BÜYÜK ADAMLARIN AŞK MEKTUPLARI

Aşk denildiği zaman söyleyecek herhangi bir şeyi olmayan birini bulmak neredeyse imkansız artık günümüzde. İnsanların topluca oturdukları, arkadaşlarıyla sohbet ettikleri herhangi bir ortama kulak kabartırsanız, en çok duyacağınız cümleler muhtemelen hangi çocuğun ne kadar yakışıklı olduğu ama kendisiyle hiç ilgilenmediği, kızın çok güzel çok tatlı olması ama sevgilisi olduğu için şansa küfredildiği, aldatılmış olmasına rağmen O'nun çok sevildiği o yüzden tekrar barışmak istendiği gibi konular üzerine kurulu cümleler olacaktır. Ancak günümüzde aşk dendiğinde söyleyecek şeyi olmayan insan bulmanın zorluğu yanında, söyledikleri gerçekten aşkı tanımlayan cümleler olan insanlar bulmak devede kulak kalacaktır. Ursula Doyle adı geçen eserinde tam da bu konu üzerine değiniyor ve günümüz aşklarının zamanında yaşanmış ve efsaneleşmiş aşk hikayelerine kıyasla ne derece yavan kaldığını gözler önüne seriyor. Kitapta yer verilen en güzel aşk betimlemelerinden biri İngiltere Kralı VIII. Henry'nin karısı Anne Boleyn için yazmış olduğu mektuptan alıntı yapılan kısımda geçiyor. Bir süre boyunca karısından ayrı kalan Henry özlemini anlattığı mektubunda, karısının yokluğunun tahmin edilemeyecek acılar verdiğini belirtiyor. Bu duruma fiziksel bir örnek bulan Henry, kutuplar Güneş'ten ne kadar uzaksa sıcaklık aynı raddede kavurucu olur diyor ayrı kalmışlıkları aralarına mesafeler getirmiş olsa da hararetin arttığını belirtiyor. Henry'nin anlatmak için kelimeler bulamadığı bu üzüntüsüne sebep olan mesafeli ilişkileri günümüzde yaşayan çiftlere bakacak olursak, değil mektup yazmak gibi modası geçmiş bir iletişim yoluyla birbirlerine özlemlerini anlatmak, insanlar özlemlerini anlatmaktan bile uzak yaşıyorlar artık. Pek çoğumuz için uzun mesafeli ilişkiler, zamanın bir yerindeki flört dönemlerinde delice alınan bir karar sonucu ortaya çıkmış ama ilk aylar geçtikten sonra bitmesi için bir sebep aranan birlikteliklerden ibaret. Benzer bir şekilde, Voltaire'in metresine yazdığı mektubun anlatıldığı bölümde, Doyle yine günümüz aşklarının ne derece aşk olduğunu sorgulatan bir örnek sunmuş. Voltaire mektubunda kralın emriyle hapis tutulduğundan bahsediyor. İsterlerse canını alabileceklerini ama kalbindeki aşkı asla yok edemeyeceklerini söylerken, aşklarının erdem üzerine kurulu olduğunu ve ikisi de yaşadığı sürece devam edecek olan bu aşkı yok etmeye hiçbir şeyin gücünün yetmeyeceğini anlatıyor. Yaşadığı dönemdeki en üst otorite tarafından hayatı tehdit edilen bir aşık, ne olursa olsun aşık olduğu kadını sevmeye devam edeceğinden bahsederken, günümüzde insanların ne kadar basit sebeplerle aşk diye adlandırdıkları birlikteliklerini bitirdiklerini görmek gerçekten üzücü. Sıradan bir "Şunu giyme bunu giy!" ya da "Sen nereye bakıyorsun?" nidalarıyla çatırdamaya başlayan günümüz aşkları aşk kavramının yüzyıllar içerisinde düştüğü en aşağı konum olabilir. Doyle'un eserinde belirttiği gibi, çağımız yaşam tarzının ve teknolojinin getirdiği kolaylıkların aşkı öldürdüğü fikri kolay kolay reddedilecek bir çıkarım değil. Eserdeki mektuplara baktığımızda, Napolyon'dan Balzac'a, VIII. Henry'den Voltaire'e kadar pek çok farklı konuma sahip insanın aşklarını edebi bir dille anlatabildiğini ve dolayısıyla aşkı yaşamak için illaki şair ya da yazar olmaya değil sadece aşık olmaya gerek olduğu ortadayken, bu büyük adamların yazdığı mektuplar gibi bir mektup alsak bizi seven birinden, şu an ne derece inandırıcı olurdu bizim için? "Sizi düşünmekten gözüme uyku girmiyor, yapmam gereken işlerimi aklımda siz olduğunuz için yapamıyorum." diye bir mesaj alsak, pek çoğumuzun vereceği tepki bunun ne kadar komik olduğunu düşünüp gülmek ve hatta bu mesajı sosyal medyada paylaşarak bizi seven birisini rezil etmek oluyor. İletişimin kolaylaşmış olması araya mesafeler girse bile, özlemin eski zamanlar gibi hissedilmemesine yol açıyor olabilir ama yine de esas olan şu ki aşkın artık tozlu raflara kaldırılmış olduğu ve pek çoğumuzun aşk zannettiği sevgi kırıntılarıyla bir ömrü sevgisiz ve yavan bir halde geçirdiği; eskiler aşkın balını kaymağını yerken bizlere artık sadece keçiboynuzu yemenin kaldığı gerçeği Ursula Doyle tarafından açık bir şekilde yüzümüze çarpılıyor.