HAYATI TAMAMLAMAK

Metro bir sonraki durağa yaklaşırken durakta bekleyen insanlar metronun yavaşlayıp hızlanmasıyla soluklaşır. Silüetler bir bir kayar. Köşedeki kırmızı montlu kadın bir alevmişçesine eğilip bükülür. İnsanların yüzlerini göremezsiniz ama hayatınızda onlar için ayırdığınız vaktin bittiğini hissedersiniz. Her şeyin süratle hayatınızdan gelip geçtiğini, üstelik pek bir şey anlayamadan birkaç saniye içerisinde, ansızın... Bu hissi severim ve bu yüzden kapıya olabildiğince yakın durmaya çalışırım. Çünkü metro durup kapılar açıldığında gerçek zamana dönmüş olurum. Hayat yavaşlar ve normal hızına geri döner. Bense bu süreçte sanki kimsenin fark edemediği tuhaflıkta, belki biraz da gizemli anları yakaladığımı hissederim, zaman kavramıyla oynamış gibi. Yaşamı hızlandırmak benimkisi ya da bir şeylere benzeterek onu anlama çabası. Mathea Martinsen... Hayat tarafından sürekli unutulmuş, görmezden gelinmiş fakat tuhaf bir biçimde ölümü düşlerken de ölüm tarafından unutulmuş bir kadın. İnsan kendini ölüme alıştırmaya çalışırken hatta ölümü isterken yaşamaktan ölüme kıyasla daha fazla korktuğunda- daha cesur konuşur. Çünkü zaman azalmıştır ve hayatı anlamaya, kendine açıklayıp iç huzuru sağlamaya pek de zaman kalmaz. Hızlandıkça Azalıyorum romanının ana karakteri Mathea da kimseye, hatta bazen kendisine bile, daha önce söyleyemediği şeyleri daha net söyleyebiliyor bu nedenle. Ama fark ediyorum ki geride bir şey bırakma arzusu son dakikaya kadar yakayı bırakmıyor. Bu, kişilerin kendilerini, farkında olmasalar dahi, fazla önemsediklerinden mi kaynaklanıyor? Özet geçiyor insan kendi yaşamına ve eksiklikler cam kırıkları gibi batıyor yüreğine. Yalnızlık duygusu ağır basıyor, kendini koskoca dünyada bir başına buluyor insan ve kaybolmuşluk hissi... "[...] geceleyin de bir ben kaybolmuştu, uyandığımda çarşafın üzerinde duruyordu, giderek azalıyorum. Bunun sonu nereye varacak (61)?" Sorguluyor insan kendini, anılarını, insanları; hayatı suçluyor bekli de. Sonra umutsuzluğu hissediyor en derinden. Boşluk ve yalnızlık birbirini kovalıyor yeniden. Bir takım deneyimlerden ötürü nasıl da vazgeçebiliyor insan her şeyden, pes edebiliyor daha bir kere olsun denemeden bile? Korkular nasıl oluyor da en güzel anlarda bizi tutsak edebiliyor? Ya da söylemek istediklerimizden bizleri uzaklaştırıp, kendi cümlelerimiz arasında yakalayıp, sıkıştırabiliyor bizi? Nasıl istediklerimize el koyabiliyor ve davranışlarımızı değiştirebiliyor? Mathea da bu sorgulamayı şöyle örneklendiriyor: "Onu ne kadar çok sevdiğimi söyleyecektim, ama onun yerine geçen yıl yedi kişiyi köpek balıklarının, on dört kişiyi de ekmek kızartma makinelerinin öldürdüğünü söyledim (80)." Kendini sona hazırlarken insan bir müddet sonra farkına varıyor ve kabulleniyor hayat tarafından unutulmuş olmayı. Kendi farklılıklarının farkına varıyor belki biraz da. Daha doğrusu farklı olanın aslında güzel bir şey olduğunun farkına varıyor zor olsa da. " Sarıları terk ediyorum, apartmanın köşesini dönüp gözden kayboluyorum. Ben turuncuyum ve hiçbir şey turuncuyla kafiyeli değil (125)." Hayatı anlamanın mümkün olmadığının çok geç farkına varıyor insan: hayatı anlamak yerine yanındaki insanı anlamaya çalışmaya daha çok önem vermesi gerektiğini. Çünkü en çok yalnızlık yoruyor insanı. Hayat değil, yalnızlık unutturuyor insanı. Ve ölümün değil, yalnız ölmenin daha çok korku verdiğini anlamak daha fazla zaman alıyor. Aslında hayattaki eksikliklerinin başka insanların ruhları olduğunu unutuyor insan, kendini yabancılaştırıyor ve geri çekiliyor. Örneğin, " hırkanın benim ona sahipken bilmediğim bir anlamı olduğunu fark ediyorum" diyor Mathea (119). İşte insan hayatı ondan uzaklaşmaya başladığında anlıyor birçok şeyin değerini. Tam da o anda başlıyor hayata bağlanmaya. " Her zaman bir şeyleri tamamlamayı sevmişimdir" sözcükleri ile başlıyor kitap (11). Mathea aslında bu itirafın kendi hayatını tamamlamaya duyduğu asıl arzu olduğunu fark edemiyor. Sona yaklaşıyor. Sona yaklaştıkça hayat biraz daha hızlanıyor ve o, tutunduklarından vazgeçip pes ediyor. Onun da deyişiyle azalıyor.