EŞİTSİZLİĞİN EŞİTLİĞİ

Bugüne kadar değerli olan şeylerin özelliklerini hiç düşündünüz mü? Ben düşündüm ve ortak bir nokta buldum. Miktar ne kadar az olursa bir varlığın değeri o kadar çok artıyor. Çünkü herkes değil, belirli kişiler bunlara ulaşabiliyor. Peki, gerçekten de az olan her şey değerli midir? Çok uzun zamandan beri dünya nüfusu ekonomik açıdan üçe bölünmüş durumda: zenginler, orta gelirliler ve düşük gelirliler. Çoğunluğu orta ve düşük gelirlilerden oluşurken Bauman'ın eserinde geçen "... dünya nüfusunun en zengin yüzde 1'lik kesimi daha fakir olan yüzde 50'nin neredeyse 2. 000 katı kadar zengin." (14) ifadesi, azınlığın ekonomik gücünün aşırılığını bizlere göstermektedir. İmkanı olan ve gücü ele geçirmiş azınlık, ihtiyacı olmamasına rağmen daha fazla para kazanmaktan başka bir şey düşünmeyerek geriye kalan kişilerin haklarını da tüketmekte. Örneğin İngiltere'de her gün birden fazla kıyafet değiştiren soylular, umursamazca refah içinde yaşarken Afrika'da insanların açlıktan ölmesi kapitalizmin dünyaya dayattığı sömürü biçiminin sonucudur. Çünkü kapitalizm, temelde özel mülkiyet hakkını iyi bir şey gibi gösterse de bu sistemin içinde ekonomik gücü yetersiz olan kişiler temel ihtiyaçlarını bile doğru düzgün karşılayamıyorlar. Kapitalizm, sadece temel ihtiyaçları değil, bu sömürüyü fark edip engellemeyi sağlayacak olan eğitime de kendi varlığını sürdürebileceği bir şekil veriyor. Düşünsenize, zengin insanların çocukları, başarılı olmasalar bile özel okullara gidebiliyor. Bu okullar, velilerden aldıkları paralarla son teknoloji ürünleri sağlayıp üst düzey bir eğitim verebiliyorlar. Bunun yanında, genelde orta düzeyli ailelerin çocukları, ailenin gücünün yettiğince bir eğitime tabi tutuluyor ve iyi kötü bir devlet okuluna girebiliyorlar. Fakat çoğunlukla düşük gelirli kişilerin çocukları, zorunlu eğitimi de zar zor aldıktan sonra iş hayatına atılıp ailelerine bakmak zorunda kalıyorlar. Bakış açıma göre, üniversite eğitimi almayan kişiler, dünyayı yöneten bu sistemi yeterince öğrenemiyorlar ve ekonomik eşitsizliğin getirilerini fark edemiyorlar. Bu sebeple de onların haklarını sömüren bu sistemin önüne geçemiyorlar. Bu düzenin uygulanmasından zarar gören yoksul kişiler her geçen gün daha da hırçınlaşıyor. Neden zengin insanlarda olanın kendilerinde olmadığını sorgulamaya başlıyor ama bu durumun sebebini sorgulamıyorlar. En azından bazı kişiler, bu eşitsizliğin ve adaletsizliğin farkında. Fakat günümüzün bozuk düzenini ortadan kaldırmak için yeterli gücü olmadığını düşünerek harekete geçemiyorlar. Sanırım çoğu insan özellikle de tuzu kuru olarak adlandırılan orta gelir düzeyindeki kişiler- bu bağlamda hareket ediyor. Çünkü bir bakıma kapitalizm, bizlere zenginlere muhtaç olduğumuz düşüncesini dayatarak, bizleri ona değer vermeye ve minnet duymaya itiyor. Bu da elimizi kolumuzu bağlıyor. Ekonomiyi kontrol altında tutan varlıklı kişiler, ülkeyi zenginleştirdikleri süsünü vererek tüm ülke halkına ulusal bir güven aşılıyorlar. Fakat bu göz boyamadan öteye gidemiyor. Zenginlerin gelirleri katbekat artarken enflasyonun artması sebebiyle sabit gelirli kişiler, bu artışa uyum sağlayamadığından ekonomik bir çöküşe göğüs germek zorunda kalıyorlar. -I- DENİZ SALMANLI Tüm bunlardan genel bir çıkarıma ulaşmak gerekirse azınlık olan zenginlerin geriye kalan yüzde 99'luk kesim tarafından aşırı değer görmesi, bu azınlığı neredeyse bir ilah konumuna getirmiş ve kendilerini vazgeçilmez sanmalarına neden olmuştur. Tamamıyla gerçek hayattan kopan ve acı gerçekleri görmekten kaçınan bu kişiler, yaşadıkları güç zehirlenmesiyle daha da fazlasını isteyip eşitlik diyerek eşitsizliği savunan bir hale gelmiştir. Bunu engellemek için henüz resmi olarak bir çaba gösterilmese de ben inanıyorum ki gün gelecek, zenginlerin ve düşük gelirlilerin yediği yemekler, giydiği kıyafetler, gittikleri okullar eşit olacak. Dünyamızda kimse acı çekmeden ve aç gözlülük yapmadan hayatlarını sürdürecek. -II-