HAYATIMIZIN EN MUTLU GÜNLERİ

"The Happiest Days of Our Lives" "Hey teachers, leave these kids alone!" Birisine asla unutamayacağı günü sorduğunuzda genelde duraksar ve sonrasında aklına gelen ilk cevabı verir; ama verdiği cevaptan çoğunlukla emin olmaz. Benimse bu soruya çok net bir cevabım var: 4 Ağustos 2013. İnanıyorum ki 40 yıl sonra da sorulduğunda ilk aklıma gelen cevaplardan biri yine bu olacaktır: Roger Waters The Wall Live in İstanbul konseri... Müzik tutkunu bir insan olarak dinlemediğim tarz ya da sanatçı neredeyse yok diyebilirim ve yine bir müzik tutkunu olarak utanarak söylüyorum ki Pink Floyd grubuyla tanışmam biraz geç ve tesadüfi oldu. Çok sevdiğim başka bir şarkıyla aynı isimde olan bir şarkısını karıştırıp dinlememin ardından diğer parçalarına bakıp kulak aşinalığım oluştu. Devamında YouTube'da dinlediğim şarkılardan gelen benzer önerilerde gördüğüm The Time ise ilk dinlediğimden beri en sevdiğim Pink Floyd parçası oldu. Aynı sene yazın okuduğum Hayvan Çiftliği kitabının ben de uyandırdığı izlenimlere Pink Floyd'un da Animals albümünde yer verdiğini öğrendim. Bunu öğrenmemin sebebi ise Adam Fawer'ın Empati adlı kitabındaki işitsel yeteneği güçlü karakterdi. Bu sayede Pink Floyd'un esinlenmelerden yarattığı diğer şaheserleri buldum. Bu kadar sık karşıma çıkan bu grubun beni cezbeden özelliği, hayatta olaylara bakış açımla ve dünya görüşümle onlarınkinin örtüşmesiydi. Şarkı sözleri beni o kadar yansıtıyor ki adeta kendim yazmaya çalışsam bu kadar güzel kendimi ifade edemezdim. Grubun neredeyse her albümünü bilir ve şarkılarının tamamını ezberimden söyleyebilirim. İlk dinlediğim albümlerinden biri The Wall idi; diğerlerini dinledikçe, The Wall'ı eskisi kadar sevmez oldum, o güne kadar. Pink Floyd grubu seneler önce dağılmıştır, üyeleri ise kendi yollarında ilerlemişlerdir. Ancak ben hepsinin farklı özelliklerinin birleşimiyle oluşturdukları uyumu beğeniyorum. Örneğin Roger Waters'ın albümlere yansıttığı görüşlerle David Gilmour'un yarattığı bestelerin uyumunu seviyorum grupta. Pink Floyd grubu tam olmadan konserin nasıl olacağından emin olamamıştım ama okuduğum yazılarda başka önemli sanatçıların çalacağını gördüm ve İstanbul'a geleceği haberini aldığım ilk günden itibaren konsere gitmek istedim. Konsere gittiğimde bunun yalnızca bir konser olmadığını anladım. The Wall albümünde işlenen temel konu bireyin kendisine, çevresine ve dış dünyaya yabancılaşmasıdır ve bunun da iletişimsizlikten doğduğu vurgulanır. Sonucunda birey dış dünyaya olan korkusuyla kendini koruma mekanizması geliştirir. Bunun yanında insanın kendine yaptıklarının başkalarını etkileyeceği de önemli bir konudur. Ek olarak albümde ele alınan diğer konular şu şekilde çok güzel özetlenmiştir: "Tabi ki şarkılarda ve albümün bütününde insan hayatının evrelerinde karşılaştığı eğitim sistemleri, kadın erkek diyaloğu, radikalizm, yalnızlık, savaş ve çevresel etkenler gibi insan hayatı ve psikolojisiyle doğrudan veya dolaylı ilgisi bulunan pek çok etken hakkında da ciddi eleştiriler ve vurgular da yer alıyor. Bir albüm olmasının ötesinde müzikal bir manifestodur." Bu kadar yoğun içerikli bir albümün konusunu sözlerinin yanı sıra albüm için yapılmış filmden de anlayabiliriz. Film adeta bütün şarkılara genel olarak yapılmış bir müzik klipidir. Konser ise, aslında dünyanın birçok yerine ulaşan turne, albümde yapılan genel vurguların bize, teatral şekilde yansıtılmasıdır. Bir müzik ziyafetiyle beraber sahne şovunun da içinde bulundum o gün. Üstümüzden geçen ve sahneye geldiğinde patlayan uçak, konser alanına sarkıtılan şişme domuz ve konserin sonunda yıkılan duvar! Evet, o duvarın 199'uncusu İstanbul'da yıkıldı. Daha metaforik bireysel anlamlarının olması dışında Pink Floyd'un duvarı bana hep Berlin Duvarı'nın yıkılmasını hatırlatır. Çünkü Pink Floyd işlediği temalarda çoğunlukla savaştan bahseder ve bu benim savaş karşıtı, barış yanlısı yanımı ortaya çıkardı. Waters bunca temanın dışında güncel sosyal konulardan da etkilenerek konserde bizi ilginç sürprizlerle karşılaştırdı. İlk olarak Türkçe birkaç şey söylemeye çalıştı, sonra zorlanıp bıraktı ama herkesi güldürdü. Sonrasında aynı sene yaşanan Gezi Parkı olaylarından bahsedip orada ölen insanları hatırlatıp duygulandırdı. Bunların yanı sıra Türkiye'de idam edilen, öldürülen insanları andı ve duvarda bu insanlar ve başka ülkelerden insanlarla ilgili resimler ve yazılar yansıdı. Bir Pink Floyd tutkunu olarak bu harika anıyı asla unutmayacağım ve konserin nasıl muhteşem olduğunu daha nasıl anlatabilirim bilmiyorum, çünkü videolardan veya resimlerden daha öte bir şeydi; orda olmadan, o anları yaşamadan anlaşılacak gibi bir konser değildi. Giden insanlarla konuşurken bile bir kez daha yaşamak beni hala mutlu ediyor. Eğer bir Pink Floyd dinleyicisi değilseniz bile hayran kalırdınız, eminim. "The time is gone, the song is over, Thought I'd something more to say."