SICACIK BİR BAHANE: ÇAY

Bu yazımı yazarken yavaş yavaş demlenmekte olan çayımın kokusu geliyor burnuma ve sanki daha içmeden rahatlamış, günün bitmek tükenmek bilmeyen işlerinin yorgunluğunu bir nebze de olsa üstümden atmış gibi hissediyorum. Bu koku bana ilkbaharda ağaçların altında yürürken daha yeni çıkmış yemyeşil yaprakların kokusunu anımsatıyor. Çay toplumumuzun büyük bir kesiminde de hemen hemen bende uyandırdığı gibi bir etki uyandırıyor. Ben çayın en azından bizim toplumumuzda sıcacık bir içecekten çok daha fazlasını ifade ettiğini düşünüyorum. Bizim toplumumuzda çay teklifi bir sohbet davetidir; bir paylaşma isteğinin, bir yakınlaşma arzusunun ifadesidir. Dışarıda nefesimizin bile donabileceği havalarda da, termometrelerin sıcaktan patlayabileceği havalarda da ''bi çay demle de içelim'' diye duymanız hiç de alışılagelmedik bir durum değildir. O çay demlenip bardaklara döküldüğünde sanki insanları alıp çok uzaklara götürecek, uçsuz bucaksız ufuklara yapılacak yolculuktan sonra geri getirecek bir sohbetin kapısını aralar. Belki önce tarihin tozlu sayfalarına götürüp ardından ülke gündemine getirecek; biraz Fenerbahçe'nin Galatasaray'ı 6-0 yendiği maçtan bahsettirip devamında Beşiktaş'ın Avrupa'daki iyi ilerleyişinden söz ettirecek; ya da maneviyatın derinliği üzerinde düşündürüp sonra kısa yoldan köşeyi dönme yollarını aratacak bir yolculuk... Bizim insanlarımız yeni demlenmiş bir çay gibi sıcacık, taptazedirler. İlk defa gittiğiniz bir mahallenin, köyün, kasabanın kahvehanesinin önünden geçerken çay ikramı bahanesinin altında o insanların sıcakkanlılığını, sevecenliğini, misafirperverliklerini yüce gönüllülüklerini hissedersiniz. İnsanlarımız ne kadar farklılıkları olsa da aynı yolun nasıl ayrılmaz yoldaşları olduklarını, bir bütünün nasıl bölünmez bir parçası olduklarını çay ve çay gibi birçok bahaneyle bir araya gelerek apaçık bir şekilde gösteriyorlar. Toplanarak, kaynaşarak, severek, sevilerek, saygı duyarak, hoşgörü göstererek birbirlerini çok sevdiklerini, birbirleri için vazgeçilemez olduklarını anlatıyorlar aslında. Çayımı yudumlamaya başladım. Biliyorum ki çaya ne kadar tutkun da olsam, insanımın birbirine olan tutku ve bağlılığına yaklaşamam bile. Yüzyıllardır birbirini hiç terk etmemiş, ne kadar çorba gibi karıştırılmış olsa da sonunda hep oyunları bozarak omuz omuza vermiş ve kardeşlik duygusunu doruklarına kadar yaşayarak harici bütün unsurlara karşı dik ve sağlam durmayı başarmış. Bunu yaparken de hiçbir zaman fedakarlık yapmaktan kaçınmamış; gerektiğinde son kalan kuru ekmeğini bölmüş, gerektiğinde kefen parasından vazgeçmiş, gerektiğinde geride kundaktaki bebeğini bırakıp gözünü bile kırpmadan görevine koyulmuş. Kimi zaman dahili unsurların tehdidinde de kalmış fakat birkaç haine kanıp da birliğini bozmamış, anlaşmazlıkları tatlılıkla çözerek kardeşliğine halel getirmemiş. İnsanımın bu yaptıklarına hayran olmadan edemiyorum. Çayım bitiyor yavaş yavaş. Artık ağır ağır yudumluyorum. Bardaktaki çayın eninde sonunda bitecek olmasına rağmen, çay tiryakiliğim nasıl bitmeyecekse; insanım da birbirlerine olan bu bağlılığından hiç vazgeçmeyecek. Bir bardak bitti mi yenisi istenecek, sonra bir daha, sonra bir daha... Bir şeyler, tıpkı çay gibi, birliktelik hep devam etsin diye vesile olacak. Sohbet uzadıkça, kalpler ince belli bardaktaki çay gibi sıcacık olacak ve yakınlaşacak. İnsanım birbirine çayın yanında hep muhabbetini ve sevgisini de ikram edecek. Gönlünden koparacağı parçaları yine başka gönüllerden kopmuş parçalarla değiştirip tekrar gönlüne yerleştirecek. Çayımdan son yudumumu az önce aldım. Gönlüm bir bardak daha istiyor ama bu sefer yanında ikram edeceği, iki lafın belini kıracağı, seven ve sevilen dostları da istiyor. Benim de mayamda insanımınkinde olduğu gibi bu birlik ve beraberlik duygusu fazlasıyla var. Ben de onlar gibi sevgimi paylaşmak, paylaşılan sevgiye ortak olmak istiyorum. Kardeşlik duygusunu enlerine kadar yaşamak istiyorum. Çayı bahane edip kalplerimizi bir arada tutmak istiyorum.