TORNADO İNSAN

Dün sokağa çıktım ve bir apartman gördüm. Küçük pencereleri, ışıldayan lambaları ve rengarenk badanasıyla oldukça güzeldi. Yine de camlarını kırmaya başladım. Yolumu da engellememişti bu bina aslında, umursamadım. Tüm gücümle kapılarına vurdum. İçinde insanlar vardı üstelik, aldırmadım. Kat kat yıkmaya başladım. İnsanlar ne yapıyordu o sırada? Binadakiler canları pahasına kaçıyordu, çevredekiler ise bakmıyordu bile bu tarafa. Gözlerini kapatmışlardı bu yıkıma. Tek başlarına beni durduramazlardı zaten, denemek anlamsızdı onlar için. Hem belki buradan çıkan bir çivi de işlerine yarardı, kim bilir? Her vuruşta daha çok güçlü hissediyordum, güçlendikçe de haklı. Parçaladığım kolonlar etrafa saçılırken kendi kendime sordum, neden haklıydım? Yapabildiğim için haklıydım, karşımda bir güç durmadığı için. Talan olmuş evin kalıntılarına baktım, istediğim için haklıydım, istediğim için yaptım. Haklı mıydım? Gerçekten yaptım mı? Yapmadım. Sokaktaki insanlar göz yummadılar çünkü, evdekiler öylece kaçışmadı. Kimse doğru olduğunu düşünmedi, ben de düşünmedim, istemedim. Gerçekten yaptım mı? Yaptım. Dün o evi parçalamadım belki ama onlarca ağaç kestim, hepimiz kestik. Hektarlarca toprak, metrekarelerce buzul erittik. Her gün her birimiz yüz binlerce ev yok ettik, sadece başkalarının değil bizim bile sayılabilecek evleri. Bilerek, isteyerek; umursamadan... Deniz kabuğu anahtarlıktan dolaplarca kürke... Neden istedik? Daha cazipti çünkü. Belki var olduğu günden belki de modernleşmeye başladığından beri insanoğlu olarak sahip olmak istiyoruz. Doğadaki bir güzelliği takdir etmekle yetinemiyoruz. Yolda duran son model bir arabaya karşı olduğu gibi karşımıza çıkan doğal bir güzellikte de ilk düşüncemiz ona sahip olmamız gerektiği oluyor, bir canlı olup olmadığı fark etmeksizin. Buna yol açan asıl düşünce ise varlığın bizi yücelttiğini, bize değer kattığını düşünmemiz. Sahip olduklarımızı bir statü belirtisi olarak gördükçe daha çok ve daha değerli objelere ihtiyaç duyuyoruz. Eskiden bir davete giderken şık görünmek için temiz elbiseler yeterken artık yılan derisi botlarımız, kuzu derisi pantolonumuz ve kürkümüz olmadan dışarı çıkamaz olduk. Kim ne der korkusu bizi öldürmeden giyinemediğimiz bir düzenin içine soktu ve biz buna izin verdik. Şimdi de çıkmak için çabalamak fazla zor geliyor. Sokakta kopardığımız çiçeklerden yok olan sayısız ormana... Neden göz yumduk? Daha kolaydı çünkü. İhtiyacımız olduğunu düşündük. Bir kağıdın asla arka yüzünü kullanamazdık, başka bir kağıt mutlaka gerekliydi. Elimizi daha az peçeteye silmek hiçbir zaman seçenek değildi bizim için, hepsine ihtiyacımız vardı. Zor gelen tasarruf yerine çılgınca harcamak ve bunun tek yol olduğunu düşünmek rahatımızı bozmazdı hem. Yok olan evren de göz ardı edilebilirdi, itiraz edemezdi nasıl olsa. Üzerine beton dökülen karınca yuvalarından eriyen kilometrelerce buzula... Neden umursamadık? Daha konforluydu çünkü. Her değişikliği kendimizi daha rahat ettirmek için yaptık, çevreyi umursamak bunu sekteye uğratabilirdi. Dikiş tezgahlarında yıllarca saç beyazlatmaktansa fabrikalar kurduk. Bunların saldığı gazlar bizim sorunumuz değildi; ısınan dünya, eriyen buzullar karşısında keyfimiz gayet yerindeydi, kolay olanı seçmiştik. Peki bize yettiği anda neden durmadık? Neden dünyayı yok etmek pahasına harcadık, ziyan ettik hatta öldürdük? Gereğinden fazlasına ihtiyacımız olduğunu neden düşündük? Hırslarımız toplumu şekillendirdi ve şimdi de toplum bizi şekillendiriyor. Elimizdekiyle yetinmeyi, mutlu olmayı bilmediğimiz için daha fazlasına duyduğumuz istek bizi ona ulaşmak için her şeyi yok etmeyi göze alan birer tornadoya dönüştürüyor. Bastığımız yeri yıkıp geçiyoruz. Bunu yapabilmek bizi daha hırslandırıyor. Sahip oldukça var olma düşüncesi gerekeni aldığımızda durmayı imkansızlaştırdığı gibi, zaten çok tercih etmediğimiz "kendinden başkasını düşünme" kavramını da hayatımızdan siliyor. Bir adım geri çıkıp büyük resmi görmek kimi zaman zor kimi zaman gereksiz kimi zaman yanlış geliyor artık bize. Farkında değiliz; ağaçların, hayvanların, bizden başka bir çevre olduğunun ve bazen kendimizin bile farkında değiliz artık. Olsaydık Ludovico Einaudi buzulun üzerinde piyano çalarak bir farkındalık yaratmaya çalışmazdı sanırım... Daha rahat olan umursamamaksa birileri neden ve nasıl bu rahat alandan çıkıp bir özveri gösterebiliyor? Objektif düşünmek, okumak, araştırmak toplumun bize dayattığı yanlışlardan çıkıp aslında olması gerekeni görmemizi, yapılması gerekeni yapmamızı sağlar. Ve eğer bir kıvılcımın ateşi başlattığını fark edersek yanlış yöne giden hata yüklü bu trenin doğrultusunu biraz da olsa değiştirebileceğimizi anlarız ve harekete geçeriz. İster kutuplarda piyano çalalım ister yerdeki bir kağıdı geri dönüştürelim, kendi kendimizi yok etmemek için yüzlerce seçeneğimiz var...