DOMESTİK DUVARLAR

Bu hayatta bize verilen hiçbir şeyi biz seçmedik. Anne ve babamız; saç ve göz rengimiz; doğduğumuz yer ve milliyetimiz, ve daha bir çok şey kimilerine göre ilahi bir düzende kimilerine göre ise rastgele bir şekilde bize verilmekte. Üstelik, bizden bağımsız belirlenen bu faktörler bir ömür boyu kişilik ve karakterimizi belli yönlere itmeye çalışarak asıl 'biz'i bizden saptırıyor. Kimimiz ailemizin istekleri doğrultusunda belli bir meslek için yetiştiriyoruz kendimizi, kimimiz de ailemizin bize dayattığı dini dogmalar yüzünden bağnaz bireyler haline geliyoruz. Yazarımız Jeanette Winterson'un da tecrübe ettiği gibi bu "Domestik duvarlar" asıl benliğimizi bizden koparıyor, koparamadığı takdirde ise ruhumuza ektiği tohumlarla bir ömür boyu ruhumuzu sızlatıyor. Bu cümlemin ardından "Domestik duvarlar"ın ne demek oldunu bana sorar gibi olduğunuzu hissetmekteyim. Domestik; iç, evcil ve yerel anlamlarına gelen bir kelime* ama 'domestik duvarlar' ise yukarıda bahsetmiş olduğum, bizden bağımsız olarak belirlenmiş, bizi sınırlayan faktörleri ve ait olduğumuz ailenin veya toplumun bize baskıyla kabul ettirmeye çalıştığı yolları kapsayan kişisel bir tabirimdir. "Bu domestik duvarlar bütün insanlığın karşılaştığı bir sorun." desem yanlış olacağını ise hiç sanmıyorum; çünkü ayrı ayrı bireyler olarak hepimiz benliğimizi keşfetme yolunda mutlaka domestik duvarlarla karşılaşmış ve hatta onlarla mücadele etmeye çalışıp yenik bile düşmüş olabiliriz. Yazarımız küçük yaşta üvey ailesi yüzünden her gün dört kilometrelik kilise yolunu yürümek zorunda bırakıldığını kitabın ilk sayfalarında itiraf ederek böyle acımasız ve bağnaz ailelere olan nefretimi tekrardan hissetmeme sebep oluyor. Üstelik, ailesinin sözünü dileyen ve itaatkar bir çocuk olan yazarımız hiçbir zaman onların sevgisini kazanamadığını da ayrıca belirtiyor. Böyle bir çocukluğu kim yaşamak isterki? Çevremizin bu gibi aptal ve aynı zamanda acımasız inançları bizi anı yaşamaktan ve benliğimizi keşfedebileceğimiz en verimli zamanlarımızı değerlendirebilmekten alıkoyuyor. Ancak; asıl suçlu domestik duvarlarla çocuk yetiştirmeye çalışanlar değil, o domestik duvarları inşa edenler. Belki benim bu yazımı okuyanlar beni ateist ve isyankar biri düşünebilir ama aksine ben evrenin belli bir düzeni ve yaratıcısı olduğuna ancak bizim onu karmaşıklaştırıp zor hale soktuğumuza inanıyorum. Dikkatle doğayı gözlemlediğimizde anlayacağız ki kendi türü ve diğer türlerle sorunu olan sadece biz insanlarız. Aptal gibi yüzlerce yıl birbirimizi katlettik ve birkaç yüzyıldır olanca gücümüzle diğer türler olan hayvan ve bitki alemlerinin de kökünü kazıyoruz. Siz hiç tüm aslanların birleşip ormandaki diğer hayvaları gereksiz yere öldürdüğünü işittiniz mi. Belgeseller sayesinde görüyoruz ki sadece doyacak kadar avlanan bu hayvanlar karınlarını doyurduktan sonra kalanları diğer hayvanlara bile bırakıyor. Biz insanlar ise yemeğimizi ve malımızı birçok zaman kendi dostlarımızdan bile sakınıyoruz. Yazarımız onca karşılaştığı zorluklara rağmen kendi beniğini nasıl keşfedebileceğini ve nasıl mutlu olabileceğini nihayetinde buluyor. İlim irfan kaynağı olan kitaplar onun o domestik duvarlar arasındaki tek dostu ve tek ışık kaynağı oluyor. O kitaplar ki bize de çevremizdeki duvarları yıkmada yardımcı olabilir. Aynı zamanda kendimizi keşfetme yolunda da güçlü bir destek. Yazarımız gibi ben de hayatıma başladığımda etrafımda sayısız domestik duvarla karşılaştım. Kimisi hala beni sınırlamaya devam etse de neyse ki bazılarını aşabilmiş bulunmaktayım. "Nasıl?" diye sorarsanız ben de yazarımız gibi kitaplar sayesinde buldum amacımı ve benliğimi. Daha önceki yazılarımda bahsetmiş olduğum 'Spartacus' uğruna yazılan kitaplardan biriyle karşılaşmam benim hayatımı değiştirdi. Elbette Spartacus çok büyük bir savaşçıydı ve herkesin ona hayran kalması çok normal ama ben onun sayesinde ölümden korkmamayı ve yaşadığım şey uğruna ölümü bile göze almayı öğrendim. Benim doğduğum ortamın bana yıllarca dikte ettiği ölüm sonrası hayatta yok şuna yok buna göre hesaba çekilecek olmam benim hem hayattan zevk almamı hem de ölüm gerçeğini kafamın dışına itmemi engellerken ben Spartacus efsanesi sayesinde anladım ki çevremiz ve ailemiz bile bizi korkutarak belli kalıplara sokmaya çalışıyor. Siz siz olun bu oyunlara gelmeyin, domestik duvarlar arasında kaybolup gitmeyin. Kendinize ve çevrenize faydalı hedefler ile yararlı ama başkalarının esiri olmayan bireyler olabilmeniz dileğiyle...