İMRENİLESİ AŞKLAR

Henry Miller ve Anais Nin arasındaki ilişkiyi, 1990 yapımı Henry & June isimli filmde izleyip öğrenmiştim ilk olarak. Anais Nin'in tutkuyla yazdığı günlükleri, sırları ve edebiyat alanında bence hayat ve cinsellik konusunda da- kendisine bir rehber aradığı sırada Henry Miller ile karşılaşması hem onlar için hem de dünya edebiyatı için büyük bir şanstı. Bu harika ikiliyle ilgili epey araştırma yapmıştım. Sonunda geldiğim noktada Gunther Sthulmann'ın derlediği mektuplara ulaşmıştım: Edebi Bir Tutku Anais Nin ve Henry Miller'ın Mektupları. Henry Miller, henüz yolunu bulamamış ya da yoldan çıkmış genç kadınlar için bulunmaz bir öğretmen ve aynı zamanda iflah olmaz bir çapkın. Onun hemen her metninde yüzündeki kurnaz ve bilge ifadeyi hissetmek, görmek mümkün. Anais Nin ise aslında evli bir kadın ancak henüz istediği şeyin ne olduğunu bilemeyen, tuttuğu günlüğün edebi değeri olup olmadığı konusunda kaygılı genç bir kadın. Böyle bir tabloya baktığımda, Henry ile Anais'in karşılaşmasında bir ilahi gücün parmağını aramamak abes geliyor bana. Onları incelediğimde, birbirlerinden başka hiçbir şeyle uyumlanamayan iki kayıp parçanın nihayet Paris'te bir araya geldiklerini görebiliyorum. Dolayısıyla aşkın ve tutkunun izleri onlara dair her şeyde bir mecburiyet gibi ortaya çıkıyor, birbirlerine yazdıkları mektuplarda da. Birbirlerini anlayan ve birbirleri üzerinde doğal bir ilaç etkisi yapan insanların ilişkileri beni her zaman heyecanlandırır, garip bir imrenme duygusuyla dolmama sebep olur. Çünkü herkes arar ya da bekler, kayıp parçasının bir gün karşısına çıkacağı ya da onu bulacağı an'ı. Buna inanmak ister, çünkü hayal etmesi bile güzeldir. Özellikle yol gösteren, bunu yaparken şımarmayan genelde doğruları işaret eden bir erkek her genç kadının gözdesidir. Böyle birisiyle henüz karşılaşmasam da içimde o kişiyi bulacağım inancını hep saklı tutuyorum. Henry ile Anais'e baktığımda ve bir de yaşadığım ülkedeki gerçeklere, onların her türlü sırrı paylaşma rahatlarına çok şaşırıyor ve özeniyorum. Bahsettiğim kayıp parçanın benim için en nadide özelliklerinden birisi de burada gündeme geliyor. Çünkü hiçbir zaman rahat hissedemedim kendimi, hep bir şeyler yüzünden yargılanacağımdan, kenara atılacağımdan korktum. Bu korku nedeniyle isteklerimi, hayallerimi açıkça dile getiremedim. Yabancıların kültürleri ile bizim kültürümüz arasındaki fark bunun sebebi, tek tek her birimizin kötü niyetli yargıçlar olmamız değil. Ancak durum çok da karamsar değil, biliyorum ki belli şeylerin üstesinden gelebilmiş, her türlü düşünceye açık yığınla insan var burada da. Alara Deniz Özkan Henüz kendimizi ispat etmeye çalışmaktan birbirimizin elini tutmaya fırsat bulamasak da biraz daha büyüyünce bunu da başarabileceğimize inancım tam. Anais Nin ve Henry Miller arasındaki ilişkide insanı kıskançlığa sürükleyen bir başka önemli detay ise belli bir konuda birlikte hareket etmeleri, birbirlerini beslemeleriydi benim için. Bazen bir erkek bakış açısına ihtiyaç duyuyorum. Yolumu kaybettiğimde, başka, benim gibi olmayan birisinin nitelikli sözleri çok işe yarıyor. Böyle bir tamamlayıcılık, bir ilişkide iki kişiye ortak bir yolda ilerliyorlarmış hissi verir işte. Kendimce düşüncelerimi, çalışmalarımı gösterebileceğim, onlarla ilgili yapıcı eleştiriler duyabileceğim, aynı şekilde başka bir gözle benim onun çalışmalarına eğilebileceğim birisiyle ilişki kurmak isterdim. Tek başına bir şeyleri yapmaya çalışmak zamanla hevesimi öldürüyor. Beni gerçekten önemseyen ve destekleyen, yardımcı olmak isteyen birisinin varlığını bilirsem, işte o zaman hevesimi hiç kaybetmem diye düşünüyorum. Çünkü öyle bir durumda bizi biz yapan şey, tam da uğraşlarımız olacaktır, uğraşlarımızın, birbirimizi desteklemenin üzerinde yükselecek bir ilişki kurulacaktır. Henry ile Anais'in yaptıkları şey buydu ve bugün bile bakıp imreniliyorsa, doğru ilişkinin formülünü bulmuş olmalılardı; bir tarafın, diğerine uyum sağlaması değil, birlikte büyümek, birlikte ilerlemek.