AŞK HEP BÖYLE ACITIR MI?

Bir tarafta aşkı iliklerine kadar safça yaşamış Raif, bir tarafta kendini aşka inandıramamış Maria... Kadının erkeğe küçük bir resim sergisinden dokunuşuyla, erkeğin ömrünü nasıl değiştirebilir 'in hikayesi bu. Aşkın güzel günlerini kısa yaşayıp, yara veren pençelerinden hiç kurtulamayanlar... Raif o kadar çok hayali varken, gittiği Almanya'da hayatın sillesini yedikten sonra bir daha hayata açık gözlerle bakamayan adam. İnsan ailesinin isteklerini bazen hiçe sayar, çünkü bu kendi hayatıdır ve düşe kalka öğrenir. Raif de düştü fakat bir daha toparlanamadı. Almanya'ya yerleştikten kısa bir süre sonra babasının isteğini yerine getirip bir sabun fabrikasında çalışmaya başladı. Aynı zamanda bilgiye olan açlığı devam ediyordu. Sergilere, konserlere gidiyordu. İçindeki bastırılmış duygu onda daha fazla merak uyandırıyordu. Onun bu merakının hayatını ters düz edeceğini kim bilebilirdi ki? Bir resim sergisinde insan bir tabloya en fazla ne kadar süre bakabilir? 1 saat? Her gün? Çok beğendiği kürk mantolu kadının portresi için her gün usanmadan yorulmadan gitti, izledi, adeta konuştu kalbiyle. Bir resimle aşk yaşayan adam. Gün geldi kadın, resmine bu kadar çok bakan adamla iletişim kurmaya çalıştı fakat Raif'in gözleri portreye o kadar bağlanmıştı ki, o kadının kim olduğuna bile dikkat etmedi. Bir gece ansızın, sarhoşluğuyla caddede, kaldığı pansiyondaki kadınla öpüşürken o kadının siluetini karşısında bulduğunda kafasında şimşekler çaktı. Gerçekten gördüğü o muydu? O kadınla konuşmuştu? Nasıl fark edememişti? Yoksa sadece sersemliğin verdiği hayal miydi? Bir portre için her gün aynı yere gidip gelen insana, bu silueti takip etmemesi ihtimalini yakıştıramayız elbette. Peşine düştü, aynı saat ve aynı yerde bulma umuduyla. Buldu da. Takibine devam ettiğinde, kadının çalıştığı gazinoya geldiler, işte o an Raif'in iç sızlamasını hissetmemek elde değil. Aklına her türlü ihtimali getirip, kadın için çok üzülmüştü. Nasıl bu kadar kıymet verebilir tanımadığı bir insana? Aşk işte, insana neler yaptırıyor. Maria'yı rahatsız etmemek için o kadar çırpınıyordu ki. Sadece her gün oraya, onu izlemeye giderek kendini mutlu ediyordu. Maria onu tanıyordu. Bir süre sonra Raif'e hiç ummadığı bir şekilde adım attı. Muhtaç olduğu bir arkadaşlık, güven duygusu vardı. Onu istiyordu sadece. Belki de çok sevmek istiyordu ama hayatın acımasız gerçekleri, Maria'da bu duyguları bastırmaya çalışıyordu. Raif'e kendisinden bir şeyler istememesi gerektiğini, bu dostluğun çerçeve dışına çıkmamasını sürekli vurgularken, Raif'i değil, sadece kendisini engellemeye çalıştığının farkında değildi. Sizi sevmeyen bir insanla en fazla ne kadar zaman geçirebilirsiniz? Onu mutlu etmeye ne kadar dayanabilirsiniz? Raif onu güldürüyordu, sevindiriyordu ve bunu yaparken hiçbir zaman çıkar gözetmedi. Maria'nın mutluluğunu kendisininkinin önüne koydu, onu kaybetmeyi göze alamıyordu. Maria'nın Raif'e olan arkadaşlığıyla yetiniyordu. Dengesizdi Maria. Karşısındakinin sevgisini görmezden geliyordu. Onu böyle yargılamak kolay elbette ama Raif zoru seçti. Maria'yı çözmeye çalışıyordu. Maria, Raif'in her ne kadar kız gibi davrandığını düşünse de, kaçıp gitmeyi seçmeyen adam gibi adam vardı karşısında. Bir yılbaşı gecesinin verdiği sarhoşlukla yaşanan yakınlık, bu Raif'in her ne kadar kendini sakınsa da Maria'nın suçu olan, onları birbirlerinden çok uzağa düşürdü. Onu öpmeye kıyamayan Raif, yine Maria'nın isteğiyle hayatından 