ARTIK DİNOZORLAR YOK

Ne kadar sabırlı bir insan olduğunuzu daha önce hiç sorgulamış mıydınız? Ama böyle yüz parçalık bir puzzle düşünün, onu bitirebilecek kadar değil. Biraz daha fazla... Şöyle yedi bin beş yüz parçaya minik minik ayrılmış, her yeri aynı tondan kahveler, siyahlar ve bordolardan oluşan o ünlü tabloları layıkıyla bitirmekten bahsediyorum. Tam da zaruri ihtiyaçlardan dolayı başladığım, odamda sere serpe benim yolumu gözleyen puzzle gibi... Ona hayat veren resmin adı ise "The Introduction After The Bath" (Filippo Baratti, 1889). İnsanın günü gününü tutmaz ya hani; o gün de bütün şanssızlıklar beni bulmuş, çözemeyeceğim problemler üst üste gelmiş ve hatta hayatta ilk defa gerçekten büyüdüğümü hissettiren nur topu gibi bir de hayat tecrübesi edinmiştim. Beynimin içinde tepişen filler, mideme oturan öküzle yakın bir dostluk kurmaya başladığında ise; kafam dağılsın, bazı parçalar da bahaneyle birleşsin parolasıyla, çoğu zaman olduğu gibi, gidip yeni bir puzzle almaya karar verdim. Tabii bu kafaya da böyle kasvetli bir tablo... Ya da sadece bana öyle geliyor, bilemiyorum. Aslına bakarsanız bende bile kötümser bir hava yaratmadığı zamanlar oluyor. Ama tabloda öyle ısınamadığım şeyler var ki. Mesela ortada büyükçe bir salon ve o salonda her biri birbirinden samimiyetsiz on dokuz kişiden oluşan bir topluluk var. Gerçi itiraf etmeliyim ki başka zaman karşılaşsak aralarında sevimli bulabileceğim tipler de yok değil hani. Yine de bana göre mi? Tartışılır. Bana uygun olmayışının sebebini, tabloya farklı anlamlar yüklüyor olmamda da arayabiliriz. Sonuçta bu işe sinirimi bir nebze dizginlesin, gerginliğimi hafifletsin diye başlamıştım. Zaten bütün faturayı da Filippo Baratti'ye kesmek doğru olmaz. Dediğim gibi bazen bazı şeylerin yolunda gitmediğini hissederiz ve hem fizyolojik hem de psikolojik açıdan giderek asileşiriz. Yani en azından bende reaksiyon aynı bu şekilde ilerliyor. Peki bu gibi durumlarda ruhun dinginleşmesi için sanata ihtiyaç duyulur mu? Hiç şüphesiz... Özellikle sanat ile puzzle birleşince benim için her şey bir harika. Böyle düşünmemin sebebini anlamak için ise o meşhur çocukluğa inme ritüeline başvurmamız gerekebilir. Ben daha çok küçükken, babam bana devasa parçaları olan kocaman dinozorlu bir yapboz almıştı. Yapboz isminin hakkını verirdim gerçekten. Bıkmadan usanmadan her gün o yapboz yere serilir, defalarca yapılır ve bozulurdu. Dolayısıyla her parçanın bütün detayları da tarafımdan ezberlenmiş oldu. Benimle özdeşleşen bu şaheseri bitirme sürem üç dakikaya indiği gün ise, bilinçli ebeveynlerim beni bir üst sürüme güncellemek amacıyla eve ellerinde yeni ve daha zor bir yapbozla çıkageldiler. Benim de bu puzzle merakım o gün başlayıp bugünlere kadar katlanarak geldi. Ne zaman keyfim olmasa, o evin ortasında beni bekleyen puzzle birkaç parça daha yaklaşıyor tamamlanmaya. O tamamlandıkça ben tamamlanıyorum. Sabretme gücüm de kuvvetleniyor. İşte şimdi başlangıç noktamıza dönmenin tam zamanı. Size sabırlı olup olmadığınızı değil de bu gücünüz üzerine ne kadar düşündüğünüzü sorarak başlamıştım. Düşünün dostlar! Bunun üzerine saatlerce düşünün, saatlerce sabredin. Ve bu sabretme gücünüzü farkına varın, her daim ona sahip çıkın. Hayata dair bir şeyler sizin için mutlaka aydınlanacaktır. Bu arada benim karamsar, kendisine ısınamadığım tablo da aydınlandı zamanla. Sabırla da sevdirdi kendisini bana. Tamamlandıkça gösterdi içindeki sırları. Samimiyetsiz gözüken insanların aslında her birinin dayanmak zorunda oldukları acılar, sonundaki mutluluğu sabırla ve heyecanla bekledikleri sınavları vardı. Yüzü yalandan gülenlerin ise artık sadece yorgunlukları ve boşvermişlikleri...