Tek Bir Göz

Neden insanlar en beklenmedik anlarda herhangi bir konuda bir farkındalık edinir? Bu soruyu kendime geçtiğimiz yaz sordum. Açıkçası kendime en çok soruyu da bu bitmek bilmeyen mevsimde sordum. Neden olarak üniversite sınavını atlatmanın rahatlığı ve sonu olmayan bir boşluğa düşmüş olduğumu belirledim. Üniversite sınavının bitmesiyle stres ve baskıdan uzak, düşünmeye açık ve hazır olduğum bir döneme girdim. Bir yıl boyunca tek düşüncem gelecek kaygısı olduğundan bu sonsuz boşluk bana sınav dışı aklıma gelebilecek her konu hakkında düşünme yetisi sundu. Düşünmekten kastettiğim çok geniş bir başlıktı. Mesela, o gün tek başıma kaldığımda aklıma gelen bir konu, arkadaşlarımla film izlerken dikkatimi çeken bir sahne veya ailemle akşam haberlerinde geçen bir söz benim saatlerce düşünmeye itebilirdi. Ne de olsa vaktim boldu artık. Bu bahsettiğim dönemde annem ve teyzemle birlikte Çeşme'de yazlıktaydık. Arkadaşlarım, sınırsız internetim ve mezuniyet koşuşturmalarım Ankara'da kalmıştı. Aslında Çeşme'ye getirdiklerim bir yıldır okumak istediğim kitaplar ve bendim. Madem kendime harcamak için zamana sahiptim ben de bunu değerlendirmeye karar verdim. Gittiğimiz gezdiğimiz her yerde okumayı hedeflediğim kitapları okuyordum, düşüncelerimden yazılar oluşturuyordum. Bunların hepsini yalnız yapıyordum. Gerçekten başkalarıyla fikirlerimi paylaşmak istemiyor muydum? Bilmiyorum ama bir dönem kimseyle gündelik "havadan sudan" konuşmaları dışında muhatap olmadım. Doğrusunu söylemek gerekirse şimdi bahsetmek için özel sayılabilecek birtakım meseleler de beni bu psikolojiye sürüklemişti. Böyle bir ay geçirsem de nihayetinde tek olmaktan sıkıntı duymaya başladım. Şimdi dönüp baktığımda o dönemki halimin komik gelmesinin sebebi Alaçatı'da annem ve teyzemle gittiğim bir resim sergisi oldu. Annemin arkadaşı ressam Sevinç Bayraktar'ın "Zeytine Öykünmek" adlı eserini gördüğüm an bende birçok çağrışım uyandı. İncelediğim resim birçok detay barındırıyordu ve ben o detayları keşfettikçe aynaya baktığımı hissediyordum. Fiziksel özellikler açısından resimdeki kızla alakamız yoktu ama bulunduğumuz durum olarak bakıldığında benziyorduk. İşte en beklemediğim yerde ben bir şeyin farkına varmıştım. Yalnız değildim. Resimdeki kız da aslında yalnız değildi. Saçlarının bittiği yerde biri daha vardı hatta bu iki kişinin içlerine çizilmiş sayısız ev bulunuyordu ama onlar bunun farkında değillerdi çünkü tek gözle başka bir yöne bakıyorlardı. Kısacası yalnız olmayı biz seçiyorduk. O bir ay içinde annem ve teyzem yanımdayken ben onları görmezden gelerek tek başıma kalmayı seçmiştim. Herhangi bir düşüncemi paylaşmayı reddetmiştim ve böylece kendime "yalnız"sıfatını yüklemiştim. Bu seçimimin farkına vardığımda içimde sakladığım her şeyi dışarı vurmak istedim ve yazılar yazdım. Sonra bu yazıları etrafımdaki insanlarla paylaşmaya karar verdim. Sohbet ederken benim hatta diğer insanların olayları nasıl görmek istiyorlarsa öyle gördüklerini anladım. Resimde olduğu gibi yanı başımızda birçok ev ya da bir başka deyişle tanıyacak insan vardı ama biz bunu böyle görmüyor, genellikle iletişim kurmaktan kaçınıyor ve sonuç olarak yalnızlaşıyorduk. Resimde dikkatimi verdiğim bir diğer detay ise kızın içinde evlerin bulunduğu noktadan benim gözlemimle bir zeytin ağacı oluşmasıydı. Zeytin ağacı bana yeni fikirlerin oluşumunu çağrıştırdı. Bu yeni fikirlerin evlerin yani diğer insanlarla birlikte oluşması bana bir kez daha sohbetlerin değerini anımsattı. Söylemem gerekir, kendimi yalnız bıraktığım bu bir ay içerisinde birçok düşüncemi yazdım ancak o gün sergide anladım ki yazılarım kısır bir döngü içerisinde belli konulara değiniyor ve yeni konu bulmaya gelince tıkanıyordu. Önceden belirttiğim gibi tek gözle bakıyordum her şeye. Sergide tanıştığım yeni insanlar sohbetlerimizde diğer gözümü açıyorlar ve ben böylece düşündüğüm olaylara her seferinde farklı bakıyordum. En beklemediğim zamanda farkına varmıştım.