FITRAT DEYİP GEÇMEYİNİZ

İnsan hayatının çok ucuz olduğu bir dönemde yaşadığımızı düşünüyorum. İnsanlar iş yerlerindeki ihmaller yüzünden yok yere hayatlarından oluyor ve neredeyse hiçbir önlem alınmıyor hele de maden ocaklarında. Haberlerde şöyle başlıkları çok sık görür hale geldik: "Maden ocağında göçük meydana geldi, 5 kişi hala göçük altında", "Madende yaşanan göçükten son haber: işçiler 10 gündür göçük altından çıkarılamadı", "Maden ocağını su bastı, işçiler mahsur kaldı"... Sürekli bahsedilen bir konuya insanlar alışırmış, alıştık bu haberlere ve dahası tepki vermemeye başladık. Ben de alıştığımın farkında olmaksızın Şermin Şahin'in kaleme aldığı Kadın Olsanız Anlar Mıydınız? kitabındaki Ölüm Kuyusu adlı öykü sayesinde bu durumun farkına vardım. Maden kazasında göçük altında kalarak hayatını kaybeden bir madencinin oğlu tarafından çarpıcı bir dille anlatılanlar beni bu alışkanlık durumundan çekip kurtardı. Düşünsenize babanız bir madende istemeye istemeye çalışıyor. Haliyle orada çalışmanın bedelini ağır bir şekilde ödüyor ve siz, küçücük bir çocuk olmanıza rağmen her şeyin farkındasınız. Ne kadar acı o ölüm kuyusuna girip yerin metrelerce altında iş güvenliği olmadan çalışmak ve çalıştırılmak. Maddi imkanınız olsa bir dakika kalmayacağınız yerde senelerce gece gündüz demeden çalışmak... Her işin kendine göre bir zorluğu vardır ancak meselenin bu olmadığının farkındayız sanırım. Çünkü maden çıkarmanın ne kadar zor olduğundan ya da madenciliğin ne kadar zor bir meslek olduğundan bahsetmiyorum. Madenciler için iş güvenliğinin olmaması ve yeterli şartlar altında çalıştırılmamaları değinmek istediklerim. Genç kahramanımızın ağzından anlatılan bir anıyı örnek vereceğim bu durumu özetlemesi için. Kahramanımızın babasının madende çalıştığı günlerden bir gün derbi varmış ve ara ara oradaki megafondan maçın durumunu sormuşlar yukarıdakilere. Daha sonra ise maçın sonucuna hep birlikte sevinmiş ve sabaha kadar şakalaşarak çalışmışlar. İlerleyen günlerde bu durumdan haberi olan yönetim o megafonu söktürmüş oradan. Yeryüzü ile bağlantıyı sağlayan tek iletişim aracı olan megafon... İhtiyaç duyulduğu anda o megafonun varlığı madencilerin hayatta kalması için çok büyük bir faktörken onun oradan sökülmesi yöneticilerin çalışanları umursamadığının kanıtıdır. Varsayalım ki bir sıkıntı çıktı yeryüzü ile irtibatı nasıl sağlayacaklar? Yani onlar orada ölüme mi terk edilmiş oldular? Bunun gibi birçok zaafiyet söz konusu bu iş yerlerinde. Bu zaafiyetler sonucunda bir kaza yaşandığında ise ülkemizde olanlar daha acı. Çünkü iş güvenliğini sağlamayan yöneticiler suçlu olarak görülmüyor. Bunun yerine ölmek madenciliğin fıtratında var diye olay direkt kadere bağlanıyor. Peki, ihmaller yüzünden yaşamını yitiren insanların ailelerine ve hayallerine ne olacak? Yetkililerin bunları düşündüklerini hiç sanmıyorum. Eğer düşünselerdi bugün Soma'da hayatını kaybeden 301 madencinin çalıştığı maden ocağına yaptırım uygulanır, eksikliklerinin giderilmesi sağlanırdı. Ancak orada işçiler hala yetersiz şartlarda çalıştırılmaya devam ediliyor. Hatta yaşamını yitirenlerin akrabaları ve tanıdıkları orada onların yerine çalışıyorlar. Çünkü çalışabilecekleri başka bir iş yok, Ezgi TAŞYÜREK hayatlarını sürdürmek ve ailelerine bakmak için orada çalışmaları gerekiyor tıpkı kahramanımızın babası gibi. Bu öyküde hayali okuyup babasını o illet yerden kurtarmak isteyen daha 17'sinde olan bir çocuğun çaresiz kalışına şahit oldum. Çünkü o okuyup büyük adam olacak, babasını madende çalıştırmayacaktı. Felaketten sonra ise babasının yerine orada çalışmayı düşündü. Çünkü annesine bakması gerekiyordu, öyle ya o çalışmazsa kim eve ekmek getirecekti? Kim bilir belki de babasının yaşadıklarını o da yaşayacaktı. Peki, bizler yine kaderlerinde bu varmış diye geçiştirecek miydik? Eğer bizler bu ihmallerin peşine düşüp hesap sormazsak adını bilmediğimiz nice insanın hayatı yitip gitmeye devam edecek ve böylece insanların ölümünde bizlerin de katkısı olacak. Bu durumda kalmayı istemiyorsak bir an önce harekete geçmeli, bir sonuç alana kadar bu davadan vazgeçmemeliyiz.