Doktor ile İlk Günüm

Mucizelere inanır mısınız? Ben inanırım. Çünkü beni mucizelere inandıracak biriyle tanıştım. Tanıdığım herkesten farklı, bazen bir insanın olabileceğine inanamadığım kadar neşeli bazen de tüm dünyanın yükünü omuzlarında taşıyormuş gibi üzgün biriydi. Onunla tanışmam sıradan olacağını zannettiğim bir günün sabahında yaşandı. O gün uyandığımda hayatımın bir daha asla sıradan olmayacağını bilmiyordum. Bu da hayatımı değiştiren o günün hikayesi: Nerdeyse her sabah okul servisimi kaçırıyorum. Bu olay artık o kadar sık olmaya başladı ki artık ailem beni okula bırakmayı reddediyor ve ben de aslında 10 km uzakta olan okuluma ulaşabilmek için bir buçuk saat yol çekmek zorunda kalıyorum. O gün uyandığımda yine servisimi kaçırmayacağıma yemin etmiştim. Hatta alarmımı normal saatinden 15 dakika önceye kurmuştum ama servisin gelmesine dakikalar kala evden dışarı çıkabildim ve servis durağı evimden 10 dakika yürüme mesafesinde. Ben de kendime verdiğim sözü hatırlayarak koşmaya başladım. Servise yetişmek üzereydim ki ayağım bir kabloya takıldı ve yere kapaklandım. Yaşlı bir yabancı bana ''Özür dilerim, iyi misin?'' diye bağırıyordu. Ona iyi olduğumu ve sağır olmadığımı söyledim, çünkü eğer biraz daha bağırsaydı gerçekten sağır olacaktım. O da bana seslerden, uzaylılardan ve istila gibi şeylerden bahsetti. Bu sırada tabii ki ben servisimi deli bir adam yüzünden kaçırmıştım. Yanlış anlamadıysam o uzaylı olduğu için farklı frekanstaki sesleri duyabiliyordu ve bu alanda çok yüksek sesler vardı. Muhtemelen uzaylılar yakın bir yerde diğer savaş filolarını çağırmak için sinyal yolluyorlardı ve duyduğu ses de buydu. İyi günler dileyip uzaklaşıyordum ki tüm caddeyi bir ses kapladı, o sırada aynı sesi tüm dünyanın da duyduğundan habersizdim : ''DÜNYANIZ ARTIK BİZİM KONTROLÜMÜZDE, İKİNCİ BİR EMRE KADAR EVLERİNİZDEN AYRILMAYIN.'' Kafamı kaldırdığımda mavi gökyüzümüzün uzay gemileriyle dolduğunu gördüm. Benim yaşadığım panik dalgasına rağmen yanımdaki yabancı yaptığı işe devam ediyordu. ''Sonunda sizin de duyabileceğiniz bir frekansta konuşmaya başladılar.'' dedi. Sanki uzaylı istilası sabah kahvaltısında mısır gevreği yemek kadar normal bir şeymiş gibi davranıyordu. Ona nasıl bu kadar sakin kalabildiğini sorduğumda da verdiği cevap benim sadece daha çok panik olmama sebep oldu : ''Galaksinin güneydoğusundaki Sontar gezegeninden gelen Sontaranlar dünyayı ele geçirmeye çalışıyor. Aslında geçirdiler bile, insanların yapabileceği hiçbir şey yok. Ama benim bir planım var ve bu planı gerçekleştirebilirsem dünyanız kurtulacak. Sanırım planda biraz yardıma ihtiyacım olabilir. Dünyanın sonunun gelmek üzere olduğu şu dakikalarda daha önemli bir işinin olmadığını ve bana yardım edebileceğini düşünüyorum.'' Soruma cevap alamamıştım ancak onun bunlara rağmen nasıl sakin kaldığından daha önemli sorunlarım vardı, bu adam deli miydi ve eğer deli değilse yani söyledikleri gerçekse dünya yok mu olacaktı. Ölmek için çok gencim diye düşündüm. Daha yapmak istediğim çok şey vardı ayrıca yeni aldığım balo elbisesiyle herkese hava atma şansımı kaçırmak istemiyordum. Bu yüzden ona yardım etmeye karar verdim. Hem tamam yaparım demek onu susturmanın en kolay yolu olacaktı çünkü gerçekten çok fazla ve çok hızlı konuşuyordu. Bozkaya 2 Mavi bir telefon kulübesinin içine girdi ve garip bir alet çıkardı. Bir çok şeyi parçalayarak oluşturmuş gibiydi. Karışık aletin parçalarının bazılarının mikser, anten, fermuar ve kaşık olduğunu fark ettim. Şaşkınlığımı görünce açıklamaya başladı ve kaşığa gelince durdu. Kaşığı aldı, temizledi ve cebine atarken ''Bunu kaç aydır aradığımı tahmin edemezsin.'' dedi. Sonra da koşmaya başladı. O garip aletiyle koşarken ben de elimde az önce takıldığım kabloyu taşıyarak yetişmeye çalışıyordum. Eğer ben sandığımdan da kötü bir koşucu değilsem yaşına göre çok atletikti. Birlikte bir baz istasyonuna tırmanmaya başladık. Birkaç kabloyu kopardı ve araya kendi garip aletini yerleştirdi. Saniyeden kısa süren bir anda sanki dünyadaki her şey durdu, az önceki anons ile panik olan insanların çığlıkları kesilmişti, kuşlar ötmeyi, köpekler havlamayı bırakmıştı. Ben bile o kısa süre için nefes almayı unuttum. Tam bu sırada tiz bir ses duyuldu ve uzay gemileri tek tek yok olmaya başladı. Bunu nasıl yaptın dedim ve bu tiz sesin Sontaranların teknolojik aletlerini bozan bir frekansta olduğunu ve teknolojik aletleri olmadan Sontaranların Dünya'yı istila edemeyeceğini söyledi. Aleti her zaman çalışacak şekilde bırakmıştı bu sayede Sontaranlar Dünya'ya bir daha yaklaşamayacaktı. Birlikte baz istasyonundan aşağı indik. Ona yaptıklarından dolayı teşekkür ettim. Ne yaptığını tam anlamasam da teşekkür etmem gereken bir şey olduğunu düşünüyordum. Beni okula bırakabilir misin diye sordum ve ''Tabii ki uzay gemim şu yönde.'' dedi. Birlikte mavi telefon kulübesine girdik. Dışardan minicik olan kulübe aslında kocaman bir uzay gemisiydi. Şaşkınlığıma bakarak gülümsedi ve elini uzattı: ''Merhaba ben Doktor ve bu da benim uzay gemim, Tardis. Güverteye hoş geldin.'' dedi.