Sevgim Nerede?

İlk görüşte aşk diye bir şey var mıydı? Başka bir deyişle ilk görüşte aşk olmalı mıydı? Bu sorular yaşadığım toplum içerisinde birçok bireyin aklını kurcalamış bu neticede de ortaya farklı görüşler çıkmış ve tartışmalar oluşmuştur. Toplumun bir parçası olmamın ve gençliğimin de getirdiği sorgulayıcı tavırla ben de zihnimi ve kalbimi bu konu üzerinde yordum. Hayatım boyunca hissettiğim duyguları sınıflandırmaya, neyin aşk olup neyin "geçici bir heves" olduğunu ayırt etmeye ve bir insanı ilk görüşümdeki hislerin neye işaret ettiğini anlamaya bu bağlamda bir başlangıç verdim. Elbette ki bu süreçte sosyal yapımızdaki genel yargılardan etkilendim. Öncelikle aşkın ilk görüş gibi anlık bir zaman dilimine sığdırılamayacak kadar derin bir olgu olduğu ve iki birey arasında aşk denenen olgunun tanımlanabilmesi için bu çiftin birbirini başka herhangi bir bireyden çok daha iyi tanıması gerektiği kanısıyla karşılaştım. Sonuçta bir insana hayatımızın anlamını yüklemek için onun hayatımıza değer katıp katmayacağını bilmemiz gerekir. Aynı zamanda karşımızdaki kişinin beklentilerini boşa çıkaramamak, onu yabancı olduğu davranışlarımızla ve aşk anlayışımızla üzmemek için gerçekten de hatırı sayılır bir süreyi birlikte geçirmek gerekir. Bu çözümlemede aşkın ehemmiyeti göz ardı edilemeyecek kadar büyüktü ve nedenle geniş vakitlere ihtiyaç duyuyordu. Bunun yanında da birbirine layık olup olmama olgusu ortaya çıkıyordu aşk anlayışları paralelinde. Acaba iki ayrı dünyanın insanı mıydı hayatlarında ilk defa birbirlerini görmüş iki birey? Nerden bilinebilir ki bu sorunun cevabı? Elbette yaşanmışlıklar verecektir bu cevabı "geniş" zamanlar içerisinde. Bu açıdan yapılan değerlendirme de ilk görüşte aşka olanak yoktur. Bunun da ötesinde aşka erişmek için de zorlu ve uzun yolların aşılması gerekir. Fakat aşkı bu denli zor erişilebilecek bir konuma koymak aşkın değerini mi yükseltir yoksa insanlarının birbirine karşı besleyebileceği umut tomurcuklarını değersiz görüp susuz bırakmasına mı sebep olur? Aksine aşkın değerini esas bu ötekileştiren yaklaşım düşürür. Birine karşı içimde yeşeren o en saf hislerin başlangıcını aşkın yüceliği karşısında değersiz görüp yok etmeye mahkum kalıyordum oluşturduğum değer yargılarıyla. Bu noktada da ikilemde kalıyordum. Aşkın elbette ki yüce ve değerli bir varlık olması gerektiğini biliyordum fakat onu geçirdiğim anın içerisinde yaşamak istememin de aşkı ayaklar altına almak anlamına gelmemesi gerektiğini düşünüyordum. Tam da bu noktada Behçet Necatigil'in Sevgilerde isimli şiir kitabı karşıma çıktı ve sanki zihnimde ve kalbimdeki aşk karmaşasını ortaya koydu: "Gizli bahçenizde Açan çiçekler vardı, Gecelerde ve yalnız. Vermeye az buldunuz Yahut vaktiniz olmadı." (Necatigil, 2009, s. 123) Aşkı hep zorlaştırdık. 1 Yaşanabilecek güzel şeylerin önüne kendi içimizdeki setlerle engel olduk. Belli ki biz de şairin dediğine kulak asmadık: "Aşkın hakkını yeme Pişman olursun ömrünce." (Necatigil, 2009, s. 75), ve mahkum kaldık yalnızlığa. Nedense bir türlü orta yol bulamadık istediğimiz ama aynı zamanda da ertelediğimiz aşkı yaşamaya. İlk görüşte aşkı bir kalemde de silmemeli. Belki o göz göze geliş değildir sonucu belirleyen. Fakat şu bilinmelidir ki bir şeyler yaşanacaksa eğer ilk bakıştır o şansı veren. Ve eğer aşk ilerlemesi güç ve uzun yolların ucunda olduğu için yüceliğini hak ediyorsa, hiçbir aşk tomurcuk iken dalından koparılan gül olmayı yani başlamadan bitirilmeyi hak etmez. Ne de olsa yok yere yaşanacak pişmanlıkları, tek taraflı çekilecek acıları kimse hak etmez. Ve kendine müstahak görmez değil mi? Sonuçta sevmek suç mu?