VAZGEÇİLEN ÇOCUKLUK

Yönetmenini Jean Pierre Jeunet üstlenen 'Amelie' filmi; Avrupa Sinema Ödülleri tarafından da birçok dalda ödüllere layık gösterildi. Gerçekte ismi Le Fabuleux Destin d'Amelie Poulain olan filmin, müzikleriyle yakaladığı ahenk filme ayrı bir değer katıyor. Öyle ki, müziklerin filmin önüne geçtiğini söylemek yanlışta olmayacaktır. Film izleyicisine çocukluk yıllarını anımsatıyor ve bir anda hayaller dünyasında kendini buluyorsun. Sonuçta çocuklukta ne kadar kötü bir sayfa yer alabilir ki... Hepimizin en berrak sular kadar temiz olduğu ve içinde saf duyguları taşıyan, en cesurca davranışları bulunduran, en eğlenceli vakitleri geçirdiğimiz zamanlarımızdan biridir çocukluk. Küçük bir kızın çocukluk anılarıyla başlayan film de bize o anlarımızı anımsatmadan geçmiyor. Sen hayatınla saklambaç oyununda kaçarken, bir an ne olduğunu anlamadan seni sobeliyor ve seni zor günlerle karşı karşıya bırakıyor. İnsan işte bu zamanlarda yaşadıklarıyla büyüyor ve olgunlaşmaya başlıyor belki de. Ve karşılığında unutulmaya başlanan çocukluk halleri, akan gözyaşlarıyla silinen anılar kalıyor geriye. Filmin karakterinin bu denli sevilmesinin nedeni çok basittir aslında. Çocukluğundan vazgeçmeyen Amelie, izleyenlerin çocukluğuna olan hasretine birazcık su serpiyor ve onları rahatlıyor. Ne vardı ki hayatta bu kadar olgunlaşıp, büyümeseydik. Keşke vazgeçmeseydik ve direnseydik zorluklara. Büyük ekranlı televizyonlara bağlı kalmak yerine, herkesin izleyebilmek için erkenden salonlara doluştuğu o sinema salonlarında izlenen filmlerin değerini anlayabilseydik veya gözleri görmeyen bir insanın en geniş hayal dünyasında kendimize bir yer edinebilseydik ve karşılığında bir tutam mutluluk yaratabilseydik. Hangimiz bu küçük mutlulukların değerini anlıyoruz ki. Artık karşılıksız sevginin olduğuna inanan kimler kaldı ki şu hayatta. Kimler artık sevdiğinin yüzüne bile bakarken utanıyor ve kokusunu almak için sevdiğinin, kimler en son nefesi gibi çekiyor sevdiğinin kokusunu. Gülmek sahteleşti, sevmek oyuncağa döndü, zengin mutluluk sofrasından bencil hayatlarla aç kaldık ve sevdiklerimizi de aç bıraktık. Belki korktuğumuzdan böyle davrandık, belki de yalnızlığa çok alıştık ve asma kilitler vurduk kalbe giden tüm yollara. Büyümeye devam ediyoruz hep bir sevgi yoksunluğuyla beraber ve sevmeyi yorgunluk belleyen kalplerle. Ama insan bir görmeyedursun çocukluk hallerini veya bir hatırlayıversin en anlamlı kareleri, hemen farkına varır zamanla kendinin nasıl bir yaratığa dönüştüğünü. Bu kareler herkes için farklı olabilir, bazısı bir misketle anımsar, bazısı bir fotoğraf karesiyle... Sevmek ve inanmak artık insanlara uzak kalmaya başladı, herkes bir kıstastan bahsediyor büyüdükçe. Hele ki aşk, aman aman diyorlar uzak dursun benden. Oysa sevmek, inanmak ve aşık olmak, tıpkı bir rüzgarda sallanan yaprak kadar güzeldir. Nereye gideceği belli olmayan, ama rüzgar estikçe insanı ferahlatan... Aşkın sarhoşluğuna kapılan Amelie'nin kalbi filmde deliler gibi çarpıyor. Aşk, bir anda seni uçsuz bucaksız diyarlara götüren ve ancak o duyguyu tadanların o diyarlara gidebileceği yerdir. Asla yapmayacağım dediğin birçok şey vardır yaşamında fakat bir anda seni içine çeker ve hayatta yapmayacağın şeyleri sana yaptırır. Bazen de insana derin acılar bırakır ve sürekli anımsadıkça o yaradan acılar fışkırır. Belki bir gül gibidir, sen koklamak istersin, daha çok sevmek istersin ama o sana dikenini batırır ve seni kanatır. Ama sen aldırır mısın ki bu duruma, tabi ki hayır. Sevmeye devam edersin onu, sanki kanayan yara senin değilmişçesine... Ya da bir okyanus veya buluttur aşk, o masmavi sularında boğulur gider veya bulutların üstünde gezinir bir sağa ve bir sola gidersin, nereye gittiğinin bir önemi olmadan. Aşkın acısıyla gelen ağlayışlar, insanın çaresizliğini simgelemez, onlar bir insanın yeni bir hayata başlangıcının habercisidir. Tüm hissettiklerinin anlamsız geldiği o anda, kurduğun yeni kelimeler sana yol gösterici olur. Bazen yolunu kaybedersin ve umutsuzluğa düşersin, ama her zaman başka bir yol çıkar karşına. Kalbinde ki sevgi ne kadar güçlüyse, gittiğin yolun karanlık olması korkutmaz insanın. Bir gün aydınlık çıkar karşına ve beklenmedik bir anda, beklenmedik bir şekilde başka birinin kollarında hayata dönersin tekrar. O yüzden vazgeçme kalbinden ve vazgeçme kalbinin başka birisini sevebileceği umudundan. Hayat dedikleri çok basittir aslında, tek film, tek seans ve asla tekrar çekilmeyecek olan sahnelerden oluşur. Oyunun bu karakteri size kalmış, ya iyi bir karaktersinizdir ya da umutsuz bir vaka...