Gelin Hayallerimizin Peşinden Koşalım !

Mahalle sokaklarında sabahtan akşama kadar gezinen, parçalanmaya yüz tutmuş patlak topun peşinde koşan çocukların varlığını ne zamandır yok sayıyorum inanın bilmiyorum. Bizler büyüdük, olgunlaştık ya; o çocukların dünyası bize çok küçük, yapay, hayali geliyor sözüm ona. Çocuktur deyip geçiyoruz, kimi zaman ne dediklerini, ne düşündüklerini bile dinlemeksizin, görmezden geliyoruz onları. Halbuki her çocuğun kocaman bir dünyası var, hayalleriyle süslenmiş, umutlarıyla aydınlanan, korkularıyla kararan nice dünyalar... Emrah Serbes' in Erken Kaybedenler' i yok saydığımız bu karmaşık hayatların alengirli dünyalarına sokuverdi beni. Bir yetişkini bir çocuktan ayıran en belirgin fark hayal güçlerinin büyüklüğüdür bence. Çocuklar hayal kurarken sınırlar koymazlar kendilerine, büyük evrenler yaratıp o evrenin içinde oyunlarını oynarlar, elbet evrenlerini yıkmak isteyen hayatın gerçekleri tarafından tehdit altındadırlar ama kaybetmekten korkmadıkları için cesurca direnirler hayatın gerçeklerine. Yetişkin olarak tabir edilen insanlarsa hayatın gerçeklerini özümsemiş insanlardır ve hayallerini bu ölçüde kurarlar, yani hayatın gerçekleriyle sınırlanmış bir dünyanın içerisine hayallerini sığdırmaya çalışırlar, şüphesiz böylesine daralmış bir dünyanın içine büyük hayaller sığdırmak mümkün değildir; bu yüzden sadece küçük hayallerle yetinmek zorunda kalır yetişkinler. Yani çocukluktan yetişkinliğe geçerken pek çok hayalimizden feragat etmemiz gerekir, belki de bizim için hayatımızın anlamını oluşturan en büyük hayallerimizden. Emrah Serbes'in çizdiği isimsiz erkek çocuklarından biri büyümenin getirdiği bu değişimin anlamsızlığını çok etkili bir şekilde dile getiriyor: "Büyüdükçe arzularım küçüldü, şaşkınlıklarım küçüldü, beklentilerim küçüldü. ... Büyümenin bir bedeli varsa işte bu, yarım metre uzadım, yirmi kilo aldım ve dünyadan vazgeçtim.". Büyümenin iyi bir şey olduğunu inandırılıyoruz ama aslında kandırılıyoruz bence. Hayatımın tadı tuzu olan arzularımdan, heyecanlarımdan, hayallerimden, beklentilerimden ödün vereceksem neden büyüyeyim ki? Daha uzun boylu, daha güçlü bir adam olmak için mi? Kazandığım para bana saf mutluluğu getirmeyecekse neden okuyup büyük adam olayım ki? Evet, evet birileri çocuk olmanın verdiği bu muhteşem duyguları öyle bir kıskanıyor ki, çocukları "büyümek" bahanesiyle sahip oldukları dünyadan vazgeçmeye zorluyor. Bunu yaparken de en etkili yöntemi kullanıyor. Yetişkin olmayı yüceltirken, çocuk olmayı alçaltıyor. Çocuklara varlığını yok sayarak onları kışkırtıyor, çocukları varlıklarını çevrelerine kanıtlamaları için tek bir yol sunuyor, onları büyümeye zorluyor. Çocukları görünmez kılıyor adeta. Emrah Serbes'in çizdiği Nurullah da bu durumdan nasibini alıyor. Nurullah, çevresi tarafından yok sayılan, görülmeyen bir genç. Bu durum onun çok zoruna gidiyor ve her geçen gün içine daha da bir batıyor. Bir gün kendisini algılayıp yanmayan sensörlü otomatik lambayı eline bir süpürge alıp kırıveriyor. Nurullah'ın bu hareketi insanlar tarafından fark edilmemenin, yok sayılmanın getirdiği öfkeyi gözler önüne seriyor. Ancak üzülerek farkına varıyorum ki bu durum aslında bizleri kısır bir döngüye sokuyor. Görülmemekten yakınan Nurullah büyüyecek, bir yetişkin olacak ve ancak bu şekilde başkaları tarafından görülmeye, fark edilmeye başlayacak; ama o da kendi çocuklarını yok sayacak ve pervasızca, zamanında kendisine nice acılar çektiren acımasız döngünün bir parçası olacak. Sonra düşünmeye başlıyorum, peki bu döngü böyle sonsuza kadar sürecek mi? Evet, bizler hayatı sorgulamadıkça kandırılmaya devam edeceğiz ve bu döngünün bir parçası olacağız. İşte Emrah Serbes dikkatimi bu noktaya çekiyor ve unuttuğum bir gerçeği bana yeniden hatırlatıyor: Dünyayı değiştirecek güç, hayallerimizde gizlidir ve hayallerimizi kaybettiğimiz zaman bütün umudumuzu kaybetmişiz demektir. Gelin, başkalarına büyüdüğümüzü gösterme çabamızdan vazgeçelim ve hayallerimizin peşinden koşalım! Belli doğrulara inandırılmış bir toplumun fikrini değiştirmek, yeni fikirleri topluma aşılamaktan çok daha zordur. Çünkü önce inanılanın yanlış olduğu konusunda insanları ikna etmek, sonra da gerçekleri aşılamak gerekir. Emrah Serbes bence bu noktada zor olanı başarıyor ve beni ikna ediyor. Okuyucuyu olayların içinde yaşatan samimi bir dille kaleme aldığı her bir öykü beni hayatı sorgulamaya teşvik ediyor. Benim için, Erken Kaybedenler, keşke hiç bitmeseydi dediğim, bitmesin diye sayfaları yavaşça çevirdiğim bir kitap. Bu kitap belki yıllar sonra kütüphane raflarında toz tutmuş olacak; ancak kitabın bana kattığı bu sorgulama isteği zihnimde sürekli parıldayacak.