İNSANCA YAŞAMAK UĞRUNA

Emile Zola'nın yazdığı Germinal kitabı bir maden ocağında gerçekleşen grevi ve isyanı konu almaktadır. 1860'larda Fransa da gerçekleşen gerçek bir grevi ve hak mücadelesini anlatan eser, günümüzde bile hala birçok işçinin ve sendikanın hak arama yolunda esin kaynağıdır. Yazar bu eserinde sadece işçileri değil aslında dünyanın her yerinde farklı türlü haksızlıklarla savaşan insanları da anlatmıştır. Kitapta işçilerin çoğu birlik olarak greve başlasa da eserin sonunda grevin ve isyanın başarıya ulaşamaması ve üstüne de birçok işçinin hayatını kaybetmesi ile sonlanması özellikle sosyalist kesimin tepkisini çekmiştir. AYGÜN 2 Dünyanın her yerinde insanlar haksızlıklar ile karşılaşabilir. Okulda, işte hatta sokakta bile insanlar haksızlıklar ile karşılaşırlar önemli olan bu haksızlıklara karşı kişinin kendi özgürlüklerinin ve haklarının farkında olup dik durmasıdır. Haksızlıklara karşı birey olarak bazen de toplum olarak en baştan karşı çıkmak gerekir diye düşünüyorum çünkü yöneticiler ve hükümetler eğer insanların onlara karşı direnmediğini görürlerse gaddarlıklarını daha da artırırlar ve belli bir noktadan sonra artık dayanılmaz noktaya getirirler ancak hep susan ve göz yuman bir halk o noktada artık her şey için çok geç kalındığını anlayıp ya şiddet yoluna başvurup savaşmayı yani ölmeyi göze almak zorunda kalır ya da boyunlarını büküp daha da kötü şartlarda yaşamayı göze almış olur. İnsanlar sadece bireysel olarak haksızlıklara maruz kalmazlar ayrıca toplumsal olarak bir ülkenin içindeki belli bir ırk ya da toplumsal sınıf olarak da haksızlıklara maruz kalabilirler. Mesela kitabımızda emekçi sınıfın yani maden işçilerinin, burjuva sınıfına yani zengin işverenlere karşı hem ekonomik olarak hem de sosyal yönden haksızlığa maruz bırakılması bunun için en iyi örneklerden biridir. Haksızlıklara karşı insanlar birey olarak değil özellikle toplum olarak direnmeli dedim, peki ya nasıl? Bu sorunun birden çok cevabı olduğuna eminim ancak en net cevap örgütlenmek olmalı diye düşünüyorum. İnsanlar örgütlenerek güçlerine güç katarlar, haksızlıklara karşı direnme gücü kazanırlar özellikle de yalnız olmadıklarını bildikleri için kendilerini daha kuvvetli ve umutlu hissedebilirler. Zaten günümüzde de işçi sendikaları, insan hakları savunma sendikaları bu amaçlar için kurulmuş örgütlerdir. Toplum içinde ekonomik gücü pek bir şey yapmaya yetmeyen insanlar seslerini bu şekilde örgütlenerek daha gür çıkartabiliyorlar ve kendilerine insan gibi muamele edilmesi gerektiğini tüm herkese hatırlatabiliyorlar. Maalesef bu tür örgütlenmelerden birçoğu eylemlerinde şiddete başvuruyor ancak haksızlıklara karşı mücadelenin kesinlikle şiddet içermemesi gerektiğini düşünenlerdenim çünkü insanlar kendi haklarını ararken başkalarının haklarını gasp etme lüksüne sahip değildir ayrıca bu durum onları haklı durumda iken haksız duruma da sokabilir. İşverenlerin, hükümetlerin de bu konuda hassas olmaları gerektiğine inanıyorum ve güvenlik güçlerinin haklarını arayan vatandaşlara sert davranmamaları onlarında kendileri gibi emekçi olduklarını bilmeleri gerekiyor. Bir gün gerçek anlamda herkesin eşit olacağı, aynı imkanlara sahip olacağı bir dünya olur mu ya da bizim ömrümüz bu dünyayı görebilmek için yeterli olur mu bilemem ama olacağına inanmalıyız diye düşünüyorum. Herkesin eşit olacağı; emekçiye hakkının verildiği bir dünyaya inanarak yaşamamız gerekiyor ve bu uğurda çalışmamız gerekiyor. İktidarlara emekçi insanların, emeğe saygısı olan insanların çıkması için fabrikaların gerçek gücün para değil, emek olduğunu bilen insanlar ile yönetilmesi için çalışmalıyız. Öğrencilerin, memurların ve özellikle işsizlerin seslerini duyan, onlara aldırış eden ve onların sorunlarını çözen insanların iktidarlara çıkması için gerekirse kendi haklarımızı feda etmeliyiz. Halkı ezen, sömüren bu gücü er ya da geç yenebiliriz, halkın egemenliğinde olan daha güzel bir dünya yaratabiliriz. Belki de biz ne kadar çabalasak da o hayal ettiğimiz herkesin eşit olduğu dünyada yaşayamayacağız ama en azından çocuklarımız için bunu yapmalıyız, onlara herkesin eşit olduğu bir dünya bırakmalıyız.