DEĞİŞMEZ DEDİKLERİMİZ

Asla kaybolmaz dediğiniz değerleriniz var mıdır hayatta? Ya da asla değişmez dediğiniz algılar? Aşkı düşünün mesela... Yıllar geçtikçe aşkın anlamı da aşıklar da değişir mi? Bu sorunun cevabını çekinmeden veren, belki de bu zamana kadar yazılmış aşk şiirlerine, romanlarına karşılık, acımasızca yaklaşan bir kitap Aldatmak... Aşkın nasıl da anlamının değiştiğini yüze vuruyor başkahraman Linda'yla... Çevremde çeşitli hayatlardan esinlenmiş ya da modern toplumdaki yozlaşmayı anlatan aşk romanı olmasına rağmen, bu kitabın beni içten etkilemesinin sebebi, yok olmaz dediğim değerleri derinine sorgulaması ve beni düşündürmesiydi. Duyguyu hor gören, sadece bir kavramdan ibaret kılan hatta tabiri caizse aşk dediğimiz kavramı ayaklar altına alan bu kitap, benim bu durumumu da destekledi. Kısacası hayallerim konusunda düş kırıklığına uğradım. Çünkü ben aşkı annemle babam gibi yaşamak isteyen biri oldum hep. Aşkı, annemin babamı gördüğü anda ayak parmaklarına kadar hissettiği heyecan gibi yaşamak istedim. Onu hiçbir maddi güç gözetmeksizin kabul ettiğini bildim. Küçüklüğümden beri hep bunu duydum, dinledim. Böyle bir aşkla büyüdüm. Zaman geçip büyüdükçe de ''Ya aşık olamazsam?'' diye korkar oldum. Ya yaşayamazsam, annem gibi hissedemezsem, diye... Çevreme baktığımda da ilginç bir şekilde herkesin benim gibi yakındığını fark ettim. Bu noktada, insanların artık aşık olamadığını ve belki de sorunun biz insanlar olduğunun kanısına vardım. Çünkü aşkı anlamlandıran biz insanlarız... daha doğrusu insanlardık. Şimdi ise her şey değişmiş. Ne yazık ki günümüz insanları artık duygularına karşılık aramaktan ziyade, maddi beklentilerine karşılık veren insanlara aşkı yakıştırıyor. Anlayacağınız, insanlar aşık olmayı beklemiyor artık... Doğru kişi hayatlarında olsun olmasın umursamadan, sadece doğru şartları beklemeye başlıyor. Hangi insan onlara iyi hayat sunacaksa, onunla birlikte hayat ya da hayal kurmaya başlıyor. Zaman su gibi geçip sorumluluklar artınca anlıyorlar ne kaybettiklerini ya da neyi eksik yaşadıklarını. Kendilerini yalnız hissettiklerinde sorgulamaya başlıyorlar bir şeyler ters mi gidiyor diye. Sonra dönüp, bir daha asla yakalayamayacakları anların, duyguların ya da fırsatların gelip onları bulmasını bekliyorlar. Ama ne acı... Geriye bakıldığında koca bir hayat boşa geçmiş oluyor artık, üstelik yanlış insanlarla... Artık hiçbir zaman doğru bir an olmuyor onlar için... Çünkü o insanlar maddi çıkarlar uğruna hayatlarını sürdürüyorlardır. Hayatlarından nelerin geçip geçmediğini fark etmeden... Sadece karşı taraftan maddi ihtiyaçlarını karşılamasını beklemek, onlara bir ömür geçirilebilirmiş gibi geliyor ama yanılıyorlar. Yanıldılar da... Bana göre bir insanın gururunu yerler altına alan nokta tam da burada. Benim ailemden gördüğüm ilişki, eşler yeri geldiği zaman omuz omuza verip hayatı en kötü şartlarda birlikte göğüsleyebilmektedir. Para, güç dediğimiz değerler bir gün var bir gün yok... Yeter ki gönüller bir olmalı. Bu yüzden bu hayat sadece karşı tarafın bana sunacağı fırsatlardan ibaret değil. Bu yüzden de hiçbir şekilde yararlanacağım fırsatları düşünerek hareket etmem. O insana benim günlük ihtiyaçlarımı karşıladığı için bağlanmaya çalışmak değil de aşık olup bir ömür geçireceğim diyerek yaşamak kendi hayatımıza verdiğimiz değer olsa gerek. Oysaki aşkta sadece duygularımıza karşılık gözetmeliyiz. Aşkta tek çıkarımımız dünyalara değişmeyen bir sarılma, öpücük olmalı. Böylece bir ömür geçirirken bir an olsun pişmanlık duymayız ve her baktığımızda o aşık olduğumuz insana ''iyi ki...'' demeliyiz şüphe duymadan. İyi ki bu hayatı onunla paylaşmayı seçmişim, demeliyiz. Sığlaşmış kavramlar yerine kendimizi özel hissettirecek bir amaç edinmeli, şu an bile hayatımızdaki insanların önemini farkına varmalıyız. Gün geçtikçe dillerde dolanan aşık olamama sorununu, kendimizden başlayarak çözmeliyiz. Her ne kadar mantıkla hareket eden bir insan olsam da aşkta mantığımı değil, kalbimi konuşturan taraftayım.