CENNETTEN CEHENNEME

''Zaten bir yerde kötülük varsa, oradaki herkes biraz suçludur.''(LİVANELİ;2012, 111) Bir ada düşünün... Şehirlerin tüm karmaşıklığından uzak, kötülüğün ve kıskançlığın manasının unutulduğu bir ada. Tüm canlıların mutlu ve huzurlu olduğu, maddi sıkıntıların olmadığı, paranın önemsenmediği, kanun ve kurallar olmasa da saygı ve sevgi sayesinde barışın hakım olduğu küçük bir kara parçası düşleyin. Kim istemez ki böyle bir adada yaşamayı? Peki, diyelim ki böyle bir ada gerçekten Dünya'da var. Sonsuza kadar huzurlu kalması mümkün mü? Maalesef, içinde yaşadığımız bu Dünya'da kendi çıkarları için her şeyi yapabilecek olan, hırsının ve paranın kölesi olmuş o kadar çok insan var ki... Bu tip insanlar, ellerine bir güç geçtiği zaman bunu kendilerinin lehine fakat geri kalanların aleyhine kullanmaya bayılırlar. Ellerine daha fazla güç geçtiğindeyse, insanların hayatına müdahale etmekten çekinmez ve 'tek adam' olmaya çalışırlar. İşte biz buna diktatörlük diyoruz. Tarihin en acımasız diktatörlerinden biri olan Adolf Hitler'i ele alalım. Kendi hedefi uğruna, milyonlarca insanı öldürmüş bir adam o. Kim bilir o zamanlar kaç kişinin hayatı bu adam yüzünden mahvoldu? İşte böyle insanlar var oldukça, Dünya'da olup da, sonsuza kadar huzurlu kalan bir yerin var olması pek de mümkün görünmüyor bana. TUNÇ 2 Tekrar hayalimizdeki adaya dönelim. Bu adada yaşayan insanlar, şehirlerin gürültüsünden, karışıklığından, adaletsizliğinden kaçıp gelmiş ve isimlerini dahi geride bırakmış insanlar. Onlar bu yeni hayatlarıyla huzur içinde yaşarken, bir diktatörün adaya gelmesiyle adadaki huzur yerle bir olabilir mi? Evet, olabilir. Yavaş yavaş, insanlara alıştıra alıştıra, cennet ada cehenneme çevrilebilir. Örneğin, binlerce yıldır adada yaşayan martılar, insanlara karşı zararlı olduğu gerekçesiyle düşman ilan edilebilir. Daha kötüsü, halk da bunu benimseyerek martıları düşman görebilir. İşte diktatör insanların takdir edilmesi gereken özellikleri budur: ikna kabiliyetleri. Bunu ya tehditle ya da teşvikle yaparlar. Fakat çoğu insan, korktukları için takılır bir diktatörün peşine. Bu noktada, adanın ya da genellersek Dünya'nın cennetten cehenneme dönüşmesinde tüm suçu diktatörlere ve kötü niyetli insanlara yıkmak ne kadar doğru bilmiyorum. Çünkü artık halk olarak alıştık her söylenene 'tamam' demeye, haksızlıklara karşı boyun eğmeye ya da haksızlıklara göz yummaya. Belki de susarsak, daha mutlu daha huzurlu bir toplum olacağımıza inandık. Fakat tam tersine, sustukça daha fazla ezildik, daha fazla haksızlığa uğradık. Bizim sorunumuz diktatörlerin var olması değil; diktatörlere karşı dimdik ayakta durmayı başaramamamızda. ''Biz insanlar sınırlarımızı bilmeden kendi aklımızı beğeniyoruz, öğrenmiyoruz, akıllanmıyoruz. Her şeyi anladığımız zaman da genellikle iş işten geçmiş oluyor.''(LİVANELİ;2012, 105). Bu düzene başkaldıranlar, sistemin yanlış olduğunu fark edenler yok mu peki? Azınlıkta da olsa var. Cennet adadaki martılar gibi mesela... Onlara beslenilen bu düşmanlığı görünce, direniyorlar, savunuyorlar kendilerini. Sonunda ne oluyor biliyor musunuz? Diktatörü yeniyorlar ve kendilerine yapılan haksızlığı asla kabul edemeyeceklerini TUNÇ 3 gösteriyorlar. Öyleyse, biz insanlar haksızlığa uğradığımızda neden direnmeyelim? Sorun şu ki: Günümüzde haksızlığa karşı direnmek isteyen insanlar, bu haksızlığı fark edemeyen toplumlar tarafından 'toplumun huzurunu bozmak isteyenler' olarak algılandıklarından, yine bu toplumlar tarafından hor görülebiliyorlar. Bu tavırlarının sebebi, başlarındaki diktatörün, tüm hünerleriyle, ateşli ve kararlı bir şekilde konuşarak onları yönlendirmesinin ve onları bir umuda bağlamasının bir sonucu değil de nedir? Bu durumda halkın kafasının karışması pek normal tabii, ama iş işten geçmeden yapılan yanlışları fark etmek, kabul etmek gerekiyor. Hiçbir şey için çok geç değil. Önemli olan, basit düşünerek resmin tümünü görebilmek. Bir haksızlık varsa şayet, görmezden gelmek yerine tepki koyabilmek. Ancak bu şekilde başa çıkabiliriz diktatörlerle ve kötü insanlarla. Martılar gibi olmalıyız çoğu zaman. Kendilerinin olan adadan kovulmaya başladıklarında gösterdikleri tepkiyi örnek almalıyız. Başımıza kötü bir olay gelse dahi, boyun eğmemeli, bu uğurda gereken her şeyi yapmalıyız. Yaşadığımız bu hayatı kimsenin cehenneme dönüştürme hakkı yok. Cennete dönüştürmekse bizim elimizde...