Her şey güzel olacak

Hayatımızın kontrolü gerçekten biz de mi? Yoksa, çevremiz ve sistem, hayati kararları bizim adımıza mı alıyor? Üç ahmak filmi, Hindistan'daki öğrencileri bir yarış atı yerine koyan eğitim sistemini eleştirir. Hindistan'daki öğrenciler anne, baba ve çevrelerindeki insanların istedikleri mesleklerde, genellikle doktorluk ve mühendislik, okumak ve onlar için seçilmiş hayatları yaşamak zorundadırlar. Ben, bu filmi izledikten sonra bu yanlış eğitim sistemindeki; ailelerinin seçtiği hayatları yaşamak zorunda kalan öğrencileri, yirmi yaşında genç bir öğrenci olarak çok iyi anlayabiliyorum çünkü film ile benzer olayları ben de yaşadım. Ben altı yaşında iken arkadaşlarımdan biri, büyüdüğünde ne olmak istiyorsun sorusuna " Makine mühendisi olmak istiyorum." diyerek cevap verdiğinde çevredeki ailelerbu cevaba çok mutlu olmuşlardı. O zamanlar bunun sebebini anlayamasam da şimdi anlıyorum ki çocuk, tam da ailelerin duymak istedikleri cevabı vermişti. Belki de ailesi tarafından öğretilmişti bu cevap minik çocuğa. Henüz küçücükken, tertemiz beyinlerimize sokulmaya çalışılan düşüncelerden biriydi bu da. Aileler, çocuklarının büyüyünce hangi meslek grubuna dahil olacağına, çocukların isteklerini görmezden gelerek karar veriyorlar. Hatta filmde de gözlendiği gibi kız çocuk henüz annesinin karnında iken annesi isminden önce onun bir doktor olacağını söylüyor. Çocuğun fikrini sormayı bırakın doğmasını bile beklemiyor aileler çocuklarını bir kalıbın içine koymak için. Benzer durumları kendi çevremizde de görmüyor muyuz? Eğer bir çocuk büyüdüğünde ne olacaksın sorusuna " Tiyatro sanatçısı olacağım." der ise tüm aile hep birlikte çocuğu bu fikrinden caydırmaya çalışır. İleride iş bulamazsın, aç mı gezmek istiyorsun gibi sözlerle çocuklara ve gençlere daha akla yatkın meslekler seçmesini tembih ederler. Küçüklükten itibaren çocuklara, " kendi mutlu olacağın şey yerine başkalarını mutlu edecek şeyler yap" fikrini empoze ediyorlar. Eğer mühendis veya doktor olursam ileride rahat bir hayat sürer ve toplumda saygı duyulan bir birey olurum düşüncesi hangimizde yoktu ki?Henüz ne ile uğraştıklarını bile anlayamadığımız meslekleri çocukluktan itibaren benimsemeye başladık. Bu da henüz çocukluktan itibaren kendi hayatımızı yaşayamadığımızı gösteriyor. Ancak ben suçun sadece ailelerde olduğunu düşünmüyorum. Eğer eğitim sistemi öğrencileri özgür düşünmeye ve yaratıcılığa sevk edebilseydi, öğrenciler küçük yaşlardan itibaren yeteneklerine ve daha da önemlisi ilgi duydukları alanlara yoğunlaşabilselerdi bugün pek çok aydın gencimiz istedikleri mesleklerde mutlu hayatlar sürebilirdi. Tabii ki bu mutlu hayatlar da gelecekte pek çok buluşun, yeniliğin ve uygar toplumların kilidini açmakta anahtar görevi görürdü. AamirKhan'ın canlandırdığı özgür Rancho'nun bir arkadaşına verdiği öğütte bu sözlerimi doğrular niteliktedir. "Tüm kalbimizle çalışacağız ama sadece notlar için değil. Bir bilge ne demiş: İyi işler yapmak için çalış, zenginlik için değil. Mükemmeli yakalamaya uğraş, o zaman başarı zaten seni kovalar." diyerek anlatmak istediği fikir, eğer bir insan sevdiği şeyi yaparsa onu para için değil kendi istediğiiçin yapar. İstediğin mesleğin eğitimini aldığın sürece keyifli bir öğrenim hayatı yaşanır ki bu da bizi bilgiye meraklı bireyler haline getirir. Bir öğrenci okula diploma almak için ya da iyi maaşlı bir iş için değil yeni bilgiler öğrenmek için gitmelidir. Ancak günümüz eğitim sisteminde üniversitelere diploma almak için gidiliyor. Bu durum da öğrencilerin öğrenme şevkini azaltıyor. Hatta bazı öğrencilerin yaşama azimlerini bile azaltabiliyor. Bu noktada ezberci eğitim sisteminden bahsetmemekte büyük bir haksızlık olur. Kalıplaşmış ve kitaplardan kopyalanıp beyinlerimize aktarılmış klasik cümleler bizlerin özgün bireyler olmasının önündeki en büyük engellerden birisidir. Ortaokul ve lise yıllarımızda pek çok öğrencinin de hatırlayacağı gibi dersler her zaman sıkıcı geçerdi. Kimya, fizik gibi derslerde kitaplarımızı açıp okurduk. Ankara'da saygın bir liseden mezun olmama rağmen her bilgiyi satır satır ezberlemek zorunda kalırdım. Kimya derslerinde bile laboratuvarlara gitmek yerine kitaplardaki uzun ve karmaşık bilgilerle yetinmek zorunda kalırdık. Bu sebeple birçok öğrenci bu derslere karşı olan ilgilerini yitirdiler. Eğer bu dersler pratikte keyifli ve öğrencinin de aktif katılabileceği bir müfredatta işlenebilseydi öğrenciler bu bilim dallarında araştırmalar yapar ve okumak istedikleri meslekleri çok daha rahat seçebilirlerdi. Şimdi ise hepimizin alması gereken bir karar var. Ya kendi istediğimiz hayatı yaşarız ya da bize dayatılanlara boyun eğeriz. Boyun eğdiğimiz sürece bizi mutsuz bir yaşam bekliyor olacak. Ancak filmde de denildiği gibi eğersen istediğin şeyde ısrar edersen her şey güzel olur. Azim ve kararlılık ile hepimiz dilediğimiz mutlu hayatlara ulaşabiliriz.