AYNA SÖYLE BANA

Hani bazen kimsenin sizi bilmediği bir yere gitmek istersiniz ya... Gşte son zamanlarda böyle hissediyorum ben de. Gster tanınmamak arzusu deyin, ister bıkkınlık hali deyin. Ancak şunu kabul edin ki bazen kalabalığın içinde yalnız kalmak aslında çok yakınlarda aradığımız bir ihtiyaç son zamanlarda. En azından benim için... Kendinle baş başa kalmak... Kendinin farkına varmak... Kendine şans vermek... Kendi kendinin aynası olmak... Kendin, kendin, kendin! Ne kadar çok kullandım bu kelimeyi değil mi? Peki neden sizce? Belki benim bencil ve sadece kendini düşünen, önemseyen biri olduğumu düşünüyorsunuzdur okuduğunuzda ama maalesef sizi haklı çıkaracak bu tür bir nedenim yok. Aksine bu kelimeyi tekrar tekrar kullanmamın nedeni son zamanlarda çevremdeki insanların "kendilerine" ne kadar az vakit ayırdıklarını fark edip bu kelimeyi sizlere yeniden hatırlatmak istemem. Hatırlamaya var mısınız? Ne dersiniz, kendinizle baş başa kalabilecek kadar cesaretli misiniz? Evet, ne diyorduk? Kendin... Son zamanlarda kendisi için ama sadece kendisi için bir şey yapan var mı aranızda? Mesela kendisini dinlemeye vakit ayıran, kendi kendiyle sohbet eden veya kendine kendi gözlerinden bakmayı deneyen? Olmadığına dair mırıldanmalarınızı duyar gibiyim sanki çünkü ben de sizin gibi kendimi karşıma alıp onunla yüzleşmek için hiç çaba harcamadım. Oysaki insanın arada bazen nefeslenmesi, kalabalığa biraz mola vermesi, kendi dünyasına yönelmesi gerekiyor. En önemlisi de kendisine hesap verebilmesi gerekiyor. Gerçeklerini, yalanlarını, doğrularını, yanlışlarını dürüstçe ve cesurca kendine itiraf edebilmesi ve bunları kendi aynasından görmek için kendisine şans verebilmesi gerekiyor. Söylemesi kolay diyeceksiniz belki ancak söylemesi de yapması da oldukça zor, biliyorum. Kendine karşı dürüst olabilmek... Ne kadar basit ve kolay geliyor kulağa değil mi uzaktan? Lakin kişinin en büyük zorluğu kendisiyle hesaplaşabilmesiymiş bu hayatta. Kimseye değil de kendine hesap verebilmek ne kadar büyük bir külfetmiş. Sözcüklerin konuşulamadan boğazda düğümlenmesi, kaçacak bir yerin olmadığı fark edilince çaresizliğin boy göstermesi ne kadar da yorucuymuş. Kendi çerçevenden kendine bakabilmeye çalışırken aslında hiç tanımadığın biriyle karşılaşma korkusu ne kadar ürkütücüymüş. Benim mesela son zamanlarda hiç tanımadığım bir Beyza'nın varlığını hissettiğim an bunu reddetmeye yönelişim o kadar sancılıydı ki her gün bunun ağırlığıyla başlıyordum güne. Ama işte bizler bu noktada her ne kadar ben bulamasam da- yine her zaman olduğu gibi sığınacak farklı bir kapı buluyoruz. Gnsanoğlu işte, istemediği her olaydan istediği her şekilde o kadar kurnazca Nuray Beyza YANIKOĞLU sıyrılabiliyor ki... Ne yapıyoruz peki? Kendimize anlatmayıp başka birine anlatıyoruz gerçeklerimizi, yalanlarımızı, doğrularımızı, yanlışlarımızı. Ve bunu yaparken de bir usta edasıyla ince eleyip sık dokuyarak seçiyoruz karşımızdakini. Bizi hiç tanımamasına, bilmemesine, eleştirecek kadar yakın olmamasına özen gösteriyoruz. Bizi "olumsuz" yargılarla değerlendiremeyecek kadar hayatımızın