Evrenin Sönüşü

"Bir tek veya milyon, fark etmezdi. Çünkü birinin ölümü her birinin ölümü gibiydi. Çünkü her insan bir evrendi ve her ölüm 'evrenin sönüşü' demekti. Bu yüzden tek masumun dahi öldüğü yerde hiçbir haklı gerekçeden söz edilemezdi. Savaş insanı canavarlaştırıyordu ve insanın insana ettiğini kimse kimseye etmiyordu"(Bekiroğlu 2012). Savaşlar... Barışlar... Yine savaşlar... Tekrar barışlar... Ve yeniden savaşlar... Sessizlik... Herkes susmuş, herkes yummuş gözlerini, kapamış kulaklarını, kapamış kalplerini sonsuz sessizlikle ve hiçlikle. Hiç kimse göremez, duyamaz, konuşamaz olmuş. Hiç kimse sevemez olmuş. Sevemez olmuş insanoğlu kendi kibrinden başka hiçbir şeyi, bir ona çalışır, bir ona didinir olmuş. Unutmuş başka her bir şeyi, ağaçları, doğayı unutmuş, kedileri, köpekleri, kuşları, hayvanları unutmuş, çocukları, insanları, insanlığı unutmuş insanoğlu. Ama bu günlerde en çok da çocukları unutmuş, onları kullanır olmuş. O masum, küçük insanlara, kendi küçük hayatlarının yanından bile geçmeyecek kadar küçücük ve çıkarsız hayatları çok görmüş. Bu fotoğraf, bu unutulmuşluğun gerçeğe doğru acımasızca yol alışı adeta. Bir asker tarafından ölümün sonsuz sessizliğinden yaşamın renkli kıyılarına geri getirilen bir bebeciğin hikayesi... Bu fotoğrafın içinde ne acılar, ne ayrılıklar, ne yaralar, ne yalnızlıklar gizli. Ancak bu fotoğrafın arkasında gizlenen ve o yavrucağın hayatından taşan hikaye sadece 'bizim' için bir hikayeden ibaret, oysaki onun için hiç tahmin edemeyeceğimiz kadar gerçek! O, bizim gibi çocuk olmanın getirdiği masum şımarıklıkla çok istediği bir oyuncak için saatlerce ağlayamadı hiç. Annesi onu balla börekle besleyemedi, ayakları sendeledi, yere düştü diye koşa koşa yanına gelemedi, kanayan dizlerini öpüp en güzel ilaçla, sevgisiyle alamadı acılarını. Hatta dizi değil, her yeri kanadı da cansız, yerde yatan annesi onun acılarını sarmaya koşamadı. O, küçücük yaşında hepimizden güçlü artık! Keşke olmasaydı, keşke güçlü olmak zorunda bırakmasalardı. Oysa ben çocukken ne de masumdu hayat... Hiç sataşmamıştı bana, hiç yormamıştı beni. İstediğimi yer, istediğimi giyer, istediğimi yapardım. Korktuğum tek şey annemin babamın bana kızması, gece gördüğüm kabuslar ya da abilerimin beni onların bütün kıymetiyle sakladıkları eşyalarıyla oynarken bulmalarıydı. Keşke hep öylesine güzel kalsaydı her şey demeye bile yüzüm yok artık! Keşke o yüreği hepimizden güzel çocuklara güzellikler yaşatıp hiç üzmeseydi hayat! Keşke... Keşke onlara da benim gibi dağlarda koşup oynayabilme izni verseydi, keşke onlar da bisiklet sırası beklemenin heyecanını tadabilselerdi, keşke onlar da zillere basıp kaçmanın tatlı munzurluğunu yaşayabilselerdi, keşke kötü rüyalar gördükleri gecelerde anneleriyle babalarının arasına yatma iznini bütün tatlılıklarını kullanarak alabilecek kadar zamanları olabilseydi. Ve keşke onlar da terli terli soğuk su içtikleri için azar işitebilecek kadar şanslı olabilselerdi, hatta hasta olma nedenleri de sadece bu olabilseydi. Savaşın getirdiği açlık, susuzluk, pislik, üstüne üstlük cinsel istismar, işkence ve şiddet... Daha sayamadığımız çünkü bilmediğimiz nice şeyler olmasaydı, yaşanmasaydı. Dünyada bu kadar kötü insan varken bunlar o küçük, suçsuz ve masum meleklere reva görülmeseydi. Neden insanoğlu, neden? Neden hala savaşları, sonuçlarını düşünmeden yalnızca çıkarları için çıkaran canavarların lehinde davranıyorsun? Neden bu haksızlığa ve adaletsizliğe kalkıp sesini çıkarmak yerine sadece susup görmeyip duymayıp kendi sessizliğinde saklanıyorsun? Ben söyleyeyim; çünkü korkaksın! Çünkü korkağız. Çünkü korkağım. Her birimiz bizim başımıza gelmesinden korkarak ve saklanarak adeta sessizlikle saklambaç oynuyor ve dizlerimizi göğsümüze çekip soluk soluğa bir köşede saklanıp aman bize bir şey olmasın diyerek, güzel bir hayat sürüp ölmeyi bekliyoruz. Bize dokunmayan yılan bin yaşasın da başkasına ne olursa olsun değil mi? Değil! Fotoğrafla karşılaştığımda dakikalarca gözümü ayıramadan ona, o masuma bakarken buldum kendimi. O kim bilir kimin kanıyla kaplı olan minicik ayacıklarına, küçücük bedeninden süzülen ağır acılara, içinde oluşan büyük derin boşluklara ve askerin kocaman kalbiyle merhamet dolu, sıcacık sarılışına öylece bakakaldım. Sorguladım hayatımı, amaçlarımı, isteklerimi, üzüntülerimi, acılarımı ve beklentilerimi. Her şey boş geldi bir anda, çok ama çok boş. Tarifsiz ve çaresiz bir acı kalbimi sardı, sıktı ve boğdu sanki. Hayatın korkamayacak kadar kısa ve acımasız olduğunun bir kez daha farkına vardım. Ya bu hayatta cesaretini toplamalı, bu kadar acıyı kaldıramayacak kadar küçücük ve masum bir kalbe sahip olsan da, her türlü zorluğa, yalnızlığa, acıya göğüs germeli ve kazanan olma mertebesine ulaşabilmelisin ya da çoğumuzun yaptığı gibi, sadece görmeyip duymayıp susup bir köşede ölmeyi beklemelisin, bunu anladım. Bu dünyadan öylece geçip gitmeden bir şeyler görebilmenin, tadabilmenin ve yaşayabilmenin koşulları bunlarmış, bunu anladım. Her gün yaşam savaşında binlerce evren sönüyor; binlerce masum, hayata yenik düşüyor ve gözlerini sonsuz huzur için yumuyor. Ama böyle olmak zorunda değil; biz susmak, korkmak ve yaşananların sineye çekilip unutulmasına izin vermek zorunda değiliz! Biz bu koşullara uymak ve onların istediğini yapmak zorunda değiliz! Artık hiçbir insan savaşlar yüzünden, bizim sessizliğimiz yüzünden ölmesin! Yapamaz mıyız? Onlara inat bal gibi de yaparız bence!