KARMAŞIK DUYGULAR

İnsanın tek sırdaşı kendisidir. Karmaşık Duygular kitabında da anlatıldığı gibi insanın bir anın içindeki duygulardaki farklılıkları sadece kişinin kendisi hissedebilir. Düşüncelerle yaşananlar, yaşananların başkaları tarafından yorumlanması gibi çok farklıdır bazen. İnsanların bir olaya bakış açısı yorumladıklarıyla sınırlıdır. Hayatı, tanık olduğumuz olaylar sayesinde öğreniyoruz. Bu olaylar bazen üzüyor, bazen sevindiriyor, ama çok şey öğretiyor. İki yıl önce annemden bir telefon geldi. Dedemin hastalandığını hemen dedemlere gelmemi istiyordu. Sesinden çok endişeli olduğunu anlamıştım. Çünkü dedem kalp krizi geçirmişti. Sonrasında ameliyat ve yoğun bakım süreçlerinin devamında dedem iyileşmiş ve yanımızdaydı. Bu süreç içerisinde ailemin böyle bir olay karşısında nasıl bir bütün olduğunu ve hiçbir şeyin insan hayatından daha önemli olmadığını gözlemledim. Hayatımız rutin bir şekilde devam ederken, aniden yaşanan bu olay hepimizi bir araya getirmiş ve bakış açımızı değiştirmişti. Bu olay bir an için sevdiklerimizin hayatımızdan çıkıp gidebileceğini, sevdiklerimizi kaybetmenin yaşamımızda yaratacağı hüznü, boşluğu... onsuz neler yapacağımızı hatırlatmıştı. Bu olayı, insan hayatındaki duyguların bir saniye içinde veya bir dakika içinde ne kadar karmaşık bir hale dönüştüğünü anlatmak için yazdım. Gülerken ağlamak, üzülürken sevinmek yani siyahla beyaz gibi. Koşarken bir anda tökezleyip düşmek gibi. Hani bir anda canının yanması gibi. Çok severken terkedilmek gibi. Ya da hiç sevilmemek gibi. Yalnız kalmamak için arkadaşlıklar kurarsın, insanlara güvenirsin, ama karşına çıkan insan hiç de umduğun gibi değilse hayal kırıklıkları peşi peşine gelir. Harcadığın zamana, verdiğin emeğe, gösterdiğin çabaya üzülürsün. Çünkü boşuna olduğunu anlarsın. Sonra sil baştan yeni insanlar tanımaya koyulursun. Böylece düşe kalka hayatı öğrenirsin. Duygularında yaşadığın karmaşıklığa anlam vermeye çalışırsın. Yaşarken karşılaştığımız olaylar sayesinde, tecrübe ediniriz. Tanıdığımız her insanın bir öyküsü vardır. Bazen bu öyküde kendimizi buluruz, bazen çok sıra dışı gelir. Hayatımıza giren insanların hikayeleri, bize çok şey öğretir. Farkına varmadan bu hayatlardan doğruyu yanlışı ayırt ederiz. Sırlarına ortak olduğumuzda yada bizim sırlarımıza ortak olduklarında paylaşım başlamıştır. Bu paylaşımı doğru insanlarla yaptığımızda, hayat daha güzelleşir diye düşünüyorum. Yağmurdan sonra çıkan güneşin, ışıklarıyla oluşan gökkuşağına baktığımızda renk geçişleri her insanı mutlandırır, uzun uzun seyre dalarız. Ama siyahtan beyaza geçerken, arada oluşan gri tonlar aynı hissi uyandırmaz insanda. Aradaki gri tonların içinden hoşumuza gideni seçmeye çalışırız. Yani siyahla beyaz arasında o kadar çok renk vardır ki, saymakla bitmez. Dünya da öyle değil mi? Tıpkı hayat gibi, tıpkı insan gibi, tıpkılar o kadar çok ki saymakla bitmez. Yaşamla ölüm arasındaki çizgide yürürken, çizginin dışına çıkmamak için ne kadar dikkatli olursak, o kadar az canımız yanar. Ama bazen zikzak çizen insanların hayatlarına tanıklık ettiğimiz de olur. Bu belki bir aşk, belki bir arkadaşlık, belki bir iş ortamına sürükler. İşte bu dönemde eğer her şey su gibi akıyorsa ne mutlu. Ama su yolunda iri taşlar varsa, su taşlara çarparak yolunu bulacaktır. Acı ya da tatlı geçen her günün muhasebesini yaptığımızda, eğer tatlıdan çok acı canımızı yakıyorsa, yürüdüğümüz yolda çok taş var demektir. Yapılan her hatanın, konuşulan her yanlış sözcüğün geri dönüşü olmayan yollara götürdüğünü hepimiz biliriz. Bazen hayatımıza girmesine izin verdiğimiz insanların bizimle paylaştıkları sırlar, hayatımızda dönüm noktamızı oluşturur. Bu ya mutlu eder ya da acı verir. Verdiğimiz kararlar doğruya götürdüğü gibi bazen de yanlışa götürür. Hayata tek pencereden bakmamaya özen gösterirsek, sanırım yanlışlarımızın sayısı daha az olur. Doğru çizgide, sapmadan yolumuza devam etmek, hatalarımızı ve karmaşık duygulara kapılmamamızı sağlar.