içinde olmamasına dikkat ediyoruz. O nedenle kimi zaman gerçek sırlar en çıplak haliyle en yakınla, bir dostla, bir arkadaşla hatta kişinin kendisiyle bile değil de bir yabancıyla paylaşılıyor. Kim bilir belki de o sırlar gerçeğiyle, doğrusuyla, yanlışıyla, yalanıyla ama en yalın haliyle bir başkasına anlatılıyor. "Bazı gerçekler yalnızca bir yabancıya söylenebilir." dercesine... Bir yabancının yanında muhakkak ki kendimizle baş başa kaldığımızdan daha rahat oluyoruz. Neden mi? Çünkü onlar, bizim onlara anlattığımız kadar bir ayna olabiliyorlar bize. Ve onlara gerçekler anlatılsa dahi bizler, kendimize kendi gözlerimizden daha az çekindiğimiz aslında hiç bilmediğimiz- bir aynadan bakmayı tercih ediyoruz. O ayna da gerçekleri bilse dahi Pamuk Prenses'teki üvey annenin aynası misali bizlere katlanabileceğimiz kadarını gösteriyor, söylüyor. Ben mesela ne zaman mutsuz olsam ve bu gerçeğimi kimseye söylemek istemesem hemen kaçamak gülümsemelerime başvururum, insanlara mutlu olduğum yanılgısını yansıtırım çünkü mutsuzluğumu görmek o an kaldırabileceğim bir durum olmaz genelde. Gşte insanlar kendilerinden kaçıp yabancı ruhlara sığınarak korkularını her defasında yine ve yeniden bastırmaya çalışıyor, bunun için fırsat kolluyor. Kendi aynası olmaktan aciz bir şekilde... Aynalar, hayatımızın her anında dönüp bakarak kendimizi hatırlamaya çalıştığımız gözler aslında. Her ne kadar bazen o gözleri bir yabancıya emanet etmekten çekinmesek de ilerleyebilmek, yola devam edebilmek ve en önemlisi de kendimize hesap verebilmek için o gözlerin varlığına ihtiyacımız var. Gnsanın en doğru aynası kendisidir normalde. Ancak yoğunlukta kendimize zaman ayırmadığımız için "gerçeklerimizi" tüm detaylarıyla görmeye vakit bulamadığımızdan mıdır yoksa kendimizi oldukça önemsediğimiz için "gerçeklerimizi" tüm çıplaklığıyla görmekten korktuğumuzdan mıdır bilinmez en gerçek "gerçeklerimizi" anlattığımız aynalar hiç bilinmezler. Yoksa gerçekleri en kısa yoldan ve en tereddütsüz şekilde nasıl gün yüzüne çıkarabilirdik ki? Gün yüzüne çıkan gerçeklerle birlikte bizler aslında terk ediyoruz kendimizi. Hem de kendimize en çok ihtiyaç duyduğumuz anda... Hiç vakit ayırmadan, üzerinde durmadan, kritik bile yapmadan hayatımızı, kendimizi koyduğumuz trene uzaktan bakmakla yetiniyoruz. Kendimizle baş başa kalmak en büyük korkumuz oluveriyor ve biz mutlaka yanımızda, görünmeyen ama gerçek kendimizden bizi koruyacak birilerini istiyoruz. Daha da fazlası seçiyoruz. Bizi bizim izin verdiğimiz kadar tanıdığını bile bile onlarda teselli bulmakla Nuray Beyza YANIKOĞLU kandırıyoruz kendimizi. Ancak unutmayalım ki bizden sadece bir tane var ve maalesef bizi bizden başka tam anlamıyla tanıyan biri de yok. O nedenle gerçeklerimizi yansımalardan aramaktan vazgeçmeliyiz. Çünkü yansımalar, bize ihtiyacımız olanı değil de istediğimizi vermekten başka bir işe yaramıyor. Belki çok acımasız bir eleştiri yapıyorum ancak ben kendimden biliyorum: Kendimin aynası olmak son zamanlarda vazgeçtiğimden beri olayları hep kendi kurgumdan izliyorum kendimi kandırdığımı bilerek üstelik.