Sergilenen Hayatlar

Kendimizi birilerine beğendirme ve kabul ettirme çabamız ne kadar ileri gidebilir sizce? Bu sorunun cevabı, beni soruyu ilk düşünmeye başladığımdan beri oldukça korkutmuştur aslında. Çünkü bence bu durumun bir sınırı yok maalesef. Ve gelişen dünyada elimize geçen sosyal medya ve teknolojinin yarattığı yapma hayatlar, kendimizi insanlara bir ürünmüş gibi daha da fazla sunmamız için sonsuz bir kaynak işlevi görüyor. Tabii bu sırada da bizlere benliğimizden pek çok parça kaybettiriyor. Peki siz bu sonsuzluğun içinde ne kadar kötüsünü hayal edebilirsiniz ve bu sonsuzluk sizden neleri koparabilir sizce? Bu sorulara cevap vermeden önce neden kendimizi beğendirme çabasında olduğumuzu düşünmeliyiz bence. Bana kalırsa aslında bu çok masum bir istekle başlıyor. İnsanların içinde bizim de varlığımızın kabul edilmesi, bizim görüşlerimizin değerli olarak görülmesi, bence şu dünyadaki varlığımızı kanıtlayan tek şey. Ve bizler de bunu kanıtlamak istiyoruz. Düşünün, bir ortamda siz konuşmak isteseniz de size söz hakkı düşmediği ya da sizin kendinizi önemsiz, olmasa da olur gibi hissettiğiniz ortamlar olmuştur mutlaka. İşte böyle zamanlara biz çözüm ararken teknolojinin bize sunduğu nimetlerden biri olan sosyal medya devreye giriyor. Evet, bu noktada sosyal medya düşüncelerimizi kimsenin izin vermesine ya da bizi önemli görmesine gerek kalmadan düşüncelerimizi çok uzaklara ulaştırma imkanı veriyor. Fakat bunu abartarak yanlış anlayan bizler, bu durumu bir kabusa dönüştürüyoruz bence. En baştaki o isteğimizi koruyamadan yeni bir dünyada yeni bir varlık oluşturuyoruz, kendini milyonlara beğendirmek ve vitrinlerde parlamak isteyen, dışarıdan hayranlıkla bakılan ruhsuz ürünler. Kitap okumadığı halde kitap resmi paylaşarak okuyan bilgili insan imajı vermeye çalışanından, sevmediği ve konuşmadığı insanlarla bir arada olduğu halde fotoğraflar çekinip mutluluk resimleri paylaşanına kadar daha birçok örnek var bu kabus dolu dünyada. Black Mirror'ın bir bölümünde ise bu durumun bir tık daha ilerisi olan insanları yalnızca sosyal medya ortamında değil gerçek hayatta da yalandan davranışlara sürükleyen, herkesin birbirini puanlandırma teknolojisi endişelendiğim bu durumu gözümde daha da korkunçlaştırdı. Bu korkunç dünyanın bizden neler koparabileceği sorusunun cevabını söylemek ise bu örneklerden sonra çok basit bence: Bir kere geldiğimiz şu dünyada yaşayabileceğimiz gerçek hayatı ve korumaya çalıştığımız varlığımızı yani kısaca her şeyimizi diyebiliriz. Mutlu olmadığımız bir dünyada mutluymuş gibi davranmak, sevmediğimiz bir insana sırf diğer insanların gözünde kötü olmamak için çok iyi davranmak, bizim olmayan hayallerin peşinden koşmak, biz beğendiğimiz halde başka insanlar beğenmiyor diye yapmadığımız etkinlikler... Sosyal medyanın yarattığı etki daha ileri seviyede bu tür şeylere sebep oluyor aslında Black Mirror'da da bunun birçok örneği olduğu gibi. Sonunda da içinde bulunduğumuz bedenin içine hapis kalmış, amaçsız, gerçekte hiçbir özelliği olmayan kopya robotlara dönüşüyoruz. Kendi özelliklerimizi, mesela hiç kimsenin bilmediği bir alanda olan bir yeteneğimizi keşfedebilecekken hayatımızı sınırlıyoruz, içsel arayışa bile giremeden. Bu kişilik çeşitliliğinin olmadığı dünyaya dahil olmamalıyız. Bu sonu olmayan dünyanın bir parçası olmazsak eğer aslında yaşadığımız hayattan zevk alabiliriz bence. Çok yalnız bile olsak sadece bize ait olan düşüncelerin varlığı bizi rahatlatabilir ancak, bizi doğru yola sokabilir çünkü. Black Mirror'ın bu konuyu anlatan bölümünün sonunda da baş karakterin bir hapiste kendiyle baş başa kaldığı zaman aslında sesini şiddetlice çıkarabildiği tek zaman olmuştu, çünkü kendini artık kimseye beğendirmek gibi bir kaygısı yoktu ve kendi varlığını tamamıyla kabullenmişti. Her ne kadar varlığımızı başkalarının kabullenmesi güzel bir şey olsa da sağlıklı bir hayat yaşayabilmek için sosyal medya gibi ortamlara başvurmadan önce kendi varlığımızı kendimiz kabullenmeliyiz.