İNSAN OLMAK

Dokuz yıl Avusturya'da yaşamış bir gurbetçi olarak kitabı elime büyük beklentilerle aldım. Kitabı seçmemdeki asıl etken buydu. Alman Göçmenlerin Sohbetleri adlı kitabı okumaya başladıktan sonra beklentimi karşılamadığını gördüm. Çünkü bitirdiğimde ilk olarak düşündüğüm şey "bu kitapta neden göçmenlerin sohbetleri yer almıyor?" oldu. Kitabın içeriğinin az bir kısmının konuyla ilgili olduğunu düşünüyorum. Bütün bunları bir kenara bırakıp izlenimlerimi aktarayım. İlk olarak kitapta gözüme çarpan bir olay oldu. Göç etmek zorunda olan Fransız ve Almanların birbirlerini çok sevmemelerine ve bütün yaşadıkları sıkıntılara rağmen yolculukları sırasında birbirlerine karşı tarafsız ve barışçıl kalmanın ne kadar önemli olduğunu gösteriyordu. Bunu okuduktan sonra aklıma ülkemize zorunlu göç eden Suriyeli vatandaşlar geldi. Bende ülkemizdeki vatandaşlar ve Suriyelileri karşılaştırdım. Bizim onlara karşı ne kadar tarafsız ve barışçıl olduğumuzu sorguladım. Bundan bir yıl önce Suriyeli bir aileyle tanışma imkanım olmuştu. Sohbetimiz esnasında evin babası Ahmed Bey çalıştığı inşaatta kendisinin diğer çalışanların yarısı kadar maaş aldığını belirtmişti. Ve bu durumun diğer iş alanlarında da genellikle böyle olduğunu söyledi. Bu açıdan Suriyelilere karşı bazı durumlarda taraflı davrandığımızı gördüm fakat Ahmed Bey milletimizin zorda kalanları yarı yolda bırakmadığını ve savaş mağduru kişilere kucak açtığını söyledi. Buradan milletimizin ne kadar barışçıl olduğunu gördüm. Bu da gösteriyor ki ülkemizde bazı insanlar bu durumu fırsat haline getirip kullanırken bazıları Anadolu insanına yakışan şekilde barışçıl davranmaktadır. Bu konuyu bir de kendi hayatımdan örneklendirmek isterim. Avusturya da Neo-Nazi denilen, yani Nazi anlayışını hala devam ettiren bir grup var. Bunlar yabancı nüfusu ülkelerinde görmek istemiyorlar. Orada yaşadığım yıllarda başıma kötü bir olay geldi. Arkadaşlarımla bir mekanda kendi anadilimiz ile konuştuğumuz için iki kişi bize doğru yaklaşarak hakaret ettiler. Daha da ileri giderek fiziksel şiddete maruz kaldık. Daha önce sözlü olarak hakarete uğramış olsam da fiziksel şiddete ilk kez tanık oluyordum ve bu beni çok üzdü. Fakat bunun yanında yabancılara saygı duyan Almanlarda vardı. Bu yüzden hiçbir zaman insanları genellememiz gerekir. Her yerde taraflı davranıp barış karşıtı insanları görebildiğimiz gibi tam tersini de görmek mümkün. İkinci olarak kitapta anlatılan Dürüst ve Şerefli Avukatın Hikayesinde birçok nokta ilgimi çekti. Genelde güncel olarak tartışılan bir konudur: Zenginlik mutluluk getirir mi? Zengin olmadan mutlu olunabilir mi? Hikayede bir adam yığınlarca parası olmasına rağmen mutsuz olduğunu fark ediyor. Anında elindeki tüm paraları yok sayarak mutluluğu paranın önüne koyuyor ve çalışmayı bırakıp hayatına o şekilde devam etmeye karar veriyor. Fakat bu adam zenginliğin sadece para olduğunu düşündüğü için aradığını bulamıyor. Çünkü zenginliği sadece para olarak değil de bizi mutlu eden şeyler için kullanmalıyız. Mesela bir anne-baba için çocukları, bir doktor için işi, bir çiftçi için toprağı, bir ressam için yeteneği, bir çocuk için oyuncağı onun zenginliğidir. Fakat zenginliği para olarak düşündüğümüzde tek amacımız onu elde etmek olduğu için hırsımıza yenik düşüp asıl zenginliklerimizi göz ardı ediyoruz. Pek fazla konu bütünlüğü bulamadığım bu kitapta genel hatlarıyla şu sonuçlara vardım: İnsanları hiçbir zaman bir kategoriye koymamalı insanları olduğu gibi kabul etmeli, saygıyı, sevgiyi; erdemi ve barışı kendimize düstur edinmeliyiz. Elimizdekilerle mutlu olmayı bilmeli insanları ayırt etmeksizin sadece insan oldukları için sevmeliyiz. Fakat bütün bunları uygulamaya önce kendimizden başlamalıyız. Başkalarını eleştirerek bir yere varmamız mümkün değildir.