MASUM YOL ARKADAŞLARI

Hayat belki de hiçbir zaman yetişemeyeceğimiz bir hızla akıp gidiyor, sürekli yenileniyor ve kendini tekrar ediyor. Çevremdeki onlarca insan, yetişmem gereken yerler, yerine getirmem gereken sorumluluklar... Hepsi o kadar hızlı bir şekilde değişiyor ve arka arkaya geliyor ki bazen kendimi bütün bunların arasında sıkışıp kalmış buluyorum. Biraz durup düşünmeye ihtiyacım oluyor. Kendimi, yaptıklarımı ve hayatımı... Böyle zamanlarda yalnız kalmak kendi düşünce ve hislerimle yüzleşmemi sağlıyor. Her ne kadar yalnızlığı sevmesem de benim de yalnız kalmayı tercih ettiğim böyle zamanlar var. Belki de bu hayatta aslında her zaman yalnız olduğumuz gerçeğini kabul etmek istemediğim içindir genellikle yalnız kalmayı tercih etmemem. Hayatta karşılaştığım sorunlar, aksaklıklar ve zorluklarla tek başıma mücadele etmek istemiyorum. Herkesin karşılaşılan zorluk ve sorunlara karşı tavrı farklı olsa da genellikle hepimiz çevremizde bize yardım edecek birilerine ihtiyaç duyuyoruz. İlk başta akla aile, arkadaşlar ve sevdiğimiz insanlar geliyor. Onlarla birlikte yaşamak, sorunlara çözüm aramak, dertleşmek... Her ne kadar yaşam yolculuğumuzda yalnız olsak da yolculuğumuz aynı zamana ve mekana denk gelmiş bu insanlarla yani yol arkadaşlarımızla bu yolculuğu güzelleştirmeye çalışıyoruz. İnsanlar olarak birbirimize yardımımız kadar zararımız da oluyor. Kimi zaman bilerek yapıyoruz bu kötülükleri kimi zaman bilmeden. Kırılıyoruz, kırıyoruz, üzülüyoruz... Durup hayatımı düşündüğümde yüzlerce anı geliyor aklıma farklı insanlarla yaşadığım. Üzüldüğüm, sevindiğim, korktuğum hatta kimi zaman ne hissetmem, düşünmem gerektiğine karar veremediğim karışık zor anlar... İnsanlar ve onlarla yaşadıklarım bana o kadar karışık geliyor ki geride kalmış veya halen yanımda olan insanları düşündüğüm çoğu zaman net bir yargıda bulunamıyorum onlar hakkında. Anlaşılması güç yaşamın ve aslında bu yaşamı karmaşıklaştıran insanların içinde olmak ve onlardan biri olmak yoruyor beni çoğu zaman. Bu karmaşıklığı bir kenara bırakmak istiyorum. Bu hızlı ve zor hayatta daha az karışık olan ama bana yardım edebilecek ve yalnızlığımı gidermemi sağlayacak bir şeylere ihtiyaç duyuyorum. Çocukluğumdan beri bu şey benim için hayvanlar olmuştur. İnsanlar olarak yaşamın zoruklarıyla mücadele etme yöntemlerimiz farklı olduğu gibi hayvanlara bakışımız da farklı. Belki doğuştan gelen ve kişiliğimde olan bir şey belki de annemin de onlara karşı sahip olduğu sevgiyi görmemle artan bir sevgi bu. Aslında sevgi kelimesi bakış açımı açıklamak için yetersiz bir kelime. Karışık ve zor yaşamın içinde bana karşılıksız, çıkarsız ve basit bir şekilde yaklaşabilecek tıpkı küçük bir bebek gibi masum ve güzel canlılar... Ernst Ludwig Kirchner'in Artistin-Marcella adlı tablosunu gördüğümde dikkatimi ilk çeken şeyin küçük kedi olması raslantı değil belki de. Hayvanlara karşı sahip olduğum duygu ve düşüncelerimin resme aktarılmış hali adeta. Resimdeki gibi hüzünlü bir parçası yaşamın ya da mutlu bir hali... Ne olursa olsun saf duygulara sahip olan canlılarla her zaman hızlıca kurabildiğim güçlü bir bağ var. Küçükken baktığım hayvanlarla değil sadece bu bağ. Sokakta gördüğüm bir kedi de olabilir. Ona elimi uzatmak, her ne kadar anlamasa da dilimden onunla konuşmak ve ona yaklaşmak... Bütün bunları karşıdaki o küçük canlı nasıl algılıyor bilmiyorum ama onun da bana verdiği tepkilerle aramızda farklı bir bağ ve iletişim oluyor. Hayvanlar da tıpkı insanlar gibi farklı tepkiler veriyor, farklı yaklaşıyor ve kendilerine özgü karakterlere sahip oluyor. Her ne kadar bu özellikleri değişse de değişmeyen bir yanları var. O da insanlara karşı olan saf, sade ve karşılıksız yaklaşımları. Bu yaklaşımları onları yarı yolda bırakmayan, her zaman halimizden anlayan ve desteğini hep veren masum yol arkadaşları yapıyor.