İçimdeki çocuk bastonla gezer oldu!

Bir resim sizi nerelere sürükleyebilir? Sadece bir resimden bahsediyorum. Sizle konuşmayan ve sizi duymayan bir resim karşınızda duruyor. Sadece öyle durarak, sizi yıllar öncesine götürmeyi başarıyor. Bununla da kalmayıp sizin kalbinizi inceden sızlatıyor. Kendinizi resmin içindeki küçük kız çocuğu zannedersiniz. Ama aynalar gerçekleri, yüzünüze birer birer vurur. Her bir kırışıklık tokat atar yüzünüze. Çıkan her bir beyaz saç teli ile sanki kalbinizi boğup öldürmeye çalışırlar. Çocukken oynanan her bir misket boğazınıza düğüm olur da yutkunamazsınız. Arkadaşlarımla oyun oynadıktan sonra, kan ter içerisinde eve gelince soğuk su içtirmezlerdi de musluğa dayardım ağzımı gizli gizli. O suyun tadı şimdi sanki buharlaştı da uçtu sanki. Şimdi en tatlı sular boğazımı yakar oldu. Elime çocukluk fotoğrafımı aldığımda çok farklı hisler kapımı çaldı. İlk kapımı çalan ise önce hüzün oldu. Önceden toz toprak içinde olup eve kirli gideceğim için annemden azar yememekti tek derdim. Bir de akşam ezanından önce evime gitmekti tek telaşım. Ben neden büyüdüm demeden edemiyor insan. Bütün bu ufak ve tatlı telaşlardan sonra ben ne zaman dert deryasında yüzecek kıvama geldim demeden duramadım. Kalbimi kıran şeyler çok farklıydı. Yüzümün gülmesi bu denli zor değildi. İnsan büyük bir özlem duymadan edemiyor. Annem ve babam ne kadar gençmiş o zamanlar. Ah bu resimler! Hayatın tüm acı gerçeğini bir kağıt parçası ile anlatabiliyorlar. Öleceklerini hiç düşünmediğim zamanlardı. Şimdi birer birer saçları beyazlarken ölüme bir adım daha yaklaştıklarını fark ederim de kendime itiraf edemem bir türlü. O zamanlar renkler bana çok farklı gelirdi. Gökkuşağındaki her bir renk arkadaşımdı. Şimdi tek tek bütün canlı renkler aklımdan silinir oldu. Önce mavi gitti sonra yeşil sonra da kırmızı. Gördüm ki gökkuşağındaki her bir renk sadece yağmurdan sonra güneş gözükürse çıkıyormuş. Eğer güneşli günler yoksa ve hep yağmur varsa gökkuşağı olmazmış. Anladım ki arkadaşlıklar hep iyi günlerde varmış. Ben hayatın gerçeklerini gördükçe içimdeki çocuk bastonla gezer oldu. Sonra içimdeki çocuk büyümüş de küçülmüş gibi davranır oldu. Masumiyet, benim doğurup büyüttüğüm bir çocuktu. Şimdilerde ise benden kaçıp uzak diyarlarda gezen bir derviş oldu. Her şey nasıl bu kadar hızlı gelişebildi. Fotoğraflar daha dün çekilmemiş miydi? Ben ne ara büyüdüm de fotoğraflara bakarak zaman ne kadar hızlı geçmiş diyebildim böyle. Yalnızlık hissi sanki anlamsızdı o zamanlar. O kadar gelişmiş bir hayal dünyası içerisindeydim ki her zaman kuracak bir hayalim ve her zaman bu hayalin içinde bana yarenlik eden birileri vardı. Her bir yaşımda gerçekler yüzüme çarpılırken hayal dünyam daha da ufalmaya başlamıştı bile. Bu bana yeter de artardı bile. Hep mutluydum. Ağladığım zamanlar çoktu ama üzüldüğüm zamanlar yoktu. Ben hayal dünyamın kendi kahramanıydım. O da küçülünce benim kahramanım nefes alamadı. O da gidince ben gerçek dünyamda kalakaldım. Bir yanım ürkek bir kız çocuğuydu, bir yanım aslan kesildi. Güçlü olmak ne kadar da zormuş derken kendime, bir anda aslan dolu kafeste buldum kendimi. İçimdeki çocuk ölmedi. Ölmedi ama süründü. Hayatın gerçekleri ile hayaller bir türlü uyuşmadı. Git gide küçülen dünyamda nefes almak daha da güç hale geldi. Benim küçük kız çocuğumun yüzü şimdiden hasta gibi solgundu. Neden şimdiden gözleri yorgun bakar oldu anlamadım. Her gülüşümde aklımdaydı o. Her ağlayışım da belirsizleşirdi. Ben onu çok severdim de bu halini görmeye dayanamazdım. Resimdeki o çocuk ben miydim? İçimdeki çocuk bastonla gezer oldu da kahırla doldum doldum taştım.