NASILSINIZ?

Etrafınıza dikkatlice baktığınızda neler görüyorsunuz? Okullarına giderken göz kapaklarıyla anlaşmazlığa düşen çocuklar, kilolarından muzdarip yürüyüş yapan kadınlar, fiziksel ve ruhsal değişimlerine ayak uydurmakta zorlanan ergenler, güne erkenden başlayan babaanne ve dedeler, ilerlemeyen trafikte ömründen ömür gittiğini iddia eden kişiler, keşke o trafikte sıkışıp kalsak ama gidecek bir işimiz olsa diyen gençler ve niceleri çok da detaylı bir inceleme yapmanıza gerek bırakmadan gözlerinize ilişirler. Bu kadar farklı insan manzarasının buluştuğu bir nokta var ki "anlaşılamamak, fark edilmemek". Her birine yaklaştığınızda aynı ahı işitirsiniz. "Kimse bizi anlamıyor!", "Sorunlarımızı kimse dikkate almıyor!" şüphesiz duyacağınız ilk kalıp cümlelerdir. Stefan Zweig tarafından kaleme alınmış "Bir Çöküşün Öyküsü" adlı romanın ana karakteri olan Madame de Prie de farklı sebeplerle de olsa aynı sorundan şikayetçi. İhtişamlı bir hayata alıştıktan sonra büyük bir düşüş yaşayan karakter, yeni ve renksiz hayatına ayak uyduramayıp insanlar tarafından fark edilmek ve eski popülerliğine kavuşmak adına ölümü göze alıyor. Günümüzde birbirimize bu denli ihtiyaç duyarken, birbirimize sırtımızı dönmemiz ne de büyük bir tezat. Toplumdan bir grubu hatta bir insanı sildiğimizde hayatlarımızı sürdürmekte zorlanacağımızı bilsek de birbirimizin sorunlarına kulak vermemekte ısrarcıyız. Hangimiz hemen yanı başımızdaki komşumuzun derdini biliyor? Koca koca dertleri küçük bedenleriyle taşımaya çalışan çocuklarının göz yaşlarından kaç anne baba haberdar? Bu ve benzeri soruları kendimize sormadığımız için yahut sorduğumuz zaman da dürüstçe cevaplamadığımız için depresyon bir hastalık olarak yer etti dünyamızda, intihar oranları korkunç oranda arttı, kalplerindeki sevgiye rağmen birbirlerine yabancılaşmayı "şiddetli geçimsizlik" diye isimlendirdi eşler, yaklaşık yirmi yıl önce hiç bilinmeyen ergenlik sendromları günümüzde ebeveynler ve gençler arasında uçurumlar oluşturur oldu. İletişim çağında olduğumuzu söyleyen uzmanlar, bayram ziyaretine gittiğimiz dedelerimizin tecrübelerinden akıl almak yerine akıllı telefonlarımıza hapsoluşumuza iletişim deseler de, iletişim araçlarının gelişmesiyle, biz insanların iletişim becerileri tozlu bir rafa kaldırılmış defter rolünü aldı. Sosyal medyada yüzlerce arkadaşımızın oluşunu öyle önemser olduk ki, hasta yatağımızda yalnız yatarken fotoğrafımızın altına sıcak bir çorba emojisi koyulmasına aldandık. Facebook hatırlatmalarıyla akıllarına geldiklerimizin doğum günü kutlamaları öyle inandırıcı geldi ki, gerçek dostluk sandık. Ne zaman ki ellerimizden telefonu bırakıp bir anlık gerçek hayata dönüyoruz ve etrafımızda ne bir kase çorba, ne de sıcak bir gülümseme olmadığını fark ediyoruz mutsuzluk sürecimiz başlamış oluyor. Peki hala bir ümit var mı kurtuluşumuz için? Aslında gözümüzde büyüttüğümüz, çözülmez gördüğümüz tüm sorunlar ufacık bir "Nasılsın?" sorusuyla çözülebilir. Okulunuza girdiğinizde sizin için temizlik yapan görevliye nasıl olduğunu sormayı deneyin. O gün pek de neşeli görünmeyen arkadaşınızın nesi olduğunu öğrenmeye çalışın. Bugün sebepsizce gülümseyin sokakta yürürken, mutsuzluğa alışmış insanların alaycı bakışlarına aldırmadan. Uzaktan bir grup çocuğun oyunlarını iştahla izleyen o minik eli tutup arkadaş olmayı öğretin mesela. İçten içe ailesini suçlayan gencin yanına gidip sorunlarına kulak vermeyi deneyin, aile kurumunun öneminden bahsedin ona. Göreceksiniz ki hiç zor değil. Bir bir çözülen düğüm gibi, iletişim problemlerimiz ve onların sebep olduğu diğer sorunlar tek tek çözülecek, yeniden iyileşecek hastalıklar, haberlerde görmeye alıştığımız iç karartıcı gelişmeleri unutur olacağız, gazetelerden üçüncü sayfaları el birliğiyle sileceğiz. Bu büyük başarıları birbirimizin sorunlarına kulak verip, akıllarımızı çözüm bulmakla meşgul ederek elde edeceğiz. Gecenin en karanlık anında bile olsak, güneşin doğuşuna en yakın anda olduğumuzu hatırlatalım birbirimize. Peki o zaman, bugün nasılsınız ?