OPERADAKİ HAYALET VE BEN

Andrew Lloyd Webber'in Fransız yazar Gaston Leroux'un aynı adlı romanından uyarladığı müzikali Operadaki Hayalet, filmini izlediğim ve müziklerini duyduğum andan itibaren en sevdiğim müzikal haline gelmiştir. En büyük hayallerimden biri bir gün bu müzikali canlı olarak izleyebilmekti ve iki yaz önce annem ile birlikte yaptığımız bir gezi sırasında bu hayalimi gerçekleştirme fırsatı buldum. Anneme gezi planlarımızın arasına Operadaki Hayalet müzikaline gitmeyi de eklemek istediğimi söylediğimde bu isteğimi kabul etmesi ve hemen biletlerimizi alması beni çok mutlu etmişti. Daha müzikale gitmemize birkaç ay olmasına rağmen ben bir çocuk gibi heyecandan yerimde duramıyordum. Uzun bir bekleyişin ardından müzikale gideceğimiz gün sonunda geldi ve diğer günler gezimiz daha uzun sürsün diye zamanın yavaş geçmesini dilerken o günün sabahı gözümü açar açmaz bir an önce akşam olmasını diledim. Müzikalin oynandığı tiyatroya adımımı attığım andan itibaren büyülenmeden edemedim. Eski dönemlere olan merakım yüzünden görevliler bizi binanın içerisine aldıktan sonra müzikal başlayana dek etrafımı gözlemledim. Dışarıdan eskiymiş gibi görünen tiyatronun içi nostaljik havasını korumasının yanı sıra gayet bakımlı ve temizdi. Bu büyüleyici mekanın dekorasyonunda kullanılan koyu tonlardaki renkler ve loş ışıklar sizi daha müzikal başlamadan melankolik bir havaya sokuyordu. Duvarlar, mobilyalar, yerler ve diğer her şey klasik tarzdaydı. Neredeyse bir asırlık olan tiyatro binası sanki hala ilk döşendiği halde duruyor gibiydi. Dışardan bakıldığındaki binanın görünüşü gibi bekleme alanı da küçük bir yerdi. Binanın dış görünümünün ve bekleme alanının aksine müzikalin oynandığı salon kısmı devasa büyüklükteydi. O güne dek bulunduğum en büyük tiyatro salonuydu. Koltuklarımıza yerleştikten sonra bütün ışıklar söndü ve etraf kapkaranlık oldu. Heyecanla müzikalin başlamasını beklerken bir anda kilise orgunun sesi her bir yandan salonu doldurmaya ve ışıklar müziğe uygun olarak yanıp sönmeye başladı. Müzikalin en sevdiğim melodisi yani uvertürü çalıyordu. Kulağıma gelen müzik sesi beni o kadar çok etkilemişti ki müziği canlı olarak dinlemenin radyoda veya herhangi bir kayıttan çok daha iyi olduğunu bir kez daha anlamıştım. Müzikaldeki oyuncular ve müzikler tabi ki de bir Broadway müzikalinden bekleneceği gibi harikaydı. Ancak benim için bu müzikali daha önce gittiğim opera, müzikal, konser gibi sanatsal etkinliklerden farklı kılan en büyük özellik oyunculuk veya orkestra olmadı. Muhteşem sesler, oyunculuk ve orkestranın yanı sıra sahnenin arka tarafında gözle görülmese bile kesinlikle kendini hissettiren müthiş bir ekip vardı. Ses sisteminden tutun görsel efektlere kadar her şey harikaydı. Benim için Operadaki Hayalet müzikalinin en güzel şarkısı müzikalle aynı adı taşıyan Phantom of the Opera'dır. Ve bence müzikaldeki en unutulmaz sahne de bu şarkının söylendiği sahneydi. Bu sahnede Phantom, Christine'ni sahne arkasındaki odasından kaçırdı ve onu opera binasının altında bulunan yaşadığı yere götürdü. Yolculuk sırasında sislerin arasından suda kayıkla gittiler ve etrafı aydınlatan tek şey mumlardı. Görsel efektleri hazırlayan ekibe olan hayranlığımın en büyük sebebi de bu sahnenin gerçekçiliği, insanı içine çekişi, insana o anı gerçekten yaşatıp insanın içini ürpertişi oldu. Bu müzikale gitmeden önce canlı olarak izlemeyi en çok beklediğim sahne buydu ve o kadar güzeldi ki sadece o sahneyi izlemek için bu müzikale bin kere bile gidebilirim. Tabi ki de her sahne güzeldi, bütün efektler profesyonelce hazırlanmıştı ve müzikal boyunca her şey tamamen pürüzsüz ilerledi. Yine de ne olursa olsun belki efektlerin mükemmelliğinden belki de o sahnenin içeriğinden o sahneyi canlı olarak yaşadığım anı hiç unutmayacağım ve benim için her zaman müzikalin en iyi sahnesi olmaya devam edecek. İki yaz önce en büyük hayallerimden birisi Operadaki Hayalet müzikalini Broadway'de izlemekti ve bu hayalim gerçekleşti. Bütün akşam, binaya adımımı attığım andan itibaren büyüleyiciydi. Hatta her şey o kadar harikaydı ki o beni en çok etkileyen sahnede Chritine rolünü ben oynamak istedim, Phantom'un karşısında olmayı diledim. Böylece küçük yaşlarımdan beri gelen ses sanatçısı olma hayalim yeni bir boyuta ulaştı. Artık yeni hayalim bir gün Broadway'de, o sahnede, Christine rolünde Operadaki Hayalet müzikalinde oynayabilmek oldu. Umarım bir gün bu hayalimi de gerçekleştirme fırsatı bulurum. Z. Pelin CAN