KENDİNİ KEŞFETMEK

Kalabalık içinde birbirimize o kadar benzerken bir o kadar da farklıyız aslında. Evet, biliyorum, karakterlerimizden bahsediyorum sanıyorsunuz fakat asıl üstünde durmak istediğim konu bu değil. Ya da inanışlarımız değil mesele. Mesele hayallerimiz. Onların biz sahiplerini nasıl hayata bağladığı ve o heyecanı kıpırtıyı hissettirme şekilleri. Okuduğum kitapta Jonathan adlı martı diğer martılar gibi olmayı bir nevi reddediyor ve hayallerinin peşinden gidiyor. İzlediği yolda birçok zorluklarla karşılaşıyor ama asla pes etmiyor mutlu sona erebilmek için. Benim hayallerim içinde durduğu kutuyu kıpır kıpır oynatıyor. Sanki her an patlamayahazır bir konfeti gibi. Her zaman hayal ettiğimin, asıl düşlediğim şeyin peşinden gitmeyi kendime prensip edindim. Seneler öncesinde daha küçük bir çocukken izlediğim bir programda Viyana'yı geziyordu bir rehber. Ekrana nasıl kilitlendiğimi hatırlıyorum. Minik minik, dip dibe dizilmiş tarih kokan evler; sokaklarda renk renk laleler... Daha o zaman karar vermiştim. Hayatımı gezerek, kültürü yerinde tanıyarak ve görerek yaşamak istiyorum. Tabii ki ilk durak açık ve netti. Viyana. Yıllar yıllar sonra nihayetinde elime bir fırsat geçti ve bu hayalimi gerçekleştirdim. İngilizcemi kullanayım, dile ısınayım diye ailem hiç iletişime geçmedi yerli halkla. Başta utana sıkıla yol sorarken son günlere geldiğimizde bu heyecanımı yendiğimi ve aslında insanlarla Türkçe dışında bir dilde iletişim kurabilme yeteneğinin ne kadar güzel hissettirdiğini fark ettim. En büyük hayalim olan bu geziyi gerçekleştirmek aslında yolun sonu gibi gözükse de, daha ilk adımı o an attığımı fark ettim. Bu sefer liste o kadar kabardı ki artık hayallerimi kaleme almam gerektiğini düşündüm. Başta sadece ülkelerden oluşan listem şu son zamanlarda macera dolu, karmakarışık bir listeye döndü. Yamaç paraşütleri mi dersin, kamp yapmak mı, hepsinden biraz biraz koydum ve sonunda hepsinin birleşmesiyle "ben" oluştum. Avrupa'daki ülkeleri gezip gördükçe binaların eşsiz mimarileri, karış karış her santimindeki detaylı işçiliği; restoranların, zevkle döşenmiş evlerin güzelliği karşısında büyülendim ve bir mimar olacağım diye kendime söz verdim. Bugün o yolda emin adımlarla ilerliyorum. Düşünüyorum, eğer İç Mimarlık bölümde okumasaydım bu kadar seveceğim, gece geç saatlere kadar harıl harıl çalışıp hala daha mutlu olacağım bir bölüm olur muydu diye. Hayır sanmıyorum. İşte tam da burada asıl başta demek istediğim noktaya geliyoruz. Hayaller insanı insan yapan, onun hayatına anlam katan, tutkusunu, içindeki çocuğu canlı tutan en önemli etken. Kendim yaşayarak ve tecrübe ederek gördüm ki bir hayal gerçekleştiğinde onun ardından gelen yeni arzular, yeni arayışlar hem bizlerin aslında kim olduğunu gösterir hem de kendi tutkularımızın, belki de hiç bilmediğim arzularımızın ortaya çıkmasında bir araç olur. Domino taşları gibi adeta bir tanesine vurunca ardı arkası hiç gelmeyecekmiş gibi ilerlemeye devam eder. Demem o ki böylesine bir güzellik varken neden kendimizi mahrum bırakalım. Elbette ki her hayalimiz gerçek olacak değil ya da belli sebeplerden dolayı gerçekleştiremediğimiz hayallerimiz için hayata küsecek değiliz. O gerçekleşmeyen her hayal kim bilir bize ne ufuklar açacak ve bu doğrultuda kendimize nehayatlar çizeceğiz. Olmadı mı benim de gerçekleşmeyen hayallerim? Oldu. Hem de çok oldu. Ama hiçbir zaman kendimi alıkoymak istemedim bu tutkudan, bahsettiğim o kuş gibi olmak, farkımı göstermek istedim."Ben de buradayım." dedim hep. Hayallerimin peşinde gittim. Yeni yerler ekledim listeme, yeni benin isteklerine, tutkusuna göre. BESTE ÜNVER