Ölümsüz Bir Hayat Nasıl Olurdu?

Biz ne için yaşıyoruz? Neden daha iyi yaşam koşulları için mücadele ediyoruz? İlahi dinlerin hepsinde bu hayatın fani olduğuna değinilir. Bu hayat bir köprüdür. Bu hayat ahiret hayatından önceki sınavdır. Peki, neden buna inanıyoruz? Ya öldükten sonra yok olup gideceksek? İşte tam olarak da bizi ahirete inandırmaya zorlayan gerçektir ölüm. Jose Saramago'nun Ölüm Bir Varmış Bir Yokmuş kitabında da bahsedildiği gibi çoğu insan ölümden korkmadığını söylese bile ve biz ne kadar farkında olmasak da hepimiz ölüm gerçeğinin bize çizdiği yolda sürdürüyoruz hayatımızı. Hayatta pek çok şey ölüm üzerine kurulmuştur. Kışın soğuktan üşüyüp ölmemek için sıcak tutan kıyafetler giyeriz, bir gün ölümcül bir hastalık geçirip ölmekten korktuğumuz için sağlık sigortası yaptırıp her ay yüzlerce lirayı gözden çıkarırız. Hatta ve hatta kendi ölümümüzden ailemiz olumsuz etkilenmesin diye tüm hayatımız boyunca çalışıp onlara ardımızda ev, araba, nakit para bırakmaya çalışırız ki biz ölünce maddi açıdan zorluk çekmesinler. Kitaptaki en beğendiğim örneklerden biri de şu: Araba sürerken emniyet kemeri takarız çünkü kaza geçirince camdan dışarı uçup ölmek istemeyiz ve bunlar gibi pek çok şeyi ölüm gerçeğinden ötürü yaparız. Peki, ya dünyada bundan sonra kimse ölmeseydi? Acaba hayatımız nasıl değişirdi? Aynı kitaptaki gibi bu sabah yatağımızdan kalktığımızda televizyonda binanın 17. katından atlayan bir şahsın burnunun bile kanamadığı haberini izlesek ve sonra en yakın arkadaşımız Kızılay Meydanı'nda üç tane canlı bombanın patladığını ama kimsenin canlı bombacılar dahil kimsenin ölmediğini söylese, acaba ne düşünürdük? Sonra dünyanın her yerinden bunun gibi haberler gelse, hastanelerin yoğun bakımları mucizevi bir şekilde boşalsa, ne yapardık acaba? Kısacası dünyada artık ölüm diye bir gerçek olmasa dünya nasıl bir yer olurdu ki? Artık kimseyi cinayetten suçlayamazdık. Muhtemelen bütün mahkumları serbest bırakmak zorunda kalırdık. Belki birine sinirlendiğimizdeki tepkilerimiz bile daha değişik olurdu. Artık karşımızdakinin ölmeyeceğini bildiğimiz için silahı çekip onu vurabilirdik. Yemek yememize gerek kalmazdı. Ya da hijyenimize dikkat etmemize çünkü hiçbir şekilde hasta olup ölmeyeceğiz. Ya da giyinmemize de gerek kalmazdı çünkü giyinmek aslında üşümemek için ortaya çıkmış bir ihtiyaçtı ama artık üşümek bir problem değil çünkü hepimiz ölümsüzüz. Okuyup eğitim almamamıza da gerek yok çünkü eğitim, yüksek hayat standartlarına ulaşmak için gerekli yeterlilik ve donanıma sahip olmak amacıyla harcanan vakit ve nakit kaybından başka bir şey değil ve bizim artık bu yeterlilik ve donanıma ihtiyacımız yok. Bütün bunlar yaşanırken pek çok akım, rejim, düşünce de kaybolacak. En önemlisi de din ve devlet gibi kavramlar yok olacak. İnsanlar ölümsüz olduklarını anladıklarından sonra kitaba göre din, devlet gibi insan tarafından yaratılmış kavramlar yok olacak çünkü devlet benim bu dünyadaki temel haklarımı korumak, bana hizmet etmek için var. Aynı şekilde din ise ben öldükten sonra yok olmayacağıma inanmamı sağlayan bir geleneksel inanç bütünü. Kitabın içindeki evrende yaşayan biri olarak hayal edersem kendimi, artık temel haklarımın hiçbir önemi yok çünkü ölümsüzüm; yani devlet insanların birbirleri ile olan ilişkilerini düzenleyen bir kurum olduğu için ve bugünden itibaren dünyada ölümsüz bir varlık olduğum için artık diğer insanlarla olan ilişkilerim ve devletin bana sağladığı güvenceler önemli değil. Dinin bir önemi yok çünkü ahiret diye bir şey yok, doğduğumdan beri kandırılmışım, bundan sonra bu dünyada farklı hedefler uğruna yaşayacağım çünkü ben ölümsüzüm. Belki yürüyerek başka bir galaksiye gitmeye çalışırım çünkü hiçbir şekilde ölmeyeceğim ya da okyanusun en dibine dalmaya çalışabilirim nasıl olsa boğulup ölmeyeceğim. Ölümsüz bir dünyada yaşarken yaşadığım problemler de farklı olacak muhakkak. Aynı kitapta bahsedildiği gibi kimse ölmediği için dünyada aşırı bir nüfus olacak ve teorik olarak bir gün bütün dünya insanla dolacak. Bu dünyada yaşayan ben ise bunu kafama takmayacağım çünkü dünya çok dar olsa bile ben dünyanın içini oyup daha fazla alan yaratacağım kendime. Fazla vaktini alır derseniz zaman kavramının bir önemi yok artık. Kimse hangi günde, yılda ya da saatte olduğumuzu bilmiyor. İşimi bitirdiğim zaman herkes bıraktığım yerde olur büyük ihtimal. Kitapta da bahsedildiği gibi duygusal açıdan bir çöküntü yaşamamız da muhtemel olur bence. Çünkü sevdiğimiz insanların bir önemi yok artık. Bir şeyi severiz çünkü bizim için değerlidir ve değer kavramının nedeni ise bir şeyi kaybetmekten ötürü duyduğumuz korkudur. Sevdiğimiz hiç kimseyi ya da hiçbir şeyi kaybetmekten korkup onların değerini anlayamayacağımızdan dolayı ölümsüz bir dünyada sevgi olamayacak. Sevgisiz bir dünyada ise mutluluk olmayacak. Mutluluğun olmadığı bir yerde ise huzur olmayacak. Bence huzurun olmadığı bir yerde yaşamaktansa ölmek daha iyi. Çünkü ölüm korkutucu bir gerçek olsa bile aynen kitapta yaşanan şekilde biz de ölümsüz dünyada yaşarken eskiden yaşadığımız problemleri arayacağız. Hayatımızda ardımızda bıraktığımız her sıkıntı gelecekte özgüven ve kararlılık olarak geri dönüyor. Kitapta anlatıldığı gibi ölümsüz dünyada ardımızda bıraktığımız şeylerin pek bir önemi olamayacak çünkü ardımızda sonsuz tane olay kalmış olacak. Bu yüzden ölümlü hayatın değerini bilmeliyiz fakat en başında da anlattığım ölüm üzerine yapılmış planlardan kurtulmalıyız. Bunlar hayatımızdaki pek çok sorunun nedeni oluyor. Çok sevdiğim bir sözle yazımı bitirmek istiyorum: "Sonsuza kadar yaşayacakmış gibi hayal kurun, bugün ölecekmiş gibi yaşayın." Utku Yalınbaş 21502054 IE