ANTABUS- SERAY ŞAHİNER

Günümüzde çok sık gündeme gelen ve tartışılan bir konu kadına şiddet. Neredeyse her gün üçüncü sayfa haberi olarak karşımıza çıkıyor gazetelerde. Yazar, Seray Şahiner'i daha önceden duymamıştım, bir arkadaşım tavsiye etti. İlk iki kitabı da kadınlara yönelikmiş. Duyunca ilgimi çekti ve hemen okumaya başladım. Yazarın, okurken hem düşündürebilmesi, hem güldürmesi hem de rahatsız edici olması beni çok etkiledi. Kitabın ana karakterinin adı Leyla. Oda senin benim gibi normal, sıradan bir insan. Ama ailesi tutucu ve hatta dışarı çıkmasını yasaklamış. Köyden İstanbul'a göç etmiş ailesi ile birlikte. Zaten günümüzde de çoğu insan, özellikle köy ve kasabalardan, büyük şehirlere göç eden insanlar, bu konu d biraz sıkıntı yaşıyorlar. Özellikle (sınıf ayrımı yapmak istemem ama) alt kesim bu konu da daha çok tutucu olabiliyor. Leyla da ailesinin baskısından sıkılıp, çalışmak istiyor. Bir hazır giyim atölyesinde işe başlıyor. O da herkes gibi aşık oluyor, sonrasında aldatılıyor, bir de bunlarla kalmayıp üstüne tecavüze uğruyor. Her şeye rağmen dimdik ayakta durabiliyor ve kendisi ile rahat bir şekilde dalga geçebiliyor. Leyla bir yandan saf, bir yandan da çok güçlü ve zeki bir kadın. Hayatı boyunca babasından, abisinden, sevdiği adamdan ve başka erkeklerden şiddet görüyor. Bazen sesini çıkarmıyor ama bazen de karşı çıkıyor. Bağırıyor, küfrediyor, yaşadıklarına karşı sitem ediyor. Biz de ise durum çok farklı. Eşinden, sevdiği erkekten veya abisinden şiddet gören kadınlar sesini çıkaramıyor. Ülkemizde şiddet gören kadınlara neredeyse hiç bir şey yapmıyoruz. Hep sessiz kalıyoruz, görmezden geliyoruz. Kimileri sokak ortasında dayak yerken, kimileri sapkın eşleri veya işverenleri yüzünden yolda, orada, burada defalarca bıçaklanırken, yoldan geçen insanlar "vah vah" , "tüh tüh" demek ve öylece bakmak dışında hiçbir şey yapmıyor. Sanırım burada insanın kendisini koruma içgüdüsü ortaya çıkıyor. Bir şey dersem, karışırsam o adam bana da saldırabilir diye düşünülüyor olabilir. Sonra bu olaylar haberlere çıkıyor. Biz de bu olanları hep medya aracılığı ile öğreniyoruz. Aksöyek 2 Teknoloji ilerleyip, sosyal medya hayatımıza girdiğinden beri bütün haberleri oradan takip ediyoruz. Herhangi bir olayda hemen herkes internet üzerinden etkinlik oluşturuyor. Bu etkinliklerin kimisi gerçekten ses getiriyor, kimisi de insanların kendi vicdanlarını rahatlatmak adına oluyor. O kadar tembelleştik ki, fotoğraf paylaşarak bir olayı protesto ettiğimizi sanıyoruz. Böyle yaparak kendimizi vicdan sahibi insanlar olarak tanımlıyoruz. Oysaki yaptığımız tek şey yerimizden kıpırdamadan kendi kendimizi yiyip bitirmek. Enerjimizi sanal ortamda değil de, gerçek dünya da çözüm üretmeye çalışarak, çözüm üretemesek bile çevremizdeki insanlara yardımcı olmaya çalışarak bu ülkeyi daha yaşanılır bir hale getirebiliriz. Son olarak, bu roman insanı biraz da olsa düşünmeye itiyor. Zevkine okunulacak türden de bir kitap değil, okuduktan sonra insan kendisini karamsarlığın içinde bulabiliyor. Nereye gidecek bu ülkenin hali, ne olacak bu kadına şiddet konusu diye düşündürüyor. Bence bu roman sadece kadınlar tarafından değil, erkekler tarafından da okunulmalı ki, biraz empati duyulsun kadınlara karşı. Yazarın didaktiklikten uzak olan anlatım biçimi ve okurken düşündürüyor olması da kitabı okumak için gerekli bir neden. Aynı zaman da bu romanın bir de tiyatro oyunu varmış, arkadaşım söyledi ve Nihal Yalçın canlandırıyormuş romanın ana karakterini. Ben gitmedim, izlemedim ama gitmeyi gerçekten çok isterim. Herkese de şiddetle tavsiye ederim.