Ölümü Saklayan Yalan

Yara bere içindeyim. Bedenim oyuk oyuk. Hissiz, donuk bir rengim var; griyim. Sık sık büyük darbeler alsam, şiddetli sarsıntılar geçirsem de hiç sesim çıkmaz, kendi halimde yoluma devam ederim. Dünyada beni önemseyen ve beni görmek isteyen çok az insan var. İnsanlar benden kaçıyor, benimle göz göze gelmemek için türlü yollar buluyorlar. Hele son zamanlarda kalabalık ve aydınlık şehirlerde kimse beni hatırlamıyor. Beni bilenlerse benim duygusuz, düşüncesiz olduğumu düşünüyor. Aksi, çoğunun aklına bile gelmez. Ama ben asla göründüğüm gibi değilim. Kimse benim duygusuz olduğumu sanmasın. Benim de duygularım ve düşüncelerim var. Görevlerim, çabalarım ve bir amacım var. Buradan dünyayı izliyorum. İnsanlara; hayatlarına, dertlerine, uğraşlarına ve amaçlarına bakıyorum. İnsanları o kadar dikkatle takip ediyorum ki her an gözüm üzerlerinde, onlara bir an bile arkamı dönmedim1. Ben Ay'ım. Dünya'yı çok eskiden beri tanırım. Kişiliğini, huylarını bilirim. İnsanlarla olan ilişkilerinde nasıl davrandığının, ne işler çevirdiğinin her zaman farkındayım. O, insanlara karşı marifetli bir yalancıdır. Hatta yalancılık onun uzmanlık alanıdır da denebilir. Şimdiye kadar çok az insan, onun yalanlarına kanmadı ve gerçeği gördü. İnsanlara sürekli ölümün olmadığı yalanını söylüyor. Onlara ölüm yokmuşcasına kendisi için çalışmaları gerektiğini fısıldıyor. Aslında tüm bu çalışmaların karşılığında vadettiği hiçbir şey de yok. Bu yüzden belki de insanları kendine aşık ediyor diyebilirim. İnsanların zaaflarını iyi biliyor ve her insanı kandıracak farklı bir şey buluyor. Kimini parayla kandırıyor, kimini şöhretle. Hatta bazılarını kandırmak için bu kadarına bile ihtiyaç duymuyor. İnsanların bu kadar kolay kandırıldıklarını görünce gerçekten şaşırıyorum. Milyarlarca insan gecesini gündüzüne katıyor, beyninin sınırlarını zorluyor ve Dünya'yı daha güzel bir yer haline getirmeye çalışıyor. Ki böylece daha rahat bir hayat yaşayabilsin. Ama aynı zamanda herhalde şunu unutuyor, daha güzel bir hayat için çabalarken yine aynı hayatın süresinden harcıyor. Üstüne üstlük o güzelleştirdiği hayatı ne kadar yaşayabileceği de belli değil. Aklını düzgün kullanabilse ne kadar anlamsız bir iş yaptığını anlayacak ama Dünya'ya olan aşkı buna engel oluyor. Ortalama olarak her saniyede bir kişinin vefat ettiği söylenir. Bu bir saat içinde dört bine yakın kişinin öldüğü anlamına gelir. İnsanlar günlük yaşamlarına devam ederken; belki yaşadıkları yerden, belki kendileriyle aynı meslekten veya belki kendileriyle aynı adlı olan insanların öldüğününden haberdar olurlar. Bunun sonucu olarak şunu çok iyi bilirler ki, ölüm herkesin başına gelecek ve ne zaman geleceği de belli değil. Dünyada, ölmeyeceğini iddia eden birisi yoktur. Ama aynı zamanda 1: Ay'a sık sık meteor çarpar fakat uzayda ses yayılmadığından olaylar tamamen sessizdir. Dünya'dan bakıldığında Ay'ın hep aynı yüzü görünür, diğer yarısı Dünya üzerinden gözlemlenememektedir. herkes ölmeyecekmiş gibi yaşar. Ertesi günün sonuna kadar yaşayabileceğinden emin olmayan insanlar yıllar sonrası için planlar yapar. Hepsi ölümü unutmuş, dünyaya sonuna kadar bağlanmıştır. İvan İlyiç'in iş arkadaşları gibi. İvan İlyiç'in ölümünü duyduklarında ilk düşündükleri şey, arkasından boş kalan makama kimin geçeceği oluyor (Tolstoy, 10). Bu insanlar öleceklerini biliyorlar. Ancak etraflarını saran yalan ölümü hissetmelerine engel oluyor. Ölümü kendilerine yakıştırmıyorlar. Sanki ölüm onlar için geçerli değilmiş gibi. Dünyaya uzaktan bakmayı hiç denediniz mi? Ben bunu sürekli yapıyorum ve kesinlikle öneririm. Bunu yapmak için benim yanıma gelmenize gerek yok. Gözlerinizi kapatın sonra da geçmişi, geleceği, hayatı ve ölümü düşünün. Ancak yalnız kendi hayatınızı değil, geçmişten şimdiye tüm insanların hayatını düşünün. Dünyayı amaç edinen insanları ve karşılaştıkları sonu düşünün. Ben kendi gözlemlerimi belirteyim: Dünyayı amaç edinenlerin kaybedeceği baştan bellidir. Çünkü bir insan dünyada mümkün olan en iyi hayata da sahip olsa, aklına gelen en iyi makama da gelse, sahip olunabilecek en değerli mülkiyete de sahip olsa; günü gelecek onu kaybedecektir. Ne hükümdarlar, ne zenginler vardı; insanları yönetirlerdi, her şeyleri vardı ama şimdi yoklar. Bunların uşakları ve köleleri de vardı; pek bir şeye sahip değillerdi, onlar da öldüler. Hepsi aynı toprağa gömüldüler. Hangisi ölüm sonrası için çalıştıysa o kazandı. Öldükten sonra ellerinde kalan sadece bu var çünkü. Tarık Kargıoğlu