KİŞİSEL HAPİSHANEMİZDEN KAÇMAK

Dünyada milyarlarca insan, birbirinden farklı milyarlarca hayat olduğunu varsayarsak genelleme yapmak ne kadar doğrudur bilmem ama şunu kuşkusuz söyleyebilirim ki insanoğlu olarak şikayet etmeye bayılırız. Sahip olduklarımızı düşünüp söylenmede, sahip olamadıklarımızı düşünüp iç geçirmede üstümüze yoktur. Başımızdan geçen bütün o talihsiz olaylar, zaman zaman çuvallamamıza sebep olan tüm yetersizliklerimiz, mutluluğu yakalamamıza mani olan etmenlerin hepsi yaşamakta olduğumuz hayatın bizi tatmin etmemesinden kaynaklanır. Yağmurlu bir günde hiç de memnun olmadığımız işimize gitmek zorunda olduğumuz için yanımızdan geçen araba bizi sırılsıklam eder, ailemiz tarafından sanat tarihi yerine mühendislik bölümünü seçmek zorunda bırakıldığımız için fizikten bu kadar düşük not alırız, yanaklarımızın gülümsememizle kırışması yerine gözyaşlarımızla ıslanmasının nedeni tabii ki hayallerimizdeki hayatı yaşayamıyor oluşumuzdur. Oysa düşlerimizi süsleyen cinste bir mesleğe, gelire, ilişkiye sahip olabilseydik her şey ne kadar da farklı olurdu değil mi? Peki elimizdekiler konusunda bu kadar şikayetçi ve elimizde olmayanlar için bu kadar hevesli olmamıza rağmen bizi isteklerimize kavuşmaktan alıkoyan şey ne? Şartların olumsuzluğu mu yoksa bir türlü kabullenemediğimiz cesaretsizliğimiz mi? Yeni bir güne gözlerimizi her açışımızda üstümüze bir bıkkınlık çöküyorsa hayatımızda ters giden bir şeyler var demektir. Mantıklı olan seçenek ise tabii ki bu tersliklerle mücadele edip yaşantımıza hak ettiği rengi kazandırmaktır. Bu mücadeleyi kazanmak göründüğü kadar kolay değildir ama. Kimi zaman maddi elverişsizlikler, tıbbi rahatsızlıklar, toplum baskısı gibi dış etmenler bizi hayallerimizden adım adım uzaklaştırır, kimi zaman da başarabileceklerimize karşı inançsızlığımızdan dolayı kendi kendimizi etkisiz hale getiririz. Birinci durum için yapılabilecek şeyler sınırlı olsa da daha büyük çaplıdır. Örneğin ataerkil bir toplumda yaşayan bir kadın olarak sindirilip eve hapsedilmek yerine herkesçe kabul gören, yüksek prestijli bir mesleğe sahip olmak istiyorsanız yaşantınızdan her fırsatta yakınmayı bırakıp tabuları yıkacak başarılara imza atmanız gerekir. Ya da Brooklyn kitabındaki Eilis'in yaptığı gibi imkanlarının kısıtlılığından dolayı düzgün bir eğitim alamayıp düzgün bir işte çalışamamanıza rağmen çok daha iyi hayat şartlarına sahip olmak istiyorsanız durmadan şikayet etmeniz değil ülke değiştirmek kadar radikal kararlar almanız gerekir. İkinci durum için ise yapabileceğimiz şeyler aslında çok daha basittir ancak gözümüze onlarca kat daha büyük görünür. Bunun nedeni de kendimize olan güvensizliğimiz ve geleceğin korkutucu belirsizliğidir. Hayatımızın gidişatından şikayetçi olsak, yaşamımızı bu şekilde sürdürmeye katlanamasak bile yapacağımız değişiklikler sonucunda çuvallayacağımızı düşünüp risk almaktan kaçınırız. Tıpkı emeklerimin karşılığını alamayıp işsiz kalma korkusu nedeniyle tiyatro okuyup sanatçı olma hayalleri kurarken kendimi psikoloji bölümünde bulmam gibi. Oysa kendimi hakkında sürekli söylenip durduğum, ters giden her olayda bahane ettiğim, mutsuzluğumun en temel sebebi olarak gördüğüm bu okuldan kurtarıp spot ışıklarının altına atmam için yapmam gereken tek şey birkaç evrak işiyle uğraşmak. Hayatımızı istediğimiz istikamete sokmak için gitmemiz gereken yol bu kadar basit de olsa zihnimizde canlanan bin bir türlü felaket senaryosu elimizi kolumuzu bağlayıp bizi yaşamak istediğimiz asıl hayattan ve olmak istediğimiz asıl kişiden belki de sonsuza dek uzaklaştırır. Ne yapmalıyız peki? Demek ki alın yazım böyleymiş deyip kaderimize lanetler mi yağdırmalıyız? Yaşamak isteyip de yaşayamadığımız hayatlara seyirci kalıp kendi hayatlarımızdan şikayet etmeye devam mı etmeliyiz? Bu soruların cevabının koca bir hayır olduğunu hepimiz biliyoruz elbet. Bilmediğimiz şeyse kendimizi bu kişisel hapishanemizden nasıl kurtaracağımız. Gerçek hapishane kaçkınlarını ele alalım. Demir parmaklıkları ve acımasız gardiyanları aşma ihtimalinin oldukça düşük olduğunun, eğer yakalanırlarsa geriye kalan ömürleri boyunca bunu çok ağır şekilde ödeyeceklerinin farkında olsalar bile bu riski almaktan çekinmezler. Gün ışığına tekrar kavuşmalarının tek yolunun mahkum hayatından şikayet etmek değil cesaretlerini toplayıp harekete geçmek olduğunu bilirler çünkü. Hapishaneden kaçan suçluları kendine örnek almak istemeyenler olursa Eilis'i hatırlayıp bir nebze de olsun motive olabilirler. Demem o ki, benim yaptığım gibi korkaklık edip hayatınıza istediğiniz yönü verecek ufacık bir hamleyi bile yapmaktan çekinmek yerine, Eilis gibi imkansızlıklar içinde yaşasanız bile hayatınızı kökten değiştirmek uğruna büyük adımlar atmaktan çekinmemelisiniz. Bu süreçte sizi yıldırabilecek türlü tatsızlıkla karşılaşsanız da unutmayın ki hayallerinize giden yoldaki her tümsek, sizi durmadan içine çeken bir bataklıkta debelenmekten daha iyidir.