Yaşamaya Değenler

Hiç çok sevdiniz mi? Her şeyin ötesinde tüm çıkarların, hesapların ama en önemlisi kendinizden de öte sevdiniz mi? Bazen küçük bir çocuğun yeni oyuncak görünce sevinmesi kadar bazen yeni doğan bir bebeğin masumiyeti kadar... Eski zamanlar varmış, anlatılırken duyuyorum. Günümüzle kıyaslanamayacak kadar efsane eski zamanlar. İnsanlar iyi niyetli, sevgiler safmış. İnsanlar arasında güven varmış. Sadece sözde dile getirilen değil, içimizde sıcaklığını hissettiğimiz... İnsanlar sevdi mi, sevgilerini kendilerinden de öne koyarlarmış. Bugün o hikayeler anlatıldığında, derinlerdeki hiç dolmayacak ve bir daha asla anlam kazanmayacak olan o boşluk varlığını hissettiriyor, her defasında biraz daha sert, biraz daha fazla can yakararak. Kanayan, gittikçe derinleşen, günden güne onarılabileceği düşünülen, hatta geçti sanılan lakin etkisini en az ilk günkü kadar hissettiren ve asla yitirilmeyecek olan kalbimizin en az cam kadar keskin kırıkları... Eskiden insanların yaşamaya kıyamadığı, sakındığı hayatları bugün ne kadar da pervasızca harcıyoruz. Ne kadar da acımasızca kullanıyoruz zamanımızı, oysa hiç farkında değiliz geri alamadığımız tek şeyin zaman ve zamanın her saniye bizden birazcık daha çaldığı hayatlarımız olduğunu. Sonuçta bir saniye sonra yaşayacaklarımızın bile garantisi yokken biz bu kadar boş yaşamaya nasıl oluyor da bile bile lades diyebiliyoruz? Harekete geçmek neden bu kadar zor geliyor? Harekete geçtiğimiz anda sonbahar renkleriyle dolu olan donuk hayatlarımızın yaz sıcaklarına kavuşamayacağını nereden bilebiliriz ki? Kendimizden sakladıklarımızı, dışarıya vuramadıklarımızı kendimize bile itiraf edemeyeceğimiz durumlara zaten giriyor iken niye bu zorlama? Güneş kadar iç ısıtan ve içten gülümsemelerle donatılmış olan hayat ve harcanan zaman, zamanların en güzelidir. Tadında ve tam da zamanında yaşanan anılar ise hayatlarımızın unutulmazlarındandır. Zaman elimizden akıp giderken belki de farkına varmak zorlaşıyordur fakat herkesin hayatının "keşke"ler yerine "iyi ki" lerle donatılmış olmasına ve eskiye dönüldüğünde tebessüm ettirecek anılara ihtiyacı vardır. Tam olarak da bu sebepten yapılması gerekenler, zaten kendisi bulmaca gibi karmaşık olan bu aşkın bizleri içinden çıkılması zor durumlara sokmasına izin vermemek ve en uygun zamanda, olabildiğince hızlı bir şekilde duygularımızı gün yüzüne çıkarmaktır. Hayatlarımızda fazlasıyla zorluklarla dolu yokuşlar varken, hayat ve hayatta rol alanlar bizi bir an bile düşünmeden üzebiliyorken, hiçbir zaman hayatın yollarımıza güller döşemediği bilinmeli, bilinmiyorsa bile öğrenilmesi gereken bir tecrübedir. Yaşadıkça gülümsemelerden sorumlu olduğu kadar dökülen gözyaşlarının da sorumlusu olan hayatı geciktirmek tecrübe edilebilecek en büyük pişmanlıktır. Karşılaşılması muhtemel olan bir ikinci pişmanlık ise aşkımızı ertelemek olacaktır. Ertelenen hayatlar ve devamında geç kalınan aşklar... Tüm pişmanlıklar ve memnuniyetlikler aslında bu ikisi arasında dolanıp durur. İşte yaşanması muhtemelen bütün anıları ve hayatta tecrübe edebileceğimiz her şeyi korkusuzca karşılamak, yaşanması olası bütün zorluklara ise dimdik durarak ve kocaman gülümseyerek karşılık vermek bu hayatta başarması en zor olan ama bize gerçek mutluluğu sağlayacak olan derstir. Unutulmaması gerekir ki şu an zirvenin tadını çıkaranlar tıpkı bir dağcının zirveye ulaşmaya çalışırken zorluklar karşısında gösterdiği sabrın yarısından fazlasını gösteren insanlardır. Kolay değildir, içimizden geldiği gibi davranmak ve olduğumuz gibi yaşamak. Yapılması gerekenler de aslında tam olarak budur. Hayatımızın bizlere ait olduğunu unutmamak, hayatı istediğimiz yönde, istediğimiz insanlarla ve istediğimiz duygularla değiştirebilmek ve bu yönde tadını çıkarabileceğimiz zamanlara şahit olmak verimli yaşamanın anahtar kelimesidir. Anahtar kelimenin bizlere açamayacağı hiçbir kapının olmadığının bilincinde olup, boşa harcanmış bir hayatın pişmanlıklarla dolu anılarla dolmasına izin vermemek, bizlere sunulan bir fırsat olan hayatı en doğru şekilde yaşamanın da altın kuralı olacaktır.