KAN KIRMIZISI YAŞAMLAR

Savaşın ve zulmün ortasında gözlerini ilahi bir mutlulukla açıp, karanlıklar ardından güneşe bakan çocukları vardır Filistin'in. Dudaklarının kenarlarında birikmiş sessiz gülümsemeleriyle babalarının bir gün daha sağ salim dönmesini beklerler. Sürekli zihinlerinde yankılanan silah sesleri ve yitirilen binlerce hayatla savaş, ölüm onların gözünde normaldir artık. Savaşın olmadığı bir dünyayı henüz tecrübe etmediklerinden, kelimeleri bile hep bir eksiktir barıştan. İnsanlar zamanın ve mekanın gölgesinden uzak, çocuk olarak öğrenirler yaşamayı. Duyguları koşulsuz şartsız benimsemek için de önce çocuk olmak gerekir. Çocukluk zamanı, gözlerimizi uçsuz bucaksız maviliğe sonuna kadar açtığımız, tüm karanlıklara kalplerimizden aydınlık renkler kattığımız zamandır. Peki, renklerden ilk kan kırmızısını öğrenmiş bir çocuk kalbinde aydınlığı bastırılmış renklerden hangisini katar da, aydınlanır zifiri karanlık birden sönmüş ışığıyla? Geçen her gün kan kırmızısına boyanmış hayatlar gören bir çocuk nasıl olur da yalnızca bir renk olarak görür kırmızıyı? Savaşın ve çaresizliğin ortasında kalmış çocukları her düşündüğümde kendi çocukluğumu hatırlıyorum. Oyun oynamak ve hayal kurmak dışında yapmam gereken hiçbir şey yoktu. Oysa gözlerini silah sesiyle açan bu çocukların bildikleri tek oyun saklanmak. Toplu hayatları hedef alan bombalardan, masum insanlara doğrultulmuş silahlardan kaçmak zorundalar hayatta kalabilmek için. Endişeyle aldıkları her nefes onlara ölümü biraz daha hatırlatır. Duydukları her silah sesinde ölenin en sevdikleri olabileceğinin farkındadırlar. Oyuncak alınmadığı için ağlayıp, yüksek sesle fikirlerini ifade eden yaşıtlarının aksine, kurumuş gözyaşları ve korkudan kısılmış sesleri vardır. Yaşamanın en temel hak olduğundan habersiz, özgürlüğe atılmış sessiz çığlıkları vardır zulmün içine doğmuş, dünyanın yükü omuzlarına çökmüş çocukların. Bir çocuğun güçlü olmasının ve bir yetişkin kadar endişe içinde olmamasının en önemli nedeni anne ve babasının onu tüm kötülüklerden koruyacağına ve onların gücüne olan sonsuz inancıdır. Annesinden ve babasından acımasız bir kurşunla koparılmış bir çocuğun tüm endişelerden ve korkulardan uzak, yeniden güvende hissetmesini nasıl bekleyebiliriz? Hayatta kalma mücadelesi içinde küçücük bedeniyle tarifsiz acılar tatmış bu masum varlıktan yalnızca çocuk olarak bahsedebilir miyiz? İyilik ve kötülük kavramlarını çizgi filmlerden öğrendiğim yaşlarda, kendini korumak için silah tutmayı öğrenen çocukların hayata bakış açılarıyla benimkinin ne kadar farklı olduğunu anlamak acı verici. Çocukluklarını yaşamaları gereken zamanda, değerli olduklarını hissetmek yerine hiç kimseden ilgi görmemiş bu varlıklar huzur ortamında büyümüş yaşıtları gibi ailelerinin onları sevmediğini düşünmek yerine aile kavramını kalplerinin en derininde hissederler. Onlar için canlarını feda edebilecekleri, kalpleri sevgiyi yalnız onlarla tatmış ve hayatta olmaları yalnız onlarla anlamlı olacak aileleri vardır. Kuş sesleri yerine tüfek sesleriyle uyandıkları sabahları, sıcak bir yataktan uzak uykuya daldıkları geceleriyle ve ellerinden zorla alınmış hayatlarıyla devam ederler yaşamaya. Nefes aldıkları havada bile nefret vardır. İnsanlığın bitmez tükenmez hırslarının gölgesinde savunmasız bir çocuk olmak yetmiyormuş gibi sürekli içlerinde yaşamaktan duyguları da körelir zamanla. Korkuyla dolu minicik bedenleri huzuru ve mutluluğu hissetmemekten zamanla acıya bile donuklaşır. İnsan olmanın temel güdülerinden olan sadece kendini düşünme kavramı da yavaş yavaş silinir kalplerinden. Yaşamlarını da başka bir yaşam uğruna feda ederler. Hiçbir zaman sıradan bir çocuk gibi şikayetlerde bulunamadığı, ağladığı zaman babasının omzuna yaslanıp güvende hissedemediği çocukluğu gibi hiçbir zaman ona ait olmayan yaşamını da kaybeder sonunda. Hiçbir zaman çocuk olmamış ve hiçbir zaman yetişkin bir birey olamamıştır aslında. Hayatı boyunca gerçek aşkı ve sevgiyi hiç tatmamış, birinin gözlerinde yaşamın güzelliğinin farkına varamamıştır. Hiçbir zaman kelebeklerle saklambaç oynamamış bir çocuğun yaşamadığı hayatıdır sona eren.