ZAMANIN MÜPTEZELLERİ

Bir mayıs günü hakemin silahının namlusundan çıkan kurşun havaya karıştı ve ben koşmaya başladım bitiş çizgisinin nerede olduğunu bilmeden. Bu koşu on sekiz yıl önce başladı. Ne zaman biteceğini henüz bilmiyorum ama umarım yakın zamanda değildir. Bitiş çizgisinin neye benzediğini ve ona ne zaman ulaşacağımı bilmememin belirsizliği içinde koşuya devam ediyorum. Akılalmaz bir belirsizlik... Belki de insanoğlunun içinden çıkamayacağı tek ve son belirsizlik. İncelikli bir hareket her şeyi bitirebilecekken neden çabalıyoruz ki? Bitiş çizgisine hiç olmadığımız kadar yakınken neden yaşamın tüm olumsuzluklarına, acılarına ve kederlerine katlanıyoruz? Size bir sır vereyim; müptelasıyız çünkü! Yaşamın müptelasıyız. Ne yaparsak yapalım ondan vazgeçemiyor olmamız ona bağımlı olduğumuzu göstermiyor mu? Ne kadar inkar etsek de, onunla ilgili her şeye bağımlıyız ve barındırdığı her şeyi sınırsızca arzuluyoruz. Hatta bu yüzden her gece gizlice "üst kattakiyle" bitiş çizgisini biraz daha ileri götürmesi için pazarlık yapıyoruz. Bulutların yağmur kustuğu kapkara günleri ve ücra bir kafede soğumuş bir çay eşliğinde göğsümüzün en orta yerine saplanan ayrılık konuşmasını bile arzuluyoruz. Çünkü içimize gizlice çöken bir farkındalık var. Yaşıyor olmanın farkındalığı. Eğer tüm bu acılar, kederler ve engeller olmasaydı yaşamının ne anlamı kalırdı ki? Hiç engel olmasaydı, ayrılık olmasaydı ölüm olmasaydı... Sıkıntıdan patlardık. Gözlerimizi boşluğa dikip basit bir televizyon dizisindeki zombiler gibi yürüyor olurduk. Ölüm olmasa yaşamın değerini nasıl bilebilirdik? Ayrılık olmasa sevdayı nasıl takdir edebilrdik? Mesafeler olmasa bir ismi büyük harflerle göğsümüze nasıl dağlayabilirdik? Bunlar hep müptelalıktan... İnsanın "insan" unvanını kazanması için bir şey yapması gerekmez. Doğması yeterlidir. Doğsun, nefes alsın ve bir de tercihen ara sıra alnının arkasında bulunan pembe cismi kullansın. Ama o unvanı kaybetmesi için çok çalışması gerekir. Emrah Serbes'in deyimiyle, yaşamda bir müptela değil de bir müptezel olmalıdır. Bitiş çizgisinin varlığını unutan, sevgiyi kirleten ve yarını düne katmaya çalışan bir müptezel. Müptelalar yaşamı takdir eder, müptezeller ise onunla alay eder. Müptelalar sudur, müptezeller ise suyu kirleten pislik yığınları... Gözlerinizi kapatın ve iyi düşünün kendi yaşamınızın müptelası mısınız yoksa müptezeli? Vicdanınız böğüre böğüre "müptelasıyım" diye bağırdı değil mi? Sokakta yürüyorsunuz ve sağınızda haritada bulamaycağınız bir ülkeden gelmiş bir anne yırtık giysileri içinde, kucağında çocuğuyla yardım dileniyor. Çatlayan sesi bir somun ekmek için ruhunu vermeye hazır. Ama siz kafanızı çeviriyorsunuz ve kadının sesini bastırmak için topuklarınızı yere daha sert vurmaya başlıyorsunuz. Daha kötüsü de olabilir! Karşınızda sizin için her şeyi yapmaya hazır, gözlerinin içi parlayan bir insan ellerini ellerinize değdiriyor ve zamanı durdurmak istercesine onları orada bırakıyor. O an zaman dursa onun kadar mutlu bir insan daha olmayacak. O size öyle bakarken, siz giderek sıcaklığı düşen ellerinizi tek hamlede çekip dizlerinizin üstünde birleştiriyorsunuz ve dudaklarınızın arasından acılar dökülüyor; "seni artık sevmiyorum". Bu bahsedilenleri bir kez de olsa yaptınız değil mi? Anımsayın. Tebrik ederim, siz de suyu kirleten müptezellerden birisiniz. Dünya sevgiyle, dostlukla, arkadaşlıkla son hız dönüyor ama siz onu yavaşlatıyorsunuz. Yaşamı hafife alıyorsunuz, onu enerjisini yitirmiş gözlerle küçümsüyorsunuz. Yapmayın. Devam ederseniz, dünya dönmeyi bırakacak ve insanlar bitiş çizgisine olan inancını yitirip kestirme yolu seçecek. Azalacağız, yok olacağız, tükeneceğiz. Hepsi sizin elinizde. Bir ufak "merhaba" her şeyi değiştirebilir, yeniden dünyayı döndürebilir. Seçiminizi yapın, müptela olmak mı müptezel olmak mı? REFERANSLAR Serbes, Emrah. Müptezeller. İstanbul: İletişim Yayınları, Birinci Basım. 2016.