Ünal Anıl Sargın

Yaşadığımız dünya adına gelecek neslin bugün yaşadıklarımızdan yola çıkarak anlatacağı şeyleri düşündüğümüz de şu an ki Dünyanın ne kadar karanlık bir yer olduğunu net bir şekilde görebiliyoruz. Bundan da öte, şu an yaşadıklarımızı düşündüğümüz de, aslında geleceğimizi de kararttığımızı anlayabiliriz. Tıpkı Tuğrul Tanyol'un dediği gibi "çocuklarımızın çocukları daha güzel bir güne doğmayacaklar, bu kesin..." Güzel bir yarın için bugünümüzü düşünmemiz gerektiği konusunda birçoğumuzun hemfikir olduğunu düşünüyorum ancak bunu yarını mı düşünerek yapmalıyız yoksa bugüne odaklanarak yapmalıyız konusunda bazı çelişkilerim var. Bu durum da şu an yaşadığımız çevreyi güzelleştirmek bizim elimizde olduğu için çok daha mantıklı bir seçenek gibi gözüküyor. Şu an yaşadığımız çevreyi düşündüğümüz de ki bu durumda Türkiye'yi düşünebiliriz- çobanın o rezil ıslığının birçoğumuzun haykırışlarını nasıl bastırdığını görebiliyoruz. Çobanın önderlik ettiği bir kesim, tek bir yön, hiçbir zaman değişmeyen bir rota var uzunca bir zamandır örneğini gördüğümüz. Keşfedilmeyi bekleyen, daha doğrusu keşfedilmesi bir zorunluluk haline gelen yolları görmezden gelmek demek, yenilikçilikten uzak ve bencilliğe bir o kadar yakın ki... Bencillik diye düşünmemin sebebi bu yöntemin diğerlerinden çok daha kolay olması. Tuğrul Tanyol'un bahsettiği çobanın ıslığını talimat olarak algılayan toplam ise katilden uzak değil benim için. Onca insan böylesine bir rezilliğin sonucunda gözlerini kapattı bu hayata bahsettiğim bu katiller yüzünden, sadece ve sadece tartışılmaz ancak yine de tartışılan bir doğruluğu savundukları ve doğru olan yöntemin bu olmadığını herkese göstermeye çalıştıkları için. Tuğrul Tanyol bir soru soruyor böylesine derin ve gerçeklikten uzak olmayan dizelerinin ardına; "Ne anlatacağız yarın için?" Hakikaten, yarın için mutlulukla, gurur duyarak anlatabileceğimiz ne kadar gerçekliğimiz var elimizde? Bahsettiğim bu toplamın savunduğu sahte başarıları mı anlatacağız yoksa? İşte bahsedilen gerçeklik bu noktada karşımıza çıkıyor. Bu gerçekliği gerçek bir gerçeklik haline getirmekse bizim elimizde, halkın elinde. Yarınlar için yol gösteren bir gerçeklik yaratmak hepimize ait bir görev bu aşamada. Aslında bunu bir bakıma başardık ve elimizde bir örneğimiz var bunun yönteminin ne olduğuyla ilgili. Hep birlikte sokaklara döküldüğümüzde, içimizde var olan o kuvvetli öfkeden bahsediyorum. Bir defa hep birlikte gördük çobanın ıslığını kimlerin talimat olarak görmediğini. Bunu hep birlikte gördük. Olması gerekeni savunduk, boyun eğmemenin değerini gördük hep beraber. Elbette anlatmaktan gurur duyacağımız bir gerçeklik olarak sunsak da bunu, ardından ortaya çıkan Tuğrul Tanyol'un yazın açtığı yolun devamında ki mutsuzluğun kışı olarak tabir ettiği, sözde başarı olarak öne sürülen gerçek olmayan gerçeklikler Tuğrul Tanyol'un deyimiyle sahte aydınlık- esas rezillik benim için. Esas rezillik bu, çünkü düşüncenin oluşmasını engelleyen bir duvar ördü bu hiçbir zaman değişmeyen, aynı rotada birbirini takip eden kesim. Tuğrul Tanyol bu kitabında gerçeklikten kaçmayan bir tutum sergiliyor, olması gereken gibi. Doğruluğa ulaşma yolundaki en önemli aşama ise bunu başarabilmek zaten. Vurucu ve gerektiğinde yürek burkan dizeleriyle bunun en güzel örneği. Kimimiz bu bahsettiğimin aksini düşünüyor ancak eğer ortada var olan şey yürek burkucu bir hal almışsa, bu gerçekliği değiştirmek için ve daha aydınlık yarınlara yol göstermek adına bu dili kullanmak hakikaten önemli. Bir nebze gerçekliğin değiştirilemez olduğuyla denk düşüyor benim düşüncem. Nasıl ki bugün böylesine yürek burkan şeyler yaşanıyorsa, edebiyat dalında kullanılan dil bundan uzaklaştırılamaz, uzaklaştırılmaması gerekir. Bundan net bir şekilde şu dizelerinde bahsediyor Tuğrul Tanyol; "Musluğu açtığında suyun akmasını beklersin, lambanın yanmasını düğmeye bastığında..."