SÜKUNETE DAİR

Okul telaşı, iş ortamı rekabeti, trafik stresi... Hayat hep bir koşturmacayla geçiyor. İnsan bazen öyle bir hale geliyor ki hayattaki varlığının amacını unutuyor, bir bunalımdır başlıyor. İşte bu bunalım hali günümüzün hastalığı olarak görülüyor. Modern hayatın insandan beklentileri arttıkça daha çok psikolojik sorun ortaya çıkıyor ve bu döngü asla sona ermeyecekmiş gibi geliyor bana. Bu yüzden ara sıra kendi başıma kalmaya ve modern hayatın hızından biraz olsun uzaklaşmaya çalışırım. Bu küçük zaman dilimlerinde kendimi dinler, neyi neden yapıyor olduğumu, mutlu olup olmadığımı sorgularım. Eğer mutsuzsam bunu yine herkesten uzaklaşarak değiştirebileceğime inanırım. Geçenlerde yine böyle bir mutsuzluk içerisindeyken Wilhelm Schmid'in Sakin Olmak- Yaşlanırken Kazandıklarımız adlı kitabı ile karşılaştım. Bu kitap bana sakinliğin önemi hakkında çok şey öğretti. Şimdi sizlere biraz bu kitaptan ve sükunet hakkındaki düşüncelerimden söz etmek istiyorum. Sakin olmak zordur. Güçlü bir konsantrasyon ister. Etraftaki onca yanıltıcı ögeye rağmen sakin kalabilmek belki de bir insanın bütün enerjisini alabilir. Sükunetin önemini ilk kavramaya başladığım zamanlar, taşradan büyükşehre taşındığım zamanlara tekabül ediyor. Metropolleşen şehrin hızı önce çok şaşırtmıştı beni. Hızlı yürüyen insanlar, adeta birbirileriyle yarışan arabalar... Fakat zaman geçtikçe fark ettim ki ben de onlardan biri olmaya başlamışım: aceleci ve telaşlı. Bunu takip eden mutsuzluk ve anlamsızlık hisleri oldu tabii ki. Ne yapabilirdim? Eski yaşantımı özlüyordum, istediğim yere bir kaç dakikada ulaştığım ve yolda sakince yürüyebildiğim. Daha az insanla muhattap olduğum ama sıkı ve uzun süren dostluklar kurduğum o günleri özlüyordum. İşte o zamanlarda fark ettim sakinliğin insan hayatına getirilerini. O zamanlardan beri sakinlik için çaba harcıyorum. Büyük bir enerji gerektirse de bunu başarabildiğimi düşünüyorum ve bu bana daha da huzur veriyor. İnsan en zor şartların altında bile sakin kalabildiğinde gerçek huzuru ve dinginliği deneyimleyebilir diye düşünüyorum. Sizin de çevrenizde herkes tarafından sakin olduğu bilinen kişiler vardır. Bunların bazıları doğuştan gelen bir vurdumduymazlıkla sakin gibi görünür ama bazıları da vardır ki onlar sakinliği ciddiye alırlar. Bu ciddiyet kimi zaman diğer insanlara soğuk ve itici gelebilir. Çoğu insan sükunetin yaşlandıkça kazanılan bir erdem olduğunu düşünür. Bu yüzden mi yaşlılar gençlere daima huysuz ve itici görünür dersiniz? İnsanlar öyle düşünedursun ben sakinliğin yalnızca yaşlılara mahsus olduğu fikrine karşı çıkıyorum. Şöyle bir cümle geçiyor Schmid'in kitabında: "Sükunete giden yolda tayin edici önemde olan sekizinci adım, kendini dinleyip tefekkür etmektir" (s. 25) Yani bu genel yargının tek geçerli sebebi yaşlıların kendini dinleyip tefekkür etmeye gençlere nazaran daha çok vakit bulabilmeleridir. Bunun dışında sakinliğe zaman ayırıp emek veren her genç insan da sükunete erişebilir bence. Kafa karışıklıkları, psikolojik problemler ve modern insanın strese bağlı olarak yaşadığı tüm sorunlar böylesine artmışken bir durup düşünmek gerekiyor kanımca. Neden sakin olamıyoruz? Neden hayatın hızlı gidişatına biraz olsun paydos veremiyoruz? Biraz kendini dinleme, biraz sakinleşmeyle çözülebilecek onca sorun varken neden kendimizi yıpratıp duruyoruz? Bence bu soruların cevabını verebilen herkes sükunet yolunda en önemli adımı atmış demektir. Biraz sakin olmanın kimseye zarar vermeyeceğini ya da kazancından bir şey azaltmayacağını anlayan insan gerçekten huzurlu olabilir. Bu kitabı okuduktan sonra ben de günlük davranışlarımda daha sakin olmaya ve sakinliğin önemini tanıdığım herkese anlatmaya karar verdim. Çünkü biliyorum ki herkes biraz olsun sakinliği hak ediyor, kendilerini dinleyip dinginliğe kavuşabilmek için.