YARIM KALMAMASI GEREKENLER

Aşk, insanı en mutlu hissettiren duygudur hiç şüphesiz. Yediğimiz, içtiğimiz, kokladığımız her şey güzel gelir. İnsana, doğaya, fikirlere karşı o kadar anlayışlı oluruz ki, dünyanın güzelleşmesinin en büyük nedeni olur bir anda aşk. Aşık olduğumuz kişiyle nefes alır, her anımızı iyi veya kötü, o kişiyle yaşamak isteriz. Peki ya aşk yarım kalırsa? Karşımızdaki insana çok yakınken, ya bir o kadar da uzak olursak? Erkenden mezara girer miyiz gerçekten? Aradaki sayısız engeli aşmak için uğraşırız. Aylarımızı, hatta yıllarımızı veririz bir sevda için. Bir ömür tüketenler bile olur bazen. Sırf yarım kalan bir sarılmayı, bir koklamayı tamamlamak için. Bu kadar uğraşa değer mi yoksa yarım mı kalmalı aşk? Lucy ve Mally'nin birbirlerine olan aşklarını düşündüğümüzde aşkın bazen birçok zorluğu aşması gerektiğini anlıyoruz. Hayat boyunca insanı geçmişle ilgili muhakeme yapmaya itebilir, zaman zaman maziye bakıldığında 'eğer' veya 'keşke' ile başlayan birçok cümle kurdurtabilir yarım kalan aşk. Bu yarım kalmışlık, insanın kendisini ve eylemlerini de yarım bırakabilir. İçtiği su, yediği yemek, en stresli anında içtiği sigara bile tat vermeyebilir ona. Başardığı her şey de yarım sevinç, başaramadıkların da ise daha çok acı hisseder mesela. Tıpkı Lucy ve Mally'nin aşkında olduğu gibi. Biz de hayatımızda en azından bir kere çoğumuz bir kişiye karşı çok özel duygular hissetmişizdir. Tecrübesizlikten, zamanlama hatasından veya daha birçok etkenden dolayı yaşayamamışızdır bazı şeyleri o kişiyle. Bu kişiye karşı hissettiğimiz o güzel duygular hep içimizde bir yerdedir. Bazen yüzümüzü kaplayan anlamsız ve nereden geldiği belli olmayan bir gülümseme ile karşılaşırız. Bazen bir koku, bazen bir şarkı, bazen de bir ortak arkadaş tetikler bu güzel duyguları, yıllar geçmesine rağmen. İşte o an anlarız hata yaptığımızı. O an 'keşke' deriz. İçimize oturur bir şeyler, yutkunmak biraz zorlaşır o anda. Sonra bir tokat çarpar suratımıza. Bu tokat gerçek hayatın tokadıdır. Bize sorumluluklarımız hatırlatan ve onlardan kaçamayacağımızı iliklerimize kadar hissettiren bir tokattır bu. Sonra devam ederiz hayatımıza, sanki hiçbir şey yaşanmamış gibi. Bize düşen bu keşkelere meydan vermeyip peşinden koşturmaktır hayalimizin. Arkadan bakan ve keşke diyen olmamalı yan yana sarılarak yürüyen olmalıyız. Peki biz "aşk" hakkında ne düşünüyoruz? Davul dengi dengine mi çalmalı yoksa aradaki engeller mi kalkmalı? Kültürün, dinin ve ahlak kurallarının hayatımızın en ortasında olduğunu inkar ediyoruz bazen ama gerçekler çoğu zaman suratlarımıza vuruyor bu gerçeği. 'Önemli olan dini veya etnik kökeni farklı olsa bile bir kişiyi sevmektir.' diyoruz fakat birçok aşk yaşanmadan bitebiliyor. Tüm kutsal kitapların birlik olma çağrısına rağmen işimize gelmediği için veya çevremizde farklı dinlerden gelen kişilerin birbiriyle evlendiğine şahit olmadığımız için bazı aşklara karşı çıkabiliyoruz. Bugün, ülkemizde dahi doğu kültüründen gelen bir kişiyle batıda büyüyen bir kişinin evlenmesi ilginç gelebiliyor insanlara, hatta engellenebiliyor. Cinayetler veya küslükler olabiliyor sırf birbirinden farklı iki kişi birbirini sevdi diye. Peki, Türk sinemasının yıllardır işlediği bir konu olan zengin kız fakir oğlan kalıbına ne demeli? Hani o toplumdaki ekonomik farkın etkisizliği? Yoksa ben mi göremiyorum? Fabrikaların, hanların hamamların aşktan daha değerli olduğu görüşü yüzünden biten yüzlerce gerçek örnek sayabiliriz. Sırf babasının ortaklığı büyüsün diye zengin kocaya verilen kızlar mı dersin yoksa akrabalara rezil olmamak için fakir ama sevdiği erkekten koparılan kızlar mı dersin... Hatta bizim okulumuzda bile şahit oluyoruz böyle şeylere. Yok neymiş çocuğun babası memurmuş da kendi babasının fabrikası varmış. Varsa ne olmuş? Seni para mı mutlu edecek yoksa sevgi mi? Parayla mutlu olunmaz geçin o işleri... Sırf arkadaş veya aile çevresi acaba ne diyecek bu aşka diyerek başlayamayan, başlasa bile yarım kalan birçok hikaye etrafımızda olup bitmekte. Ben, sen, o veya bir başkası... Hep sözde mi kalmalı bu düşüncelerimiz? Yapılabilecek hiç mi bir şey yok acaba? Hep tozpembe bir hayat yaşamayacağımız aşikar. Acaba bana ne düşüyor diye düşünüyorum da, benim elimden gelen kendi hayatımı yönlendirmektir. Gidip başkalarının özel hayatına burnumu sokacak değilim. Ama en azından bu gerçeği yaymamız gerek. Lafta kalmamalı bu düşünceler. Lafta kalır ise aşkları yarım kalıp boşanan çiftleri istemesek de daha çok görecek gibiyiz. Herkes kendine düşeni yapmalı ki aradaki engeller kalksın. Ön yargıları kaldırıp hayata öyle bakmalı insanlar. Daha karşıdakiyle konuşmadan bu beni mutlu edemez deyip tavır almak hiçbir şey kazandırmaz kimseye. Ve evet başlarken sormuştum yapılacak şeyler buna değer mi diye. Sonuna kadar buna değeceğini söylememe gerek bile yok herhalde. Belki hayat boyu beni mutlu edecek kızı sırf teninden, maddi durumundan reddetmemeliyim ve ne olursa olsun düşüncemin arkasında durup onun ile yarım kalmadan bir ömür geçirmeliyim! İsmail Nurullah Mutlu Vanessa St. Clair. Yarım Kalan Aşk. 1. Baskı. Epsilon Yayınları, 2016