Sanal Hayat, Nasır Tutmuş Ruh

Hayat bizi bir o yana bir bu yana savurur. Kimilerimiz daha serttir hissetmez çarptığı duvarları, kimimiz sızlayan nasırlarını ovuşturup boş gözlerle ne olduğunu anlamaya çalışırlar. Mevlüt'ünki de oldukça çalkantılı bir hayat. Köy yaşantısından çıkıp İstanbul gibi bir şehre gelip bu karmaşık hayatın tadına bakmak oldukça zorlu. Siyasi olayların hat safhada olduğu bir dönemde Atatürk Erkek Lisesi'nde okuyor olmak da başka bir rüzgar, Mevlüt'ün hayatında. İçindeyken fark etmediğimiz bu çalkantı'yı başka birisinin hayatında görmek, Pamuk'un kaleminden "Kafamda Bir Tuhaflık"ta okumak insanı şaşırtıyor. Kendi hayatına bir bakıp aslında her birimizin ne kadar ayrı yollardan gelip farklı duraklarda karşılaştığımızı fark ettiriyor. Hepimizin farklı acıları, farklı sevinçleri var geçmiş bohçasına sıkıştırılmış. Yürüdüğümüz apayrı yolların çamuru, bizi savuran rüzgarların tozu birikmiş tenimizde. Bu birikmişlikler bizi biz yapan aslında. Hayata karşı olan eşsiz duruşumuz. Kitapta da bu var gizliden gizliye. Mevlüt'ün olaylara karşı duruşu ve çok sevdiği karısının ölümünün ardından bir şekilde toparlanması. Hayal kırıklıklarının ağır bastığı bir ömürde nasır tutmuş bir kalbin dayanıklılığının bir örneği. Ben de biraz böyle oldum aslında. Hayatın bana getirdiklerinden dolayı duvarlar örmek zorunda kaldım, bir çoğumuz gibi kendim olmayan, maske denebilecek kişilikler ardında saklandım. Ama her şey daha mutlu olmak içindi, belki de daha mutlu görünmek. Bugünün insanının "kafasındaki tuhaflık" da bu ikisinin arasındaki farkı belirgin biçimde görememek. Her birimiz aslında kendimizden çok da farklı olmayan sadece farklı yolların ceremesini çekmiş insanlara isteyerek veya istemeden kötülükler ediyoruz. Kitapta Süleyman'ın Mevlüt'ü kandırması onun hayatının aşkıyla tanışmasına sebep oluyor ama gerçekte bu kadar toz pembe değil olaylar. Dayatmalar, kandırmacalar insanların hayatında sıradanlaşmış şu devirde. Kibir, riyakarlık sosyal medya gibi yöntemlerle hepimizin ruh kumaşına yediriliyor. Mevlüt ve Rayiha'nın aşkı gibi aşklar eskide kalıyor her geçen gün. Çarpık ilişkilerle sarsılan ahlak tabanımız kendini uyuşmuş bir koyvermişliğe bırakıyor. İnsanın canı yanıyor. Belki bir miktar kendini buna kapılırken bulmanın utancı da var bu acıda. Ama gösteriş çabasıyla yanıp tutuşan bizim neslimizde ancak "Kafamda Bir Tuhaflık" gibi kitaplarda bulunan gerçek duygular kaybolmaya yüz tutmuş. Her şey hızlı yaşanıyor her şey bu hızın etkisiyle Çin malı gibi kalitesizleşiyor. Sürekli tüketim halinde olan toplumumuz duygu sandığı hazları da hızla tüketmek istiyor. Durup anın tadını çıkarmak, halinden memnun olmak doksanlı yıllarda kalmış sanki. Hep daha fazlası. Sokakların sesi, hareketi, kucaklayan yapısı eskilerde kalmış, yerini gözünü kötülük bürümüş tacizci, hırsız, cani insanlara bırakmış. Herkes güvenlikli sitelerinde, duvarların ardında yaşamaya alışmış, kaynaşmak sadece küçük gruplara mahsus olmuş. Sonra soruyoruz kendimize, neden bu tahammülsüzlük ? Nedeni bu aslında insanların tatminsizliği, hoşgörüsüzlüğü, riyakarlığı. Hep karşıdan fedakarlık bekleyerek, hep kendimizi üstün görerek, Kapitalizm'in çarklarında ezilirken kalbimizi kaybederek geldik bu duruma. İş ortamında, okulda hep bir yarış halinde olmak bizi hayatın tadını çıkarmaktan mahrum bıraktı. Herkesi rakip görmek bizi yordu. Durup dinleyemedik sokağın sesini, doğayla sadece belgesellerden kaynaştık. Önümüze konan sanal gerçeklikleri gerçeğin kendisine yeğledik. Güneşin sımsıcak ışığı, havanın tertemiz kokusu bizi ilgilendirmezdi ki ! Biz hep ya sosyal medya denen yalan aleminde dolaşırdık, ya da kariyer denen "şey" uğurunda anlam veremediğmiz şeylerin peşinde koşardık. Ama biz her zaman koşarız. Hep bize söylenen yönde, her zaman daha hızlı olma çabasıyla parçalanarak. Ama hayat hiçbir zaman bir maraton olmadı bize söylendiği gibi. Hayat bir oyun parkı, belki büyükçe bir bahçe. Tek bir yönde koşmak için değil, gezmek için yaratılmış. Gökberk Demirez