TOPLUM İÇİNDE YALNIZLIK

Hepimizin, hayatının bir döneminde kendi beklentilerini karşılayamadığı, hiçbir yaptığı aktiviteden tatmin olmadığı, mutluluğu ya da mutsuzluğu hissedemediği dönemler olmuştur. Peki bunları nasıl aşarız? Yaşadığımız küçük veya büyük bir olay, belki de bir aydınlanma anı bizi kendimize getirebilir ve duyguları hissetmeye başlarız. Geçen gün okuduğum ''Olağanüstü Bir Gece'' adlı öykü kitabı benim yol göstericim oldu diyebilirim. Zenginlik içinde tatminsizlik yaşayan bu adamın bir gecede değişen hayatının ilginç hikayesi çok dikkatimi çekti. İstediği her şeyi elde edebilecek olmanın doyumsuzluğu belki de mutsuzluğa itmişti bu adamı. ''Sıradan'' insanlardan kendini soyutlayıp sadece seçkin kesimden olan insanlarla görüşen fakat onlarla da tatmin olamayan bu adam, hiçbir duyguyu hissetmemeye başlamıştır ve en sonunda istemeden, farkında olmadan bir suç işler ve vicdan azabı çekmez. İşlediği suçun bıraktığı haz ve kötücül duyguların bir anda alevlenmesiyle kendisinde oluşan bu duyguların farkına varmasıyla kendini daha iyi hissetmeye başlamıştır. Bize ait olan yerde olduğumuzda, -ya da öyle zannettiğimizde- herkesin bize benzer olduğu yerlerde kendimizi onlardanmış gibi hisseder ve mutlu olduğumuzu zannederiz bazen. Fakat oradaki herkesin yalnızca ''tek bir tür'' olduğunun farkına vardığımızda uzaklaşıp kendimizi soyutlamak isteriz. Bu kitapta burjuva sınıfı bu şekilde anlatılmış ve sadece parası olan boş insanlar olarak görülmektedir yazar tarafından, bu yüzden kitaptaki adam yalnızlaşmak, kendini o sınıftan soyutlamak ister. Fakat ''sıradan'' kesimde de aradığını bulamaz ve kendini topluma ait hissedemez. İşlediği suçtan büyük bir haz duyan adamın hissiyatı bir süre sonra yerini vicdan azabına bırakır. Genelde insanın o ezme isteği her şeyin önüne geçer ve kötü bir suç işleme hazzıyla dolar ve sadece ''o anlık'' gücün en üstünde olduğunu zannederken vicdan gelir ve yok eder bütün gücü, adeta siler atar ve artık sadece o suçu düşünmeye başlar ve başka bir şey düşünemez oluruz. Örneğin ben kötü bir şey yaptığımı düşündüğüm zaman, her an, her yerde bunu düşünürüm. Yolda, yemek yerken, televizyon izlerken, uyumadan önce, sabah kalktığım anda... Bazen kendimi hiçbir yere ait hissedemiyorum, sanki kimsenin, hiçbir yerin, hiçbir şeyin bana ihtiyacı yokmuş gibi. Bir yerde dururken sanki o an, orada fazlalıkmışım gibi, orada olmamam gerekiyormuş gibi hissediyorum. Onlardan çok farklıymış gibi, ya da fazla aynı, belki biraz da eksik ya da fazla gibi... Bu dünyaya ait birisi için ''var'' olma düşüncesi bile beni mutlu edebilirdi. Tabii yaşadığımız suçların, insanları maddi ya da manevi zarara soktuğumuz, kötü veya aşağılık hissettirdiğimiz o sırada da kendimizi göklere çıkardığımız anların bir yaptırımı olmalı. Bu yaptırım kitapta önce büyük bir haz ve kötülüğe devam etme hırsı, ondan sonra büyük bir vicdan azabı ve sonrasında kendini derinlere kadar sorgulamanın ve hem kendisinin hem de kaderin etkisiyle o suçu büyük iyiliklere çevirmesiyle son bulan adamın hikayesiyle sona eriyor. Yaptığımız iyilikler, mutlu ettiğimiz anlar kadar varız aslında bu dünyada. Kötü bir şansı iyiye çevirerek, fazla olan malımızı dağıtarak, bir köpeğin başını okşayıp onu severek, bir çocuğu anlamaya çalışarak iyi hissedebiliriz kendimizi. Paramızı savurup boş hayatlar yaşayarak değil. Beni en çok etkileyen ise son iki cümle oldu; ''Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık. Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar.'' Kendimizi keşfedebildiğimiz zaman, birçok şeyi de rayına oturtmuş oluruz çünkü kendisini anlayamayan insan ne çevresini anlayabilir ne de hayatı sorgulayabilir. Kendisini sorgulayan ve anlayabilen insan ise başka insanları anlayarak, onları dinleyerek yaşamasını bilirken aynı zamanda kendisinin de nasıl mutlu olacağını bilerek kaliteli bir yaşam sürmeyi başarır.