BİR BEDDUANIN ÖYKÜSÜ

Bu dünyaya, gerçekten beraberinde bir talihsizlik silsilesi taşıyarak gelen bazı insanlar var, ne yazık ki. Bu insancıklar, genelde düşük gelirli bir ülkede, düşük gelirli bir ailenin çocuğu olarak doğuyorlar. Ama mesele sadece paraları olmayışı da değil böylelerinin. Çünkü Suriye ve Yemen örneğinde olduğu gibi, birtakım çıkar çevrelerinin savaşının ortasında kalıyor bu insanlar ayrıca. Ellerinde sadece iki seçenekleri oluyor; kalmak ve ölmek ya da gitmek ve belki de hayatta kalmayı başarmak. Kalırlarsa ölecekler ama işin kötü tarafı şu ki, giderlerse de yaşayacaklarının bir garantisi yok. Yine de umutlarından bir yol inşa ederek kaçıyorlar. Gidilecek yer belli. Daha güvenli olan komşu ülkeler. Ama komşu ülkeler genelde pek misafirperver olmuyor onlara karşı. Ya kabul edip sefalet dolu mülteci kamplarına tıkıyorlar ya da reddedip ölüme terk ediyorlar. Red cevabı alanların tek şansı da yasa dışı yolları denemek oluyor, ki bu yollar onları çoğu kez ölüme götürüyor. Nereden mi biliyorum? Çünkü her gün, Akdeniz'de batan içi mülteci dolu kayıkların ve gemilerin haberlerini görüyorum televizyonda. Tabi bu zavallıcıkların içlerinde, birazcık da olsa şanslı olanlar da yok değil böyleleri sağ salim kapağı başka bir ülkeye atmayı başarıyorlar ama buradan sonrası da, trajedinin yeni bölümü demek onlar için. Kaçak oldukları için ya iş bulamıyorlar ya da çok ucuza, sigortasız ve kötü şartlarda çalıştırılıyorlar. Onların acizliğini sömürmekten bir an bile olsun utanmayın bazı işverenler ise, onlara bir iş ve maaş sağladıkları için kendileriyle övünebiliyorlar. E iş bulamayan ne yapıyor derseniz eğer, bu sorunun cevabını hepinizin bildiğini söylerim ben de. Evet, doğru bildiniz. Suçlu oluyorlar. Çetelere ya da terör örgütlerine üye oluyorlar. Hırsızlık yapıyorlar, hatta adam öldürüyorlar. Neden biliyor musunuz? Çünkü hayatta kalmak için başka hiçbir şans bırakmıyor onlara o çok övündüğümüz modern dünyamız. Bugün Funda Çoban'ın Sokak Siyaseti adlı kitabını bitirdiğimde, söylediklerimde ne kadar haklı olduğumu bir kere daha anladım. Bu dünyada şikayetçi olduğumuz ne kadar problem varsa hepsini, bizim yarattığımızı bir kez daha hatırlattı yazar bana. Teröristleri de suçluları da biz yoktan var ediyoruz. Kimseyi suçlamaya, yargılamaya, hatta cezalandırmaya bile hakkımız yok bizim. O insanlar sadece hayatta kalmaya çalışıyorlar çünkü. Onlara yasal yollardan nefes alma fırsatı bile vermediğimizden, yasa dışı yollara sapmaları gayet normal aslında. Ne bekliyorduk ki? Gidip bir köşede ölmelerini mi? Kendi kendilerini yok etmelerini mi? Yoksa ayağımıza kapanıp ağlamalarını mı? Bunlardan herhangi birisini elbette ki yapmayacaklar. Ne de olsa onlar da insan, her ne kadar biz değillermiş gibi davransak da. Hayatta kalmak için sonuna kadar savaşacaklar yani. Gerekirse kanunla bile savaşır insanlar, yaşamak istiyorlarsa. Onlara başka şans vermeyen insanların onları etiketlemesi, dışlaması ve cezalandırmaya çalışması çok ironik aslında ve de haksızlığın dik alası. Adalet denen şey, bu dünyada yok belli ki. Olsaydı, böyle olmazdı. Olsaydı, sırf yanlış yerde, yanlış zamanda dünyaya geldiği için acılara, yoksulluğa, ölüme terk edilmez, suça itilmezdi insanlar. Olsaydı, birileri onların da insan olduğunu hatırlar ve yardım elini uzatırdı. Ama bunların hiçbirisi olmuyor bu dünyada. Seni aç ve açık bir halde dışarıda biz bıraktık demiyoruz da, sen suç işledin diyoruz. Lütfedip sormuyoruz ama niye işledin bu suçu diye. Her şeyin en doğrusunu bilirmişiz gibi. Hem suçluyuz hem güçlüyüz anlayacağınız. Batsın bu modern dünyamız da, o insanların ahlarının altında kalalım inşallah. Belki günahlarımızdan bir nebze de olsa arınırız. Kaynakça Çoban, Funda. Sokak Siyaseti. Metis Yayıncılık, İstanbul: 2015. Yoksa ayağımıza kapanıp ağlamalarını mı? Bunlardan herhangi birisini elbette ki yapmayacaklar. Ne de olsa onlar da insan, her ne kadar biz değillermiş gibi davransak da. Hayatta kalmak için sonuna kadar savaşacaklar yani. Gerekirse kanunla bile savaşır insanlar, yaşamak istiyorlarsa. Onlara başka şans vermeyen insanların onları etiketlemesi, dışlaması ve cezalandırmaya çalışması çok ironik aslında ve de haksızlığın dik alası. Adalet denen şey, bu dünyada yok belli ki. Olsaydı, böyle olmazdı. Olsaydı, sırf yanlış yerde, yanlış zamanda dünyaya geldiği için acılara, yoksulluğa, ölüme terk edilmez, suça itilmezdi insanlar. Olsaydı, birileri onların da insan olduğunu hatırlar ve yardım elini uzatırdı. Ama bunların hiçbirisi olmuyor bu dünyada. Seni aç ve açık bir halde dışarıda biz bıraktık demiyoruz da, sen suç işledin diyoruz. Lütfedip sormuyoruz ama niye işledin bu suçu diye. Her şeyin en doğrusunu bilirmişiz gibi. Hem suçluyuz hem güçlüyüz anlayacağınız. Batsın bu modern dünyamız da, o insanların ahlarının altında kalalım inşallah. Belki günahlarımızdan bir nebze de olsa arınırız.