"Ahlaksız" Bir Yazı

Şu yaşıma gelene kadar geçirdiğim hayatı göz önüne alınca hayatımın her döneminde insanlara bakış açımın nasıl değiştiğini görebiliyorum. Küçük yaşlarımda kişi ayırt etmeksizin sunduğum sevgi, ilerleyen yaşlarda yargılamalara, ötekileştirmelere dönüşmüş. Daha acısı bu olurken farkında bile değilmişim. Tıpkı suyun akışına kapılmış bir dal parçası gibi düşünsel açıdan sürekli ama bilinçsizce bir hareket içerisindeymişim. Bu farkındalığa ulaşmamda ve beni bu konu üzerinde düşünmeye itmesinde bu kitabın rolü göz ardı edilemez. Neyi doğru, neyi yanlış olarak düşünüyorum? Hangi hareketlerin kabul edilebilir olduğuna nasıl karar veriyorum? İşte bu noktada tüm soruların cevabının ahlak dediğimiz kavramda toplandığını anlıyorum. Öyleyse nedir bu ahlak? Bu soruya cevap vermek için ahlak kelimesinin TDK tarafından yapılmış tanımına bakıyorum. Tanım şöyle : "Bir toplum içinde kişilerin uymak zorunda oldukları davranış biçimleri ve kuralları." . Kişilerin uymak zorunda oldukları mı? Bu, benim için düşünsel değişim sürecinde bulunmayan farkındalığımın nedenine ışık tutuyor. O zaman ahlak matematik gibi. Nasıl ki iki ile iki çarpılırken uyulması gereken zorunluluklar var, ahlak için de bu geçerli. O halde bu kuralların sonunda hepimiz aynı çıktıyı veriyoruz dört gibi. Fark etmeden geldiğim nokta tam olarak burası, dört. Fakat gerek genetik gerek fikirsel gerekse duygusal olarak farklı girdilerin aynı noktaya varması ne kadar mantıklı? İşte bu durum kitapta muazzam şekilde eleştiriliyor. Kitabın ana kahramanı Nihan, matematik ile ahlakın benzer şekilde işlemesinin yanlışlığını gözler önüne seriyor. Kendi benliğini hiçe sayıp yaşadığı "ahlaklı" yaşamından vazgeçip özündeki o "çirkin" , "kötü" , ve "ahlaksız" insana dönüyor. Peki bu kuralları kim, niçin, nasıl koydu da bir insanın aslına "çirkin" , "kötü" ve "ahlaksız" diyebildik? İlk çağlardan itibaren toplumlaşabilmek ortak istekler doğrultusunda kurallar koymak olmazsa olmaz durumlardan biriydi. Aksi halde bir komün kurmak imkansız hale gelirdi. Fakat hiç düşünmüyorum ki seks yapmanın yanlışlığından bahseden bir kural olsun. Ya da farklı düşünmek, farklı giyinmek ayıplansın - ki biz bunlara toplumumuzda ahlaksızlık diyoruz - . Bana kalırsa ahlak, üstünlüğü elinde tutmak isteyen bir zümrenin oluşturduğu planlar bütünü. Fark edebildiğim kadarıyla ahlak, kadınlara erkeklerden daha çok etki ediyor. Giyiminden kuşamına, hareketlerinden "kahkaha"sına, yapabileceği işlerden düşüncelerine geniş bir alanda ahlakın getirdiği keskin sınırlara maruz kalıyorlar. Çünkü erkek cinsinden fiziksel güç haricinde fazlasıyla üstünler ve erkekler avcılık toplayıcılık yapılan dönemden kalma üstünlüklerini kaybetmek istemiyorlardı. Sayıca çok olmanın verdiği rahatlıkla da toplumun içine yedirebildiler bu kuralları. Yani zümrenin yapması gereken tek şey sayıca çok olmaktı, toplumdan soyutlanma korkusu geri kalanı yaptı. Topluma yedirilmiş ve bazen içinde kaybolduğumuz kurallar olduğu aşikar. Yaşarken bu durumun farkında olmak gerek ama seçimlerimizi yazarında tercih ettiği gibi sadece insan kadar vahşi bir canlının hislerine bırakmak... Adeta intihar... Bu nedenle yapılması gereken doğru yaklaşım, hisleri göz ardı etmeden ama her açıdan etkin bir düşünme faaliyeti içinde ölçüp biçip yaşamaktır. Hissetmekten korkmamak, aynı zamanda düşünebiliyor olduğunu unutmamaktır aslolan. Sonuç olarak bütün sorun farkındalığa erişmekte bitiyor. Buğulu bir pencere düşünün belli bölgelerinden ışık alan. İşte ışığın girdiği yerler bizim hayata bakış açımızı temsil ediyor. Buğulu kısım ise ahlak dediğimiz kavramı. Toplum tarafından bize sunulmuş bu buğulu kısımları, yaşarken yavaş yavaş elimizle temizliyoruz. Mesela ben üniversiteye gelmeden önce hiçbir kadına sarılamaz, sevgi göstermenin en güzel hallerinden birinin ahlaksızca olduğunu düşünürdüm. Artık bir elim olduğunun farkındayım ve camdaki buğuyu silebildim. Yetkin insanın yapması gereken de bu zaten, tertemiz bir cam oluşturup gerekirse kendi isteği doğrultusunda cama "hohlamak" .