ANLATAMIYORUM

"Ağlasam sesimi duyar mısınız Mısralarımda; Dokunabilir misiniz, Gözyaşlarıma, ellerinizle? Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel, Kelimelerinse kifayetsiz olduğunu Bu derde düşmeden önce. Bir yer var, biliyorum; Her şeyi söylemek mümkün; Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum; Anlatamıyorum." Orhan Veli Kanık (1) İçimde büyüyor her geçen gün anlatamadıklarım. Benim olan, paylaşmak istediklerim ama paylaşamadıklarım. Anlatamadıklarım boğazımda düğümleniyor sanki, bir bardak su istiyorum içime atmak için ama yetmiyor, bir bardak daha, sonra bir bardak daha. Büyüyor, büyüyor durduramıyorum. Hep böyle mi devam edecek diye soruyorum kendime? Akabinde bir an "ne kadar çok insan var benim gibi" diye düşünüyor, keyifleniyorum, rahatlıyorum. Sonra ansızın bir sıkıntı kaplıyor ruhumu tekrar. Ne yapıyorum ben? Kendimi mi avutuyorum? Yoksa hiç kimse anlatamıyor diye mi seviniyorum? Hani bir bahane üretmişler ya; susun, sadece gözleriniz konuşsun diye. Konuşmasın gözlerimiz. Ben sözcüklerle, cümlelerle anlatmak istiyorum. Sen de anlat ki, sözcükler saklanmasın içimizde istiyorum. Anlatamadıklarımız aramızda uçurumlara neden oluyor. Uçurumlar engel olmamalı aslında, biliyorum. Ama herkes gibi susuyorum, anlatamıyorum. Neresi iyi bunun? Ben anlatamıyorum, sen anlatamıyorsun ve biz anlaşamıyoruz. Farklı fikirlerimiz olduğundan değil, farklı dilleri de konuşmuyoruz. Biz anlatamadıklarımızla anlaşamıyoruz. Anlatamadıklarımızın içine hapsolmuşken sözcükler ağzımızdan dökülmüyor. İçimize atmak her gün biraz daha yoruyor, biraz daha uzaklaştırıyor anlatamadıklarımızdan. İlk adımı senden bekliyorum aşık biri gibi, hasret biri gibi. Uzun zamandır bekliyorum ama ilk adım gelmiyor senden, ben de anlatamıyorum işte. Anlıyorsun beni değil mi? Sonra, "sen anlatamıyorsun, ben anlatamıyorum, ne zamana kadar sürecek bu sessizlik" deyip karar veriyorum bir anda. İlk ben anlatacağım. Aslında hasretim senin anlatacaklarına ama olsun. Ne yapayım diye düşünüyorum. Aklıma sözcükler gelmiyor. Anlatmak için her gece bir sözcük seçiyorum fakat anlatacaklarımın yanında sözcükler yetersiz kalıyor sanki. Seçiyorum özenle, sonra siliyorum tekrardan. Sonunda bir kaç tanesine karar veriyorum anlatmak için ama hepsi eksik, hepsi olmadı gibi geliyor. Bu esnada her seferinde biraz daha yaklaşıyorum sana doğru. Aslında, her yaklaştığımda ilk adımı senin atman için sinyaller veriyorum. Ama yok kararlıyım ilk ben anlatacağım boğazımda düğümlenenleri. Garip davranışlarımı, yerinden çıkacakmış gibi atan kalbimi, kendime engel olamayışlarımı mazur görmeni istiyorum. Yaklaştıkça sözcükleri toparlamak zorlaşıyor zaten. Bir yandan sayıyorum içimden, heyacanımı gizleyerek. Son adımlar kaldı. Cesaretimi toplayabilirsem anlatacağım. Aklıma o anda bir soru düşüyor. Ya beğenmezsen anlatacaklarımı, ya seninkiler farklıysa benimkilerden. O zaman ne olacak? Anlatacağım, anlatacaksın belki yine de anlaşamayacağız. Korkuyorum anlatacaklarımın aramızı açmasından. Peki bir yer var mı anlatamadıklarımın da, anlatacaklarımın da sorun olmayacağı? Anlatamadıklarımın dilimde düğümlenmediği, anlatabildiklerimin de aramızı açabileceğinden korkmadığım bir yer. Aramaya başlıyorum, çünkü çaresizim. Bir yer var, biliyorum. Sana anlatamadığım ama inandığım bir yer, orada olan bir yer. Çok uzakta değil, sanki çok yakın gibi geliyor ama aslında çok başındayım yolun. Yürüyorum. O yerin varlığını biliyor olmak huzurla dolduruyor içimi yürürken. Bu huzur adımlarımı hızlandırıyor. Bulursam sana da anlatırım o yeri diye geçiriyorum içimden. Anlatırım ama beğenmemenden korkuyorum. Ya anlaşamazsak diye düşünüyor, sessizleşiyorum tekrardan. Yok yok, sonra vazgeçiyor, o yer, bu yer hemen sana da bahsetmeliyim diye hızlıca geçiriyorum içimden. Nasıl başlamalıyım cümlelere. Daha önce hiç anlatmadım ki, sana bir şeyler. Bu kadar düşünmek belki de geri adımlarımın nedeni. Sakin olup başlamalıyım bir yerden. Kararsızlığımın had safhada olduğu masada, karşında oturuyorken anlatamadıklarım düğümleniyor yine boğazımda. Gözlerine bakıyorum ama gözlerimiz konuşsun istemiyorum. Ben anlatmak istiyorum; ne düşünüyorsam, ne biliyorsam, ne hissediyorsam. O esnada garsonun getirdiği sudan bir yudum alıp başlayacakken, anlatacaklarımı tekrardan içime atıyorum. Sana çok yakınım. Gözlerin gözlerimde. Nefesini duyuyorum, ANLATAMIYORUM. bekliyorsun, ama Orhan Veli'nin de dediği gibi; ben