GÜNDÖKÜMÜ

Hayatımızın yoğun ve aceleci temposunda bazen hayal ettiğimiz gibi yaşayamıyoruz. Elimizdeki imkanlar ya da kısıtlamalar bizi farklı yollara itebiliyor. Başka birisini dışarıdan izlediğimizde ben bunu asla yapmam dediğimiz şeyleri, başka bir gün kendimiz yaparken görebiliyoruz. Geçmişe dönüp baktığımızda da bunun gibi birçok örneklerimizle karşılaşabiliriz tabii ki bunu fark edebilmenin en kolay yolu günlük tutmaktır bence. Günlük tutmanın verdiği ferahlığı başka hiçbir insan sağlayamıyor. Çünkü kendime bile itiraf edemediğim şeyleri, günlüğe aktarırken gerçekten büyük bir yükten arınmış gibi hissediyorum. Herhangi birine söylemektense kağıda dökmek çok daha basittir. Karşındaki ne düşünür, ne hissedir ve ilerisinde ne oluru düşünmek zorunda değilsin bu yüzden ne istiyorsan onu yazabilirsin. İstediğin zaman geriye dönüp anılarını tekrar tekrar yaşayıp onları taze tutabilirsin. Belki de günlük sahibi olmanın en güzel yanı budur. Fakat tabii ki herkes günlük yazacak diye bir şey yok. Günlük yazabilmek zaten çok zor bir iştir. Benim de belli bir dönem günlük yazamadığım dönemler oldu. İlkokuldayken sürekli günlük yazardım. Bugün böyle geçti, şöyle oldu, onu yaptım diye. Fakat lisenin ilk iki yılı günlük yazmak çok mu çocukça geldi yoksa yazmaya vakit mi bulamadım bilmiyorum. Ama yazmadığım dönemlerin Barnes'in Bir Son Duygusu kitabındaki Tony karakteri gibi benim için flu bir süreçti. Bazen anıların birbirine girdiğini, başkalarının o olaylarda var olup olmadığına karar veremediğimi fark ettim. Belki de hatırlamak istemediğim ve kendimce bilinçaltıma gönderdiğim şeyler de olabilir. Ama günlük yazıyor olmanın değerini anladım böylece. Hala da kendimce günün sonunda uzun ya da kısa notlar düşerim. Ne yaptım, nasıl yaptım, neden yaptım. Böylece kendimi vicdanen de rahat hissediyorum. Çünkü bazen isteyerek ya da istemeyerek bir şeyler yapmak zorunda bırakılıyoruz. Bunların sonucu da her zaman pespembe sonuçlar doğurmuyor. O anın şartları ve getirileri doğrultusunda böyle yapabildim, demek her insanın psikolojisini sağlam tutmaya yarar. Çünkü her şeyi kendi isteğimiz doğrultusunda yapamamanın verdiği garip bir hayal kırıklığı ve egonun zedelenmesinin karışımı bir duygu oluşur. Bunu önleyebilmenin de en güzel yanı kendime nedenlerimi ve mazeretlerimi net bir şekilde gösterebiliyor olmamdır. Çünkü zamanında yaptığım bir hatanın vicdan azabını çekersem ya da kötü sonuçları ile karşılaşırsam kendimi teselli edebileceğim ve vicdanımdan kurtulabileceğim küçükte olsa bir nedenim olabilir. Belki de bu neden beni hayata daha sıkı sarılıp sarılmayacağımı belirleyebilir. Bazen neyin neye sebep olabileceğini bilemeyiz ve hiçbir şeyi küçümsememeliyiz. Belki de hayatımızı böylesine küçümsediğimiz için, bizden bir izi hak etmediğini düşündüğümüz için kendimize dair notlar bırakmıyoruz. İleride ailenize, eşinize belki de çocuklarınıza bırakacağınız bir günlük sizi onların hafızasında çok daha canlı tutacaktır. Onlarda sizinle aynı anıları tekrar tekrar yaşayarak size olan özlemlerinizi giderebilirler. Ben de çok özlediğim insanların bana böyle bir şey bırakmasını çok isterdim. Anneannemin veya dedemin bana herhangi bir anı dolu defterlerinin ya da görüntülerinin kalması beni çok mutlu edebilirdi. Ben onları tam hatırlayamasam da onların dilinden ve gözünden nasıl biri olduğumu bilmek beni onlara daha yakın hissettirebilirdi. Yani günlük tutmayı aslında o kadar da küçümsememek gerekir. Bence her insan hayatının bir döneminde günlük tutmayı denemeli. O günlüğün ne zaman nasıl faydası olabileceğini bilemezsiniz. Belki de sizin için bir hayat rehberi olabilir ya da çevrenizi tanıyabilmek için. Hayatımın en bulanık döneminin bir yazılı çizili bir belgesi olduğunu bilsem, onu arar tarardım bence en güzel şey o anıların verdiği mutluluk ve huzur. En önemlisi de günlüklerin biz onlara bir şeyler yazdıkça kimi aydınlatacağını bilmeden bunu yapması. NİDA NUR TÜRK