BEN HEP FERİDUN OLMAK İSTERİM

Sizin hiç başınıza geldi mi; sorunlarınızdan, hayatınızdan hatta bazen tümüyle koskoca benliğinizden kaçmak istediğiniz? Hani olur ya bazı anlar, gerçekten artık dayanamayacağınızı hissettiğiniz ve bir çıkar yol için çırpınıp durduğunuz; nereye giderseniz, kimle olursanız, ne yaparsanız yapın kendinizden kaçamadığınızı fark ettiğiniz o manidar anlar. Gerçekten de ne ilginçtir değil mi, her şeyi mekanınızı, davranışınızı hatta boydan boya görünüşünüzü bile değiştirebilirsiniz ama bir türlü o bedende can bulan ruhu, duyguları, düşünceleri değiştiremezsiniz, içinizde açılan bir yarayı bıçakla kesip atamazsınız, nerede olursanız olun o da sizinledir. İşte Mahir Ünsal Eriş'in Olduğu Kadar Güzeldik kitabından "Benim Adım Feridun" adlı öykü kendi benliğinden kısa süreliğine de olsa sıyrılıp bir başkası olabilen çaresiz bir adamın öyküsü. Aşk acısı acıların en büyüğüdür der kimileri. Ben bu fikre katılmam, daha büyük acılar vardır hayatta ama aşk acısı insanı yiyip bitiren türdendir, aklından çıkarabilene kadar her anında seninledir. Kafanda kurup sorular sormana, hep bir iç savaş vermene neden olur. O yüzden en acısı demek doğru değildir belki ama en yoruculardan biridir bence. Kafanda karıncalar dolanıp dururken sadece onları daha az hissettiğin anlar olur ama onlar hep ordadır çünkü sen Ayşe misin Ayşe hep bedeninde, Ali misin Ali en eğlenceli anlarında bile içindedir. Peki çözümü var mıdır bunun, bir başkası olsan mesela sen o olmasan artık. Yine de Ali'nin acısını duyar mısın? Feridun ise mesela ismin, başka bir ailen varsa, hiç tanımadığın insanların düğünündeysen, Feridun'a sorulan soruların cevapları sendeyse yine de Ali'nin aşk acısını çeker misin? İnsan bencil bir varlık değil midir? Birine üzülmekten daha çok yapabildiğimiz bir şey var mı sanki hani onun yerine acı duydum falan diyoruz ya hayır efendim düpedüz palavra. Olsa olsa sen onun acısına üzülürsün ama onun acısını hissetmezsin. Boşuna mı denmiş "el elin nesine gülerek gider yasına" diye. İşte bundan dolayıdır ki kendi acından tamamen kaçmanın tek bir yolu vardır: Ali, Mehmet her kimsen bir başkası olmak, Feridun olmak mesela. Feridun'un kendi ailesi var ne de olsa, kendi arkadaşları, akrabaları hatta kendi sorunları bile. Feridun ne yapabilir ki ancak içindeki Ali'nin acısına üzülür, Ali kız arkadaşını yad ettikçe onun için en iyisini diler, Feridun'un sorunu değildir ya! İsterse çok halsiz, çok kötü hissettiği bir günde olsun Feridun Ali'nin kız arkadaşlarıyla sorunlarını düşünüp acaba şöyle yapsalar mutlu olurlar mıydı, sorunsuz hallederler miydi, der mi? Haydi diyelim dedi, o karıncalar en fazla beş dakika Feridun'un kafasını kurcalar, peki ya sonra? Feridun işini gücünü yapar, amcasıyla dayısıyla gittiği düğünde oynar, düğün bitince onlara gider orda da birkaç posta içip ertesi sabah hayatına kaldığı yerden devam eder. E ne yapalım yani Feridun mu olalım hepimiz dediğinizi duyar gibiyim. Mesele Feridun olmak değil elbet. Sen istediğin kadar "benim adım Feridun" de birkaç günden fazla Feridun olmak mümkün mü zaten? Demem o ki hepimizin içinde bir yaradır, hele de içimizdeki yaralar kocamanken bir başka ruhla hayatımıza devam edebilmek arzusu. Ne güzel olurdu değil mi tak diye düşsek sıfırdan bir hayata Feridun deseler artık bize, tam karmakarışık sorunların ortasındayken sevenlerimiz çıkıverse, Feridun'a çok değer veriyor olsalar mesela, sorunlarımız yok olsa birden. Feridun'un mu sıkıntıları başladı bu kez de "Fehmi" olalım efendim, kaçalım hep sorunlarımızdan, kurtulalım artık kafamızdaki şu karıncalardan onlar bizi yiyip bitirmeden. Sonuç olarak, birkaç günlüğüne de olsa "Feridun" olmaya razı benim gönlüm. Sadece kısa bir süre için bile olsa yeni bir ruhta hayat bulmak, yeni bir kimliğe sığınıp sorunlardan kaçmak sanırım sadece benim değil, hepimizin ihtiyacı olan bir şey.