadece bir kimlik belgesi, ölümü ise ölümsüz sınırsız ve sonsuz bir hayatın başlangıcı olarak görüyorum, ya siz? Siz ne düşünüyorsunuz ölüm hakkında? Adil Erdem Bayazıt'ın Ölüm Risalesi adlı şiirinde de özetlediği gibi "Ölüm mutlak ve muhakkak, Tek kapısıdır ölümsüzlüğün.". Bu yalnızca sıradan bir temsil ya da edebi bir yapı değil aynı zamanda reddedilemez bir gerçekliğin çarpıcı bir dışavurumudur. Yani demem o ki, bir gün öleceğiz bir daha ölmemek için.