En Önemli Besin

İnsan için en önemli besin maddesi nedir? Karbonhidrat içeren besinler mi, yoksa yağ içeren besinler mi? Yoksa günümüzün popüler besin maddelerinden biri olan protein içerikli besinler mi? Bunlardan hangisinin bizim için en önemli olan besin maddesi olduğunu bilmiyorum ama saydıklarımın hiçbirinin bir insanın ruhunu besleyemeyeceğini biliyorum. Ne? Nasıl yani, insanın ruhu ve beslenmek mi, insanın ruhu nasıl beslenebilir ki, diye düşünebilirsiniz. Hatta bu kadar kibar olmayı bırakıp, direkt olarak saçmaladığımı bile söyleyebilirsiniz. Ama evet, bence insanın ruhu da beslenir ve beslenmeye en az bedenimiz kadar ihtiyaç duyar. Nasıl ki gün içindeki aktivitelerimizden dolayı bedenimiz yoruluyor ve acıkıyorsa, aynı şekilde ruhumuz da yorulur, ruhumuz da kaybettiği enerjiyi geri kazanabilmek için bazı şeylere ihtiyaç duyar. Fakat ruhumuzu beslemek karnımızı doyurmak kadar kolay değildir. Çünkü karnımızı doyurmak konusunda yeterince tecrübe sahibiyiz. Peki, ruhumuzu beslemek konusunda aynı şeyi söylememiz mümkün mü? Benim için mümkün değildi eskiden. Sadece ruhumu nasıl besleyeceğimi değil, ruhumun da beslenmeye ihtiyacı olduğunu bile bilmiyordum. Ben ruhumun da beslenmeye ihtiyacı olduğunu tecrübelerimin sonucunda öğrendim. Nasıl olduğunu sizlere kısa bir şekilde anlatmak isterim. Eskiden çok hayat dolu bir insan olmama karşın son zamanlarda o enerjik halimden eser kalmamıştı. Hobilerim artık bana zevk vermiyordu. Yapmam gereken işleri içimden gelerek yapmıyordum, sanki üzerimde bir yük varmış gibi hissediyordum. Bir şeyler eksikti ama bir türlü neyin eksik olduğunu anlayamıyordum. Herhangi bir sağlık sıkıntım yoktu, spor yapıyordum, gayet sağlıklı besleniyordum, hayatımda gerçek anlamda kötü giden bir şeyler yoktu. Ben bu durumun sebebini ararken elime Luca Di Fulvio'nun Rüya Dağıtan Çocuk adlı eseri geçti. Kitaptaki "Ne zaman korksam, ne zaman karanlık çökse, ne zaman gülmek istesem hayal kuracağım."(Fulvio 445) sözü beni şaşırtmıştı. Bu cümleyi okuduğumda hayal kurmanın korkuları nasıl dağıtacağını, birini nasıl mutlu edeceğini anlamamıştım. Çünkü hayal kurmak insana elle tutulur bir şey kazandırmıyordu. Demek ki hayal kurmak başka bir şeylere hitap ediyordu. Bunun da insanın ruhu olduğunu fark ettim. Hayal kurmak gerçekten insanın ruhunu besliyor, onu yeniliyor ve onu mutlu ediyor. Çünkü hayal kurarken güzel şeyleri düşünüyoruz. Olmak istediğimiz şeyleri düşünüyoruz, sanki kendimize bir hedef verir gibi ruhumuza da bir hedef veriyoruz yaşaması için, yaşamdan zevk alması için. Korkularımızı dağıtıyoruz, çünkü güçlü olduğumuzu, korkusuz olduğumuzu hayal ediyoruz. Sadece olabilecek şeyleri değil, olamayacak ama olmasını istediğimiz şeyleri de hayal ediyoruz ve bu, hayal kurarak ruhumuzu doyurmanın bir sınırı olmadığını gösteriyor. Tabii ruhumu beslemem gerektiğini ve bunun bir yolunun hayal kurmak olduğunu öğrendikten sonra, bununla yetinmedim. Başka hangi yollarla ruhumu doyurabileceğimi, onu nasıl ferahlatabileceğimi düşünmeye ve araştırmaya başladım. İnternette bunun üzerine biraz araştırma yaptığımda karşıma dini ögeler çıktı. Dininizin gerektirdiği ibadetleri yapmanın ruhunuza faydalı olacağı yönünde fikirler vardı. Müslüman olduğum için dinimin gerektirdiklerini yapmak demek, namaz kılmayı, Kur'an-ı Kerim okumayı, oruç tutmayı, kısacası Allah'a ibadet etmeyi ve O'na şükretmeyi gerektiriyordu. Yaptım. Önce yavaş yavaş başladım çünkü o zamana kadar bu şekilde bir hayat yaşamamıştım ama o kadar güzel bir duyguydu ki hızlı bir şekilde alıştım. Beni yaratan ve bana bu kadar güzel nimetleri veren Allah'a şükrediyordum ve fark ettim ki benim haberim olmasa bile bunca zaman boyunca bu şükür duygusu benim ruhum için bir yükmüş. Bu yük kalkınca ruhen o kadar rahatlamıştım ki, kelimelerle bunu anlatmam imkansız. Artık elimde ruhumu besleyebileceğim, onun da ihtiyaçlarını karşılayabileceğim iki yöntem vardı. Aslında iki yöntem demek onları birbirinden biraz uzaklaştırıyor. Bence hayal kurmak ve ibadet etmek birbirlerine bağlılar. İbadet ederken de bir nevi hayal kurmuyor muyuz zaten? Şükürlerimizin, ibadetlerimizin kabul olduğunun hayalini... Hayaller sayesinde mutlu ve enerjik halime geri dönmüştüm. Dönmemem için bir sebep de yoktu zaten. Artık herkes toktu. Karnım da ruhum da...