ÖNCE EKMEKLER BOZULDU / ALİ YASİN VERGİLİ

Ekmek çok önemlidir. Özellikle bizim halkımız için. Sofraların olmazsa olmazıdır. Çoğu insan doymaz, doyamaz ekmeksiz. Bizim için "buğday, çavdar, arpa, darı ve mısır gibi tahıl unlarının su ile yoğrulan hamurun pişirilmesiyle elde edilen sıradan bir besin kaynağı" değildir ekmek. Bir simgedir. Mücadeledir mesela. Babamızın döktüğü alın teridir. Kazandığı para "ekmek parası"dır çünkü. Kardeşimizle ettiğimiz kavgadır bakkala giderken. "Anne bakkaldan ne alınacak?" sorusunun cevabıdır. Hastalandığımızda tarhana çorbasının içine serpiştirilendir ekmek. Aç karna bakkaldan dönerken ucundan kıyısından aldığımız birkaç parça ısırıktır. Küçüklüğümüz boyunca eğer üstüne basarsak taş olacağımıza inandığımız kutsallıktır ekmek. Yerden alıp öpüp başımıza koyarız ekmeği. O öpücüğün saflığı ve masumluğudur ekmeği kutsal yapan. İş yerimiz "ekmek teknesi", dilencinin Allah rızası için istediği şey "ekmek parası". Kısacası ekmek sıradan bir gelenekten ziyade her şeydir bizde. "Önce ekmekler bozuldu, sonra her şey, çünkü yeryüzünde harp vardı. İnsanlar sebebini bilmeden, düşünmeden ölüyor, öldürülüyorlardı."(12) Ekmeğin ne kadar önemli olduğundan bahsettim. Oktay Akbal da hemen herkes gibi aynı kanıda. Ekmeğin insanın hayatının mayasını oluşturduğunu savunuyor ve bu yüzden ekmekler bozulunca , nasıl ki bir şeyin mayası bozulunca kendisi de tutmayıp bozuluyorsa, insan da tıpkı o misal bozuluyor. Yazar çok genç yaşta, liseden mezun olur olmaz, savaş gerçeklerini tecrübe ediyor. Savaşın insanları ne derecede değiştirip bozduğunu kendi gözleriyle görüyor. "Hepimizi kötü düşünceler, çirkin duygular kapladı. Barış günlerinin insanları artık yok. Nice tanıdığım insanların şimdi hepsi bana yabancı geliyor. İyileri kötü, cömertleri hasis, duyguları katı yürekli oldular. Yazar, ekmeği insan hayatının mayası olarak görüyordu . Ekmeğin içeriğiyle başlayanbozulmaların toplumda yavaş yavaş çeşitli aksaklıklara sebep olacağını düşünüyordu. Yazar bu kitabı yazdığında henüz doğmamıştım ben. Dedemin doğum tarihine tekabül ediyor zaten. Ama şu an ne kadar haklı olduğunu görüyoruz onun. Bu kadar kesin bir öngörü hayretlere düşürdü beni. Her aksam ama her akşam haberlerde izliyoruz. " Şu marka sucuk at eti çıktı, ekmeğin gramajından kısılıyor, Uğur Dündar şu fırında çeşitli böcekler, hayvanlar buldu vs. vs." Her işimize yolsuzluk, fesat karıştı ve bu ekmekle başladı. Artık sokaklarımızda çocuklar öldürülebiliyor. Hem de güvenlik güçleri tarafından. Hem de bir söyleme göre o çocuk "ekmek" almaya giderken... Bakkala ekmek almak için gider bir çocuk koşa koşa. Bu ülkede inancınız ne olursa olsun hem çocuğun hem de ekmeğin kutsallığını, ne kadar değerli, saf ve masum olduğunu asla inkar etmezsiniz, edemezsiniz, etmemelisiniz. Çünkü ikisi de yüzyıllardır süren geleneklerinize göre kutsalınızdır sizin. İkisi de gözünüzün nurudur. Ve bir çocuk, o ekmeği almaya giderken henüz o ekmeğe eli değemeden ölüverir sokak ortasında. Büyüklerin kirli elleri dokunmuştur artık o kutsala. Ekmekler bozulmuştur o kirli eller yüzünden. Ve artık insanların bakış açısı da bozulur ekmekten hemen sonra. Artık onlar için o 14 yaşındaki masum çocuk çok değerli ülkelerini bölmeye çalışan bir teröristtir. 15 yaşında, 269 günlük koma sonunda 16 kiloyla vefat eden alçak bir terörist!!! Ekmekler bozulmuştur artık. Kiminin çocuğu milyarları yolsuzlukla cebe indirirken, kiminin çocuğu ekmek almaya giderken vurulur. Adalet isteği içimi kemirip durur işte tam da bu sebepten. Ekmek almaya giden bir çocuğun ölümüne sebep olan insanlar en ufak bir ceza çekmeden, bu ekmeler de düzelmez, halk da. En çok üzüldüğüm konu ise o çocuğun önce ölümüne sebep olup sonra da onu "terörist" diye yaftalayanların yedikleri ekmeklerin boğazlarından geçiyor olması. Kirli elleriyle ekmeklere sürdükleri zehrin tüm halka hala etki ediyor olması. Önce ekmekler bozuldu, sonra çocuklar öldürüldü.