SERİSİNİ OKUMAYI DÜŞÜNENLERE...

Benim gibi 90'larda doğmuş olan çocukların hepsi Harry Potter'ı bilir, kitaplarını okumadılarsa bile filmlerini kesin izlemişlerdir. Sevmeyeniyse hemen hemen hiç yoktur diyebilirim, varsa bile eminim ki bizim dönemimizde çocuk olmamıştır. Öyle bir kitaptır ki Harry Potter , şu anki halimle ve bu yaşımda bile okusam aynı heyecanı duyarım içimde, yine... Belki de bunun nedeni o hep içinde yaşamayı dilediğim büyülü dünyası, belki de eğer orda okusaydım gitmekten hiç sıkılmayacağım Hogwarts , ya da belki okurken bile sanki kendim yaşıyormuşçasına heyecanlanıp korktuğum o can alıcı maceraları. O kadar kaptırmıştım ki kendimi bu kitaplara nerdeyse her satırını ezbere bilirdim, özellikle büyülerini. Elime geçen çubukları asa gibi kullanıp büyü yapmayı denemişliğim bile vardır. Ama olmayınca olmuyor işte, ne yazık ki bizim dünyamız onunki kadar heyecanlı , eğlenceli ve büyülü değil. En çok özendiğim kısmı da Harry'nin okulu Hogwarts'tı. Eğer orda okusaydım büyük ihtimalle okul biricisi filan olurdum, aynı Hermione gibi(Harry'nin en yakın arkadaşlarından biri)ama bir o kadar da haylaz olurdum aynı George ve Fred Weasley gibi(Ron'un ikiz abileri) ve okulun tadını sonuna kadar çıkarırdım. Böyle anlatınca kendi okulumda da öyle olduğumu düşünmeyin. Okulda gayet normal biriyim, okulum da öyle acayip heyecanlı ve egzantirik bir yer değil zaten. Keşke olsadı... Biz burada matematikle , fizikle uğraşırken onlar orda mutluluk iksiri yapmayı, şekil değiştirip hayvan olmayı(animagus) hatta süpürgeyle uçmayı öğreniyorlar, kim böyle bir okulu sevmez ki?Adamların hayaletleri bile var. Okul binalarının bir şato olduğundan bahsetmiyorum bile. Anlayacağınız olabildiğince mükkemmel bir yer. Biraz da bu kitabın bize öğrettiklerinden bahsetmek istiyorum size. Verdiği en önemli ders gerçek arkadaşların önemi ve her ne olursa olsun onların sizi hiç bir zaman yalnız bırakmayacağıdır. Birinci kitabın başından yedinci kitabın sonuna kadar Hermione ve Ron , Harry'i asla yalnız bırakmamışlardır. Bütün maceralara birlikte atıldılar ve hep birbirlerinin yanında yer aldılar. Yani bir bakıma , ailesi olmayan Harry'nin ailesi oldular. Onlar birer dosttan çok daha fazlasıydı onun için, daha çok birer kardeş gibiydiler. Ve biz, o dönemin çocukları, Harry Potter'ı okurken kendimizi de onlardan biriymiş gibi farz ederdik. Onlar bizim de en yakın arkadaşlarımızdı. Kızların çoğu Hermione gibi olmak isterdi, onun gibi zeki. Bu durum bazılarımızın çalışmaya olan şevkini arttırmış bile olabilir. Yazarın yaptığı bir röportajda , Hermione karakterini kendi öğrencilik yıllarına benzettiğini okumuştum. J. K. Rowling(yazarı) da aynı Hermione gibi çalışkanmış öğrencilik yıllarında. O röportajda diğer karakterlere de kendinden özellikler verdiğini okumuştum. Mesela o da Harry'de olan yuvarlak çerçeveli, zarif gözlükten kullanıyormuş, hani şu meşhur olan gözlük. Zaten Harry Potter denilince akla gelen ilk şeyler bu gözlük ve onun yara izidir. Bu figürler o kadar popüler oldular ki onlara 1takılarda , tişörtlerde ve hatta dövmelerde bile rastlayabilirsiniz. Tabi ki ben de geri kalmadım ve üzerinde Hogwarts'ın arması olan bir tişört aldım. Neyse konuyu dağıtmadan karakterlere geri dönelim. Biraz da aile kavramının önemini vurgulayan Weasley ailesinden bahsetmek istiyorum. Sizleri bilemem ama ben kendimi bu aileye hep çok yakın hissetmişimdir. Ailenin içinde her zaman var olan o karmaşa ve birbirlerine olan bağları beni hep büyülemiştir ve çoğunlukla da güldürmüştür. Çoğu zaman Ron için üzülmüşümdür , çünkü o da ailenin en küçüklerinden biri, tıpkı benim gibi. Ve beş tane abiyle büyümenin ne kadar zor olabileceğini ancak tahmin edebiliyorum. Ben başımda bir tane abla varken bile az çekmedim. Kitaplarda açıkça görebileceğimiz gibi Ron da büyüklerin şakalarına ve tatlı zorbalıklarına hedef olmadan duramıyor. Ama yine de aralarındaki bağa özenmeden duramıyorsunuz ve o kadar kalabalık bir aile de büyümenin ne kadar zevkli olabileceğini düşünüyorsunuz. Özellikle Ron'un annesi o kadar anaç bir karakter ki Harry'i de bir oğul olarak kabul ediyor ve elinden geldiğince onu kolluyor. Ron'un annesi tek anaç karakter değil tabi ki de. Hatta o kadar çok güçlü anne karakteri var ki saymakla bitmez. Kitapların sevdiğim bir diğer yanı da bu işte. Kadınların toplum ve aile içindeki önemine çok güzel değinilmiş. Hermione'nin zeki karakteri , Ginny'nin güçlü kişiliği ve demin de bahsettiğim gibi anne figürleri bize yazarın dişiliğe verdiği önemi sezdiriyor. Tabi bütün bayan karakterler iyi tarafta değil , mesela Harry'nin Petunia Teyzesi. O kadını hiç bir zaman anlayamamışımdır. Kız kardeşini kıskansa bile , daha bebekken yetim kalan yeğenine sanki bir hizmetçi gibi davranmasını ne aklım ne de yüreğim almıyor. Neyse ki Dumbledore'un mektubu Harry'e biraz geç de olsa ulaşıyor. Dumbledore'un Harry'i kurtaramadığı bir durum yok zaten. Adam her kitapta bizi zekasına hayran bırakıyor ve keşke bizim de öyle bir hocamız olsa diye diliyorsunuz içinizden. Ve bütün kitapları ikişer kere okumuş biri olarak size şunu söyleyebilirim ki ;yazar her ince detayı düşünmüş ve olayları çok zekice birbirine bağlamış. Kesinlikle tavsiye ettiğim bir seri, ilk defa okuyacakları kıskanmamak elde değil çünkü onları hayatlarının en güzel maceralarından biri bekliyor... FİKRİYE CEYDA YENERKOL 2