Ölümden Sonra

Andrei kilisenin o büyük kapısından girenleri tek tek inceliyordu. En son kasap Pirlo girmişti. Ondan sonra da dayısı Alexander girmişti. Galiba yine sarhoştu. Güldü Andrei, dayısının bu halini seviyordu aslında. Günün yirmi dört saati sallanarak yürür, çevresine keskin bir şarap kokusu yayardı. Ama kimseye de bir zararı olmazdı. Ama bugün yani yeğeni Andrei'nin öldüğü gün bile sarhoş olmasını galiba kasabalılar yadırgamıştı. Evet, ölmüştü Andrei! Bir önceki gece attan düşmüş oracıkta ruhunu teslim etmişti. Ama Andrei o saatten itibaren her şeyin farkındaydı. Kendi cesedinin önce kasabanın doktoruna götürmelerini izlemiş, sonra da kapkara bir tabutun içerisinde kiliseye götürürlerken takip etmişti. İlk başlarda çok garip gelmesine rağmen alışmıştı şimdi. Kabullenmişti öldüğünü. Demek ölen herkes kendi cenaze törenini izliyordu. Babaannesinin cenaze törenine gitmediği için üzülmüştü bunu düşününce. Kim bilir ne kadar üzülmüştü kadıncağız. Papaz Elijah okuduğu duanın sonuna gelmişti. Şimdi tabutunu 4 kişi omuzlamış, mezarlığa doğru götürüyordu. Kilisedeki herkes de tabutun arkasından mezarlığa gitmeye başladı. Andrei de izlemek istiyordu. Acaba cesedimi gömdükleri zaman bende girecek miyim toprağın altına diye düşündü. Ürperdi birden sıkılırdı ki orda. Gömüyorlardı işte. Önceden kazıldığı belli olan bir mezarın içine tabutunu yerleştirmişler üzerine toprak atıyorlardı. Giderek içi daha fazla sıkılıyordu Andrei'nin. Mezar doldukça daha kötü hissediyordu. Son kürek toprağı da attıklarında, artık bayılmıştı. Ya da her neyse... Gözlerini açtığında mezarlıktaydı. Rahatladı, mezarın içerisinde yaşamak zorunda değildi çünkü. Gömülme anındaki sıkıntılarını hatırlayınca uzaklaşmak istedi mezarlıktan. Hemen yanı başındaki kilisenin gölgesinde kalan küçük bir kasaba mezarlığıydı burası. Mezarlıktan tam çıkmıştı ki bir şeyin farkına vardı. O yürümüyordu; sürünüyordu! Hem de önceki boyutuna göre o kadar küçük bir canlıydı ki otların arasından süzülüyordu. İnsan değildi artık, onu anlamıştı. Ama nasıl bir canlı olduğunu da çok merak ediyordu. Vücuduna da bakamıyordu ki. Geriye döndüğünde sadece kuyruk gibi bir şey vardı ve o da onun vücudunun parçası olamazdı herhalde. Acilen görmeliydi kendisini. Doğruca kasabanın berberinin yolunu tuttu. Orada bir sürü ayna vardı. Birden çok hızlı gittiğini fark etti. Gelmişti bile. Heyecandan insanlara bile aldırış etmemiş, açık kapıdan içeri girmişti. İnsanların kaçışmasını bile umursamamıştı. Ama kendisini aynada görünce yaşadığı şok bütün dünyayı unutturmuştu zaten ona. Karşısındaki bir yılandı! Önce inanmak istemedi, ama sonra kendisi hareket edince aynadaki yılanın da hareket etmesinden anladı neyle karşıya karşıya olduğunu. Öldükten sonra yılan olmuştu demek. Acaba ölen herkes yılan mı oluyordu? O bunları düşünürken birden vücudunda bir acı hissetti. Birisi ağır bir şeyle kuyruğuna vurmuştu. Can havliyle dışarı attı kendini. Geriye dönüp bakınca kendisine vuranın en iyi arkadaşlarından birisinin olduğunu gördü. Gerçi vurduğu şeyin kendinin olduğunu bilseydi vurmazdı da. En iyisi uzaklaşmalıydı insanlardan. Dağlara doğru sürünmeye başladı. Kısa bir süre içerisinde köyü arkasında bırakmış, uçarak gidiyordu bilinmeze doğru... Tekrar ölseydi ne olacağını