Kendini Kaybetmek

İnsanoğlu, diğer canlı türlerinden ayrı olsa da çok ilginç bir varlıktır. Hem var eder hem de yıkar... İnsanoğlunun iyi özellikleri dünyayı yaşanabilir kılar. Küçük yaşlardan itibaren insana iyilik, dürüstlük, hoşgörü, saygı, sevgi öğretilir. Ama nedense iyi insan sayısı dünyada çok azdır. Çünkü dünya ile yüzleşemeyip kötülüğü seçerler. İnsanlar "iyi" olduklarında çevrelerindeki huzuru da arttırırlar. Bu huzur ile birçok güzel şey yaşanır. Herkes içindeki insani değerleri öldürmeden önce bir kez daha düşünse dünyada hiçbir savaş, yıkım, ölüm, facia olmazdı. Küçük yaştan beri verilen "iyilik ve sevgi" eğitiminde herşeyden önce çocuğun iyilik kavramını içselleştirmesi gerekmektedir. Böylece hayatta doğru yolu bulabilir. İnsanoğlunun hep iyi bir yanı var olsa da, kötülüğü, kötü yanı hep daha baskın gelir. Kötü yanının sebebi de dünya ile yüzleşememesidir. İnsanlar kötü olduklarında aynı zamanda çok acımasız olurlar. Bu acımasızlık, kimi zaman en değerli varlığına eziyet etmektir, kimi zaman çalmak, kimi zaman öldürmek, kimi zaman ise savaş çıkarmak... İnsanoğlunun içindeki iyilik gibi var olan kötülük insanı korkunç durumlara sürükleyebilir. Bu durumları engellemek insanın elindedir ancak çoğu zaman kendine hakim olamaz. Bir insanı çekirdekten itibaren kötülükten uzak tutmak için, ondaki bütün içsel hırsları yok etmek gerekir. Çünkü hırs insanı kötülüğe, yanlışa, umutsuzluğa, içsel çöküşe sürükleyen en büyük etkenlerden biridir. Bireyi birey yapan en büyük etkenlerden biri de bir aileye sahipi olmasıdır. Aile bireyin kolu kanadıdır. Ailesiz birey kanadı kırılmış bir kuşa benzer. Sevgi dolu, güven ortamı olan bir ailede yetişmek insanın kişiliğini büyük ölçüde etkiler, özsaygısını geliştirir. Çocukluk çağında bireyin ailesiyle olan ilişkisi insanlar ile olan ilişkisinde büyük rol oynar. Çocukluk çağında ailesiyle ilişkisi kötü olan hatta şiddet gören bireyler yetişkinlik döneminde çevrelerine karşı çok öfkeli olurlar. Bu nedenle, ebeveynlerin çocuklarına karşı tutumu çok ama çok önemlidir. Yetişkinler yani ebeveynler hayat şartları ne kadar çetin de olsa, hırslarını, öfkelerini, mutsuzluklarını, hayal kırıklıklarını, umutsuzluklarını çocuklarından çıkarmamalılar. Ancak karşılıklı sevgi-saygı çerçevesinde güvenli, huzurlu bir aile ortamı oluşabilir. Önceki üç paragrafta, iyilik-kötülük ve aile kavramlarından bahsettim çünkü başrollerini Nergis Öztürk, Mert Fırat, Sema Çeyrekbaşı, Sercan Badur ve Zeynep Oral'ın üstlendiği, senaristliğini Mert Fırat ve İlksen Başarır'ın yaptığı , yönetmenliğini yine İlksen Başarır'ın üstlendiği 2010 yapımı 47. Altın Portakal Film Festivali ödülü sahibi "Atlıkarınca" adlı filmde Türkiye'nin acı gerçeklerinden biri olan aile içi cinsel istismar(ensest) ele alınmıştır. Özellikle Türkiye gibi Müslüman ve muhafazakar ülkelerde aile içi cinsel istismar üstü kapatılan kimsenin kabullenmek istemediği , kabullendiğinde ise aile ve toplum içinde fırtınalar koparan çok acı ve korkunç bir konudur. Muhafazarkarlığın getirdiği cinsel tabular bireyin insani değerlerini yitirip kendini kaybetmesine adeta bir canavara dönüşmesine neden olmaktadır. Filmin özetini kısaca belirtmek isterim. Erdem (baba) , Sevil (anne) , Edip ve Sevgi dört kişilik bir ailedir. Küçük bir kasabada yaşadıkları sırada, Sevil'in annesi felç geçirir ve İstanbul'a taşınırlar. İstanbul'daki yaşam hayatlarında değişime sebep olur. Evin oğlu Edip, çocukluğunda babasının cinsel istismarına maruz kaldığı için evden uzaklaşıp yatılı okula yerleşmiştir fakat gidiş sebebini sadece babası ve kendisi bilmektedir. Baba Erdem ise iyi bir yazar olma çabası içindedir. Anne Sevil, kızının tuhaf tavırlarından evdeki gizemi çözmeye uğraşır. Çözdüğünde ise herşey tamamen değişir. Atlıkarınca, Türkiye'nin kanayan yaralarından biri olan ensest sorununu ele almasıyla 47. Altın Portakal Film Festivali "En İyi Senaryo" ödülüne layık görülmüştür. Film gerçekten çok düşündürücü ve çarpıcı. Müzikleri de bir o kadar etkileyici. "Sevgi" rolündeki Zeynep Oral'ın permormansı tüyleri diken diken ediyor. Hayatımda izlediğim en iyi filmlerden biriydi diyebilirim. Mert Fırat (Erdem) ise gerçekçi bir performans sergiliyor. Bir yetişkinin, bir babanın "kendini nasıl kaybedebildiğini" incelemesi açısından özellikle psikolog ve psikiyatristlerin seyretmesi gereken bir film. Deniz Dicle Arman 21402142 Bankacılık-Finans