KANLA KARIŞIK IHLAMUR

Tüm ışıkları kapattım. Çiçek kokulu mumlarımı yaktım. Ihlamur demledim. Evimdeyim, yalnız ama huzurluyum halbuki kedim bile yok. Fonda Buika çalıyor ve mumlarımdan yayılan ışık "kan"ı aydınlatıyor bu gece. Ahmet Erhan okumaya başlıyorum mumlarımdan yayılan cılız ışıkla, "kan" tutuyor sonra beni, kalakalıyorum öylece. Elimi kolumu tutuyor da, sayfalar dönmez oluyor, dakikalar geçmez... Kitap bir deniz oluyor da, kan onu besliyor . Ahmet Erhan'ın "Kan" şiirinin her bir dizesi büyük dalgalara dönüşüp beynimin, kalbimin duvarlarını dövmeye başlıyor. Sağ kurtulur muyum? Çok su yutar mıyım? Meçhul. "Ölüm günleridir şimdi, ölüme doğar çocuklar. Nereye yürüsek duvar, nereye yürüsek duvar, nereye baksak çöl."(56) Gözlerimin önüne çok sevdiğim, bir daha göremeyeceğim küçük öğrencilerim geliyor bu dizeyle. Nereye yürümeye çalışsak önümüze çıkan duvarlar zorluyor sinirlerimi, aşamıyorum, aşamıyoruz. Tırnaklarımız kanıyor. Aşamayacağımızı bildikleri halde, öyle bir hırsa sahip ki bazı insanlar, durmadan örüyorlar, yükseltiyorlar duvarları; çocuklar ölüme doğuyor, insanlar durmadan ölüm doğuruyor çocukların önlerine. Her çocuk doğduğu gün ölüme bir adım daha yaklaşıyor. Herbiri bunu idrak ettiklerinden midir bilinmez ağlayarak selamlıyor dünyayı. Ne fena, ne kötü. Düşünüyorum da kötülüğün tanımı yıllar geçtikçe genişliyor zihnimde. Her seferinde yok diyorum, ucu bucağı vardır illa ki, bir yerde son bulur, sonunu bulamıyorum. Her seferinde diyorum, orasından burasından tutup onu, katlayıp kenara koyacak bir insan illa ki bulunur, bulamıyorum. "Ağlar hep ağlar bir mor, bulamayarak bir türlü çiçeğini."(56) Hayır, bulamıyorum. Pekala diyorum, öyleyse sevgiye tutunalım bizler de, düşünmeyelim kötüyü, çağırmayalım. Sonra iyimser olma çabamın gülünçlüğünün farkına varıyorum. Sevginin tutunulacak, ele avuca gelecek yanlarının yıllar vasıtasıyla törpülendiğine inanıyorum çünkü. Evet sevgi belki yok olmuyor ama onun uzun yıllar geçtikçe form değiştirdiğini, modern zaman aşklarının, modern zaman sevgilerinin kalp - dil rotasındaki yönlerini şaşırdıklarını düşünüyorum. Ama doğru, ama yanlış, kalpte usul usul ya da aniden dirilip filizlenen, sonra utana sıkıla dile doğru yol alan sevgilerin çoğunun, günümüzde form değiştirip ilk kez ve sadece dili mesken tuttuklarına inanıyorum. Çünkü "sevda epeydir sevgiyi söylemektir sanılıyor, satranç tahtalarının üstünde sevişiliyor, güldürerek geometriyi".(56) Acı acı gülüyorum. Bu kez bir yerlere kaçalım, sığınalım, "kötü" unutsun suretlerimizi diyorum. Güvenli alanımıza atalım kendimizi, içimize dönelim, önce orayı güzelleştirelim diyorum. Aşamayacağımız duvarlara tırmanmaya çalışmak yerine günlerce yol gidelim ama nihayetinde duvarın sonunu bulup etrafından dönebilelim istiyorum. Battaniyelerimize sarılıp olanları bir filmmişçesine izleyelim ama filmin sonunda battaniyelerimizin altından çıkıp, sonuna müdahale etme cesaretinde bulunabilelim, kendi filmlerimizin sonunu kendimiz yazalım istiyorum. Nedendir bilinmez, olmuyor. "Battaniyeyi kaldırma üzerinden, buralar böyle işte, soğuk ve kirli. Tütün kokusuna bulanmış bir oda, kömür karasına teşne bir gökyüzü."(57) Bense onu kaldırmaya yelteniyorum. Üşüyorum. Bu defa da dönüp zor günler için mutlu anılarımdan arttırıp biriktirdiğim umutlarımı koyuyorum üst üste. Beni dalgaların üstüne taşımaya yetecek mi boyları görmek istiyorum. Dille değil, gönülle sevdiklerim düşüyor böylece aklıma, söyleyemeyişlerim düşüyor. Kalbim genişliyor, ölüm de hayat da iyisiyle kötüsüyle anlamsızlaşıyor artık lügatımda. Sevgisi kalbimde filizlenenler benimle ya da bensiz fark etmeksizin gülebilsinler, mutluluğu derinden hissedebilsinler, kendimi ıssız bir ormana bırakıp döneyim diyorum. Ihlamurumdan ve mumlarımdan yayılan çiçek kokuları da artık kan kokusuna karışmaya başlıyor. Cenazedeymişim hissine kapılıyorum. Sahi Ahmet Erhan da kansere mağlup olmuştu, çok acı. Kitabı kapatıyorum. Dalgalarla mücadelem zorlaşıyor. Kanla beslenen deniz beni de yutmaya başlıyor. Burada Gömülüdür o diyor kapağı bana usulca, sözünü kanla kesiyorum. Uyuyorum.