BENLİKTEN UZAKLAŞMAK

Bir insanın kendi duygularına yabancılaşmasını bir kitap ancak bu kadar güzel anlatabilir. Ve bir kitap ismiyle ancak bu kadar bütünleşebilir. Yabancı' yı okumayı bitirdikten sonra, bir insan gerçekten bu kadar hissizleşebilir mi diye sormadan edemiyor insan kendi kendine. Bu kadar arınabilir mi duygularından? Ya da hangisi doğru olan, insanın duygularından tamamen arınmış olması mı yoksa yaptığı her şeyde duygularından izler olması mı? Bir insanın canını aldıktan sonra hiç bir şey hissetmemesi mi normal olan yoksa bırakın bir insanın canını almayı bunun konusu açıldığında bile tüylerinin diken dike olması mı? Bazı insanlar aldıkları kararlara duygularını karıştırmamanın daha doğru olduğunu düşünürler. Çünkü, duyguları insanı mantıklı düşünmekten alıkoyar onlara göre. Ben her zaman kararlarımı duygularıma göre alan bir insan olmuşumdur. Ne zaman hissettiklerimi hiçe sayıp bir karar vermeye çalışsam arkasından gelen tek şey pişmanlık olmuştur. Belki de insanların doğru olanın mantıklarını kullanarak karar vermeleri olduğunu düşünmelerinin sebebi yalnızlıklarıdır. Çünkü insanlar yalnızlaştıkça, birbirlerini dinlemeyi unutuyor, birbirlerini dinlemeyi unutunca kendilerini de dinlemeyi unutuyorlar. Kendilerini dinleyemedikleri zamanda ne hissettiklerini anlayamıyor ve yanlış kararlar alıyorlar. Bence ana karakterimizin başına gelende tam olarak bu. Yıllarca o kadar yalnız kalmış ki annesine bile yabancılaşmış. Aslında etrafında hep birileri olmuş bu yüzden belki kelimenin tam manasıyla yalnız diyemeyiz, ama onları sadece etrafında dolaşan bedenlerden ibaret olarak görmeye başladığı zaman yalnızlaşmaya da başlamış. Belki annesinin mezarının başında ağlayan o kadar insanın arasında saatlerce hiç bir şey hissetmeden dikilmesinin sebebi de budur. Aslında bazı zamanlarda yalnız kalmak insanların kararlarını doğru yönde de etkiliyor. Her şeyde olduğu gibi bu konudada önemli olan o ince çizgiyi aşmamak tabii. Yani her şeyi dozunda yapmak, çünkü eğer bir yerde o yalnız kalma ihtiyacının dozunu kaçırırsa insanlar daha sonra yalnızlığa o kadar alışıyorlar ki artık kendilerinin haricinde ki her şey önemini yitirmeye başlıyor. Diğer insanların düşüncelerini önemsemiyorlar ve görmezden gelmeye başlıyorlar. Çünkü kendi kendine yetebilme durumu başlıyor ve insanlar kendi kendine yetebilmeyi öğrendikten sonra başka hiçbir şeye ihtiyaç duymuyorlar. Zaten en sonunda da silahı ellerine alıp bir insanı ortada hiçbir sebep olmadan öldürebilecek bir hale geliyorlar. Ve en acısıda yaptıkları şeyin farkına bile varmıyor, acısını yaşamıyorlar. Çünkü insan hayatı onlar için artık bir şey ifade etmiyor. Bir yandan hak veriyorum bu duygusuzluğa, çünkü kendi hayatının değerini unutan insanlar nasıl başkalarının hayatlarına değer verebilirler? Kendi benliklerinden belki de insan olmanın bütün gerekliliklerinden uzaklaşan bu insanlar yaşamanın ne demek olduğunu nasıl anlayabilirler? İşte tam bu noktada benim aklıma, kendilerini bu kadar toplumdan soyutlayan ve bir insanın canını alırken hiçbir şey hissetmeyecek hale gelen bu insanların kendi hayatlarına da kolaylıkla son verebilmeli düşüncesi geliyor. Ama kitap bu konuda beni ters köşe ediyor ve ana karakterimizin kendi ölümünden nasıl korktuğuna sayfalarca yer veriyor. Ve en sonunda kendi canına kıyamıyor, başkalarının elinde can veriyor karakterimiz. Sonra düşünüyorum, belki de bu insanlar için hala umut vardır. Onları bu hale getiren bizlerizdir. Kendimizi normal kabul edip onları başkalaştırdığımız için hissizleşmişlerdir. Toplumun onları kabul etmediğini düşünerek topluma sırtlarını dönmüşlerdir. Aslında belki de karakterimiz, annesinin mezarının başında dikilirken ya da silahı eline alıp bir insanı sebepsiz yere vururken bir şeyler hissetmişti. Ama bu hissettiklerine o kadar yabancılaşmıştı ki ne olduğunu bile anlayamadan kendini toplumun baskısıyla atıldığı hücrede bulmuştu. Onlara yaşadıklarını hatırlatması gereken ve tekrar hissetmelerini sağlayacak olan da bizlerizdir belki.