KOLTUĞUNUN NELERİ SEVMEDİĞİNİ ONA HİÇ SORDUN MU?

Masayla konuşuyorum. Evet, masayla. Neden şaşırdınız? Tam on beş yıldır orda durmuş sinsi sinsi beni izliyor. Her şeyimi biliyor, bugüne kadar yaşadığım her şeyi. Küçük bir kız çocuğuyken karnabahar yemeğimi itip onun üstüne dökmüşüm. Ondan kızgınmış bana hala. (Sahi, ben karnabahar yemeğini neden sevmiyorum?) Sonra bir gün, çok sinirlenip geçirmişim yumruğumu hışımla. Yahu, sana değildi ki sinirim, özür dilerim, tamam sallanmayı bırak artık, ders çalışamıyorum üstünde. Hem, ömrüm kısa benim; bir süre sonra çekip gideceğim bu dünyadan. Ya sen? Sen öyle misin peki? Kazık çakacaksın sen bu dünyaya. Kıskanıyorum seni ama biraz da üzülüyorum sana. Belki sen de gitmek isterdin bütün masaların mutlu yaşadığı bir öbür dünyaya. Bak; barışırsak, seni, sana çok iyi bakacak birine veririm gitmeden; ama ona anlatma tanık olduğun onca şeyi. Olur mu? Eşya, zaman kavramının çok dışında bir hikaye kahramanıdır. Bu dünyadaki varlıkların en sabırlısıdır. Olan biten her şeyi seyreder eşyalar ve tam da senin unuttuğun zamanda her şeyi hatırlatırlar sana başarılı bir roman yazarı gibi. Onların dilinden dinletiyor bize koca bir ailenin hikayesini "En Güzel Günlerini Demek Bensiz Yaşadın." Bir antika ayna, çiçek dürbünü, cam sürahi, masa örtüsü... Her biri kaçırıveriyor ağzından, olan biten ne varsa; herkesin geçmişini seriyor ortaya. Ağzı hiç sıkı değil bu eşyaların da yahu. Bu eşyalar alıyor beni, bambaşka yerlere BOZBEK 2 götürüyor; bambaşka hayatlara tanık oluyorum. Kendi hayatımız birçok şeyi birden yaşayabilmek için çok kısa. O yüzden okumaz mıyız zaten bunca romanı, o yüzden izlemez miyiz bunca filmi? Kendi hayatımıza sığmayanları yaşayanların hayatına tanık olmak için... Ben hep gitmek istedim mesela. Gidemedim. Belki de hiç gidemeyeceğim; ama Koza gitti. Koza'nın evindeki Osmanlı sarışını duvar tutuyor elimden, götürüyor beni Koza'yla birlikte Paris'e. Gitmenin zor olduğunu düşünürdüm Koza'yla bu yolculuğa çıkmadan önce. Kalmanın da zor olduğunu düşünürdüm. Sonra anladım ki, ikisi de sandığımdan çok daha zormuş. Sevmedi Koza bu gidişi, mutlu olamadı ve döndü. Yıllar önce terk edip gittiği evine döndü. Böylece, Koza'yı tanıdım. Bir insanı nasıl tanırız? Herkes birbirini tanımaya çalışırken aynı soruları soruyor birbirine. Hangi tür şarkıları seversin, hangi filmleri seversin, en sevdiğin yemek ne... Oysa bir insanın sevdiği şeylerden çok daha güçlü şeyler var o insanı tanımamızı sağlayan: sevmediği şeyler. "En Güzel Günlerini Demek Bensiz Yaşadın" öğretiyor bunu bana. Kitabın yazarı Can Gürses öyle farklı insanlarla tanıştırıyor ki beni; onları, yıllardır hayatımda olan insanlardan çok daha fazla tanıyorum. Bana onların sevmedikleri şeyleri anlatarak yapıyor bunu. Mesela; kabak tatlısını çok seven bir insanın kabak tatlısını çok sevmesi, onu sadece "kabak tatlısını çok seven binlerce insandan biri" yapar ama bir insanın kabak tatlısını sevmemesi, bazı soruları da beraberinde getirir. O insanın kişiliğiyle ilgili çok fazla ipucu yakalarız o sorulara kafamızda cevaplar bulmaya çalışırken. Gizemli bir düşünce dünyasında buluruz birden kendimizi. Sevmek, insana doğuştan bahşedilen bir yetenektir. Sever insan, sevmeye eğilimlidir; ama sevmemek bambaşka bir olay. Sevmemek, içinde çok fazla yaşanmışlık barındırır; çok fazla hikaye... Sevmediği şeylerdir insanları birbirinden ayıran, onları şahsına münhasır kılan. BOZBEK 3 Artık bir insanı tanıyabilmek için, neler sevmediğini soruyorum ona ve artık eşyalarla konuşuyorum. Artık insanları daha iyi tanıyorum ve artık eşyalar bana cevap veriyor. Masamla barışacağım ve kitaplığımla daha yakın arkadaş olacağım. Bu arada, sahi, ben karnabahar yemeğini neden sevmiyorum?