Huzur için İstenilen Yalnızlık

Yaşlandıkça daha da kuvvetlenen bir arzudur huzurlu bir yaşam arzusu. Gençliğimizde atılır bu düşüncenin tohumları ve sonrasında yavaş yavaş kuvvetlenerek büyür. Ve bu huzurlu yaşama ulaşmak için yalnızlaşmamız gerektiğini düşünürüz. Çoğumuz hayatlarımızın bir evresinde yaşadığımız karmaşık olayların stressinden ya da o anki duygu durumuzun biraz depresif olmasından dolayı "Tüm herkesten uzaklaşıp, kafamı dinleyebileceğim huzurlu bir yerde yaşamak istiyorum." veya "Bütün bu karmaşanın içinden çıkıp, hayallerimdekileri gerçekleştirebilmek için yalnız kalmak istiyorum." bunlara benzer cümleler kurarız. Ama insan doğasının karanlığındaki en zifiri noktada bulunan bu yalnızlaşma isteğini alevlendirmek veya gün yüzüne çıkarmak gerçekten istediğimiz şey mi. Bu hareket gerçektende bizlere istediğimiz huzuru verebilir mi ya da başarmak istediklerimiz için bir ön ayak olabilir mi? İşte Bernhard'ın kitabındaki ana karakterimiz olan Konrad da; bir takıntı haline getirdiği konusu işitme olan inceleme yazısını tamamlamak amacıyla kendini bir kireç ocağına kapatarak, kendini insanlıktan soyutlamaya çalışıyor. Bu dünya üzerinde sadece Konrad'ın yaptığı bir şey değil. Aslında çoğumuz bu yalnızlığı istiyoruz ve bunun hakkında hayaller kuruyoruz. Ama yalnızlığı istediğini söyleyenlerin yanında ona gerçekten ulaşmak isteyenler bir azınlık olarak kalıyorlar. Belki de bir azınlık olarak kalmalarının nedenlerinden biri de onların, gerçek yalnızlıkla baş edebilecek kadar mental güce sahip olmaları. Bunun yanı sıra diğer çoğunluk, yalnız olmak istediklerini söylese bile kendilerini tamamıyla insanlardan soyutlama cesaretini gösteremiyorlar. Tabii bunun için belirli bahaneler ve nedenler üretiyorlar. Ve kendilerini bu istekten uzaklaştırıyorlar. Bunun yanında, aslında yalnız kalmak istemediklerini fark ettiklerini düşünüyorum ve bu yüzden yalnızlaşma isteklerini kaybediyorlar. Bu yalnızlığı isteme düşüncesi Konrad için o kadar eski değil. Konrad'ın bu yalnız kalma isteği kitapta geçen "İnsan insanlarla sadece kirlenir." (73) düşüncesiyle bağdaşıp sadece insanlarla birlikte olmamak istemesi değil. Bunun yanında neredeyse saplantı haline getirdiği işitme temalı inceleme yazısını yazabilmek içinde kendi kendine zaman geçirmek istemesiydi. Bunun yanı sırada o kireç ocağının kendisine iyi geldiğini düşünüyordu. Ama günler geçtikçe düşüncelerinin arasındaki çatışmaların yoğunluğunun artmasıyla o da yalnızlığı daha çok ister hale geldi. Bu isteğini gerçekleştirmek için ne zaman uğraşsa karşısına onu engelleyecek şeyler çıkıyordu. Aslında engelleyici unsurlar bizlerin hayatlarında da var. Bizlerde Konrad gibi istediğimiz şeylerde başarıya ulaşmaya çalışıyoruz. Hatta bu isteklerimize ulaşmamızı engelleyen unsurları aşmak için normalde yapmayacağımız şeyleri bile yapabiliyoruz. Her normalde yapmayacağımız ama başarmak için yaptığımız hareket sonrası kendimizden birer parça kaybediyoruz ve kendimizden yavaş yavaş uzaklaşıyoruz. Ve o ilk hayalimizi kurarkenki benliğimizden uzaklaştıkça, o kurduğumuz hayal bir anlam ifade etmemeye başlıyor ve amaçsızlaşmaya başlıyoruz. Bu amaçsızlaşma o hayalleri kurarkenki benliğimizle şu anki benliğimizin farkını gösteren en önemli şey olduğunu düşünüyorum. Sonuç olarak, bazı konular üzerine düşünebilmek için kendi kendimize kalmak istiyoruz ya da Konrad gibi arzuladıklarımızı gerçekleştirmek için insanlardan uzaklaşıp biraz zaman istiyoruz. Ama biz bu zamanları insanlardan istediğimizde, karşımızdakiler kendini yalnızlaştırmak istiyor diye yorumluyor. Bu yorumların sebebi de gündelik hayatındaki rutinden sıkılıp amaçlarına ve hayallerine yalnızlık sayesinde ulaşacaklarını düşünmeleri. Oysaki ihtiyacımız olan neredeyse tek şey bizi düşüncelerimizi karmaşıklıktan kurtaracak kendi kendimize düşüneceğimiz zaman. Bu kendi kendimize geçireceğimiz zamana sahip olduğumuzda, amaçlarımıza doğru daha net ve emin adımlar atacağımıza inanıyorum. O huzur dolu hayata sadece yalnızlıkla gidilmeyeceğini anlayacağımızı düşünüyorum.