Bir Kaçış Döngüsü

Kimi zaman keyfimiz yerine geldiğinde "Oh be dünya varmış!" desek de aslında hiç samimi değildir bu söylem. Nitekim hepimiz bu dünyaya mahkumuzdur; ne dışarıdan bir ziyaretçiyi kolay kolay kabul eder bu gezegen ne de bizi rahat bırakır isteyince çekip gidebilmemiz için. Yer çekiminden midir bilinmez lakin seyirci kalamayız içinde hapsolduğumuz gezegenin aksiyonlarına. Bir girdap gibi içine çeker sakinlerini ve sakin olamayanlarını. Hele ki bir insan topluluğu gördü mü merak dolu adımlarla onların yanına giderken ansızın ışınlanıveririz zaman zaman olay örgüsünün tam ortasına. Figüranı bile olmadığımız bir senaryonun başrol oyuncusunun kostümlerini üzerimizde görmemiz an meselesidir sürprizlerle dolu hayatta. Hayat bazen şaşırtmanın sınırlarını öylesine zorlar ki kaçacak delik bulamayız. Hayatımızın felaketi olduğunu sandığımız olaylardan kaçıp da sakin bir koya sığınmaya çalışırken o koyda hayatımızın tsunamisi ile karşılaşmak kulaklara çok uzak bir ihtimal gibi gelse de maalesef hayatın içindendir. Adını bile okuyucudan saklayan gizemli müfettişimizin hayatını yoluna koyma umuduyla gittiği adada her anının gitgide hayalindekinden millerce uzaklaşması gibi. Harun Candan'ın Yağmur Dinecek Kimse Bilmeyecek adlı kitabında kısacık bir zamanda insanın ne kadar da zıt ve çalkantılı duygular tadabileceği derin bir kazanda adeta fokur fokur kaynatılarak satırlara servis edilmiştir. Hepimizin hayatında o kazandan bir kepçe yok mudur zaten? Bağlandığımızı zannedip yanımızdaki kişiyle en doruktaki duyguları paylaşırken onu hep bu güzel hatıralarla ve kendimizle aynı fotoğraf karesinde düşleriz. Lakin riyakardır çoğu zaman bu duygular; yanımızdaki sevgi dolu insanın ne zaman karşımızdaki düşman saflarında yer alıp bizi hedef alacağı muammadır. Ölümcül yaralar almamak adına gözümüzü dört açıp nöbet tutmak gerekir kalbimizin zayıf anlarında. Fakat müfettiş gibi o esaslı hata yapılır her seferinde: Karşımızdakinin kim olduğunu bile tam bilmiyorken sorgusuz sualsiz hayatımıza almak... İnsanız hepimiz, irili ufaklı hatalar yaparız ki doğruları bulalım. Bu bulmaca safhası kimi zaman orta zorlukta iken sınırlarımızı aştığını düşünüp ısrarla bir sonraki sayfayı çevirdiğimizde hakiki zorlukta bir bulmaca ile karşı karşıya gelince fark ederiz ki bebek oyuncağıdır geride bıraktığımız. Fakat hayatta sayfaları geriye doğru çevirmek çok büyük maharet ister. Prangalanıp kalır insanoğlu sığınak sandığı işkence odasına. Ne bir adım ileriye ne de geriye gitmek mümkündür artık, ta ki şansı yaver gidene dek. Kapalı bir kutu olan Merve Türkdeniz müfettişimiz de hayat arkadaşından vazgeçip hayatının asıl aşkı olduğunu sandığı Aslı'nın karanlık bir kişilik olduğunu fark edince yaşananlardan paçasını kurtarabilmesi adeta bir çileye dönüşmüştür. Sanki dönme dolabın turundaki en üst noktaya çıktığında mekanizma bozulup da o anda eğlence ve haz duygusunun yerini tamemen korkuya bırakması gibi. Fakat her benmerkezci kişi gibi müfettiş de olayları çözümleyip herkesin başını yastığa rahatlıkla koymasını sağlamak yerine her şeyi arkasında bırakıp çok değil daha birkaç gün önce kaçtığı hayatına geri dönmek için can atmıştır. Ne eşini bırakıp adaya kaçışında ne de adayı bırakıp şehre kaçışında her şeyi umarsızca arkasında bırakabilmesi bir nevi şanslılık göstergesidir. Dünya fanusuna hapsolmuş ve her nefes alışverişinde atmosferden daha da tiksinen sayısız insan varken daima kaçamak yaşayabilen bencil insanların hayatı hep parmakla gösterilir. Lakin bu kaçamakların perde arkasında sanılanın aksine tatmin olmuş ruhlar değil, korkak ve buz tutmuş kalpler yer alır. Zira kolay değildir hayatı bir maraton koşusu gibi yaşamak; günün sonunda huzurlu bir kucak ister insanoğlu. Hem kaçtıkça ulaşılan tek yer yeni bir başlangıç çizgisidir bitişi görünmeyen. Neden mi? Çünkü kaçan kovalanır...