YAŞAM. KİMİN İÇİN?

"Sakin ol. Rahat görün. Kimse senin ne yaptığınla ilgilenmiyor. Diğer insanlar da seni ilgilendirmiyor. Ne diye kendini bu kadar strese sokuyorsun? Ne yapıyorsan kendin için yap. Bakımını, sporunu kendin için yap. Saçlarını sadece aynaya bakınca mutlu ve ferah hissetmek için kestir. Nasıl rahat hissediyorsan öyle giyin. Dar ya da bol; açık renkli ya da siyah... Sadece kendini eğlendirmek, tatmin etmek için yaşa hayatını. Bak, herkes öyle yapıyor. İnsanlar senin ne giydiğini umursamıyor. Ne yaptığını, nerelere gittiğini, kimlerle olduğunu hiç sorgulamıyorlar. İşleri güçleri yok da bütün gün seni mi düşünecekler? Herkes hayatını kendisi için yaşıyor. Sevdikleriyle, mutlu bir şekilde..." İnsanların kendileri hakkında ne düşündüğüne çok takılan ve hayatlarını başkaları için yaşamaya çalışan arkadaşlarıma genel olarak bunları söylüyorum. Onları rahatlatmak, az da olsa bu duygularından arındırmak için. Kendimi hep bu tarz öğütler veren, hayatını sadece kendisi için yaşayan, başkalarının düşüncesini takmadan istediğini yapan bir insan olarak tanımlardım. Ta ki, Mathea ile tanışana dek... Hem ölümden hem de yaşamdan korkan, kendine güvensiz birinin yarattığı bu farkındalık insanı şaşırtıyor. Dışarı çıkmaya, markete alışverişe gitmeye çekinen birisi Mathea... Belli mi olur? Birisi saati sorar, bir yerin tarifini ister o dışarı çıkınca ya da gazetesini almak için kapının önüne çıktığında komşusuyla denk gelip muhabbet etmek zorunda kalabilir. Bunları düşünmek lazım, her şey olabilir(!) Tüm bunlar insanlar arasındaki ilişkiyi sorgulatıyor bana. Ne oldu da Mathea bu hale geldi? Onu hayattan kim ya da kimler bu kadar soğuttu? Mathea nın ve arkadaşlarımın böyle hissetmesinin ya da düşünmesinin nedeni insanların birbirine olan davranışları bence. Geçmişte yaşanan bir olayda aşağılanması ya da bütün heyecanlarının kırılması sonrası insanlara karşı oluşan sevgisizlik ve güvensizlik hissi. Bende de olduğu gibi bu tarz şeyler genelde okul gibi toplu yerlerde yaşanıyor. Derste anlamadığı bir yeri sorma, toplum önünde konuşma gibi stres dolu anlarda bir kişinin ağzından çıkan en küçük laf bile her şeyi bitirebiliyor. Yaşadığım bu tarz bir olaydan dolayı yaklaşık on yıldır derslerde soru soramıyorum. Öğretmen beni görüp de soru sormasın diye kendimi saklıyorum. Rezil olma kaygısı yaptırıyor bunları bana. İnsanlar ne düşünür, ne der gibi saçma sapan düşünceler geçiyor aklımdan. Ben de biliyorum bunların ne kadar saçma olduğunu ama engellenmiyor işte. İşin kötü yanı, derste bunları yaptığımın ve sebebinin bu olduğunun farkında değildim. Mathea nın ilişkileri sayesinde bu sonuca ulaştım ve yine Mathea sayesinde insanlara "başkalarının düşüncelerini önemsemeyin, kendiniz için yaşayın" demeyi bırakıyorum. En azından ben böyle bir yaşam sürene kadar. Sadece kendim için yaşadığım, hiçbir şeyden çekinmediğim hayata yaklaşıyorum. Ne zaman ki, rezil olma duygusu, insanlar ne düşünür düşüncesi gelse aklıma, Mathea yı düşünüyorum. Onun yaşadıklarını getiriyorum aklıma. İnsanlardan, hayattan korkarak yaşamını işkence haline getirdiğini hatırlatıyorum kendime. Aynı zamanda aklıma Mathea nın Norveçli yazar Knut Hamsun dan yaptığı alıntı da geliyor "... yaşamın soluğunu almak gibisi yok..." (Sayfa 112). O soluğu sadece kendim için almaya başlıyorum. Onu hissetmeye çalışıyorum. Her hissedişimde yaşamın bana ait olduğunu, başkasını ilgilendirmediğini ve dünya üzerinde geçecek yetmiş belki de seksen yılın benim hayatım olduğunu kendime hatırlatıyorum. Bu düşünceleri en kısa zamanda benliğimin bir parçası yaparak, rahat bir yaşam sürmek istiyorum. Bu düzen bende oluştuktan sonra sevdiğim insanlara aktarabilirim. Sadece sözde kalmadan, gerçekten hissederek, hayatıma uygulayarak ve "yaşayarak"... İHSAN UMAY DURUR