Lütfen Fotoğrafımı Beğenir Misin?

Okulların başlamasıyla ders sırasında telefon kullanma günlerim de resmi olarak başladı. Dört aylık bir tatilin her anında elimde telefon olduğundan bu alışkanlığımı bir şekilde okul yaşamına da entegre etmem gerekiyordu. Eskiden boş zamanlarda kitap okuyanların, film izleyenlerin, müzik dinleyenlerin yerini şimdi avuç içi büyüklüğündeki ekrana hipnotize bir şekilde bakanlar aldı. Sosyal medya platformları hayatımın öyle büyük bir kısmını ele geçirdi ki herhangi bir bildirim gelmemesine rağmen her otuz saniyede bir telefonumu kontrol etmeyi kendime görev haline getirdim. Günde en az bir fotoğraf paylaşıp gelen beğenileri hesaplamak ve aynı oranda diğer takip ettiğim kişilerin fotoğraflarını beğenmek de rutin aktivitelerimin başında geliyordu. Bu durumu başlarda oldukça normal karşılarken geçen hafta sonu izlediğim Black Mirror'ın 3üncü sezon ilk bölümü tüm düşüncelerimi tepetaklak etti. Gün geçtikçe daha da tehlikeli bir noktaya varan beğenme ve beğenilme arzusunu ilk defa bu kadar çarpıcı bir şekilde izledim. Daha önce hiç sevilmeyen bir insan gibi tanımadığım insanların bile ilgisine muhtaç olduğumu fark ettim. Bitmek bilmeyen bir açlık vardı içimde. Daha fazla izlenme, daha fazla görüntülenme... Ancak bu şekilde varolabilirmişim gibi hissediyordum. Tıpkı en sonunda sosyopat bir hal alan ana karakter gibi. Oysa her şey bir tıkla var olup bir tıkla yok olabilecek kadar sahteydi. İzleyenler bilir Black Mirror serisi başlı başına bir insanların teknolojiye olan bağımlılığının eleştirisi. Üçüncü sezonun ilk bölümünde ise bir kadının sadece sosyal medya profili üzerinden beğenilmek için neleri göze alabileceği eleştiriliyor. Ne kadar da tanıdık bir hikaye değil mi? Ve durup bir düşününce kendimi tam olarak o kadının yerinde görüyorum. Sırf son dönemde oldukça popüler olduğu için eskiden asla okumayacağım yazarların kitaplarıyla ilgili paylaşımlar yapıyorum ya da iç dizaynı fotoğraf çekmeye çok müsait olduğundan evimin kilometrelerce uzağındaki bir kafede saatlerimi öldürüyorum. Tatile gittiğim, gece dışarı çıktığım, bir sürü arkadaşa sahip olduğum anlaşılsın diye kendimi şekilden şekle sokmaktan da asla rahatsız olmuyorum. Bu satırları yazdığıma göre yaşadıklarımdan ders almış gibi görünsem de içinde bulunduğum sanal gerçekliğin bir parçası olmak için bu yaşantıma eskisi gibi devam etmem şart. O sayede artıyor takipçiler, beğeniler ve yorumlar. Çünkü günümüzde sosyal platformlar insan içinde değer görmenin en önemli kriteri. Kendimi baz alıyorum bu çıkarımları yaparken. Örneğin; sosyal medya hesaplarında sahip olduğu takipçi sayısına göre insanları belirli kategorilere yerleştiriyorum. Paylaştığı fotoğrafların içeriğine göre karşımdaki insana dair bir kişilik analizi yapıyorum. Tüm bu bilgiler o insanlara dair nasıl davranmam gerektiğinin haritasını çıkartıyor önüme ve bu sayede kiminle arkadaş olup olamayacağıma karar veriyorum. Aynı zamanda imrendiğim, kıskandığım ve içten içe keşke onun yerinde ben olsam dediğim hesapları da takip ediyorum. İşte, asıl sorun da burada başlıyor. Gerçek olmayan dünyanın gerçek olmayan fenomen insanları beni de etkisi altına alıyor hem de hiç istemememe rağmen. Her gün gezen, alışveriş yapan, günlük sorunların hiçbirini kafasına takmayan, gülen ve eğlenen insanları gördükçe kendi hayatımın ne kadar da sıradan ve sıkıcı olduğunu düşünüyorum. Tam da o anda başlıyor sosyal medyanın insanı sonu olmayan bir bataklığa çekme serüveni. Kendimi dur durak bilmeyen bir yarışın içindeymiş gibi hissediyorum ve diğer yarışmacılara ayak uydurmak için ben de elimdeki tüm kozları kullanmaya çalışıyorum. Sonuç ise ortada, bir beğeni daha alabilmek için gerçek hayatta yüzüme bile bakmayan insanların gönderilerini beğeniyorum. Emre Çakmak 21400261