ADEM İLE HAVVA

Yaratılıştan evveli ve sonrası, belki de hiçliğin öncesi ve sonrası olur bilinç, bilinenler bir yığın olur ve bir noktada açığa çıkar, orada ise biz kendimizin farkına varırız. Nebahat Karataş'ın "Retrospektif Sergisi". Aniden sergide bir tablonun önünde kalakalıyorum öylece. Az önce yazdıklarım zihnimden akıp gözlerimin önünde vuku buluyor sanki. Sergideki "Adem ile Havva" tablosunun karşısında, siyah çerçevesinin içerisindeki o parlak renkler ile... Belki de kendi açmazlarım başlıyor. Adem ile Havva'nın bilinçlerinin açığa çıktığı, yani kendi vücutlarının farkında olduktan kısa bir süre sonra. Herhalde cennetten kovuldu kovulacaklar. Elmayı yemişler ve sevgileri onları bir günaha birlikte sürüklemiş, eleleler. Başlarında birer ateş halesi, günahlarını temsil ediyor büyük bir ihtimalle. Çıplaklıklarını yapraklarla örtmeye çalışıyorlar ama o ne güzel utanış! Tablonun daha fazla detayına girmeden ki siz neler olduğunu görüyorsunuz zaten- bana hissettirdiklerini sizlere aktarmak istiyorum. Tablonun karşısındayım, tabii kısa bir zaman önce Adem ile Havva hakkında bir şeyler okumuşum veya düşünmüşüm ki beni bu kadar derinden etkiledi bu eser. Tablonun karşısında birey olarak, belki de inançlarınız kapsamında ve doğrultusunda kendinizle özdeşleştiriyorsunuz karakterleri. Ben; diyorsunuz, bunlardan geldim. Bu "günaha" bulanmış iki et parçasından. Ama daha sonra, onlarında sizin gibi insan olduğu geliyor aklınıza ve aslında zamanın ve belki de mekanın başlangıcında oldukları. Beni onlardan ayıran şey ne? Onların cennetten kovulmasına neden ne? Eğer Tanrı'nın koyduğu bir yasağı çiğnemeleri ise asıl sorun, milyarlarca insan her gün milyarlarca yasağı çiğniyorlar ve illegal bir şekilde birçok elma yiyorlar! Yok, eğer mesele elma yemek değil de, elma yedirene itaate etmekse ve eğer cennetten kovulmanıza vesile bu kırmızı elmayı yaşlı elleriyle sunan cadı ise işte burada nefis, öz veya duygular düşüncelerimi işgal ediyor. Dedim ya tablo zihnimde o kadar çok geçiş ve duygular arası akışa neden oldu ki tarifi imkansız duygular içerisine girdim. Yazıya dökmek ise bir hayli zor bu hali. Cennetin çiçekler ve hoş bir mekan ile tasvir edilmesi bile, belki cennet yeryüzüdür, insan eli değmeyen her yerdir cennet diye düşündürüyor. Ama Havva'nın elmaya dokunması gibi, elini sürüyor o güzelliğe ve günah işlemiş oluyor. Belki de cennete ihanet ediyor. Eğer cennetimiz yeryüzüyse, çoktan küstürmüşüzdür diye düşünceler geçiyor aklımdan. Bu yoğun duygular tablonun karşısında çivi gibi çakılıp kaldığımı fark etmemle bir anlığına sekteye uğruyor. İnsanların garip bakışları arasında zihnimi toparlayıp, bizden nefret eden, üzerini beton ile örttüğümüz toprağa basıyorum ve metroya biniyorum. Kulaklığımda Farsça bir şarkı, içerisinde Adem ile Havva geçiyor ve birbirlerinin siyah gözlerinden bahsediyorlar. Şarkının bir yerinde meali şuna denk gelen bir cümle geçiyor; "Ben aşık olunca şeytan benim adıma secde etti Adem daha topraksı oldu ve Alem Ademe secde etti."* Şarkının sözlerinde kaybolurken, yoksa Havva'nın aşkını ilan etme biçimi miydi elmayı dalından koparması ve belki de Ademin zihnini, bilincini açığa çıkarması ve Havva'yı fark etmesi. Bir tablo üzerine zihnimde gerçekleşen mülahazalar belki bu kadar yoğun olmamalı, belki çoğu insanın iki adımı arasındaki bir bakışı ve düşüncesi kadar olmalı benim de düşüncelerim ve hislerim. Fakat her ne kadar mit de desek, efsane de desek veya inanç da desek, insan bir başlangıcı olduğunu ve bu başlangıcın açığa çıkma sebebini çok merak ediyor. Yoksa şuan yaşananlara anlam vermek çok güçleşiyor. Temel günahı bilmek belki de her şeyi aydınlık kılacak.