MERHAMETSİZLİK

Hollywood'u ben her yeri estetik olan teknolojik bir kadına benzetiyorum. Adnan Oktar'ın kedicikleri gibi bir şey Hollywood benim için. Işık o kadar parlak, sahneler o kadar görkemli ve oyuncular o kadar klas ki, kesin bir bit yeniği var bu işte diye düşünmeden edemiyorum. Koca dudaklı, koca memeli, koca popolu, sarışın, kusursuz kediciklere baktığımda da hissettiğim şeyler buna benziyor. İnsanın içinde hiçbir istek uyandırmıyor, eğer biraz kusur olsaydı, Hollywood filmlerini de Adnan Oktar'ın kediciklerini de sevebilirdim. Fakat üzgünüm, bu kadar kusursuzluk ancak ve ancak sahtekarlıkla mümkün ve sanırım herkes her şeyin farkında. Nasıl ki, "hocam çok yakışıklısınız, size tapıyoruz," demekten vazgeçtikleri anda kapı dışarı edilecek kedicikler; bir aktrist de tılsımını yitirdiğinde kapı dışarı edilme tehlikesiyle karşılaşıyor fazla ışıltılı film dünyasında. Burada korkunç bir acımasızlık mı söz konusu yoksa şöhretin bedeli mi karar veremiyorum. Bir zamanlar gökyüzünde bir yıldızdın ve her merdivenin bir inişi var diye mi yorumlamalıyız yoksa sektörün insan harcama konusundaki merhametsizliğine mi hükmetmeliyiz? Bence her ikisi de. Bu yüzden insan bir işe bulaşmadan önce başına gelecekleri de hesap etmeli bu vefasız sektörde. Diğer taraftan vefa herkese lazım olacak bir şeydir, adalet gibi, bugün siz yaparsanız, yarın da size yapılır. Kendimize nasıl davranılmasını istiyorsak başkalarına da öyle davranmalıyız. İnternette denk geldiğim, evrim ile ilgili bir tespit var: en güçlüler değil, en kolay uyum sağlayanlar hayatta kalırlar diye. Herkesin herkesi sattığı, vefanın İstanbul'da bir semt adı olduğu sistemde, eğer siz de oyunu kurallarına göre oynamazsanız yaşayamıyorsunuz. Buradan hareketle kitaptaki en başarılı kişinin Katherine Kenton olduğunu düşünüyorum. Işığı sönmeye başlar başlamaz, kendisine bütün hayatını adayan Haize Coogan'ı güzelce satıyor Katherine Kenton. Burada bir mesaj var "bu işler böyle, sen ne bekliyordun diyor Haize?" diyor sanki Katherine. Bir köşeye atılma vakti gelmeden, kendisini başka bir adamın kollarına atarak paçayı kurtarmaya oynuyor. Gerisi bir kadının peşindeki iki erkeğin gülünç halleri... Hani hep derler ya, bir çocuğun hareketlerini anlamak için o çocuğun aile ortamına bakacaksınız diye. Bu insanları anlamak için de yaşadıkları ortama bakmak, olayı daha berrak bir noktaya oturtuyor. Eğer merhametsizliğin ve vefasızlığın kol gezdiği bir ortamda yaşıyorsak, biz de merhametsiz ve vefasız oluyoruz. Çünkü uyum sağlayamazsak, eleniriz. İçgüdüsel olarak biliyoruz bunu, hissediyoruz ve öyle olmaya doğru itiliyoruz. Tavırlarımız, hareketlerimiz her zaman isteklerimize göre şekillenmiyor, şartların emri altına giriyoruz ister istemeden ve insanlığımızı yitirmeye kadar ilerleyebiliyoruz maalesef. Hollywood'un ışıltısının, görkeminin ve kusursuzluğunun bedeli olduğunu düşünüyorum bu insanlıktan çıkma halinin. Sektörler insanlara şunu söylüyor: Sizin iyi olmanız, güzel olmanız, dürüst olmanız umurumuzda değil, işimize yarayın yeter, kullanışlılığınızı kaybettiğiniz anda sizi gözümüz görmeyecek ne de olsa! İşte ünlü olmanın bedeli, kusursuzluğun, fazla parlaklığın bedeli. Bu mesele bana babam ile bir aile dostumuza kulak misafiri olduğum şu konuyu anımsattı: Sigortacı olan aile dostumuz yanında çalışması için bir eleman aradığını söylemişti babama, tanıdık birileri varsa, görüşmek istediğini dile getirmişti. Babam da çok dürüst, çok naif birini tanıdığını söylemişti. Babama şu cevabı vermişti "aile dostumuz: saf, naif birisi ise onunla çalışamam, bana uyanık, yeri geldi mi yalan söylemesini becerebilecek birisi lazım." Babamın şaşkınlığı ve kahkahaları hala gözlerimin önündedir. En az babam kadar ben de şaşırmıştım. İşte hayat denilen şey bu, hadi yaşayın yaşayabiliyorsanız.