MASKE

Herkesin bir maskesi vardır. Maskelerini kimi zaman etrafındaki insanlardan gizlenmek için, kimi zaman da kendilerini o maskelerden ibaret olduklarına inandırabilmek için takarlar. Bulundukları ortama ait olduğunu hissetmek ve çevresindekilere hissettirmek için, karşısındaki insanların duygularını hissedemese dahi en azından hissediyormuş gibi davranmak için çeşitli maskeler takarlar. Bu maskeler bazen neşeli, üzgün, yorgun gibi anlık gelişen duyguları taklit edebilmek üzere, bazen de agresif, kırılgan, dayanıklı gibi insanın karakteristik özelliklerini benimsemek üzere takılır. Hatta bazen bir insan maskesini o kadar uzun süre takar ki bir süre sonra o maskenin cidden kendisi olduğuna inanır, ya da inanmak ister. Fakat insan sadece kafasının içinde maske takmaz. İçinde kopan fırtınaları, zırhının ne kadar ince olduğunu, bir olay karşısında hiçbir duygu besleyememesini ancak zihninde tüm gerçekliğiyle bırakır. Bu yüzden insanı gerçekten sadece kendisi tanıyabilir. İnsan sadece kafasında yalnızdır. Etrafında isterse insan eksik olmasın, ister kendine bir dakika özel vakit ayıramasın; eğer kendini yalnız hissediyorsa kimlerin olduğu önemsizdir. Bunun sebebi takılan maskelerin artık ağır gelmesidir. Çünkü o kadar fazla maske takmıştır ki, kendi benliğinden uzaklaşıp sahteleşmeye başlamıştır. İnsan benliği bir sürü şekle bürünebilir, sadece kukla olmaya alerjisi vardır. İnsan çoğu düşüncesini saklayabilir, hatta duygularının aksini bile yansıtabilir ama üstünü ne kadar kapatmaya çalışırsa çalışsın saklayamayacağı tek bir duygu vardır; aşk. Romeo, ailelerinin düşman olduğunu bilmesine rağmen Juliet'e duyduğu aşkını saklayabilmiş midir? Peki Kleopatra ülkesini işgale gelen Roma'nın Aslanı Marcus Antonius'a? Aşk, insanın kimyasıyla oynamakla kalmaz. Kendisi bütünüyle ayrı bir kimyadır. Ne kadar bastırılmaya çalışılırsa çalışsın, en karanlık perdelerin ardından bile ışığıyla aydınlatır etrafını. Aşk dünyaya ait olmayan, dünyaya verilmiş en büyük hediyedir. Hissedilmemesine rağmen ısıtır, görülmemesine rağmen ışıl ışıl parlatır etrafını. Böyle mükemmel olduğu için ne üstü örtülebilir ne de taklit edilebilir. Aşk duygusunun ışığı insanın içini tümüyle aydınlatabildiği için üstüne hangi maske konulursa konulsun yine de saklanamaz. En kalın maskeler bile aşk ışığının altında saydam halini alır. Aşk, dünyaya bahşedilmiş bir baş yapıttır. Ne kadar denenirse denensin, taklit edilemez. Taklit edilse bile gerçeğinin yanından geçemez. Manuela Salvi'nin "Ayın İki Yüzü" adlı yapıtında aşk duygusunun yıkılamaz duvarları yıkmasını, aşılamaz engellerin aşılmasını farklı dünyalara ait iki genç insan üzerinden anlatılmıştır. Aralarındaki sınıf farkı, aileleri ve başlarına gelenlerin hiçbiri Bianca ve Manuel'in arasındaki kutsal bağı koparmaya yetmemiştir. Çünkü aşkları o kadar kuvvetlidir ki başlarına gelen en kötü olaylarda bile zarar görmemiş, her bir darbe aralarındaki bağlantıyı daha da dayanıklı kılmıştır. Aşk; statüye, paraya, sınıf farkına, yaşa bakmaz. Bazen en umulmadık anlarda, en umulmadık insanlara karşı gerçekleşir. Aşk oku nereye düşerse düşsün oku hareket ettirmek mümkün değildir. Aşklarının yollarında ilerleyenlerin önlerine istenildiği kadar engel çıksın, her defasında o engelleri aşacaklardır. Çünkü o engellerden atlarken yalnız değil, sevdiklerinin destekleri vardır. Aşk, hayatınızda belki bir defa görebileceğiniz beklenmedik anlarda gerçekleşen bir mucize gibidir. Aşk gemisi bulunduğunuz limana sadece bir kere uğrar. Bazen çok uzun süre limanda bekler ama göremezsiniz, bazen de geldiği gibi hiç beklemeden gider. Gemi bir defa denize açıldı mı geri dönmek bilmez. O yüzden gözden kaçırmamalı, verilen şans zamanında değerlendirilmelidir. Gemiyi zamanında fark edip gemiye tam zamanında bindiğinizde o gemi sevgi okyanuslarında yarinin ufkuna doğru yılmadan götürür. Her denizde dalga olur, bazen de fırtınalar kopar, gemi hasar da alır. Ama aşkın gerçek hissine kapılanlar o gemiden asla vazgeçmez. O gemi batarsa, içindeki bin kere batar. Çünkü gemi sıradan bir gemi değil, "o" gemidir. Adettendir, eğer gemi batarsa kaptanıyla beraber batar. Tıpkı Juliet'in mezarının yanında ölmeyi bekleyen Romeo gibi. Yiğitcan AKBAŞ