Bitler/ İlayda Tan

İşte size bir sosyal sorun daha! Bitler! Bitler ne yaparlar? Kan emerler, sizi en zayıf halinizde yakalarlar ve hiç beklemediğiniz bir anda dişlerini geçiriverirler size. Onların önce sıradan insanlar gibi arkadaşınız olduklarını sanırsınız, ancak sonradan fark edersiniz ki aslında sizin kanınızı emmek için tetikte bekleyen hain asalaklardır. Açığınızı gördükleri anda kafanıza çullanıp sizin üzerinizden beslenmeye başlayacaklardır. Başka bir kötü tara arıysa başkalarının hayat enerjilerinden beslendikleri yetmezmiş gibi bir de onlarla vakit geçirdikçe sizin kafanıza mikroplarını ve pis yumurtalarını bırakıp, sayenizde çoğalıp, sizi de kendilerine benzetmeye çalışacak olmalarıdır. Peki kimdir bu bitler? Özetle tanımlamak gerekecek olursa bitler başkalarının dertlerinden, güç durumlarından beslenen dedikoducu, pis mahlukatlardır. Peki ne yaparlar? Kendi kendilerine yetemedikleri veya yapmak istedikleri şeylere cesaret edemedikleri için işi gücü bırakıp başkalarının ne yaptıklarıyla uğraşırlar, bedenlerinde gezerler, kanlarını emerler, çünkü bu onları besleyen bir kaynaktır. Bitlerin bir özelliği vardır, yargılayıcıdırlar. İnsanların davranışları doğrultusunda onlara belli isimler yakıştırmayı uygun görürler, çünkü bu büyük sorumluluk onlara verilmiştir. Onlar bunu yapmazsa kim yapacaktır? Maazallah insanların toplumdaki yerleri başka türlü nasıl belli olacaktır? Birileri yaptıkları "yanlış" davranışlarından dolayı nasıl ifşa edilecek ve cezalandırılacaktır? Bu büyük eksiklik nasıl kapanacaktır? Bitler bu görevlerini kendilerine ait olmayan bedenlerin üzerinde izinsizce dolaşarak yerine getirirler, "gözlemlerinden" yola çıkarak bu kişileri yargılarlar. Bunu yapmalarının sebebi çoğunlukla kendilerinin yapamadığı ancak başkalarının yapabildiği şeyleri ve bu kişileri içten içe kıskanmalarıdır. Bitlerin diğer özellikleri ise yayıcı olmalarıdır. Kendilerindeki hastalıkları başkalarına da yaymaya meraklıdırlar. Kim, kimle, neyi, ne zaman yapmış onlardan sorulur. Onlar onları ilgilendirmeyen konuları sıçraya sıçraya o kafadan bu kafaya taşımaya bayılırlar. Çünkü herkesin her şeyden haberi olması lazımdır, bu onların yegane görevidir ve ısırdıklarına da hastalık bulaştırırlar. Başkalarına duydukları kıskançlığı kendilerine yediremediklerinden insanların yaptıklarının yanlış veya kötü olduğuna inanmayı ve onları kötülemeyi seçerler. Böylece başkalarını diğer insanların gözünde kötü duruma düşürerek kendi korkaklıklarını hem kendilerinin hem de başkalarının gözünde perdelemiş olurlar. Aslında, etrafındakilerle beraber kendilerini de kandırırlar. Son ve en çarpıcı bit özelliği ise yargılayıcı ve yayıcılıklarının yaptıklarına son noktayı koyan özelliktir, öğrendikleri yaftaları ve aldıkları bilgileri harmanlayıp bir senaryoya oturtan ve böylelikle "dedikodu" kelimesinin "kodu" bölümünün anlamını bir kez daha irdelemiş olan çoğalmadır. Bitler onları dinleyen insanlara bu senaryoları sanki gerçekmiş gibi anlatmakta çok başarılıdırlar. Ancak bütün bu pislik onlara yetmez, onların yeni malzemelere de