RAYLARA SIKIŞAN HAYATLAR

Dünya üzerinde yaşayan her insanın bambaşka bir hayatı vardır. Farklı insanlar, dönüm noktaları, farklı hatalar, sevinçler ve üzüntüler... Fakat bütün bu yaşantıların çok önemli bir ortak noktası var. Her hayat bir noktada başlar ve nasıl yaşanırsa yaşansın bir noktada da biter. Yaşadığımız süre boyunca yüzlerce kişiyle tanışırız ve bu kişilerin bir kısmını da çeşitli sebeplerden siler atarız. Mutlu olduğumuz anlar da olur üzüldüklerimiz de, tökezleyip düştüğümüzde tekrar kalktığımız zamanlar ya da küçük ama etkili pes edişler. Bunların tamamı yaşantılarımızın olmazsa olmazlarıdır. Sıradan yaşantımızı heyecanlı hale getiren ve bize yaşama sevinci veya hayata tutunma amacı veren küçük olaylar. Bütün bunları bir arada düşündüğümüz zaman, bana sorarsanız bir insanın yaşantısını benzetebileceğimiz en uygun şeylerden bir tanesi tren yolculuğudur. Bir tren yolculuğu düşünün uzun yıllar süren, yolcusu bol olan, başlangıç ve bitiş noktası aynı kalsa da rotası yıllar boyunca makinist tarafından ansızın değiştirilebilen. Bununla birlikte bir tren de hayal etmeliyiz, upuzun vagonları ve alışılagelmişin dışında bir başta bir sonda lokomotifi bulunan ayrıca yolcularını ince eleyip sık dokuyan, işine oldukça bağlı bir kondüktör ile birlikte. İşte bu tren bizim yaşantımızı simgeler. Bazen rayların üzerinde, traversleri titretip çakıl taşlarını sağa sola saçarak son hızla ilerlerken bir yan yol görür ve merakımızdan gireriz. Bu yeni yol eğer doğru bir karar ise trene hız verip devam ederiz. Fakat yanlış bir karar ise arka taraftaki lokomotife geçip trenin yönünü değiştiririz. Çünkü trenin makinisti de, kondüktörü de, trende bulunan en önemli yolcu da biziz. Başka bir deyişle biz Trendeki Kız'ız, aynı Rachel gibi. Rachel da hayatına yön vermeye çalıştıkça hatalar yapıp geri adım attı, yeni şeyler keşfetti, yeni insanlar tanıdı, yanlış yollara girdi. Rachel'ın farklı bir yanı daha vardı. Hayatını bir tren yolculuğu olarak yaşamakla birlikte aynı zamanda hayatının büyük bölümünü kelimenin tam anlamıyla trende geçiriyordu. Bir de yolculukta mola verilen duraklar vardır. Yolcuların inip bindiği ya da makinistin bir ara verip soluklanması için durulanlar. Bu duraklarda inen yolcuları hayatımızdan çeşitli sebeplerden dolayı, bazen başka bir durakta binebilecek şekilde bazen ise geri dönülemez bir biçimde çıkarttığımız insanlar olarak görüyorum ben. Binenler ise tam tersi hayatımıza yeni giren parlak ve taze başlangıçlar... Hatta bazen kötü kalpli insanlar ya da yanlış seçimlerimiz yüzünden çaresiz kaldığımız kırık dökük raylarda bile yolculuk ettiğimiz olmuştur. Fakat bu zamanlar da bile en önemli nokta kendimize olan güvenimizi kaybetmeyip zorluklarla kahramanca baş etmek ve tekrar doğru yola çıkmaktır. Çünkü ne kadar kondüktörümüz oldukça dikkatli çalışsa da bazen kötü kalpli kaçak yolcuları da ağırlar bu tren. Bu yüzden de ayrıca bir önem taşır vagonlarımızdaki yolcular. İlk yola çıktığı anda birkaç yolcusu halihazırda bekliyor olur bu trenin. Görevliler ve baş yolcu da bindikten sonra ansızın başlar bu uçsuz bucaksız yolculuk. Yıllar geçtikçe ağırlaşır bu tren, yavaşlar, paslanır. Tren yavaşladıkça ve bozuldukça fark edilir artık neredeyse son durağa yaklaşıldığı. Son durağa yaklaştıkça trenden inen yolcular daha fazla üzüntü vermeye başlar. Çünkü zaten o zamana kadar trende bizimle olanlar artık yolcudan çok bir parçası haline gelmiştir bu trenin. İnmesini hiç istemediklerimiz, kaybolup gidiverir vagonların eskiden ışıl ışıl olan şimdi ise bütün ihtişamını yitirmiş koridorlarında. Tren yavaşladıkça yavaşlar ve artık biliriz, inmesi gereken son yolcu biziz. O son durakta üç kişi iner trenden; makinist, kondüktör ve o en önemli yolcu... Bu üçü, ardında kalan kişilerde büyük bir hüsran bırakarak iner ve giderler. Bir yolculuk daha bitmiştir artık. Bir tren daha eski hızlı günlerini, sadece ardında kalan kişilerin buruk gülümsemelerinin kenarlarında bırakmıştır. Bir makinist daha rota defterinin sonuna gelmiş, bir yolcu daha son durağa varmış ve bir kondüktör daha son biletini kesmiştir. "Hayat bir paragraf değildir, ölüm de bir parantez."1