Ruhumun Eşi Nerede?

Eskiden bir felsefem vardı, belki bir felsefe olacak kadar büyültülecek bir şey değildi ancak benim için önemliydi o zamanlarda. ''Yalnız ölmek istiyorum, böylece arkamdan üzülecek insan sayısı azalacaktır''. Kulağa ne kadar da saçma geliyor öyle değil mi? Sanırsınız birlikte olunca arkamdan insanlar üzülmeyecekler. Tabii, kendimce ürettiğim bu felsefeyi bırakalı yıllar oluyor. Fakat aklımı tırmalayan ve cevap bulamadığım bir soru benim peşimi bırakmıyor. Yalnız ölüp ölmeyeceğime gerçekten ben mi karar veriyorum? Nerden baksanız sekiz on yıl oluyor bahsettiğim düşünceyi arkamda bırakalı. Çocuk aklımla düşünmem gereken daha ciddi konular olmalıydı. Sanırım bu durum benim derslerde neden başarısız olduğumu da açıklıyor aynı zamanda. Başarısızlık demişken ilişki hayatımdan da bahsedebiliriz ki bu tam da konumuzla alakalı. Doğduğum günden bu zamana kadar hiçbir sevgilim olmadı. Ha, olması mı gerek? Kesinlikle hayır. Ama yaşadığımız dönem ve toplum bize bunu öyle bir dayatıyor ve önümüze altın tepsiyle sunuyor ki istememek elimizde değil. Şimdiye kadar yapılmış filmlerin hemen hemen hepsinde bir aşk hikayesi vardır. Filmin konusu ne olursa olsun; korku, dram, komedi, trajedi hepsinin içinde bir yerlerde bir çift hayatlarının aşklarını bulurlar. Gösterilen o çiftler bilinçaltımıza bir mesaj veriyor, ruh eşinizi bulun. Sonra duruyorum, kendime ve etrafıma bakıyorum. Benim ruh eşim nerede, acaba onunla tanışabilecek miyim, beni beğenecek midir? Bu tarz sorularla kendimi meşgul ediyorum. Hatta o kadar meşgul ediyorum ki belki asıl önemli olan soruyu kaçırıyorum. Ruh eşi dediğimiz kavram gerçekten var mı? Genelde bu soruya cevabım "Hayır" oluyor. Arada birde "Evet" de olabiliyor. Cevabım "Evet" oluyor çünkü ben her şeyden kolay etkilenen bir insanım. Aynı zamanda da kitap okumayı ve film izlemeyi çok severim. Ne kadar da berbat bir kombinasyon ama... Tabi durum böyle olunca gördüğüm veya okuduğum her çiftle kendimi özleştirip hayallere dalıyorum. Ne kadar mutlu olabileceğimi ve hayatta her zaman beni sevecek biriyle beraber olmanın verdiği o güven duygusunu içimde hissediyorum. Bunların hayalini kurmak, bana o soruya olan cevabımın "Evet" olmasına neden oluyor. Sonra gerçek hayata dönüş yapıyorum. Tabi gerçekler soğuk kış döneminde surata çarpan futbol topu etkisi yaratıyor. Atıyorum, 20 tane arkadaşım varsa 15'i büyük bir hevesle yeni ilişkiye başlıyor, 9'u tartışmalı bir şekilde ayrılıyor, 7'si umursamaz bir tavırla ayrılıyor. Geriye kalan son 2 kişi ise ilişkilerini devam ettirmeyi başarıyorlar. 1'i doğru kişi olmasa bile aşkını buluyor, ve sadece tek bir kişi, oda belki, ruh eşine kavuşabiliyor. 20 de 1.... Benim düşünceme göre riskli bir kumar. Bir yandan da benim bu konudaki şanssızlığımı düşünecek olursak psikolojik olarak da ruh eşime ulaşmamın imkasız olacağı kanısına varabiliyorum. Eğer ruh eşim var ise onu bulana kadar terler dökeceğim. Yazımın başında sorduğum o soru bir kez daha aklımda parlıyor, "Yalnız ölüp ölmeyeceğime gerçekten ben mi karar veriyorum?". Aslında evet, ben karar veriyorum. Şu anda uğraştığım her şeyi bırakıp hayatımın aşkını bulmak için evimden dışarı çıkıp sokaklarda dolaşmalıyım. Bize gösterilen bu, aşk her şeyden büyüktür. Bir başka seçenek ise hiç kimsenin peşinden koşmayıp hayatın akışına bırakmak, yani şu anda yaptığım gibi oluruna bırakmak. Birileriyle evlenip onunla yuva kurmak kulağa çok güzel geliyor. Sıcak, sevimli yuvanda sevdiğin insanla beraber bir ömür boyunca aynı yatağı paylaşacaksın. Aynı yemekleri, aynı müzikleri, aynı hisleri... Her şey "o" kişiyi bulmakta bitiyor işte. O'nu bulduktan sonra kıyamet kopsa kimin umurunda, o seninle ya. Tabi "o" gerçekten var ise. O kişinin gerçekliğini anlayana kadar kim bilir neler atlatacağız. Değer mi peki sizce? İşte bize bunu zaman gösterecek.