MİSAFİR

Yerden metrelerce yüksekteyim, güneş gözümü alıyor daha önce hiç alışık olmadığım gibi. Adeta bir tüy gibi süzülüyoruz Londra'nın semalarında. Çok geçmeden içerisinde bulunduğum devasa ve bir o kadar da zarif metal kuşun piste ayaklarını koymasıyla başlıyor bir zamanlar üzerinde hiç güneş batmayan birleşik krallıktaki hikayem... Uçaktan indiğim andan itibaren değişik bir atmosfer karşılıyor beni. İçime çekiyorum her seferinde daha önce hiç ayak basmadığım bu toprakların kokusunu. İndikten sonra vakit kaybetmeden ayrılıyorum hava alanından tren istasyonuna doğru. İki ay sürecek ve daha önce hiç cesaret edemediğim bir seyahate başlıyorum. Bu sefer farklı duygular hissediyorum tabi kendi içimde, tek başıma gelmiş olmamın verdiği heyecan ve merakla olması gerekenden belki de biraz daha yüksek bir sesle söylüyorum: -Bristol'e tek bir bilet lütfen! Her gezinin, tatilin veya başımızdan geçen uzun süreli bir olayın kendine özgü bir hikayesi vardır aslında. Kimi zaman sıkıcı, kimi zamanda sizi peşine takıp götürebilecek kadar sürükleyici olan hayatımızdaki bu küçük kesitler oluşturur bizim hikayemizi. Buralarda karşılaştığımız ve gördüğümüz her olay sayesinde adeta bir film şeridi gibi geçer yaşam öykümüz gözlerimizin önünden. Acısıyla veya tatlısıyla bir resim daha eklenir bu uzun film rulosuna. Ancak insanın yaşamında karşılaştığı ve yaşadığı bazı anlar vardır ki anlatmaya kelimeler, fotoğraflar veya film ruloları bile yetmez. Hayata dair artık daha emin adımlar atabileceğimiz veya tam bir U dönüşü yapabileceğimiz bir kilometre taşı gibidir bazı olaylar. Daha önce hiç görmediği bir yaşantıya, var olduğundan bile haberi olmadığı bir topluma birden bire alışmaya çalıştırır insanı... Bana göre de ancak böyle tarif edilebilirdi Bristol adındaki bir tarafında tarihin ve medeniyetin ayak izlerini bulunduran, diğer tarafında ise modern dünyanın en iyi yansımalarından birini sakinlerine yaşatan bu şehirdeki hikayem. Yanlarına konuk olduğum aileden, tüm sakinlerine kadar bana adeta bir kültür şoku yaşamama neden olan, insanları oldukları gibi kabul etmeme ve biraz da onlara alışma duygusunu bana ilk kez yaşatabilen bir şehri nasıl hayatımda sıradan bir yere koyabilirdim ki? Dört tarafı yemyeşil bir bitki örtüsüyle sarılmış bu sevimli şehirde hayatımda ilk defa farklı bir kültürü ve medeniyeti tek başına yaşayarak deneyimleme fırsatım olmuştu. Farklı kültür ve medeniyet demişken, kendi içlerinde bile onlarca aksana ayrılıyordu kullandıkları o meşhur dil. İlk defa otobüse binerken bilet almak için dört kere aynı cümleyi tekrar ettiğimi hiç unutamıyorum. Bize okullarımızda öğretilen ingilizce çok uzaklardaydı orada. Daha önceki fanus misali yaşadığım dünya birkaç aylık da olsa artık çok uzaklardaydı. Daha önce hiç olmadığı gibi önyargılarımı yenmiş ve kendim olmayı öğrenmiştim geçirdiğim bu süre zarfında. Yaşadığım bu deneyim aslında dünyanın kendisinin etrafında dönmediğini anlatıyor insana. Daha önce hiç görmediği, bilmediği ve belki de bir daha ömrü boyunca yolunun düşmeyeceği bir yerde bile adeta sıfırdan bir serüven yaratıyor kişi tek başına. Bristol`ü keşfederken yanlış otobüse binip şehrin belkide en belalı mahallerinden birinde kayboluşum çok yerinde bir örnek olarak verilebilir bu yargıya. Hepsi şeker gibi pembe, mavi ve beyaza boyanmış olan sevimli iki katlı otobüslerin olduğu bir şehirde inanın bu hiç de zor değil... Önce oto-stop çekip sonrasında ise taksiciye haritayı gösterip ancak kaldığım evi tarif etmek hayatım boyunca kesinlikle güzel bir anı olarak kalacak aklımda. İşte böylece yılların verdiği yıpranmışlıktan ve rutin hayat biçiminden uzakta, insanların size uygun gördüğü yerde değil, kendi olmak istediğiniz yerde buluyorsunuz kendinizi. Misafirin daha önceden beri olduğunu değil, istediğini veya o anda birden başına geleni yaşadığı bir hayata dönüşüyor Dünya. Tek başına yetebilmenin verdiği özgürlük ve özgüven ile yepyeni bir karakter doğuyor bireyin içerisinde. Sanki en başındaymış ve hiç bitmeyecek gibi yeni bir sayfa açılıyor insanın hayatında Ancak her güzel şeyin de bir sonu olduğu gibi bu kendime vermiş olduğum uzun aranın da bir sonu olmak zorundaydı tabi ki... Bristol'den ayrılırken, Londra`ya olan trenimi sadece birkaç dakika ile yakalamam ile birlikte içimde bir burulmadı değil ama artık bende geldiğim gibi dönmediğime dair çok kuvvetli bir his vardı. Artık hayata daha farklı bir pencereden bakabiliyor, içerisinde bulunduğum düzene daha olumlu bir şekilde bakabiliyordum. Bir yabancı olarak gittiğim bu eşsiz şehirden geldiğim yere bir ' Dünya Misafiri' olarak emin ve güçlü bir şekilde dönüyorum diyordum kendi kendime... Tolga Tamuroğlu