BİR MIKNATIS GİBİ

Bir fincan kahvenin kırk yıl hatırı vardır derler. Bir fincan bile içinde kırk yıllık hatır biriktirebiliyorken acaba biz bunu gerçekten yapabiliyor muyuz? Bir de şu var ki acaba hatır kelimesini gerçekten hak ettiği gibi yaşatabiliyor muyuz? Orhan Veli Kanık "Oysa kahve içmişliğimiz de vardı bu ne hatır gönül bilmezlik diyemedim." derken aslında ne demek istemiş diye sorarken buldum kendimi. Kendi hayatıma göre düşündüm de kahve içtiğim zamanlarda genellikle ailemle, dostlarımla yani sevdiğim, kıymet verdiğim insanlarla birlikteyim. Aslında biz farkında olmadan kahveyi hatırla aklımızda bağdaştırmışız ama hakkını veremiyoruz diye düşünüyorum. Çünkü eğer hakkını verebilseydik yalanlar, bozulan dostluklar, kopan aile bağları ve kavgalar olmazdı sanırım. Tabii burada kahve sadece bir sembol görevi görüyor. Diyorum ya biz bağdaştırmışız kahve ile hatırı ama doğru şekilde yaşatamıyoruz. Öncelikle kendimize hatır bilmek nedir diye sormalıyız. Hepimiz yaşantımız boyunca birçok insanla birtakım şeyler paylaşıyoruz. İşle alakalı, kişisel veya gündelik yaşantımızın paylaşımları olabiliyor bunlar. Bu paylaşımların bir kısmı hayatımızda yalnızca anlık kalıp uçup giderken bir kısmı ise hayatımızın tam merkezine yerleşiyor. Hepimizin hayatı değerlidir. Buna rağmen hayatımızın tam merkezine koyduğumuz kişi veya başka bir şey niçin bizim için hatırı olan bir şey olmasın? Bu değerli hayatımızda merkeze koyduğumuz şey niye bizim ilişkilerimizin, kişiliğimizin ve hatta bütün hayatımızın kalitesini arttırmasın? Manevi kaliteden bahsediyorum. Günlük yaşantılarımız hüzün, mutluluk, stres, heyecan gibi duygularla geçiyor. Birimiz mutluyken birimiz stresliyiz. Peki, bunun gerçek sebebi nedir? Bence bunun altında yatan asıl sebep şu ki duygularımız birbirimizin duyguları ile bütün olmak istiyor. Demek istediğimi açayım. Nasıl ki bir mıknatısın iki zıt kutbu birbirini çekiyorsa duyguların da birbirine ihtiyacı olduğuna; bir araya geldiklerinde bütünleşeceklerine inanıyorum. Fakat bunu yapmak için ihtiyacımız olan şey hatır bilmek değil midir? Bir kişiyle bir şeyler paylaştığımızda buna kıymet vermek ve bunun hatırını bilmek gerekir. Çünkü ihtiyaç duyduğumuzda bu hatır bize dönecek. İki mıknatısın zıt kutuplarının birbirini çekiyor olabilmesine rağmen onları bir araya getirecek bir kuvvet gerekir. İşte hatır da bu duyguları bir araya getirecek kuvvettir. Birisiyle bir kere paylaşımda bulunduktan sonra eğer o kişinin buna bir değer vermediğini hissederseniz tekrar paylaşımda bulunmak ister miydiniz? Değer görmek istiyorsak değer vermeyi bilmeliyiz. Hatta bu sayede bir başka paylaşım yapmış oluruz. Hatır sayesinde duygu paylaşımı yaparken hatır bilmeye hak ettiği önemi verebiliriz. Bunların sayesinde uyumlu bir döngü oluştururuz ve güzel ilişkiler kurabiliriz. Neden hayatı tek ve basit bir döngü ile kolaylaştırmak yerine, bunları anlamadan zorlaştıralım ki? Çok az bir çaba ile hem kendi hayatımızı hem de etrafımızdaki kişilerin hayatını güzelleştirmeyi seçebiliriz. Üstelik bunu yaptığımızda bu bizi de mutlu eder çünkü güzel bir eylemi hayata geçirmiş oluruz. Bu noktada en yakın arkadaşımı örnek verebilirim. Onunla tanıştığımız ilk anlar samimi değildik. Daha sonra bazı olaylar gelişti ve birbirimize iyiliğimiz dokundu. Ama şu an yakın olmamızın sebebi birbirimize zamanında iyilik yapmış olmamız değildi. Bu iyiliklerin hatırını, kıymetini bilmemizdi. Ne kadar iyilik yaparsak yapalım, eğer bu iyilikler hatır görmeseydi ne kadar samimi olabilirdik ki? Bunun, hatırın benim hayatımdaki somut etkisi olduğuna inanıyorum. Hatta şöyle de bir durum var ki kahveyi bana o sevdirdi. Yani gerçek manasıyla bir fincan dolusu hatırı birbirimize yaşattığımıza inanıyorum. Bütün bunları ele aldığımızda, günlük yaşantımızda büyük ve değerli anlamlar çıkarabileceğimiz birçok kıymetli şey bulabiliriz. Bu bir kişi, bir yaşanmışlık veya bir nesne olabilir. Kahve bunlardan biriydi. Kahve bizim hayatımızda hatır üzerine değerli bir sembol haline gelmiş. Bizim için her şey var ama yapmamız gereken düşünmek, onlara anlam yüklemek ve bu yüklediğimiz anlamları hakkı ile yaşatmak. Hayatı güzelleştirecek çok şey elimizin altında. Düşünce dünyamız, fikir alışverişlerimiz, hatır, saygı, sevgi... Bunlar yeterli aslında gerçek zenginlik ve güzel yaşamak için.