ETRAFI DİNLEYEBİLİR MİYİZ?

İnsanın hırsının bir sınırı var mı? Ya da egosunun? Bana kalırsa yok, böyle de gideceğe benziyor. Sonu iyi mi olur kötü mü olur orası tartışılır ama gidişat bu. Değiştirebilen de çıkmıyor. Hal böyle olunca kendimizi 'Tanrıcılık' oynarken bulabiliyoruz. Tabi ki de olması gerektiği gibi beceremiyoruz. Nereden olduğunu hatırlayamadığım bir replik vardır: 'Tanrı, usta bir marangoz gibidir. Pek çokları onu taklit etmeye çalışır, çoğu da elini keser.'. Pekala Tanrı her şeyi biliyor ama biz tanrı olmadığımıza göre her şeyi bilemeyiz. Çok bilmişlik gibi bir egodan vazgeçmeliyiz, aksi takdirde hiçbir zaman mutlu olamayız. Günümüzde herkes bir telaşın içinde. Kime sorarsanız sorun çok az kişi neden koşturduğunun yanıtını bilir. Olan, boşa giden değerli zamanlara oluyor. Bense bu kadar kasmanın bir şekilde bize zarar vereceği kanısındayım. Etrafta o kadar çok bilgi dolaşıyor ki hangisine yetişeceğimizi bilmiyoruz. Yetişsek bile doğru olup olmadığını bilmiyoruz. Haliyle de zaman kaybediyoruz. Her şeye yetişeyim derken kendimizi unutuyoruz. Zaten sonrası malum, şehirlerde mutluluk seminerleri veriliyor, yaşam koçları çıkıyor. Sosyal medyaya baktığımızda başkalarının mutluluğunu kıskanırken buluyoruz kendimizi. Kendimizi de mutlu etmek için bir şey yapıyor muyuz? Çok ama çok az çaba gösteriyoruz. Neden? Çünkü yapacak çok daha önemli işlerimiz var ve onlar için zaman lazım. Kendimize gelince de nedense zaman bulamıyoruz. Şu sıralar bir güven sorunudur aldı başını gidiyor. Birbirimize güvenemiyoruz. Beraber yaşamaktan kendimizi soyutlamış durumdayız. Haliyle başkalarının bildiklerini bilemiyoruz. Kendimize kattıklarımız sadece kendimizin bildikleriyle sınırlı kalıyor. Bu kadar telaşın ve bilgi karmaşasının içinde zaten bildiklerimizi salt bir şekilde değerlendiremediğimizden kendimizi yeterince geliştiremiyoruz. Halbuki bizim dışımızda başka insanlar da yaşıyor. Hatta yaklaşık 7 milyar tane daha var. Egomuzu pohpohlamak ve 'Tanrıcılık' oynamak için bu sayı biraz fazla gibi. Gerçi başta belirttiğim üzere, bunu asla kabullenemeyeceğiz. Oysa dünyadaki çoğu sorunun çözümü birbirine güvenmek ve bilgi alışverişinden geçiyor. Where to İnvade Next'in fragmanını izlediğimde çok farklı bir film olacağını tahmin etmiştim. Öyle de çıktı. Bu devirde yapılabilecek en cesur filmlerden bir tanesini yapmışlar. Egoların ve 'Tanrıcık'ların ülkesi Amerika'nın bile her şeyi bilmediğini, aksine çoğu şeyi bilmediğini o kadar güzel anlatmış ki... Halbuki biz Amerikalıları her şeyi bilen üstün insanlar olarak görmüyor muyuz? Hani onlar her şeyi yapabilecek kapasitedeydiler? Demek ki değillermiş. Dışarıdan öğrenecek o kadar çok şeyleri var ki ama dış dünyaya açılmaya korkuyorlar. Kendi içlerinde bir 'Amerikan Rüyası' oluşturmuşlar ve orada yaşıyorlar ancak en nihayetinde bir rüyada yaşadıklarının farkında değiller. Egoları onları olmayan şeyleri düşünmeye ve olmadıkları gibi davranmaya teşvik ediyor. Elbette bize de kendilerini öyle lanse ettikleri için kanıyoruz. Oysa medeniyetin temel değerlerinden birini ne yazık ki unutuyoruz: Medeniyet bilgi birikimiyle oluştu. Biz bu noktaya tek başımıza değil, tüm insanlar sayesinde geldik. Şu ana kadar da başkalarıyla temasta olmayıp gelişen bir toplum bulunmuş değil. Dış dünyayla diyalog kurup fikir alışverişi yapmayan toplulukların da hali ortada. 'Her şeyi ben biliyorum, başkalarını dinlemeye ihtiyacım yok, fikir söylemeyin beni dinleyin' gibi cümleler kurup mutlu olmayı beklemek çok ütopik olsa gerek. Halbuki başkalarını da dinleyebilsek, onların da doğru yapabileceğine inanabilsek, onlara güvenip diyalog kurabilsek ne kadar da farklı olurdu her şey. Sadece bana mı böyle geliyor o konuda da emin değilim ama egomuz bizi çoğu zaman yanlış yollara sürükledi. Bir insan egosuna kapılıp kısa süreliğine mutlu olabilir ama bunun sürdürülebilecek bir yaşam şekli olduğu kanısında değilim. Mutlu olmayacaksak tüm bu koşuşturmanın ve kendini beğenmişliğin amacını hala çözebilmiş değilim. İnsan kendi hayatını kendisi belirler. Genelde iki seçenek olur. Birincisi çoğunluğun yaptığını yapıp kuduz köpek gibi etrafta bencilce koşturup durmak, ne yapcağını bilmemek ve vaktini boşa harcamak, etrafında ona yardımcı olabilecek insanları görmezden gelip kendini yormak. İkincisi ise yapacağı şeyleri aklında oluşturup faaliyete geçmek, tek başına olmadığının farkında olup, başkalarının yardımını almanın onun hayatını ve yaşam standartlarını düzelteceğinin filmin yönetmeni Michael Moore gibi farkına vararak yaşamak. İkinci seçeneği seçenler için iyi bir haberim daha var. Belki adınızı ilk seçeneği seçenler kadar duyuramayabilirsiniz ama çok daha mutlu bir yaşam geçirirsiniz. Gerçi adınızı kaç kişinin duyduğu sizin için sorun oluşturmamalı, ne de olsa egonuza yenik düşmediniz. Oluşturmaz değil mi?