BİZ HATAY'DA BAAÇEDE OYNARDIK

Her ne kadar göremediğim yılların çocukluk anıları ve herkesçe kabul edilen değerleri anlatılsa da; ben de Hatay'ın küçük, samimi bir yerleşim yerinde geçen çocukluk yıllarımdan izler buldum bu kitapta. Bizim en belirgin farkımız ise bahçede değil tam manasıyla ormanda oynamaktı oyunlarımızı. Sarımazı adlı dağlık ilçenin tam giriş tabelası ile başlayan mahallede geçti bu unutulmaz günler. Dört arkadaş, evlerimize oldukça yakın olan ve abilerimizden bize yadigar kalan bir ormanda geçirirdik günlerimizi. Çamlık adını verdiğimiz ortasında yaklaşık yarım metrelik tepecikler bulunan altın değerinde bir top sahasıydı orası bizim için. Yerlerde çamların rüzgara dayanamayan, bizim pür adını verdiğimiz ince yapraklarının kahverengileşmiş, sertleşmiş halleri ve onların aralarında her gün ayaklarımıza tırmanan karıncalar, ağaçlardaki bir kere bulaştığında kurtulması hiç kolay olmayan çam sakızları, hiçbiri engel değildi tüm günümüzü orada geçirmeye. Tüm anneler şikayetçiydi yemeklere dahi gelmeyen evlatlardan ama onlar da farkındaydı yaptıklarımızın, doğayla iç içe olmamızın, kurduğumuz sağlam arkadaşlıkların bizi her hatırladığımızda mutlu edeceğinin ve bize orada olmanın sadece iyi geleceğinin. Bizi tüm kötü alışkanlıklardan uzak tuttu o çamlık. Bir de kum sahamız vardı, her akşam büyüklerimizin top oynadığı bu sahaya gidip bizi oynatsınlar diye gözlerinin içine bakmak umudu, aramızdan birinin sahaya girmesiyle maç izliyormuş gibi onu izlememiz kardeşliği öğretti bize. Abimin kızacağını bile bile o bize çarpmasıyla yerle bir edecek topun önüne defalarca atladığımı bilirim. Tek derdimiz o gün ne kadar iyi oynayacağımız, ne kadar eğleneceğimizdi. Birimizin bisikletinin tekeri patladığında hepimizin bisikletini eline alıp yan yana yürüyebildiği, bisikletçi yamayı yaptıktan sonra yine o dikenlerin arasında korkusuzca yarışabildiğimiz tadı damaklarda kalan günlerdi. Annemin balkondan "Yemek hazır!" nidalarını duysam da sinir eşiği olan üçüncü duyurudan önce gitmemeyi, duymamış gibi yapıp tekrar oyuna dalabilmeyi o kadar özledim ki... Benim çocukluğumun güzelliği, mahallemize gelen ilk bilgisayarın gördüğü ilginin her şeyin üstünde olduğunu fark ettiğim gün yarı yarıya azaldı. Sıradanlaştı birçok şey. O çamlık artık hiçbirimizin ilgisini bilgisayardaki bir oyun kadar çekmiyordu. Dokuz yaşına kadar güneşin alnında, yağmurda hiç terk etmediğimiz çamlığı, bir sanallık uğruna terk etmişti herkes. İçlerinde bu duruma en çok karşı koyan ben olsam da sonunda ben de arkadaşlarımla olmak adına bırakmıştım bizi güzel, farklı, mutlu kılan vefalı çamları. Haftada birkaç kere uğrar olmuştuk oraya, kum saha artık uzak gelmeye başlamıştı, uğruna azar yemeyi kabullendiğimiz her şeyi bir kenara bırakmıştık. Bilgisayarın biraz yaygınlaşmasıyla ilk heves biraz geride kalsa da hiçbir zaman eskisi gibi olmadı hayatımız. Tam bu mutsuzluğu üzerimden atmaya çalışırken bir de Ankara'ya taşınma durumu çıktı karşıma. On yaşımda beşinci sınıfımda hiç alışık olmadığım tarzda insanlarla, binalarla, beton yığınlarıyla tanıştım. Her apartmanın önünde süs eşyası olarak kullanılan parkların dışında mahalle çocukları için hiçbir şey düşünülmemişti bu şehirde. Herkesin derdi önce hayatta kalmak sonra yaşadığı hayatı diğerlerininkilerden iyi kılmaktı sanki. Zamanla bu şehre karşı ön yargılarımı aşsam da hep özledim eski günleri. Bu özlem de hayatın telaşesine boyun eğdi. Liseye giriş sınavları, sorumluluklar derken bitmişti çocukluk. Her zaman biraz çocuk kaldığım söylense de ben hiç ulaşamadım ona, o çamlığı hala özlesem de orada dördümüz bir daha hiç bir arada olamayacaktık. Herkes farklı şehirlere, okullara, mahallelere dağılmıştı. Bense büyümüştüm lise öğrencisiydim bu sefer de üniversite hayalleri, hedefler, hayat endişesi başlamıştı. Bu düşünceler arasında belki ben de biraz herkes gibi olmuştum, unutmuştum çocukluğu. Ama o çamlığı, o günlerin bize kazandırdıklarını hayatım boyunca unutamam. Her önünden geçişimde yerine okul yapıldığını kabullenmek istemediğim o çamlıktan şimdiki çocuklar aynı duyguları alamadı diye hüzünlenirim. Her nesil bir öncekinden azını yaşayabilse de çocukluğumun büyük bölümünü güzel insanlarla o mahallede yaşadığım için her aklıma geldiğinde şükrediyorum. Günümüz çocuklarına çok suçlansalar da kendi seçimleri olmayan bu birçok duygudan yoksun sanal hayatları için çok üzülüyorum. Pek ihtimal vermesem de yeni nesillerin çocukluk yıllarını daha güzel, daha dolu, daha çok "baaçede" geçirmesini umut ediyorum.