YALIN AYAK SEVMEK

Hayatımızı hep iki eylem arasında seçimler yaparak, çocukluğumuzdan beri aşina olduğumuz A noktasından B noktasına giden yollardan birinde karar kılarak, söylemekle söylememek arasında kaldığımız sözleri düşünerek geçiririz. Hep kağıt üstüne yazdığımız yapılması gerekenler listesi arasından kendimize yeni bir görev seçerek sürdürürüz yaşamlarımızı. Hayallerimizden, duygularımızdan çok uzakta kalmış bir beklentiyle yanlarına tik atmaya çalışırız bu görevlerin tek tek. Zorlu ve yorucu bir hayat düzenidir aslında bu. Kimse kendine sıradan, kafasını çevirdiği her yerde rahatlıkla görebileceği uzaklıkta bir hedef seçmez çünkü. Herkes mükemmele odaklanmaya alışır küçük yaşlardan itibaren. Peki, her şey bizim sınırlarını çizdiğimiz mükemmellik seviyesine eriştiğinde elimizde ne kalır? Doğduğumuz andan itibaren şatafatlı odaların içinde ailelerimizin göz bebeği olarak atarız ilk adımlarımızı. Biz büyüdükçe hedeflerimiz de büyür. En iyi okullarda okumak, dört beş yabancı dil öğrenmek, ilerde işimize yarama ihtimallerini düşünüp insanlarla tanışmak, kariyerinin doruk noktasına erişmek gibi kıstaslarla uzayıp gidiyor yapmamız gerekenler. Biz o kadar mükemmelken karşımıza çıkacak insanların da bizden aşağı bir seviyede olması beklenemez. O yüzden hayatımızı da aynı tepe noktalara erişmiş, görevlerini tamamlamış insanlardan birileri ile birleştiririz. Aynı kendimiz gibi mükemmel çocuklardır artık gerekli olan. Piyano dersinden alır dans dersine yetiştiririz yetkin olması gereken çocuklarımızı. Her daim tertemiz olan marka kıyafetler giydiririz. Hayatını bu düzene getirebildikten sonra daha ne ister insan peki? Hayatını düzene oturtmuş, bu ve bunun gibi birçok hedefine ulaşmış Linda'nın hikayesinde bu sorulara cevap veriyor Paulo Coelho (Aldatmak). Başkaları tarafından kendisine dikte edilmiş hayatları yaşarken hissettiği mutsuzluk, gerçekten ne istediğini düşünmeye iter insanı bence. Çıkar uğruna tanışılmış insanlar, bir gün işim düşerse endişesiyle telefon rehberimizden silmediğimiz isimlerden ibarettir. ''Davul bile dengi dengine'' diye düşünülerek yapılmış bir evlilik, parmağımızdaki pahalı bir tektaş kadar değerlidir. Planlı programlı yaşayan bir annenin çocuğuyla ilişkisi, bir kurstan diğerine yetişmeye çalışırken geçen zamana sıkıştırılmıştır. Bunların farkına vardığım için hayatın hep diğerlerinin bakış açısından pek de mükemmel olmayan yanlarını severim. Çat pat konuşulan İngilizce kulağıma hoş gelir. Kendi kendine gitar çalmaya çalışan insanlar beni mutlu eder çünkü onlar birilerinin onlar için seçtiği çalgıyı öğrenmek uğruna oradan oraya sürüklenmemiştir. Pahalı ayakkabıları umursamayıp yalın ayak yağmurda ıslanabilen insanlar gülümsetir beni hep. Hayattan beklediklerini başkalarının diktesiyle değil de kendi duygularıyla, düşünceleriyle yönlendiren; kendi kafasına göre yaşayan insanlar gerçekten hakkını vererek yaşayanlardır çünkü. Gülümsemeleri sadece kalın kapaklı aile albümleri arasında değildir onların. Gönüllerince eğlenir, gönüllerince severler. Belki davul dengi dengine değildir ama kalpleri, aşkları denktir böyle fark etmeden, düşünmeden birbirini sevmeye başlayanların. Yaşadığımız hayatlar bu kadar kısayken ve her birimiz birbirinden bu kadar farklıyken neden kendi tutkularımızı bastırmaya çalışarak, erişince mutlu olacağımıza inandığımız klişe hayaller kurarak, insanları sadece mal varlığı ve statüsüne göre değerlendirerek yaşayalım ki? Bütün o ''mükemmel'' insanların içindeki çürük elma olmak, beceremediğimiz şeyler olduğunu kabullenmek korkulması gereken bir şey olmamalı. Tutkularımız iki toplantı saati arasında sıkıştırılabilir cinsten olmamalı. Aşklarımız önceden hesaplanmış bir denklik mücadelesi olup kapalı kapılar ardında yaşanmamalı. Islanmaktan, kırılmaktan, başarısızlıktan korkmadan yalın ayak, sırılsıklam aşık olmalı insan. Öylesine samimi, öylesine içten, öylesine anlık yaşadığımızda öylesine saf bir mutluluk kalacaktır çünkü elimizde.