Zamanın İçinden

Yılların tecrübesiyle bu günlere gelmiş anneannelerimiz, babaannelerimiz, dedelerimiz... Bu büyüklerimizin ortak bir yakınması var: "Nerede o eski günler? Zaman çok değişti." Her ne kadar gençler olarak çoğumuz inkar etse de; sokaktan geçenlere gülümseyip selam vermek, özellikle büyüklere karşı vefalı olmak, şükretmeyi bilmek maalesef eskilerde kaldı. Zaman uçup gitti. Devir değişti. İnsanların çoğu halihazırdaki sisteme boyun eğdi. Bunun farkında olmak için illa yaşlı olmamız mı gerekiyor? Ya da bize şükretmeyi öğütleyen yaşlı bir yakınımızın hayatını kaybetmesi? Bu düşünceler zaman zaman "zaman"ı düşünmeye iter bizi. Peki zaman aslında nedir? Dallanıp budaklanarak var olmaya devam eden bir sarmaşık mı? İçtikçe aslında hiç bitmeyecek olan ama nedense sırrını tam kavrayamadığımızdan biz insanlar için çabucak tükenen bir su mu? Sevmeye başladıkça, sevilmeye başlandıkça gitgide kısalan bir yol mu? Yoksa sürekli değişimin evrensel bir adı mı? Ne söylersek söyleyelim, bizi gerçekten tatmin edecek ve bize zamanın varlığının ağırlığını derinden hissettirecek bir cevap bulamayacağız. Çünkü zaman insanın kontrol edemeyeceği bir şekilde hareket ediyor. Bu yüzden nasıl bir yapıda olduğunu anlayamıyoruz ve zamanı kendimize göre değil, kendimizi zaman göre ayarlıyoruz. Ancak her ne kadar ayarlamaya çalışsak da zamanın kişilere göre hızlı ve yavaş ilerlemesi durumu var. Mutlu ve heyecanlıyken hızlı, hüzünlü ve kızgınken yavaş geçtiği söylenir. Gerçekten de bu durum bizim zamanı nasıl yönettiğimize, ondan nasıl faydalandığımıza bağlıdır. Mesela kendi istediği mesleği yapamayan insanları düşünüyorum da bir an önce günün sonu gelsin isterler. Hiçbir şeyden keyif alamazlar. Adeta boşuna yaşıyorlardır. Kendilerine kalan zamanı da söylenmekle geçirirler. Bu durumda, yapmamız gereken işleri erteleyip duruyorsak, hiçbir şey yapmamaya devam mı etmeliyiz? 7 milyara yaklaşan dünya nüfusunun binde birinin bile bu durumda olması, bireysel psikolojiyi ve toplum düzenini şüphesiz tehdit edecektir. "Zaten okula/işe gidiyoruz. Yapacak çok işim var. Boş vakti nereden bulacağım?" diye düşünüyorsanız yalnız değilsiniz. Ancak yalnız olmamak haklı olmanın bir belirtisi değildir. Boşa geçen bir vakit olmamalı insanın hayatında. Boşa çıkarmaya çalıştığı vakit de olmamalı. Yapacaklarından arta kalan, verimli kullanacağı bir vakit olmalı. Bu verimli vakit, illa insanlığa somut bir fayda getirmek zorunda da değil elbet. Kişi bazen fayda getirmiyor olsa bile, kimseye zarar vermediği durumlarda bireysel mutluluğu için harcayabilir zamanını. Kimi zaman rahatlamak için, kimi zamansa sadece düşünmek için. Eğer zamanı bu şekilde kullanırsak kendimize ve çevremizdekilere de daha fazla vakit ayırabiliriz. Böylece zamanımızın biz farkında olmadan, anlamsızca geçmesini de engellemiş oluruz. Momo da çevresindeki insanlara bunu anlatmaya çalışıyor. Hayatı geçmişte veya gelecekte değil, şimdide, olduğu gibi yaşamanın daha doğru olduğunu gösteriyor. Öyleyse küçük mutlulukların çalınan zamandan sayılmadığı çıkarımını yapabiliriz. Peki zamanımız gerçekten çalındı mı ya da çalınacak mı? Yoksa an itibariyle çalınıyor, günden güne eksiliyor mu? Bunu engellemek için önce farkındalık gerekir. Bu sorunu kökünden çözmek istiyorsak da farkındalığı toplum içinde yaygınlaştırmak gerekir. Çünkü zamanımızı verimli harcamak sadece somut işler yapmayı gerektirmiyor, insanın öz benliğini tanımasına da fırsat veriyorsa; insan olarak birbirimize destek olmak, cesaret vermek bu kadar zor olmamalı. Olması gerektiği gibi birlikte hareket edersek, aynı Momo gibi zamana bağlı kalmadan mutlu bir şekilde yaşayabiliriz. Bence Momo, hayatın doğal akışını temsil ediyor. Saf, hayattan tek beklentisi mutlu olmak olan ve iyi bir dinleyici olan herkesin Momo gibi olduğu varsayılabilir. Hiçbir olaya dahil olmadan, kimse üzerinde baskı kurmadan, hayatın akışına kendini tam anlamıyla bırakarak mutlu olunabileceğini hissettiriyor. Aynı zamanda, tartışmalara girmeden, sadece insanları dinleyerek bile olumlu bir etki kurabileceğimizi gösteriyor. Zamana fazla takılmadan, geçmişi ve geleceği fazla düşünmeden anı yaşamak; daha doğru seçimler yapmamıza ve dolayısıyla daha huzurlu ve mutlu yaşamamıza vesile olacaktır. Zamanı yenmek, onun ötesine geçip ölümsüz olmak bu kadar basit işte.