UMUDUMUZ SEVGİ

Bir insan şu kısacık ömrüne kaç sevgi sıkıştırabilir ki? Her insana verilen belli bir sevgi kısıtlaması var mıdır acaba? Peki, annemizin bizi ilk kucağına aldığı anda hissettiğimiz sıcaklık ile başladığımız bu sevgi serüvenine karşımıza çıkan her kişiyi ekleyebilir miyiz? Aslında sınırsız olan birçok şey gibi sevgimizi de sınırsız kılabiliriz. Sevgilimizi gördüğümüzde hissettiğimiz o sıcaklığı, o samimiyeti katlandırarak artırabiliriz çünkü bu duygunun büyüklüğünde ve kapsama alanında bir sınırlama yok. Bir kere o hissiyata kendinizi kaptırdığınız zaman çıkış tabelasının olmadığını göreceksiniz zaten ve o sonsuz serüvene adımınızı atacaksınız. Elini her tuttuğunuzda, gözlerine her baktığınızda çok daha derine indiğinizi fark edeceksiniz. Bunun için ise tek yapmanız gereken, o etkilendiğiniz insana kalbinizin kapılarını sonuna dek açmanızdır. Hayatta asla pişman olmayacağınız bir şey yapmak istiyorsanız o kapının tokmağını çevirmeniz yeterlidir. Gecelerinizi aydınlığa çıkaracak, bir gülümsemesi tüm kederinizi silip atacaktır. Bir de bu duyguya sevilmek eklenecektir ki sevginizi katbekat artırmanıza vesile olacaktır. Sevilmek, aşkla yeşeren tohuma su vermeye benzer. Nasıl bir tohum susuz yapamıyorsa sevmek de sevilmeden var olamaz. Sevmek ve sevilmek işte bu yüzden sahip olduğumuz değerlerin en güzeli ve en temizidir. "Aynı Yıldızın Altında" filmine konu olan sevgiden bahsediyorum. 19 yaşına kadar hayatın tüm sıkıntılarını yaşamış olan Hazel'in tüm acılarını unutturacak ve onu tekrardan hayata bağlayacak olan sevginin ihtişamından ve yüceliğinden bahsediyorum. Onu kanserden, ölüme her geçen gün bir adım daha yaklaştığını hissettiren karamsarlıktan kurtarabilecek yegane duyguydu sevgi. Sevdiğiyle hayatının son bulabileceğini bile bile bir maceraya atılmaktı sevgi. Hazel'in sevgisi sevilme hissiyle de bir bütünlük oluşturmuştu. Bu iki duygu birleştikten sonra kim Hazel'i tutabilirdi ki? Ama tüm aşıklar gibi Hazel'ın da unuttuğu bir gerçek vardı: Ayrılık. Zevk alarak geçirdiğimiz vakitlerin hiç bitmeyeceğini sandığımız gibi aşkımızdan da ayrılma ihtimalini asla düşünmeyiz. Böyle bir ihtimali aklımızın ucundan bile geçirmemeye çalışırız. Ama ölümle yollarımızın karşılaşacağını bilmek zorundayız. Hatta bizden önce o çok sevdiğimiz kişiden ayrılma ihtimaliyle karşı karşıya kalabileceğimizi unutmamak zorundayız. Hazel, aşkı için canını bile vermeyi göze almış iken lanet olası kanserin onu sevdiğinden ayırmasıyla yüzleşmek kalmıştı. Bir dakika durup düşünelim ve ertesi sabaha çok sevdiğimiz kişiler olmadan, annemiz, babamız, sevgilimiz ve can dostumuz olmadan, uyandığımızı farz edelim. Annemiz artık bizi sabahları uyandırmayacak, sevgilimizin o gülen yüzünü bir daha göremeyeceğiz. Yaşamamızın ne anlamı kalır ki? Sevdiğimizle ileride gezeceğimiz yerleri, yiyeceğimiz yemekleri ve karşılaşacağımız insanları hayal ederken sevdiceğimizin ölümüyle sarsılmak tüm hayatımızı mahvetmeye yeterlidir bile. Peki, engel olamadığımız bu sonucun altından kalkmak için neler yapabiliriz? Sevdiklerimizin ölümüyle onların sevgisini de mi toprağa gömeceğiz? İşte bu tüm yaşadıklarımıza, arkamızda bıraktığımız değerler ihanet olur. Onların bizde bıraktıkları mirasa sahip çıkıp sevgilerini, aşklarını her an kalbimizde yaşatmayı bilmemiz gerekiyor. Toprağa gömdüğümüz her sevgi aslında bizden de kopardığı bir parçayla birlikte karanlıklara gidiyor. Nasıl ki yaşarken artırdığımız sevgimizi onların yokluğunda da arttırabiliriz çünkü sevgilerimiz muhabbetimizden kaynaklanıyor. Muhabbetimizin devamlılığı için de birbirimizi görmemiz gerekmiyor tıpkı alemlerin sultanı efendimizin yüce yaratıcıya duyduğu muhabbetin devamlılığı gibi. Gün be gün eriyip tükenmek istemiyorsak şu anda sahip olduğumuz sevgilerimizi arttırarak devam ettirmeliyiz. Sevmeliyiz ki daha güçlü bireyler olalım. Sevilmeliyiz ki şu çamurlar içinde boğulan dünyaya bir güneş olalım. Son olarak, yaşadıklarımızı unutmayalım, sevgilerimizi bir kalemde silip atmayalım. Mehmet Mert Şahin