TEK ÇARE ÖLÜM MÜ?

İnsan hiç ölmek ister mi? İnsan kendi ölümünü planlar mı? Ölmek için ailesiyle bir antlaşma yapar mı? Kendi ölümü için gün belirler mi? Bir insanı bu duruma düşüren, bu kararı almasında etkili olan süreç ne olabilir? Senden önce ben, insanı ağlatan, hüzünlendiren, düşündüren bir roman. Jojo Moyas'in okuduğum ilk kitabıydı. Elden ele dolaşacak, herkesin herkese tavsiye edeceği bir kitap olduğuna inanıyorum. Kitabı okurken farklı bir dünyanın içinde, sorgulamalarınız başlıyor. Hep ben olsaydım ne yapardım? Diye düşünüyorsunuz. Aslında herkesin başına gelebilecek, herkesin bir anda engelli olabileceği gibi bir gerçeğin farkına varıyorsunuz. Evet, doğuştan engelli değilsiniz, şu anda engelli değilsiniz ama biraz sonra yaşayacağınız bir olayla engelli olabilirsiniz. "Her insan bir engelli adayıdır" sloganı aslında doğru bir slogandır. Belki bir gün ben de engelli olabilirim diye düşünmektense şu an için engellilerin sorunu nedir diye düşünmek daha da doğrudur. Kitabı okurken bunu da düşünüyorsunuz. Will'in yaşadığı sorunları okudukça şöyle bir durup etrafınıza bakıyorsunuz. Gittiğiniz restorana, okuduğunuz okula, işyerinize, caddelere, yollara, otobüslere, otobüs duraklarına, hatta evinize çıktığınız merdivene bir bakıyorsunuz ve düşünüyorsunuz. Eğer tekerlekli sandalyede olsaydım bu engelleri nasıl aşardım. Düşünün hayatınızın büyük bir bölümünü geçirdiğiniz eviniz, apartmanın ikinci katında, evet asansör var fakat asansöre ulaşmak içinde çıkmak zorunda olduğunuz küçücük bir merdiven var. Sizin için küçük gözüken o merdiven bir engellinin, tekerlekli sandalyeye mahkum bir insanın gözünde bir dağ gibidir. Sizin iki saniyede çıkacağınız o küçük merdiven, bir engelli için büyük bir sorundur. Kitabı okurken bu konularda farkındalığınızı artıyor. Artık etrafınıza bakarken daha dikkatli bakıp, daha sağduyulu olmaya çalışıyorsunuz. Basit bir hayatı olan, hayatın detaylarıyla boğuşan biraz sakar, biraz saf bir kız olan Lou, Will'in hayatında neleri değiştirebilecekti? Will 'in bakıcısı olarak işe alındı ama Will'in, onun hayata bakış açısını değiştirebileceğini hiç tahmin etmedi. . Aslında O Will'in hayatında bir fark yaratmak istedi ama Will onun hayatında birçok şeyi değiştirmesine sebep oldu. Maalesef yanlış bir zamanda, yanlış bir aşk yaşandı. Ama ikisi de yaşanan bu aşktan pişman olmadılar. Çaresizlik herhalde insanoğlunun yaşadığı en kötü duygudur. Belki çözümler vardır ama bu çözümler çaresizliğin ve acizliğin karşısında yeterli değildir. Ya da bazı insanlar için bu çözümler yeterli değildir. O insanı, bu çözümler mutlu etmeyecektir. Willi'de mutlu etmediği gibi. Bu çaresizliğin içinde insan kendine en doğru gelen çözümü üretmeye çalışıyor. Kendi için bu çözüm doğru olabilir ama ya etrafındakiler. Annesi, babası, kardeşi ve sevgilisi ya da bakıcısı, nasıl dayanacaklardı. Will, bir karar vermişti, tek istediği etrafındakilerin bu karara saygı duymasıydı. İnsan yaşamaktan nasıl vazgeçebilir? Nasıl bir anda her şeyi bitirmek isteyebilir ki? Ötenazi... Hayatını normal bir şekilde devam ettirebilen insanlar için bu düşünce anlaşılmayabilir belki ama gene de zor bir karar olsa gerek. Basında bazen bu haberlere rastlıyoruz. Ötenazi doğru mu yanlış mı diye hala tartışılmaktadır. Bazı ülkelerde ötenazi isteği yasal olarak kabul edilmekte. Olaya dinler açısında bakıldığında, din olgusunda bu istek günah olarak değerlendirilmektedir. Ötenazi isteyen insanların yaşadığı şartlar düşünülünce, bu isteklerinde haklı olup olmadıkları belki tartışılabilir ama kendi istekleri olduğu içinde saygı duymak gerekir. Will bir karar vermişti, tek istediği sevenlerinin bu karara saygı duymasıydı. Çünkü o bu şekilde yaşamak istemiyordu. Hayatın akışı içerisinde hep kararlar alırız, nerede okuyacağımız, nerede çalışacağımız, kiminle evleneceğimiz, bu yaz tatilimizi nerede geçireceğimiz ile ilgili bir dolu kararlar alırız ve aldığımız kararları da bir şekilde uygulayıp hayatımıza devam ederiz. Ama Will'in kararı devam etmek değildi, bitirmekti. Bizler okurken belki ağladık ama Will ölürken çok mutluydu.