CANIN SAĞOLSUN

Siz hiç sizi kendinizi sevdiğinizden daha fazla seven biriyle tanıştınız mı? Kendinden ödün veren, siz mutlu olun diye elinden geleni yapan biriyle. Ben tanıştım. O hayatıma girdiğinden beri dünyada hala iyi bir şeylerin olduğuna inanmaya başladım. Bu daha önce hiç görmediğim, hiç yaşamadığım bir duyguydu. Bir olayda kendinden başkasını düşünmek, hem de kendi çıkarlarını gözetmeden. Glk once "ben" değil de "o" diyebilmek. Bencilliğin dikenli tellerinden sıyrılıp, tüm egolarından kurtulup öyle hayata bakmak. Gşte bunun adı fedakarlık. Biliyorum böyle insanları bulmak cidden çok zor çünkü öyle insanların kalpleri o kadar çok kırılıyor ki bu onların hayata olan inançlarını zedeliyor ve toplum onları kullanılan bir insan olarak damgalıyor . Oysa hayat birbirimize güzel duygular yaşatarak o kadar anlamlı olabilir ki... Aslında fedakar bir insan kendinden bir şeyler verdikçe daha çok kazanır. Kendinden önce başka birini düşünüp, bunun o başkasına verdiği mutluluğu görünce insan kendisi de mutlu olur. Bir insanın, özellikle de çok sevdiğim bir kişinin mutluluğunda payım olması kadar mutlu edebilecek başka olay yoktur dünyada benim için. Örneğin bir sabah sınıfa dondurucu soğuktan kendimi kurtarmış olmanın mutluluğuyla girdim ama en yakın arkadaşımı da aynı halde sınıfta soğuktan donmuş bir şekilde buldum. Onun hasta olma olasılığı bile beni üzdü ve soğuğa ragmen dışarı çıkıp ona kahve aldım. Kendim için olsa o soğukta kahve almaya bile çıkmazdım ama söz konusu arkadaşım olunca kıyamadım. Ona kahvesini verdiğim zaman yüzünde oluşan gülümsemeyi hiçbir şeye değişmem. Işte bunun gibi küçük fedakarlıklar hayatıma daha çok anlam katıyormuş gibi hissediyorum. Beni zorlasa da başkalarının gülümsemesine sebep olmak benim için paha biçilemez. Benim bu hislerime Ahmet Büke tercüman olmuş adeta. Onun hikayesi kalbimin en derinlerine kadar inebildi. O kadar samimi, o kadar düşüncelerime uygun karakterler yaratmış ki öyküdeki Hatçam Teyze'yle vakit geçirmek istedim. Adeta kendimi buldum ve içimde bir şeylerin kırıldığını hissetim. Ahmet Büke, İnsan Kendine de İyi Gelir adlı öykü kitabında fedakarlık duygusunu ince ince işlemiş. "Gece, Hatçam Teyze'yi eve bırakırken omuzuma dokundu. Evlatçım, mesarif dediydim ama benim param buğdaylara yetti, dedi. Biliyorum Hatçam Teyze, dedim. Canın sağ olsun." Gşte ben kitabın bu satırlarında kendi hikayemden parçalar buluyorum. Elinden geleni yapmaya çalışmak ve bir insanı mutlu etmek. Aslında sende olanlarla az da olsa çabalamak fedakarlığın başladığı nokta değil midir? Zaten gördüğüm kadarıyla elinde daha az olanlar paylaşmaya yatkınlar. Tıpkı burada da gördüğümüz gibi az ile yetinmeyi bilenler hepimizden daha zenginler. Bunun nedeniyse üstadların da dediği gibi, onların gönüllerinin ekmeğini yemeleri ve mutluluklarının paylaştıkça çoğalmasıdır. Fedakarlık yardımlaşmayı, yardımlaşmak da mutluluğu besler. Bu zincir de böyle tekrarlanıp gider. Bu zincirde elbette böyle düşünen insanlar olduğu gibi böyle düşünmeyen insanlar da var. Biliyorum hayatta karşıma fedakarlıklarımdan yararlanmak ve iyi niyetimi kötüye kullanmak isteyen insanlar da çıkacak, ama bu benim için onlara olacağı kadar sorun olmaz. Bu onların kötü niyetliliğini gösterir ve hayatlarında onlara bir faydası olmaz, ama fedakar olmak beni hayatım boyunca mutlu etmeye yarayacak ve sağlam ilişkiler kurmamı sağlayacak. Her türlü egodan kurtulmamı sağlayacak, daha düşünceli ve anlayışlı bir insan olmamda yardım edecek, daha sevgi dolu ve saf duygular üstüne kurulu bir hayat kazandıracak yaptığım fedakarlıklar bana. Unutmayalım ki Mevlana'nın da dediği gibi, "Bir mum diğer mumu tutuşturmakla ışığından bir şey kaybetmez."