Mutlu Olmak Bir Seçimdir

Mutluluk ölçülebilir, kar edilebilir ya da ticareti mümkün olan bir şey olmamasına rağmen dünyadaki her şeyden önce mutluluğu ararız. Mutlu olmak ve birçok şeyimizin olduğunu bilmek isteriz. Ancak mutluluk bir eşya gibi elde tutabileceğimiz bir şey değildir, soyuttur. Hal böyleyken, Ona sahip olup olmadığımızı nasıl bilebiliriz? Sadece bir his mi? Ve eğer birisi mutlu değilse, o hissi nasıl elde edebilir? Mutluluk maddi zenginlik ile ölçülmez. Yeni bir araba veya televizyon, lüks bir yat veya üç katlı bir ev, neşeli duygulara eşit değildir. Bunlar durum sembolleridir ve bir insanı başkalarına mutluymuş gibi gösteren şeylerdir ancak mutlu bir yaşam garanti etmez. Yine de tüm bunlara sahip olup mutsuz olan insan çok azdır. Normal insanlar tüm bunlara sahip olmadığına göre, mutluluk normal insanlara göre değil diyebilir miyiz? Neden diyelim ki? En iyisi demeyelim. Yani, mutluluğu başaran "maddi şeyler" değilse, ne olabilir? Belki hedefler olabilir. İnsanların bir anlam hissine ihtiyacı vardır, bir şeylere anlam yüklemeye, mesela hayata. Yaşamlarında bir amaca yönelik düşünceye sahip insanlar genellikle onlardan memnuniyet duyar. Bir nedenle bu gezegene koyulduğumuzu düşünmüşüzdür belki de. Her bir insan için farklı bir neden. Bu nedeni bulabilmek ya da amacımıza yönelik bir ilerleme kaydetme, yani gelişme hissi, bizi mutlu hissettirebilir. Ancak ileriye doğru hareketi çok ileri götürmek kötü bir şey olabilir. Örneğin, diğer her şey pahasına elde edilen bir başarı başarı, mutluluğun tam tersine yol açabilir. Hayat denge ister. Çalışmak, oynamak, mücadele etmek ve eğlenmek gibi unsurların bir denge oluşturduğunu anlayan insanlar, evrene daha uyumlu olabilirler ve mutluluğu daha iyi elde hissedebilirler. Mizah da hayatımızı güzelleştirebilir ve hayat daha keyif verici bir hale gelebilir. Bir araştırmaya göre, komedyenler, diğer mesleklerle uğraşan insanlara oranla daha uzun yaşıyorlarmış; çünkü kahkahanın baharatının hayata katkıda bulunduğu ve günlük ilerlemenin küçük sıkıntılara değer olduğunu daha iyi anlarlar. İnsanlar mutlaka çaba sarf etmesi gereken bir şeyleri ve gülebilecekleri bir şeyleri varsa mutluluğu bulabilirler. Ama bu yeterli mi? Kesinlikle hayır. Sonuçta, mutluluğun son anahtarı aslında mutlu olma kararıdır. Bir gemiyi batıran şey üzerinde yüzdüğü su değil, içine aldığı sudur; bizleri de zora sokan şey, etrafımızda olanlar değil, kendi içimizde çeliştiklerimizdir. İnsan doğası gereği negatif enerjiyi herhangi bir yerde görebilir ya da sorunlar yerine çözümlerle başa çıkabilir, yani sorunlardan kurtulmak yerine çözümlerden kurtularak kendine yeni sorunlar yaratabilir. Günün sonunda, Aristotales'in de dediği gibi, "Mutluluk kendimize bağlıdır." Bu bizim yapmamız gereken bir seçimdir, önce kendimizi buna inandırmalıyız. Diyelim ki bir şekilde kendimizi buna inandırdık ve mutlu olduk. Bu durum sonsuza kadar sürecek mi? Her zaman mutlu mu kalacagız? Kulağa imkansız gibi geliyor. Mutluluk bir amaç olarak görülmek yerine, daha iyi bir yaşam için bir araç olarak görülürse daha kolay elde edilir diye düşünüyorum çünkü bir yolu yürümek o yolun sonuna ulaşmaktan daha kolaydır. Sona ulaştığımızda hislerimiz anlıktır ancak yol uzundur. Bu yüzden önemli olan nasıl öldüğümüz değil nasıl yaşadığımızdır. Jeanette Winterson, Normal Olmak Varken Neden Mutlu Olasın'da "Mutlu sonlar yalnızca bir duraklamadır. Üç çeşit büyük final vardır: İntikam, trajedi, bağışlama. İntikam ile trajedi genellikle bir arada gerçekleşir. Bağışlama geçmişin borcunu öder." diyor. Yolun sonuna geldiğimizde önümüzde iki seçenek kalıyor; intikam almak ya da affetmek. İkisi de oldukça trajiktir. Hayat bizi sürekli seçim yapmaya zorlar. Önemli olan yaptığımız seçimler değil, onların bize hissettirdikleridir. Kim olduğumuzdan ve neye sahip olduğumuzdan memnun olmak, bilinçli bir şekilde yapılması verilmesi gereken bir karardır. Hedefler mutluluğun kapısını açabilir. Hayatta kahkahalar bulmak önemlidir fakat günün sonunda, mutluluk konusunda bir tercih yapmamız gerekir. İsteklerimizi, hak ettiklerimizi ve sahip olduklarımızı düşünmemiz ve kabul etmemiz gerekir. Mustafa Ekrem YILMAZ