ZAMANIMIZIN KISITLI OLMASI ZAYIFLIĞIMIZ MI?

Sonsuzluk... Ölümsüzlük... Ta milattan öncesine dayanan olaylardır bu kelimelerin ortaya çıkış nedenleri. Simyacıların hep en büyük hedefi olmuştur ölümsüzlük iksirini bulmak. Peki neden sonsuzluğu bu kadar istiyoruz? Her şeyin temeli zaman mı? Zamanımızın kısıtlı olması zayıflığımız mı, yoksa en büyük silahımız mı? Heyecanla beklediğim Doktor Strange adlı filmin işleyişinde üstünde durdukları "zaman" kavramı günlük hayatta çok dikkat edilmeyen bir mesele. Zamanın değerini bilemiyor, her günü son günümüzmüş gibi yaşayamıyoruz. Günlük zamanını boş işlerle geçirip önemli işlerini sürekli erteleyen, sonrasında ise zaman bulamamakla yakınan bir sürü insan var etrafta. Bu meseleyi neden göstererek, aç gözlü bir şekilde daha çok zaman istiyorlar. Sonsuzluğu istiyorlar. Peki her şeyin çözümü sonsuzluk mu? İnsanlar sonsuzluğu elde ederlerse mutlu olabilecekler mi? Bu sorunun cevabını ben veremem. Ama böyle bir şey gerçekleşmiş olsaydı, benim kanaatimce, bu durum bizim felaketimiz olurdu. Konunun dini tarafına hiç girmeden, şu andan ölümümüze kadar olan süreç için konuşmak istiyorum. Öncelikle filmde de olduğu gibi kendi yaşadığımız Dünya ve karanlık dünyanın olduğunu varsayalım. Dünya ölümlülerle dolu, karanlık dünya ise sonsuz karanlıkla dolu. Filmdeki yoldan çıkmış gurubun sonsuzluğu elde edebilmek için sonsuz karanlıkta acı ve ızdırap içinde yaşamayı seçmesi gerçekten çok tüyler ürpertici. Ama kabul etmeliyim ki böyle bir şey gerçekten olsaydı aynı tercihi yapabilecek çok insan var çevremizde. Peki buna değer mi? Ben değmeyeceğini düşünüyorum. Sizlerin de bildiği gibi sıkılmak insanın doğasında vardır. Şu kısıtlı hayatımızda zaman zaman günlük işlerimizden sıkılırken sonsuzluğu elde ettiğimizde bunun olmayacağı ne malum? Böyle bir durumda insanlar her gün aynı şeyleri yapmak zorunda kalacak, en sonunda ise sonsuz yaşamdan sıkılacaklardır. Filmdeki karanlık dünyanın lordunun ölümsüzlükten sıkıldığı için gezegen koleksiyonu yapması ve sürekli mutsuz ve sinirli olması da bu duruma bir örnek. İnsanın yapısının sonsuz hayata uygun olmaması da başka bir mesele. Sonsuz hayata sahip olabilecek olsaydık küçücük bir kağıt kesiği elimizi kanatmaz, bir baş ağrısı bizi olduğumuz yere mıhlamazdı. Sonsuza kadar yaşama şansı olan birininse en büyük korkusu ölüm olurdu. Başına bir şey gelmediği sürece ölmeyecek bu kişi de yaralanma ihtimalini azaltmak için mümkün oldukça evinden dışarı çıkmaz, insanlarla görüşmez, yerinden kıpırdamazdı. Bu da açıkça insanlığın sonunu getirirdi. Peki yaşamımızın sınırlı olması bizim zayıflığımız mı? Filmdeki kötü adamımız Kaecilius öyle olduğunu düşünüyordu. Ben ise kesinlikle böyle olmadığı kanaatindeyim. Tam tersine, yaptığımız işlere anlam katan şeyin bu olduğunu düşünüyorum. Kısıtlı zamanımızda yaptığımız her şey, verdiğimiz her karar hayatımıza farklı bir anlam katıyor. En önemlisi de bu kısıtlı zamanımızın bir kısmını bu şeyleri yapmaya harcama cesareti göstermemiz. Aynı, hayatı boyunca sayısız başarıya imza atmış ve sayısız insanın hayatını kurtarmış olan baş kahramanız Stephen Strange (namıdiğer Doktor Strange)'in yaptığı gibi. Bizler ölümsüzlüğün bizlere asla veremeyeceği şeylere sahibiz. Bir şeyi yapabildiğimizde hissettiğimiz mutluluk, bir şeyi başardığımızda aldığımız haz gibi. Bu dünyada bilmemiz gereken en önemli şeylerden biri bir şeye yeterli zamanı verdiğinde başarabileceğindir. Yaşamımız sınırsız olsaydı herkes her şeyi başarabilirdi. Bu da yaptığımız hiçbir şeyin bir anlamı olmadığı anlamına gelirdi. Ama zamanımız kısıtlı ve her şeyi yapamayabilir, her şeyi başaramayabiliriz. Bu yüzden yapabildiğimiz en küçük şeyler bile değerlidir ve bizleri mutlu eder. Tam da bu nedenle zaman en büyük silahımızdır. Fazilet Simge Er