AKIL KAYBETTİREN REKABET

Başarının birçok insanın hayatında önemli yer kapladığı bir dünyada yaşıyoruz. Bu dünya içerisinde yaşarken en sabit fikirli olanlarımızın bile değerleri değişebiliyor. Maneviyattan aldığımız mutluluk yerini yavaş yavaş para, makam ve statü gibi yapay başarıların getirdiği hazlara bırakıyor. Son zamanlarda kendime şu soruyu sormaya başlamıştım: Başarılı olmayı çok mu abartıyorum acaba? Yönetmenliğini Ron Howard'ın yaptığı 2001 yapımı biyografik dram türünde bir film olan Akıl Oyunları, son günlerde kafa yorduğum bu soruyu kendime tekrar sormama neden oldu. İnsan ilişkilerinin ikinci plana atılıp başarının yalnızca rekabeti doğurduğu ve bu döngünün içinden çıkılamaz bir hal aldığı dünya düzeni beni çok rahatsız ediyor. İşte, tüm bunları bana tekrar hissettiren, gerçek ve can alıcı bir hikaye ile beni oldukça derinden etkileyen bu film oldu. Filmde rekabetin insanları ne denli acımasızlaştırdığı çok çarpıcı bir şekilde işleniyordu. Örneğin bir sahne vardı ki beni uzunca düşündürdü: Aşırı zeki olmasına rağmen akıl sağlığını koruyamayan ve şizofrenliğe varacak kadar kendini kaybeden ana karakter John Nash, başarı bursunu paylaştığı Hansen'in yanlış hesaplamalar yapmaktan başka bir işe yaramayan bir bilim adamı olduğunu iddia ediyordu. Kendini başarıya fazlasıyla kaptıran insanların en büyük hatasıdır belki kendini rakipsiz görmek. Bu düşünce kişileri ölümcül bir rekabete sürükler ve akıl sağlığını kaybetmelerine bile sebep olabilir. Bu sahneyi izlerken lise anılarım geldi hatırıma. Yakın arkadaşlarımın aynı zamanda en büyük rakiplerim olduğu zamanlardı ve sınavlarda birbirimizle yarışırdık her zaman. Hatırladığım kadarıyla başarılı öğrenciler - eğer yapabilecek kadar büyük gönüllülerse- yine kendileri gibi başarılı olan öğrencilerle arkadaşlık kurabilirlerdi ancak. Onlara nazaran derslerinde daha az başarılı olanlar ile arkadaş olmak istemez, onlara derslerle ilgili yardımcı olmaktan çekinirlerdi. Ben de her ne kadar arkadaş canlısı bir insan olsam da gizli bir elin varlığını ensemde hissederdim. Belki de içimde bulunan rekabet duygusuydu bu el. Benim arkadaşlarıma faydalı olmamı engellerdi her daim. Peki bu gizli el beni çok iyi bir öğrenci ve John Nash'i çok iyi bir matematikçi yaparken aynı zamanda daha iyi birer insan yaptı mı? Maalesef, hayır. Arkadaşlıklarımız çıkar ilişkisine dayalı hale geldi ve başarısız arkadaşlarımız nazarımızda başarısızlık virüsü bulaştıran zombilere dönüştü. Bu şekilde baktığımız ilişkilerimizin asla düzelemeyecek şekilde bozulduklarını hissediyorum. Çıkar ilişkilerine bakışımız elbette yalnızca başarılıların gözünden olmamalı. Başarısız ve tembelliğe alışmış kişilerde başarılı olanları faydalanılacak birileri gibi gördüğü, öyle davrandığı sürece bu rekabet dünyasından asla kurtulamayacağız. Hepimiz John Nash olabiliriz bir gün. Hepimiz şizofrenliğe birer adayız aslında. Okul hayatımızda, ilişkilerimizde, işimizde ve sonuç olarak hayatımızın hemen hemen her köşe başında birer başarı heveslisiyiz. Belki hayata tutunabilmek için akıl sağlığımızı tehlikeye atmıyoruz ama günümüzün gerçek mutlulukları yitirmiş dünyasından kaçıp saklanmak adına bir cesaret örneği de gösteremiyoruz. Ben, bu dünyadan kendimi soyutlayabilecek kadar cesur olmak isterdim. Arkadaşlık, aşk ve aile için savaşmak ve rakiplerimi de bu manevi mutluluklar için savaştığım dünyadan haberdar etmek isterdim. Kütüphanede sabahlara kadar çalışıp yemek yemeyi unuttuğum günlere inat yanı başımda akıp giden hayatın bir kere olsun tadına varabilmek isterdim. Belki de bu film benim için değişimin bir başlangıcı olacak ve büyük savaşım için cesaret kıvılcımını onunla yakacağım. Artık akıl kaybettiren rekabetten kendimi kurtarıp aklımla rekabete savaş açacağım. İnanıyorum ki bir gün bu savaşı kazanacağım.