İMKANSIZLIĞIN SINIRINDA DOLAŞMAK: MUTLULUK MAZHAR ÖZEL

Hiç mutlu biri olamadım ben. Her zaman topluma bir yanından tutunmaya çalışıp, onlardan biri gibi davranmaya uğraşsam da tutunduğum dalların hepsi kopmaya mahkumdu adeta. Bir yandan da mutlu olacak olursam, normal bir insan olmaktan vazgeçecekmişim gibi hissettim hep. Mutluluğun bir gerileyiş olduğu ve insanın düzenini bozmaktan başka bir işe yaramayan, hastalıklı bir duygu olduğunu düşünmekten alıkoyamadım kendimi. Jeanette Winterson'un da ' adlı kitabında genel olarak belirttiği gibi: "Mutlu sonlar yalnızca bir duraklamadır" . 1 'Mutlu bir çaresizlik içinde olmak' diye bir şey tanımlıyorum ben. Mutlu insanlar Normal Olmak Varken Neden Mutlu Olasın' her zaman çaresiz gelmiştir bana çünkü. Benim de çoğu zaman yaşadığım gibi... İçinde bulunduğum duygu durumunun mükemmel olduğunu düşünerek, küçük bir değişimde bu mutluluk durumunun bozulacağını hissetmek, sürekli kaygı duymak, bana çaresizlikten başka bir şey anımsatmıyor. Dünyaya öylesine fırlatıldığımı düşündüğüm ilk günden beri, yaşamımın şu ana kadar olan bölümünde, ne zaman bulutların üstünde uçuyormuş gibi hissettiysem, ansızın çakan bir şimşek beni her seferinde o bulutların üzerinden indirmeyi başardı. Kendime neredeyse hayat felsefesi edindiğim 'Tekrar dene, tekrar yenil, daha iyi yenil!' sözünün gücünü her daim kalbimde hissettiğimden, hiçbir zorluk beni o bulutların üstüne tekrar çıkmaya çalışmaktan alıkoyamaz gibi hissetmiştim. Fakat işler hiç de istediğim gibi gitmedi. Üst üste yaşadığım başarısızlıklar ve talihsizlikler yaşama enerjimi ve bir şeyi tam anlamıyla yapabileceğim inancımı neredeyse sıfıra indirdi. Hal böyle olunca da tüm umutların yerini koca bir ümitsizlik aldı. "Bir gemi kazasıydı, dalgalar beni uygar insanoğlunun kumsalına fırlatmıştı, bense orada insanoğlunu bulamadığım gibi uygarlığa da pek rastlamamıştım." Biraz da bu topluma öylesine bırakılmış gibi hissetmek ve toplumdan 2 umduklarını bulamamak itti beni bu ümitsizliğe ve yalnızlığa. Toplum bir makine gibiydi adeta; her ne istediysem, bana tam tersini sunmaktan zevk alan. Dünya barışı istediğimde yeni bir savaşın patlak vermesi, aşkı ve sevgiyi delirircesine istediğim anda elinde hiçlikten farklı bir şey olmaması daha başka nasıl açıklanabilir ki? Hayatta tutunacak kimsem olmayınca kitaplara sarıldım ben de. Toplumun ve mutlu sonların benden eksilttiklerini kitaplarla tamamlamaya çalıştım. Peki insanların yerini tuttu mu kitaplar ve sözcükler? Bu gizemli ve biraz da klişe olan sorunun cevabı, kesinlikle 'Evet' olacaktır. Hayatın akışında karşılaştığım olaylardaki ve insanların yalancı yüzlerinde bulamadığım samimiyeti, kitaplardaki sözcüklerde fazlasıyla bulabildim. Toplumdaki her bireyin dibine kadar hissettiğini söyleyip, aslında büyük bir yanılgı içine Jeanette Winterson, (İstanbul: Sel Yayınları, 2015) 1 Jeanette Winterson, (İstanbul: Sel Yayınları, 2015), 14 2 Normal Olmak Varken Neden Mutlu Olasın? Normal Olmak Varken Neden Mutlu Olasın? düştükleri mutluluk duygusunun imkansızlığını kitaplar öğretti bana. Ben de normal olmayı, mutluluğa tercih etmem gerektiğinin farkına vardım böylece. Normal olmak derken... Öyle kolay bir şey değildir bu. Her gün o kadar çok çaba sarf ediyorum ki normal olabilmek için. Aykırı davranmamak, ses çıkarmanın neredeyse ayıplanacağı bir yerde avazım çıktığı kadar bağırmamak için, karşımdakine onun hakkında tam olarak neler hissettiğimi söylememek için o kadar uğraşıyorum ki... Bu sonu bitmek tükenmek bilmeyen gayret, öylesine yoruyor ki beni. Kasvet dolu bir gecede, rakı şişesinin hızlıca bitmesi, paketteki sigaranın birer birer azalması gibi gün geçtikçe eksildiğimi, bedenimin en ücra köşesinde bile hissedebiliyorum. Varsın olsun; imkansızlığın sınırlarında gezinip sahte bir mutluluk yaşamaktansa yaşadıklarımın farkında olup, eksilerek ölmeyi tercih ederim.