YORGUN VE YALNIZ

Belli etmemeye çalışsak da hepimiz ölümden korkarız. Doğaldır korkmak ölümden, yaşam tatlıdır. Peki, yaşayacak bir şey kalmadığı zaman geriye, ne olur? Ölmek kolay gelir belki de, peki ya hiç yaşamadıysak doyasıya o zaman ölümden daha fazla korkmaz mıyız? Kjersti Skomsfold'un Hızlandıkça Azalıyorum adlı romanı tam da bu konuyu anlatıyor, yaşlı ve yalnız bir kadının yaşamını gözler önüne seriyor. Yaşlanıp hayatımıza geriye doğru baktığımızda gençliğimizi, gençlikte yaptığımız hataları, mutluluklarımızı, başardıklarımızı ve de en önemlisi sevdiklerimizi göreceğiz. Dolu dolu yaşanan bir hayattan geriye pek çok anı kalacak bizlere. Ancak pişmanlıklar da olacak kuşkusuz anılarımızda. Keşke diyeceğimiz çok anımız olacak. Yaşlılığın en zor tarafı da bu anılarla yalnız başına yüzleşmektir herhalde. Yanında sığınacağın biri olmadan, yalnızca kendinle baş başa kalarak geçirilen yıllardır herhalde en zor olanı. Ölümün seni izlediğini, yakında kapını çalacağını bilerek; yapayalnız geçirilen günlerdir insanları zorlayan. Böyle bir sonu kimsenin hak ettiğine inanmasam da insanların kendi kendilerini böyle bir sona ittiğine inanıyorum. Gençken insanlardan uzaklaşmak, yalnız kalmak sorun olmuyor da yaşlanınca sorun olmaya başlıyor belki de. Çevreme baktığımda yalnız insanlar görüyorum, bu durumdan mutlu olan, kendi kendine rahatlıkla yeten insanlar. Yine çevreme baktığımda başı kalabalık insanlar görüyorum, bir grubun içinde bulunup asla yalnız kalmayan insanlar. Hangi tarafta olacağımızı biz belirliyoruz çoğunlukla, kişiliğimize göre seçiyoruz yolumuzu. Kimimiz yalnızlığı seviyor, kimimiz kalabalığı. Hızlandıkça Azalıyorum romanında gördüğüm şey ise yalnızlığı seçen bir kadındı. Ömrü boyunca kimseyle iletişim kurmamış bir kadın gördüm romanda, herkesten ve her şeyden kaçan. Bir insan neden böyle davranır diye düşünmekten de alamadım kendimi. Kadın yaşadığı hayatı kendi seçmişti, böyle olmayı o istemişti ancak gene de üzüldüm ona. Yalnız başına ölümü beklemek zorundaydı ve bu onu inanılmaz rahatsız ediyordu. Okurken benim hissettiklerim de farklı değildi. Yalnız başına ölme fikri beni fazlasıyla korkuttu. Çocuklarının yanında, torunlarını severek huzur içinde ömrünün son yıllarını yaşamak varken; yalnız başına ölmek çok korkunç olmalıydı. İnsan biraz da bunu bilerek yalnız kalmayı göze almalı. Hayat her zaman gençlikteki gibi rahat olmuyor ve insan yaşlandıkça yanında, yakınında birilerini görmek, hatırlanmak istiyor. Öldüğümüzde bizden geriye kalacak olan şey de yalnızca insanların zihinlerindeki anılarımız değil midir? Bence bizi insan yapan, bizi unutulmaz kılan şey bu anılardan başka hiçbir şey olamaz. Öyleyse yalnız olmak, insanların hayatında bir iz bırakmadan, görünmez olarak yaşamak bize ne katkı sağlar? Sevmek, sevilmek, paylaşmak varken yalnızlık ne işe yarar? İnsan doğası gereği yalnız yaşamak istemez, huzursuzlanırken kendini yalnız yaşamaya zorlamak çok yanlış bir davranış gibi geliyor bana. Çevrede insanlar birbirlerini severken, eğlenirken, koşup oynarken onları seyretmek, onlardan bağımsız tekil bir hayat yaşamak hem zor hem de gereksiz bence. İnsanları sevmek, onlardan bir şeyler öğrenmek, iletişim kurmak varken kendi zihninle baş başa kalmak faydasız bir eylem gibi geliyor. Tabii ki insan gerektiğinde yalnız da kalabilmeli, kendini dinleyebilmeli ancak yalnızlığın fazlasının insanı insanlığından uzaklaştırdığına, kendi benliğini unutturduğuna inanıyorum. Gençken kendini çok belli etmese de bu durum yaşlanınca kendini açığa vuruyor, tıpkı romanda olduğu gibi. Hazır elimizde fırsat varken yalnızlığımızı aşmayı, insanlarla iletişim kurmayı, onları sevmeyi ve sevilmeyi öğrenmeliyiz bence. Hemencecik bırakmamalıyız hayatın iplerini elimizden, kaçırmamalıyız sevdiklerimizi etrafımızdan. Yaşlanıp da geriye baktığımızda dolu dolu bir hayat, mutlu bir ömür görebilmek için yapmalıyız bunu. Hatırlamak, hatırlanmak için izler bırakmalıyız insanların zihninde, arkamızdan iyi konuşacak insanlar olmalı hepimizin.