SEVGİ

Geleceğimiz için hayaller kurma serüveni küçüklüğümüzde başlıyor. Mükemmel bir eş, sevdiğimiz bir iş veya güzel bir ev istiyoruz hayallerimizde her zaman. Bunlara sahip olduğumuzda mutlu olabileceğimizi düşünüyoruz. Ve büyüdükçe bunları elde etmek için bir koşuşturma içerisine giriyoruz ve bu koşuşturmada yavaştan kaybolmaya başlıyoruz. Bu koşuşturmayla birlikte hayatlarımızı bir rutin içine sokuyoruz ve küçükken kurduğumuz hayallerde sahip olmak istediklerimize yavaş yavaş sahip oluyoruz. Ama onlara sahip olduğumuzda mutlu olup olmadığımızı bile anlayamıyoruz. Çünkü hayatlarımızı monotonlaştırıyoruz. Ve içimizde oluşan sıkıntıları ve arzuları, bu monotonlaşma yüzünden göremiyoruz. İşte bu durum, Paulo Coelho'nun Aldatmak kitabında, başkahraman Linda'nın hikayesiyle anlatılmaya çalışıyor. Otuz bir yaşında olan, Cenevre'de yaşayan ve günümüz şartlarında çoğumuz için imrenilecek bir hayata sahip olan Linda, mükemmel bir eşe, güzel iki çocuğa ve sevdiği bir işe sahip. Ama yaşadığı hayattaki rutinleri, onun hayatının ne kadar monotonlaştığını, bazı arzularını yerine getirememesinin ve bazı duygularının karşılıklarını bulamamasının sonuncu oluşan tatminsizliğini hissedememesini sağlıyor. "Belli bir yaştan sonra kendimizi güvende ve yaptıklarımızın doğruluğundan emin gösteren bir maske takıyoruz. Zamanla bu maske yüzümüze yapışıyor ve bir daha çıkmıyor" ( Coelho 51). İşte sahip olunan rutinin, üzerimizdeki yanıltıcı etkisini bu cümleler ile anlatıyor Coelho. Linda'nın içinde bulunduğu bu durum aslında gerçek dünyada, bizlerinde içinde bulundu durumlardan pek farklı değil. Ve bu durumu fark etmek için aslında sadece günlük rutinimiz içinde bir tane sıradışı olay yaşamamız bile yeterli olacaktır. Ve kazanacağımız bu farkındalık, bizim hayatımızı tekrar sorgulamamıza ve onunla ilgili soru sormamıza neden oluyor. Ama buradaki asıl sıkıntı, gerçekten soru sormamız gereken kişiyi sona bırakmamızda. O kişi de biziz. Belki bunu, içimizden bir kaçış olarak görüyoruz. Çünkü hatayı ya da sorunu kendimizde bulmak istemiyoruz. Önce çevremizdekilerle başlıyoruz sorgulamaya. Ve soruyoruz; "Onlara yaşadıkları hayatı sevdiren ne?" ya da " Onları hayatlarında mutlu eden şeyler ne?". Sonrasında sıra bize geliyor ve kendimize soruyoruz: "Beni bu hayata bağlayan şey ne?". Bu sorulardan sonra hayatımızda yeni bir serüven başlıyor. Onca sene içimizde olan, nerdeyse doğruluğundan emin olduğumuz benliğimizin tekrar keşfine çıkıyoruz. Ve bu keşif sırasında yanlışlar yapıyor, o yanlışlardan yeni şeyler öğreniyoruz. Ve böylece yavaş yavaş değişmeye başlıyoruz. Bu yaşadığımız değişim süreci, bizi aradığımız cevapları bulma konusunda daha da ateşliyor. Linda'nın bulduğu cevapta bizim bulacağımız cevapta aslında sade ve basit ama bir o kadar da bulunması zor. Çünkü sade ve basit olan cevabın, doğru cevap olamayacağı yanılgısına düştüğümüz için, çoğu zaman bu cevapları es geçiyoruz. Ve o sade ve belli olan cevabımız sevgi. Kötü günlerimizde göstereceğimiz sevgi bizi hayata bağlayacak olan şeydir. Hayallerimizin uğruna peşine düştüğümüz iş, ev ve ya sevgili; belirli olgunluğa geldiğimizde bizlere, hayata bağlanma konusunda yardım etmek yerine, bizlere birer yük oluyorlar. Bu yükleri hafifletmenin veya ortadan kaldırmanın yolu ise sevgiden geçiyor. O yaşadığımız serüvendeki değişiklikler aslında bizim sevgiyi eskisinden farklı yerlerde bulmamızdan kaynaklanıyor. Zamanla yaşanılanlar sonucunda elde edilen tecrübe ve kazanılan bilgelik bizi farklı birine dönüştüremez. Hatta zamanın kendisi bile bizi farklı birine dönüştüremez. Bizi, olduğumuzdan farklı birine dönüştürecek tek şey sevgidir. Sevgi sayesinde yaşadığımız benlik serüvenini bir sonuca ulaştırabiliriz. Hayatımızdaki rutinleri sevgi sayesinde değişikliğe uğratabiliriz. Sonuç olarak, hayatın bu karmaşası içinde gerçek benliğimizi buldurabilecek olan yegane şeydir, sevgi!