BİR ROBOT İŞİMİ ELİMDEN ALABİLİR Mİ?

Birkaç hafta önce gazetede "Robotlar insanlaşacak ama biz de robotlaşacağız" başlıklı bir yazı çarptı gözüme.(Yezdani, İ. Ağustos 28, 2016. Hürriyet Gazetesi) Yazıda dünyaca ünlü fütüristlerin gelecekteki dünyanın nasıl olacağı ve yapay zekanın bu dünyaya ne ölçüde hakim olacağı ile ilgili fikirlerinden bahsediliyordu. Zihinlerimizle makineleri kontrol edebileceğimiz, DNA'mızı kodlayarak hastalıklara elveda diyeceğimiz, birbirimizin beynini okumanın yanı sıra telepati ile anlaşacağımız, robotlarla aşk yaşadığımız için insanlarla evlenmeye ihtiyaç duymayacağımız bir geleceğin bizi beklediğini öngören oldukça çarpıcı bu yazıda ben nedense robotların işimizi elimizden alacağı tespitine takıldım. Daha yapay zeka tam anlamıyla dünyamızı ele geçirmemişken bile işi tehlikeye giren arkadaşlarım var. Mütercim Tercümanlık bölümündeki çoğu arkadaşım yazılı çeviriye çoktan el atmış olan teknolojinin, artık sözlü çeviriyi de rahatlıkla yapan programlarla ardıl ve simültane işlerini de ellerinden aldığından yakınıyor, (kullanıma başlandı mı bilmiyorum ama yakında Skype'tan yabancı biriyle görüşme yaparken sözlerimiz karşımızdaki kişinin konuştuğu dile anında çevrilebilecekmiş bir uygulama sayesinde.) Ben bilgiden çok yeteneğe dayalı bir meslek olan opera sanatçılığını seçtiğim için rahatım diye düşünmüştüm yazının başında ama biraz araştırıp Japonların bu meseleye de el atıp insan gibi görünüp şarkı söyleyerek dans eden bir robot yaptıklarını öğrenince iyiden iyiye keyfim kaçtı. Gerçi bizim işimizde sadece notaları doğru bir şekilde çıkarmak değil besteciyi, dönemi, karakteri anlayıp en doğru şekilde yorumlayarak o karaktere hayat vermek, his dünyasına göre sesimizi renklendirmek önem taşıyor. Yani ne kadar yoğun hislerle icra edersen o kadar etkili bir performans sergilemiş oluyorsun, zaten böyle bir meslekte aradan sıyrılmak istiyorsan etkileyici olman şart. Sanatçılara genelde çatlak denmesi de kendi hisleriyle başa çıkmak bir yana, bir de canlandıracakları karakterlere bürünmeye çalışarak sürekli çok yoğun bir duygu dünyası içerisinde kalmak zorunda olmaları yüzünden sanırım. Bir robot kalkıp nasıl benim gibi hissetsin diye düşünüyordum ki uzun zamandır çok yoğun bir duygu hissetmediğimi fark ettim. Sevinç, öfke, şaşkınlık, üzüntü... Tamam, bunlar normal hayatta karşılaştığım şeyler ama bende anlık etki yaratan hisler aynı zamanda. Eskiye kıyasla çoğu şeye duyarsızlaşmaya başladığımı hissettim. Yaşadığımız ülkede sürekli çok önemli ve üzücü olaylar yaşandığı için artık buna alışıp öfke, üzüntü hissetme eşiğim artmıştır belki, ama mutluluk? Güzel hisleri de çok yoğun bir şekilde hissetmeyeli oldukça zaman oldu. Anlık seviniyorum, üzülüyorum ve geçiyor. Üstümde büyük bir etki bırakmıyor artık çoğu şey. Bu bir yandan güzel, belki ruh sağlığımızı uyuşmuş durumda olunca koruyabiliyoruzdur, gerçi buna ne kadar korumak denilebilirse... Ama bizi biz yapan, insan yapan şeyler duygularımız, düşüncelerimiz değil mi? Hele benim için, seçtiğim meslek için inanılmaz önemli bir şey renkli bir duygu dünyasına sahip olabilmek. Okuduğum yazıda aynı zamanda, bu yüzyılda yaşayan insanların 'saf insan' olarak yaşayan son insanlar olduklarından bahsediliyordu. Yapay zekanın tam anlamıyla gelişmesiyle robotlaşarak zekamızı yapay zeka ile birleştirecekmişiz. Bende ve konuştuğum çoğu insanda olan bu hissedememe, uyuşma durumu böyle bir çağa geçişin işareti olabilir mi acaba? Yoksa bu bizim kendimizi olumsuz dış etkenlere karşı korumak için geliştirdiğimiz bir savunma şekli mi? Problemsiz, refah seviyesi çok yüksek ülkelerde yaşayan insanlar da bu şekilde hissediyor mu çok merak ediyorum gerçekten. Ama bu yüzyıl denildiğine göre işimi bir robota kaptırma olasılığım düşük görünüyor neyse ki. Tahminlerde bulunan fütüristler gelişmeleri olumlu göstermeye çalışsa da ben onların bahsettiği gelecekten biraz korktum açıkçası ama bunu da vakti gelince düşünürüz sanırım.