Sesimi Duyan Var Mı?

'' Allah'ım bir şey olsun artık hayatımda, bir mucize olsun.'' Bugünlerde ne yaptığımı, ne istediğimi sorguluyorum. Büyümek dedikleri böyle bir şey mi? Kararsızlık mı, boşlukta hissetmek mi, aniden gelen hissizlik ya da aşırı duygusallık mı? Düşünüyorum sadece. Hatta o kadar düşünüyorum ki kendi düşüncelerimde boğuluyorum. Eskiden en çok geleceği düşünürdüm; ne olmak istiyorum, ideallerim neler vs. En çok da büyüyünce şunları yapacağım diye onlarca hayal kurardım, hayal üstüne de plan... Fakat hayat tam tersiymiş. En ummadığımız anda en ummadığımız şekilde kişiler, olaylar çıkarıyor; yeni yollar açıyormuş bize. Çünkü fark ettim ki neyi ne kadar çok istediysek o kadar farklı şekilde çıkıyormuş karşımıza. Tam istediğim şey olmadığında yıkıldım derken daha güzeli belki haftalar, aylar sonra çıktı ya da olmayan şey daha kötüsü çıkarak beni daha çok üzdü beklentilerim suya düştü. Ama hayatı nasıl kontrol edebilirim henüz gerçekten bu yaşta bilmiyorum ve şu an öyle bir haldeyim ki dağınık gibiyim, adeta boşlukta gibi... Üniversiteye çok büyük hayaller ile içim kıpır kıpır başladım. Yeni hayatlar, yeni arkadaşlıklar, devam edecek sıkı dostluklar... Ama diye devam etmeyeceğim çünkü her şeye en başından şu şekilde başlamak istiyorum. Okula hayatımda çok değer verdiğim bir insanla birlikte tercih yaparak girdik. En kötü anımda yanıma koşan, en sevinçli zamanlarımda da ilk onunla paylaştığım özel bir insanla... Fakat bazen öyle olması gerekiyordur ya işler benim beklemediğim şekilde gitti ve en çok üzüldüğüm de çok değer verdiğim bir insanı kaybetmiş oldum. Daha sonra ne yazık ki ortama, çevreye, arkadaşlıklara, okula, derslere daha çok yeni olmamdan alışamadım ve onun yokluğu çok daha kendini gösterdi. Sanırım bu kayıp benim bazı şeyleri çok daha fazla sorgulamama ve düşünmeme neden oldu. Eskiden hayat dolu, capcanlı, kolay kolay üzülmeyen her zaman mutlu olabilen hatta etrafa enerji saçan bir insanmışım. Beni üzebilecek bir olaya rağmen kendimi hep bir şekilde toparlamayı biliyordum. Bu eğlenceli halim de çevremde çokça insanın olmasına yol açtı tabii. İyi kötü bir sürü insan. O sıralarda belki de büyüyor olmamın etkisiyle bazı şeyleri daha çok sorgulamaya başladığımdan her şeyin çok sıradan, aynı monotonlukta gittiğini fark ettim. Son dört-beş yılım hep aynı kişiler aynı yüzler aynı olaylar, aile okul arkadaşlıklar üçgeninde aynı şekilde dönüyordu. Hayal ettiklerim, yapmak istediklerim umduğum gibi gitmiyordu ve tam o zamanlarda bir destek aradığımda karşıma hiç bu şekilde beklemediğim bir mucize çıktı. Çok güzel bir insan... Her düştüğümde destek oldu, kaldırdı ve en çok ihtiyacım olan şeyi önemsenmeyi verdi. Değer kelimesinin ne demek olduğunu da zaten ondan sonra anladım. Çünkü o gittikten sonra ve gerçekten o değeri görüp gerçek sevgiyi öğrendikten sonra aslında insanların nasıl bana değer vermediğini gördüm. Çoğu kişi çoğu olay anlamsız, samimiyetsiz gelmeye başladı. Şu an düşünüyorum da eğlenip mutluluk olarak gördüğüm şeyler anlamsız, uğraştığım, üzüldüğüm şeyler de gereksizmiş. Evet, belki şu an onun yokluğunu hissediyorum, hala üzülüyorum ama gittiği için de kesinlikle kızgın değilim. Çünkü kesinlikle fark etmem gereken şeyleri fark ettirdiği ve beni olgunlaştırmaya başladığını düşündüğüm için ona teşekkür ediyorum. Belki kafam karışık, git geldeyim, bazen çok mutlu bazen çok hüzünlüyüm evet ama şu an bulunduğum süreç benim için ne kadar zor olursa olsun bu da çözmem ve kendi başıma halletmem gereken bir zorluk. Ne olursa olsun en sonunda bana yine en yakın olabilecek, beni en çok anlayabilecek ve kurtarabilecek yine kendimim. Bu yüzden hayatta sürekli seni düştüğünde kaldırabilecek bir insan arayışının gereksiz olduğunu anladım. Ne kadar dağılırsam dağılayım yine de üstesinden gelebilmek için yine ben varım. Şu an hayatımın en zorlayıcı dönemi olmayadabilir. Önüme ne zorlukların çıkacağını bilmiyorum ve şu an üzüldüğüm şeylere yeri geldiğinde üzülmemin ne kadar gereksiz olduğunu anlayacağım. Ne yazık ki bazı üzüntüleri yaşamadan, düşüp kalkmadan, en yıkıldığımızı düşündüğümüz zamanları yaşamadan olgunlaşamıyoruz. İşte bu yüzden belki çok klasik gelecek fakat şu aralar en çok bulunduğum duruma, yaşadığım hayata, sahip olduklarıma şükrediyorum. Yanımdan eksik olmayan herkese, bana en çok değer veren her zaman destek olan aileme, sağlığıma ve kendime şükrediyorum...