KİM DEMİŞ ŞİİRDEN DOST OLMAZ DİYE?

Ali Lidar, Tumblr hesabından tanıdığım ve Alengirli Şiirler isimli şiir kitabıyla yatak odama giren şairdir. O yalnız internette yazdıklarıyla ve paylaştıklarıyla kitlelere ulaşmış bir şair değil, aynı zamanda başarılı bir öğretmen olarak da mesleğine devam eden bir insan. Yapaylıktan uzak ve benim düşüncelerimi sanki şiire dökmüşçesine yazması, Ali Lidar'ın sıkı bir takipçisi olmama sebep oldu. Alengirli Şiirler adlı, ilgi çekici, merak uyandırıcı bir kapağa sahip olan ve birbiriyle benzer ruh halini yansıtan şiirlerin arka arkaya sıralandığı şiir kitabı çıktığında da koşa koşa gidip almıştım. Ama şiir bu, öyle roman gibi bir oturuşta, haldır huldur okuyarak bitirilmemeli. Şiir sindire sindire okunmalı. Önce şiirleri şöylece bir okuyup genel olarak bilmelisin, sonra o önceden okuduğun şiiirler arasından o anki ruh halini yansıttığını düşündüğün şiiri, bir daha okumalısın. Hele şair Ali Lidar gibi kıvrak bir zekaya sahipse tekrar tekrar okuyup anlamaya çalışmalısın. Ben de bu sebeplerden ötürü Alengirli Şiirler'i ancak aylar geçtikten sonra biraz çekinerek de olsa bitirdim diyebiliyorum. Ali Lidar şiirleriyle zaman zaman aşk problemlerime ortak olmuş olsa da asıl gecelerime kendimi yalnız ve suçlu hissettiğim zaman katıldı. İstisnalar kaideyi etkilemez diye düşünürsek, her insan başını yastığa koyduğunda kendi vicdanının sesini duyar. Benim vicdanımsa yerli yersiz kendimi suçlamama sebep olur. Ben, çevremdeki neredeyse herkesten çok kendimi haksız bulur ve çabucak kendi kabuğuma çekilirim. Kendim ve kendime olan nefretimle baş başa kalırım. Çevremdeki herkesten soyutlamak kendimi daha da kötü hissetmeme sebep olmaktan başka bir işe yaramayacağını bilsem de yalnızlığımla arama kimseye sokmam. Daha Bengi Özbek doğrusu düşüncelerimi, hissettiklerimi neredeyse tam anlamıyla anlayabilecek birini buluncaya kadar sokmazdım... Birçok diğer yazarların şiirlerinin aksine, Alengirli Şiirler isimli şiir kitabında yer alan birçok şiir, beni o içinde bulunduğum depresif ruh halinden kurtarmaya çalışmıyor. Ali Lidar hissettiklerimin yanlış olduğunu düşündürüp beni yargılamıyor. Alengirli Şiirler kitabında yer alan o satırlar sayesinde hissettiğim ama anlatamadığım şeyler dillendi. Düşüncelerim kelimelerine kavuştu. Ve tüm o şiirler; yalnızlığıma, kendimle kavgama ortak oldu. Kısaca o şiirler, benim yeni dostum oldu. Örneğin, benim hayatta en çok değer verdiğim insanlardan biri ve lisenin ilk günlerinden beri en yakın arkadaşım olan kişiyle küstüğüm gün, içime oturmuş bir yumru vardı. O yumru, küsme nedenimizde haklı olduğum halde, ruhuma ağırlık yapar durur. Ben bilirdim içten içe, içimde mutsuzluğumun sebebini ama soranlara anlatamazdım. Değersiz ve yalnız hissediyorum derdim, çevremdekiler sebebini anlamazlardı. Artık cevabım hazır yeni dostum sayesinde. Soranlara: "Kirli ve yorgun, yıpranmış ve yaşlanmış bir kent gibi kimsesiz ve herkesin zaman zaman değerli genellikle çöp! Ruhum gel sen de vazgeç benden." ( s. 45) derim. Ali Lidar yazar: " Ben şimdi bu acıyla nerelere giderim, hangi taşa vururum bu akılsız başımı, ettim ne buldum ne benim bununla nasıl baş ederim." (s. 36)Ben genellikle her pişmanlığımın ardından kendime kıza kıza ve kalbim sıkışarak okurum bu dizeleri. Okudukça kendime olan sinirim dinmeye başlamaz. Aksine tıpkı benzer tüm şiirlerinde olduğu 1gibi daha da öfkelenirim kendime. Ama öfkem sözcüklere dökülmüş olur ve bir anlam kazanır. Onun kelimeleri, kelimelerim olur. İşte bu benim için, diğer tüm şiir kitabından Alengirli Şiirler'i ayıran en önemli farktır. LİDAR Ali, Alengirli Şiirler, Ithaki Yayınları, İstanbul, Ekim 2015 1