TABAKA

Hayatımın en kaliteli zamanlarını bir yetişkin olduğumda geçireceğimi zannederdim. Bilirsiniz işte, artık tamamen özgürleştiğim, kendi başıma kararlar alabildiğim, kendi paramı kazandığım, kendime ait bir evimin ve arabamın olduğu ve hepsinden de güzeli de kendimden başka hesap verecek kimsemin olmadığı o meşhur yıllar! Dört gözle hayatımın en güzel zamanları diye tabir ettiğim bu dönemi beklerken ve geçirdiğim her senenin beni bu hayalden biraz daha uzaklaştırışını seyrederken aslında o zamanların çoktan geçip gitmiş olabileceğini fark ettim. Ya özgürlük büyüyünce değil de daha erken yaşlardayken elde edebileceğimiz bir şeyse? Hani o en sade ve en tabakasız hallerimizdeyken... İşte tam bu noktada bakış açımda bir dönüm noktası yaratacak olan Çıplaklar isimli bu kitapla karşılaştım. Öncelikle yazarın gerçekten elini sıkmam lazım. Bahsedilen çıplaklık fiziksel değil de ruhsal bir çıplaklık ve gerçekten adına yaraşır bir biçimde çırılçıplak bir benliğe sahipmişsiniz gibi hissetmenizi sağlıyor. Kitap bu duyguyu bir ölçüde yaşatmayı başarsa da bizler artık çocukluğumuzda ya da ergenliğimizdeki kadar çıplak ve tabakasız değiliz, bu da bir gerçek. Bu mistik yapbozun bir parçası olan diğer her şey gibi bizler de biraz çizildik, biraz dağıldık ve biraz da kaybolduk. Şimdiyse olduğumuz yerde kat kat giyinmiş bir vaziyette bekliyoruz. Üstümüzdeki kalın ve yünlü kıyafetlerden bazıları karakterimizin bir parçasını elbette ki oluşturdu, bunu inkar etmek yanlış olurdu ama daha gerçekçi olan şey de şu ki çoğu da bizi bize unutturdu. Edindiğimiz o sert tabakalar hayata olan bakış açımızı bir şekilde etkiledi ve bizi gün geçtikçe daha da duyarsızlaştırdı. Halbuki ergenken, yaşamın gizemli parçalarıyla ilgili şeyleri yeni yeni keşfederken henüz doğmuş masum bebekler gibiydik. Fazlasıyla saf ama bir o kadar da zeki. Yetişkin insanlar hayatlarını tekdüze işlerine gidip gelmekle sürdürürlerken biz cesurca aşık olduk, defalarca okuldan kaçtık ve gözlerimizi doğaya dikip koca koca yanıtlar aradık. Her şeyi nasıl da didik didik ederek sorguladığımız zamanları hatırlıyor musunuz? İnsanların fazla mantıklı gelen sorularımıza yanıt bulamadığı, herkesin bizi asi ve geleneklere baş kaldıran biri olarak tanımladığı o zamanları yani. Tam anlamıyla anlaşılamadığımız, anlatamadığımız ve anlamadığımız o zamanlar. Sanki başka bir evrenden gelmiş uzaylılarmışız gibi bir muamele gördüğümüz o zamanlar işte. Bütün bu kötü deneyimleri unutmak kulağa mümkün değilmiş gibi geliyordu bir zamanlar ama en nihayetinde unuttuk tabii. Ha bizlere göre de asıl uzaylılar iş yerinde on iki saat geçiren o yetişkinlerdi tabii ki, orası kesin! Gelecekte olacağımız mükemmel kişiyi düşlerken ve beklenen gün için adeta takvimleri sayarken benliğimizi kaybettik ve monoton olmakla eleştirdiğimiz o insanlar biz olduk. Hayatta en salt duygularımızla varolduğumuz, en çok kendimiz olduğumuz o ergenlik dönemini ne kadar eşsiz olduğunu fark edemeden tüketip bitirdi birçoğumuz ve tabii ki bunu da ancak geriye dönüp baktığımızda anlayabiliyoruz. "Kendin olmak, bazen kendini bulmaktan geçer," diyor yazar. Aslında ne kadar da haklı. Daha ufacık bir bebekken ya da fazla asi bir ergenken şüphesiz ki kendimizi arıyorduk. Temeli henüz atılmamış, oluşturulmamış eşsiz benliklerimizi... En az varlıklarından bihaber olduğumuz o arkeologlar kadar pür dikkat bir biçimde toprağa, suya, havaya ve bazen de ateşe dokunmaya çalışıyorduk. Hangisine daha yakın olduğumuzu, hangisinin ne olduğunu, hangisinin biz olduğunu anlamaya çalışıyorduk. Şimdilerdeyse artık bu oluşumun bir parçası olduğumuz bile söylenebilir mi, bilmiyorum. Sanırım içsel çıplaklığımız çoktan başını alıp gitti ve gerisinde bize sadece tabakalarımızı bıraktı.