ÜÇ KÜÇÜK NOKTA

Bazen öyle anlar yaşarız ki duygularımızı ifade edemeyecek hale geliriz. Aynı anda farklı duygular hissederiz çünkü. Nitekim bu duygular genellikle zıt kutupların birleşmesi gibidir. Sevinçle üzüntüyü aynı anda yaşarız. Ağlamakla gülmek arasında kalırız. Ne yapacağımızı bilemeyiz. İşte o anlar, kelime haznemizin dibe vurduğu anlardır. Türete türete onlarca sözcük yarattığımız kelime kökleri bile türetilemeyecek bir hal alır. Bir başkasıyla iletişim halindeyken donar kalırız. Yazı yazarken donup kalmak ise üç noktadır. Belki de üç noktayı hep böyle tanımladığım için, onu çok sık kullanan şairlerin Erzurum'daki kedilerden daha çok donup kaldığını düşünmüşümdür. Şiirde üç noktanın kullanılması beni hep rahatsız etmiştir. Orhan Veli'nin şiirlerini okurken o boşlukları doldurmak için epey çaba sarf ettiğimi hatırlıyorum. Orhan Veli'yi, biraz daha düşünüp o noktaların yerini başka kelimelerle doldurmadığı için suçladığım bile olmuştu. Yıllar boyunca aynı zihniyetle şiir okuyup o üç küçük noktaya kin beslemeye devam ettim. Ta ki Pınar Aka'nın "Tenhalar Teni" adlı şiir kitabını elime alana kadar... Pınar Aka, mısralar arasında itip kaktığım üç noktanın üçüyle de yeniden tanıştırdı beni. Üç noktanın şairin düşünemediğini değil, fazla düşündüğü için arapsaçına dönüp kağıda dökülemeyen duygular olduğunu gösterdi. "Sen, bana gizlice kalbimi satan... / Sende görünüp kaybolan bahçe..." diyerek okuyucunun bahçeyi, sevgiliyi ve kalbi hayal etmesini sağladı (Aka, 2015, s. 12). Belki böylece okuyucunun mısraların sonuna kendi hayatından bir şeyler katmasına izin verdi. Belki de kendine sakladığı duyguları üç noktanın arkasına teker teker yerleştirdi. Biz de özelimizi saklamak için büyük bir çaba sarf etmiyor muyuz? Yazarken her detayı anlatmaktansa, birazını kendimize saklamak adına küçük bencillikler yapmıyor muyuz? Öyleyse şairler neden üç noktayı bir perde olarak kullanmasın ki? Bazen susmak, bazen ne diyeceğini bilememek ya da bilip de söylememek... Belki de üç nokta, insanın bir şeyleri kendine saklamasının en kısa yoluydu. "Zamanla artık beklemez olmuş / Ne ben seni ne de şeytan bir günahı..." derken Aka, günahı da saklıyordu, okuyucunun aklına gelen olası günahları da yalanlıyordu (Aka, 2015, s. 59). Muhtemelen üç noktayı, hem saklanmak hem de korunmak için üç yuvarlak barikat gibi kullanıyordu. Üç noktanın gerçek işlevini keşfedince döndüm ve Orhan Veli'nin birkaç şiirini yeniden okudum. Çoğunu ezbere bildiğim mısralar da olmak üzere, şiirleri ilk okuyuşumdan daha büyük bir zevk aldığımı söyleyebilirim. Aynı şiirin farklı mısralarından çıkardığım duyguların birbiriyle alakasız oluşları bile o kadar hoşuma gitmişti ki, şiiri tekrar tekrar okuyup ne kadar çok anlam çıkarabileceğimi keşfetmek için saatlerimi vermiştim. Bir zamanlar görmek istemediğim üç noktayı, üçüz bebekler gibi sevmemin yanı sıra onları gerçek hayata taşımanın yollarını bile düşünmedim değil. Keşke karmaşık duygular içinde olduğumuzda, içine düştüğümüz o garip sessizlik yerine üç nokta kullanabilseydik. İnsanlar, o an düşünüyor olduğumuzu veya kararsız kaldığımızı üç noktadan anlayabilselerdi. Evlilik teklifi alan biri sessiz kaldığında, karşıdaki hemen en kötü ihtimalleri düşünmeye başlamasa da üç noktayı görüp rahatlasaydı. Belki de sessizliklerden ve duygu karmaşalarından dolayı bozulan ilişkiler, insanın kafasından çizgi romandaki gibi fırlayan bir baloncukta yazan üç noktayla tatlıya bağlanabilirdi. Nihayet üç noktayla barışmış; yıllar sonra üç noktayı alfabenin sesli harflerinden bile çok kullanan şairleri bile benimsemiştim. Belki de üç nokta; duygu karmaşasından, kararsızlıktan, susmaktan veya bir şeyleri saklamaktan da öte bir şeydi. Öyle ki üç nokta kullanmaktan her kaçınışımda, kendimi bir şeyleri ifade etmek için zorlamış ve duygularımı en basit biçimde ifade ederek bir şeye ulaşamamıştım. Kim bilir, belki bir gün üç noktayı benimsediğim gibi soru işaretine yapışmış ünlemden de rahatsız olmayı bırakır ve şimdilik anlam veremediğim o ikiliyi severek kullanmaya başlarım.