Unutmak ya da Unutmamak

Hayat çok garip bir düzen... Yeri geldiğinde sana öyle güzel hissettiriyor ki, bunları yaşamayı hak edecek ne yaptığını sorguluyorsun. Yeri geliyor çok kötü şeyler yaşatıyor sana. O anları yaşamamış olmayı diliyorsun. Bir öyle bir böyle bu hayat denilen şey anlayacağınız. Ama iyisiyle kötüsüyle kocaman bir tuval yapıyoruz kendimize ömrümüz boyunca. Yaşanılan her şey, fırçayla tuvalin üzerinde bıraktığımız bir iz oluyor. O yüzden nasıl yaşadığımız, resmimizi oluştururken hangi renkleri seçtiğimiz gerçekten çok önemli. Çünkü hayat denen yolun sonuna geldiğimizde altında imzamız olan o resme bakıyor olacağız. Yine bir gün hayattaki o karmaşık düzen hakkında aklımda fırtınalar koparırken aklıma geçen hafta alıp, yoğunluğumdan ötürü ancak bu hafta elime alıp okuyabildiğim bir roman geldi. Kardeşimin Hikayesi. O kadar da akıcı bir kitaptı ki bir çırpıda bitiverdi. Roman hemen bitti bitmesine de içinde geçen bazı cümleler vardı ki ara sıra kafamı kitaptan kaldırıp bir süre onların üzerine düşündüm. Bunlardan biri unutmak ile ilgiliydi. Unutmak, unutabilmek... Livaneli'nin bizlere yarattığı karakter, insanın en büyük şifası olarak nitelendiriyordu unutabilmeyi. "Hani insan her şeyi unutarak yaşayabilirdi ama her şeyi hatırlayarak yaşayamazdı. Hani unutmak, insan soyunun en büyük şifasıydı." (Livaneli, 2013, s. 20) Ben insanların her şeyi unutabildiğine katılamıyorum açıkçası. Ben unutamıyorum mesela. Bazı şeyleri ne kadar çok istesem de ne kadar çok çabalasam da bir türlü aklımdan atamıyorum. Bana kalırsa herkes aynı durumda. Çünkü biz bir robot değiliz. Biz insanız ve duygularımız var. Kolayca söküp atamadığımız şeyler yaşatıyor bize hayat maalesef. Kimi zaman istemesek de el sallıyoruz sevdiklerimizin ardından. Kimi zaman ise daha doyamadan toprağa emanet ediyoruz bazılarını. Hayat garip. Bir şekilde yuvarlanıp gidiyoruz ama yuvarlanıp gittiğimiz hayat denilen yolda hep çiçekler yok maalesef. Yer yer yağmur yağıyor ve çamurlaşıyor yol. İşte o zaman çok da güzel şeyler yaşatmıyor bizlere hayat. Benim de yüz gülümsetmeyen ve unutmak istediğim şeyler var elbette. Hangi birini anlatsam bilmiyorum o yüzden yakın zamanda yaşamış olduğum bir ayrılıktan bahsedeceğim. İki sene beraber olduğunuz hemen hemen her anı beraber geçirdiğiniz insanın bir anda hayatınızdan tamamen çıkıp gitmesinden bahsediyorum. Çıkıp gittiğinde size bıraktığı o kocaman boşluk... Ardından hissettiklerim... Boğazımdaki düğüm, karnımdaki ağrı ve o kalbimdeki acı... Birçok insan kolayca atlatır ayrılığı fakat ben o tarz insanlardan değilim. O yüzden çok acı çektim bu ayrılığın ardından. Çok ağladım, kendimi harap ettim. Fakat tüm bu kötü şeyleri yaşarken birçok şey de öğrendim. Mesela düştüğüm yerden tek başına ayağı kalkmayı, zorluklarla baş etmeyi... Ve kocaman bir boşluğu doldurmayı... Çünkü istesek de istemesek de bir şekilde ayağımızı kaydırıyor yaşanılanlar ve düşüyoruz. O yüzden herkes er geç bu düşüşü tadacak. Neyse ne diyordum? Ayrılığı atlatışım. Evet, hiç de kolay olmadı ama bir şekilde oldu. Yine eskisi gibi neşeyle gülüp eğlenebiliyorum. Kendimi bir şeylere odaklayabiliyorum. İyi hissediyorum anlayacağınız. Fakat tam o üzüldüğüm dönemde gelip bana unutma hakkın olsaydı unutur muydun diye sorsalardı muhtemelen unutmayı seçerdim. Zihnimden tüm o yaşanılan iki seneyi çıkarıp yepyeni bir başlangıç yaratmak isterdim kendime. Ama tüm bu olanlar geçip gittikten sonra bunu isteyişimin ne kadar da yersiz olduğunu anlıyorum. Çünkü hayat en başında dediğim gibi bir tuval benim için. Yaşadığımız her an fırçamızın ucundaki bambaşka bir renk... Eğer hayatımdan o iki seneyi çıkarmış olsaydım eminim yolun sonuna geldiğimde çok kötü bir tabloyla karşılaşırdım. Eksik renklerle dolu bir tablo... Daha doğrusu dolduramadığım tablo ve paletimde kurumuş bir sürü boya... Sonuç olarak Livaneli'nin okumuş olduğum romanı sayesinde yanlış düşündüğüm bir şeyi fark ettim. Unutmanın çok da güzel bir şey olmadığı... Çünkü bana göre unutmak bizim şifamız değil lanetimiz. Hayat denen yolun sonuna geldiğimde tuvalimdeki her fırça darbesinin sebebini bilmek istiyorum. Umarım siz de benim gibi düşünüyorsunuzdur. Eğer benim gibi düşünüyorsanız, hepinize resminiz için kolay gelsin...