(

Ryuku şehrinin tiyatro duvarında oluşan boşluktan bir er 13 Haziran 1945'te Naha'ya atılan Amerikan bombalarının sonuçlarını izliyor. AP Photo/U. S. Marine Corps, Corp. Arthur F. Hager Jr.) Neden insanoğlu yaratmaktan, üretmekten daha çok yok etmeye, yıkmaya meyillidir okur? Hani hepimiz kardeştik? Ortak bir dünyada yaşayıp o dünyayı nesilden nesile en iyi şekilde taşımak için manevi yeminler edip bizzat kendimiz çiğnedik bu yeminleri. Peki bu yeminleri ne uğruna çiğnedik? Ne uğruna savaşlar yapıp ateşli savunucuları olduk bu savaşların? Hiçbir savaşın kazananı olmaz aslında bunu sen de biliyorsun. Savaşlar da zaten kazanmak uğruna yapılmazlar; daha fazla elde etmek, güçlü olduğunu, herkesten üstün olduğunu, kısacası büyük balık olduğunu ispatlamak için yapılır bu savaşlar. Temelinde para yatar, para kadar kirlidir savaşlar. Basit ama doğadaki dengeleri sağlayan kavram: Büyük balık küçük balığı yer ve böyle böyle döner dünya. Haklı kavga yoktur anlayacağın hangi denizde hangi balık olduğunun da bir önemi yoktur bu noktada, kazanmak ve geride kaybedecek hiçbir şey bırakmamak olgusu vardır yalnızca. Bu delice her şeye sahip olma, her şeyin en iyisini isteme dürtüsü her geçen yüzyıl içimizde büyüyerek bizi her zamankinden daha riyakar daha hırçın hale getiriyor. Elbette ki bunun en büyük nedeni yıllardan daha hızlı ilerleyen teknolojinin yarattığı sürekli yeniye, en iyiye sahip olma dürtüsü. Belki de bu hızlı değişim yüzünden bu kadar kolay vazgeçebiliyoruz bize ait olan şeylerden, bazen bize ait olmayanlardan da... Savaşta kazanmak için gerçekten her şey mübah mıdır? Arthur F. Hager JR ın deklanşöründen çıkan bu fotoğraftan anlayabiliriz ki gözü dönmüş dünyada kaybetmemek uğruna bir şehri içinde yeni doğmuş bebeğiyle, huzurlu bir şekilde ölmek için umutla bekleyen yaşlısıyla, masumuyla, hırsızıyla dümdüz etmek mübahtır. Hatta bu bir zaferdir okur karşı taraf için. Amaçlanan şeye ulaşmaktır bu. Başarıdır belki de. Bu yıkık dökük şehir, orada atom bombasının etisiyle ölen insanlar, radyasyonun etkisiyle daha sonra yavaş yavaş ölen insanlar karşı tarafın zaferi sayılır. Ama demedik mi hiçbir savaşın kazananı olmaz diye be okur? Şimdi çok değil, birkaç yıl önce yaşanan binlerce insanın sadece kazanmak gayesi ile öldürüldüğü ve ölülerin bile siyah bir devasa bulut ile gökyüzüne karıştığı bu yerde, durumu değerlendirmek olay yeri incelemek için o bölgeye adım atan profösörün dahi iki gün içinde fazla radyasyon etkisiyle öldüğü bu yerde turistik geziler yapılıyor. Bu kadar kolay mı unutuyoruz gerçekten yaşananları? Geçmişe bakmamak bir tercih midir? Yoksa kendimizi mi kandırıyoruz geçmişe gözlerimizi kapayarak? Gözlerimiz kapalı yaşıyoruz okur, neyin ne zaman olduğunu önemsemeden. Sadece önümüze bakıyoruz. Sadece kendimize. Bugünü yaşıyor, bugünü kurtarmaya çalışıyoruz. Kazanabileceğimiz her şeyi, hatta fazlasını almaya çalışıyoruz günden. Hepsi aslında başta da bahsettiğim temel ama basit amaç uğruna. Büyük balıklara yem olmamak; yani kendi akvaryumlarımızın kazananı olmak için. Dünyanın düzeni budur diye mi gerekir büyük balık yani kazanan taraf olmak? Yoksa her insanın içinde olan temel bir içgüdü müdür bu? İnsanlar ateşi buldukları andan küçük köyler inşa etmeye başlayıp şimdiki mega kentleri oluşturana kadar geçen bir süreçtir kazanmak, her zaman ileriye gitmek en iyiyi elde etme isteği. Yemek, barınmak gibi temel bir içgüdü haline gelmiştir anlayacağın kazanmak olgusu. Sonuçları ne olursa olsun önemi yoktur bunun, kazanılan şeyin de bir önemi yoktur zaten bu sadece aldatmacadır. Açgözlülüğümüz değil midir zaten bazılarına göre bizi dünyaya getiren ve sürekli bu isteği perçinleyen? Neye inanırsan inan, hatta istersen hiçbir şeye inanma okur. Ama içindeki Hitler'i durdurmanın bir yolunu bul çünkü kazananı yoktur hiçbir savaşın.