MERHABA OTİZM

Yazıma, bir zamanlar ön yargıyla yaklaştığım otizmlilerden özür dileyerek başlamak istiyorum. Hiç bilmediğim farklı bir dünyaymış meğersem otizm. Bunları Leean Whiffen'in Elveda Otizm kitabıyla ve yazın gittiğim Düşler Akademisi ile öğrendim. Öncelikle kitaptan bahsederek başlarsam, Leean, oğlu Clay'in otizmli olduğunu öğrendikten sonra kendisini büyük bir karmaşanın içerisinde bulur. Pahalı terapi ücretleri ekonomik olarak zorluklara yol açarken, Clay'in durumu da ebeveynlerini psikolojik olarak etkilemektedir. Tüm zorluklara rağmen, kenetlenen bu aile yılmadan savaşır ve bir çocuğun yaşayabileceği belki de en büyük zorluklardan biri olan otizmi beraber aşarlar. Bazı olayları yaşamadığımız için onların zorlukları, çileleri hatta varlıkları bile bizlere çok soyut geliyor. Otizmliler de bu gruplar arasında başı çekiyor. Otizm farkındalığı maalesef çok düşük ülkemizde. İnsanlar böyle bir şeyin olduğunun farkında bile değiller ne yazık ki. Ben de ilk defa bu yaz karşılaştım otizmli bireylerle. Otizm diğer engeller gibi direkt olarak anlaşılabilen bir şey olmadığı için fark etmek biraz zor. Fakat biraz dikkatli incelerseniz farklılıklarını anlayabiliyorsunuz. Evet, farklılık diyorum çünkü bana göre otizm bir engel veya eksiklik değil farkındalıktır. Otizm, aslında her insanda belirtileri görülen bir hastalık, alerjiye benzetebiliriz hatta. Ne zaman ki bu belirtiler çoğalmaya başlıyor, o zaman sıkıntılar kapıda beliriyor. Evet otizm bir farklılıktır ama ihtiyaçlarıyla ilgilenmek konusunda birebir yaşayan biri olarak kesinlikle söyleyebilirim ki, otizmli bireylerin bakımı çok zor. Düşünce gücünün de ötesinde bir zorluk, hayatınızı adamanız gerekiyor adeta. Akademiye gelen otizmliler arasında her yaştan insan vardı. Yaşça büyük olanlar genelde daha çok içe kapanıktı başlarda, tanışıp kaynaştıktan sonra ise sanki kardeştik. Otizm değişik yan etkileri olan bir farklılık. Bazı otizmli bireyler dahi derecesinde yüksek IQ ya sahip olabiliyor ama genel kanının aksine zekaları her zaman bu düzeyde olmuyor. Tanıştığım 12 yaşındaki Necip'i hiçbir zaman unutamayacağım sanırım. Mükemmel zekaya sahip pırıl pırıl bir çocuktu. Hasta diyemezdiniz ona kafadan hesapladığı matematik işlemlerini görseniz, sadece iki dakika içinde kaldığı odanın detaylarını baştan sonra sizlere de anlatsa siz de ona hayran olurdunuz. Sevgi dolu bakan gözleri, sizi önemsediğini belirten küçük detaylar o kadar farklıydı ki. Bu özel bir yetenek, bir farklılıktı, buna hastalık demek yanlış olur hatta ayıp bile kaçar. Necip'i ilk gördüğümde karşılıklı sevgi hissetmiyorduk doğal olarak. Korkmuştuk birbirimizden. Nasıl davranacağımı bilememenin verdiği endişeyle gitmiştim yanına. O da yeni biriyle tanışmanın gerginliğini hissediyordu, saklamaya çalışsa da kolayca fark ediliyordu. Öyle kasmıştım ki kendimi, vücudum üç dört santim genişlemiş bile olabilir. İlk gerginliği üstümüzden attıktan sonra bana atları ne kadar çok sevdiğinden bahsetti. Yumuşacık yelelerinden tutun da hangi malzemeden eyer yapılırsa at daha rahat eder, ona kadar. Sanki karşımda yılların tecrübesi bir seyisle konuşuyormuşum izlenimi vermişti. Ertesi gün beraber at çiftliğine doğru yola koyulduk. Yol boyunca elimi hiç bırakmamıştı, ata binerken korktu ben elini bırakınca. Ama sonradan anladı, kurmuştuk o bağı bir kere. Her zaman arkasındaydım, düşmeyecekti. Düşse bile uzanan el olacaktım ona. O çocuğun hayalini gerçekleştirmesini izlemek ayrı bir keyifti. Hayat belki onu hep dışlamıştı normal bir çocuk olmaktan. Çok fazla arkadaşı olmamış, küçük yaşlardan beri terapilere gitmişti. Ve Necip maalesef, şanslı olanlardan biriydi. O an orada olup Necip'in mutluluğunu görmenizi isterdim, uzun süren susuzluk sonunda su bulmak gibiydi veya dışarıdayken çok sıkıştığınızda eve gelip işemenin rahatlamasıydı yüzündeki. Neciple geri dönerken bir şeyler konuştuk, aslında pek dinleyememiştim yüzündeki gülümseme beni başka diyarlara götürmüştü. Necip hayallerini gerçekleştirebileceğine inanıyordu artık, farklı olsa da bu bir engel değildi önündeki. Önünüze koyulan engelleri yıkıp geçmek kolay değildir. Ama bir kere yıkarsanız o engelleri, artık bilirsiniz içinizde bir yerlerde. Bir ses fısıldar size, karşınıza yine engeller çıktığında. 'Sen bunları daha önce de aştın, şimdi de yapabilirsin.' Kitap genel olarak çok hoşuma gitti. Duygular çok güzel ifade edilmişti ve olduğu gibiydi. Ayrıca otizm farkındalığının artması için de çok önemli bir adımdı. Ne yapacağını bilemeyen anne babalar için adeta bir rehber. Kitap daha çok yaşanan şeyler üzerine olduğu için edebi tasvirlere pek rastlamadım. Kitapta tek beğenmediğim kısım ise kitabın başlığıydı. Bunu da araştırdım ve çeviriden kaynaklanan bir değişiklik olduğunu fark ettim. Kitabın orijinal başlığı ' In A Child's Journey Out of Autism'di. Elveda Otizm yerine Merhaba Otizm çok daha iyi bir başlık olurdu diye düşünüyorum. Çünkü kitapta otizmle mücadele anlatıldığı kadar otizmin kabullenişiyle beraber yan etkilerinin tedavi edilip özel yanlarının ortaya çıkarılması anlatılıyordu.