Yıllar Önceydi, Çok da Güzeldi

"Önce güzelce okulunu oku, bir iş bul, sonra hali vakti yerinde uygun bir damat adayı getir bize, hayırlısıyla torunlarımızı da sevelim güzel kızım." Her çocuğun hayallerini şekillendirmesinde doğal olarak en büyük rolü ailesi, onu yetiştiren büyüten insanlar yer alır ve her kız çocuğu ailesinden hayatının bir döneminde yazıma başladığım cümleleri duymaz mı? Bu cümlelerin aynılarını erkek çocukları da güzel bir gelin, iyi bir kariyer gibi değişikliklerle duymaktadır. Peki, sizce bu cümleler çocuklarımızın hayallerini şekillendirirken aynı zamanda da kısıtlamaz mı? Çocuklarımız okula ilk başladıklarında, ilk aşık olduklarında bu cümleleri aile fertlerinden duymaya başlarlar. İlişkilerine, hayallerine bu doğrultuda bakmaya başlarlar. Kağıt üzerinde yazılı olan hayatlarına ulaşmaya çalışırlar bir nevi... Bunu kimse sorgulamaz, bir anda çocuk olmaktan ve saf düşüncelerinden sıyrılıp, yaşamak zorunda oldukları hayatlara adım atarlar. Bu hedeflerine ulaşamayınca üzülürler, hayal kırıklıklarına uğrarlar. Peki, her çocuğun hayali evlenmek, maaşı iyi bir işte çalışıp çocuklarına para götürmek mi olmalıdır? Bir çocuk pilot olup köpeğiyle birlikte tüm dünyayı gezerek geçirmek isteyemez mi mesela bu dünyadaki günlerini? Kendimize ve çocuklarımıza koyduğumuz sınırlı gelecek hayalleri (daha doğrusu planları) yüzünden böyle farklı hayaller kurup mutluluğu yakalayamayan, evli, mutlu, çocuklu bir hayat kurup bunlarla yetinmek istemeyen ama hayatın ona çizdiği küçük çerçeveden de dışarı çıkmaya korkan bir sürü insanla dolu aslında çevremiz. Gayet mutlu görünseler de, içinden gelenleri yapamamış olmanın, kurallara uymuş olmanın verdiği buruk acılarla dolu birçok insanın yüreği. Evlenmek istemeyen ama aşık olduğu adamla tüm dünyayı gezmek isteyen bir kızın önündeki engelleri bir düşünsenize; "Evlenmeden olmaz, hani nerede bizim torunlar yaşınız geldi de geçiyor, gezmeye para harcayacağınıza biriktirin de bir düğün yapalım." Onlara benimsetilen bu hasarlı ahlak kavramı, hasarlı çocuklar yetiştirmemize sebep oluyor olamaz mı? Arkasına dönüp baktığında çocukluğu boyunca bu hayatı yaşaması için yontulduğunu, hata yaptığı zaman hatalarının çevresi tarafından ustaca düzeltildiğini, deneyerek öğrenmeye çalıştığı zaman cezalandırıldığını ve böylece yetişkinliğe erkenden adım attığını fark eden bir birey... Ne zaman bu kadar normalleştiğini, ne zaman saf hislerini kaybettiğini sorguladığında her şey için çok mu geç kalınmıştır sizce? Yoksa hiçbir şeyi umursamadan kaybettiği yılları yaşamaya çalışsa mutluluğu yakalayabilir mi? Adı kadar renkli olan Renkli Rüyalar Oteli'nin ana karakteri Nihan gibi cesaretiyle bütün toplumsal kuralları yıkarak değişebilir mi? Bütün bunları düşünerek kendinizi sorgulayın. Acaba sizin içinizden geçenler neydi? Toplumumuzdaki ahlak kuralları gereği sınırlandırmalar evlenmek, çalışmak, çoluk çocuğa karışmak gibi eylemlerle de kalmıyor, öznelere de sınırlandırmalar koymaktan çekinmiyor. Ailemizin ön yargılarının oluşturduğu "O sana denk mi? Bir kendine bak bir de ona. Maaşı yeterli mi sence ideal bir koca olabilmek için?" gibi cümleler çıkıyor karşımıza. Yani sadece evlenme hedefimizin gerçekleşmesi yetmiyor, bir de ailemizin bize uygun gördüğü bir insan bulmamız gerekiyor. Hayatta her şeyin denklikler; kültür denkliği, maddi denklik gibi şeylerden ibaret olduğunu sanıyor ve aslında çok yanılıyoruz. Davul bile dengi dengine mantığı... Fakat bence hiçbir birey kimin kiminle mutlu olacağını bilebilecek kadar nitelikli değildir. Böyle aşık olduğu insan soğutulup uzaklaştırılan bir bireyin, sonrasında mutlu bir evlilik yapması pek de mümkün değildir. Çünkü bu bireyin içinde kalmış olan şey sadece bir hayal değil, kalbinin derinliklerine gömülmek zorunda kalınmış bir aşktır. Nihan'ın kitap boyunca geçirdiği değişimlerin sebebi içinde kalmış, yarım bırakılmış hayatını yaşamak istemesiydi bence. Kendi yolunu kendi çizmek, yaptıklarının sonunda çok mutlu da olsa, eskisinden çok daha mutsuz da olsa, pişmanlıklarını da, sevinçlerini de kendi denemek ve görmek! Bu kitap, bu büyük değişim benim hayatıma hiç bakmadığım bir pencereden bakmamı sağladı. Kendimi, yaşadıklarımı ve çevremdeki etkenleri sorguladım ve bir kere daha ailemle gurur duydum. Beni sınırlandırmadan, nasıl mutlu olacaksam öyle yaşamam gerektiğini anlatarak büyüttüler beni. Bu sebeptendir ki ben her şeyi deneyerek öğrendim; üzülerek, gecelerce ağlayarak, sevinerek, sevinçten dans ederek! Her duyguyu kendi yaptıklarımla tattım ve hemen büyümek zorunda bırakılmadım. İçimdeki saf duyguları kaybetmek zorunda bırakılmadım. Benim de ileride anne olursam sergileyeceğim davranış annemden gördüğüm bu güzel ve anlayışlı davranış olacak. Ama eğer içinizde bu yazıda vermiş olduğum örnekleri yaşayarak, bu satırları okurken hayatını bir çerçeveye hapsedilmiş gibi hissedenler olursa, sakın durmasın. Hayatını kendi avuçları içine alıp kısıtlayıcı düşüncelerden kaçsın! Üzülmeyi de, mutlu olmayı da göze alıp harekete geçsin. Çünkü elinizde size verilen sadece bir hayatınız var, bir gününün bile "Keşke, keşke hissettiğim gibi yaşasaydım." diyerek geçmesine izin vermemelisiniz.