KAYBOLANLARIN DİLİ OLSA

Bu hayatta elimizden usulca kayıp giden hatıraların, kalbimizde koskocaman bir yer edinen insanların, bizi biz yapan özelliklerimizin sayesinde şekillen kişiliğimizin yerini yeni anılar, yeni insanlar, yeni huylar doldurabilir mi? Yoksa tüm bunlar sonu kapanmaz yaralarla, umutsuzluklarla sona eren bir kaybediş hikayesinin birer parçaları mı? Kaybettiğimiz ve onlarsız bir yaşama boyun eğdiğimiz bunca şey hiç beklemediğimiz bir anda karşımıza çıkabilir mi? Gelin beraber kaybolanların ve bulunanların rehberimiz olacağı bir yolculuğa çıkalım. Bir de onların ağzından dinleyelim umutsuzlukların, kırgınlıkların, sevinçlerin, yarım kalmışlıkların, yepyeni başlangıçların hikayelerini. Kaybetmek ve bulmak, umutsuzluğa kapılmak ve umuda tutunmak, yarım kalmak ve geçmişi geride bırakıp yepyeni başlangıçlara baş koymak... Tüm bunlar bizim sadece adı geçen, belli bir bedene bürünemeyen karakterler olduğumuz hayat oyunun ana karakterleri aslında. Ne kadar reddetsek de bu gerçeği hayat, kukla misali elinde oynattığı insanların sözünü dinleyecek değil ya. Bu yolculuğa neden çıkmak istedim, neden sizi de davet ettim emin olun bilmiyorum. Bunca zaman içime attığım tüm kırgınlıklarımı, dışa vurmayı çok sevmediğim sevinçlerimi, yarım kalmışlıklarımı anlatma gereği hissettim sanırsam. Elimden kayıp giden, ilk şiirimi yazdığımda duyduğum heyecanımın, bisikletten düşüp kolumu kırdığımda hissettiğim acıdan çok duyduğum şaşkınlığımın, okula başladığım günkü sevincimin ilk günkü tazeliğiyle beni sarıp sarmalamasıydı belki nedeni. Anneleriyle babaları kavga ettiklerinde duydukları üzüntülerini, bir zamanlar onlara yukarıdan bakan insanların ilk günkü acımasızlıklarıyla rüyalarına girip ter içinde uyanmalarına sebep olduğu o geceleri benimle paylaşmaktan çekinmeyen bir zamanlar diğer yarım olarak gördüğüm dostlarımın bir film şeridi gibi gözümün önünden geçmesiydi belki de. Bir zamanlar beni ben yapan şimdi ise yok olmaya yüz tutmuş huylarımın, alışkanlıklarımın usulca omzuma dokunup varlıklarını hissetmeleriydi belki kim bilir. Şimdi sizden gözlerinizi kapamanızı ve ilk kez masmavi bir denizin sonsuzluğunda sürüklenirken bir süreliğine de olsa ruhunuzu saran boş vermişliği, son söz söylenene kadar, son ana kadar yanından ayrılmadığınız annenizi, bir çıkış kapısı bulamadığınızda ellerine teslim olduğunuz umutsuzluk duygusunu, en yakın arkadaşınıza duyduğunuz kırgınlıklarınızı gömdüğünüz o yerden çıkarmanızı istiyorum. Biliyorum düşe kalka sarmaya çalıştığınız yaraları tekrar açmak acı verecek ancak hayat dediğimiz bazılarını yüceltirken, bazılarını cansız bir nesne gibi gerektiğinde un ufak eden o sonsuz karanlık işte bu kadar nankör ve acımasız. Eminim birçok acının ruhunuzdan parçalar koparmasına, umutsuzlukların, kırgınlıkların sizi karanlığın ellerine teslim etmesine ve sizi nefessiz bırakmasına izin verdiniz bu küçük isteğimi yerine getirirken. Bir an için Melisa Kesmez 'in Bazen Bahar'ındaki ana karaktere, o yalnız, yaraları yavaş yavaş iyileşen kadına, dönüşüverdiniz. Eski bir telefon kulübesinden geçmişinize baktınız, onsuz yapamayacağınızı tanıştığınız ilk günden anladığınız o insanla yaptığınız o uzun mu uzun konuşmaları duydunuz. Bir vapur yolculuğu sayesinde kavuştuğunuz ancak kısa bir süre sonra tekrar ayrılacağınızı bildiğiniz, kendinizden daha fazla önemsediğiniz, size kattıklarının her şey için çok geç kaldığınızı anladığınız zaman farkına vardığınız annenizin gözyaşlarına son kez dokundunuz, son kez sımsıkı sarıldınız ona. Gözünüzden küçücük bir damla gözyaşı döküldü belki. O gözyaşı son kez de olsa kavuştuğunuz o insan için döktüğünüz, mutluluğunuzu yansıttığınız bir gözyaşıydı belki de tanıştığınız ilk günden beri hayatınızdaki siyah beyazı bıkmadan silmeye çalışan arkadaşlarınızı sonsuzluğa uğurlarken dökülen acılar bütünüydü. O insanların elinizden son kez kayıp gitmesine izin verdikten sonra kaybettiğiniz birbirinden değerli unutulmaz anıyı elinize aldınız tahminimce. Bunlar nelerdi? İlk arkadaşınızı ailenize heyecanlı bir şekilde, yüzünüzde silinmeyeceğine emin olduğunuz bir gülümsemeyle anlatmanız mıydı yoksa değer verdiğiniz birinin siz daha farkına varamadan depderin bir uykuya daldığını anladığınızda hayatın adil olmadığına kanaat getirmeniz miydi? Sadece siz bilebilirdiniz onları. Zihninizde tekrar oynattınız onları. Gülerek geçirdiğiniz onca dakikayı, ağzınızdan istemeden çıkan o sözleri, mutsuzluğun ve umutsuzluğun etkisinden kutulamadığınız o günleri başa sardınız adeta bir şarkıyı başa sarar gibi. Dibini göremediğiniz bir boşluğa düştüğünüzü hissettiniz belki de. Soğuk ve karanlık... Anlam veremediğiniz bir şey sizi oradan oraya savuruyordu. En son bir daha anlamsız bir şekilde peşinden koşmayacağınıza dair kendinize söz verdiğiniz alışkanlıklarınızı ve geride bıraktığınız huylarınıza titreyen ellerle dokundunuz. Acı verdi onlara dokunmak belki de. Onlardı sizi size anlatan eşsiz parçalar. Eminim onlardan biri de masumiyetinizdi, hayat sizi dizlerinizin üzerine düşürdüğü zaman kaybetmiştiniz onu. Onlar eski sizdiniz, böyle demiştiniz kendinize uzun zaman önce. Bunu söyleyen siz miydiniz yoksa Bazen Bahar'daki acılarla boğuşan o kadın mıydı emin olamadınız bir süre. İşte, tekrar dönüşmüştünüz o yalnız kadına. Kaybolanların ve bulunanların bize rehberlik ettiği bu eşsiz yolculuğun sonuna yaklaşırken üzerinizde bir iz bıraktığımı ümit ediyorum. Belki acıların kucağına attım sizi, belki yaralarınızı açtım, kim bilir belki de sevinçle donattım ruhunuzu bulunanları hatırlatarak ancak emin olun bu hayat daha fazlasını yapmaya hazır. Kukla gibi oynatıldığımız bu hayat oyununda hangimiz kaybedişlere, umutsuzluklara, kırgınlıklara, sevinçlere boyun eğmeyip ana karaktere dönüştü ki...