KÜÇÜK BİR DOKUNUŞ

Le Fabuleux Destin d'Amelie Poulain, kısaca Amelie, bir Jean-Pierre Jeunet filmidir. Dünya çapında pek çok ödül almış ve yine pek çok ödüle aday gösterilmiş, birçok listede üst sıralara yerleşmiş ve sayısız başarıya imza atmıştır. Başrolde Amelie Poulain olarak karşımıza çıkan Audrey Tautou da, üstün oyunculuk performansıyla bireysel olarak çok sayıda ödüle layık görülmüştür. Filmde, yirmi iki yaşındayken hayatı değişen Amelie anlatılmaktadır. Ona her zaman sert, soğuk ve mesafeli davranan ebeveynlere sahip olan Amelie, evde eğitim görmektedir. Okula gitmediği için diğer çocuklardan uzakta ve yalnız büyümüştür. Annesinin ölümünün ardından iyice içine kapanan Amelie, kendi dünyasında yaşamaya ve onu mutlu eden küçük şeylere tutunmaya başlamıştır. Mercimek çuvalına elini daldırmak, krem brulesinin kabuğunu tatlı kaşığıyla oymak, yüzeyi pürüzsüz taşları birktirmek ve onları St. Martin's Kanalı'nda sektirmek gibi... Manavın çırağından, kocası tarafından terk edilen komşusuna, hastalığı yüzünden "kristal adam" diye anılan ihtiyar ressamdan, metrodaki kör dilenciye kadar bir sürü insanın hayatına küçük dokunuşlar yaparak onları mutlu etmiştir. En sonunda karşısına onu mutlu edebilecek biri çıkmış ve böylece gerçek aşkı tatmıştır. Sayın, 2 Kimileri mutsuzken çikolata yer, kimileri uzun yürüyüşlere çıkar, kimileri saatlerce ağlar. Ben de ne zaman kendimi kötü hissetsem, filmin yarattığı farkındalığa ihtiyaç duyup Amelie'yi izlerim. Her seferinde beni birtakım şeyleri tekrar tekrar sorgulamaya iter. Çevremde Amelie karakteri gibi kaç tane insan vardır? Daha da önemlisi, var mıdır? Peki ya ben küçük şeylerle mutlu olabiliyor muyum? İnsanoğlu kendini, mutluluk kavramının keskin çizgilerle sınırlandırıldığına, dikenli tellerle çevrelendiğine inandırıyor. Ulaşması güç, elde etmesi zor... O gelip bizi bulmadıkça, bizim mutluluğu bulmamız çok zor. Anketler düzenleniyor, röportajlar yapılıyor. Çoğunun ortak noktası aynı soru: "Mutluluk nedir?". Mutluluğu tanımlamak, kalıplara sokmak, tarif etmek şart. Çerçeveletip duvarlarımıza asabileceğimiz bir formülü olsa ya hatta biz de bitmek bilmeyen, bir türlü sonuçlanmayan bu mutluluk arayışından vazgeçsek. Bakıp da göremeyince, nice hayatlar bakmakla geçiyor çünkü. Bir karmaşa ve stres bulutunun gölgesi düşmüş sanki yüzlere. Çevremiz bizi mutlu edebilecek küçük ayrıntılara, tonlarca renkle doluyken, insanlar sonbaharda bile gri. Gülümsemeler, kat kat maskelerle örtülmüş sanki. Zaten mutlu olacak ne var ki? İnsan durup dururken mutlu mu olurmuş? Yolda gülümseyerek yürüyen birini görünce bile garipser olduk: "Deli midir nedir?". Delidir belki de. Mutluluğun resmini çizebilen bir deli... Şairin dediği gibi... Bu etkileyici filmin beni çıkardığı ufak içsel yolculuğun ardından, bakış açısının insanı ne denli değiştirebileceğini fark ettim. Aslında mutluluk arayışını eleştirirken dahi karamsar bir tavır takınan insanı mutsuzluğa iten, yine ta kendisiydi. Siyahlar olduğu kadar, beyazlar da mevcuttu. Uzaktan bakınca gri görünmelerinin nedeni buydu belki de. Hayattan tat alamayan ve hiçbir zaman da alamayacak olan insanlar elbette vardı. Var olacaktı. Peki ya parmak arası terlikleriyle yağmura yakalanınca, en azından çorapları ıslanmıyor diye mutlu olan, sahaftan aldığı eski bir kitabın içindeki, artık dağılmaya başlamış olan el yazısıyla, üstünkörü karalanmış birkaç satırı okuduğunda gözlerinin içi gülen insanlar? Onları görmek için Sayın, 3 ihtiyacımız olan tek şey yakından bakmaktı. Üstelik onların hayatlarına değil, kendi hayatlarımıza... Bizim hayatlarımızdaki küçük dokunuşları sahibiydi onlar. Fark yaratan, renk katan ayrıntılardan sadece birkaçıydılar. Güneşli bir sabah, birkaç güzel dize, deniz kokan bir rüzgar ve bu rüzgarla yarışan küçük bir kuş gibi... Evet, mutlu olmak gerçekten bu kadar kolaydı. Çevremde küçük şeylerle mutlu olan insanlar vardı. Şimdi gülümseme zamanıydı.