BENLİĞİNİZİ MASKELEMEYİN

Çoğumuz, sahip olduğumuz değerlerin farkına varmakta güçlük çekiyor. Hayatımızı, sahip olduklarımızdan öte, olamadıklarımızı isterken harcıyoruz bazen. Parayı, mevki hatta dini ve daha sayamayacağımız çoğu şeyi bizi biz yapan şeyler sanıyoruz. Oysaki bizi eşsiz, hayatımızı değerli kılan şeyin, zaten sahip olduğumuz ama çoğunlukla maskeler ardına sakladığımız benliğimiz olduğunu anlayamadan çoğumuz veda ediyor dünyaya. Benliği, bir kimlik ardında saklamak zorunda olmamamızın önemini, iliklerimize kadar işleyen, tamamen bu sorunu konu edinmiş Tommy Wirkola yönetimindeki "Yedinci Hayat" günümüzde dünya basınında sıkça yer edinmiş, bazı ülkelerin uyguladığı tek çocuk politikasının gelecekte alabileceği hali konu edinmiş bir eser. Filmde bahsedilen dünyada, nüfus dünyayı tehlikeye sokacak şekilde artmış. Bu soruna çözüm amacıyla bilim insanları önderliğinde, tek çocuk politikası tüm dünyada uygulanmaya başlanıyor. Yeni doğmuş yedizlerin dedesi, onları korumak için gizli bir şekilde büyütüyor ve uygun yaşa geldiklerinde çocukların her birine, haftanın günlerinin farklı isimlerini koyuyor. Böylece her kız, kendi isminin olduğu günde dışarı çıkabiliyor. Tek kural var: hepsinin dışarıda aynı kimliği taşıyıp o insan gibi davranması. Filmdeki tek çocuk politikasından öte yoğunlaşacağım konu, filmin çoğu sahnesinde gördüğümüz, farklı benlikteki kız kardeşlerin, maskeleri olan aynı kimliği taşımak zorunda oldukları için çektikleri büyük zorluklar. Bu olay, günümüz dünyasında sıklıkla karşılaştığımız saklı kişiliklerin yaşadığı gerçek zorlukların bir yansıması. Önce insanlar din, dil, ırk, ahlak, cinsel yönelim vb. birçok kavramla sınıflandırılıyor, sonra da kendini gerçek olmayan sosyal kimliklerde yaşamak zorunda hissediyor. Dinini söylediğinde oluşacak ön yargıdan, gerçek düşüncelerinin yanlış sayılacağından veya cinsel yönelimini söylediğinde oluşacak nefretten korkan çoğu insan, sahte kimliğini gerçekmiş gibi yaşıyor. 21. yüzyıl dünyasında bile, insanlar görüş ve fikirlerini açıklamaktan çekiniyor. Birçok ülkede kimliğini saklayan insanların pes ettiği, çözümü canına son vermekte bulduğunu görünce akıllara şu soru geliyor: benliğimizi nasıl maskelemeyiz? i Gerçek kimliğinizi saklamamanın en güzel yolunun, filmdeki kardeşlerden bazılarının da gösterdiği gibi cesur ve korkusuz olmak ile sağlandığı kanısına vardım. Çünkü benliğimizi saklamamızın en büyük nedeni, toplumdaki yargılardan ve kabul edilmeme korkusundan geçiyor. İnsanların ne düşündüğü, çoğumuz için bizim ne düşündüğümüzden öteye geçiyor. Oysa ki bizi biz yapan şeyleri, gerçek kişiliğimizi savunursak, modern ve gelişmiş toplumlarda kabul edilmeme veya yargılanma olasılığımız çok az. Henüz gelişmemiş toplumlarda ise bireyin kendi güvenliğini de düşünerek, insanlara saygılı davranıp, doğru zamanda, doğru bildiğini savunmasının, sahte kimliklerde saklanmaktan çok daha asil olduğunu düşünüyorum. Bu konuyu düşünürken hep aynı Kızılderili atasözü aklıma geliyor: "Hatalar yapmak, kusurlu ama kendin olmak, sahte mükemmellikten iyidir." İnsanlık hızla gelişiyor, insanlar farklılıklarımızın ve çeşitliliğin dünyayı daha yaşanılabilir kıldığını düşünüyor. Farklı görüşler farklı fikirleri, bunlar da yeni yaşam tarzlarını beraberinde getiriyor. Yine insanlık bu değişimden yararlanıp dünyayı hepimiz için daha iyi bir hale getirmeye çalışıyor. Bir daha benliğimizi sorguladığımızda veya onu saklama ihtiyacı hissettiğimizde, hayatın anlamına ve şu an sahip olduğumuz her şeye bakmalıyız. Gerçek manada bize ait olduğunu hissettiğimiz yegane şey benliğimiz. Görüş ve düşüncelerimiz, kıyafet tarzımız, dinimiz, ahlaki ve toplumsal görüşlerimiz, her şey bize ait, eşsiz. İşte biz gittikten sonra yerine koyamayacağımız, geriye döndüremeyeceğimiz şey, dünyada bıraktığımız izler. Bizimle hatırlanacak olan, bizi biz yapan şeyleri savunmaz, maskelersek bizden ne kalır? ii ii