İYİ Kİ

Kitaplar... Yaşamın insana getirdiği sürekli bir telaş içinde olma durumundan kaçmanın en güzel yollarından biri insanın kendini bambaşka öykülerin içinde bulması ya da başkalarının yaşamını yaşamaktır bana göre. Bana bu düşünceleri yeniden anımsatan bir okul çıkışımda uğradığım bir kitap fuarıydı. Kendimi günlerce aç susuz bir biçimde sokakta yaşayıp da çok zengin bir sofrada bulmuş gibi hissettim. Bütün kitaplara dokunmak, hepsinin sayfalarını karıştırmak istiyordum. Ne var ki içinde bulunmaktan aslında hiç hoşlanmadığım zorunluluklar nedeniyle zamanında yerine getirmem gereken ve aksatamayacağım yığınla yükümlülüklerimin olması, istediğim kitabı istediğim zamanda okumama engel olmuştur. On dokuz yaşındaydım ve ben, babamın mutlaka okumalısın dediği Oğuz Atay'ın tek bir kitabını bile okumaya fırsat bulamamıştım. "Fırsat bulamadım." cümlesini her kurduğumda kendime olan saygımı yitiriyor, içimi bir suçluluk duygusu kaplıyordu. Bunu söylememle birlikte Oğuz Atay'ın tek hikaye kitabı olan "Korkuyu Beklerken"i karıştırırken buldum kendimi. Kitaplar arasında kaybolmaktan korkarak aradığını bulmuş olmanın sevinciyle adeta kendimi dışarı attım. Bir an önce eve ulaşıp başlamalıydım okumaya, girmeliydim başka yaşamların içine, kaçmalıydım kendime ait yaşamdan. Ancak okumaya başlayınca kitabın içinde yer alan bir öykünün içimde küllendiğini sandığım hüznümü alevlendireceği, bana içimi dökebileceğim bir yazı kaleme alma fırsatı yaratacağı aklımın ucundan dahi geçmemişti. Meğer Oğuz Atay'ın babasıyla ilgili içinde biriktirdiği ne çok şey varmış. Onlarca keşkesi, yakınması ama diğer yandan da tüm olumsuzluklara rağmen babasına duyduğu uçsuz bucaksız bir özlem. Bu içten mektup bana yaklaşık üç yıl öncesinde kimi ve de neleri yitirdiğimi anımsattı. İçime gömdüğüm acıyı, kahredici pişmanlığı bir anda ortaya çıkardı, beni onlarla bir ölçüde yüzleşmeye itti. Evet, kararımı vermiştim, yazacaktım, bu benim için farklı bir fırsattı. Oğuz Atay'dan tek farkım, bir yakınımla değil de yalnızca kendi kendimle hesaplaşacak olmamdı. Tam üç yıl önce hiç beklemediğim bir anda babaannemi kaybetmiştim. Trafik kazası meydana gelmesinin imkansız olduğu bir yerde meydana gelen bir kazaydı onu aramızdan koparan. Gözünden sakındığı kızlarıyla beraber doğup büyüdüğü, pınarlarından kana kana su içtiği, taşına toprağına aşık olduğu köyüne, erken yitirdiği ama hala taparcasına sevdiği eşinin mezarını ziyarete gidiyordu her yaz olduğu gibi. Oysaki o gün aslında ebedi yolculuğuna, Mustafa dedeme kavuşma günüymüş. On altı yaşımdaydım ve aklımın yettiğinden beri babaannem köyüne, oradaki evine çağırırdı beni hep. Ancak ben onun bu isteğini ölümünden bir yıl sonra gerçekleştirebilmiştim. Umarım beni görmüştür desem de içimden, bu cümle beni asla ve asla rahatlatmıyordu. İyi bir meslek sahibi olmak için iyi eğitim almak, kendini geliştirmek için durmadan koşuşturmak ... Hayatım hala bu kısır döngüyle geçiyor. Ne acı ki ben biricik babaannemi tanıyamadan, onun tek bir dileğini bile yerine getiremeden o bu telaş içinde yaşamımdan sessizce çıkıp gitmişti. Sözlerinden ikisini çok iyi anımsarım: "Önce diploma sahibi olmalısınız" der, sonra ise birincisiyle çelişik gördüğüm ikinci sözü gelirdi ara vermeden, "Çok okumak da iyi değil, aslında.". İkinci sözüne hep gülüp geçerdim o hayattayken, şimdiyse gözlerim dolup dolup taşıyor. O zamanlar okumanın çok önemli olduğuna inanan babaannemin bu çelişik cümleyle ne demek istediğini kavramakta güçlük çekerdim. "Diploma sahibi olmak ama çok okumamak". Oysa bu cümle bizim iyi öğrenci olmamızla övünen ancak derse çok zaman ayırdığımızdan bizi sınırlı zamanlarda görmek zorunda kalan, bu durumdan ise pek hoşnut olmayan, çok özlediğini dolaylı bir biçimde anlatan "Birlikte daha fazla zaman geçirelim." çığlığından başka bir anlama gelmiyormuş meğer. O çok haklıymış. Kendime kızdığım konu babaannemi çok ama çok sevmeme rağmen ona bunu yansıtamamış olmak, onun çok uzağında kalmak, onu göremediği başarılarımla gururlandıramadan, hatırını bile doğru dürüst soramadan yitirmek. O hayattayken onunla hep kesintili bir ilişkimin olması beni şu an inanılmaz derecede üzüyor. "Fırsat bulamamak ..." Babaannemi son görüşüm doğum günümdeydi. O bu günümde beni mutlu edebilmek, bana sürpriz yapabilmek için pasta almış ve asansörü olmayan bir apartmanın dördüncü katındaki evimize hiç söylenmeden merdivenlerden bastonuyla ağır ağır çıkıp o dünyalar tatlısı gülümsemesiyle zilimizi çalıp bana sarılmıştı. Kendimi affedemiyorum, affetmeyeceğim de. Bir daha sevdiklerime asla bunu yapmayacağım, sonradan keşkeler içinde boğulmamak adına. Şimdi umuyorum ki son keşkemi bu yazımda kullanacağım ve yaşamımın bundan sonraki bölümünde bu sözcüğü asla kullanmayacağım. Beni bir yerlerden görüyorsan beni duy lütfen babaanne! Tıpkı Oğuz Atay'ın kitabını okumayı ertelemediğim gibi artık sevdiklerimle güzel anlar biriktirmeyi de ertelemiyorum. Aslında ihmal edilmemeyi en çok hak eden sen olsan da sana yaptığım haksızlığı bir daha hiç kimseye yapmayacağım. İnan bana bu pişmanlığa, hataya, bunların gerçek olmasına bir daha izin vermeyeceğim. "Keşke" bu gerçeği kavramamın sebebi seni kaybetmek olmasaydı. Artık kendimle hesaplaşmamı bitirdim hem de "ertelemek"ten vazgeçerek. Kim bilebilirdi ki, belki de ilk defa "iş, güç, koşuşturma"yı bahane etmeyip Oğuz Atay'ın bir kitabını okuyup hedeflerimden birini gerçekleştirirken babaannemi yitirmemle birlikte en ağırını yaşadığım olumsuz bir tutumumu yaşamımdan koparıp atabileceğimi. Teşekkürler babaanne, teşekkürler Oğuz Atay, yaşamımda "keşke" devrini kapatıp "iyi ki" devrini başlattığınız için.