Aşk Deyip Geçme...

Seni seviyorum demeyi herkes bilir! Peki ya seviyorum demek aşkla ilişkilendirilebilir mi? Olay, sevdiğin için bir şeyler yapabilmekte, karşılıksız olsa bile, ya da karşılık almak için. Seviyorum demek kolay, gerçekten sevebilmek herkesin harcı mıdır acaba? Hadi sevdin diyelim, ya da zamanla aşık oldun. Hani derler ya bir elmanın iki yarısı diye. Peki, sevdiğinle bir olabilmeye ne demeli. Kendimizi "daha" çok düşündüğümüz şu zamanda sevdiğinle bir olmak ne derece mümkün? Onun sorunlarına yardım eli olmak, hatalarını görmezden gelmek ya da onun bile kendinde görmediği ve senin ona hissettirdiğin ondaki güzellikleri görmek... Artık böyle şeyler gerçekten mümkün mü yoksa nerede o eski aşklar mı der olduk? Aslına bakarsak eski aşkları sadece Leyla-Mecnun, Aslı-Kerem gibi hikayeler sanıyoruz sadece. Ama olay sadece bundan mı ibaret? Aşk kavuşamayınca mı güzel yoksa baktığında görebildiğin o eşsiz güzellikte mi? "Nefes alıyorsan umut var." derler... Aslına bakacak olursak sadece "neden olmasın" diyor insan. Kız Kulesi'nin bile altında aşk yatarken böyle şeyler "hala" olabilir. Aşk... Sadece kadının ve erkeğin karşılıklı yaşadığı duygulardan ötedir çoğu zaman. Öyledir ki ailenin şiddetli geçimsizliğinden kurtarılıp Almanya'da yetiştirme yurduna verilen ve oradan da özgürlük uğruna bir gemiye sığınarak gidecek durak ararken Kız Kulesi'ni gördüğünde de o hayranlıkla gemiden atlayıp oraya o çocuk boyla kulaç atmaktır aşk. Hani demiştim ya Kız Kulesi'nin altında yatan aşk diye... Evet... Aşk! Ne yazıktır ki ülkemizi korumak için gelen ve adı yenilmeze çıkan bir Yunan komutan ülkemizi koruyup o savaştan da alnının akıyla çıkan o adam, ne yazıktır ki karısını koruyamayıp tam da Kız Kulesi'nin ihtişamına gömüvermiştir tek aşkını... Belki çok bilinmez o ihtişamlı kulenin kimileri için bir umut, kimileri için ise sadece bir mezardan ibaret olduğunu... Ama tek ortak payda şudur ki: aşk... Başka bir örnek verecek olursam aşk kimi zaman da vazgeçiştir aslında kimileri için. Sevdiği adam uğruna kocasını bir gece yarısı terk etmesine rağmen, gözleri görmeyen ama kalbi hisseden kocanın, karısı yaban ellerde muhtaç kalmasın diye emeklerine karşılık onun ayakkabılarına para koyan adam da değil midir aşk! Ve bu adamın adının Aşık Veysel olması sadece bir tesadüf müdür? Demem o ki aşkı tanımlamak bu derece zorken ve yaşamak varken insanlar neden kendilerini bundan alıkoyar anlamıyorum. Sonra da herkes gibi kendinde olmayana bakıp gıpta ederler. Halbuki kendilerini dış dünyaya açtıkça, eski aşk hikayelerine kendilerini kaptırmadıkça herkes gibi mutluluğu belki de aşkı yakalamaları bir adım daha kolaylaşacak. Birileri için, tabii en başta kendisi için insan çabalamadıkça hiçbir şey öyle beklediği yerden gelmez ona. Aşk bile olsa... Peşinden koşmadıkça hiçbir kazanç, duygular bile, anlamsız kalır. O yüzden kendimize demiyor muyuz nerde o eski aşklar diye. Bu nedenle kendimizi bir şeylere kaptıracaksak eğer bu kaçınılmaz duygular olmalıdır, özellikle de aşk. Çünkü hayatta yaşadığımız kendimize ait o özel anlar haricinde başka hiçbir duygu o derece büyüleyici olmayacaktır. Hele ki karşılıklıysa... Ya da en azından onun için bir şeyler yapabildim diyebiliyorsan... Seni seviyorum diyeceksen o en basiti. Ama eğer aşığım diyebiliyorsan o zaman gerçekten bunu yaşamaya değer. Çünkü o zaman ona sadece biriymiş gibi bakmazsın. Aynı zamanda kalbinle de görürsün karşındakini... İste o zaman bakmakla görmek farkı gibi, seviyorum demekle aşığım demek ve bunu hissettirebilmek özel kılıyor ne yaşanırsa yaşansın. Pelin BAŞPINAR