Ve Ben Çırpındıkça Batıyorum

Her sabah uyandığımda gözümü açar açmaz ilk yaptığım şey odamın duvarını seyretmektir. Uzunlamasına ve bomboş bu duvara dakikalarca boş boş bakınıp dururum hep. Benim için aslında kendimi anlama ve tanıma noktası gibi bir şey bu duvar. Duvarımın boşluğu içerisinde kaybolup iç sessimi dinliyorum böylece. Ne var ki artık kendimi duyamaz hale geldim. Gitgide içimdeki sesi kaybediyorum. Kendimi tıpkı o duvar gibi bomboş hissetmeye başladım. Sanki içimden bir parça kopup gidiyormuş gibi her geçen gün eksildiğimi hissediyorum. Peki, beni bu boşluğa sürükleyen şey ne? Hayat herkes için fazlasıyla karışık bir olgu. Herkes bir şekilde hayatını anlamaya ve ona bir anlam yüklemeye çalışıyor. Sonuçta bizleri yaşama bağlı tutan şey hayata verdiğimiz anlamdan başka bir şey değildir. Kimisi kendisi için sevdikleriyle beraber mutlu olmayı amaç edinirken, kimisi de hayallerini gerçekleştirmeyi hedefi haline getirmiştir. Kime hayat amacını sorarsanız sorun aslında alacağınız cevaplar bunlardan çok da farklı olmayacaktır. Peki, gerçekte de hayata yüklediğimiz anlamlar bunlar mıdır? Hayat hızla akıp gidiyor. Her an koşuşturma içindeki insanlar, bir tıkanıp bir akan trafik, geceleri gündüze çeviren şehir ışıkları... Hepsi sanki durmak bilmeyen bir makinenin parçası gibi sürekli işleyiş halinde devam ediyor. Kendi dinamizmi içinde bir monotonluğu var aslında hayatın. Her gün aynı akış düzeni, aynı saatte aynı insanlar, aynı kalabalıklar, periyodik olarak yanıp sönen trafik ışıkları... Tıpkı her şey makineleşmişçesine akıp gidiyor öylesine. Ne bir anlam, ne bir varlığa dair his var ortada. İnsanlar hareket eden et parçalarından başka bir şey değil artık. Kargın 2 Jose Saramago durumumuzu çok iyi anlatıyor aslında. Mağara adlı romanını okuduğumda kendimi ve diğer herkesi bu romanın içerisinde gördüm. Neden her geçen gün daha çok eksildiğimi ve boşlukta yuvarlandığımı bana apaçık gösterdi bana Saramago. Akıp giden hayat içerisinde bizler kendi benliklerimizi geride bırakıyoruz akıntının ardına. Anlamını yitirmeye başlıyor hayat. Sokak ışıkları, o büyük şaşalı binalar ve rezidanslar, kalabalık insan toplulukları arasında kaybolup gidiyor hayatın anlamı ve varlığın amacı. Kişiliğim, benliğim tek tek parçalanıyor. Ben de diğerleri gibi makineleşiyorum ve anlamımı yitiyorum. Aslında bu durumu bir bataklığa benzetebiliriz. Her geçen gün daha çok battığım ve bir türlü kurtulamadığım bir bataklık... Çırpındıkça batıyorum. Ben ne kadar çabalarsam çabalıyım, ne kadar çok debelenirsem debeleneyim hiç durmaksızın bu bataklığın derinliklerine çekiliyorum. Avazımın çıktığı kadar bağırsam da sesimi işiten yok. Kendi bataklığımda yapayalnız bir şekilde çöküyorum. Ne acı bir şey öyle değil mi? Kimse benim sesimi duymasa da başkalarını da etrafımda görebiliyorum. Arkadaşlarım, ailem, sevdiklerim, sokakta gördüğüm insanlar... Herkes burada benimle birlikte batıyor. Ama sorun şu ki hiç kimse diğerlerinin varlığının farkında değil. Kulakları tıkalı, gözleri bağlı ve dilleri düğümlenmiş herkesin. Siz ne kadar uğraşırsanız uğraşın sizi görmezler, göremezler. Siz onlardan medet umarken onlar sizin varlığınızdan bile haberdar değiller. Daha da kötüsü hiç kimse kendi çöküşünün dahi farkında değil. Gözleri ve kulakları sadece başkalarına değil aynı zamanda kendilerine de kapalı bu insanların. Hissiyatları, algıları tıkanmış durumda. Bir film sahnesi gibi gelse de bu anlattıklarım aslında her an, her saniye içinde bulunduğumuz durumun ta kendisi. Umutsuzca etrafıma bakınıyorum ve sessizlik ve karanlık içinde çöküşüme ve acizliğime boyun eğiyorum. Kargın 3 Her ne olursa olsun yine de bir kurtarıcı beklentisi içinde son kalan umut kırıntılarımı da avucumda saklıyorum bir el belki bu bataklıktan çekip çıkarabilir beni diye. Ne var ki bu çamura gömülmeyen hiç kimse yok. Tüm insanlık hep birlikte batıyoruz bu bataklığa. Kimisi yok oluşunun farkında değilken kimisi de çoktan kabullenmiş bu durumu. Kimileri ise benim gibi boşuna çırpınıp duruyor. Bizler umutsuzca aydınlatıcı ışığımızı, kurtarıcımızı beklerken aslında her birimizin kurtarıcısı kendi vicdanlarımızdan başka bir şey değil. Elini uzatıp bizi bu çukurdan çekip çıkaracak ve aydınlığa kavuşturacak olan şey içimizde can çekişen o insanlık kırıntısı işte. Çünkü ancak o zaman insan olmanın anlamını yeniden kazanacak ve de benliğimizin yol göstericisi hakikat ışığına ulaşabileceğiz.