ÇOK YÜZLÜ ŞEHİR

Ahmet Hamdi Tanpınar'ın Beş Şehir'de anlattığı Ankara ile bugün ki Ankara aynı değil benim için. Tanpınar'ın geçmişin şanlı yönleriyle anlattığı Ankara, düğümlerin kesilip bağlandığı o Ankara artık gizemini ve şanını kaybetmiş de sıradan bir şehir olmuş gibi. Memur ve bürokratların olduğu ve iyi üniversiteleri olan büyük bir şehir. Ahmet Hamdi Tanpınar'a göre geçmişin izleri hep görülürmüş. Antik bir Roma yapısının taşının bir türbede görüldüğü bir şehir. Ama artık apartmanlar sürünerek her yeri örten sarmaşıklar gibi bütün şehri kuşatmış ve geçmişi yutmuş. Ankara belki eski karakterini sert mizacını kaybetmiş olabilir ama şimdi bin bir surat palyaço gibi. Şehir bütün özellikleriyle her kesiminde kucaklar sizi. Ankara renkli bir kır gibidir. Değişik stildeki binaları ve değişik sınıf mensubu insanların kentin değişik bölgelerinde kendi karakteristiklerini hissettirdikleri bir çiçek tarlası. Ayrıca bu da yetmez ki çocukluğumdan kalma bazı anılarım ve duygularım kentin değişik bölgeleriyle bağlantı kurmuştur tıpkı Ahmet Hamdi Tanpınar'ın, Atatürk'ün elinde sigarayla tepeye tırmanırken ki resmine baktığında ihtişamlı Ankara Kalesi'ni hayalinde canlandırması gibi. Gri ve yağmurlu bir havada Kızılay Meydanı bende hüznü çağrıştırır belki de unuttuğum bir anımdan dolayı. Boş arazilere inşa edilen apartmanlarla şekillenen Eryaman ise bana güvensizlik verir. Çocukluğumun geçtiği Altındağ ve özellikle Çin Çin çeteleri yüzünden kötü bir şöhretle bilinir. Annemin sağlık ocağına küçükken birlikte gittiğimiz için az çok insan profilleri gözümde canlanır. Oralarda duyduğuma göre genelde Kürtler ile Çingenler yaşarmış ama emin olamaz kimse tabi ki. Emin olduğum tek şey yalınayak sağlık ocağına gelen, eskimiş kıyafetler içinde başı renkli bir eşarpla örtülü ablaydı yanında küçük bir çocukla. Veya bir bidoncunun rastgele sokaktan geçen birine küfrederek saldırması. Artık aralarındaki husumet her ne ise. Kısaca gecekonduları ve eski kısa apartmanları ile bana hep sıkıcı gelmiştir. Benim gözlemime göre bir memur semti ve yaşadığım yer olan Batıkent ise sanki bir çizgi filmden çıkmadır . Rengarenk ve değişik mimarileri olan ve uzunlukları büyük bir çoğunlukla 7 kat civarında gezen sevimli bir semt. Boyası rengarenk olmasına rağmen soğuk koridorları ve sade yapılarıyla akılda kalan okullardan kaçan çocuklar Anıt İş Merkezi ya da Osman Bey Çarşısı'na internet kafede oyun oynamak için giderlerken beni de davet ederlerdi ama ben annemin telkinlerine çok kulak astığımdan başıma bir iş gelecek diye gidemezdim. Keşke gitseydim. Parklar vardır Batıkent'te hem de her parkın müptelası olmuş bir grup serseri. Basket sahalarında kaleden kaleye top atarlar. Ya tartışma çıkar ya da saha onlara kalır. Kısaca çocuğu olanlar için sakin ve olaysız bir yer. Geniş yollar da bonustur. Ümitköy, Bilkent, Çayyolu, İncek. Daha modern çizgileriyle Batıkent'in evrimleşmiş halidir. Zamanında arsası olan ya da arsası olmayıp da parası olan insanların oturduğu yerler. Pahalı dükkan kiraları alışverişe de yansır ama ambiyans bana gel bana gel der. Liseyi okuduğum Ümitköy'de yaptığım en önemli gözlem kızların büyük bir sıklıkla Burger King'e, Gordion'a ve Arcadium'a gitmeleriydi. Kafkaslar sitesine doğru Ümitköy Anadolu'dan aşağıya otobüs durağına inerken villalarda da saçları boyalı, süslü ve genç ruhlu teyzeler görürdüm. Etiketli, saygın ve kültürlü insanlar dikkatimi çekerdi. Dershane bölgesi Kızılay ise bana göre Ankara'ya gri şehir denmesinin sebebi olmalı. Özellikle Atatürk Bulvarı'nın orda Topuklu ayakkabıyı andıran bina bende hep merak uyandırmıştır. Sakarya Caddesi'ndeki türkü barların önünden yürüyerek geçmek ise ayrı zevklidir akşam vakti. Test kitabı satan kitapçılarda ise zevk için kitap alıp iki soru çözdükten sonra kenara fırlatan çoktur. Daha zevksiz evleriyle Abidinpaşa ve dik yokuşlarıyla Dikmen vardır. Daha da var benim görmediğim ama hep çeşit çeşitti gördüğüm. Ali Şiyar Türkdoğan Tanpınar, Ahmet Hamdi. Beş Şehir. Dergah Yayınları. İstanbul, 2011.