Hayatta Kalma Rehberi

"Kelime: Kelime acıtır. Hacmi, ağırlığı, dokusu vardır. Tene değer ve keser. Öldürebilir de." (Bekiroğlu, 2014) diyor Nazan Bekiroğlu. 20 yaşına basmama birkaç ay kala vücut imajı ve beni ben yapan psikolojik temellerimle uzun bir savaşın sonuna gelmiş bulunmaktayım. Hayal gücü geniş bir çocuktum. Düşünürdüm. Hatta gereğinden fazla düşünürdüm. Çevremdekilerin herhangi bir hareketi hakkında bin bir türlü hikayeler uydurabilirdim. Gün geliyor kocaman, meraklı gözlerle baktığınız dünyada hayatta kalabilmeniz bile bir sorun teşkil ediyor. Kafanızı kurcalayan onca soruyla baş edebilmek için çeviriyorsunuz kafanızı bir yerlere. Kendinize çeviriyorsunuz. Masallar okuyarak büyümüş biri olarak kendime bir gün o ürpertici soruyu sordum. "Her gün bir yazar tarafından hayatının hikayelendirildiğini düşün ve dinle, böyle bir kahraman olmak ister miydin?". Kendimi böyle bir soruyla karşı karşıya bıraktığım için kendimle övünebilirdim ancak olaylar böyle gelişmedi. Çünkü cevabım "Hayır" idi. Bu cevabı vermemin asıl sebebi kesinlikle türlü türlü maceralar yaşamamak veya önemli başarılar elde edememek değildi. Kelimelerle yontmamıştım kendimi. İçimdeki beni ben bile tanımıyordum. Yazara malzeme verememiştim ki... İntihara sürükleyen bir boşluk bu... İnsan kaybettiklerinin acısını çekermiş hep. Yalan. Kendimi bulamamışken onun acısını çekmek de neyin nesi o zaman? Var olmayanların acısını yaşamak da benimkisi. Daha sonra zaman geçti. 12-13 derken kendimi ergenlik yıllarımda buldum. Duygular ve fikirlerimin derinliği yaşadığım boşlukla birleşince kendime bir rehber edinmek zorunda kaldım. Bu, aile üyelerinden veya arkadaşlarından birini örnek almak gibi bir rehberlik değil. Kapkaranlık ve soğuk bir labirentte tek başına çıkış bulmak gibi. Ama unutmamalıydım, her yol benim yolum olabilirdi ve her kapı benim çıkışım olabilirdi. Savrulmadan yolunu bulabileceğin bir yola rehberlik etmek zorundaydım. Kendimin rehberi olacaktım. Hayatta kalma rehberi... Cihangir Altuğ Taş Hala tecrübelenmekte olan yegane mirasım; özgüvenim... Dünyaya iz bırakan insanların yolu her zaman özgüvenden geçmiştir. Birilerine meydan okuyun demiyorum. Kendinize meydan okuyun. Bir yerlerde size "Bunu yapamazsın. Bırak başkası yapsın." diye kesin uyarılar veren bir ses var. Kabul etmeliyim ki ilgi ve yeteneklerinizi göz önünde bulundurmak, bir şeyi yapabilenlerin yapmasını sağlamak bir özveri göstergesidir. Ancak denemek zorundasınız. Hayat felsefesi size ışık tutan insanlar yapıklarını deneyerek tökezleyerek öğrenerek bunu yapıyor. Özgüven, bir gün herkesten iyi ertesi gün ise dünyanın en gerekmeyen baloncuğu olduğunu söyleyen hislerden uzaklaşmanı sağlayacak, yürüyüşüne bile bir cazibe ve ilgi katacak, ölü, görünmez gibi hissetmeni engelleyecek ve sonunda önemli biri olduğunu anlayacaksın. Konuş ve yaz. Nasıl hissettiğini, neleri kafayı taktığını, neyin sana iyi/kötü geleceğini hiç vakit kaybetmeden not al. Sesli konuşurum ben. Hata yaptığımda itiraf ederim birden yüzleşirim kendimle: "Hata yaptın. Bunu düzeltmek için ne yapmalısın şimdi onu düşün.". 17 yaşındaki benle konuşurum. Yaşadıklarından, acılarından ders çıkarırım. Daha sonra onları 30 yaşındaki bana anlatırım. Ne yapmalı, ne yapmamalı ya da ne yapmış olmalı. Hedefler zinde tutar. Her gün oku. Her şeyi oku. İlham kaynakları edinmekten asla çekinme. Belki bir ağaç, yazar, kitap, yemek... Her şey ilham kaynağın olabilir. Benim ilham kaynağım sonbahar ve şarkı sözleridir mesela. Kendinle sosyalleşmen gerektiği gerçeğini asla unutma. İlham kaynaklarından aldıkların kendinle sosyalleşirken içinde şekillenecek. "Sonunda, somut bir şey oluyor içimde!" diyeceksin. Yalnızlığın hariç her şeyi paylaş. Yalnızlık korkusunu aklından bir an önce çıkar. Teknolojik aletlerden uzak kendine en az yarım saat vakit ayır. Düşün, şükret, teşekkürü dualardan asla eksik etme. Rüyalarına da etki edecek bu. Yoğun ve hareketli rüyalar güne daha yorgun başlatır beni. Her şeyden herkesten uzak vakit ayırabilmem bu rüyalardan uzaklaşmamı sağladı. Bunu denemelisin! Cihangir Altuğ Taş Hayatta kalma rehberimin en sevdiğim sözlerinden biridir "Böbürlenme, kibirlenme, abart, çoğalt, parlat...". Korkmaktan korkma. Duygularını tanımla. Vücudunla bütünleş. Vücut, nasıl bir mikropla karşılaştığında pasif bir direniş başlatıp aynı mikrop ile ikinci bir karşılaşmasında dirençli davranıyorsa duygularını tanımlamak sana aynı direnci aşılayacaktır. Olaylar karşısında neler hissettiğini belirle. Kendi sözlüğün olsun bu rehberde. Böylece beklemediğin bir zamanda beklemediğin bir olay yaşadığında ruhun olması gerektiğinden daha kararlı davranabilecek. Duygularına ve bilincine sahip çık. Onlar seni insan yapan temel ögeler. Bu yolda insanlarla sağlam temelli bağlar kurmaktan kaçınmamış olacaksın. Üzülmek bile bir süre sonra eğlenceli gelmeye başlayacak. Sindirmiş olacaksın hislerini. Her duygunun bir geçiş evresi, her geçiş evresinin de sadece bir süreçten ibaret olduğunu anlamış olacaksın. Yazımın başında da bahsettiğim gibi, her birimizin kendine ait bir yolu var. Rastgele sapmalar, yavaşlamak gerekirken koşmak veya tam hızlanacağın sırada geri adım atmak bu yolu çekilmez kılar. Boşluklar oluşur içinde. Ardından yitip giden ümitler, gerçekleştirilememiş hayaller... Bu boşlukları doldurmak senin elinde. Kelimelerle doldurun o boşlukları. Canınız yanacak belki ama hayatın başkaları tarafından gösterilmeyen gerçeklerini görünce "iyi ki" demekten başka elinize bir şey geçmeyecek.