Hayat Kuklası

Mükemmel kavramı her ne kadar olumlu bir anlam ifade ediyor gibi görünse de, mükemmele ulaşma arzusunu takıntı haline getirmiş olan benim gibi insanlar için hayal kırıklığından başka bir şey değildir mükemmel denilen şey çünkü hayat üzerinde mutlak bir kontrol gerektirir. Her şeyi doğru yapmayı, her olay üzerinde mutlak etki sahibi olmayı gerektirir. Sanki tanrıcılık oynuyormuşum gibi... Sanki tanrının ta kendisiymişim gibi... Kontrolün tamamen bende olduğunu düşündüğüm anlarda bile, benim irademin dışında gerçekleşen ve mükemmele ulaşmamı engelleyen ne çok şey var oysa. İşte tam da bu yüzdendir ki mükemmeliyetçilik bir hayal kırıklığı furyasıdır biz insanlar için. Tanrıcılık oynamak insan için kolay bir iş değildir. Her birimiz irademizle bir şeyleri değiştirebileceğimize ya da kendi hayatımızı temsil eden kuklanın iplerinin sadece bizim elimizde olduğuna inanmak isteriz fakat diğer insanların iplerimize nasıl da dolandıklarını fark edemeyiz kolay kolay. Bazen kendi hayatımızın iplerine ulaşamayız bile, başka insanlardan fırsatımız kalmaz buna. The Truman Show (Truman Şov) adlı filmi izlerken, mükemmeliyetçi insanların sahip olmak istedikleri mutlak kontrolün çok daha fazlasına sahip olan Cristoph'un, başkarakter olan Truman Burbank'ın hayatını nasıl yönlendirdiğini gördüğümde tüylerim diken diken oldu. Cristoph açık bir şekilde Truman'ın hayat kuklasının iplerine dolanan, onun hayatını kontrol eden kişiydi. Çocukluğundan beri kaşif olmak isteyen Truman'ın Seaheaven kasabasını terk etmemesi için gazete haberleriyle onu manipüle etmeye çalışan yönetmen, bazı durumlarda ise gazete haberlerinden çok daha etkili yöntemlere başvurdu. Örneğin; Truman'ın denizden korkması için babasının çıkan bir fırtınada ölmüş olduğu düşüncesi ona dayatıldı ve böylece Cristoph akıllıca fakat acımasızca Truman'ın Seaheaven kasabasını terk etmemesini sağlamış oldu. Truman'ın yaşamını izlerken, nasıl oluyor da her şeyin bir kurgu olduğunu fark etmiyor diye düşünmeden kendimi alamadım; belki tüm gün boyunca her yaptığı izlenen bir şov kahramanına dönüştürülmüş olmasak da Truman'ın hayatı günümüzdeki her bireyin hayatından kesitler sunuyor sanki. Ben tıpkı Truman'a olduğu gibi bizlere de birçok şeyin gazete haberleri, reklamlar ve çevremizdekilerin sözleri yani dünyanın en acımasız iletişim yolları aracılığıyla dayatıldığını ve işte bu şekilde hayatlarımızın kontrolünü tıpkı Truman gibi farkında olmadan yitirdiğimizi düşünüyorum. Bizim yaşamlarımız bu kadar abartılı bir şekilde kontrol ediliyor olmasa da olayların bizden bağımsız bir şekilde gerçekleşmesi ve bu durum karşısında irademizin boynunun bükük kalışı Truman ile olan bir diğer ortak noktamız bence. Truman Şov farkında olmadan yitirdiğimiz özgürlüğümüze, irademize dikkat çeken bir yapım. Durup etrafımıza bir bakmamız gerektiğini hatırlatıp, seçimlerimizin kaynağını sorgulatıyor. Filmde gözler önünde olan Truman'ın yaşamında, onu kontrol edenleri fark etmek kolayken, iş kendi yaşamımızı irdelemeye geldiğinde, iplerimize dolanmış olanları fark etmek o kadar da kolay olmuyor maalesef. Tıpkı Truman'ın da otuz yıl boyunca bir kurgu içinde yaşadığını fark edemeyişi gibi bizlerde içinde bulunduğumuz dünyaya kuşkuyla bakmakta zorlanırız fakat Truman gibi çevremize kuşkuyla baktığımızda ve olayları irdelemeye başladığımızda kendi hayatımızdaki kontrolü geri almak için bir şansımız olabilir. Bizim de onun gibi her şeyi bir anda fark edebilme şansımız olmasa da küçük küçük gözlemler yapabilir ve hayatımızdaki detayları fark etmeye başlayabiliriz. Belki de gerçeklerle ilk kez o zaman yüzleşebiliriz. Bizi yönlendirenlerden, bize dayatılanlardan ve yapay gerçeklikler dünyasından sıyrılıp kendi doğrularımızı bulabiliriz. Hayat kuklamızın iplerini kendi kollarımıza sarıp kendi yaşamımızı yönlendirebiliriz. Hayatımızın kontrolünü geri almamız dileğiyle...