SEN İNSANSIN BÜYÜK DÜŞÜN

İnsanlığa olan inancınızı tazelemeye mi ihtiyacınız var? O zaman Forrest Gump tam size göre bir film! İyi kalpli art niyetsiz insanların varlığına olan inancım az da olsa var artık. Filmi izlemeden önce bütün insanların bencil olduklarını düşünürken artık iyi insanların da aramızda olduğunu biliyorum. Forrest umut verirken , Teğmen Dan ise bende değişimi çağrıştırıyor. Bir hiç olduğunu zannederken aslında ne kadar yetenekli olduğunu görünce etrafımdaki insanlara bakıyorum. Kendilerinin bir hiç olduğunu düşünenler... Toplumun önyargısını kabullenip pes edenler... Üzülüyorum onlara. Yahu iki dakika oturup sahip olduklarınızı düşünün. Mutlu ailenizi, şirin çocuklarınızı, elinizi, ayağınızı, gözünüzü düşünün. Şimdi ne kadar önemli ve değerli olduğunuzu fark edin. Evet değerlisin çünkü sen bir insansın. Forrest'ın annesine bakıyorum, kendi aileme bakıyorum arada dağlar kadar fark var. Annesi "Aman oğluşum dikkat et" diyen aşırı ilgi gösteren tiplerden. Ona değerli olduğunu hissettiriyorlar, özgüven aşılıyorlar. Özgüven bizi hayatta tutan en önemli faktördür ve bu özgüveni gayet iyi veriyorlar. Evet, gerçekten de insan özgüveni olmayınca kendi düşüncelerini açıklayamaz. Sistemin içindeki bir çark olmaktan öteye gidemez. Filmde Forrest'ın karides işine giriştiğini görünce özgüvenin her insanda bulunması gerektiğini anlarsınız zaten. Eğer fikirlerinizin duyulmasını ve kabul görmesini ya da en azından saygı görmesini istiyorsanız, ayağa kalkıp konuşmalısınız. Sözcükler ağzınızdan bir ok gibi fırlayıp hedefini bulmalı. Fırsatlar karşısında beklemektense, harekete geçip hemen değerlendirmelisiniz. Filmi izledikten sonra "Ben buradayım!" demenin özgüvenden geçtiğini fark ettim. Koş Forrest Koş! Forrest yerine kendi ismini yaz ve düşün. Sanki her daim bir amaç uğruna yaşıyorum. Ve bu sözü duydukça moral buluyorum. Bu söz sanki gürül gürül akan hayat karşısında pes etmemek gerektiğini söylüyor bizlere. Forrest'ın muhabirlere verdiği cevap ise gerçekten ilginç. Bir amaç için değil, sadece koşmak için koştuğunu söylüyor. Ama bence asıl sebebi Jenny. Jenny için koşuyor. Ya da koşarak içindeki özlemi bastırıyor. Kendimize baktığımızda hayattaki bütün koşularımız, uğraşlarımız hep ideallerimiz içindir. İdealler bizi hayata bağlar ve bize koşmamız için neden sunarlar. "Hayat bir çikolata kutusu gibidir." Evet, gerçekten de öyledir. Bazen anlık kararlarımız bizim hayatımızı değiştirebilir. O yüzden fırsatları değerlendirmeliyiz. Küçük Jenny serviste Forrest 'ı yanına çağırmasaydı belki de hiç tanışmayacaklardı. Hayatın en monoton en asık suratlı olduğu zamanlarda bazen bir "günaydın" , hatta bir gülümseme inanın başkalarının da gülümsemesine yol açacaktır. Aslında bu gülümseme de özgüvene dayanır. İnsan olduğunu, değerli olduğunu kavrayamamış varlıklar utanabilirler. Konuşmayı, yani en değerli yeteneğimizi, kullanmayı ayıp zannedebilirler. Ama asıl ayıp kendi benliğinin farkında olmamaktır. Evet, bazı kötü yönlerin olabilir, hangimiz mükemmeliz ki? Ama yine de ileriye bak ve mutlu ol. Eskiyi geride bırak ve yoluna devam et. Yoksa sırtında, her zaman geçmişin yükünü taşırsın. Filmi izledikten sonra etrafıma baktım. Sanki insanlar daha güler yüzlüydü. Eskiden asık suratlı gördüğüm adamların aslında ne kadar mutlu ve güler yüzlü olduklarının gördüm. Tek yaptığım neydi peki? Onlara selam vermek, hallerini hatırlarını sormaktı. İnsanız, sosyal varlıklarız. Konuşmadan, iletişim kurmadan hayatta kalamayız. O yüzden başka insanlarında monoton hayatlarını sadece bir günlüğüne de olsa kırabiliriz. Evet, belki sadece bir günlüğüne de olsa onların mutlu olmasını sağlayabiliriz. Bunu söylüyorum, çünkü başkalarını mutlu edince aslında bizim de mutlu olduğumuzu biliyorum. Evet, biz insanız, diğer canlılardan farklıyız, düşünebiliyoruz. Öyleyse kendimize güvenelim, büyük düşünelim.