İNSAN DOYUMSUZ BİR HAYVANDIR

İnsanoğlu sahip olduklarından eninde sonunda sıkılmaya eğilimlidir. Elde edene kadar ne kadar uğraştığının, ne kadar çok istediğinin bir önemi yoktur. En yeni model telefona, en güzel eve, en pahalı arabaya sahip olmak bizi en başta mutlu etse dahi sahip olduklarımıza eninde sonunda alışıyoruz ve sıkılıyoruz. Bununla birlikte bir huzursuzluk yaşamaya başlıyoruz. Her dakika ve hatta her saniye bir adım daha ileriye giden teknoloji ve sanayi nedeniyle her sahip olduğumuz şeylerin daha iyisi, daha güzeli, daha gelişmişi hep var ve var olmaya da devam edecek. İnsanoğlu bu kadar fazla seçeneğe sahip olması nedeniyle hep bir açlık yaşıyor. Bu açlıkla sürekli elinde olmayanları istiyor ve elindekilerin değerini kaybedene dek bilemiyor. Örneğin sağlığımızın değerini ancak hastalandığımız zaman anlarız. Hasta olmadığımız süreçte sağlıklı olduğumuz için mutlu olmak yerine neden daha uzun boylu ya da neden daha zayıf olmadığımızı düşünerek üzülürüz. Mutlu olmak için sahip olmamız gerektiğini düşündüğümüz her şeye sahip olsak dahi bir başkasının sahip olduğu şeyler bize hep daha çekici gelir. Başkalarının yaşam tarzlarına imrenir, onların sahip olduklarını isteriz. Kendi hayatlarımızı başkalarının hayatlarıyla kıyaslarız ve onların sahip olduklarına sahip olamamak, sahip olduğumuz her şeyin üzerini örter. Kendimizi geliştirmek ve mutlu olmak için bir hobi edinmeye karar versek dahi hemen neden Arturo Benedetti Michelangeli gibi piyano çalamıyorum, neden benim yaptığım resimler Vincent van Gogh eserleri kadar güzel olmuyor, neden öğrendiğim üçüncü yabancı dili yeterince akıcı konuşamıyorum diye hayıflanmaya başlarız. Yarışa dayalı bir sistemde büyümenin sonucu olarak sürekli başka hayatlarla, başka hayallerle ve ideallerle yarış halindeyiz. İnsanoğlu sahip olduklarının her zaman elinde kalacağını, hiçbir zaman kaybolmayacaklarını düşünür. Elimizdeyken değerini bilemediğimiz birçok şeye sahibiz. Başta sağlığımız, düşünebilmemiz, hissedebilmemiz, görebilmemiz, yürüyebilmemiz... Ailemiz, arkadaşlarımız... Kıymetlerini anlamak için neden önce onları kaybetmemiz gerekir? Sağlığımızın değerini anlamak için önce hastalanmamız, ailemizin ve arkadaşlarımızın değerini anlamak için önce onları kaybetmemiz mi gerekir? Elimizdekilerin kıymetini bilmek yerine sahip olamadıklarımızı düşünerek iç geçirir dururuz. Neden daha sağlıklı değilim, neden daha iyi aile ilişkilerine sahip değilim, neden daha çok arkadaşım yok diye üzülmek yerine yetinmeyi bilmeliyiz. İçinde bulunduğumuz teknoloji çağıyla birlikte doyumsuz olmaya teşvik ediliyoruz. Reklamlarda, televizyonlarda, sosyal medyada gördüğümüz hayatlara sahip olmayı büyük bir ihtiyaç olarak görüyoruz. O imrendiğimiz hayatları yaşamak dışında hiçbir şeyin bizi mutlu edemeyeceğine inanıyoruz. Bize sunulan hayat tarzlarını elde edebilmek için gecemizi gündüzümüze katıp çalışıyoruz. Başkalarında gördüklerimizi satın almak için adeta bir yarışa giriyoruz. Başkasında olan çantayı, ayakkabıyı, telefonu, evi, ayakkabıyı almayı kendimize hedef belirliyoruz. Aldıkça daha çok alıyoruz ancak ne kadar çok alırsak sahip olduklarımızın değerini anlamaktan ve manevi değerlerimizden o kadar uzaklaşıyoruz ve mutsuzluğa sürükleniyoruz. Sahip olduklarımızı görmek yerine sahip olamadıklarımızı görüyoruz ve bu sebeple manevi değerlerimizden daha çok uzaklaşıp, doyumsuzluğumuzu daha çok arttırıyoruz. Elimizdekilerin yeterli olduğuna inandığımız ve değerini anladığımız noktada doyumsuzluğumuzu törpülemeye başlayacağız. Mükemmel olma ve mükemmele, en çok istenilene sahip olma isteğimizden ve hırsımızdan vazgeçtikçe o uğruna bu kadar çalışıp yine de bir türlü ulaşamadığımız iç huzura ulaşacağız. Emin olun ki kendi hayatlarımızı yaşamaya başlayıp, kendi hayatlarımızı başka hayatlarla bir yarışa sokmadıkça, mükemmel olmak için bu kadar hırslı olmadıkça, yeter demeyi öğrenip daha az aldıkça ve daha çok verdikçe çok daha mutlu olacağız... Hazal Yeşilkılıç