GİDEBİLİR MİSİNİZ?

Yine aynı bir güne uyandım. Aynı saatte aynı yere gidebilmek için kurmuştum saatimin alarmını. Her gün aynı insanları göreceğimi bilerek kalktım yataktan. Her sabah yaptığım gibi parkın köşesinde simit satan amcadan iki simit, bir ayran aldım. Her taşını ezberlediğim kaldırımda yürürken telefonuma baktım. Her sabah sekizde gelen günaydın mesajına cevap yazdım. Metrodaki tanıdık yüzlerle beş durak gittikten sonra otobüse binmek için her zaman indiğim durakta inip otobüs durağına gitmeden önce sigaramı aldım. Sonrası zaten hep aynı. Evden okula, okuldan eve gidiyorum. Diğer tüm insanlar bunu kabul edebiliyorken, ben niye edemiyorum? Niye bir yanım hep eksik ve bastırılmış gibi hissediyorum. Günlük hayatımdan bunaldığım zamanlarda Ayhan Geçgin'in Uzun Yürüyüş adlı romanını alıyorum elime. Kitapta kahramanın her şeyini geride bırakarak kendine yeni bir hayat araması anlatıyor. Sanki onun yerinde ben varmışım gibi hayal ediyorum. Bir sabah ansızın sırt çantamı alıp evi sessizce terk ediyorum. Kapıdan çıktığım anda hiç kimseyle hiçbir şekilde bir bağım kalmıyor. Yürüyorum ıssız ve soğuk sokaklarda. Rüzgarla karışık özgürlük vuruyor yüzüme. Yüzümde bir gülümsemeyle selam veriyorum gözleriyle beni izleyen sokak köpeğine. İçimde yeniden başlamanın heyecanıyla yürüyorum. Geride bıraktığım hiçbir şey için pişman değilim. Kız arkadaşımla her zaman gittiğimiz kafenin önünden geçiyorum. Beni boğan hayatıma katlanmamı sağlayan tek kişi oydu. Sabah uyandığında her gün attığı günaydın mesajına karşılık bulamayınca çok üzüleceğini biliyorum. Onu sevmediğimi ve terk ettiğimi düşünecek. Onu seviyorum ama bu hayatın işkencesine dayanamıyorum artık. Ben onu değil, tüm hayatımı terk ediyorum aslında. O da benim hayatımın bir parçası olduğu için onu da geride bırakmalıyım. Bana ne kadar kızsa da ilerde beni anlayacaktır. Hayatın beni sınırlandırmasından yoruldum artık. Her günüm farklı olsun istiyorum. Hiç tanımadığım insanlarla sohbet ettikten sonra onları geride bırakıp tanımadığım başka insanlarla tanışmak istiyorum. Bir yere ya da bir kişiye ait olmak istemiyorum. Kimsenin beni hiç gitmeyecekmişim gibi sahiplenmesini de istemiyorum. Hiçbir yerde uzun süre kalmadan gezinmek istiyorum. İstemediğim hiçbir şeyi yapmama özgürlüğüne sahip olmak istiyorum. Toplum baskısıyla ya da karşımdaki üzülür diye düşünmek istemiyorum artık. Sadece kendimi düşünüp kendim için mutlu olacağım yeni bir hayat aramak istiyorum. Bir daha yalan söylemek istemiyorum. Karşımdakinin duygularını düşündüğüm için yalan söylerim çoğu zaman. Ama yalnız olursam eğer, kimseye yalan söylemek zorunda kalmam. Bence yalnızlık insanın kendisini tanımasıdır. Bir başkasının düşüncesi ve zevkleri olmadan karar vermek, kendi benliğimizi tanımamız için çok önemlidir. Olmadığımız bir insan gibi gözükmektense bırakın kötü olalım. İnsanlar bizi sevmesin ne olur ki? O zaman alır başımızı gideriz. Biri sevmiyorsa elbet bir başkası anlar bizi. Ait olduğumuz hayatı kendimiz buluruz. Kitabı okurken gitmeyi ne kadar çok istesem de bunu gerçekleştirebilecek cesaretimin olduğunu sanmıyorum. Keşke bunaldığım zamanlar bir kitabı elime almaktansa kitabın kahramanı gibi uzun bir yürüyüşe çıkabilsem ve yeni hayatıma korkmadan atılabilsem. Eğer gitmek istiyorsanız ve az da olsa cesaretiniz var ise gidin istediğiniz yere. Gittiğiniz yer, bulunduğunuz yerden ne kadar kötü olabilir ki? Hayatta bazen risk almak gerekebilir. Size, gidince her şeyin mükemmel olacağı sözünü veremem. Belki daha da mutsuz olabilirsiniz ama eğer bunu göze aldıysanız mutsuz olmanız küçük bir ihtimal. Eğer mutsuz olma riskini alıyorsanız zaten mutsuzsunuzdur demektir. Alptekin ÖKSÜZ