Dön Bak Dününe, Bugüne ve Yarına

Geri getirebilir miyiz herhangi bir anı tekrardan yaşayabilmek için? Keşke bu soruyu tartışmaya açıp çözüme kavuşturmaya dair içimde ufacık bir umut olsaydı. Ne kadar aklıma getirmek istemesem de bu sorunun cevabı kesin bir hayır. Yaşadığımız andan bir tane daha yok ve şu anda yaptığımız ve yapmadıklarımız hayatımızı şekillendiriyor. Bunu düşündükçe de bende bir korku ve telaş hissi oluşuyor. Acaba ertelediğim şeyler, yaptığım yanlışlar ve şu an için iyi gördüğüm davranışlarım üst üste eklenerek kendi ellerimle geleceğimi yıkmama mı neden oluyor? Her şey bir pamuk ipliğine mi bağlı, yani şu anda yapacağım bir yanlışla tüm inşa ettikleri mi yıkacak mıyım? Zihnimdeki bu uçsuz soruların oluşma süreci üniversiteye hayatına girişimle birlikte başladı. Erzurum gibi nispeten küçük bir şehirden başkent olan Ankara'ya gelişim hayata karşı bakışımı değiştirdi diyebilirim. Özellikle kampüste gördüğüm birçok olanak beni şaşkınlığa uğrattı. Öyle ki lisedeki tekdüze yaşantım çerçevesinde monoton ve uzak zannettiğim sosyal ve akademik işleyişin ne kadar çeşitli olduğu duvar gibi yüzeme çarptı. Bir sunuma gitmeye çalışırken diğer bir semineri kaçırdığımda, spor yapmak için ödev ve çalışmalarımı yetiştiremediğimde veya sosyalleşebilmek bir tiyatroya gidip diğer taraftan belki de daha eğlenceli bir aktive olan film gecesini kaçırdığımda yaşadığım anı doğru değerlendirip değerlendiremediğimi sorgulamaya başladım. Acaba kaçırdıklarım benim için daha iyi olanlarsa her şeyi kötüye mi sürüklemiş oluyordum? Yoksa zihnimi böyle sorularla meşgul ederek işlerin kötüye gitmesini mi tetikliyordum? Ne yapsam bir türlü kendimden emin olamıyordum. Bu güvensizliğimin ve tedirginliğimin temel sebebi ise kaçınılmaz olarak yaptığım yanlışlardı. Evet, elbet her insan hata yapar ve kimse mükemmel değildir fakat kendime göre çok büyük yanlışlar yapıyordum. Mesela sevdiğim insana gidip de hislerimi açıkça dile getiremiyordum. Aksine yaptığım hareketlerle ve sergilediğim davranışlarla kendimi ondan uzaklaştırıyordum. Bunun temeline ise duygularımdan emin olamamamı koyuyordum yani kendimce avunmak için bahaneler üretiyordum. Kaçınılmaz olarak da en kötü sona eriştim: pişmanlıklarla yüzleştim. Zihnimde kurduğum senaryolarla ve "Ya öyle ders?", "Ya yanlış anlaşılırsam?", "Ya şimdiye kadar olan ve gelecekte yaşanabilecek olan güzel şeyleri şu an yapacağım bir yanlışla yıkarsam?" gibi kendimi acındırmaya çalıştığım sorularla içinde bulunduğum anı yaşayamadan yıkıyordum. Geçmişin pişmanlıkları ve şu an yıkıntısıyla gelecekten 1 de korkar olmuştum. Çünkü biliyordum ki bu şekilde devam edersem geleceği de yıkacaktım. Bu yüzden zamanı geri almak istediğimi, geçmişte yaptıklarımı değiştirerek sonuçlarında ne gibi farklılıklar olacağını merak ettiğimi fark ettim. Tam da bu noktada önceden önyargıyla yaklaşıp beğenmediğim fakat sonra içinde samimiyeti, arkadaşlığı ve aşkı bulduğum Leyla ile Mecnun dizisinin bir sahnesindeki kesit yaşadığım anın bir nebze de olsa değerini fark etmemi sağladı: " Herkes zamanı geri alabilmek ister. Kimi eski güzel günleri tekrar yaşayabilmek için, kimi yaptığı yanlışları düzeltebilmek için... Kimi ise sadece yaşadığını hissedebilmek için ister bunu. Gelecekten korkanlarsa, zamanı durdurmak ister. Her şey o kadar iyidir ki bunun bozulmaması için çaba gösterirler. Ama kimse şu anın değerini bilenler kadar mutlu değildir... Geçmiş de gelecek de onlardadır... Bazıları ise zamanın ta kendisi gibidir... Ve her insan, zamanın dünya üzerinde bıraktığı birer yara izidir..." (Aksak 2012) Bazı hatalar yapıyordum, bazı fırsatları kaçırıyordum. Ve belki de kaçırdığım fırsatlar çok daha iyi bir geleceğe erişmemi engelliyordu. Ama fark ettim ki hiçbiri tedirginliklerim, zihnimdeki ikilemlerim ve sonsuz iç çatışmalarım sonucu gerçekleşen geri çekilmelerim kadar zarar vermiyordu dünüme, bugünüme ve yarınıma. İçimde geçmişe dair bir ukde var hala ve hep orada kalacak da. Fakat artık biliyorum ki tek umudum olan yarınlar için bugünü yaşamam lazım.