Hayatı Hissetmek

Bildiğimiz üzere bir kitap insana çok şey katmalı. Her insan bunu savunmasa da ben bu yüzden okurum kitapları, araştırırım. Yani kitap bittiğinde hissettiğim duygu beni tatmin ederse ve yarın farklı bir duyguyla uyanırsam güne o kitabın bana katkısı olmuştur. Şanslıyım ki Stefan Zweig'in de tam anlamıyla bu tarz da bir eser. Okuyucunun kendine bir şeyler katabileceği cinsten. Hayatlarımızın tekdüzeliğini kendi açısından değerlendirirken bize de dersler çıkartmamızı, çevremize ördüğümüz telleri yıkıp başka hayatlarla Olağanüstü Bir Gece'si buluşmanın hislerimizi nasıl yoğunlaştıracağını öğütlüyor gizliden gizliye. Kahraman imrenilir cinsten olan hayatının sıradanlığından, hayata karşı hissiz kalmasından yakınırken kendime yakın gördüğüm pek çok yer var aslında. Özellikle kahramanın kendi içinde hissizleşmesi. Niye diyecek olursak, üniversiteyi kazandığım ilk yıllar kitabın kahramanıyla aynı hisleri paylaşıyordum. Tıpkı onun gibi günlük hayatımda yüzümden gülümsememi eksik etmez, hiçbir sorunum yokmuş gibi davranırdım. Oysa içimden hissettiklerim tamamen farklıydı. Hayatın sıradanlığından isyan eder hale gelmiş, bu durumun artık sona ermesi için her gün dua eder olmuştum. Beni hayata bağlayacak o küçük kıvılcımı bekledim hep. Kitabın satırlarını da okurken aynı durumla karşılaşmak beni şaşırtmıştı doğrusu. Bu da beni hevesle okumaya iten bir sebep oldu. Hayat tarzımız farklıydı kahramanla fakat problemimiz aynıydı. Eskiden yapmaktan inanılmaz haz aldığımız şeyler artık hiç ilgimizi çekmez hale gelmiş, yüzümüzdeki sahte gülümsemeyle dolaşır durur olmuştuk. Dikkatimi çeken diğer bir kısım da kahramanın kendi içiyle yüzleşmeleri ve kendi kendini aldatmayışıydı. Kendine karşı oldukça net ve dürüsttü o, tıpkı benim kendimle yüzleştiğimdeki gibi. Hayatta artık hiçbir hissi kalmadığı için eskiden oldukça haz aldığı şeyler artık onun için gülünç kalır olmuştu. Aslında kitabın bu kısmını okurken karakterin bir zaman sonra tekrar mutluluğuna kavuşacağını tahmin etmiştim. Çünkü eski yaşadıklarıyla alay etmesi, para çaldığında içinde duyduğu utanma duygusu, onun derinlerinde hala bir parça hayat enerjisinin olduğunu fark etmemi sağlamıştı. Kahramanın bu durumdan kurtuluşu yaşadığı inanılmaz bir geceyle meydana geliyor. Ben böyle bir gece yaşamadım ama hikaye beni sayfalar ilerledikçe daha da içine çekti. Farkı kesimden olan insanlarla iletişim kuramaması hatta onlara yaklaşamaması beni gerçekten çok şaşırtmıştı doğrusu. Benim çıkarımıma göre bir kişi her ne koşulda yaşıyor olursa olsun içinde bulunduğu akvaryumu kırıp gerçek dünyayla tanışmalı. Diğer hayatları görmeden, başka insanların varlığından haberdar olmadan, onlarla aynı duyguları paylaşmadan hayatın gerçek hissiyatına ulaşamaz ancak ulaştığını sanır. Bu çeşitlilik biz insanlara pek çok şey katabilir. Mesela hiç tahmin etmeyeceğimiz bir kişi bile bize ufak da olsa mutluluklar katar. Tıpkı kitaptaki kahramanın her zaman görmezden geldiği atlı karıncadaki çocuklar gibi. Bu yüzden at gözlüklerimizi çıkarıp bu çeşitliliğe katılmak, insanın hayatta kazanacağı mutluluğu güçlendirecektir. Kitabın kahramanı da bu tekdüzelikten kurtulup sonsuz mutluluğuna ulaşıyor. Her şeyi sonuna kadar hissederek, yaşayarak. Bu kısımlarda göz gezdirirken aklımda her zaman yeri olan bir cümleyi hatırladım. "Ölmekten korkmam ama istediğimi yaşamadan ölmek hayatta en korktuğum şeydir." Aslında eseri okurken bu cümlemle bağlantı kurduğum pek çok yer gördüm. Kitabın kahramanı mutluluğunu kazandıktan sonra ölse bile bundan hiç korkmadığından bahsediyordu. O, istediği her şeyi yaşamıştı çünkü. "Olağanüstü Bir Gece" benim ve daha birçok hissizleşen veya hissizleşmekte olan insan için ders alabileceği gerçek bir örnek. Kısaca özetlersek hayatta her insanın aradığı elbette mutluluk. Biz de tıpkı eserdeki gibi birbirimizle aramızdaki duvarları yıkarsak hislerimizin ve mutluluğumuzun artacağı aşikar.. Ege Pürtük