KENDİN İÇİN YAŞA

Çocukluğumdan bu yana bitmek bilmeyen, ardı arkası kesilmeyen hayallerim vardı benim. Bunlar kimi zaman çok basit, sıradan ve saçma hayaller olurken, kimi zaman insan aklının sınırlarını zorlayacak kadar değişik ve imkansız olabiliyorlardı. Mesela çocukken hep bulutların üstünde uyumak isterdim. Onların üstünde zıplamak, canım istediğinde onlardan bir parça koparıp ağzıma atmaktı en büyük hayalim. Bulutlara karşı olan bu ilgimi pamuk şekere olan hayranlığımdan almıştım sanırım. Pamuk şekerden bile daha yumuşak ve tatlı olduğunu düşünürdüm bulutların. Çocukluğumun en vazgeçilmez şekeriydi pamuk şeker. Fakat ağzıma alır almaz dağılır, tadı hemen gidiverirdi dilimin ucundan. Güzel şeylerin tadı hep böyle çabuk mu geçer acaba diye düşünürdüm. Öyleymiş. Kurduğum hayallerim, olmasını istediğim güzel şeyler, samimi sevgiler tıpkı pamuk şekerin ağzımda dağılıp gittiği gibi silinip gitti hafızamdan. Hangi hayalimi gerçekleştirebildim şimdiye kadar diye soruyorum kendime ama maalesef cevap veremiyorum bu soruya. Arkama dönüp baktığımda bir yığın içi boş ve gerçekleşmesi mümkün olmayan hayaller görüyorum. Bu yüzden arkama da bakmıyorum artık. Geçmiş geçmişte kalmıştır önemli olan geleceğimi nasıl planladığım diyorum ama bu sefer de yaşanmaya değer şeylerin çoğunu arkada bıraktığım düşüncesi canımı yakıyor. Peki, beni hayallerime ulaştırmayan şey neydi? Korku mu? "Asla! Neden korkacakmışım, beni bu hayatta hiçbir şey korkutamaz" diyorum içimden, sonra beynimden gelen cam kırıkları kadar keskin kırılma seslerini duyar gibi oluyorum. Ben hiçbir hayalimi gerçekleştirmek için harekete geçmedim, çünkü başaramamaktan korktum. Korkularım varmış benim, büyük ve aşılması zor korkular. İnsanı yapacağı her şeyden öylesine uzaklaştırır ki onlar, bir daha onu başarmayı aklının ucundan bile geçiremezsin. İnsanlar ne derler, nasıl düşünürler diye başlar bu korkular. Doğru, insanların ne diyeceği çok önemlidir. Eğer onlar girdiğin okulu beğenmezlerse ya da yaşadığın hayat tarzını benimsemezlerse kendi aklımızdaki planlarımızın pek de bir önemi kalmaz. Çevremizdekilere beğendirmeye çalışıyoruz hayatlarımızı. Onlar için giyiniyor, onlar için okuyor, onlar için hayatımıza yön vermeye çalışıyoruz. Peki, gerçekleşmeyi bekleyen hayallerimiz ne olacak? Onlar hep son plandalar, hep arkadalar, aklımızın en kuytu yerlerinde saklıyoruz onları. Hep gerçekleşmeyen hayallerden bahsettik ama acaba korkusuzca hayallerini gerçekleştirebilen insanlar da var mıdır? Bu sorunun cevabını Kuaförde Bir Gün adlı tiyatro eserinde çok güzel ve açıklayıcı bir şekilde aldım. Oradaki insanlar hayallerinin peşinden koşuyorlardı. Ne olursa olsun, ne pahasına olursa olsun kendi bildiklerini yapıp, hayata meydan okuyorlardı. Hiçbir ön yargı ve korku yoktu kafalarında, sadece yaşamak ve hayatlarına devam etmek istiyorlardı. Bunun için de hayallerini gerçekleştirmek gerekliydi. İşte tam da bu noktada, hayatın ne demek olduğu kafamda daha da belirginleşti. Hayatın anlamı kendin olmakmış, kendi benliğini ortaya koyup hedeflerini sadece kendi isteklerine göre belirlemekmiş. Dahası, yaşamak demek sadece kendi hayatını yaşamak demekmiş, başkalarınınkini değil. Verdiğin kararlardan korkmadan, istikrarlı bir şekilde ilerisi için sonuna kadar çalışmak demekmiş. Bu tiyatro oyununu izlerken, tüm bunları ne kadar geç anladığımın farkına vardım. Boşuna geçen zaman, bitmek tükenmek bilmeyen boş uğraşlar ve gerçekleştiremediğim hallerim kafamın etrafında uçuşup durdu bir süre. Ve sonra bir kez daha hatırladım. Asıl aptallık bir yanlışı tekrar tekrar yapmaktır ve kalktım oturduğum yerden yarım kalan hayallerimi gerçekleştirmek için. Korkular zihnin içindedir. Onlar sadece görünmez birer hayalettir, onlara ne kadar inanıp inanmamak bize kalmıştır. Ya hayatımıza korkularımızdan kalın ve aşılması imkansız duvarlar örer, içine de kendimizi hapsederiz, ya da o duvarları birer basamak olarak görüp, ulaşmak istediğimiz hedefe varmak için üzerlerine basar geçeriz. Hayatımıza yön vermek için sadece biraz cesaretimiz ve isteğimiz olmalı, gerisi ufak detaylardır.