ONUN GİBİ YAŞAMALI

"Geçmişe dayanmaz; kimseyle paylaşmaz da onu. An'ın içindedir. An'ın değil de, an'lar yumağı olarak capcanlı bir şimdiki zamanın ortasında. İri yapraklı giysisi de bir miyopluk aşılar çevresine. Bu yüzden belki de onun yanında çok eski ve çok ilerdeki günler görülmez olur. Kendisi de, zamanı, her evrede, her kişide şimdiki zaman olarak yaşamıştır." (15) Böyle anlatmış yazar; Nahit Hanım'ı, Orhan Veli'nin büyük aşkını. Onların aşkları zaten bir kitap olmuş bile o yüzden onu irdelemeyeceğim. İrdeleyeceğim şeyse alıntımın ta kendisi. Bu paragrafı her okuyuşumda aklıma başka anlamlar getirirken, içimi de farklı farklı duygular sarıyor. Yazarın tasvirinin can alıcı noktasında "an" kelimesi yer alıyor. An, şimdide var olan aynı zamanda anıları da oluşturan kavram. Anılar, anların peş pese gelmesi ve geride kalmasıyla var olmuş. Anıların geçmişte olduğunu biliyoruz ama yine de belli zaman sınırları içine kesin olarak sığdıramıyoruz. Zaten zamanın ölçüp değerlendirilmesi imkansız değil mi? Buna rağmen zamanın en belirgin noktası şu an, şimdi, nefesimi ciğerlerime doldurduğum bu saniye. Şu an diğerlerinden daha belliyse, diğer zamanların arasında en kesin olan oysa o zaman şu an en gerçek olandır. Geçmiş ister 10 yıl olsun ister 10 dakika, o artık geçmiştir. Gerçekliğinde yanılma payı daha yüksektir çünkü insan beyni çabuk unutur ama olanlar değiştirilemez veya tekrarlanamaz, ölmüştür bir nevi geçmiş. Geleceğin ise bitişi belirsiz, ulaşılması garantisiz, gerçekleşmemiştir. Gerçekleşmemiş bir şey, nasıl gerçek olabilir ki? Evet, bu nedenlerle gerçek olan andır. Zamana, yaşama dair bu düşünceler insanlarda bazı ideolojiler doğurmuş. Ülkemizde yaşlı kesimin en korkulu kabusuna dönüşmüş olan "anı yaşamak "felsefesi mesela. Genç kesim tarafından coşkuyla kucaklanan bu felsefe, popular kültürde rahatça gözlenebileceği gibi yeni hayat felsefesi olarak belirlenmiş. Genç kesim, çığlıklar ile haykırıp dövmelerini yaptırmışlar vücutlarına "Carpe Diem"in . Anı yaşamak olarak çevriliyor bu yeni hayat stili. Ülkemizde yaşça büyük kesim tarafından onay görmeyi geçelim hatta korku doğuruyor. Ama gençlerin aklını hemencecik çeliyor. Genel olarak toplumda var olan ekmek parası kaygısı ve el alem ne der endişesinden kaynaklanıyor yaşlılarda gözlenen bu korku. Gelecekte yokluğa düşme kaygısıyla hala yastık altına burma bilezikleri saklayan ninelerimiz paramızı şimdi harcamayıp, birikim yapmamız için bizi uyarıyor . Geçmişte yaptıklarımız yüzümüzü kızartır korkusu ile de "Anı yaşamayın." diyor toplum. Topluma bunu söyleten ve anı yaşamaktan korkutan insan figürlerinden biri de, apartman girişinde ses duyunca kafasını camdan aşağı uzatan üst kat komşu. Yaşlı nüfusun genelinde rastlanan bu duruma rağmen anı yaşamak, gençlik ateşi ile kor olan kömür gibi hızla etrafa ısı yayıyor. Herkesi alevine katıyor. Eğlen, pişmanlık duymadan yaşa, gül ve bunu şimdi yap diyen insanların sayısı artıyor. Bunu gençler diye genelliyorum dikkat ederseniz çünkü bu durumun nesil farkıyla ilgisi olduğunu düşünmüyorum. 40 yıl öncenin gençleri bugünün yaşlıları olan hippilerden bahsedersem eğer tam demek istediğimi anlatmış olurum. Hippiler müzik ve doğa ile anı yaşamışlar yaşlanana değin. Bu bize zamana bakış açımızın zamandaki konumumuza göre şekil aldığını gösteriyor. Ben şu an, anı yaşamak bakış açısındayım. Nahit Hanım'ın yaptığı gibi ben de şu anı geçmişten bağımsız olarak yaşıyor. Anılar yaratıyorum ve sonra bu anıları geride bırakıp irdelemeden yenilerini yaratmaya devam ediyorum. Geçmişe takılı kalmak istemiyorum ve gelecek tarafından kısıtlanmak da istemiyorum. O dakika bulunduğum konumun tamamen içinde olmak ve tüm bedenimde en küçük hücrem de dair her şeyi hissetmek istiyorum. Şimdi sahip olabileceğimin tamamına şimdi sahip olmak istiyorum. Ben bu anı istiyorum capcanlı bir şekilde tüm potansiyeliyle. Yorucu olsa da tatmin olmak istiyorum yaşadığımdan. Bunun da andan geçtiğini düşünüyorum. Hata yapmaktan korkmuyorum, enerji bile geri dönüştürülebilmiş olmuşken neden hatalarımın geri dönüşü olmasın ki? Ama bir noktada Nahit Hanım'dan ayrılıyorum. O, çevresindekilere de böyle hissettiriyor. Ben ise herkesin şimdisinin bir parçası olmaya çalışsam da onların bu konudaki tavrını değiştirmiyorum. Özgür olmaları gerektiğini düşünüyorum. İster geçmişten kopamasınlar, ister gelecek için kesin planlar yapsınlar, karışmıyorum. Fikirlerini değiştirmeye çalışmıyorum çünkü bu onların hayatı ve onların zamanları yani onların kararları. Gene de demeden edemeyeceğim. Bence Nahit Hanım gibi yaşamalıyız şimdiye sığmadan dolu dolu capcanlı.