BUĞUNUN ARKASINDAKİ DÜNYA

Hava soğuk dışarıda... Dışarıda insanlar ısınmak için kat kat giyinmişler ve neden dışarda olduklarını bilmeden yürüyorlar. Dışarıda olmaları onların tek ortak yanları belki de, kader onlara da böyle bir yol çizmiş. Ben içerdeyim. Dışarısının soğuğu yalnızca bir düşünce oluyor burada. Soğuk, evet biliyorum, ama bilmek başka, yaşamak başka şey... Ben içerdeyim ve dışarıdakilerle aramda yalnızca bir cam var. Buğulu bir cam... Camdaki buğu onlarla benim aramda bir perde misali duruyor. Buğunun arkasından bakınca onlar değişiyor sanki. Ya da onlar aynı kalıyor da benim bakışım değişiyor belki. Bilmiyorum... Dışarda hava soğuk çünkü dışardakiler soğutmuş havayı. Kalplerindeki kuytu ve karanlık köşeler bütün ısıyı emmiş. Onlar kalplerini kararttıkça daha da soğuyor dışarısı. Bense buğunun arkasından anlamaya çalışıyorum onları. Buğu bir perde gibi dedim ya aramızda, yanlış anlamayın. Bu perde onları benden saklamıyor. Aksine bir sinema perdesi gibi onları daha iyi görmemi sağlıyor. Belki net olarak göremiyorum camın arkasını ama olan biteni anlatıyor bana buğu. Camdaki buğunun bir adı var: Cemal Gürlek. Bu buğu hiç yorulmadan anlatıyor dışarıdakilerin halini. Dur durak bilmiyor. Şu diyor mesela Hacı Emmi. İşçi çalıştırır yanında. Maaşlarını hiç tam vermez. Vicdanını rahatlatmak için de her seferinde bir bahane bulur kendince. İnsan ne kadar zalim olursa olsun vicdanından kaçamıyor işte diye düşünüyorum. Bu yönden bakınca her suçlu bir yandan da yalancıdır, diyorum. Kendilerine söylerler en büyük yalanlarını. Şu da, diyor buğu, Veli. Veli kendine yalan söyleyemeyenlerden. Kaçamamış vicdanından. İçeri girmeye çalışıyor, çünkü katlanamamış dışarısının soğuğuna. Dışardakiler engellemeye çalışıyorlar onu. Gitme, diyorlar, içeride bu kadar zengin olamayacaksın! İçeride yalnızca sefalet var, mazlumluk var. Hem burada kalırsan biz de sana yardımcı oluruz! Gitme, diyorlar. Ama Veli dayanamıyor dışarıdaki soğuğa. Her şeyini feda etmeye hazır, yeter ki kalbindeki bu soğuktan kurtarsınlar onu. Veli'yi anlayan bir kişi var yalnızca. Onu da gösteriyor bana buğu. İsmi yok bu gencin, uzun zaman önce unutmuş ismini. Meczup sizin anlayacağınız... Yalnızca tek kelime var iki dudağının arasında. "Keşke..." diyor, "Keşke..." Az konuşuyor belki ama birçok insandan daha fazlasını anlatıyor. Bu tek kelime onun bütün dertlerini anlatmasına yetiyor. Bütün pişmanlıklarını bu kelimeye sığdırmış. Dışarıdakiler onu duymak istemiyor artık. O konuştukça hatırlıyorlar ne yaptıklarını. O "Keşke..." dedikçe soğuyor dışarısı. Bu buğunun ardından bakınca, pişmanlıklar ve suçluluklar insanların yegane özellikleri gibi geliyor bana. Herkes kendi kendini suçlayacak bir şey buluyor. Mazlumlar neden daha dik duramadım diye suçluyorlar kendini, zalimler neden zulmettim diye. Soyanlar kendi kendilerine neden çaldım ki derken, soyulanlar neden koruyamadım ki kendimi, diyor. İçerdekilerle dışarıdakiler arasında tek bir fark var. Suçunu kabul edebilenler içeri giriyor, edemeyenler dışarıda kalıyor. Dışarısı daha rahat belki insanlar için. Orada sefalet yok. Kaybetmek uzun zaman önce silinmiş hafızalardan. Onlar için yalnızca kazanmak var, dürüstlükle veya hileyle. Uzun zamandır vicdanın sıcaklığından mahrum kalan insanlar, soğuğu kanıksamış artık. Onlar için buğunun sıcak tarafı yalnızca bir masal haline gelmiş. Bir parçalarının eksik olduğunu hepsi seziyor ama bu parçayı tamamlamak için daha fazla yalan söylüyorlar kendi kendilerine. Onlar yalan söyledikçe hava soğuyor, hava soğudukça onlar yalan söylüyorlar. Ben hiç konuşmadım dışardakilerle. Hiçbirinin yüzünü görmedim, oturup çay içmedim onlarla. Ama tanıyorum hepsini, ne yaptıklarını ve ne hissettiklerini biliyorum. Kendilerini nasıl avuttuklarını biliyorum. Camın arkasındaki tarafa gitmedim daha önce, gitmek bir yana görmedim bile. Buğu anlattı bana hepsini. O anlattı ben de dinledim. Ben içerdeyim, öyle hissediyorum en azından, onlar dışarıda. Dışarısı soğuk ama bu soğuk bana ulaşmıyor. Camda bir buğu var, beni bu soğuktan koruyor. Buğunun adı Cemal Gürlek... İnsanları anlatıyor bana ve camdan bakmak isteyen herkese; pişmanlıklarıyla, suçluluklarıyla ve yalanlarıyla... Not: Bu yazıdaki karakterler Cemal Gürlek'in "Buğulu Cam" adlı eserinden alınmıştır.