Deniz misin ? Liman mı ?

Yapılan araştırmalara göre dünya nüfusu tahmini olarak 7, 44 milyarı geçmiştir. Size göre bu insanlar binlerce kategoriye ayırılabilir çünkü hepsi eşsiz ve farklı. Kimi mutlu, kimi agresif, kimi idealist... Aslında durum bu kadar karışık değil. Olay yüzlerce kategoriden değil, sadece 2 pencereden ibaret. Deniz ve liman. Bu gördüğünüz, duyduğunuz, aşık olduğunuz ya da tanıdığınız insanlar ya denizdir ya liman. Yaşadığı yere, ailesine değerlerine, işine sıkı sıkıya bağlı, prensiplerinden vazgeçmek istemeyen, düzeni kendi oluşturduğu düzeni-seven, belirli bir kalıp içerisinde bulunmaktan zevk alan, riskler yerine garantiyi tercih eden biriyse şayet ki, bu kişi limandır. Bu açıdan liman kişilerinin hayatlarını aneleye benzetmek yerinde bir tespit olacaktır. Demir halkalarla birbirlerine zincirlenmiş değerleri ve varlıkları onların hayatlarını oluşturur. Diğer yandan kişi eğer olduğu yere bağlı kalmayı sevmiyorsa, sınırlı olan kara yerine okyanusun uçsuz bucaksız, derin ve gizemli sularını tercih ediyorsa yaşamak için, ufuk çizgisine ulaşmak ise amacı, bu kişi denizdir. Sanki denizkızları onları çağırır, gemiciler onlara "avara!" diye bağırır. Onların evi limancılar gibi iki kapı bir bacadan değil, bir direk bir yelkenden oluşur. Deniz Benim Kardeşim adlı kitabın iki ana karakterini liman ve deniz olarak değerlendirdim. Bill Everhart -yaşça daha büyük olan- düzenli bir hayata ve işe sahip olan bir akademisyen. Aslında tam bir liman ama daha denize açılmadığı için ne olduğunu, nerede nasıl mutlu olacağını bilmiyor. Wesley Martin ise yaşça daha küçük ama istekleri konusundan yeterli olgunluğa ulaşmış kişi- denize ait olduğunu, deniz olduğunu çoktan fark etmiş, kök salmak yerine, kürek çekmeyi tercih etmiş biri. Ben ise ikisinin arasında gidip gelen, iskeleden denize bakıp atlamaya korkan küçük bir çocuk gibiyim. Cesaretlenip kendimi boşluğa bıraktığım an denizin soğuk sularıyla buluşacağım. Sonuç ne olacak peki? Boğulma riskim ve iskeleye çıkan merdivene ulaşamama ihtimalim var. Ya pişman olursam? Atlamasam ne olacak? İlk başta bir rahatlama hissi gelecek şüphesiz ki, ama sonra oluşacak olan merak içimi kemirecek, atlayınca neler göreceğim, neler yaşayacağım düşüncesi günlerce kafamı kurcalayacak. Ama ikisinden birini seçtiğim an olan olacak ve ve ben bu belirsizlikten kurtulacağım. Kötü olan ise benim arafta olmam. Ne arkamı dönüp gidecek, atlamaktan vazgeçecek cesarete sahibim, ne de atlama cesaretine . Benim bu iki tarafa karşı olan çekimser tutumum ise beni durgunluğa itiyor, eylemsizliğe sebep oluyor. Kararsızlık en büyük çaresizliğim oluyor, bağlıyor elimi kolumu. Kendimi limanla deniz arasındaki, ikisini birbirine bağlayan merdiven olarak görüyorum. Başım limanda, ayaklarım denizde. Denizden gelen dalgalarla ayaklarım ıslanıyor, heyecanlanıyorum. Ellerim karaya sımsıkı bağlı, kendimi güvende ve huzurlu hissediyorum. Bir tarafı seçmem gerektiğinin farkındayım çünkü bir süre sonra ayaklarım üşüyecek ve ellerimde tutacak derman kalmayacak. Ben yaşadığımı hissettirecek tarafı istiyorum. Tutku istiyorum, hissetmek istiyorum. Sallantılı bir hayatım var desem yalan olmaz. Sallantılı bir ruh halim hatta sallantılı bir bedenim var ancak işler göründüğü kadar çılgın değil. Hissettiğim tek baş dönmesinin vertigo ataklarım olmasından yoruldum. Benim dünyam dönüyor ancak istediğim yönde dönmüyor. Altüst oluyor çoğu zaman. Henüz 18 yaşındayken, bir deniz gibi alçalıp yükselen, dalgalanan, heyecan dolu bir hayatı arzuluyorum. Artık baş döndürücü hastalıklardan kurtulup baş döndürücü aşklar yaşama zamanım geldi. Belki denizde bulacağım onu belki limanda. Belki ben deniz olacağım: hırçın, dengesiz, duru. Ancak liman gibi sığınacağım biri olacak, güvende hissedeceğim. Kim bilir belki de bu sefer gemim batmayacak.