Akıllı Delilik

Her gün bambaşka insanların hayatlarına teğet geçiyoruz kaldırımlarda. Kimini sevgilisi terk etmiş, kimi tek dersten okulunu uzatmak zorunda kalmış, kimi yakınını kaybetmiş... Her biri bu durumlarla farklı şekilde başa çıkmaya çalışıyor. Genel kanı sessizce acını çekmen gerektiği, bir şekilde içine atıp önüne bakman gerektiğidir çünkü hayat devam ediyordur ve bir şeylere üzülüp takılarak kendi hayatını aksatman doğru değildir. Sorumlu olduğun bir ailen vardır, kariyerini önemsiyorsundur ve ayakta kalman bir seçenek değilmiş gibi gelir. Peki ya kendi hayatının aksamasını umursamıyorsan? Ya acı çekip toplumun düzenine sövmek istiyorsan ve bu isteğin bir türlü geçmiyorsa? Ya ayakta kalmamayı seçmek istiyorsan? İşte o zaman deliriyorsun. İşte o zaman seyrek yağmurlarda elinde emaye bir kapla ayrı kaplara damlayan günleri toplamaya çalışıyorsun. Delilik kavramıyla tanışmam sokakta pamuk şeker satan üstü başı yırtık bir amca sayesinde olmuş. Adı Kadir'di, 'mahallenin delisi'ydi ve haliyle çocuklar ondan korkardı. Halbuki pamuk şeker satan bir adamdan korkmak ne kadar saçma geliyor şimdi düşününce. Üç, beş yaşlarında şımartılmış, patavatsız ve hatta terbiyesiz bir kız çocuğuyken bu amcayı görünce verdiğim tepki "Aaa! Anne bak, fakir adam." olmuş, Deli Kadir amcayı hayli üzmüşüm, annem öyle anlatır hep. Daha sonra mahalle delisi amcalarla, teyzelerle karşılaştığım oldu fakat hiçbiri beni düşünmeye itmemişti. Kabullenmiştim onların farklı olduğunu ve önceden senin benim gibi bir hayat sürmüş olabilecekleri aklımın ucundan bile geçmemişti. Beni düşünmeye itense bambaşka bir deli oldu. Bu yaz Rıfat isimli bir beyle tanıştım Barış Bıçakçı'nın Seyrek Yağmur'unda. Kedisinin adı Hakkı'ydı ama Rıfat ona Sanço diye seslenmeyi tercih ediyordu ve tepki alamamak onu rahatsız etmiyordu. Küçük bir çocukken kanatlı atlara üzülüyor, dört ayağının üstünde duramayıp kanat çıkaran o heybetli hayvanlar varken iki ayağı üstünde nasıl kanat çıkarmadan yaşayabileceğini bilmiyor, sırtı kaşındığında bile acaba kanat mı çıkaracağım diye düşünüp ölesiye korkuyordu. Onu terk eden sevgilisinden telefon beklemekten vazgeçmiyor, onun ağzından kendine mektuplar yazıp sevgilisinin geri döneceğine inandırıyordu kendisini. Aynı zamanda polislerden kaçan gençleri dükkanındaki kitaplara saklayacak kadar zeki ve merhametli de... Belki Rıfat bildiğimiz sıradan delilerden değil; üç, beş yaşlarındaki terbiyesiz bir kız çocuğu gördüğünde onun fakir olduğunu düşünmez ama benim gözümde kendisi içten içe hayli akıllı bir deli. Rıfat'ı tanımak bana çok şey düşündürdü. Acı çektiğinde, bir şeylerle başa çıkamadığında işine, okuluna daha çok sarılıp tek gayesi A- olan dersini A+ yapabilmek ve terfi almak olan, mutluluğunu buna bağlayan, fabrika çıkması bireylerden çok daha güzel, dolu bir insandı Rıfat. Çevresindekilerin hayatını kendi yöntemiyle kolaylaştırmaya çalışması bile kabul görmüyordu. Güzel yaşamaya, duygularına, isteklerine önem verdiği için delirmişti tüm deliler Rıfat gibi. Ömür denen, adaletsizce dağıtılmış, başı belli, sonu belirsiz süreçlere sıkıştırılmış toplumun temel taşları olmaktan hiç gocunmayız da üstümüze atılan saçma sapan yüklerden yıkılmış ruhları hor görürüz rahatça. Dünya acı, dünya ruhu ince olanların içini koparacak kadar şiddetli çekiştiriyor bizleri ve katılaşmış yüreklerimizle biz onları dışlıyoruz. Fabrikanın işleyişini bozmasınlar da, ne yaparlarsa yapsınlar! Oysa ben Rıfat'ı çok sevdim. Rıfat bana ruhu ince olanları anlattı, sayesinde deliliğin kimilerinin hayatla başa çıkma yöntemi olduğunu anladım. Değer verdikleri, sevdikleri parçalarını kaybetmişlerdi ve potansiyel deliler olarak bizler onları anlamalıyız, sevmeliyiz, kabullenmeyi ve onlarla yaşamayı öğrenmeliyiz.