Bataklıktan Bildiriyorum: Kokuyor!

Sol bacağıma bir ağrı saplandı ve çimlerin içine gömüldüm. Burnumdan nefes aldığımda suni çimler solunum sistemime hızla nüfuz etmeye başladı. Ben de çareyi ağzımdan nefes almakta buldum. Bugün yenilmemeliyim çünkü bir kez daha yenilmem bunu kanıksamamı sağlayacak. Kanıksamak, beraberinde rutini getirir ve rutin, evrende en korkulası şey olmalı. Kulübeye sorun olmadığını vücut dilimle ifade etmeye koyuldum. Günün sonunda sol bacaksız da kalsam savaşım sürmeliydi. Gözlerimi kulübeden bacağıma kaydırdım ve hafıza isimli fotoğraf rulomda sıradaki karede bacağım ve ben birlikte bir sedye üstünde yer alıyorduk. Yenilmiştik. Evet, yazının girişinde size bir anı sundum. Bu anı benim, babamın, kayınımın veya Kumburgaz'daki yazlık arkadaşımın değil. Gelişigüzel yazılmış bir yenilgi örneği yalnızca. Bu çizilen profil sakatlanan bir amatör futbolcuya ait ve eminim siz de bunun yüzlerce benzerini dinlediniz. Bu tip hikaye dinlerken tek yaptığım onaylamak oluyor. Kalkıp dışarıdan biri olarak "Emin abi, bu sakatlanma anın seni son derece geliştirmiş olmalı." demek de fazlasıyla manasız. Bu abi şu an babadan yadigar bir çaycı işletiyor olabilir, belki de kapağı devlete atmıştır. Yine de size bu hikayesini anlatmanın bir yolunu bulacak. Sizi dakikalarca kitleyecek, sakatlanmasa Beşiktaş'ın as forveti olabileceğinden bahsedecek. Çünkü bu kişi çaycı veya memur olduğunu söylemektense futbolcu olamayışını söylemeyi yeğliyor. Yenilgiler insanları güçlendirir, çok klasik bir söylem de olsa katıldığımı söylemeliyim. Fakat sorun şu ki, kimi beklenmedik olaylar kişilerin toparlanmasını imkansız kılıyor. Sanırım insanlar yenilmiş olmayı son dönemlerde pek bir sindirir oldu. Hatta sindirmek şöyle dursun, bunu yüceltmeye başladılar. Bu yönelim, edebiyata da yansımış olacak ki son yıllarda çıkan kitaplar sıklıkla bunu konu edinmekte. Ali Lidar, şu an revaçta olan bir şair ve kendisi de bu akımdan etkilenmiş olacak ki "kaybeden" insanlara yönelik şiirler kaleme alıyor. Kitap, önceki paragraflarda bahsettiğim "kaybeden insan" profilini çizmekte son derece başarılı. Hatta kimi şiirlerini son derece içselleştirdiğimi söyleyebilirim. "Mesaisine Geç Kalmış Ağustos Böceği" de onlardan biri. Çünkü geç kalmışlık ve bir zamana ait olamamak sık sık beni melankoliğe sürükler. Zaman akıp giderken durduğum yere dahi geç kaldığım hissi beni esir alır. Olmak istediğimden ne kadar uzakta olduğumu düşünürüm kimi zamanlar. Böylesi anlarda geçmişteki ben de gözüme güzel gözükür gariptir ki. Tek yanlış olan benmişim gibi gelir, şimdiki zamanda konaklayan ben. Geçmişi şatafatlı ve güzel örülmüş bir ağ gibi düşünürüm, gelecekse beni belirsizliğiyle cezbeder. Bulunduğum ansa burnumu çıkaramadığım bir bataklık olmanın ötesine geçemez. Geçmiş, özlemini duyduğum kendimi ve halamı benden aldı. Gelecekse barındırdığı daha iyi fırsatları benden kaçırmayı sürdürüyor. Bu ne zamana kadar sürecek emin değilim, aslında gerçek bir kaybeden olup olmadığımdan dahi emin değilim ancak şu anda bulunduğum yerden hareket edecek takatim yok. Bu da sanırım hayat tarafından bir "bilinçli susma" olarak algılanıyor ve geleceğe veya geçmişe yaklaşma isteğim bir sonuca varmıyor. Özlemim ve ümitlerim belirsizleşmeye başlamışken ben pencere pervazına dayanmış bir şekilde şiir okuyorum. Belki bu bataklığın bir çıkışı var ama böylesi anlar geldiğinde çıkmaktansa şiir okumak daha cazip geliyor. Eminim siz de hayatın sizi sürüklediğini düşünmüşsünüzdür. Bu yenilgileri de hayatın sizi yarı yolda bırakması olarak anmış olmanız da çok olası. Böyle durumlarda da kendi çöplüğünüze bir kaybeden olarak dönüş yapıyorsunuz. Ben bu durumlarda kendimi şiir okurken buluyorum, size de öneririm. Çözüm olduğundan değil, yalnızca iyi hissettiriyor.