Sonu Gelmeyen

İnsan hayatını ve dünyada olup bitenleri tamamen anlamak çözülmesi imkansız bir oyun gibidir. Çünkü insanın doğası ve yaşadığımız topraklar gizemlerle doludur. İnsanlar doğaları gereği sırlarını içine atmaya meyillidir, tıpkı üstünde yaşadığımız toprakların üstünü örtmeye meyilli olduğu gibi. Benim için ise gizem hayatımı güzel kılan duygulardan bir tanesidir. Gerek heyecan gerek merak duygularını bir arada yaşama şansı verir gizem. Ama her şeyden önce sırlar, hislerin ötesinde bilinmezliklerle dolu iyi veya kötü sonsuz bir yolculuk sunmaktadır. Tepeden herhangi bir şehir manzarasına baktığımda düşünürüm, bu ışıklar nasıl bir karanlığı aydınlatıyor diye. Uzaktan gözümüze güzel gelen o aydınlık bir kişinin sevgilisine evlenme teklifine tanıklık ediyor da olabilir veya bir insanın başına silah doğrultulmadan önce gördüğü son ışık da olabilir. Bizim ise yapabileceğimiz tek şey ise manzarayı bir tepeden izleyip neler olabileceği hakkında tahminler yürütmektir, tıpkı yıldızlar hakkında varsayımlarda bulunduğumuz gibi. Bizden milyonlarca ışık yılı uzaktadırlar ve romantizm ile anılırlar genelde yıldızlar. Fakat bilinmeyen bir gerçek vardır, o da şudur ki yıldızın o can alıcı güzelliğindeki bir parlamasının ardında korkunç patlamalar gerçekleşmektedir. Genellikle de bu tür gizemli çelişkiler dizi-film tarihinde önemli yer tutmaktadır. Özellikle de dedektiflik ve polisiye türlerinde derin yer etmiştir. Benim ise küçüklüğümden beri gelen gizemli olayları çözmeye olan merakım bu türlere yönelmemin en büyük sebebidir. Ne zaman dedektiflikle ilgili bir çizgi film veya film izlesem elime bir büyüteç alıp evde ipucu aramaya girişirdim. Çünkü biliyordum ki halıda bulduğum küçük bir kırıntı bir bütünden ayrılmıştır ve o parça beni bütüne götürecek yol oldurdu. Seneler geçtikçe Sherlock Holmes ve Pembe Panter serileriyle polisiye türüne olan sevgim daha da artmıştı. Son yıllarda ise filmlerin ve dizilerin kendini tekrarladıklarını düşünüyordum. Özgün bir konusu olan ve merak duygusunu üst seviyeye çıkaran yeni yapım bulma peşindeydim. Bu arayışım Matthew McConaughey ile Woody Harrelson'ın başrollerini paylaştığı True Detective adlı diziyi görene kadar sürdü ve daha ilk bölümünü izlememle aradığımı bulduğumu fark etmem bir olmuştu. Matthew McConaughey'nin oynadığını görmek dizinin kalitesini daha izlemeden hissettiriyordu. Dizinin daha ilk bölümünden anlamıştım ki 1995 yılında başlayıp sonlanması için on yedi yıl gereken bir maceraya ilk adımımı attığımı hissetmiştim. True Detective başlıca 1995'te vahşice bir ayin ile öldürüldüğü düşünülen Dora Lange cinayetini çözmeye çalışan iki dedektifi Rustin Cohle (McConaughey) ve Martin Hart(Harrelson)'ı anlatıyor. Gizem duygusunun içindeki o çelişki dizinin bütün noktalarına işlenmiş adeta. Özellikle de karakterlerin kendi iç dünyalarındaki ikilemler geniş yer tutmuş ki bence bu böyle bir dizide yapılması gereken bir şey. Böyle bir dizide hem suçlunun hem de suçu çözen kişinin düşünce ve duygu dünyasında ne olduğunu izlerken öğrenmek, izleyiciye dizinin içinde hissi yaratır. Ya da en azından bana böyle oluyor. Rustin dizi boyunca gizemli tavırları ve insanı düşünmeye zorlayan derin sözleri ise çok ayrı bir hava katmış. Söylediklerini geri alıp tekrar tekrar izleyesi geliyor insanın. Ve her izlediğinde insanın aklına "Acaba başka bir şeyi mi ima ediyor bunu söylerken?" sorusunu getiriyor. Geniş yer tutan masonik hayvan figürleri ise Rustin'in yanına eklenince diziye insanı heyecanlandıran mükemmel bir felsefi ortam yaratılmış. Dizi her bölümünde beni adeta sorgulamaya davet ediyor ve zihnimde yeni ufuklar açıyordu. Aslında hayattaki en büyük hayvan insanın ta kendisidir söylemi geniş yer tutmaktaydı ve bunu her duyduğumda farklı bir şekilde etkileniyordum. Müziklerin ise büyük bir ustalıkla seçildiğini de söylemek isterim. Her bir melodi dizinin sıra dışı havasına yakışan ve hatta onu daha üst seviyelere çeken tınılardan oluşmuş. Şarkıların sözleri ve ritimleri dizideki o an hakim olan duyguyu söz yerindeyse beni hissetmenin de ötesine götürüyordu. Sahnelerin çekim kalitesi ise şu ana kadar izlediğim diziler arasında tartışmasız en iyisiydi. Özellikle mekanların insana verdiği derinlik duygusu kaliteyi başka bir seviyeye çekiyordu. Ne zaman ilk bölümdeki o yukarıdan çekilmiş ormanı hatırlasam o yeşil yaprakların neleri gizlediğini aklıma gel. True Detective'in bir sezonu geride kaldı ama bir gizem çözülür, hemen arkasından yenisi gelir. Polisiye türü altında özgün tarzıyla True Detective söz yerindeyse dizi tarihine damgasını vurmuştur. Eğer siz de o yeşil yaprakların aslında neleri gizlediğini öğrenmek istiyorsanız hemen kendinizi bu derin maceraya atmanızı tavsiye ederim.