İnanmayı Seçeriz

Bu filmi izlemeye karar vermemde etkili olan şey, arkadaşımın önerisine uymayı tercih etmekti. Çok zamanım olan günlerden birindeydim ve güzel vakit geçirmeye ihtiyacım vardı. Filmin adına baktığımda ise ilgimi çekecek bir film olabileceğini düşündüm : The Usual Suspects (OLAĞAN ŞÜPHELİLER). Türkçeye çevrilmiş haliyle ''Olağan Şüpheliler''... Tek tek bakıldığında aklımda oluşan anlamıyla bir araya geldiklerinde hissettirdikleri tamamen zıt iki kelime ve bunlardan oluşan bir başlık. Filmin ilk başlarından itibaren sizlere sunulan yukarıdaki beş kişiden oluşan bir çete var. İlk beş dakikasında her birini çok alakasız yerlerde tutuklayıp gözaltına alıyorlar. Bağlantılarını çözmek içinse bir süre daha geçmesine ihtiyacınız oluyor. Her bir karakteri kendi hislerinize göre yorumlamaya başlıyorsunuz. Hayatın her saniyesinde olduğu gibi... Her zaman film izlerken sonuna dair öngörülerde bulunmayı sevmişimdir. Bitene kadarsa yaklaşık altı yedi kere sonunun nasıl şekilleneceği ile ilgili fikir değiştirdim. Aslında bir filmde beni en çok etkileyen unsur bana bu hissi verebilmesidir. Bu his derken bahsettiğim sonuna gelene kadar beni senaryonun içinde tutabilmesidir. Kısacası ''sıkılmamak'' bende böyle oluyor. Öyle ki; normalde bir filmi bırakın bir dizinin aynı bölümünü bir defadan fazla izlemeye tahammül edemeyen ben , bu filmi art arda üç defa izledim. Peki bu filmin beni kendine çeken diğer yanları neler? Hayatla bağlantısının çok olması demem gerek sanırım bu sorunun cevabı olarak. Şöyle bir örnekle açıklayayım. Dünyanın neresinde olursanız olun yardıma ihtiyacı olan bir insan gördüğünüzde onu yardımsız bırakamazsınız vicdanlı bir insansanız -. İçinde bulunduğunuz hayat şartları karşınızdaki insandan kötü olsa bile orada göz önünde bulundurduğunuz nokta yardıma ihtiyacı oluşudur. Bunun yanında bir de karşınızda yardıma sadece anlık olarak değil sürekli bir biçimde ihtiyacı olan birini düşünün. Fiziksel olarak engeli olan birini ya da psikolojik olarak desteğe ihtiyacı olan birini... Benim için birine yardım etmek hayatımdaki en önemli görevlerden biri gibi. Çok büyük eksikler, ihtiyaçlar olması gerekmiyor karşımdakini önemseyip yanında olmaya çalışmam için. Her insanda bu hissin böyle olmadığını ise yaşadıkça ve yaptıklarımın karşılığını başka türlü aldıkça öğreniyorum . Değişiyor mu peki olanlar ? ASLA . Birine olan güven ihtiyacınız esas etkendir tüm bu olanlarda. Sizin için çok çaba sarf etmeyen birine bile sırf bu ihtiyacınızdan dolayı yardım edersiniz. Hatta benim hayatımda bu insanların göstermediği çabayı ben onların hayatı için gösteriyorum. Pişman mıyım ? Kısmen evet. Çünkü böyle davranmamın karşılığı olarak genelde elimde kocaman bir hiç kalıyor. Özellikle duygularım yıpranıyor ve bunun yanında fiziksel olarak da kendime ayırabileceğim zamanı başkaları için çabalamak için harcıyorum. Bir insan gerçekten sıkıntısı varsa bu konu hakkında hiç bir harekete geçmeden beklemez. Aksine kendisi için doğru yolu bulacak şekilde çalışır. Araştırması mı gerekiyor araştırır. Uygulaması mı gerekiyor . Kesinlikle en önemli adım olarak uygular. Kendi hayatımda bunun sıkıntısını yaşayıp kendimi değiştirdiğim için her şey bu yolla işliyor biliyorum. Sızlandığım ve kendimi mutsuz geçirdiğim zamanlar da oldu. Çözüm kesinlikle bu değilmiş bunu anladım. Siz kendinizi nereye koyarsanız hayat da sizi oraya koyuyormuş onu gördüm. Bu düşüncelere nasıl ve nereden geldim diye merak ettiğinizi hisseder gibiyim. Bu beş kişiden fotoğrafta en sağda elleri bağlı şekilde duran adamı bir incelemenizi istiyorum. Gördüğümüz şey yukarıda bahsettiklerimle kesinlikle bağlantılı. Kendine güveni olmayan ve hayatında birtakım eksiklikleri olan bir adam... Sıkıntı ne peki ? Filmin sonunda ise onun bu görüntüsünü bahane edip insanları kullanması ve bizim izlerken bunu anlamaktan çok uzakta olmamız... Tıpkı benim ve diğer bana benzeyen insanların günlük hayatında yaşadığı sıradan olaylardan biri gibi...