Peki Ya Ölüme Otostop Çekilir Mi?

"Nasıl gidiyor hayat?" diye sorarız ahbaplarımıza her karşılaştığımızda. Bu sorunun artık sıkıcı hale gelmesinden midir yoksa gerçekten her şeyin yolunda olmasından mıdır bilinmez ama her seferinde "İyi işte idare ediyoruz." kıvamında bir cevap gelir karşı taraftan. Hayatımız gibi tepkilerimiz de tekdüzeleşme eğilimindedir. Her gün aynı saatte uyanıp işe gitmek, aynı masada akşama kadar oturup akabinde aynı otobüsle eve dönmek planlı bir yaşamın formülü gibi görülse de beyni adeta oksitleyip henüz yaşarken ölmeye adapte eder kimilerini. Dışarıdan bakıldığında her şeyin aynı olağanlıkta akıp gittiği zannedilirken aslında akan ömrün sonuna giden kum saatindeki ikiyüzlü kum tanesidir. O ince kum tanesi ne kadar masum görünse de akıp giderken bizden ömrümüzü çalmaktadır usulca. Ne o hain kum tanesini geri alabilmek mümkündür ne de ardından süzülecek olan kumları engelleyebilmek. Önünde sonunda tüm kumların akıp da bedenini hiçliğe doğru sürükleyeceğini bilmek hayata karşı tahammülsüz vaziyete sokar insanı. Asırlardır en güçlü yaratık olduğu zannedilirken bir gün dibe vuracağını bile bile yaşamak çekilebilir gibi değildir onur sahibi bir insan için. Nasıl olur da kanlı canlı bedeni sanki bir çöp parçasıymışçasına toprağa karışabilir? Beynini böylesine sorular kemiren biri içinde bulunduğu anı değerlendirmek yerine yaşayamayacağı anlara odaklanır ve sırf o anların da kendisine ait olmayacağını bildiği için küser hayata. Veronika Ölmek İstiyor'un etrafı kara bulutlarla kaplı kahramanı Veronika da elinde olanları yeterli görmeyip daha fazlasına kavuşamamanın acısıyla son vermek istemiştir hayatına. Hayatının en güzel zamanında düz çizgilerden, monotonluğun sessizliğinden bıkmıştır adeta. Onun avuçlarında bir zar misali salladığı düzenli hayata sahip olmak için can atan sayısız insan varken Veronika elinin tersiyle itmektedir sahip olduklarını. Kimbilir belki de nankörlük yapmaktadır lakin onu bu romanın başkahramanı haline getiren kendine özgü, cesur ama kendi sonunu başkasının yazmasından da bir o kadar ürken karakteridir. Çevresindeki insanların tekdüze rüyaları onun en azılı kabusudur. Çevresindeki kadınların başlıca emelleri evlilik, kendini adayacağı bir eş ve çocuklar iken Veronika dürbününü çok farklı rotalara yöneltmiş ve kendi kapsama alanı dışındaki hayatlar için de ayrıca üzüntü duymaya başlamıştır. Nitekim onu hayattan bu denli uzaklaştıran da oldukça geniş bakış açısıdır. Milyarlarca insan yaşadığı için şükrederken nasıl olur da ömrüne son vermek isteyenler var olabilir? Aynı dünyada yaşayıp aynı nefesi akciğerlerine çeken ve hatta aynı suyu içen insanların yaşama karşı tamamen zıt fikirlerinin olması hayli enteresandır. Bu karşıtlığın sebebinin doğada yatmadığı apaçık Merve Türkdeniz ortadadır zira tabiat ana imkanlarını tüm insanlığa cömertçe sunmaktadır. İstediği frekansta yaşayamayan insanların aklından intiharın geçmesinin nedeni çok uzakta değil de bizzat kendi içlerindedir. Yazıp çizdikçe, okuyup gördükçe anlarlar ki kutsal olduğu zannedilen yaşam aslında bir paçavradır. Yaşadıkça değerlenmez hayat, tam aksine küf tutup kokuşmaya başlar onların gözünde. Bu sancılı sürecin sonunda ise nihayet çürüyüp gider insanoğlu. Hayatın bu yönünü anlayıp aydınlanan insanlar kötü sonun gelişini eli kolu bağlı beklemektense kibriti kendi eliyle tutuşturmayı tercih ederler, tıpkı Veronika gibi. Kendilerine asla yakıştıramazlar çaresizliği, polis baskınını önceden haber alan bir sanığın kendi ayaklarıyla teslim olmaya gidişi gibi ölüm kapıyı çalmadan bedenlerindeki tüm umutları söndürerek kapıyı kitleyip çıkmaya kalkışırlar. Lakin Veronika dahil hepsinin hesaba katmadıkları bir husus vardır. Beğenmedikleri hayatta her şeyi elde etmeleri mümkündür fakat ölüm diğer istekler kadar basit değildir. Neden mi? Çünkü ne parayla ne de sırayladır ölüm...