MİDEMDEKİ KELEBEK

"Bazen ilk görüşte bilirsin, o insan senin kaderindir. Bazen bir ömür ararsın, bulunmaz." Belki de hayatımda aşk hakkında duyduğum en güzel söz budur. Çünkü insana sevginin yoğun bir halinin bulunabileceğinin umudunu verir. Yalnız kaldığımızda, aklımızın ucunda bir yerlerde ne kadar güçlü fırtınalar eserse essin güçsüz bir şekilde de olsa tutunmaya devam eden kozanın içindeki bir tırtıl gibidir bu umut. Güçsüz bir şekilde tutunur çünkü geri kalan ömrünün ne kadar olduğuna dair bir fikri yoktur. Kozasını yırtıp uçabilecek midir özgürce, bilmez. Savaşmaya devam ettiği sürece yaşar bu umudun temsili olan tırtıl. Sonra, sabırla beklenen bir sürenin sonunda, aniden midesine iner insanın; çünkü insan, aşık olmuştur. Umut, artık bir kalp çarpıntısına dönüşmüştür. Kozanın içindeki tırtıl da kozasını yırtmış ve bir kelebek oluvermiştir mideye konan. Aşkın ve heyecanın simgesi olan kelebeğin her kanat çırpışında gözleri alev alev olur insanın. Sevdiği insanın elinden tutup karşısına almak ve tüm hissettiklerini söylemek ister. Ama bazen öyle feci bir şekilde tutulur ki karşısındakine, değil hissettiklerini söylemek, aklına bile getirmek istemez hissettiklerini. Çünkü kaybetmekten korkar. Belki de ilk defa hissettiği bu duygunun dillendirildiğinde sönüvermesinden, yitip gitmesinden çekinir. Belki böyle hissetmekte de haklıdır, içindeki kelebeğin çünkü bir günlük ömrü vardır. Sevgisinin karşılığını görmediğinde insan, sevmekten korkar. Dokunmak bile istemez içindeki kelebeğin kanatlarına, sanki dokunduğunda kelebek ölüverecekmiş gibi izin verir midesinde yaşamasına. Bağrına basıp besleyemediği gibi kovamaz da, uzaklaştıramaz da kendisinden. Bu kadar yoğun ve kırılgan olan bu duyguyu, hayatımda daha önce hissetmedim ben; hiç aşık olmadım. O yüzden aşk ne demek tam olarak bilmiyorum. Fakat ilk defa birinden delicesine hoşlandım. Ve ilk defa aklımın ucunda duran kozanın içindeki o tırtılın, kozasını yırtıp mideme indiğini hissettim. İşte o zaman, bu yoğun duygunun canlandığını hissettim yavaşça. Mideme inmiş olan bu kelebeğin her kanat çırpışında, kalbimin delicesine, göğüs kafesimden fırlayacakmışçasına çarptığını hissettim. Çünkü ilk defa birinden hoşlandım delicesine. Ancak sonrasında sonsuza kadar süreceğini düşündüğüm bu duygunun yavaşça sakinleştiğini hissettim. Tıpkı Aşk Tesadüfleri Sever filmindeki iki insanın, tesadüfler dışında karşılaşmamalarının birbirlerine karşı olan duygularını ilk başta dindirmesi gibi. Midemdeki kelebek uçup gitmemişti bulunduğu yerden ama sanki eskisi kadar inanmıyordu aşka, aşkın gerçek olabileceğine. Sanki biraz daha kalsa midemde, yavaş yavaş ölecek gibiydi ve ben bu konuda bir şey yapamazdım. Çünkü aşk iki kişiyi gerektiriyordu. Oysa ben yalnızdım. Yavaş yavaş aşka dair olan inancımı kaybediyordum, sanki aslında aşk zannettiğim bu duygu sadece basit bir karın ağrısından ibaretti. Aşk bu kadar zor olmamalıydı. Ulaşılması bu kadar zorlu, çözülmesi bu kadar karışık olmamalıydı. Bir insan, diğerini sevdiği zaman kendisi de o insan tarafından sevilmeliydi. Çünkü sevgi karşılıklı güzeldi. Hatta belki de karşılıklı sevgi dünyanın en güzel duygusuydu. Çünkü insan yalnız olmadığını hissediyordu bu kalabalık dünyada. Ve en önemlisi, o kalp çarpıntılarına başka birinin kalp çarpıntılarının da eşlik ettiğini biliyordu. Midesindeki kelebeğin sevdiği insanın midesinde de aynı hızda kanat çırptığından emin olabiliyordu. Aşk bence böyle güzel; karşılıklı olduğunda insan gerçekten aşık olduğunu hissedebiliyor. Evet, midemdeki kelebek hızını yavaşlattı, artık eskisi kadar heyecanla kanat çırpmıyor. Belki kanat çırpmaktan yorulduğundan, belki de aslında kapıldığı sevginin gerçek olmadığını fark ettiğinden günden güne ölüyor, artık acı vermeye başlayan sevgisine karşılık görmeyince soluveriyor sanki. Sevginin güvensizliğinden korumak için kendisini, çevresine tekrar koza örmeye çalışıyor, sanki mümkünmüş gibi. Ancak tıpkı filmdeki iki insanın birbirlerinden vazgeçmeyişleri gibi aynı zamanda da hala savaşmaya devam ediyor kendi korunaklı bölgesinin içinde. Hala bir umudu varmışçasına kalbimi hızla çarpmaya yetecek kadar etki ediyor içimde. Hala her kanat çırpışında heyecanlandırabiliyor. Çünkü kelebek artık bir kere kozasından çıktı, öyle gözüküyor ki midemde kalmaya devam edecek bir süre. Ta ki artık tek başına kanat çırpmayana kadar ya da yalnız başına ölene kadar.