YAZIYORUM O HALDE VARIM

Yazmak; kimileri için uğraştırıcı bir görev, kimileri için kağıt parçasını karalamaktan ibaret, kimileri için de gerekmedikçe kullanılmasa da olan bir eylem. Benim için mi? Benim için yazmak adeta bir dost omzuna baş koymak gibi. Ağladığımda gözyaşlarını mendile akıtanlardan değilim. Benim mendilim bir kağıt parçası, gözyaşlarımı silen el ise kalemimdir. Ah ne güzel şeysin sen 'yazmak'! Hani ağladığımızda ağzımızı açıp da bir çift kelam etmeye mecal bulamayız ya, işte tam bu esnada kurtarıcı değil midir? Sizi inciten asıl şeyi yazarken fark edersiniz ve artık dert ortağınız vardır; hem de sizinle kelimesi kelimesine aynı düşünceleri paylaşan. İşte bu yüzden yazmak benim için "eylem" den öte. Adeta hayatıma yerleşmiş, su gibi aş gibi varlığına muhtaç olduğum bir nimet. Peki, sadece gözyaşlarına mı ev sahipliği yapar? Hayır, gülüşlerin en derin manası da onda gizlidir. Her okudukça o tebessümü tekrar tekrar hissettirir. İşte bu yüzdendir ki yazacak bir şeyler yaşamayı temenni edip, bu yaşadıklarımı yazmak için de bir ömür dilemişimdir. Tıpkı Samuel Johnson'ın dediği gibi "Yazmak için yaşadım, yaşamak için yazdım." Peki, tam anlamıyla yazmaya nasıl mı başladım? Lise 1. sınıfta yazmanın kişisellikten kurtulması gerektiğini anladığım zaman... Sürekli bir şeyler karaladığımı gören edebiyat hocamızın benden istediği okul dergisi için de bir şeyler karalamamdı. Bu benim için bir ödevden ziyade kendi dünyama kaçıştı. Hemen odama geçip zevkle yazmaya başladım. Haftalar sonra sesli bir şekilde okul dergisinde benim yazımı okuyan arkadaşlarımı duyunca anladım: düşüncelerimin yalnızlığını yitirip sadece bana ait olmaktan kurtulduğunu. Onlar benim kaçışım, yaşayışım hatta ruhumdan parçalardı. Ama şimdi herkes buna ortaktı. Önce kabullenememişim olsam da bu durumu, daha sonra gelen tepkilerin adeta benliğimi takdir ettiğine tanık oldum. İşte böyle azat ettim kelimelerimdeki aidiyet duygusunu. Yazmak kadar okumak da benim için önemli bir konuma sahip. Yazarken kendi dünyama, okurken olmadığım dünyalara yolculuk ediyorum. Her ikisinde de hayatı, her yönüyle, derinlemesine hissedebiliyorum. Ama düşündüm de, hissettirmek hissetmekten daha meziyetli bir eylem ve ben bunu başarmak istediğime karar verdim. İşte bu kararımla zincir vurduğum kelimeleri toplu bir kitle için azat etmiş olacaktım. Öncelikle okuduğum yazarlar ben de bu kanının doğmasına neden oldu. Onlar kendi dünyalarının kapılarını açıp da nasıl bu kadar benimsetebiliyorlar? İşte bu sorudaki gizli hayranlıkla aradığımı buldum. Eğer toplu bir kitleye yazacaksam bunu başarmalıydım, aksi takdirde benim dünyamın çevrelerinde gezinip ona yolculuk yapamayan okura haksızlık etmiş olmaz mıydım? Benim istediğim onlar için sadece sessiz bir çığlıktı; benim dünyama yön veren. Ben susacaktım, bu kez kelimelerim onlar için haykıracaktı. Ne güzel anlatmış Tolga Asi : "Yazmak... Belki de susmanın gizli öznesidir, susarak haykırabilmenin muazzam zevki gizlidir yazıda". Sen susuyorsun ama herkes seni duyabiliyor, üstelik şimdi bu konuşurken bile bu kadar mümkün olmuyor. İşte bu, sırf birileri için yazmaya yeterli bir sebep değil mi? Bu söylediklerim çoğu kişi için abartılı gelebilir. Ama ben yazmaya aşık olan biri olarak şunu açıkça söyleyebilirim ki bu tasvirler beni en yalın haliyle anlatıyor. İşte bunu kanıtlamak için ilk kitabımı yazmaya başladım. Sonuna ulaşır mıyım, meçhul. Ama değinmek istediğim bir nokta var ki kendi dünyamızın kapılarını insanlara açmayı öğrenmeliyiz. Bu kapının kilidi sözcükler, anahtarı ise yaşanmışlıklardır. Siz ne kadar açarsanız, yeni dünyalar da o kadar sizi bekliyor olacak. Ben bu düşüncelerle bu yola giriştim ve olur da başarırsam sizi de kendi dünyama beklerim.