ihtiyaçları olacaktır. Ne de olsa bir gün bu hikayeleri eskiyecek ve yenilerini anlatmaları gerekecektir. Bunun için, çevrelerinde oturan insanlara söz konusu kişilerle ilgili kirleri büyük bir itinayla sorulur, kirlerin altından çıkarılabilecek yorumları özenle seçebilmek için söylenenler can kulağıyla dinlenir. Böylece hem kendilerine yeni dedikodular için "taze kan" sağlamış, hem de bu körpecik insanları, kafalarına yumurtalarını bırakarak pisliklerini çoğaltmak için kullanmış ve yavaş yavaş bitleştirmeye başlamış olurlar. Bir soran olursa da referans olarak masum insanları gösterip durumdan sıyrılırlar. Bu davranışlarının altındaki sebepse yine korkularıdır, bunun yanında da kendilerine olan güvensizlikleridir. Temelde yatan bu güven eksikliğini "çözebilmek" için bitler durmadan başkalarındaki eksiklikleri ararlar. Eğer kendilerine dönerlerse korkunç bir manzarayla karşılaşacaklarını biliyorlardır, bundan da korkuyor ve kaçıyorlardır. Kaçış yolu olarak da kendi eksikliklerini fark etmek yerine, çocukça bir şekilde, sadece kendilerinin kötü durumda olmadıklarını görmek ve kendilerini kötü hissetmemek için başkalarının zayıf yanlarını irdelemeyi seçerler. Bu onların bir çeşit savunma mekanizması olsa da çözüm değil, aksine daha çok sorun yaratmaktadır. Bitlerin en sevdiği, hatta fanatiği oldukları konu namustur. Malzemesi, rezilliği, yoruma açıklığı, üzerine koyması en rahat konudur çünkü. Ayrıca cinsellikle ilgili olduğu için bir tabudur da, dolayısıyla insanlar açık konuşmadan durumu ancak imalarla ifade edebilecek, anlatılanlara sorgulamadan inanacaklar veya anlamamış olsalar bile anlamış gibi yapacaklardır. Bitler için bundan daha kirletilmeye ve emilmeye müsait temiz kan var mıdır?Cinsellik insanlığın kendisiyle ilgili en fazla çekindiği konulardan biridir. Kendine olan güvensizlikten oluşan bu durum cinselliğin eğitilmemesi ve konuşulmamasından dolayı daha da büyük bir korku haline gelir ve kişilerin gözünde gerektiğinden fazla büyür. Sonuç olarak ortaya cinsellikten korkan bireyler çıkar ve bu da onların yıllardır bastırdıkları cinselliği dedikodu ve karalama malzemesi olarak kullanmalarıyla su yüzüne çıkar. Genel olarak erkeklerin kadınları cinsellik konusunda karalamaya daha meyilli oldukları da göz önünde bulundurulursa erkeklerdeki bu korkunun kadınlara oranla çok daha fazla olduğu sonucuna ulaşılabilir. Bitlerin halk arasında bilinen geleneksel halleri eğer yaşlıcalarsa balkonda bekleyip etrafı izleyen teyzelerdir, kahvede okey veya tavla oynayan amcalardır; orta yaşa yakınlarsa kenar mahalle karılarıdır, berberde saçlarını kestiren erkeklerdir; gençlerse mahalle kızları veya delikanlılarıdır. Günümüzde ise şehirlerin gün geçtikçe göç almasından kaynaklanan modern tip bitler baş vermiştir, bunları örneklendirirsek; lise ve üniversitelerde (hatta ortaokuldan başlıyor artık) bir köşede konuşlanıp etrafa keskin keskin bakarak durmadan konuşan kız ve erkek gruplarından tutun da arkadaş toplantılarındaki orta ve ileri yaşlı "eğitimli" hanımlar, erkek erkeğe toplanmış maç izlerken reklam arasında