Her Zaman Daha Fazlası

Her insanın hayattan farklı beklentileri vardır. Her ne kadar istediğimiz şeylere sahip olursak olalım her zaman daha fazlasını isteriz. Araba alırız yenisi ve daha iyisi çıkar onu arzularız, ev alırız daha büyük ve daha güzelini görürüz onu almaya çalışırız. Bu bitmek bilmeyen istekler döngüsü hayatımızın her alanında kendini göstermeye devam eder. Peki ya diğerleri? Peki ya o diğer, sadece kendi yaşamlarını sürdürebilecekleri kadarını isteyen o insanlar? Artık monotonlaşan hayatlarımıza o kadar kaptırmışız ki kendimizi birçok şeyi göremeyecek hale gelmişiz. Farklı farklı restoranlara, kafelere gidiyoruz, tatile gidip otellerde kalıyoruz ama gittiğimiz o yerlerde bir şeyi göz ardı ediyoruz, bütün bunları yapamayan insanları. Bu kitap bende derin düşünceler uyandırdı. Hayatı daha farklı açılardan sorgulamamı ve günümüz modern insanının göz ardı ettiği bir dünyaya bakmamı sağladı. Biz yaşamak için savaştığımızı düşünürken dışarıda bir yerlerde gerçek anlamda savaşan insanlar var. Bu insanlar günün 3/2'lik kısmını karınlarını doyurabilmek ve belki de kendilerine kalacak yer bulabilmek için çok zor şartlarda çalışıyorlar. Belki de bizden bile çok... İşte bu noktada insan kendi hayatını sorgulamaya ve bir şeylerin farkına varmaya başlıyor. Biz onlardan farklı ne yaptık diye düşündürüyor insana ister istemez. Oysaki o durumda olan insanların hiçbir suçu yok. Çoğu insan gibi belli bir mali birikimi olmayan ailelerden gelmiş olmaları onların suçu değil. Onlar bu kadar ağır şartlarda çalışıp köleliğin modern halinin kurbanları olmak zorunda değiller, olmamalılar da. Her ne kadar günümüzde özgür bir dünyada yaşadığımıza ve köleliğin ortadan kalktığına kendimizi inandırmaya çalışsak da kendimizi kandırmaktan pek fazla ileriye gidemeyiz. Orwell'in bahsettiği o Londra ve Paris'teki insanlar belki de sadece on binlercesinden sadece bir kısmı. Bu insanlar aç kalmaktan, işsiz kalmaktan ve daha fazla yoksul olup hayatlarını sürdürememekten o kadar çok korkuyorlar ki kendilerini patron tarafından ne söyleniyorsa onu yapmak zorunda hissediyorlar ve eğer patrona karşı gelirlerse işten çıkarılacaklarının da gayet net farkındalar. Çünkü kalifiye elemen olmadıkları için yerleri hemen doldurulabiliyor. Daha onlar gibi o işi yapmak isteyen ve durumu olmayan düzinelerce insan var. Bu sorun hayatlarının önceki bölümlerinde iyi bir eğitim alamamalarından kaynaklanıyor. Eğer iyi bir eğitim görüp ellerine seçim yapma hakkı verilseydi belki de her şey çok farklı olabilirdi onlar için. Tıpkı kölelik sisteminde de olduğu gibi sadece zenginleri daha fazla zengin etmek için kurulmuş bir düzenin parçaları onlar. Yaşayabilmek için her ne denirse onu yapmak ve çalışmak zorundalar ama asıl suçlu onlar değil hayır, asıl suçlu bu düzeni kurup o insanları bir köle gibi çalıştırıp bundan kendilerine pay çıkarmaya çalışan insanlar. O insanlara ve hayatlarına bakınca bir kez daha sahip oldukları için minnet duymalı insan. Ben hiç fakirliği ya da yoksulluğu tatmadım, belki de asla nasıl bir duygu olduğunu yaşamadan anlayamayacağım. Fakat bu kitap sayesinde iliklerime kadar hissettim diyebilirim. Hayatı çok farklı açılardan görüp değerlendirmemi sağladı. Ben başka şeyler isterken aslında bir yerlerde belki de benim sahip olduklarım için her şeyini feda edebilecek insanlar olduğunun farkına vardım ve bu benim ister istemez kendime öfkelenmeme sebep oluyor. Sahip olduklarımın kıymetini bilmek yerine her zaman daha fazlasını isteyen ve bunun için diğerlerini umursamayan o insanlardan birisine dönüşmekten korkuyorum ama korkmamalıyım çünkü asla öyle olmayacağımın bilincindeyim. Ben bu modern kölelik sistemini kuranlar gibi olmayı reddediyorum. Alper Kerem Ersöz