Hay Ben Böyle Kitabın!

"Aile salonumuz vardır". Bu yazıyı gördüğüm her yer bana öyle samimiyetsiz gelmiştir ki anlatamam. Çünkü bu yazıyı bulunduran yerlerin çoğu, aileler tarafından tercih edilmeyen mekanlardır. "Size göre değil ama yine de gelmek isterseniz size de ufak bir yer ayırdık" demenin kibar yöntemi gibi gelir bana. Aile Çay Bahçesi kitabını görünce de kafamda aynı şey canlandı, kesin aileden alakasız şeyler bekliyor beni, ama hadi hayırlısı bakalım diyerek başladım okumaya. Lunaparkta yaşıtlarına "ben korkmam" edalarıyla korku tüneline giren ergenlerin dışardan belli olmamasına gayret gösterdikleri tedirginlikle başladım okumaya. Ana kahraman Müzeyyenin çocukluk anılarıyla başladı serüven. Annesinden, babasından, kardeşinden bahsetmeye başladığında gerçekten aileyle alakalı bir kitap olduğuna kanaat getirmiştim. Utangaç bir liseli edasıyla yanaştım Müzeyyen'in yanına, kendi kendine anlattığı ne varsa dinlemeye başladım. Kardeşine düşmanlığından söz eden ana kahramana hayret etmiştim. Tek çocuk olduğum için kardeş özlemiyle yanıp tutuşmamdandır belki de hayret etmiş olmam. Bir insan öz kardeşine nasıl böyle kin besleyebilir diye sordum, kendimde bir cevap bulamadım. Kardeş nedir, kardeş kavgası nedir, kardeş sevgisi nedir, kardeşe nasıl kin tutulur inanın hiçbirinin karşılığı yok bende. Tren ilerledikçe korku seviyesi artan korku tünelinde garip sesler çıkararak ilerlemeye devam ediyordu tren, ama korkmuyordum! Müzeyyen anlatıyor, ben dinliyordum. Meğerse annesinin ölümünden sorumlu tuttuğu için düşmanmış kardeşi Çiğdem'e. Yapma Müzeyyen, kardeşin o senin dedim. Duymadı, duyamazdı. Birden gerçekten Müzeyyen'in yanında olmadığımı hatırladım. İlginç çocukluk anılarının arasında bin bir çeşit duygusal değişim yaşadım. Annesi öldükten sonra yaşadıklarını okudukça üzüldüm, kardeşine olan kinine kızdım, babasına kızmasını destekledim, babaannesiyle arasındaki ilişki hüzünlendirdi, yazlık anıları ise zaman zaman kızdırdı beni. Kardeşine olan kini, ufak kardeşinin ağlamasından korkup camdan düşen annesinin ölmesinden kaynaklıydı ve oldukça çocukça bir düşünceydi, bu yüzden kızdım Müzeyyen'e. Babası ailesini umursamayan sorumsuz adamın teki olduğu için kızgındı Müzeyyen, haklıydı. Babaannesi sahip çıkmıştı, babasının yapmadığını yapıp kol kanat germişti iki öksüze, hüzünlendim. İçine düştü kara boşluktan ne yapacağını şaşırmış on ikili yaşlarında ergen Müzeyyen'in yazlıkta yaptığı aykırı hareketler ise kızdırdı beni zaman zaman. Çok yalnızdı Müzeyyen, öyle yalnızdı ki salyangozla saatlerce sohbet etmiş olması bu fikri uyandırmıştı bende. Derdini paylaşacak kimsesi olmadığı düşündüm, salyangozu dert ortağı olarak seçtiği için. Babası gibi bir hayırsız bulmaktan korktuğu için aile kurmaya da hiç yeltenmemiş Müzeyyen. Başı sıkıştığı zamanlarda gidecek bir arkadaşı Özlem vardı, onunda kendine hayrı yoktu. Meğer bu yüzden ediyormuş bu küfürleri dedim. Başına gelen tüm kötü olaylardan çocukluğundan beri en sevdiği küfrünü ederek çıkış aradığını gördüm girdiği dipsiz kuyulardan. "Hay ben böyle ..." diyerek devam ederdi olay akışına göre küfürlerini savurmaya, her olayın bir başlangıç noktası olduğu gibi Müzeyyen'in küfürlerinin başlangıç noktası da buydu. Yalnız günlerinde küfürlerini yoldaş yapıyormuş kendine Müzeyyen diye düşündüm. Tünelin sonuna yaklaşıp ışığı görünce kendime gelmeye başladım, artık gerçekten korkmuyordum. Trenden inip herkese hava atabilirdim. Hiç korkmadım tünelde diye herkese böbürlenmem gerekiyordu. Kitap isminden dolayı oluşan kafamdaki ön yargıların hepsinin gereksiz olduğunu gördüm sonlara yaklaştıkça. Bu seferde bir üzüntü kapladı içimi. Güzel olan her şey biter mi diye sordum kendi kendime. Güzel her şey biter mi bilmiyorum ama bu güzel kitap bir solukta bitmişti. Kitabı ismine göre yargılamak gibi bir hatam oldu kabul ediyorum, fakat bu kitap tüm tabularımı yıkmıştı samimiyeti ve içtenliğiyle. Çünkü kitabın her sayfasında kendi hayatımdan ve çevremden bir şeyler bulabiliyordum ve gerçekten zevk alarak okuyup tek solukta bitirebildiğim nadir kitaplardan biriydi Aile Çay Bahçesi, , işte bu yüzden samimi ve içten bulduğum bir kitap oldu.