HÜZÜNDÜ GÜN BATIMININ ADI

Sadece bana mı öyle geliyor bilmiyorum ama güneşin batmasına az bir zaman kala günün son ışıkları gökyüzünü maviden pembeye, turuncudan kırmızıya kadar bin bir farklı tonda renge boyarken, içimde uyandırdığı derin duygularla birlikte kendimi bu harikulade tabloyu izlemekten alamıyorum. Sanki insanlar daha derin düşünebilsin, hissettiklerinin aslında ne kadar etkileyici olduğunun farkına varabilsinler diye güneş ve gökyüzü bu muhteşem görüntüyü inşa ediyor. Frederic Edwin Church tarafından resmedilen "Twilight in the Wilderness" tablosu, tam olarak anlatmak istediklerimi somutlaştırmak için yapılmış. Yüzyıllar önce benim gibi gün batımına hayran olanların derdine derman olmak istercesine vurmuş fırça darbelerini. Altı üstü bir resim deyip geçmeyin sakın. Çünkü, insan bazen öyle duygular içerisindedir ki hissettiklerini anlatamaz, anlatmak istese de dili dönmez. O yüzden ya kendisinden hiç beklenmeyen davranışlar sergiler ya da derdini anlatabilmek için bir müzikle veya benim gibi bir tabloyla cevap verir karşısındakine. Aynı şekilde gün batımı ve tablosu da benim anlatamadıklarımı, kelimelerin sebep olduğu anlam karmaşasından uzak bir şekilde yansıtıyor. Benim hakkımda bir şeyler arayanların bulabileceği ipuçlarıyla birlikte her gün görebiliyoruz gökyüzünde gün batımını. İşte bu yüzden günün en güzel saatlerini dört gözle bekliyorum ve o an geldiğinde anılarımla birlikte hayallerimin arasında kaybolmak için sabırsızlanıyorum. Gün batımını sevmemin bir diğer sebebi ise, gökyüzünün en sevdiğim renklerle yani turuncunun tonlarıyla bezenmesi. Yalnızca gökyüzü de değil aslında beni büyüleyen. Her gün güneşin doğuşuyla birlikte filizlenen gün, akşam saatlerinde adeta son kez insanı rüya aleminde gezdirmek istermiş gibi ne kadar güzelliği varsa hepsini ortaya seriyor. Gökyüzü ile birlikte sanki bütün tabiat, geceye varmadan önce kalan az bir zamanı en güzel şekilde değerlendirmek için ahenk içinde kusursuz bir şekilde akışına devam ediyor. Ancak tüm bu işleyişe rağmen insanlar dışındaki diğer varlıklar kaçırdığı şölenden habersiz. Çünkü gündüzün sona ermesi, diğer canlılar için yalnızca biyolojik saatlerini ayarlamak, yaşamsal döngülerini bir düzen içerisinde devam ettirebilmek için var. Yani onlar için gün batımından çok, ışığın miktarının değişmesi söz konusu. Renk cümbüşünün oluşturduğu binlerce harikulade sahneyi durup izlemek, bu gösteriye birden çok anlam yüklemek onlara göre değil. Fakat onlarla aynı ortamı paylaşan, bakıp gören ve gördüğünden birden çok anlam çıkartabilen insanlar, yani bizler, aslında gün batımını anlamlı kılarız. Bizi diğer canlılardan farklı kılan özelliklerimizle, gerçekten şahane bir tablo karşısında mest oluruz. Fakat şunu da kabul etmek gerekir ki, herkes için aynı anlamı taşımaz gün batımı. Kimisi sevmez bile, ölümü hatırlattığı için veya unutmak istediği fakat aklından çıkaramadığı bir olayı anımsattığı için. Ya da gerçekten neleri sevip neleri sevmediğini bilmediği için. Fakat benim için öyle değil. Gün batımı 'hayatımın en güzel anı' dediğim zamanları, uzun süren bekleyişlerin sona erdiği vakitleri, aynı şekilde yaşanan acıları, haksızlıklar karşısındaki çaresizliğimi, en çok da kimselere anlatmadığım hüzünlerimi en derin şekilde yaşadığım zamanlar. Kısaca kim olduğumu daha iyi kavradığım dakikalar diyebilirim gün batımı için. Ayrıca bir insan kendisi hakkında ne kadar çok bilgiye sahipse, hayatta yaşayacağı olaylar karşısında nasıl durması gerektiğini daha iyi belirler. Onu hangi sonuçların beklediğini de daha iyi bilir. Bu yüzden gün batımları benim için ayrı bir yere sahip. Güneşin son kırıntılarını neredeyse her gün görebiliyor olmam ise bıktırmıyor beni. Aksine her seferinde daha farklı şekilde seviyorum akşama yarım saat kala vakitlerini. Çünkü ışığın turuncu ile pembe arasında görünen o rengi dünyadan ağır ağır çekilirken, hiç bitmesini istemediğim bir masalın son sayfalarında hissettiğim tarif edilemez anları hatırlatıyor bana. Küçük Prens'in de dediği gibi "Biliyor musun, insan üzgün olunca günbatımının tadına daha iyi varıyor." (de Saint-Exupery 31) Belki de ben de gerçekten çok üzgün olduğum için seviyorumdur gün batımlarını, kim bilir?