BİZ BİZE YETERDİK ASLINDA

Dili, dini, ırkı, siyasi görüşü, sosyo-ekonomik durumu ne olursa olsun, yaşayan her bireyin en temel arzusu ve hakkıdır, özgürlük. Şu an çıksak sokağa, sorsak insanlara neye ihtiyaçları olduğunu özgürlük ortak paydasında buluşuruz. Belki herkesin ilk seçimi olmaz, kiminin maddi beklentisi daha çok olabilir ama özgürlük arayışına da destek çıkacağı şüphesizdir. Peki bu arayış son bulabilir mi ? Özgürlüğün sınırı var mıdır ? Peki ya ego işin içine girince özgürlük anlayışı değişir mi ? Objektif midir özgürlük yoksa herkes tarafından aynı şekilde kabul edilen subjektif bir olgu mu ? Bireysel özgürlüğün ötesinde toplumsal özgürlük mümkün müdür ? Liderlik konusu var bir de... Karar verici bir lider varken halk özgür olabilir mi ? İçinde yaşadığımız toplumda, farklı özgürlük beklentileri yok mu ? E o zaman liderin ya da fikir temsilcilerinin kararına göre, en az bir tarafın özgürlük beklentileri karşılanmamış olmuyor mu ? Tercihin olduğu yerde haksızlık mı var ? Konu derinleştikçe, sorular arttıkça kafalar bulanıyor öyle değil mi ? Tüm bu karmaşayı öyle güzel dile getirmiş ki George Orwell! Klasik olması hiç ama hiç şaşırtıcı değil. Siyasi anlamda önyargısız okunması gereken bir kitap bu. Bana ters demeyeceksin bu baş yapıtı okurken, çünkü saldırılan taraf değilsin inan. Düzenin halk tarafında olanlar sözüm size : "Kanmayın, kandırılmayın bu kadar çabuk. Değişiyorsa dünyaca kabul görmüş kanunlar birkaç torba yasayla, sırf uyanmak için okuyun şu kitabı!". Unutuyoruz bazen sistem içinde savrulup giderken ama her sayfasında günümüzden de parçaları bulmak mümkün. Okudukça isyan etmemek elde değil. Bir liderin baş kaldırısı, devrim arayışı, halkın tam desteği ve katkısı okuyucuyu güzel günler görebileceğine inandırırken, bir yandan da unutturuyor içimizdeki egoyu ve egoistleri. Tam huzur bulmuşken durduruyor Orwell bizi. "Hop!" diyor, "O kadar kolay mı sandın?". Değil işte... Açlık var çünkü içimizde. Güce, paraya, kontrol etmeye... Masum halk ve acımasız sistem karşı karşıya kalıyor. Sonunda yaşadığımız dünyaya döneceğiz, içinde bulunduğumuz sisteme. Her sayfanın bizi götürdüğü istikamet bariz. "Dur!" çığlıklarımız sayfa sayılarıyla doğru orantılı olarak şiddetleniyor. Durur mu hiç gücün tadını alan ? Zor. Konu biraz çaresizliğe sürüklese de, yazarın üslubu ve anlatım biçimi sayesinde tek solukta okunacak bir kitap bu. Kitabın her parçasını film izlercesine gözlerinizde canlandırabiliyorsunuz. Öyle bir kere okudum anladım tarzında bir kitap da değil. Koyacaksın baş ucuna, gündemden uzak mı kaldın aç gazete gibi oku çünkü oyuncular değişse de oyun değişmiyor. Kitap Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği'nin Stalin zamanını anlatsa da, içindeki her hayvanın o dönem içinde bir eşleniği olsa da günümüze uyarlamak çok marifet gerektirmiyor sanki. Kitap ile ilgili ufak bi araştırma yapma gereği hissedebilirsiniz okuduktan sonra. Şahsen beni o şekilde etkiledi. "Kim bu Orwell ? Hangi dönemi anlatıyor ? Bu kitap aslında kimi anlatıyor ?" diye sordum kendime. Kitabın içindeki isyankar, totaliter rejime karşı duran sosyalist yapı dikkatimi çekti. Fabl tarzındaki bu siyasi hiciv romanının 1996 yılında 1946 yılı için Retro Hugo Ödülü'nü almış. Ayrıca en çok hoşuma giden bilgi 1954 yılında Halide Edip ADIVAR tarafında Türkçeye çevrilip Milli Eğitim Bakanlığınca bastırılıp okutulmuş olması. [1]Başından sonuna kadar beni tutsak eden Hayvan Çiftliği, insanın kendini geliştirmesi, farklı düşünmeyi öğrenmesi ya da düşüncelerini güçlendirmesi açısından benim baş ucu eserlerim arasında. Dedim ya oyuncular değişir, oyun aynı kalır; bize düşen oyunu bozmak. Okuduktan sonra, gözünüzde canlanan takım elbiseli 'domuz'lardan sıkıldığınızı fark ederseniz, bilin ki sorunun çoğu bizde. Birkaç maddede yapılan ufak düzeltmelere(!) suskun kaldığımız için, çabuk unuttuğumuz için, kolayca uyutulduğumuz için... O yüzden uyurken bir elinize alın, sadece 'uyanmak' için sayfaları çevirin. Mutlu ve eşit yarınlar için okutun da bence. Hadi iyi uykular.