Ölümsüz Yaşam

Hayat aynı bir öykü gibi belli evrelerden oluşur. Her hikayede olduğu gibi yaşamlarımızın da belli giriş, gelişme ve sonuç bölümleri bulunur. Gelişme kısmı kişiden kişiye değişiklik gösteriyor olsa da giriş ve sonuç bölümleri hepimiz için aynıdır. Ölüm hepimizin kaçınılmaz gerçeği, hayatımızın nihai sonuç bölümüdür. Herkese etki eder ölüm. Ne renk, ne ırk, ne de cinsiyet ayrımı yapar. Ölmekten işte bu yüzden bu kadar korkarız. Sevdiğimiz kitapları bile bitirirken üzüntü duyan biz en kıymetli öykünün yani yaşamın bitmesi düşüncesiyle çılgına döner, korkudan tir tir titreriz. Bitişleri pek sevmeyiz. Keşke hiç bitmeseydi deriz her sonun ardından. Peki ya gerçekten bir son olmasaydı? Elbet herkes hayal etmiştir ölümün olmadığı bir dünya. Sevdiklerimizle birlikte sonsuza kadar yaşadığımız, her gün yeni bir deneyim edindiğimiz, sevginin, mutluluğun tükenmek bilmediği bir ütopya. İşte bu sonu gelmeyen yaşamların, bitmek bilmeyen öykülerin hikayesidir Ölüm Bir Varmış Bir Yokmuş. "Ertesi gün hiç kimse ölmedi." diyerek başlar Jose Saramago'nun romanı. Adı bilinmeyen bir ülkede insanların bir anda ölmeyi kesmesiyle başlar hikayemiz. En başlarda insanlık kutsandığını, ödüllendirildiğini zanneder oysa romanın ilerleyen sayfalarında ölüm olmayan bir dünyanın ne kadar korkunç olabileceği anlaşılır. Sorunlar baş vermeye başlar. Kaos topluma hakim olur. Ölümün yokluğu ölümün kendisinden daha çok acıya sebep olur. Kargaşa dinmek bilmez. Ölüm döşeğindekiler ölemez. Hastalıklar, sakatlıklar sonu gelmeyen işkencelere dönüşür. İnsanların bu kadar korktuğu, nefret ettiği ölüm aranılan, istenilen bir şey haline gelir. Bu ebedi cehennemden onları kurtaracak, özgür kılacak bir rahatlama olarak algılanır ölüm. O rahatlamanın hiç gelmediğini hayal etsenize. Bir sona ulaşamamayı. En sevdiğiniz filmin bitmediğini düşünsenize. Ana kahraman günü kurtardı. Peki, sonra ne olacak? Elbet bir noktada senaryo tıkanır. Sonuçta öykünün ilerleyeceği bir nokta kalmamıştır ki. Hikayeleri aynı yaşam gibi anlamlı kılan bir gün sona erecek olmalarıdır. Elbet hepimizin kaybettiği sevdikleri, özlediği yakınları vardır. Fakat bir yandan da düşünmeliyiz ki ölümün bizden çaldığı şeylerin yanında kazandırdığı şeyler de bulunmaktadır. Ölüm bizlere bir kapanış sağlar. Bu kapanıştan önce hayatlarımızı olabildiğince fazla sevgi ve mutlulukla doldurmaya çalışırız. Varoluşa anlamlar yüklemeye, giderken de iz bırakmaya çabalarız. Ölüm bir yandan korku ile beklenen, kaçınılmaya, geciktirilmeye çalışılan şeyken bir anlamda da tüm mücadelenin, çatışmanın, sorumlulukların, yorgunlukların son bulması, sonsuz huzura kavuşmakla eş anlamlı değil midir? Amerikan filmlerinde denir ya 'rest in peace ' diye... Huzur içinde uyuma fikri uzun ve yorucu yaşam yolculuğunun sonunda özlemle beklenen bir kapanış olarak düşünülebilir. Ağır depresyonlarda gerçeklikten kopan hastalar hiç ölememek korkusuna kapılırlarmış. Bu korku en ağır sanrılardan daha çok acı verir, en büyük ceza olarak algılanırmış. Ancak eğer romanda anlatılan ölememek, hastalık, sakatlık ve acılar içinde yaşamak değil de sonsuza dek genç ve sağlıklı kalmak, bal akan ırmaklar, yemyeşil çayırlarla çevrili bir dünyada ekmek elden, su gölden misali yaşamak olsaydı düşüncem farklı olur muydu bilmiyorum. Gerçi bu durum da ölümden sonrası için bir teselli olsun diye sarıldığımız cennet fikrine epey benziyor sanırım. Özetlemek gerekirse ölüm dünya üzerindeki en temel kanunlardan birisidir. Her canlının bir doğumu olduğu gibi bir ölümü de olmalıdır. Her yaşam ayrı bir hikayedir ve her güzel hikaye gibi yaşamın da bir sonu bulunmak zorundadır. Sonu olmayan hayat bana göre anlamsızdır çünkü hayatı gerçekten yaşanılır, değerli kılan şey bizlerin sahip olduğumuz ömür süresince sahip olduğumuz ve çevremizdekilere de yansıttığımız sevgi ve mutluluktur.