11 Kasım, 2014 / Aysu Kaman / 21102163 /Türk102-19

Sinema tutkunu bir insan olarak, vizyona giren filmleri yakından takip ederim. Aksiyon türünün, sinema konusundaki en son tercihim olmasına rağmen, bu defa bir farklılık yapıp 2. Dünya Savaşı'nı konu alan ve 24 Ekim 2014 tarihinde vizyona giren Fury adlı filmi izledim. Filmden çıktığımda ise, bu tarz filmleri daha çok izlemem gerektiğine kanaat getirdim. Hayatım boyunca izlediğim en gerçekçi film olması sebebiyle psikolojik olarak derinden etkilendim. 2. Dünya Savaşı'nın son günlerini anlatan bu filmde, Amerikan ordusunun Almanya sınırları içinde Nazi birliklerine karşı verdiği mücadele anlatılmakta. Savaşın insanlar üzerindeki sarsıcı etkilerini ortaya koyan Fury filmi, diğer Hollywood filmlerinin aksine o kadar gerçekçi ve abartıdan uzak yapılmış ki insan kendini savaşın tam ortasında kalmış gibi hissediyor. Amerika'nın savaşı kazanmasına ramak kalmasına rağmen Almanya savaştan vazgeçmiyor ve Avrupa'yı derinden sarsan bu savaş yaşanırken baş kahramaların oluşturduğu beş kişilik ekibe, Norman adından bir genç katılıyor. Norman'ın ürkekliği ve masumluğu öylesine güzel işlenmiş ki bir düşman askerini öldürmektense komutanın kendisini öldürmesini istiyor. Kendimi 21-22 yaşlarında olan ve daha önce savaşla ilgili en ufak bir eğitim almayan Norman'ın yerine koymak çok da zor olmuyor. Binlerce insanın birbirini öldürmesine şahit olsam ve karşımdaki bir düşman askerini öldürmemi isteseler, ne yapardım diye düşünmekten alıkoyamıyorum kendimi. Müzikler ve Nazi birliklerinin yürürken çıkardığı sesler o kadar etkileyici ki; savaşın tanımını, ölüm korkusunu ve askerlerin yaşadığı psikolojiyi ancak bu filmle anlayabiliyor insan. Diğer yandan, yıllarca orduda komutanlık yapan Wardaddy var. Savaşta pek çok arkadaşını kaybettiği için Almanlara karşı öfke ve kin dolu. Filmin başlarında, insan, Wardaddy'nin acımasızlığına anlam veremeyerek onu yargılasa da filmin sonlarına doğru onun psikolojisine büründüğü için kendini onun yerine koyma imkanı da buluyor. Savaşta verilen kayıplara, insanların yanarak ya da parçalanarak feci şekilde can vermelerine öylesine alışmış ki; onun için artık bunlar su içmek, yemek yemek kadar olağan. Filmde 2. Dünya Savaşı'nın beş kişilik ekipte yaşattığı psikoloji incelenirken, Nazilere de değiniliyor. Kendilerini Hitler'e adamış SS subaylarının ülkeleri için savaşmak istemeyen Alman vatandaşlarını yollardaki direklere asmaları ve yaşları en fazla 12 olan ufacık çocukların bile Nazilerden korkarak savaşa katılmaları tüyler ürpertici. Filmin sonlarına doğru bu beş kişilik ekip yaklaşık 200 - 300 kişilik Nazi birliğinin ortasında kalıyor. Norman hariç tüm ekip, evleri olarak benimsedikleri Fury adlı tankın içinde can veriyor. Bu da filmi diğer ABD yapımı filmlerden ayıran ve filmi en gerçekçi kılan sahnesi. Kitaplarda okurken ya da tarih derslerini dinlerken kulağa çok basit gelen savaş kavramı, bu filmde dehşet verici bir biçimde ortaya konmuş. Bugüne kadar savaşın tanımını bildiğimi sanarken aslında bunu hiç derinlemesine düşünmediğimi farkediyorum. Fury sayesinde kendimi o kadar savaşın içinde hissettim ki insanların haklı acımasızlığını ve içinde bulundukları çaresizliğe ağladım. Film bitip koltuğumdan kalktığımda ise bacaklarım tutmuyordu. Filmin en unutulmayan sahnesi ise, Nazilerin kendini görmemesi için tankın altına sığınan Norman'ı bir Nazi erinin erinin görmesine rağmen, göz göze geldikleri halde, tebessüm ederek oradan ayrılmasıydı. Bu sahnede, ABD yapımı bu filmin bize bir mesaj gönderdiğini de düşündüm. O mesaj, "Tüm Almanlar, Nazi değildir; içinde merhamet duygusu barındıran Almanlar da vardır" mesajıdır. Fury, savaş psikolojisini gerçek anlamda hissetmek isteyen insanlar için mutlaka izlenmesi gereken bir filmdir.