MODAYA UYGUN AŞK

Tanıdığım çoğu insan, özellikle yaşıtlarım, aşkı hayatlarının önemli bir parçası olarak kabul ediyorlar. Bunu, hepsinin mutlu bir ilişkisi olduğu için ya da hepsi aşkından öldüğü için söylemiyorum fakat aşkı mantıksız bulduğunu söyleyen arkadaşlarım bile mutlu bir çift gördüklerinde aşıklara özeniyorlar. Bence, ellerinde balonlarla sahte gülücükler atıp sosyal medyada yüzlerce fotoğraf paylaşan çiftler de; normalde "bir de sevgiliye zaman ayıramam" demesine rağmen mutlu bir çift görünce kıskanmadan edemeyenler de gerçekten birini sevmeye ya da birine değer vermeye değil; onlara çok cazip ve ilgi çekici gelecek şekilde tanıtılıp pazarlanan "aşk" kavramına yakınlık duyuyorlar. Öyle ki kimisi aşkı yaşama amacı yaparken kimisi de duyduğu aşk yüzünden acı çekiyor. Ben bu iki uç tutumu da gerçekçi bulamıyorum. Birini çok sevip, ona çok değer verebiliriz tabii bu olağan bir durum lakin; bu aşkı "o olmazsa bir dakika bile nasıl geçirebilirim" ya da "ben artık onsuz yaşayamam" gibi alışılmış ve samimiyetsiz söylemlerle bir saplantı haline dönüştürmemeli. Farkında olmadan söylense de bu cümleleri söyleyen kişi, benliğinden tamamen ödün veriyor ve kendisini sadece karşısındaki insanla anlamlı bulduğunu savunuyor. Muhtaç olduğunu ve kendini karşısındaki kişiden daha aşağıda gördüğünü kabul ediyor. Bir yerden sonra da bu özgüvensizlik olarak geri dönüyor. Herhangi bir ayrılık ya da kavga sonrası "sen beni bırakıp gidiyorsun ama ben sensiz yaşayamıyorum diye ağlayarak ya da hastanelerde serumla fotoğraflar atıp yalvarmaya başlıyorlar. Bu olayları anlatırken genelleme yapıyorum çünkü bu davranış biçimi bir klasik halini almış durumda. İnsanlar da böyle acı çeken birini gördüklerinde; asıl olması gerekenin bu olduğunu, kendilerini en ufak bir tartışmada paralamanın aşklarını ispatlamadaki en önemli aşama olduğunu düşünmeye başlıyorlar. Böylelikle bu depresif ve saplantılı aşk hikayeleri hızla artıyor. Aynı şekilde "işte aşık oldum" dedikleri kişiyle mutluyken de bunu pahalı hediyeler alarak; sosyal medyada fotoğraflarının altına kalpli, gülücüklü yorumlar atarak; kısaca bu sevgiyi sürekli başka insanlara kanıtlamaya çalışarak yaşıyorlar. Çünkü herkesin yaptığı ve bir şart gibi görülen davranış şekli bu. Aşk yüzünden acı çekenlere gelecek olursam; onlar da çoğunlukla üç haftalık ilişkilerinin ardından ortalığı velveleye verenler, sosyal medyada her gün en az iki tane "ayrılık acısı çekiyorum" temalı fotoğraf paylaşan, yeni bir ayrılık şarkısı çıksa da kendimi daha fazla acıya sürüklesem diye bekleyen kişiler oluyor. Bu "keder dolu" yaşamlarına ara verip; dışarı çıkmayı bırak, aileleriyle muhabbet kurmaya bile gerek görmüyorlar. Okula gitmeyi, ödev yapmayı hiç saymıyorum bile... Kısaca onlar da; ergenlikten ya da derslerindeki başarısızlık korkusundan doğan içe kapanıklıklarına ya da tembelliklerine bir bahane olarak "imkansız aşk"larını sunuyorlar. Halbuki bu yaygın düşüncelerin aksine, aşk ille durdurulamaz bir tutku; karşındaki insana kendini adama; yoğun acılar yaşama anlamına gelmemeli. Üzerek, kırarak, en küçük bir kavgada bırakıp giderek, sadece kendi çıkarlarını gözeterek herkes seviyor artık. Fakat "ben aşığım" diyen insanın öncelikleri modaya uygun bir aşk yaşamak yerine; karşısındakine değer verme, sevgi gösterme, karşındaki insanın hayatını elinden geldiğince kolaylaştırıp, ona karşılaştığı zorluklarda destek olabilme olmalı. Bahsettiğim gibi narin aşk hikayelerinin en güzel örneklerinden biri de tabii ki Orhan Veli ve Nahit Hanım'ın gizli yaşadıkları aşkları. Orhan Veli sevgilisi için: "Bir de sevgilim vardır, pek muteber; / İsmini söyleyemem, / Edebiyat tarihçisi bulsun." demiş. Uzun yıllar sonra Orhan Veli'nin Nahit Hanım'a yolladığı mektupların toplanması sayesinde aşklarına en azından Orhan Veli'nin gözünden de olsa tanıklık edebildim. Mektuplardaki yaklaşımın naifliği ve sadeliği beni özellikle etkiledi. Yeri geliyor Nahit Hanım'a yeterince sevgi göstermediği için sitem ediyor, yeri geliyor Nahit Hanım'ın gönlünü almaya çalışıyor. Hatta onun yerine askerlik başvurusu yapması için kimlik kartını yollayıp, önceden siparişini verdiği fotoğrafları almasını bile rica ediyor Nahit Hanım'dan. İlişkilerinde özlemini duyduğumuz bir doğallık var. Bu doğallığın yanı sıra beni etkileyen bir başka olay da ne olursa olsun Orhan Veli'nin her mektubunda Nahit Hanım'ı ne kadar sevdiğinden ve özlediğinden bahsetmesi; bu özlemi ve sevgiyi ne kadar yoğun yaşadığını anlatırken bile saygılı tutumunu kaybetmemesi oldu. Orhan Veli zaman zaman bir mektubu bile yollayamayacak kadar parasız kalmasına rağmen, aralarındaki uzak mesafeye rağmen birbirlerini kırmadan, üzmeden, destek olmaya çalışarak sevdiklerini gördüm. Bu da günümüzdeki aşk algısı ile olması gerektiğini düşündüğüm hali arasındaki çizgiyi belirginleştirdi.