DOSTLUĞUN EŞİĞİNDE

Dostluk deyince herkesin kafasında farklı şeyler oluşuyordur hemen. Bazılarımızın kafasında canlanan yüzler vardır bazılarımızınsa kulağında belki de sadece bir 'Nasılsın?' sesi. Belki de bazıları için çocukluk anılarını taşıyan misket koleksiyonu. Kimimizeyse yalnızca tebessüm ettirir bu söz ama en temelinde herkesin kalbinde oluşan bir sıcaklıktır dost demek. En mutlu olduğumuzda yanımızda olan da üzüntü içinde teselli aradığımızda kollarını bize açan da dosttur. Canımız sıkılınca üzerinden kalemle geçtiğimiz, gözyaşlarımızı akıttığımız günlüğümüz de bizim dostumuzdur hatta belki de en büyük dostumuzdur çünkü en saf haliyle bizim aynamızdır o. Ne yegane rastlantıdır dostu bulmak. Ehemmiyetli de olsa bu bulma çabası yolun sonu hazine bahçesine açılır elbet. Şeker Portakalı da yazarın çocukluğundan sevimli anılarla dostluğun ne aynı yaştan olmaya ne de aynı ırktan olmaya bağlı olmadığını gösterir. Hatta aynı canlı familyasından olmak bile şart değildir konuşup anlaşmak için. Nitekim bir şeker portakalı fidesinin yazarın en iyi çocukluk arkadaşı olması bize açıkça bunu ispatlıyor değil mi? Yazarın samimi anlatımı adeta iki dostun arasındaki sevgi bağını gözle görülür bir hale getiriyor. Dost olmaya giden yolda adımlar önce arkadaşlıktan geçer. Önyargıları bir kenara bırakıp sadece tanışmak gerekir bazen. Mesela hiç otobüs durağında beklerken yanınızdakilere elinizi uzatıp arkadaş olmaya ya da en azından sohbet etmeye çalıştınız mı? En son ne zaman hiç tanımadığınız birine tüm samimiyetinizle 'Nasılsınız' dediniz? Eğer çıkar ilişkilerinizi ve önyargılarınızı rafa kaldırıp sadece kendiniz olur doğal olursanız sanırım bu o kadar da zor olmayacaktır. Sadece başka insanlara karşı olan önyargılarınızı değil kendinize karşı olan önyargılarınızı, keskin hatlarınızı da yıkarsanız eğer her şey sizin çok yakınınız, sırdaşınız olabilir. Kalem ve kağıdın gücünü küçümsemezseniz onunla okyanus ötesindeki şiirlere de uzanabilirsiniz, dostluğun resmini de yapabilirsiniz. Koskoca bir dünya artık sizin arkadaşınız olma şansına sahip olur, hiç farkında olmadan haberiniz olmadan dost olursunuz birilerine. Masum bir şakayla ufak bir çocuğa da arkadaşlık elinizi uzatabilirsiniz. Kurulan bütün bu arkadaşlıklar zamanla dostluğa uzanan bir yolun başlangıcıdır. Sağlam bir dostluksa sizin ona gösterdiğiniz ilgiyle doğru orantılı olacaktır. Nasıl bir çiçekle ne kadar ilgilenirseniz onu düzenli olarak sularsanız daha güzel açacaktır dostluk da öyle. Siz ne kadar karşınızdakini anlar zor zamanlarında onun yanında olursanız o da o kadar sağlam bir bağa dönüşecektir. Dostluk başlatabilecek bir ikinci özellikse belki de hayal gücüdür. Sadece konuşarak, gezerek, beraber yemek yiyerek değil de kalpten bir sıcaklık duyarak da dost olabileceğinizi keşfedebilirseniz kaleminiz de sizin en iyi dostunuz olabilir. İşte bu engin bir hayal gücü gerektirebilir. Cansız bir varlığa konuşmak ama cevap alamamak insan fıtratını zorlayabilir. Bu konuda çocuklar kadar yetenekli olamayabiliriz onlar için yerde buldukları bir ip parçası bile hemencecik bir arkadaşa dönüşüverir. Tıpkı Şeker Portakalında yazarın bir portakal fidesini istediği zaman ata istediği zaman onu uçuran bir halıya dönüşebilen, konuşan bir ağaç fide olarak hayal etmesi gibi. Eğer o ağaçların konuşabileceğine dair hayaller kurmasa en güzel dilekleri, istekleri, hayalleri kanatsız kalırdı. Kimseye anlatamadıkları yüreğinde kocaman bir ağırlık yapabilirdi. Sadece bir çocuğun saf kalbine sahip olmak bizi içinde bulunduğumuz yalnızlık hissinden de karmaşadan da kurtarabilir. İçimizdeki çocuğu uyandırıp onun gözüyle bakarsak etrafımıza kağıttan gemilerle kederlerimizi de mutluluklarımızı da okyanuslara dağıtabiliriz. Ayrıca hayal gücü sadece nesnelere teşbih yapmaktan geçmez. O bize nasıl arkadaşlık kurabileceğimiz ne söyleyeceğimiz konusunda da bir kılavuzdur. Elimizdeki bir bardak çayın bize bambaşka dostluklar kazandırabileceğini fark ettirir. Eğer doğru yerde ve anda kullanılırsa ne denli sohbetler başlatıp ne denli dostluklara fırsat olabilir. Bütün bunların dışında dostluk size herkesin anlattığı gibi, genelin düşündüğü gibi olmak zorunda da değil. Bir şeyler paylaşmak; mutluluklarımızı, üzüntülerimizi birbirimize anlatmak bizi dost yapmayabilir. Herkesin kullandığı yollar sizin içinde geçerli olacak değil, belki sizin en iyi dostunuz kendinizsinizdir. Belki insanlarla dertlerinizi paylaşmak sizi mutlu etmiyordur, problemlerinizi kendi kendinize çözmek size daha iyi hissettiriyordur. Dost denilen kavram herkesin sandığı gibi dışarılarda, uzaklarda olmak zorunda değil. Bazı kişiler için bu en yakınında kendi içinde olabilir. Hayatınızı klişelere ve basmakalıp düşüncelere göre yaşamaya çalışırsanız mutsuz ve dostsuz kalabilirsiniz. Başkalarının ne düşündüğünü neyi nasıl yaptığını umursamaya bırakıp kendi içinizdekilere odaklanmaya çalışın. O zaman size en yakın dostun kendiniz olabileceğini de görebilirsiniz. Kısacası, yazar eğer kırmasaydı önyargılarını ve herkesin içinde onu aşağılayan adama bir adım atmasaydı, hayat boyu unutamadığı dostunu asla kazanamazdı. Açmasaydı zihnini geniş ufuklara, bir şeker portakalını sadece meyvelerden ibaret görebilirdi, hayallerini paylaşabildiği bir dostu olamazdı. Ya da sabretmeseydi beklemeseydi tren garında, asla sesini şarkılarda buluşturabildiği bir arkadaşı olamayacaktı. O yüzden önyargılarınızı kırın her yerde her şeyle sadece kendinizle bile bir arkadaşlık başlatabileceğinizi bilerek ve buna güvenerek sabırla bekleyin.