BÜYÜMEK NEDİR?

Büyümek nedir? Ailenin yanından taşınmak mı? İşe girmek mi? Kendi ayaklarının üzerinde durabilmek mi? Yoksa hayatın monotonlaşmaya başlaması mı? Bence cevap sonuncusu. Büyümek başka birçok şekilde tanımlandırılabilir, birçok kriterle belirlenebilir ancak bence hayatımızın monotonlaşmaya başlaması, büyüdüğümüzü gösteren en büyük etkenlerden birisidir. Aslında hayat monotonlaşmaya başladığı zaman yukarıdaki soruların hepsinin cevabı birden evet oluyor ve büyüdüğümüzü anlıyoruz. Küçük bir çocukken her günümüz birbirinden farklı geçiyor. Her gün yepyeni şeyler keşfediyor, hiç deneyimlemediğimiz şeyler deneyimliyoruz. Hayatımız monotondan o kadar uzak ki, bir günümüz diğerine asla benzemiyor. Bu serüven bir süre böyle devam ediyor ancak bir süre sonra şekil değiştirmeye başlıyor. Liseli oluyoruz. Artık hayata dair çok daha fazla şey biliyoruz. Ama hala büyümüş değiliz. Hayatımız hala monotondan uzak, gelecekte ne yapmak istediğimizi keşfetmeye çalışırken birçok farklı aktiviteye yöneliyoruz, her günümüz başka başka telaşlarla geçiyor. Bir gün dersler, bir gün aşk acısı, bir gün aileyle yaşanılan sıkıntı derken aslında kim olduğumuzu keşfetmeye başlıyoruz. Hayattan neler bekliyoruz, geleceğimizi nasıl şekillendirmek istiyoruz, yarınımızın dünden nasıl bir farkı olsun istiyoruz? Bunlar gibi milyonlarca soru kafamızı kurcalarken üniversite gelip çatıyor. Büyüdük değil mi? Hayır. Hala büyümekten o kadar uzağız ki. Bir yıl geçmiyor, daha yeni verdiğimiz kararlar, hayata dair oluşturduğumuz fikirler birden değişiyor. Hatta kendimizle ilgili öyle yönler keşfediyoruz ki asla yapmam dediğimiz şeyler birden hayallerimiz oluyor. Bu nedenle hayatımız hala monotonlaşmış değil. Hala kendimizi keşfetmekle meşgulüz. Her gün yeni arkadaşlar ediniyor, yeni yerler görüyor, yeni yönlerimizi keşfediyoruz. Böyle böyle yıllar geçiyor, iş sahibi oluyoruz hatta bir aile kuruyoruz. Hayatımız artık şekillenmeye başlıyor. Yavaş yavaş büyümeye başlıyoruz. Ama hala tam büyümüş değiliz. Hala işimizde istediğimiz yere gelemedik, hayatımızı düzene sokamadık. Olmuşsa, çocuklarımız her gün büyürken bizlere de yepyeni şeyler katıyorlar. Ne zaman bunları da oturtuyoruz, artık büyümüş oluyoruz. İşimizde istediğimiz yere gelmiş, ailemizi düzene sokmuş ve hayattaki amaçlarımıza ulaşmışız. İşte o zaman hayat bizim için monoton bir hal alıyor ve her gün aynı saatte kalkıyoruz, işe gidiyoruz, aynı saatte dönüyoruz... Artık her şey hayatımızda rayına oturmuş ve sistematik bir şekilde işliyor. İşte bütün bunları elde ettiğimiz zaman, yani hayatımız monotonlaştığı zaman, tam anlamıyla büyüdük diyebiliyoruz. Ancak kimimiz bu büyüme serüvenini bu denli uzun süreli yaşayabilecek kadar şanslı olmuyor. Bazılarımız, onlar için önceden belirlenmiş hayatları yaşıyorlar ve her şey onlar belki de daha doğmadan önlerine sunulmaya hazır oluyor. Böyle olunca hayat o insanlar için çok çok daha erken bir yaşta monotonlaşıyor ve çok daha erken bir yaşta büyümek zorunda kalıyorlar. Kimilerimiz ise yukarıdakinden bile daha uzun süre büyümeyebiliyor. Hayatı boyunca yeni şeyler keşfedecek bir karaktere ve imkanlara sahip oluyor. Böylece hayatının her döneminde yepyeni şeyler deniyor ve hayatını monotonluktan uzak tutuyor. Böylece tam büyüdüm derken bambaşka bir şey karşısına çıkıyor ve birden serüvenin en başına dönebiliyor. Bu tarz düşünceler kafamda hep vardı ancak Ali Lidar'ın Alengirli Şiirler kitabındaki şu satırlar kafamdaki bu düşüncelerin daha bir netlik kazanmasını sağladı. "Çevremdeki her şeyin sıradanlaşmaya başladığını fark ettiğimde büyüdüğümü anladım." Bu sözü okuduğumda aslında nasıl bir insan olmak istediğimi ve nasıl bir hayata sahip olmak istediğimi çok iyi anladım. Monotonluktan nefret eden ben, Ali Lidar'ın bu sözüne kesinlikle katılıyorum ve bu doğrultuda hiç büyümek istemiyorum. Hayatımda hep keşfedecek yeni şeyler kalmasını, kendimi tanıdım derken yeni yönlerimi keşfetmeyi, her gün yeni insanlarla tanışıp onlardan yepyeni şeyler öğrenmeyi ve monotonluktan hep bir parça uzak bir hayat yaşamayı istiyorum.