YETERİNCE SORGULUYOR MUYUZ?

İnsanın, doğası gereği benliğinin farkına vardığı ilk andan itibaren çoğu şeyi sorgulamaya başlar, kendi varlığı da dahil. Ben niye varım? Hayata dair amaçlarım neler? Çünkü çoğu kişi içinde bulunduğu durumun oluşmasının bir nedeni olduğunu düşünür. Bu sorular çoğu zaman bilinçli olarak sorulmaz. İnsanlık tarihi bu soruların yanıtlarını binlerce yıldır araştırmaktadır. Doğru olduğu izlenimine varılan her yanıt, aklımızı kurcalayan bu sorulara ufakta olsa bir cevap niteliği kazandırmıştır. Fakat bu arayış asla sonlanmamıştır ve sonlanacak gibi de gözükmüyor. Günlük hayatta insanlar farkında olmasalar da sürekli arayış içerisindedirler. En basiti; çoğumuz iyi bir mesleğimiz olmasını ve ileride nasıl olacağını bilemediğimiz bir hayatta rahat yaşamak isteriz. Bu yüzden iyi bir eğitim almak için çabalarız. Belki bu yolun sonunda hedeflerimize ulaşırız ama daha sonra bu başarı bizi genellikle tatmin etmez ve hep daha fazlasını isteriz. En sonunda aradığımız hayatın gerçekten bu olup olmadığını sorgulamaya başlarız fakat bu arayış sonlanmaz çünkü sonlanamaz. Bazı insanlar da olduğu konumu fazla kurcalamak istemezler ve kendilerini hayatın akışına bırakırlar. Bu insanlar yerinde sayabilecekleri gibi başarıya da ulaşabilirler. Arayışta süreklilik hakimdir ve bu arayışın sürekliliğinin insanı motive ettiğini ve hareket duygusunu kamçıladığını farkına varmak gerekir. Ayhan Geçgin'nin kaleme almış olduğu 'Uzun Yürüyüş' adlı romanı okuduktan sonra kitabı bitirememiş hissine kapılıyor insan. Kahraman da kendi çıktığı yolun sonunu getiremediği için, hikayenin kalanını bireysel olarak sonuçlandırmaya çalıştım. Romanın genç kahramanı olaya 'Eskiden ben neydim?' diye kendi kendini sorgulayarak başlatıyor sonu gelmeyen uzun yolculuğunu. Sonra kendi kendine cevaplıyor: "Burada, yıllarımı geçirdiğim bu evde hapistim." Bu sorulara net yanıtlar veremiyoruz haliyle. Kahraman çözümü yıllarca annesiyle birlikte yaşadığı evi terk ederek bulacağına inanıyor. Kendisini şehir hayatının gürültüsünden, kargaşasından, sıkıntılarından kurtarmak ve kendi varlığını sorgulamak için başlıyor uzun yürüyüşe. Kahramanın tek amacı, hayatın o durağan yapısından kurtulup, kendi sınırlarını keşfetmek. Onu sınırlayan ve kendisini tutsakmış gibi hissettiren şehir hayatından bir an önce kurtulmak. Şehir hayatı ona göre bir çember adeta. Her şey dönüp dolaşıp aynı yere gelince, ümitsizlik ve bıkkınlık oluşturmuş karakter üzerinde. Günümüzde de bu sorunlardan birçok insan mustarip. Bununla ilgili bir sürü makaleler ve haberler hazırlanıyor. Son günlerde de adını sıklıkla duyduğumuz bir rahatsızlık çeşidi olan 'tükenmişlik sendromu' bu problemlerin sonucunda oluşmuş olabilir. Romanda ki karakterimiz hayatta her şeyi geride bırakarak atıyor kendini yollara. Kitabın 'dağ' bölümü de başlamış oluyor bu sayede. Bu bölümü de uçsuz bucaksız bir çizgi şeklinde nitelendirebiliriz. Çünkü kahraman şehir hayatıyla tüm ilişiğini kesmiştir. Para, barınacak bir yer, yeme, içme artık yoktur hayatında. Çıktığı yolda kendi kendine "Kendimi parça parça, ip ip geriye doğru sökeceğim" der. Buradan da şu sonuç çıkıyor; her türlü dış etkenden arınarak, kendi sınırlarını keşfetmek, doğru olanı bulana kadar çizginin sonuna varmak. Kendini hür hissettiği ilk anda, kendisini sessiz açık alanda, kırlarda ve geniş ovalarda buluyor. Buralardan yürüyüp geçtikçe saflığa yani doğallığa kavuşuyor. Bu sırada da aç kalmamak için dağda ne bulduysa onu yemeye başlıyor. Böceklerden, solucanlara hayatta kalmak için akla gelmeyecek çoğu şeyi yemek zorunda. Arada sırada vazgeçmeyi de düşünmüyor değil. Hatta hayatın yönünü yitirdiğini dahi düşünüyor fakat mücadelesi son bulmuyor. Kitabı bitirdikten sonra o yolun bitmemiş olduğunu fark ettim. Bu da kahramanın arayışının bir sonu olmadığı anlamına geliyor. Kitap, okuduktan sonra sırayı size veriyor. İnsanı kendi kendine soru sormasına sebebiyet veriyor. Belki bize bir kapı açıyor; kendimizi keşfetmek için. SENA ELİF UĞURLU