SOSYAL HAPİS

İnternet, günümüzün vazgeçilmez parçası. Su kadar önemli, elimiz ayağımız oldu bir anda. Tabii olay bu noktaya gelene kadar bizi de fazlasıyla değiştirdi. Çoğu kişinin işlerini kolayca halletmesi, yemeklerini bile ayaklarına söylemesi onları tembelleştirdi, sosyal medyada beğeni kazanma hevesi bencilleştirdi. Öyle bir parçası oldu ki hayatımızın, internetin beş dakikalığına kopması bile sanki yaşamımızdan on yıl götürüyor. Kimler mesaj attı, en son kim fotoğrafımı beğendi, arkadaşım oyun için yolladığım can isteğini kabul etti mi... Aslında hepsi kafamızı boşu boşuna kurcalayan, ''sosyalliğin'' gerektirdiği zorunluluklar. İnsan bir kere girdi mi bu sosyal dünyaya, hapsoluyor, kurtulamıyor kolay kolay. Nerve adlı film, bu bahsettiklerimi internet üzerinden oynanan bir oyun aracılığıyla izleyiciye aktarıyor. Özgüveni olmayan ve para kazanmak isteyen bir kızın sırf kendini arkadaşlarına ispat edebilmek için başladığı bu oyun, sosyallik adı altına saklanan oyunların aslında kişiye nasıl zarar verdiğinin bir kanıtı. İnternet ortamında başarılı olmak, bir oyunda diğer insanlardan daha çok bölüm geçebilmek, bir fotoğrafın yüzlerce beğeni alması insanların günümüz beklentilerini bile karşılıyor artık. Hedeflerimiz düştü, beklentilerimiz azaldı hayattan. Şimdiki çocukların yaşantılarına bakın. Hepsinin elinde bir tablet, telefon, sanal dünyaya kaptırmışlar kendilerini. Aileden başlıyor tabii bu iş, ilk onların elinde görüyor çocuk, bilmiyor bile ne olduğunu ancak kullanmaya bir başladı mı hayatı boyunca çıkışı olmayan bir hapse giriyor aslında. Nerve adlı filmde oyunun kurallarını bozanlara verilen oyuna hapsolma cezası gibi, ailesi bilerek ve isteyerek kilitliyor kapıyı çocuklarının arkasından. Belki hayatın ona gerektirdiği sosyallik kurallarını çiğneyerek çıkabilir bu hapisten çocuk, ama nasıl? Dışarı oynamaya çağıracağı arkadaşları bile tabletleriyle mutluyken, nasıl kuralları çiğneyebilir? Ailesiyle vakit geçirmek isterken bile babasının telefonuyla oynaması, çocuğun kuralları çiğnemesine engel değil midir? Bizim neslimizin ara kuşak olduğunu düşünüyorum. Örneğin ben küçükken hem dışarı top oynamaya, ip atlamaya çağıracak birçok arkadaşım vardı hem de evimizde bilgisayar ve internetten oynayabileceğim milyonlarca oyun. Okuldan gelir gelmez çantalarımızı kenara atıp, üstümüzü bile değiştirmeden yakar top oynamaya başladığımızı hatırlıyorum. Bir iki saat oynayıp iyice yorulduktan sonra girerdik o internetli evlerimize, yemeğimizi yer bu sefer de saklambaç oynamaya çıkardık. Hava kararmaya başlayınca annem balkondan seslenirdi. Oyunun en tatlı yerinde eve gidecek olmak üzerdi bizi, saklambaçta topal kurt denince sekerken düşmek üzerdi, internette oynadığım oyunun bölümünü geçememek değil. Biz farkındaydık oradaki oyunların sahte olduğunun, gerçek oyun dışarıdaydı çünkü, dökülen gülleri toplayıp yemek yapmaktı gerçek oyun, çamurdan heykeller yapmaktı, seksek oynamaktı. Şimdiki neslin bu oyunların tadına bakabileceğini sanmıyorum. Asla bu kadar çok arkadaşla aynı anda anlaşabileceklerini düşünemiyorum daha iletişim kurmayı öğrenemeden. Sosyal olmaya çalışırken aslında ilişkilerimiz zayıflıyor farkında mıyız? En yakın arkadaşımızla dışarı çıkıp bir kahve içmek yerine, evimizde ''skype'' açıp öyle içiyoruz kahvelerimizi. Gerçekten bu şekilde hissedebiliyor muyuz karşı tarafın aslında bize ne anlatmak istediğini? Gerçekten dindirebiliyor muyuz özlemimizi? İnternetin getirilerinin farkındayım ancak götürülerinin daha fazla olduğunu savunuyorum. Dış dünyayla ilişkimizi kestiğini, olaylara karşı olan bakış açımızı daralttığını ve karşımızdakileri anlama yetimizi zayıflaştırdığını düşünüyorum. Ara nesil olan bizlerin ise yeni nesilleri bu sosyal hapisten kurtarmak için sorumluluk almamız gerektiğine inanıyorum. Biz ancak o çok değerli zamanımızdan ayırıp çocuklara, gençlere bizim oynadığımız gerçek oyunları öğreterek, kolaya kaçıp ellerine bir tablet vermek yerine onların hayatı keşfetmelerine yardımcı olarak onları kurtarabiliriz bu sosyal dünyaya hapsolmaktan. Nerve bize her ne kadar şimdiki neslin internete bağlı şekilde yetiştiğini gösterse de, aslında bir farkındalık yaratmaya çalışıyor insanlar üzerinde. Sanal dünya yüzünden doğabilecek problemleri ve psikolojik bozuklukları her yönüyle işleyen bir film. Vee adlı karakterin, sanal oyunun verdiği bir görev olarak yüksek iki bina arasına konulmuş merdivenin üstünden aşağı bakmadan, sırf kendini ispatlamak için geçmeye çalışması, gençlerin gözünün nasıl karartıldığının en bariz örneği. İnternet ortamındaki rekabet ve hapsolmuşluk, gençlerin gerçekleri görememesi ve mantıklı düşünememesiyle beraber, onları yalnızlaştırıyor. İnternetin ve sanal ortamın gençleri nasıl etkilediğini bütün çıplaklığıyla anlamak isteyen herkesin izlemesi gereken türden bir film, Nerve.