DOSTU GÖRDÜĞÜM KAPI

Gönülleri dosta ev sahibi olmuş zatlar, hakiki dost için; kapı çaldığı zaman "Kimsin?" diye sorulduğunda "Senim." diyebilendir diye söylemişlerdir. İnsan elindeki en büyük hazine olan zamanı tutamaz, sadece kullanabilir. Ömür adını verdiği kendisine verilen zamanı yalnız yaşayamaz. Eskittiğimiz her bir gün, hayatımızı etkileyen, onun değerini arttırıp azaltan insanlarla geçer. Düzlükleri kadar kıvrımları da olan hayat yolunda dostlarımız daima yanımızda olurken, varlıkları ile de destek olup güç verirler. Küçüklüğümden itibaren şeker hastalığı nedeniyle hastanede olduğum günlerde yanıma gelip sıkıntımı paylaşarak azaltan dostlarımın varlığı ile kendimi daha güçlü hissettim hep. Sevincimi paylaşmayı istediğim anlarda da yine dostlarımın yanımda olması sevincimi arttırdı. Dosta hangi pencereden bakmalıyım diye düşündüm. "Mesela" isimli hikaye kitabındaki "Dostlar ile Sohbet" adlı hikayede konuşmasından bıkmadığınız, sözleri ile üzüntülerinizi dağıtan, size huzur veren insan diye bakmış yazar dosta. (Pala, 161-162) Benim için de dost dediğin seninle dertlenip seninle sevinebilmeli, sıkıntılı anlarında kalbine ümidi damıtıp koyabilmelidir. Yüreğin yangın yerine döndüğü zamanlarda o yangınlara serin su serpebilmeli, diken tarlasındaki gülistanı sana gösterebilmelidir. Derdine, sevincine ortak olurken dil ucu ile değil gönül burcu ile konuşabilmelidir. Kışın dağlara kar yağdığı zaman soğuktan içimiz titrer. Özlemle kar altında büyüyüp baharda açacak olan laleler ve sümbüllerin müjdesini bekleriz. Dostun da, omzuna kar yağdığı zaman baharı seninle bekleyebilmelidir. İnsan elindeki sebepler tükendi sandığında öyle bir kapı çalmalı ki o kapıdan çevrilmesin, kapı tokmağından eli boş dönmesin. Kapıyı açan derdini, sevincini paylaşabilen dostun olsun. Dostum, boğazımda kelimeler düğümlendiğinde kelimeleri benim yerime ilmek ilmek örüp kalbimdeki yükü hafifletebilmelidir. Zor anlarımda beni dinleyen dostum, benim ifade edemediklerimi anlayabilmelidir. Beraber çıkış yolu aradığımızda, giderken içimdeki yükü de alıp götürdüğünü hissederim. Dosta ait olan bu özellikler hayal veya beklenti değildir. Dostu dost kılan, onların yaşanmışlıklara iz bırakan mühürleridir. Annemden dinlediğim bir olayı ilk duyduğumda aklımdan geçen cümlelerdi bunlar. Annem iş yerine gittiği bir gün beraber çalıştığı arkadaşının tayininin çıktığını öğrenir. Ona bu durumu anlatırken gözlerinden akan yaşlara engel olamaz. Bu durumun düzeltilebileceğini, sıkıntısında yalnız olmadığını ve ona her aşamada destek olacağını söyler. O arkadaşın verdiği karşılık ise çok anlamlıdır: "Sadece hakiki bir dost benim için ağlayabilirdi." Daha sonra süreci beraber inceleyerek bu atamanın düzeltilmesini birlikte başarırlar. Güzel olanı çok hızlı öğüten bu dünyada dostun kıymetini bilen ve dosta sahip olan insanlar da çakıl taşları gibi dağılıyorlar. Basit menfaatlerin, kısır döngülerin, hırsların hırpaladığı kalplerde dosta açılan kapılar örseleniyor. Çaresizlik, yalnızlık arasında kaldığımızda hayatımızda eksik olanın dost olduğunu anlayamıyoruz. Sanal dünya olarak bize sunulan dipsiz kuyunun bu duruma etkisi büyük diye düşünüyorum. Teknoloji sayesinde küçülen dünyada büyüyen sanal dünya, bize sohbeti, anlamayı, dinlemeyi unutturdu. "Tmm, nbr" gibi eksilttiğimiz hecelere sığdırmaya çalıştığımız dostluklar ne derde derman ne de yaraya merhem oldu. Halbuki aileler arası sohbetlerde insan sarrafı olur tartardık birbirimizi, kıymetli gördüklerimizi yazardık dost hanesine. Konuşurken alırdık dostun yükünü. Atılan kısa mesajlara sığmayacak kadar büyük olan dost kapısında, kısaltılmış heceler dostun kapısını açamayacak kadar küçük kaldı. Her geçen günde kalabalıklarda yalnızlaşan insanlar, dosta giden yolları görmeyi unutuyorlar diye düşünüyorum. Oysa, hasta olduğunda bir tas çorba ile kapına gelen, sevincinde seninle coşan, için yanarken kalem gönlünden geçenleri anlatmaya yetişemediğinde, kelam olup söyleşebilen, rüzgarın baharın habercisi olması gibi bizden haberdar olan dosta ihtiyacımız var. Hayat ağacının gövdesi bizsek dostlar ağacı güçlendiren ana dallardır. Sayıları azdır. Ama verdikleri güç büyüktür. Hepimiz yaşadığımız süre içerisinde yüreğimizde dostlarımıza yer açabilirsek hayatımız anlam bulur, renk bulur. Dünyada bize verilen hayatı tek başına yaşamak mümkün değildir. Bu nedenle hepimizin gülü dikeni ile kabul eden bülbül gibi, her zaman yanımızda olan dostlara ihtiyacı var. Eğitim ve iş hayatımızın dostluklarımızı eskitip unutturmasına, yok etmesine izin vermeyelim. Hızlı geçen hayat yolunda dosta açılan kapıları kimsesiz bırakmadan yürüyelim.