ÇEKİLMEZ KILANLAR

Bugün geriye kalan hayatınızın ilk günü, ne yapacaksınız? Cevap oldukça basit aslında, klasik hayat döngümüzden sıyrılmalı ve "gerçekten ne istiyorum?" sorusunu cevaplamalıyız üstteki soru yerine. Tabii sorunun belli olması cevabının o kadar da kolay olduğunu düşündürmesin, ne istediğimizi ya da ne istediğimizi düşünürken ne kadar gerçekçi, ne kadar samimiyiz ya da ne kadar emek gösteriyoruz bu istediklerimiz konusunda? Bulunduğumuz konumda ve zamanda, şimdiki zamanı ne kadar değerlendirebiliyoruz? İstediklerimiz/istemediklerimiz uğruna çabalamadığımız her an sonunda bizi pişmanlık bekliyor olmalı. Bu düşüncelerle izlediğim film "American Beauty" yani Lester Burnham ve ailesinin mutsuz hikayesi. Filmin senaristi, uçan bir poşetten esinlendiğini söylüyor filmin hikayesini. Filmde de bir sahnede kullanılan bu poşet, aslında dünyada öylece savrulup giden hayatları seyircinin gözlerine sokuyor. Ailesine, çevresine, iş arkadaşlarına, okul arkadaşlarına göre yaşanan hayatlardan oluşan bir aile Burnham ailesi. Sıradanmış gibi görünen bu insanlar aslında yalanlarla dolu bir hayata yön vermeye çalışmaktadırlar. Hiçbiri yaşadıkları, ait oldukları çevreye karşı dürüst değildir; her şeye, herkese yalanlar biçip o Amerikan'ın özenilen, özendirilen hayat tarzına uyum sağlamak istiyorlardır. Bir takım olaylar sonucunda Lester eski sıkıcı, istemediği iş hayatını bırakıp kendine vakit ayırmaya başlar. İşte bu noktada 'yeni hayat' mantığı ortaya çıkar Lester için. Fakat bu yeni hayat kaslı bir vücut, spor bir arabayla adeta eski Amerikan hayatının bir diğer özendirilen kopyasıdır. Yani aslında klasik 'bugün geriye kalan hayatınızın ilk günü' mantığı tamamen hayatından sıkılan kişiyi hayatının bir başka kopyasına, ya da tasarlanmış başka bir üst modele taşımayı tanımlıyor. Kişilerin istekleri de, hayalleri de kendilerine ait değil. Bu düşüncelerle kendi hayallerimi süzüyordum içten içe, kendi hayallerime sahip olamayacaksam ne önemi vardı ki bir şeyler için çabalamanın? Yaşıyorum yaşamasına; yemek yiyor, uyuyor, bir iş sahibi olmak için okula gidiyorum. Çoğunlukla benim almadığım kararlarla oluşan bir çevrede, bir hayatı yaşıyorum. İçimden geldiği gibi değil, insanoğlu olarak benim ürettiğim şeylerin, benim ürettiğim kavramlarla hayalimi oluşturmasını izleyerek yaşıyorum. Ne bir ötem var gidecek, ne de yuvam sığınacak. Hiçbir kapı nihai kurtuluş olarak görünmüyor insana. Bu yedi milyarlık, betonlarla ve makinelerle bezeli dünyayı tanrı değil, biz yarattık. Hayallerimizin de üst sınırını biz belirledik. İnsanoğlu olarak hiçbir zaman dünya üzerinde durduğumuz noktayı beğenmeyecek, hep bir adım ötesini hayal edeceğiz. Ancak o adımı attığımızda, az önce hayalini kurduğumuz noktayı da beğenmeyecek, bir sonraki hayalin peşine düşeceğiz. Öyle ki, insan hiçbir zaman vazgeçmez daha fazlasını istemekten. Bu aldatmaca niye öyleyse? Ne için koşturup durur insan hiçbir zaman bitmeyecek bir şeyin peşinden? Belki birçokları fark etmiştir, geldikleri noktada bir ötenin olmadığını; memnun davranmaktan başka neleri vardır ki fark etseler de? Böyle bir umutsuzluk dünyasında çırpınmanın ve mutlu olmanın bir yolu var mıdır, insan delirir mi yoksa rol yaparak? İşte bütün bunları düşünürken akla gelen tek şey: ne yaparsan yap, nereye gidersen git, ne hayal edersen, hayalini gerçekleştirmenin neresinde olursan ol; hiçbir şey düzelmeyecektir ve boşuna savaştığımızı fark ettiğimizde, yeni araba, yeni ev, daha çok para uğruna ömrümüzü geçirdiğimizde fark edeceğimiz pişmanlık hiçbir şeyin düzelmeyeceği fikrinden daha korkunçtur. İşte bu kasvetli, sınırlı dünyanın uçuşan poşetleri olarak yapabileceğimiz tek şey güzel arkadaşlıklar kurup en sevdiğimiz renkten olan poşetin gökyüzünde dansını izlemek olacaktır. Bugün geriye kalan hayatımın ilk günü olabilir, fark etmez.