MÜCADELELERİMİZ

Mücadele deyince aklımıza ilk ne gelir? Hayatta hep tek başımıza mı mücadele etmek zorundayızdır veya sürekli mücadele mi etmemiz gerekir? Peki ya yaşam mücadelesi, teknolojinin hayatımızı bu kadar kolaylaştırdığı bir çağda? Antoine De Saint-Exupery'nin Yel, Kum ve Yıldızları'ndaki hikayesiyle beraber düşünmeye başladım bu soruları. Mücadele deyince benim aklıma ilk gelen zorluk oldu. Bir şey için savaş vermek irade ve disiplin ister ve disiplinli olmak da, iradeli olmak da sürecin başında zordur. Sürecin sonuna doğru ne için mücadele veriyorsam onun için göstermem gereken irade ve disiplin benim için bir alışkanlık olmuştur ve mücadele kolaylaşmıştır. Ben liseye geçtiğim zaman Gökçeada'dan Çanakkale'ye taşındık. Ada'daki evimiz müstakildi. Çanakkale'deki evimiz şehir merkezinde olduğundan apartmandı. İlk taşındığımızda sürekli alt komşumuzdan gürültü yapıyorsunuz diye şikayet geliyordu. Alt katımızda birileri yaşıyor ve dikkatli davranmalıyım kuralına bir türlü alışamamıştım. Bu uyarılar farkındalık geliştirdi bende. Gürültü yaptığımın farkında bile değilken gürültü yaptığımın farkına vardım. Daha sonra her gürültü yaptığımda kendimi uyarmaya başladım. En sonunda daima dikkatli davranıyordum ama farkında bile değildim. Düzenli ders çalışma disiplini kazanmaya çalışırken lise sonda aynı süreci tekrar yaşadım. Başarılı olmak istiyorsam ki olmak istiyordum her gün ders çalışmalıydım. Ama bu da ilk çalışmaya başladığım zamanlarda zor oldu. Sürekli bir şey bulup ders çalışmaktan kaçmak istiyordum ama kaçmamam gerektiğini de biliyordum. Bu yüzden ders çalışmaktan kaçmak için yaptığım hiçbir etkinlikten zevk almıyordum. En başlarda sadece dersin başına oturup bir test de olsa çözmeye başladım. Bir süre sonra alışkanlık olmuştu ve hem ders çalışıp hem de sevdiğim şeyleri yapabiliyordum. Sürecin sonu kolay da olsa mücadele deyince aklıma hep zorluk gelecek. Ben bu mücadeleleri tek başıma mı vermiştim? Hayatımızdaki tüm zorluklara tek başımıza mı savaşırız? Kitabın kahramanı çölde yaşam mücadelesi verirken bunları sorguladım. Evet, tek başımıza savaşırız hayatta ama çoğunlukla destek alabileceğimiz insanlar olur yanımızda. Mesela her gürültü yaptığımda annem uyarırdı. Ders çalıştığım dönem arkadaşlarımla birbirimizi teşvik ederdik. Bugün iki yüz soru çözersek yarın meyveli pasta yemeye gideceğiz gibi bir sürü şey yapardık. Rehber öğretmenim az mı ders çalışma programı düzenlemişti bana? Annemin de ben ders çalışırken meyve soyup başucuma getirdiği çoktur. Üniversiteye ilk başladığımda kendimi yalnız mücadele vermem gerekiyor gibi hissetmiştim. Hasta olduğumda kim bakacaktı? Yorgun olduğumda kim odamı toplayacaktı? Üzgün olduğumda kim beni teselli edecekti? Ama bu dönemde de arkadaşlarım oldukça bunlarla tek başıma savaşmak zorunda kalmadım. Herhangi bir sorunla mücadele etmem gerektiğinde birilerinden destek almak o sorunun üstesinden gelmeyi kolaylaştırır. Kitaptaki uçakla her an kaza yapma ihtimaline karşı saatlerce süren yolculukta sürekli uçağa ve havaya dikkat etme gerekliliği; kaza olduğunda ise eğer sağ salim kazadan kurtulduysan açlıkla ve susuzlukla savaşıp, en yakın yaşam alanına ulaşıp yardım bulabilme gibi mücadelelerle kendi hayat mücadelemi karşılaştırdım da benimkini mücadeleden saymalı mıyım diye düşündüm. Çölün ortasındaki bir mücadeleyle teknolojinin her şeyi benim yerime yaptığı bir çağda mücadeleyi karşılaştırınca böyle bir sonuç çıkarmam doğal. Teknoloji o kadar gelişince her şeyin kolayı çıktı. Makarna yaparken bile sadece su kaynatıp hazır makarnanın üstüne koyuyorum ve suyun kaynamasını uzun uzun beklememe de gerek yok. Kıyafetleri de elimde dikmek veya yıkamak zorunda değilim. Sadece oturduğum yerde bilgisayarı elime alıp kart bilgilerimi girmem yeterli. Yıkamak için de çamaşırı ve deterjanı makineye koymam yeterli oluyor, derecesini bile ben ayarlamıyorum artık. Birçok işi bizim yerimize makineler yapıyor ama yine bu mücadele etmeme gerek yok anlamına gelmiyor. Savaşmak zorundayım, hem de daima. Oturduğum yerden işimi halledebilmem için bilgisayarı kullanmayı öğrenmem gerekiyor. Parayla işimi halledebilmem için para kazanmam ve bunun için de sürekli çalışmam gerekiyor. Sadece bunlar için değil daha kaliteli bir yaşam için de sürekli mücadele etmem gerekiyor. Makarnayı çok kolay yapabiliyorum ama sağlıklı değil. Sağlıklı beslenebilmek için taze meyve, sebze satın alıp kendim pişirmeliyim. Sağlığım için egzersiz de yapmalıyım. Egzersiz ruh sağlığıma da iyi gelecek bir şey. Ruhumu beslemek için ve arkadaşlarımla birbirimize ihtiyacımız olduğunda destek olabilmek için arkadaşlarımla da vakit geçirmeliyim. Hem işlerimi halledip hem arkadaşlarımla buluşmak, yaşam mücadelesi kadar zor olmasa da bir mücadele. (1) Kısacası, her insan hayatında belirli bir oranda mücadele vermek zorundadır ama çok, ama az. Teknoloji her ne kadar hayatımızı kolaylaştırsa da bu "mücadele etmesek de olur" demek değil. Herkes hayatında yapması gereken şeyleri yapmalıdır, zorluklara katlanmalı ve mücadele etmelidir olumsuzluklarla ki sonunda huzura kavuşsun. Gökcen YILDIRIM 21501444