SUSMA, SAVAŞ!/ Beyza BOZDAĞ

Eşit olmak birisi için ne ifade etmelidir? Her canlının eşit haklara sahip olduğunu savunup başkalarına yukardan bakmak gerçekten mantıklı mıdır? Hangi akıl yoksununun fikridir bir ırkın, bir cinsiyetin ya da bir dinin öbüründen üstün olabileceği düşüncesi? Belki bir iki insanın inanması normaldir böyle bir düşünceye ama yüzyıllarca bir değil milyonlarca insan takip etmiştir bu fikri, eziyet etmişlerdir başkalarına sırf kendilerini üstün sandıkları için. Böyle bir fikre insan nasıl inanabilir ve yıllarca bunun yüzünden başkaları acı çekip, hayatlarını nasıl kaybedebilir hala anlayabilmiş değilim. Bütün insanların sadece iki basit hücrenin birleşip çoğalmasıyla oluştuğu ve aslında herkesin bu hücre yığınından ne eksik ne de fazla olduğu gerçeğini artık hepimizin kabullenmesi gerekir. Bütün yapıtaşlarımız aynıdır aslında. Sadece DNA'mızdaki binde birlik kısımdır farklı kombinasyonları yaratan. Peki, aslında bu kadar birbirine yakın olan insanoğlu cinsiyetler arasında bile ayrımcılık yapmayı nasıl başarmıştır? Özgürlük ve eşitlik gibi kelimelerin varoluştan beri lügatte bulunduğu bu dünyada kadınlara yıllarca ikinci cinsiyet gözüyle nasıl bakılabilmiştir? Peki, bütün bu soruları bir kenara bırakalım asıl merak ettiğim bazı kadınların bunu kabullenip nasıl yaşayabildiğidir? Evet, tarihte gerçekten bu durumu kabullenip pes eden kadınlar olmuş, kendileri için savaşanlara bile yan gözle bakmışlardır. Ama şu bir gerçektir ki bizim için savaşanlardır bu gün bile hala gururla hatırladıklarımız. Uzun zamandır izlediğim en iyi filmlerden biri olan 'Diren!' de bu gururla hatırladığımız bir avuç kadının hikayesini konu alıyordu. Bir avuç diye bahsediyorum ama bir avuç olmalarına rağmen dünyanın dengesini değiştirecek şeyler başarmıştı bu insanlar. Kimisinin canına mal olmuştu başardıkları, kimisi aylarca hapiste sürünmüştü, kimisinin çocuğunu almışlardı elinden ama son zerresine kadar değmişti çektikleri acıların. Filmi izlerken bu noktaya aslında ne kadar çaba sarf edip, kayıplar vererek geldiğimizi anlamış ve bu çabaların boşa gitmesini engellememiz gerektiği sonucuna varmıştım. Evet; dünyada hala acı çeken, tecavüze uğrayan, hakaret edilen kadınlar vardı. Onlara susmaları gerektiği, haksız oldukları, güçlerinin kendilerini savunmaya yetmeyeceği söyleniyordu. Ama hepsinin bu sözlere kulaklarını kapatıp direnmeleri lazımdı. Direnmeleri gerekliydi ne pahasına olursa olsun Maud gibi, Edith gibi, Violet gibi, Emmeline gibi. Bu noktaya böyle gelinmişti ve böyle de korunması gerekliydi. Susmak hiçbir zaman bir çözüm değildi, olamazdı da. Kadın olmak hiçbir zaman zayıf olmak, güçsüz kalmak, susup oturmak anlamına gelmemişti ve gelmeyecekti de. Hiçbirimizin susup oturmaya hakkı yoktu; geçmişte bizim için savaşanların savaşını bitirmeli hala bu yüzyılda bile kadına şiddet uygulayıp, hor gören düşüncelerin yok olmasını sağlamalıydık. Bunu başarabilmek için de önce kadın olmanın kendimiz için ne anlam ifade ettiğini bulmalıydık. Kadın olmak benim gözümde kalkıp konuşmaktı, kadın olmak herkesle eşit haklara sahip olmaktı, kadın olmak anne olmaktı, kadın olmak doktor, bilim insanı, başbakan, öğretmen, sporcu olmaktı. Kadın olmak özgür olabilmekti her konuda. Kendimiz inandığımızda özgür olduğumuza, karşımızda kim olursa olsun onu inandırmak da buna çocuk oyuncağı olacaktı. Evet, hala bazı insanlar olacaktı susmamız gerektiğini söyleyen, bazıları olacaktı yolumuza çıkan ama her ne pahasına olursa olsun direnmemiz gerektiğini unutmamalıydık. Hepimiz aynı maddelerden yapılmıştık ne birinden eksik ne birisinden fazla. Aynı havayı soluyor, aynı gökyüzüne bakıyor, aynı dünyada yaşıyorduk. Aynı haklara da sahiptik. Hiçbir zaman teslim olmayacaktık, hiçbir zaman da savaşmaktan vazgeçmeyecektik. Ve dünyadaki herkes kadın olmanın özgür olmak anlamına geldiğini anlayana dek bu savaş da devam edecekti.