//* Nehir Erdem

Datça, Akdeniz ve Ege'nin kesiştiği noktada bulunan, Muğla'ya bağlı bir belde, benim tanımımla ise, cennet ön gösterimi. Üç yaz kadar önce aklıma koymuştum Datça'yı görmeyi. Ne var ki kimseyi ikna edememiştim benimle gelmeleri için. Malum, birçok insanın tatil anlayışı bütün gün güneşin altında uyuyup arada denize "batıp çıkıp", akşam olunca da gece hayatına karışmak. Ben ise tatil olarak huzur arayanlardanım. Sahilde ya da havuz başında Demet Akalın'ın ya da başka bir mevsimlik şarkıcının şarkılarını ezberlemeye mecbur kalmaktansa, yaşlıların kurallarının geçtiği bir beldede huzurdan ölmeyi tercih ederim. Tatil demek, dinlenmek demek değil mi? Şehrimde de eğlenebilirim ama şehirde huzur nerede? Bu yüzden emekli mekanı olarak tabir edilen beldelerden vazgeçemiyorum. Yıl içinde kirlenen ruhumu buralarda temizliyorum işte, bir nevi meditasyon yani. Sonunda, annemi ikna edebildim, merkezde bir otel buldum ve Datça'ya biletlerimiz alındı. Bu otobüs biletlerinin ayrıca birer "roller coaster" bileti olduğunu ise dokuz saatlik yolculuğumuzun son iki saatinde anladık. Ama ne demişler, cefa çekmeden sefa sürülmez. Muğla'ya varana kadar her şey sıradandı. Muğla'da verilen molanın ardından tırmanmaya başladık. Dağları tepeleri aştık, korkunç uçurumlardan geçtik. Tek şeritli dar bir yol, kocaman bir otobüs ve bu otobüsü uçurumdan aşağı yuvarlanmaktan koruyacak yarım metrelik bir bariyer. Sonunda, tek parça olarak Datça'ya girdiğimizde bütün bu eziyete değdiğini anladım. Böyle bir güzelliğin yol üstünde olması beklenemezdi; ona ulaşmak biraz zahmetli olmalı ki öyle herkes gelmesin, keşfetmesin burayı. Doğa ananın dağların arkasına sakladığı bu cennet parçasının halkı da keşfedilmekten, Bodrum ya da Antalya gibi bir turizm mekanı haline gelmekten kaçınıyor. Gözlemlediğim kadarıyla, yerli halk burada pek misafirperver değil, insanlar geliyorsa gelsin ama çok kalmasın, hemen gitsin istiyorlar. Çünkü potansiyel görülen her alana beş yıldızlı bir otel kondurmak, kocaman bir tesis inşa etmek alışkanlık haline gelmiş bizde. Oysaki Datça'da bu tarz büyük otellere rastlayamazsınız. Bunun en önemli sebebi Datça'yı kirletmemek, bakirliğini korumaya çalışmak. Ayrıca halk, gelen insanların Datça'yı artık sömürmeye başlamasından da şikayetçiydi. Bir otobüs firmasının bürosunda çalışan doğma büyüme Datçalı bir abi ile sohbet ettik, biz ona sormadan o bize söyledi Datça sakinlerinin ve esnafının neden dışardan gelenleri hoş görmediklerini. Datça'da restoranlarda, otellerde, dükkanlarda, hemen hemen her tarz yerde çalışmış yıllardır. Artık gelen müşterilerin gittikleri restoranlarda masaya oturmadan önce pazarlık yapmasından, esnafı zarara uğratmasından yakındı bize. Gerçekten birkaç kez buna şahit olmuştum. Sanırım insanlarda bu küçük beldenin daha ucuz olması gerektiği gibi bir algı var. Ancak alınan hizmet İstanbul'dakinden farklı değilken daha ucuza mal edilmesi nasıl mümkün olabilir? Ayrıca babasının incir yetiştirdiğinden bahsetti. Gözü gibi baktığı ağaçlarda yetiştirdiği incirleri, insanlar izinsizce ve torbalarca topluyorlarmış. İnsanların bunun hırsızlık olduğunun farkında olmadıklarını söyledi bize. Oysaki babası o incirleri satarak geçimini sağlıyormuş. Turistlerin yararından çok zararı olduğunu söyledi durdu. Gelelim, ben Datça'nın nesine böyle hayran oldum? Tam olarak havasına ve suyuna... Sıcak ama bunaltmayan, nem seviyesi düşük; oksijeni bol bir havası; bir bardak sudan daha berrak bir denizi var. Öyle ki, sahilin üstündeki çeşmeler için koyulan "içilebilir su" manasına gelen tabelayı, ilk anda deniz için "bardağa koy iç" anlamında koyulduğunu düşündüm. Limanında bile temiz olan deniz, koylarında ciddi anlamda sürahide yüzüyormuşsunuz gibi hissettiriyor. Birkaç Datça koyu görme fırsatım oldu ve hayatımın geri kalanını Karaincir'de geçirmeye karar verdim. Karaincir incecik kumu olan bir sahile sahip. Datça'da taşlık olmayan ve böylesine berrak olan tek deniz buradaydı. Ayaklarımın altında ipek dokulu bir halı hissiyle 50 metre, belki daha fazla, yürümeme rağmen hala sığ kalabilen bir deniz... Dalga da olmadığı için insanlar istedikleri kadar açılıp uçsuz bucaksız denizde özgürlüklerini hissedebiliyorlar. Bir de Palamutbükü ünlü Datça'nın. Ancak burası taşlık ve denize girerken biraz acı çekiliyor. Buna rağmen Palamutbükü'nü neden bu kadar sevdim bilmiyorum. Karaincir rüya gibiydi ama Palamutbükü daha samimi, daha gerçekçi geldi belki. Otelde ayırttığımız günlerin sonuna gelince, mecburen Ankara'ya dönmek zorunda kaldık. Roller coester maceramız bu sefer yolculuğun başındaydı ve ucunda Ankara olduğu için daha korkutucu geldi. Tatilimin sonunda kendime yeni bir yaşama amacı edinmiştim, bir an önce emekli olup Datça'ya yerleşmeliydim.