BETON AŞKLAR PLASTİK HAYATLAR

Her sabah okula giderken önünden geçtiğimiz portakal bahçesi, bir sabah sanki buhar olmuş uçmuştu. Paranın laneti demişti babam. Paranın laneti... Arılar gittiğinde, son arı çiçek bahçelerini terk ettiğinde, biz insanların da yaşamak için çok fazla imkanı kalmayacak diye duymuştum. Sanırım öğretmenim söylemişti. Arıları, solucanları, kuşları sadece geçmişte çekilmiş belgesel filmlerde mi göreceğiz acaba? Peki, o filmleri oynatacak vaktimiz olacak mı? Bu sorunun yanıtını verecek etkili ya da yetkili kimse var mı acaba? Bir gecede yok olan çocukluğumun portakal bahçesi sadece anılarımda. On katlı, on beş katlı bir birine benzer beton yığınları var. Kokladım, portakal çiçeği kokmuyor bu beton kutular. Yan tarafta bir zamanlar üzerine çocukların tırmanıp dut yediği dutluk, iş merkezi olmuş. İş merkezi, karadut yapabilir mi? Beton aşkı... İnsan nasıl bu kadar beton sevici olur? Toprağın, çimenin, gecesefalarının kokusunu almadan nasıl yaşanır, anlamış değilim. Anlamak da istemiyorum. Çocukların oynadığı park bile plastikle dolmuş. Metal kırık dökük kaydırak, tahta salıncak bizi daha çok mutlu ediyordu. Dikkatli bakınca çocukların bakışları bile plastik olmuş gibi. Zaten ellerinde hep plastik oyuncaklar, telefonlar... Plastik hayatlar diyesi geliyor insanın. Kişi başına düşen metrekare yeşil alan ve ağaç sayısından bahseder ya bazı bilimsel çalışmalar, ekolojik araştırmalar. Ama dünya plastiğe kesmiş, aşklar betona. Bana kalırsa kişi başına düşen plastik tonajı, kişi başına düşen beton mikseri sayısı ölçülmeli artık. Hani yağmur yağmıyor ya, ya da aşırı şiddetli yağıyor. Bunun yanıtını plastik yaşamda, beton aşkında aramak gerekir diye düşünüyorum. Tamam, dünyaya geldik, yaşamak hakkımız. Hem de özgür ve doya doya. - Begonvil çiçeklerinin yaşamaya hakkı yok mu? - Limon, portakal, turunç ağaçlarının? - Bir günlük bile olsa kelebek böceklerinin? 1 Göreniniz olmuştur. Karetta yavruları gün ışığını alır almaz telaşla suya doğru koşarlar. Ama koşamıyorlar artık. Kum beton, kum duvar, kum beton aşkların, plastik hayatların mekanı olmuş. Mutlu musun ey insanoğlu? Gün ışığından, sudan mahrum ettiğin kaplumbağa yavrularının hezimete uğramış çabasından mutlu musun? Doğada yalnız değiliz. Olmayacağız da. Zaten arada bir kendini hatırlatıyor doğa. Depremle, selle, yangınla, heyelanla... Yeter diyor, yeter beni çimentoya ve plastiğe boğduğunuz diyor. Bazı apartmanların, teraslarına kocaman saksılar koydukları görülüyor. Hatta ağaç dikenleri bile gördüm. İnsanın bu nasıl aymazlıktır diyesi geliyor. Sen gökkuşağı rengi çiçek bahçesinin üstüne asfalt dök, saksıda bahçe yapmaya kalkış. Ayıp! Tek kelimeyle ayıp! Beton sevicilerin bahanesi hazır. Ülke nüfusu hızla çoğalıyor. Konut yetmiyor. Az doğurun, bire bir üreyin diyecek kimse yok mu? Dediklerini doğru kabul edelim. Meyve ağaçlarını kesmeden, tarım arazilerini yok etmeden konut yapılamaz mı? Başka bir hesapla kaç metrekare konut bir avuç karadutun tadını verebilir? Sanırım bu soruya tek cevap, susmak olurdu. Şimdi bizim yirmili yaşlarımız... Beton kokusu genzimizi yakıyor. Ya çocuklarımızın yirmili yaşlarında nasıl olacak çevre? Çevre, sadece bir kelime olarak kalmasın? Belki de her şey için hala geç değildir. Portakal bahçelerini kaybetmiş olabiliriz. Kayısı, şeftali bahçelerini koruyalım. Buğday tarlalarına sahip çıkalım. Evlerin şekli, lüksü karın doyurmayacak. Bunu anlamak için az da olsa vakit var. Mağarada yaşamak mümkün. Buğdaysız, ekmeksiz, susuz yaşamak mümkün değil. O çok kolay üretilen, kolay tüketilen beton aşklardan, plastik hayatlardan kurtulup doğaya dönmek isteyelim yeter. Dört mevsim dünya, bize cömert kollarını açmış bekliyor. Onu yeniden kucaklamak, bize gerçek aşkı sunacaktır. Gerçek aşk, beton kokusunda değil; çiçek tozlarında gizli. 2