Kuru Fasulye Üzerine

Kuru fasulye sizin hayatınızda ne kadar büyük bir öneme sahip diye sorsam çok mu şaşırırsınız? Belki de güler geçersiniz bu soruya. Aranızda ''Etli mi?'' diye soranlar mutlaka çıkar. Etlisi de ayrı bir güzeldir gerçekten. Bırakın şimdi eti de en son ne zaman kuru fasulye yediğinizi düşünün bakalım. Üzerinden çok mu zaman geçti? O zaman gurbet hayatı yaşıyorsunuz sanırım. Zordur gurbet hayatı, bilirim. En çok da kuru fasulye özlenir zaten. ''Şimdi anamın yaptığı kuru fasulye olsa da yesek.'' dediğinizi duyar gibiyim. Sadece içinizden geçirmekle kalmayın bence. Hadi, atlayın otobüse annenizin bir kuru fasulyesini yiyip de gelin. Ne kadar da uzun bir zaman alır değil mi kuru fasulyeyi pişirmek? Ah ne zordur o zamanın geçmesi. Yapılışı da pişmesi kadar zordur ayrıca. Kıvamını tutturmak herkesin harcı değildir maalesef. Yemesi ise en güzel kısmıdır. Genellikle kuru fasulye kalabalık yenir. Hiç hayatınızda tek başına kuru fasulye yiyen birini gördünüz mü? Çok nadirdir bu durum. Kalabalık sofraların vazgeçilmezidir kuru fasulye. Babanın heyecanlı bekleyişinin gösterisidir bir anlamda da. Akşam yemekte eğer kuru fasulye varsa '' Hanım nerede kaldı yemek?'' haykırışını duymamak kaçınılmazdır. Peki, ya kuru fasulyeyi yerken oluşan sessizliğe ne demeli? Çıt çıkmayan sofralarda duyulan kaşık seslerini kulaklarınızda canlandırabiliyor musunuz? Ya o anki mutluluk? Kardeşinizle yaptığınız tencerenin dibini sıyırma yarışını da unutmamak gerekir. Kuru fasulye dışarıya karşı ailenin mutluluğunu resmeden sessiz bir çığlıktır aslında. Öyle ki, kuru fasulye yiyen ailelerin mutsuz olduğuna ben şahsen inanmıyorum. Ya mahkumlar için ne anlamı vardır kuru fasulyenin? Hapishanede olan her insanın hayali değil midir kuru fasulye yemek? Verilen kuru ekmeğin bandırıldığı o tencere her mahkumun rüyasını süslemez mi? Hele ki müebbet alanlar için... Zaten dışarı çıkamayacaklarını bildiklerinden artık içeriye alışmışlardır onlar. Özgürlük düşüncesi onlar için imkansızın ötesinde bir hayaldir. Tek istedikleri belki de kuru fasulye yemektir. Sırf baba ocağını hatırlamak için, sırf ananın ''Bey, kuru fasulye hazırdır.'' cümlesini tekrardan duyabilmek için her mahkumun vazgeçemeyeceği tek hayal kuru fasulye yemektir. Öte yandan da kuru fasulye yemeğe imkan buldukları zaman hepsi buruk bir mutluluk yaşar. Baba evinin yemeğini hapishanede yemekten daha ağır bir şey yoktur sanırım. İşte, Orhan Kemal'in ''72. Koğuş''u da aynen anlattığım mahkumlarla doludur. Hapishane hayatı boyunca sadece kuru fasulye yemek isteyen mahkumlarla... Kaptan'ın parayı bulduktan sonra tüm koğuşa kuru fasulye pişirmesi koğuştaki mahkumlar için en güzel hediye olmamış mıdır sizce de? Kaçımız o anki mutluluğu özgürken yaşayabiliriz? Hangimiz o kuru fasulye sofrasında olmak istemezdi ki? Sizi bilmiyorum ama ben o sofrada olmak isterdim. Kuru fasulyenin bir insan için özgürlükten daha değerli oluşunu seyretmek için o sofrada olmak isterdim. Kuru fasulyenin değerini bilmek gerek. Hani hep söylenir ya bazı şeylerin değerini anlamak için onları kaybetmek gerekir diye, işte bu durum kuru fasulye için de geçerlidir. Evde özgür özgür yeme şansı varken zamanla anlamını kaybeder kuru fasulye. Hiç kimse kuru fasulyeyi mutluluk sembolü olarak düşünmez. Çoğu kişi için kuru fasulye sadece bir yemektir. Bazıları için de ''etli'' bir yemek. Bugün yemezsen yarın yersin. Eninde sonunda bir gün yersin işte çünkü özgürsündür. Kuru fasulyeyi yeme imkanın her daim vardır. Farkına varamazsın o güzelliğin, o saf mutluluğun. O yüzden gelin bu farkına varma işini özgürken de yapalım. Suçsuz insanların sadece kuru fasulyenin değerini anlamaları için hapishaneye girmeleri çok saçma olurdu değil mi? O zaman hadi vakit kaybetmeden kuru fasulye yemeye...