Hayallerimdeki Aile

Elveda Otizm (Whiffen 2015) adlı eseri okurken yazarın "hayallerimdeki aile" kavramını kullandığını fark ettim. Bu da beni düşünmeye teşvik etti, hayalimdeki aile nedir diye. Birkaç arkadaşıma sordum ve farklı cevaplar aldım bununla ilgili. İlgimi çeken şey ailelerinde sorun olmayan insanların gelecekte kuracakları hayallerindeki aileyle ilgili bir şeyler söylemeleri, sorunlu ailelerde yaşayan insanların bu konuda bir fikirlerinin olmaması oldu. Sanırım insanlar kendi ailelerinden yola çıkarak bir aile oluşturuyorlar kafalarında. Ancak benim için bu konu biraz daha farklı. Hayalimdeki aile kavramı üstünde düşünmediğim bir konu değil ancak hayalimdeki aile diye bir düşünce belirmiyor kafamda. Ne kadar hayal kurarsak kuralım kafamızdaki aile yapısına ulaşamayacağımızı düşünüyorum. O yüzden bu konuda hayaller kurmak, gelecekte bu hayalimizi hatırlayıp üzülmemize sebep olacaktır. Elbette insanların hayallerinin mütevazılığı değişiyor, kimisi oldukça basit hayaller kurarken kimisi doğacak üçüncü çocuğuna koyacağı adı bile düşünüyor. Belki de bu durum insanların hayatlarında ailenin ne kadar öncelikli olduğuyla alakalıdır. Aile her şeydir diyen bir insanla ailesiyle ilişkisi olmayan bir insanın bu konudaki fikirlerinin çok farklı olduğunu düşünüyorum. İnsanların en temel hayallerine gelecek olursak ilk sırada mutlu olmak geliyor. İnsanın kendi mutlu olması bile başlı başına bir başarıyken ailenin tamamının mutlu olması bambaşka bir başarı oluyor. Sevdiklerimizi mutlu görmeyi hepimiz severiz, bu bizi daha çok mutlu eder. Ama bana sorarsanız mutluluktan önce huzur olmalıdır bir ailede. Mutluluk kolay elde edilebilen ama etkisi de kısa olan bir duygudur, mutluluğumuz kolayca bozulabilir. Huzur ise elde etmesi zor ama elde edildiğinde de kolay kolay yok olmayan bir duygudur. Huzurluyken mutluluk da daha kolay elde edilir zaten hayatta, bu yüzden huzur benim mutluluğa tercih edeceğim bir duygudur. Bir diğer hayal ise çocuk sahibi olmaktır çoğu insan için. Çocuk sahibi olmanın, insanların aile kavramını ne kadar öncelikli gördüğünün en büyük kanıtı olarak düşünüyorum. Çocuk sahibi olmak ne kadar istekli olunursa olunsun, zor bir durum. Öncelikle insanın kendi yaşamını bir kenara bırakmasını gerektiriyor, rahatından ödün vermesi gerekiyor insanın. Bununla da bitmiyor elbette, insanın evine ve ailesine olan bağlılığını arttırıyor ve aile hayatının merkezine koymasını gerektiriyor. Gelecekteki çocuklarıyla ilgili hayaller kuran insanların, aile hayatını öncelikli bir şey olarak gördüklerini düşünüyorum. Çocuk sahibi olmayı hayal etmenin yanlış bir şey olduğunu düşünülmesin, yalnızca bu konunun detaylı bir şekilde düşünülmesi için doğru zamanın insanların buna tamamıyla hazır olduğu zaman olduğuna inanıyorum. Bir diğer hayal ise kalabalık ve samimi aile ortamı. Ben yılda birkaç kez bütün ailemle bir arada olabiliyorum ve bu zamanların kıymetini bilmeye çalışıyorum. Bütün aile toplandığında güzel bir ortam oluyor ve bunu böyle yapan şeyin de bu buluşmaların azlığına bağlıyorum. Elbette sürekli bir araya gelip güzel vakit geçiren aileler de var ama bu günlerin kıymeti, benim hissettiğim kadar fazla olmuyordur. Az ama öz olunca daha değerli olduğunu düşünüyorum. Genel olarak insanların ortak hayalleri bunlar, bunların toplumumuzda kabul görmüş hayaller olduğunu söylemek yanlış olmaz. Her şey gibi aile hayatında da belli beklentiler oluyor. Benim hayalimdeki aileye ulaşma gibi bir çabam yok, hayatın elbet bir gün beni aile sahibi yapıp bunlar hakkında düşünmeye teşvik edeceğini de biliyorum. Olduğu gibi yaşamak kavramını çok severim, aile gibi önemli bir detayda da bunu uygulamayı tercih ederim. Planlar yapmak insanı hayal kırıklığına uğratabiliyor o yüzden bekleyip hayatın bana verdiği fırsatları tepmemeye çalışacağım. Hayaller kurup gerçekleşmesi için çabalamak yerine belki de insanların hayallerini süsleyen ailenin bir üyesi olacağım, kim bilir? Bibliyografi Whiffen, Leean. Elveda Otizm. Epsilon, 2015.