Defterimizden Kolayca Silebildiklerimiz

Lisedeki edebiyat hocam, vefanın ne olduğunu çok iyi öğrenmemizi ve buna uygun olarak davranmamızı isterdi. Kendisinin sayesinde vefa üstüne birçok yazı okuyup bir yazı da kendim yazdım. Tüm bunlar boyunca öğrendiğim ise vefanın " yapılan bir iyiliği unutmamak" olduğuydu. Bayramlarda senin üzerinde emeği olan büyüklerini arayıp sormak, bir zamanlar iyi ya da kötü her anında yanında olan fakat başka bir şehre taşındığı için görüşemediğin arkadaşla bağı koparmamak ya da kısacası size iyiliği dokunan birinin yaptığı bu iyiliği unutmamak... Lakin, Haydar Ergülen'in kaleminden çıkmış "Vefa Bazen Unutmaktır" isimli kitabın başlığı ise bunun tam tersini söylüyordu. İşte, bu yüzden kitabı merakla okumaya başladım. Okudukça gördüm ki Ergülen'in kast ettiği anlam, benim lisede öğrendiğimden çok da farklı değildi. Yazar, vefanın beraberinde affedici olabilmeyi gerektirdiğini söylüyordu. Fakat bu önümüze gelen herkese karşı gösterdiğimiz bir affedicilikten farklıydı. Bu, bizim için emek vermiş insanlara karşı gösterdiğimiz merhametti. "Vefa Bazen Unutmaktır"ı bitirdikten sonra vefa sözcüğü yeni bir anlam kazandı gözümde. Türk Dil Kurumu'nun tanımladığı gibi "sevgiyi sürdürme"nin yanında artık bir de "sevdiklerini affedebilmek" anlamına geliyor. Her birimizin kalbinde birer defter var aslında. Sevdiğimiz herkes için birer sayfa ayırmışız o defterde. Doğdumuzda sayfasız olan bu deftere, ne zaman biri bizim için emek harcayıp"sevdiğimiz" olmaya hak kazansa onun için bir sayfa ekliyoruz. Fakat bu defter, normal bir defterden farklı olarak içine bir şeyler yazmak için değil; beyaz kalmak için yaratılmış. Çünkü bu deftere yazılanlar güzel değil; kötü anılar. Ne yazık ki defterimiz kendilerine ayrılan sayfaya kötü anılar yazan insanlar yüzünden kararmaya başlıyor bir süre sonra. Ama bu karartıları, kötü anıları silmek için bir yardımcımız var bizim: üstünde vefa yazan bir silgi. Sevdiğimiz insanlar bize iyilik yaptıkça bizim silgimiz daha kolay siliyor onların hatalarını kalbimizdeki defterden. Örneğin, bir arkadaşımızın doğum günümüzü unutarak bize hissettirdikleri deftere kara bir leke olarak düşüyor. Lakin onun daha önce bize yaptığı iyilikler, elimize üstünde vefa yazan silgimizi almamızı ve o satırı kolayca silmemizi sağlıyor onun sayfasından. İşte, bu yüzden vefa bazen unutmak. Bir başka deyişle, vefa beyaz anı defterimizi temiz tutmamızı sağlayan şey. Fakat değer verdiklerimiz bazen öyle kötülükler yapıyorlar ki ne kadar uğraşırsak uğraşalım silgimiz yetmiyor bu hataları kalbimizdeki defterden silmek için. Sevdiklerimizin kalemlerinin uçları sivrileşiyor, tüm güçleriyle bastırıyorlar yazarken. O iz sayfadan asla kaybolmuyor; hatta bazen kağıdı deliyor. O zaman anlıyoruz ki silgimiz sayfa delindikten, kalbimizde kalıcı hasarlar oluştuktan sonra hiçbir işe yaramayacak. Bu noktada aklıma aldatmanın yaşandığı evlilikler geliyor. Böyle bir olaydan sonra aldatılan kişinin vefalı olup karşıdakini affetmesini beklemek anlamsız. Aldatan taraf yaptığıyla tüm köprüleri yıkıp atıyor. Geçmişte yaşanan tüm güzelliklere rağmen karşıdakinin vefası da bunu unutabilmek için yeterli olmuyor. Böyle olunca anlıyoruz ki bizim elimizden bir şey gelmiyor zaten. Vefa bir silgi evet, fakat sevdiklerimizin her hatasını koşulsuzca silmek için yeterli olmayabiliyor. Karşımızdakinin bize iyiliği dokunduğu ölçüde unutabiliyoruz onun yaptıklarını. Hayatta baze öyle anlar geliyor ki silgimiz elimizden düşüp karanlığın içinde kayboluyor ve biz onu bir daha bulamıyoruz. Yani, karşımızdakini affedemiyoruz. Gönül ister ki hayatımızda hep öyle güzel insanlar bulunsun ki silgimiz yazılan her kötülüğü silebilsin ve defterimiz hep bembeyaz kalsın.