DOSTLUĞUN DEĞERİ

Hayattaki en önemli şeyler sağlık, sevgi, huzurdur. Kristin Hannah bu kitabında da sevginin, dostluğun öneminden çok güzel bir şekilde "Yaşlı bir dost en iyi aynadır."(Kristin Hannah 568) bahsetmektedir. gibi günümüzde birçok dostlukla ilgili kitap bulunmakta ama bu kitabı seçmemin en önemli nedeni duyguların çok güzel işlenmiş olması. Genellikle ben film izlerken ya da kitap okurken duygulanıp, ağlamam ama hayatımda ilk defa bir kitabın sonunda ağladım, sanki Kate ve Ateşböceği Yolu Tully'nin yaşadıklarını ben de yaşıyormuş gibi hissettim ve bence bu duyguları kitap okurken hissedebilmek o kitabın başarısını gösterir. Ben dostluğa, arkadaşlığa çok önem veririm ve bu yüzden kitapta olan olaylardan duygusal anlamda bu kadar etkilendiğimi düşünüyorum. Sanırım hiç kardeşim olmadığı için dost olduğum insanları kardeşim gibi görüyorum ve oldukça fazla değer veriyorum. Bu durumdan da memnunum açıkcası bir şikayetim yok çünkü güzel dostluklara sahip olduğum düşüncesindeyim ama fazla değer verildiğinde dostunla yaşadığın bir sıkıntının verdiği üzüntü, verdiğin değer gibi fazla oluyor. Bir insana çok değer verince, onu kaybetmek istemezsiniz çünkü bilirsiniz ki yokluğu sizi üzecektir, sizde boşluk bırakacaktır. Bunlardan dolayı bir sıkıntı yaşadığınızda üzüntünüz de bu denli büyük olur. Peki dostluk neden bu kadar önemlidir? Dost demek; kardeş demek, yoldaş demek, sırdaş demek, sırtını güvenerek yaslayabileceğin sağlam bir duvar demektir. Dostluğun verdiği bu güzel duygulardan dolayı bu hayatta herkesin istediği şeylerden biri güvenilir bir ya da birkaç dosta sahip olmaktır, çünkü hayat tek başına zor ve çekilmezdir. Kimi zaman insanın kardeşi dostu olur, kimi zaman benim gibi dostu kardeşi olur insanın. Hayat dostlarla birlikte güzeldir. Birlikte eğlenir, güler ya da birlikte ağlarsınız. Bazen de maalesef tartışır ve birbirinizi üzersiniz. İşte bu zamanlarda ne olursa olsun dostluğun kıymetini bilmek ve onu kaybetmemek önemlidir yoksa kaybedilmemesi gereken bir dostluğu kaybetmiş olmanın verdiği pişmanlık hiçbir zaman geçmez. Bazı durumlarda da dostunun kim olduğunu anlarsın. İşte bu gerçekle yüzleşmek oldukça yaralayıcıdır. Bir insanın bizim gerçek dostumuz olup olmadığını nasıl anlarız? Bence bu oldukça kolay. Halk arasında bir söz vardır: "Dost iyi günde değil kötü günde belli olur."diye. Ben tam tersini düşünüyorum asıl iyi gününde senin mutluluğunla mutlu olabiliyorsa biri, işte o gerçek dosttur. Gerçek dostun olmayan biri kötü gününde yanında olabilir çünkü eğer sana kıskançlık gibi hoş olmayan duyguları varsa sen üzgün olduğunda senin üzüntünle mutlu olur ve yanında olarak, destek oluyormuş gibi davranır. Böyle bir durumda da sen o kişiyi dostun zannedersin halbuki o esnada senin üzüntünle mutlu oluyodur. Ne zaman sen mutlu olursun, o kişinin içindeki kıskançlık ortaya çıkar ya yanında olmaz mutluluğunu paylaşmaz ya da mutluluğunu bozmaya çalışır. Böyle bir durumda da gerçek dostun olup olmadığını anlarsın. Kısacası mutlu olduğunuzda kim sizin yanınızda ve sizinle mutluluğunuzu paylaşıyor bakın, işte onlar gerçek dostunuzdur. Benim de geçmişte çok sevdiğim, değer verdiğim bir arkadaşım vardı, daha doğrusu ben onu dostum diye biliyordum. Yıllarca hiç gerçek yüzünü göstermedi ama ne zaman onun hayatında bazı şeyler kötü gitmeye başladı ve bunlar olurken benim hayatımda birçok şey iyiye gitmeye başladı, işte o zaman gerçek yüzünü gösterdi. Mutlu olduğum anlarda ya yanımda yoktu ya da kendi sorunlarıyla benim mutluluğumu bozmaya çalışıyordu. Ben de ısrarla anlamak istemiyordum. Bu durum o kadar aşikardı ki diğer arkadaşlarım artık beni uyarıyordu. Bu kişi senin gerçek dostun değil görmüyor musun diye ve ben inanmak istemediğim için onların dediklerine kulak asmıyordum. Tabii bir de o dönem zor günler geçirdiği için onun yanında olmaya çalışıp, yaptığı davranışları yaşadığı zorluklara yoruyordum ama ben alttan aldıkça durum gitgide kötüye gitti. Artık ben mutsuz olmaya başladım ve ondan uzaklaştım Güven duygum zaten kaybolmuştu, bu yüzden de herhangi bir konuda paylaşımımız yoktu ve o da bunları farketti sonunda. Maalesef olgun iki insan gibi dostluğumuzu bitiremedik, hiç istemediğim bir şekilde kavga ederek bitti ve de kendimi ona güvenmediğim için suçlanmış bir konumda buldum. İlk başlarda mutsuzdum ama şu an gayet mutluyum ve memnunum çünkü kendimi rahatlamış hissediyorum. Tabii ki keşke böyle olmasaydı diyorum ama sonuçta insanların yerine biz düşünemeyiz ve onları değiştiremeyiz. İşte dostluğa bu kadar önem verdiğim için bu kitap beni bu kadar derinden etkiledi. Ne mutlu ki Kate ve Tully en sonunda gerçek dost olduklarını anladılar ve bize dostluğun, sevginin güzelliğini gösterdiler.