Sıradanlıktan Ölmek

Her zaman kendimizi belirli sosyal normların içine hapsettik. Güç, gösteriş, para hevesimiz kendi yaşantımızı soluklaştıran en büyük araçlar haline geldiler. Hayatlarımızın gayesi haline gelen bu fani kavramlarla yaşamayı sürdürdük. Neden bu işkenceyi kendimize yaptık ve çok hayati bir gereklilikmiş gibi nesiller boyunca aktardık? Kendimizi Babil'in Asma Bahçelerinde ilerlemek hayalleriyle yaşatırken belki de bünyelerimizi Midas'ın Laneti ile mi zehirliyorduk; bilinen, kaçınılmaz olan sessiz bir ölümü kabullenmiş devam ederken? Stefan Zweig Olağanüstü Bir Gece adlı eserinde kendi insanlığımızı monoton döngülerimizde ne kadar kolaylıkla kaybedebildiğimizi anlatmış. Yazar ailesinden kalan mirasla hayatının önemli kararlarından birini vermekten vazgeçmiş. Bu gerekliliğinin ortadan kalkmasıyla hayatın manası elinden kayıp gitmeye başlamış. Yansımalar toplumunda benliğini kaybedip, zaman geçtikçe herkesleşmiş. Sosyal dayatmalarla yaşamaya devam ederken aslında yürüyen cesetlere dönüştüğümüzün farkına varmış, bu durumu kendi üzerinden anlatarak sosyal eleştirisini yapmış. Yazarın anlattıklarına bakarak yorum yaparsak gerçekten de akışa kapılan et yığınları mıyız? Muazzam büyüklükte insan topluluklarının sadece yürüyen başlardan oluşması ne kadar ürkünç bir düşünce. Yağmurlu havalarda siyah şemsiyelerin altına saklanan önemsiz ve sıradan insancıklar mı olmaya çalışıyoruz? Kendi sınırlarında kısılıp kalmış, egosunu tatmin etmeye çalışan bireyler olmak normal hatta lüzumlu bir sosyal statü haline geliyor. Başkalarına bakmadan, her şeyi es geçerek yaşıyoruz. Ölüm her gün karşılaşılan, insanın ruhsal halinde değişiklik yaratmayan bir konsept haline geliyor. Sokaklarda mendil satmaya çalışan insanlardan gözlerimizi kaçırıp, onları toplumdan dışlıyoruz. Uyuşturucu bağımlısı gençleri görüp, gördüklerimizi unutmak için onları zihnimizin karanlık köşelerine birer düşünce olarak atıyoruz. Duyarsızlığımızın sınırları katlanarak artıyor. Kendimiz için yaptığımız eylemler yapay dünyanın kafalarımıza dikte ettiği doktrinlerden öteye geçemiyor. İnsanların başka insanlarla çıkar ilişkisinden başka etkileşime geçme sebepleri yok. Kendimizi geliştirmeden, açgözlülüğümüzü arttırarak bir ömrü anlam taşımayan kavramların peşinden koşarken harcıyoruz. Hiç kendinizi oturup başkalarını anlamaya çalışırken buldunuz mu? Düşünceler ağızlardan kurşunmuşçasına başka düşünceleri öldürmek için çıkıyor. Kendi doğrularımızı mutlak doğrular olarak kabul ediyoruz. Sokaklarda suç oranları artıyor, insanlar çok önemsiz gibi ölenlerin üzerinden geçiyor. Zihnimizin işleyişini değiştirmek başarılması imkansız eylemlerden değil. O kadar katılaşmış, ağırlaşmış fikirlerimiz var ki artık başımız önde yürüyoruz. Zincirlerimizi kırmamız kolay yapılan bir eylem değil ancak etrafımızda buna yardımcı olabilecek etkenler var. Örnek olarak Bay Zweig toplumun hiç yaklaşmadığı bir şekilde hırsızlıklara, hayat kadınlarına bakışını sunuyor. Gerçekten çok sıra dışı düşüncelerini insanı afallatırcasına kafalara vuruyor. Yazarın düşüncelerini sıra dışı olarak tanımlamamın sebebi, yazar toplumda tabu olarak görülen hayat kadınlarının bile sosyal yaşamda bir işlevi olabileceğini söylüyor. İlk defa okuduğumda bu düşünceler bende şaşkınlık yarattı ve biz istemeden bazı şeylerin ne kadar da pasif bir şekilde bilinçaltımıza kazındığının farkına vardım. Bazen sadece şans faktörüyle ne zaman ve nerede hayatınıza başladığınızla geri kalan ömrünüzün belirlenme ihtimali var. Ne yazık ki bu durumun sorumlusu insanoğlundan başkası değil. Kişinin belirli zorluklarla yüzleşip kendini geliştirmesi evrimin bile temel basamaklarından ancak fayda getirmeyecek acılara katlanmanın gereksizliğini fark edemiyoruz. Kendimizi kısır döngülerimizde hapsediyoruz ve acılarımızı sıradanlıkla kapatmaya çalışıyoruz. Bir insan üzerinde monotonluğun uzun vadeli etkilerini düşünmeden kendimizi zehirlemeye devam ediyoruz. Sıradanlaşabilmek için kendimizi, bizi insan yapan değerlerimizi, feda ediyoruz hem de bir hiç uğruna. Başkalarının sadece maddesel düşüncelerini önemserken mantık silsilemizdeki çelişkileri görmeden ayak uydurmaya çalışıyoruz. Gün geçtikçe kişiliklerimizi gömüyoruz. Farkına varılmayan en büyük gerçek ise; insanlar kısır döngülerinde sıradanlıktan ölüyorlar. Atakan Özcan