TRELLIS SENDROMU

Yıllar yılı, kitap seçimlerimi üstün körü yaptığım söylenir çevremdekiler tarafından. Zira bir kitabın raftan dosdoğru evime ulaşması için sıkı bir sorguyu gereksiz ve zaman kaybı olarak görürüm. Kitabın başını yahut sonunu da okumam hiç. Koca kitabı, bir sayfaya göre değerlendirmek onu kapağına göre yargılamakla birdir: Ön yargı oluşturmaktan başka bir işe yaramaz. Saydıklarımdan hiçbirini ve saymadığım diğerlerini hiçbir zaman dahil etmedim okur hayatıma. Benim için kitabı albenili kılan şey, kitabın arkasındaki ufak ve bir o kadar elzem tanıtım yazısıdır. O paragrafta yer alan güzel bir sıfat, iç dünyama hitap eden bir dizi simge bile yeterlidir nihai darbeyi indirmeye! Ve kendimi bildim bileli uyguladığım bu seçim beni pek az hayal kırıklığına uğratıp, pek çok sefer keyiflendirmiştir. Ağaca Tüneyen: Sweeny'de olduğu gibi... Kitabı seçme nedenimi açıkça belirtmek niyetindeyim. Zira kelimelerin tükendiği noktadayım. Kitap okuma evresinin yanına yazmayı da ekleyen bir genç kızın, kendi kafasının içini tarif etmesi bir hayli güç. Dolayısı ile ufak bir alıntı yapmaktan başka çarem de yok, "Üniversite öğrencisi yazmakta olduğu romanında, kendisi gibi yatağına düşkün, tuhaf mı tuhaf bir yazar olan başkarakter Trellis de bir roman yazmaktadır. Trellis'in yarattığı ve diğer yazarlardan ödünç aldığı kurgu karakterler zaman içinde kontrolden çıkıp başkaldırarak kötü yazarlığının bedelini ona fena ödetirler..." Bu parçayı okuduğum andan itibaren, kitabın aslında benimle ilgili olduğunu fark etmem uzun sürmedi. Belki de büyük bir narsistlikti bu yaptığım, ancak ressam tarafından çizilen portreme bakıp tuvaldekinin ben olmadığımı mı iddia etmeliydim? Kendimi nerede görsem tanırım, aynada olduğu kadar kitapta da... Hayranlıkla okuduğum kitap karakterlerini ödünç aldım ben. Çalmadım ancak, sadece bir müddet benim yaptım. Yazdıklarımı ise hiçbir yerde yayınlamayıp kendim için yarattım. Kimseye duyurmadan, ufak evrenimin tanrısı olmak yeterliydi... Ödünç karakterleri, özgün karakterlerimle maceradan maceraya koşturuyordum, çöküntüler yaşatıyordum ancak mutluluğu ve huzuru da tattırmayı ihmal etmiyordum. Uzun bir süre defterlerimde yaşattım onları. Derme çatma resim yeteneğimle portrelerini yapıyordum, onlara bedenler veriyordum. Kafamın içindeki o ideal ütopyayı birazcık olsun somutlaştırmak kısa süreliğine nefsimi köreltiyordu. Lakin... Hayal dünyamın çarkları sürekli ve daha fazla işliyordu. Soy ağaçlarını genişletiyor, komşu gezegen sayısını arttırıyordum. Var olan evrenleri çakıştırıp bir bütün haline getiriyordum. Gücümün yettiği kadar, karakterlerim ve hayatlarıyla oyun oynuyordum. Bir yandan da okumaya devam etmem gerekiyordu, yaratmam için malzeme lazımdı. Yoktan var etme gibi bir niteliğim yoktu pek. İlhamcılar grubuna mensuptum ben, izlediğim en kalitesiz filmden dahi ilham alınacak bir-iki nokta çıkartıyordum cımbızla bile olsa. Ödünç karakterlerim konusunda hoşgörülü bir ev sahibiydim, benim evrenimde oldukları gibi var olabiliyorlardı. Ancak, özgün karakterlerim konusunda bir hayli müşkülpesent idim. Onların tam anlamıyla benim kusurlu-mükemmellik anlayışıma uygun olmalarını istiyordum. Üzerlerine fazla gittim, benimle gelişmelerini istedim. Aklım her yaş aldığında onlara da birer tane ekledim, yerlerinde saymaları benim için bir felaket olurdu! Fakat, onların üzerine gitmekten o kadar kör olmuştu ki gözlerim, hayal dünyamın çarklarının kontrolden çıktığı bilincinde değildim. Sonuç mu? Karakterlerim, faşist yazarlığımın bedelini bana fena ödettiler... Özgünler ve Ödünçler, sayfalarımın arasından geçtiler. Kontrolü onlara bırakmamın vakti gelmişti. Ne mi yaptım? Onlara da birer sandalye çektim ve söylediklerini yazmaya başladım. Zamanın ve mekanın ötesinden gelenlerle dalaşmanın bir manası yoktu zira. Onlar sunturlu hikayelerinin kontrolünü ele aldılar, ben ise şaşılacak bir memnuniyetle aracı olmayı kısa sürede kabullenmiştim. Belki gri gerçeklikten uzak gelebilir kelimelerim, ancak inanıyorum ki her yazma atılımında bulunan kişi, anlattıklarımı tam manasıyla kavrayacaktır. Zira gerçeküstü bir hikayeyi bu kadar somut bir kıvama ancak bu şekilde sokabilirsiniz: Onu yaşayarak.