GERÇEK YALNIZLIK

Dünyada yaklaşık olarak yedi milyar insan bulunuyor ve sayı giderek artmakta. Yani günümüz dünyasında gerçek anlamda yalnız kalmak imkansız bir durum gibi gözüküyor. Belki şu anda hemen aklınıza odanızda tek başınıza oturduğunuz anlar gelmiştir. Ama o anda bile gerçekten yalnız mısınız? Gerçek yalnızlık sizce tek başınıza bir odada kalabilmek mi? Bence gerçek yalnızlık nerede olduğundan ya da olmadığından çok kimlerle olup olamadığınla ilgilidir. Hayatımızda, doğumdan ölüme kadar, birçok insanla tanışırız. Bazılarından hoşlanır ve yakın hissedersin. Onlar yakınınızdayken kendinizi yalnız hissetmemen kadar doğal bir şey yok aslında. 'Passangers' filminde Jim Preston'ın uzayda tek başına kaldığında kendini yalnız hissetmesi de buna en iyi örnek olabilir. Jim'i o şekilde uzayda yalnız gördüğümde gerçek yalnızlığın ne olduğunu düşünmeye başladım. Bir süre sonra farkettim ki aslında etrafımda birçok insan olmasına rağmen yapayalnızım. Bir konu hakkında biri ile konuşmak yerine o konuyu kendimle tartışır halde olduğumu farkettim. Etrafımdaki insanların aslında beni dinlemediğini farkettiğim an yapayalnız kaldım çünkü insanların aslında kendi dertlerini anlatmak için sıra beklediklerini hissettim. Bu düşüncelerden sonra hayatımdaki bazı şeyleri sorgulamaya başlayıp görüşlerimde ve duygularımda değişikliklere gitmeye karar verdim. Kararlarım doğrultusunda yaptığım ilk iş tüm insanlarla iletişimimi üç gün boyunca kesmek oldu. Bu günleri kendimi nasıl geliştirebileceğimi ve hayatta aslında nasıl başarılı olabileceğimi düşünerek geçirdim. Üç günün sonunda ilk işim yeteneklerim doğrultusunda kendimi geliştirmeye çalışmak oldu. Ardından insanlarla olan ilişkimi sadece analitik düşünce ile kısıtladım. Bir diğer deyişle duygularımı tamamen kapattım. İşte tam olarak bu an yalnızlığın en uç noktasındaydım ve Aziz Barış Ateş bundan mutluydum. Gerçek yalnızlık tam olarak buydu çünkü. Karşımdakilere olan güven, sevgi, nefret gibi duygulardan kendimi arındırdığım an artık sadece kendi başımaydım. Tüm duyguları kendi içimde yaşıyordum. Doğru olup olmadığını arada düşünsem bile hala bu düşünceyle hareket etmeye çalışıyorum. Bazı insanların benim değiştiğimi farketse de bunu çok takmadıklarını farkettim çünkü aslında gerçekten de her insan gibi onlar da bencildi. Sorunlarını dinlemediğimi, hayatlarını umursamadığımı fark ettikten sonra teker teker uğraştılar ve bunlar da beni daha yalnız bir birey yaptı. Hayatımda vermiş olduğum en farklı karar olmasından dolayı sanırım, kendimi eskiden olduğumdan çok daha yaşlı hissediyorum. Çocukluk da bu verdiğim karar ile yok oldu sanırım. Belki de yalnız hissetme sebebim de yetişkinliğe doğru adım atmamdır. Bu noktada ise düşünmem gereken şey yetişkinliğin yalnızlığına doğru geri dönüşü olmayacak bir yola devam etmek mi yoksa eski ben olmak için, çocukluğumu geri kazanmak için, yeni bir çaba sarfetmek mi? Tüm bunları düşünüp en son kararı verecek olan benim sanırım ama farkettiğim bir şey varsa o da düşündükçe çocukluktan uzaklaştığımdır. Dünyada bu denli insan olmasına rağmen bu halde bu kadar yalnız hissetmemin sebebi insanlar ve bencillikleri mi yoksa benim sadece fazla takıntılı olmam mı bilemiyorum ama bildiğim tek şey insanlığın benden çocukluğumu aldığı ve yerine de kocaman bir yalnızlık koyduğudur. Bu durumdan hoşnut olmadığımdan değil ama belki de hayattan artık pek bir beklentim olmadığı için sanırım bunları düşünmeyip önüme ne çıkarsa yaşamak en iyisi olacaktır. Belki o zaman hayatın bana ne getireceğini bilmemenin vermiş olduğu cesaret ve özgüven ile çocukluğum ile yetişkinliğim arasındaki ideal dengeyi bulabilirim. İşte o zaman gerçek yalnızlığın yerini gerçek huzur alacak ve ideal benliğime ulaşmış bir şekilde hayatıma devam edebileceğim.