SONSUZ DURAKLAR

Belki de hepimiz Oz büyücüsünün hikayesini biliyoruz. Fakat asıl bilmediğimiz şey, bu hikaye vasıtasıyla aralayabileceğimiz kapılar. Kendi potansiyelimize ulaşabilme yoluna açılan kapılar. Kendi ruhlarımıza yapılan bu içsel yolculukların asıl ilginç tarafı ise, belki de daha önce hiç duymadığımız yeni notaları, renkleri, tatları hissedebilmek. Sizlerle de bu yazımda Adam Fawer'ın bu modern Oz hikayesini okuduktan sonra, hem de daha önce üstüne uzun uzun düşündüğüm fikirlerimin nasıl bu hikaye sayesinde somutlaştığını paylaşmak istiyorum. Dorothy, teyzesi tarafından dövülen, bir tek arkadaşı dışında tamamen bu yaratımda yapayalnız olan bir kız. Ve hiç beklemediği bir günde, beklemediği bir anda, bu destansı yolculuğa adım atıyor. Aslında düşünürsek, her birimizin hayatında bir kırılma noktası olduğunu görebiliriz. Bize yollara düşmemiz için bir sebep sunan o küçük anlar. Ve işin enteresan tarafı da neredeyse sekiz milyar nüfusu olan dünyamızda, her birimizin bambaşka hikayeleri olması. Sanki koca bir varlık adına pi sayısını çözmeye atanmış işçiler gibiyiz. Düşünsenize her birimiz farklı bir olasılığı test ediyoruz. Sınırsız farklı seçeneği olan bir yolda, her birimiz farklı bir seçim yapıyoruz. Her birimiz, labirentin girilmedik kısımlarına ayna, ışık tutuyoruz bir nevi. Ve bana kalırsa da tarihteki en tanınmış insanlar, bu büyük varlığın yansımaları. Çünkü onlar önüne çıkan sonları, asla kabul etmeyip, labirentin üstünden bile tırmanmayı ama sonuca varmaya çalışmayı seçenler oluyor. Neden önümüze çıkan engelleri severek atlayamadığımızı düşünüyorum. Her biri hikayenin bir parçasıyken, neden bunlardan keyif almayı seçmiyoruz ki?Bir filmde hapis düşmüş birinin, orada çektiği işkencelere rağmen kurtulup bir şeyleri başardığını keyifle izleyebilirken, neden aynısını kendi hayatlarımıza uyarlayamıyoruz... Bu yaratımda her birimizin uğradığı duraklar vardır. Yolculuğumuzda her bir durak bizde derin izler bırakır ve yavaş yavaş bizi asıl olduğumuz kişiye dönüştürürken, bu esnada o duraklarda tanıştığımız yoldaşlarımız olur. Aynı yöne gitmek istediğimizi düşündüğümüz insanlar. Fakat bu yararımda da her şeyin mümkün olması gibi bu yoldaşlar da bir zaman sonra farklı bir patikaya sapabilir. Hiç beklemediğiniz bir anda sizi arabadan aşağı atabilir ya da sonsuza kadar sizle gelmeye devam edebilirler. Her ne yaparlarsa yapsınlar, bizi olmamız gereken kişiye dönüştürürler aslında. Bu açıdan baktığımızda da arabadan atılabilmek bile zevkli ve enteresan olabiliyor. Dorothy'nin hikayesine bakarsak, bu yolculukta onla beraber olmaya başlayan yoldaşlarını görebiliriz. Uğradığı durakları ve onların bu aslında acınası halde olan kızı nasıl değiştirebildiklerini görebiliriz. Ve en sonunda da vardığı sonuç ne olursa olsun, en azından bir şeyleri yaşadığını bilebiliriz. Kendine özgün koleksiyonuna bir şeylerin eklendiğini, bu yaratımdan da eli boş dönmeyeceğini görürüz. Hayatta her şey mümkünken, sonsuz olasılıklar altında nefes almadan yüzebilirken, tüm bu olaylardan korkmak çok saçma. Sanki uçmaktan korkan bir kuş gibi kıvranmamız, bize bazı şeylerin değişmesi gerektiğini göstermeli aslında. Hangimiz filme gitmeyi sevmedik ki?Hangimiz filmin başrolü olmayı istemedik?Fakat asıl kaçırdığımız nokta da hep bize bir nefes uzakta olması çok saçma. Biz, kendi hayatlarımızın ne olursa olsun başrolüyüz ve bu gözlerden başka birisi de bakamazken hala kendimizi yolda olmadığımıza inandıramayız. Bana bu adil gelmiyor. Tabii ki bu yolculuklarda tek başına hareket etmemiz biraz olanaksız çünkü bazen gerçekten yoğun bir biçimde bizi arkadan çekebilen güçler oluyor. İşte bu esnada da yanımızda olan kişilere tam anlamıyla bağlanmayı göze almalıyız. Bir zaman sonra arkadan bıçaklanmak bile hikayenizde bir yer edindiğini görüyor ve mutlu olabiliyorsunuz. Bu açıdan baya enteresan aslında. Ama anı yaşayabilmek anca böyle mümkün olabiliyor. Geçmişin ve geleceğin sadece illüzyondan ibaret olduğu bu yaratımda, tek şu anda olan, bizimle olan varlıktır şu an. Geçmiş bizi çoktan arkasında bırakmış, gelecekte kendini bizlere hiçbir zaman tam anlamıyla göstermemeyi seçmiştir. Bu esnada da her zamanki gibi seçim bizimdir. Ya şu anı yaşamak, yolculuğun her anından keyif alarak, bunu koleksiyonumuzun bir parçası haline getirmek, ya da zaman illüzyonlarında silinmeyi bekleyip durmak. Onur Şimşek