SONLU SESSİZLİK

''Ölülerin nabızları hep aynıdır ardıçkuşunu gizleyen sessizlik gibi Ölülerin gözleri avuçlarımıza kazılıdır ardıçkuşunu gizleyen bu toprakta yürüyedurdukça biz'' (John Berger) Ölüm; sonsuz büyüklüğe sahip, kapkara boşluk ve bilinmezlik ile dolu bir küre. Bu küreyi parçalayan insanlar, bilinmezliği yerle bir ederek beyin nöronlarımızın farkına bile varamayacağı kargaşaya yol açıyorlar. Ve bu kargaşalara yol açan herkes, ölüm küresini parçalama zevkine erişecek. Peki, arkalarında bıraktıkları ve 'seni seviyorum' cümlesini bir kere bile olsun kullandıkları insanlara ne olacak? 'Sevgi' kelimesini tam manası ile yaşayamadığı veya yaşarken yeterli duyguya sahip olamadığı için geride bıraktığı insanlara kürenin içindeki karanlıktan bir tutam hissettirecek. Bu hissi, kalemimin kağıda her dokunuşunda parmak uçlarımdaki hafif titremenin verdiği yalancı sezgiler ile ifade edemem. Fakat yok olan her sevgili birey için devam eden hayatın üzerine küçük berrak kara noktalar yerleştirdiğimi, sevdiğim insanların göz bebeklerinde görebilirim. John Berger'ın da dediği gibi: " Kim tersine çevirebilir Çakıllığın kum saatini?" Sevdiğim insanları kaybettikten sonra, 'zaman' denen bilimkurgu masalını değiştirmeye, uçsuz bucaksız yemyeşil tarlalarda meleyen koyunların ne faydası olabilir ki? Eğer sevdiğimiz insanlara her an sarılmıyorsak, onların cansız vücudunu bütün vücudumuz hissedecek şekilde, ölü ve diri hücreleri birleştirmenin hiçbir manası olmayacak. Devamda bu sarılmayı takip edecek gözyaşları ise; sanki sonbaharın ortasında birkaç damla yeşil yaprağıyla tabiatı süsleyen selvi dalları masumiyeti gibi etkisiz, fakat kaleme alınır bir tatlılığa sahip olacak. Ama iş işten geçtikten sonra çakıllığın kum saatini kimse tersine çeviremeyecek. Sevdiğim insanlara 'Ölüm' denen dört harfli sonsuz derinliğe sahip kelime gelmeden önce, onları kollarım ve göğsümün arasına alıp içimdeki muhteşem duyguları aktarmak istiyorum. Çünkü onları kaybettikten sonra yaptığım her aktivite, bembeyaz bir kağıda su ile yazdığım güzel sözlere benziyor; içerik ve düşünce çok güzel ve anlamlı fakat somut olarak algılanacak hiçbir mana yok. Bu yüzden sevdiklerim yaşarken onlara sevgimi gösteremediğim her hareket, sevdiklerimi kaybettikten sonra üzüntü ve acı olarak geri dönüyor. Çekilen acıların ölü bir insan için ne kadar faydası yoksa sevgi duygusunun da diri bir insan için o kadar faydası vardır. Bu yüzden kara toprak kazanmadan, kazanmak istediğim sevgilileri; dünyanın en yüksek dağından akan su misali berrak ve tatlı bir biçimde değer verdiğim her insana iletmek zorundayım. Dünyadaki en değerli varlık olduğumu anlamamı sağlayan, karakter kelimesinin yokluğunu çeken insanlardır. Belki onlar gereksiz insan popülasyonunu oluşturan çevremdeki sayılı piyonlar olarak, şah-mat yapmam için değerli zamanımı israf ediyorlar. Düşünüyorum da; bu gereksiz topluluğu kaybettiğimde, damarlarımın içindeki kanın yeterli hız ile dolaşabilmesi için muazzam bir şekilde pompalama yapan kalbim, zerre miktarda da olsa üzülecek mi? Mutlu etmeyen insanlar mutsuz edemezler, bu yüzden kalben bağlanılmayan hiçbir insan kalbimin en ince ayrıntısına bile zarar verme yetkisine sahip olamaz. "Hiç kimseye bağlanmayın, hiç kimseyi sevmeyin, hiç kimseye aşık olmayın" dememi engelleyen; ardıç kuşlarının ardıç tohumlarına olan aşkından kaynaklanıyor. Eğer ardıç kuşları tohumlara aşık olmasaydı, tohumlar kabuklarından çıkamayıp yeni ağaçlar yaratılmasına sebep olamayacaklardı. Her duygu ve oluşun kendine özel sebepleri olmasaydı, dünya her gün kendi etrafında dönmeyecekti ve sıcak bir yarım kürede, derilerimizin ince kemiklerimizle sevişme sahnelerini izleyecektik. Sonuç olarak değer verilen, bağlanılan, sevilen, her insan, geride bıraktıklarına acı çektirmek zorundadır. Tıpkı gökyüzünün berraklığından çıkan muazzam ay, gecenin sonunda köşesine çekilerek günü tamamladığı gibi. 'Değerli' sıfatına sahip olan hayatımdaki her insanı, köşesine çekilerek günü tamamlamasını izlediğimde, keşkeler ile dolu bir geçmiş bırakmış oluyorum. Kaybettikten sonra çekilen hiçbir acınızın değere binecek yanı olmadığından dolayı bağlı olduğunuz her insanı tadın; tadın ki onları ölüm aldığında, karanlık dünyanın tadını almanıza fırsat olmasın.