Bekleyerek Geçen Hayat

İnsanoğlu hep bekledi. Kimi zaman bir kurtarıcıyı bekledik. Kimi zaman hayatımızı düzene sokacak birini. Kimi zaman otobüs bekledik saatlerce. Kimi zamansa hiç gelmeyecek bir vakti bekledik. Böyle anlarda iki seçenek sundu bize hayat: monotonca beklemek veya vazgeçmek. Godot'yu Beklerken tiyatro oyunu da tam bunu anlatıyor. Oyun, bana, bekleme halinin insanda oldukça ilginç zihinsel yaralar açabileceğini fark ettirdi. Günümüzde böyle bir beklemenin mümkün olup olmayacağını sordum kendi kendime. Bir örümcek ağına dönmüş sosyalleşmemiz buna fırsat tanımayacak galiba. Beklemenin, monotonlaşmasına verilmeyecek kadar çok iletişim aracı elimizin altında. Her gün aynı yere gidip beklemek, modern insanın yapacağı şey değil yani. Bizim için bekleme kavramının değiştiğini söylemek mümkün. Eski insanların yaptığı gibi biz de belirsizlik yüzünden bekliyoruz. Ancak bekleyişimiz vazgeçmekten ziyade, belirsizliğin son bulması sayesinde bitiyor. Belki de günümüz insanı çok umutsuz olduğu için her an vazgeçiyor. Bu vazgeçiş ise beklemeyi imkansız hale getiriyor. Beklemenin salt yarar sağladığını ya da salt zarar verdiğini düşünmüyorum. Estragon'un unutkanlığı kadar büyük bir hasar almasak bile, beklemek bizi de yoruyor bir şekilde. Öte yandan bize düşünecek zaman tanıyor, böylesi uzun beklemeler. Her şeye rağmen zamanın anlaşılmaz hale geldiği, hayatı monotonlaştıran beklemeleri kendi hayatım için mümkün görmüyorum. Hatta tek kişilik bir beklemelerde için böyle uçsuz bucaksız ve vazgeçilmez olabileceğini de sanmıyorum. Böyle bir beklemenin ancak topluluk halinde yani en az iki kişi ile yapılabileceği fikrindeyim. Vladimir ve Estragon'un Godot'yu beklemekten vazgeçememe sebebi de işte bu. Birinin umutsuzluğa düşüşü, ardından ötekinin bu umutsuzluğu yıkışı ve tekrar Godot'yu beklemeye başlamaları, tekrar tekrar bu kısır döngüde kalmaları; aslında bu, beklemeden vazgeçeyi zorlaştırıyor. Benzer şekilde insanlar kendi bekleyişlerinden vazgeçebiliyor. Ancak bir grubun ya da topluluğun içindeyken insanlar beklemekten vazgeçemiyor. Belki bunun bir hıyanet olacağını düşünmelerinden ve yahut o topluluğun beklentilerinin gerçekleşmesi durumunda kendilerinin pişman olma ihtimallerinden dolayı bu vazgeçiş imkansızlaşıyor. Peki ya beklerken değişiyor muyuz? Bir beklentinin sona ermesinin sebebi o bekleyişin bizi değiştirmesi midir? Bence bu soruların cevapları evet. Hiç olmazsa gerçekleşmeyen beklentilerimiz, o olayın gerçekleşmesine olan inancımızın yitirilmesi ile ilgili. Yani bekleyişin sebebi olan belirsizliğin bizim için ortadan kalkması durumunda vazgeçmiş oluyoruz. Bu vazgeçişler bazen buluşmaların iptal olması ve bunun bilumum araç ile iletilmesi kadar nesnel olsa da, bazen de bunun tam aksi yönünde öznel olarak bir belirsizliğin kalkması aracılığı ile oluyor. Bu öznel belirsizliğin ortadan kalkması ise bizim değişmemiz ile alakalı bir durum. Bu bakımdan her vazgeçiş değiştiğimizin bir kanıtı. Öte yandan beklemekten vazgeçmesek bile değişiyoruz. Çünkü bekleyişimizin her anında beklediğimiz kişiye veya şeye olan güvenimizin sarsılmaması için daha fazla efor sarf ediyoruz. Öyle ki beklerken düşünüyoruz. Bu düşünme hali aklımıza vesveseler gelmesine sebep oluyor. Ama biz her vesveseyi savuşturup beklediğimiz şeye yahut kişiye daha çok güveniyoruz ve bağlanıyoruz. Bu ise en bekleyişin başladığı an ile sonraki herhangi bir anda aynı kişi olmadığınızın göstergesi, hiç olmazsa beklediğimiz kişiye ve şeye olan bağlılığımız bakımından. Yazının geneli bekleyişin sonuçsuzluğu üzerine kurulu oldu. Bunun sebebi biraz da Godot'nun gelmeyişi ile ilgili. Ancak biraz da bekleyişin olumlu sonuçlanması üzerine yazmak istiyorum. Yani ya Godot gelseydi, o zaman ne olurdu? Soruyu kitap özelinden hayat geneline uyarlarsak, bir bekleyişin gerçekleşmesi insana ne katar? Bu sorunun birçok cevabı olabilir ancak benim için bu sorunun cevabı daha çok beklemek. Çünkü insan bekledikleri ile tatmin olamıyor. Bu durumsa daha sadece daha çok beklemeyi tetikliyor. Yani vazgeçsek de vazgeçmesek de beklemeye yaşadığımız sürece devam ediyoruz. Mahmud Sami Aydın