SONSUZ

Bazen düşünüyorum da gerçekten kendim olduğum zamanlar çok az aslında. Çoğu zaman insanlara kendimi beğendirmeye çalışarak geçiriyorum hayatımı. Hatta bazen o kadar abartıyorum ki unutuyorum bu dünyadaki varlığımı. Yaşamayı, mutlu olmayı, unutuyorum. Tüm dünyam insanlardan ibaret oluyor. Halbuki ben olmasaydım bir önemi kalır mıydı o insanların? Belki de yalnız değilim bu söylediklerimde. Konuşmak istediklerini hep içinde tutan, insanların duymak istediklerini söyleyen biri... En küçük sesler, en güzel şeyleri söyler ama duygularımı saklarım ben içimde. Belki de bu yüzden hayatımı anlatan bir film olarak görürüm Saksı Olmanın Faydaları'nı. Her izlediğimde farklı şeyler bulurum kendimden. Sanki içimde tuttuğum, konuşmadığım her şeyin beyaz perdeye yansımış hali gibi. Tüm o sahip olduğum melankoli ve karamsarlığın ortaya çıktığı bir karakter Charlie. Suskunluğunun ardında yatan onca düşünce... Kendileri için değil de başkaları adına yaşamaya başlayan insanlar... Ve mutsuzluk... Umarım sonum Charlie'ye benzemez diyorum bazen. Korkudan, yalnızlıktan kendimi kaybetmek istemiyorum. Bu dünyanın büyüklüğü altında ezilmek istemiyorum. Yaşamak istiyorum fakat zorlaşıyor günler geçtikçe. Bazen dışarıda otururken aklıma gelir Charlie birden. Charlie, Sam ve dostları... Sam, Charlie'nin ilk aşkı ve de son. Belki Charlie bir aşk ve birkaç dosttan başka bir şeye sahip olmayabilirdi. Ama açabilirdi bütün dünyasını onlara, kendi olabileceği bir sığınağı vardı. Beraber "sonsuz" olabilecekleri bir dünya... Bense kendimi burada hep ayırırım Charlie'den. Benim odam dışında kendim olabildiğim pek bir yer yoktur. Eve gelip, kapımı kapattığımda, yüzümden çıkarttığım maskem her geçen gün biraz daha yıpranmış olarak çıkıyor karşıma. O beni yoruyor, ben de onu. Çünkü içinizden geçenleri söyleyemediğiniz her an daha da büyük bir yük biniyor üzerinize. Birikiyor her şey zaman geçtikçe. Birilerine anlatmak, ben böyleyim demek isteseniz bile, o kişi gelmiyor işte. Geldiğini düşündüğünüz zamanlar oluyor fakat zamanı gelince o kişiler, Sam gibi kendi hayatlarına yöneliyorlar. Kendileri için daha önemli olan şeyler adına sizleri bırakabiliyorlar. Belki de olması gereken buydu diye düşünüyorsunuz ama söyleyemediğiniz, içinizde biriktirdiğiniz onca şey arasına bir de bu katılıyor. Ah aşk... Sanki ne kadar çok severseniz o kadar kötü bitiyor. "Hak ettiğimizi düşündüğümüz sevgiye razı oluyoruz" demişti Charlie. Uzun zaman düşünmüştüm ama anlayamamıştım pek bu cümleyi. Keşke hiç anlamasaydım diyorum. Sevdiğiniz insan gidince farkına varabiliyorsunuz. Sormak istemiştim, hak ettiğim bu muydu peki, bilemiyordum. Cevap verebilecek kimse yoktu ortada. Ben de diğer her şeyde yaptığım gibi içime atıp, bir başka maskeyi daha yüzüme takıp hayatıma devam ettim, edebildiğim kadar. Düşündüm ki ne kadar az sorgularsam, o kadar az yanar canım. Ne kadar az bu hayata bağlanırsam, o kadar çabuk koparım... En güzeli de bu dünyadan fazla bir beklentiye sahip olmamak, tıpkı Charlie gibi. Bir daktilo, bir kasetçalar ve belki de en çok gerçekleşmesini istediğim, Charlie gibi beni anlayabilecek bir insana sahip olmak... En güzeli de bu olurdu aslında. Farklı gözlerden, aynı hayatlar... İçimdeki her şeyi anonim insanlara anlatmak yerine, gerçek bir dosta dökmek... Çoğu insan aşk ister, para, şan ve şöhret belki de. Ben geçicilikten, sahtelikten şimdiden çok sıkıldım. Gerçekler lazım bana. Maskemi çıkarabildiğim bir dünya... Ve en önemlisi biraz mutluluk. İçimde biriken onca şeyden sonra, nasıl yakalarım mutluluğu bilemiyorum. Nasıl bir kez daha birine güvenerek açabilirim duygularımı, anlatabilirim aklımın en ücra köşelerini... Bilmiyorum. Çünkü kendim olamadığım her gün, hiçbir şey olmaya biraz daha yakınlaşıyorum. Yavaş yavaş bu dünyanın yok ettiği masum ruhlardan biri oluyorum. Umarım bu dünyadan bu kadar çok yalanla ayrılmam... Umarım bir gün duyar birileri içimde kopan fırtınaları... Umarım ben de bir gün "sonsuz" olurum...