Ahmet Kutsi Tecer "Bütün Şiirleri"

Hayatımda belli başlı bazı dönemlerde kendimi çok farklı hissederdim. Doğa bana gerçekte olduğundan çok daha farklı gelirdi, ağaçlar beni büyülerdi. Doğayı doğa yapan canlı ağaçtır ve kesinlikle hayatın temelidir bana göre bir ağaç. Ahmet Kutsi Tecer'in şiirlerini okurken de ağaç temasına oldukça fazla rastladım ki bu da beni diğer şiirleri hariç, sadece belli başlı şiirlerinde kendine çekti. Diğer şiirlerinde daha çok aşk, lirik, dostluk, kader tarzında konular işlemişti ki bu da benim ilgimi pek çekmedi açıkçası, hepsi hayatın diğer gerçeklikleri hakkında olan, her gün gördüğümüz şeyler hakkındaydı ve bana göre tamamen sıradandı fakat ağaç hakkındaki şiiri insana ne kadar sıradan gözükse de öyle değildi. Evet, diğerleri gibi her gün gördüğümüz bir canlı ağaç, fakat Tecer'in şiirlerindeki "Ağaç"ın tek farkı kutsal bir varlık ve canlı olarak anlatılmasıydı. Böyle bir anlatım onu tamamen farklı kılıyordu ve anladım ki gerçekten ağaçları seven birisi Ahmet Kutsi Tecer, tıpkı benim gibi. On dokuz yaşıma kadar ağaçların arasında büyümemin bir sonucuydu bu, sayısız kez onlara tırmanır, kendi amatör ağaç evimi kurar ve hiç aşağılara inmezdim. Tecer'in yazdığı bu şiirlerde çok farklı düşünceler gördüm. Bir ağacın bakış açısından olayların nasıl gelişebildiği, zamana nasıl meydan okuduğu, ne gibi anıları olduğu ve bunun gibi şeyleri. Gerçekten çok güzel bir bakış açısıydı. "Sen, ağaç, bozkırın yeşil gururu, Eşsiz yalnızlığın tacı, onuru, Çıplak bir tepenin süsü, sevinci, Bu gündönümü de, bu da geçici. Sen kendi başına buyruk, ne mutlu! Keyfince salınıp oyna umutlu; Her şeyin, dalların, yaprakların var. Köklüsün, kökün var, toprakların var. Yeter, yeter bu yas, at bir kahkaha, Haydi güzel ağaç, haydi bir daha!" Bu şiir tüm o anılarımı tekrar hatırlamamı sağladı ve bunun üzerine kendimi bir ağacın yerine koydum, onun açısından düşünmeye çalıştım. Benim gibi bir çocuk gelip üzerime tırmansa, dallarımı kırsa, üzerime çiviler ile bir şeyler çaksa ne hissederdim acaba. Bu düşünce bana gerçekten çok farklı gelmişti çünkü sıradan bir ağaç yaklaşık iki yüz yıl yaşıyor ve bu zaman diliminde tanık olabileceği o kadar çok olay, anı ve bir o kadar daha çok şey var ki... Bu yaşıma kadar o ağaçların altındaydım ve eğer düşünebilselerdi benim hakkımda ne düşüneceklerini çok merak ediyorum, çünkü gerçekten samimi bir şekilde söyleyebilirim ki bazen onlara karşı duygular beslerdim, onlara sarıldığım, yaralarını reçine ile kapattığım zamanlar pek fazladır (tabii o yaraları ben açardım hep). Küçük yaşlarımızda mahallemizde boyu yaklaşık kırk metreyi bulan bir çam ağacı vardı, hatırlıyorum da her gün dışarıda, sıcak güneşin altında uzun bir süre oynadıktan sonra o ağacın altına gider, oraya uzanır ve dinlenirdik. Yerde uzanırken güneşin çam ağacının yapraklarının arasından vurduğu o ışığı izlerdim ve bir yandan da rüzgarın ağaçta yaptığı o etkiyi izlemek beni büyülerdi. O kadar devasaydı ki kendimi orda bir karınca gibi hissederdim hep. Onca yaprağın büyük bir harmoni ile savrulması, güneş ışığının sallanan