Fahim Beylere...

İnsanlar dünyaya geldikleri andan itibaren duyguları da onlarla birlikte oluşmaya başlar ve zamanla şekillenir. Çocuklar oyuncakları için ağlarlar;ergenlik çağındaki bir insan ailesiyle, arkadaşlarıyla kavga edince üzülür, sinirlenir;yetişkin bir insan ise ailesi ve iş hayatı için endişelenir. Fakat insanlar asıl yalnızlıktan korkarlar. Bu yüzden de toplumda dışlanmamak için kendilerini olduklarından farklı gösterirler. Sevmedikleri bir filmi seviyormuş gibi yaparlar ya da çalışmak istedikleri iş, toplum tarafından hor görülür diye ilgilerinin olmadıkları bir işte çalışıp hayatları boyunca mutsuz olurlar. Bana sorarsanız bu konuda en büyük görev ailelere düşüyor. Aileler, çocuklarının her zaman arkasında durmalı ve iç dünyalarına girebilmeliler. İnsanların yaşantısında ikinci planda kalması zorunlu olan toplum ise farklı olan, düşünen insanları dışlamadan önce kendi yaşantılarına bakıp ''Gerçekten mutlu muyum?'' diye sorgulamalılar. Bütün bu düşüncelerimi daha iyi anlatmak için Abdülhak Şinasi Hisar'ın kaleme almış olduğu Fahim Bey ve Biz adlı eseri biraz değiştirerek farklı bir bakış açısının kapılarını aralayacağım... Fahim Bey'in babası Bursa'da yaşayan çok iyi kalpli bir insanmış. Fahim Bey de tıpkı babası gibi çok iyi niyetliymiş ve babasına da oldukça düşkünmüş. Fahim Bey, mektebi bitirdiği zaman babasına çok iyi bir hayat kuracağına ve artık onlara yük olmayacağına dair söz vermiş. Sırf babasının gözüne daha da yaranabilmek için İstanbul'da bir konak kiralamış ama konağa eşya almak için parası yokmuş. Bunun için de o günün şartlarında evine ekmek götürebilecek kadar para veren bir işte çalışmaya başlamış. Kafasını dağıtmak için sabahları kemanı eşliğinde şarkılar söyler, sonra da Haiciye'ye gidermiş. Günler böyle geçiyormuş ve bir gün babasını çok iyi tanıyan Bursa valisi, sadrazam olmuş. Fahim Bey'e daha iyi bir iş bulacağına dair söz vermiş ama sözünü yerine getirmemiş. Bir gün Fahim Bey'in babası çok rahatsızlanmış ve tedavi olmak için İstanbul'a geldiğinde oğlunun konağında kalmak istemiş. Aradan biraz zaman geçince babası, oğlunun bu yaşayış biçiminden mutlu olmadığını anlamış ama oğlunun bu gerçeği itiraf etmesi için bir süre daha beklemeye karar vermiş. Bu süre içerisinde bir gece babası rahatsızlığının verdiği ağrılardan dolayı uyanmış ve evde muhteşem bir keman sesi duymaya başlamış. Sese doğru yürümeye başlayınca Fahim Bey'in odasından geldiğini anlayıp bir süre oğlunun bu müthiş yeteneğine hayran kalmış. Fahim Bey çaldığı senfoniyi bitirip tam başka esere geçecekken babası alkışlayarak odadan içeri girmiş. Fahim Bey'in şaşkınlıktan dili tutulmuş. Babası ise oğluyla ne kadar gurur duyduğunu söylemiş ve daha küçük yaşlarda oğlunun bu yeteneğini fark etmediği için kendisinden utandığını belirtmiş ve şu sözleri eklemiş:''Artık çok yaşlandım Fahim ve buraya geldiğim günden beri senin mutsuzluğuna şahit olmak beni daha çok üzüyordu. Keman çalarken gözlerindeki ışığı görebildim ve mutlu olacağın yolda ilerlemeni istiyorum.'' Ertesi gün babası hayata veda etmişti ve Fahim Bey, babasının dediklerini bir kez daha düşündü. Hiç vakit kaybetmeden konağı sattı ve o parayla müzik okulu açtı. Okulun adına da babasının ismini verdi. Fahim Bey artık o okulda keman dersleri veriyordu ve birbirinden sevimli öğrencileri vardı. Öğrencilerine her bir beste çalınışını öğrettiğinde Fahim Bey, hayata daha umutlu bakmaya başlamıştı ve iyi ki kimseye aldırış etmeden bu hayatı seçmişti. Bu romanın gerçeğinde Fahim Bey, arkadaşlarının alaylarına maruz kalan ve istediği hayatı yaşayamadan insanlara kırgın olarak dünyadan göçüp gitmişti. Hayatında tek yolunda olan şey Saffet Hanım'la olan evliliğiydi. Hayatında hiçbir şey yolunda gitmemişti. Kültürlü ve çok iyi kalpli biri olmasına rağmen insanlardan hak ettiği değeri alamamıştı. Fakat hayatını babasının isteğine göre değil de kendi isteklerine göre yönlendirse daha mutlu bir hayatı olabilirdi. Kısacası;hayatı yaşarken insanların ne dediklerini değil, kendi düşüncelerimizi dikkate alalım ve herkesin kendisine göre doğruları olduğunu unutmayalım. Deniz Elçin Mumcu 21300965