Geçmişe Yolculuk

Erken kaybettiklerimi bana tekrar tekrar hatırlatan bir kitap oldu. Okuduğum her öyküde ayrı ayrı hayıflandım hayatın acımasızlığına. Her 8 ayrı hikayenin kahramanı da ergenlik çağındaki erkek çocuklardır. Bundan dolayı belkide erkek çocukların hayatına çok güzel girmiştir yazar. Aynı zamanda hikayelerin geçtiği yerleri öyle güzel betimlemişki Emrah Serbes kendimi olayların geçtiği yerde zamanda hissetim kendimi; ağustosun atlet çıkartan sıcağında, nisan yağmurunun eşliğinde. Her öyküye başladığımda onun romana dönüşmesi dileğimin yanında aynı zamanda öyküyü bir çırpıda okumayayı isteyerek kendi içimde çatıştım. Erkek çocuğu olduğum için öykülerin her birinde çoçukluğumun anıları canlandı. İlk aşık olduğum zaman, arkadaşlarımla tartışmalarım, anne ve babamla gereksiz kavgalarım. Duygusal olduğumu bir kez daha hatırladım. Her anımın canlanmasıyla daha çok okumak istedim, daha çok okudum; okudukça çocukluğumdan kalan esintiler arttı ve birde baktım ki kitap bitivermiş. Öykülerin çoğunda 10 yaşına yeni basmış melankolik çocuklardan bahsetmekte Emrah Serbes. Çoğu öyküde kahramanlarımız kendinden büyük olsun küçük olsun bir kıza içten içe aşık oluyorlar. Genellikle açılamayıp aşklarını efsaneler gibi anlatıyorlar. Bazen de açılıp olumsuz yanıtlar alıyorlar. Belkide bu yüzden kitabın ismi erken kaybedenler. Genellikle öyküler kahramanları kazananları anlatır çünkü herkes sever kahramanlarla ilgili şeyler okumayı ancak Emrah Serbes adete madalyonun öteki tarafına ışık tutuyor. Bunları sokakta her gün duyabileceğimiz bir dille bol bol küfürle anlatıyor. Topu kesilen çocuk kesen adama hiç çekinmeden saydırabiliyor öykülerde. Belki de bu yazarın anlattıklarının gözümüzde daha net belirmesini sağlıyor. Öykülerin hiç birinde nezaketten bir eser göremedim özellikle mahallenin küçük çocuklarından. Şiirsel bir dil, imgelerden olışan anlatımlar; bunların hiç biri olmadan çok güzel hikayeler yazılabileceğini çok iyi göstermiş Emrah Serbes Kitabi okudukça pragmatizmle, materyalizmle alakası olamayan çocukluğum geldi aklıma. Karşılıksız sevgilerim, umarsizca eğlendiğim günler, ölüm hakkında en ufak bir fikrimin bile olmadığı, tek amacımın arkadaşlarımın bilyelerini almak olduğu, babamdan her kaçtığım zaman annemin bacaklarına sarıldığım günler.. işte okudukça bu yazdıklarım gelecek aklınıza. Hayatınızdaki en büyük problemin tatile oyuncak mi büyük bir kova mi götürceğiniz olduğu, jelibonunuzun yere döküldüğü için ağladığınız günler.. küçüklüğümüzden yüzümüzü güldüren, gözümüzü dolduran günlerden.. Geçmişe bir yolculuk yapmak istiyorsanız 'Erken Kaybedenler' bu yolculuğun en güzel biletlerinden. Bir kaç saatliğine de olsa erkeklerin çocukluklarında kaybolmaları iyi hissetirecek kendinizi. Açık bu betimlemelerle kendinizi kaptıracaksınız kitaba çayınıza düşen bisküviyi kurtaracak bir kahraman arayarak. Kendinizi karşı koyamayacağınız yüzleşmelerle karşı karşıya bırakacak. Ergenliğinize dönerken gülmekten hakim olamıyorsunuz yanak kaslarınıza. Bir de bakıyorsunuz dalmışsınız kitaba, sizde küçük kahramanlarla küfür ediyorsunuz, birlikte eğleniyor, birlikte tokatları yiyorsunuz. Üzgünlükleri ve pişmanlıkları unutarak.. Kitabın en güzel özelliği bu bence. Fazlasıyla kendinizi öykülerin içinde buluyorsunuz, kayboluyorsunuz adeta. Biraz korku, biraz hüzün ve fazlası ile kahkahayla. Özellikle üçüncü öyküyü okuduğumdan sonra dakikalarca güldüm. Gülmem bittiğinde tekrar okuyup tekrar güldüm aslında yazan çoğu şeyin bizim başımızdan da geçtiğini hatırlatan kitaba. Bu kitabi özellikle genç bayanlara tavsiye ediyorum. Karşı cinslerinin çocukluğunu en iyi şekilde bu kitapla görebilirler ve belki kadın-erkek ilişkilerinide olumlu etkileyebilir. Mesela erkekerle aralarındaki sorunların yine farklı kadınların açtığı yaralardan kaynaklandığını görebilirler. Aynı zamanda bu kitap babama, dayıma, amcama, dedeme verebileceğim en güzel hediyelerden birisi olabilir bu. Hayata bir sıfır geride başlayan ya da adaleti olmayan bu yarışta baştan kaybeden gençlerin bulunduğu Emrah Serbes'in kitabı.