Karadeniz'deki Ege Huzuru: Sinop

Ben Karadeniz kızıyım. Bazen rüzgarının nereden eseceği kestirilemeyen dağları gibi tutarsız, bazen ormanlarının yeşili kadar huzurlu, bazense haşin dalgaları kadar öfkeli... Gitmekle kalmak arasında kalmış bir ruhum, arafta savrulan. Nereye gitse aklı hep artta kalan, gitmeden de duramayan... Keşfetmenin, yeni yerler görmenin merakına kapılan... Bambaşka yemekler tatmaya hep aç; ana evinde pişen bir tas çorbaya hep hasret duyan... Karadeniz'in doğallığına, havasına, yemeklerine bayılmama rağmen, küçük sakin yerlere hep bir özlem duyar; telaş, koşturma ve tutarsız duygu değişiminin olmadığı mekanlarda gerçekten nefes aldığımı hissederim. Bir diğer deyişle Zeybek'in yavaşlığını horonun telaşına tercih eder; içten içe horonun heyecanına da kapılıp gitmek isterim. Fazla söze gerek kalmadan tam bir Ege aşığı olduğumu belli ettim sanırım. Tereyağın yerini zeytinyağının aldığı sofraları, kara kumun yerini altın sarısı kumların aldığı sahilleri, bulanık dalgalı suların yerini berrak masmavi suların aldığı denizi, öfkeli ve hırçın insanının yerini sakin ve huzurlu insanın aldığı halkı içten içe kıskanır, her tatil fırsatını Ege'de değerlendirmek için planlar yaparım. Ne yazık ki her kafama estiğimde atlayıp gidilebilecek bir mesafe yok Karadeniz yeşilliği ve Ege maviliği arasında. Hepimizin yakındığı meşgaleleri: okulu, dersleri ve işi bahaneler listesinde ilk sırayı alıyor söz konusu yolculuk olunca. Belki de gitme fikri korkutuyor bizi; ruhumuz çoktan yola çıkmışken ona yetişemeyip kaybetmekten korkuyoruz. 'İyisi mi bedenim sabit kalsın, adresim belli, ruhum bulur nasılsa beni' diye geçiriyoruz içimizden. Esiri olduğumuz rutinleri, sorumluluklarımızı aksatırsak hayatımız alt üst olurmuş fikri sarıyor hemen benliklerimizi. Oysa Şems-i Tebrizi'nin de dediği gibi nereden bilebiliriz hayatımızın altının üstünden daha iyi olmadığını? Kadın olmanın getirdiği zorluklar çıkıyor sonra karşımıza. Özgürlük engeli... Kadın başına(!) kendini yollara vuramama engeli... İstediğin gibi giyinememe hatta dilediğince kahkaha atamama engeli... Hal böyle olunca, bir başınıza öyle uzaklara gidemiyorsunuz. Sanki kilometreler azaldıkça tehlikelerin riski de azalacakmış gibi en yakın yerler arasında bir seçenek arıyorsunuz kendinize. Ayrılık sonrası eski sevgilinize benzeyen birinin kollarına atar gibi kendinizi... Asla yerini tutmasa da anlık mutluluk veren, özleminizi acınızı hafifleten, nefes aldığınızı hissettiren dakikalar yaşamak için avunduğumuz kollar gibi... Ya da sınavda bilmediğimiz bir soruyla karşılaştığımızda bize en yakın gelen şıkkı işaretlemek gibi. Doğru olma ihtimalini umarak... Sinop da benim için sevgilimin boşluğunu doldurmak umuduyla sığındığım kollar gibi. Asla Ege'nin yerini alamayacak olsa da, Ege huzurunu en çok hissettirebilen bir sahil kasabası aslında Sinop. Kendi halinde, mütevazı hatta hafif hüzünlü bir şehir. Sanki diğer Karadeniz şehirlerinden çok farklı olduğunun bilincinde, dışlanmış bir çocuk edasında buruk bir hüzün yaşıyor. Ege'yle aralarındaki kilometrelerin farkında, onun özlemini çekiyor adeta... Şehrin makyajsız ve pürüzlü yüzü doğallığıyla başımı döndürmeye yetiyor. İçimden aslında güzellik dediğimiz kavramın mükemmel olmayı değil; kusurlarla da ruhu okşamayı vurguladığını geçiriyorum. Bir noksanlığı sevebilmenin, biz Adem'den olma Havva'dan doğma, hata ve kusurlarla dolu insanoğlu için ne kadar güç olduğunu fark ediyorum. Sonra aklıma en güncel ve inkar edilemez gösterge olarak elimizden düşmeyen sosyal medya araçları geliyor. En iyi açılardan, bizi en mükemmel gösteren ışıklar altında çekindiğimiz fotoğrafları yarış telaşında paylaşmamızın bu kalıplaşmış güzellik anlayışından kaynaklanan, saplantılı bir davranış olduğunu düşünmeden edemiyorum. Bilinçsizce güzellik kavramını yapaylaştırdığımızı ve bambaşka bir boyuta çektiğimizi fark ediyorum. Biz böyleysek sonraki nesiller nasıl bir olguyla, ne tarz bir değer yargısıyla karşı karşıya kalacaklar diye endişelenmeden edemiyorum. Bir yandan da şaşırıyorum. Neye elimizi atsak kirleten ve yapaylaştıran biz insanoğlu Sinop'u nasıl olmuş da gözden kaçırmış, kendi halinde huzurlu bir mekan olmasına izin vermiştik? Yoksa Karadenizli uyanık müteahhitler yeşil alanları beton yığınına çevirmekten sıkılmışlar mıydı? Bu kadar sevmeme rağmen Sinop'ta yaşama imkanı bana bir hediye gibi sunulsa paketini dahi açmaz korkar kaçardım. Çünkü hayatta sonuna kadar inandığım şeylerden bir tanesi de özlemini duyduğumuz, yürekten istediğimiz her şeye: kıyafetlere, mekanlara, yemeklere, kültürlere hatta insanlara bile ulaşınca anlamını yitirdiği, değerini kaybettiğidir. Misal Sinop'ta yaşasam o masmavi suları eskisi gibi huzur vermez, yolda hayalini kurduğum, düşündükçe iştahımı açan mantısı eskisi gibi lezzeti gelmez, her gittiğimde fotoğraflarını çekmeye doyamadığım şelalelerine, koylarına eskisi gibi hayranlıkla bakmaz, balta girmemiş ormanlarındaki yeşilin tonlarını gözüm görmez, mis gibi havasıyla başımı döndürmez olurdu. Beni asıl tav eden şehrin mütevazılığı, kendi halindeki alçak gönüllü duruşu, duru güzelliği korkarım şikayet sebeplerim arasında yerlerini alırdı. Sanırım bir mekanın özlemiyle yaşamak, arada bir ziyaretine gidip halini hatırını sormak bir nevi onunla uzak mesafe ilişkisi yürütmek beni daha mutlu ediyor. Yeter ki her boşluk bulduğumda, ruhum her karardığında, içim her daraldığında oraya gidip nefes alabileceğimi, bir parça Ege huzuru bulabileceğimi bileyim.