PARDON BAYAN BİR BAKAR MISIN ?

Türkiye'deyiz. Şuan Orta Doğu'nun en medeni ülkesi... Öyle medeni ki kadınlar "beyleriyle" yürürken, bir adım geriden gelmek zorunda değil. Öyle medeni ki, kadınlar sevdiği kişiyle birlikte olma hakkına kısmen de olsa sahipler. Öyle medeni ki kadın sesi, hala bir kesici-delici alet statüsünde yer almıyor. Anne Carson' ın, Sesin Cinsiyeti kitabında bahsettiği gibi, tarih boyunca kadın sesi hep ayırt edici, pasifize edilmesi gereken, tahrik ve taciz edici unsur ve ürkütücü bir sembol olarak toplumsal hafızaya yerleşmiş durumda. Kadın sesi, Yunan Mitolojisi'ne kadar dayanan bir tarihle, hep kontrol altında tutulması gereken (kaba tabirle, sahibinin köpeğini gezdirirken, tasmaya ihtiyaç bile duymayacağı rahatlık seviyesindeki bir kontrolden bahsediyorum) bir keskinlik abidesi olarak görülmüştür. Öyle ki bu kısıtlamalar bütününün miladı olarak, Adem'in Yaratılışı ve Genesis'teki kadını, yaratılmış çıplaklığından dolayı suçlu bulma ve onu erkeğin hükmü altına verme olayını örnek verebiliriz. Böyle tarihiyle kök salmış çarpık bir olguya Carson, modern ve postmodern disiplinlerin harman edildiği bir tavırla yaklaşmış ve çarpıcı gerçekleri yüzümüze tokat atmadan vurmuş. Carson, Sesin Cinsiyeti kitabında seslerin belirleyiciliğine dem vururken, kadın sesinin medeniyet dışı ve hayvansı niteliklere sahip olduğu düşüncesinin varlığını eleştirmiş. Bu ''hayvansı" tanımının ne denli bir karşı saldırı olduğunu tahmin etmek güç değil. Eril sistemin varoluş felsefesinde bulunan, bastırılamamış hayvansı güdülerin yarattığı bir savunma mekanizması niteliğinde bir söylemdir bu. Bu asıl hayvansı tavrın, toplumun her kesiminde vuku bulduğunu gözlemleyebilmek hiç de zor değil. Meclisinden sokağına, mikrofon uzatılan teyzede bile bu kabullenişi görüyorum ve artık kusmak istiyorum. Kusma hissi her zaman mide bulantısından kaynaklanmaz aslında. İnsan ''uyandığında'' da kusar tıpkı Matrix filmindeki Neo'nun gerçek dünyaya döndüğünde refleksif olarak kusması gibi. İşe yaraması gereken bir meta olarak görüldüğü için kadının aile içi şiddete ve kabadayılığa maruz kalmasının, annenin diz kapağından bile tahrik olunabileceğini ileri süren erklerin desteklemesiyle toplumsal ve kültürel baskının, ''kadındır, yerini bilmeli'' ifadesinden güç alarak iş yerinde ayrımcılık ve gelir adaletsizliğinin son evrelerinin yaşandığı bu karanlık çağda bile, insanlarda kusma isteğini tetikleyecek bir uyanmanın yaşanmaması, bu coğrafyada Carson'ın çabalarını etkisiz kılıyor. Ne yazık ki artık bu ayrımcılığa örnek verirken, Bülent Arınç'ın pislik saçmasından daha özgün ve daha yeni örneklerimiz var. Ayrıca diğer toplumların, bu sahip olunan eksikliklerin yarattığı kompleks dolu yaklaşım konusunda, Türkiye'den geri kalır yanları yok maalesef. Mısır'da kadınlar, çeyiz ve başlık parasını geri iade etmediği sürece boşanamıyor, Suudi Arabistan'da kadınlar bisiklet dahi süremiyor, Bahreyn'de erkekler, hava yolu şirketlerine bir faks atarak eşlerinin uçaklara binmesini yasaklayabiliyorlar. Suudi Arabistan'da 2002 'de okulda çıkan bir yangında 15 kız çocuğu peçeleri yüzlerinde değilken dışarı çıkmaya çalışınca polis tarafından engellendiler ve yanarak can verdiler. Sadece Carson değil, birçok yazar, akademisen ve eleştirmen kitleleri omuzlarından tutup sarsmaya çalışıyor ancak hala karşı güç olarak elimizdeki, sadece yorum yapmayla yetinip hiçbir aksiyon almayan tatlı su aktivistlerinden başka bir şey değil. İki kadeh içince herkes Kant hakkında bilgi sahibi olmak ister, herkes Habermas'a katılabilecek ehillikte olmayı diler, herkes her şey hakkında yorum yapıp dünyayı kurtarmış olarak kalkar masadan. E biz bu masadayken insanlar açlıktan öldü, baskıya dayanamayıp intihar ettiler, onca çocuk gelin oldu, tecavüzcüler kahraman oldu? Elinde müdahale şansı varken, bana dokunmayan yılan başkanım olsun zihniyeti yıkılmaya mahkumdur ancak halihazırda ahlaki yönden yıkılmaya mahkum olan toplumlar bu tarz vandal zihniyetlerin kaçınılmaz esiridir. Sağlıklı sosyal altyapıları olmayan toplumlarda maalesef haksızlığa müdahale kültürü oluşmaz. Sokakta kahkaha atan kadına "herkesin önünde kahkaha atılmaz" diyebilme cesaretini gösteren gelişmemiş canlılar, nedense yine sokak ortasında boğazına bıçak dayanmış kadınları Halit Ziya Uşaklıgil'in unutulmaz eserini izler gibi izlerler. Asıl suç bende aslında. Bu yazıyı yazacağıma, etimle kemiğimle gidip direnmeliydim tüm sapık egemen zihniyetin dayatmaya çalıştığı deli saçmalarına karşı. Asıl suç bende, Facebook'ta baskıya, zulme, tecavüze hayır yazılı fotoğraflar paylaşacağıma, gidip Çilem'in yanında olmalıydım. Bende suç, bilgisayarımın başında oturup hayvan haklarını klavye delikanlısı olarak savunacağıma gidip, " gelin hayvan tecavüzcülerine bir şans daha verelim" diyen Özdağ'ın ensesine bir tokat atıp aklını başına getirmeliydim. Düşünceler yetersiz artık yaşamı desteklemeye. Sevgi eylem ister demişler. Ayağa kalkıp, eylem kararı almaya cesareti olmayan benim yüzümden oldu hepsi. Erteleyen, tembelliğinin esiri olan "erkek ben" sebep oldu kız çocuklarının tecavüzcüleriyle evlenmelerini dolaylı yoldan zorunlu kılan yasanın çıkmasına. Küçücük bir kızı, ahıra hapsedip tecavüz edenlerin, o davaya bakan ve "rızası vardı" hükmünü çıkaran hakimin, sandalyede otururken ayakları yere değdiği anda 70 yaşındaki hacı emmiye kızını satan çomarların değil, benim yargınlanmam lazım. Ufuk Özkardaşlar 21502212 Türkçe101-127