Hüzünle ve Neşeyle Anday Aykut

Anneannemin evi aklıma geldi grubun çıkmasını beklediğim ilk dakikalarda. O eski koltuklar, perdeler, sadece misafirler için saklanan yemek takımları. Böyle bir şeyi hatırlamam kulağa çok saçma ve alakasız gelebilir. Ama Leyla the Band grubunun bir televizyon dizisi ekibinden oluşması bu durumu açıklayabilir. Dizinin çocukluğumuzun geçtiği, büyüdüğümüz evleri konu alması ve grubun kliplerinde bunu sıkça ele alması o hafif esintili akşamda bana bunu hatırlattı. Böyle hissetmemdeki etkenlerden biri de havanın durumuydu. Akşam üzeri olan konserde, güneşin batışı ve çok hissedilmeyen ince rüzgar duygularıma ortak oldu ve benimle birlikte grubu bekledi. Beni böyle duygulandırması grupla ilgili en beğendiğim şey. Duygulandırdı çünkü bana geçmiş günlerimi ve kültürümü hatırlattı. Bu konuyla ilgili dikkatimi çeken başka bir noktaysa sahnenin ortasına konan çaydanlık oldu. İlk başta sahnede unutulduğunu düşündüğüm çaydanlığın, özellikle yerleştirilmiş bir dekor olduğunu anlamam çok uzun sürmedi. Bahsetmeye çalıştığım o hüzünlü karmaşık duyguyu destekleyen bir dekordu bu. İlk başta çok basit gözükebilir. Sonuçta bir çaydanlık ve çay. Ama biraz düşünürsek sabahki hüznümüze ve sigaramıza ortak olan, yalnız kaldığımızda denize karşı içtiğimizde içimizdeki ayazı ısıtan çaydı o. Bir grubun beni böyle duygular içine sokması, hem de sahneye bile çıkmadan, bu sanatçıları çok özel bir noktaya koyuyor hayatımda. Orada tanıştığım biriyle de bu duygularımı paylaştığımda bana katıldı. O da hasret duyduğu şeylerden bahsetti. Başkalarının da benim gibi düşünmesi ve hissetmesi beni mutlu etti. Bana sorarsanız büyük bir çoğunluk aynı duyguları paylaşıyordu aslında ve bunu anlamak için onlarla konuşmanıza gerek yoktu. Yüzlerine bakmanız bunu anlamanıza yetiyordu. Bir süreden sonra hava tamamen karadı. Konser açık alanda olmasına rağmen evimde gibi hissettim. Herkesin duygusal olarak bir olması ve grubun samimiyeti sayesinde saatlerce ayakta beklememe rağmen hiç yorgunluk hissetmedim. Sanki herkesin arasında görünmez bir bağ var gibiydi. Bu düşüncelerin üzerinden çok geçmeden grup sahneye çıktı. Hareketli parçalarla başlamaları benim duygularımı baştan aşağı değiştirdi. Tabi ki bunu olumsuz bir şey olarak söylemiyorum. Aslında gayet iyi hissettirdi. Bu şarkılarla hayatın dengesini tekrardan anımsadım. Hüznün olduğu yerde mutluluk da vardı. Yeni bir grup olmasından dolayı henüz çok az parçaları var. Bundan dolayı başka sanatçıların şarkılarına da yer verdiler. Konsere uzun bir koşuşturma sonrasında gitmeme rağmen bu hızlı parçalarla birlikte üzerimdeki bütün stresten kurtuldum, dans ettim ve şarkılara eşlik ettim. Bu parçaların arasında yanımdaki arkadaşımın bir sözü akşama daha da güzel bir anlam kattı. Bir şarkı geçişinde "Hayat gerçekten yaşamaya değer." dedi. Bu sözüyle ortak duygularımızı dile getirdi. Gerçekten de öyleydi. Akşamın serinliği, ay ışığı, insanların coşkusu ve müzik hayatın ne kadar güzel olduğunu ve yaşanası olduğunu insana her saniye hissettirdi. Beş hareketli parçanın üzerine favorim olan duygusal parçalara geçmeleri bana bir konserin, insanın duyguları arasında nasıl geçişler yaptırabileceğini gösterdi. Hüzünlü başlayıp neşeli devam eden konseri tekrardan hüzünle bitirdim. Yüzümde küçük bir tebessümle şarkılara eşlik ederek duygularına ortak oldum. Herkes benim gibi duruldu ve insanlar birbirine daha sık bakmaya başladı. Sanki herkes acılarını, hasretlerini birbiriyle paylaşıyordu bu bakışlarıyla. En azından ben böyle yaparak herkesle bir hissetmeyi ve paylaşmayı başardım. Bir konserden çok, arkadaşlarımla bir masada oturup dertleşmiş gibi hissettim. Bir olduğumuzu gördük, dertlerimizi anlattık, şarkılar dinledik ve çay içtik. Hüzünle ve neşeyle.