MERAKIM BEYAZ PERDEDE

"Çoğu insanın beyninin sadece %10'unu kullanıldığı tahmin ediliyor. Hayal edin, eğer %100'ünü kullanabilseydik, ilginç şeyler olmaya başlardı." (Lucy, Luc Besson) İnsan beyni, yıllar boyunca merakımdan kaynaklanan araştırmalarıma konu olmuştur. Henüz çok küçük yaştayken, tüm arkadaşlarım sihirbazların yaptığı gösterişli hilelere inanırdı. Fakat ben, bu hilelerin perde arkasını bulmaya çalışırdım ve gerçek yaşantımızda, tüm bu özel güçlere sahip olan insanların varlığını sorgulardım. Işınlanmalar, zihin gücü ile eşyaları hareket ettirmek, nesneleri yok edebilmek ve hatta insanların zihinlerini dahi kontrol edebilmek... Tüm bunlar sahnelerde sergilenirken çocuklar için gerçek fakat bizler için artık sıradan birer gösteri. Yıllar geçtikçe aklımı kurcalayan bazı sorular, bu gösterilerden yola çıkarak meraklarımı çok daha fazla güçlendirdi. Peki, ya bunların hepsi mümkünse? Işınlanmak, kahvelerimizi mutfağımızdan zihin gücümüz ile masamıza getirmek, parmaklarımızı oynattığımızda saçlarımızı değiştirmek ve tek bir göz hareketimizle kıyafetlerimizi zahmetsizce giyebilmek aslında gerçek olsaydı muhteşem olabilirdi. Peki ya bunların hepsinin aslında mümkün olabileceğini söylesem, ne düşünürdünüz? Ben, insan beyninin bir okyanus kadar geniş olduğunu düşünüyorum ve bizim yüzebildiğimiz alan sadece bu okyanusun kıyılarından ibaret. Başlangıçta insanlığın sadece hareket etme ve hayatta kalma güdüleri olduğunu düşünürsek, geldiğimiz noktada alınan yol fazlasıyla kayda değer. İnsanlığı, hayvanlar aleminden ayıran en büyük özelliğimiz zihnimiz ve aklımızı kullanabilmemizse eğer, neden daha fazlasını yapamayalım. "Lucy " filmi tüm bunlar dünyada ve insanlar arasında hala sır iken, başarılı bir hayal gücü ile bizlere sunulmuş. İnsanların, beyinlerinin yüzde 10luk dilimini kullandığını düşünen ve buna inanan herkesin aklındaki soru mutlaka "daha fazlasını kullanabilseydik ne olurdu?" sorusu olmuştur. "Lucy" nin konusu da, merak eden ve belki de benim gibi yıllarca konuyu araştıran herkesi tam bu noktadan vuruyor. Film öylesine muhteşem bir kurguyla meraklılarına sunulmuş ki, merak ettiğim ve hatta hayal gücümün bile yetersiz kaldığı her konu, film sayesinde insanlığın gelecekteki dünyasına dair daha derin olguları hayal edebilmeme yardımcı oldu. "Lucy" varoluşumuzun tohumlarının atıldığı dönemlere kadar çok derin konulara yer veriyor ve gelişimimizi kademe kademe gösteriyor. Aynı zamanda izlerken varoluşumuza dair bir belgesel tadı veren bu film, beynimizin gelişimini fazlasıyla artıran "CPH4" maddesinin gerçekliğine inanıp, gerçekliğini araştırmama neden olacak kadar etkiledi beni. Filmde bahsedilen "CPH4" maddesi yüksek dozda kullanıldığında insan beyninin kapasitesini olması gerekenden yükseğe çıkarıyor ve bu sayede insan bir çok özel yeteneğe sahip oluyor. Zihin kontrol etmek, nesnelerin yerlerini değiştirmek ve hatta zamanı kontrol edebilmek bunlardan sadece birkaçı. Filmi izledikten sonra yaptığım araştırmalar sonucu "CPH4" maddesinin var olmadığını ancak bu maddeye benzer nitelikleri taşıyan başka maddeler olduğunu buldum. Benzer maddelerin var olduğunu bilmek beni hem şaşırtmış hem de heyecanlandırmıştı. Film esnasında zihnin kademe kademe gelişimi, ince ayrıntılarla anlatıldı. Açıkçası filmin tanıtımını izlediğimde konuların bu kadar ayrıntılı ve gerçekçi olarak izleyicilere aktarılabileceğini düşünmemiştim. Fakat "Lucy" bir çok yönü ile endişelerimin yerini büyük bir keyfe bıraktı. "Lucy" gerek konusu, gerek gerçeğe dayanan sahneleri ile beynin işleyişi ve varoluşla alakalı hiçbir fikri dahi olmayan insanları bile konuyu araştırmaya teşvik edebilecek nitelikte bir film. Fakat tüm bu ilginç kurgunun arasında dikkatimi çeken bir şey vardı. "Lucy" yani filmle aynı adı taşıyan başrol oyuncusu kurgu gereği, beyninin geliştiği esnada yavaş yavaş duygularını yitiriyordu ve beynin yüzde yüzü kullanıldığında "Lucy" yok oluyor ve evrene dağılıyordu. Kurguyu ne kadar başarılı bulsam da, bana mantıklı gelmeyen bu sahne, az da olsa filmi izlerken "keşke biraz daha beyin ve duygular arasındaki yoğunluk aktarılsaydı" dememe sebep oldu. Fakat çıkarım yapmak gerekirse, sırf üşendiğimiz için merdiven kullanmak yerine engelliler için yapılmış olan geçiş yollarını kullandığımız bugünkü toplumumuzda, araştırmaya ve kendimize sorular sormaya çok daha ihtiyacımız olduğunu düşünüyorum. Bundan on beş yıl önce, etrafımızdaki elektronik cihazların bu kadar gelişeceğini tahmin bile edemezken, "Lucy" tüm izleyenlere, gelecekteki olası gelişimimizi başarılı bir şekilde aktarıyor. Yıllar sonra, insanlığın bu kadar gelişebilmesi şimdilik bir hayal olsa da, bu hayalin gerçekleşebileceğini düşünmek bile bence yeterince heyecan verici.