BİLEMİYORUM !

! ! Hiç kimse sorgulamayı ve merak etmeyi bilerek gelmedi bu hayata. Bu iki özellik insanın içinde vardır elbette ama sadece canlanmayı bekleyen iç güdüler olarak beklerler. İnsan oğlu meraklıdır ve de sorular sorar etrafına tabi, ancak başka insanların bize öğretmesini, nasıl yapacağımızı göstermesini isteriz inatla, ısrarla. Peki durum bu olunca suçlu sözde öğretmenler midir yoksa insanın kendisi mi ? Niye tek başına bir işe başlamak bu kadar zordur ? Bize dayatılanlar her zaman doğru mudur ? Yoksa eğer sorarsak başımıza geleceklerden mi korkuyoruz. Bilemiyorum ! Hiçbir zaman anlayamayız bunu eğer kendi ! kendimize deşmessek konuları, aklımıza takılanları...! Akvaryumda ki bir japon balığını ele alalım mesela. Balık, tüm hayatını o ufacık su dolu camdan kafeste geçirir ve hiç sorgulamaz nerede olduğunu, neden o akvaryumda olduğunu, onu oraya kimin koyduğunu veya camın ötesindeki dünyanın nasıl olduğunu. Doğar, büyür ve ölür. Bu yüzden de bir süs eşyası olmaktan ileri gidemez. Şimdi soralım kendimize; Japon balığından farkım ne benim ? Ben şöyle bir cevap vermek istiyorum kendi adıma: Ben doğduğumda, evet belki de hiçbir fakım yoktu o ufak aptal balıktan ama zaman içinde büyüdüm ve öğrendim. Hatta ve hatta daha da ötesi öğrenmeyi öğrendim. Sordum kendime neden buradayım, amacım nedir ve neye hizmet etmekteyim bu dünyada ? Ben kendimi, sorgulamayı, merak etmeyi ve de korku duymadan soru sorabilen azınlığın bir parçası olarak görürüm her zaman. Belki sadece egomu tatmin etmeye çalışıyorum. Bilemiyorum ! Bildiğim şey ise bu dünyaya insan olarak gelen ama balık gibi yaşayanların sayısında göz ardı edilemeyecek bir artış olduğudur. Gerçekleri görmekten aciz, kendinin ve etrafının farkında olmayanlara, bir karıncaya bile faydası dokunmayanlara bu sözlerim. Dünyaya at gözlüğü ile bakmak kolay geliyor insanlara galiba. Boşuna dememişler cehalet erdemdir diye. Mantık şudur ki; sormazsan, düşünmezsen ve yargılamazsan seni mutsuz edecek bir sonuca ulaşmazsın. Durum böyle olunca da durur mu tilkiler yerinde. Bilemiyorum ! Etrafta onca insan varken kullanılmayı, hor görülmeyi bekleyen. At önüne bir ! kemik. Bravo !! Dört çeşit insan olduğunu var sayarsak dünyada; bunların ilki, kendimi de dahil ettiğim suyu bile düşünerek içen gruptur. İkincisi tilkiler diye bahsettiğim kendini uyanık sananlar veya siz onlara yırtıcı balıklar da diyebilirsiniz. Üçüncüsü balıklardır. Dördüncüsü ise birşeylerin farkında olup da bana dokunmayan yılan bin yaşasın kümesi, yani hayırsızlar kargalar. Şimdi ise şu soru kurcalar kafamı, çıkmaz aklımdan geceleri; Tilkiler bu dünyada vardı ve varolmaya da devam edecek. Bu düşünceye alışmak bile çok zor ama asıl konu etrafımda balık mı tercih ederim yoksa hayırsız kargaları mı ? Galiba hayırsızlar hep daha çekici geldi bana. En azından düşünüyorlar ve anlıyorlar değil mi ? Bilemiyorum ! Düşündükçe karışıyor aklım. Sonuca ulaşmaktan uzaklaşıyor muyum acaba ? Haha hiç sanmıyorum ! Ben sorardım, soruyorum ve de soracağım. Tilkiler korkar ben ve benim gibilerden. İnat değil mi be kardeşim ! Düşüneceğim ve de bulacağım doğru olanı, yıkacağım tilkilerin ördüğü duvarları ve görecek tüm dünya araştırmanın, sorgulamanın gücünü. Ben bu şekilde düşündükçe belki bitiremem tilkilerin soyunu ama biliyorum ki gücümden değil zekamdan korkarlar benim, kaçacak delik arar her biri kuyrukları bacaklarının arasında. Bu arada hazır sona doğru gelmişken unuttuğum bir noktayı da ekleyeyim. Dört çeşit insandan bahsettik. Balıklar, kargalar, tilkiler ve biz. Bize de bir yakıştırma yapmayı da yazının en başından beri görev edindim kendime. Sonuçta tilkiler her zaman korkarlar aslandan. Biliyorum !