İ çimdeki Dü nya

Şu dönemlerde işten, yoğunluktan, koşturmacadan hiç vaktimiz olmuyor biliyorum ama arada bir durup bulutları izlemek lazım. Hani bazı dağların tepesinde deniz manzarasının karşısında bir ağacın dibine atılmış iki üç masa-sandalye olur ya, onlardan birine oturup saatlerce kuşları dinlemeli, dalgaları ya da balıkçıları seyretmeli, rüzgarı duymalı, güneşi hissetmeli insan. Bir çay almalı ince belli, tavşan kanı; ona sarılmalı elleriyle, onunla ısınmalı. Gözlerini kapatınca göklerde dans eden kuşun kanadını, denize doğru o yavaşça süzülen uçuşunu veya bir sandalın arkasında bıraktığı dalgaları, o köpük köpük dalgaların içindeki balıkları tasavvur edebilmeli. Hatta daha da ileri gidip seyahat özgürlüğünün kısıtlanamayacağı bir güvercin veyahut sonsuz denizin mavi cennetine ait bir dülger olduğunu düşleyebilmeli. Seyirci kalmaktansa yaşayabilmeli şu hayatı, bu evrenle iç içe geçmeyi bilmeli. Dünya güzel çünkü. Güneşin yakıp kavuran sıcağı da güzel, karların kristal beyaz soğuğu da. Nerede olursak olalım, hangi dilde düşünürsek düşünelim; inanıyorum ki az önce tasvir ettiğim gibi şehirden uzak, o koyu gri gürültüden arınmış bir yerde bir bulut parçası, atmosferin yükseklerinden bize ulaşan bir ferah hava kalplerimizin en narin yerine dokunacaktır. Ruhunu kaybetmek istemeyen herkes için gerekli böyle yerler. Çünkü oradayken maneviyatımızla ilgili her şey mümkün olur. Mesela yanımızda kimse olmasa da olur, beraber yalnız kalabildiğimiz bir insanla aynı masayı paylaşsak da olur. Olmayacak şeyleri hayal de etsek, en kolay şeylere isyan da etsek anlayışla karşılar böyle yerler. Toprağı mavi, güneşi yeşil göreni hoş görür, şu hayatta bize dikte edilen hiçbir kalıbı yıkamayanı hoş gördüğü gibi. Ama gündelik hayatın işlerini konuşmak olmaz. Etrafımızı çepeçevre kuşatan kiri, pası beraberimizde getirip buraların saflığını karartmak olmaz; yakışık almaz! Gözlemlediğim kadarıyla dünya ne kadar şen bir beyazlıktan ibaretse, toplum da o derece kasvetli bir siyaha bürünmüş halde çünkü. Sanki çekememezlikten ve nefretten her yeri kararmış bir veba bu toplum denen şey. Köpekler bize sadakati öğretirken etrafımızdakilerin çalıp çırpmayı meşru göstermesi bu yüzden. Bir hindiba misali süzülmek isterken her bir ruh, süzüle süzüle parçalara ayrılıp bütünün içinde kaybolmak isterken; o bilge geçinen kalabalıkların her bir körpe insan kalbini kendi girdabına çekiştirip bencilleştirmesi de yine bu yüzden. Ben de her bencil yürek karşısında yapayalnız kalınca kendi kabuğuma çekildikçe çekildim. Tıpkı Orhan Pamuk'un son kitabı olan Kırmızı Saçlı Kadın'da da dediği gibi "Dünya güzeldi, içim de güzel olsun istedim." İnsanları bıraktım; kurumuş veya üstü süt beyaz çiçek açmış ağaçlara, durgun ya da kızgın denizlere yöneldim. Onlardan aldım ilhamımı, onların bana anlattıklarını dinledim bir tek, çevremdeki sözde ahlaklı insanlara sağırlığım böyle başladı benim. Her şeyimi suskun bir halde maviyle paylaşma huyum bu şekilde başladı. Baktım dalgalara, hepsi aynı yönde giden, hepsi birbirini takip eden o su damlalarına; hayatın akışını gördüm. Hiçbir şeyin durduramadığı bir düzen, o düzen içinde çeşitli hareketlenmeler, güçlü ayaklanmalar ve hep aynı son: Uzaklardaki dev dalgalara rağmen sadece kumsalı ıslatan ve bize biraz serinlik getiren sakin birikintiler. Hiçbir şey başladığı gibi bitmez der gibi, zamanla her şeyin gücü tükenir ama su gibi sabrı olanlar varacağı yere varır der gibi. Bazen kapayamadım gözlerimi derin uykulara, bu karanlığın sonu ne zaman gelecek derken Güneş doğar doğmaz gecenin unutulduğunu gördüm; her şeyin unutulduğunu, her iyi şeye bir anda alışıldığını fark ettim. İnsan bir şeyleri beklerken hep kanıt ister ya hani, olacağını belirten bir mesaj almak ister zamandan; sadece güvenmek yetermiş halbuki. Canımız çok yansa dahi bir gün bu acının dineceğini, bir gün güneşin bizim için doğacağını kendimize hatırlatmak yetermiş... Böyle uzar gider benim edinimlerim. Nereye baksam bir şeyler çıkarmaya alıştığımdan mı bilmem, yoksa hiç bitmeyen öğrenme ihtiyacımdan mı; sanıyorum ki şu doğada her detay farklı bir gerçek taşıyor özünde. Bakmasını bilene anlatıyor, bilmeyene güzelliğiyle yetiyor.