KAYIP RUH

Kasvetli bir haziran sabahındayım, günlerdir bizegülümseyen gökyüzüsanki kalbi kırılmış, hüzünlenmiş ve her anağlayacak bir çocuk gibi bana bakıyor. İtalya topraklarındaki songünüm olduğuiçindirbelki dediyorum kendi içimden. Eşyalarımıtopluyor ve kaldığım otelden çıkıyorum. Akşam uçağımayetişmeden önce sonbirunutulmazgeziyapmak istiyorum. Bu seferki farklı diyorum içimden, öyle diğergezdiğim şehirler gibi olmayacak diye haykırıyor içimdeki meraklıben... Sonbirhaftadırilk defa birturotobüsüyerinedeğişik uzunincebirgemiye biniyorum. Adriyatik denizinin incisi, denizin üstünde adeta dizçökmüş ve beni bekleyen Venedik`e gidiyorum! Her şehrin gerçekbirhikayesi, ruhu vardıraslında. Öyle turistikgezilerde yıllardıranlatıla geldiği gibi değildirtarihiolgular, olaylar... Nekadar onarmaya, güzelleştirilmeye çalışılsanız da örtemezsiniztarihin gerçeklerinin üzerineoörtmek istediğinizörtüyü. Adeta hiç büyümeyen çocuklar gibidirhepsi. Sevmediği birkıyafeti aslagiydiremezsinizonlara. Size asla yalan söyleyemez, doğruyu veya yanlışı aslasaklayamazlariçlerinde. Eskimiş birduvar, güzel tarihi birbinavehatta kırıkbirkaldırımtaşıbilehaykırmaya çalışır sizekendi yaşam öyküsünü... Bu anılar, öyküler vegerçeklerdir birşehri şehiryapan, birçocuğaismini, kişiliğini kazandıran. Ancak bazı şehirler vardırki tarif etmeye öyküler, anılar, masallar yetmez; insanıiçineçeken sürükleyici birbelgesel olabilirlerancak. Kelimeleryetmez onları anlatmaya, masum birçocuğungözünden damlayan birdamla yaşı görmenizgerekir baktığınızda. Oşehrin ecdadınınyaşadığı zorlukları, salgınları, felaketleri ve sevinçleri anlatmaya yetmez sayfalardolusu kelimeler... Bana göreancak buşekilde anlatılabilirdiVenedik. Suyun üzerindeyükselen, su ile insanoğlunun nasıl birbiriyle barışıkbirşekilde yaşayabildiğinisimgeleyen, ayak bastığım andan itibaren dahaönce gezmiş olduğum şehirlerin gözlerimin önündenadeta birfilm şeridi gibi geçmesinisağlayan birbiyografi gibiydi Venedik. Tarih boyunca birçokmedeniyeti ağırlayan; kartpostallara, resimlere, filmlere konuolan vebazen de kendisinikara veba hastalığınınpençesinde bulan çaresiz insanlarınsondurağıydıbuşehir. Biraz merak, biraz dageçmişe olan saygım iledolaşıyordum buşehrin dar geçitlerinde, yüksek köprülerinde. Bazen yol bitiyor suyükseliyor vebirgondol kiralamak zorundakalıyordum. Şehir karmaşasının kendisinepek uğramadığı biryerdi burası. İlk olarak eski biriskelekarşıladı beni. Kıyısında mütevazı gondollarınolduğu, her içinize nefes çekişinizdesanki onüçüncüyüzyıldan kalma birhava soluduğunuzuhissettiren duvarlar, kemerler, eskimiş mermer taşları... Yerinde duramıyor insan böyle birşehirde. Akşam olup sularyükselmeden denizinkıyısındabinlerce kazığınüzerine dizçökmüş buçocuğutanımak istiyordum. San Marko su, Rialtosu, Büyük kanalı hepsi birdestan misali biröyküfısıldıyor kulaklarıma. Diğer şehirlerde olmayan bir büyüyühissediyorum Venedik`te. İnsanlarınnasıl bukadar sakin ve mutlu olduklarını, adeta sinirleri alınmış birvaziyetteyaşıyor olduklarını anlamaya çalışıyorum. Konuşuyorum yedi yüz senedirdizlerinin üzerindebeni beklemiş hiçyaşlanmayan buçocukla. İçimeçekiyorum havasını, konuşuyorum onunla. Bana tüm etkileyiciliği ilekendisini anlatmasını izliyorum. Bazen birköprününaltından geçerken başımı eğiyorum, bazen ise sokaklarda ayaklarımı ıslatmamak için insanlarınkoydukları taşlarınüzerinden sekiyorum. Arıyorum Dünyanındört birtarafında aradığım ancak hiçbirindebulamadığım okayıpgerçek şehirruhunu. Köşe başındaki sıradan biriskele babası, eski birkapızili bileanlatmaya yetiyor buşehrin yaşantısını veruhunu. Herkarışında ayrıbir tarih yatıyor buşehrin. Büyükkanalınortasında gözlerimikapatıpiçimeyüzyıllardırdeğişmemiş bueşsizmanzaranınkokusunuçekiyorum ve düşünüyorum; yıllardırarayıpdabulamadığım okayıpruhu buldum diyorum kendi kendime! Tolga Tamuroğlu