BİR DERS ÖĞRETEBİLİR Mİ HAYATI?

Çocukluk döneminizden başlayarak şimdiki yaşınıza kadar hayatta neler yaşadığınız gözünüzün önünden geçti mi hiç? Eminim ki bunun üzerine saatlerce, belki de günlerce konuşulabilecek kadar çok şey yaşamışsınızdır. Aslında, hepimizin acı veya tatlı olarak tattığı birçok şey örnek verilebilir bu noktada ve bu yaşadıklarımız da hepimizde çoğu zaman çok bilindik etkileri yaratabilir. Nasıl tatlı olan anılarımız hatırladığımızda hala bize mutluluk verip gözümüzün içini güldürebiliyorsa acı olanlar da bir o kadar 'hayat tecrübesi' adını verdiğimiz derslere dönüşebiliyor. Çok klişe olacak ama belki de bu acılar kağıt kesiğinin on bin katı kadar çok canımızı yakabiliyor hatta yıllarca da kalbimizin bir köşesine hapsolup ara sıra kendini hatırlatabiliyor. Hayatta bazen çok büyük bir kayaya toslayabiliyoruz çünkü dünyada her zaman iyi insanlar karşımıza çıkmayabiliyor. Çoğu, hayatımızı paramparça ediyor, kalbimizi kırıp döküyor ve bizi en büyük enkaz altında bırakıp gidebiliyor. Bunların sonunda, her tanıdığımız insani duygulardan yoksun kişiyle güven duygumuzu kaybedebiliyoruz. İnsanlara verdiğimiz değer de kanadı kırılmış bir kuş gibi yerde buluyor kendini zamanla. İnsan aslında ne kadar çok yanlış yaparsa, ne kadar çok üzücü şey yaşarsa o kadar çok ders çıkarıyor yaşadıklarından ve belki yaşamaz ama bir ihtimal aynı ya da benzeri bir olayla karşılaşırsa ona karşı hazırlıklı olabiliyor. İşte gerçek anlamıyla tecrübe de bu noktada kendisini göstermeye başlıyor bana göre. B. Auerbach şöyle diyor, ''Tecrübe tarak gibidir; hayat insana verir ama kel olduğu zaman.'' Bu sözle herkesin kolay kolay tecrübe edinemeyeceği de anlaşılabiliyor. Tabii, tecrübe edindik diye bir dahaki sefere aynı hataya düşmeyeceğiz diye düşünenler bence en büyük yanılgıya düşenler çünkü tecrübe tek başına kimseye yardımcı olmaz. Eğer aklımızla yaşadıklarımızı birleştirebilirsek her şeyi yenebiliriz ve böylece tecrübeli bir insan olabiliriz. Aslına bakacak olursak her zaman sadece tecrübe bizi ayakta tutmaz. Bazen de kendimizin ilacı biz oluruz. Ne zaman dalgaların arasında boğulacağımızı hissetsek kendimize sığınırız. Buna yalnızlık diyenleriniz olacaktır. Evet, aslında bir nevi yalnızlık bu ama korkmanıza gerek yok çünkü uzun süreli olmayanından. Songül Ünsal'ın da Sevgili Küllük adlı denemesinde söylediği sözler beni çok etkiledi ''Yalnızlığı sevecek kadar koptu içimdeki güven salıncağı. Ama sıcak çayımı soğutmuyorum. Gülümsüyorum hala gökyüzüne. Yenildim dediğim yerden kalkıp yeniliyorum kendimi.'' (Ünsal) Hayat öyle bir şey ki tüm yaşadıklarına rağmen dimdik ayakta durman için zorluyor seni. Hiçbir zaman sen çok şey yaşadın, çok acılar çektin, hadi biraz ara ver her şeye, sonra yine devam edersin kaldığın yerden demiyor çünkü kısacası hayat devam ediyor. Sen de hiçbir koşulda sana yardımcı olmayan bu hayata karşı daima güçlü olmalısın. Zorlukları sırtına yükleyip tökezlesen de yürümeyi bırakmamalısın. Bıraktığın an kaybeden olacağını da asla unutmamalısın. Tecrübe dediğimiz şey nasıl da kötü giden hayatımızı yoluna koyabilir bir anda ya da nasıl yaptığımız hataların tekrarını engeller biliyor muydunuz? Bilseniz dahi tek başına bir anlamı olmadığını tam olarak görememiş olabilirsiniz. Gücümüzle, her bir zorlukta ayaklarımızın yere daha sağlam basmasıyla birleşen tecrübe daha güzel günlere sebep oluyor. Belki daha az hata yaptığımız, daha mutlu olduğumuz günlere... Zaten aklın ve gücün birleştiği bir dünyada neyin bir daha kötü gitmesini bekleyebiliriz ki? Umuyorum ki, her geçen gün insanların tecrübeye bile ihtiyaçları kalmaz ve daha güzel bir dünya içinde daha mutlu yaşayabiliriz.