ILGAZ TUNCEL

Korkmaya Değer Mi? Ben seni severim sevmesine de toplum buna hazır değil ... Ben seni severim aslında da düzenim bozulur diye korkuyorum ... Ben seni severim belki de rabbim buna hazır değil Her şeyin güzelini sever o ideal birliktelikler ister Ali Lidari Korkularımız var. Öyle yükseklikten korkmak, uçağa, asansöre binememek gibi korkular değil bunlar. Emin olun bu korkular bile bizim kendi içimizde yarattığımız korkulardan daha gerçekçi. En azından psikolojik ve mantıksal bir temeli var çoğunun. Benim bahsettiklerim toplumun biz de yarattığı ve içimizde kendi kendimize büyüttüğümüz korkular. Bu korkular öyle korkular ki sinsi sinsi bizi ele geçiriyor ve yaşamımızın iplerini ellerine alıyorlar. Biz de çoğu zaman direnmek yerine teslim oluyoruz her şeyde olduğu gibi. Bu yüzden de şu sahte dünyadaki tek gerçek duygu olan aşkı bile doya doya yaşayamıyoruz. Bir şeyler yapmak için ilk önce toplumun hazır hale gelmesini bekliyoruz. Sanki çok vaktimiz varmış gibi. Baktık toplum hazır hale gelmeyecek gibi toplumun bize uyum sağlaması gereken yerde, biz toplumun bize uygun gördüğü sınırlar içinde yaşamaya başlıyoruz. Böyle yaşamayı tercih ediyoruz çünkü toplumun bizi kabul etmemesinden korkuyoruz. En fazla üç gün konuşup, sonra hayatın karmaşasında akıllara bile gelmeyecek bir konu olmayı belki de bu saçma hayatın en yaşanabilir tarafı olan aşka tercih ediyoruz. İşin en kötüsü de ne biliyor musunuz? Toplumun doğrusuna boyun eğerek doğru bir şey yaptığımızı sanmamız. Aslında hepimiz hayatımızın birileri için yaşanamayacak kadar kısa olduğunu biliyoruz. Buna rağmen doğduğumuz günden beri işenen değerler yüzünden belki de hayatımızın en değerli anlarını feda ediyoruz. Öte yandan içimizde de korkular yaratıyoruz. Aslında aşktan ve aşkın değiştirici, bazen onarıcı, çoğu zamanda yıkıcı olan gücünden korkuyoruz. Bu korkular toplumun yarattığı korkulara göre daha haklı korkular olabilir çünkü zaten zar zor bir düzen tutturduğumuz bu hayatta, bu düzenin aşk ile yok olmasını istemiyoruz. Biliyoruz ki aşk geldiğinde değiştirici gücü ile gelecek ve biz o düzeni bir hiç uğruna heba etmek istemiyoruz. Çünkü romanlardan, şiirlerden, şarkılardan öğrendiğimiz kadarıyla aşk düzeni bozmakla kalmayıp eninde sonunda yıkıcı bir etki bırakarak olay mahallini terk edecek . Bize de bozduğumuz bir düzen ve toparlamamız gereken bir enkaz kalacak. Bazen de toparlanamayacak kadar yıkık bir enkazın altında yok olup gideceğiz. Ama yine şiirlerden, romanlardan, şarkılardan anladığımız kadarıyla o aşkın enkazı altında yok olup gitmek bile korunaklı mağaramızda geçireceğimiz hayattan daha tatminkar olacak. En azından kendimiz için bir şey yapıp, kendimiz için öleceğiz. Korkularımız yüzünden her şeye temkinli yaklaşıyoruz. Aslında izdivaç programlarından bir farkımız yok, biz de kafamızda belirlediğimiz kriterlere göre ideal birliktelikler yaratmaya çalışıyoruz. Çoğu zamanda ya başarısız ya da mutsuz oluyoruz. Aşkta bile bencillik yapıyoruz. Aşkın değişmek olduğunu unutup, biri için düzenimi bozuyorsam benzer biri olsun ki çok değişmeyeyim diye düşünüyoruz. Fakat farklı notalar sayesinde müziğin oluştuğunu hepimiz biliyoruz. Sonuç olarak, bazen korkularımızın esiri olup zaten başkaları için yaşadığımız hayatın bize ait olan tek kısmını da feda ediyoruz. Bazen ölümü diri mi olduğumuz belli olmayan bir hayatı dirilip tekrar ölmekten korktuğumuz için ölü geçirmeyi tercih ediyoruz. Ve belki de bu yüzden Ali Lidar'ın 'Kaçırdığımız sabahlara ciddi bir özür borçluyuz beraber uyanmadığımız bütün sabahlar...' iidizesini okurken kalbimizdeki sızının tek nedeni anlamsız korkularımız. i Lidar Ali, Alengirli Şiirler, Alengirli Şiir (İstanbul, 2015, İthaki) 56-57 ii Lidar Ali, Alengirli Şiirler, Hayatın Provası Olmaz (İstanbul, 2015, İthaki) 5