merak etti sonra. Acaba tekrar insan olur muydu? Veya daha kötü bir durumda bir canlı mı olurdu? Kafasında bin bir türlü soru vardı. Aslında yılan da olmaması gerekiyordu. Papaz Elijah'ın anlattıklarına göre şu an cennette olması gerekiyordu. Papaz düzenli olarak pazar ayinlerine gelenlerin cennete gideceğini vadetmişti. Andrei de dinine bağlı bir insandı sonuçta. Ne yani papaz yalan mı söylemişti? Şu an burada olmak yerine cehennem de olabilirdi. Ama ne olursa olsun bu şekilde olmaması gerekiyordu. Böyle bir şey kutsal kitapta da yazmıyordu ki. Bu inancına tersti. Konuştuğu hiçbir papaz da böyle bir şeyden bahsetmiş değildi. Kendisi de hiçbir zaman sorgulamamıştı. Henüz on yaşındayken Marie halası onu zorla kiliseye dua öğrenmeye göndermişti. Papazın anlattıklarıyla dinle tanışmış, artık bir Hristiyan olmuştu. Bu aslında onun seçimi değildi. Muhtemelen Marie halası bir Yahudi olsaydı onu bir havraya gönderir, Yahudi olmasını sağlardı. Öyle bir durumda olsa ona itiraz edeceğini sanmıyordu. Çünkü Hristiyan olmamak için hiç direnmemişti ki. Papaz ne derse kabul etmiş, kutsal kitaptaki yazılanları emir telakki etmişti. Ama şimdi bütün o papazın anlattıkları, kutsal kitapta yazılanlar doğru çıkmamıştı işte. Kendi dininin anlattığı şekilde değil belki dünyanın öbür ucundaki bir dine göre yaşıyordu şu anda. Demek hayatının büyük bir kısmında kandırılmış, boşu boşuna zamanını, parasını harcamıştı. Kiliseye yaptığı bağışlar aklına geldi birden. Acaba papaz bizden para toplamak için mi böyle bir din uydurmuştu? İyi de o da bu din uğruna hiç evlenmemiş, hayatını kiliseye adamıştı. Kendisi cahil bir köylüydü anlamayabilirdi belki ama papaz sürekli okuyordu. Nasıl anlamamıştı bu dinin doğru olmadığını. Hiç mi sorgulamamıştı? Kendisini ve bütün köylüleri niçin bu yanlış yolda sürüklemişti? Belki kendisinin de sorgulaması gerekiyordu. Aslında işine gelmişti inanmak. Köylüler onu dindar olduğu için de seviyordu zaten. Bu şartlar altında dininin doğru olup olmadığını düşünmek aklının ucundan bile geçmemişti ki. Ama şimdi çekiyordu işte bunun cezasını: Hayatının bütün bir yalandan ibaret olduğunu öğrenmek çok büyük bir acıydı. Sonra birden aklına diğer insanları kurtarmak geldi. Onlar da bu yanlışı öğrenmeliydiler... İlk önce kilisenin yolunu tuttu. Papaz bu yanlış dinden dönse herkes dönerdi. Yılan olduğunu unutmuştu bile. Kiliseye geldiğinde Papaz Elijah bir şeyler okuyordu. Öfkelendi yine Andrei. Hem o kadar şey okuyup hem de insanları yanlış yola sürüklüyordu bu adam. Okuyan bir cahildi aslında. Hem de en beterinden. Konuşmak için yanına kadar gitti papazın. Ama papazın eli ayağına dolaşmıştı onu görünce. O an tekrar aklına geldi aslında yılan olduğu! Öfkesi iyice artmıştı. Zaten yılan olduğunu da anlayınca konuşarak ikna edemeyeceğini anladı. Birden papaza saldırıp bulduğu ilk boşluktan ısırdı onu. Öfkesini dindirmeye yetmemişti bu. Bir daha ısırdı. Kırlarda sonsuzluğa gidermişçesine sürünüyordu yılan Andrei. Eğer ben bir yılansam papaz şimdi ölmüş olmalı diye düşündü. Dininin yanlış olduğunu ölünce anlardı o cahil papaz. En güzel yolun bu olduğunu düşünmüştü. Acaba o ne düşünecekti yılana dönüşünce? Öfkesi de dinmişti biraz. Dönüp bir daha baktı köye, İnsanlar bir şeyleri sorgulamalıydı artık...