Devam Etmek Dürtüsü

Devam etmek için bir neden ararsınız. Her şey çok kötü olsa bile, ilerlemek istersek her şey ufak bir nedene bakar. Belki o gün havanın tam sevdiğimiz kıvamda olması, bir sokak köpeğinin kuyruğunu sallayarak gelmesi, sokakları arşınlarken küçük bir bebeğin size yansıttığı tebessümü... Bazen de devam etmek için süreklilik ihtiyacı hissederiz. Hayatımıza öyle bir eylem yerleştiririz ki her sabah kalkmamıza sebep olur. Belki spor yapmak olur, belki soğukta kedileri beslemek ya da her cuma akşamı komşuda içilen bir bardak Türk kahvesi... İnsanların kişiliklerine göre çeşitlilik gösterir bütün bunlar ancak buluştukları nokta inkar edilemez: Hepimiz devam etmek isteriz ve bu yüzdendir tüm arayışlarımız. Peki, neye devam etmek isteriz? Bu ayrı bir konu. Kimileri sadece ve sadece yaşamaya devam edebilmek ister, hasarlı hayatlarını en temelden forma sokmak için ilk önce yaşamayı başarmaları gerekmektedir. Ertesi sabahın havasını içine çekmek gerekmektedir onlar için, bu yüzden karşılarına çıkan herhangi bir şeye tutunmak isterler. Ne olursa olsun. Bazen sonuç verir, şans eseri sağlam bir dala tutunmuşlardır. Sağlıklı bir ağaç ve sağlıklı bir dalla İkarus misali güneşe yakın giderler, sonları aynı olmasın. Öbür senaryoda ise tutundukları bir ağaç dalından çok çürümüş bir bitkinin sapıdır. Tuttukları gibi ellerinde kalır, bir başka hayal kırıklığını daha kaldıramazlar. Düşerler. Yaşama devam etmeyi ise aşmıştır bazıları da. Daha başka kaygıları vardır. Bunu iyi özümsemek için bir senaryo tasavvur edin. Başkarakter olan kişi mutlu olmalıdır çünkü hayal ettiği işi yapmaktadır. Ne olmalı mesleği? Ressam olsun... Kariyerinin ilk başlarında ondan mutlusu yoktur ne var ki zaman geçtikçe tükendiğini hisseder. Çizemez, çizse bile zevk alamaz. Mutsuzluk tüm ruhunu sardıkça tüm sağlıksız alışkanlıklarını arttırır; sigara, içki veya adını siz koyun. Tüm bunlar mutsuzluğunu daha da tetikler ve kısır döngüye girmiş bulunur. Devam etmek ister, dönüp durmak bir müddet sonra ona dengesini kaybettirir. İşte amacı budur, çizmeye devam etmek. Tutkusunu sürdürmek! Dolayısıyla herhangi bir şey, süreklilik arz ettiği müddetçe sorununu çözecektir. İlk örnekte olduğu gibi, bu da her zaman olumlu sonuçlanmayabiliyor. Hayatın kendisi gibi... Tek bakışta süreklilik vaat eden şeyler, her zaman bu vaatlerini yerine getiremeyebiliyor. Bu biraz da neye umudunuzu bağladığınıza göre değişiyor. Bir kişi gibi yani... İnsanlar geçicidir ve tutunulacak bir tarafları da yoktur. Kalmaya diye gelirler ancak ilk yaptıkları şey kalkıp gitmek olacaktır. Kimse de bu yüzden suçlanamazdır, bu insanların doğasıdır. Dolayısıyla yaşamınızı sizi gerçekten taşıyamayacak olan şeylere ve kişilere bağlamak sonuç vermemekle birlikte mevcut durumu daha kötü bir hale bile getirebilir. Bu nedenle neyin sürekli olacağı ve neyin bizi hayat oyununda canlı tutacağını bilerek atılmalıyız belki de bu arayışa. Kendimizi kandırmadan, geçici şeyleri kalıcı zannetmeden... Kendinizle yaptığınız bu dürüst konuşmadan sonra bir farkındalık oluşmalıdır, her şey geçici ancak bir tek siz kalıcı. Bu yüzdendir artık başkalarına ya da bir şeylerde aramadan umudu, kendinizde aramaya başlarsınız. Her şeyi kendinize bağlarsınız. Haruki Murakami'nin devam etmek için yaptığı, daha doğrusu tutunduğu koşma alışkanlığını anlattığı Koşmasaydım Yazamazdım isimli kitabı hatta sadece bu kitabın ismi bile bunu açıklamaya yetecektir. Murakami gibi devam etmeyi kendine bağlayanlar ve örnekte verdiğim ressam gibi tüm umudu başkası olanlar her ne kadar farklı sonuçlarla karşılaşsalar bile tekrar ediyorum; amaçları ortaktır. Hayat oyununda aktif olmak ve sevdikleri şeyi yapmayı sürdürmektir. Her ne kadar karamsar olunursa olunsun, insanın içindeki devam etme isteği cılız bir mum ışığı kadar bile olmasa yine de yanmaya devam edecektir. Maharet ise bu cılız ışığı nasıl beslemek olacaktır. Peki, siz kendinizi bu konumda düşünürseniz ya da çoktan tüm bunlarla