Paranın Hakimiyeti

Zenginlerin daha zengin olup fakirleri içinde bulundukları durumdan kurtarmaları mümkün müdür? Bana göre tabii ki de mümkün değildir. Çünkü bazı zenginler büyük ihtimalle paralarını durumu onlardan kötü olanlar için harcamaktansa kendilerine harcamayı tercih edeceklerdir. Bu söylediklerim kesinlikle herkes için geçerli değildir. Kısacası sözüm meclisten dışarı. Elbette ki bu söylediklerime uyanlar da var uymayanlar da. Belki de bahsettiğim bu durumun günümüze kadar büyüyerek gelmesi yani yardım etme hissinin giderek kaybolması ve zenginlerin daha zengin olmak istemesi. Bana göre sonumuzu kendi ellerimizle hazırlamaktan başka bir şey değildir. Gittikçe toplumsal eşitsizliği arttırıp insanlığımızı kaybetmemiz beni her geçen gün daha çok korkutuyor. Hatta kendimize hayat felsefesi olarak edindiğimiz bana dokunmayan yılan bin yaşasın sözü bizi o kadar güzel tanımlıyor ki. Bütün bunların olması ve bizim bunları görmemezlikten gelmemizin en büyük nedeni bence aç gözlülüğümüzdür. Hep daha fazlasını hep daha iyisini ve yenisini istiyoruz. Sürekli tükettiğimiz halde bir türlü doymuyoruz. Mesela kendimde hoşuma gitmeyen bir özelliğim de budur. Sadece istiyorum ama istediklerim için en ufak bir çabam ve emeğim yok. E durum böyle olunca isteğim şeyi elde ettiğim anda aslında istediğimin o olmadığını fark ediyorum. Örneğin makyaj malzemesi almaya bayılırım. Hatta bazen ihtiyacım olmadığı halde bile kendimi makyaj ürünleri alırken buluyorum. Halbuki ona vereceğim parayla gidip başkasının ihtiyaçlarını gidersem ya da gidip bir iki paket kedi ve köpek maması alıp sokak hayvanlarına versem daha iyi olmaz mı? Benim gibi olanlar da biraz olsun bencillikten kurtulup başkalarına yardım etseler belki de dünya umduğumuzdan daha iyi bir yer haline gelebilir. Bu sayede belki de var olan eşitsizlik ve sefaleti az da olsa azaltmış olmaz mıyız? Diğer bir taraftan ise artık insanların sözü değil de paranın sözü geçmeye başladı. Ekonomik durumlarımıza göre bölünüp ona göre muamele görmeye başladık. Azınlığın Zenginliği Hepimizin Çıkarına Mıdır? kitabında ünlü düşünür Adam Smith ne kadar da güzel bir şekilde anlatmış içinde bulunduğumuz durumu "Zengin ve güçlü olanlara hayranlık duyup onlara neredeyse taparken, fakir ve muhtaç durumdakileri hor görme veya en azından görmezden gelme eğilimi ahlak anlayışımızı çökerten en büyük ve en yaygın nedendir"(3). Kişi ne kadar kötü, ahlaksız ve karaktersiz de olsa zenginse eğer bunların hiç biri görülmüyor. İyi insanları ekonomik durumları yüzünden değer vermiyor ve görmezden geliyoruz. Aslında kendimize yaptığımız en büyük acımasızlık bu olsa gerek. Evet, para tabii ki de önemli bir şey. Hayatımızı sürdürebilmemiz, yaşamamız için gerekli ama bizim parayı yönetmemiz lazım paranın bizi yönetmesi değil. Eğer para bizi kontrol etmeye başlıyorsa işte burada bir terslik var demektir. Çünkü merhametimizi ve benliğimizi kaybettiğimiz andır kontrolü paraya verdiğimiz zaman. Şimdi asıl önemli olan nokta zenginlerin fakirliği azaltması ya da en aza indirmesi demiştik. Peki, dünyada ekonomik durumu çok üst düzeyde ülkeler var. Fakat neden onlar Afrika'daki açlığı bitiremiyor ya da genel olarak fakirliği azaltamıyor. Çünkü o zaman birilerinin ekmeğine tereyağı ve bal süremeyeceği için. Ne yazık ki kapitalist sistemde hep birileri fakir ve aç olmak zorunda ki zenginlerin karnını daha çok doyurup onlara daha çok para kazandırmak için. Bu nedenden ötürü fakirlik hiçbir zaman bitmeyecek ve bizim hayallerimizi süsleyen eşitlik hiçbir zaman var olmayacak. Ancak paranın değerini kaybettiği zaman fakirlik ve zenginlik kalkacak ve işte o zaman eşitliği ve insan olduğumuzu anlayacağız. Çağrı Yasmin ÇABUK