AYCAN ERGİN

Günaydın! Günaydın güneş... Günaydın başucumda okunmayı sabırla bekleyen, unutulmuş tozlu kitaplar... Günaydın aynadaki ben... Ve günaydın sevgili... Neden buradayım? Neden burada böylece durmuş kendimi izliyorum, bilmiyorum. Hayatın benden, bizden bu genç yaşımızda neleri sorgusuz sualsiz alıp gittiğini sorguluyorum. Adeta içim yanıyor; aklımda, içimde yitip giden anılara, kayboluşlara, uğraşlara, mutluluklara, sevdalara.. Ben miyim bu? Biz miyiz bu? Biz... Biz mi dedim. Ben mi yoksa? Kafam karıştı. Biz hep çok kişiyiz aslında, gökyüzündeki yıldızlar gibi; tek görünüp içinde çoğu barındıran, uzaktan tek ama yaklaşıp bakma fırsatı bulana çok hemde çok fazla. O zaman kaç benlikten oluşabilir ki bir insan? Kaç güzelliği, kaç özelliği barındırabilir küçücük bir bedende? Saşa Sokolov'un "Budalalar Okulu"ndaki isimsiz küçük şizofrenik yavrucağına göre herkes ama herkes tıpkı onun gibi... Herkesin kendi benliğinin içinde bir yerlerde ayrı bir alt egosu var; hatta bazen o çoklu benliklerde kendi içlerinde ayrı birer zıt benlik taşıyor. Kendisinden tek farkları onların birer isimlerinin var oluşu. Ne garip! 'Ben bunu isterdim!' diye düşündüm kitabın derinliklerinde kendimi kaybolmuş bulduğumda. Düşüncelere dalmışım, kalabalıklar içindeki yalnızlığımı sorgular olmuşum bir anda. Bu sabah böylesine günaydınlarla uyanışım, hayatı sorgulayışım ondan olsa gerek ki; aynada öylece kendimi süzerken, beyazlayan saçlarımı fark ediyorum, daha da hatırlıyorum yalnızlığımı. Birilerim olsa belki bilirdi, söylerdi; benimde artık beyazlarımın olduğunu, benimde artık yaşlandığımı, benimde büyüyüp yalnızlaştığımı... Tek başınalığımı... Düşünsenize; zihninizin içinde hiç susmayan bir diyolog sürüyor, kimin daha baskın olduğu ise hiç anlaşılamıyor. Her iki kişilik diğerinin varlığının bilincinde ve diğerinden üstünlüğü alma çabasında fakat birinin diğerinden daha güçlü oluşu söz konusu bile değil. Bazen ortak bir 'biz' üzerinden anlaşıyorlar; ancak pek çok zaman zıtlaşmayla geçiyor iç monologları. Siz ister miydiniz bunu? Sizi bilmem de ben istermişim, farkında değilmişim. Belki deli diyeceksiniz ama evet, istermişim; öteki benliğimin yargıları içinde kaybolmak... Bir yerlere varamasakta tartışıp konuşmak, belki birlikte kitap okumak... Belki çıkıp sahile, denizi koklamak... Belki gökyüzünü de yanımıza alıp hayaller parkında oynamak... Belki de birlikte yıldızların sonsuzluğuna dalmak... Yani artık yalnız yapılıyor olmanın anlamsızlığına kapılmış herbir şeyi birlikte yapmak... Biliyor musunuz?"... biz önce bir kitabın bir sayfasını okuyoruz, sonra başka bir kitabın bir sayfasını, sonra üçüncü kitabı alıp onun da tek bir sayfasını okuyoruz, sonra yeniden dönüyoruz ilk kitaba. Böyle daha kolay, daha az yoruluyor insan." diyor küçük çocuk ve ben buna gülümserken buluyorum kendimi, neden bilmiyorum anlamsızca hoşuma gidiyor. Hoşuma gidiyor; insanın kendi benliği içinde insancıklar barındırıp hiç bir şekilde yalnızlaşamaması. Hoşuma gidiyor; tek bir varoluşun farklı renkleri barındırışı. Bu renk cümbüşünün tek bedende eğlenip duruşuna bazen de sorunlar yaratışına şahit olmamak imkansız eserde. İsmini bilmediğimiz şizofren çocuk anlatıyor da anlatıyor ve özne olarak sürekli "biz"i kullanıyor. Herkese sorgusuzca bahşedilen hayatın somut bir nedene dayandığını varsayımlıyor ve hayatı 'Budalalar Okulu' olarak tanımlıyor. Tanıdığı, tanımadığı kısaca gördüğü her insanın içindeki şizofreniye kafayı takıyor. İnsanı, hayatı ve gerçeği anlamlandırmaya, somutlaştırmaya çabalıyor. Ancak içinde yaşadığı dünyanın nasıl kirlendiğine, onu ve insanları nasıl üzdüğüne şahit olan bu çocuk gerçeklikten de gitgide uzaklaşıyor ve çoğalıyor; dünyanın sonsuz kalabalıkları arasında yalnız kalmaktansa, kendiliğinin köşelerinde isimsiz yalnızlığından kurtuluyor. Ben de hiç sevmem yalnızlığı, hele ki böylesine bir dünyada kim ister, kim sever ki yalnızlığı? Ancak yalnızlık mutlak bir sonuç ve kaçınılmaz bir olgu; bu da unutulamaz, unutturulamaz bir gerçek... Benim en büyük korkularım ve yanlışlarım da bu kaçınılmazlıkta saklı. Ama bir sesim daha olsaydı içerlerde bir yerlerde, bir canım daha canımdan bir parça... İsterdim. İsterdim de... "Yalnızın odasında ikinci bir yalnızlıkmış ayna" Ne var o ayna benim içimde kimliğe bürünse, ben olsa, biz olsak... Delilik mi yani sizce bu? Delilik mi; insanın insanlarda, yanıbaşındakilerde, kalabalıklarda bulamadığı şefkati, sevgiyi, sadakatı, önemsenmeyi kendi içinde araması? Delilik mi; insanların yapamadığını yapıp kendini sevmesi? Delilik mi; yalnızlıktan böylesine tiksinmesi? Sizi bilemeyiz ama Saşa, çocuk ve bana göre hiçte öyle değil! Ben mi?.. Biz mi?.. Bilemiyorum. Ama şimdi yeniden... Günaydın hayat... Ve günaydın aynadaki ben... Hoşgeldin!