DUYGULAR

İnsanoğlu yaratılırken, önceden belirli şeyler hazır bir şekilde yaratılır. Bu şeyler bilinç, mantık, duygular vb. soyut şeylerdir. İnsanlar bu şeyleri yaşadıkları süre zarfında geliştirirler. Yaşadıkları sürede farklı duyguları yaşarlar, mantıkları gelişir ve kendilerine bir bilinç oluştururlar. Bu bilinç ile hayatlarını devam ettirir insanlar ve sonrasında hayata dair sorular sormaya başlarlar. Neden yaratıldıklarını, bu tarz soyut şeylere neden sahip olduklarını öğrenmek isterler. Sonuç aramaya başlarlar fakat bu sonucu bulmak imkansızdır. İnsanı insan yapan, onun bu özellikleridir. Bu arayış sırasında sahip oldukları özellikleri kullanır insanlar. Hayatlarını sürdürmek için önceden öğrendikleri bilgileri kullananlar ilk başta bunları bilinçsizce denememişlerdir. Tekrar tekrar denedikten sonra insan beyni bir sonuç çıkarmaya başlar. Çıkardığı bu sonuç ile neyin yapılması veya neyin yapılmaması gerektiği bilinci oluşur. İnsanlar, bu bilgiyi iyice deneyimleyene kadar kullanamazlar. Hata yaparlar ve bu hatalarından ders çıkarırlar ya da çıkarmazlar. Çıkardıkları anda ise o insan bir mantık oluşturmuştur. Mantığını kullanarak tekrar yapıp yapmayacaklarını tercih ederler. Bunların yanı sıra insanlar duygulara sahiptir. Duygular, mantıktan bağımsız, insanların kendilerini açıklama yöntemleridir. Bazen bu duygular insanları hiç yapmayacakları şeylere yönlendirebilir. Örnek vermek gerekirse, ülkemizde güncel olan öfke duygusunu verebiliriz. İnsanlar öfkelendikten sonra mantıklı düşünmemeye başlarlar. Tek yaptıkları ya başka insanları üzmek ya da etrafına zarar vermektir. Duygulara bu gözle bakarsak, mantığı duyguların bekçisi olarak sayabiliriz. Duyguların ne kadar güçlü olduğunu insanlar hayatlarının bir noktasında deneyimlerler. Ben, her insanın en az bir kere yaşadığı duygu olan aşk duygusu üzerinde duracağım. Aşk, mantığın bekçiliğini yapmış olduğu duygular hapishanesinden en rahat kaçan kavramdır. İnsan ne zaman aşık olacağını kestiremeyebilir ya da hiç fark edemeyebilir. Belki bir insan ile olan iletişimi etkilemiştir, belki de sadece bir anlık bakışma. Aşk böyle bir şeydir işte. Nerede, ne zaman geleceği belli olmayan bir duygudur. Her zaman insana kendi istediğini yaptırır aşk. Sanki kendi düşünceleri varmış gibi davranır. Hiç yapmam dediğiniz şeyleri yapmaya başlarsınız. Daha hassas olursunuz ve çevrenizdeki kişilere karşı daha ilgili olursunuz. Aşık olduğunuz insana ise kendinize verdiğiniz değeri gösterirsiniz. Sanki hayatınız onun çevresinde dönüyormuş gibi hissedersiniz. Yıllardır kayıp olan parçanızı bulmuşsunuzdur belki de. İşte o zaman aşk, mantığın tasmasını eline alır. O saatten sonra ne mantığınız çalışır ne de diğer duygularınız. Zaten yapılan eylemleri bilinçsizce yapma durumunuz da var çünkü mantığınız kendisini aşka teslim etmiştir. Bir süre sonra kişi kendisinin farkına varmaya başlar ve hissettiği duygularını karşıdaki kişiyle paylaşmaya karar verir. Sonucunu ise karşıdaki kişi belirler o yaşanılan tüm duyguların, yapılan değişimlerin. Sonrasında ise mantık eski pozisyonunu geri kazanıyor ve insan eski yaşamına geri dönüş yapıyor. Bu arada geçen tüm zaman, aşk duygusunun ne kadar güçlü olduğuna dair bir kanıttır. Sonuç olarak insan kendisinin üstünde her zaman hakim olamayabilir. Zaman zaman yaşanılan duygular insanlarda değişime bile yol açabilir. Bu değişimler sonucu insanın bilinci ve mantığı gelişir. Duygular ile mantık ve bilincin arasında böyle bir köprü vardır. O köprüyü ise insanın sahip olduğu temel, somut organları sağlar. Göz görmemizi, kulak duymamızı, beyin düşünmemizi ve daha nicesi soyut kavramlarımız arasındaki bağlantıyı oluşturur. Bu bağlantı sayesinde yaşam hakkında aradığımız sorulara bir cevap bulabiliriz ya da bulmayabiliriz. İnsan hayatına nasıl devam etmek istiyorsa öyle devam edebilir.