Yemek Yapar gibi Yaşamak

Tek malzemeyle güzel bir "hayat"ın çıktığını gördünüz mü? Pardon, pardon, "hayat" değil yemek. Her yemeğin birkaç ana malzemesi vardır ama sadece ana malzemeyi sunarak yemek yapılmaz. Ona yardımcı başka malzemeler de eklememiz gerekir. Yemeğin tadını öne çıkarmak için baharatlar, soslar, sebzeler konulur. Peki hayatımız sadece bir malzemeyle güzel olabilir mi? Bence nasıl yemek yaparken bir malzemeyle yetinmeyip çeşitlendiriyorsak hayatımızı da aynı şekilde çeşitlendirmek onu daha güzel yapar. Ters Yüz filmi insanların hangi duyguyu hissetmesi gerektiği ile ilgili olan karar mekanizmasını gösteriyordu. Bu filmde karar mekanizması hep mutlu olmak üzerine işliyordu. Mutsuzluk harekete geçtiğinde onu durdurmak için her şeyi yapan bir mekanizmaydı. Onlar tek renkle tabloyu boyamaya çalışan bir ressam gibiydiler. Tabloyu sarı renge (filmde mutluluk sarıyla eşleştirilmişti) boyamaya o kadar odaklanmışlardı ki farklı renklerin de katılmasının onu daha güzel yapacağını fark edememişlerdi. Riley'nin sürekli mutlu olmasını isteyen duygular onun hayatındaki köprüleri tek tek yıkıma sürüklediler. Bu durum bana sadece mutlu olmak için yaşamanın hayatımızı daha kötü durumlara sürükleyebileceğini gösterdi. Sadece mutluluğun renginin olduğu tabloya başka renkleri de katmamız ve hayatımızı çeşitlendirmemiz gerektiğini fark ettim. Yemeği nasıl çeşitlendirdiğimizi hepimiz biliyoruz ama hayat nasıl çeşitlendirilir? Bu durumda hissedebildiğimiz çeşitli duygular işin içine giriyor: mutluluk, mutsuzluk, endişe, korku, tiksinti, heyecan, özlem, hüzün... Bence hayatımızda hepsinin yer alması hayatımızı güzel yapar. Ama nedense hep bir "mutluluk arayışı" duyarız. Çoğu insan sadece mutlu olmayı ister yani tek bir duygunun peşinden koşar. Mutsuzluğun peşinden koşan kaç insan gördünüz? Ama mutsuz Yıldız2 olmadan mutluluğun önemini anlayabilir miyiz? Bir oyun oynadığımı düşünüyorum ve oyunda tüm güzel kartlar bana geliyor ve hep kazanıyorum. Oyunu kaybetmenin nasıl bir his olduğunu bilmediğim bu durumda kazanmak benim için ne kadar anlamlı olabilir? Arada kaybetmek oyunu kazanmayı daha çok istememe ve oyunun benim için daha anlamlı olmasına neden olmaz mı? Bence mutsuz olmanın tek iyi yanı mutluluğun değerini anlamak değil. Hayatımıza yeni bir başlangıç yapmamız gereken durumlarda eski anılarımızı hep mutlu hatırlarsak yeni bir başlangıç yapmak ne kadar kolay olur? Beni üzen, mutsuz eden anları hatırlamak hayatıma daha güzel devam etmemi sağlayabilir. Ama saf mutsuz hatırlamaktan da bahsetmiyorum, mutsuzluk ve mutluluğun tatlarının birbirine karışmasından bahsediyorum. Yemek yaparken baharat attığında yeni bir tadın ortaya çıkması gibi. Tüm duyguların bir arada yer alması hayatımızı çeşitlendirerek iyi bir aşçının elinden çıkmış izlenimi verir. Başka duyguların hayatımızda önemini anlamak için başka bir örnek verebilirim. Bir savaşta asker olduğumu ve etrafımda kanlı bir çatışmanın sürdüğünü varsayalım. Endişeli olmam gerekir ama ben onun yerine mutluyum. Bu duygu benim ölümüme neden olmaz mı? Endişe bana dikkatli olmamı söyluyordu ve başıma gelecek şeylere karşı daha gözüm açık oluyordu ama ben mutlu olarak gözümü kapattım. Savaş belki de abartı bir örnek olabilir ama hayatımızda az bir endişenin yer alması hep gözümüzün açık kalmasını sağlamaz mı? Mutluluğun onun için yapılan arayışa değmeyecek bir duygu olduğunu düşünmüyorum ama yalnızca onun yer aldığı bir tablonun ya da yemeğin ne kadar güzel olabileceğini sorguluyorum. Mutluluğun hayatımda yer almasını çok isterim o nedenle kendi hayatımda yer almasını istediğim duygulardan oluşan bir yemek yapmam gerekirse ana malzemem olarak mutluluğu seçerim. Bu yemeğin tadının daha güzel olması ve lezzetine varılması için bir tutam Yıldız3 mutsuzluk, ince ince doğranmış endişe, azıcık acı bir tat versin diye korku , bir kaşık kadar öfke ve daha nice çeşitli duygular katmak isterim. Özlem Yıldız