Bir Önemli Müessese

İstisnaları görmezden gelecek olursak çoğu insan içten içe evlilik hayali kurar. Nerdeyse herkes geleceğiyle ilgili hayaller kurarken eşini ve çocuklarını o hayalin içine dahil eder. Bu bize nasıl aşılanmış kesin bir fikrim yok fakat yıllardır izlediğimiz dizilerde ve filmlerde ailelerin olmasının bile etkisi olabileceğini düşünüyorum. Hayallerimizi güzel, iyi anlaşan, tatlı aileler süslerken unuttuğumuz şeyler ise o ailenin sıkıntıları, kavgaları ve ailedeki geçimsizlikler. Kimse kurduğu hayallere kapıları çarpıp evi terk eden eşi veya ergenlik döneminde ailesiyle kavga eden çocukları koymak istemez. Hele ki en büyük sıkıntı olan monotonluk insanın aklının ucundan bile geçmeyebilir. Erkek salonda gazetesini okurken kadının mutfakta yemek yaptığı veya evi süpürdüğü senaryo kimsenin hayallerini süslemez. Oysa ki tüm bunlar evliliklerin gerçekleri olup çoğu evlilikte aile bireylerinin yaşadığı durumlardır. Çocukluğumdan beri evlilik konusu benim için tam bir soru işareti olmuştur. Sürekli iyi ve kötü yanlarını düşündüğüm bu olgu zaman zaman beni korkutmakla kalmıyor, etrafımdaki evli çiftlere sinir olmama sebep oluyor. Evlenmek için evlenmenin çok saçma olduğunu ve bir yaştan sonra herkesin evlenmesi gerektiği fikrini de saçma buluyorum. İnsanlar istemediği sürece kolay kolay yalnız kalamazlar. Kalacak olsalar bile herhangi bir kişiyle evlenip hayatının geri kalanını o kişiyle geçirmek de iyi bir fikir gibi gelmiyor bana. Bütün o kavgalara ve monotonluğa sevmediğiniz bir kişi için katlanmak veya o kişiye alışmaya çalışmak size hayatı zindan edebilir. Son dönemde Türkiye'deki boşanma oranının artması da aslında halkımızın biraz olsun bilinçlendiğini gösteriyor fakat bu hala iyiye işaret değil çünkü bu boşanmalar yanlış seçimlerin göstergesi. İki olgun insanın evlenip boşanması çok da kötü bir durum olmayabilir fakat bu durumdan etkilenecek çocuklar işi daha kötü bir hale sokuyor bence. Tüm bunları düşünürken ileride bir gün benim de muhtemelen evlenecek olmam da biraz ironik doğrusu. İyi bir eş iyi bir baba olabilecek miyim acaba? Her gün eve sarhoş gelen bir baba olamam ama aileme karşı tutumum nasıl olmalı ve nasıl olacak tam olarak hayal edemiyorum. Ellerimizde piknik sepetleri, dağlarda koşturan bir aile de canlanmıyor gözümün önünde. Ailemle yaşadığım sorunları çocuklarım da benimle yaşayacak mı çok merak ediyorum mesela. Lise dönemimde aileme yaşattığım sıkıntıların farkındayım ve kendimi ailemin yerine koyunca ne kadar sakin davrandıklarını fark ediyorum. Ben çocuklarıma karşı bu kadar sakin davranabileceğimi sanmıyorum mesela. Çocuğumun okulundaki yönetici biri benimle görüşmek isterse tepkim ne olur bilemiyorum. O dönemdeki çocuğuma yeterli özgürlük verebilir miyim yoksa katı kuralları olan bir baba mı olurum? Bunların dışında emin olduğum ailemin bana öğrettiği temel şeylerde ise problem yaşayacağımı sanmıyorum. Aileme karşı her zaman saygılı olacağımdan veya çocuklarıma özgüven aşılayacağımdan eminim. Peki ya işler sarpa sararsa ve eşimden boşanmak zorunda kalırsam ne yaparım? Sonuçta boşanmak ülkemizde pek de rahat karşılanmıyor hala. Diğer insanlar bir yana kendime olan saygım azalabilir. İnsan ilişkilerine bakış açım: "ilişki yürümüyorsa kendimizi zorlamamıza gerek yok." şeklindedir genelde. Evlilik bu bakış açımı değiştirebilir ve ilişkim uğruna savaşmayı seçebilirim belki ileride. Özellikle Bir Fasit Daire kitabındaki "şişenin içinden baktım eşyaya" öyküsünü okurken çevremdeki her ailenin farklı farklı sorunları olduğunu, bunlarla baş etmeye çalıştıklarını, aile denilen olgunun sağlam temellere dayanması gerektiğini ve ailenin basit bir kurum olmadığını düşünüyordum. Öykü bittikten sonrada yukarıda bahsettiğim "Benim ailem nasıl olurdu? " sorusunun cevaplamaya çalıştım. İşin içinden çıkamamış olsam bile artık aile konusunda kendimden umutluyum diyebilirim. Serdar Erkal