YALANLAR

Hayat her zaman istediğimiz, planladığımız, beklediğimiz şekilde gitmez. Ne kadar istemesek, ne kadar kaçınsak da yalan söylemek zorunda kalırız. Bazen bunlar ufak yalanlar olur. Babamıza okula gitmediğimize rağmen gittim demek veya sınavdan kaldığımız halde geçtim demek gibi anı kurtaran şeyler gibi. Ancak çok kişinin hayatını tamamıyla değiştiren yalanlar en zorlarıdır. Bazen insanlar öyle zor durumda kalmıştır ki ya hayatları bir çıkmaza sürüklenecektir ya da onların ve yakınındakilerin, ailelerindeki kişilerin hayatları tamamen değirmek zorundadır. Karen Perry'nin Masum Uyku romanında da yalan söylemekten başka çıkar yolu bulamayan Robin yalanlar cumhuriyetinde tüm ailesinin hayatını değiştirir. Başlarından geçen trajik olaylar bir gün karşılarına dikilecek, bundan sonra ise yalanlar ortaya çıkacaktır. Olaylar sarpa saracak, tabancalar ateşlenecek, uzun yıllar görüşmeyen evlat ve ebeveynler karmaşık olaylar içinde kalacaktır. İşte o anda, yalanların bir bir meydana döküldüğü anda hep düşünür insan acaba yalan söylemeseydim hayatım nasıl olurdu diye. Pişmanlık duygusu ile her şeyi yeniden yaşama, oluşturma isteği birbiri içinde dans eder. İhanet yalan getirir. Aksinin iddia etme şansımız çok düşüktür. Ancak şu durumda bir istisna yaşanır ki ihanet eden kişi karşısındakine bunu yapamayacağını hisseder, pişman olur ya da suçlulukla yaşayamayacağını anlar ki o zaman yalanlar yerini büyük kavgalara, ayrılıklara bazen de affetmelere bırakır. Bana sorarsanız insan kendinin hakimidir. Hata yapmak da insanın doğasıdır. Eğer olanlar bir hata sonucu ise yalan söylemek o hatanın üstüne bir hata daha koymaktır. İnsanlar yalanların içinde boğulur. Kendilerini tanıyamaz hale gelir. Hatta söylenen yalanlar hayatları 180 derece değiştirecek cinste ise karşısındakini bile tanıyamaz hale gelirler. Yalanlar kötüdür. Yalanlar bir çocuğu anne babasından ayırabilir. Yalanlar birinin vurulmasına, hatta ölmesine neden olabilir. Yalanlar birine, onca yıl babam dediği adamın aslında gerçek babası olmadığını gerçeğinin şokunu yaşatabilir. Yalanlar birilerini intiharın eşiğine sürükleyebilir. Yalanlar doğmamış bir çocuğu bile üzebilir. Yalanlar bizi insanlıktan çıkarır. Ancak kimsenin hiç yalan söylemeyen birini tanıdığına veya kimsenin ben hiç yalan söylemedim, söylemem dediğine inanmam. Yine de yalanların pembesi de vardır. Bugüne kadar dünyada tek bir yalan söylemeyen insanın yaşadığına hiç inanmasam da her zaman sonuna kadar doğruluk, dürüstlük ile giden yalanı en son tercih olarak kullanan insanların yaşadığına inancım tamdır. Gerektiğinde masum yalanları hangimiz söylemiyoruz ki? Yalanın büyüğü küçüğü olmaz veya yalanın pembesi beyazı olmaz derler. Elbette yalanın büyüğü küçüğü olur. Masum Uyku'da olduğu gibi bir insana, öz evladı olmadığı halde bir çocuğa bu kadar yıl babalık yapmasına, onu gerçek evladı olarak bilmesine göz yummakla, işim var deyip tüm gün evde yatmak aynı şey tabi ki değildir. Yol açtıkları sonuçlar, yarattıkları trajediler arasında uçurum kadar fark vardır. Bir kez daha düşünmeliyiz her kelimemizi, her yalanımızı. İki düşün bir söyle diye boşuna dememişler. Dil bir tanrı gibi olayları baştanbaşa değiştirebilir. Romanda Harry'nin öldüğü gibi ölümlere davetiye çıkabilir. Her söylenen yalan kelebek etkisi yaratıp bizi apayrı patikalara sürükleyebilir. Bu yüzden ne zaman bir yalan dilimizin ucuna gelse, ne zaman bir yalan söylemeye karar versek iki kez, üç kez düşünmeli bu kararımızı sorgulamalıyız. Eğer çıkış yolu bulamıyorsak veya sadece kolay geldiği için yalan söylüyorsak bir gün ortaya çıkma şansının olduğunu unutmamalıyız. Boşuna dememiş atalarımız "Yalancının mumu yatsıya kadar yanar." diye. Büyük yükleri sırtlanmadan önce onları taşıyıp taşıyamayacağımıza karar vermeliyiz.