NİYE HALA UMUDUMU KAYBETMEDİM?

Maneviyat... Birçoğumuzun hayatında az ya da çok yer tutan, kuvvetli bir kavram. Sanırım benimkinde başrolü oynuyor. Bunu fark etmemi sağlayan eser Mustafa Kutlu'nun Vitrinde Olmak adlı kitabı oldu. Beni maneviyat üzerine daha fazla düşünmeye teşvik eden eser, maddiyatın aslında ne kadar boş olduğunu derin örneklerle gösterdi bana. Yaşamım boyunca sayısız maddi isteğim olmuştu. Bir kısmına ulaşmayı başarabilmiştim ancak bir kısmının ise suya düşen hayaller olmasını izlemiştim. Hem başarılı olduklarımda hem de başarısız olduklarımda çok büyük bir eksiklik gördüm: Duygular. Gerçek duygular; dağları devirmemizi, okyanusları yırtarcasına aşmamızı sağlayacak gücü veren duygular maneviyat hazinesinin derinliklerinde saklıydı. Vicdanımız, inançlarımız, toplumsal değerlerimiz bu hazinenin en değerli parçalarıydı. Oysa bir gariplik vardı. Hazinelerin, özellikle en nadide parçaların müzelerde üstün güvenlik önlemleriyle saklanması gerekmez miydi? Açıkçası eserin bende uyandırdığı duygular, gerçeğin olması gerekenden bir hayli farklı olduğunu gösteriyor. Başımızın üstünde tutmamız ve korumamız gereken kavramları adeta açık havada paslanmaya bırakmışız. Yine de umut var gibi görünüyor. Bir kısmımızın arkasını dönüp kaderine terk ettiği maneviyata sahip çıkanlar da yok değiller. Adalet üzerine de düşündürüyor yazar. Bana göre adaleti betimleyebilecek en iyi nesne bir kalıp sabundur. Ortaya çıkışından beri toplumu temiz tutuyor ancak bu süreçte kendisi ıslanıyor ve kirleniyor. En sonunda ise elimizden kayıp gidecek hale geliyor, eriyor. Devletin temel direklerinden birisinin bu hale gelmesi, toplumun bir parçası olan benim güvenimi sarsıyor. Yine de Çelik 2 umudumu kaybetmiş değilim. Adalet her ne kadar yozlaşmış, kötüye gidiyor olsa bile onu yaya çıktığı hayat yolunda meşale benimsemiş insanların az olmadığını düşünüyorum, en azından buna inanmak istiyorum. Yazar kitabıyla beni çocukluğuma götürmeyi de başardı. Ben küçükken bana anneannem bakardı. Bu durum okula başlayacağım zaman oldukça heyecanlanan annemin benimle ilgilenmek için işi bırakmasına kadar devam etti. Anneannemler ufak bir köyde yaşıyorlardı, günümüzün karmaşasından kaçıp dinlenmek isteyenlerin hayallerini süsleyen bir köy. Komşuluk ilişkilerinin doludizgin devam ettiği, insanların birbirine gösterdikleri saygı ve sevginin henüz yapaylaşmadığı bir yerdi. Sanırım içimdeki maneviyat ateşinin kökenini o zamanlarda almışım. Şehir hayatında insanlar birbirinden sanki canavarmışçasına korkup kaçarken benim o sıcacık ortamda büyümem benim için büyük bir şanstı. Hayırseverlik ve adalete gösterilen özene hayran kalırdım. Birisinin tarlası ekilecek denildiği zaman adeta seferberlik havası eserdi. Tarlalardan çıkan ürünler neredeyse askeri disiplin zannedilecek şekilde adil paylaştırılırdı. Umudumu kaybetmiyorum çünkü hala o köyün ve insanlarının orada olduğunu biliyorum. Tarla demişken, küçükken aklıma takılan ve o zamanlarda cevabını bulamadığım bir şeyi paylaşmak istiyorum. Dedem fabrikadan emekliydi ancak ruhu delikanlılardan daha gençti. Adeta bir karınca gibi çalışır, çalışmadığı zamanlarda canı sıkılırdı. Kötü günlerinde söylenerek, genellikle ise güle oynaya tarlasıyla uğraşırdı. Tarla dediysem, emeklilerin vakit öldürmek için düzenledikleri süs bahçelerinden değildi. Ailemizin yıllık yiyecek ihtiyacının yarısını karşılayacak kapasitede ürün verirdi. Haliyle büyük heveslerle girdiği bahçesinden kan ter içinde, yorgun argın çıkardı dedeciğim. Ne gerek vardı ki kendini bu kadar yormasına? Madem çalışmak istiyordu, herkesin hayran olduğu fabrikada işine devam edebilirdi. Sanki yazar kitabını yazarken bu sorunun zihnimi bulandırdığını biliyordu. Cevap çok basitti aslında: İnsan için en temel ihtiyaçlardan biri kendi Çelik 3 besinini sağlayabilmektir. Bir robot düşünelim, dünyada eşi benzeri olmasın. Eğer çalışırsa altından kalkamayacağı iş olmasın ancak ona enerji sağlayacak bir yakıtımız olmasın. Acaba böyle bir robotun varlığının kimseye yararı var mıdır? Kendini besleyemeyen, tarım yapmayan milletlerin bu robota benzediğini düşünüyorum artık. Muhteşem bir potansiyel var, yapılabileceklerinin sınırları yok sayılır fakat temel eksiklikler büyük duvarlar kuruyor. Dedem kendi duvarlarının kurulmasını engelliyormuş meğer. Umudumun olması için bir sebep daha: Dedem vefat etmiş olsa da köyümüzde hala onun gibi çalışmaktan bıkmayan, gereksiz duvarlar oluşturmaktansa onları yıkan insanların varlığını biliyorum.