HAYAT OYUNU

İnsana bazen her şey anlamsız gelir. Ne için yaşadığını, niye bu dünyaya geldiğini sorgular. Verdiği cevaplar genellikle kendini bile ikna etmez. Başkalarına sorduğunda ise "şüpheli bakışların" üzerinde toplanmasından korkar. İşte böyle zamanlarda "uzak noktalara doğru" dalar gider insan. Uzaklaşmak, kaçmak ister. Kimsenin kendini tanımadığı bir yerlere gitmeyi planlar. Hatta hiç kimsenin kendini görmeyeceği bir dağa çıkmayı düşünür. Sessiz, sakin bir dünya hayal eder. Hayallerde dolaşırken geçmişi de es geçmez. Çocukluğuna doğru yola çıkar, o günleri özlemle yad eder. Böyle anlar yaşadınız mı bilmiyorum ama ben biraz önce tam da böyle bir anı tarif eden bir kitabın son sayfalarını okudum. Cemil Kavukçu'nun kaleme aldığı Uzak Noktalara Doğru adlı hikaye kitabı şehirden uzak kasabaların; sessiz, sakin dağların, "yalnızlık derneğine" üye olmuş insanların kelimelerle görüntülendiği bir eser. Kitapta küçük küçük hikayeler bir araya getirilmiş. Bazı bölümlerin birbirleri ile bağlantıları bulunurken bazı bölümler de diğer bölümlerle tamamen alakasız olacak bir biçimde yazılmış. Ama yine de tüm hikayelerde eski günlere duyulan özlem ve belirsizlik içinde bulunma halleri gibi ortak yanlar da göze çarpıyor. Bence yazarın da anlatmak istediği hayatın bu yönleri zaten. Yalnızlığı, ölümü, zamanın fütursuzca akıp geçmesini, hayattaki gariplikleri ve daha birçok şeyi kendisinin hissettiği gibi okuyanlara da hissettirmek. "Ben böyle yapmak istiyorum, bazen böyle hissediyorum, geçmişte şöyle şeyler yaptım; siz de yaptınız mı, siz de bazen böyle hissediyor musunuz ya da bu şekilde yapmak istiyor musunuz?" diye onlara da sormak istiyor gibi. Yazar kitabın "Ormanın İçlerine Doğru" adlı bölümünde tek başına bir ormanın içinde yaşadığı anları anlatıyor. Mesela bu bölümde, o ormanda "yaşamın başka bir yüzünü" yakalamaya çalıştığından bahsediyor. Hayata yani insanlara, onların içinden çıkarak dışardan bir pencere açıyor ve onları seyrediyor. Hızla akan şehir hayatının içinde bulunmanın getirdiği "kendini unutmanın" yerine "kendini hissetmeyi" deniyor. Doğanın sesine kulak vererek bir anlam çıkarmaya çalışıyor. Bunları yaparken bazen de geçmişle bağlantılar kuruyor ya da hayal dünyasında gezinerek çizgi film karakterleri ile tiyatrolar oynuyor. Daha önce de dediğim gibi, aslında bunları anlatırken bize de aynı duygu değişimini yaşatarak ya da bizi de hayat oyununun penceresinden dışarı çıkararak o açılan pencereden bakmamızı istiyor. Hayata kendimizi kaptırıp gidişimize son verip nasıl bir hayat yaşadığımızı düşünmemizi öneriyor. Başka bir bölümde ise yağmurlu bir havada kimsesiz olduğunu düşündüğü bir adamın cenazesinin evinin önünden geçtiğini ve ardından kendisinin de bu cenazeye katıldığını anlatıyor. Bunu neden yaptığını kendisinin bile bilmediğini söylüyor. Şöyle bir düşündüğümüzde bizim de "neden yaptığımızı kendimizin dahi bilmediğimiz" davranışlarımız ya da sarf ettiğimiz sözlerimiz olmuyor mu? Bence yalnızlığı ruhunda hissetmiş, hayatın anlamını sorgulamaya başlamış, belirsizlikler arasında gelip giden her insan bunu yaşamıştır. Sonuç olarak, yazar bir hikaye kitabı yazmaktan çok, biraz da günümüz dünyasının gerekliliklerinden kaynaklanan sıkıcı yaşam koşullarından kaçmayı ve ruhun ve duyguların derinliklerine doğru bir zaman yolculuğu yapmayı "kendine göre" bizlere aktarmış. Ben de bu aktarımdan kendime bazı çıkarımlarda bulundum. Ölümü, yalnızlığı, zamanı düşündüm; çocukluğumu, küçükken yaşadığım köyü bir kere daha hayalimde canlandırdım ve birçok insanın da kitabı okurken bu düşünceleri benim gibi aklına getireceğini zannediyorum. Bunun da bizlere hayata dışardan bir pencere açmamıza yardımcı olacağını ümit ediyorum. Böylece kendimizi bu hayat oyununa kaptırmaktan kurtuluruz herhalde.