HAKKARİ'DE BİR ÖĞRETMENİN ÇAĞRIŞTIRDIKLARI

Her insan kendine yabancılaşır, her seferinde aynaya baktığı zaman, kendisinde, son gördüğü zamandankinden hiçbir eser kalmadığını hisseder. Özellikle ruhsal derinliklerinde kayboldukları zamanlarda kendilerine dönüp baktıkları zaman hiçbir insan kendisini eskisi gibi görmez, kendisi ile yeniden tanışır. Kendisini ilk kez görmüş gibi olur çünkü o insan yediği yoğun darbeler sonucu kendisindeki değişimleri göremeyecek kadar yoğun olur. Yepyeni bir kişiliği ile kendisini gördüğü zaman ise kendisini kendisine yabancı hisseder, kendini tanıyamaz. Hakkari'de Bir Mevsim adlı romanda adını öğrenemediğimiz odak figür aynı duyguları paylaşır. Her gün aynaya bakıp her seferinde aynada farklı birini görmektedir. Roman, odak figürün fırtınaya kapılıp soluğu Hakkari'de alması gibi ironilere sahip olduğu için düşündürücü bir kitaptır ve odak figürün ne geçmişi, ne de ismi öğrenebilir ve bu durum aslında hayatın ironilerine ve bilinmezliklere dolu olduğunu gösteriyor bence. Herkesin hayatı aslında ironilerle, çelişkilerle dolu bence çünkü kurcalanan her şeyde bir mantık hatası söz konusu. Bu çelişkilerden bahis açıldığı zaman aklıma siyasilerin içinden kurtulamadıkları çelişkiler geliyor. İstisnasız her siyasi bu çelişkilere istemeden de olsa düşüyor çünkü siyasetlerini her zaman birbirlerine göre yapmak istiyorlar. Bunun dışında aklıma gelen bir başka çelişki ise insanoğlunun sürekli kendine zaman ayırmak için çalışıyor olması. İnsan ömrünü çalışarak geçiriyor ve çalışmalarının tek amacı ise rahat bir yaşam sürme isteği oysa ki bir süre sonra insanlar bu rahatı elde etmeye çalışırken rahatlarından ödün vermeye başlıyor. Bence bu insan hayatındaki en büyük çelişki. Hakkında yazmak istediğim bir başka konu ise belirsizlik, bu konu aslında çok uzun bir konu ama benim değinmek istediğim belirsizlikler insanların kafasında oluşturulmaya çalışılan belirsizlikler. İnsanlar kendi tarihleri konusunda bile bilenmeze sürüklenmeye çalışıyor. Haddini aşan televizyon proglarında tartışmalar görüyoruz, insanların en hassas oldukları konularda uydurma delillerle belirsizlik yaratmaya çalışıyorlar. Bütün üst düzey siyasiler bu konuda aynı politikayı izliyorlar bence, insanların doğru bildiklerini belirsizleştirip kendi fikirlerini empoze etmeye çalışıyorlar, böyle yapıyor olmaları insanların benliklerinden, tarihlerinden şüphe etmelerine yol açıyor bu yüzden bu durumu çok zararlı buluyorum. Kitapta gördüğüm, bahsetmek istediğim bir başka konu ise yoksulluk. Türkiye'de iki farklı durum var bana sorarsanız. Biri insanların barış ve varlık içinde yaşadığı, eğitimini alıp güzel bir yaşam sürdüğü bir yaşam. Diğeri ise insanların sefalet içinde, savaş durumunda, tehditler altında yaşadığı bir durum. Türkiye'nin bir bölümü iki dakikalık elektrik kesimine sinir olurken Türkiye'nin diğer bölümü elektriğin ne olduğunu dahi bilmiyor, bence Türkiye'de birbirini görmeyen iki farklı toplum var. Bu roman ise yoksul toplumu elit kesime tanıtmaya çalışıyor bence ve bu açıdan bu romanı takdir ettiğimi itiraf etmeliyim. Bu kitabın içeriğinde en dikkatimi çeken kısım ise Suryani olan kitap satıcısı ve bu kitapcının betimlemesi. Ben, romanın bu kısmının hiçbir ironiye, hiçbir abartıya sahip olmadığını, doğrudan gerçekleri yansıttığına inanıyorum. Bence kimsenin Türkiye'nin kütüphanelerle sağlamaya çalıştığı imkanlardan faydalanmak gibi bir derdi yok. Toplum olarak özeleştiri yapmamız gerekiyor ise bence ilk sırada gelen şey tembelliğimiz, keşfetme arzumuzun olmaması. Gözlerimiz kapalı, açmamak için diretiyoruz, televizyon dizilerindeki toz pembe hayatları görmek için gerçek hayattaki tozları görmemek için kendimizi zorluyoruz. Ayrıca romanın sonlarında, hatırladığım kadarıyla, Suryani tüccarın bütün kitaplarını yakıyorlar, buna dünya üzerinde yüzlerce farklı örnek bulabiliriz, Türkiye'de ise hatırladığım bir tane örneği var ancak hepsinin en üzücü yanı, toplumların bu kitaplara hiçbir zaman sahip çıkmamış olması. Gerek olağan üstü olaylara sahip, anlaşılması ve algılanması zor bir roman olması, gerek gerçekleri sorgulatmak konusundaki başarısı ile, çoğu olgulara ayna tutan bu romanın gerçekten çok güzel bir roman olduğunu düşünüyorum.