Güney Kore- Uzaklardaki yakınlarımız...

Babamın üsteğmenlik dönemlerinde, çocukluğumun en dolu günlerini dedemin yaşadığı Kahramanmaraş'ın Divanlı Mahallesindeki üç katlı konakta geçirdim. O günlerden bugüne hatıralarımda kalanların sadece birkaçı; sıcacık arkadaşlıklar, hoş sohbetler ve damda dedemin anlattığı Kore Savaşı anılarıydı. Bazen çok sıkılmış olsam da hiçte bölmezdim ve sonuna kadar dinlerdim melek yüzlümün serüvenlerini. Sadece altı sene önce kendisini kaybettiğimizde geriye sadece kahramanlık hikayeleri ve rüyalarımda gördüğüm tonton dede olarak hayallerimin en güzel köşesini süslemeye devam ediyor olmasıydı. O zamandan beri Kore defteri benim için 2013'ün yazındaki Yunanistan'ın Sakız Adası yolculuğuna kadar kapanmıştı. Masmavi Ege denizinin ortasında kimin aklına gelirdi ki bu kapanmış defterin yeniden açılacağını? Vapurda, elimdeki bir paket sakızı uzatmamla dalgalı saçlı, kısa boylu ve bizim tabirimizle çekik gözlü Lee Neri ile sadece Sakız Adası değil, yeni bir arkadaşlık serüveninin başladığını orada henüz fark etmemiştim. Bu hikaye Mayıs ayında Neri ve ailesinin beni Seul'deki evlerine davet etmesiyle devam etti. Türk Hava Yolları'nın dokuz saat süren İstanbul-Incheon seferi sonucunda uçak alçalmaya başladığında ülkeye varmış olmanın verdiği his ile aklıma dedemin hikayeleri gelince tüylerim ürperdi ve duygulandım çünkü zamanında ülkemin güzel insanı bu topraklarda bu insanlara birer yuva vermek uğruna savaşmışlardı. Uçak indiğinde, arkadaşımla çıkış kapısında karşılaştığımda hissettiğimse sanki kendi evime gelmiş gibi olmamdı. Arabaya bindiğimizde bu ülkede neleri göreceğimi hayal etmek bile beni heyecanlandırmaya yetiyordu. Eve eşyalarımızı bıraktıktan sonra metroyla Gyeongbokgung Sarayı'na giderken gerçekleştirdiğimiz metro yolculuğu, ülke hakkında ilk izlenimimi edinmeme fazlasıyla yetti. İnsanların metroda otururken bile birtakım şeylerle uğraşıyor olması, benim şaşkınlık içinde kalmama daha en başından sebep oldu. Ayrıca on iki katlı bir metro sistemine sahip olmaları, dev gökdelenler, her yerde vızır vızır dolaşan yerli Hyundai ve Kia marka arabalar, beni akşam internetten bu ülkenin elli yıl önceki resimlerine bakmam gerektiğini düşündürdü. Gördüklerimin şaşkınlığı içerisindeydim çünkü bu denli büyüleyici bir başarı hikayesi beni de daha çok çalışmaya cesaretlendirmişti. Arkadaşımın annesi, kırk yaşlarındaki Lee Min Su teyzeye bunun nasıl olduğunu sorduğumda bana "bu sizin askerlerinizin ve bizim azmimizin sonucu" dediğinde yardımlaşmanın ne kadar ulu bir ahlaki değer olduğunu bir kez daha anlamıştım. Yorulmuştum, bez minderimin üzerine yattım ve sıcak, nemli Muson havasının verdiği rehavetle uyudum. Belki de Hongdae Mahallesi'ndeki bu evin bulunduğu yerdeki topraklarda benim çocukluğumun kahramanı da yatmıştı. Sonraki sabah, Seul Merkez'e vardığımızda yüksek binaların arasında dikkatimi çeken ilk şey seyyar satıcıların yoğunluğuydu. Bunlar genelde kalamar ve yumurtalı ekmek satıyorlardı. Kimisi de turistik eşya satıyordu. Kendi ürettiğini kullanan bu ülkede herkesin hareketli olması ve her an birtakım aktiviteler ile uğraşıyor olmaları herhalde kısa sürede geldikleri bu noktada büyük bir rol oynamıştı. Köşe başlarındaki telefonculara girip cep telefonunun cennetinde bir telefon fiyatı sormayı ihmal etmedim tabi ki de. Ama fiyatlar yabancı olduğumuz için bize neredeyse Türkiye'deki ile aynı fiyata geliyordu. Açıkçası buna üzülmedim değildi. Dikkatimi çeken ikinci şey ise bu modernleşmenin yanında Seul tarihi dokusunun çok güzel korunmuş olmasıydı. Beş tane gökdelenin arasında kalmış küçük bir tahta sarayı çok güzel muhafaza etmişlerdi. Bu görüntü asla hafızamdan silinmeyecekti. Tarihi korumanın önemini burada çok daha iyi anlamıştım. Güzel dokuz günü bu tür kültürel gezilerle çok yoğun olarak yaşamıştım. Yavaş yavaş bu topraklardan artık ayrılma vakti gelmişti. Rüya gibi geçen serüvenim ailemi de çok memnun etmişti aslında. Her ne kadar annemin çok uzak olduğunu düşünse de oğlunun mutluluğunu hissedip, beni desteklediğini çok iyi biliyorum. Aslında onu korkutan şey oralı birisiyle evlenip oraya yerleşmeme sebep olacak bir durumun oluşmasıydı. Sonuçta onun tek çocuğuyum. Ama ben heyecanlıydım, karışıktım ve mutluydum. Bu gezinin bana en büyük katkısı dedemin hikayelerini bir parça olsa da benimde yaşayabilmiş olmam düşüncesiydi. Kim bilir? Belki gelecek yaz aynı hayaller ve farklı umutlarla yine aynı topraklarda bu yazıyı yazdığım serin Ankara akşamını anımsıyor olacağım.