Bale Tarafından İşgal Edilen Kaleler

Bale... Belki birçok insan hayatında bu kelimeyi yalnızca altı defa duymuştur, birçoğu hiç bale eseri izlememiş ya da izlemeye fırsat bulamamıştır, kim bilir belki insan nüfusunun yarısından fazlası için bu kelime hiçbir anlam ifade etmiyordur. Ama bu dört har i küçük sözcük, benim hayatımın tamamını bir ordunun, bir kaleyi kuşatması gibi sarmış durumda. Bu durumdan şikayetçi miyim diye sorsanız hiç değilim, hem de hiç. Çünkü bu dünyada artık herkes bir şeylerin esiri olmuş. Kimisi sosyal medyanın, kimisi bilgisayar oyunlarının, kimisi daha çok para kazanmanın boyundurluğu altına girmiş. Bu yüzden benim hayatımın kalesini işgal eden şey -siz deyin hobi ben diyeyim hayatımın ta kendisi- dünyanın en masum işgalcisi konumunda bana göre. Ve balenin işgal ettiği tek kale benimki değil. Geçtiğimiz yaz bu sanat dalı, 21. yüzyılda olmamıza rağmen, Bodrum Kalesi'ni de işgal etti hem de hiç şiddet kullanmadan. Çünkü sanatta şiddete yer yoktur. Çünkü bale eserleri güç kullanarak değil, her ayrıntısı tek tek düşünülmüş kostümleriyle, üzerinde onlarca insanın emeğini taşıyan sahne dekorlarıyla, bestelenen müzikleriyle, koreogra siyle, haftanın her günü sekiz saatten fazla çalışan dansçılarıyla işgal eder seyircisinin ruhunu, beynini. Bodrum Kalesi'ndeki bu bale festivali de tam da bunu yaptı bana ve ordaki diğer sanatseverlere. Bir seyirci olarak ben kalenin o büyüleyici tarihi atmosferini hissettim içimde. Dünyanın en yetenekli ve disiplinli dansçısı saydığım balerini izleme fırsatı buldum. Bu yüzden kendimi fazlasıyla şanslı sayıyorum. (Fotoğraf Yusuf Emre Turan tarafından çekilmiştir.) Belki birçok insana komik gelir ama ben gözlerim dolarak seyrettim o eseri. Neden mi? Çünkü herkesin çocukluğunda olmak istediği birileri vardır. Bu bazıları için bir çizgi lm kahramanı, bazıları için öğretmenleri, bazıları için de annelerdir. Benim rol modelim işte bu balerindi. Benimsenen bu rol modeller insanın kendi benliğinin oluşmasında çok büyük öneme sahipmiş. Büyüdükçe anladım. Anladım çünkü ben o sahnede kendi kişiliğimi gördüm. Benim rol modelim o sahnede sanki benim duygularımı yansıtıyordu. İşte bu yüzden eser boyunca gözlerim hep dolu doluydu. Görebileceğimi hiç düşünmediğim bir sanatçıyla aramda yalnızca iki metre vardı. O an sanki hayattaki bütün amacıma ulaştığımı hissettim. Çünkü ben kendime doğru bir rol model seçmiştim. Disiplinliydi, özgüvenliydi, sorumluluklarının bilincindeydi, işinde başarılıydı ve mutluydu. Bütün bunlar zaten benim hayattaki amaçlarımdı. O zaman böyle hissetmemem için de hiçbir engel yoktu. Bu da demekti ki bale sadece bir sanat değildi benim için. Bana hayatta olmam gereken kişiyi öğretmişti. Tıpkı diğer sanat dallarının da yaptığı gibi bale beni hayata hazırlamıştı. Ve ben bunu o sahnedeki eseri izlerken fark etmiştim. Belki biraz geç, belki tam olması gereken yaşta. Ben baleyi kendime kariyer olarak seçmedim ya da seçemedim. Hatta balenin tam zıttı denebilecek bir alandayım belki de; mühendislik. Ama bunu kesinlikle bir keşke olarak nitelendirmiyorum. Tam tersine sanatla iç içe büyümüş bir mühendis adayı olarak görüyorum kendimi. Yani mantığına duygularını ve ruhunu katabilen biri. Belki de herkeste olması gereken ama eğitimin sadece matematikmiş gibi algılandığı ülkelerde bir türlü olamayan özellik. Yine de ben baleyi hiç bırakmadım. O da beni bırakmadı. Galiba bundan sonra da hayatımızın kalanını birlikte, tek bir yastıkta geçireceğiz (!) Şimdi ise en büyük amacım Bodrum Kalesi'ni işgal eden o eserin bana hissettirdiklerini karşıma çıkan herkese anlatıp başkalarının da bu duygularını hissetmesini sağlamak. Bu hisleri kaç kişiye aşılayabilirim bilmiyorum ama ben bir kişiye anlatırım, o üç kişiye anlatır. Bu da böyle bir matematik dizisi gibi sonsuza yaklaşır. (Bakın burada bile matematikle sanatı nasıl da birleştirebiliyoruz.)