İstanbul Kafası

Kırmızı bana oldum olası tehlikeli ama bir o kadar da elde edilesi şeyleri çağrıştıran bir renk ve sanırım bu konuda yalnız değilim çünkü kırmızı her zaman şehveti ve tehlikeyi temsil etmiştir toplumumuzda, trafik işaretlerinde, güvenlik levhalarında, reklamlarda her yerde var bu kırmızı, durup dikkatli olmamız gerektiğini hatırlatıyor hep bir yerlerden. herhalde konulabilecek en eksantrik adlardan biri bir yapıta, adına sayısız şiir, şarkı, roman yazılmış bu tarihi ve mistik şehrin gizemini kırmızı renginin şehveti ve tehlikesiyle kombine edince ilgimi çekmemesi imkansıza yakın bir şeye dönüştü benim için. İstanbul Kırmızısı Yapıtın bana çağrıştırdıklarından yola çıkacak olursam, açıkçası yapıtı sırf İstanbul uzamı için seçtim diyebilirim, belli başlı, görmek isteyip de göremediklerimi en azından okuyup tadabilmek için. Üniversite yıllarımı hep İstanbul'da yaşamak istemişimdir o yüzden yapıttaki İstanbul betimlemelerini görmek, bir şehrin kişiyi değiştirebilme potansiyeline şahit olmak beni içten içe mutlu etti, dediğim gibi yapıttaki olaylardan çok İstanbul şehrini takıntı haline getirdim az çok. Fakat sadece o tatlı şirin yüzünü değil İstanbul'un diğer çirkin, çirkef yüzü de ayrı bir takıntı. Adamı yıldırım gibi çarpıyor elin ayağın birbirine karışıyor, insan şehire karşı. "İstanbul tam bir sürtüktür, geleni geri çevirmez". Bir şehire bu kadar anlam yüklemek doğru mu yanlış bilmiyorum ama bozuk paranın iki tarafı gibi İstanbul'u yaşamak için hem güzel hem de çirkin yanını yaşamak lazım. Bir türlü ait olamamak ama bir yandansa eksikliğini deliler gibi hissetmek lazım. Yapıtın uzamından sıyrılıp bana kattığı birkaç alıntıyı paylaşmak isterim sizinle, her zaman inandığım bir olay vardır hatta insan doğasının bir parçası olduğunu düşünürüm bunun o da şöyle ki: Kişi kendini, anlamını ve hayallerini her zaman acı çekerek, zarar görerek elde eder. Bütün süper kahraman hikayelerinin yada bütün büyük adamların kadınların geçmişlerinde bir trajedi havası mevcuttur bunun sebebi işte dediğim gibi, bizi biz yapan şey zarar görebilmemiz, acı çekebilme yetimiz, mona lisa bile yavaş yavaş dökülüyor be, hiçbir şey mükemmel kalamaz ya. bu alıntı tam olarak bu konudaki hislerimi güzel bir sadelikle özetliyor. Bir öyküsü olan her şey daha 'Biliyor muydun, Japonya'da kırık seramikleri onarırken kırığı örtmeye çalışmazlar, tam yüceleşiyor benim gözümde çünkü içimdeki ilkel adalet duygusuna göre hakkediyor tersine onu vurgulamak için kırık yeri altınla doldurarak düzeltirler' diyor. Çünkü bir şey artık bu yüceliği. zarar gördüyse, bir öyküsü varsa bu daha güzel sayılır." (S:110) Uzun zaman önce internetin bir kenarında şu an hayal meyal hatırladığım bir söz okumuştum, işte o sözde diyordu ki: Kişinin kendi cehennemi, olabileceği adamla olduğu adamın karşılaştığı gündür. Nedense bana çok hitap ediyor bu söz ve 'nda buna paralel bir tema mevcut. Potansiyeline asla ulaşamamak fakat seninle aynı koşullarda yetişmiş, adeta kontrol edilen bir deney gibi, aynı ortamlardan geçmiş bir adamın potansiyeline ulaştığını görmek ve belki başka bir hayatta o adam olabileceğini bilmek kişinin kendi cehennemidir bana göre. İşte bu İstanbul Kırmızısı da kendi kendine bir trajedi veya bir nevi travma, insan var oldukça trajedi peşinden kovalayacaktır onu belki de tarihin en eski saklambaç oyunu, Paragrafımı bir başka hayal meyal hatırladığım bir sözle bitirmek isterim ki bu sözde düşüncelerime bir nevi arka çıkıyor: Bütün diller arasındaki bütün kelime ve cümle kombinasyonlarından belki de en acısı şudur "olabilirdi". Arman Vural Budunoğlu