KOLAY DEĞİLDİR

Bir millet düşünün toprağını kanla yoğurmuş, namusunu, vatanını, ailesini korumak için kadınıyla erkeğiyle canını düşünmeksizin kendini namluların önüne atmış. Çocukluğumuzdan beri aşinayız ve tüm dünyanın bildiği gibi biz de biliyoruz ki hepimiz bu milletin içinde kendimizi bulduk ve kim olduğumuzu kimlerin dostu kimlerin düşmanı olduğumuzu bu millet sayesinde öğrendik. Birbirimizin eline doğduk, birbirimizin gölgesinde büyüdük. İnancı, fikri ne olursa olsun bizimle aynı havayı soluyan herkesi bizden bildik. Bir milletin içinde çoğu insanın hayat yolunda amaçları birbirine benzer. İyi bir eğitim almak, iş hayatında başarılı olmak ve daha sonrasında bir aile kurmak. Peki amacı bizim bunları yapabilmemiz için canını ortaya koymak olanların da var olduğunu biliyor muyuz? Dağ iki filminde Alper Çağlar fikirleri görevleri olan görevleri ise onları tanımasalar da ve hatta onlarla aynı fikirde olmasalar da masumları korumak olan yedi bordo berelinin Irak'ta Daeş'e karşı mücadele verdikleri görevlerini anlatıyor. Bu filmi benim gözümde etkileyici yapan şey bana ne ve kim sayesinde ve ne ve kim için yaşadığımı sorgulatmasıydı çünkü bizim gözümüzün önünde olmasa da birileri bizim için kendini feda etmiş ve hala ediyor. Kızını yine bir terör saldırısında kaybetmiş olan kurmay yarbay Veysel Gökmusa ve ekibinin masum insanları sırf mezhebinden dolayı çocuk yaşlı demeden öldüren eli kanlı bir terör örgütüne karşı sırf başka çocuklar da ölmesin diye emirleri bile hiçe sayarak savaşması tüylerimi diken diken ederken gerçek fedakarlığın ne olduğunu bana hatırlattı. İnsan kendini nasıl feda eder diye sormadan edemiyorum. Evet eder ailesini, memleketini seviyorsa eder. Okulda anlatılanlardan farklı bir şeydir memleket sevgisi, çünkü marşlarda, şarkılarda ya da kitaplarda öğretilemez. Eğer bir gün evinizi aydınlatan güneşin doğuşu sizi tebessüm ettiriyorsa ve kendinizi olmanız gereken yerde hissediyosanız artık bu memleketi sevmek çok zor bir şey değildir sizin için. İşte bu fadakarlığın özü buradan geliyor. " Hayatta her şeyin bir bedeli var. Ölmek kolay öldürmek daha kolay önemli olan görevini yapmak." Bu sözler eğittiği askerleriyle gittiği her operasyonda görevini, duygularına fikirlerine, tercih etmiş olan ve Irak'ın Sencar bölgesinde bir Türkmen köyünde oradaki çocukların gözlerinde onların yaşamak için tek umudu olduğunu gördüğü zamana kadar bu ilkesini hiç terk etmemiş olan Veysel komutana ait. O son ve en önemli görevi de masumları zulme terk etmemeyi tercih etti çünkü halkımızın ve ülkemizin o zulüm coğrafyasındaki kurtuluş bilinen son kale olduğunu biliyordu ve bunun gerekliliği olarak kendini onlar uğruna feda etti. İlk başta bahsettiğim gibi bu millet ve bu ülke dünyada mazlumların, güçsüz olanların ve acı çekenlerin umudu olarak görülüyor. Bu filmi izledikten sonra ben masum insanlar için savaşın acımasızlığı içinde ezilen, savrulan çocukları, beş yaşında evine düşen bombayla tüm ailesini kaybetmiş Ümran bebeği, orada da hor görüleceğini bile bile bir umut yolculuğuna çıkan ve daha sonra cansız küçücük bedeni Bodrum'da sahile sürüklenmiş şekilde bulunan Aylan bebeği ve bu zulme sessiz kaldıkları gibi mültecilerin ülkelerine girmelerini engelleyen Batı devletlerini hatırladım. Filmin ana karakterleri Bekir ve Oğuz'un birbirlerine ve silah arkadaşlarına olan bağlılığı ve bu yolda karşılaştığı tüm engeleri biribirlerinden ve yaptıkları işin kutsallığından aldıkları kuvvetle üstünden gelemeleri beni yine gerçekten çok etkiledi. Tahmin edildiği ve bu filmde de görüldüğü gibi hayatını tanımadığın insanlar uğruna feda etmek hiç kolay bir şey değildir ama komutan Veysel Gökmusa'nın da dediği gibi bu yol yufka yüreklilerin yolu değildir. Kadir Serkan KILIÇ