BU DÜNYADAN BEN GEÇTİM

Ölümün kıyısı ölümden daha sarsıcı bir şeydi. Ben, ölümle hayatı ayıran bir çizgi olmadığını anladığım vakit bir vasiyetname yazmaya karar vermiştim. Sahip olduğum her şey üzerine düşünmemi gerektirecek bir eyleme girişmiştim yani. Kitaplarım, dostlarım, ailem ve sözcüklerim... Dolunay zamanıydı, Fransız balkonun kenarına bir sandalye çekmiş ve saatlerce bir şeyler yazmaya çalışmıştım. Bazı şeyleri yazdığım için, bazı şeyleri ise sildiğim için ağlıyor, göğü içime çekerek biraz nefesleniyor ve sonra gözlerime silik bir yıldızı doldurup devam etmeye çalışıyordum. Bir giriş cümlesi sığacak kadar yeri boş bıraktıktan sonra üç sayfa kadar yazabildiğimi hatırlıyorum. İlk defa bu kadar sancılı bir düşünme sürecinden geçiyordum. Ben vardım, bana ait olanlar vardı. Bir gün ben olmamaya başlayacaktım ama bana ait olanlar var olmaya devam edecekti. Tuhaf değil mi? Sanırım bu vasiyet benim "Bu dünyadan ben geçtim, buralardan surları yıkmak hevesinde bir kız çocuğu geçti." deme şeklim olacaktı. Yahut ben öyle arzu etmiştim. Burada kalmayı istemememe karşın buradan geçtiğimi unutturmamaya gayretim ne ile açıklanabilir bilmiyorum. Günlüğüme "Ah benim sevgili ölümüm, sana ne çok sarılmak gelir içimden bir bilsen." yazan da bendim, bir vasiyetle ayak izlerimin üzerine ışık tutan da ben. Günlerin devrilmek üzere olduğu demlerde o üç sayfayı tekrar elime alıp değişiklikler yapıyor, sonra yaptığım değişiklikler üzerine düşünüyor, düşünüyor, düşünüyordum. Çok şeylerden vazgeçip çok şeylere niyetleniyordum. Sahi ne çok eksiliyor ve ne çok artıyordum. Dahası bunu fark etmek neden 18 senemi almıştı? Neden ölüm ile yaşam arasındaki bir çizginin varlığına inandırmıştım kendimi? Neden birini umutla beklerken diğerinde olup bitecekle -veya bitmeyecekle- ilgilenmeyi aklımdan bile geçirmemiştim? Bilmiyorum. Uzun bir yolda yürüyordum. Umulmadık zamanlarda umulmadık yönlere sapıp kendimi dahi hayrete düşürüyordum. Bu vasiyet işi bende bir şaşkınlıktan ziyade derin bir hayret bırakıyordu. Zihnen ve kalben yorulmama karşın her gece yaptığım değişikler bende gözyaşının yanında derin bir memnuniyet de bırakıyordu. Zamandı, evveldi, güzeldi. Sonra dünya telaşı girdi araya. Kırmızı kutumun içindeki bir zarftan ibaret kaldı hayretim. Hayret edecek hiçbir şey bulamadığım -belki de aramadığım- bir gece yürüyüşünün bittiği yerde, yıllardır takip ettiğim edebiyat dergisinin son sayısına uzanıyorum. Telaşsız bir şiirin gölgesinde nefeslenmek niyetiyle, her zamanki gibi ince uçlu kırmızı kalemimle bazı sözcüklerin yanlarına mim harfi iliştirerek okumaya devam ediyorum. Tebessümümü donuk bir bakışa çeviren o resme rastladığımda kalemi, elime izinin geçtiğini sonradan fark ettiğim betona bırakıp bakakalıyorum. Resmin yanına irice bir mim iliştirmeyi düşünsem de elimle yokladığım yerde kalemi bulamıyor, gözlerimi resimden ayırıp kalemi aramak gibi bir gayrete de girmiyorum. Taceddin Dergahı'nın hemen yanındaki kabirleri kaç zamandır ziyaret etmediğimi anımsıyorum önce, sonra sol köşesindeki bankın üzerine oturup bir mezar taşına saplanıp kalmayalı ne kadar uzun süre olduğunu. Toprağın altının kalabalıklaştığı yerde toprağın üstünün nasıl da tenha olduğunu fark ediyorum. "Neden ölüm ile yaşam arasındaki bir çizginin varlığına inandırmıştım kendimi?" demiştim ya, dünya telaşı dediğim şeyin çizgi sandığımın ta kendisi olduğunu anlıyorum o vakit. Ölüleri, ölümlülerden ayırmak için inşa edildiğini düşündüğüm duvarın üzerinde gezdiriyorum parmaklarımı. Elleri cebinde bir çocuğun, iki arkadaşlı heveslerinin sol yanında duran duvardan bahsediyorum. Kaldırım taşlarını saymayı bıraktığımız yerde başlayan ve ardındakilere rahmet okumayı anımsatmayan o duvarı da yıkmak istiyorum. Ne zamandır zarfından çıkarmadığım vasiyetimin başındaki koca boşluk gözlerimin önüne geliyor. İki sayı arasına iliştirilmiş bir çizgiden ibaret kalacak olan ömrümün bir giriş cümlesini hak ettiği kanaatine varıyorum. Böylece bir heves yeniden diriliyor. Buralardan söz söylemiş olarak geçmeye karar veriyorum yeniden. Eda Nur Küçükkahveci