AH O GÜZELİM YURT: BEYRUT

Ortadoğu'da bir ülke olmak... Ne kadar da zor! Aç canavarların dönmüş gözleri ve pis nefes kokuları daima üzerinde. O canavarlar yetmişli yılların başından itibaren Lübnan'a girdiler ve mis gibi portakal kokan Beyrut, o günden itibaren plastik bomba kokularıyla açtı gözlerini karanlık sabahlara. 'Ben Beyrut' adlı muhteşem kitapta, işte tam da ülkenin o zamanki elim durumu Nizar Kabbani'nin etkileyici üslubuyla gözler önüne serilmekte ve gelecek asır insanlarına bir ibret tablosu olarak sunulmaktadır. Beyrutlu bir kadının intihar etmeden önce kaleme aldığı haykırışları, sitemleri, tarizleri ve bazen eski anılar ve hayalleri arzıendam etti önümde. Ne güzel bir şehirmiş Beyrut. Barışın hükümferma olduğu, ırkçılık nedir bilinmeyen bir hayaller ülkesiymiş sanki. Sanki zaman makinesine binmiştim ve Beyrut'un en ünlü sokaklarında bulmuştum kendimi. Ama o da ne? Tam bir Avrupalı gibi davranıyordu Clemenceau Caddesi'ndekiler. Zayıf ve fakir halkı umursamıyorlardı. "Yoksullar da niçin benim yaptığımı yapıp süpermarkete gitmiyorlar?" (Kabbani 2016) cümlesini okuyunca bir kızgınlık belirdi içimde. Bu vurdumduymazlık nerden işlemiş içimize? Aynı coğrafyanın farklı ülkeleriyiz ama bizde de yok mu bu haslet? Zincirin küflendiği nokta işte tam burası. Kardeşini düşünmediğin an, artık sen de yoksun. O andan itibaren üzerinden esenlik meltemleri yerine fesat fırtınaları esmeye başlar. O şiddetli fırtına, ayrılık tohumları eker o güzelim topraklara. Ve artık hazırdır o ülke parsel parsel ayrılmaya. Nitekim Beyrut da aynı kaderin mahkumu oldu. Ne yazık ki o acıklı sahneleri onlar da yaşadı. O toprağın insanları, küflenmesine izin vermeseydi o zincirin, belki hem o zaman hem de şimdi sımsıkı sarılacağı bir istinat noktası bulabilirlerdi. Hayret, dehşet ve tebrik etme hissini aynı anda yaşadınız mı siz? Bu kitabı okurken yaşadım ben. Boğaza düğümlenen kelimeleri ne veciz bir şekilde dizmiş satırlara Nizar Kabbani? Nasıl tarizler var bu sayfalarda! Burjuva sınıfından emperyalist güçlere, siyasilerden aydınlara, cahil halktan Marks'a kadar herkes nasibini almış satır aralarından. Alev püskürmüş Kabbani, belki de gelecek asır sakinlerine " İşte ben susmadım. Haykırdım hakikati!" diyebilmek için. Ben şahidim. Yaşadım o yılları 'Ben Beyrut' kitabıyla. Ağladım, hiç olmazsa ağlamak istedim. Öfkelendim, tükürmek istedim o vasıfsız siyasetçilerin yüzüne. Çocuklara kurşun sıkan elleri kırmak geldi içimden. Geçen koca iki dünya harbine rağmen kan emmekten usanmayan o vampirleri kazığa oturtmak istedim. Bağırmak, anlatmak istedim yaşanan o zulmü tüm insanlığa. Sonra okurken anladım ki medya da onların elinde. Semaya uçan yüzlerce minicik yavrudan daha değerli, bir İsrail askeri onların gözünde. Sustum sonra. Şaştım kaldım ve ağlanacak bu hale gülmeye başladım. Son demleriydi kitabın. Bende şöyle bir düşünce oluştu kitap biterken: " Yıllar önce Beyrut, sonra Bağdat daha sonra Kahire, San'a, Hartum ve niceleri; yazılmış aynı senaryonun sahnelendiği şehirler oldu. Şam'da ise tüm iğrençliği ile hala aynı oyun sergilenmekte. Maalesef kendine insan diyen insanlar, sahile vuran savaş mağduru Aylan bebeğe de bombaların oluşturduğu enkaz altında can vererek ölen Ümran bebeğe de tanıklık etti ve ediyor nicelerine. Peki bu senaryo bizim ülkemizde uygulanmak istenirse? Düşürürlerse kardeşle kardeşi birbirine?" Son zamanlarda yaşananlar gösteriyor ki bizi de birbirimize kırdırmak istiyorlar. Sonra o leş kargaları, gelip parçalayacaklar kendi ihtiraslarına göre bu biricik ülkemizi. Asla! Kesinlikle izin vermeyeceğiz. Biliyoruz ki biz hakimken bu coğrafyaya; kurt kuzuya ilişmeye korkardı. Bizi böldüler ve yediler parça parça kurdu da kuzuyu da. Fakat bu ülkeyi teslim edemeyiz. Bu ülke bittiği an, bu ülkedeki zincir küflenmeye başladığı an artık dönmemelidir dünya. O zaman gelmiştir vakit ve doğmalıdır güneş batıdan korkusuzca.