Yürek Bilir

Aşk, ne uzun kelime değil mi? Yüzyıllardır konuşuluyor, şiirler yazılıyor hakkında, filmler çekiliyor, şarkılar besteleniyor... Bu dünyadan gelip geçen herkes onun peşine takılıyor, belki de ömrünü adıyor bu kelimenin ardında. Herkes aşkı farklı yaşıyor, farklı tanımlıyor fakat bu yüzden ölümsüz olabiliyor aşk, herkesin filtresinden ayrı ayrı süzülebildiği için. Bejan Matur da yeni kitabı Aşk/Olmayan'da tamamen kendine özgü bakış açılarında gezdiriyor aşkı, bazen felsefik sohbetlere dalıyor, kışkırtıcı sorular soruyor, terletiyor aşkı. Bazense şehir koşturmasının içinde bir metrobüsten bir metrobüse geçerken can sıkıntısıyla sınıyor onu. Kimi zamanda alıyor şefkatli bir avcun içine, bağışlıyor onu, kendinden alıp ona vererek. En kendine has yanıysa bu yepyeni şiir kitabının, şair aşkı dört sürece ayırıyor: heves, bekleyiş, kırgınlık, kabulleniş. Heves, her şeyin başlangıç noktasında bir yerde saklanıyor. "Ah! O benim olsa ne güzel olur! Nasıl bir duygu acaba onunla sevgili olmak? Peki ya, bir kere öpsem nasıl hissederim kendimi?" gibi cümlelere sebep oluyor heves ve zihindeki en büyük gücü tetikliyor, hayal kurma gücünü. Heves edindiğimiz her şeyde mutlaka geleceğimize dair bir umut yatar, bu umudu düşünmekse durumu detaylandırır, detaylanan ve derinleşen şey de bizleri içine daha kolay çeker. Hiçbir aşk yoktur ki, anlatımı basit olsun, bir hissin, sürecin aşk olması için altında yüzlerce kara delik olan onlarca karmakarışık fikir gerekir. Yani heves hayali fısıldar, hayaller ise karmaşıklığı, çözülemeyen cümleler ise aşk çıkarır ortaya. Ardından bekleyiş geliyor, şefin sunduğu yemek gibi, yönetmenin sunduğu film gibi biz de hevesimizi, hayallerimizi, aşkımızı sunuyoruz ve şefler gibi, yönetmenler gibi karşı tarafın tepkilerini bekliyoruz. "O da benim gibi sevecek mi beni? Anlayacak mı bu hissettiklerimi veya anlamak isteyecek mi?" Bu süreç hevesin sunduğu hayaller gibi bizlerin kontrolünde değil çünkü beklemek karamsarlıktır, umutta tutar içinde ancak ne yaparsa yapsın karanlıktır. Hayallerinin gerçekleşmesinin başka birinin gönlünde, aklında tutuluyor olması nasıl rahat verebilir ki? Tıpkı annesinin ölmemesini dileyen bir oğlan çocuğunun hastane koridorlarındaki yürüyüşleri gibi. Heves ve bekleyiş... İlk gündeki pespembe hevesin üzerine gri karamsarlıklar yağdı bekleyişle birlikte, attı rengi, soldu, o giden anneden sonra babanın yıkadığı çamaşırlar gibi. Kırgınlık hissi, "Olmadı!" cümlesinin etrafında kuruluyor. Buruklukla, hayallerinin çıt etme seslerini duya duya, bütün bir bedeni ele geçiriyor. Adeta bir mizaç hali buluyor kendine kırgınlık, bir yaşama tavrı gibi, estetik harikası bir maske gibi. Gülümseyişinin bile adı kırgınlık artık. Bu dakikadan sonra kim görse sizi anlar ki kırılmışsınızdır bir şeye. Heves, bekleyiş, kırgınlık... Ne gelebilir sonrasından? Yeniden başlamak için de ona ihtiyacın vardır, en şiddetli hislerden biri olan intikam duygusunu yaşamak için de. Yeni yolun o yola geri dönmek bile olsa mecbursundur bir çizgi çekmeye kendine, ne oldu, ne bittinin hesabını yapmaya. Ceketinin ceplerini dolmuştur bi yandan da, hevesin, bekleyişin ve kırgınlığın yığın yığın tecrübe getirdiği o son noktadasındır. Kabullenmek adı... Bembeyaz bir başlangıç da değildir öyle, anlık bir durum değildir, hani var ya İngilizcede kısa bir an süremeyen fiiller, öyledir işte, ağır ağır yutkunmak gerekir. Asfalttan almak zorunda bırakır nefesi. Yeni bir yol bundan sonrası, elma armudu seviyor diye armut elmayı sevmemiştir, belki gitmesi, uzaklaşması gerekir elmanın, belki de armutun etrafında tekrar dolanması gerekir yeni bir renk bularak kendine. Bu durumda da en iyisini heves eden, bekleyen, kırılan, kabullenen yürek bilir. Anlaşılan o ki, Bejan Matur'un yüreği de en iyisini bildi bu dört süreçten sonra, şiirler bıraktı ardında.