GEÇMİŞİN KAHRAMANLARI

Küçükken hepimizin bir hayali süper kahramanı olmuştur. Benim için bu kahramanlar çizgi filmlerdeki karakterlerdi. Kendimi onlar yerine koymaya çalışır, kendi ağzımdan ses efektleri yapar ve onlar gibi davranmaya çalışırdım. Şimdi düşününce yaptığım şeyler baya utanç verici gözüküyor olabilir ancak zamanında yapabileceğim en eğlenceli şeylerden biriydi. Daha bir birey olarak kişiliğim tam olarak oluşmadığından farklı karakterlerin kişiliklerini kopyalayıp onlar gibi davranmak inanılmaz eğlenceli geliyordu. Bunun sonucu olarak çizgi filmde karaktere bir şey olup olmadığına bağlı olarak benim ruh halim de değişiyordu. Eğer karaktere ya da karakterin bir yakınına bir şey olduysa sanki o olay benim başıma gelmiş gibi moralim bozuluyordu. Hatta Avatar çizgi filminde ana karakter yıldırımla vurulup düşürüldüğünde üzüntüden tüm gün kimse ile konuşmayıp odama kapandığımı hatırlıyorum. Karakterin kişiliğini benimsediğim için başkalarına zarar vermiştim. Hala dün gibi hatırlıyorum, okuldayken kötü karakterlerden biri gibi davranıp bir arkadaşıma zarar vermişliğim olmuştu. Sonuç olarak ailemden inanılmaz bir şekilde azar yemiş ve yaptığım şeyin sonucunda vicdan azabından dolayı o akşam doğru düzgün uyuyamamıştım. Sunay Akın'ın yazdığı bu kitap onu okurken ruhumun derinliklerine gömülü olan bu duyguları teker teker ortaya çıkardı. Hayal Kahramanları'nın bana hatırlattığı tek şey yaşadığım duygular değildi. Yakın olduğum kişilerle geçirdiğim nostaljik denilebilecek kadar eski anılarımı da su üstüne çıkarttı. Anı deyince aklıma ilk gelen şey annemin benim bir çizgi film kanalını izlememi yasaklamasıydı. Ancak o kanal inanılmaz hoşuma gittiğinden dolayı gizli gizli izliyordum. Annem beni yakalayacak diye endişeliyordum fakat gizli gizli izlemek daha bir eğlenceli geliyordu. Sonuçta bir çocuk için yasakları çiğneyerek bir şey yapmak kadar eğlenceli bir olay yoktur. Aklıma gelen diğer bir anı ise ablamla beraber izlediğimiz çizgi filmler, beraber farklı karakterlerin rollerini üstlenip oynadığımız oyunlar... Bu anıları hatırladıkça yavaş yavaş hüzünlenmeye başladım çünkü ablam şu anda evlenip kendi yuvasını kurmuş durumda. Bundan dolayı görüşebildiğimiz zaman oldukça kısıtlı. Nadiren görebildiğim ablam hakkındaki anılarımı hatırlayınca her ne kadar sevinmem gerekiyor olsa da sevinemedim hatta tam tersine hüzünlendim çünkü bu tarz anıların sayısını daha fazla yapabilecek imkanım varken yapmamayı seçmiş ablam dışında başka şeylerle ilgilenmiştim. Bunun farkına varınca sanki kalbime bir hançer saplanmış gibi hissettim. Bu kitabın bana hatırlattığı son anı ise aileme aldırdığım oyuncaklardan biriydi. Yeni çıkan Örümcek Adam oyuncaklarından birini istiyordum. O zamanlar ailemin alabilecek durumu var mıydı yok muydu hiçbir fikrim yok. İlk başta kabul etmemişlerdi almayı. Ne kadar üzüldüğümü çok net bir şekilde hatırlıyorum. Fakat vazgeçmeyip kendim para biriktirmeye başladım. Hayatımda ilk defa para biriktiriyordum. Ancak çocuk harçlığı olduğundan dolayı doğru düzgün para birikmiyordu. Belli bir süre sonra biriktirdiğim bir avuç parayı anneme götürüp o oyuncağı almak için yeterli bir miktar mı yoksa değil mi diye sorduğumda annemin yüzündeki şaşkınlığı hala çok net bir şekilde hatırlıyorum. Annem yeterli olmamasına rağmen yeterli deyip güldü ve sonraki gün oyuncakçıya gidip oyuncağı aldık. O gün hayatımın en mutlu günlerinden biriydi. Ayrıca hayatımda ilk defa bir şeyi başarmış gibi hissediyordum çünkü ilk defa kendim bir uğraşta bulunmuş ve bunun sonucunda bir isteğim gerçekleşmişti. Sonuç olarak Sunay Akın'ın yazdığı Hayal Kahramanları kitabı beni birçok yönden etkiledi. Beni çocukluğuma geri götürüp yaşadığım son derece değerli anılarımı bana geri hatırlattı ve çocukluk zamanın yaşadığım duyguları yaşattı. Hayal Kahramanları, diğer hiçbir kitabın yapamadığı bu iki şeyi yaparak benim okuduğum kitaplar arasında çok ayrı bir yere sahip olmayı başardı.