Olmaz Olsun Teknoloji

Birçoğumuz hayal eder gelecekteki yenilikleri; bundan 50 yıl, 100 yıl sonra kullanılacak olan teknolojik aletleri. "Uçan arabalar kaplayacak her tarafı!", "Yerdeki trafik ağı tamamıyla gökyüzüne taşınacak.", "Artık ışınlanma olacak ulaşım sıkıntısı diye bir şey kalmayacak." gibi birçok söylemi eminim hepimiz duymuşuzdur. Hepimizin kulağı aşinadır bu tür söylemlere ve belki birçoğunuz bu gelişmeleri sabırsızlıkla bekliyorsunuz fakat ben istemiyorum teknolojinin gelişmesini. Evet, istemiyorum teknolojinin gelişmesini fakat durun hemen saldırmayın çünkü açıklayacağım elimden geldiğince sizlere niye istemediğimi teknolojinin gelişmesini, neden ondan uzak kalmak istediğimi. Bu meseleyi anlatabilmek adına ne getirdi bizim hayatımıza şu teknoloji denen şey; aslında yararından çok zararı mı var, diye sormak isterim sizlere. Neydik ve ne olduk acaba? Nasıldı hayatımız, insanlarla ilişkilerimiz, büyüklerimizle-küçüklerimizle olan münasebetimiz nasıldı ve nasıl oldu, nasıl değişti teknoloji geliştikten sonra bütün bunlar? Benim yaşımdakilerin hatta şu an hayatta olan herhangi bir insanın yaşamadığı zamanları hayal etmenizi isteyeceğim sizlerden. Hani okuduğumuz o geçmiş dönemi anlatan kitaplarda gördüğümüz sokakları gözlerinizin önünde canlandırmanızı, bir an dahi olsa o dönemde yaşıyormuş gibi hayal etmenizi rica ediyorum sizlerden. Elleri nasır tutmuş bir demircinin küçük sıcacık dükkanından gelen alın terinin sesini duymanızı, camları çeşit çeşit çiçekleri taşıyan rengarenk saksıların süslediği, kapıların korkusuzca açık bırakıldığı, seninle aynı mahallede yaşayan her insanın dost olduğu zamanları, sokaklarında korkusuzca koşan çocukların, can oynayıp; can alıp, can verdikleri zamanları hatırlamanızı istiyorum sizlerden. Balkonlarında sakinliğin sesini dinleyen aile fertlerinin oturduğu, öğretmenlerin yanına ancak eğilerek girilebilen o zamanları hatırlamanızı rica ediyorum. Modern mimari adı altında katledilmiş yeşilliklerin üzerine kondurulmuş grinin her tonunu üzerinde barındıran muhteşem betonarme binaların yerine yeşille barışık ahşap binaların olduğu güzel sokakları canlandırın lütfen gözünüzün önünde. Ne güzelmiş değil mi o zamanlar? Sokaklarında huzurun mis gibi içinize güven veren kokusu, insanların yüzünden bir an dahi eksik olmayan mutluluk, sevgi ve en önemlisi karşılıklı saygının olması ne güzelmiş. Burada bahsetmeye çalıştığım tasvir bilmiyorum kaç yıl öncesine, hangi çağa veya hangi devletin toprakları üzerindeki bir sokağa ait? Fakat bildiğim bir şey var, o da o zamandan bu zamana birçok şeyin değişmiş olduğu. Peki, öte yandan nasıl olduk şimdi biz? Artık buram buram emek kokan dükkanlar yok. Onların yerini büyük sanayi kuruluşları aldı, hepsi gitti maalesef. Artık o emek kokusunun yerini dünyamızı katleden sanayi kuruluşları aldı. "Bugün de doyduk, bu bize yeter." gibi cümlelerin sahibi mütevazı insanlar gitti artık ve onların yerine hiç doymayan para için yapmayacağı/yapamayacağı hiçbir şey olmayan modern, tamahkar insanlar geldi. Artık korkusuzca kapıların açık bırakıldığı zamanlar da çok geride kaldı maalesef- ve o kapıların yerini üç kilitli, çelik, güvenli kapılar aldı. Değil sokaklarda özgürce, korkusuzca dolaşan çocuklar; belli bir saatten sonra dışarı çıkabilen insan dahi kalmadı. Değişti zaman maalesef ve benim her daim eskiye olan özlemim biraz daha artmakta. Nasıl şu anda bize bir şeyler öğreten öğretmenlere karşı sergilenen tavır? Öğretmenleriyle (veya kendinden büyük bir kişiyle olan münasebetinde) ukalaca konuşmaktan çekinmeyen öğrencilerle doldu her yer. Ya estetik zevkimize ne oldu? Nereye gitti baktıkça içimizi ısıtan klasik mimari? Maalesef o da teknolojiye boyun eğdi ve kaybetti. Artık etrafımızda gördüğümüz tek şey içimizden zaten azalmış olan- huzuru söküp alan gökdelenler. Bilmiyorum, bu konu üzerine belki onlarca sayfa yazı yazılabilir ve elbette benim düşündüğümün aksini düşünen kişiler de kendi savlarıyla ilgili onlarca sayfa yazı yazabilirler. Fakat geçmişle ilgili söz açıldığında aklıma ilk gelen şey o eski güzel zamanlarda yaşayabilme şansını elde edebilme ihtimalidir. Acaba o dönemlerde yaşasaydık yine mimaride estetiği katledip yerine betonarmeyi mi getirirdik ya da öğrenciler öğretmenlerine karşı bu denli vefasız bir tutum sergilemeye devam mı ederlerdi? Acaba huzur içindeki sokakların ruh halini değiştirip huzursuzluğun sebebi mi olurduk veya küçük dükkanların kapatılmasına sebebiyet verecek olan büyük sanayi kuruluşlarını mı kurardık? Bu soruların cevabını bilmiyorum lakin bilinen bir şey var o da geçmişten bu güne değişimin en büyük sebebinin teknoloji olduğudur.