KAYBOLAN DÜNYAMIZ

Git gide madde bağımlısı oluyoruz farkında mısınız? Taşa, paraya hatta eşyaya tapan insanlar oluyoruz artık. Daha görkemlisini, daha havalısını almak için uğraşıyoruz aslında. Bunu yapmaya çalışırken daha zengin oluyoruz, daha yüksek binalarda yaşıyoruz. Bir bakıma sanayileşme denen kavramın daha çok esiri oluyoruz. Yeşili yok ettiğimiz, su kaynaklarını tükettiğimiz, adeta doğal olan her şeyi yerle bir ettiğimiz bir hayat yaşıyoruz. Yeşil rengini sadece boyama yaparken görecek bir nesle doğru adım adım ilerliyoruz. Peki, herkes mi bilinçsiz bu konuda? Gerçekten bu konuda hassas insanlar hala var mı hayatta? Yoksa biz bu tür insanlara sadece masallarda mı rastlayabiliyoruz? Her ne kadar Jean Giono Ağaç Diken Adam(2015) kitabında böyle bir karakteri bize hayal ürünü olarak gösterse de, gerçek hayatta da bu şekilde yaşam felsefesi olan insanlar var. Henüz bir ya da iki gün önce bir sohbette duyduğum biri vardı mesela. Manisa yöresinde meşhur biriymiş zamanında. "Manisa Tarzanı" olarak bilinen Ahmeddin Carlak kendini bu işe adamış gönüllerden birisiymiş. Maddi varlığı şortu ve çarıkları olan bu kişi, yaşadığı süre boyunca dağlarda yalnız yaşamış ve doğa için elinden geleni yapmış. İnsanları doğa hakkında bilinçlendirmiş, bir nevi hayattaki biricik dostunu insanlara anlatmaya çalışmış. Bu işi kendi için yapmamış. Gelecek nesillerin bir ağaç daha fazla görebilmeleri için hayatı boyunca uğraşmış. Ahmeddin Bey bu yüzden Manisa yöresi için unutulmaz biri haline gelmiş. Tam bu noktada, Jean Giono'nun aslında Ağaç Diken Adam(2015) kitabındaki ilk cümlesinin ne kadar da doğru olduğunu görebiliriz: "Bir insanın kişiliğinin gerçekten olağanüstü yönlerini anlayabilmek için, eylemlerini uzun yıllar boyunca izleyebilme şansına sahip olmak gerekir. Kişinin eylemleri bencillikten tamamıyla arınmışsa, onu eyleme yönlendiren itki eşsiz bir yücegönüllülük örneğiyse, hiçbir ödül beklemediği kesinse ve dahası yeryüzünde silinmeyecek izler bırakmışsa, işte o vakit gerçekten de, hataya yer bırakmayacak bir kesinlikle, unutulmaz bir insandan bahsediyoruz demektir". 1 Neler yapar peki bu doğa sevdalıları? Onların bu şekilde anılmalarının nedeni nedir? Aslında doğa sevdalılarıyla normal insanları ayırmak için birtakım yollar düşünebiliriz. Doğa insanları her maç takımını destekleyen taraftarlar gibidir. Takımı yensin ya da yenilsin fark etmez onlar için. Ama biz normal insanlar sadece büyük maçlarda takımını destekleyen taraftarlar gibiyizdir. Medyada doğa ile ilgili bir haber görünce doğa dostu oluveririz bir anda. Sonra geçer tabi ki bu hevesimiz. Ama Ahmeddin Bey 'holigan' olarak nitelendirebileceğimiz birisi ve bu yüzden 'doğa dostu' kendisi. O ve onun gibi insanlar, doğaya bir şeyler kattıkça doğa da onlara bir şey katar. Doğa onlara en güzel çiçekleriyle karşılık verir. Bal yapan arıları, süt veren inekleri... Bu şekilde güzel bir ilişkileri olur. Tıpkı çok yakın iki dost gibi. Bir kere tanıştıklarında, bir daha ayrılmaları çok zor olur. Hayatımda çok fazla ağaç dikmemiş biriydim. Şehirde büyüdüğümüz için toprak gördüğümüz de pek söylenemez doğal olarak. Sadece çevremizdeki birkaç ağacı görüyordum ve onlar da benim için bir anlam ifade etmiyordu. Ağacın, yeşilin ve doğanın önemini aslında yokluğunda anladım diyebiliriz. Ankara'ya ilk gelişimde İstanbul yolu üzerinde, Bolu'dan sonra yeşili göremeyince tehlikenin farkına vardım diyebilirim. Uçsuz bucaksız dağlarda, uzaklarda beliren yalnız ağaçların dışında hiçbir şey yoktu 1 Giono, J. (2015). Ağaç Diken Adam. Everest Yayınları. (s. 9). adeta. Yeşilin olmadığı birçok yer görmüştüm ama burası beni hayrete düşürmeye yetmişti. Yol boyu düşündüğüm şeylerden biriydi bu da. Durumun önemini orada anlamıştım. Ama o yolun sonunda Bilkent'e gelmek belki de olabilecek en iyi ihtimaldi. Yeşilin ağırlıklı olduğu bir kampüs sonuçta. Binaların, yolların ya da insanların doğada kaybolduğu bir yer de diyebiliriz nispeten. İlk defa çimde oturmanın keyfini burada tattım diyebilirim. Sırtımı yere yasladığımda gökyüzüne baktığım o açı aslında eşsiz olarak nitelendirilebilirdi. O yollardan sonra Bilkent'e varmak belki de bu konuda bana verilebilecek en güzel dersti. Bütün bunları anlatıyorum çünkü bu hayatta herkes yolun sonunda Bilkent'e varamaz. Bir yeşile, bir ormana hatta bir ağaca bile varamayabiliriz. Bunun farkında olan Jean Giono hayali bir kahraman ile böyle bir eser yazmış. Bu eserden hiçbir maddi beklentisi olmadığını da bize kitabın sonunda anlatıyor aslında. 2 Bencilce davranmamış yani. Kendisi de yıllar sonra 'unutulmaz' bir insan olarak anılabilir. Bizler de anılabiliriz aslında. Yeter ki bir yerlerden başlayalım. Bir şeyleri değiştirelim. Bakış açılarını, bakış açılarımızı... Vatandaş olarak hayat tarzımızı, devlet olarak politikalarımızı değiştirebiliriz. Yakıtı kalmayınca ağaç yakmaya başlayan devletlerden ağaçlar dikip ormanlar oluşturan devletlere dönmeliyiz. 3 Biz belki elli altmış yıl daha yaşarız ama bu dünyanın önünde daha uzun yıllar var. Bu yüzden biraz bilinçli olalım. Doğanın içinde yaşayan insanlarda, doğayı içinde yaşayan insanlara doğru evrilen bu hayatta biz de sorumluluk alalım. Tıpkı 'doğa dostu' insanlar gibi... 21501325 Furkan Yasin Taksim