DENİZ KABUKLUSU

o beni sahilden, kendimi gömdüğüm, sertleşmiş ıslak kumdan aldı, elledi. ben, bana düşen acıyı da neşeyi de yaşamıştım, diye düşündüydüm. içimdeki zayıf hayvan çok olmuştu öleli. o beni sahilden... yani yoktu sedefimden başka şeyim. derin denizlerle, soğuk denizlerle tuzla, dalgayla boğuştuydum ben, ve hayvanım çıkmıştı benden. kendi içine kıvrılmış, rüyasını unutmuş soğuk taş değil miydim artık ben? o bana bir rüya verdi, inanamadım. (bademin neşesi, dedi, al bak, dedi, kısacık, dedi.) o benim sedefime elledi. Birhan Keskin Hepimizin içinde doğal dürtülerimizi canlandıran bir hayvan vardır. Doğal dürtülerimiz derken, beslenme, üreme veya savaşmaktan bahsetmiyorum. Hepimizin hayatında olması gereken duygular vardır. Mutluluk, keder, heyecan... Ama bazen, öyle olaylar olur ki, bu duygular yok olur. Bir şey hissetmeyiz, hayatın zevklerini tadamayız. Fırından çıkan bir ekmeğin kokusu, sevdiğimizi öperken hissettiğimiz heyecan, yumuşak tüyleri olan bir köpeği sevmek... Bütün bunlar hayatın zevkleridir. Duyularımızı, içimizdeki hayvanı hayatta tutan şeylerdir. Artık bu zevkleri hissedemeyecek, sevgiyi hissedemeyecek noktaya geldiğimizde, içimizdeki hayvan ölmüştür. Bazen hayatta her şeyden vazgeçtiğimiz, hayatımızı görmezden geldiğimiz zamanlar olur. Sertleşmiş bir kabuklu oluruz sadece. "Her şeyi yaşadım, yaşanacak ne kaldı?", deriz. "Yaşadıklarımdan bana hayır geldi mi ki, devam edeyim.", deriz. Kendimizi gömeriz kuma ama hayat düz giden bir nehir değildir. Ya da sadece yükselen bir dağ. Hayat zikzaklar ile doludur ve bu zikzaklardır hayatı, hayat yapan. O zamanlar kendimizi kuma gömüp, olası yükselişlerden kendimizi mahrum mu etmeliyiz? Doğrusu ya da en iyisi bu mudur? Kumun içinde mutluluğu bulabilir miyiz? Soğuk, karanlık, havasız kumun içinde bizim için ne var? Ne olmadığını söyleyebilirim size aslında. İnsanlar yok, elde edebileceğiniz mutluluklar yok, gün ışığı yok. Ama bazen o karanlığa girmek lazımdır ışığı tekrar görmek için. Ne kadar batarsan o kadar çıkabilirsin çünkü. Kafan yukarda kaldığı sürece, güneşin varlığını bildiğin sürece, çıkma olasılığı vardır. En azından ben böyle inanıyorum. İnanmak istiyorum. Çünkü yıllar geçse de, kemiklerimiz fosilleşse de gün ışığı görme şansımız vardır. Peki bizi bir başkası çıkarsa bu kumdan? Bize yağmurun kokusunu tekrar sevdirse biri? Tekrar sevilsek tam anlamıyla? Ya da en azından sevildiğimizi hissetsek? Ölen hayvanın başkası tarafından canlandırılması normal midir? Evet, kulağa romantik geliyor. Belki de en kötü zamanlarımızda bunu isteriz hepimiz ama bir başkasıyla mutlu olmak sağlıklı mıdır? O kişiye bağlı olmak, mutluluk gibi kritik bir duyguyu ona bağlamak tehlikeli bir şeydir aslında. O kişiye kabuğunuzun içindeki hayvanı emanet edersiniz. O hassas, kabuğunun korumasından ayrılmış hayvan... Ayça Durmuş Keşke bu dünyada kabuklarımız olmasa. Ama inanıyorum ki, ne kadar da ideal bir dünya dilesek de, yaşadığımız dünya hep gerçekçi kalacak çünkü adı üstünde, bir ütopyada değil, gerçek dünyada yaşıyoruz. Gerçek dünyada dalgalar içimizdeki inciyi, hayvanı alıp götürüyor işte. Bir başkası da şans eseri buluyor kabuğumuzu. Belki içimizdeki hayvanı canlandırıyor, belki de kalan kabuğumuzu parçalıyor. Belki de o da sadece bir kabuk, birlikte kalıyoruz kumlarda. Rüzgar esiyor, geçiyor kıvrımlarımızdan... Dalgalar içimize doluyor tekrar. Kabuk halimizle yine hissedebilir miyiz? Tekrar doğar mı hayvan? Tekrar yaşamayı göze alır mı insan? Belki de yalnız kalarak doğarız tekrar, belki ilaçlarla, belki biraz yardımla. Ama asla bırakmamalıyız kendi hayvanımız olmayı, kendi kabuğumuz, kendi güneşimiz olmayı. Çünkü yardım almak ne kadar önemli ve kritik bir şey olsa da, sadece kendimizle yaşarız. Kendi zihnimize sokamayız kimseyi. Kimse hissedemez hislerimizi tamamen. Ama bu kötü bir şey midir gerçekte? Birey olmak, insan olmak, tek olmak? Bana sorarsanız, hayır. Ne kadar zor olsa da, bazen insanlarla olmamız gerekse de, yardım almamız önemli olsa da, bireyizdir biz. Ama, evet yine ama diyorum, başkasının verdiği rüyalar da bizi güneşe yönlendirebilir. O rüyalarla yaşamamak lazımdır elbet, ama birazcık destekten kim ölmüştür ki? İçinizdeki hayvanı yaşatın. Rüzgarı koklayın. Toprağı hissedin. Birini sevin. O biri de, siz olun.