ACABA ŞİMDİ NE OLACAK?

Kendimi bildim bileli bir sonraki hamlede ne yaşayacağımı, başıma ne geleceğini, beni çok uzak gelecekte değilse de hemen ötede neyin beklediğini merak etmişimdir. Daha küçücük çocukken büyüyünce nasıl biri olacağımı, neler yapacağımı, mesleğimi veya okuyacağım üniversitemi o günlerden tahmin etmek, öngörmek isterdim. Ve nedense gelecekte ne olacağını bilmenin bir çeşit mutluluk ya da en azından avantaj sağlayacağını düşünmüşümdür. Yaşadığınız bir olayın nasıl sonuçlanacağını, bir şekilde o olayı yaşamadan veya tam olarak bütün yönleriyle anlamadan, bilebildiğinizi hayal edin. Muhteşem olmaz mı? Hayır. Olmaz. Bir bölümünüzün "Nasıl ya?" dediğinizi duyar gibiyim. Ama bence olmaz. Çok ciddiyim. Hiç güzel olmaz hatta daha ileri giderek rahatsız edici bile olabileceğini söyleyebilirim. Nasıl mı anladım? Bakın anlatayım. Sinema sayesinde. Aslında çok derin ve karmaşık ya da moda deyimiyle 'sofistike' bir sinema zevkim yahut bilgim olduğunu söyleyemem. Hatta evdeki asıl sinema izleyicileri olan ailemin tavsiye ve yönlendirmeleriyle filmler izleyip bu yanımı geliştirdim desem çok doğru söylemiş olmam. Ben de birçok arkadaşım gibi hala hangi oyuncunun oynadığına bakarak veya kabaca konusuna göz atarak film seçenlerdenim. Ama bir süre önce izlediğim bir film sayesinde nasıl filmlerden hoşlandığımı, bir filmin ancak senaryosu ve yönetmeni kadar iyi olabileceğini ve hepsinden önemlisi hayatta bir sonraki adımı bilmenin aslında iyi bir şey olmadığını anladım. Filmin orijinal adı "The Game" yani Oyun. Çok yeni bir film sayılmaz aslında neredeyse yirmi yıllık. Dedim ya hep bir sonraki hamlede neler yaşayacağımı merak ederdim diye, bir film izleyicisi olarak da aynı tavrı sergilediğimden haberim yoktu. İzlediğim her filmde, türü ne olursa olsun ama en çok da polisiye veya gerilim filmlerinde, ekranda gördüğüm olayları takip edecek olayları sürekli tahmin etmeye, ön görmeye çalıştığımı fark ettim. Perdede izlediğim olayların ötesinde olmak, bir sonraki adımı doğru tahmin etmek bana başlarda tanımlayamadığım bir haz veriyordu. Bu hazzın nedenini anlamaya çalıştığımda şunları buldum; olayların akış yönünü ben belirliyormuşum gibi hissediyor, filmin konusunu kolaylıkla anladığımı düşünüyor ve beni hayal kırıklığına uğratacak beklentilere girmiyordum. Diğer yandan izlediğim filmin sonunu ilk sahneden tahmin etmek beni filmden koparıyor, sıkılmama sebep oluyor ve daha da önemlisi yeni bir şeyler görüp öğrenmeme engel oluyordu. "Oyun" adlı filmin başına da bu duygu ve düşüncelerle oturduğumu hatırlıyorum. Ama ilk sahneden itibaren filmlerden ve hayattan beklediğimin bu olmadığını ya da olmaması gerektiğini anladım. Zira filmin açılış sahnesinden itibaren gösterilen olay örgüsündeki hiçbir ilerlemeyi veya kırılmayı doğru tahmin edemedim. Hatta şöyle demek daha doğru ki ne tahmin ettiysem tam tersi veya hiç aklıma gelmeyen bir versiyonu çıktı karşıma. Film boyunca her defasında baş rol oyuncusunun başına gelen olayları öyle yanlış tahmin ettim ki tahmin etme dürtüm iflas etti ve görevi bıraktı. Yani tahmini bırakıp olaylar benim başımdan geçiyormuşçasına filmin akışına kapıldım. İtiraf etmeliyim ki filme, senaryosuna ve anlatım şekline bayıldım. Ancak beni en çok etkileyen ve belki de hayatıma dair tahminleri umursamamı engelleyen şey ise filmin sonuydu. Benim baş erkek oyuncusu için birbirinden zor, acı hatta yıkıcı olaylar olarak değerlendirdiğim, tüm maddi birikimini kaybetmesi, güvenebileceği kimsenin olmadığını fark etmesi ve Meksika'da bir tabuta konarak terk edilmesi olaylarının bile aslında bir oyun olduğunun ancak ve ancak son anda ortaya çıkmasıydı. Hem de öyle bir oyundu ki, en sevdiği insan tarafından organize edilen, önemini unuttuğunu sandığı tüm değerleri ve güzellikleri tekrar eski önemli hallerine geri döndüren bir oyun. İşte o zaman iki şeyi fark ettim. Birincisi ben bir sonraki sahnesini rahatlıkla ön görebildiğim filmleri sevmiyorum. İkincisi ve önemlisi ise; hayatımı bir sonraki hamlede neler olacağını önceden bilmeye çalışarak geçirmek beni yaşanan andan uzaklaştırıp tuhaf bir kovalamacanın içine atıyor. Bu yüzden artık bir sonraki hamlede neler olabileceğini tahmin etmeyi bıraktım. Şimdi ve bu anda kalmak, elinden gelenin en iyisini yapmak ve günlerin getireceği her olayı tüm gücün ile geldiğinde karşılamak en doğrusu bence. Damla VURAL