Altı Tahta Parçası

Bir gün daha geçiyor, aldığım veballer, kırdığım umutlarla... Bir gün daha birilerinin hayatından iz bırakmış şekilde dönüyorum evime. Ne yaptığımın farkında olmadan, ne düşünmem gerektiğini bilmeden. Fazla bayağı şu dünyada bir gün daha geçirmiş oluyorum ölümümü taçlandırmayı ümit ederek. Her zaman yaptığım gibi yağan yağmuru pencerenin ardından izliyorum. Elimde kahvem, üstümde battaniyem, gözümde eksik olmayan yaşlarla. Her zaman yaptığım gibi diyorum çünkü her şeye seyirci olmayı seçtiğim şu hayatta bir yağmura bile katılamıyorum. Gözümden akan yaşların yağmurda gizlenip gitmesine izin vermiyorum. Sebebini soruyorum her seferinde kendime. Tek cevap var: korku. Korkuyoruz hep bir şeylere dahil olmaktan. Sonunu bilmediğimiz yollara girmekten. Oysa geldiğimiz hayatın da sonunu bilmediğimizi unutuyoruz. Belki de yaşanmışlıklar bu kadar çekinmemize sebep oluyor ama ne fark eder hiçbir zaman aynı insanlarla aynı olayları tekrar yaşayamayacağımız için neden bu kadar kesin hükümde bulunuyoruz? Sırf bu yüzden ikinci şans vermediklerimize hatta hiç şans vermediklerimize yazık ediyoruz. Aşktan da hep korkmuyor muyuz? "Hiç sırası değil, şu dönemde olmaz " diyoruz kimi zaman. Başına gelse engel olamayacağını bilerek üstelik. Yaşatacağı acılardan, mutluluklardan korkuyoruz. Sıradan hayatımızı tepetaklak etmesini istemiyoruz. Tersinin düzünden daha güzel olabileceğini düşünmeden. "Doğru zamanda" aşık olsak da bu sefer korkularımızın ismi değişiyor. Korkunun hakim olduğu bir yerde sağlıklı bir ilişki de mümkün olmuyor. Kıskanıyoruz çünkü başkalarını sevip bizi bırakmasından korkuyoruz. Kısıtlıyoruz çünkü özgür olursa ilişkimizin bitmesinden korkuyoruz. Hemcinsi olmayanlar tehdit unsuru oluyor. Oturup kalkmasına karışıyoruz oysa ilk haliyle sevdiğimiz kişiyi yontmaya biçimlendirmeye çalışıyoruz ama hepsine de öyle güzel kılıf uyduruyoruz ki adı sahiplenmek, sevmek oluyor. Hayatın her alanında bu kadar hakim bir duygu varken beni de kendine esir ediyor. Ben de korkularım yüzünden hayatı ıskalıyorum. Nefes alıyorum sadece yaşamak değil bu! Hayatın sundukları yapmak istediklerim için yetmiyor. Elimdekiler yetersiz hissetmeme sebep oluyor. Ölünceye kadar ruhunu temiz tutmaya çalışmak olunca asıl gaye, çaresiz hissediyor insan bir yerde. Kirli o kadar şeye maruz bırakıyor ki şu hayat. Hangi birini düzeltmeye çalışmalı? Belki de biz temizlemeye çalıştıkça çamuru bize bulaşıyor. İşte bu yüzden çaresiziz bir yerden sonra. Seçilmişin içinden seçtiğimiz bir hayatta ne kadar bağımsız ve istediğimiz gibi bir rota çizebiliriz ki? Seçebileceğimiz şeyler bile sayılı iken ne kadarını iyileştirmeye gücümüz yetiyor ki? Ben de bir bitki kadar razıyım olanlara. Rüzgar esiyor, boynum bükülüyor. Bir yaprağım daha döküldü bile. Oysa ne tomurcuklar filizleniyordu orada. Yazık oldu yeni umutlara, yeni mutluluklara. Her fırtınada yaralı tarafım biraz daha inciniyor. Küçücük, utangaç bir çocuk var içimde. Yaşamak istemediği bir sürü şeye şahit oluyor o küçücük yüreğiyle. O minik kalbi ağır yükleri nasıl kaldırıyor daha şuncacık yaşında. Yardım etmek, yüküne ortak olmak istiyorum. Engeller ardı ardına sıralanıyor. Ulaşamıyorum o karanlığa doğru giden yolcuya. "Pansuman yapayım, yaran nasıl da kanıyor, böyle dayanamazsın..." diyorum. O derin anlamla bakan gözlerinden bir damla yaş akıyor. Daha fazlası gelmiyor elinden ve en çok da bu acıtıyor canını. Her elimi uzatışımda biraz daha korkuyor dünyadan. Kendi bedeninden dahi çıkıp gitmek istiyor en huzurlu, güvenli neresi varsa oraya. Uzağa , en uzağa, altı tahta parçasının altına... Ölüm ona göre bir bitiş değil. Ölüm, ebedi olmak, geride bıraktıklarında yaşamak, iz bıraktıklarınla anılmak. Ağlayarak geldiği hayattan içi rahat dönebilmek... Buğra GÖRKEM