Yol Arkadaşım

Hayat herkes için zorluklarla dolu engebeli bir yoldur. Bu yol boyunca farklı zamanlarda, farklı yerlerde bize eşlik edecek insanlar ile tanışma fırsatımız olur. Kimisi hayat yolculuğunda yalpalayıp zamana yenik düşerek aramızdan ayrılır, kimisi ise bu yolda aldığımız kararlardan ötürü farklı bir yolda yürümek zorunda kalır. Bu kişinin kim olacağını ve aramızdan ne zaman ayrılacağını bilmek mümkün değildir. Anne ve babam gözlerimizi açtığım andan itibaren bu hayat yolculuğumda elimi hiç bırakmadı. Bu engebeli yolda yürümeyi bana onlar öğretti. İlkokul çağlarına kadar süren bu kuvvetli bağa zamanla yeni insanlar eklendi. Kendine has özellikleriyle başkalarının arasından sıyrılıp bu yolda benimle beraber yürümek isteyen diğer insanlar... Eğitim hayatıma başladığım andan itibaren yıllar geçtikçe arkadaş ilişkilerim hayatımda ailemden daha fazla yer tutmaya başladı. Ailemin bana sunduğu sevgi ve şefkatin yerini hiçbir şey alamaz ancak bir arkadaşım ile yaptığım muhabbeti de hiçbir zaman aile ortamında bulamam tabiki. Gün boyunca gördüğüm, muhabbet ettiğim aynı sırada beraber oturduğum sınıf arkadaşlarım. Ama biliyorsunuz kimilerinin yeri ayrıdır. İki kişilik bir sıraya oturduğumda yanımda kalan yer o özel insana, kardeşim dediğim kişiye aittir. Harçlığımı çarçur ettiğimde, tostunun yarısını benimle paylaşan, öz kardeşimle aynı şekilde hitap ettiğim kişiye. Birbirimizin evine çok sık gidip gelirdik. Beraber bilgisayarda oyunlar oynayıp yeni öğrendiğimiz şeyleri birbirimizle paylaşırdık. Annesi, bize domatesli tost yapardı. Bu açıdan düşününce fark ettim ki Yiğit'i diğerlerinden ayıran şey yediğimiz tostlar gibi duruyor. Ancak ortaokulda ikimiz de değiştik ve hayata bakış açımızda bu oranda farklılaştı. Beraber takıldığımız grup içerisinde başlayan tartışmalar beni bir yol ayrımına getirdi. Tercih yapmak zorundaydım; ya Yiğit'i seçecektim ya da kardeşim dediğim düğer insanları. Günden güne kardeşliğimiz düşmanlığa dönüştü. Diğerlerinin etkisinde kalmışım. Çocuktum, farkına varamadım. Aynı yolda beraber yürüdüğüm kardeşime sırtımı döndüm, hayatımdan çıkışını izledim. Yediğim tostların da bir tadı kalmamıştı artık. Kardeşlik ne kadar değerli ve vazgeçilmez olsa hayatta bazı durumlar sizi bu bağı koparmaya itebiliyor. Diğerler insanlar tarafından yapılan baskılar ya da düşünce yapımızın değişimi gibi. Çoğu zaman güçlü bir yoldan çıkarıcı olan aşk bu bağı sarsan bir etken olabiliyor. İki yakın arkadaşın arasına giren bir sevgili en yakınları bile birbirinden uzaklaştırabiliyor. Bu durum lise zamanlarında başlayıp ömür boyu devam ediyor. Dostluk ve arkadaşlık, aile gibi yeri doldurulamaz bir kavram olsa da bir gülümsemesiyle kalbimizi yerinden sökebilen kişiye kıyasla daha sönük kalıyor. Kitapta Sadık ve Ertuğrul'un karşı karşıya kaldığı durum da buna benzerlik gösteriyor. Yıllardır süre gelen dostluk, kardeşlik, iş ortaklığı ve geçmişte yaşanan güzel günler. Fakat sıcak yaz güneşinin önüne geçen bir bulut misali, ikisinin de aynı kadına aşık olması bu güzel anıları gölgeliyor. Aşk; kölesi ettiklerini kor ateşiyle yakan, yokluğunda insanın kalbini donduran, şairlere sonsuz ilham kaynağı olan çok güçlü bir duygudur. Hakikisini elde etmek neredeyse imkansızken bulan hiç kimse bundan feragat edemez. Tıpkı bir balıkçının kaçan balığa yakarışı gibi keşkeler düğümlenir sevgilinin içinde. Elde ettiğinde asla bırakamaz. Sadık bey o aşkı bulduğuna inanır. Yılların içinde oluşturduğu eksiklik ve aşık olduğu insanı elinden kaçırama düşüncesi onu daha zayıf kılar. Amacı ve öncelikleri bellidir. O değerli insanı kollarında hissetmenin, kalbindeki o büyük boşluğu doldurmanın vaktidir. Ancak terazinin diğer kefesinde de bir bu kadar ağır bir yük vardır. Dostu, kardeşi, yol arkadaşı Ertuğrul. Hiçbiri bir diğerinin yerini dolduramazken sadece birini seçebilecek olmak bir işkence değildir de nedir? Pınar Kür'ün eseri ''Sadık Bey'' bu ikilemleri içerisinde kalmış iki yakın dostun yaşadıklarını biz okurlarına sunarak geçmişte belki de tostumuzu paylaştığımız o değerli insanları bize tekrardan anımsatıyor.