FİL

Unutmak istediklerimi silebilmek istiyorum. Çok sevdiğim bir kitabı tekrar ilk kez okumak için. Ya da kötü biten bir ilk aşkı silmek ve rüyalarımda daha fazla onu görmemek için. Ağlayarak uyanmamak için veya artık yaşamayan biriyle tanıştığımı unutmak için. Daha çok mutlu olmak ve daha az üzülmek için. Tanıdığım insanlarla tekrar tanışmak istiyorum mesela. Gerçekleşmemiş olasılıklar beni büyülüyor. Bir ağacın tırmanılmamış dalları hepsi. Acaba aynı olur muydu diye düşünüyorum. İnsanlar bu yüzden alkol ve uyuşturucu kullanmıyor mu zaten? Bence haklılar. Ertesi sabah baş ağrısıyla birlikte tekrar hatırlayana kadar her şey unutuluyor. O akşam başka bir akşam oluyor: Hiç yaşanmayanların ve yaşanacakların akşamı. Böyle bir şans varken neden ayık gezesin ki? Nedeni bu: Tekrar hatırlamak. Tekrar hatırlamak çok daha zor. Her akşam unutuyorsun ve her sabah taptaze hatırlıyorsun. Yanında olmadığı dank ediyor kafana. Hayatının mutsuzlukla geçtiğini hatırlıyorsun, sanki hayatının mutsuzluğu beş dakika önce; uyandığın anda hayatına girmiş gibi. Alkol ve uyuşturucuların yıkıcı etkisi her probleminin bıraktığın yerde olması bence. Karaciğerden ve alınan yanlış kararlardan daha öte bir şey. Mutsuzluğunu tekrar toparlayıp önüne seriyor, daha büyük, daha yeni problemlerle. Ölmekten korkmayan bir insanın gözünü korkutan şeyler bu problemler. "Senin akıl defterin benim zaten" dediği günleri unutmak istiyorum. Paşa paşa hatırlıyorum çünkü. Gittiğinden beri fil gibiyim. Sadece belli şeylerde en azından... Seçici fillik yapıyorum. Her zamanki gibi, tanıştığım insanların isimlerini saniyeler sonrasında unutuyorum. Kendi telefon numaramı unutuyorum. Akıl defterim yanımdayken de unutuyordum. Kızardı bana bir de özel olan her günü unuttuğum için. Cevap veremezdim hep haklıydı. Akıl defterim oydu ve şimdi unutmak istediğim şeyler var. Onu yüreğimden dışarıya çıkardığımdan beri içeride her gün yağmur yağıyor. Onunla geçen yılların ardından değişiklerden hoşlanmadığımı unuttum. Gittim gönlümü değiştirdim. O da hoşlanmıyor olacaktı değişikliklerden; bir daha onu görmedim sonrasında. Yine de zihnimin her köşesinde benim için çok özel birine ait saç tokaları vardı. Onu kafamdan silmem gerekiyordu. Aşırı pohpohlanmış bir filmdeki sürekli saçı değişen Clementine'ı silmeye çalışan zavallı Joel gibi. Filmdeki değişken zaman akışını izleyicinin gözüne sokmak için boyayıp duruyorlardı kadının saçını. Defterimin saçları hep gün batımıydı. Ekranda hareket eden imgelerin insan beyninde yaratabileceği etki oldukça şaşırtıcı. Zira, film beni yıkıp geçiyordu resmen. Unutmak üzerine olan bir film, başıma neler geldiğini bana hatırlatıp duruyordu. Çok sevilen ve bunca zaman pohpohlanmış olduğunu sandığım film yüzünden daha çok istiyorum şimdi unutmayı. Eternal Sunshine Of The Spotless Mind izledikten sonra aklına karpuz kabuğu düşen bir eşeğim resmen. Her mutlu sahne boğazımda takıldı. Zaten unutmak isteyen birisi için oldukça korkunç bir film. Türkçe'ye de Sil Baştan diye çevirmişler. Konusu kısaca beyin formatı. Eh, uygun bir isim yani. Filmdeki operasyon, mutsuzluğa gitmekte olan bir ilişkiyi kafadan silip süpürüyor. Oturup baya hayalini kurdum film bittikten sonra. Bence üzücü olan, unutmanın karanlık tarafı. Geri alınamayan bir işlem çünkü. Tekrar hatırlamak yok. Ne iyi ne kötü; hiç ayrılmamışız ve hiç birlikte olmamışız sanki ama operasyon yalnızca birisini silmeyecek filmdeki gibi. Son birkaç yılı tamamen sileceğini düşünüyorum. Acaba ilk buluşmamız silinince Ankara'daki yegane opera binası aklımdan silinir miydi? Her sabah önünden geçmek yorucu oluyordu. Hayalimdeki akıl silme operasyonu bu. Gıcır kafalar, gülen suratlar. Sonra da yoluna devam edeceğim. Hiçbir şey olmamış gibi. Yeni insanlarla tanışacağım ya da yeni olduklarını sanacağım en azından. Sonra da rüyalara onlar girecek. Başkaları. Mutsuzluk kotamı başkalarıyla dolduracağım. Her zaman sevdiğim şeyleri ilk kez yaşayacağım. Hep takip ettiğim sanatçıların işleri yine ağzımı açık bırakacak mesela. Zamanı geldiğinde ilk kez aşık olduğumu zannedeceğim belki. Kim bilir? Ortamlarda da "Eternal Sunshine Of The Spotless Mind çok over-rated bi' film abi yaa" diyeceğim daha izlemeden. Hep ön yargılıydım zaten, buna da kızardı akıl defterim. Ön yargı kalacak, değişim gidecek. Ta ki tekrar mutsuz olana kadar. Belki tekrar silerim bir şeyleri. Farkında olmadan başımı tekrar belaya ve hüzne sokacağım eminim. Zaten gittiğim yollardan bilmeden tekrar geçerdim büyük ihtimalle. Arada bir 'Geri Dönüşüm Kutusu'nu boşaltmak lazım sonuçta. Hem insanlar da böyle söyledi zaten hangi bölümde okuduğumu söylediğimde. "Ooo bi' format atarsın artık!"