DAMLA ARSLAN

Kanlı Ankara Sabahından Bugün 10 Ekim... Türkiye Cumhuriyeti tarihinin en kanlı, en ölümcül bombalı saldırısı olan 2015 Ankara Garı patlamasının yıldönümü. Gördüğünüz fotoğrafta o günün yine kanlı kanıtıdır. O gün, "Emek, Barış ve Demokrasi Mitingi" yapılacaktı. Bu yüzden de Demokrasi Meydanı olarak geçen Ankara Tren Garı' nın önünde toplanıldı. İnsanların ellerinde bayrakları, pankartları vardı. Davullar zurnalarla halay çekilmeye başlandı. Ama çok geçmeden saat 10. 04 sıralarında ilk bomba, üç dört saniye sonra da ikinci bomba patlatıldı. Yani, kan dursun, barış olsun demek için toplanan insanların kanlarını akıttılar. Vahşice katlettiler. Mitinge her kesimden insan gelmişti. Kimi ülkenin kötü olan gidişatına dur demek için oradaydı, kimi çocukları, torunları kan dökülmeyen bir ülkede yaşasın diye, kimisi ise çocuk yaşına bakmaksızın, geleceğine yön vermek, ülkedeki patlayan bombaların kararttığı gökyüzünü tekrar görmek için gelmişti. Birçok saldırıda olduğu gibi yine gençler hedef alınmıştı. Birçoğu üniversite öğrencisiydi. İdealleri, hedefleri, hayalleri vardı ama hiçbirini gerçekleştiremeden hayatları ellerinden alındı. Ülkemde gençler sevilmiyor artık anlamıştım. Terör örgütleri, siyasi partiler; hiçbiri gençleri sevmiyordu çünkü korkuyorlardı. Gençler bir ülkenin taze kanıdır, geleceğidir, geleceğe yön verenidir. Onlar öldürülürler, çünkü, düşüncelerini özgürce ifade etmekten korkmazlar, gelişmek, ilerlemek isterler; çünkü onlar diğer insanların düşüncelerine saygılıdırlar, onlar bu yüzden kan dökmek istemezler. İşte bu yüzdendir ki ülkemde her yıl yüzlerce genç insan ölür. O kadar ölen insanların arasından kurtulmuş iki insanı görüyorsunuz fotoğrafta. Peki; gözlerinde gördükleriniz nedir? Fiziksel acıları mı? Mitinge gelmenin pişmanlığı mı? Korku mu? Yoksa yine patlayan bombalardan, akan kanlardan olan bıkkınlık mı? Hiçbiri değil... Orada kızını kaybetmiş ve yaralarını unutmuş, ağlayan bir anne, kayıplarını sindirmeye çalışan, vahşeti izleyen bir baba ve aynı zamanda bir abi var. Ölen insanlar yani kayıplarımız sindirilebilir mi? Unutulur mu sizce? Unutulmuyorlar, çünkü bu acılar ciğerlerimizi parça parça ediyor ve her parçasını da barış bayrağına sarıp kaldırıyoruz. Peki kim bu ciğerimizi paramparça edenler? Bu patlayan bombaların, terör saldırılarının, yaşanılan acıların, verilen kayıpların tek sorumlusu yine insanoğludur. Onlar; kimi zaman meşhur siyasetçiler, kimi zaman tüm dünyaya sahip olma çabası güden hükümet başkanları, kimi zaman ise düşüncelerini insanlara aktarıp, onların beyinlerini yıkayan ve illegal yolla çalışan örgütler ve yapılanmalardır. Yani hırsları olan, insana ya da herhangi bir canlıya önem vermeyen, saygısı olmayan egoistlerdir. Ama farkında değiller ki sadece can yaktıklarıyla kalıyorlar; anneleri ağlatıyor, birçok çocuğu anne babasız koyuyorlar. İşte 10 Ekim günü olan da tam olarak buydu. Anne babalar ağladı, tren garının sahipleri güvercinler ağladı, hatta cansız bedenleri taşıyamayan asfalt bile kan ağladı. Peki ne oldu da biz insanoğlu bu duruma geldik? Yoksa eskiden de böyle miydik? Eski zamanlarla kıyaslarsak; o zamanlar kolaydı, insanlar sadece yaşayabileceği bir toprak parçası, yiyeceği ekmek veya özgürlüğü için savaşırdı ama şimdilerde tek renk olmak için savaşıyor herkes. Herkes aynı şeyi düşünsün, herkes belirlenen kurallara uysun, herkes aynı mezhepte olsun, herkes; her zaman güçlü olayım, hep ben kazanayım istiyor. Farklı düşünen insanları, kendi düşüncelerine karşı olanları, okuyarak öğrenen, kendi fikirleri olan konuşan- insanları sevmiyorlar. Sahi ne ara bu kadar düşüncelerimizin fanatiği olduk? İnsan canını almaya değecek kadar önemli mi? Ne ara bu kadar uçlarda yaşar olduk? Ne zaman oldu bilinmez belki ama sonuç olarak günümüzde sözüm ona mürekkep yalamış ülke yöneticileri alenen can alır oldu. Bugün tam bir yıl oldu herkes ağlayalı. Maalesef, 10 Ekim son katliam, son gözyaşı olmadı. Birçok insan öldü, ölmeye devam ediyor ve edecekte. Çünkü bizler susmayacağız, 'NEDEN' diye sormaktan vazgeçmeyeceğiz ve onlar da öldürmeye devam edecekler. Ne onların sayısı azalacak ne de biz susmayanların.