Sevgili Franz,

Geçenlerde mektubun elime ulaştı, ve söylemeliyim ki gönderdiğin paketin boyu beni ilk önce şaşırttı. Daha sonra zarfı açıp neredeyse 100 sayfalık elde yazılmış bir mektup görünce, şaşkınlığım birkaç katına çıktı. Daha sonraki birkaç saatim mektubunu okumakla geçti diyebilirim. İlk olarak duygularını, uzun bir süre sonra da olsa, benimle paylaşman beni gerçekten de mutlu etti. Her ne kadar beni duygusuz veya acımasız olarak tanımlasan ve tanısan da, son yıllarda kendi davranışlarım ve insanların üzerindeki etkim hakkında biraz düşünme fırsatım oldu. İnsanların, hatta ve hatta evladımın benden çekinmesini ya da korkmasını istemiyorum. Bu mektubu yazma amacım hem geçmişteki davranışlarımın sebebini açıklamak, hem de yaşananları geride bırakıp beyaz bir sayfa açmak. Senin de çok iyi bildiğin üzere, doğduğun zaman gerçekten de sen benim büyük umudumdun. Çoğu ebeveyn evlatlarını kendilerinin olamadığı şeyler üzerinden tanımlamaya çalışır. Örneğin, yüzmeyi bilmeyen bir baba oğlunun yüzmeyi bilmesini ister, ya da keman çalamayan bir anne kızını müzik derslerine yollar. Fakat ben, senin benim gibi olmanı diledim. Benim gibi biri olmandan kast ettiğim şey sadece fiziksel değil, aynı zamanda zihinsel olarak bana benzemendi. Fakat, senin de bahsettiğİn gibi, sana uygulamaya çalıştığım disiplin ve terbiye yöntemi geri tepti. Bunun sebebi kendini daha içe dönük ve kapalı biri olarak tanımlaman. Dahası, sana çocukken vermeye çalıştığım eğitimin seni kabuğundan çıkartmak bir yana, aksine kendini dış dünyaya daha da kapatmana neden olduğunu söylüyorsun. Bu konuda yanlış davranmış olabilirim, gerçekten de içten bir şekilde özür diliyorum. Aynı zamanda mektubunda beni tam olarak suçlayamadığından da bahsediyorsun. Suçun ne sende ne de bende olması benim için anlam ifade etmiyor tam olarak, ama sanırım demek istediğin şu: Sende olan içe dönüklük eğilimi sana davranışlarım sonucunda kontrol edemediğin bir suçluluk duygusuna dönüştü. Her ne kadar beni suçlamasan da, özür dilemek en azından benim vicdanımı birazcık da olsa rahatlatacaktır. Senden bu konu da da özür diliyorum. Şimdi de potansiyel evliliklerin hakkında yaptığım kaba ve gurur kırıcı yorumlar için özür diliyorum. Seçtiğin eşler hakkında elbette bir fikir sahibi olmayı ve bunu ifade etmeyi hakettiğimi düşünüyorum. Fakat bu işlemi çok daha kibar ve usturuplu şekilde yapmam gerekirdi. Kafanda evliliği eğer özgürlükle bağdaşlaştırdıysan yanlış yapıyorsun oğlum. Mutlaka sen de bir gün gelince evleneceksin, fakat bunu sırf bağımsız olma aşkıyla yapıyorsan hayal kırıklığına uğrarsın. Evlilik inanmasan da ciddi bir müessesedir ve düşündüğünden fazla zaman alır ve fazlasıyla da emek gerektirir. Sonuç olarak, benden kurtulmak veya üzerinde benim baskımı hissetmemek istiyorsan yapman gereken tek şey istemek, aceleci bir kararla evlenme kararı alman gereksiz. Zamanı geldiğinde destek vereceğime söz veriyorum, ancak zamanı geldiğinde. Oğlum Franz, beni suçlayıp suçlayabileceğin her konu için peşin olarak özür diliyorum. Bu güne kadar seni bazen isteyerek, çoğu zaman ise istemeyerek incittiğim için, çocukluğunda sana yaşattığım travmalar için, yükünü hala sırtında taşıyor olduğun bazı sözlerim için senden özür diliyorum; ve beni affetmeni diliyorum. Seni hep seven baban, Hermann Bu mektup bir paralel evrende yazılmıştır. Burada "Franz Kafka eğer babasından çekinmeden 100 sayfalık mektubunu yollayabilseydi, babasının cevabı ne olurdu?" sorusu üzerine yazılan bir mektup vardır. Baba Hermann Kafka, oğlu Franz'a belki de aralarını nispeten de olsa düzeltebilecek bir cevap yazmıştır. Berk Eldeleklioğlu 21400867