Oy reis! Koca reis'e kulak ver!

Sorumlukların, mutlulukların, üzüntülerin içinde kaybolduğum bir gece yarısı tanıştım Bay Keating ile. Belki de uygun bir psikoloji değildi yeni biriyle tanışmak için ama ne yaparsınız oluyor işte. Sonuçta kötü oldu diyemem çünkü Bay Keating idi o gece benim yolumu bulamamı sağlayan. Bu arada ona oy reis! koca reis diyebilirim şaşırmayın çünkü eminim böyle isterdi. Kendisi otuz beşlerinde geçmişi neredeyse 'mükemmel' (hani herkesin sorgulamadan sahip olmayı istediği(!) türden) bir edebiyat öğretmeni. Mezun olduğu okul olan Welton Akademi'de bu sefer öğretmen olarak çalışmaya başlıyor. Aslında bu görevini sanki orada bir işçi değilmiş, öğrenciymiş gibi yapıyor çoğu zaman. Biri bana bunu nereden anladığımı sorsaydı, herhalde cevap olarak öğrencileriyle kurduğu arkadaşça bağ ve her seferinde yüzündeki sanki tam olmak istediğim yerdeyim diye bağıran ifade derdim. Bu ifade yüzünden onunlayken kendinizi onun bir öğrencisi hatta arkadaşı hissetmeniz kaçınılmaz. Bir dersinde bizi akademiden mezun olmuş eski öğrencilerin anısına yapılan bir panoya götürdü. Neden orada olduğum hakkında bir sebep bulamamıştım en başında ama sonra oy reis! koca reisten panodaki öğrenci resimlerine kulak kabartmamız gerektiği sözcüklerini duydum. Ardından kesik kesik birkaç fısıltı geldi peşi sıra: aaannnıı, anııı yaaa ve anıı yaşaayınnn. Anı yaşayın? Sonra oy reis! koca reis panoda asılı resimdeki kimisi ölmüş kimisi ömrünün son yıllarını yaşayan öğrencilere bakarak onları yakından tanıyormuşçasına hayatlarında yapamadıkları şeylerden, pişmanlıklarından bahsetmeye başladı. Hepsinin hayatlarında ortak bir şey eksikti: anı yaşamak! dedi ve dersi bitti. Fakat anı yaşamak derken ne demek istemişti? Dersten sonra biraz araştırma yaptım ve Latincesi "carpe diem" olan bu deyişle ilgili birkaç yeni şey öğrendim. Bu deyiş MÖ 23. yılda Romalı bir asker ve şiir yazarı olan Horace'nin bir şiirinde doğmuş ve günümüze dek unutulmadan gelmiş. Aslında oy reis! koca reisin anlatmak istediği bu kelimeler yeni bir şey değildi aksine göz ardı edilen bir şeyler arasındaydı ve içten içe herkesi ilgilendiriyordu. Üstelik bana bunca telaşın içinde unuttuğum en önemli şey olan hayattan zevk almayı hatırlatıyordu. Oy reis! koca reisin ders verdiği zaman gerçekte benden çeyrek insan ömrü kadar uzakta olsa da diğer günün sabahında yine sıraların birinde oturan bir öğrenciydim ve tüm dikkatimle dinliyordum onu. Bu seferki dersin konusu bakmayı öğrenmekti. Yanlış okumadınız hani şu sabah ilk ışık demetinden gecenin karanlığına kadar süren film karelerinden bahsediyorum. İşte onlara nasıl bakmamız gerektiğinden. Ancak bu seferkinde sıradan bir gözle değil kendi gözümüzle ve farklı açılardan bakmamız gerekiyordu oy reis! koca reisin söylediğine göre. Ardından ani bir hareketle öndeki sıranın üzerine çıktı oy reis! koca reis ve kendi gözümüzden bakmak derken işte bundan söz ediyorum dedi. Her zaman yaşama yeni açılardan bakmayı öğrenmeniz gerek diye ekledi. Ders bitimine birkaç dakika kala indi sıranın üzerinden ve hepimizin oy reis! koca reisin masasının üzerine çıkıp sınıfa bakmasını istedi. Ta ki masasının üzerine çıkıp sınıfa bakıncaya dek oy reis! koca reisin ne anlatmak istediğini tam olarak anlamamıştım. Adımlarımı dikkatli şekilde atarak masanın üzerine çıkınca buradan sınıfın, sınıftaki öğrencilerin ve sıraların diğer her şey gibi her zamanki yerlerinde olduğunu gördüm yalnız küçük bir farkla. Bu fark ise normalden daha iyi daha güzel göründükleriydi. Sanırım oy reis! koca reisin hayata yeni bir gözle bakmak derken ne demek istediğini daha iyi anlıyordum. Oy reis! koca reis derslerinde olduğum süre boyunca gerek anlatış şekli gerek öğretmek istedikleri bakımından bana hayatımın kalan zamanında dikkat etmem gereken şeyleri öğretti. Bir daha onu göremeyecek olsam da fikirleriyle onu hatırlayacağım. Son olarak oy reis! koca reisten esinlenerek kendime sürekli sorduğu bir soruyu paylaşmak istiyorum. Sizce de bu kısa zaman diliminde bizim çizdiğimiz yeni yollarda gitmemiz, "bizle" dolu olan bir hayat yaşamamız gerekmez mi? AAÇ