Anlayan Biri Var

İnsanların iç dünyalarıyla dış dünyalarının birbirleriyle tutarlı bir konumda bulunamaycağını düşünmüşümdür hep. Bana en büyük, en yakın örnek olarak da kendimi görürüm. İnsanın etten kemikten görünümünün ötesinde, çok ötesinde, bazılarının "ruh" olarak adlandırdığı bir yapı var ve ruh, o kadar kırılgan, o kadar narin bir varlık ki en ufak rüzgar onun ormanlarını devirip geçmeye yetebilir. Yine de çok iyi saklıyoruz onu derimizin altında bir yerlerde. Öyle ki varlığı unutuluyor bazen. Ben içimdeki çoraklığı dışımdaki çiçeklerle kapatmaya çalışıyorum mesela. Yalnızlığım, yorgunluğum bir demet mis kokulu çiçek olup uçup gidiyormuş gibi düşünmeyi tercih ediyorum. Yine de bu hissettiğim yalnızlığı ört bas etmeye yetmiyor. Dünya üzerinde böyle hisseden, içi böyle yorulmuş, böyle sıkılmış fakat dışarıdan ışıklar saçan tek varlık benim diye düşünüyorum. Daha doğrusu düşünüyordum. Ta ki Duy Huynh'un Boundlessness in Bloom adlı resim çalışmasıyla karşılana kadar... Huynh'un kızında adeta kendimi gördüm. Issız bir ağaçlığa saçtığı çiçekleriyle, yanlış yöne savrulan saçlarıyla, kırılganlığını gizleme çabasıyla... Onun yalnızlığını paylaştım. Renklerinden bile belliydi ki gerçek yalnızlığın ne olduğunu biliyordu o da benim gibi. Yalnızlık, tek başınalık değildir benim için. Bir insanın etrafında bir şeyler anlatacak kimsesinin olmaması değil, anlayacak kimsenin olmamasıdır yalnızlık. İçten içe yorulmak, yıpranmak ve bunu saklamak zorunda kalmaktır. İçinde ölü topraklar barındırırken dışında çiçekten bir elbiseyle gezmektir, tıpkı Huynh'un resmettiği kız gibi. Yıllar boyu beni yaralayan şey bu resimle birlikte biraz daha ağırlaştı fakat kötü bir ağırlaşma değildi bu. İlk defa kırgınlığımla böylesine yüzleştim. Issız ormanlara çaresizce sunup durduğum çiçeklerin beni yalnızlığımdan da yorgunluğumdan da kurtaramayacağını anladım. O tuvalde başını öne eğen kız bendim, o çiçekten elbise benimdi... İşte tam bunları düşünürken gördüm ki, aslında anlayan biri var, aslında yalnız değilim, tek değilim bu dünya üzerinde. Benimle aynı kırgınlığı, aynı yorgunluğu paylaşan, benim yalnızlığımı gören biri var. Beni anlayan, beni hisseden hatta beni resmedebilen biri... Duy Huynh bütün özverisiyle umudum oldu benim, sadece birkaç fırça darbesi ve birkaç pastel renk ile dünyaya bakışımda büyük değişiklikler yaratmayı başardı. Sayımızın sandığımdan daha fazla olabileceğini gördüm. Her ıssız ormanın bir "çiçekten elbiseli" insana sahip olacabileceğini düşündüm. Huynh'un resmettiği o uçup giden çiçekler suskunluğumu bozdu. Susmuştum şimdiye kadar, anlatacak bir şeyim olmadığından da değil, anlatacak kimsem olmadığından... Okuru olmayan bir yazar neden roman yazsın ki? Bunun için en kullanışlı araç şiirlerdir... Benim gibi insanlar her çiçeğin en güzel yaprağına sudan arı, gökyüzünden mavi bir şiir yazarlar, öyle salarlar doğaya o çiçekleri. Belki biri görür, biri duyar, biri anlar ümidiyle... Her dizesi birbirinden farklıdır bu şiirlerin. Biri kırgınlığı, biri hayalleri, biri yalnızlığı, biri yorgunluğu anlatır. Şimdiye kadar hiç düşünmemiştim benim çiçeklerimin uzaklarda veya yakınlarda herhangi birine ulaşmış olabileceğini. Onlar da kaybolmuşlardır sandım, benim gibi... Oysa bir resmin bunu başarabilmesi ilginçtir ama artık bulunmuş hissediyorum kendimi. Bir yerlere, bir şeylere ait hissediyorum. Şiirlerimin küskünlüğünü, ruhumun yorgunluğunu, bedenimin yalnızlığını daha az hissediyorum. Boundlessness in Blossom beni karamsarlığımdan soyundurdu bir bakıma. Çiçekten elbisemi sevmemi sağladı. Yorgunluğumu dindirdi. Artık daha özgür şiir yazacağım, daha özgür yaşayacağım, ruhumun kırgınlığını daha az hissedeceğim, yalnızlığın kelime anlamını ben belirlemeyeceğim. Başka ormanlara, başka ağaçlıklara gidip çiçeklerimi saçmaya devam edeceğim çünkü artık biliyorum ki anlayan biri var...