ARAF'A ADIM ATMAK

Her insanın mutlu olmasını sağlayacak onu tatmin edecek durumlar vardır. Bazıları sadece bir teşekkürle veya bir selam ile mutlu olabilecekken bazılarını ise ancak hayallerini gerçekleştirebilmek veya başarılı bir hayata sahip olmak mutlu edebilir. Bunun temel nedeni, hayattan beklentilerimiz ve hayallerimize olan düşkünlüğümüzün derecesidir. Kimi insanlar yatmadan önce mutlu bir hayatı düşlerken, gün içinde elindeki imkanlarla elinden geleni yaparak da hayatını sürdürür kimileri ise gücün ve zenginliğin hayaliyle uykunun derin dehlizlerine uzanıp hayatlarında dönüm noktası diyebileceğimiz, hayatlarında yeni bir sayfa açmalarını sağlayabilecek kararlar vermek zorunda kalabilir. Peki, hangi yol doğrudur? Küçük şeylerden mutlu olmaya çalışıp elindekinin değerini bilmek mi yoksa kendinden yüksek beklentilerini karşılamak adına hayatındaki her şeyi değiştirebilmeyi göze almak mı? Hayat, birçok insana göre bazı şeyleri dert ve riske etmek için fazla kısa, benzer şekilde yine birçoğuna göre de ömrümüz boş geçirmek için fazla değerli. İlk görüşe sahip insanlar, elindekilerden memnun ve büyük değişikliklerden ziyade küçük detaylarında onların hayatlarını daha iyi kılabileceğine inanan insanlar. Çok daha iyisini istemediklerinden veya hak etmediklerinden değil, belki de sahip olduklarını kaybetme korkusunun, daha iyi bir hayatın verebileceği hazdan daha güçlü olduğu için riske girmeyen insanlar bunlar. İkinci görüşe sahip insanlar ise hayatında büyük değişiklikler yapma ihtiyacı duyan ve bunun için elinden geleni ardına koymayan insanlar. Onların bazıları da genlerine işlenen o insani tatmin olamama lanetini taşır bazıları ise sadece yapması gerektiği şeyleri yapar. Bir noktada, kitapta da olduğu üzere, hayatını iyileştirme yolunda risk almak ile elindekilerle mutlu olmaya çalışma arasında seçim yapmak zorunda kalmıştır herkes. Vermek zorunda olduğumuz binlerce karar arasından en yıpratıcılarından biri olabilir bu karar. Belki içten içe hata olduğunu bilsek de bazen yapmamız gereken hatalar var. Ülkenin hiç bilmedikleri bir kısmına daha iyi bir yaşam umuduyla gidip orada tutunmaya çalışan kadınlar için de bu geçerli. Benim Iğdır'dan Ankara'ya, ailemden, arkadaşlarımdan, büyüdüğüm çevreden çok uzağa gelmem benim için ya bir fırsat ya da bir hataydı. Bir anda kendimi yabancı olduğum bir şehirde, tanımadığım insanlarla, bilmediğim sokakların adımlamadığım yollarında yürürken buldum. Önce şehri tanımaya başladım, zamanla insanlarını anladım. Ama kitaptakinin aksine beni yıldırabilecek ne sert bir iklim vardı(Ankara'nın ayazı hariç) ne hastalıklar ne de tehlike arz eden bir doğa. Şimdi kararımı verdiğim zamana, içinden çıkamadığım dilemmalara, üzerine kafa yorduğum onca karşılaşabileceğim probleme baktığımda iyi ki bu adımı atmışım diyorum. O adımı atmasaydım içimde hep bir ukde kalacaktı ve ben de şansımı deneyip kaderimle yüzleşmeye karar verdim. O uzak diyarda çok yakın bir geçmişte kalan o masum, elindekilerle yetinen ben ne hayatı gerçek anlamda görmüş olabilecek ne de hayatımda ileri bir adım atabilecektim. Artık farkındayım ki eğer hayatta ileri adım atmıyorsan geri gidiyorsundur. Çünkü zaman hep ileri akıyor. Hiçbir zaman bana tekrar deneme şansı veya düşünmek için süre vermiyor. Kitapta kadınlar da daha mutlu ve zengin bir hayata ulaşabilmek adına, sonucunda istediklerini elde edemeseler de, o hatayı yapmak zorundaydılar. Çünkü sahip oldukları şeyler onları memnun etmiyordu ve daha iyisini arzuluyorlardı. Hepimiz de arzularımızı gerçekleştirmek adına üzerime düşeni yaşamak zorundayız. İnsanoğlu her zaman risk almak zorundaydı. Çünkü ne başta ne de şimdi ona kimse yardım etmedi. Birilerinin ölmek uğruna olsa da uçmaya çalışması gerekiyordu. Yoksa asla uçamayacağımızı bilemezdik. Kuşları örnek almaz, sonunda da gökyüzüne ulaşamazdık. İnsanın fıtratında hata yapmak vardır. Aynı zamanda o hatadan çıkarılacak dersler vardır. Sadece ileriye adım atması önemli. Elindekilerle mutlu olmak için değil her zaman daha iyisi için.