Karanlıklardan Aydınlıklara Dönüş

Zweig'ın Bir Kadının Yaşamından Yirmi Dört Saat'ini bitirmek üzere ilerliyor, kitabın son sayfasıyla içimde biriken çaresizlikle sıkılıyorum. Hayatımı bomboş geçirmiş olmanın verebileceği hissiyattan korkuyorum. Ne tuhaftır ki insan yaşamaya değer bulabileceği en ufak bir şeye bile ne kadar çok sarılıyor, amaçsız dahi olsa. Daha doğrusu amacı belli bir şeye hizmet etmiyor dahi olsa. Sonunda kendisini adeta bir kuş gibi sürükleyen şey, yalnızca kendisini memnun etmiş olanın peşinden gitmek de olsa... Evet, "Bir kadının yaşamından yirmi dört saat "ancak belki bu kadar düşündürücü olabilirdi. Zweig insanlığın aslında yüzyıllardır peşinde olduğu bir gerçeği, başta okuduğunuzda belki fark ettiremeyecek kadar ustalıkla gizlemiş satır aralarında. Öykü okumanın bu yanını işte çok seviyorum. Her şey çok basit. Ama hiçbir şey basit değil. Yaşamak, yalnızca kalp atışlarının ritmik hareketlerinin ömür boyunca düzenli tekrarlanması değil... Akıl, irade, vicdanın insana yüklediği sorumluluğun farkında bir hayat sürmenin ismi. Sorumluluk deyince kulağa bir zorunluluk gibi geliyor, popüler kültürde adeta kaçılması gerekiyormuş gibi. Ama bu sorumluluk başkasına değil, kendimize. Hayatımızın amacını bulmak ve ona doğru koşmak. Sonsuzluğa koşarcasına. Sonsuz olmak, bir tutkuyla yaşamayı gerektirir. Bu tutku bizi bir hedefe götürür. Ulaşılmak istenen nokta yüce olsa da olmasa da her insan hayatında arar bunu. Çünkü belki de içindeki boşluğu ancak bununla doldurur. Boşluğu mu sonsuzluğu mu? Hiçliği mi varlığı mı? Birbirinin eş anlamlısı olabileceğini tahmin edemezdim, zıt anlamlı bildiğimiz ifadelerin. Ta ki birileri fark ettirene kadar. Sanatçıların varlıklarıyla dünyamızı süslerken aynı zamanda aydınlatması, ne kadar hoş değil mi? Tüm bunları düşünürken, hayatının anlamını bulduğunu zannedip bulduğu şey karşısında ezilen bir kadının çaresizliğini en derinlerimde hissettim. Hayatında hiçbir amaç yokken, amaç bulduğunda kendini ona adayıp kendisini adadığı şey karşısında parçalanan bir kalbi, parçalanan bir yürekle gördüm. Ancak ilginç olan şey, sonunun hüzünlü olması değil, bir insanın bulduğunu zannettiği anda dahi kendini bu sonsuzluğa nasıl da adayabildiği. Her şeyden geçecek kadar, kendinden geçecek kadar bir adayış. Ne derece bir susuzluk varsa, o derecede içilen su! Olaylar üzerinde düşündüğüm zaman, hayatın hep bir tiyatro sahnesine benzediğini düşünürdüm eskiden. Zengin fakir, güzel çirkin hepsi aynıydı aslında. Hepsi insandı ve sahip oldukları her şey sahnede oldukları süre içerisinde gerçekti, geçerliydi. Ve kendimce hayatın ne olduğunu çözmüştüm. Evet , hayat herkesin aslında aynı olduğu, farklı rollerde farklı şekillerde de olsa bir noktada bütünleştiklerini gördüğüm yerdi. Hayatın bir amacı vardı. Tek bir amacı yoktu belki ama, herkesin ortak tek bir amacı vardı. Ne yazık ki herkes bunun farkında değildi.(Ben de şimdi sürprizi kaçmasın diye söylemeyeceğim. ) Zweig, bu gerçeği bir kadının hayatını yaşadığı, ama aynı zamanda hayatını kaybettiği bir yirmi dört saati anlatırken beni ne kadar da anlamıştı. Hem de benim asla anlatamayacağım ufak nüanslarla bu fikri vermeyi öylesine başarmıştı ki, içimdeki bütün açlığın, canlılığın, isteğin yeniden dirildiğini hissettim. Herkese koşmak, anlatmak istedim. Belki de yalnızca acımı paylaşmak istedim, yıllar yılı içimi kemiren. Çünkü biliyorum; Belli bir hedefi olmayan her hayat bir hatadır. Ve hatadan doğruluğa dönüş, karanlıklardan aydınlıklara dönüş gibidir. Yeni ufuklar, pencereler açar ve her şeyi çok daha net görüp her birine yeni anlamlar kazandırmamıza sebep olur. Belki de hepimizin kendine bir dönüp, varlık sebebini , amacını sorgulama zamanı gelmiştir. Siz ne dersiniz? Süreyya GÜDER Pablo Picasso