İKİ BEYİN, YARIM KALP

Hayat, bizlere zorlu şartlar sunan, karşımıza ne çıkacağını asla kestiremediğimiz zorlu bir mücadele. Bizler, bu mücadelenin içinde kendimize hedefler belirliyoruz. Belirlediğimiz hedeflerimiz ise yaşadığımız hayatlara yön veriyor. Zaman zaman bu mücadelenin içinde, benliğimizi unutup, hedeflerimize tüm hayatımızı hiçe sayarak odaklanıyoruz. Bazen kendimi, neden yaşadığımı sorgular bir konumda buluyorum. Dünyaya gelme amacımız çalışmak, iyi bir kariyer sahibi olmak, neslimizi devam ettirmek mi sadece? "Akıl Oyunları" hayatım için çok önemli bir yere sahip. Defalarca izlediğim bu film aslında yaşantımı yönlendirirken dikkat etmem ve ihmal etmemem gereken değerlerimi vurguluyor . Hedeflerim genelde başarı odaklı olduğu için, en ufak bir başarısızlıkta, etrafımdakilerin tepkilerinden korkardım. Bu yüzden de en iyisine ulaşmak için, hayatımda geri kalan her şeye sırtımı dönerdim. Başarısızlık belki de benim için dünyanın en zor hatta en kötü durumuydu. Fakat "Akıl Oyunları" hayatta başarısızlıkların, başarılardan çok daha önemli olduğunu anlattı bana. İnsan doğası gereği, yapmaya gücünün yetmediği her şeyden vazgeçer. Bu kaçışlar, gelecek hayatımızda karşımıza çıkar ve bizleri hayal kırıklıklarına uğratır. Fakat, eğer ki insan, gücünün yetmediği yerde vazgeçmeyip, denemeye devam ederse, hayat bizlere başarısızlıklarımızın aslında gerçek başarılarımız olduğunu gösterir. Hayat, bir çok insan için doğuştan gelen zorluklarla doludur. Bazılarımız bu zorluklara yaşımız ilerledikçe sahip oluruz. Şizofreni buna en iyi örnektir. Bir gün aklımı kaybedebileceğimi düşünüyorum. Her insanın başına gelebilecek bu durum, "Akıl Oyunları" ile yaşanan bir hayat hikayesini, zorlukları ve bunları nasıl kabullenmemiz gerektiğini anlatıyor. Filmi defalarca izlemiş olmamın sebebi, her şeyin dünyevi olduğunun altını tekrar tekrar çizmesidir. İnsanlar sadece konuşurlar. Deli derler, hasta derler, yetersiz derler. Bizler ya vazgeçer ya da aldırış etmeyiz. Fakat önemli olan, "evet öyleyim" diyebilmek. Kabul etmek, ruhumuzu ve hatta aklımızı bize getirdiği zorluklarla benimsemek. Kendimizle arkadaş olmak neden bu kadar zor? "Mutlu olmak, her şeyin yolunda olması demek değildir. Mutlu olmak, görmezden gelme konusunda ustalaşmak demektir." (Akıl Oyunları/ Ron Howard) Duygularını ikinci plana atıp, hedeflerine odaklanan insanlar hayata hep geride başlarlar. Çünkü, yaşam bence hedeflere odaklanıp, ihmal ettiklerimizi ikinci plana atacak kadar uzun değil. Duyguların, hedeflerden geride olması demek, kalbin bir parçasının olmaması demektir. Hissetmek, sevmek ve hatta anlamak bile imkansızlaşır. Ne zaman duygularımızı önceliklerimiz haline getirirsek, asıl başarı bizlere o zaman gelir. Müthiş bir zekaya sahip olabilirsiniz, bir gün uçabilirsiniz hatta dünyayı değiştirecek bir şey yapabilirsiniz. Fakat mutluluk, insanın kalbinde gizlidir. İnsanların söyledikleri, kişiliğimiz hakkında kabul edemediklerimiz, önyargılarımız bizleri birer robota dönüştürmekten başka bir işe yaramaz. "Akıl Oyunları" bir insanın dahi bile olabileceğinin, fakat duyguları yoksa hayatta asla başarılı olamayacağının bir örneğiydi. Ayrıca, film inanmak istediklerimizi, aklımızda kurduğumuz senaryolarımız ile sonuna kadar savunduğumuzu fakat bu inandıklarımızın aslında doğru olmayabileceklerini ve bazı şeylere aklımızda soru işaretleri bırakmamız gerektiğini öğretti bana. Eğer ki sonsuz bir inanca sahip olmak istiyorsak, bence her şeyin doğru olmayabileceğine inanmak en doğrusu gibi görünüyor. "Akıl Oyunları" hayata dair bir çok yaşanmışlığı izleyen herkese rehberlik edecektir. Hayatta her şeyin başarıdan ibaret olmadığını, başarısızlığın da aslında bir başarı olduğunu ve hatta duygularımızın hayatımızdaki en önemli değer olduğunu bana anlatan bu film, benim için asla değerini yitirmeyecek. Duygularımı kaybetmeye başladığımı düşündüğüm her an, bana yardımcı olacaktır. Böyle güzel bir yaşanmışlık, hayata dair ve yaşayacaklarımıza dair geride bir çok anlam bırakıyor.