Hayata Bağlayan Bir Duygudur Umut

Bütün duyguları bir masaya serseler, benden de sadece bir tanesini seçip dünyaya dağıtmamı isteselerdi seçimim umut olurdu. Çünkü birçok insanın aksine aşkın sevginin olduğu bir masada bile en güçlü duygunun umut olduğunu düşünüyorum. Eminim aklınızdan 'En son umut ölür' benzeri bir kalıp da geçmiştir. Hayır, bu kalıba da katılmıyorum. En son sevgi ölür, nefret ölür, acı ölür ama umut... Umut benim gözümde bütün duygular arasında en hassas olanı. En ufak olumsuzlukta, çaresizlik hissiyle yokluğunu yaşatan, aratan, özleten son derece kırılgan umut dedigimiz duygu. Bu anlattıklarımla paralel olarak umudu bir de yokluğundan başlayarak farklı bir bakış açısıyla anlatmak istiyorum. Umudun yokluğu bizi büyüklü küçüklü olaylar karşısında, en savunmasız anımızda, hatta ona sonuna kadar muhtaçken bile gelip bizi vurabiliyor. En basitinden başlayıp başarıya dair bir umuttan bahsedelim, düşük bir notla ya da olumsuz bir eleştiriyle karşılaştığımızda umut, sanki çoktandır uçup gitmeye niyetiymiş gibi nazlanıyor. Kolundan tutup umudu yerine oturtmak, hatta onu yerine yapışmak icin kendimizi bazen gercekliğine dahi inanmadığımız şeylerle kandırmamız gerekebiliyor. Neyse ki böyle basit iniş çıkışlarda, her ne kadar sıkışınca tekrar kalkıp gitmekten asla çekinmese de, umut nazlanmayı bırakıp bize destek çıkıyor. Bir de hayatta başarıdan çok daha önemli, öncelikli şeyler var tabii. İnsan ilişkileri, huzur, fiziksel ve mental sağlık hayatın içinden seçtiklerim umutla güçlü bağlarında ötürü. Daha ciddi konulardan bahsetmeye başlamışken tekrar 'Umut her yerde vardır' sözüne dönmek istiyorum. Yalnızsanız, insanlığa inancınızı ve insanlara olan güveninizi yitirdiyseniz umut da çoğu zaman sizi terk edip gider. Olaylara benim gibi yaklaşık bu açıdan yaklaşıyorsanız o da sizi yalnız bırakır ve umuda muhtaçlıkla düşüncelere boğulursunuz. Umudun yokluğuyla gelen bu durum zamanla içimizde büyüyüp bazen mental bazense fiziksel hastalıklara bile dönüşebiliyor. Thomas Bernhard'ın umut ve saglığa olan yaklaşımının beni bu noktada etkisi altına aldığını söyleyebilirim. İnsan, sağlığı sıhhati yerindeyken çevresindeki insanların ve ilişkilerin kıymetini bilemiyor, ancak hastalık bizi bulunca sosyal birer varlık olmanın kıymetini anlıyoruz. Sevdiğimiz, önemsediğimiz insanlar gerek varlıklarıyla gerekse sözleriyle hayata tutunmak için bir umut kaynağı olabiliyorlar. Bernhard aslında kendi hayatından sunduğu, yapayalnız geçirdigi bir dönemin kesitleriyle kendiyaşadıklarımı, anılarımı da eşlestirerek yazarın içinde bulunduğu umutsuzluğu paylaşma fırsatı yakaladım. Paylaştığım bu umutsuzluk, Bernhard'ın desteğe en çok ihtiyacı olduğu dönemde ailesinden bu ilgiyi görememesi, üzerine ilgisini hiçbir zaman esirgemeyen, aynı hastanede bakım gördüğü ve belki de bu yüzden onu anlayabilen tek insanı, büyükbabasını da kaybedince içimde çığ gibi büyüdü. Sevdiğiniz bir insanı yitirmek kadar acı bir şey yokken bir de üzerine umudu ilave ettiğiniz, umutla bağdaştırdığımız bir insanın kaybının acısını aklım almıyor bile. Yazar ilerleyen sayfalarda böyle bir kaybın insanı böylesi ağır duygularla tam anlamıyla başbaşa bıraktığını anlatmaya calışsa da son umudu sevilen bir insanla tamamen yitirmenin acısını düşünmek bile gögüsüme bir yük bindirdi. Umutsuzluk bu noktada yaşama hevesimi kaybetme korkusu ve hayata olan inancımla birleşip beni derin bir kedere sürükledi. Hayatın içinden alınan böylesi uç kesitler bana umutla yasamın birbirine ne derece bağlı olduğunu tekrar tekrar hatırlatıyor. Umut, her ne kadar hassas ve narin olsa da varlığı bizi yaşama bağlayacak, zorluklara rağmen devam edecek gücü verecek kadar yoğun bir duygu. Hayat bize her ne sunarsa sunsun umudumuzu asla yitirmemek ve hep hayata bağlı kalabilmek dileğiyle... Kayn akça Bernhard, Thomas. Nefes-Bir Karar. N. p.: Sel Yayıncılık - Çağdaş Dünya Edebiyatı Dizisi, 2016. Print.