BAŞARI PEŞİNDE KOŞARKEN

Mutluluğun sırrının başarıdan geçtiğinin öğretildiği bir dünyada yaşıyoruz. Başarısız insanlara küçümseyici bakışlar atılan, bu insanların depresyona girdiği ve girmesi gerektiği bir dünya. Üniversite sınavını kazanmayan veya iş bulamayan birinin umutsuzluğa kapılıp işin ucunu intihara götürebildiği bir dünya. Peki bu düzen ne kadar doğru? Bu tiyatrodan gözlemlediğim kadarıyla pek doğru değil özellikle bu tiyatronun başkarakterinin de tıpkı bazı "başarısız" insanlar gibi intihar etmek istediğini düşünürsek. Kapitalist bir dünyada yaşadığımız artık kimsenin bilmediği bir şey değil. Bu düzende bir insanın değeri ne kadar çok şey üretebildiğiyle ölçülüyor. Haliyle o sırada üretilmesi gereksiz olan bir şeyi üreten biri toplumun işine yaramıyor ve bu toplum onlar üzerinde bir baskı oluşturuyor ve bu insanlar toplum tarafından dışlanıyor. Şu ana kadar anlattıklarım belli bir mantık çerçevesine oturuyor ama eksikleri de var. Örneğin niye toplumun başarılı olarak nitelendirdiği insanların toplumdan dışlanıyormuş gibi hissetmeleri ve mutlu olamamaları gibi. Bu tiyatronun kahramanını ele alırsak kahraman gayet başarılı bir gazeteci. Hayatında çok önemli sıkıntıları yok. Dürüst bir insan değil hatta en ufak bir yanlışlık çıkınca taraf değiştirebilen "dönek" birisi ve başarısını buna borçlu olduğunu bile söyleyebiliriz. Yine de önemli olan başarılı olması değil mi? Görünüşe göre değil özellikle tiyatronun tümü boyunca kahramanın ölümünü beklediğimizi düşünecek olursak. Peki bu kadar mutlu olması gereken(!) bir insanın mutlu olmaması bu sistemde bir yanlışlık olduğunu kanıtlamıyor mu? Bence bu adamın intiharının sebebi artık yaşam hedefini kaybetmiş olması. Bu adam başarılı olmak için elinden geleni ardına koymayacak bir adam çünkü bu şekilde yetiştirilmiş. "Başarı" sözcüğüne bu kadar odaklanmış bir insanın bu hedefe ulaştığında artık uğruna yaşayacak neyi kalır ki? Özellikle de karakterini başka hiç bir yönde geliştirmemiş biriysen. Bu da beni başarının hayat yolculuğundaki hedeflerden biri olmaktan öteye geçmemesi gerektiğini sonucuna vardırıyor. Öyle ama yaşadığımız dünya her şeyin başarı kavramıyla süslenmesini isterken asıl hedefimizi nasıl bulacağız? Bu konuda günümüzden bir örnek vermek istiyorum. Şu anda üniversitelerde en çok talepte olan bölümler mühendislik, tıp ve hukuk bölümleri fakat bunun sebebi bir sürü insanın bu alanlarda yetenekli olması değil bu alanlarda yükselmenin ve "başarılı" olmanın kolay olması. Gerçekten bu alanlarda bir yeteneği olmayan, bu alanlara sadece iyi para getirdiği için giden hatta en kötüsü aile baskısıyla giden bu insanlar da çoğunlukla bu alanlarda başarılı olamıyor. Örneğin, benim şu anda olduğum bölüme ailem ve çevremdeki insanlar çok itiraz etmişti çünkü iş bulması zor bir bölümdü. Ben mühendislik yapmak istemediğimi biliyordum ama kimseye dinletemiyordum çünkü mühendis olursam otomatik olarak "başarılı" olacaktım! "Başarı" şehveti insanların yargı yeteneğini bulutluyor ve bu şehvete kapılanlar en sonunda ne başarıyı ne de kendi istediklerini bulabiliyorlar. Diğer yandan başarı kelimesini hayatının amacı yapmamış ve gerçekten yeteneğine göre mesleğini seçen insanlar ise ironik olarak daha başarılı oluyor. Bu insanlar toplum tarafından pek farkedilmiyor, edilseler bile onların istisna olduğu söyleniyor. Böylece de insanların kendini kandırması devam ediyor. Kendilerini geliştirdikleri alanda kalmak istemediklerini anlayınca artık çok geç oluyor. Ya çok fazla nitelik istemeyen (ama belki bu sefer gerçekten mutlu olabilecekleri) başka bir alana yöneliyorlar ya da sonları bu tiyatronun kahramanı gibi hazin oluyor. Belki de artık başkalarının ne dediğini dinlemeyip kendi içimize bakmanın zamanı gelmiştir, ne dersiniz?