YEŞİL KAPI

Yeşil renkli, ahşap küçük bir kapı... Bu zamana kadar gördüğüm en mahzun, en solmuş, en acınası yeşil bu. Tahtalarının arası hafif açılmış, kar ve rüzgar bu deliklerden hücum ediyor içeri. Yanında küçük bir pencere, pencerenin ardına kocaman hayaller saklanıyor. Doğunun ücra bir köyünü ziyaret etmiyorum, boğazına yanıp tutuştuğumuz İstanbul'un ara sokaklarından birindeyim yalnızca. Hava soğuk, karlı bir kış gününün en acımasız saatlerindeyiz. Gün batmak üzere, saatler fırtınayı es geçiyor. Karın içine gömülmüş ayaklarımı yere vurarak silkeleyip; izinsiz, isimsiz itekliyorum bu kapıyı. Küçük bir odaya açıldı kapım. Yavaşça sokuldum içeri. Karşıda, kahverengi örtülü somyanın üzerinde bir kadın bağdaş kurmuş oturuyor. Elinde bir yumak ve iki şiş, sessizce örgü örüyor. Örüyor ancak, aslında başka diyarlardan hayaller kuruyor. O an bu gecekonduya mahkum bir suçlu değil de, gökyüzünde sıcak ülkelere kanat çırpan bir kuş oluyor. Somurtan suratında ara ara küçük bir gülümseme beliriyor sessiz kadının. Kısa bir gülümseme bu. Hiçbir şeyin hayallerindeki gibi olmadığını tekrar gördüğü o ana kadar sürüyor. Başını nadiren örgüsünden ayırıyor, göz ucuyla geziniyor viranenin içinde. Yarım yamalak yanmaya çalışan sobanın yanına kıvrılmış küçük kızının yırtık bir defter ve minicik bir kara kalemle verdiği savaş ilişiyor gözlerine. Yazıyor küçük kız; ne yazdığını o da, annesi de bilmiyor. Zaten annesi okuma yazmayı da tam olarak bilmiyor. Küçük kız ve annesini acıları ile baş başa bırakıp sağa doğru yöneliyorum. Ahşap yeşil kapının yanındaki küçük pencere, işte orada. Evin ışık alan tek yeri... Pencerenin önünde eski bir yatak... Bütün yayları gıcırdıyor. Viranenin sessizliğine bir tek o başkaldırıyor. Üzerinde hasta bir adam var. Başını tavana dikmiş, yıldızları seyreder gibi bakıyor. Hiç ses çıkarmıyor. Arada göz kapaklarının hareket ettiğinin görmesem nefes alıp vermediğini düşüneceğim. Nefesini bile emanet alıyor bu dünyadan. Aldığı gibi hızla geri veriyor. İçine çekip huzura erişemiyor bir türlü, zaten bu rutubetli kokunun içinde fazla nefes alma imkanı da yok. Adamın belden aşağısı tutmuyor. Yıllar önce bir iş kazasında mahkum olmuş bu yatağa. Doğrulmak istiyor yerinden. Sobanın yanındaki küçük kız kalkıp, hızlıca yanında bitiyor adamın. Sırtına kenardaki eski püskü birkaç çul çaputu dolduruyor, yavaşça doğruluyor bir adam. Kızına bir gülücük atıyor ve başını dünyaya bakan pencereye yöneltiyor. O an, daha demin isteksizce nefes alan adam gidip, yerine gökyüzünü seyre dalan heyecanlı bir çocuk geliyor. O küçük pencere... Onların kendi dünyalarından kaçıp hayallerindeki dünyayı görebildikleri tek kaçış yeri. Beyaza bu kadar istekli bakan hasta adamın, elinde örgüsüyle somyasında uyuklayan kadının penceresi bu. Küçük umutlar peşine koşan küçük kız çocuğunun penceresi. Bu acı tablonun ortasından arkama bakmadan kaçmak istiyorum. İzinsiz girdiğim kapıdan izinsizce çıkıp hiç yoklarmış gibi yaşamıma devam etmek istiyorum. O küçük kızın elleri titrerken kalem tutuşlarını, hasta adamın pencereden sokağa attığı özlem dolu bakışları, yaşadıklarından yüzü buruş buruş olan kadının yüzündeki acıyı görmemiş olmak istiyorum. Ancak uzaklara gidemezken buluyorum kendimi. Yeşil küçük kapıyı gıcırtılarla adaletsizliklerin üstüne kapatıyorum. Atkımı boynuma sarıp gidecekken, yanda ki kahverengi kocaman kapı ilişiyor gözüme. Yeşil kapıdan bir hayli büyük, ardında görünen ev de öyle. Usulca kahverengi kapıya yanaşıyorum, itekleyerek içine doğru küçük adımlar atıyorum. Önce solgun çiçeklerin bahçesi karşılıyor beni. Beyaz gelinlik giymiş ağaç fidanları selamlıyor. Burada ki bir ağaç dalını kırıp küçük kıza kalem yapmak isteği geçiyor içimden. Elim ağaca varıyor ancak bir yavruyu annesinden ayırmaya kalbim dayanmıyor. İçerden şen şakrak kahkaha sesleri duyuluyor zaman zaman. İki katlı bir ev, bacasından fazlaca dumanlar çıkıyor. Belli ki içerisi oldukça ısınıyor. İçerdekiler gülüyor, yan evdeki hasta adamın hayalindeki dünya daha da mutsuzlaşıyor. Onlar gülüyor, küçük kızın elleri daha da titremeye başlıyor. Onlar gülüyor, vakit geçtikçe pişireceği bir kap yemeği düşünüp gözlerinden iki damla yaş süzülüyor somyadaki kadının. Bu gülüşler dünyanın en acı, en umursamaz gülüşleri olarak kazınıyor hafızama. Utanarak söylemeliyim ki asıl kaçılması gereken acınası insanları burada. Kahverengi büyük kapıyı sertçe kapatıyorum. Üstünde ki karların yere döküldüklerini görüyorum, umursamıyorum. Yan yana iki kapı ardında ki hayatları koyuyorum ceplerime. Ağırlaşıyorum, yürümekte zorlanıyor ayaklarım. Cebime attığım şey her neyse beni bu kadar ağırlaştırırken, birilerinin göz arkasına attıkları acılar nasıl onları yükseltiyor anlam veremiyorum. Koşmaya başlıyorum. Bu mahalleden, bu şehirden, bu dünyadan... Uzaklara çok uzaklara gideceğim. Yeşil kapıların da kahkahalara açıldığı yerlerde bakacağım artık fotoğraflara.