Yıldızlar ve Kalpler Arası

Yıldızlarası filmi geçtiğimiz hafta gösterime girdi ve oldukça ses getirdi. Tüm zamanların en iyi bilim kurgu filmleri olan 2001: Bir Uzay Destanı ve Yerçekimi filmlerine meydan okudu. Konu olarak da bir o kadar ilginç; yakın gelecekte, dünyamızın kaynakları tükenmekte ve şiddetli toz fırtınaları özellikle gelecek nesillerin sağlığını tehlikeye atmakta. Eski bir astronot olan Cooper kendisini NASA'nın bir görevinde, diğer astronotlarla insanlığın son uzay gemisini bir solucan deliğinden geçirip alternatif gezegenler ararken bulmakta. Filmi izlerken, ilk yarının son derece sıkıcı olduğunu ve geri kalan bir buçuk saati nasıl geçireceğimi düşündüm. Fakat ikinci yarı beni ve tahminen tüm izleyiciyi öyle bir içine aldı ki zamanın ne kadar çabuk geçtiğini fark edemedim. Filmin başları taşrada geçmekte, izleyiciye günün şartlarını üstüne basa basa anlatmakta. Ekin yetiştirmek öyle önemli ki, bir astronot bile işini bırakıp ailesini geçindirmek için tarlada çalışmak zorunda. Her şey aşırı dramatize edilmiş ve pek fazla bir olay gerçekleşmemekte. Ama filmin başının sonuyla oldukça bağlantılı olduğunu düşünürsek, o etkileyici son için mükemmel bir altyapı oluşturmuş. Filmde fark ettiğim dört ana hedef var: Görüntüler, gerçekçilik, sesler ve verilmek istenen mesaj. Görüntüler gerçekten muhteşem, teknolojinin sınırları oldukça zorlanmış ve tüm o sahnelerin stüdyolarda, yeşil bir perde önünde çekildiğini düşünmek benim için tamamen hayal kırıklığı. Filmin son 40 dakikasında öyle bir beşinci boyut şekillendirilmiş ki, insanın aklı hayali duruyor. Ben filmin son bir saatini bir elim açık ağzımda, bir elimse kalbimde izledim; yani baya etkilendim. Benim beşinci boyutu sözcüklerle anlatmam mümkün bile değilken, yönetmen Christopher Nolan eşsiz bir illüstrasyonla filmi bitirmiş. Diğer önem verilen bir öğeyse gerçekçilik. Film, genel olarak konuşursak tüm bilim kurguların aksine fazla gerçekçi. Nolan senaryo danışmanını bir kuantum fizikçisi seçerek istediği hedefe ulaşmış. Uzayda sesler yok, bilimsel metotlara uygun ama yine de epik bir eser Yıldızlararası. Görüntüler evet iddialı, ama asla bir şov değil. Yaşanan aksilikler sırasındaki kaos ortamı izleyiciyi gerçekten geriyor, sanki biz de oradaymışız gibi. Benim filmde en yersiz bulduğum şey ise müzikler. Evet Hans Zimmer'ın müzikleri kesinlikle eşsiz ve olayları dramatize etmede oldukça baskın bir rolde, fakat tüm gerçekçilikle bir kontrast içinde. Fazla gürültülü ve epik müzikler izleyicinin ilgisini dağıtıp, ucuz bilim kurgu hissini veriyor. Verilmek istenen mesaja gelirsek, görecelik kavramını aşabilen, yer ve zaman farkı tanımayan tek şeyin sevgi olduğunu vurguluyor birçok sahne. Cooper ile kızı Murphy arasındaki galaksi tanımayan bağ insanı gerçekten şoka uğratıyor. Cooper ve ekibi için iki olası plan var; ya yeni bir gezegen bulup dünyada yaşayan tüm insanları buraya götürmenin bir yolunu bulmak, ya da denekler ve yumurtalar sayesinde bu yeni gezegende yepyeni bir nesil oluşturmak. Cooper'ın en çok istediği şey kızını ve tüm insanlığı kurtarmak fakat film boyunca bu durum pek olası gözükmüyor ve biz de kendimizi sorguluyoruz; acaba sevdiklerimiz mi daha önemli yoksa geleceğimiz mi diye. Her şey beklenmedik bir şekilde gelişiyor ve Cooper'ın Murphy'yi kurtarmasını beklerken aslında Murphy, Cooper'ı ve tüm insanlığı kurtarıyor. Bilim kurgu olmasına rağmen kesinlikle çok duygusal bir film Yıldızlararası. Kesinlikle herkese tavsiye ettiğim ve etkisinden uzun bir süre çıkamadığım bir film oldu bu. Bilim kurgudan nefret eden bana bile bu kadar sevdirdi kendini. Benim en büyük zaaflarımdan biri güzelliktir, bir şehri saatlerce dolaşıp bir tabloyu dakikalarca izleyebilirim ve Yıldızlararası da kesinlikle zaaflarımdan biri oldu.