YALNIZLIĞIN KARANLIĞI (Minik Bir Mektup ve Ötesi)

"Her şey geçiyor. Hiçbir şey geçmese de." (Özlü, 1993:49) Dipsiz bir kuyuya hapsolmak gibi. Kafanı kaldırıp baktığında gökyüzünü görememek, ağzını açtığında nefes alamamak gibi. Bir şeyler karalamak için oturduğunda başını ellerinin arasından kurtaramamak gibi. Bu yoğun yalnızlık dürtüsü niye yazarları en sert biçimde vuruyor bilmiyorum. Belki de yalnızlıktan dolup taşıyor olduğumuz içindir. Ya da kelimelerle öyle ağırlaşmışızdır ki, yolun geri kalanında bize yürümemizde yardım edecek kimseyi bulamamışızdır. Tek başımıza sürünmek, bizi sürükleyecek birini bulmaktan daha adilane görünür. Çekilecek meret değil aslında şu yalnızlık da gelip hepimizin sırtına oturuyor işte bir biçimde. Kimimize daha şişmanı, kimimize daha neşelisi denk geliyor sadece. İnsan olmanın ilk kuralı buna alışmak belki de. Sonra da yokmuş gibi davranıp yalan söylemek kendimize. "Yaşamak isteyenleri, yaşamak istemeyenleri özlerken, severken, sevilirken, sevişirken, hep yalnız değil miyiz?" (Özlü, 1993:12). Eh, sanırım Tezer Özlü'mün de dediği gibi, gerçekten öyleyiz. Çok mu konuşuyorum yine? Şu bilgisayardan yazma işine alışamadım sanırım. Eski kafalı adam olmak zor, elinden kağıdı kalemi alınca tüyleri yolunmuş kaza dönüyorum vallahi. Editör de tutturdu, ay sonuna yetişecek diye. Canım yazarları sıkıştırdığında nerede görülmüş sonunda etkili, vurucu bir ürün çıktığı? Yazar dediğin sessizliği sever. Şöyle hop biraz uzaklaşacak etrafından çekilecek köşesine, oh, ondan sonra biriktirdiği hikayeleri yazsın dursun. Değil mi Tezerciğim? "Yazarken, öykü anlatacak değilsin. Çevre öykü dolu. Her insanın her günü öykülerle dolu." (Özlü, 1993:13). Hah, yahu sen benden güzel söyledin. Zaten senin kelimelerini kıskanmaktan yazamaz oldum ya son günlerde, hadi bakalım, halimiz hayra alamet değil. "-Çok kötümser bir yazardı, diyor. -Yazın kötümserlikten doğar, diyorum." (Özlü, 1993:104). Ben senin gibi bakamıyorum canım Tezerim, ilk defa yazma konusunda. Yalnızlık ve yazmak konusunda hemfikiriz ancak iş karamsarlığa, kötümserliğe geldi mi bir dur diyorum ben orada. Evet, çoğu büyük yazarın eseri kötümserliğin lifli elleri altında yumuşacık, sunulmaya, yenilip yutulmaya hazır olmuştur; ancak ben yazarların içlerinin de öyle olduğuna inanmıyorum. İçlerindeki o mini minnacık kendilerine ait dünyada mutlu olduklarına inanıyorum. Huzuru bulduklarına. Yazdıkça içlerinin açıldığına, yüklerinin hafiflediğine. Gözümün önünde hep şu sahne beliriyor, ne zaman bu konu hakkında düşünsem: kapkara bulutlar, koyu renk bir denizin üzerinde toplanıyorlar. Fırtına geliyor belli. Bulutların tam ortasında ise bir parlaklık. Sarımsı bir aydınlık. Yayıyor bulutları etrafa. Fark ediyoruz ki gelen fırtına değil, giden fırtına. Çok mu romantik bakıyorum bu aydınlanma, içinin 25 Kasım 2014 ferahlaması olayına Tezerim? Sen sevmezsin pek böyle beylik lafları ama ne yapayım? Yapyaşlı adamım dedim, geçiyor bu işler artık benden sanırım. Belki de geçmiyordur, ha, ne dersin? Baktım da bir yazımın başına; hakikaten bir karamsar, boğucu. Ama ne olmuş ilerledikçe? Açılmışım, mutlu olmuşum. Seni hatırlamışım, sana yazmışım. Üçkağıt mı yaptım acaba sonunu böyle bağlayayım, haklı çıkayım diye? Ya da gerçekçi bir haklılık mı bu benimkisi? Bunun kararını sana bırakıyorum canım, hakkımda ne düşünmek istersen. Nasıl düşünmek istersen. Hani yazmışsın ya, "Bugün, hem insan sıcaklığını, hem de sevgiyi yalnız kendi içimde taşıyorum. Yani sevgisizim. Ve soğuk." (Özlü, 1993:25) diye, buna katılmaya gönlüm elvermedi ama reddetmeye de beynim. Sürükledin beni kararsızlıkların dehlizine, en karanlığına. Ne yapacağım, ne düşüneceğim ben şimdi, söyler misin bir bana? Bir bakıyorum orası haklı, bir bakıyorum ertesi, arkası haklı. İki kolundan çekiştirilen bamya ağacı gibiyim. Bu nasıl benzetme canım ciğerim dersen de, o ben de kalsın deyip gülüp geçeceğim. Yazmayı bırakmalıyım sana. Gidenin ardından yakılan ağıtlarımı bıraktığım gibi. Bu son mektubu da bastıracağım. Bir gemi yapacağım ondan sonra. Yavaşça da bırakacağım soğuk bir cumartesi günü denize. Sana ulaşması umuduyla. Umut dediğin bir ekmek kırıntısı kadar, en aç çocuğu bile doyuramayacak olan. Hayır hayır, düşmüyorum karamsarlığa. Direneceğim o boşluğa. Senin için direneceğim. Senin gözünden baktığım şu dünyaya biraz da kendi ışığımı katmaya çabalıyorum şimdilik sadece. Parlaklığın yuttuğu bir gri olamasam da, yumuşattığı bir kırçıl olmaya çalışıyorum. Sadece senin ve izlerin için. Haydi, kal sağlıcakla, huzurla.