Derinlere Bir Yolculuk... / Metehan Çam

Bazı soruların insanların hayatlarında kalıcı yerleri vardır. Bunlar cevapları bulunmadığı veya aranmadığı sürece bir giz olarak kalacak ve her zaman zihnimizi meşgul edeceklerdir. Bu soruların cevaplarını bulmanın Simyacı'yı okuyana kadar sadece boşabirer çaba olacağına inanırdım. AmaSimyacı bunların cevaplarını aramanın ve bunun peşinden giderek bir ömür geçirmenin aslında yaşama nedenimiz olduğunu öğretti bana. Aslında kitapta Endülüslü bir çobanın kişisel menkıbesinin peşinde koskoca bir çölü geçmesinin hikayesini okumuyoruz. Kendi içimize yapmamız gereken en derin ve kutsal yolculuğun yapılabileceğine tanıklık ediyoruz. Mutluluğun kaynağı ve nasıl yaşanması gerektiği sorularına cevap vermesinden çok bu soruların cevaplarına insanların nasıl ulaşacağını öğrettiği için Simyacı okuduğum en etkileyici kitaplardan birisi oldu. Çoğu insan mutlu olmak için yaşadığını söyler ama nasıl olunacağını, onu nerede ve nasıl arayacağını hiç bilmez. Bir gün karşısına çıkacağı düşüncesi insanlara çok daha güzel gelir. Ama mutluluk kuşkusuz aranması gereken, yolculuğun sonunda ancak sınavlardan geçtikten sonra bulunabilecek kutsal bir hediyedir. Paulo Coelho gerçekten de buna inanmış ve bunu sözcüklerle anlatmayı başarabilmiş sayılı yazardan birisidir. O mutluluğun ancak insanın kendi içine yapacağı en derin yolculuğun sonunda elde edilebilecek bir lütuf olduğuna inanır. Hak edenlere lütfedilen bir hediye ve ancak uzun bir sınavın sonunda elde edilebilecek vazgeçilmez bir amacın ürünüdür onun için. Bu kitapta beni en çok etkileyen düşünce ise yazgının peşinde mutluluğun elbet bulunacağı ve mutluluğu ona gerçekten inanana kadar arayan insanların hak ettiğidir. Biz her zaman mutluluğun uzaklarda bir yerlerde bizi beklediğini ve bir gün ansızın karşımıza çıkacağına inanırken aslında mutluluğun insanın yanı başında beklediğini, fiziksel olarak değil ruhsal olarak ona yaklaşmamız gereken bir yolculuk yapmak zorunda olduğumuzu anlattı bana bu eşsiz şaheser. Paulo Coelho'nun her kitabında ruhsal bir yolculuğun etkileri vardır. Mutluluğun, huzurun veya güçün peşinde ömürlerin adandığı yolculukları anlatan sözcüklerle doludur kitapları. AmaSimyacı en zor soruları yanıtlayan felsefi bir yolculuğun anlatıldığı ve bu kadar etkileyici bir kurguya sahip olan tek kitaptır benim için. Çünkü sadece mutluluğun değil yazgının da peşindenkoşulması gereken bir yolculuğu anlatır. Kitabı okuduğumda yazgısının peşinden bu kadar kararlı bir şekilde koşan çobanın çılgınlık yaptığını düşünürken bir söz bence her şeyi anlatıyor: 'Bir şeyi gerçekten istersen, onu gerçekleştirmen için bütün evren iş birliği yapar.' Kitaptaki bu felsefe tüm çölü geçen çobanın neden yazgısının peşinden bu kadar kararlı koştuğunun nedenini açıklıyor. Simyacı bize evrenin karşımızda değil, yanımızda, bize yol gösteren bir rehber olduğunu haykırıyor. Bu düşüncenin heyecanını her sayfayı çevirirken hissetmek bile Simyacı'yaçok ayrı bir çekicilik katıyor ve kuşkusuz evrenin bu kitabı okumamızı sağladığına inancım artıyor. Simyacı'nın şu ana kadar yazılmış en güzel akıl kılavuzu olduğuna inancım, kitabın son sözcüğünüokumamla kesinleşti sanırım. Sanki hayat hakkında en çok merak etiğim, beni en çok kuşkuya düşüren soruların cevaplarını almanın ferahlığını yaşadım o son sayfayı çevirirken. Aslında mutluluğun aranmasının bile bir mutluluk olduğunu ve bunu aramanın bir insanın en gerçek ve kutsal yaşama amacının olduğunu öğrendiğim bu kitapta son sözcükleri okurken fark ettim ki bende sayfaların aracılığıyla en derinlerime yaptığım yolculuğu bitirmiştim. Ben o kitaba başlayan ve bitiren aynı kişilik değildim sanki. Hayatım boyunca varlığından bile tedirgin olduğum ve cevaplarını bulamamak korkusuyla yüzleşemediğim soruların cevaplarını bulmuştum o satırlarda ve bu beni yeni bir insan yapmıştı. Simyacı'yı okuyup dadeğişmeyen bir insan olduğuna gerçekten inanmıyorum. Çünkü bu evrenin diliyle yazılmış satırların her insan zihninin en dokunaklı yerine seslenen evrensel bir çağrıdır. Çoğu insan en sevdikleri kitapları bitirdikten sonra başuçlarına koyarlar ama ben bunu tercih etmedim. Simyacı'yı en çok hak ettiği yere, zihnimin en unutmadığım bilgilerine ayırdığım yerinekoydum onu. Çünkü biliyorum ki hayatım boyunca bana kılavuzluk edecek bir kitabı bitirmiştim. Simyacı'nın sayfalarını çevirirken yaşadığım o heyecanın hala içimdebir yerlerde olması bana bu kitabın gerçekten de bu kadar başarılı olmasının arkasında yatan sebebi açıklıyorsanırım. Paulo Coelho sanki hayatlarımızı yazmış bu sayfalara ve biz bunları okuyarak kendi içimize yapılan en derin yolculuğa çıkmış oluyoruz. Zihnimin en derin köşelerinde gezinirken mutluluğun her insanın yazgısında olduğunu anladım. Bu kadar evrensel bir mesaj ancak böyle bir kitaplaulaşabilirdi milyonlarca insana ki öyle de olmuş. Bunu anlamak bile bu kitabı okumaya ayırdığım zamanı o kadar çok değerli kılıyor ki bunu tasvir edebilmem mümkün değil sanırım. Yazgısının peşinden koşan ve sonunda mutluluğu en aramadığı yerde ama yaşaması gereken tüm sınavları geçerek bulan birinsanın heyecanını kendim yaşıyormuşçasına hissedebildiğim tek kitap olarak kalacaktır Simyacı. Zihninin derinliklerine inerek bu unutulmayacak heyecanı ve mutluluğu yaşamak isteyen her insanın okuması gereken bu yapıtı benim için şu sözler en güzel anlatır kuşkusuz: 'Simyacı'yı okumak, herkes daha uykudayken, güneşin doğuşunu seyretmek için şafak vakti uyanmaya benziyor.'