İçimde Saklanan Gezme Hissi

Yaşadığımız yer hakkında ne kadar bilgi sahibiyiz? Turistik yerleri, ünlü yemekleri, yerel kültürü... Bunları herkes kadar mı biliyoruz yoksa ortalamanın üstünde miyiz acaba? Herkes memleketinin öne çıkan birkaç özelliğini bilir. Hatta hiç gitmediğimiz şehirlerin, ülkelerin bile meşhur yapılarını, gezilip görülmesi gereken bölgelerini sayabiliriz onlar hakkında biraz ilgiliysek. Tabi bu bilgileri dolaylı olarak edindiğimizde ancak herkes kadar bilgili oluruz. Asla orada bulunmuş, orayı gezmiş, görmüş biri kadar anlayamayız. Yaşayarak tecrübe etmek çok daha kuvvetli bir bilgi sağlar bizlere. Her insan bulunduğu yeri anlatırken kendi bilincinin süzgecinden geçirdikten sonra bizlere sunar. Bu yüzden aynı yeri gezen aynı yerde bulunan kişiler farklı farklı anlatımlarla karşımıza gelir. Mesela her insanın Ankara ile ilgili gözlemleri farklıdır. İnsanlar farklı kişiliklere farklı hayat tarzlarına sahip olduğu için aynı yeri görmelerine rağmen farklı düşünceler geliştirebilirler. Gezi yazıları da böyledir. Okurken yazarla birlikte gezmeyiz de yazarın gözleriyle gezmiş oluruz aslında. Herkes gezerken farklı şeyler algılayabilir bu yüzden. Benim Ankara'yı ele alırken gezdiğim yerlerle ve tabi ki kampüsümle birlikte değerlendiririm. Soğuk havasından pek haz etmesem de beyaz kar örtüsünü sevebilir, her şeyi örten gri sisine şiir yazabilirim. Aynı Gençlik Parkı'nı ben gürültülü bulurken bir başkası huzur verici bir doğasının olduğunu düşünebilir. Yani gördüklerimiz aynı olsa da algıladıklarımız farklıdır. Bunun için fiziksel dünyada çıkmış olduğumuz yolda farkında olmasak da iç dünyamızdaki gezimiz düşüncelerimizi ve hissettiklerimizi önemli ölçüde şekillendirir. Yani bana kalırsa gezdiğim yerler içimde kendime özgü olanlardan beslenerek bana yeni tecrübeler katıyor. Peki ben bu yaşıma kadar ne kadar gezebildim? Eski Dünya Seyahatnamesi'ni okumak bu konuda biraz öz eleştiri yapmaya sevk etti beni. Birbirinden güzel tasvir edilen kentleri şöyle bir düşününce yeni yerler görmek farklı kültürler tanımak konusunda biraz eksik kaldım sanırım dedim. Çünkü gezmenin gücüne inanan biriyim. Kesinlikle bir canlılık katıyor insana, ufkunu genişletiyor ve düşünceyi zenginleştiriyor. Mesela Çanakkale Savaşı'nı ortaokuldan beri birçok kez okuduk. Kim bilmez ki "Çanakkale Geçilmez" i, Seyit Ali Onbaşı'yı? Demem o ki savaş hakkındaki her türlü detay kitaplardan ve hatta hemenhepimizin elinin altındaki Google amcadan rahatlıkla öğrenilebilir Çanakkale'ye gitmeye gerek kalmadan. Fakat o coğrafyayı çıplak gözlerimle gördüğüm zaman, şehitlikte dolaşırken hissettiklerimi hiçbir kitap veremez. Mümkün olursa yurdumu karış karış gezmek her şehrine gitmek istiyorum. Çocukken arkadaşlarımla Türkiye'de kaç farklı şehre gittiğimiz konusunda yarıştığımızı hatırlıyorum. O günlerde üç beş civarında olan il sayımın şimdi on dokuza ulaşması hiç fena değil, hatta biraz sevindirici. Bu sayıyı daha da artırabilir ve de dünyanın çeşitli noktalarına da uğrayabilirsem ne mutlu bana. Şimdilik pek vaktim yok gibi. Okul, yapılacak işler derken hep bir bahanem oluyor. Ben de artık kitabı okuyarak sadece ön bilgi sahibi olmaya çalışıyorum ve İlber Ortaylı gibi donanımlı bir tarih profesörünün gözünden dünyayı gezerek belki de şu an yapabileceğimin en iyisini yapıyorum. Kitapta en çok dikkatimi çeken kısım ise yazarın "Arnavutluk yeşilin son ülkesidir aslında"(Ortaylı 104) demesiydi. Bunun üstüne üç sene önce gittiğim Bosna Hersek aklıma geldi hemen. Karadeniz'den daha yeşil dağları, koyu zümrüt yeşili nehirleri(bir nehrin adı da Neretva idi ki yeşil göz demekmiş), el değmemiş yabani güzellikleriyle mükemmel bir coğrafyaydı. Ayrıca hayat sakin ve ucuz olduğu için emekliliğimde yaşayabileceğim yerler listemde. Bosna'yı bu kadar çok beğendiğim ve belki de daha yeşil bir yer görmediğim için acaba Arnavutluk nasıl bir yer diye özellikle merak ettim. Muhakkak da uğrayacağım bir Balkan seferine çıktığım zaman. Hatta umarım bir gün kitaptaki birçok ülkeyi çoktan görmüş olur ve kendimi gezilerimde gözlemlediğim birbirinden güzel coğrafyaları farklı kültürleri, yaşam tarzlarını eşime dostuma anlatırken bulurum. Eski Dünya Seyehatnamesi biraz olsun seyahat etme isteği aşıladı bana. Daha doğrusu olan keşfetme isteğimi artırdı. Açıkçası gezilerin insana çok şey kattığına inansam da eskiden dünyayı gezmeye dair aşırı bir isteğim yoktu veya varsa bile görmezden geliyordum, baskılıyordum belki. Oysa seyahat etmek özgürlüktür ve artık inanıyorum ki bu kitap gelecek seyahatlerim için bana bir kıvılcım ve her daim ışık tutan bir rehber olacak. Dünyayı kendi penceremden gözlerken kendimi de güncellemiş olacağım. Böylelikle kendi iç yolculuğumda da epey mesafe kat edeceğim.