KUYUNUN DİBİNDEN

Fikirlerin kendine sığınacak bir oda bulamadığı bir dünyada yaşıyoruz. Zihnimizde dolaşan o yasak düşünceler sigara izmariti gibi rüzgarda savruluyor. Kimse eline bulaştırmak istemiyor kiri. Düşündüklerini konuşmaya cesareti olan üç beş insanda birer birer yok oluyor. Nereye gidiyorlar acaba diye soruyorum kendime. Soğuk, rutubetli bir yer olsa gerek. Acı çığlıklarının, umuda karıştığı bir yer. Hapishaneyi süslü kelimelerle anlattım size. Yalın haliyle söyleyince acı gelmesin diye. Sevgili Yalnızlık sahip çıkıyor gecenin en ortasında, çünkü bu soğuk ve rutubetli yerlere ondan başka kök salan yok. Peki, bizi sevgili yalnızlık ile baş başa bırakan kimler? İdeolojiler mi, sistemin ta kendisi mi yoksa içimizdeki şair ruhlu çocuk mu? Bana göre beynimizin en derinliklerinde yatan o dost görünen düşman fikirler. Karşı fikirde olduğunuz insanları dinlemek her zaman en zoru olmuştur. Sizinle aynı değerleri, gözlemleri paylaşan insanlarla akan ılık ve koyu sohbet size güven verir. Kendi çemberinizdeki bu insanı dost olarak görmeniz kolaylaşır. Fakat konulara yaklaşımı size göre uç olarak tanımlanan biriyle yapılan sohbette, konu her an üstünden kayıp düşebileceğiz buzdan bir zemin gibidir. Nefes alış verişiniz hızlanır, kanınız daha hızlı akar. Sizin alanınıza giren bu yabancı fikirleri yadırgarsınız. Kuşkuyla bakarsınız karşınızdakine, sanki onun ağzından çıkacak her cümle sizi sınarmışçasına. Daha önce hiç o açıdan bakmadığınız, ya da bakamadığınız için bu yeni fikirler size tamamen farklı ve yabancı gelir. Bana göre de haklı bir durumdur bu. Hiç kimse bir fikri kolayca benimsemek ya da tepkisiz kalmak zorunda değildir. Peki, ne zaman sınırı aşıyoruz ve farklı düşünmeyi suç addediyoruz? Ne hakla insanlar bir kitap yüzünden ölüyor? Keşke cevabım hiçbir zaman olsaydı. Ama yakın geçmişimiz ve şu an beni o kadar kolay yalanlıyor ki. Kulaklarıma nefret dolu söylemleri geliyor insanların. Düşmanca bakışları ve suçlamaları... Bende sizin kadar iyi şeyler istiyorum bu dünya için. Benim de hayallerim, umutlarım ve belki de hatalarım var. Evet, belki de sizden farklıyım. Ama bu sizi beni linç etmeniz için bir sebep mi? Ne zaman aklımızı bir fikre sığdıracak kadar küçük olduk? Ne zaman giyim tarzına göre insan ayırır olduk? Bilmiyorum. Korkuyorum bu insanların yanından geçerken. Otoritelerine tehdit addedilen ben, onların bu otoritesinden korkuyorum. Çünkü parmakla gösterilmek bile yeterli. Böyle başlıyor hücum kampanyaları. Kimse sorgulamıyor, öğrenmek istemiyor sebebini. Vakit kaybetmeden bulmak ve cezasını vermek istiyorlar. Kana susamış bir güruh sanki. Önünde durabilmek ve güçlü bir sesle fikirlerini açıkça anlatabilmek fedakarlık istiyor. Yapacağınız en büyük fedakarlık yalnızlığınız oluyor. Siz isteseniz de istemeseniz de yavaş yavaş dışlanıyorsunuz. Sakıncalı bulunan düşünceleriniz başkalarını da yanına çekmesin diye ayaklarını bir adım geri çekiyorlar sofranızdan. Belki anneniz, babanız bile reddeder sizi. Baskıdan, nefretten dayanamayıp benim öyle bir evladım yok derler. Çocuklarınız sokakta oynayamaz. Eşiniz bakkaldan ekmek alamaz. Çünkü dayanamazlar en sevdiklerinden öfkeyle bahseden insanların onları gözleriyle süzmelerine, laf çarpmalarına. Siz herkesten farklı düşünüyorsunuz diye olur bunlar. Azalır birer birer hayatınızdaki insanlar. Ta ki siz o zararlı düşüncelerinizi kendinize saklayana kadar. İlk olarak öfke uğrar kapınıza, sonra umutsuzluk. Öfkenizin sebebi bu yanlış anlaşılmaya, sorgusuz yargılamaya, sizin mantığınıza sığmayan bu ayrımcılığa. Yavaş yavaş yerini umutsuzluğa bırakır öfke. Düzelmeyecek olan insanlık hamuruna lanetler yağdırırsınız. Çaba vermeyen sonuçlarınız sizi yavaşça umutsuzluk kuyusuna bırakır. Kapkaranlık kuyuda bir anda gecenin aydınlığı doldurur yüreğinizi. Yine olsaydı, yine gelseydim bu dünyaya yine savunurdum bu düşünceleri. Çünkü onlar beni ben yapanlar. Eğer saygı duymuyorsa karşımdaki, nefretle öteliyorsa beni kendi bileceği iştir. İnsanı insan olarak sevmeli. Fikri, zikri, dini, cinsi ne olursa olsun kendinden farklı diye eziyet etmemeli. Farklılıklar değil mi bize renk olan, geceyi aydınlatan? Sevgili Yalnızlık' tan sonra bir kez daha içimden yineledim: ne kadar farklı fikirleri olursa olsun karşındakinin, hiç kimse önyargılardan örülü bu duvarı hak etmiyor. Umuda uyanan günleri görmek dileği ile!