SİHİR CESARETTE

Çocukken "Bir sihirli değneğin olsa ne yapardın?" sorusuna çoğu kişi "Tüm dünyaya barış getirirdim! Kötülükleri yok ederdim!" diye cevap vermiştir. Yıllar geçtikçe de bu hayal yerini hep daha küçüklerine bırakır. Dünyayı ben mi kurtaracağım edasıyla, belki de, hayallerimizi daha bencilce kurmaya başlarız. Bir bakmışız, dünya barışı, dünyayı gezmeye dönmüş, amacımız sadece etrafımızda kötülüklerden uzak kalarak hayatta kalmak olmuş. Kariyer planları, aile kurma isteği, nasıl daha çok para biriktiririm derken elimizdeki sihirli değneğin ucu çok başka şeylere yönelmiş. Neden küçükken korkusuzca tüm dünyayı değiştirmek isteyen biz, büyüdükçe bu kadar kısıtlı hayallere sahip oluyoruz? Bu sorunun yanıtını hep artan sorumluluklar ve hayatın insanları yorması olarak düşünürdüm. Daha kendi hayatımızı tam olarak düzene sokamıyorken, maddi, psikolojik, fiziksel birçok sıkıntı içinde kişisel hedeflerimizi bile gerçekleştirmekte güçlük çekiyorken nasıl dünyayı değiştirebiliriz ki diyordum. Bu yaz, Malala'nın kendi yaşamının öyküsünü anlattığı kitabı okuyunca fark ettim ki "hayat"ı hep bahane etmişiz. Sorumlulukların fazla olması değil, cesaretimizin az olması bizi asıl duraksatan şeymiş. Cesur olun. Girişken olun. Risk alın. Hata yapmaktan korkmayın. Hepimiz hayatımız boyunca bu sözleri duyduk birilerinden. Aldığımız diğer her tavsiye gibi, bunu da ne kadar uyguladık: ben kendi adıma yanıt vereyim, çok az. Henüz on sekiz yaşında bile değilim ama daha yeni bir hobiye bile başlarken tereddüt ediyorum. Okul kulüplerine bile çoğunlukla arkadaşlarımın cesaretlendirmesiyle girdim. Şu ana kadar aldığım en büyük risk, bir haftalığına Almanya'da tanımadığım bir ailenin yanında kalmak oldu, o da Almanca'yı gerçekten çok sevdiğimden ve bu deneyimi mutlaka yaşamam gerektiğini düşündüğümden. Bu yüzden "Ben Malala"'yı okurken, Malala'nın başardıklarını gördüğümde, ben daha doğru düzgün kendim için bile harekete geçemezken, bu kız nasıl oluyor da benden çok daha az imkana sahipken, kafamda canlandırırken bile güçlük çektiğim o ortamda sürekli korku ve tehdit içinde yaşamaya maruz kalırken bu kadar cesur olabiliyor diye düşündüm. Taliban'ın en ufak bir kuralın bozulmasıyla bile insanları öldürdüğünü bilmesine karşın, kızların okula gitmesinin yasaklandığında kararlı bir şekilde gizlice okula gitmesi, bana Malala'nın hayatımda gördüğüm en cesur insan olduğunu gösterdi. Aslında her eline sihirli değnek verilen çocuk gibi, onun da büyük bir hayali var, dünyadaki tüm çocukların aynı seviyede ve kaliteli bir eğitim almasını sağlamak. Onun diğerlerinden farkı bu hayali gerçekleştirebilmek için gereken cesareti bizim aksimize kaybetmemiş olmaması. Şehrinin neredeyse tamamı enkaz olmuş küçük bir kız, her an öldürülebileceğinin bilincinde olarak, eğitimine her durumda devam edeceğini söylüyor ve en sonunda insanların çocukların eğitimi için bağış yapabileceği bir platform kurarak hayaline ulaşmak için büyük bir adım atıyor. Cesaret ve kararlılıkla en çaresiz görülen durumlarda bile hayallerimize ulaşabileceğimizin en büyük örneği Malala. Her ne kadar hayat bizi zorluyormuş, üstümüzde çok yük varmış gibi görünse de, bunlar hayallerimizden kaçmak için bulduğumuz kolay çıkışlardan başka bir şey değil. Çocukken verdiğimiz o sözleri tutmak aslında hepimizin bir görevi çünkü ne kadar zor durumda olduğumuzu düşünürsek düşünelim, mutlaka bir yerlerde bizden daha kötü durumlarda olan, yardıma gerçekten ihtiyaçları olan insanlar var ve belki de sırf biz yeterince cesur davranmıyoruz diye onlar öylece yaşamlarını devam ettirmeye çalışıyorlar. Bu yüzden hepimiz bize sunulan sihirli değnekleri sanki ilk kez "o" soruyu yanıtlıyormuş gibi, korkusuzca, başarmak istediklerimizin zorluklarına değil, sonucuna odaklanarak kullanmalıyız.