İçimdeki Uçurum

Masumluğunun arkasına gizlenen, bilmiş bir çocuk olamadım hiçbir zaman... İç sesini dinlemekten yorgun düşmüş, dinlemese de pişmanlığını gizleyemeyecek bir sa ıktı benimkisi. Doğru olanı yapmak istediğimde tereddüte düşmemi engelleyen, arkasına sığındığım büyük eller vardı; zamanla elimden tutamayacak kadar kırışacak olan... Çok sürmedi farkına varmam. Elbet bir gün ailemden ayrılacaktım; bir kuşun kendi yuvasını yapmak için ilk kez uçtuğu gibi... Başka bir dünyaya açılmıştım güvendiğim elleri bırakarak. Orada karşılıksız sevgi yoktu. Kim demişse çok yanlış söylemiş; insan 7 sinde ne ise, aynı kalamıyor zamana meydan okuyup. Her şey değişiyor biz ne kadar dur desek de... Çocukken göğüslemek zorunda kalmadığımız sorumluluklarımız, sırıtımıza birer birer yükleniyor zamanla. Sorumluluklarımız altında ezilirken eski özgüvenimizden eser kalmadığını farkediyoruz. Yıpranan özgüvenimiz yüzünden de toplum içinde çekinik kalıyoruz. Haliyle bir çocuğun dünyanın dertleriyle karşılaşmamış ve umarsızca gülücükler saçan çehresi; bize çok uzak gelmeye başlıyor. Mutluluk öyle bir kavram ki, kolay elde edilemediği gibi dışavurumu ve ona ulaşma yolu kişiden kişiye de değişebiliyor... Benim de içimdeki uçurumdan habersiz herkes; güler yüzümün arkasında kırgınlıklar ve yalnızlıklarla baş başayım. Mutlu olamayacak kadar bencil bir kalbim var; kimsenin yaklaşmasına izin vermeyen ve sürekli kendini savunan, kanadı kırık bir serçe imişçesine... Yamak 2 Bazılarının aksine, kalbime açılan bütün kapılar içeriden sürgülenmiş ve sadece dışarı açılabiliyorum. İnsanları mutlu ederek, mutlu olduğumu hissediyorum. Mutluluğun kazanması en karmaşık ama bir o kadarda tatmin edici olanını tadıyorum. Gülünç ve belki de anlamsız hareketlerlerimle sevdiklerime yaklaşıyorum; onlar mutlu olsun diye. Ara sıra sizde hissetmiyor musunuz böylesine duygular? Etrafınızdaki insanların yüzü gülünce, sizde mutlu hissetmiyor musunuz? Belki de, bu duyguları hiç tatmadığınızı düşünüyorusunuz benim gibi. Ama yanılıyorsunuz... İnsanoğlunun doğasında var. Daha önce hiç faydalı biri olmayı ya da bütün dünya tarafından tanınıp sevilmeyi istemediniz mi? Sizin sayenizde gülündüğünü görmeyi ve aynı heyecanı paylaşabilmeyi hiç istemediniz mi? Eminim çokta uzak olmayan rüyalarınızda bunları düşlemişsinizdir. Örneğin; bir süper kahraman olabilmeyi hiç arzulamadınız mı? Çocukça geliyor olsa bile duygularını korkmadan ifade edebilenler de yalnızca çoçuklar değil midir? Kim bilir belki en bilindik süper kahramanlar, tıpkı benim gibi iç dünyasına hapsolduğunun farkında olmadan; kendini süper kahramanın yerine koyuyor olan yazarlar tarafından ortaya çıkmıştır. Onların kaleminden çıkan süper kahramanlar, topluma umut aşılayıp toplum tarafından her benimsendiğinde; yazarlar kendi hikayelerinin kahramanı gibi hissetmiyorlar mıdır? İnsanları mutlu edebilmek bir süper güce benzetilirse, bu hikayelerin kahramanları kimler olur? 'Mutlu olmak için, insanları mutlu etmek.' ne güzel geliyor kulağımıza. Peki ya üzüntülerimiz? Mutluluğa ulaşma yolumuz bizi yanıltıyor olamaz mı?Başkalarını mutlu edince mutlu oluyor olmamız, kendi problemlerimizin de yok olacağı anlamına gelir mi? Yoksa tam aksine sadece onların bir köşede birikmesine mi yol açar?Josh Malerman'ın da Kafes adlı eserinde kaleme aldığı gibi "Başkasına üzüldüğün kadar kendine üzülmedin." diyorum kendime. Çünkü; bazen dönüp kendime baktığımda, korkak olduğumu farkediyorum. Kendi sorunlarından durmadan kaçan ve kimseden yardım istemeyen biri olarak görüyorum kendimi. Neden mi? Çünkü yanımdaki insanları kaybetmekten korkuyorum. Kendime sormadan duramıyorum; ya dostlarım sadece onları mutlu ettiğim için benim yanımdalarsa ve sorunlarım onları benden uzaklaştırırsa? Asıl sorun yalnız kalmak mı? Yoksa yalnız kalmaktan bu kadar çok korkarken kendime haksızlık yapıyor olmam mı? beni gerçekten sevmeyen insanların mutluluğu için çabalamak; kendime yaptığım bir haksızlık değildir de nedir? Hayata Malerman'ın da söylediği gibi "Eğer hiç nefret edenin yoksa, bir seyleri yanlış yapıyorsun demektir." düşüncesiyle yaklaşınca farkettim ki bunca zaman sadece kendimi kandırmışım. Herkesi mutlu edemeyiz ve bizi sevmelerini bekleyemeyiz. Sonuçta süper Yamak 3 kahramanların gerçek olamadığı bir dünyada yaşıyoruz ve kendi korkularımızla yüzleşmeyi öğrenmeliyiz. Bizi iyisi ve kötüsüyle kabul eden kişilerin ellerini tutmalıyız ve onların mutluluğu için çırpınmalıyız...