GÜNLER?

Hep masumdur hayaller, temizdir, lekesizdir. Çünkü kalbin en derininden gelir her zaman, kötülük yanına yanaşmaya cüret bile edemez. Belki de bu dünyadaki en saf şeydir hayal ve tabii ki her insanın yegane amacı, arzusu hayallerine er ya da geç kavuşmaktır. Çoğu zaman bütün yaptığı ya doğrudan ya da dolaylı olarak hayallere kavuşmak için atılan veya oluşturulan adımlardır. Uğruna çalıştığı, çabaladığı hemen hemen her şey, kendi ütopyana kavuşmak, dünyanın en mutlu insanını kendin kılabilmek için değil midir? Elinden gelen her türlü fedakarlığı gösterir, hatta bazen elinden gelenden daha fazla azmeder insan. Buna rağmen, çoğunluk ulaşamaz düşlerine, düşlediklerine. Sürekli hesapta olmayan, beklenmedik saptırıcılar ve engeller çıkar bu yola bir de, zaten yeterince zor değilmiş gibi. Bunlar yüzünden de daha çok çabalamak gerekir bu keskin virajlı ve tehlikeli yolda. Ama sen uğraştıkça, daha da zorlaşır şartlar, daha ağırlarını yükler hayat sırtına: "Göreceğimizi umduğumuz her güzel günün altında sarı işaretler beliriveriyor." Kafanı her kaldırmaya çalıştığında, bir aksiyon filminde konuşturulmaya çalışılan adama yapılan işkence gibi, karnına bir yumruk daha atar yaşam denen acımasız kötü karakter. Özellikle modern dünyada yaşadığımız bu bunalımdan kurtulamayışı, Seray Şahiner Reklamı Atla isimli eserinde, olabilecek en sek ve yalın şekilde gözler önüne sermiş. Özellikle bizim ülkemizde, Türkiye'de, ardı arkası kesilmeyen kötü olaylar , hatta felaketler bile diyebiliriz bence, eğer gerçekten toplum bilinci olan bir insansanız sizi çok çok derinden sarsabilir ve bir o kadar da üzebilir. Bu da her zaman yegane amacımız, hayat felsefemiz olan mutluluğa kavuşmamız için yolumuza ekstradan çekilen bir dikenli teldir maalesef. "Bir dinlenme tesisi yok mu bu memleketin?" Belki de bugüne kadar duyduğum en haklı isyan ya da soru adına her ne derseniz diyin. Maalesef bir dinlenme tesisi yok her ne kadar bu uzun yolda ihtiyacımız olsa da. Bir ay geçmiyor ki kötü bir olay olmasın, bir ay geçmiyor ki bütün ülke derinden yasa boğulmasın. Ve öyle şeyler oluyor ki, geçiştirmek ya da umursamamak benim için bir alternatif bile olmuyor. Özellikle yakın çevremde yaşadığım olaylar, bırakın umursamamayı, hafızamdan bundan belki de elli yıl sonra bile silinemeyecek derinlikte yaralar açıyor. Çünkü o kadar lanetli etkilere sebep oluyor ki bende, uykusuz geceler, başkaları için tutulan yaslar, haber alınamayan insanlara duyulan endişe, maalesef alışılmışın dışında değil benim için. Resmen düzenli olarak yaptığımız aktivitelere dönüşmedi mi sizce de? Arkadaşlarla dışarı çık, sinemaya git, eşi dostu ara "Yaralandınız mı?" ya da "İyi misiniz?" diye, eve sağ salim dön. Günlük hayatımıza eklenen yeni maddelere dönüştüler sadece. O kadar sıradanlaştı ki benim için korkmak, korku filmi hayranı biri olarak, soyut şeylerden gerçek anlamda korkmuyorum artık, korku filmi izleyemiyorum. Yaşadıklarımız, korku filmine olan ihtiyacı fazla fazla karşılıyor zaten. Yaşanan olayları öyle kanıksadık ki, Seray Şahiner'in dediği gibi, video izlerken çıkan reklamlara dönüştü her biri: "Reklamı atla... Videoyu geç... Sonraki haber..." Gerçekten umursamıyor muyuz artık? Nasıl oldu da bu kadar kolay alışabildik üzülmeye? Neden alıştık ya da? Senay Şahiner'in yazdıklarını okuyunca bir kez daha düşündüm bu soruları. Bir kez daha geçtim üstlerinden. Buldun mu peki aradığın cevapları diye sorarsanız, size üzgün surat mesajı yollamaktan başka yapabileceğim hiçbir şey yok sanırım. Ben ve benim neslim, bu olayları, az çok fikir haritası oluştuktan sonra, yani yetişkinliğe adım attıktan sonra gördü. Peki ya bizden önceki nesiller, şuan çocuk olanlar? "Hiçbir kere hayatın bayram olmadığına erken uyanan çocuklar büyüyor şimdi." Onlar hiç göremedi sükut ve saadet içinde geçen yılları. Savaşla, karmaşayla, kaosla geçiyor en saf ve temiz yılları. Ben küçükken vardı hayallerim, sokak arasında misket oynarken düşlediklerim. Acaba onların var mıdır günümüz kanlı ve kara bulutu eksik olmayan dünyasında? Bize bile bu kadar acı çektirirken, acaba onlara ne hissettiriyor, ne düşündürüyor? Bence geçmişin böyle olduğunu ve geleceğin de bundan farklı olmayacağını düşünüyorlardır. Güneşli günlerin hayali, sadece masal kitaplarında; neşeli günleri yaşayan çocuklar da, Barış Manço şarkılarında kaldı ne yazık ki.