HİSSİZLİK

Anılar anlardan oluşur, yaşam da anılardan. Saniyelerin birleşimiyle saatleri yaşarız; saatler günleri, günler yılları, yıllar hayatımızı oluşturur. Bir sabah güneşe baktığınızda gözünüz kamaşır, soğuktan irkilirsiniz, gelen yağmurun ilk damlası burnunuza düşer ve bulutları kontrol edersiniz ya; işte hayat budur. Bu küçük zevkler, hoşlandığınızı bile fark etmediğiniz bu basit anlar. Size kötü olanı söyleyeyim: Bu küçük, masum şeylerden zevk almayı bıraktığınız an çökersiniz. Stefan Zweig'ın Satranç kitabını okuduğumda bu yazarın beni ne kadar etkileyebileceğini görmüştüm, bu yüzden bu kitabı okumak istedim: Olağanüstü Bir Gece. Sadece bir günün, daha doğrusu bir akşamın bir insan hayatında neler anlam ifade edebileceğine, neler hissettirebileceğine; bir günün bir insana neler yapabileceğine dair hiçbir fikrim olmadan okuduğum bu kitap tam bir Stefan Zweig klasiği. Kitabı bitirdim ve işte buradayım, kafam karışık ve kısmen sarhoş hissediyorum. Bu kitaptaki kadar mantıklı ve bir o kadar da mantıksız şeyleri hissedebilir miyim merak ediyorum. Açıkçası hissetmeye de korkuyorum. Böylesine heyecana aç, böylesine tutku bekleyen; yalnız ama ilgiden sıkkın bir şekilde kendimi bulsam ne yaparım? Sanırım aptalı oynamanın anlamı yok, size itiraf etmekte sakınca görmüyorum. Hayatımın iki yılını bu şekilde geçirdim: bir şeyler hissetmeyi umarak. Anlatsam inanmayacağınız şeyler yaptım, sahip olduğum zekanın her damlasını kötülük için kullandım. Bu şekilde anlatınca saçma geliyor olabilir ama o zaman doğru gelen buydu; ancak bu şekilde yaşadığımı hissediyordum. Ancak bu benim bir birey gibi hissetmemi sağlayabiliyordu. İki yılın sonunda kendi isteğimle değil ama kader diyebileceğim bir şekilde hatalarımın farkına vardım; tüm bunları bıraktığımda çok geçti: kişiliğimin bir kısmını o iki yılda kaybettiğimi gördüm. Masumiyetimi, iyi bir insan olmak için tek şansımı kaybetmiştim. Üzücü olan neydi biliyor musunuz? Olanları, kim olduğumu fark etmem için bir arkadaşımın intihar etmesi gerekti. Çünkü böyle sonlanır; siz bir şey hissetmek için çabalarsanız, büyük heyecanlar peşinden koşarsanız küçük şeyler anlamsızlaşır ve sahip olduğunuz her şeyi kaybederken gözlerinizi kapatıp gülümsersiniz. Gözlerinizi kapatmak kolaydır. Ben hep kapatırım, eski bir alışkanlık olsa gerek. Bu kitaptaki adamdan ne farkım var size söyleyeyim mi? O benim iki yıl boyunca yaşadıklarımı bir günde yaşadı ve değişti. Bense tekrar değiştim, eski halime dönek için inanılmaz bir çaba sarf ettim ve hala da ediyorum. Belki de tek kayda değer farkımız bu ve açık konuşmak gerekirse bu durum canımı acıtıyor: Okuduğumda adama karşı tek hissim acımaydı ve bu kendime de acıdığımı gösteriyor. Başrol heyecan için bir adamın parasını çalan birisi, paraya ihtiyaç duymadığı halde kumar oynayan biri, rastgele, küçük bir ilgi kırıntısı için tüm gece soğukta bekleyen aptal bir adam. Dürüst olayım mı? Bu karakterden nefret ettim. Okurken nabzımın damarlarımı zorladığını görmenizi isterdim. Karakterin suçlu hissetmek istediği, hissetmediği için haz duyduğu o cümleleri okurken sabrımın taştığını tahmin edebilirsiniz. Kitabın bitmesi için dua ettim resmen: Hayatımın unutmak için büyük çaba harcadığım bir kısmının bu kadar çıplak tasvirlerle önüme konulması kaba ve kırıcı. Neyse ki gözlerimi kapatabiliyorum. Emin olun, bu yazıyı bitireceğim ve kitabın bende yarattığı tüm hisleri unutacağım. Düşündüğümde beni yoracak, üzecek, daha da düşünmeme yol açacak şeyleri düşünmem. Hatalarım üzerine düşünmem, kırılmam, insanlar beni nadiren üzebilir. Nadiren insanlara karşı gerçek bir şeyler hissederim, nadiren endişelenirim. Nadiren gerçek bir insanımdır ama bu kitap beni rahatsız etti. Sanırım bu yazıya bir son verip gözlerimi kapatma vaktim geliyor. Kendinizi sevin, küçük şeylere değer verin. Pişman olmamanın tek yolu bu.