Zır Deliler

Bazı acıları insanlar çekmeyi çok sever. Mesela düşmekte olan dişiyle oynamak, bu insana gereksiz bir haz verir. Acıdığı halde çoğumuz buna devam ederiz, ne zamanki diş oradan kopar işte o an bizde onu bırakırız. Kısacası Sadizm tüm insanların içinde vardır. Sadece bunun aşırı şekilde olduğu insanlara deli damgasını yapıştırırız ya da diğer bir şeklide onlara "Sadist" deriz. Benim çevremde öyle insanlardan çok yok, zaten toplumda pek rastlamayız onlara. Sayıları iki elin parmaklarını geçmez. Hani bazen size sıkıcı veya zor gelen şeyler başkalarına eğlence gibi gözükür ya, o durumdan bahsediyorum işte. Bazen de bu insanlar bir amaç uğruna savaşır. Kendilerini o işe adarlar. Amaçları bu işten kar gütmek, para kazanmak ya da itibar sahibi olmak değildir. Onlar sadece aşık oldukları, o çok sevdikleri işi yaparlar. Millet eğlenirken onlar gece gündüz buna odaklanırlar. Tıpkı profesyonel bir basketbol oyuncusu, bir bilim insanı ya da hayatını matematikle geçiren bir insan gibi... Bu tür insanlara ben zır deli diyorum. Hayatlarında yapacak başka hiçbir şeyleri yok. Onlar bu iş için doğmuş. Bize acı gibi gelen şeyler onlar için bir eğlence, daha doğrusu bir zevk. Geçen akşam, çok alışkanlık haline getirememiş olsam da, gittiğim tiyatro oyununda da o tipte bir karaktere rastladım. Adı ""Marquis". Devrimci ruhlu ve de anarşist, ayrıca kendine acı çektirmekten de çok hoşlanıyor. Kendisini sadece yazmaya adamış dev bir yazar o. Önüne konulan tüm engelleri aşarak, gerekirse kendinden çok şey feda ederek yazılarını sürdürmüş bir karakter . Sanırım seyirci koltuğunda otururken Marquis'in en ilginç özelliği olarak onun düzen karşıtlığına hayran kaldım. Bazı yazarların amacı sadece edebiyatla uğraşmaktır. Onlar yazılarını olması gerektiği gibi noktalamaz. Onların yazıları "ayıptır", ya da sonunda iyiler mutlaka kazanamaz. Tıpkı Nazım Hikmet'in bir şiirin okumak, veya Kropotkin'den bir yazıya göz atmak gibi Marquis'i izledim ben dün. Aynı duyguları yaşadım, hissettim. Peki size bir sorum var. Bir yerde yüzmek isterseniz bu açık deniz mi olmalıdır yoksa bir havuz mu? Bence kesinlikle ilk seçenek. Bir insanı 2 Demiröz engellemek isterseniz ne yapar? Pes mi eder? Adı Marquis ise pek sanmıyorum. Onun gibiler peşinden gittikleri tutkuyu bırakmazlar. Marquis'in de dediği gibi, söz konusu icat çıkarmaksa, kimse bir deliden iyi iş yapamaz. Bana biraz da çocukluğumu hatırlatır böyle karakterler. Eskiden yan komşumuza gürültü olur diye babam evde gitar çalmamı engellerdi. Ben de eve geç gelip başka yerlerde çalardım. Bazen de denizde yüzerken anneler "Aman oğlum çok açılma" der. Bu sözlere inat o çocuk çok ama çok uzaklara yüzmüşse, bilin ki o da bir zır delidir. İnsanların sınırlarını aşması da budur zaten. O yüzden açık denizleri daha çok severler, o yüzden korkmazlar. O yüzden onlar için ilk seçenek en iyisidir... Peki bir insan ölümsüzlüğe nasıl ulaşır? Belki biyolojik olarak bu mümkün değil ama Marquis bunu başarmış birisi. Zaten yaşadığı topluma ve onun geleceğine dev bir iz bıraktı. Tiyatroda Marquis ölümsüzlükten de bahsetmişti. Ona ulaşmak isterdi hep. Bence şuan bile onun hakkında yazılar yazılıyor, tiyatrolar oynanıyorsa işte o zaman bunu başarmıştır. O zaman zafere ulaşmıştır. Ölümünün 200. yılında Marquis de Sade'i anıyor ve onu konuşuyoruz. O zamanın Fransa'sına geri dönüp, tekrar saygıyla bakıyoruz onun gibi delilere. Çalkantılı zamanları bir kez daha görüyor, yazdığı koşulların zorluğunu içimize atıp bir kez daha saygıyla eğiliyoruz Marquis'in önünde. Onun da dediği gibi, el üstünde tutmamız gereken edebiyattır, bizim ilgi alanlarımızdır. Olanaksızlıklara rağmen bunu başarmalı ve kendimizi ileri götürmeliyiz. Benim oyundan aldığım en önemli mesaj buydu. E daha ne olsun?