BEN GÜN IŞIĞINDA DEĞİL GECE ÇİÇEK AÇACAĞIM

Beş parmağın beşini de kessek kan akar değil mi? Akar doğru itirazım yok bu meseleye. Beş parmağın beşi de elinizi bir bütün olarak hareket ettirebilmeniz için lazım. Ama şöyle de bir durum var ki, aynı elin parmakları olmak dışında farklı yapılardalar. Yüzük, serçe hepsi farklı telden çalıyorlar. Aile de öyle bir yapılanma benim gözümde. Duyguları ve bağlılığı yok sayıp çöpe atmak değil niyetim. Demek istediğim, ailenizdeki her bireyle doğuştan bir bağınız var, hepiniz etten, kemikten oluşuyorsunuz ama farklı ruhlarınız var. Tek yumurta ikizlerinin bile birbirinden farklı yaptığı, düşündüğü milyonlarca şey var. Aynı kanın, aynı soyun, aynı evin çocukları bile olsak farklıyız ve bu kötü bir şey değil bence. Sadece bir yerlerde ayrışıyor ve haklı olarak farklı bireyler oluyoruz. Ama bu durumu kabullenmek herkes için kolay olmuyor sanırım. Kendi aileme baktığımda da aynı şeyi görüyorum, aramızda güçlü bağlar var ama aynı öğretilerle yetişmiş insanlar olmamıza rağmen her birimiz türünün tek örneği olmakta ısrarcı desem yalan söylemiş olmam. Ben bu durumla barışığım, kimsenin benimle aynı düşünce yapısını, aynı duyguları, düşünceleri, bakış açılarını harfiyen paylaşmasını beklemiyorum. Ama ailem bekliyor, onların doğrularından faydalanıp yeni bir insan olmamı değil, onların istediği insan olmamı bekliyorlar. Bitmeyen bir çatışma içinde buluyoruz kendimizi her gün. Bu yüzden her gün inatla kendimizi kabul ettirmeye çalışıyoruz, sanki herkesin kendi olmaya hakkı yokmuş gibi. Bu durumun sadece bizim ülkemizde, evimizde ya da sadece benim ailemde yaşanmadığına dair kanıtlarım olduğu için burada konuşabilme hakkını buluyorum kendimde. Natsuki Ikezawa'nın Ağabeyine Çiçek Taşıyan Kız isimli romanından sonra yolum düşebildi bu satırlara. Tetsuro ve Kaoru'nun öykülerinin ilginçlikleri bir yana, Ikezawa'nın satırlarında da bu bahsetmeye çalıştığım beş parmağın asla bir olmayışını görebiliyorsunuz. İnsanın bir bitki gibi aynı suyu ve güneş ışığını aldığında aynı şeye dönüşmediğini görebilmeye başlıyorsunuz bir yerden sonra. Farklı insanlar olmak, farklı kafa yapılarına ve farklı hayat görüşlerine erişmek problematik bir şey değil bence. Aksine olumlu buluyorum bu durumu, koyunlar gibi çoğalıp çoğalıp fark edilmek için farklı renklerde boyalar sürülmesine gerek yok, bunun için fazla gelişmiş canlılarız bence. Bir şeyleri daha doğru yapabilmemiz için farklı düşüncelere erişmemiz, görünüşümüzle değil ruhumuzla, beynimizle fark yaratmamız gerekiyor bence. Yani her ailenin, her topluluğun bireylerinin aynı şekle bürünmesini istemek, yaşadığımız çağ için fazla ilkel bir beklenti gibi geliyor bana. Ikezawa da bu konuda bana katılıyor olacak ki, farklı dünyalara gözlerini açan iki kardeşin birbirinin hayatına kattıklarını yazmaktan alamamış kendini. Beş parmağın bir olmasını beklemek iki yüzlülük gibi geliyor bana. Düşünmeden bir şeyleri peşinden giden insanların koyun gibi hareket ettiğini düşünüp, üstüne basa basa ayıplıyorken, farklılıklarımızı gördükçe birbirimizi suçlamak iki yüzlülük olarak adlandırılacak bir şey benim için. Farklılıklarımız olmasa barış içinde yaşar, mutlu olurduk diye bir şey yok. Farklılıklarımız olmasa, muhtemelen henüz taş devrini tamamlamaya çalışıyor olurduk, Ikezawa'nın Tetsuro ve Kaoru'su da aynı hapishanede çürüyor olurdu bence. Ama yine de bana hak vermeden önce siz de Ikezawa'nın romanına bir göz atın. Gerekirse de farklı düşünün benden, gerekirse hiç hak vermeyin bana, tartışalım. Belki daha güzel, daha anlamlı, daha farklı bir noktaya varırız beraber. Farklı olmaktan, aynı güne açmayan çiçekler olmaktan, yüzük parmağı değil de başparmak olmaktan, çobanın değil kalbinizin sesinin peşinden giden bir koyun olmaktan utanmayın bence. ERGÜN ERDOĞAN