Diplomasız Profesörler

Torun olmanın hakkını veremediğimiz zamanlardayız. Bir anneanne kucağının şefkatini bilmeyenler var hala. Oldukça evhamlı, bir o kadar da torununu kıramayan anneanneler... Anneannenin yaptığı aşure hiçbir komşunun getirdiğine benzemez mesela. Farklı bir tat vardır o aşurede, her ne kadar bulunan her yiyeceğin içine atıldığı bir tatlı gibi gözükse de anneanneler nohutlarla buğdaylar arasındaki harmoniyi yakalamayı başarır. Üzerinde "Anneanneler anneliğin diplomasız profesörüdür." yazan bir fincanı var anneannemin, annem anneler gününde benim adıma almış, ben daha çok küçüğüm. Bakmayın böyle sevimli durduğuna, pek anlaşmazlar annem ile anneannem. Sürekli bir çekişme vardır aralarında. Daha çok eski-yeni çatışması gibidir aslında, modern anneyle geleneksel anneanne ters düşmüştür. Anneannem sebzeleri poşetle koyar buzdolabına, erken çürürmüş yoksa. Annem de karşı çıkar buna, plastik poşetler zehirlidir çünkü. Bu ufak atışmaların izleri vardır torunda. Ne kadar huzursuz hissetse de bu anlarda, en derinden gelen o iç ses annesiyle anneannesinin birbirini ne kadar çok sevdiğini anımsatır. Anneanneden ayrı yaşamak nedir, daha yeni öğreniyorum. Doğduğumdan beri başımdan ayrılmayan o melek kadınla ayrı düştük on sekiz senenin sonunda. Çalışan annelerin kurtarıcısıdır anneanneler. Kreşe verdirmez torununu, kıyamaz daha çok küçüktür. Ne zaman büyümüştür ki zaten? Torununun çocukluk zamanlarından kalan "Aman, dikkat et, düşersin." korkusu bir türlü geçmek bilmez. Hayattaki engellerden korkmaya başlamıştır artık, tehlikeler çoğalmış, torunu yapayalnız yaşamaya başlamıştır ve onun ne hissettğini anneler bile anlayamamıştır. Kardeşidir dert ortağı; torununu özlediğinde onun yanına koşar, içini döker, biraz da gözyaşı döker belki de. Cicibebe yerdik küçükken, hala da yerim aslında. Annem cicibebeyi sütle ezip verirdi bana, anneannem ise çayla. Benim anneanneme olan sevgimi anlatamaz belki bu ama, torunlar anneannelerinin yanlarında özgürleşiyor bir bakıma. Anneannenizin yanındayken dünyanın en önemli, en özel insanı hissedersiniz kendinizi. Mahalledeki çocuklarla kavga ettiğinizde bir hücumla gelip sizi sarıp sarmalayan yine anneannenizdir. Veya sadece anneannenizin yaptığı dolmalar sizi en özel hissettirebilir. Eğer anneanneniz bir Ege kadınıysa, yaptığı leziz zeytinyağlılar haricinde, Ege'nin efeliğini de taşır kanında. Kolay öfkelenmez, ancak öfkelendiğinde bardağı taşıran son damla damlamıştır ve onu sakinleştirmek imkansızlaşır. Böyledir işte anneanneler, dünyanın en yumuşak kalpli ve yanaklı varlıkları olmakla birlikte sevdiklerini korumak için dünyanın en zorlu insanına dönüşebilir. Fedakarlık kavramının vücut bulmuş halleridirler, vermekten gocunmazlar hatta sürekli verme çabasındalardır. Kapıdan içeri adım attığınızda elinde yeni pişmiş bir tahta kaşık dolusu pilavla beklerler sizi ve eğer yemeyi reddederseniz, çok büyük bir yanlışa düşmüş olursunuz. Çünkü türlü senaryolar üretir kafasında, iştahın kesilmiştir, zaten bu zamanlarda pek bir kilo vermişsindir; sonbahar gelmiş, grip salgını başlamıştır, yemezsen zayıf düşer, hastalığa yakalanırmışsın. Evham sınırı nedir bilmezler. Anneannenizle birlikte yaşıyorsanız o eve bir koku hakimdir. O koku evden bir süre ayrılıp geri döndüğünüzde sizi hoşgeldinlerle karşılar ve evi ne kadar özlediğinizi hatırlatır. Evin her köşesine sinen o koku, sizi yalnız kalmaktan kurtarır kimi zaman. Bazı vakitler olur sizi sakinleştirir, derin nefesler almanızı sağlar. Eve gidince deliksiz uyumanızın sebebidir belki de. Anneannelerin hakkı ödenmez, evet, ancak bu ödenmemesi için hiçbir şey yapmamak anlamına gelmez. Onları mutlu etmek adına, saygıdan kusur etmemek gerektiği gibi onlara mutlu olduğunuzu ve onu mutlu etmeye çalıştığınızı sezdirmek gerekir. Attığınız küçük adımların onlar için büyük mutluluklara dönüşebileceğini unutmayın ve anneannenizi sevin. M. Ezgi Altınöz