Hayat

İnişler ve çıkışlar hayatın temel kuralı, kalp ritmimiz bile somutlaştırılıp kağıda döküldüğünde çizgiyi asla düz göremeyiz. Eğer çizgi düzse kalp durmuştur. Demek ki inişler çıkışlar hayatımızın her döneminde olacak, olmadığı an ise hayat bitecek. Peki siz tüm bu iniş çıkışlarla nasıl başa çıkıyorsunuz? İnsan yaşla değil, bu iniş çıkışlarla yani hayatla nasıl başa çıkacağını öğrendiği zaman büyüyor. Ve ben bu sefer büyümeye çok yaklaştığımı hissediyorum. Hayatımın monotonlaşmış kısır döngüsünde yuvarlanırken durup hiç düşünmemiştim ''Gerçekten her şey yolunda mı?'' diye. Ya zamanım olmamıştı ya da monotonluk bana bunu aşılamıştı, bilemiyorum. Her şey olması gerektiğiymiş gibi zannederken, her sabah kalkıp okula giderken, her gün -düzenli aralıklarla- değer verdiğim insanlarla telefonda konuşurken, bir gün uyandım ve artık gidecek bir okulum yoktu. Hayat bir anda önüme düşünme fırsatını sunmuştu, hem de benim için en ağır olanını. İki sene hazırlanıp girdiğim üniversite sınavında, iyi bir sıralama yapıp istediğim bölüme yerleşmiştim ve sırf ailemin yanında kalabilmek için tercih ettiğim okul kapanmıştı. Çocukluğumuzdan beri bize tembihlenen şey ''İyi bir okula kapak attıktan sonra her şeyin daha rahat olacağıydı''. Ama bu durum elimde ne varsa alıp götürmüştü, kendimi bir türlü pozitif düşüncelere odaklayamamıştım. Sanki bir sürü düşünce varmış monotonluğun altında yatan ve bir sivrilme noktası bekliyorlarmış saklandıkları yerden, bekliyorlarmış ki düşünüldükçe her gün biraz daha batsınlar, her gün biraz daha acıtsınlar. Derin bir düşüşe geçmiştim sanki, yirmi yıllık hayatımın ilk düşüşü. O zaman bilmiyordum bu düşüş hayatımdaki sonların başlangıcıydı ve şimdi biliyorum ki her son yeni bir başlangıç demekti. Çocukluğumdan beri çevrem beni neşeli, konuşkan, pozitif bir insan olarak tanımlar. Hayatımda ilk defa gerçekten bir şeyleri düşünmeye başlamıştım. Bu düşünceler beni sürekli mutsuzluğa itmeye başlamıştı ve önünü alamıyordum. Ne zaman boş kalsam düşünüp ağlamaya başlıyordum ve ne zaman kalabalıkta olsam yalnız kalmak için çabalamaya başlamıştım. E malum bu yolun sonu ağlamaktı ve bu ağlamak artık bende bir alışkanlık haline gelmişti. En sonunda bu durum etrafımdakilerin tek tek eksilmesine neden olmaya başlamıştı. Bir sabah baktım ki asla gitmez dediğim herkes gitmiş. Hayat bu sefer de buradan düşündürmeye başlamıştı beni. Düşündükçe çıkamıyordum işin içinden, üstelik kafamı dağıtmak gibi bir niyetimde yoktu. Tüm gün yataktan çıkmayıp düşünüp, ağlayıp, kendimi tüketiyordum. Annem ''Büyüyorsun.'' diyordu, peki büyümek gerçekten böyle bir şey miydi? Küçüklükten beri hayal ettiğimiz gençlik bu muydu? Hayat gerçekten sizi yorduğunda ne yaparsınız? Ben bir süre her şeyden kaçtım. Kabuğuma çekildim, hayatı sorguladım. Asla pes etmeyen, hep imkansızı zorlayan ben bu sefer durdum, sadece izledim olanların akışını. Bir süre sonra aynaya baktığımda kendimi çökmüş halde buldum, beş kilo vermiştim, hep ışıldayan gözlerim sönmüş altları çökmüştü. Birden kendime ''Dur. ''dedim. Kafa dağıtmanın yollarını aramaya başladım ve bilgisayarım gözüme çarptı. Hemen bir film aramaya başladım. Beni kamçılayacak, kendime getirecek bir film arıyordum ve daha önce de izlediğim Winston Groom'un yazdığı Forrest Gump kitabının uyarlaması olan aynı ismi taşıyan filmi izlemeye başladım. Film Forrest'ın, durakta otobüs beklerken kendisiyle aynı durakta oturan yabancılara hayat hikayesini anlatmasıyla başlıyor. Bakıldığı zaman Forrest'ın hayatı filmdeki diğer çocuklara göre daha zor, sırtı kambur olduğu için bacaklarına bir aparat takılıyor ve diğer çocuklar onunla bu aparat yüzünden sürekli uğraşıyor. Tek arkadaşı olan ve ilk görüşte aşık olduğu Jenny, Forrest'ın hayatında çok önemli bir yere sahip. Forrest ilk başta okula kabul edilmiyor çünkü zeka testinde yetmiş beşin altında alıyor, yani yetersiz bir zekası var bazı şeyleri güç idrak ediyor. Annesinin devreye girmesiyle okul hayatı başlıyor. Tüm bu olumsuzluklara rağmen Forrest hiçbir zaman pes etmiyor ve en sonunda çok başarılı bir insan oluyor hatta iflas etmiş pek çok girişimciye de esin kaynağı oluyor. Film bittikten sonra tüm gece bu filmi düşündüm. Forrest'ın o kadar zorluğu aşmasını, ona söylenenleri umursamamasını ve en sonunda başarıyı yakalamasını. Sonra kendime dedim ki '' Kim kendi hayatıyla ters düşmemiş ki şu zamana kadar, elbet bunların hepsine çare bulacağız. Yolma dudaklarını, iyi olacağız.'' Sabah kalktım ve tekrardan tercih yaptım. İzmir'i ve bütün düşünceleri arkamda bırakacak bir son hazırladım kendime. Her son yeni bir başlangıçtı ve benim başlangıcım Ankara oldu.