VAR SANDIKLARIMIZ

Olmak ya da olmamak işte bütün mesele bu derken hepimiz unuttuk ne olduğumuzu. Tüm bu unutuluşta demokrasi sandığımızın aksine sesi çıkmayanlara daha da az söz hakkı verdi. Halbuki bize var olma şansımızı, buradayım deme özgüvenini verecek yegane araçtı demokrasi. İlk çağlardan bu yana tartışılan demokrasi bir yana acaba mümkün müydü hepimize eşitlik verecek bir sistem? Yoksa sırf kendi kendimizi kandıralım diye eşi benzeri olmayan bir icat mıydı? Eşi benzeri olmayan bir icat çünkü ilk uygulandığı günden günümüze hangi uygar devlete giderseniz gidin sizi tek başına karşılar demokrasi. Ondan sonra, onun üstüne su dökecek bir sistem geliştirilmedi ne yazık ki. Gelin buna bir birey boyutundan bir de toplum boyutundan bakalım. Birey ile ilgili gözden kaçırılmaması gereken hususların başında, bireyi sadece tek bir insan sanmamak geliyor. Geçmişi, aileyi ve çevreyi tüm bu kültür birikimini kendine özgü yoğurmasıdır bireyi farklı bir birey yapan. Aslında mesele tam da burada başlıyor. Farklı yapmak, farklı olmak gerçekten mümkün mü yaşadığımız bu yönetim sistemlerinde? Kültür birikimi bir yana, yaşadığımız çevre bir yana, kaçımız bunlardan sıyrılıp kendimizi bulabiliyoruz ki? Hadi bir şekilde bulduk diyelim sesimizi duyurmamıza imkan bulmak hiç de kolay değil bu "çok seslilikte". En üzücü kısım ise bu kültür ve çevrenin illa uyuşmak zorunda olduğu. Farklı çevrelerle, farklı kültürlerle tanışmak o kadar zor ki. Zaten ailelerden bireylere, kimse farklı bir toplulukta olmak istemiyor. Herkes kendi gibi olanlarla yiyip, onlarla kalkmak istiyor. Buna dışlanmayı göze almıyoruz mu dersiniz, doğru sandığımız yanlışlarla yüzleşmekten mi korkuyoruz dersiniz bilmem ama bir gerçek varsa çok azımızın buna teşebbüs ettiği. Emin olun bu o kadar değerli bir teşebbüs ki bunu deneyenlere sorsanız, belki de size hayatlarının en değerli dönemleri ya da dakikaları olarak bahsedeceklerdir sizlere. Çünkü insanı insan yapan tanık olmadığı, daha önce bilmedikleriyle karşılaşıp, özgün olmak için kendine şans tanımasıdır. Aksine biz bu şansı tanımak yerine hep belli okullara, belli kurumlara, hep bizim insanımız nerede diyorsak orada nefes almaya çalışıyoruz. Bunu yaparak tek elde ettiğimiz kendimizi bir açık hava hapishanesine kapatmaktan fazlası olmayacak hiçbir zaman. Bu bahsettiğimiz bireylerin bir araya gelmesiyle toplum oluşuyor. Yukarıdakileri göze aldığımızda hangi bireyden bahsediyoruz iki kez düşünmek gerek. Her biri kendini ifade eden, farklılıklarıyla ön planda olan bireyler mi yoksa ne kadar ortak noktası var ise onlardan başka tutunacak dalı olmayan bireylerden mi söz ediyoruz? Bu soru bir yana dursun, demokrasi bize farklı seslerin olduğu toplumu sağlamayacak mıydı? Bu değil miydi hepimizi inandırdıkları, hiyerarşinin olmadığı, alt üst diye bir ayrımın olmadığı dünya? Sonunda ne oldu derseniz, aynı seslerin çıktığı, herkesin birbirine katılmak zorunda olduğu bu olmadığında ise körü körüne birbirinden ayrılan kutuplaşan toplumlardan fazlası değiliz artık. Tüm bunlar nasıl oldu, en azından herkesin yerini bildiği kendini kandırmadığı toplumdan buraya gelişimizde en büyük etken gücü elde edenlerin bundan vazgeçmeme arzusu bizi buraya getirdi. Tüm bunlardan sonra acaba sorsalar ilk bu demokrasiyi icat edenlere, yaptıklarının sonunun buraya varacağını tahmin edebilirler miydi? Onların hayal ettiği her bireyin değil tek tek ses çıkardığı, yönetime katıldığı, yön verdiği bir demokrasiydi. Belki bunun mümkün olmayacağına erken karar verdik fakat insanların bir bir kaybolduğu sistemler yerine onları kazanmak için eskiler gibi düşünüp yeni sistemler üretmedik. Kim bilir belki de hepimizin işine geldi.