DOĞAMIZDAKİ ACİZLİK

Hiç insanlar olarak ne kadar aciz olduğumuzu düşünme fırsatı buldunuz mu? İnsanoğlunun duygular denizindeki en önemli ve muhtemelen en tehlikeli yapıtaşlarından biri olan kibri bir an olsun bir kenara bırakıp ne kadar muhtaç ve acınası varlıklar olduğumuzun farkına vardığınız zamanlar oldu mu? Dünyadaki yaşamış ve yaşayacak olan tüm insanların içindeki duygular eşit orandadır. Hangi duyguların ağır basacağını farkındalık arttıkça insanın kendisi ve çevresindeki faktörler belirler. Bazıları kendiyle hesaplaşacak kadar cesurdur, yaptığı yanlışlarla yüzleşebilir ve duygularını tanımlayabilir. Kimisi ise kendi duygu denizinde fırtınaya kapılmış bir kayık misali seyahat etmeye mahkumdur, ne istikameti bellidir ne de bu istikamete ulaşabilme garantisi vardır. Tarihte bu fırtınaya yenik düşen nice önemli insan olmuştur. Kanuni Sultan Süleyman, Lenin, Stalin, Mussolini ve sayılamayacak kadar krallar, firavunlar. Peki nedir bu ölçüde bilge, tarihe adını altın harflerle yazdıran ismin bu fırtınada kaybolma sebebi? Şu anda evimden yazarken düşündüğüm kadarını onlar düşünememiş miydi ? Doğru cevap muhtemelen düşünememişlerdi olmalıdır. Elbette onları eleştirenler kadar zekaları olmadığından değil, onları eleştirenlerin hayal edemeyeceği kadar güç ve bununla gelen kibir sahibi olduklarından. Nice insan kontrol etmekte zorluk çektiğimiz bu duyguya kapılarak harcanmıştır. Peki ya harcanmayanlar, kendiyle yüzleşip kibrini yok eden hiç mi yolcu olmamıştır bu dünya adını verdikleri hana ayak basan? Muhtemelen olmuştur, çok sayıda olmuştur fakat tarih bunu yazmamıştır. Kötülük ve insafsızlık insana hayır ve iyilikten daha cazip gelir. Farz edin ki bir yolun ortasındasınız. Yolun sol tarafında iki kadın birbirine bağıra çağıra ağza alınmayacak küfürler ediyor, sağınızda ise genç bir adam, yoksul çocukları etrafına toplamış onlarla sohbet edip karınlarını doyuruyor. Hangisi ilginizi çekerdi? Tarihte hiçbir lideri "kibrini yenen lider" başlığı altında göremememizin bir sebebide budur belki de. Kibir anlayacağınız gibi duyguların en tehlikelisidir, herkesin ondan uzak durması gerekir fakat bunu gerçekten yapabiliyor muyuz? Yaşadığımız dünya kibirle yönetiliyor. Devletlerin yöneticileri, savaşların haklı sebepleri, açlığın bile besin yetmezliğinden dolayı olduğunu düşünüyoruz fakat asıl olan; devletleri kibir yönetiyor, savaşlar yükselip en yüksekteki "mücevher tahta" oturmak için yapılıyor, açlık sorunu ise tamamen kibrin ek paketi olarak kabul edebileceğimiz bencillik sayesinde tükenmek bitmiyor. İnsanlığımızın acizliği de bu ya, gülünç, belki bir nefes uzunluğundaki ömrümüzü kavgalar, nefret, bencillikle tüketiyoruz. Nefret ettikçe çirkinleşiyoruz, kibirlendikçe tükeniyoruz. Yine de yenemiyoruz bu alçak duyguyu, kendimizle verdiğimiz savaşımızdan bir türlü galip çıkamıyoruz. Ebu Haşim-i Sufi'nin dediği gibi "Dağı iğne ucu ile kazmak, gönülden kibri çıkarıp atmaktan daha kolaydır." Zaten bunu yapabilseydik dünya herkes için yaşanabilecek bir yer olurdu öyle değil mi? Farkında değiliz, her kibre düştüğümüz vakit, kendimize saplıyoruz o iğneyi. Hiç düşündünüz mü insanın uyuduğu andaki masumiyetini? Gördünüz mü bir çocuğun gözlerindeki hayat sevincini ve yaşama isteğini? Ya bu koca dünyanın çocuklukla birlikte masumiyeti yok edişini? Gariptir bazen sadece bazı insanlara acıyorum sırf insan oldukları için. Sokakta yürürken ürkek görünüşlü, içe kapanık bir çocuk görüyorum örneğin, acıyorum. Kim bilir kimin kibri ve bencilliği onun bu şekilde ürkek büyümesine sebep oldu. Dünyanın tepesine de çıksak, altımızda binlerce, on binlerce kulumuz olsa da bitmeyecek miyiz herkesin ayağının altında? Birer et yığını değil miyiz cenneti ve cehennemi elinde tutanın karşısında? Can alıp vermek bu kadar kolayken, geldiğimiz ve gideceğimiz yer birken kalp kırmak, kendimize baktığımızda gördüğümüzü aynalara bile yakıştıramamak neden? Başlangıcı pek yakın olmasa da yıllar sonra bile devam eden ve tüm dünyayı yakından ilgilendiren bir kibir savaşıdır Suriye iç savaşı. İki grubun gücü ve yönetimi ele geçirmek uğruna bir bakıma kendi egolarını tatmin etmek amacıyla başlayan bu iç savaş, kısa sürede bir devleti neredeyse yok edecek noktaya gelmiş ve yüz binlerce masumun hayatına son vermiştir. Bununla da kalmamış bu bünyede terör örgütleri türemiş ve dünya çapında eylemler yapılmaya, insanların hayatlarını tehdit etmeye başlamıştır. Birkaç kelimeye sığdırmaya çalıştığımız, hiçbir zaman dünya çapında bir sorun olarak görülmeyen bu "kibir" denilen illet yüzünden neredeyse tüm dünya vatandaşları potansiyel birer paranoyağa dönüşmeye başlamıştır. Her an kendimize veya sevdiklerimize bir şey olacak korkusuyla idame ettirmeye çalışıyoruz acınası hayatlarımızı artık, şüphesiz ki hepimiz başarılı birer tiyatrocuya dönüşüyoruz gün geçtikçe. Acılarımızı ve korkularımızı içimize atıyoruz ve her sabah uyandığımızda her şeyin güllük gülistanlık olduğuna inandırmaya çalışıyoruz kendimizi, profesyonel yalancılara dönüşüyoruz. Fikrimce bilim insanları uzaya gitmeyi amaçlamamalı, asıl amaçları tüm insanların içinde yer eden kibir duygusunu minimalize etmek olmalı. Çağın vebasıdır kibir, amansız düşmanıdır. Belki de "kıyamet" adını verdiğimiz son içimizdedir. Bu kıyameti engellemenin tek yolu da bir an için şapkamızı çıkarıp önümüze koymamız. Acizliğimizle, benliğimizle yüzleşmemizdir. İnsan insana neden azap çektirir? Şu dünya denen rüyayı neden birbirine zindan etmek için uğraşır? Daha mı değerlidir kahrolasıca bir güç sevdası küçük bir çocuğun tebessümünden? İşte bu soruların cevabıdır bütün problemlerin çözümü. Belki de sonsuza kadar veremeyiz bu soruların cevabını kendimize. Doğamızdaki acizliktir kendimizle olan bu amansız kavganın sebebi. Kainatta bir toz parçası olduğunu kabul edememektir insanlık ve başyaveridir kibir. Burak OKÇU