ALIŞABİLMEK

Hayata alışabilmek. Nehirde sürüklenirken, oraya nasıl düştüğünü bilmemek ya da sorgulamamak kadar saçma bir tutum. Uzun bir süredir neredeyse tüm herkes hayata alışmış durumda. Her saniye aslında zamanda atlarlarken bunu takmıyorlar bile. Düşünürsek aslında şu anın da olmadığını anlayabiliriz. Sanki her an uçuyoruz. Geriye gitmenin imkansız olduğu bir kasırgada gibi. Değişim de bunun en büyük parçalarından biri. En basitinden varlığımız değişiyor. Yüzümüz, ruhumuz... Rüyalar. Belki de bize hayatı ve ondan sonraki durumumuzu anlatan yegane şeyler olabilir. Hayata alışmak bunlara çok benziyor aslında. Rüyalarda genelde olayın tam ortasında buluruz kendimizi ve hiçbir şekilde bunu yadırgamayız. Savaşın tam ortasında olsak, evimizin bir adım önünde bir uçurum görsek bile yadırgamayız. İşte hayat da aynı böyle işliyor aslında. Bir şekilde alışabilmişiz. Düşünsenize renkler, sesler vb. Bir sürü yoktan var olan, soyut-somut arası köprü görevi gören şeyler var. Ama bunlar bize o kadar basit ve sıradan gelmeye başlamış ki, aslında bir nefes ötemizde olan muazzam filmi göremiyoruz. Peki bu iyi mi yoksa kötü mü?Aslında her ikisi de. Eğer hayata alışmasaydık, sürekli canavar ya da tanrı görmüş gibi olurduk ve bu gerçekten hissetmemizi engelleyebilirdi. Öte yandan alışmamız çok kötü çünkü tüm bunları görmezden gelebiliyoruz. Şaşırmıyoruz çoğu zaman. Böyle düşününce bana kalırsa ikisini de aynı anda yapmamız doğru olacaktır. Aslında her şey böyle değil midir?Dengede. Eğer dışına çıkarsanız, ya çok kararır ya da çok beyazlaşırsınız. Fakat renkler bu ikisinin tam uyumuyla gerçek anlamda ortaya çıkar. Yinede ben hala kesin bir karara varamıyorum. Çünkü bu yaratımda her düşünce sonunda tıkanıyor. Hepsi en sonunda bir girdaba giriyor ve sanki daire etrafında yürüyormuşum gibi hissediyorum. Değişime gelirsek, bu tamamen farklı ve aynı zamanda tamamen bağlı bir durum. Bazen saate bakıyorum ve bir dakika sonrasında aslında şu anın eskiyeceğini ve tamamen farklı birine dönüşeceğimi görüyorum. Gerçekten de böyle oluyor. Bir de bunu yıllara göre düşünürsek, değişim kesinlikle köklü. Her halükarda nehirde sürüklenecekken sürekli dallara tutunmak çok saçma. Bu hayata her anlamda deneyim kazanmak için atıldıysak, her farklı anımızın tadını çıkarmamız lazım. Belki de bazı değişimlerin karşısında güçsüz kalacağımızı düşündüğümüzden korkuyor olabiliriz. Mesela en kolayından yaşlanmak. Her geçen saniyenin bizi eskitmesi ve bunun bize izletilmesi. Hem çok korkunç;hem de bir o kadar enteresan bir durum. Bu bir işkence mi?Yoksa bir tecrübe mi?İkisi de belki de. Ya da değil. İşte bunun kadar saçma bir durumdayız. Ben kendi açımdan konuşursam, asla karar veremiyorum bu durumlarla ilgili. Zaten vermememiz gerekiyordur belki de. Yolun kendisinden zevk almak daha sağlıklı bir durum olabilir. İnsanoğlunun bir diğer laneti de bence kesinlikle sadece karanlık görmemiz. Bir öğrenci her zaman yüksek not alırken bir anda saçma sapan düşük bir not alırsa, ailesi bunu anca o zaman fark eder. Çok saçma değil mi sizce de?Belki de anın tadını çıkaramamızın tek bariyeri bu durum olabilir. Sadece baksak halbuki. Renklere, seslere, varlıklara ve bunların inanılmaz birleşimiyle oluşan aurasal alana. Hayat dediğimiz kavram kökende bizden çıkma bir kelime olurken, endişe etmek çok saçma. Aslında olmayan şeylere karşı saçma sapan takıntılara girmek.. Benim açımdan hatırlatılmaya ihtiyacımız var. Bir şekilde. Belki de hatırlatıla hatırlatıla en sonunda kendimiz uygulayabilmeye başlarız ve gerçekten sahte olmayan duyguları hissedebilmeye başlarız. Değişim, hayatımızın en karanlık ve aynı zamanda nötr gerçeklerinden biri. İster buna hiç takılmayın, isterseniz de bu konulara her an kafa yorun, gerçekten de etkilenmeyen tek şey. Fakat hayata alışmak bana daha korkutucu geliyor. Belki de her anlamda farklı olduğumuzdan, varamadığımız sonuçlar da bize göre şekilleniyordur ama benim için galiba böyle. Fakat günün sonunda sadece gözlerimi kapamadan önce bunu aklımdan defalarca geçirmemle kalmam kadar da saçma. En nihayetinde vardığım tek kanı da hep anı yaşayabilmek ve ne olursa olsun olaylara ve onların kökenlerine karşı gülebilmek oluyor.