AKIP GİDEN ZAMAN ÜZERİNE

Çocukluğumdan beri zamanın akıp gidişine dur diyebilmeyi, hatta böylesine bir doğaüstü güce sahip olabilmeyi ne çok isterim. Halbuki çocuk aklı öyle kolay algılamaz geçen zamanı. Zaten dalıp gittiğim oyunların bitimiyle ölçülürdü çocukluğumda zaman. Ya da güneş battı mı eve dönmekti sokaktan. Sabahları erkenden kalkıp televizyonun karşısına kurularak izlemeye daldığım çizgi filmlerin sonunda çalan müziklerdi. Yani hep sonlarda idrak edilen ama kıymetini bilmenin bir anlamının olmadığı bir şeydi. Ama en çok büyüdüğümü anlamaya başladığım yaşlarımda durdurmak istedim zamanı. Sorumluluklarımdan kurtulmak istediğim ya da hayatta kısa bir nefes alabildiğim anlarda... Zaman öyledir işte; sorumluluklar yükler, büyüdüğünü idrak ettirir. Sonuna yaklaştıkça kıymetinin arttığı ama aslında en başından beri insanoğluna bahşedilmiş en nadide şeydir... İnsan ne zaman anlarlar ki zamanın kıymetini? Dinlediği bir şarkıyla mı, anılarını toplayıp dağıttığında mı, son nefesini soluduğu o kısacık anda mı? Belki de asla anlamaz, bilmiyorum. Ben hep zamanı israf etmekten korkarım, bir saniyemi bile boşa geçirsem üzüntüden kendimi yiyip bitiririm çoğu kez. Bu yüzden anlayamıyorum insanların böylesine bol keseden harcamalarını dakikaları. Bu kıymet bilmezliklerine tahammülsüzüm. Asla yaşını hissedebilen biri olamadım bunun için. Belki biraz çelişkili gelebilir bu durumum. Fakat zamanın boşa gitmemesine öylesine odaklanıyor ve bunu kontrol etmek için kendimi o kadar yoruyorum ki bazen yaşımı unutuyorum. Bunun için zamanın akışına dur demek geliyor hala içimden. Böyle bir gücüm olmalıydı diyorum. Yaşlanmamak, hep genç kalmak değil niyetim, yanlış anlaşılmasın. Sadece daha çok yaşamak, tecrübe etmek, anı biriktirmek, zamanı yakalamak ve onu anlamak... Zamanın aslında algıyla ilgili olduğunu öğrendiğimde neredeyse çocuk aklımı yitiriyordum. Saatler herkes için bir bir ilerlerken zamanın akışını herkes nasıl farklı algılayabilirdi? Zaten, o çocuk aklım için dünyanın her yerinde gece ve gündüzü aynı anda yaşamadığımızı kabullenmek yeterince zorken böyle bir teoriyi kavraması epey yorucuydu. Fakat geçen zamanla ben de anladım ki anı yaşamak zamanın algısıyla birebir ilişkili. Örneğin bir romanı okurken algıladığım yarım saat ile bir dersin sınavına çalışırkenki yarım saat asla aynı olmuyor. Ve esasında, zamanın yavaşladığı anlarda zamanı daha kolay idrak edebildiğimizi düşünüyorum. Hatta böyle anları "zaman şeridinin dışına çıkmak" olarak betimlerim ben kendimce. Çünkü zaman genellikle hızla akışıyla ünlü bir kavramdır. Yavaşlarsa ters giden bir şeyler olduğunu düşünecek oluruz. Halbuki durup dinlenmeden, yavaşladığını düşünmeden anlayamıyoruz değerini. Zamanı algılamak ve onun kıymetini anlamak belki de sandığımız kadar önemli değildir diyorum bazen de. Çünkü şu yaşadığımız çağın anlayacak, yakalanacak bir tarafı yok gibi geliyor öyle zamanlarda. Etrafımızda zamanın hızlı akışını kolaylaştıracak ve onun daha da hızla geçip gittiğini bize hissettirecek o kadar çok etken var ki... Anneannemin, eskiden zaman daha yavaş akardı, deyişine de daha anlamlı bakabiliyorum böyle düşününce. Diyorum ki, o yavaş aktığı zamanda yaşamış olsaydım keşke. Hani şu yaşamanın, zamanın, sevmenin, sevilmenin, insan olmanın ve daha pek çok değerin kıymetinin bilindiği geçmiş zamanlarda... Geçmişe bu kadar iyimser bir gözle bakmak da yoruyor halbuki beni. Çünkü şimdiki zamanı Feyza Ünal yaşamayı, şu anı yakalamayı oldukça zorlaştırıyor. Bunun farkında olmama rağmen yaşadığım çağı beğenmemekten kendimi alamıyorum işte. Stefan Zweig'ın "Alacakaranlıkta Bir Öykü"sünde okuduğum şu cümle ile başladım zamanın benliğimdeki bütün bu anlamlarının üzerine düşünmeye: "Zaman uykuya dalmış olacak, hiç ilerlemiyor."(31). Ben bunları düşünürken ve anlatacak kelimeleri tek tek seçip dizerken zaman uykuya dalmadı ve ilerlemeye devam etti oysa. Her ne kadar bunun hayalini kuruyor olsam da zaman asla durmayacak. Bu yüzden zamanın kıymetini anlamalı, anı yaşamayı öğrenmeli diyorum.