Yaratıcılığın Kırbacı

İşte yine yazı yazmanın son güne kaldığı akşamlardan biri, yazımı vermeye bir buçuk saat kadar az bir vakit kalmışken önümde bomboş ve yazılmayı bekleyen bir kağıt. Ne zaman bir yazıya başlasam, kalemi elime bir dertle, sıkıntıyla alıyorum, yazmaya başladığım zaman ise kalem sanki daha da ağırlaşıyor, kalemim sanki kağıtta kaymıyor ben onu zorla sürüklüyorum. Fakat hayattaki diğer zorunluluklar gibi kendime çeki düzen verip, bu yazıyı bitirmem gerektiğini söylüyorum, yazı yazmayı bir eğlence gibi değil de zaman geçtikçe daha da büyüyen bir sorumluluk olarak görüyorum ve bu bakış açısı beni bütün bu yazma işleminden soğutuyor ve kendimi bu şekilde düşünmekten alıkoyamıyorum. Yazıyı yazmaya başladığımda ise, çok güzel bir konu seçsem dahi aklımdan tek bir tane düşünce bile geçmiyor, çünkü o sırada aklımdan sadece bu işi hızlıca bitirmek geçiyor. Dikkatimi zor da olsa toparlıyorum, benim için her ne kadar zor da olsa birkaç giriş cümlesi yazıyorum, fakat sonra kendimi başka bir işle haşır neşir bir şekilde buluyorum, çünkü her yazıda olduğu gibi dikkatimi yazdığım yazıya veremiyorum, sonra beş yüz kelimelik minimum limiti olan bir ödeve de sadece yüz yirmi kelime yazabildiğimi görüyorum, bu beni korkuyor çünkü yanımdaki insanların düşüncelerine sayfalar yetmezken benim sadece yüz ya da yüz yirmi kelime yazabildiğimi görmek beni üzüyor, büyük hayallerle açtığım bu Word dosyası bir hüzünle kapanıyor. Belki de sözcükler düşünceleri aktarmada benim için doğru bir yöntem değildir. Boş bir tuvalde gördüğüm potansiyeli kelimelerde göremiyorum, kelimelere baktığımda prangalar görüyorum. Fırçanın bir darbesi belki de bin kelimenin anlatacağı şeyi anlatabilir. Bir tabloyu kelimelerle anlatamazsınız ama bir romanı resmedebiliriz. Bir metin bir düşünceyle yazılmışken, bir resim birçok duygunun karmaşasıdır, yazar kelimelerini bir kalıba sokup dondurmuşken, ressamın çizdikleri değişkendir bakan göze göre farklı görünür, çünkü herkes kendinden bir parça bulur, yaşayan bir parça... Yazı yazmayı sanki zoraki bir ilişki olarak görüyorum, o ne kadar beni sevse de, elimden tutup beni çekiştirse de yapamıyorum, sevmiyorum işte! Ona her baktığımda zaten bitecek bir ilişki görüyorum ama söyleyemiyorum. Sonu belli olan bir ilişkiyi yürütmekte beni yoruyor. Çünkü nedense onun benden aldıkları benim ondan aldıklarımdan hep daha fazla ve bu da beni bitiriyor. Ama biraz da hoşuma gidiyor, çünkü ne zaman beni konuşturmaya başlasa bir türlü susamıyorum. Yazı yazmaya çalışırken, kafamdaki sözcükler ile savaşıyorum, bir türlü bir araya gelmiyor, birleşip yoğunlaşamıyorlar. Bu da beni çıldırtıyor, bir buçuk saat sonunda sanki elimde hiçbir şey yokmuş gibi hissetmek beni çaresiz kılıyor. Sadece bu da değil etrafımdaki insanların kelimeler ile yaptığı hokkabazlıklar ve ödevlerden tam puan almaları beni kendimi sorgulamaya itiyor, nerede hata yapıyorum? Onların benden bildikleri farklı şey ne? Şimdi de geldik bir buçuk saatin sonuna, yazımı teslim etmem gerek süreye on beş dakika kalmışken, ben kuru kelimelerle beş yüz kelimelik sınırı doldurmaya çalışıyorum. Fakat buradaki sorun süre değil buradaki sorun benim kendimi ifade etmemdeki acı yetersizlik, liseden kalan alışkanlıklarımızı nasıl bir anda yıkabiliriz ki nasıl benden istenilen bu şeylere bir anda adapte olabilirim ki. Yıllardır sadece beş şık arasında gidip geldim ve şimdi ucu açık bir sınavdayım. Eskiden doğrunun beş şık arasında olduğunu bilirken, şimdi kendi doğrumu yaratmaya çalışıyorum.