HAYATIMIZIN GERÇEKLERİ

Dünyanın bütün somut gerçekleri, biz insanların gözleri önünde serili. Yetilerimizden biri de gördüklerini algılayabilmemiz, üstüne düşünebilmemiz, sorgulayabilmemiz. Her ne kadar duydukları her yalana inanmak isteyen insanlar olsa da bu durum, tamamen onların seçimlerine bağlı. Görmek isteyen insan, bakmakla yetinmez, görür. Hayatı iyisiyle ve kötüsüyle kabul etmek lazım. Nasıl sokakta gördüğümüz gülümseyen çocuk bizi mutlu edebiliyorsa, ağlayan biri de üzebilmeli. Başka türlü insanlığımızın bilincine varamayız. Çıkan savaşlara, atılan bombalara gözümüzü yumamayız. Hayatın bize sunduğu nimetleri "Şükürler olsun!" diye kabul ediyorsak başımıza hiç kötü şeyler gelmeyecekmiş gibi davranmak sadece aptallık olur. Kimseye kötümser bakış açısına sahip olmasını ya da iyimserliğin saçma olduğunu söylemiyorum. Ama iyimser olmanın gerçek anlamını kavramak önemli. Herkesin moralini bozan bir olayın iyi yanlarını da görebilmektir iyimserlik. İki tarafı da. Sadece iyiyi ya da sadece kötüyü değil. Bakış açımız ve kapasitemiz alabildiğine genişken bunu daraltmak, kısıtlamak kendi kendimizi üzmekten başka hiçbir işe yaramaz. Ancak doğruyu gören ve kabullenen insan mutluluğu gerçekten bulabilir. "Kötü tattan kaçanlar, düş kırıklığına doğru yol alırlar." demiş Pablo Neruda. Hayatın acı yönlerini 'yok' sayanlar, bir gün başlarına kötülükler gelmeye başladığında hayal kırıklığından başka bir şey yaşamazlar. Oysaki hayatı her haliyle kucaklayanlar ölüm fikrine çoktan alışmış olanlardır. Mutluluğu dünya üzerinde bulabiliriz! Yağan yağmurda mutluluk var. Kaldırımda biten otlarda. Akan yaşlarda bile var. Acıyı bulabiliriz, ailesini kaybetmişlerin yüreklerinde. Aşkı görebiliriz sevgililerin gözlerinde. Kötülüğü de katillerde. Ve sonsuzluğu yaşlı bedenlerde: zamanda çürümüş, sonsuzca yeşil (Ölü Dörtnal). Bunların hepsi yeryüzünün gerçekleri. Başımızı sağa çevirdiğimizde aşıkları görüyorsak solumuzda akan kanları yalan kılmaz bu. Solumuza baktığımızda sağımızı unutmamalı, hayata sarılmak için bir sebep bulmalıyız hep. O sebebi çok uzaklarda aramaya gerek yok, dediğim gibi, başımızı diğer yöne çevirmek yeter de artar bile. Yağan yağmur bereketini de getiriyor. Sebzeler büyüyor hepimizin topraklarında. Göller dolup taşıyor. Güneş geliyor, hep beraber olgunlaşıyoruz. Toprağımızın dilinden anlamak gerek. Yaşadığımız coğrafyayı çözmek önemli, benimsemek. İşte aradığımız kelime bu: benimsemek. Senin acın, benim acım; mutluluğumuz, hüznümüz ve maddeler, hepimizin. Çünkü yaşamak ve insanlık bir aradayken bize gereken budur. Ve yalnızlığımızı da benimsemek gerek. Kimse korkmasın yalnız kalmaktan. Bir gün belki de herkesin başına gelecek, hayatın bir gerçeği yalnızlık. Yaşama ve insana bağlı olan, yalnızlıktan da korkmamalı. Dünya bizimle, hepimizle, bunu unutmamalıyız. Zaten pencereden dışarıya baktığımızda, aslında hiç de yalnız değiliz ne dünyada ne evrende, o kadar bariz ki. Pervazınıza güvercin konduğunda anlarsınız. Ya da saksınızda yoktan yere bir yeşillik çıkıverdiğinde. Zaman, belki de hayatımızın en önemli gerçeklerinden. Beş duyumuzla değil ama bir şekilde hissediyoruz geçip gittiğini. Ve asla yok sayamayız. Görmezden gelmeye çalışanlar sadece kendilerini kandırırlar. Ne yaparsak yapalım bedenimiz yaşlanıyor ve bilim adamlarına rağmen hepimiz bir gün öleceğiz. Peki yaşamayalım mı? Zamandır bence hayatı daha da çekici yapan. Doya doya yaşamamızı gerektiren en önemli etkendir belki de. Memento mori demek istemem ama yetmiş yıl yaşayacaksak eğer bir saniyesini bile düş kırıklıklarına ayırmamak lazım. Çünkü zaman bu kadar hızlı akıp giderken yetmiş yıl nedir ki? Pişman olmak için çok kısa. İstediğimiz kadar görebilmek içinse yeterli vaktimiz. Bol bol okuyabilirim ben yetmiş yılda ve çok kez aşık olabilirim. Savaşabilirim belki fikrim adına ve bütün meyveleri tadabilirim. Hayat burada, içimizde ve dışarıda, bizi beklemiyor. Küçük kutumuzda kapalı kalmayı seçebiliriz. Hiçbir şey görmeden yaşarız ve mutluluk nedir asla bilemeyiz. Ya da gözümüzü açarız, mutlulukla beraber gelen her şeyi kucaklarız: acıyı, bilgiyi, sevgiyi ve farklılıkları. Yeryüzüne iyice bir yerleşiriz, asla gitmeyecekmiş gibi ama gideceğimizden emin bir şekilde.