Elif Koturoğlu

kimin ağzından "hiç zamanım yok" cümlesini duyabilirdik? İşte bizler de zamandan tasarruf yapma amaçlı ortaya zaman yönetimini çıkardık. Zamanın kıymetini, çok yoğun olduğumuz ve hiçbir şeyin yetişmeyeceğini sandığımız zaman anlarız. İşlerimizi bitirmek ya da sorumluluklarımızı yerine getirmek için her saat ve gün çok kıymetli. Şu yaşıma gelene kadar her işimi planlı yapmanın getirmiş olduğu kolaylıkla ulaştığım bir sonuç vardır ki o da yapılacak işlerin verimli ve aksatmadan geçmesini sağlayan yapıtaşıdır zaman yönetimi . Zamanımı nasıl geçirdiğimi, zamanımı nelere ayırdığımı saptayarak yapmış olduğum bu planlamalar sadece uzun ya da kısa vadede istediğime ulaşma fırsatı kazandırmıyor aynı zamanda kendimi daha fazla denetleyerek bilinçli ve sorumluluk sahibi olmama olanak sağlıyor. Böylece hayatımızı rayına oturtmak için öncelikle zaman yönetimini uygulamaya başlamak lazım. Teknolojik aletlere olan bağımlılığım yüzünden eskiden fazlasıyla sıkıntı çekerdim. Derse otururken ya da dışarıda dolaşırken gelen bir mesaj tüm dikkatimi, konsantrasyonumu ve o an yapmam gereken şeyleri benden alıkoyacak güce fazlasıyla sahipti. Zamanın yeterli olmadığını savunan ben, hatanın nerede başladığını fark ettikten sonra zamanımı daha iyi yönetmeye başladım diyebilirim. Aslında mesele zamanın azlığı değilmiş; mesele zamanı iyi kullanamamakmış, önceliklerin sırasını karıştırmakmış. Derslere başlamadan önce interneti ya da telefonu tamamen kapatmak teknolojiye olan bağımlılığı yenmenin en etkili yoluymuş. Bir diğer zamanı yönetmek için sona erdirilmesi şart olan bir sorun: Acelecilik. Birçoğumuz işlerimizin kısa sürede bitmesi için acele davranmaya özen gösteririz. Ancak acele olmak bizim işimizin süresini kısaltmak yerine, işimizi düzgün yapmadığımızdan ötürü düzensizliğe sebep olur. Böylece alelacele yapılan bir işin ne kadar doğru ve verimli olduğu tartışma konusu olabilir. Bundan yola çıkarak, zamanı yönetmeyi etkin hale getirmek istiyorsak öncelikle bizim dikkatimizi, motivasyonumuzu ve zihnimizi kurcalayan, bizi rahat bırakmayan şeylerin yakamızdan düşmesini zorlamalıyız. Resimden de anlaşıldığı üzere; zaman biz meşgulken hiç yetmez. İşler, arkadaşlar, sınavlar ya da ödevler derken geçer gider zaman. Hiçbirini ne tam olarak verimli yapabiliriz ne de gerekli özveriyi gösterebiliriz. Ancak önemli olan bir nokta vardır, zamanın kısalığından mı yoksa zamanı etkili kullanmadığımıza mı yakınmalıyız? Zamanın kısalığını eleştirmek yerine zamanımızı çalan öğeleri bulup onları hayatımızdan tamamen atarak; hayatımıza disiplini, başarıyı ve planlı yaşamayı da getirmiş oluruz. Eğer zamanı verimli kullanmak istiyorsak, hayatımızı şekillendirmek için fedakarlık yapmak zorundayız. Aksi takdirde zamanın kısıtlılığından bahsetmeye devam ederiz. Ellialtıoğlu 2 diğer tarafa geçmek için kendinde yeterli cesareti bulur ve Shmuel'in ona getirdiği çizgili pijamaları üstüne geçirerek kampın içine, tel örgülerdeki minicik boşluktan süzülür ve aslında hiç de hayal ettiği gibi bir yer olmadığını görür bu geldiği kasvet yuvasının. Herkesin mutsuz bir şekilde ölüme adım adım yaklaştığı, gülen yüzlerin sadece üniforma giymiş, silahlar kuşanmış bedenler üzerinde bulunduğu karanlık bir dünyaya geldiğini anlar Bruno, yine de arkadaşına babasını bulmakta yardım edeceğini, ona söz verdiğini hatırlar ve etrafına daha dikkatli bakmaya başlar. Çalınan düdükler, namlularla itelenen çelimsiz insan bedenleri arasında kalırlar birden, ilerleyen kalabalıkla beraber yağmurun altında, belirsiz bir yöne doğru sürüklenmeye başlarlar. Aniden yağmur kesilir ve normalden daha sıcak bir odaya girdiklerini anlarlar, saflıkları durumu iyiye yorar iki çocuğun, yağmurun geçmesini bekleyecekleri sıcak bir odaya alındıklarını düşünürler. Odanın kapıları kapandığında ve panik yavaş yavaş odadaki herkesi ele geçirmeye başladığında, el ele durup birbirlerinden güç aldıkları sırada söyledikleri şey, şimdiye kadar arkadaşlıklarının ne kadar güzel geliştiği, birbirlerinin en iyi arkadaşları olmanın ikisini de ne kadar mutlu ettiği olur. Bruno'nun yokluğu çabucak fark edilir haliyle, yokluğunun nedeni de tel örgünün kenarında bıraktığı kıyafetleriyle ve içinden süzüldüğü küçük açıklıkla anlaşılır. Kampın yöneticisi, oğlunu bu tehlikeyle yüz yüze bıraktığı için derhal görevini değiştirir ve kamptan uzaklaşır. Bir babanın evladını yitirmesiyle kapıldığı hüznün, iki çocuğun arkadaşlık uğruna tüm tehlikeleri göz ardı ederek birbirlerine yardım etme çabasının, önyargıların ve toplumda oluşturulan kalıpların neden olduğu bir savaşın çocuksu bir anlatımın saflığıyla aktarıldığı, adı çocuk kitabı olsa da her yaştan okura hitap eden bir eser John Boyne'un Çizgili Pijamalı Çocuk'u. Savaş, sadece saldırılan tarafa değil, herkese zarar veren; belli kalıplara uymayan, bazı kişilerce kabul edilmeyen insanları yok etme teması üzerine kurulu acımasız eylemler silsilesidir bazen. Öyle anlar vardır ki hayatta, düşmanı öldürmek için atılan ok, gün gelir oku atan tarafa zarar verir. Arkadaşlık, böyle anlarda bazen oku engelleyen kalkan, bazen de okun açtığı yaradaki acıyı hafifleten, zor zamanlarda insanın elini tutan, yüreğini ısıtan bir etmendir. Ellialtıoğlu 3 Savaşın olduğu yerde insanlık solmuş, iyi duygular yok olmaya yüz tutmuştur. Savaşın kuruttuğu toprakları yeşertebilecek, yeri geldiği zaman o toprakları koruyacak olan yegane şey, arkadaşlıktır.