HAYAT GÜZELDİR

Hayat, ana rahminden çıkıp, havanın ilk kez ciğerlerimizin hücrelerine tek tek işlediği anda, hepimize sunulan kıymetli bir armağandır. Bu armağan, el değmemiş, tertemiz haliyle bize sunulur. Bembeyaz, taze bir defter yaprağı gibi farz etsek yanlış olmaz hayatı. Kararlarımızı, seçimlerimizi ve planlarımızı da bir kaleme benzetebiliriz aynı şekilde. Kısacası irademiz bizim kalemimizdir. Bu da demek oluyor ki bu defteri nasıl dolduracağımız bize kalmış. Bu defterin her yaprağını özene bezene doldurabiliriz. Kendimizi geliştirerek, yeniliklere açık olup, denemekten korkmayarak. Dünyaya bir daha gelmeyeceğimizi bilerek, her yeni güne umutla başlayarak... Ya da bu defteri baştan savma da doldurabiliriz. Karalayarak, büyük boşluklar bırakarak, tek düze ot gibi yaşayarak, değişimden korkarak, kendimizi soyutlayarak, bize verilen hayatın sadece bir kereliğine mahsus olduğunu unutarak... İnsanoğlunun bu defteri doldururken, hangi seçeneğe yöneleceği, hayata dair izlenimlerine bağlıdır. Yaşadıklarına ve tecrübelerine dayanarak, insan kendine şu soruları sorar: ''Hayat güzel mi, hayat her şeye rağmen yaşamaya değer mi?'' Bana göre, bu sorulara verilen cevaplar, insanların korkak mı yoksa cesur mu olduğunu belirler. Hayatın güzel ve bütün engellere rağmen, yaşamaya değer olduğunu düşünen insanlar, hiç şüphesiz ki güçlü ve cesur insanlardır. Bu insanlar, hayatın akışını kendi lehlerine çevirmişlerdir. Basit, sıradan, gündelik işleri bile zevkle yapan, çoğu kişi için gereksiz, ufak olan şeylerden mutlu olabilen insanlardır bunlar. Şartlar ne kadar kötü olursa olsun, hiçbir zaman yüzlerindeki tebessümü eksik etmemiş, hayat enerjilerini kaybetmemiş, mutlaka bir dal bulup, hayat ağacına tutunabilmeyi başarmış insanlardır. Etrafındaki olayların olumsuz yanını değil de, olumlu yanını görmeye kendilerini alıştırmışlardır. Bu nedenle bu insanlar, kendi hayatlarını güzelleştirmekle kalmamış, başka insanların hayatlarına da dokunarak, onların hayatlarına da renk katmışlardır. Guido da bu cesur insanlardan biriydi. Hayatın gerçekten güzel ve yaşamaya değer olduğuna gönülden inanıyordu. İnancını korumasında ve hayata sıkı sıkı tutunmasında, minik oğlu ve eşi en büyük etkendi. II. Dünya Savaşı esnasında, oğluyla beraber gönderildiği Alman Nazi toplama kampındaki bütün ağır işlere rağmen, oğlunu, savaşın bir oyun olduğuna, buradaki ağır işlerin oyunu kazanmak için gereken puanı toplamak için yapıldığına, buraya gelen savaş esirlerinin diğer yarışmacılar olduğuna ve yarışmayı kazanana büyük bir ödül verileceğine inandırmayı başarmıştır. Kendi kafasında tasarladığı bu oyuna kendisi de öyle inanmıştır ki, bu sayede hem oğlunu hem kendini savaştan soyutlayıp, zor şartlara dayanıp mutlu olabilmişlerdir. Alman askerleri onu ölüme götürürken bile gülümsemiştir ki, minik oğlu anlamasın, üzülmesin diye. Hayatta kalmayı başaramamış olmasına rağmen, oğlunu savaşın hem psikolojik olarak hem de fiziksel olarak yıkıcı etkisinden korumuş, ona hayatın güzel olduğunu göstermeyi başarmıştır. Bu filmi izledikten sonra, kendi hayatıma izleyici gözle, dışardan bakma fırsatı buldum. Aynı soruları kendime ben de sordum. ''Hayat güzeldir ve yaşamaya değerdir.'' cevabına ulaştım. Doğruyu söylemek gerekirse, bu filmi izlemeden önce korkaklara yakın biriydim. Ayakta durup savaşacağıma, engelleri sabırla aşıp hayatın zevkine varacağıma, ben hep en kolay olanı yapardım. İlk sıkıntı da hayata söverdim, hayata küserdim, vazgeçerdim. Pes eder, karamsarlığa bürünürdüm. Hayatın bunları bana özellikle yaptığını düşünüp ölümün bir kurtuluş olduğunu düşünürdüm. Bu düşüncelerim hiç hoşuma gitmemeye başladı, mutlu değildim. Bu film ile beraber, buna bir dur dedim ve girdiğim her ortamda, yaşadığım her şeyden bir şekilde zevk almayı başardım. Cesur ve güçlü olmayı seçtim. Bu, korkak olmaktan çok daha iyi hissettiriyordu. Siz de cesur olun, hayattan zevk alın, doya doya yaşayın. Çünkü hayat gerçekten güzel!