BENİM KAHRAMANIM

Kahraman kimdir, kime denir? Sanırım "Hayal Kahramanları"nı1 okurken aklıma en çok gelen soru bu oldu. Zaten kitap okurken, kitap bana yeni bilgiler versin, yeni şeyler öğreneyim düşüncesi hep arka plandadır bende, önemli olan okuduğum kitabın beni ne kadar çok düşünmeye sevkettiğidir. Sunay Akın da her ne kadar; çizgi roman kahramanlarından Yeşilçam'a, savaş kahramanlarından çizgi filmlere kadar "Kahraman" olarak kabul edilen bir çok kişiliğe dair bilgi verici tarzda bir deneme yazmış olsa da, bahsettiğim "Kahramanlık" sorgulamasını bana yaptırması benim için esere dair büyük bir artıydı. Bir diğer artı ise çocukluğa ve çocukluğu kaybetmeye dair sık sık yaptığı göndermelerdi. Nitekim Sunay Akın'ın kendisinin de belirttiği gibi "Çocukluk" bir ağacın kökleri gibidir, insan eğer hayatını anlamlı ve özgün bir şekilde yaşamak istiyorsa köklerini unutmamalı ondan vazgeçmemelidir. Çünkü çocukluk dönemi, insanın karakterinin oluştuğu dönem olmakla beraber; sevinci, üzüntüyü yahut kıskançlık vey a nefreti saf olarak tecrübe ettiği bir süreçtir. Durum böyle olunca da çocukluğumuzun en güzel parçalarından olan, yaşlandıkça yavaş yavaş bağlarımızın zayıfladığı "Hayal Kahramanları" da farklı bir önem kazanıyor. Dolayısıyla "Kahraman"ın kim olduğu, daha da önemlisi benim(! )kahramanımın kim olduğu da... Kahraman kimdir? Benim kahramanım herkesin kahramanımıdır? "Tarkan" Türklerin kahramanıdır, peki ya Çinliler'e ya da Bizanslılar'a göre... Kahraman olmak için hayat kurtarmak, super güçlere sahip olmak ya da hikayenin mutlu sonla bitmesi gerekli midir? Sanmıyorum, Sunay Akın'ın da böyle düşündüğünü zannetmiyorum. Bence kahraman olmak için insanın hayatında olumlu bir etki bırakmak yeterlidir. En azından benim kahramanım böyledir, daha doğrusu kahramanlarım; zira neredeyse bütün kurgu kahramanlar tektir ve çevresindeki diğer karakterler yan roldedir. Benim kahramanlarımın her birinin yeri benim için apayrıdır. Onların; milyonlar tarafından övülmesine, haklarında sevgi sözleri söylenip, şarkılar bestelenmesine ihtiyaçları yoktur. Belki onlar kendilerinin kahraman olduklarını dahi bilmezler; fakat bu onları adları haykırılan diğerlerinden daha zayıf daha güçsüz ya da daha önemsiz mi yapar? Zaten hangi kahraman "Ben kahraman olacağım!" diye yola çıkar ki? Hepsinin ortak amacı insanlara yardım etmektir, bir ya da bir milyon. Yine "Benim Kahramanım" kusursuz da değildir. O sigara da içer, küfür de eder, belki aldatır da. Zaten kusursuz "Hayal Kahramanları"nı da hiçbir zaman sevmemişimdir. Captain America'ya karşı Ironman, Superman'e karşı Batman bana her zaman daha doğal, daha gerçekçi gelmiştir. Zira kimse mükemmel değildir, neden benim kahramanım mükemmel olmaz zorunda olsun ki. Çok ünlü dört super "Hayal Kahraman"ından bahsetmişken, yine Marvel evreninden "Daredevil" isimli kahramandan da söz etmek isterim. Kendisi Sunay Akın tarafından unutulmuştur belki ama benim favori "Hayal Kahramanı"mdır. Onun için en önemli şey adalettir. Zaten kendisi de part-time avukat, full-time süperkahramandır. Tamamen yozlaşmış bir dünyada kendi adaletini zarar görmüş insanlar adına uygulamaya çalışır. Bu adaleti uygularken can 1 Sunay AKIN, Hayal Kahramanları, İş Bankası Kültür Yayınları, Ankara 2015. almaktan ya da zarar vermekten çekinmez. Özel güçleri bir yana, onu benim için farklı yapan şey hukuk sisteminin işlemediği bir dünyada kendi adaletini uygulamaya cesaret edebilmesidir. İçinde yaşadığımız dünyada da hukukun her zaman haklıdan yana işlemediğini düşündüğümüzde böyle bir cesaret bana çekici geliyor haliyle. Merak etmeyin canım, elime çekiç alıp sokaklara çıkacak halim yok. Benim Kahraman'ım a geri dönelim o zaman. Onun iyi-kötü bir çok özelliği vardır elbette, ama belki de en önemli özelliği beni ben yapmasıdır. Onsuz bir "Ben" düşünemememdir. Bana yaptığı küçük kahramanlık beni değiştirmiş, beni daha iyi hale getirmiştir. Yani kahramanı kahraman yapan aslında benliğimizdeki ve hayatımızdaki vazgeçilmezliğidir. Gün gelip ismi hafızamdan silinse bile benim kahramanım, bana kattığı/kattıkları ile çoktan ünvanını haketmiştir. "Benim Kahraman"ımdan bu kadar çok bahsetmiş ve kahramanlığın beş şartını da genel hatlarıyla tasvir etmişken, küçük bir tespit de yapıp yazımı noktlamak istiyorum. İster çocukken izlediğimiz çizgi filmlerdeki kahramanlar olsun, ister biraz büyüyünce okuduğumuz çizgi romanlardaki ya da izlediğimiz süperkahraman filmlerindeki kahramanlar; onların şanlı zaferlerinde hissetiğimiz bütün diğer duygulardan daha öte, kalbimizin en derinlerinde hissettiğimiz duygu imrenmedir. Hepimiz onlar gibi olmak isteriz; alkışlanmak, takdir edilmek ve sevilmek. Daha da ötesi küçükken, en saf halimizle kurduğumuz hayallerde bile Spiderman'in yüzünü, Peter Parker adını almayız; hayalimizdeki yüz kendi yüzümüz, adımız kendi adımızdır. Eh, daha önce belirttiğim "Kahraman" olmak için gereken niteliklerden biri olan "Kahraman" olmak istemeksizin yardım etme isteği taşıma şartını da göz önüne aldığımızda; Sunay Akın'ın "Hayal Kahramanları"nda işlenen, toplumca "Kahraman" olduğu kabul edilen insan sayısının kurgu kahramanlara oranla azlığının da nedenini bir derece açıklayabiliriz. Ya da diyebilirsiniz ki sen insan doğası hakkında çok kötü düşünüyorsun, haklısınızdır. Son olarak "Hayal Kahramanları" her ne kadar beni tam olarak tatmin etmese de, "Benim Kahramanım"ı, yani hayatımdaki kahramanları bulmamda bana bir yol gösterici oldu. Siz de bu eseri okuyup kendi kahramanlarınızı arayışa çıkabilirsiniz. Unutmayın ki, insanın kahramanları aslında olmak, dönüşmek istediği insan hakkında da fikir verebilir, hayat koşuşturmasında size ışık tutabilir. Bir de aklınızda bulunsun, eğer iyi birer insan olursanız şirinleri hala görebilirsiniz. Altuğ Alsan IR 21302446