'gülerek' çıktı. Yanlış anlamayın, aslında kimse birbirinin hayatından çıkmadı. Kolay mı öyle çıkmak? Kalp çıkar mı yerinden çık dediğinde? Yanıyordu Raif. Günü, gecesi olmuştu. Sırf onu üzmemek için, yine kendinden vazgeçiyordu. Dayanamadığı bir gün geldi çattı ve koşarak Maria'nın yanına gitti. Gittiğinde komşusundan aldığı acı haber yine, onu, Maria'yı mutlu etmek için yollara düşürdü. Maria, hastaydı. Kendisi de hasta annesine bakıyordu ama yılbaşında annesini Prag'a gönderdiğinden annesinin bu kötü durumdan haberi yoktu. İstemiyordu bilmesini. Buldu Maria'sını Raif. Odanın kapısını araladığında ona dünyaları veren gülümseme tekrar hayatın var olduğunu gösterdi Raif'e. Tam 25 gün, Maria'yı hastaneden çıkana kadar bekledi. Maria iyileştikten ÖZSAR AÇ, 3 sonra yaşanan yine kısa ve mutlu günler, Raif'e gelen ölüm mektubuyla kesilmişti. Babası ölmüştü. Yaşadığı çaresizliğin tanımı yoktu. Apar topar Havan'a gitmek zorunda kaldı. Maria da Berlin'de yaşadığı yalnızlık acısını çekmek istemediğinden Prag'a gitti. İşler yoluna girene kadar birbirlerini bekleyeceklerine söz verdiler. Raif Maria'sının gelme hayalleriyle yaşıyordu orada. Mektuplaşmakla yetiniyorlardı. Derken bir zaman sonra mektuplar kesildi, giden mektuplar yerine ulaşmamış gözüküyordu. Bir insana verilebilecek en büyük ceza, onu hayallerinden koparmaktır belki de. Yaşama ümidini kesmektir. Raif de o gün bitti. Sadece adı vardı bu hayatta. Neden, nasıl sorularıyla kendini bitirdi. Nasıl yapardı Maria'sı bunu ona? O kadar sevdiği, inandığı bir insan bunu yaptıysa sonra ne olacaktı? Hayatı noktalamıştı. Şartlar gereği evlendi, çocukları oldu Raif'in. Ama bunlar sadece sözcükten ibaretti. Her gece başını yastığa Maria'sıyla koydu, onunla uyandı. İnsanın hayatını elinden alıp, başka bir hayatı yaşatmak... Her şey çok farklı yöne gittikten sonra gerçekleri öğrenmekse ayrı bir tokadıydı bu hayatın ona. Maria'nın öldüğü haberini Almanya'da aynı pansiyonda kaldığı kadından öğrendi. Mektuplarda Maria sadece 'çok güzel bir haberim var, ama gelince öğreneceksin ' diyordu. Şimdi o güzel haber, habersizce karşısındaydı. Kızı olmuştu. Çaresizdi, hiçbir şey yapamadan trene yolcu etti. O günden sonra içini kemiren sorular yerini büyük bir pişmanlığa bıraktı Raif'i. Maria'nın olmadığı bir dünyada yaşıyor olduğunu öğrendi. Onu başkalarının kollarında mı acaba diye hayal ederken, aslında ölüm döşeğinde hayatta kalmaya çalıştığı, evladını hayatta tutabilmek için direndiğini öğrendi. Şimdi nasıl yaşayabilsin bu adam? Öldükten sonra dirilebilir mi insan? O tekrar öldü. Sonrasında hayatı böyle devam etti. Daktilo başında tercümanlık yaparak, etliye sütlüye karışmadan, insanları sorgulamadan evine para getiren birisi oldu ailesi için. Raif için de aile kavramını dolduran insanlar yoktu öte yandan. İşte bir kadın yazdırdı ona hayat boyunca tek arkadaşlık eden bu günlüğü. Yine aynı kadın için yaşadı sadece. Okurken yaşattı, ağlattı sonra da düşündürdü Raif. Hayat, arkadaşlık için çok kısaymış Maria, dedirtti bana. Sevginin önüne engel koyunca hayatını kaybediyormuş insan. Sonra da aklıma 'Çok sevmeyeceksin mesela daha az severse kırılırsın. Ve zaten genellikle o daha az sever seni, senin onu sevdiğinden... Çok sevmezsen, çok acımazsın.' ı getirdi Can Yücel'den... İnsan kalbiyle yaşıyor, o attıkça değil, içini aşkla doldurduğunda yaşadığını hissediyor. Bazen de doldurduğu bir an da boşalıyor ve çok mutlu edebilecekken, kolayı seçiyor, kaçıp gidiyor.