YARINDAN KORKUP BUGÜNDEN KAÇMAK

Hayatınızı ne için sürdürdüğünüzü hiç düşündünüz mü? Gelecekte neyi elde etmenin, hangi başarı veya başarısızlığı tatmanın sizi memnun edeceğini? Şu kısa ve engebeli yaşamınızda mutluluğa ulaşabilmek için bir sonraki adımınızı planlamaktan yorgun düştüğünüz, her şeye karşı bitmek bilmeyen bir isteksizlik içine düştüğünüz oldu mu peki? 23 yaşındayım, kendimi bildim bileli yastığa başımı koyduğumda rahat rahat uyuduğum tek bir gece, kendimi karanlık düşüncelerin ortasında bulmadığım tek bir uyku öncesi anım olmadı. Ortaokulda bu düşüncelerin çoğunda hangi liseye gideceğim sorusu vardı, lisede ise hangi üniversiteye gideceğim endişesi. Aslında tüm uyku öncesi düşüncelerimin bu tarz olduğunu söylemek yalan olur tabii, arada doğal olarak gündelik yaşama dair sorunlarımı da düşünüyordum fakat içimdeki gelecek kaygısı o kadar fazlaydı ki şu an geriye dönüp baktığımda gündelik hayatımdan neredeyse hiçbir şey hatırlamasam da sırasıyla çocukluğumda ve gençliğimde hissettiğim ve hissetmeye çok daha kuvvetli bir şekilde devam ettiğim o gelecek kaygısını hatırlıyorum. İşte o kaygı hala göğsümün içinde bir ağrı, beynimin tüm kıvrımlarında dolanan bir vesvese. Gençliğimde, ve çocukluğumda, bu kaygılara geçici çözümler buldum. Alanımı, yani bir türlü üstesinden gelemediğim matematiği, bıraktım ve yabancı dil okumaya başladım. İngilizcem iyiydi ve okumayı çok sevdiğim romanların dışında herhangi bir kitabın kapağını açmadan rahatlıkla üniversiteyi kazandım. Hayatımda yeni bir yol çizdiğimi, ileride pişman olmayı bir olasılık olarak görmeden bir seçim yaptığımı düşünüp kendimi rahatlatıyor, kendimi kati bir umursamazlık örtüsü ile güzelce sararak bir kaç yıl kazanıyordum. Tabii ki bu mutluluk yanılsaması da bir gün bitti, kendimi bir gece karanlık odamda geleceğim hakkında düşünürken buldum ve her şeyi, okulu bırakmak gibi, yeniden yaşadım. Bütün bunların sadece bana özel dertler olmadığını biliyorum. Şüphesiz ki genç, yaşlı, kadın, erkek demeden herkes gerek kafasındaki planlarda, gerek şu anki yaşamında, hatta ve hatta kurduğu düşlerde bile geleceğinden bir kesit görmek ister, bu isteğine ulaşamayınca da huzursuzlanır. Bu isteğin de en büyük nedeni, bence, etrafımızdaki dünyanın her gün değişmesi ve gelişmesidir. Bir gün doğru kabul edilen bir kavramın ertesi gün yanlışlanabilmesi, günlük ve iş hayatının sürekli bir değişim içinde bulunması gibi birçok neden insanların, daha doğrusu bizim, gelecekten korkmasına yol açar. Nasıl korkmayalım ki? Şu anda yaptığımız işin bize belirli bir kazanç getiriyor olması, hayatımızı belli bir standartta yaşamamızı sağlaması bunun hayatımızın sonuna kadar devam edeceğini asla gösteremez. Şu anda mutlu olduğumuz bir işin, bir uğraşın bize beş sene sonra da mutluluk verip veremeyeceğini bilemeyiz. Hayatımız bir ikilem. Değişen dünyayla beraber değişmek mi istiyoruz yoksa her şeyin ve herkesin, kendimiz de dahil, hep aynı kalması mı aslında istediğimiz? Ben bu soruya bir türlü yanıt bulamadım, ikiyüzlü bir şekilde yaşıyorum. Hem o eski, mutlu olduğum günleri özlüyorum hem de günümüz dünyasında yetersiz bulunmamak için geleceğe bakmak zorunda hissediyorum. Her geçen gün farklı birdünyaya uyanıyorum, geride kalmamak için, uyum sağlayabilmek için çok uğraşıyorum. Günden güne uzayıp güneşi engelleyen betondan binaların arasında kaybolmuş sokaklarda kırk yılı aşkın bir süre boyunca aynı tür işler yapan Mevlut gibi ben de bir ofise tıkılıp hayatımın değerli saatlerini, dakikalarını harcamak istemiyorum. Onun gibi kendime büyük gelen bir dünyada bir yabancı olmak istemiyorum fakat ne kadar uğraşırsam uğraşayım aynı Mevlut gibi yabancılaşıyorum bu dünyaya, bu düzene. O içindeki dünyayı şehrin gölgeleri içinde keşfetti ama ben halen nasıl mutlu olacağımı, mutluluğa ulaşmak için nereye bakacağımı bilmiyorum. Geleceğimin kafamda bir sis bulutu olarak şekillendiğini görmeye artık dayanamıyorum, hayatı yakalamak için koşmaktan da yoruldum. Her ne kadar bu isteğimin artık benim için imkansız olduğunu kavrayabilsem de gençliğimde yaptığım gibi gelecek hususunda hiçbir şeyi düşünmeden, bilmediğim bir şehrin sokaklarında uzun uzun yürümek istiyorum. Pamuk, Orhan. Kafamda Bir Tuhaflık. İstanbul: Yapı Kredi Yayınları, 2014. Baskı.