EGOLARIMIZA HAPSOLMAK

Ben, konuşarak ve tartışarak hemen her şeyin çözülebileceğine inanırım. Konuşup tartışmak derken ses tonumuzu belli bir seviyenin altında tutarak tabii ve en önemlisi de egolarımızı biraz olsun bastırarak. Ben insanların egosunu tamamen bastırabileceğine de inanmam çünkü. Ego denilen şey insan olmanın ta kendisidir bence. Beraber doğar, büyür ve ölürler. Çoğu insan bunun özgüven olduğunu savunur ama egoya sahip olmak için özgüvene de ihtiyaç yoktur. Bir insanın hiçbir yeteneği, hayatta bir amacı, çevresine ve kendisine bir yararı olmasa dahi o insanın içinde büyük küçük bir ego olduğunu savunmuşumdur her zaman. İşte bu yüzdendir ki, konuşarak anlaşabileceğine inanırken işin içinden egolarımızı çıkarmamız gerektiğine inanıyorum. Yoksa insan egosunu dinlemekten karşı tarafı da dinleyemez, kendini de. Dinleyip anlamadıktan sonra ise konuşmanın bir önemi kalır mı ki? Osman Çakmakçı Konuşmanın İmkansızlığı Üstüne Bir Diyalog adlı denemesinde işte tam da bu konuya değiniyor ve konuşmanın karşılıklı ilerlediğini fakat iki taraf da birbirini anlamadıktan sonra imkansızlaştığını belirtiyor ve ekliyor, bu sorunların nedeni egolarımızın savaşmasıdır diyerek. Hepimizin tek bir hassas noktası var aslında bu hayatta. Yeter ki egolarımıza zarar gelmesin, ne dışarıdan ne de içeriden hiçbir şey zedeleyemesin. Hemen her insanın yaptığı gibi bende kabullenmekte zorlanıyorum bazı hatalarımı. Özür dilemek, suçluyum evet hepsi benim hatam demek zor geliyor biz insanlara. Bunları kendi kendimize itiraf edemediğimiz için belki de, başka birinin karşımıza dikilip yüzümüze bunları demesi sindirmemizi daha da zorlaştırıyor. Sonuçta ben daha kendime itiraf edememişken kulaklarımın bunları duyması ne kadar yıkıcı değil mi? Tüm o tartışmalar ve hatta kavgalar da tam olarak bu yüzden ortaya çıkmıyor mu zaten? Önce karşımızdakini inandırmaya çalışıyoruz haklı olduğumuza ki sonra belki kendimiz inanırız diye. Evet, boşa bir çaba belki fakat karşımızdakini susturduğumuz zaman söylediklerinin önemsiz olacağını, unutulacağını düşünüyoruz. Peki, ya kabullensek nasıl olur? Başarmanın yarısı inanmaktır mantığıyla baktığımız zaman kabullenince, hatalarımızın farkına varınca ortadan kalkmaz mı bu sorunlar? İnsanın karşısındakini anlaması için kendini anlaması gerektiğini düşünmüşümdür hep. En önemlisi de empati kurması gerektiğini... Empati kurmak kendini başkasının yerine koymak ise eğer, önce kendimizi anlamamız gerekir çünkü. Ben bu durumda olsaydım ne yapardım, diye sormak gerekir. Bu sorunun cevabını veremeyen insan kendini bilmez, karşıdakini hiç bilmez çünkü yazarın deyimiyle kabuklarını daha soymamıştır. "Konuşmak insanın kendi kabuğunu soymasıdır." diyor yazar denemesinde. Peki, ya nasıl yaparız bunu ya da en önemlisi neden yapamayız diye düşündürüyor bu soru beni. Elbet herkesin vardır bir tanıdığı, derdini anlattıktan sonra aman o da bir şey mi boş ver diyen veya dinler gibi yapıp aslında umursamayan. Evet, belki oturup düşünmüyoruz bu tanıdığımız insanların konuşmayı imkansız hale getirenlerden olduğunu veya egolarının kabuklarını soymadıkları için böyle tepkiler verdiklerini fakat içten içe farkında değil miyiz? Farkında olmasak bu sevincimizi, hüznümüzü, başarımızı bu insanlarla paylaşmak istemez miydik? Ama yapmıyoruz, paylaşımda bulunacağımız insanları bile özenle seçiyoruz çünkü. Belki onların egolarının kabukları altından yattığını içten içe farkındayız ya da belki alacağımız tepkilerden korktuğumuz için kendi egolarımızın kabuklarından çıkmıyoruz. Yalnızlıktan korktuğumuz için içimizde yalnızlığı seçiyoruz aslında bunu yaparak ve bu yüzden kendimizi başkalarına açma fikri bize bu denli korkutucu geliyordur. İnsanlar dertlerini anlatınca, biriyle konuştukça rahatlar derler fakat belki de, tam tersi olmasından korktuğumuz için içimize kapanıyor hatta rol yapıyoruzdur. Bu kitabı okuyana kadar konuşmak üzerine bu denli düşünmedim belki hiç fakat derine inince sessiz kalmanın altında ne büyük nedenler yattığını daha net kavradım.