Kalan Dakikalar

5 saat, 300 dakika, 18000 saniye... Bütün bu değerler tükenmeyi bekliyor. İnsanoğlunun elinde olmadan, durmak nedir bilmeyen, karşısına çıkan her şeyi önüne katarak ilerleyen bir nehir misali geçip gidiyor zaman. Hayat bize ne kadar da kısa geliyor değil mi? Fakat kimse bir sonraki günümüzün olacağının garantisini veremezken, bu hakikatin karşımızda yıkılmaz bir gerçeklik içinde durduğunu unutuyoruz. Belki de sadece insanoğlunun doğası bunu gerektirdiği için görmezlikten geliyoruz. Halbuki bizi çevreleyen değerlerin, doğruların, her şeyin tükenişini izliyoruz ve bunun tarihine tanıklık ediyoruz. Fakat yine de hayatın bir parçası değilmiş gibi bir muameleye maruz bırakıyoruz. Bütün sahte samimiyetimizle hayatımıza devam ediyoruz. 280 dakika, 16800 saniye... Gerçekleşen bu 20 dakikalık farkta yaklaşık 240 insan bu dünyada hayatlarını, amaçlarını ve kaygılarını yitirdi. Arkada kalan bizler ise her şeyden habersizmiş gibi, yalanlardan oluşan bir kürke bürünmüş halde televizyonların karşısında günlerimizi geçiriyoruz. Arkamıza, sağımıza, solumuza, önümüze bakamıyoruz; göremiyoruz etrafımızda gerçekleşen olayları, kör olmuş herkes aynı anda. Böyle avutuyoruz kendimizi çünkü sadece bir anlığına dahi olsa gözlerimizi açsak sorumluluk sahibi olacağımızı ve tüm yitip giden değerli hayatlardan kopan molozların altında ezileceğimizi sanıyoruz. Sonraları ise utandığımız için açamıyoruz gözlerimizi ve artık sesimiz bile çıkamıyor, bütün iletişim yollarımız kapanıyor. Duyamıyoruz da haliyle atılan çığlıkları, yardım dilenen sesleri. Tüm gerçeklik perdesini yırtıp aşıyor, güçlük çekiyoruz anlamakta. Ve insanlık her seferinde kalbinden bir kez daha bıçaklanıyor. Ama tabii ki unutulmaya yüz tutuyor bu insanlık dışı yaralar. Hemen her sahnede bir şeyleri unutuyor insanlar. Akıllarında, fikirlerinde yer edinemiyor geride kalanlar. Artık kafalarımızın içi hayatın gerçekliklerinden çok bizlere empoze edilen sahte fantezi dünyalarımızda gezen işgalci olgularla dolu. Kendi fikirlerimizden o kadar yoksunuz ki artık yosun tutmaya başlamış bir boşluk gibi günlerimizin başka günlere devretmesini dehşete düşürecek bir sakinlikle bekliyoruz. Yanı başımızda gerçekleşen insanlık dışı olaylara sesimizi yükseltmek yerine, gereksiz ve absürt her şeye sanki hayatlarımız onlara bağlıymış gibi sıkı sıkı sarılıyoruz. Sözde dünya için en iyisini düşünen ve barış kelimesini ağzından düşürmeyen organizasyonlar üç maymunu oynamaktan zevk alıyorlar ve tabii ki bunları menfaatleri karşısında yapıyorlar. Bir insan bir insana nasıl olur da böyle bir zulüm yaparken, onlar koltuklarında rahat bir şekilde hiçbir can kaygısı olmadan bu kadar alçakla kararlar alabiliyor insanın aklı almıyor. Fakat o kadar olağan bir durum haline geldi ki toplumun artık düşünmeye ne mecali ne de sabrı kaldı. Javier Carces' in kaleme aldığı Kiracı adlı eserinde yazar açıkça insanların artık hayal ile gerçeği ayırt edemediklerini koyu bir mizah ile anlatıyor. Gerçekleri yüzümüze vuran yazarın ne kadar haklı olduğunu anlamak için sadece akşam 7 haberlerini izlemek bile insana yeterli oluyor. Dünyadaki büyük güçlerin empoze ettiği gerçekler ise sorgulamadan toplumun süzgecinden geçiyor. Ve bireyler artık kendisi için düşünemez oluyor. Bir kişinin onu herkesten farklı yapan fikirleri olmadığı için toplum istenilen şekilde sesi kısık, tıpa tıp birbirine benzeyen insan sürüsüne dönüyor. Böylece yapılan yanlışlar bile kahramanlık öyküsüne bile dönüştürülebiliyor. Javier Carces' in muhtemelen örnek aldığı yazarlardan biri olan George Orwell' in en önemli eserlerinden olan 1984 teki hayali ütopya aslında şu anki yaşadığımız dünyadan hiç de farklı olmadığını anlamak insana kaygı ve acı veriyor. Sözde insanlığın ölmemesi adına eylemler yapanlar, masumları içinde yaşadıkları ateş çemberinden çıkarıp kurtarmak değil, menfaatlerine uygun hareket etmekten başka bir şey yapmadıklarını geçen günlerde yine kanıtladılar. İnsanlığı ve ona yardım eli uzatanları yine yaralamaktan vaz geçmediler. Uyuşuk bedenlerimizde akan soğuk kanın tekrar gelecekte sıcak ve neşeli bir şekilde akacağının hayalini kurmak ve bunu ümit etmek bir nebze de olsa akan bütün masumların gözyaşlarının durmasını sağlıyor. Musa Burak ÇELİK