SONU OLMAYAN BİR YOL: HAYAT

Size soruyorum dünyaya 80 yaşında doğup yavaş yavaş 18 yaşına ilerlemek ister miydiniz? İlk başta kulağa tuhaf geliyor ve kendinize şu soruyu sorarken buluyorsunuz: yaşlanmak mı yoksa gençleşmek mi ? Birçok insanın tercih edeceği gibi ben de gençleşmeyi seçerdim ta ki Benjamin Button'ın Tuhaf Hikayesi'ni izleyene kadar. Film, insanın yaşlılıktan çocukluğa doğru giderken ve sürekli gençleşirken etrafındaki insanların birer birer yok olmasını izlemenin ne kadar acı olduğunu tüm gerçekliliğiyle izleyiciye sunuyor. Tabi bir yandan iki insanın hayatlarının tesadüf eseri kesişmesiyle ortaya çıkan sonsuz sevgiyi unutmamak gerek. Yalnız küçük bir fark var biri yaşlanırken diğeri gençleşiyor. Hayal et dünyaya yaşlı bir birey olarak geldiğini, tıpkı Benjamin gibi. İlk başlarda kulakların işitmiyor, yürüyemiyorsun ama zaman geçtikçe kendini daha sağlıklı daha ''genç'' hissetmeye başlıyorsun. Hayatı tersten öğreniyorsun resmen. Filmi izlediğim zaman, ilk olarak Benjamin'in ne kadar da sıradışı bir hayatı olduğunu düşünmüştüm. Sonra fark ettim ki farklı gelen bu hayat aynı zamanda içinde çoğu insanın kaldıramayacağı birçok acıyı barındırıyor. Bana göre bunlardan en kötüsü tanıdığın, sevdiğin insanların ölümüne bilinçli bir şekilde tanıklık etmek. Çoğumuzun büyükannesi , büyükbabası küçükken vefat ediyor ama bunu hatırlayacak kadar bilinçli olmuyoruz. Kendimi düşünüyorum da 5. sınıfta dedemin vefatı beni çok fazla sarsmıştı, etkisinden kurtulmam uzun bir zaman sürdü. 5. sınıf bile gayet bilinçli bir yaş iken doğumundan beri acı olayları, hayatının geri kalanında hatırlamak çok kötü bir şey olmalı. Kimsenin böyle bir şey isteyeceğini düşünmüyorum ama şu bir gerçek ki Benjamin karakteri sayesinde hayatta ne ile karşılaşırsak karşılaşalım her yaşanılan deneyimin bizleri hayata hazırladığını anlamış oldum. Sevdiklerinin her geçen gün kötüleşip ölüm döşeğine gelirken, senin gençleşmen hiç adil değil ama bir şekilde hayatı öğreniyorsun. Bu ilk başta duygusuzca gelebilir ama yaşanılan olaylar seni hayata hazırlıyor tıpkı bir Pınar Şener askerin savaşa hazırlandığı gibi. Bu süreçte hayat sana kaybetmeyi öğretiyor, hayat seni yalnız bırakıyor, hayat sana acıyı tattırıyor. Belki de dünyaya yaşlı bir birey olarak gelmemiz gerekiyor hayatın gerçeklerini daha çabuk daha olgunlukla karşılamak için. Çünkü bir bebek dünyaya geldiğinde çok fazla şeyi öğrenmesi gerekiyor, bu kimi insan için 20 yıl kimi için 52 yıl kimi içinse 84 yıl olabilir. Geçen yıllarla birlikte ardında bıraktığın keder, mutluluk, kızgınlık ve daha bir çok duygu, düşüncelerle kafan dolu bir şekilde dünyadan göç ediyorsun. Oysa tüm bunları doğduğumuz zaman yaşayıp ilk başta bilerek ardından unutarak yaşamış bir bebek olarak hayattan çekip gitmek çok da kötü olmazdı. Huzurlu, saf bir bebek gibi. Kafan dolu olmadan. Şimdi bana soracaksınız yaşlanırken hayatı öğrenmiyor muyuz? Tabii ki öğreniyoruz ama daha geç bir süreçte öğreniyoruz. Yaşananları sindirmemiz daha zaman alıyor olabilir. Düşünsenize olgun bir insanın aile fertlerinden birinin kaybıyla başa çıkması ile küçük bir çocuğun bu durumla başa çıkması aynı sürede gerçekleşmez. İşte bundan yola çıkarak gençleşerek hayatı yaşamın, yaşamı öğrenmememizde daha kolaylık sağlayacağını düşünüyorum. Kim bilir belki de yanılıyorumdur. Ama şu bir gerçek ki ister yaşlanalım ister gençleşelim bir şekilde hayatı öğrenmemiz devam ediyor. Bunun en güzel örneği ise hayatları bir şekilde kesişen Daisy ve Benjamin. 40 yaşlarında buluşuyorlar. Biri deli dolu bir şekilde gençliğini yaşayarak 40 yaşına gelmiş bir balerin diğeri ise gençlik heyecanını yaşamak için önünde uzun ömrü olan ünlü düğme fabrikasının mirasçısı. Sizce bu iki insan bu yaşına kadar hiçbir şey öğrenmemiş diyebilir miyiz? Hiç sanmıyorum. Hayat içinde hiç ummadığımız sürprizler , sıra dışı hikayeler saklı bir okyanus gibi. Ne kadar ilerlersen bir türlü sona yaklaşamıyorsun. Tam yakınlaştığını sanırken önünde uçsuz bucaksız okyanus görünmeye devam ediyor. İşte hayat da böyle, bitti sanıyorsun ama hala öğrenmeye devam ediyorsun. Bizler Benjamin gibi esrarengiz bir şekilde ya da Daisy gibi çılgınca hayatı öğrenmiyor olabiliriz. Fakat bu demek değil ki hayattan kopuğuz, bizler hayata başka bir rolle tutunmuş durumdayız. Kimimiz anne olarak, kimimiz asker olarak, kimimiz sadece balık tutarak, kimimiz ise nehir kıyısında oturmuş gün batımını izleyerek hayata bağlanmış durumda. Hepsinin ardında bilinmeye yüzler, gün yüzüne çıkmayan sırlar var. Hepsinin ortak Pınar Şener noktası ise doğan her günün bizlere bir şeyler katması , yeni bir şeyler öğretmesi . Bir gün, insanların yalan söylediğini bildiğin halde sadece gülüp geçmeyi öğreniyorsun bir gün delice koşup kendini yere atmanın ne kadar rahatlatıcı olduğunu öğreniyorsun. Ben de Pınar olarak insanların çıkar ilişkilerini, yapmacık tavırlarını gözlemeyerek ve bunları artık dikkate almayarak hayatı öğrenmeye devam ediyorum Bazen oturup kitap okuyarak bazen arkadaşlarımla oturmuş kahkahalara boğulurken öğreniyorum. Hayat uzun bir süreç, daha çok öğreneceğim şeyler var. Hayatı aslında bir fidanın büyüyüp ağaç olup dallanmasına benzetmek çok doğru olur bence. Her dal farklı bir seçim, farklı bir deneyim. Nereyi seçersen seç sona ulaşamıyorsun tam tersine ulaşmaya çalışırken daha çok yolla karşılaşıyorsun. Her yol sana yeni, farklı tecrübeler katıyor. İşte benim gözümde yaşam sonu olmayan bir yol. Bu yolda giderken sen daha tecrübeli daha bilgili oluyorsun. Hayat hepimize sonu olmayan yollar çiziyor ve bizleri yönlendiriyor, seksen yaşında biri olarak dünyaya gelsek bile....