Uyanık Olmak En İyisi

Baskın bir kadın ve onu elde ettiğine şaşkın, bunun bir gerçek olduğuna inanamayan, seven ama kaybetme korkusunun sarıp sarmaladığı bir adam... Ne olur, en sonunda kim kazanır, saf sevgi mi yoksa ve kuvvetli, omuzları dimdik bir karakter mi galip çıkar bu kavgadan gibi bir soruyla bir çırpıda okudum bütün romanı. Serhan Ergin'in sakin sakin konuşan dilinden... Okudukça düşündüm, tarttım hayatı, ilişkileri, baskın ama kırgın kadınları, onların sakladıklarını, güçlü duruşlarının sahiciliğini ve gerçekten seviyor olmanın kutsallığını. Ankara'nın o dost selamına benzer ev sahipliğinde; Filiz, Zafer ve Mahir'in aynı masada farklı içkilerle nasıl buluştuğunu ve o masanın nasıl dağıldığını düşündükçe, daha hızlı okudum. "Aşk eşitler içinde yaşanır." (Bıçakçı) diye bir söz var, sahiden öyle mi? Birine göre özgüveni daha düşük, daha içine kapanık, hayatında daha az şey başarmış veya kendine daha az inanan biri; omuzları dimdik, her ne olursa olsun kendini güçlü tutan biriyle aşk yaşayamaz mı? Evet, bence yaşayamaz; çünkü bu dengesiz terazide bir kişi hep diğerinin esiri olmak zorundadır. Aşk eşitlenme işidir, kabul görme, onaylama işidir. İçinde bulunduğun durumun bir tesadüf olduğunu düşünerek, her an biteceğinden korkarak, partnerinin karşısında kendini hasbelkader hayat tarafından ödüllendirilmiş hissederek bir kişi ilişkiyi sürdüremez, çünkü ilişkinin dinamiklerini sürdürecek gücü kendisinde bulamaz. En önemlisi, karşısına ona aşık olmasını sağlayacak bahaneyi bir türlü sunamaz, hep güçsüz, hep yetersiz gözükür. Aşkın temelinde vardır bu, kendine ait bir anlam oluşturman gerekir, bunun için de inanç gerekir. Zafer'in Filiz karşısında sıkıştığı durum gibi, bazen erkekler kendisini partnerine yakıştıramaz, ona dar geldiğini düşünür, onu hep kutsar, sadece sever, sonsuz şekilde sever, her şeyini verir. Fakat bu saf sevgi kendisine hazin bir son getirebilir, Zafer'in yaşadığı gibi Zafer'in aldatıldığı gibi. Mahir, Filiz ile yakınlaşmasında kendi hislerini ve ne yapmak istediğini tartarken herkesin hayatında en az bir kez yaşadığı o ince ve kıpkırmızı çizgiye geldi. Bir tarafta hayalini kurduğu, kalbini yıllar sonra ilk kez hızlandıran kadınla beraber olma arzusu, diğer tarafta en yakın arkadaşına ihanet etmeme gereği. Kocaman bir tedirginlikle, o hayatında belki bir daha asla yaşamayacağı doruk anı yaşamayı seçti, doğal güdülerini seçti. Erdemi, haysiyeti, gururu, dürüstlüğü bir kenara attı. O yaşadığı bir gece, o kalbini tir tir titreten, bütün iliklerine kadar yaşadığını hissettiği gece, geri kalan hayatına kocaman bir ihanet bıraktı. Bu durumda insan erdemi seçmeli, çünkü bizler bu doruk anları hayatımızda birkaç kez yaşarız, fakat erdem, dürüstlük ve dostluk duygusu her saniyemizde bizimledir. Bizler iyiyi yaptıkça, doğru olanı seçtikçe güçlenir kendimizi sevmeye bahane buluruz. Bu sebeple insan o kıpkırmızı çizgiye geldiğinde, büyük yükleri altına gireceği o doruk anı değil, her saniye cebinde, ruhunda, en içinde olan duyguları, iyi olanı yapmayı seçmeli. Kötüyü yapmış olmak, ihanet etmek en vicdansız insanı bile bırakmaz, sokaklarda yürürken, bir işle uğraşırken, duştayken, her an yakana yapışabilir bu ihanetin ağır sancısı. Dostluk, aşk, durdurulamayan arzular, ihanet ve Ankara sokakları... Hepsini tarttım aklımın terazilerinde roman boyunca. Hepsi sarsıcı, hepsi fark ettiriciydi. Zafer'in aldatılması, Mahir'in duygularına engel olamayıp yaptığı hata ve üçünün bir daha asla eskisi gibi olamayacak hayatı... Okumak nasıl da öğretici bir şey değil mi? Aslında bildiğimiz ama kelime karşılıklarını bulamadığımız anlamlara teker teker cevap veren ve düşünmeyi en sahici yerden kelimelerden başlatan bir eylem. Hayatın içinde, ilişkilerimiz içinde yaşayan bütün bu hisler, bütün bu kavramlar hem yaşadığımızı hissettirecek kadar hayatımızda olmalı, hem de onların bedellerini azaltabilecek tecrübeye ve bilgiye sahip olmalıyız. Hisler bizleri dağıtabilir, yıkabilir, ezip geçebilir bu yüzden onlar bize geldiğinde, büyük bir istekle karşılamak ama aynı zamanda uyanık olmak en güzeli, en iyisi.