KIYIDAKİ HAYAT ÇİZGİSİ

Gökler Borluk Var oluşumuzdan bu yana mutlak olarak sahip olduğumuz tek şey, bu hayata, hor ya da hoş kullanabileceğimiz bedenimizle olan başlangıcımızdır. Bu başlangıçtan geleceğimiz herhangi bir konumda, kendi kararlarımızdan doğan seçimler ve bunların ardından getirdiği sonuçlar büyük bir rol oynamaktadır. Alacağımız bu kararlarla kendimize bir hayat çizgisi oluştururuz ve o ince çizgi üzerinde yürürüz. Fakat çok uzun zamandır aklımı kurcalayan durum şudur: Aldığımız bu kararlar gerçekten de bize ait olan özgün seçimler midir? Sıradan bir çocuğu ele alalım; bir sabah saat kaçta kalkıp kahvaltıda ne yiyip üstüne ne giyeceğini annesi seçer. Çocuk, hiçbir söz söyleme ve karar alma hakkına sahip değildir. Hemen hemen tüm insanların çocukluk dönemleri bu şekilde geçip gitmiştir. Bu dönemden sonra birbirlerinin aynısı olan çeşitli hedefler edindirilip, bu hedeflere ulaşma uğruna türlü türlü sınavlara hazırlanırlar ve bunu başardıkları vakit kendilerini öncekinden farklı bir şekilde apayrı bir sistemin içinde bulurlar. Önceki sistem, aile düzeninin getirdiği bir otoriteydi. Artık üniversite hayatıyla birlikte girmiş oldukları bu sistem, onların farklı bir yolda sürüklenmelerine sebep olur. Bu "sistem" diye nitelendirdiğim yapı aslında tamamen soyuttur ve aynı özellikte ve periyotta olan insanların içinde bulunduğu kavramdır. Çevremizdeki insanları dikkatlice gözlemleyecek olursak, hiçbir zorluk çekmeden fark edebiliriz ki hemen hemen tüm insanlar aynı şekilde davranır. Örneğin, sabah dokuz-akşam beş mesaisi, hemen hemen tüm çalışanlar için geçerlidir. Hepsinin giyim kuşamı, konuşma şekilleri ve kibarlık seviyeleri aynıdır. Fakat, biz kendi aldığımız kararlarla hayat çizgimizi rahatlıkla öteki insanların hayat çizgilerinden ayırabilirdik. İşte hayat çizgimizi öteki insanlarınkinden ayırmamıza engel olan ve hepimizi birer robot gibi gösteren unsur, sistemin bilinçaltımıza yüklediği ve yapmadığımız takdirde kapılacağımız başarısız olma korkusudur. Sistemin bize aşıladığı bu başarısız olma korkusu yüzünden birçok insanın aldığı kararlar artık saf ve mahrem değildir. Yapmış olduğumuz her seçime, çıkarılması imkansız olan inatçı bir leke bulaşmıştır artık. Yalnızca hayatımızın ileri dönemlerinde yapacağımız seçimlerimiz için özgün olma umudu vardır. Sistem, süratle akan bir nehir gibidir ve bizi nereye atacağı bellidir. Bu hiddetli akıntıya karşı direnen nadir insanlar da vardır ki işte onlar olmayanı oluşturanlardır. Elimizin altında olan telefon, bilgisayar, otomobil onların başyapıtları ve olmayanı oluşturma biçimleridir. Eğer o insanlar sisteme karşı isyan etmeyip o akıntıya bıraksalardı kendilerini, günümüzdeki imkanlarımız daha kısıtlı olacaktı. Kendini sistemin akıntısına bırakmış ve bırakmaya devam eden her bir birey sebebiyle şu anki imkanlarımız daha da kısıtlı olmaya devam edecektir. Kendime dönüp baktığımda görüyorum ki, bu zamana kadar ne kadar da çok akıntı ileriye doğru sürüklemiş beni. Geldiğim bu konuma hep o çıkarılamayacak lekelerle dolu seçimler getirmiş beni. Bu seçimlerin arkasındaki zengin olma, güçlü olma, aile kurma gibi amaçlar da hep sistemin üzerimde kurduğu basmakalıp olgularmış. Benim de her insan gibi olmayanı yaratma imkanım varken ve nehrin kenarından sarkan o dalı tutup akıntıdan kurtulabilecekken, bu potansiyeli kullanmayıp göz göre göre o nehrin akıntısından kurtulmamak, insanlığın yenilikten mahrum bırakılarak bir darbe daha yemesi demektir. Bilinçaltımızda birikmiş ve "çöp" olarak nitelendirebileceğim sistemin bu basmakalıp dayatımlarından kendimizi arındırmamızın çözümü oldukça basittir. Sadece kendimiz olmalıyız. Sanki ortada yapmamız veya olmamız gereken herhangi bir şey yokmuş gibi hareket etmeliyiz. Eğer doktor, avukat, mühendis gibi alışılageldik mesleklerden birini seçmememiz durumunda, hayatımızın kötü olmayacağını veya parasızlıktan ölmeyeceğimizi bilmemiz gerekir. İşte bu noktada belki de, kendimize olmayanı yapma ve sıradanlıktan sıyrılma imkanını vermiş oluruz. Hayat çizgimizin yönünü değiştirmiş oluruz başka bir salt olgu olan otuz yaşına kadar evlenmiş olma kuralını tanımazsak. Tek yapılması gereken, nehrin kenarındaki o dalı tutmak ve kıyıya çıkmak. O kıyıda benliğimiz her daim bizi kucaklamayı bekliyor olacaktır.