Gerçek Yiğit Benim

Bir anda sustu kafamdaki sesler. Hava çelik soğukluğuna büründü. Yanıyordu anamın kafası ocakta. Çıkarmalı mıydım ordan kafasını? İyi de nasıl girmişti oraya? En son hatırladığım kulaklarımı sağır eden ses ve anamın ocağa doğru düşen vücuduydu. Ne yapmıştım ben, elimde silah, kafamdaki sesleri susturmuştum sanırım. Neye bedel olmuştu bu? Anam yoktu artık ama babamla ben huzurlu muyduk ki? Ne yapmam gerekiyor şimdi? Kaçıp saklanmam lazım. Belki ölene kadar saklanacağım ama ah yine mi o köpek? Kokladı buldu beni yine. Peşimi bırakmamış yerimi herkese göstermişti. Bir tek o değildi ki peşimi bırakmayan: Hortlak babam, kızgın babaannem, kafayı yemiş köylüler, acımasız ancak aşık amcalarım, hatta hala var olduğuna inanamadığım kendi ruhum... El birliğiyle öldürttüler anamı bana. Birtanecik anamdı o benim. Biliyorlardı onu öldürebilecek tek insan bendim. İnanılmaz güzellliğine tutuluyordu, aşık oluyordu onu öldürmeye gelenler. Herkes için Allah'ın dünyaya hediyesi iken, benim için anaydı sadece. Ne kadar savundum korudum onu kendi kafamda, hatırlamıyorum hatta hiçbir şeyi hatırlamıyorum şimdilerde. Bazen nenemin ağıtları yankılanıyor kulağımda. Beni katil etti o da amcalarım da. Umrumda mı peki? Kızgın mıyım onlara? Hayır, kızamıyorum onlara. Hiçbir şeye kızamıyorum. Kafamdaki tüm sesler sustu. Dünya benim için boş bir kutudan farksız şu an. Sürüklüyor jandarmalar. Kendimi hayal ediyorum şimdi. Ne farkım kalmıştı babamdan? Hortlaklık babadan oğla geçen bir şey mi ki acaba? Öyle değilse neden babamı hortlaklıktan kurtarmak uğruna ben hortlak oldum. Kaldı mı hortlak olmaktan bir farkı hayatımın? Babam yılan olup sürünürdü yerlerde, şimdi ben sürünüyorum yerlerde. Huzura kavuşamazdı anamın ölmesini isterdi o, şimdi ben huzura kavuşamıyorum, yetmedi anamı öldürmek, herkesi öldürmek istiyorum. Gülemezdi ite kopuğa hizmet ederdi o; ben de unuttum gülmek ne demek, konuşmak ne demek, arkadaş ne demek, insan olmak ne demek... Kurtuldu şimdilerde, belki cennette belki cehennemde yaşıyor huzurla. Peki ya ben? Ölmekten beter oldum. Belki bedenim orada ama fark eden yok. Ruhum zaten kalmadı. Hepsi ruh emici, herkes onun için, babam için emdi ruhumu, yok etti. O rahat etsin diye oldu her şey. Madem yiğitti, madem kimseden korkusu yoktu kendi elleriyle alsaymış anamın canını. Hortlak haliyle tüm köyü delirteceğine anamı öldürseymiş. O da yapamamış, kardeşleri gibi o da aşık olmuş anama. Ne yiğitliği yiğitlik, ne kocalığı kocalık, ne de babalığı babalık... Keşke dönüşseydi karıncaya da biri basıvereydi üstüne. Baba dediğin fedakar değil midir? Hangi baba kendi iyiliği için çocuğunun hayatını mahvetmek ister? Bunu ona sormak lazım, babam diye geçinen adama. Peki anam? Onun ne suçu vardı? Hiçbir zaman istememişti bu olanları. En başından evlenmeyi bile istememiş. Tanıdığım tek fedakar insandı. Benim için fedakardı. Belki tüm köy, tüm insanlık ona düşmandı ama benim adeta suyumdu, havamdı. Gidebilir kaçabilirdi ama benim için kalıp acı çekiyordu. Hayatında bir kere bile istediği şey olmamış neredeyse her şeyi zorla yaşamış anam, bu sefer de yapmadığı şeyler için suçlanıyordu. Bunca yıl benim için her şeyi yapan kadına, anama borcumu ödemem gerekmez miydi? Ben gitsem kim duracaktı arkasında? Kim kalacaktı ona insan olarak bakan? Ben onu vurmadım. Ben onu kurtardım. Onu vurup cennete yolladığım an; hortlağın, kendini yiğit sananın, köylülerin, cahil cühelanın elinden kurtardım. Bunu bir ben bileceğim işte. Hangi çocuğa anasının hayatını kurtarmak nasip olur ki? Varsınlar katil desinler, varsınlar kanımızı yerde bırakmadı desinler. Bana anamı onlar öldürtmedi. Ben anamı suçlu diye vurmadım, masum diye vurdum. Ben sadece anamı kurtardım. Ben, Halil'in oğlu, Esme'nin can yoldaşı, köyün delisi, mapushanenin dil yutmuşu, Hasan... Büyüdüm, anamı kurtardım, yiğit oldum; babam gibi sahtesinden değil hem de gerçek cesur yiğitlerden. Not: Bu ödevimde, romanın ana kahramanı Hasan'ın iç dünyasını yansıtmaya, adeta dışarıya karşı söyleyemediklerini okuyucuya aktarmak istedim.