SAKLANMIŞ İNSANLIK

Gün geçtikçe teknoloji daha da büyüyor ve hepimiz teknolojinin çok daha fazla gelişmesini isteyip daha elektronik bir hayatın hayallerini kuruyoruz. Bir yandan da doğadan koptuğumuzun, doğayı daha da gelişmesini istediğimiz teknolojiyle ile yok ettiğimizin farkına varıp; eski günlere özeniyoruz. Bu ikilem arasında gidip gelirken hayatlarımız, Chris adında bir genç bu ikilemden çıkarıyor kendini ve büyük bir maceraya atılıyor. Üniversiteden yeni mezun olan ve derslerinde çok başarılı öğrenci Chris McCandless, tüm varlığını bir vakıfa bağışladıktan sonra, her zaman hayalini kurduğu yere, Alaska'ya, doğru yola çıkıyor. Belki de hepimizin hayalini kurduğu ancak hepimizin başlamaya korktuğu maceraya adım atıyor Chris. Tüm varlığından vazgeçip; kendini, gerçek kişiliğini bulmak için yola çıkmak gibi bence. Gerçek kişilikler, ruhlar o kadar arka planda kaldı ki bizim için, insanlığımızı tartışır hale geldik. Her gün kendimizi daha çok kaybedip, sahte varlıklarımızın arkasına daha çok sığınıyoruz. Sahip olduğumuz eşyalar, telefonlar, arabalar, evler bize sahip olmaya başlıyor farkında değiliz. Sorsak herkes aynı fikirdedir belki ancak kimse büyük adımı atıp her şeyi geride bırakacak kadar cesur değil. Bu yüzden, bu yoldan geri dönmek imkansız bence. Böyle filmler, kitaplar bizi cesaretlendirir belki de. 1 Can Bayraktar Kendimizi gösteremiyoruz, sahte varlıklarımızın arkasından çıkamıyoruz ya hani, gerçek sandığımız dostluklarımız, arkadaşlıklarımız da büyük bir yalan bunun için. Kimse kendi değil ki, anlaştığı birini bulabilsin. Sahip olduklarımıza arkadaşlar buluyoruz biz. Onların birbiriyle anlaşabilmesine göre seçiyoruz seveceğimiz insanları. Chris, bu yola çıktığında buluyor o sonsuz arkadaşlıkları, seveceği insanları. Bazılarına hayatları boyunca korktukları şeyi gösteriyor hatta. Alaska'ya gitme hayaline herkes kötü gözle baksa bile vazgeçmeden yoluna devam ediyor. Peki en son ne zaman böyle koştuk hayallerimizin peşinden? Ne zaman bir engelle karşılaşsak, hemen vazgeçtik o hayalimizden. Korkumuz bu yüzden bence. Doğa çok daha acımasız, çok daha vahşi geliyor "medeni" bizlere. Küçük engele bile takıldığımız için, büyük hayale ulaşmanın ne kadar engelli olabileceğini tahmin edebiliyoruz. O kadar gösteremiyoruz ki kendimizi artık, engel olmayan şeyler, engel gibi gözükmeye başlıyor. Olması gereken o acımasızlık, o vahşet zaten. Sistemin öyle ilerlemesi gerekiyor, bunu bozan biziz. Paramızı yakmamız, yediğimiz bir bitkinin bizi zehirleyip öldürmesi, avlanmaya çalışıp başarısız olmamız, karavanımızı bulmamız lazım, tekrar insan olabilmemiz için. Bizi hayvanlardan ayıran en büyük özelliğimiz beynimiz ve bilinçli bir şekilde düşünmemizdir. Tüm dengeyi bozan da bu değil midir zaten? Gelişen zekalarımız, buna bağlı gelişen teknolojimiz, yarattığımız her şey, bizi daha ileriye, daha medeni bir dünyaya götürüyor sanıyoruz ama yanılıyoruz aslında. Çünkü tüm bunlar bizi insanlıktan daha çok çıkarıyor ve dengeyi daha çok bozuyor. Besin zincirinin en üstünde biz varız, tüm hayvanlardan üstünüz ama insan değiliz. Ekoloji bizim yüzümüzden bozuldu çoktan. Bu bilinçli düşünme, gelişen zeka yok etti tüm doğal kaynakları, tüm dengeyi. Biz de üstün olmasaydık hayvanlardan, biz de içgüdülerimizle hareket edebilseydik sadece ne kadar güzel olurdu her şey. Bu mükemmellik bozulmazdı hiç. Ömürlerimizi, yaşadığımız gezegenin 2 Can Bayraktar ömrünü kısaltmazdık. Bilincimizi kaybetmek, düşüncelerimizi yok etmek elimizde değil şu an. Elimizden gelen tek şey, bunu iyiye kullanabilmek. Korkmadan yola çıkamasak bile, hayalimize koşamasak bile, en azından yaşadığımızı yeri bozmayalım. Acımasız sandığımız doğaya, vahşi sandığımız yaban hayatına atılmak, sahte kimliğimi geri de bırakmak, gerçek dostlar bulmak, hayata bakış açımı değiştirmek, karavanımı bulmak istiyorum ben de. Ama asıl soru şu: O kadar cesur muyum ? 3