ÖZETLENMİŞ NEFESLE YAŞAYANLAR

Baskı ve zorlama yöntemlerini kullanıp hatta insanları göz bebeğinden hançerleyerek dünyayı zindan edenler, hizmet ettikleri kaos çorbasından ne kadar lezzet aldılar dersiniz? Eğri oturup doğru konuşalım. Fotoğrafı çeken barışa elçilik tellallığını yapıyor gibi. Oysa gördüğüm, belgesellerde çok olan av avcıdan kurtulmaya çalışırken diğer avcının pençesine koştuğunun farkında olmadığının resmidir. Keşmekeş içinden bir şekilde kurtulmuş olanları görürsek; ruh hallerinin vay haline. Terapisi zor hastadır onlar. Geri kazanım kalitesi düşündürücüdür. Topluma ne kadar adapte olur ya da tatlı sohbet arkadaşlığı yapabilirler ki? Bugün kaçanlar kurtulsa bile yarın potansiyel suç makinesine dönüşeceği kuvvetle muhtemeldir. Sebebi nakil edildikleri tren vagonlarının soğuk tahtaları sırtımıza değmedi. Vagon tekerlerinden çıkan bozuk düzen sesler de keman eğitimi veren okuldan gelmiyordu. Ne için bu yolculuğu yaptığına anlam veremeyen özellikle çocukların bu sarsıntıyı hemen atlatması istenemez. Kıymetsizliğiniz yüzünüze vuruluyor. Şefkat ve merhametten uzaksınız. Sevk ve idarenizde olmayan akılsız bir evrenin yüküyle başa çıkmanız istendiği gibi birilerinin iki dudağı arasındaki komutla son bulacak nefesiniz dahi ritminde olamaz. Çocuk ve kadınlara savaş dönemlerinde esaretin yaşatılması, tabiri yerindeyse erkekliğe yakışmazdı. Ayırt etme şansları var mıydı? Vardı. Eğer isterlerse güvenli bölgeler oluşturup ihtiyaçlarını imkanlar doğrultusunda karşılayarak savaşın soğuk yüzü gösterilmeyebilirdi. Nitekim dünya küçük... Bir zamanki hasımlarımız şimdilerde hısımımız oldu. Gün gelir de konu açılırsa "Hangi düşmanlığınızdan başlayayım?" demesi yerine, "Savaştık ama dost kaldık." sözü omuzlarımızın dik görünmesini sağlayacaktır. Deklanşöre basan parmakların lekeli izleri, meşrulaşmaya çalışan kötü sicilin ta kendisidir. Güya fotoğrafıyla başkalarının ayıplarını belgeliyor. Tedaviye ihtiyacı olan sistemimiz ve dünya görüşümüzdür. Bir zamanlar zorbalıkla yapılan despotluklar, bulunduğumuz zaman içinde siyaset ve ekonomi kullanılarak yapılıyor. Gerçek suçlu çerçevesinin konumunu sabitleyerek göstermek işimize gelmiyor. Yoğun bir bekasızlaştırma isteği hep dürtüyor bizi. Kendime sormadan edemiyorum. "Bunun gailesi bize mi düşer?" Neden çocuklar oyun oynamasın? Anneler neden eşlerinin yolunu gözlesin? Neden aileye topluma müdahale edilsin? Duruşumuz neden dostluktan yana, adımlarımız neden insanca olmasın? Küçük bir kesimin nemalanmasını engellemek için uğraşımızın sürekliliği tam netice vermese de en aza indirerek her ülkenin kendi yağında kavrulduğu ortamlar elde edilebilir. Alışmamışız! Eğer bir gün dünyada savaş olmayan bir yer olmazsa; emin olun barış söylemiyle bağıran ben bile durumu yadırgarım. Kapitalizm dayatmasına sırtımızı dayamışız bir kere. Hani başlangıçta arka plandaki demir yığını var ya? Belki de insanlar arası düşmanlığın en büyük sebebidir. Çünkü demirin insan hayatına girip şekillenmesiyle endüstri ve sanayi önemli gelişmeler kaydetti. Bu da doğrudan etkisini önce insanda gösterdi. Silah sanayisine büyük ölçüde hizmet eden demir, savaşların çıkmasına da katkısını eksik etmemiştir. Farkında değiliz değil mi? İnsanları birbirine kırdıran silahlar, şekil verilmiş demirlerdir. Yapan da biz bozan da... 1 Eylül'ü Dünya Barış Günü ilan ediyoruz. Arkasından savaş planı kuruyoruz. Yıkılanların izini silmeye çalışanlar bunu böyle yaptılar. Korkmayın! Kendi milletimizi suçlu görecek kadar iftiracı değilim. 1 Eylül'ü merak edenler için, Almanya 1939'da Polonya'yı işgal edip yerle bir ettikten sonra, bu günü "Dünya Barış Günü" olması konusunda dünyayı kandırıyor. Sizi gidiler sizi... Müjdemi isterim. Karamsar değilim. Lakin geçmiş dönem dünya nüfus oranıyla yapılan savaşlar karşılaştırılıp kayıplar hakkında verilen bilgi sevindirici. Şimdiki savaş kayıplarının azaldığı yönündeki veriler doğrudur. Yani savaşlar eskiye nazaran azalmış. Vücut geliştirmiyoruz, insanlığımızı geliştiriyoruz demek ki. İnsanlığımızı kaybetmemek adına ten rengi, göz rengi ne olursa olsun, gözyaşımızın rengi hep aynıdır. Barış için savaşımızdan vazgeçmeyelim!