SİZİ BİRİYLE TANIŞTIRACAĞIM AMA BAŞLIKLARA TAKILMAYIN LÜTFEN

Hayata hepimiz eşit bir şekilde ve aynı noktada başlıyoruz desem yalan olur. Hayata başladığınız noktadan çok farklı noktalara gelebilmek mümkün müdür? Mümkün diyebiliriz bence. Bu duruma verilebilecek milyonlarca başarısızlık ve başarı öyküsü vardır sanırım, belki sizin de aklınıza geliyordur şu an farklı farklı hayat öyküleri. Belki bir tanesi de sizin öykünüzdür. Başladığınız noktadan çok farklı yerlere ilerleyebilirsiniz, olur, olmaz değil yani. Mümkün bence. Ancak hayatınızda kaçınamayacağınız bazı bağlayıcı durumlar olabiliyor, bilinçaltı hep çalışıyor anlayacağınız, özünüze döndürecek binlerce kelime fısıldayabiliyor kulağınıza. Siz gidip Dostoyevski okursunuz ama cenazenizde babaanneniz konuşur. Bir yerlere ilerlersiniz, bulunduğunuz nokta değişir ama bazı şeyler hiç sizin yaşadıklarınızdan etkilenmez. Dostoyevski, babaanne, cenaze derken biraz fazla samimi bir muhabbete girmiş olabiliriz. Neler neler okudum, bu sayfalara gelmeden önce, ne mühendislik kitapları parçaladım ama bakın yine özüme dönüp babaanneli cümleler kuruyorum. Kadın bir şekilde garip hayat tecrübesi kokan cümleleriyle burada da aklıma girmeyi başarıyor. Newton yasalarından babaanneme ulaşan bir çemberde yaşıyorum. Yarın bir gün milyar dolarlar falan kazanacağım, başarı konuşmamda tam efsanevi duracak alıntılar yapacakken, babaannem kulağıma bir şeyler fısıldayacak diye korkuyorum. Babaannesi fısıldayan tek genç adam da ben değilim, teşekkürler. Hakim Türkmen'in Beyinsiz Adam Yazıklar Olsun romanında karşınıza çıkabilecek bir adamdan farkım olduğunu da söyleyemeyeceğim. Keşke kendisi beyinsiz falan diyerek konuşmasaymış, o kadar çok babaannemden bahsettim ki, adama benzemiyorum desem yalan olur. Bir an beni tanıyor da, onun için mi böyle yazıyor diye de düşünmedim değil. Sanıyorum bazı sözcüklerden dolayı, biraz alınganlık yapıp konudan saptım. Hemen toparlayayım sizin için. Türkmen'in ilginç, yakışıklı, muhteşem, tıpkı benim gibi olan canım karakterinin de başına geldiği gibi, hayatta yönelimlerinizi nereye ilerletirseniz iletin, bir gün aklınıza babaannenizin söylediği sözcükler geliyor. Babaannemi yermek değil derdim, yanlış olmasın, delikanlı kadın vesselam. Gelmek istediğim nokta şudur ki, bir yerlerde, kültürünüze, memleketinize, çocukluğunuza, ailenize, çok önemli bulmadığınız bin türlü anınıza ait taşıdıklarınız var kafanızda. Kendi seçim ve yönelimleriniz ne kadar içinizde yer ediniyorsa da, bu süreçte diğer her şey, babaanneler de dahil olmak üzere yerini korumaya devam etmeyi tercih ediyor. Tıpkı hayatında babaanneyle büyüdüğü dönemler olan ben ve Türkmen'in yakışıklı, biricik karakteri gibi. Türkmen, karakterine babaannesinden çok uzak bir hayat çizdirdi ama çocukluk anıları da, babaannesi de onu asla yalnız bırakmadı. Kendime ne kadar benzettiğimi keşke kitabın ismini söylemeden önce belirtmeseydim diye düşünmeden edemiyorum. Beyinsiz Adam Yazıklar Olsun diye bir şeyler anlatmayı deniyor herkeslere. Ancak beni biliyorsunuz, ben babaanne olaylarına takmış durumdayım. Ne diyordum, hayata her bir insanoğlu birbirinden çok farklı noktalardan başlıyor. Daha iyiye, daha kötüye götürme kısmı da, sizin kaderinizle ne kadar anlaşabildiğinize bağlı olarak gelişen bir durum diyebilirim. Kadercilikten söylemiyorum bunları, birtakım olayların önüne geçemediğimizi siz de biliyorsunuz işte. Hayatınızı oluşturan her şey, bilinçaltınız sadece sizin bireysel seçimlerinizden ibaret de değil. Hayatınıza verdiğiniz yönün, değişikliklerin dışında başlangıç noktanızın size kattıkları ve sizden çaldıkları var. Başladığınız noktanın bilinçaltınıza efsanevi ve geçiştirilemeyecek katkıları olabiliyor. Babaannem umarım okumuyordur yazdıklarımı, eğer okursa diyecekleri tahminen önümüzdeki yüzyıl boyunca aklımdan çıkmayacak. Türkmen'e de romanının başlığı yüzünden biraz alınmadım değil ama neyse yazarımızın da canı sağ olsun, en azından kendime benzeyen düz bir adamla tanışmış oldum.