UTANÇ DUYUYORUM

Acı dolu bir fotoğraf... Baktıkça içim parçalanıyor. Sadece bakabildiğim için kendimden, benliğimden ve insanlığımdan utanıyorum. Açlığın böylesine ilerlediğini ve bu kadar geri dönülemez bir sorun olduğunu anlamamıştım ta ki bu fotoğrafı görene kadar. Birkaç sene önce görmüştüm, daha küçüktüm. Fotoğrafı ilk gördüğümde ağlamaktan gözlerim şişmişti. Annemle babam benimle konuşup sakinleştirmeye çalışsa da ben etkisinden çıkamıyordum. Daha o yaşlarda beni bu kadar etkisi altına alan fotoğraf hala aynı etkiyi yaratıyor bende. Baktıkça gözyaşlarıma hakim olamıyorum, içim acıyor. Afrika burası. Kemiklerini rahatlıkla sayabildiğimiz, açlıktan ölmek üzere olan Afrikalı bir çocuk ve başında onu yemek için bekleyen bir akbaba var. Yazması ve okuması oldukça kolay... Kevin Carter'ın fotoğrafını çektiği bu çocuk gıda kampına doğru sürünerek gidiyor. Kim bilir kaç zamandır aç ve susuz, kaç gündür ölmeyi bekliyor. Peki, bu fotoğrafı çekmek ya da bu fotoğraf hakkında yazılar yazmak kime ne fayda sağlıyor? Farkındalığı artırmak için mi bunların hepsi? Yetmedi mi bu kadar uğraşı, ulaşamadık mı hala amacımıza? Ulaşamadık. Ulaşsaydık eğer, bu fotoğraftaki gibi birçok çocuk da hala açlıkla savaşmazdı. Birçok haber kaynaklarından öğrenebiliriz Afrika'daki açlık sınırını. Her gün ne kadar çok insanın, çocuğun aç ve susuz kaldığını, yeterince yardımın olmadığını veya bu denli önemli bir meselenin bile siyasi bir tarafı olduğunu göz ardı edemeyiz. Öfkem sadece bizi veya dünyayı yönetenlere değil. Öfkem kendime, size ve bu fotoğrafı görmüş, her şeyin farkında olanlara. Hepsi gözümüzün önünde gerçekleşirken biz sıcacık evimizde kahvaltının, öğle yemeğinin, akşam yemeğinin hatta ve hatta ara öğünlerinin derdindeyiz. Kendi sağlığımız için bir sürü kitap okuyoruz, ne yemeli ve yemeliyiz? Ne kadar su içmeliyiz? Her üç kişiden biri diyetisyen veya şu çok ünlü olan yaşam koçlarına gidiyor. Ne kadar çok para yatıyoruz kendimiz için, küçücük ve açlıktan ölen o çocukları düşünmeden. Belki de saçma buluyorsunuz bu dediklerimi, 'sana ne Allah aşkına herkes kendi derdinde' diyorsunuz. Ne diyeyim, cevap veremiyorum. Zaten asıl sorun da bu, 'Herkes kendi derdinde'. Yaşam koçlarıyla çalışıp, arzulanan bir vücuda sahip olup, sosyal paylaşım sitelerine boy boy fotoğraflarınızı koymak sizin derdiniz olsun. Bırakın yiyecek çöp bulamadıkları için, gıda kampına sürüklenirken akbaba tarafından yenmek de açlıktan ölmek üzere olan insanların. Derdi herkese olanlara kızgın olduğum kadar kendime de kızgınım aslında. Yirmi yaşındayım, her şeyin farkındayım ve insanlık için hiçbir şey yapmadım. Bir şeyler yapmak istiyorum, bir çözüm bulmak. Kökünden halledemesek bile birkaç çocuğun hayatını kurtarabilmek, farkındalık yaratmak ve o çocuklar için umut olmak istiyorum. Düşünsenize açlık sınırındaki çocuklar için yaşayan herkesten bir lira topladığımızı. Bizim için küçük ama onlar için kocaman bir para. Belki de bir umut. Açlıkla savaşmak için kurulmuş birçok yardım kuruluşları da var. Bunlardan birine katılmak en azından küçük yardımlarda bulunmak çok da zor olmasa gerek. Küçük bir yardım ve bir sürü hayat kurtulur. Bir çocuğun yemek yeme imkanının olmaması ve ölümünün bu yüzden gerçekleşmesi bana fazlasıyla acı veriyor. Her insanın temel ihtiyacı yemek yiyebilmek ve yaşayabilmek olmasına rağmen bunları elde edemeyen bir sürü çocuğun olduğu bir dünyada yaşıyoruz. Küçücük çocukların, çocukluk zamanlarını yaşayamadan, hiçbir şeyden habersiz sokakta arkadaşlarıyla saklambaç oynayamadan bu dünyadan yitip gitmelerini seyretmek, bilmek beni fazlasıyla üzüyor. Daha ne kadar süre böyle acı verici olaylarla yüzleşeceğiz bilmiyorum ama yüzleşeceğimizi bilmek beni korkutuyor.