HASTA EDEN TEDAVİ

Beni dinle. Ciddi bir sıkıntım var hissediyorum. Diğerlerinden farklıyım, anlıyorum ve bu beni korkutuyor. Beni dinler misin? Dertlerimi sana anlatayım istiyorum. Her biri ayrı ayrı ciddi sorunlarmış gibi hissetmemi sağlar mısın? Çünkü ben kendimi ancak bu şekilde önemli hissedebilirim. Ştt duyuyor musun? Beni dinle, belki çocukluğuma filan iner, takıntılı hareketlerimi erken yaşta deneyimlediğim travmalara bağlarız ne dersin? Ama ne çok vaktim ne de çok param var. O yüzden hemen sadete gelelim, psikolojik problemlerimi dinlemeni istiyorum. Ardından parmağını şaklat ve bana sihirli sözcüğü söyle. - ''Prozac'' Keşke her şey bu kadar basit olsaydı. Yalnızca tek kelime. Amerikada bilinen adıyla mutluluk hapı, yani prozac. Bir psikoterapi mağdurunun anılarını okumaya başladığımda mutluluğu arayan, depresif ve ''psikolojisi bozuk'' bir adamın başarısızlıklarla dolu tedavi sürecine tanık oldum. Uygulanan onca yanlış terapi ve yazarın daha da kötüye giden ruh hali bana işin en temelindeki sorular üzerinde düşünme fırsatı sundu. Bizler, - modern dünyanın sözde özgün bireyleri- ne zaman mutluluğu minik kapsüllerde aramaya başladık? Ne zamandan beri biz çağdaş insanlar dertlerimizi, en özelimizi, yakın çevremizdeki insanlar yerine hiç tanımadığımız psikologlara dökmeye can atar olduk? Ne olabilirdi bizleri bu kadar huzursuz eden? İlkokula bile başlamayan çocukları depresif yapan şey ne olabilir? Peki ya gençliğinin en güzel yıllarında anksiyete ile boğuşan insanların sayısı neden arttırıyor? Peki söyleyin ne olur bizi toplumca ne delirtiyor? Etrafınızdaki insanları bir düşünün. Yakın çevrenizde psikolojik tedavi gören en az bir kişi olduğunu göreceksiniz. Fakat nedense tedavi edilen insan sayısı gün geçtikçe artmasına rağmen hasta sayısı hiç azalmıyor. Eyüp Turan Reyhan gibi yüzlerce insan, ardı arkası kesilmeyen tedavilerle ömrünü mutsuz geçiriyor, eh tabi bir de yanlış yöntemlerle rahatsızlıkların etkisi azalacağına artıyor, kişi toplumdan iyice soyutlanıyor, üstüne üstlük verdiği onca terapi parasının üstüne bir de deli damgası yiyor. Parasıyla rezil oluyor anlayacağınız. Aslında tüm bunlar bize sessizce fısıldıyor. Hasta olan sen değilsin, hasta olan sistem. Tedavi gördüğümüzü sanarken, bizi hasta olarak sınıflandıran, ancak modern tıbbın çoğu kaynağından faydalanamayan bir sistem var karşımızda. Modern çağ bunalımlarının tek bir çözümü var bence. ''Kendini fazla önemseme.'' Açıkçası sürekli etrafta dolanan klişe laflardan bıktım usandım. Yok sen böyle değerlisin, yok bu kadar özelsin. Öyle bir dünya yok arkadaşım, hiç kusura bakma. Ne yazık ki sen koskoca okyanusta yalnızca bir damlasın ve bir önemin filan da yok. Yaşadığın her sorun emin ol daha önce yaşandı. İlk hıçkırığın, son nefesin hepsi planlandı. Artık kendine acımayı bırakıp, sorunlarını beslememeyi öğrenmelisin. Çünkü aslında ne sen hastasın, ne de psikoterapi senin tedavin. Sen yalnızca toplumun bir parçasısın. İçine kapanma artık, köpeğin bile senin için daha iyi bir dinleyicidir çoğu zaman. Çık dışarı, bağır çağır. Anlatmaktan çekinme, paylaş. Bu hayatta tek bir amacın var. Mutlu olmak. Aslında beynin o kadar aptal ki. Yalnızca gülümsediğinde bile seni mutlu zannedip mutluluk hormonu olan dopamin salgılıyor. Evet şimdi gülümse o zaman. Ne duruyorsun? Kulağa saçma mı geliyor? Gülecek bir şey mi yok ? Olsun sadece yanaklarını sıkıştır hafifçe, belki de tüm dişlerini açarak kocaman bir gülümseme hediye edersin kendine. Ama yeter ki çok düşünme. Kendini mutlu etmek için, çok düşünme. Bizleri hasta eden terapiler, modern çağ ironisi olan tıp bilimin kusurlarını gözler önüne seriyor. Unutma, tıpkı tedavi amaçlı kullanılan antibiyotiklerin ilerde bizlere daha çok zarar vermesi gibi, yanlış uygulanan psikoterapi ve antideprasan kullanımı da bizleri daha çok hasta ediyor. Türkiyede bu tarz tedavilere maruz kalmış biri olarak Eyüp Turhan Reyhan, durumun vahimliğini danışanın bakış açısından gözler önüne seriyor. Artık tüm bu terapi saçmalığına son verelim lütfen. Hastanelerin ve psikoloji kliniklerinin samimiyetsiz havasını solumayı bırakın. Sevdiklerinizin, ve ailenizin içten kucaklamalarına bir şans verin. Unutmayın mutsuzluk da mutluluk da paylaşıldıkça çoğalır. Seçim sizin.