BİR FİLMDEN BİR İNSANA

Bu yazımda sizlere insanın hayalleri, gerçekleri ve toplumun bu hayaller ve gerçekler üzerindeki etkilerinden bahsetmek istiyorum. Bu konuyla ilgili bana farkındalık sağlayan materyellerden biri ise Hayallerin Peşinde (Revolutionary Road) isimli lm. Bana kalırsa son yıllardaki psikolojik dram türünün en iyi örneklerinden biri olan lmin aslında öyle çok da komplike bir konusu yok. İkinci Dünya Savaşı sonrası Amerika'da yaşayan bir aile, bir kadının hayali ve aile içi çatışmalar... Çok sade, çok gerçek ve çok derin... Ve lm, biraz sert bir şekilde de olsa, bizleri ana karakterler April (Kate Winslet) ve Frank (Leonarda DiCaprio)'in çatışmaları üzerinden bu zamana kadar bir şekilde gerçekleşmemiş hayallerimizi sakladığımız yerlere götürüyor ve bu zamana kadar o hayallerin önüne geçen her şeyle, kendimizle bile, yüzleşiyoruz bir nevi. Paris olması önemli değil, yeter ki bir yer olsun. diyor lmde April. Bir çaresizlik üzerine kurulan bir hayal daha güzel ve aynı zamanda daha gerçek anlatılamazdı bence. Çünkü hayatımızın bir döneminde, veya her zaman, kaçıp gitmek istediğimiz olmuştur mutlaka. Bütün sorunları, insanları, sorumlulukları, sahtelikleri ve sıradanlıkları arkamızda bırakıp gitmek... Bir hayal olarak başlıyor bu önce ve zamanla bir tutku hatta bir takıntı haline geliyor. Kimileri başarabilirken kaçıp gitmeyi, kimileri ise bir adım uzağa bile gidemiyor ve tatlı-acı bir hayal olarak kalıyor insanın içinde o arzu 'eğer gidebilseydim ne olurdu?' sorusuyla birlikte ve o soruyla boğuşurken kimi zaman, mesela uyumadan önce veya banyo yaparken ya da; kahve içerken, müzik dinlerken... bir şekilde insan farketmeden de olsa yüzleşiyor kendisiyle fakat o hayalin içimizde yarattığı boşluğun sebep olduğu umutsuzluğu kendimize itiraf edebilmek insanın canını yakmakla beraber cesaret de istiyor; Pek çok insan boşluğun farkındadır; ama umutsuzluğu görmek cesaret ister, repliğinde de söylendiği gibi. Bütün bunlardan yola çıkarak ulaştığım bir diğer nokta da: toplum baskısının hayallerimiz üzerindeki etkileri. Aslında çoğu insanın hayalleri toplum baskısına göre şekillenmiyor mu? İyi bir kariyer, iyi bir ev veya araba, evlenmek, çocuk sahibi olmak... Peki aslında bütün bunlar mı gerçekten hayattan istediklerimiz yoksa toplum bize bu şekilde dayattığı için mi böyle şekilleniyor hayallerimiz? Ve daha büyük, hatta kimilerine göre ütopik, hayallerimize ne oluyor? Neden en büyük ve aslında bizi en çok mutlu edecek olan hayallerimizi toplumun dayatmalarından dolayı hayal sandığımız gelecek planları için erteliyoruz? Çünkü aslında neredeyse çoğumuz bir şekilde sevilmek, takdir edilmek istiyoruz toplum tarafından, orada bir yer edinebilmek istiyoruz ve tüm bunlara sırt çeviren bu dayatmaları veya kalıplaşmış 'hayalleri' inkar eden kişilere ne yapıyoruz? Dışlıyoruz çoğu zaman. Kabul etmediğimizden ya da yanlış geldiğinden değil de; belki de onlarda kendi gerçek hayallerimizi görüp bunu gördükçe aslında hayatı ne kadar kaçırdığımızı anladığımız için. Değinmek istediğim son ve benim için gerçekten önemli olan bir nokta var ki o da şu: hiçbir şey göründüğü gibi değildir. Mesela dışarıdan bakıldığında mükemmel çift kavramının sözlükteki karşılığı gibi görünen bir çok çiftin aslında içlerinde yaşadıkları sorunlar o kadar büyük ki... Örneğin; April'in hayallerinin ve hayal kırıklıklarının Frank'in hırsları ve gerçeklikleriyle olan çatışması, dışardan bakıldığında mükemmel görünen bu çifti en sonunda April'ın intiharına kadar sürüklüyor. Bu noktada kimileri sırf bir hayal uğruna insan çocuklarını ve eşini düşünmeden intihar eder mi diye düşünebilir, yani bu onlara oldukça büyük bir bencillik gibi gelebilir, ki aslında dışardan bakıldığında gerçekten de öyle. Ne yani kadın Paris'e gitmek istemiş ama gidememiş ve bunun üzerine intihar mı etmiş ? Hem de eşi ve iki tane çocuğunu arkada bırakarak... Ne bencil ve hasta ruhlu bir kadın. Evet, dışardan bakıldığında aynen öyle görünüyor fakat April aslında çok güçlü bir kadın çünkü hayallerinin peşini hiç bırakmadı her ne kadar hayalleri defalarca paramparça olmuş olsa bile ve onun intiharı bir bencillik değil; mutsuz olduğu ve bu yüzden etrafındakileri de mutsuz ettiği bir hayattan kaçış bence. Kaçımız bunu göze alabilirdik? Yani size kaçımız intihar edebilir diye sormuyorum. Kaçımız içimizdeki boşluğun farkındalığıyla birlikte o umutsuzluğu da fark ettiğimizde, korkmadan o umutsuzluğun üzerine gidip kendi çıkışımızı yaratabilirdik? Daha önce de söylediğim gibi bu lm benim en sevdiğim lmler arasında ve herkese de gönül rahatlığı ile tavsiye edebilirim, ki zaten sırf oyunculuklar için bile izlenmesi gereken bir lm bence. İnsanın hayallerine sıkı sıkı sarılması gerektiğini ve başkalarını mutlu etmek isterken aslında kendimizi nasılda ikinci plana attığımızı zaman içinde fark ediyoruz ama bazen çok geç olabiliyor ve bu lm bana bunu fark etmemde çok yardımcı oldu. Umarım yazımdan keyif almışsınızdır ve umarım hayallerinize daha sıkı sarılırsınız.