Sokaktaki Yaşantılar

Orwell'in işini bırakarak Londra da kötü koşullar altında ve bazen de evsizlerle yaşamasını konu edinen bir kitap. Anladığım kadarıyla insanları gerçekten anlamak için onlarla yaşayıp aynı hayatı deneyimlemeye çalışmış. Gün doğarken sadece uyumak için başını koyacak bir yastığı ve üstüne çekecek bir battaniyesi olsa dahi yüzünüze bir gülümsemenin gelip oturmasına sağlayacak bir kitap yazmış Orwell. Kokuşmuş otel mutfaklarında bulaşık yıkarken doğru düzgün uyuyamayacağını bile bile eve gitmenin hayalini kurmak, elde kalan son işe yarar kıyafeti de rehinciye satıp çaresizliği daha da hissetmek Orwell'in başına gelenlerden. Her gün yağlı ekmekle beslenmekten ağızda kalan kötü tat, odanın duvarında gezen tahta kuruları eşliğinde bir sonraki kirasını nasıl ödeyeceğinizi bilmediğiniz oda da uykuya dalmak aslında kitapta aklımda kalan birkaç şeyden sadece birkaçı. Berduş olduğunu bir türlü kabul edemeyen İnsanlar, yoksul bakımevleri arasında geçip giden ömürler, başı yerde dolaşan evi olmayan insanlar, gelecek yerde sigara bulabilmek için hep hakkında en ufak bir hayali veya ümidi olmadan yaşayan, daha doğrusu o gün de ayakta kalmayı başarabilen insanlarla dolu bir roman. Evsiz insanların yaşantısını ve psikolojisini merak edenler için gerçek bir kaynak. Benim ilgimi çeken bir çok nokta oldu kitapta ama en ilginçleri berduşlar sanırım. İyiliğe iyilikle karşılık veren insanlar değiller. Türkiye de pek karşılaşmadığımız bir şey bu sanırım. Bu insanlar onlara herhangi bir biçimde yardım eden insanla ra minnet duymuyorlar hatta sinirlenip nefret ediyorlar. Sanırım burada biraz kıskançlık devreye giriyor. ''Senin sahip oldukların benim olmalıydı veya eskiden bende senin gibiydim'' gibi bir düşüncede olabilirler bana göre. Tabi berduşların açısından bakınca haksızlar mı emin olamıyorum çünkü bana karşı sahte ve gereksiz biçimde şefkat gösteren biri olsa benimde hoşuma gitmez ve sinirlenirdim sanırım. Teşekkür beklemeden ve sahte gülümsemeler olmadan yapılan yardımlar daha gerçekçi gözüküyor. Bence iyi örnek ismini belirterek para bağışlamak, ismini açıkça belirten insanlarla buna en sokakta abartı biçimde berduşlara ilgi gösteren ve teşekkür bekleyerek iyilik yapan kişiler aynı yapıdaki insanlar. Aslında Bilkent'e ki ilk yılımda tam olarak berduş aşağı yukarı ona benzer bir yaşantısı olan biriyle tanışmıştım. Bilkent'e olmasa da kapsamlı burslu olarak girmişti derslere pek girmiyor onun yerine sokakta yatarak, otostop çekerek ülkeyi geziyordu parçalar halinde. Gerçekten değişik ve anlaşılmaz bir yaşantı bana göre. Hippileri sevmediğim gibi bu tarz bir şey de garip geliyor. Okulda yurdunda kalmak ve dersleriyle ilgilemek varken sokakta yatarak bir ülkeyi gezmeye çalışmak ne derece mantıklı ki. Yaşadığın yeri ve hatta farklı ülkeleri ama yapılış biçimi de dikkate alınmalı. Küçük bir gezmek bana göre çok önemli öğrenci bütçesiyle de yurtta kalarak veya ''work and travel'' gibi bir seçenekle de gezilebilir. Bu yaşantı biçimi daha sonrasında hazırlığı geçememesine okulu bırakmasına neden olmuştu. En son öğrendiğim bir yerde çalışıp hayatını idame ettirmeye çalışıyormuş. Aslında tam da kitapta bahsedildiği gibi gün içinde sadece 5 saat uyuyacağı evine(eğer varsa) gitmek için çabaladığı insanı tüketen bir 4- yaşantı. Sanırım ülkeden ülkeye değişmeyen tek şey sokakta iy i ve ya kötü bir sürü hikayesi olan bir sürü insan var kimisi belki orada olmayı hakketti belki bazısı da üzücü nedenlerden sokaklarda yaşamak zorunda kaldı ama her halükarda onlarda bizim gibi insanlar. Bana göre kibarca yardım etmekte ve hikayelerini din lemekte hiçbir sakınca yok belki tam tersine bu onlar içinde iyi olabilir. Ama bahsettiğim kişiler bizim ülkemizdeki gibi dilenciler değil tabiiki onlar daha çok sokaktan geçen insanları sömürmeye çalışıyorlar. Evsizler veya berduşlar her ne dersek diyelim parasızlığın dibine vurmuş kişiler.