Geçmişin ve Geleceğin Bağları

Tarihe baktığımız zaman insanların yaşam tarzlarının, yediklerinin ve içtiklerinin ne kadar farklı olduğunu gördüğümde nedensiz bir şekilde değişik duygular kaplıyor içimi. Bunca yıl milyarlarca insanın geçirdiği evreleri öğrenmek aslında hiçbir fikrin tarihin sonu olarak adlandırılmayacağına bir örnektir. Peki, hayatımızın her alanında karşımıza çıkan doğru fikirler ve yaşam tarzı nasıl olmalı tarzında soruların cevabını günümüzde de bütün şiddetiyle ararken mantık çerçevesi içinde kaldığımızı düşünüyor muyuz? Farklı fikirlere ve farklı bakış açılarına saygı duyduğumuz takdirde Erguvan Zamanı'ndaki Mahir öğretmenin aşılması zor olarak gördüğü engellere bile insanoğlunun çözüm üretebileceğine inanıyorum. Bir insan saygının önemi hakkında konuşma yapmaya kalksa günlerini bu iş için harcaması gerekir. Aynı kişi, bu işin varlığından bahsetmek isteyip düşüncelerini kağıda dökmek istese defterin sayfaları yetmez. Öyleyse bu denli detaylı ve mühim olan bir konunun son yıllarda dünya genelinde konuşulmamasına şaşırmamak elde değil. Bu konunun nedeni hakkında beyin fırtınası yaptığım zamanlarda sorunun eğitim anlayışımızdan kaynaklandığını görmek açıkçası beni şaşırtmadı. Çocuklara daha küçük yaşlarda saygı ve sevginin önemini anlatmaya çalışan değerli öğretmenlerimizin saygıyı derse girdikleri anda öğrencilerinin ayağa kalkmasında aramaları bence sıkıntının temelden kaynaklandığını göstermektedir. Ortaokul yıllarımda şahit olduğum bir olay bana bazı cezaların çocuklara bir şey katmadığını öğretti. Dersin başlamasına dakikalar kala sıralarımıza geçip öğretmenimizi beklediğimizi hatırlıyorum. O sıralarda sınıftaki erkek öğrencilerden birkaçı dersi olan öğretmenimizi beklerken sohbete daldı ve öğretmenimizin derse giriş yaptığını sadece dört veya beş saniye kadar geç gördüler ve ayağa geç kalktılar. Gündelik hayatında da sinirli bir karaktere sahip olan öğretmenimiz bu duruma çok kızdı ve ayağa geç kalkan öğrencileri bir ders saati boyunca tek ayaküstünde bekletti. Her ne kadar o dönemlerde bu durumu yorumlayamasam bile belli bir olgunluğa vardığımda bu konuyu oturup tekrar düşündüm. Saygının önemini öğrencilere telkin ettirmeye çalışan öğretmenimizin bizlere asıl olarak öğrettiği korku duygusu, amaçlanıp öğretilmek istenilen şeyin başka boyutlara gidebileceğini gösterdi. Aslında öğretmenimiz saygının önemini daha farklı yollarla anlatmayı başarabilseydi, bizler bu konunun önemini daha sağlıklı bir şekilde idrak edebilirdik. Saygı ve sevginin öneminden bahsederken ahlaktan da bahsetmemek olmaz. Bence, çocuklara erken yaşta güzel ahlaktan, iyilikten, cömertlikten ve en önemlisi kul hakkı yememenin öneminden bahsetmeliyiz. Bu mukaddes görev tabii ki tek başına öğretmenlerimizin ve eğitim camiamızın değil. Bu konuyla alakalı ailelerin de çok büyük sorumluluk taşıdığına inanıyorum. Baba ve anne figürü nasılsa çocuğun karakteri de öyle şekilleniyor. Özellikle çocukların erken yaşlarda yaşadıkları travmalar gelecek hayatlarındaki hataları da beraberinde getiriyor. Halbuki ne güzel olurdu tüm çocuklar mutlu, huzurlu ve en önemlisi anne ve baba sevgisine doymuş bir şekilde hayata atılsalar. Sanırım hayal ettiğimiz o kargaşasız dünyaya giden kapının altın anahtarı bu mutlu ve huzurlu aile ortamından geçiyor, yani insanların çocukluk zamanlarından. İyi yetişmiş bir çocuğun bencillik, kibir, sevgi noksanlığı gibi sorunları barındırması Alman Göçmenlerin Sohbetleri'ndeki Luise'nın yaşlı adamın felsefesini anlaması kadar zordur. Kanımca atalarımız bunu zamanında görmüş ve bu durumu bizlere güzel bir atasözüyle aktarmayı başarmışlardır. Yeni nesli güzel günlere götürebilecek bu anlamlı sözün aynı zamanda ailelere de çocuk yetiştirmenin önemi hakkında bazı sorumlulukları olduğunu hatırlatmak gibi bir görevi vardır. Ne güzel demiş atalarımız: 'Ağaç yaşken eğilir' diye.