MASAL KAHRAMANLARI DÜNYADA

"Ah! Eskiden böyle miydi?" diye başlayan cümleler herhalde 21. yüzyılda en çok duyduğumuz şeydir. 90'lı yıllarda dünyaya gelmiş çocuklar, o güzel yılların son zamanlarını az çok yaşamıştır. Arkadaşlık, komşuluk, akrabalık o zamanlar bir başkaydı. Hele ki kalabalık bir aileye mensupsak, değmeyin keyfimize... Her şey birlikte yapılırdı. Mesela, bir sıkıntı olduğu zaman herkes seferber olur o sıkıntının üstesinden er ya da geç gelinirdi veya bir sevinç olduğunda hep birlikte sevinilir, gülünüp, eğlenilirdi. O zamanlar "sen", "ben" sözcükleri yerine, "biz" sözcüğü en çok kullanılandı. En önemlisi de bir araya gelince bir şeyler paylaşabilmek, sohbet edebilmekti. Büyüklerimizin, anne ve babalarımızın başından geçen olaylar, ya da uydurma bir hikayenin bizi nasıl mutlu ettiğini, şaşırttığını, korkuttuğunu en son ne zaman hissettik? İşte bana bir daha geri gelmeyecek o zamanları hatırlatan şey de Cemil Kavukçu'nun Tasmalı Güvercin adlı eserindeki Dut öyküsü oldu. Eskiden büyüklerimizin bize anlattığı hikayeler gibi, Kavukçu'nun bu öyküsünde yer verdiği Tico Abla da, evine gelen konukları hikayeleriyle ağırlıyor. " Tico Abla, korkunç masallar anlatırdı bize. Anlattıklarını canlandırmamız için de oyunlar oynardı. Gözlerini iyice kısıp var olmayan bir alemden yüzümüze bakar, ardından kocaman açar, parmaklarını kasıp ellerini pençeye dönüştürerek bir ejderha olurdu. O anda ağzından alevler püskürttüğünü görürdük. Sesini zor duyacağımız kadar alçalttığında, gözkapaklarını peş peşe kırpıştırıp dudaklarını büzdüğünde çok güzel ama bahtsız bir prensestir artık. DEMİRHAN 2 Sonra aniden sesini kalınlaştırıp haykırdığında cadıya dönüşüverirdi. Masalları bütün dehşetiyle yaşardık." ( Kavukçu 2014: 21). Bilindiği üzere masalların sonunda hep iyi olan taraf kazanır. Fakat, masal kahramanlarını ve insanları bir arada dünyada yaşadığını düşünürsek, hangi taraf iyi; hangi taraf kötü olacaktır. Mesela pamuk prenses ile yakışıklı prensin arasına bir insan girse kara kedi misali onları barıştıracak biri çıkar mıydı, yoksa pamuk prensesin hayatında da bir insana yer olur muydu? Bu kahramanlarımız insanlarla hayatlarını devam etmek isteseler ne gibi zorluklarla karşılaşırlardı. Aileler arasında "farklı dünyaların insanlarısınız, evlenemezsiniz!" muhabbetinin gündeme geleceği aşikardır. Aynı zamanda sihirli güçleri olan bir arkadaşa sahip olsaydınız ya da Alaaddin'in sihirli lambası günümüzde yaşayan insanların eline geçmiş olsaydı neler olurdu... Sihrini insanlarımız da azıcık kullanabilir mi? Ama sonundaki sömürücülüğü ben düşünemedim bir an... İnsanların elinde böyle bir güç olsa iyi bir şeyler yapmak için kullanmayacakları da kesin bir sonuç gibi gözüküyor. Çünkü insanların doyumsuzluğuna dur demek mümkün değilken, bir de ellerine sihir gibi bir güç geçerse hiç durdurulamayacak bir canavara dönüşmesi söz konusu olur. Örneklerdeki gibi olası sonuçları göz önünde bulundurduğumuzda dünyanın ne kadar karmaşık bir hale bürüneceğini tahmin etmek zor olmasa gerek. Kitaba döndüğümüzde ise; Tico Abla'nın bir başka anlattığı hikaye ise, arka bahçesinden gelen seslerin kime ait olduğudur. Bir gün arka bahçesinden gelen sesleri fark eder ve onu araştırmaya başlar. Sonunda garip seslerin dut ağacından geldiğini anlayınca ağacı kestirmeye karar verir. Tabi ağacı kestirmek istemesinin gerçek nedenini söylemez ve ağacı kesmesi için Aşık İlyas adında birini çağırır. Herkes Aşık İlyas'ı dut ağaçlarından saz yapmakta usta olarak bilir. Ve Tico Abla'da ağacı sevabına keserse hepsinin onun olabileceğini söyler. Hikaye bu ya, bu ağaçtan heykel yapmak gelir İlyas'ın içinden ve heykel bittiğinde ertesi gün gelip baktığında yerinde yoktur. Meğerse heykel cana kana gelmiş DEMİRHAN 3 hem de sokaklarda gezmeye başlamış. Yukarıda masal kahramanları dünyada yaşarken, şimdi kitapta da heykel bir insana dönüşmüştü. "Perdede olup bitenlerin onun dünyasına nasıl yansıdığını, filmleri anlayıp anlamadığını çok merak ederdim." (Kavukçu 2014: 26). Bunlar gibi masal kahramanlarından ve Cemil Kavukçu'nun Dut öyküsünden yola çıkarak birçok örnekler çoğaltabiliriz. Her yaştan insana 'En çok hangi masal kahramanını seversiniz?' diye sorduğumuzda, şüphesiz insanlar kendilerini en yakın gördüğü kahramanı, ya da olmak istedikleri kahramanları dile getirirler. Ne var ki hiç kimse kendi hayatlarının kahramanı olduğunun farkında değildir. İyi ya da kötü kalpli olmak, yardımsever ya da kurnaz bir insan olmak, kıskanç bir kişiliğe sahip olmak ya da olumsuz bir durumda bile pozitif düşünebilmeyi başaran insanlar olmak yine insanların kendi elindedir. Dünyayı yaşanılabilir bir hale dönüştürmek ya da tam tersi bir hale getirmek gene insanların elindedir. Yani, masal dünyasıyla gerçek dünyanın ayrımını iyi yapabilmek ve toplum gerçekleriyle yüzleşmek gerekir. Toplumda karşılaştığımız zorlukları, sıkıntıları aşabilmek için bir masal kahramanının gelmesini beklemek yerine, kendi kahraman kişiliğimiz ile sorunların üstesinden gelmeyi bilmeliyiz. Ayrıca bireyselleşmek yerine topluma, insanlara değer verilmesi gerekir. Tıpkı eski zamanlarda olduğu gibi, ailelerimizin yaşadığı zaman gibi ortaya çıkan herhangi bir sıkıntıyla birlikte mücadele edilmesi gerekir.