Ben, Benim İçin Varım

Merak ediyorum, bir insan neden aldatır? Birini aldatmak için önce onunla gerçek bir şeyler yaşamamız gerekir. Bence yaşadığınız günleri hiçe sayıp karşınızdaki kişiyi bu şekilde incitmek düzgün bir insanın yapacağı bir şey olmamalı. Lakin Paulo Coelho Aldatmak adlı romanında bana farklı bir bakış açısı kazandırdı diyebilirim. Bana kalırsa insanlar her zaman kendilerini düşünüyorlar. Sonuçta bir insan mutlu olmayacağı bir seçeneği neden seçsin, değil mi? Yapılan fedakarlıklar, iyilikler bile bunlar bizi mutlu ettiği ya da daha sonra edeceğini düşündüğümüz için yapılıyor. Kısacası biz her şeyi kendimiz için yapıyoruz. Düşüncem biraz bencilce gözükebilir fakat mantıklı bir insan neden istemediği bir şeyi yapsın ki? Yıllarca bize sunulan görüş sevdiğimiz insanlar için fedakarlık yapabileceğimiz olmuştu fakat bu da aslında kendimizi düşünüp bizi mutlu eden şeyi yapmak demek değil mi? Karşımızdaki kişinin mutluluğu bizi, fedakarlığın vereceği sıkıntıdan daha fazla mutlu ediyorsa fedakarlığı gerçekten o kişi için yaptığımız söylenebilir mi? Bence söylenemez. O halde bir insan sadece kendi mutluluğunun peşinden koşar. Sadece kendi mutluluğunun peşinden koşan birinin aldatması sizce de çok olası değil mi? Bu düşünceleri bende uyandıran kişi ise kitabın baş karakteri olan Linda oldu. Muhteşem ve zengin bir koca, çok iyi bir aile, güzel şehir... Birçok insanın sadece hayalini kurduğu şeyler bunlar. Fakat bir röportajda söylenen birkaç sözcük Linda'nın iç huzurunu bozuyor ve onu mutlu olmadığına inandırıyor. Hayatı ona monoton gözüküyor ve en sonunda da kocasını aldatıyor. Bu şekilde düşünen bir insanın ne yapmasını bekleyebiliriz ki? Sonuçları düşünülmeden bir heyecan arayışı ortaya çıkacaktır. Aşktan daha heyecanlı ne olabilir ki? Tabii ki gizem. İkisinin de bir arada bulunduğu şey ise aldatma olacaktır. Bana sorarsanız bu seçimi yapmak oldukça zor bir durum. Bir tarafta sevdiğiniz insan, bir tarafta da kendiniz. Sanırım buradaki seçim sizin sevginizin miktarına bağlı oluyor. Eğer bir insanı çok seviyorsam onun üzüntüsü benim de üzüntüm olur. Benim yapacağım şeyden alacağım mutluluk bu üzüntüyü bastıramıyorsa bu demektir ki o kişiyi gerçekten seviyorum. Fakat bu demek değildir ki o kişiyi kendimden çok seviyorum. Sonuç olarak yaptığım tek şey beni mutlu eden şeyler arasındaki seçim. O halde başkalarının varlığı bizi gerçekten çok etkiliyor mu? Dünyada en çok sevdiğimiz şey içgüdüsel olarak yine biziz. Biz kararlarımızı kendi isteklerimize göre, bencilce, veriyorsak başkalarıyla beraber olmanın bizim mutluluğumuza katkısı olmamalı. Ben neden başkasını mutlu etmekten zevk alıyorum diye sorun kendinize. Cevap ise doğduğumuz günden beri bizimle olan bir yeteneğimizle ilgili. Yüzyıllardır insanların bir kaos içinde yaşamamasının yegane sebebi de olan bu yeteneğimiz empati kurabilmek. İnsanların duygularını az da olsa hissedebiliriz ve onları paylaşabiliriz. İşte bu yetenek sayesinde insanlık bencil, kendi iyiliğinden başkasını düşünmeyen, bir tür olmamayı başarıyor çünkü bu yetenek insanların kendi bencillikleri yüzünden başkalarına yardım etmesini sağlıyor. Peki ama ne kadar önemli bir duygu bu bizim için? Bu soruların cevaplarının da karşımızdaki kişiye ve ona olan sevgimize bağlı olduğunu düşünüyorum. Kitaptaki örneğe de tekrar değinecek olursak Linda'nın kocasını çok sevmediğini düşünüyorum. Daha önce de dediğim gibi, eğer kocasının üzüntüsü Linda'nın aldatırken yaşadığı mutluluğa ağır basmıyorsa bu kocasını çok sevmediğini gösterir bana. Gariptir ki kitap sayesinde bakış açımı değiştirdiğim konu aslında hayatımda pek bir şeyi değiştirmedi. Hala aldatmanın sevgisizlik yüzünden olduğunu düşünüyorum. Asıl güzel olan şey ise aldatma ile ilgili bir kitap okurken büyülendiğim şeyin insanın bencilliğiyle vericiliğinin ne kadar iç içe konular olduğunu fark etmem oldu. Bu iki zıt özelliğin birbirini tamamlaması gerçekten insanın büyüleyici özelliklerinden birisi.