Akşamlar Huzurlu ve Karanlık

Akşamları sevip sevmediğimi 19 yıldır hala çözemedim. Akşamın yazın sıcak ve bunaltıcı, kışın ise soğuk, büyüleyici; fakat bir o kadar da acımasız olması seçim yapmamı zorlaştırıyor. Sadece mevsimlere göre de değil, günden güne değişiyor akşamlara olan bakış açım. Eğer ertesi gün için çok fazla işim varsa ve bunlar yapmak istemediğim işlerse, o akşam benim için işkenceye dönüşüyor. Ertesi gün arkadaşlarımla buluşup gezeceksem, o akşam mutluluktan uyuyamadığım oluyor. Mevsimler ve günlerin dışında, akşamlara olan bakış açım hayatımın farklı dönemlerinde de farklılık gösteriyor. 8. sınıfta liseye giriş sınavlarına hazırlanırken benim için akşamlar otobüs durağında beklerken ezan seslerini dinlemekti. Havanın kararmaya çoktan başlamış fakat hala tam olarak kararmamış olduğu vakitlerde durakta otururken duyduğum ezan sesleri, ilkokuldayken yaşadığım şehrin bunaltıcı sıcakları, çöplerle kirletilmiş kaldırımlar, düzensiz yollar ve bu yolda ilerlemeye çalışan araçların içindeki sinirli sürücülerle ezan sesleri birleşince yaşama isteğim neredeyse yok oluyordu. Ezan seslerinin bende bıraktığı bu etki kesinlikle dinle ya da ezanın anlamıyla alakalı değil. Sadece akşam ezanının bende çağrıştırdığı "havanın sanki bir daha hiç aydınlanmayacakmış gibi kararması" ve "zamanın hızla geçip gitmesi" duyguları asla hoşuma gitmiyor. Sonraları ise akşamların anlamı benim için değişmeye başladı. Lisede yaşadığım şehri çok sevmem ve çok iyi arkadaşlar edinmemle birlikte akşamları arkadaşlarımla dışarı çıkıp eğlenmeye başladım. Artık otobüs duraklarında oturmak bana hüzün vermiyordu çünkü ya arkadaşlarımın yanına gidiyordum ya da harika bir günün sonunda eve dönüyordum. Sabahları yolda gördüğüm trafik, işe giden insanlar, kaldırımlarda kendinden emin bir şekilde bir yere yetişmesi gereken meşgul ve "önemli" insanlardan sonra, akşamın sakinliği beni özgür hissettiriyordu. Ayrıca, bir yere yetişmek zorunda olma hissi akşamları yok oluyordu. Bu his uzun sürmedi. Üniversite sınavları yaklaşınca bir anda kendimi ilkokulda beklediğim otobüs durağında buldum. Her akşam -hatta gece dersem daha doğru olur- dershaneden çıkıp eve gelmek, evde ders çalışıp uyumak zorundaydım. Bu rutini hiçbir şey bozmamalıydı. Kendime asla zaman ayıramaz hale gelmiştim ve üniversite sınavları için çok kaygılıydım. Bu his nedense akşamları kendisini daha da gösteriyordu. O sevdiğim huzur verici hava kendisini acımasız bir soğuğa bırakmıştı. Havanın yavaş yavaş kararmasını izlemek bana mutluluk verirken, kendimi bir anda havanın bir daha asla aydınlanmayacağı korkusuyla yüzleşirken buldum. Hava yavaş yavaş kararırken kendime sürekli şunu söylüyordum: "Şu an gördüğün gökyüzü, bir daha görebileceğin en aydınlık gökyüzü.". Hava tamamen karadığında ise, kendimi tamamen yalnız hissediyordum. Sabah yaşadıklarımın çok daha fazlasını bu sefer akşamları yaşamaya başlamıştım. Etrafımdaki herkes kendinden çok emin görünüyordu. Sanki birkaç hafta önce birileri, ben hariç herkese tam olarak ne yapmaları gerektiğini anlatmıştı. Ne yapmam gerektiğinden ve yaptıklarımın doğruluğundan asla emin değildim ve gecenin karanlığında bu duyguları yaşamak benim için oldukça zordu. Yazımın sonunda, şu andan bahsederken, sanki her şeyin normale döndüğünü ve akşamlardan tekrar zevk almaya başladığımı yazacakmış gibi bir izlenim bıraksam da maalesef hala bu hisleri yaşadığım oluyor. Fakat akşamlardan tekrar zevk almak için elimden geleni yapıyorum. Bu mutsuzluğun derinine inerek sorunları bulmaya ve onları çözmeye çalışıyorum. Akşamlarla ilgili sevdiğim bütün şeyleri düşünüyorum. Örneğin, lisede arkadaşım sayesinde keşfettiğim Chopin'in noktürnleri beni çok mutlu ediyor. Yorucu bir gün sonrası hafif bir yemek yiyip ıhlamur çayı hazırlayıp Chopin'in noktürnlerini dinlemek şu sıralar en çok sevdiğim aktivite, tıpkı şu an yaptığım gibi...