Değişim ve Var Olma Durumumuz

''Bir terslik, bir tuhaflık vardı. Elimi uzattığım yerde hiçbir şeye dokunamadım, hissedemedim, algılayamadım ve ne olduğunu anlayamadan bir çığlık daha attım. Sesim çıkmadı. Bir şey... Bir şey olmuştu. Vücudum yerinde yoktu. Bakışlarımı korkuyla bedenime çevirdiğimde, boş yatağın üzerinde dağınık yatak örtüsünden başka hiçbir şey olmadığını gördüm.'' (6) Bu cümleleri okuduğum andan itibaren acaba bir gün uyansam, bilincim açık fakat varlığım aynada görünmez olsa nasıl bir düşünce akışının dalgalı sularında mevcudiyetimi devam ettirmeye çalışırım ve bu durum beni neler yapmaya davet eder diye düşünmeye başladım. Bir yandan bilincin açık olduğu zaman yaşanılan yok oluş kafamı karıştırıp midemi bulandırsa da yok olma kısmından hoşlandığımı söyleyebilirim, hele de bu günler için, varlığımı daha doğrusu yok olamayışımı en çok düşündüğüm günler, kendi hayatımdaki varlığımdan rahatsız olduğum günler. Kim olduğumu tanıyamadığım şu günlerde hem eski halimi ''Aslında o zaman düşündüğüm şeylerde bile öyle düşünmüyormuşum.'' diye inkar edip hem de şu anki halimden zaten hazzetmiyorken ilerisi için kafamda kurduğum taslaklar aklıma geliyor. Bir varlığın varlığını kanıtladığı şey onunla beraber gelen değişimdir, bu şekilde anlarım kalemin masada olduğunu, kalemi masadan kaldırarak ve dolayısıyla kalemin sağladığı olanakları kullanamayarak. Bunları yazınca sanki kendimi kullanılmış hissediyormuşum gibi bir anlam çıktı fakat öyle değil. Kendi değişimimden yola çıkarak varlığımı kanıtlamış oluyorum, aynaya bakarak ve bunun takibinde aynada yansımamı görerek değil. Değişim zaten kaçınılmaz bir olay, en basitinden boyumuz uzuyor, kilo alıp veriyoruz, demem o ki illaki değişiyoruz hem materyalist açıdan hem de materyalist açıdan geriye kalan açı her ne ise o açıdan. Şimdi o değişimleri buraya sık sık yaptığım iç konuşmamdaki anahtar sözcüklere ek olarak cümle şeklinde yazabilmek adına gözden geçiriyorum. En çok değişen duygu veyahut durum umudum, umut seviyem. Eskiden daha çok umut ederdim güzel şeylerin olacağına dair, içimde hep bir ümit vardı. Şimdilerde ise dünya üzerinde olan bütün yaşam formlarının her birinin teker teker sonu olduğunu benimsediğim için bu sona doğru çıkılan yolda, her şeyin bir şekilde sonunun geleceği bazen düz bazen ise dolambaçlı olan yolda, yol sırasındayken yapılan eylemler önemsiz geliyor. Kulağa çok amaçsız geliyordur muhtemelen, bir yol var önünde bir şekilde bitecek, e o zaman o sırada yapabildiğin kadar şey yap. Ama neden? Yaptığımız her şey ve buna ilaveten varlığımız bir şekilde dünyanın diğer formlarına dönüşecek. Çok ekstrem bir şey yapmadığımız sürece en çok üç veya dört jenerasyon daha hatırlanacağız. Örneğin babam büyük babasını tanımamış, onu tanıtan cümlelere de şahit olmamış; yani en az elli sene yaşanan bir ömür torun tarafından bilinmiyor, tanınmadığı için babam tarafından sadece şu an burada olmayan ama zamanında yaşamış bir insan. Yanlış anlaşılmasın, demek istediğim varlığımız başkalarının varlığımızı tanımalarına bağlı olduğunu değil kesinlikle hatta konuya direk bu göndermeyle başlama sebebim insanların genellikle bu önergeyle gelip varlıklarına anlam kazandıran şeyin başkaları tarafından hatırlanmak olduğunu düşünmelerinden, ki onlara da hak verdiğim durumlar da var, fakat varlık anlamımızı sadece buna bağlamak doğru gelmiyor bana. Hala varlığını sürdüren isteklerimden biri güzel hatırlanmak, başkaları tarafından hatırlanmanın varlıklarına anlam kazandıracağını düşünenlere hak verdiğim durum tam olarak da bu. Velhasıl, her varlığın bir anlamı olduğuna inanmak ve bu anlamı başkaları tarafından hatırlanmakla ölçmek sanıyorum ki çok benlik bir davranış değil, hele de şu günlerde. Varlık değişimi zorunlu kılar, değişim de bazen bizi üzer ama hepsi eninde sonunda geçer. Sabah uyanıldığında varlığımızı göstermeyen durum eski halimizin yokluğudur, dönülmesi umut edilen ama istenmeyen. Büşra Göçer