YANI BAŞIMIZDAKİ KABUS

İskender, her şeyi unutmaya başlayan eşine fotoğraflar aracılığıyla anılarını hatırlatıyor. İskender'in yüzündeki umutsuz ifade içimizi burkuyor. Hastalık ve ölüm her an sevdiğimizi, en yakınımızdakini bizden alabilecek durumda ve biz bunun pek de farkındaymışız gibi yaşamıyoruz. Çoğu insan bu durumun kendi başına gelebileceğini aklının ucundan bile geçirmez. İskender de hayatı boyunca yalnız yaşamış, ailesi tarafından terk edilmiş bir adam ve hayatı boyunca belki de tek güvendiği insanı, eşini, hiç beklenmedik bir anda, beklemediği bir şekilde kaybediyor. Evim Sensin, aslında bize aile sevgisinin ne kadar önemli olduğunu ve ölümün zamansız bir şekilde insanların mutluluklarını bölebileceğini gösteriyor. Bu dünyada belki de her insanın hissetmesi gereken en büyük ve en önemli sevgi aile sevgisidir. Bir insan ilk sıkıntılarını ailesiyle yaşar, ilk sevgiyi ailesinde tadar ve hayatı ailesiyle öğrenir. Bence bu ilklerde ailenin sevgisi bir çocuk için çok önemlidir. Yanımızda bizi seven, bize güvenen ve yaptığımız şeyin sonucu her ne olursa olsun yanımızda olacağını bildiğimiz insanların olması bize huzur ve güven verir. Bu huzur ve güven de doğal olarak hayatımıza yansır. Bir insanın karşılıksız olarak bu sevgiyi hissedebilmesi ve hayatında onu çok seven insanların olduğunu bilmesi belki de yaşayabileceği en güzel histir. Bu his, insanın hayatı boyunca karşılaştığı zorluklarla mücadele edebilmesi için çok güçlü bir dayanaktır. Kendimden örnek vermek gerekirse, baba ve kız ilişkisinin çok farklı olduğunu herkes bilir, ancak bizim babamla aramızdaki diyalog çok farklıdır. Her hatamda ve başarımda beni asla yalnız bırakmayacağını bilirim, o benim için babadan çok arkadaştır, sırdaştır. Bu yüzden, herhangi bir konuda tökezlediğimi hissettiğimde aklıma hep babamın ne olursa olsun yanımda olacağı gelir. Hele bir de babamla o konu hakkında konuştuğumda kuş gibi olurum, kendime güvenim yeniden gelir, çünkü tek bir kelimesi bile bana çok büyük bir güç verir. Filmde bir tarafta ailesinin onurunu kırdığı halde ailesi tarafından affedilebilecek kadar çok sevilen bir kız görüyoruz, bu kızın babasıyla ilişkisi benim babamla olan ilişkimi hatırlatıyor bana. Diğer tarafta ise tarafta ise küçük yaşta annesine "Ne olur beni bırakma anne!" diye yalvardığı halde annesi tarafından terk edilen bir erkek... Her ilişkide terk edilme korkusu yaşanır, ancak bence bu iki karakterin yaşayabilecekleri terk edilme korkusunun aynı olması mümkün değil. Sonuç olarak annesi tarafından bile terk edilmiş bir insan başka biri tarafından niye terk edilmesin ki? Bu soru mutlaka aklını kurcalar bir insanın. İskender de bu korkuyu yaşayan biridir ama sevdiği insanla bu korkunun üstesinden gelir, ancak sevdiği kadın hastalanarak bütün her şeyi unutmaya ve yavaş yavaş ölmeye başlar. Yaşadığımız kötü anıların silinmesi elbette ki güzel bir şeydir, boş vakitlerimizde bizi rahatsız eden pişmanlıklarımızın, kafamızı kurcalayan geçmişimizdeki kötü olayların zihnimizi rahat bırakmasını kim istemez ki? Ancak bununla birlikte en güzel anılarımızın da silinmesi korku filminden başka bir şey değildir bana göre. Çok değer verdiğimiz bir insanın bizi hatırlamadığını ve asla hatırlayamayacağını, biz onu çok severken onun bize sadece boş gözlerle baktığını düşünecek olursak, durumun sevdiklerimiz açısından ne kadar can yakıcı olabileceğini daha iyi anlayabiliriz. Unutan kişi için bütün sevdiklerini ve güzel anılarını unutmanın çok kötü bir durum olduğu açık, ama bu anları unuttuğunun farkında bile olmayacak, çünkü bir süre sonra unuttuğunu da unutacak. Bu yüzden asıl acıyı o güzel anları unutmayanlar ve sevdiği insanın gözlerinin önünde ölmesini izleyenler yaşar bence. Evim Sensin, bir kez daha hayatın ne kadar acımasız ve kısa olduğunu hatırlattı bana. Şu hayatta hiç bir şey hislerimizden, duygularımızdan daha değerli değil. Sevdiğimiz insanlarla güzel anılar yaşamak varken küçük kırgınlıklarla harcanamayacak kadar kısa ömür. Bu gerçeği hiçbir zaman unutmamalıyız ve sevdiğimiz insanlara yaşatabileceğimiz kadar çok mutlu anlar yaşatmalıyız. En azından sonradan pişman olmamak için...