Bizlerin Hayatı Onların Hayali

Bir mültecinin nasıl bir hayat sürdüğünü hiç düşündünüz mü? Kısa bir zaman öncesine kadar bu konuyla ilgili hiç empati kurmamıştım. Ama şu sıralar bunu düşünmeye başladım. Hepimizin kendimizce mutlu olduğumuz bir hayatımız var. Mesela ben her gün okula gidebiliyor, istersem arkadaşlarımla bir kahve içebiliyor ve sıcak evime döndüğümde ailemle beraber televizyon izleyebiliyorum. Aslında bunlar hepimiz için normal olarak nitelendirilen günlük olaylar. Peki mültecilerin bu basit günlük akışı bile yaşayamadıklarını hiç düşündünüz mü? Bir empati kurun. Ya hayatınız bir daha hiç eskisi gibi olmasaydı? Bir eviniz, arabanız, aileniz hatta barınacak bir ülkeniz bile kalmasaydı? Hayat nasıl olurdu? Ya da şöyle sorayım: yaşadığınız şey "hayat" olur muydu? Günümüzden örnek verirsem, Suriye bunun için en iyi örnek olabilir. Hepimiz az çok bu konuya hakimiz aslında. Ama kiminle konuşsam bu konudaki tek düşünceleri kendi menfaatleriyle alakalı oluyor. Sokaklarda yattıklarını ve çevrede huzursuzluk yarattıklarını, bu nedenle rahatsız olduklarını ve onları istemediklerini söylüyor. Ama kimse "Onların hak ettiği hayat burada dilenerek yaşamak değil, bu yüzden gelmesinler" diyemiyor. Artık günümüz insanları o kadar bencil ki bu olay için bile sadece kendilerini düşünüyorlar hatta bunu ülkemiz adına iyiye ya da kötüye kullananlar bile var. Peki ya bu insanları düşünen, onların gerçekten iyiliğini isteyen, bir amaç veya çıkar gözetmeden onlara yardım eden bir Allah'ın kulu yok mu? Bunu söylemek üzücü ama yok. Dünyanın her yerinde bu böyle. Bir ülke vardır, savaş çıkar, insanlar perişan olur ve diğer ülkeler bunu lehine kullanır. O ülkedeki insanlar ise tarihte yerlerini alırlar. Peki bu insanların suçu ne? Yanlış ülkede doğmak mı? Bu kadar insanı sırf hangi hayatı yaşayabileceklerini seçemedikleri için hor görmek, aşağılamak ne kadar adil? Kimse bu konuya bu yönden bakmıyor, tek düşündükleri şey kendileri. O insanlar bu sefillik içinde, dilini bile bilmediği bambaşka bir ülkede, ailelerinden ve hatta sevgililerinden uzak yaşamak için can atmıyor. Fakat yaşamak için ellerindeki tek seçenek bu. Çünkü onlar şu anda bizler gibi güzel bir okula girmek veya işinde kariyer yapmak için değil, yaşamak için debeleniyorlar. Bir zamanlar ben de olaylara böyle derinlemesine bakamıyordum. Hatta bu konuyla ilgilenmiyordum bile. Ancak Kemal Siyahhan'ın Mülteci romanını okuduktan sonra bu konudaki fikirlerim ortaya çıkmaya başladı. Kitapta Türkiye'ye kaçmış Afgan bir mültecinin hayatı kendi ağzından anlatılıyor. Kitabı okurken o kadar etkilendim ki bir anda kendimi o mültecinin yerinde buldum. Açlık, işsizlik, ailesizlik, kimliksizlik... Bunların hepsini tek tek yaşadım ve sonra düşündüm. Ben bunları sadece düşünürken bile ne kadar üzüldüm. Peki bu insanlar bunları yaşarken kim bilir ne haldeler? Sanırım sorulması gereken en önemli soru bu. Sadece sayılarla ifade edilen bütün bu insanların bir hikayesi var ve şu an oldukları "mülteci" konumundan dolayı hayatları sadece önemsiz ayrıntılar olarak görülüyor. Oysaki bu dünyada hiç kimsenin hayatı bir diğerinden önemli ya da değersiz değil. Bir insan diğerinden daha şanslı doğduğu için kimsenin o insanı ezmeye, yargılamaya ya da aşağılamaya hakkı yok. Çünkü hepimiz insanız ve hepimiz eşsiz varlıklarız. Evrende tek bir insanın bile eşi benzeri yok. Bu yüzden dünyanın en varlıklı insanı bile olsanız, o yok saydığınız mültecilerle aynı değerdesiniz. Sınırlarınızı kaldırın ve hayata biraz da kurallar, önyargılar ve menfaatler olmadan bakın ve unutmayın, hayatta ne zaman ne olacağının hiçbir garantisi yok. Bir gün onların yerinde siz de olabilir, insanlara çok gördüğünüz sevgi ve saygıya siz de muhtaç kalabilirsiniz.