Can Dostum, Sevdiğim

Bursa'nın soğuk kış gününde hissettim ilkin, içimdeki muazzam tezadı. "O" sıcaklığı, mutluluğu, umudu... Sevginin verdiği inanılmaz huzuru... Korkuyu, acıyı... Yumuşacık ellerinin saçlarımı okşamasına ilk Bursa'da izin verdim. Ah, bir bilsen kalbimin nasıl teklediğini seni görünce, bir duysan midemdeki kelebeklerin kanat çırpışlarını sarılırken sana... Ankara'dan çıktık yola. Büyük bir heyecan var tabii içimde. Arkadaşlarla tatile gitme eylemi bir yana, sadece fikri bile beni büyülemeye yetiyor. Kek şekilli yastığım, çizgili pikem ve kocaman bavulumla yerleştim arabanın arkasına. Parçalarıma göz gezdirdikten sonra yolculuk için güzel bir liste hazırladım. İşte başlıyoruz! Uyandım, Mezitlerdeyiz. Bütün hayatımı burada geçirebilirim! "O"nunla beraber, bütün hayatımı bu devasa ağaçların arasında geçirebilirim! (Bunun farkında değilim tabii henüz. Çok uzun sürmeyecek ama fark etmem :)) her yer yemyeşil, upuzun, yaşlıca ağaçlarla kaplı. "İnanılacak gibi değil." diye geçirdim içimden. "Mutlu olmak ne kadar da kolay aslında..." O an, zaman dursun istedim. Ölümcül uçurumları gizleyen kocaman ağaçların arasında kaybolmayı, yeşilin her tonunu yeniden keşfetmeyi. Bu tatilde iyice dinlenmeyi ve bolca okumayı, yazmayı planlıyordum. Fakat işin rengi ilk günden değişmişti kendi kitabımı yazdığımı anladığımda. Akışına bıraktım ben de. Kulaklığım, kitaplarım ve günlüğüm; Bursa sınırlarına girdiğimiz andan Ankara rotalı otobüse bindiğim ana kadar hiç çıkmadı çantamdan. Ne muazzam hismiş durup hissetmek. Durup da sadece o anın büyüsünü hissetmek. Ne karşı konulmazmış aşka teslimiyet. Düşünmekten uyumaya vaktimin olmaması, gülmekten çenemin ağrıması, keşfetmekten bedenimin yorgun düşmesi... Ah, ne tatlı yorgunluklarmış tüm bunlar! Rota: Mudanya. İçim içime sığmıyor yine! Belli, ben kendimi bulacağım bu tatilde. Doğa, huzur, sevdiklerim... İnanılacak gibi değil, yok! Bursa beni büyülemeye bütün tez canlılığıyla devam ediyor. Havasıyla, insanıyla, yemeğiyle ve en önemlisi de hatıralarıyla. Hatırladıkça "günışığının yüreğimi mutlulukla doldurduğunu hissediyorum!" (139). Denizi selamlamaya, güneşi kucaklamaya gidelim haydi! Ne duruyoruz? Bodrum Balıkçısı'nda tahin tatlısı yiyelim! Arabadayız, daha yavaş gidelim istiyorum, yüreğim pırpır ediyor adeta; kaçıracağım diye bir kayayı, bir ağacı, en ufak herhangi bir detayı. Şarkılar, türküler eşliğinde yolculuk ediyoruz. O sıralar Müslüm Gürses - Nilüfer'e takmışım kafayı tabii, hem tatlı bir hüzün hakim atmosfere hem de tedirgin bir mutluluk. "Acaba uçup gidecek mi? Hep kalsın! Yalvarırım, hep kalsın böyle!" Ciğerlerime tertemiz ormanların havasını çekiyorum, onların sohbetini duyuyorum içimde, kahkahalarını. "Yine geleceğim! Yine göreceğim sizi!" Ayrılık ne zor değil mi? Gölyazıyagidiyoruz şimdi de, güneş batmak üzere. Dağların ardından usulca, ağır aksak iniyor kendi inine. Renkler daha parlak Gölyazı'da, ağaçlar daha yaşlı. Köpekler daha muhtaç sevgiye, tıpkı bizim gibi. Evler ise rengarenk! Tam o anda harika bir haber alıyoruz! Hayatımızın yönünü tamamen değiştirecek olan çok değerli bir haber. İşler, sonunda, istediğimiz gibi gidiyor. Şans da aşk da bizden yana! Her şey muhteşem... Hayatımda kaç kere daha her şeyin muhteşem olduğunu yürekten hissettim ki? Her şey kelimenin tam anlamıyla, kusursuz... Bütün vücudum tepeden tırnağa huzur doluyor. Yalnızca yepyeni yerler, bambaşka hayatlar keşfetmekle kalmıyor; hayatımın huzurunu yakından tanıma fırsatı bulmuş olduğumu da anlıyorum. Gece geliyor en nihayetinde. Aydınlık yerini karanlığa bıraktı, onlarca yıldız var gökyüzünde. Hava oldukça açık, yıldızlardan birine uzanmayı deniyorum. İlk sefer pek başarılı olamasam da birkaç denemeden sonraavuçlarıma dolduklarını görüyorum. Eve dönme vakti geldi, çattı. Ona bakıyorum, uzun uzun. Büyük bir farkındalıkla... Yadsınamaz bir aşkla ve sevgiyle. En yakın arkadaşımın, sırdaşımın; düşüncelerimi, hayallerimi süslemesine izin veriyorum. Kulağına fısıldıyorum: "Dünya nasıl bu kadar kötü bir yer olabilir ki?! Senin yanındayken düşünebildiğim tek şey ruhumun mutlulukla dolması. Nasıl o halde..?". Cevaplıyor: "Sorun da bu sevgilim, insanlar aşık değiller.". Dünya katlanılması çok zor, dayanılması neredeyse imkansız olaylarla, kişilerle dolup taşıyor! Ölüyoruz. Her gün, biraz daha ölüyoruz. Düşünüyorum. Bir yolu olmalı. Bir dayanağım olmalı. "Bu şekilde olmaz Berfin. Devam etmelisin. Ama nasıl?" Tutunabildiğim tek şey sevgi. Bunca katliamın, bunca kötülüğün, bunca adiliğin içinde tutunabildiğim tek şey sevgi. Sevdiklerim... Peşini bırakmayacağım yegane şey işte budur! Bahar kapıda işte... Sımsıkı sarılıyorum bu güzel insana hiç bırakmamak üzere, bir kere daha aşık oluyorum. Yaşamın tadına varıyorum. O mis kokusuna... Teşekkürler Bursa, bana kattığın her şey için minnettarım sana!