ÖLÜ SAKAR

Beni de yakın! Tuvalete falan atmayın ama sakın! Direkt denize dökün, çok zor değil. Hem ölmüşüm, son bir dileğim var gerçekleştirilecek, bir zahmet yapıverin. Beni yakın! Yedi ölümcül günahtan bağımsız düşünün tüm hatalarımı. Kendimi kaybettiğim her anı kendinizden bir parçayla özdeşleştirin. Özdeşleştirin ki çok da hatalı gözükmeyeyim o kibirden kapanmış koca gözlerinize. Beni gömün! Bir ağacın altına olmasın, hiç sevemedim gölgeleri. On iki tane hikayem yok gelecek nesillere kalacak. O yüzden beni yazın. Beni yazın! Kafamdaki seslerle konuşmaktan vaktim olmadı hiç. Kendimi kaybetmediğim her gün bir sonraki günün kaybını hesapladım ben. Kaybettiklerimi listeleyin... Buralardan gidenleri hiç özlemedim, ta ki bugüne kadar. Ta ki ölümün ne kadar gerçek olduğunu ilk elden görene kadar... Mustafa Ziyalan benden büyük adamdır büyük ihtimalle. Alçakgönüllüyse olduğundan da büyüktür. Nasıl anladığımı sormayın, yazdıkları gibi konuşuyorsa yeter. Seçemediğim her gün gecesini bana elimi tutup kendi elimin ucuyla göstermezse başkası için söylemem bunu. Sahipsiz defterler okuyamadım ben. O yüzden kenetlenmiş olsun kollarım siz gömerken. Evet, hala orada kafam! Yazamadıklarım oldu çok. Okuyamadıklarım acıttı canımı... Çuvallama Ustası onlardan biri değil artık! Okudum, acımıyorum artık kendime en azından bu kitap özelinde. Kendimi bu kısacık yazıda bile karmaşıklaştırdığımı gördünüz kendiniz, o yüzden kızmayın anlayamadığınızda. Sadece sorun kendinize neler sizi bu hale getirirdi diye... Sorun ki o kadar da anormal gözükmesin yanlış ölümlerden kopuşlarım. Şiirlerimden uzaklaştırın beni, sakın yanıma gömmeyin. Mustafa Ziyalan ne dediyse bir fazlası! Kafamı eğin sığamadığım yataklar için. Beni yakın, küllerimi gömün en olmadı. Ne diyorsam yapın! Maymun iştahımdan size ne! Son bir dileği var bu zavallı ademoğlunun. Ne olur sanki yapsanız? Hem Ziyalan kadar günahkar da değilim ben. On ikiden fazla öykü yazdım ben! Belki kabullenemezdim çuvallamakta ne kadar usta olduğumu ama benim de dürüst olduğum yazılarım oldu. Bu yazı bile kanıt! Ne vereyim daha elinize son dileklerimi gerçekleştirmeniz için? Şimdi vücudum kendine cephe alacak. Ölüm için dua ettiğime inanmazsınız, inanın gerçek. Kim olarak geri gönderirlerse kabulüm. Kim olarak gönderirlerse göndersinler gerçekleştirin son dileklerimi... Beni öldürmeyin. Ölmeme izin de vermeyin. Gömmeyin, yakmayın. Kırmayın kalbimi. Mümkünse hiçbir yerimi tabii de kalbimi hiç kırmayın. Daha sonra hiç göremeyeceğim böcekler gibi fotoğrafını çekeceğim tüm hayatımın izin verirseniz. Yorumlar yazacağım altlarına ağzımla. Güneş evimizi yutmaya gelirse dev ağzıyla ateşe dönüştürmek için, bir tek ben koruyacağım sizi. O yüzden gerçekleştirin son dileklerimi. Gerçekleştirin ki yüzünüz olsun sizi kurtardığımda minnetinizi göstermeye. Altına işemiş çocuklar gibi köşesinden bakmayın dünyanın. Siz bilirsiniz tabii! Gömün beni yine de. Sizin için söylüyorum, gerçekten... Çuvallamakta gerçekten iyiyim. Ustası sayılmam yine de. Tüm günahlarım büyük maalesef, olsun! Sizi affettim sırf beni affedin diye. Ne yapayım ben de insanım. Tabii ki karşılıklı her yaptığım... Kelebeği kavanoza koyup ömründen eksilen saniyeleri sayardım ben. Bırakıp tekrar yakalamaya çalışırdım ki değerini bilsin hayatının. Şimdi beni tüm hatalarımla aynı torbaya koydu o inanmadığım büyük güçler. Ölmek zorundayım dileklerim yaşasın diye. Son dileklerimi gerçekleştirin. Hem gömün, hem yakın beni. Mustafa Ziyalan'ınki gibi hafif olmasın hiçbir şey. Ben onun kadar güçlü olamadım hiç. Korkuyorum gidince bulacağımdan... Sarhoşken çözemediklerimi ayıkken çözecektim. Öyle olmuyormuş. Gözlerimi açtığımda görecektim. O da olmadı. Şimdi vazgeçmek üzereyim ve son dileklerimi gerçekleştirecek bir insan bile yok arkamda. Beni bir ağacın altına, denizi de görsün, bırakın. Yeni çuvallama ustası benim. Sadece ölü olacağım bir süre...