AZI KARAR ÇOĞU ZARAR

Bugün 6 Ekim Perşembe ve ben çok ama çok mutluyum. Bahar havasını tüm ciğerlerime çekiyorum. Annemlerle aram gayet iyi hatta okula gelirken kardeşimin yanağından bir makas alıyorum. Yan komşumuz Semiha Teyze'ye selam verip, postacı Ahmet'e yardım ediyorum. Çiçekler, böcekler, hatta duraktaki sıra bile o kadar güzel ki. Okula gidip Füsun'u görecek olma fikri kalbimin daha da hızlı atmasına sebep oluyor. Hayat bizlere hediye edilmiş bir mucize. Neden böyle hissettiğimi sorarsanız size söyleyeyim. Aşığım aşık. Bugün 7 Ekim Cuma ve her şey oldukça berbat gidiyor. En son nöbet geçireli baya olmuştu. Ailem benden bir şeyler saklıyor ve ben bundan eminim. Annem psikoloğumla konuşuyordu ben içerde kardeşimle kavga ederken. Her şey o kadar kötü ki sanki dünyadaki herkes benden nefret ediyor gibi. Füsun ile gene kavga ettik hem de sudan sebeplerden dolayı. Mimarlık derseniz projemi yetiştirmeme son iki günüm kaldı ve ben bu nöbetlerden dolayı odaklanamıyorum. Neden bunlar hep başıma geliyor, neden? Hayattan nefret ediyorum. Ölmek istiyorum. ÖLMEK! Evet, yukarıda kendimi bipolar hastası olan Barış'ın yerine koydum ve onun hayatından az da olsa bir kesiti sizlere aktarmak istedim. Bir dakikalığına kendinizi Barış'ın yerine koyar mısınız? Hayatınızda her şey yolunda giderken bir anda tüm o emekleriniz tepetaklak oluyor. Sevgilinizle, ailenizle, arkadaşlarınızla ve en önemlisi kendinizle çelişiyorsunuz. Hayat size mucize gibi gelirken bir anda cehenneme dönüşebiliyor. Verdiğiniz keskin kararlar değişirken, aldığınız ilaçlar sizi daha da hırçınlaştırıyor. Hem kendinize hem de çevrenizdekilere zarar vermeye başlıyorsunuz. En sevdiklerinizin canını istemeden yakarken kendinizden nefret ediyorsunuz ve bu nefret bir sonraki sağlıklı döneme kadar devam ediyor. Elinizde olmadan bir canavara dönüşüp herkesin size nefret dolu gözlerle bakmasına neden olup daha sonra bunların hiçbirini yapmamış gibi hayat dolu olmanız sizin sorgulanmanızı sağlayacaktır. Barış, etrafındakiler tarafından çok sevilen, deli dolu, yardımsever biriyken mani döneminde her şeyi kırıp döken agresif birisi haline geliyor. Korkusuz birisi olmak ister miydiniz? Barış bu dönemde tüm korkularından kurtuluyor. Hız tutkusunu ve müzik duygusunu en derinlerinde yaşıyor. Kalbindeki hisler belki de ikiye katlanıyor, duygularını doruklarda yaşıyor. İşte bu yüzden çok mutlu olduktan sonra yere çakılmak çok ani oluyor ve toparlanması da bir o kadar zor. Peki neden ben? Ben kime ne yaptım da bunları yaşamak zorundayım? Ailem beni sevmiyor mu? Füsun neden benim gibi biriyle olmak istesin ki? Projelerim çok mu yetersiz? Arkadaşlarım benden neden nefret ediyor? Yan komşu Semiha Teyze benimle sırf bana acıdığı için mi konuşuyor? İşte tüm bu sorular Barış'ın kafasında günlerce dönüp duruyor. Peki ya sonra neler oluyor derseniz bu dönem bitiyor ve hayatının en güzel dönemleri başlıyor. Füsun'a ne zaman evlenme teklifi etsem? Anneme doğum gününde ne alsam acaba? Arif Hoca'nın çok beğendiği proje sunumum hangi güne denk geliyor? Bu akşam bizim mekanda çocukları da alıp hangi şarkıları çalsak? Adeta iki farklı kişi var Barış'ın ve onun sembolize ettiği tüm bipolar hastalarının içinde. Delibal filminin farkındalığımızı arttırdığı bipolar bozukluk aslında çevremizdeki çoğu kişide bulunuyor. Belki şu anda bu yazıyı okurken sizler de hem kendinizde hem de çevrenizdeki kişilerde bu belirtilere rastlamışsınızdır. Önemli olan bunu bir uzmanla paylaşmak ve hayata bir kere geldiğimizi asla ama asla unutmamak. Çağatay Ulusoy'un canlandırdığı Barış karakteri benim kalbimde en güzel yerini aldı. Unutmayalım ki hayatı "en"lerde yaşamak çoğu zaman bizlere zarar veriyor. Sizlere tek bir sözüm olacak Barış'ında tüm film boyunca vurguladığı gibi, azı karar çoğu zarar. HAZAL DALGALI