SİYASETİN SERT TAŞLARI

Ülkenin siyaseti pek yoğun olunca, siyasiler işlerini eksiksiz yapamayınca, haliyle halkın bir ferdi olarak "Bana da çok iş düşüyor." diye düşünüyorum. Televizyon izlemeyi pek sevmem. Siyasetten de pek hazzetmezdim. Aman dikkat! Kullandığım zaman kipi, benim şu sıkıntılı durumdan tam da şu anda keyif aldığım anlamını içermektedir. Keyif almıyor olsam da öyleymiş gibi davranmak mecburiyetindeyim! Günün ortalama beş saatini pekala ben de eğlence programlarına ayırıp dünyevi dertlerden bir çırpıda kurtulmak isterdim. "Kim kiminle evlenecek?" "Şu yakışıklı çocuk bu kızda ne buldu ki?" gibi sorularla gönlümü hoş edip hayatımı minimum ciddiyet seviyesinde korumak isterdim. Ne yazık ki işler, bu topraklarda böyle cereyan etmiyor! Bir siyasi figürün konuşmalarını baştan sona kadar izlemek, dinlemek ve hatta abartmıyorum tek tek not alarak takip etmek farz oldu bu topraklarda. Sonuç olarak elimize ne mi geçer? Koca bir yalan yumağı... Ancak endişe etmemek gerekir. Bu topraklarda dürüst bir işin yapıldığı fikri yalnızca şiirlere konu olabilecek hayal ürünüdür. Haksız mıyım? Tam da bu memleketi kurtarma çabasında(!) olan insanların ciddi yüzlerini televizyonda gördüğüm bir anda başka bir şeyler düşünmeye başladım ister istemez. Benim gibi milyonlar televizyon başında ve hatta içimizden bazıları da direkt o kişinin bulunduğu yerde tek bir yüze, o yüzün kırışıklarına, kırışıklarının ciddiyetine odaklanmış durumda. Peki bu çok ciddi kırışıklara sahip siyasi figürümüz neye odaklanmış durumda? Vizontele repliğindeki gibi: "Peki Zeki Müren de bizi görecek mi?" sorunsalını çoktan atlatmış bir jenerasyonun ferdi olarak, o an orada bulunan insanların çokluğuna odaklanmayı daha uygun buluyorum: Onlarca insan... Onca öfkeli kalabalık! Ne için toplandıklarını ancak ve ancak o siyasinin dudaklarından dökülecek kelimelerden öğrenebilecek insan denizi... Baş etmesi başlı başına büyük bir dert değil midir? Yoksa ben mi çok abartıyorum? Nasıl tarif etsem... "Mahkeme duvarı gibi yüzü vardı" derler ya hani eşşiz Türkçemizde. Biraz daha genişletelim açımızı mesela. Büyük resmi görmeye zorlayalım kendimizi. İç içe geçmiş binalar gibi düşünelim. Bu binaların önünde güçlü, büyük ve ulu görünmeye çalışan bir figür ne kadar başarabilir ki bunu? Bir taştan da taş nasıl olabilir bir insan konuşurken? Konuşmak duygularla mümkün değil midir? Öfke, üzüntü, sevinç gibi duyguları insanların yüzlerinden ve ses tonlarından anlamaz mıydık hani? Hem konuşarak hem de mimiklerle bir taş nasıl taklit edilir? Anlamıyorum. Anlamakta güçlük çekiyorum. Konuşmaya yeteneği olan her insan siyasetçi olamaz sanırım. Siyasetçi olmak bambaşka bir dünyanın vatandaşı olmakla eşdeğer bana göre. Mesela gerçekten Kripton diye bir gezegenden gelen bir Süpermanimiz olsaydı ülke halkı olarak, iyi bir siyasetçi olabilirdi bu ülkede. Ne de olsa taş olamay bizden öğrenecek değil bir Süperman! Bir siyasetçinin aşması gereken tek şey topluluk önünde konuşma korkusu mu yalnızca? Hiç sanımıyorum. Bir siyasetçi, bir taşın özelliklerini iyi bilmeli kanaatimce. İlkokul sıralarında biz nasıl "çiçek olmayı" öğrendiysek, onlar da "taş olmayı" öğrenmeli. Mükemmel olmak zorunda değil! Anlattıklarımdan farklı anlamlar çıkmasın! Bir taş sert olduğu kadar biçimsiz de olabilir. Neticede taş, taştır. Serttir, kullanıldığı zaman tehlikelidir, ağırlığı vardır. Yine dönüyorum televizyondaki manzaraya. Konuşmayı bitirmiş sanırım diyorum. Halk avazı çıktığı kadar bağırarak ismini zikrediyor. Tekrar tekrar... Hiçbir zaman iyi bir siyasetçi olamayacağımın farkındayım. Olmak isteyen kim! Bir insan bile bile bir taşla aynı özelliklere sahip olmayı ister mi hiç? Duygularından vazgeçmeye, gönlünü kapatmaya razı olur mu? Ülke gündemine dair bunca ilgimden sonra ne mi olacak son sahnem... Hep düşündüğüm bir şeydir mesela bu durum. Her şey bittikten sonra bütün sert taşlardan sonra geriye kalan tek bir taş olduğunda ve bu taşla karşılaştığımda diyeceğim iki çift laf olacak: İyi bir taş olmayı başarabildin. Şimdi, gölge etme başka ihsan istemem!