yapraklar ile zaman zaman gözümü kamaştırması ve bunlar olurken bir yandan da çocukluğumun geçtiği o yerdeki atmosferin etkileyiciliği gerçekten inanılmazdı. Fakat Ahmet Kutsi'nin şiirlerinde de olduğu gibi negatif gerçeklik de hayatın bir olgusudur. O yaşlarımda o ağacın kesildiğine tanık olmuştum ve onun gibi birçok ağaç daha kesilmişti, ağlamıştım ve sanırım yaklaşık iki hafta evden çıkmamıştım. Evimizin penceresinden dışarı baktığımda artık kocaman bir boşluk vardı ve tabii ki de o ağaçtan geriye ne kaldıysa onlar vardı, tıpkı parçalanmış bir ceset gibi orada öylece duruyordu; "Bozkırda, bu masal topraklarında, Günlerin zinciri ayaklarında, Tanrılar yüzünü çevirmiş ondan, Bu ağaç göklerden inen bir çoban. Yıldızlar bu gece kayıp bir sürü, Ne çomar haykırır, ne bir gökbörü. Ne gönül ne duygu, ne us, ne inan; Silindi büsbütün ağaç dünyadan. Şimdi yer yer siyah, karanlık, sinsi, Ne gök kaldı, ne dağ, ne de ötesi..." Bu dizelerden de anlaşılabileceği gibi, bana çağrıştırdığı tek şey ölümdü. Böyle bir kutsal varlığın yok oluşu, dünyadan silinmesi... O gün böyle bir şeyi yaşadıktan sonra ağaçlara kutsal varlıklarmış gibi bakmışımdır. Tecer'in şiirlerinde hep dikkatimi çeken bu olmuştu, ortada bir ağaç sevgisi vardı ve ona olan bakış açısı farklıydı. Diğer şiirleri pek ilgimi çekmese de bazılarını gerçekten sevmiştim. Ağaç şiirinde olduğu gibi karanlık ve negatif bir atmosfer vardı, doğrudan ölüm sembolize ediliyordu ve gerçekten şaşırtıcı bir şekilde güzeldi. Şiirlerde genelde böyle bir hava vardı, mutluluk, kasvet, ölüm, aşk temaları çok fazlaydı. Bazıları bana gençliğimi, bazıları yakın zamanda yaşadıklarımı anımsattı fakat beni en çok kendine çeken ağaç temalı olan şiirlerdi kesinlikle. Bir ağacın bakış açısından, şımarık, hiper aktif, dallarımı kıran, bana çiviler çakan bir çocuk düşündüm ve bu çocuğun bu zamanlarının zaten birkaç sene içerisinde biteceği aklıma geldi, hepsi kısa bir süre sonra bitecekti. Benim ömrüm iki yüz yıldan fazlaydı ve küçük bir çocuğa katlanacak çok fazla zaman vardı. Bu durum hem üzücü hem de sevindiriciydi. Bu çocuğun hayatının bir parçası olmak, onun zihinde bir yerinin olması sanırım büyülü bir şeydi. Senin üzerindeyken yaşadığı anılar hep onunla kalacaktı ve en önemlisi diğer ağaçlara karşı da bir sevgi besleyecekti. Doğa ona farklı gelecekti ve onu her ortama tercih edecekti. Tek zararı belli başlı yerlerde kendini yabancı hissetmesi ve ait olduğu ortama dönmek istemesi olacaktı, bu da onu bazı durumlarda zorda bırakacaktı. Bu çocuk bendim ve gerçekten de yaşadıklarım bunlar oldu. Çocukluğumdaki bu büyülü ağacın bende yeri başkaydı, benim şu anda olduğum kişi olmamdaki payı çok fazladır. Bence doğa sevgisi küçük yaşta onunla iç içe olarak kazanılabilir. Ahmet Kutsi Tecer'in bu şiirleri bu temayı fazlasıyla güzel işlemişti ve bende daha önce aklıma gelmemiş olan bu düşünceleri yarattı. Çocukluğumdaki o ağacı böyle hatırlamak ve bir yandan da yaşanmışlıkların bu şekilde akla gelmesi şiirin en büyük özelliklerinden biri bence. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Efe Makaracı