HATALARIN DEĞERİ

Hayatımızda her zaman yol ayrımlarıyla karşı karşıya kalırız. Bazen çıkmaz yola gireriz kendi ayaklarımızla bazen aydınlık bir yola çıkar yürüyüşümüz. Çoktan seçmeli sorularla dolu bir sınav kağıdı gibidir hayat. Ancak bu sınavda bir şeyi kullanmak yasak: silgi. Doğru ya da yanlış bir şekilde seçimimizi yapar ve o şekilde devam ederiz. Peki, bir süreliğine Mehmet Eroğlu'nun Belleğin Kış Uykusu kitabında yaşasaydık yani bize yaptığımız hatalardan dönebilme fırsatı verilseydi ne olurdu? Kimsenin hatalarından dolayı acı çekmediği bir dünya mı olurdu yoksa mutluluğun, doğrunun kıymetini bilmeyen insanlar mı olurduk? Yaptığımız hatalar sayesinde doğruya bir adım daha yaklaşırız. Çektiğimiz acılar, yaşadığımız üzüntülü anlar bize yaşamanın kıymetini öğretir. Tabii ki de bu yazdıklarımı o anı yaşarken düşünmemiz imkansız. Kendimden örnek verecek olursam özellikle hata yaptığım anda kendime çok kızar ve bir gün öncesine dönüp bu hatadan geri dönmek isterim. Ancak birkaç gün sonrasında anlarım ki bu yaptığım hata bana çok şey öğretmiştir. Muhtemelen benim yaşadıklarımı herkes ömründe birçok kez yaşar. Böyle bir durumda bize geri dönme imkanı verildiğini düşünelim tıpkı Mehmet Eroğlu'nun Belleğin Kış Uykusu kitabındaki gibi. Hatayı yapıyoruz daha sonra geri dönüp o hatayı yapmadan doğru yoldan ilerliyoruz. Her şey çok güzel görünüyor değil mi buraya kadar? Peki, sadece doğru yola gitmek bize ne kazandırır? Hiçbir tecrübe kazanmadan, acı çekmeden doğru yolda yürümek ne kadar haz verir bize? Aslında yaşamdan haz almamızın temel nedeni yaptığımız hatalardır. Onların sayesinde mutluluğun, gülmenin kıymetini biliriz. Onların sayesinde tıpkı yer altındaki elmas gibi işlenip değerli bir hale geliriz. Bizi biz yapan temel şey yaptığımız hatalardır. Bu hatalardan geri dönülemeyeceğini bilmemiz bizim adımlarımızı daha dikkatli atmamızı sağlar. Bazen öyle bir hata yapar, öyle bir düşeriz ki her tarafımız yara bere içinde kalır. Bazense yaptığımız hatalar çevremizdekilere çok büyük zararlar verir. Bizim kişiliğimizi oluşturan bu yaptığımız hatalar ve bu hatalardan çıkardığımız derslerdir. Hatalardan geri dönebilmek demek bu hatalardan hiçbir ders çıkarmaya ihtiyaç olmaması demektir. Bu durumda hiç üzülmeyen insanlar yani hep mutlu bireyler olacağımızı düşünebilirsiniz. Peki, böyle bir durumda gerçekten birey olabilir miydik? Bizi diğerlerinden ayıran şey ne olurdu? Ben kendi cevabımı vereyim, herkesin suratına aynı maskeyi takıp dolaştığı ve bunun farkına bile varmadığımız bir dünya olurdu. Böyle yaşamayı, Belleğin Kış Uykusu kitabındaki Bay M gibi, kimsenin isteyeceğini düşünmüyorum. Çünkü hiçbir hatası dolayısıyla hiçbir anısı olmayan insanlar olmak bizi biz yapan değerlerin olmaması anlamına geliyor. Anıları olmayan bir insanın da kökleri koparılmış, kesilmiş bir ağaçtan da farkı yoktur. Hepimiz bu köklerimizden(anılarımızdan) beslenir, yaşadığımız acıları hatırlayıp mutlu olduğumuz her anın tadına varıp hayattan zevk alırız. Hafızamızın hiçbir zaman uyumaması bazen bizi üzer çünkü bize acılarımızı, hatalarımızı hatırlatır. Ancak insan olmanın temel özelliği de budur. Hepimizin birer değerli bireyler olması hafızamız sayesindedir. Yaşadığımızı anlamamız yine belleğimizin yardımıyla olur. Önemli olan bellekle kavga etmeye çalışmayıp hatırlattığı şeyler için ona teşekkür etmek ve bundan en iyi şekilde yararlanmak. Çünkü eminim ki eğer Belleğin Kış Uykusu kitabındaki Bay M gibi yaşasaydık, maskelerin altına mahkum olmuş ve hiçbir değeri, anısı olmayan sadece yaşamak için yaşayan birer insanımsı varlıklar olurduk. Bu durumdaki en ürkütücü durumda şu olurdu ki böyle yaşadığımızın farkına varamazdık. Bu yüzden yaşadığımız her anın kıymetini bilmemizi sağlayan ve en iyi öğretmenlerimiz olan hatalarımızın değerini bilelim ve onlardan kaçmaya çalışalım.