GENELLEMELER ÜZERİNE

Aslında ben genç yaşımın verdiği o tatlı yorgunluklarımın yerine '' Yılların yorgunluğu var üzerimde '' diyebilmeyi kendimde hak bulamıyorum yazarımız Elif Şafak'ın '' Firarperest '' adlı yapıtını okuduktan sonra. Edebi türü deneme olan kitabında, çeşitli, tamamlanmamış, yarım kalmış hayatlardan, insanlığın meşguliyetinden, hatta o kadar meşgulüz ki başımızı kaşıyacak zamanı yaratamadığımızdan, insanlığı eleştirerek karakter analizimizi ve hayata ve birbirimize olan tutumumuzu, gündemimizi ve tüm bunların toplamı ve sonucu olan yılların getirmiş olduğu yorgunluktan bahsetmiş yazar, ünlü yazarların ve kendi hayatından da kesitler vererek. Ancak kitabın bazı bölümlerinde katılmadığım, eksik ve yarım kaldığını düşündüğüm kısımlar var. Öncelikle kitabın ilk bölümü olan '' Anarşist Aşklar'' yazısında. Yazarımız burada hayali ya da gerçekte olup ona bu yazısını yazması için ilham veren, bir evli çiftten bahsediyor, geçmişteki derin aşkları ve günümüzdeki duyguları karşılaştırarak ve ''İlişkilerimizin ahengi eskisi gibi değil. Kelime cömerdi, duygu cimrisi bugünün insanı,''(Şafak 11) diyerek. Bu çift yıllardır birbirlerine küçük çocukları için katlanmış ve çocukları büyüdükten sonra da birbirlerini terk etmeyi düşünmüş ancak yine de gitmeyi becerememişler ve eskiden yaptıkları gibi birbirlerine katlanmayı sürdürerek yorulmaya ve hayatlarından ve birbirlerinden sıkılmaya devam etmişler. Benim katılmadığım yer şurası; bugünkü evliliklerin ve aşkların çoğunluğunun bu şekilde olduğunu ve bunların bu şekilde yaşandığını düşünmüyorum. Çevreme de baktığımda gerçekten birbirini seven, birbirlerine katlanmak yerine, çocuklarının yuvadan uçup gittikten, onları terk ettikten sonra bile, ikinci baharını birlikte yaşamayı isteyen, hatta yılların o geçmek bilmez tatlı yorgunluklarını, sahil kenarı küçük bir evde geçirerek, o kadar meşguliyetlerinden sonra da sohbet ederek gidermeyi düşünen, sevgi ve umut dolu, birçok evli çift örneği var ve bu çiftlerin en güzel örneklerinden birisi de annem ve babam. Onlar aşk evliliği yapmış ve hayatın her türlü zorluklarına göğüs gerebilmeyi bilmiş ve biz evlatlarına sevginin hayatımızdaki anlamının ne denli büyük ve derin olması gerektiğini bize öğreten bir örnek. Ve ayrıca onlar da ikinci baharını birlikte geçirmeyi isteyen evli çiftlerden biri. Bence genelleme yapılması ve eski aşkların, günümüzde de yaşanmadığı söylenmesi eksik bir tabirdir bana göre. Belki bu konuda genel olarak değil de, özel olarak ele alınması daha uygun olabilirdi. İkinci olarak kitabın '' Annesinin Oğlu '' adlı bölümünde katılmadığım ufak bir konu var. Yazarımız bu yazısında, annelerin, erkek çocukların arkasında reddedilmez bir güç olduğunu ve ilerleyen zamanlarda, büyüyüp yetişkin olduklarında annelerine bağımlı, onların sözünden çıkmayan, ister yazar, ister politikacı olsun, annelerinin yanında sessiz ve vasıfsız olduklarından ve onlarla evlenen kadınların zorlu bir hayata başladıklarını ve yaşadıklarından bahsediyor, önemli insanlardan örnekler vererek. Evet, anneler, erkek evlatlarının arkasında reddedilmez bir güç ve çocukları şekillendirenler de onlar. Bu değişmez bir gerçek. Fakat her erkek için anneleri söz konusu olduğunda vasıfsız demek veya her onlarla evlenen kadınların zorluk çektiğini söylemek sizce doğru mudur? Bence bu doğru olmaz. Çünkü, çoğu insan annesine bağlıdır, düşkündür ve ben inanıyorum ki annesine düşkün olan erkek çocukların ilerde büyüyüp, evlendiklerinde, eşlerine de düşkün olabilecekler. Çünkü, daha önceden annesini yani bir kadını nasıl sevmesi gerektiğini ve sadık olmasını öğrenen erkek, ileride de eşine gerçek sevgi besleyeceğini ve ona sadakatle bağlı kalacağını ve vasıfsız değil, daha güçlü ve kadınlara değer veren bir insan olacağı kanaatindeyim, o verilen örneklerin birer istisna olduğu görüşündeyim. Sonuç olarak, değerli yazarımız Elif Şafak'ın '' Firarperest ''adlı kitabından yukarıda bahsettiğim iki konu çok ilgimi çekti. Kitabın, '' Anarşist Aşklar '' ve ''Annesinin Oğlu '' adlı bölümlerinde bahsettiği düşüncelere katılmadığımı ve bu bölümlerdeki genellemelerin yapılmamasının gerektiğini düşünüyorum. Çünkü, her insanın hayatı, yaşadıkları ve yaşattıklarına göre şekillenir ve son bulur.