ÖZLEM Mİ, VUSLAT MI?

Günümüzde teknolojinin büyük ölçüdeki etkisiyle hayatımızda özellikle iletişim alanında çok şey değişti. "Uzaklık" diye bir kavram neredeyse tamamen kullanımdan kalktı. Dünya tek bir ülkeymişçesine uçak vasıtasıyla herhangi bir ülkeden başka bir ülkeye gitmek artık hem çok kısa bir zaman diliminde gerçekleşmekte hem de- maddi durumunuz elveriyorsa eğer- çok kolay ve konforlu. Dahası iletişim kurmak da artık çok daha kolay. Dünyanın iki ayrı ucunda olan iki insan dahi kolaylıkla iletişim kurabiliyor ve hatta bunu görüntülü bir şekilde bile yapabiliyor. Daha açık ifade etmek gerekirse, insanlar artık birbirlerini özlemiyor diyebiliriz. Peki tüm bu gelişmeler yahut insanların birbirini özlemek durumunda kalmaması her zaman için iyi bir şeydir diyebilir miyiz? Yoksa, özlemek insan ilişkileri için özellikle de aşk için elzem midir? İskender Pala'nın Mesela adlı hikaye türündeki kitabındaki bir hikayede bu konu işlenmiş, bu sorular ustalıkla yanıtlanmıştır. Hikayeye göre bir otobüste yolculuk eden yaşlı bir amca hemen önünde muhabbet eden iki genç kızın konuşmalarını duyar ve kızların konuşmalarını duymakla beraber içten içe sitem etmeye, yakınmaya başlar. Zira konuşulanlar ona, onun zamanına, onun öğrendiklerine göre ters ve yanlıştır. Kızların konuşmalarından erkek arkadaşlarıyla çok sık görüştükleri varsayımına varan amca hesaba teknolojinin getirilerini ve telefon sayesinde her an iletişim halinde olmanın kolaylığını da katınca üzülür ve ister istemez düşüncelerini ifade etme gereği duyar. Amca tüm bu teknolojik gelişmelerin iletişime zarar verdiğini, iletişimi giderek daha duygusuz ve daha manasız hale getirdiğini düşünmekte ve "tez görüp bıkmak, az görüp vuslat arzulamaktan kötüdür" (Pala 69) şeklinde düşünmektedir. Amcaya göre özlem duymak özellikle aşkta çok önemli ve elzem bir duygudur. Zira o, özlemin olmadığı yerde vuslatın da olmayacağı ya da anlamsız olacağını düşünmektedir. Öte yandan, tez görmenin tarafları bıktıracağı düşüncesindedir. Oysa ben şahsen- belki amca beni de eleştirir yahut uyarırdı- bu konuda amcaya katılamıyorum. Tez görmek bıktırıyorsa, bir gün gelip de bıkmak kaçınılmaz olacaktır. Zira iki sevgili gün gelip de evlendiklerinde, bir ömrü paylaşmaya başladıklarında artık hemen hemen her gün ve her gün bir arada olacak, her güne birlikte başlayacaktır. Bu durumda, tez görmek bıktırıyorsa, bıkmak eninde sonunda kaçınılmaz bir son haline gelecektir. Keza bana kalırsa özlemenin güzel bir yanı da yoktur. Aksine, özlemi tanımlamam gerekirse dünyanın en dayanılmaz en katlanılmaz ve çaresiz eylemsizliklerinden biridir şeklinde kendimi ifade edebilirim. Özlediğim insanlar-annem, babam, abim, kız kardeşlerim, dostlarım, birbirimizin bir ömürlük misafiri olmasını umduğumuz sevgilim- özellikle kendimi bıkkın ve sıkkın hissettiğimde ve onlar yanımda olmadığında, üstüme üstüme gelir ve yanaklarımdan gözyaşı damlaları halinde süzülürler. Hele de çıkıp gitmek ve o insanlara kavuşmak için elimden bir şey gelmiyorsa artık hayat anlamsız rutin işler bütününe dönüşmüştür benim için. Ben de o anlamsız rutin işler bütünün içerisinde önemsiz ve küçük bir figüran hissiyatına kapılmış bir şekilde bulurum kendimi. Özlemenin iyi bir yanı yoktur. Zira vuslat da öncesinde acı çekildiği için güzel değil, başlı başına, özlemden bağımsız bir şekilde güzel ve huzur vericidir. Hikaye aracılığıyla Pala'nın ne demek istidiğini aslında az çok anlasam da, keza annem de sık sık benzeri tavsiyeler verir, hasret duymanın güzel bir duygu olduğu konusunda hemfikir olamayacağım. Belki yaşımın gençliğinden ötürü dünyayı tozpembe görüyorumdur, belki de cahilliğimden ters düşüyorumdur. Ancak belki de her insan ve ilişki nev-i şahsına münhasırdır ve o haliyle güzeldir.