Gastronomik Arayış

"Aşk Tarifi" Türkçeye çevrilmiş ismiyle kulağa sıkıcı ve klişelerden ibaret bir film gibi gelse de; soğuk bir kış gecesinde ailemle beraber izlediğim film, beklentilerimin çok ötesinde, keyifle izlenebilecek nitelikteydi. Alışık olduğumuz Hollywood filmlerinin aksine bu film, başlarda yavaş bir tempoyla ilerlerken, insanı bir anda sararak öykünün içine çekiyor. "Aşk Tarifi", Hindistan'da bazı politik olaylardan kaynaklanan talihsizlikler sonucu, restoranlarını ve bu arada annelerini kaybeden ve Avrupa'da yeni bir hayat kurmaya çalışan Hintli bir ailenin öyküsünü trajikomik bir şekilde anlatıyor. Orijinal adı "One Hundred Foot Journey" olan filmde, yerleşmek için Avrupa'yı arabayla gezerek uygun bir yer arayan Kadam ailesi, araçlarının bozulması ile küçük bir Fransız kasabası olan Saint-Antonin-Noble-Val'ın kenarında mahsur kalırlar. Kasabadan yardım gören aile ortamın tarzına ayak uydurmaya çalışırken; ailenin babası ve tecrübeli bir aşçı olan Papa Kadam, terk edilmiş bir binayı, Hint restoranı açmak için çok uygun bulur. Ancak, bu binanın tam 100 adım karşısında, ünlü Michelin Yıldızı ile ödüllendirilmiş lüks bir restoranın sahibi olan Fransız şef Bayan Mallory, yolun karşısında açılacak olan bu gürültülü ve etnik restorandan dolayı rahatsız olarak açılmasını engellemeye çalışır. Yetenekli Hint aktör Om Puri tarafından canlandırılan Papa Kadam, aile içindeki muhalefete karşı, ölmüş eşini rüyasında gördüğü için buranın uygun olduğuna inanmaktadır. Her türlü engeli aşarak restoranını açan Papa Kadam'ın büyük oğlu Hassan, Hint mutfağına farklı sentezleri uygulamaktan hoşlanan yetenekli bir aşçıdır. Filmin geri kalan kısmında geleneksel Hint yemekleri yapan restoranın karşısındaki lüks Fransız restoranıyla gireceği rekabet anlatılacak diye düşünülürken, büyük oğul Hassan'ın Bayan Mallory'nin restoranında bir şef kadrosuna başvurmasıyla filmin gidişatı hareket kazanır. Restoran sahibi Bayan Mallory başta işe almaya karşı çıksa da, büyük bir yetenek olduğunu keşfettiği Hassan'ın yemekleriyle yeni bir Michelin Yıldızı kazanır. Bana göre filmin bu kısmı çok ilginç çünkü Bayan Mallory, kendisiyle çalışması için zorlamak yerine, Hassan'ı şeflik hayatında kendi seçimlerini yapması konusunda serbest bırakıyor. Film, bu temayı kullanması nedeniyle beni çok etkiledi. Zira, çoğu zaman bir kurumu daha üst pozisyona getiren insanlar desteklenmek yerine daha fazla faydalanılmak amacıylaengelleniyor ve aynı kurumda çalışmaya mahkum edilebiliyorlar. Yaratıcılığının zirvesinde olan Hassan, serbest bırakıldığında Paris'te girdiği bir restoranda dünyaca ünlü bir şef olma yolunda hızla ilerliyor. Bu konu üzerinde biraz kafa yorunca fark ettim, birçok insanın bu şekilde engellenmesinden dolayı hayatımızda nelerin eksik kalmış olabileceğini kim bilebilir ki? Fakat film burada yine keskin bir dönüş yaparak izleyiciyi hayretler içerisinde bırakıyor. Kariyeri konusunda özgür bırakılan Hassan, Paris'te büyük bir başarı kazanmasına rağmen kendisini yetiştiren Bayan Mallory'nin yanına dönme kararı alıyor. Alışılageldik tepkilerin dışında olan bu davranışın altında yatan sebepler, aslında öykünün bütününde bir ipek böceği kozası inceliğinde işleniyor. Organize bir Paris mutfağı içerisinde aidiyet duygusu konusunda sıkıntılar yaşayan Hassan, başarı ve paranın bile, yalnızlık hissetmesini engelleyemediğini fark ediyor. Film burada materyalist yaşantının ruhsal yönden mutluluk sağlayamayacağını inceden inceye belirtmiş. Ben de tanıdığım zengin veya fakir hiç kimsenin bir şekilde sadece maddiyatla mutlu olduğuna tanık olmadım. Hatta, ne yapacağını bilemeyecek kadar çok parası olan kişilerin mutsuzluk içinde boğulduğunu ve ne istediklerini bilemedikleri için kendi kendilerini yiyip bitirdiklerini gördüm. İnsanların çok paraya ve eşyaya sahip olarak mutlu olunmadığını, belki bir şekilde para kullanarak sınırlı bir mutluluğa erişilebileceğini fark etmeleri gerekiyor. Gerçek ve kalıcı mutluluğun aile ve tanıdıklarla yaşandığını, Hassan'ın Saint-Antonin-Noble-Val kasabasına dönmesiyle anlatıyor bu güzel film. Filmin ana hikayesinin yanında Hollywood filmlerinde sıkça alışık olduğumuz üzere bir aşk ilişkisinin de işlendiğini görüyoruz. Ailenin kasabaya yerleşmesinde onlara yardımcı olan genç Marguerite ile Hassan'ın bir yakınlaşmasına şahit oluyoruz. Senaryonun gidişatı esnasında bu ikilinin Bayan Mallory'nin restoranındaki şeflik pozisyonu için çekişmeleri, yakınlaşmalarına engel oluyor. Hassan, kendisine şan ve şöhret getiren muhteşem şeflik kariyerinin beklediği mutluluğu getirmediğini fark ettiğinde, Paris'in sunduğu eşsiz imkanları geri teperek, Marguerite ve ailesinin yanına geri dönme kararı alıyor. Seyirciyi tepetaklak eden bu seçim; hayatta aldığımız bazı kararların, gerektiğinde geri döndürülebileceğini; farklı yolların ve hatta bazen geriye doğru atılan adımların beklenmedik sonuçlara yol açıp, insanı aradığı sonuca ulaştıracağını hatırlatıyor. İşlediği eksantrik konu itibariyle benzer filmlerden sıyrılan "One Hundred Foot Journey", yine de son sahnesinde klişelerden kurtulamıyor. Bu durum açıkçası beni hayal kırıklığına uğrattı, çünkü böyle beklenmedik dönüşlerle dolu bir filmin final sahnesinde Papa Kadam'ın Bayan Mallory ile profesyonelce vals yapması ve ikilinin bir gönül ilişkisine doğru yelken açmaları filmin final sahnesi için oldukça sıradan birseçimdi. Günlük hayatın stresinden uzak bir sevgi filmi seyretmek isteyenlere tavsiye edebileceğim bu filmi tüm yaş grupları ile birlikte rahatça ve keyifle seyredebilirsiniz.