Asri Zamanlar ve Ankara

"Konuşursam beni sadece İngilizce bilenler anlayacak ama sessiz bir filmi herkes anlayabilir ve dünya İngiltere'den ibaret değil."(1) Bu sözler Charles "pencer Chaplin'e ait, bir diğer ismiyle hepimizin "Şarlo" olarak bildiği ünlü yönetmen, yazar ve oyuncuya. Çoğumuz Charlie Chaplin'in o zamanların teknolojisi sesli film yapmaya yeterli olmadığı için sessiz film yaptığını sanırız. Aslında böyle bir durum söz konusu değildir. Çünkü Chaplin'in sesli filmleri de vardır. Örnek olarak "Büyük Diktatör" filmini verebiliriz. Teknolojinin yeterli olmadığı bölüm filmin beyazperdemize renksiz yani siyah beyaz olarak düşmesidir. O zamanın filmleri İstanbul gibi renkli, cıvıl cıvıl değil Ankara şehri gibi gridir. Filmi izlerken aklımda hep filmdeki Şarlo ile ne kadar birbirimize benzediğimiz ve Ankara'daki hayatım vardı. Ben Ankara'da ne doğdum ne de büyüdüm ama iki yıldır tek başıma Ankara'da yaşıyorum. Ne bir akraba ne de bir tanıdık var. Şarlo da sanayileşmiş kocaman gri bir şehirde tek başına yaşıyor. Ankara çok büyüktür. O ne kadar büyükse sen de kendini o kadar küçük ve yalnız hissediyorsun. Şarlo 1936 yılında Yeni York'ta yaşıyor, bense 2015 yılında Ankara'da. İkimiz de aynı amaca hizmet ediyoruz. Düzgünce yaşamak istiyoruz. Şarlo işsizlik ve evsizlikle boğuşuyor, ben şehrimde patlayan bombalarla boğuşuyorum. İşsiz ve evsiz olmanın bir çaresi vardır ve bulunur elbette. Şehirde patlayan bombaların çözümü yok. Öldüğün ya da bacağını kaybetttiğin zaman mücadele edip kaybettiğini geri getiremezsin. Çok sevdiğim gri şehrim kanla kırmızıya dönüştürülürken benim elimden hiçbir şey gelmiyor. Ne sorunu çözebiliyorum ne de kendi hayatımı devam ettirebiliyorum. Ankaralı olmayanlar şikayet eder Ankara gri olduğu için ama biz Ankaralılar Ankara'yı griyken seviyoruz. Biz başka bir renk olmasını hatta ve hatta kırmızı olmasını hiç istemiyoruz. Şarlo ve ben de özgür olmak istiyoruz. Özgürlük için paraya ihtiyacımız var. Özgürlük demek istediğini yapabilmek demektir. Biz zengin olmak istemiyoruz ama özgür olmak istiyoruz. İstediğimiz yere gidemiyoruz, istediğimiz insanla dilediğimiz yerde yaşayamıyoruz, istediğimiz yemeği yiyemiyoruz çünkü paramız yok. Nereden bulacağımızı bilmiyoruz. İkimiz de umutsuzluğa kapılmıyoruz çünkü mücadeleye devam etmemiz gerek. Bunu yapmak zorundayız. Hayatın en güzel yanı mücadele edebiliyor olmak. Mücadele etme yeteneğin ya da isteğin elinden alındığı veya sen onu kaybettiğin an hayatın bir anlamı kalmıyor. Mücadele edebildiğimiz için mutluyuz bu yüzden de gülmeye devam ediyoruz. Etrafımızdakileri de güldürmeye çalışıyoruz. Başarmamız gerek."avaşırken ikimiz de çok hata yapıyoruz. Bazen çok erken davranıyoruz, bazen çok geç kalıyoruz, oturduğumuz sandalyenin ayağı kırıkmış ama biz fark edemiyoruz, çok şeyi unutuyoruz. Şarkının sözlerini unutuyoruz mesela. Ama yine de şarkıyı söylemeye devam ediyoruz. Bizi dinlemek için gelen insanları hayal kırıklığına uğratmak istemiyoruz. Onlar da şarkıyı ilk kez dinledikleri için çok da umursamıyorlar. Bazen gerçekten de şarkıyı söylemek için sözlere ihtiyacın olmuyor. Her hatamızdan ders almaya çalışıyoruz ama çoğu zaman hiç öğrenemiyoruz. Biraz şanssızlık da işin içine giriyor. "on olarak ikimizin de çok uzun bir yolu var. Yola çıktık ama yolun sonunda ne var bilmiyoruz. Şarlo'nun yolda elini tutan bir yol arkadaşı var ama ben daha bulamadım o arkadaşı. Daha zaman var. Beklemek de zor bir şey değil. Yolda yorulursak pes etmeyiz umarım. İçimizdeki yaşama sevincini kaybetmeyi istemiyorum. Hayallerimden vazgeçmeyi istemiyorum. Yola çıkarken yanıma aldığım gülümsemeyi yolda düşürmek istemiyorum.