KABUKSUZ KAPLUMBAĞA OLMAZ, PEKİ YA KALIPSIZ İNSAN OLUR MU?

Aidiyet duygusu... Gizliden gizliye hep aradığımız ve sevdiğimiz bu duygu tehlikeli olabilir mi? Yeni tanıştığımız bir gruba, yaşadığımız yere veya herhangi birine karşı hissettiğimiz ya da hissetmek istediğimiz tatlı, güven verici bir duygu insanı kendinden uzaklaştırıp hissizleştirebilir mi? Öyle zannediyorum ki cevabım: Evet! Bir topluluğa ait olmak insanın kendini güvende hissetmesine yardımcı olduğu ölçüde kişinin bireyselliğini öldürür ve davranışlarını şekillendirir. Bu süreç o kadar yavaş işler ki insan bunun farkına çoğu zaman varamaz. Ait olduğu toplumun ahlak kuralları ve öğretileri ile çevrelenen insan zaman ilerledikçe kendini bu kalıplara sığdırır. Bu kalıplara uymak için kimi zaman kendinin bir kısmını dışarıda bırakır. Başlarda ara sıra mutsuz hisseder fakat anlam veremediği bir mutsuzluktur bu. Çoktan unutmuştur dışarıda bıraktığı parçasını bu yüzden aklına bile gelmez mutsuzluğunun sebebinin o olabileceği. Zaman geçtikçe kalıba girmiş insan monoton hayatı içinde hissizleşir ve kendinden uzaklaşır. Birbiri ardına geçip giden günler içinde yaşadığımızı hissettiğimiz anların toplamı o kadar az ve günü geçirmek ile yaşamak arasındaki fark o kadar fazla ki... Herkes refah içinde yaşayabilmek için çalışıp didiniyor ve bu şekilde ömürlerini yaşayamadan tüketiyorlar. "Ah, canlılığım her zaman vardı elbette, sadece yaşamaya cesaret edememiştim." (sayfa 36) Kaçımızın gerçekten yaşamaya cesareti var? Çoktan girmiş olduğumuz kalıptan çıkmadan alışkanlıklarımız ile yaşlanmak daha bir tercih edilesi sanki. Güvende olmayı ve çevreye uyum sağlamayı her şeyin üstünde tutuyoruz. Bu şekilde erkenden öldürüyoruz kendimizi ve yaşadığımızı zannederek geçiyor günlerimiz. Acınası fakat kolay kolay farkına varılamayan da bir şey bu. Yemek yaparken üzerimize sinen kokuyu fark edemeyişimiz gibi yaşarken üzerimize yapışan davranışları ve alışkanlıkları fark edemiyoruz, kalıplarımızı kıramıyoruz. "Denizde susuzluktan ölen biri gibiyim." (sayfa 43) İronik hayatlar yaşıyoruz. Varlığın içinde yokluk, yokluk içinde varlık... Bence alışkanlıklar çoğaldıkça farkındalık azalıyor. Belli aralıklarla yaptığımız bir işi ezbere yapmaya başlıyoruz veya her gün gidip geldiğimiz yoldan bir zaman sonra etrafımıza bile bakmadan geçer oluyoruz. Farkındalığımızın azaldığı ölçüde de hissizleşiyoruz. İlk yaptığımızda veya gördüğümüzde bizi mutlu eden bir şey ikinci, üçüncü defasında bizde herhangi bir duygu uyandırmıyor. Hayatın tadı ağzımızın içinde ekşiyip gidiyor. Peki, ama ne yapmak gerekir? Kendi adıma konuşmam gerekirse hissizleştiğimi düşündüğüm zamanlarda yazarım. Genelde yazıma nasıl bir cümleyle başladığım önemli olmaz, önemli olan yazımın gidişatıdır. Çünkü yazdıkça içim açılır ve asıl söylemek istediklerim, düşüncelerim ve gerçek duygularım dökülür kalemimin ucundan. İşte, ben kendimi böyle kapanan bir kutuyu açarcasına açarım. Yazı yazmanın yetmediği zamanlarda ise yeni bir şeye başlamakta bulurum çözüm yolunu, beni monoton yaşantımın içinden çekip çıkaracak bir şeye. Her gün geçtiğim sokakta yürürken yere bakarak ilerlediğimi fark ettiğimde kafamı kaldırırım. Çünkü etrafıma bakarak yürüdüğüm zaman duyarsız kalamam gördüklerim karşısında. Farkında olmadan geçip gidemem bana gülümsemekte olan bir çocuğun yanından. Kendimin farkında olduğum her an etrafımın da farkında olurum. Yaşadığım bir tek gün bile bana değmeden bitip gitmesin diye bazen kasten elimi uzatır dokunurum. "Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık. Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan, bütün insanları anlar." (sayfa 69) Ve yaşam bu şekilde anlam bulur.