BİR DEVİN HİKAYESİ

Adnan Binyazar gibi değerli ve önemli bir sanatçıyla tanışmam 2014 yılında okulumuzda her sene yapılan "Edebiyat Günü" ile oldu. Kendisi ile bizzat bir sempozyumda tanıştığım ve hem kendi konuşmasını hem de diğer yazarlar ile konuşmasını dinlediğim için kendimi çok şanslı hissediyorum. Keşke kendisi ve eserleriyle daha önce tanışsaydım. Bu yazımda onun Kızıl Saçlı Kontes adlı eserine yer vermek istedim. Bu kitap kısa kısa birden çok öyküyü sevip , her bir öyküde kendinizi kaybetmeyi seveceğiniz bir öykü kitabı. Ben roman ya da deneme gibi çok uzun kitapları okurken çok sıkılıyorum o nedenle bitirmem zaman alıyor , araya günler bazen haftalar girdiği için çok keyif alamıyorum ancak bu her roman , deneme için geçerli değil. Eğer siz de benim gibi bir solukta okumak , kitabın maceralarından maceralarına atlamayı seven sabırsız insanlardansanız bu kitapta tam size göre! Bu öykü kitabı beş farklı öyküden oluşuyor; bu öyküler farklı coğrafyalardan farklı insanlardan oluşuyor örneğin Eğinli Yenge öyküsünde Diyarbakır'ın Ağın'ından Erzincan'ın Eğin'ine yürüyen yoksul ve yalnız kadınların öyküsü anlatılıyor. Bir başka öyküsünde ise bir Arap ülkesinin havaalanında başlayan sevda betimlenir, bizlere. Adnan Binyazar'ın öykülerinde hissettiğim kavram "gelenekti". Kendisinin anlatım dili günümüz yazarlarından daha gelenekçi bir tavırdaydı. Ayrıca öykülerinde kasaba öğretmenlerinden , yalnız ve yaşlı kadınlardan , sokak çocuklarından bahsediyor ancak bu bize göre "klişe" konuları çok ilgi çekici ve modern bir şekilde işlemiş, okurken "Ben bu hikayenin sonunu biliyorum!" demiyorsunuz tam tersine merakla "Acaba ne olacak?" diyorsunuz. Adnan Binyazar gibi bir yazarın diğer yazarlardan farkı ortaya çıkmış oluyor bu sayede. Öykülerini okursanız eğer siz de buram buram o acıyı , hüznü hissedeceksiniz. Kendisinin anlatım dili gerçekten çok kuvvetli, yaptığı betimlemeler o kadar sahici ki , o an her şey aklınızda oluşuveriyor , kendinizi öykünün içinde olayları izlerken buluyorsunuz. Bu okuduğum kitaplarda benim aradığım bir özellik çünkü insan bu yaşadığımız hayattan biraz olsun uzaklaşmak hayal kurmak , farklı farklı dünyaların içine dalmak istiyor. Kitaplar bu nedenle bizleri mutlu ediyor bana göre. "Binyazar, Dicle Köy Enstitüsü'nü bitirmiştir. Çocukluğunun ne değin acılar içinde geçtiğini "Masalını Yitiren Dev" adlı görkemli kitabında anlatır. Yazdığı anılarını okuyan Ahmet Muhip Dıranas, "Bunları gerçekten yaşadınız mı" diye sormaktan kendini alamaz. Gerçek olamayacak değin ağırdır." (Günay Güner) Bir öyküsünde , hikayenin anlatıcısı ile hikaye kahramanı İso Köy Enstitüsüne beraber başlamış iki arkadaşlardır. İso karakteri öykü anlatıcısından daha kuvvetli ve iri biri ancak görüntüsünün tersine saf , temiz kalpli biri. Sınıfta zamanla arkadaşlarınında kışkırtması ile bu iki karakter başka bir yerde kavga etmek için sözleşirler. İkisi de gider oraya ve karşılıklı sözlü atışmaya başlarlar , ikisi de yanlış yolda olduklarının farkındadır. İşler daha fazla ilerlemeden oradan bir daha kavga etmeme ve her zaman birbirlerine destek olma sözü verip , oradan ayrılmışlardır. Adnan Binyazar'ın kendi hayatından bir şeyler kattığı ve öyküyü kendi hayatımla bağdaştırdığım için favori öyküm bu oldu. Ben çok inatçı bir insanımdır, bir kere yapmam dediğim bir şeyi çok istesem de inadımdan , gururumdan yapmam. O nedenle bu öyküde o iki karakterin içinde iyilik olmasına rağmen böyle bir kötü olay olmasını hiç istememelerine rağmen gitmeleri ama en sonunda birbirleri ile kan kardeşi olup dönmeleri beni açıkcası etkiledi. Hiç geri adım atmadığım inadımı sorgulamama neden oldu. Acaba bu inadımı AFET BİLGEHAN ÜLGENER kıramayışım neden? İstesem bile içimde beni bir şeyin engellemesi neden? Diye sorguladım ve benim için bu konuda güzel bir adım oldu bu nedenle bu öykü benim favorim. Okuduğum dört öyküyü de çok beğendim. Böyle değerli bir yazarımızın böylesine güzel bir eserini okumanızı tavsiye ederim. Eminim sizler de benim gibi çok beğenecek ve bir solukta okuyacaksınızdır.