Yolculuk

Defaatle kurulmuş cümlelerden sakınmaya çalışırım her zaman ama buna rağmen klişe bir cümleyle başlayacağım yazıma. Açıkça söylemeliyim ki çok monoton hayatlar yaşıyoruz. Biliyorum sıkıldınız artık sürekli ''modern hayat eleştirileri'' duymaktan. Öyleyse son bir kez daha şans verin bu satirik satırlara. Hatta can kulağıyla dinleyin söyleyeceklerimi çünkü bu seferki 1922'den günümüze seslenen bir romandan: ''İçimdeki bu kıpırtısızlıkla hayatım giderek tekdüzeleşti, uğraşlarımın ve olayların çeşitliliğine rağmen günler öne çıkan bir şey olmadan peş peşe diziliyor, bir ağacın yaprakları gibi yeşeriyor ve sararıp gidiyorlardı.'' (Zweig , 10). Stefan Zweig'ın Olağanüstü Bir Gece isimli eserine, internetten yaptığım bir alışverişte ücretsiz kargo hizmetinden yararlanmak için 2 TL'lik bir alışveriş yapmam gerektiğini görüp uygun bir kitap ararken rast geldim. Baktığım kitaplar arasındaki en uygun fiyatlısıydı. Ucuzuydu demekten imtina ediyorum çünkü bir çırpıda okuduğum ve her bir sayfasında apayrı duygular yaşadığım bir hayli zengin bir kitaptı. Kitabın tanıtım bülteninde, başkahraman Baron Friedrich Michael von R. için ''rahat ve tasasız varoluşunu sürdürürken giderek duyarsızlaşan bir adam'' deniliyor. Bu derin anlamlar içeren cümle, aslına bakarsanız, biz modern hayatın kurbanlarını anlatıyor. Çünkü biz sadece her gün aynı şeyleri yapmakla kalmıyoruz, aynı şeyleri hissedip aynı tepkileri veriyoruz. Modern dünya tarafından bir o yana bir bu yana sürükleniyor ve sıradan hayatlarımıza mahkum ediliyoruz. Düşünsenize en son ne zaman çığlık çığlığa sevindiniz ya da hıçkıra hıçkıra ağladınız? Sakın niyetimi yanlış anlamayın, gayem sizi mutsuz etmek katiyen değil. Sadece şuna dikkat çekmek istiyorum, bizi insan yapan çoğunlukla duygularımızken biz belli sınırlar içerisinden yaşıyoruz. Zannedersem, korkuyoruz konfor alanımızın dışına çıkmaktan. Yani tekdüze yaşantılarımızın sınırları içinde kalmak işimize geliyor bir bakıma ama ne kadar tepki verirsek ve ne kadar çok yaşarsak duygularımızı o kadar insan kalabiliriz. Demem o ki sizi güldüren bir şey mi oldu basıverin kahkahayı, düşünmeyin ''el ne der'' diye. Duygularımızı özgürce yaşamak, kocaman bir adımdır hayatın monotonluğunu yıkmak için. Bazense ufacık bir olayla başlar uyanışımız ve böylece yepyeni bir hayata doğru başlar yolculuğumuz. Kimi zaman bir çocuğun yüzündeki gülümsemedir bu ufacık olay, kimi zaman ise yalnız bir kadının kederini paylaşmaktır. Baron Friedrich Michael von R.'nin uyanışının başlangıç noktasından bahsedip okuma hevesinizi kaçırmak istemem ama emin olun onunki de hiçbirimize yabancı bir olay değil. Hatta bakarsanız duygularımızı olabildiğince darmadağın edip hepimiz için bir yolculuğa vesile olması çok mümkün bir olay. Umarım siz de bu kısa romanı okuyup anlarsınız ne demek istediğimi. Bu kadar yolculuktan bahsetmişken kendi yolculuğumdan da bahsetmemek olmaz elbette. Benim yolculuğum üreterek başladı. Dört duvar arasına sıkışıp kaldığım hayatımda bir şeyler üretme isteğini oldum olası duymuşumdur. Bu isteğimi bir şeyler karalayarak gidermeye başlamışken artık hayatımın her alanında daha üretken olmaya çalışıyorum. Her gün beş yeni kelime ekliyorum dağarcığıma. Gerçek bir dost olarak nitelenen kitaplarla eskisine nazaran daha içli dışlıyım. Yeni aldığım kahve makinemin başına geçtiğim her an mutluluk duyuyorum. Kısacası hayatıma yepyeni şeyler kazandırmaya çalışıyorum. Diyebilirsiniz üretmek bunun neresinde? Belki de haklısınız elle tutulur bir şeyler üretmişliğim yok. Size şöyle cevap verebilirim: Somut bir şeyler üretmişliğim şimdilik yok ama büyük bir kararlılıkla ve fazlasıyla istek duyarak devam ediyorum yolculuğuma. Amacım bir yerlere varmak değil, aksine bu yolculuğu elimden geldiğince devam ettirmek. Hepinize de kendi yolculuğunuza başlamanız için ve kendi rotanızı çizmeniz için azim diliyorum.