ARAFTA KALMIŞ YAŞAMLAR

Rıfatlık; yalnızlığın, var olurken büyüyememenin, arada kalışın ve başarıdan yoksunluğun simgesi. Hangimiz gururla taşır bu simgeyi? Hangimiz bir sabah uyandığında " Bugün günlerden Rıfat! O halde ben de Rıfat olmalıyım. " şeklinde bir coşkuyla karşılar Rıfatlığı? Ben p. gününün s. saatinde kendimde bir Rıfatlık buldum. Büyüdüğümü unutup bazen çocuk olduğumu ve çocukluğumu unutup büyüdüğümü gördüm. Hangisiyim bilemedim, karar veremedim. Ben kimim o halde, diye sordum. Birçoğumuz aynı soruyu kendine sordu. soruyor çünkü bir tek ben değilim Rıfatlık eden. Yaşarken ve her geçen gün büyürken, var olmanın herkesi başka türlü sınadığını görüyorum. Kimisi zenginlikten fakirliğe, kimisi kalabalıklar içinde yalnızlığa, kimisi hüzünden mutluluğa... Herkesin bir başka yaşayışı, bir başka hayatı var ve herkesin birbirinden farklı bir yaşamak sınavı. Farklar o kadar fazla ki sanki bir sonsuzluktan bahsedilebilir diye düşündürüyor beni. Hepimizin sığınabileceği, yaşamak sınavlarımızı hafifletebileceği bir sonsuzluktan. Bu sonsuzluk yaşamaya duyulan umut ve umutsuzluk arasında. Rıfat gibi aykırı bir siyasi görüşüm olmadı belki ama " erkek adam şiir mi yazar" gürültülerine rağmen şiir yazdım. Rıfat gibi terk edilmedim belki ama bazı insanların yokluğunu ben de çektim. Rıfat gibi kendimi göstermek için lafı dolandırdım, evet. Rıfat gibi güzel bir kadını gördüğümde dilimin dönmediği de oldu, ona da evet. Sonsuzluğun içinde arayışlarım oldu çoğu zaman. Kendimi yalnız hissettiğim zaman yalnızlığımı giderebileceğime dair umudum, aykırılıklarım olduğu zaman uyum sağlayabileceğime dair inancım oldu çünkü umut etmek sonsuzdu, ancak ne zaman ki bu umutlar yıkıldı ve sonsuz diye varsaydıklarım arasında nice farklı sonlar bulmaya başladım o zaman umutsuzluk da yerini aldı içimde. Başarısızlığı tanıdım, kimi zaman kendimi başarısız hissettim. Bunu hepimiz belli durumlar ve koşullar altında hissederiz. Sonra da Rıfat gibi günlük hayatta bocalamaya, bazen kendi doğrularımızı değiştirmeye, yanlış dediklerimizi yeniden gözden geçirmeye başlarız. Bazen de tam tersi, kendi doğrularıma dört elle sarılırız. Çünkü hepimiz tutunacak dallar aramaya ve ayakta kalmaya çalışırız, değişene kendimizi de uydurmak isteriz. Kendimizi değişene uydururken aslında ümitlerimizin peşinden gidiyoruz. " Bu şekilde kendimi yeniden rahatlatabilirim. " , " beni bu şekilde aykırı görmeyecekler " şeklinde oluyor genelde bu ümitlerimiz. Aykırı olmayı istemiyor çünkü çoğumuz, isteyenlerimizse başka umutları takip ediyorlar ve farklı bir yazgıyı yaşıyorlar. Onlar için " ben kendimi böyle de kabul ettiririm, kimsenin düşüncesi beni ilgilendirmez" şeklinde fikirler dayanak oluşturuyor bu ümitlerine. Bir süre ümit etmenin vazgeçilmez sonsuzluğunu yaşıyorlar, ardından da bazı gerçekleri fark ediyorlar. Hepimiz toplumca nitelendirilen " aykırı" ya dahil olmasak da biz de bir ucundan dahil oluyoruz bu içinde yaşadığımız toplumun gerçekliklerine ve sonsuzluğun sonu bulundukça sonsuzdan doğru azalıyoruz gitgide. Azalışımız önce kendimizden başlıyor tabi ki. İlk kurban ümitlerimiz oluyor ve yerlerini kocaman ümitsizliklerle dolduruyorlar. Ardından kendimizden şüphe etmeye başlıyoruz bir süre. Bunca zamandır inandığımız şeylerin sadece teorideki güzelliğini fark ediyoruz, işler pratiğe döndüğü zaman kendimizi çırılçıplak bulduğumuzu anlıyoruz. Bir yandan da bu kadar kolay kendimizden vazgeçmiyoruz. Kimi zaman kendimizden vazgeçmemek adına " kendimizi fark etmeyi" bile erteliyoruz hür irademizle. Toplumun değerlerine ve bizden beklediklerine biraz daha geç atabilmek için kendimizi. Büyüyen topluma karşı biraz daha çocuk kalabilmek için. Nihayetinde içimizde uyuyan Rıfat'ımızı uyandırıyorlar bizim. Bir yanımızda kalan çocukluğumuzun tecrübe noksanlığıyla ümidi ve ümitsizliği öğreniyoruz yavaşça. Devinim içerisinde biz mi küçük kaldık büyüyenlerin yanında yoksa büyüdüğümüzü mü fark edemiyoruz çocuk kalan yanımızla? Yaşam yağmur gibi bütün kararsızlığıyla yağıyor ve biz avuçlarımıza dolanla yetinmek durumundayız.