SAKİN OLMAK GEREKİR BAZEN

İnsanoğlu doğduğu andan itibaren kendisini bir yarışın içerisinde bulur. Modern hayat ile birlikte fark etmeden girdiği bu yarış insanoğlunun yakasını ölünceye dek bırakmayacaktır. Belli bir yaştan sonra da insan, kendini sorumluluk adı altında bir yerden bir yere durmadan koşarken bulur. Sakinliğini bir an bile olsun koruyamayan insanoğlu yorulduğunu er ya da geç fark edecektir. O anda ise kendisini hayatın içerisinde bir boşlukta bulacak ve kendisini tanıyamayacaktır. Kendisine hiç vakit ayırmadığını fark ettiğinde ise artık çok geç kalmıştır. Mesela -yirmi yaş ne ki diye düşünebilirsiniz ama- ben daha yirmi yaşımda olmama rağmen okullar, kurslar derken nasıl bu yaşa geldiğimi anlayamadım bile. Kendimi o kadar kaptırmışım ki hayatın bu akışına, çocukluğumun bittiğini yeni yeni idrak ediyorum. William Schmid buna Sakin Olmak adlı kitabında öyle güzel bir benzetmeyle değinmiş ki... Gündelik hayattan bahsetmiş; yani yeni bir güne uyandığımızda, o günkü rutin işlerimizi yaparak günü tamamladığımızda ve gün bittiğinde günün nasıl bittiğini anlamayız bile. Ki eğer, o gün kendimize zaman ayırmadıysak sanki boşa geçmiş bir gün oluverir. Yaşam da aynen böyle aslında, kendimizi o akışa bırakırken küçük molalar vermeliyiz. Hatta William Schmid' e göre, ellili yaşlardaki insanların bunalıma girmeleri ya da kendilerini şimdiye kadar nasıl bir hayat geçirdiklerine dair sorgulamaları da bu yüzdendir. Yani ölüme yaklaştıkça o ana kadar güzel bir hayat yaşayıp yaşamadıklarını sorgularlar sürekli. Kendimize sürekli yeni hedefler belirlediğimiz bu dünyada sakinliğimizi korumadan verdiğimiz kararlardan dolayı çok yıpranırız. Sadece belirlediğimiz hedeflere ulaşma odaklı yaşadığımız bu dünyada belli bir noktadan sonra, mutsuz olduğumuzu fark ederiz. Bunun tek sebebi modern dünyanın bizlere yüklediği hırstır. Hedeflerimizin olması kötü bir şey değil aksine bizleri hayata bağlayan, hayatı daha da yaşanabilir kılan zincirler bütünüdür. Fakat buradaki önemli nokta hedeflerimizin ne olduğu ve bunlara nasıl karar verdiğimizdir. Modern hayatın bizlere yüklediği hırs yüzünden sükunetimizi kaybedip olur olmadık bütün hedeflere saldırır hale geldik. Aynı zamanda hedeflere ulaşma yolunda gösterdiğimiz gayret eğer ki yanlış bir hedefin peşinden gidiyorsak bizleri son derece kötü bir şekilde yıpratır. Yapmamız gereken ise kendi içimizdeki sese kulak vermektir. Modern hayatın içerisindeki girdapta kendimizi yokluğa sürüklememek için sakinliğimizi korumalıyız. Sakince içimizdeki sesi dinleyip nereye gitmemiz gerektiğine öyle karar vermeliyiz. Bir yarış halinde, koşarcasına bir hedeften diğerine kilitlenmek etrafımızda olup bitenin farkına varmamıza engel olur. Bu da bir noktadan sonra etrafımıza karşı kendimizi yabancı hissetmemize neden olur. Benim ilkokuldayken bir arkadaşım vardı, gerçekten çok başarılıydı ve başarı üstüne başarı elde ediyordu. Şimdi onunla aynı üniversitedeyiz ve gördüğüm kadarıyla pek arkadaşı yok, genelde yalnız zaman geçiriyor. Başarılı insanlar yalnız kalırlar gibi bir genelleme asla yapmıyorum ama bu arkadaşım gibi amacı sadece aklına koyduğu hedeflere ulaşmak olan ve gözü başka bir şey görmeyen insanlar bu şekilde yalnız kalabiliyor. Sonuç olarak da, mutsuz oluyorlar. Esasında hedefimize giden yolda da yine kendimize küçük molalar vermeliyiz ki hedefe odaklanırken gözlerimiz kör olmasın, hayatın diğer yönlerini de görelim, yaşayalım. Örneğin okula giden küçük bir çocuk olduğumuzu hayal edelim. O yaşlarda top oynayıp, sokaklarda koşup bunların yanında yeni arkadaşlıklar edinmemiz gerekirken bizlere yüklenen sorumluluklar yüzünden kendimizi bir maratonun içerisinde buluruz. Daha çocuk yaşlarda bile kendimizi tanıma fırsatını elde edemeyiz. Ve hatta daha o yaşlarda hedeflerimizi bizim yerimize başkaları belirler. Bizlere, o yaşlarda aktarılan tek şey ise hedefe ulaşma kaygısıdır. Hedeflerimizi, başkaları bizim yerimize belirlediği için kendi hedeflerimizi belirlemenin ne kadar önemli bir şey olduğunu öğrenemeyiz. Böyle yetişen bir çocuğun ileriki hayatında hırsından dolayı her yere saldırması gayet doğaldır. Ufak bir başarısızlık yaşadığında hemen umutsuzluğa kapılıp ne yapacağını şaşırır, eli ayağı birbirine dolaşır. Çünkü tek amacı ona öğretilen hedefe bir an önce ulaşmaktır. Kendinde ufak bir yavaşlama sezdiği an paniğe kapılır, daha büyük bir hırsla yoluna devam etmeye çalışır. Artık onun için hiçbir şeyin önemi kalmamıştır çünkü hedefe ulaşamayabilirim korkusu dört bir yanını sarmıştır. Her şey önemini yitirmiş, gözü sadece uzaklarda bir yerlerde olan hedefi görebiliyordur. Bu şekilde yaşanan bir hayat eninde sonunda mutsuzlukla ve pişmanlıkla sonuçlanacaktır. Bizlere her gün yüklenen sorumlulukların ne kadarını gerçekten taşımak istediğimizi kendimize sormalıyız. Hedeflerimizi başkaları mı yoksa kendimiz mi belirliyoruz her defasında gözden geçirmeliyiz. Hayatı, durmadan koşan bir yarışçı edasıyla yaşamaktansa bazı noktalarda küçük molalar vermeliyiz. Bu molalarda kendimizi dinlemeli, sakinliğimizi koruyarak etrafımızda olup bitenlere göz atmalıyız. Bu sayede hayatı daha rahat anlamlandırıp kendi yolumuzu bizzat kendimiz şekillendirebiliriz.