karı-kız muhabbeti yapan genç veya orta yaşlı beylere kadar geniş ve çeşitli bir insan yelpazesiyle karşılaşırsınız. Bit kültürünün başlangıcı insanların köy ve kasabada yaşadıkları döneme uzanmaktadır. Küçük bir alandaki bir "insan" topluluğunda duyulmayan şey yoktur. Hatta bu duruma o kadar alışmışlardır ki herkesin her şeyi bilme ve öğrenme çabasına girmesi normal sayılmış, gerektiğinde bölgede işleneceği belli olan bir cinayetin -ki bunlar çoğunlukla çok sevdikleri namus cinayetleri olur- bile bildirilme ihtiyacı duyulmamıştır. Ayrıca herkes her şeyi bildiği için doğru düzgün kimse bu durumu sorgulamamış ve engel olmak için bir girişimde de bulunmamıştır. Hem zaten bu olayın sebebi onlara o kadar normal gelmektedir ki engel olmanın pek de bir anlamı yoktur, çünkü öldürülecek kişi bunu zaten hak etmiş, toplum ve cinayeti işleyecekler tarafından çoktan yargılanmıştır. Mahkemeye, davaya falan ne ihtiyaç vardır ki? Bitlerin bu durumu eğitim gören insan sayısı arttıkça azalmakta ancak kaybolmamaktadır. Bunun sebebi ise cinsellik eğitiminin hem okullarda hem de aile içinde hala yetersiz olması, günümüzde rekabetin artmış olması (ayak kaydırma ve karalamanın önemini arttırdı), insanların bencilliğe yönlendirilmeleri ve artık bu tip şeyleri bir de kendilerine eğlence olsun diye konuşmaya başlamış olmalarıdır. Her zaman gerçek bir cinayet işlenmese de bit toplumlarının içinde sık sık insanlık cinayeti işlenmektedir. İnsanlar yargısız infaz edilerek toplum tarafından dışlanılmakta ve haksız yere cezalandırılmaktadırlar. Daha vahimiyse bunun normal kabul edilmesidir, kan emicilerin normal kabul edilmesi! Bu çeşit insanları anlamak benim için gerçekten çok zor. Yani hangimiz mükemmeliz ki? Her şey hakkında bir sansasyon, bir manipülasyon yapma niyetindeler. Birisi bir şey yapmak isteyince illa ki bir kir, bir yargı, bir karışma! Üstelik insanları kalıplara koyup yargılamak da çok işlerine geliyor. Kimi namustan dem vuruyor, kimi kıyafetten, kimi de kıldan tüyden sebeplerden. Durum böyle olunca hepimizin "kafası bitleniyor". Sonra, haliyle, herkeste bir korku, bir endişe. Kimse demiyor ki acaba ben de bunu zamanında istemiş miydim? Acaba bir insan sırf bir davranışından dolayı o kalıbın bütün davranışlarını taşımak zorunda mı? İnsan bir kalıptan mı ibarettir? Kimse farklı olamaz mı? Bir de her konuya yorum yapmak zorunda mıyız? Aklımıza bir şeyler gelse bile bunları bir dedikodu, bir karalama çalışmasına çevirmek zorunda mıyız gerçekten? Neden anlayışlı olamıyoruz? Bu kadar mı düştük hayatın koşuşturmacasına, alışkanlıklarımıza? Kendimizi eğlendirmek için başkalarının zor duruma düşmelerine göz yumuyoruz. Bu kadar kötüleştik mi? Bencil miyiz gerçekten bu kadar? Neden birbirimizi sevmekte bu kadar zorlanıyoruz? Ya da soruyu şu şekilde soralım: "Neden birbirimizi sevmemek için bu kadar uğraşıyoruz?" Sevgi kötü bir şey mi? Nefret iyi bir şey mi? Neden bu kadar zorluyoruz kendimizi kendimiz olmamaya, içimizdeki sa ığı, güzelliği saklamaya çalışmaya? Yazık, paylaşılabilecek bu kadar sevgiyi ziyan ediyoruz, farkında değiliz.