Ham Düşüncelerle Yazılan Şiir

Şiirin ne olduğunu düşündüm bugünlerde. Alışageldikten fazlasıdır şiir, orada hemfikirim pek çok kişiyle. Bu nedenle şiir demek, ölçüler, ahenkler, kalıplar olmamalıdır bence. Aynı zamanda, çok kolay anlaşılır da olmamalıdır, düzyazı gibi. Elime geçen bir şiir kitabını okudukça düşündüm bunları... Çünkü ilk okuyuşta neredeyse hiçbir şey anlayamadım şairin anlattıklarından. Eski şiirler gibi sınırları, kalıpları yoktu, ama düz yazı akıcılığı da yoktu. Tümceleri yarıda kesiliyor, alakasız kelimeler aynı öbekte yer alıyordu. Nitekim anladım; şiirler, şairin o an aklından geçen düşünceleri olduğu gibi yansıtıyordu. Bir düşünce kargaşası... Herkesin aklından bir an geçen düşünceler, kelimelere aktarılınca başkalarına anlamsız gelebilir. Çünkü düşüncelerimizin ham hali, yalnızca kendimizin anlayacağı bir dildedir; başkalarına anlatırken işleriz ve anlaşılır hale getiririz. Şair ise bahsettiğim hamlıkta, hatta saflıkta aktarmış duygularını satırlara. Sina Akyol ve İkindi Kitabı. Ne için bu adı seçmiş, bilmiyorum. Belki de gün içinde, hele ki öğleden sonra, ikindi vaktinde aklından geçenleri yazmıştır, kim bilir. Ama bildiğim, şiire yeni bir amacı da beraberinde getirdiğidir. Düşüncelerin olduğu gibi kelimelere dönüşmesi ile yazmıştır şiirlerini; kendini anlatmak için bir yöntem olarak kullanmıştır. "Saptım kendime! Hayırlar, nakışlar, kusurlar işledim." diyor mesela şair bir şiirinde (Akyol 49). Kendi iç hesaplaşmasını bu kelimelerle aklından geçiriyor. Kendisi olunca, özüne dönünce -kendisine sapmaktan kastının bu olduğunu sanıyorum- yaptığı iyiliklerin ve kötülüklerin aklından geçtiğini anlatıyor ama bu ham düşünceleri anlamak için şiirlerinin üzerinde tekrar tekrar düşünmek gerekiyor. Bir başka şiirinde "Kuma yazdım, kalıcı kuma. (Rüzgarın götürdüğü zerreye.)" dizeleriyle aslında kalıcı olduğunu sandığı yaptıklarının, belki de emeklerinin bir anda yok olabildiğini söylüyor (Akyol 45). İlk başta anlamsız kelimelerden oluşan kuru öbekler, zorlamalar gibi görünse de derin anlamlar barınıyor Sina Akyol'un şiirlerinde. İlk başta yanlış kitabı mı seçtim diye düşündüm, dürüst olmam gerekirse. Ama sonra iyi ki de bu kitap hakkında yazıyorum dedim. Şiirin yazılışına ve anlamına olan bakışımı değiştirdi İkindi Kitabı. Lise yıllarım boyunca edebiyat derslerinde nice şiir türlerini işledik; hepsi kendine bir amaç edinmişti. Kimisi sanat odaklı olup ağır ve zengin bir dille, kimisi de halkı eğitme amaçlı olup sade ve kolay anlaşılır bir dille yazılmışlardı. Ama bir şiirin yukarıda bahsettiğim amaçla yazılacağını hiç düşünmemiştim. Belki de bu ana kadar yanlış bir analiz yaptım; belki de Sina Akyol'un şiirlerini kaleme alırken ki amacı ve duygu-düşünceler bütünü bambaşkaydı. Bu da olabilir, ancak şiirlerinin bende uyandırdığı düşüncelerden sonra aklıma gelen en iyi açıklama buydu. Yoksa şu dizeleri daha iyi bir şekilde açıklayamazdım: "... Hiçlik, diyordum. Hiçlik- kadar zengin ve zerreyim." (Akyol 47). Hiçlik; hem sonsuzdur, hem de boştur. İyi mi, kötü mü kestiremedim ama şairin kendini tanımlama şekli bu. Bahsettiğim işlenmemiş düşüncelerin kelimelere ve dizelere aktarılmış şekli... İlk okuyuşta anlaşılmama ve gerçekte ne kadar derin olduğu... Uzun lafın kısası, Sina Akyol'un şiirleri bana aslında şiir okumayı ne kadar sevdiğimi ve özlediğimi hatırlattı. Okurken aslında uzun süredir okumadığım, eksikliğini hissettiğim boşluğun da şiir olduğunu fark ettim. Şiirlerini okurken dikkatimi çeken bir diğer gerçekse bir şiiri okumanın aslında sanıldığından uzun sürmesi; çünkü şiir, derinlerinde yatan anlamı üzerine düşündürüyor okurunu. Hele söz konusu Sina Akyol'un şiirleri olunca... İster tek dizeden oluşsun, ister on; her şiirinin altında gizli başka bir öykü vardı anlatılan. Ham düşüncelerden oluşan şiirleriyle Akyol, bana yeniden şiir okumayı hatırlattı.