Biz Büyüdük ve Kirlendi Dünya

Önce su vardı sonra hayat... İnsanoğlu ilk olarak üzerinde yaşadığı gezegeni kendi çıkarları için nasıl kullanabileceğini ve sonra var olan kaynakları nasıl sömürebileceğini öğrendi. Varoluşundan itibaren tüketmek en büyük misyonu oldu. Yaşadığı gezegene saygısızca davranması yetmiyormuş gibi kendi türünü ve onun ilk halkası çocukları sömürdü ve bu sömürüye devam ediyor. Hepimiz bir zamanlar çocuktuk. Sahip olduğumuz masumiyet ve hayal gücü en büyük silahımızdı. Kötülük sadece yetişkin dünyasından geliyordu. İçimizdeki saflık, iyi niyet ve dünya üzerinde yaşadığımız birkaç yıl bizi kirletmeye yetmiyordu. Kirlenenler en çok çocuklardan nefret ettiler. Doğa ananın mucizesiyle değil, paradan yeşermiş elleri ve zihinleri ile masum çocuk bedenlerini ağır işlerde çalıştırmaktan, pis bedenlere satmaktan, kendi iktidar emelleri için daha minicikken beyinlerini yıkamaktan, psikolojik ve cinsel olarak istismar etmekten asla vazgeçmediler. Çünkü bu yozlaşmış düzende yalnız kalmak istemiyorlardı ve en iyi bildikleri şey küçükten yetiştirmekti. Bütün büyümüşler kirli değildi tabii ki iyiler de vardı. Onlar da farkındaydılar gelecekleri kirletiliyordu ama onlar sadece "çocuklar bizim geleceğimizdir" dediler sayıları hiçbir zaman kötüler kadar çok olmadı. Bu sırada bunu çoktan fark eden kirlenmişler bütün zalimlikleriyle "geleceği" şekillendiriyorlardı. Gündüzün geceye dönmesiyle karanlığın düştüğü sokaklardaki evlerin ışıkları gibi çocukların gözlerindeki parıltı da bir bir sönüyordu. Gözlerdeki o parıltıyı hepimizin biliyor olması gerekli. Sözcüklere dökemesek bile tasvirlerini biliriz. Belki bir şarkının sözlerinde, bir resimde fırça darbeleriyle, bir öyküde sözcüklerle ve belki de beyaz perde de bir yönetmenin kamerasından nasıl yansıyorsa öyle görürüz. Bu nedenle size Stephen King' ten bahsedeceğim. Masumiyetin ve hayal gücünün korunması gerektiğini ve bunun kirli ellere geçerse neler olabileceğini bilen ve kalemiyle buna sıklıkla değinen bir yazardır. Stephen King, altı kitaplık Kara Kule Serisinin beyaz perdeye uyarlanmış hali olan "Kara Kule" filminin başlangıcındaki "Evrenin merkezinde bizi karanlıktan koruyan bir kule durur ve denir ki bir çocuğun zihni onu yıkabilir." cümlesi ile aslında bütün bu düzeni bir kalemde özetler. İnsan ırkını evrendeki kötülüklerden koruyan bu kule, çocukların sahip olduğu masumiyetin kötüler tarafından silaha dönüştürülmesiyle yıkılmaya çalışılmaktadır. Sömürülen çocukların kaybolan parıltıları metaforik olarak koca bir makine yardımıyla kafalarından emilen bir ışık huzmesi olarak bizlere aksettirilmiştir. Sömürülen çocuklar, yetişkinler, kaynaklarımız ve dolayısıyla dünyamızın bize ne şekilde ve hangi yollarla yansıtıldığından bahsettim ama zaten anlattığım süre boyunca bütün bunları tek karşılığı olan "vahşi kapitalizm" ifadesini bildiğinizi umuyordum. İnsanları kendine yabancılaştıran bu sistem sonumuzu hazırlamaktır. Tüketim çılgınlığımız yüzünden dünyadaki kaynakları israf etmek konusunda gerçekten çok başarılıyız. Tonlarca yemeği çöpe atarken, kendi türümüzün geleceğinin açlıktan ölmesine bile göz yumabiliyoruz. Tek derdimiz şimdi yaşadığımız ve gelecekte yaşayacağımız birkaç yıl için para kazanmak, onu harcamak ve sadece tüketmek. Yaşayacağımız bir gezegen, devam edecek bir soyumuz kalmayıncaya ve taptığımız paranın hiçbir işe yaramayacağı zamana kadar hem de. Kapitalizmin yüz elli yıllık bu korkunç tecrübesine karşın hala derin bir uykuda olan bu insanların ne zaman uyanacaklarını kestirmek gerçekten güç; çünkü asıl parayı kazanıp her şeyi kontrol eden kapitalistler gerçekte sömürülen halkı, herkesin eşit olacağı bir sistem gibi yeterince çalışırlarsa zengin olabilecekleri hayaline inandırmayı ve bu derin uykuda tutmayı başarmışlardır. Fakat dünyadaki mevcut düzen böyle gittiği sürece çok çalışırsanız zengin olursunuz beklentisinin de ütopik bir dünya dayatmasından öte bir şey olmadığını anlamalarının uzun sürmeyeceği aşikar. Bu adaletsiz düzenin temelleri altında kalan çocuklarımızın ağır koşullar altında çalıştırılırken kaybettikleri şeyler ve yaşadıkları dünyayı ellerinden çeşitli yollarla alma girişimleri zaten şu şartlarda boşluktan ibaret olan geleceklerinin tamamen yok ediyor. Bütün bunları bence bilerek isteyerek onlara normal bir şeymiş gibi gösterilmesinin ne kadar zalimce bir şey olduğunu söylemeye gerek olduğunu düşünmüyorum. Çocukların zihninde bıraktığımız her yara ve kötü hatıranın geri dönüşünün insanlığın geleceği için çok büyük bir tehlike arz ettiğini artık anlamamız gerekli. Çünkü bunun sonuçlarıyla direk ve ya dolaylı olarak yüzleşmek zorunda kalacağız. Tez zamanda uyanalım ki hiçbir parıltı sönmeye mahkum kalmasın.