Ortadoğu'da Kadın Olmak ve Kadını Sevmek

Çocukken yeni elbiselere ışıl ışıl bakardık, mutluluktan havalara uçardık. Ama o elbisenin giyildiği günün akşamı elbise çoktan kirlenmiş olurdu ve utana sıkıla, hatta bazen de korka korka dönerdik oyundan eve. Ortadoğu'da çocuklar nasıl büyüyorlar acaba? Onların da böyle basit mi korkuları? Onlar nasıl mutlu oluyorlar? Onlar çok erken büyüyorlar, çok erken öğreniyorlar hayatın acımasızlığını ama gariptir, onlar daha kolay mutlu oluyorlar. Onlar daha kolay inanıyorlar hatta. Biz büyürken savaş yoktu, Ortadoğu'nun büyük kargaşasını yaşamıyorduk henüz. Peki, öyleyse biz neden mutlu olamıyoruz? Biz neden inanmayı bilmiyoruz ve neden sürekli olarak sürükleniyoruz oradan oraya? Peki, biz böyleysek, Ortadoğu'da ne yapar insan, ne yaşar? Ortadoğu'da insan inanır. İnançtan başka hiçbir şeyi olmaz zaten çoğu zaman, o da inanır. Tanrı'ya inanır, bir çarenin bulunacağına inanır, bir davaya inanır. Kendini kaybederek inanır bazen; kendinden, sevdiğinden, tüm bildiklerinden, hayatından vazgeçip inanır. Ama Ortadoğu, çoğu zaman yaptığı gibi yine iyi davranmazsa tüm inancına rağmen ve bir hayatı bile kalmamışsa artık geriye insanın, o zaman kaçak olur, saklanan olur, gizlenip acısını içine akıtan olur. İnsan olmak, saklanmayı, gözyaşlarını gizlemeyi bilmek olur bazı coğrafyalarda, özellikle de kadın için. Sevmeyi bilip de sevilmeyi unutmak olur. Gecenin karanlığında gözyaşlarını sigara dumanında boğmaya benzer bazen. Yine de inanır mı insan? Elbette inanır. İnanmaktan başka bildiği olmayandır Ortadoğu'da kadın. Aldatılacağını bile bile inanır, aldatılan olur. Kendine dayatılana inanır kimi, kimi bambaşka bir hayatın mümkün olduğuna inanır. Bazısı savaşır, bazısı savaşanı bekler. Ne çok canı yanar kadının Ortadoğu'da! Ortadoğu'da bulunmak bile inanmak olur bazen. Bazen de ne yapacağını bilememek olur biri için, kaybolmak, kendisiyle hiçbir ilgisi olmayan bir başkasının inancına dahil olmak olur hiç değilse. Ortadoğu'da kadın olmak cinnet olur, cinayet olur. Ülkemizin de içinde sayıldığı büyük karmaşanın merkezi olan Ortadoğu'da; uzun süredir devam eden savaşların olduğu ve aslına bakılacak olursa savaşlar bitecek gibi de görünmeyen bir çölde kadın... O kadın, her şeydir hayatta. Kendi hayatının her şeyidir, annesidir kendinin, çocuğudur, doktorudur, katilidir, maktulüdür. Bir başka hayatın yol göstericisidir aynı zamanda. Düğümlere Üfleyen Kadınlar da o kadınların kitabı, birileri kadın nasıl sevilir öğrensin diye yazılmış. Bu yüzden de bence çok önemli bir kitap. Acımasız bir gerçek var ki, buralarda kadını sevmeyi unuttuk. Bu yalnızca birkaç kişinin hatası da değil üstelik. Koca bir coğrafyanın tüm insanları yani hem kadını hem erkeği, kadını sevmeyi unuttu. Kadını metalaştırdı, kadını alınıp satılır sandı, kadının hür iradesini yok saydı, kadının her yaptığına karıştı bu coğrafya. Ne giydiğine karıştı, ne yediğine karıştı, hatta kadının yürüdüğü yola bile karıştı. Günün hangi saatlerinde bir işi olabileceğine de bu coğrafya karar verdi hatta. Neredeyse hiç istisnası olmadı kadının, her denene uydu korkup; ama istismarı bitmedi bir coğrafyanın yarattığı pis zihniyetin. Fakat yine de kadın inanmaya devam etti, yine de kendine dost bildi dünyayı. İnandı ve savaştı. Küçücük çocuklardan, kocaman kadınlar yarattı Ortadoğu fark etmeden, kahramanlar yarattı. Hayatta kalması bile mucize olan kahramanlar! Evet, çok gerçekti pek çok yönüyle Düğümlere Üfleyen Kadınlar, ama çok fazla da gerçek dışıydı. Okuyucunun kimi zaman anlam veremediği yerleri vardı, çokça da eleştiri aldı bu konuda. Fakat kadının inancına ve gücüne dair yarattığı imaj hem çok etkileyiciydi hem de çok gerçekti. Bence herkesin okuması gereken güzel bir roman Düğümlere Üfleyen Kadınlar. Çünkü kadının inancını ve gücünü hatırlamak ve onu sevmeyi yeniden öğrenmek için vakit geldi de geçiyor bile.