Korkunun Çocuk Hali

İnsanoğlu ömründe adının önüne eklenecek birçok sıfat ile karşılaşır. Bunlardan bazıları gurur verici bazıları ise aşağılayıcı olabilir; ancak insanı o tanımladığımız kötülüklerinden uzak ve saf kılabilecek büyülü sıfat, iki dudağın arasında kaybolduktan sonra benliğimiz tamamen değişir ve bizi tanımlayacak her sıfat birbirinin bir benzerine dönüşür. Masumiyet... Doğduğumuz anda üzerimize yapışan ve hiç beklenmedik, hiç istemediğimiz bir anda kaybolup giden bir garip hal. Çocukluğumuzun en değerli parçası belki de. Ve tadıverdiğimiz o ilk korku dolu anlar ile süslü anılarımız, masumiyetimizi hala koruduğumuz güzel günler. İşte bu günlerin birer yansıması olan Stephen King uyarlaması It (2017), çocukluğumuza bizi geri götürüp, kaybettiğimiz masumiyeti hatırlatıyor. Teknolojinin hayatımızı henüz ele geçiremediği, çocukların evlerine ancak akşam vakti döndüğü o güzel ve eğlenceli 80'ler atmosferi eşliğinde, toplumdan dışlanmış ve de ailelerinden şiddet gören yedi farklı çocuğun hikayesi çıkıyor karşımıza. Henüz küçük yaşta kazanılan korku ve çaresizlik, maalesef ki bizlere yabancı gelmiyor. Film boyunca kendi acı deneyimlerimiz aklımıza gelirken, sarı ve turuncu renkler ile içimizi ısıtan ambiyansın gittikçe karanlık tonlara büründüğünü görüp kasvetleniyoruz. Ancak akabinde ortaya çıkan güleç yüzler, her şeye rağmen gülümsemeyi başarabileceğimizi fark ettiriyor bizlere. Çocukların o güçlü duruşu ve yetişkinlerin acımasız dünyalarına boyun eğmeyişleri, birlik olup güçlü kalmayı başarabilmeleri ile mutlu oluyoruz. Elbette ki olaylar hiç beklemediğimiz şekilde gelişiyor ve King'in o sonu belli olmayan, karanlık ve bir o kadar da korkutucu atmosferi içinde kaybediyoruz kendimizi. Hiç hatırlamak istemediğimiz karanlık anılar, fobiler ve de takıntılar karşımıza çıkarken, korkunun en saf halini alan komik bir palyaço metaforu eşliğinde filme hayran kalıyor ve de büyüleniyoruz. Ne var ki filmin güzelliği tek başına yeterli olmaktan çok uzak bir biçimde, bizi derin ve günlük yaşamın yoruculuğundan aklımıza gelemeyecek kadar uzak konuları düşündürmeye itiyor. En azılı korkularımızın kılığına giren palyaçonun, isminden fazlasıyla uzak bir biçimde, eğlence sembolü olarak temsil edilmeyip, korkutucu bir mit halini alması yeterince ilginçken, sahip olduğumuz korkuların çocukluğumuzda kazandığımız acı tecrübeler sayesinde oluştuğunu fark edip, korktuğumuzda hala çocukluğumuzdan kalan bir parça masumiyetin varlığını düşünüyoruz. Kaybettiğimizi sandığımız masumiyetin en savunmasız olduğumuz anda çıkıvermesi ne kadar hüzünlü olsa da, içinde bulunduğumuz keşmekeşin varlığından bir an olsun sıyrılmamızı ve de olabilecek en saf korkuyu hissetmemize sebep oluyor. Ve bir anlığına bile olsa, çocukluğumuza geri dönüyoruz. Süper egomuzun bize söz geçiremediği ve toplumun oluşturduğu tüm normların geçerliliğini kaybettiği o dehşet verici anların içine girmek belki de asıl istediğimiz. Eğlenceyi temin etmesine karşın korkunun her türlüsüne ev sahipliği yapan lunaparklar ya da garip bir biçimde tekrardan görmek istediğimiz kabuslar gibi belki de. İşte klasik bir korku filminin sahip olabileceği birçok klişeyi içinde barındırmasına karşın fazlasıyla içten ve de bu filmlerinin aksine hikaye teması oldukça kuvvetli olan It (2017), bizim o ara sıra tatmak istediğimiz masumiyeti ve beraberinde getirdiği korkuyu yeniden ve hiç yaşamamışçasına keşfetmemiz için harika bir seçim. Artık çocuk olmamanın verdiği dayanılmaz monotonluk ve omuzlarımıza yüklenen sorumluluk duygusundan üç saatlik de olsa kaçmak, çocuk gibi korkmak, çocuk gibi sevinmek ve en sonunda da tıpkı çocuklar gibi umarsızca ağlamak, bu yorgun bünyelere oldukça iyi geliyor. Kendi endişelerimiz ve nevrozlarımızın aksine garip dans hareketleri ile çığlık atarak üzerimize doğru koşan bir palyaço görmek, bizi gerçek dünyanın griliğinden koparıp, rengarenk ve bir o kadar da karanlık hayal dünyasına sürüklüyor. Tıpkı bir çocuğun aklı ve de sahip olduğu masum korkular gibi.