Yalan Bildiğiniz Gibi

Yalan kavramı birçok insan için problemlerden veya içinden çıkılması zor olan durumlardan kurtulmak için koşa koşa gidilen bir yoldur. Bazısı ise bu sahte söz öbeğinin etrafında kurmuştur hayatını ve elde ettiği birçok, hatta her şeyi ona ve yansımalarına borçludur. İki durumun da ortak noktası karşılarındaki kişi veya kişilerden bazı bilinmemesi gereken şeyleri özenle saklamaları, yeri geldiğinde aldatmaya başvurarak o gizemi saçma bir bilgi ve hareketle doldurmalarıdır. Dünya üzerinde yaşamış, yaşıyor olan ve yaşayacak olan insanların bütününe, bir insanda en çok olmasını istediğiniz özellik nedir diye soracak olursanız, cevabının dürüstlük olacağına şüphe yoktur. Bunun sebebi kandırılmayı sevmeyişimizin yanı sıra birbirimize en içten şekilde güvenemeyişimizdir. Her zaman, hey yerde ne oluyor, ne bitiyor bilmek, öğrenmek istiyoruz. Hayatın kontrolünü bizden alacak bir şey geliştiğinde ise panik olup kendimizi kaybediyoruz böylece dengemizi şaşırıp içimizde içgüdüsel bir şekilde yalandan beslenen bir güvenememe problemi yaratıyoruz. Günlük hayata bir göz atarsak aslında kimsenin yalan konusunda masum olmadığını, en düzgün ve örnek olarak bellenmiş kişilerin bile aslında bu yola sık sık başvurduğunu, başvurmak zorunda kaldığını görürüz. Annesini ellerini yıkadığına inandıran bir çocuktan tutun da koskoca bir şirket için verilen bir önemli karar da bazı bilgileri çarptırıp çalışanları yanlış yönlendiren, onlara yalan söyleyen bir müdüre kadar çeşitlilik gösterebilir bu kavram. En büyük tartışma konularından biri ise bu yalanların bir rengi, yani bir seviyesi olup olmadığıdır. Beyaz yalan adı altında yatan o masum sözler bile yeri geliyor büyük bir çığ oluşturabiliyor. Kullanımı arttıkça yerde sürüklenen bir kartopu edasına bürünüyor adeta. İnsana kolay yollar sunarak onu dertlerle baş etmekten kurtarıyormuş gibi gözükse de aslında ona kolaya kaçmayı gösteriyor. Bir arkadaşımızın giydiği bir kıyafet konusunda bize görüşümüzü sorduğunu ve elbisenin de ciddi anlamda yüzüne bakılmayacak bir kıyafet olduğunu varsayalım. Önünüzde iki yol var. Ya yapılması gerekeni yapıp hiç kimsenin sevmediği dürüst bir insan olacaksınız ve doğruları yani elbisenin çirkin olduğunu söyleyeceksiniz, ya da elinizi atsanız tonla ulaşılabilecek olan insanlardan olup elbiseyi öve öve bitiremeyecek yani bir yalancı olacaksınız. Aradaki en önemli farklardan biri ise, güç olanı yani dürüst olanı seçerseniz insanlar tarafından takdir edilmeyecek fakat yapılmasını gerekeni yapmış olacaksınız. Diğer türlü ise herkesin sırtını sıvazladığı o "standart boy" insanlardan birine dönüşeceksiniz. Seçim sizin. Diğer ve en tehlikeli tiplemelerden biri ise yalan söyleyerek hayatını geçindiren ve temellerini buna dayandıran insanlardır. Ben merkezli bir hayat süren bu kişilerin kendilerini iyiye, daha iyiye taşımak için yapmayacakları bir şey bulmak imkansız denebilir. Çıkarcı olarak bildiğimiz bu insanların, sayılarının fazlalığı sebebiyle çevremizde çok fazla miktarda olduklarını kanısına varabiliriz. O tip birini tespit ettiğimizde ise bizim için ne kadar değerli olduğuna bakmaksızın aramıza bir Çin seddi örmeliyiz. Ne yazık ki bu duruma gelmiş insanlar kanserin son evresine benzemektedir. Geri dönüşü kesinle olmayacaktır, iyi bir gözlem ve analizle bir dahaki sefere daha dikkatli olunması gerektiği , erken teşhisle bu tarz insanların yanından hızlıca ayrılınması gerektiği sonucuna varmalıyız. Sonuç olarak yalanın ne yeri olur ne de zamanı, hangi ayarda, kime söylerseniz söyleyin yalan, yalandır işte, neresinden tutarsanız tutun eninde sonunda elinize yüzünüze bulaşacaktır. Her ne kadar ömrünüzden çıkmayacak olsa da en azından miktarını azaltmaya çalışmak faydalı olacaktır, daha dürüst günler için.