Hassasiyetin Yükselişi

İstanbul tarih boyunca birçok ayaklanışa ev sahipliği yapmış bir kenttir. Mevcut düzenin değişmesi gerektiğini düşünen bir grup insan veya kalabalık bir topluluk tarafından düzinelerce eyleme şahit olmuştur. Eylem yapmak, kişinin hak ve özgürlükleri dahilinde bir harekettir. Bir vatandaşın hakkıdır. 2013 yılında gerçekleşen Gezi Parkı eylemleri de bu hakkın vatandaşlar tarafından nasıl kullanılmak istendiği ve devletin bunu nasıl engellediğinin en net ve güzel örneklerinden birisidir. Yanlış hatırlamıyorsam Mayıs ayının son haftasıydı. Lisemde finaller yaklaşıyor; tüm öğrenciler telaş içinde ders çalışıyordu. Öğrenci olmanın getirdiği zorunlulukla bizler ders çalışıyorken dışarıda bir yerlerde halktan kişiler İstanbul'un göbeğindeki ufak bir yeşil alan için savaş veriyormuş meğer. Gezi Parkı için ufak bir yeşil alan betimlemesi yaptım. İstanbul gibi bir metropolde, kafanızı sağa sola çevirdiğinizde sürekli beton yığınlarıyla karşılaştığınız için gerçekten de şehrin merkezinde yaşamaya çalışan ufacık bir yeşil alan Gezi Parkı. Yine de şehrin merkezinde ağaçlıklı güzel bir alan görmek insanın her daim içini rahatlatır. İşte işlerini güçlerini bırakıp o alan için savaş veren insanlar o huzur dolu alanı korumak için gitmişler. Devletin verdiği izinle bir şirket oraya alışveriş merkezi dikmeye karar vermiş. Düşünebiliyor musunuz, Taksim gibi bir mekanda oldukça tarihi bir park var. İstanbul'un en merkezi yerinde, yıllardır korunan o yeşil alan soğuk duvarlı bir alışveriş merkezine dönüşecek. Ne için? Cevabı çok basit ve bir o kadar insanı kahredici: Sadece bir grup insana sağlayacağı getirim yüzünden. Ben ve arkadaşlarım finaller için ders çalışırken televizyondan ilk haberleri almaya başladık. Belki ilk başta dikkatimizi çekmedi ve sıradan bir olay gibi karşıladık, gerçekten hatırlamıyorum. Ama sonradan gelen haberler arttı ve oldukça dikkat uyandırıcı bir hal almaya başladı. Görevi halkı her türlü tehlikeden korumak olan güvenlik güçleri, eylemcilere çok sert müdahale ediyordu. Bu görüşe herkes katılmayabilir ama ortada bulunan bir gerçek mevcuttu. Televizyonda görülen haberler; olmadı internette izlenen videolar bu durumu gösteriyordu bizlere. İlk başta bu görüntülerin tek taraflı; yani yanlı olabileceğini düşünüp çok inanmadım. Çünkü ortada bir tehdit yokken güvenlik güçlerinin biber gazı denilen silahlarını sıkacağını düşünmüyordum. Ne yalan söyleyeyim, ilk başta eylemciler bir olay çıkarmıştır ve ondan bu müdahale yapılıyordur bile dedim. Ancak bu durum gerçekte böyle değilmiş. Güvenlik güçleri gereksiz bir müdahalede bulunuyorlarmış. Bunu oraya gidince anladım. Olaylar bir süre sonra televizyonlarda verilmemeye başlamıştı. Bu yüzden halk olarak bilgi alma özgürlüğümüzü kendimiz elde etmek zorunda kaldık. İnternetten haberleri takip etmekte ve gelişmeleri sıcağı sıcağına gözlemlemekteydim. Hiçbir zaman siyasi bir amaç için oraya gitme düşüncesi aklıma gelmedi ancak içten içe oraya gitmem gerektiğini biliyordum. Orada ağaçları korumak için gelen insanlara şiddet uygulanıyordu ve vatandaşlara bu şiddeti uygulayan insanlar devletin emri altında çalışan güvenlik güçleriydi. Gezi Parkına ilk gidişim polis oradan çekildiğinde yani olaylar birazcık daha durulduğu zaman oldu. Gezi Parkına gittim ve oradaki dayanışma ruhuna şahitlik ettim. Gerçekten farklı bir histi. İnsanlar birbirini tanımıyor ama herkes mutlu; şarkılar ve türküler eşliğinde birbirlerine yiyecek ikram ediyorlardı. Bu ortam beni çok etkilemişti. O zaman aslında o insanların amacının olay çıkarmak değil gerçekten bir şeyleri ve haklarını korumak için orada olduğunu anlamıştım. O biber gazının nasıl bir şey olduğuna tanıklık eden biri olarak size kısaca şunları söyleyebilirim. Halkın yaşadığı toprak halka aittir. Devlet, vatandaşlarının büyük çoğunluğu bir olaya karşı çıktığında bu haklarını onların elinden alamaz. O parka sahip olmak, içinde arkadaşlarıyla yürüyebilmek, şehrin tozundan dumanından kaçıp nefes alabilmek bir kişinin özgürlüğüdür, hakkıdır. Eğer insanlar alışveriş merkezi yerine park tercih ediyorlarsa orası ebediyen öyle kalmalıdır. Devlet öyle sembolik ve tarihi bir yer için imar izni veremez. Hele ki o hakkını korumak isteyen vatandaşlarına asla zarar veremez, vermemelidir.