DİNLERİN ÖTESİNDE

Dünyaya bir bebek olarak değil de bu yaşınızda gelmiş olduğunuzu düşünün bir an. İnsanların alışkanlıklarından, inançlarından ya da kutuplaşmalarından bihaber gelmişsiniz ve huzur içinde yaşayabileceğinizi sanıyorsunuz. Dinler ve inançlar size ne ifade ederdi? Her şey çok ilginç gelirdi değil mi? Her insan bir ailede doğuyor ve o ailenin inancına, kültürüne göre yetiştiriliyor. Ailenin verdiği değerler bazen insan beynini öyle kapatıyor ki insan sorgulamadan devam ettiriyor öğrendiklerini. Ben, çocuklarını özgürce düşünmeye yönlendiren bir ailede yetişmiş biri olarak bu durumu anlamak ve çözümler üretmek isteğindeyim. Geçenlerde çok güzel bir Hint filmi izledim. Muhteşem oyuncu Amir Khan'ın başrolünü oynadığı, Rajkumar Hirani'nin yönetmenliğini yaptığı PK adlı filmde tam da bu konu işleniyor ve çok anlamlı mesajlar veriliyor. İnsan inançlarını ve bu inançların yarattığı çatışmaları anlatmak için filmden size de biraz bahsetmek istiyorum. PK isimli bir uzaylının Dünya'ya gelip geri dönememesini ve burada yaşadıklarını anlatan filmin en ilginç özelliği belki de Hindistan'da geçiyor olması. Hindistan... Her türlü dinin ve kültürün yaşandığı yer... Yemeklerinin baharatları kadar çok çeşit insanı içinde barındıran Hindistan'da insanlar inançlarına bir o kadar düşkün. Bu ortamda her şeyden habersiz olan PK topluma ayak uydurarak bir din arayışına giriyor. Hangi dinden olsa diğer din mensuplarından dayak yiyor, hor görülüyor. Bir gün PK bu insanlara aslında farklı olmadığımızı anlatmak için Müslüman kılığında Hristiyan, Hristiyan kılığında Yahudi getirerek inançların insanları yanıltan birer illüzyon olduğunu gösteriyor. Bence, bu ayrımcılık insanların din kavramını insanlıklarından yukarıda tutmaları ve daha insan olmayı öğrenemeden dindar olmaya çalışmalarından ileri geliyor. Kendi gibi olmayana tahammül edemeyen insanın yeri hiçbir dinde ya da inanç sisteminde yoktur. O kişi diğerlerini kendinden ve kendi dininden soğutmaktan öteye gidemeyecektir. Çünkü inanç bir gönül işidir ve kimse hoş karşılanmadığı bir dine gönül rahatlığıyla inanamaz. Bana öyle geliyor ki 'inanç' dediğimiz soyut kavram soyutluğunu devam ettirdiği sürece ki bu da bireyin iç dünyasında kalması anlamına geliyor- insan, insanlığı öğrenir. Son zamanlarda bu ayrımcılığın ve kavga halinin ondan kazanç sağlayanlar olduğu için bir türlü son bulmadığını düşünmeye başlamıştım. Filmde de bu konuya değiniliyordu. Tanrıyı arayan PK, tüm dinleri deniyor ve sonunda dini yaşayanlardan çok onu kullananların menfaat sağladığını görüyor. Tanrı heykelleri satan küçük satıcılardan tanrı ve insan arasında parayla iletişim kurduğunu iddia eden din adamlarına kadar her türlü menfaatçi ile karşı karşıya kalıyor. Bunlardan biriyle yüzleşirken PK şu cümleleri kullanıyor: "Bana sürekli sadece bir tanrı var diyorsun. Bense hayır diyorum. İki tanrı var. Biri bizi yaratan, biri de sizlerin yarattığı. Bizi yaratan hakkında bir şey bilmiyorum ama sizin yarattığınız, tıpkı sizin gibi küçük, yalancı, hastalıklı, boş vaatler veren... Zenginlere öncelik tanıyan, fakirleri sırada bekleten, övgü aldığında mutlu olan, küçük şeylerle insanları korkutan..." Bu cümleler beni o kadar etkiledi ki dine ve din savunucularına bakış açımı en baştan sorgulamam gerekti. Yaratanla yaratılan arasına hiç kimsenin girmemesi gerektiğini fark ettim. İnanç belki de insanoğlu için en hassas meselelerin başında gelir. Dindarlığı fanatikleştirenlerin ve dini kullanarak menfaat sağlamaya çalışanların insanlığa verdiği zarardan daha büyük bir zararı kimse veremez diye düşünüyorum. Bence, öncelikle yapılması gereken bilimle ve eğitimle bu kişileri eğiterek bu yersiz fanatiklikten vazgeçmelerini ve insanları, insan olduğu için sevmeleri gerektiğini öğretmek. Daha sonra onlar, tek amaçları para kazanmak olan din savunucularının inançlarına karışmalarına izin vermeyecektir. İnsana baktığımızda insanı ve doğaya baktığımızda onu yaratanın mükemmelliğini görebildiğimizde din bir sorun olmaktan çıkacak, yani dinlerin ötesinde düşünebildiğimizde. Umuyorum ki başarabiliriz!