ÇARESİZLİĞİN BULVARI

Atilla İlhan'ın aşk ile sokakları birleştiren; aşkı, kederi, acıyı aynı sokağa sığdıran, eşine az rastlanır şiirlerinden biri: Sisler Bulvarı. Şiiri okurken ilginç bir detay fark ettim; sis, bulvar ve aşk üçlüsü. Bu üçlü, şiire o kadar detaylı anlamlar yüklüyor ki şehrin yüzünü okurken bile aşkı düşünüyordum, camların bizi izlemesi ya da yanımızdaki ağacın ölmesi beni ilgilendirmiyordu. Sonsuza dek böyle kalabilirdim fakat birlikteyken çok güzel anılar geçirdiğim, tamamen uyum sağladığım aşkım, sisle birlikte ayrı düşmüştü. Ateşler sönmüş, fenerler konuşmuyordu ve onu kaybetmiştim. Şairin ''Terkedilmiş bir çocuk gibiydim'' demesiyle o an kendimi terk edilmiş bir çocuk gibi yalnız ve umutsuz hissetim. Yıllar geçse de burada bekleyeceğime kanaat getirdim, ta ki şair 'Sisler boğazıma sarılmışlardı' diyene kadar. Tam da bu sırada bir gemi geldi ve beni uzak diyarlara götürdü fakat ne kadar uzağa gidersem gideyim o bulvarı hatırlayacaktım, bana hiçbir şey kokusunun sindiği o bulvarı unutturamayacaktı. Uzaklara gittim, uzun zaman oldu fakat hala bulvardaki bütün ağaçlar onu haykırıyordu bana. '' Bütün bir sonbahar ağlamıştı'' diyerek sanki ağaçlar da istemiyordu ayrılmamızı, bütün sonbahar üzüntüsünden ağlamıştı, sanki aşk acısından ağır bir hastalığa yakalanmış gibi ve o bulvar olmasaydı, her türlü deliliği yapardım, mesela bir cinayet işleyebilirdim ve en sonunda belki vurularak bu acıya bir son verebilirdim. Fakat yapamadım, o sokaktan geçmediğim her gün hep bir yanım eksik kalıyordu, kalbim acıdan kıvranıyordu ve en sonunda susturamadım kalbimi, o ne istediyse onu yaptım. Sırdaş Duvarlar İkinci dünya savaşı ve onun arkasında bıraktığı kızgın, yorgun, kederli ve en önemlisi mahçup duvarlar. Savaş psikolojisinin ayrı bir perspektifte işlendiği muntazam bir Atilla İlhan şiiri: Duvar. Savaşın her türlü durumuna şait olmuş duvarlardan muhteşem bir şekilde bahsediyor şair. Duvarlara bir kişilik katmış, duygularına adeta tercüman olmuştur. Bu duvarlar her türlü pisliği görmüşlerdir fakat hiçbir şey yapamamışlardır. İnsanların kıyılmalarına, masum çocukların bir hiç uğruna öldürülmesine istemeden de olsa göz yummuşlardır. Yıldızlar, ağaçlar, topraklar kınıyordur duvarları fakat duvarlar ne yapsın? Eğer ellerinde olsa tabi ki o giden kurşunların önüne atlarlardı, akan kanları durdurmaya çalışırlardı. Zaten şair de '' Elimizden ne geldi de yapmadık'' diyerek olayın acizliğini anlatıyor. Gerçekten de insan düşününce duvarlara hak veriyor keşke onlarında kolları, ayakları, sesleri olsa diyor. Fakat bunu yapamadıkları için sadece kahramanların, masum insanların isimlerini aralarında saklamakla ve bu isimleri geleceğe taşımakla yetiniyorlar. Savaş çocukları ile mutlu oluyorlar, birlikte güzel zaman geçiriyorlar fakat daha birbirlerine alışamadan çocuklar ayrılıyor, sayıları gün geçtikçe azalıyordur. Şair '' Kendi gitti ismi kaldı yadigar bağrımızda'' deyişiyle gidenlerin çocuk, hayatlarına mahçup bir şekilde, utanarak devam edenlerin ise duvarlar olduğunu çaresiz bir şekilde aktarıyor. Kaçak Şair Atilla İlhan'ın yoğun şiirlerinden biri olan Yağmur Kaçağı, her insanın bir korkusu olduğu gibi şairinde korkusunun yağmur olduğunu anlatıyor. Aşkının elinden tutmasını istiyor çünkü tutmaz ise yağmurdan kaçarken düşecektir ve peşinden yıldızları da sürükleyecektir. Şair sevgilisinin yağmurdan korktuğunu bilmemesini istemektedir fakat bilmesi daha doğru olurdu. Çünkü eğer bilirse aşkı ona daha da sahip çıkar, onu her an yağmurdan korumak için elinden geleni ardına koymazdı. 'Beni görsen belki tanıyamazsın' cümlesiyle zaten şair bir eylül ayı, akşam vakti, yağmurlu bir gün de çıkıp gelse, sevgilisinin onu tanıyamayacağını belirtmektedir çünkü nasıl bir insan korktuğu bir şeye maruz kaldığında kendine ait davranışlar sergilemiyor ise şair de ayrı bir kişiliğe bürünmüş olacaktır. Sevgilisinin de bu durumu görüp kendisinden soğuyacağını ve üzüleceğini, eğer elinden tutmazsa kolayca yanlışa düşeceğini okuyucuya aktarmaya çalışmıştır. Her Şeyi Sen Diye Sevmek 'Kimi Sevsem Sensin' diyor Atilla İlhan. ' Kimi sevsem sensin/hayret' diyerek hiçbir şeyin o aşık olduğu kişinin yerini tutamayacağını üzüntü içerisinde dile getiriyor. Yemek yemeyi, müzik dinlemeyi hep aşkını hatırlattığı için yapıyor. Zamanla başka sevgilileri oluyor fakat hiçbiri o gerçekten aşık olduğu kadının karşılığı olmuyor. Fakat işin içinde garip bir şey var. Şair ne kadar onu ansa da bir türlü onun kapısını açamıyor, bir türlü ona ulaşamıyor. Her şeyin ondan ibaret olduğunu söylüyor fakat bizzat kendisiyle konuşmayı denemiyor. Eğer bir çare sunmak gerekirse ne kadar başka işler yaparsa yapsın eğer o gerçekten sevdiği kişiye ulaşamaz ise, her şey bir avuntu olarak kalacaktır ve hayat zamanla işkenceye dönüşecektir.