Mat İ nsanlar

Güneş çekilmiş bir kenara, değdiği yerdeki suyun ışıltısını, dolaştığı her yerde bıraktığı sıcaklığı, bir tepeden aşağı indiriyor, her gün yaşadığımız bir anı, bir rutini tekrarlamasına karşın kendini bir kez daha izlettiriyor bazılarına. Belki de bu güneş dediğimiz kendisine aşıktır, ilgiye açtır; görülmenin, sevilmenin ve özlenmenin isteğini ancak ışıklarıyla uzanıp dokunarak duyurabilmektedir insanlara. Bir de bu önüne geçemediği isteklerini ne yaptıysa duyuramadıkları insanlar vardır, binaların arkasında kendini boşluğa öylece bırakırken kendini bir türlü izlettiremediği, başı önünde yürüyen, yorgun, tek istediği şey eve gitmek, bir tabak yemek, sessizlik, çay demlemek olan; sevdiklerini görmenin isteğiyle hareket eden insanlar. Herkesin isteği farklıdır burası kesin, güneşin parlak ışıklarına saygı duyan ancak ona bir türlü hayranlık duyamayan insanlardan bazıları vardır ki; onlar, içine çekilmiş, güneş ışığını yansıtamayacak kadar matlaşmıştır. Karanlık ve soğuk bir ruhtan ziyade, dokunulduğunda hissedilebilecek türden bir müzikleri vardır, duyduğunuzda hayran olunacağınız bir manzara, anlatılamayacak türden bir şey... İşte bu sözü edilen, güneş ışığını geçirmeyen 'mat' insanlardaki vurdumduymazlık ve bir yandan da çevresinde olan biten şeylere karşı geliştirdikleri olağanüstü saygı ve anlayış biçimi, ancak bütün bu güzelliğin daha önce onlara çok daha farklı bir gözle gözükmesinden kaynaklanır. Daha öncesine kadar kullanılmamış altıncı bir duyunun harekete geçmesi, öylece otururken, belki yolda yürürken, bir kitabı anlamaya, bir resmi yorumlamaya, belki de uyumadan önce boş bir ifadeyle tavanı seyrederken, hayat yeni bir pencere açar. Seni buraya neyin sürüklediğinin, o kitabı sana neyin aldırdığının, başına ne geldiğinin anlaşılmasının saniyesinde, dünyanın artık bir müziği olduğunu fark edersin. Aşık olmanın, bir şeyi sahip olmadan sahiplenmenin, çıkar gütmeden sevmenin sana dünyanın rengini, tadını ve müziğini verdiğini fark edersin. Dünyadaki her şeyin bir sebebi, yürünen kaldırımın bile bir adı olabileceği ve denizlerin senin, kıyılarınsa ötekilere ait olduğuyla ilgili bir kanıya kapılırsın. Daha sonra bu duygu ellerinden kayıp gitmez, artık giyilemeyecek durumda olup hatırasına kıyamadığından çöpü boylamamış, asla kullanamayacağın lakin atmaya kıyamayacağın türden bir kazağa, bir duyguya dönüşür bu. Dediğim gibi, kullanamazsın işte, güneşin hayran olduğun ışıklarının ve bütün o baharın aslında başka bir kaynağı olduğunu fark edersin. Artık o eski etkileyiciliği gitmiştir güneşin, zaten onun değilmiş ki ayrıca, nereye gitsin? İşte böylece bütün seslerin kulağa komik gelmeye, güneşin de ışığını ne yapıp ettiyse bir türlü nüfuz ettiremediği bu 'mat' insanlar, artık evrendeki yıldızların ipler tarafından tutulmadığını, her şeyin çok daha karmaşık, ahenkli ve güzel olduğunun farkına varır. Onların yaratıldıklarına inanmaz bazen, ama kendi kendilerine var olduklarına da inanmaz, düpedüz inanmaz işte. Gerçeğin sorgulanmasından çok aranmasıdır güzel olan, çünkü bir sonu olmayacağını bilir, tıpkı evrenin kendisi gibi; sadece boşluk. Bir insanı sevmekle bir evren değişir, önce senin etrefında döner her şey, sonra tüm yıldızlar yeredüşer, tabi gerisi kış uykusu, hep baharı bekler durursun, kupkuru olmuş çiçeklerle. Bir insanın hayatına katılmış tadın ve ışığın gitmesi, hissedilenlerin artık arzu duyulan bir nesneden çok, bir ihtiyaca, sanki doğumdan itibaren var olan bir şeye dönüşmesi, yani aşkın artık can gibi bir şeye dönüşümü gerçekleşmiştir, bunun ardından güneş ışığının işlemediği 'mat' insan için yapılacak bir şey yok herhalde. Bir tek şeyin, bütün bir dünyayı taklitten ibaret kılan, doyduğu şeylere aç ve bildiklerini baştan yazdıran tek hissin, başımıza gelmesi talihtir bana kalırsa, çünkü aşk kararlılıkla, bir insana duyulan özlemden başka bir şey çıkartır, yeni bir insan; daha nitelikli, kendini ifade edebilmesini bilen, özlemenin anlamından ziyade tadına da varabilen, deliliğin bazen naif olduğunu ve şehirlerin gökle yer arasında ikinci bir dünyaya açıldığını, evreni ve dünyayı şaşırarak tekrardan görebilen, hep, yeniden, ısrarla, tekrardan görmek isteyen, bunun için canını verebilecek bir insan, yeni bir tane.