KENDİN OLMAK VARKEN

Sokakta dolaşan insanlara baktığımda birçoğunun hayatlarından mutsuz olduğunu hissedebiliyorum. Bu da insanların neden mutsuz olduklarını düşünmeme neden oluyor. Bu düşünceler arasında bulduğum nedenlerden biri de insanların hayatlarında kendi mutluluklarına yeterince yer vermedikleri hatta kendi hayatlarını bile yaşayamadıklarıdır. Bana göre bu tip insanlar diğerleri için, onların istekleri ve beklentileri doğrultusunda yaşıyorlar. Bu durum daonlarınmutsuzbirhayat yaşamalarınasebep oluyor. Peki insan hayatını nasıl yaşamalıdır? Elbette bu sorunun cevabını ben veremem zaten yazımım temel taşı da bu düşünce üzerinde kuruluyor. ''Kimse kendine ait olan biricik hayatını başkalarının beklentilerine göre yaşamamalıdır.'' fakat bu söylediklerim de yanlış anlaşılmamalıdır. Tabii ki insanlar başkalarına yardım etmelidir. Sonuçta insan sosyal bir varlıktır ve hayatını toplu bir yardımlaşmayla sürdürür, çocuklar annelerinin fedakarlıkları ile büyür, toplumlar insanların ortak çabası ile gelişir. Benim asıl anlatmak istediğim şey kişinin bütün bu yardımlaşma ve beklentilerin arasında kendi benliğini kaybetmemesi, kendi isteklerini de unutmadan hareket etmesidir. Bana göre sadece başkaları için çalışan bir insanın robottan farkı kalmaz. Bu yüzden insanlar kendi benliklerini geri plana atmayıp bir miktar da kendi isteklerine göre hareket etmelidir. Bunun için de kendilerini bazıağırlıklardan kurtarmaları gerekir. Bu ağırlıklardan bir tanesi diğer insanların yaptıklarımız hakkında ne düşünecekleri konusundaki endişemizdir. İnsanlar çevresindekilerin tepkisine göre hareket eder ve kendilerini bu tepkilere göre kısıtlar. Size bu kısıtlamaları tamamen boş verin, kimseyi dikkate almayın gibi bir şey söylemeyeceğim. Sonuçta görgü kuralları da bu şekilde oluşmuş kurallardır. Daha önce de dediğim gibi insanlar birlikte yaşayan sosyal varlıklardır ve bu ortak yaşam içerisinde görgü kuralları gibi yazısız kuralların olması insanların yaşamında düzenin sağlanması için önemlidir. Asıl sıkıntı bu kısıtlamaların toplumun genel yararından uzaklaşıp kişileri rahatsız edecek bir şekle dönüşmesidir. Buna bir örnek dedikodu olabilir. Dedikodusunun yapılacağı korkusu kişileri adım atmaktan bile alıkoyan bir şeydir. Bu durum sadece yaptığımız davranışlarla ilgili de değildir zaten dedikodunun asıl korkutucu yanı da budur. İnsanlar bazen yapmadıkları şeylerden bile sorumlu tutulabiliyor ve bunlardan dolayı kınanabiliyorlar işte bu yanlış anlaşılma korkusu yüzünden hayatlarının her dakikasını tedirginlik içinde kendilerini kısıtlayarak geçiriyorlar. Bu kısıtlamalar kişilerin hayatlarını çekilmezhalegetiriyor. Bana göre insanların mutlu bir hayat geçirmesi için öncelikle bu toplum baskısından kurtulması gerekir. Bu durum bana göre iki şekilde gerçekleşebilir. İlki toplumun baskıcı yapısının değişmesi ile gerçekleşebilir. Toplum kişileri sahip oldukları farklılıklar ile kabul edip onlara beklentilerini karşılamaları için baskı uygulamazsa insanlar kendi yaşantılarında daha özgür olabilirler. Bu şeçeneğin biraz ütopik olduğunun farkındayım. Sonuçta içinde yaşadığımız toplumda insanlar birbirleri ile yardımlaşarak hayatlarınısürdürüyorlar bu durum da kişiler arasında beklentileri doğuruyor. Toplumun düzenini değiştirmek kolay olmadığı için buseçenek şimdilikgerçekdışıgözüküyor. İkincisi ise diğerine göre daha gerçekçi görünüyor. Bu şeçenekte toplumun değişmesine gerek kalmıyor. Kişi kişi kendisini başkalarının beklentilerine göre değiştirmeyip hayatını başkaları için değil kendi için yaşıyor. Burada anlatmaya çalıştığım şey mutlu olmak için diğer insanları gözden gelmek değildir. Anlatmak istediğim mutlu olmak isteyen insanların kendi benliklerini kaybetmemesi gerektiğidir. Bana göre kişi kendi mutlu olmadığı sürece diğer insanları da mutlu edemez tıpkı eski bir atasözünün dediği gibi '' Gönülsüz yenen aş ya karın ağrıtır ya baş ''. Yani başkalarının beklentilerine göre yaşayan insanlar bu beklentileri karşılayamadıkları gibi kendi hayatlarını da çekilmez hale getirirler. Bu yüzden kişi kendi hayatını başkalarının isteklerinebağlı olmadan yaşamalıdır. ESER: Normal Olmak Varken Neden Mutlu Olasın YAZAR: Jeanette Winterson