Ne İstediğini Bilemeli İnsan

İnsanın hayatta en değer verdiği şey kedisi olmalı sadece. Kendi mutluluğu, kendi istekleri, kendi tercihleri, kendi doğruları... Ama kendini anlamayı başaramazsa insan nasıl kendine değer verebilir? Ne düşündüğünü, ne hissettiğini anlayamıyorsa neden kendi olmak ister ki bir insan? Kalbimizin en derininden bize sunulan, kırıntılarının bile hayatı güzelleştirmeye yettiği, o tarifi imkansız mutlulukların temelinde yatan en saf duygu... Sevgi... Bir insan, bir kalp her şeyi sevebilir mi gerçekten? Her güzel şey o kalbin sevgisini hak eder mi? Belki de nasıl sevdiğini anlamak için duyguların karmaşıklığını incelemek gerekiyordur. Korkuyu iliklerine kadar hissederken hala yanında olmak istiyorsan ya da onda yok olmayı, onsuz olmaya tercih edebiliyorsan, seviyorsundur. Onunla olmanın verdiği acıyı kalbinin en derininde hissederken, o acıdan daha fazla istiyorsan onu, seviyorsundur. Hiç olmayacak bir anda çıkıyorsa karşına, hayatının akışını değiştirebiliyorsa birden, seviyorsundur... Hayat yollarınızı kesiştirse de onun yanında kendini dünyanın en değerli insanıymış gibi hissetsen de, sen o kördüğüm olmuş duyguların altından kalkamazsın. Öncesi neydi, ilerde ne olacak, biz olamazsak, ben kalamazsam, neden şimdi, o kim... Bir dolu cevabını veremeyeceğin soru sorarsın kendine. Tek başına sevmek yetmiyormuş zaten, güven, heves ve daha bir çok duygu karışıyormuş işin içine. Beynin sürekli kalbinle münakaşaya giriyormuş, mutluluk ve mantık geleceğin için birbirleriyle savaşmaya başlıyorlarmış. Çok geç fark ettim bu çatışmayı, çoktan kalbim galip gelmişti bile. Usul usul mantığımı ele geçiriyordu, tatlı sözler, bakışlar, değerli olduğunu hissetmek, değer verdiğini bilmek, birlikte mutlu olmak, birlikte üzülmek, bir başkası için çabalamak, ona zaman ayırmak... Bunların hepsi daha kendi duygularımı bile çözememişken sadece yoğun olarak hissetmeye başladığım şeylerdi, müdahale etmek için geç kalınmış bu çatışmanın yükü karar vermekle de bitmiyordu. Evet seviyordum, seviyorum, haykıra haykıra bağırabilirim "Seviyorum!". Sonra mantığımın çığlıklarıyla kendime geldim 'O kadar kolay değil...'. Gerçekten sevmek yetiyor muydu ya da sadece benim sevmem ne kadar yetiyordu bilebilir miydim ya da yazıyor muydu her hangi bir yerde, okusam bulur muydum? Kendi duyguları mı kaldıramayınca, en güzel cevabı bulabileceğim yere gitmeye karar verdim, ona... Ben kendimi çözmeye çalışmaktan yorulmuş, bitkin bir halde, her dibe vuruşumda çaldığım gibi çaldım kapısını, yine onda buldum kendimi. Hiçbir zaman gelme demedi, yine aynı şefkatle dinledi yine incinmemem için elinden geleni yaptı. Önce bu kadar karmaşanın içinde kendi sesini duyurmak için avazı çıktığı kadar bağıran kalbimi sakinleştirdi, sonra bütün uğraşlarıma rağmen çözemediğim o kördüğümü aldı eline, ağır ağır hiçbir tarafını zorlamadan nazik hareketlerle çözmeye çalıştı o düğümü. İlmek ilmek açılırken düğüm kendisi karma karışık oluyordu, elimden hiçbir şey gelmiyordu o kadar yorulmuştum ki kendimle uğraşırken, bir hamle daha yapacak gücüm kalmamıştı. Korkularını gördüm gözlerinde, kendi için korktuklarını, benim incinmemem için çabalamalarını, geri adım atmalarını, mutluluklarını, ama en zoru buzdan bir duvar örüşünü adım adım gördüm. Sevmediğini, sevgisini sakladığını, kendiyle inatlaşışını, belirsizlikler içinde boşluğa düşüşünü, hepsini izledim ben. Kendini bazı sorumluluklar altında ezişini, bir süreden sonra da yavaş yavaş soğumaktan korkmasını. Kafasında kocaman kayalar olarak gördüğü problemlerin, benim gözümde çakıl taşlarından farksız olduğunu gördüm. Kendimi toparlayıp elimi uzattığımda beni iyileştirirken çöken bedenini kaldırmama izin vermiyordu. Sebebini bile öğrenemezken beni istememesinin ve ona dokunamamak bile acı verirken yanında oturuyordum. Ne yapacağımı nereye gideceğimi bilmeden, sadece onun varlığını hissederek ayakta kalmaya çalışıyordum. Gitmek istediğimde bırakmıyordu elimi, kalmak istediğimde ne yapacağını bilmiyordu. Ne hissettiğini bilmiyor muydu gerçekten, birlikte yaşadıklarımız beni ona getiren şeyler aslında hiç olmamış mıydı yoksa o da benim gibi duygularının ağırlığı altında eziliyor muydu? Ne istediğini bilmeli insan hayatta. Başkalarını kırmadan, incitmeden, onların duygularını hiçe saymadan. Ya gel demeli, ya git. Mutlu olmak istemeli insan yanındakiyle, yanında olmak istediğiyle... Değilse ne anlamı kalıyor ki paylaşılan anların, mutlulukların, huzurun, hüznün... Ne istediğini bilmeli insan; koşup sarılmak mı istiyor, elinden tutup yürümek mi tüm sokaklarını bu şehrin, yoksa mayıs güneşinin altında yemyeşil kırlarda uzanmak mı birlikte? Duygularını okuyabilmeli insan hissedebilmeli kendi içini. Her zaman mümkün değildir elbette ama kalbine kulak vermeli en azından, göz göze geldiğinde kendi kalbinin onun kalbiyle birlikte atmaya başladığını duyabilmeli. Kendine güvenmeli insan, mutlu olmak için verdiği hiçbir kararın onu pişman etmeyeceğini bilmeli. Ve son olarak sevebilmeli insan kendinden kaçmadan, birlikte olmaktan korkmadan, tereddüt etmeden. Mutluluğu tüm hücrelerinde hissedebilecek kadar, her zorluğa göğüs gerebilecek kadar, sevdiği insanı hayata bağlı kalmak için bir sebep olarak görebilecek kadar sevebilmeli.