Sevgisiz Mayadan Hamur Mu Olurmuş?

Dedelerimiz ve anneannelerimiz hep anlatır bize devirin eskisi gibi olmadığını, her daim değiştiğini ve yeni nesilin geri dönülemez bir yola girdiğini. Bayramlarda cebimize şeker ve para koyarken gizlice kulağımıza eğilip nasihatlar verirler durmadan. Belki de bu, bizi hatalı bulup düzeltmek istemelerinden kaynaklanıyordur. Belki de kendileri gibi olmamızı istiyorlardır ama biz bu nasihatları çokta önemsemeyiz ilk başta çünkü o sırada cebizimdeki şeker yenilmeyi, para ise harcanmayı bekliyordur sabırsızca. Dediklerini dinlemiş gibi yaparız ve ellerini öperiz uslu çocuklar gibi. Yaşımız ilerledikçe de bazı olayların ve durumların farkına varırız. Etrafımıza dikkat etmeye başlarız, insanları gözlemleriz. İlk önce davranışlarını eleştirip nedenleri hakkında hikayeler uydururuz kafamızdan. Büyüdükçe sebep ve sonuç önemli bir hale gelmeye başlar çünkü. Eskiden olsa kavga sebepleri şekerimizi paylaşamamakken, büyüyünce bu tamamiyle değişir. Olaylar artık daha ciddidir ve sonuçları da bir o kadar serttir. Ana sınıfında arkadaşınızla son kalan kurabiyeyi paylaşamamaya benzemez bu. İnsanlarla kavga etmenizin nedenleri vardır çoğunlukla ama artık heryerde kavga etmek için neden ararken bulursunuz kendinizi. Basitçe anlaşamazsınız insanlarla, kavga edersiniz çünkü haksızlığa uğramışsınızdır ya da kendinizce geçerli bir sebebinizin olduğunu düşünürsünüz ancak işin ilginç tarafı bazen sadece nefretinizi kusarsınız etrafa. Nedensizce ve amaçsız. Verecek sevgi bulamazsınız ama bir sürü nefret bulursunuz kalbinizde. Rahatlamak için karşınızdakini üzmek ve yaralamak en kolay takdir olmuştur artık. Böyle zamanlarda da anlık bile olsa çocukluğunu ve büyüklerini hatırlayabilen kişiler utanç duyar. İnsanlığın aşağı yukarı önem verdiği üç şey vardır. Bunlardan biri paradır. Para insana itibar kazandırır, çirkinse güzel gösterir, güzelse ün getirir. İkincisi de itibardır. İtibar da para gibidir çirkin isen göze güzel gösterir bu itibar, para getirir, arkadaş kazandırır hayatına. Bu iki kavram birbiriyle çok içli dışlıdır ancak üçüncüsü kadar değerli, doğal ve sıcak değildir. Sevgi. Çünkü sevgisizlik en yıkıcı olanıdır, karanlık ormanın içindeki soğuk gecede yalnızlıkla üşütür insanları. Sevgisizliğin olduğu yerlerde, evler buz gibidir, odalar boştur, yataklar soğuk, akşamları da sessizdir. Kimsesiz ve umutsuzca sevgiyi arayan kişi bulamazsa erir yavaşça, yok olur. Ağırlığı yalnızlara ve kimsesizlere öyle acı bir şekilde çöker ki nerede olurlarsa olsunlar ve nereye giderlerse gitsinler ne geceleri, ne de gündüzleri, bu karamsar bıkkınlıktan kurtulamazlar. Ne para mutlu edebilir sevgisizleri ne de itibar. İstediğin kadar para verip dünyanın bir ucunda lüks içinde yatsanda asla ama asla sevgisizlik havuzunda boğulmaktan kurtulamazsın. Bir kere sevgisizliğe mahrum kaldı mı insan gerçek acının gerçek kahrolmanın ne olduğunu anlar. Yeni nesilin yeni hastalığıdır sevgisizlik, ne zaman yirmi yaşındaki bir genç sevgisizlikten kendini asmaya karar vermiş ki önceki zamanlarda? Ailesi tarafından desteklenmeyen yok sayılan insanların hüzünlü sessiz çığlıklarından başka hiç bir şey duyamaz olduk artık. Artık sanatın sadece para ve itibar için yapıldığı bu dünyada hiç birşey eskisi gibi değildir bana kalırsa. Eskiden şarkılar daha ince daha sevgi dolu daha içtenken artık sözlerin anlamı olmadığı duygusuz ve saçma ritimler dinliyoruz nedensizce. Banu Kırbağ'ın Sevdalardayım şarkısından Serdar Ortaç'ın Gıybet isimli şarkısına dönmüş zevklerimiz. Düşüncelerimiz ve kültürümüzün yanı sıra biz de değişmişiz. Kalbimiz, samimiyetimiz, değerlerimiz tek tek değişmiş ve yerini anlamsız olay döngüsü almış. Bunun geri dönüşü de ancak ve ancak kendimizi sevmek olabilir. İlk önce kendimizi sevebilmek ve sonrasında etrafımızı sevebilmek. Din, dil, ırk düşünmeden kavga için neden aramadan sorgulamadan birbirimizin yüzüne bakabilmek gerek.