7 UZUN SANİYE

Çoğumuzun yerini bile bilmediği bankta tesadüfen oturmuş kurabiye yiyorum. Yanıma bir güvercin geldi, bir şey arar gibi yerde dolanmaya başladı. Yemek olduğunu fark etmemle kurabiyemden küçük bir parça koparıp onun önüne atmam bir oldu. Haberleşmişler gibi diğerleri de yanıma geldiler anında, onlar da küçük parça atarken kurabiyemin bittiğini zar zor fark ettim. Onlara attıklarımın toplamı kadar yiyememiştim bile. Gözümü her kapayıp açışımla birer birer insana dönüşmeye başladılar. Hepsini tanıyordum. Sözde arkadaşlarımdılar. Fonda tanıdık ve bir o kadar rahatsız edici bir şarkı çalıyordu ama bir türlü ne olduğunu çıkaramıyordum. Nefes nefese uyandım. Değer vermediğim insanların rüyama girmiş olması mı yoksa hayatımın küçük bir özeti olan bu rüyayı görmemem mi beni daha rahatsız etti karar vermeye çalıştım usulca. O gün fark ettim hayatıma ne kadar boş, gereksiz her insanı aldığımı ve anında hepsini temizleme kararı aldım. Herkesin hayatında vardır eminim bu güvercinlerden siz daha ne olduğunu anlamadan kendi dertleriyle tüm yaşam enerjinizi alırlar. Sizi kendi çıkarları için şekilden şekle sokarlar ve siz de ne deseler yaparsınız büyük bir saflıkla, ne isteseler verirsiniz. Siz elinizde koca bir kurabiye var zannedersiniz ama göz açıp kapayıncaya kadar yok olur. Küçüklüğümüzden beri ailemiz, büyüklerimiz ve geriye kalan tüm kesim paylaşımcı olmamızı ve insanlara yardım etmemizi söyler. Bizler de çıkar gözetmeden hep uygularız bu komutları. Ama nereye kadar? Sırf toplum "Bu doğru." dedi diye her olaya olumlu yaklaşıp yardımcı olmaktan bıkmadınız mı? Ben bıktım. Neden sırf ayıp olur diye istemediğim bir şeyi yapıyorum ki? Bu düşünceyle kalktım yerimden. Bir hafta boyu ne kimseyi dinledim, ne gereksiz dertlerine çözüm arama girişiminde bulundum ne de onlarla bir şey paylaştım. Kendimi Elliot Erwit'in en sevdiğim fotoğraflarından birindeki adammış gibi hissediyorum. Aynı onun gibi bacaklarımı açmış, elim çenemde rahatıma bakıyordum. Sonunda, hiç sıkılmadan defalarca bakabildiğim fotoğrafın başkarakteri olma fikri içimi huzurla doldurmuştu. Eğer herkes böyle yaşarsa tüm sorunların ortadan kalkacağı fikrine kapıldım birden. Benden mutlusu olmadığını zannediyordum. Ta ki kurabiyemi alıp o banka tekrar gidene kadar. Beş güvercini geç yanıma bir tanesi bile gelmemişti. Ne zannediyordum ki, koca bir uğraştan sonra etrafımın güvercinlerle dolup taşmasını falan mı? Hayatımdan gereksiz insanları sildiğimi zannederken herkesi sildiğimi fark edememiştim bile. O şaşkınlığın etkisiyle içimi bir korku kapladı. Yalnız kaldığım fikri midemi bulandırdı. Ama bu bile hedefimi gerçekleştirmemin verdiği mutluluğa leke süremedi. Güvercinler yoktu ama hala kurabiyem yanımdaydı. Hiç pişman değilim ve olacağımı da zannetmiyorum. Belki benim yaptığım yolla olmasa da bence hepimiz bir şekilde hayatımıza düzen getirmeliyiz. Herkes kimin güvercin kimin arkadaşı olduğunun farkına varmalı. Herkesin hayatı kendi için var. Kimse kimsenin derdini dinlemek ve ya ona yardımcı olup bir şeyler paylaşmak için yaşamıyor bu hayatta. Ben bunu kısa sürede değişik bir yoldan fark edenlerdenim. O korku dolu yedi saniye tam bir yılımı mutlu ve değer verdiğim insanlarla geçirmemi sağladı. 7 uzun saniye her biri yedi ban yakın insan için. Eminim herkes bir gün fark edecek. Bunun yolu umarım sizin için değerli olduğunu zannettiğiniz birinin kazığıyla değil de, bir kabus ya bir rüya ya da bir kitap olur. Ama yok gelin ve damat olmak daha iyi diyorsanız saygı duyarak elim çenemde geleceğime bakacağım.