Bebek'te Bir Kubbe

Bebek Camisi bulunduğu semt itibariyle bakışları çekiyor üzerine. Etrafını sarmış olan kafeler her ne kadar onu denize sürmüş gibi gözükse de o tüm asilliğiyle meydan okuyor olup bitene. Denize yüzünü dönmüş olsa gerek diye düşündürürken beni, kuşların ev sahipliğini yaptığına şahit oluyorum. Cami kapısının hemen önündeki çimlere yarım ekmekler bırakılmış küçücük kuşlar için. Önce beni hayrete düşüren bu manzara daha sonra 'Bu da Bebek kuşlarının lüksü olsa gerek.' hissini uyandırıyor. Martılara simit parçaları Bebek kuşlarına da yarım ekmekler. İstanbul'daki adil düzen hayvanlara bile telakki etmiş artık. Çevresindeki onca kafe kendine çağırırken beni, o sessizce izlemekle yetiniyor. Kararı tamamen bana bırakmış gibi. Kafelere rest çekip o mütevazı kapıda buluyorum kendimi. Yağmurun ıslattığı cami avlusu ağaçlarla çevrilmiş ve en dıştan da taş duvarlarla örülmüş. Taş duvarlar hudut çizgisi gibi keskin ve üzerindeki metal parmaklıklar savunma hattı kadar yüksek. Avlu her ne kadar beni önce camiye götürmek istese de merakıma yenik düşüyorum ve avlunun kalan kısmını keşfe çıkıyorum. Sol tarafımdaki abdest alma yerlerini geçerken birden denize paralel uzanmış iki musalla taşıyla karşılaşıyorum. Donup kalıyorum olduğum yerde. Yağmur 1 damlaları düşerken üstüne, denizin hırçın dalgalarına karşı 'Ölüm!' diye bağırıyor sakince. Cesaret edemiyorum onları geçip denize ulaşmaya ve geri dönüyorum cami kapısına. Ayakkabılarımı çıkarıyorum, tahta merdivenleri aşıp bir an önce kadınlar mahfiline ulaşmaya çalışıyorum. Musalla taşlarının sesini bana unutturacak olan minareye daha yakın olmam gerektiğini düşünüyorum. Ezanla beraber korkum dinerken, cemaat de toplanmaya başlıyor. 'Acaba cemaat kaç kişi olur Bebek gibi bir semtte?' merakıyla izliyorum aşağıyı. Küçük olan cami doluveriyor bir anda ve yine hayretler içinde bırakıyor beni. Ezan sesini cami içinden dinlemek her zaman içimi titretirdi, ama ilk defa imamın sesi ezandan çok etkiledi beni. İmam mikrofon kullanmıyordu; olduğu yerde okuyordu gerekli duaları ve rahatlıkla duyuyorduk onun muazzam sesini. Kubbe ne ince bir hesaba sahipti ki ses her yere yayılıyordu. Mimar Kemalettin yine konuşturuyordu yapısını. Onunla aynı mesleğe sahip olmak bile beni heyecanlandırırken sanki bana neyin nasıl yapılacağını anlatıyordu o an. Kubbeyi saran pencereler, çeyrek kubbelerle sağlanan kubbe geçişleri ve dahası... Hepsini hem mimari hem manevi olarak özümsemeye çalışıyorum. Her detay beni bir üst noktaya taşıyabilecek derinlikteyken o anları ölümsüzleştirmek için birkaç fotoğraf çekmeyi de ihmal etmiyorum. Cami kapısında ayakkabılarımı giyerken o iki musalla taşının ötesini keşfedemeyişin verdiği yarım kalmışlık aklımda. Kapıdan çıkar çıkmaz avluya yöneliyorum. Bu sefer hiçbir korku uyanmıyor ben de. Sanki avlu 'Seni ilk camiye götürmek istemiştim, dinlememiştin beni!' diye kızıyor. Musalla taşlarını geçiyorum ve denize ulaşıyorum. Küçük tekneler ve sandallar dizilmiş kıyı boyunca. 'Burada da mı yalnız bırakmadınız onu?' diye kızıyorum ilk başta. Sonra zamanla vazgeçiyorum bu düşüncemden. Nereden biliyordum onun yalnız kalmak istediğini? Belki etrafındaki kafelerdi onu özel yapan. Taş duvarlarını korunmak için değil, merak uyandırmak için örmüştü belki de. Ya da korkutmak istememişti insanları o iki musalla taşıyla. Kıyısındaki sandallar ve teknelerdi onu yalnız bırakmayan. Kendimi düşündüm. Ben yalnız kalmak ister miydim 1913'ten beri? Beni özel yapan çevremdeki insanlar olurdu her 2 zaman, yalnızlık değil. Beni seviyorlarsa bana daha yakın olup çevremi sarmazlar mıydı? Yalnız başıma o koskoca boğaza sahip olsam kaç yazardı, o güzel manzarayı sevenlerimle beraber izlemedikten sonra? Bebek Camisi çok seviliyordu ve sarılmıştı etrafı yıllar öncesinden. Sadece sevenler değişmişti, sevilen hep aynı kalmıştı. Yalnızlık onu özel yapmazdı, sevenler onu sevilen yapardı. Nilgün Lale 3