Yolcunun Dünyası

Kocaman, yaşlı bir dünya burası. Görecek günler, gezilecek yerler öyle çok da dışarıda böyle korkunç bir dünya varken kimlerin buna cesaret edeceği tartışma konusu. Bırakın yolculuk etmeyi sokağa adımını atmaktan dahi korkar hale geldi insan. Ömrünün sınırlarını bir kan çemberiyle çevrelemek zorunda kaldı. Attığımız her adımdan korkuyoruz şimdi, yeni bir sabahın ne göstereceği ise bir sürpriz değil, aşikar bir gerçeklik, öyle değil mi? Oysa çok sevdiğim bir hikayesinde Sait Faik şöyle diyordu: "Bütün ümit yarın sabahta.". Bu yeni yıl ve yeni sabahlar nedendir bilinmez yeniymiş gibi hissettirmiyor bana. Hal böyle olunca insan umudu başka başka yerlerde arıyor. Ben de Sait Faik'in umuduyla yollara tutunmak istiyorum farklı dünyalar keşfedip biraz olsun bu karanlıktan uzaklaşabilmek için. Yollara vurulmak ve hiç bitmeyen bir tren yolculuğunda bulmak istiyorum kendimi. Bir tren vagonundan izlemek istiyorum biraz da bu hayatı. Hızlıca akıp gitsin, detayları görmeyeyim ama genelin güzelliğinde kaybolayım istiyorum. Kuşların, ağaç dallarında cıvıldaştığını göreyim bir anlık. Onların ekmek bulma derdi beni hüzünlendirmesin. Bir serçenin, soğuk ve karlı bir kış gününde ne kadar üşüdüğünü düşünecek kadar uzun kalmayayım hiçbir durakta. Yaralarım artık kanamasın, yollar sarar acılarımı da nasılsa. Antonio Tabucchi, "... bir şehre gitme niyetiyle bindiğim tren beni başka bir yere götürür." derken ne kadar da haklı. Yazarın da dediği gibi bazen yola bir yere varma telaşıyla çıkarsın ama vardığın yer kalbinde, daha önce hiç uğramadığın bir yer olur. Bir kez yolculuğa çıktın mı son durağın neresi olacağı belli olmaz çünkü aslında kendi içinde seyahat etmeye başlar insan. Tren raylarına baktığımda tek gördüğüm demiryolları olmaz benim. Orada bambaşka bir şiir saklıdır belki de. Hiç duyumsamadığım bir acı, farkında olmadığım bir özlem beliriverir bir anda. Yolculuk öyledir, aynı hayat gibi sizi nereye savuracağı belli olmaz. Özellikle tren yolculuklarının yeri çok ayrıdır benim için. Annem her zaman heyecanla anlatır ilk tren yolculuğumuzu. Daha beş yaşında bir çocukken aslında arabayla çok kısa sürede gidebileceğimiz bir yolu kara trenle gidelim diye tutturmuşum ve benim yol maceram böyle başlamış. Annemin anlattığına göre o kapkara, umutsuz trene neşe kaynağı olmuşum. "O kompartımandaki herkesin hayatına dokundun sen." der annem. Öyle iyi hissettirir ki o günün anılarını dinlemek bana. Aslında hala öyleyimdir; yol boyunca hiç sesimi susturamam, bir geveze olurum. Hele bir de hiç bilmediğim, görmediğim yerlere yapıyorsam bu yolculuğu, onun tadı bambaşka olur. Yeni insanlarla tanışmanın, başka diyarları keşfetmenin zevkini veren çok az şey vardır şu hayatta. Ben öykü yazmayı da okumayı da çok severim. Uzun seyahatler ikisi için de önüme fırsatlar sunar. Her gittiğim yerde, her taşın altından başka bir öykü çıkar karşıma. Vagonlar arasında dolanırken başka başka hayatlara konuk olurum. Şehrin gürültüsü ve kalabalığının ardında hiç göremediğim bir çocuğun başını okşarım kendi çocukluğumu bulmak istercesine, onun hayallerini dinlemeye zaman bulurum belki de. Metropollerin koşuşturması, zamansızlığının içinden çıkıp da ulaşamadığım hayatlara yeniden dokunurum belki kim bilir. Elimde olsa tüm memleketi bir uçtan bir uca tren vagonları içinde gezip görmek isterim. En büyük hayallerimden biri de budur. Öyle ki lise yıllarımda garip bir eğlence anlayışım vardı bu hayalimle de bağlantılı. Zaman zaman yanıma bir kitap alır ve metroya binerdim. Sürekli duraklar arasında gidip dururken kitaplarımı okurdum. Bir günün tamamını o yeraltı treninde geçirdiğim bile oldu. Nedendir bilmiyorum, kendime ayırdığım bu zaman bana hep iyi hissettirirdi. O kadar çok yüz görürdüm o kadar çok konuşmaya şahit olurdum ki o günlerde. Sevgilisiyle kavga edenler, sınavdan düşük aldığı için ağlayanlar, sadece eve ekmek götürme telaşında olan insanlar ve çok nadir de olsa mutluluğu yüzünden okunanlar... Birbirinden farklı onlarca bakış, yüzlerinde bambaşka yaşlılık izleri insanların... Bir yazar için o kadar ilham verici bir yer daha var mıdır bilemiyorum. Sabahtan akşama, karalar dururdum ben de bu insanların öykülerini. İşte onların hikayelerini büyütmek için bir tren yolculuğuna çıkmalı belki de. Yollar bize böylesine ilham verici öyküler sunarken, evde oturup beklememeli. Bana göre bir yazar o öykülerin peşine mutlaka düşmeli, vagon vagon dolaşıp onları bulmalı ve yazmalı, ziyan etmemeli. Yollar ne kadar uçsuz bucaksız ve ne kadar ilginç öykülere gebe... Gerçeklikten, dünyanın kirliliğinden kaçabilmek için yeni bir kapı aralar onlar önümüze. Upuzun yolculuklara çıkmalı insan. O uzun yollarda kendini yeniden keşfedebilmeli, yaralarını sarmalı belki de. Yani nereye vardığımız değil, yolculuğun kendisidir bizi heyecanlandırması gereken de. Gidilecek o kadar çok yol, varılacak öyle güzel yerler, keşfedilecek o kadar durak, dokunulacak o kadar çok hayat var ki bir an bile ara vermemeli yolculuk etmeye sevgili okur.