NE GEÇMİŞTEN MUTLULUK NE GELECEKTEN UMUT

Şu sıralar en çok duyduğum şeydi sanırım "Kendi dünyanda yaşıyorsun." cümlesi. Benim dünyam. Geçmişi tufan, geleceği kıyamet olan dünyam. Ben gibi... Ben de geleceğin bir cesedi değil miyim? Belki yarının belki üç ay sonranın belki de elli sene sonrasının. Zaman içinde yaşadığımız bir akarsudur. Bizi alıp ya ileriye doğru götürür ya da boğup öldürür. Şayet beni boğsa, bilebilir miyim hangi damlaya verdiğimi son nefesimi? Bir şey ifade eder mi benim için zamanın hangi damlası, hangi anı olduğu? Birilerine göre daha yolun başında bile sayılamayacağım şu ömrümde ne fark ettim biliyor musun? Boğulmak için suya gerek yokmuş. Düşünceler, insanın içindekiler yetiyormuş boğulmaya. Buna rağmen hep bir gelecek var tabi. Hep bekliyorum. Bir olayı, bir gideni belki de hiç gelmeyecek olanı bekledim hep. Dünün geçtiği ve belki de yarının hiç gelmeyeceği ihtimalini bilmeme rağmen bekliyorum. Geçmişin ve mevcut zamanın yalnızlığı, acısı ve tecrübesi arasında, geleceği düşünüp tebessüm etmemi sağlayan içimdeki umut sayesinde. Veya sayesindeydi. Söz konusu insanın içindeki umut olduğunda benim umudumun içimdeki yeri belli gerçi. Genelde kursağımda kalır kendileri. Hayal etmek bir nevi umut etmektir bana göre. İçimdeki umudu filizlendiren kurduğum hayallerdi hep, bundan bu düşüncem. Ben her gece kafamı yastığa koyduğum anda, uykuya dalmadan önce hayaller kurdum hep. Ama artık gözlerimi kapattığımda hiçbir şey düşünmüyorum bile. Çünkü canımı en çok acıtanın, beni en çok kıranın, gerçekleşmediğinde parçalanıp ve her parçasını yüreğimin ayrı bir yerine saplayan umutlarım olduğunu fark ettim. Tam da şuanda, akrep ve yelkovan 03:40 ı gösterirken, yola bakan bir pencere kenarında farkına vardım bunun. Aslında beni başkalarının üzmediğini, o başkalarının üzerine kurduğum hayaller yıkıldığı, onlardan beklediklerimin gerçekleşmediği, bırakın gerçeklemesini kıyısından bile geçmediği zaman acıyor canım en çok. Ne güzel demiş adını hatırlamadığım bir filmde, pek de önemli olmayan bir sahnedeki yan karakter; en çok beklentiler yorar insanı diye. Sokak lambasının ışığından seçebildiğim yağan yağmur damlaları da aynı fikirde olmalı. Aklımdan bunlar geçerken birden hızlanmaya başladıklarına göre. Elimdekiler, sahip olduklarım mutlu olmama elbet yeterdi ama ben yetinmeyi bilemedim. Oysa hayatta ilk öğrendiklerimdendi şükretmek. Ayrıca en çabuk unuttuklarımdan da. Hep bir koşul-şart kip eki kattım yaşamıma. "Bu olur-sa mulu olurum. O gelir-se sevinirim." Ne beklediğim geldi, ne de istediğim oldu. Sevdiğimin gidişi acıtmadı canımı, yakmadı yüreğimi dönüşüne dair kurduğum hayaller, geri gelişine dair beslediğim umutlar kadar. Son kez baktım camdan dışarıya, içlendim gerçekleşmeyen hayallerime, beklentilerime, mesafelere. O mesafelere rağmen unutmadıklarım, unutamadıklarım ve son nefesime kadar unutmayı istemediklerim var benim. Anıları hafızaya değil de kalbe yazınca, nefes almadan yaşamaktan bir farkı kalmıyor unutmanın çünkü. Ve ben iyi kötü her ne yaşadıysam O'nunla beraber yüreğime yazdım. Sanki benim için söylemiş Canan Tan; "o yürek şimdi talan, şimdi yangın yeri." Her zorluğa göğüs gerebilirim gibi geliyor. Tabi işin içine, artık sadece ağırlık yapmaya yarayan yüreğim dahil olmasa. O dahil olmasa yaşadıklarıma, mantığım ve ben gül gibi geçinip gideceğiz belki de. Hem mantığımla birini özleyemem ki. Bir daha gelmeyecek olanın gidenin yokluğuna üzülemem. Belki de en güzeli umut edemem. Bu sayede, o geminin bir gün geleceğine inanan İsmail abiden bir farkım olur. Umut etmek zaten en son nokta değil miydi? Bırakalım öyle kalsın. Biz de varsın olduğumuz kadar güzel olalım. Sonrası olmasın. Gecenin dördünde gözlerim artık uyku için sızlarken, birkaç saat sonra güneşin yeniden doğacağını bilmek bize yetsin. Kendimizden başka, yeni günden bile bir şey beklemeyelim. Çünkü bekleyen her şey bir gün soluyor. Bu bir papatya da olabilir umut da. Bırakalım biz beklemeden çiçek versin bazı şeyler. Yaşanılası her şey er ya da geç bir şekilde yaşanır zaten. Giden geminin ardında kalıp, limanda el sallayan, dönüş yolu gözleyen olmak kime ne kazandırdı ki şimdiye kadar? İnsanoğlunun bir türlü vazgeçemediği illüzyon olan umuttan benim vazgeçme zamanım gelmiş de geçiyor sanırım. Belki de bu yazıya başlamadan vazgeçmiştim ama farkında değildim. Demek ki benim zaman makinemde geçmişe götüren yüreğime kazıdığım anılarım olsa da geleceğe götüren umutlarım değilmiş. Şimdi uyumalıyım. En azından uyumaya çalışmalıyım. Başta bir dergideki röportajından etkilenerek bunları düşünmeme sebep olan Mahir Ünsal Eriş'e, sonra Leyla ile Mecnun'un İsmail abisine son olarak da sizlere iyi geceler. Güneş doğuyor.