ŞURADA ÖLÜM BİZİ BEKLİYOR

Hiçbir gizemine vakıf olamayacağı bir oluş sürecinin sonucunda garip bir varlık olarak ortaya çıktı insan. Doğaya vahşi hayvan olarak gelmiş yaratığın, devamlılığını sağlayabilmek için sadece avlanıp sürüsünü koruması ya da bitkilerin kendi özlerini beslemeye göğün kubbesinden süzülen güneş ışığı ve bir yere birikmiş birkaç damla su bile yeterliyken, bu durum insan için geçerli değildir. Daha da fazlasını ister o. Neyin bunu gerekli kıldığını tam olarak bilememesine rağmen, sahip olmaktan hayli övündüğü şu medeniyet standartları ona zorunluluğu sorgulanabilecek türden misyonlar yüklemiştir. Halbuki vakti geldiğinde onun tüm bu çabaları anlamsız olacaktı. Biz ölümü bekler haldeyiz. İşte, okulda, evde, üşümüş de sobanın dibinde, acıkmışken sofranın başında, korkmuş bir çocukken ana kucağında, öfkeliyken hiddetimizin en uç noktasında, gençliğimizde, yaşlılığımızda, her halde, her yerde, her anın içinde ölümün soğuk kavrayışı bizi bulacak. Bunu biliyoruz, insan bizzat farkında. Bir gün öleceğini, etrafındaki bütün organik canlılarla aynı biçime dönüşeceğini, çürüyeceğini istisnasız biliyor. Yine de kendine görevler edinmekten, bu görevlerin ateşli bir savunucusu olmaktan, yaşamak için kendine eziyet verici kurallar koymaktan geri durmuyor. Üstelik bu kaidelere çevresindekilerin de uymasını bekliyor. Sadece mutlu yahut huzurlu olmak yetmiyor ona. Namuslu, efendi, aklı başında, kültürlü, zeki, kuvvetli ve dahası da olması gerekiyor. Bunların hepsi birden olmak zorundaymış gibi yaşıyor. Şu sıralar, bulunduğu yerden milyon ışık yılı uzaktaki gezegenlere bile araç göndermek istiyor. O gezegenlerde yaşam kurmak, tüm bu olmak istediği şeyleri yanında götürerek orada da çok işe yarar olduğunu ispat etmeyi arzu ediyor, dünya yetmiyormuş gibi. Bu canlı akıllandıkça daha da güçleniyor. Güçlendikçe daha çok üretiyor. Ürettikçe daha fazla ürüyor. Üredikçe yaşam alanı genişliyor. Yaşam alanı genişledikçe başka canlılara alan kalmıyor. Ulu aslanın soyu tükeniyor. Ürkek güvercin ağaç dalları yerine konacak balkon demirleri bulabiliyorlarsa şanslı oluyor. Yaramaz kedi fare avlamak yerine kuru mama yiyor. Mor menekşenin kökü saksılara hapsediliyor. Böylece ademoğlu gittikçe daha da yalnız kalıyor. O güzelim ormanları yakıp kendine tarla ettiğinden, her mevsim başka bir gökyüzünü gören çadırları bir köşeye atıp iki parça tahtayı bir taşın üstüne ev olarak diktiğinden beri daha da kimsesiz. Şimdi kafasını her kaldırdığında kendisininkinden çok farklı olmayan suratların içinde bir çift gözün, bir burnun, bir ağzın toplanıp tıpkı onun gibi baktığını görüyor. Bu benzer yaratıklar bir araya geldikçe kimin kim olduğu anlaşılamıyor, karmaşa artıyor. Karmaşa arttıkça kurallar koyuluyor. Kurallar diktayı, dikta zorbalık eylemini getiriyor. En başta bizi doğuran bu yanlışı yapıyor, kendi gibi biri yetiştirmeye çalışıyor, uyamadığı veya yeni koyulmuş kuralları da unutmuyor. Ona nasıl bir yol izlemesi gerektiğini söyleyen birtakım unsurlarla birlikte yetiştiriyor zavallı çocuğunu. Bırakmıyor ki bir başına aslında sadece basit bir hayvan türü olan yavrusunu olmak istediği olsun, nasıl istiyorsa öyle devam etsin hayatına. Tüm bu gereksizliklerden kurtulabiliriz oysa. Adalet Ağaoğlu'nun Aysel'i gibi her şeyi, her yaşam biçimini reddederek dizlerimizin üstüne çöküp ölümü bekleyebiliriz. En fazla var olmak kadar şüpheli olan yeni bir biçime, yok oluşa adarız kendimizi. Bir yatağın içinde doğanın bize verdiği çıplaklığı giyinerek bekleyebiliriz ölümü ya da yine Aysel gibi ölümün soğukluğunu imgeleyen o yatağın içinden doğrularak, insan olduğumuz için bize kesilmiş faturayı öderiz, yaşarız. Bizden istenildiği kadar, bize söylenildiği gibi.