Çocuk Olmak Ne Kolay (!)

Çocuk gözüyle baktığımızda çoğu şey bize farklı geliyor. Benim küçüklüğümü düşünüyorum da, bazen anlam veremediğim ya da yanlış anladığım şeylerin anlamları büyüdükçe daha çok değişebiliyor. Hepimiz öyle değil miyiz ama? Mesela kaçımız cidden çocukların öpüşerek olduğuna veya leylekler tarafından getirildiğine inanmışızdır? Sanıyorum ki büyük çoğunluğumuz. Edna O'Brien'ın Azizler ve Günahkarlar adlı kitabı birçok hikayeden oluşuyor. Beni en çok etkileyen hikaye ise yedinci hikaye "Yeşil Jorjet" oldu. Sebebi ise sınıf farkının bir çocuk tarafından anlatılmış olmasıydı. Ana karakter, aynı zamanda anlatıcı, kitapta hikayenin sonuna kadar masum bir karakter. Tam bir çocuk. Ailesinin Coughlan'lara göre fakir olduğunu anlıyor fakat bunu pek dert etmiyor. Dert ettiği şeyse hayatının sıkıcı olması. Çocuklar böyle değil midir zaten? Çocukluğunda en güzel kısmı bu işte. Hiçbir şeyden sorumlu değiliz, hiçbir şey anlamak zorunda da değiliz. Sadece etrafı inceliyoruz. Çocukları pek seven bir insan değilim ama yerlerinde olmak için her şeyi verirdim. Bir sınıf farkı bile onlar için çok küçük hatta önemsiz bir olay olabiliyor. Çünkü zaten sınıf farkını onlara öğreten biziz. Çocuklar için herkes ve her şey eşit. Bazen düşünüyorum da keşke dünyaya çocukların gözünden bakabilsek. Neden yapamıyoruz ki bunu? Neden yaşadığımız düzeni tekrar ediyoruz? Bize öğretileni biz de o çocuklara öğretiyoruz. Ne saçma. Her ne kadar daha yazmaya hikayenin konusuna odaklanmış bir şekilde başlamış olsam da hikayedeki çocuk karakter ile kendimi özleştirdiğim, normalde küçük ama benim için çok önemli bir detay da oldu. "Colette ve Cissy adlarındaki ikiz kız kardeşler evde olmadıkları için mutluyum, çünkü burada olsalardı beni onlarla birlikte ayrı bir odaya alırlardı ve yetişkinlerin yanında durmama izin verilmezdi." (O'Brien 115). Küçüklüğüm ile ilgili hatırladığım en önemli olaylardan biri de misafirlikte büyüklerin yanında vakit geçiremeyişimdi. Birkaç dakika yanlarında durur sonra eğer benim gibi bir çocuk varsa onunla oynamaya gönderilirdim. Yoksa da "milenyum çocuğu" olmamdan ötürü sanırım tek başıma evdeki bilgisayarla oynamaya. Hiçbir zaman fikrim sorulmazdı. Eğer kalmak istersemde adım mızmıza çıkardı. İyi de ben çocuklarla anlaşamıyorum ki. Hayatımın her döneminde kendimden olgun hissetmişimdir. Belki gerçekten öyleyim belki de sadece hissediyorum. Tek bildiğim bu histen hiçbir zaman kurtulamamış olduğum. Çocuklar beni hep rahatsız ederdi. Her ne kadar bir masumlukları olsa da garip de bir bilmişlikleri de vardır. Ama boş bilmişlik. Bu beni hep rahatsız etmiştir. Katlanabildiğim bir özellik değildir. Her ne kadar çocuk olsada. Ama çocukları değil aslında aileleri suçlamak lazım. Ben pek ailem ile yaşadım denemez. Tabii ki onlarla büyüdüm fakat çalışan bir ailenin çocuğu olunca, ki bir de eğer benim gibi kardeşiniz yoksa ve akrabalarınız yakınınızda yaşamıyorsa, kendi kendinize vakit geçirmeniz gerekiyor. Belki de beni daha olgun hissettiren detay budur. Peki ya bilgisayarlar? Ah o bilgisayarlar. Şimdide tablet oldular. Ailelerin çocukların eline bir şey verip oyalanmalarını beklemelerine bayılıyorum. İşe yarıyor mu yarıyor. Peki, nereye kadar? Veya kime göre? Başka çocuklar bilgisayar için ölüp bayılırdı ben küçükken. Bense daha çok büyüklerle vakit geçirmek isterdim. Hala da öyleyimdir mesela. Ben daha çok dinleyiciyimdir, öğrenmeye açığımdır. Ama büyükler benim gibi değildi. Ben orada durmak istedikçe onlar beni yanlarında istemiyorlardı. Aslında şöyle bir dönüp bakıyorum da, sanırım çocukları veya bilgisayarı sevmeliymişim. Bir de yazımın başında bahsettiğim sonuna kadar kısmı vardı. Hikayenin sonuda beni çok etkiledi diyebilirim. Anlatıcının her şeyden sıkılıp biraz aksiyon istemesi ve bunun uğruna herkesin başına kötü şeyler gelmesini istemesi tamda bir çocuğa yakışacak hareketti. Sahi çocuk olmak ne kolay (!) Melisa Nazlı Aras