BENİM YOLUM

Kültürün bir milletin en önemli hazinesi olduğunu düşünüyorum. Ortak değerler, paylaştığımız fikirler, yaşayış biçimimiz, dilimiz, dansımız, yemeklerimiz, kıyafetlerimiz bizi birbirimize bağlar ve kendimizi topluma ait hissetmemizi sağlar. Aynı kültüre ait bireyler birbirlerini anlar, birbirlerine destek olurlar ve bu toplumsal hayatı kolay ve sıcak kılar. Farklı kültürler arasındaki etkileşimlerden yeni fikirler, yeni gelenekler doğar ve bu, kültürlerin gittikçe dallanıp budaklaşan, sürekli zenginleşen bir yapıya sahip olmasını sağlar. Çok etkilendiğim bir kitapta Aslan Kral Krezüs konuğu olan Solon'a şöyle soruyor "Söyle bana aziz Solon, sence ülkemi nasıl ve neyle ayakta tutmalı ve sürdürmeliyim?" Yunan'lı bir filozof olan Solon'un uzun cevabından beni en çok etkileyen cümle "Bir ülkeyi ayakta tutan şey -elbette bana göre- asker değil, zaferler değil, yalnızca ve yalnızca culturadır; gelenek ve sanatla yükselmiş bir culturaus, belki bir sophia, yüce kral" (Pala, s:25- 26). Kral bu cevaptan hiç hoşnut olmasa da bu konuda ben de Solon gibi düşünüyorum. Değişik kültürler bu dünyanın zenginliği. Bir toplum, kültürünün zenginliği oranında varlığını sürdürebilir. Aynı kitapta Solon diyorki "Krallar, gelip gitmek içindir. Cultura, yüce Krezüs, işte şu Hermos'un yatağında eski zamanlardan bu yana bilgeler, bilginler ve sanatçılar tarafından biriktirilmiş kumlar gibidir. Devletinizin bekası o kum ile olacak. "(Pala, s:28). Kültür bu hayatta en değer verdiğim ve sevdiğim şeylerden biri; en büyük tutkum, en büyük aşkım. Hayatımın her döneminde mutlaka kendi kültürümün veya farklı kültürlerin bir dalıyla ilgilendim, sürekli araştırdım, okudum, tanıdıkça daha da çok sevdim her kültürü. Her milletin kendine has bir yapısı var ve benim en keyif aldığım aktivite kültür öğelerinde o milletin özelliklerini keşfetmek. Dildeki kelimelerin hangi konuda çok ayrıntılı olduğundan o milletin önem verdiği konuları bulmak, geleneksel kıyafetlerinden yaşadıkları coğrafya hakkında bir kanıya varmak, müzik ve danslarında geçmişte başlarına gelen felaketleri ve mucizeleri görebilmek... Bir kültürde tamamen normal karşılanan bir şeyin başka bir kültürde bir tabu olabilmesi, kesin "doğru" diye bir şey olmaması, içinde büyüdüğümüz moraller dışında bambaşka fikirlerin ve doğruların da var olması... Sanırım bu farkları ve zenginliği ilk keşfetmeye başlamam 10 yaşında halkoyunlarına yazılmamla mümkün oldu. Yavaşça kendi kültürümü öğrenmeye ve sevmeye başladım, içimde toplumuma karşı bir "biz" hissi tomurcuklandı. Ekibimizle farklı ülkeler gezdik ve kendi ülkemizi, kültürümüzü temsil ettik; bu vesileyle de farklı milletler tanıdık. Gittiğimiz her yerde farklı yaşantılar gördüm, farklı diller duydum, farklı lezzetler tattım ve her birinin kendine has bir güzelliği olduğunu hissettim. Dünyanın ne kadar büyük, insanların ne kadar başka olduğunu bu sayede fark ettim. Öğrenecek çok şeyim, kat edecek çok yolum vardı, içime çekmek istediğim çok değişik kokular, tatmak istediğim mutfaklar vardı. Küçük yaşta bu kadar etkileyici şeyler yaşamam karakterimin bu yönde gelişmesine sebep oldu. Kendi değerlerimize sıkıca sarılırken eş zamanlı olarak başka ülkelerin yaşayışlarını da merak ettim. Yıllarımı farklı dinler, diller, etnik müzikler ve felsefeler içinde geçirdim. Ancak lise yıllarım çoğunlukla buhran dolu geçti, çünkü iş hayatına atılmak tek bir ülkeye kök salmak anlamına gelir sanıyordum. Uzun bir süre nasıl hayatımı kültüre adayarak, çok yer gezerek, sabitlikten uzak yaşayabilirim diye düşündüm. Aslında cevap basitti, bu çok sevdiğim kültürler arasında bir köprü olacak ve böylece bir çok farklı kültürle iç içe olacak, bir dünya vatandaşı haline gelecektim. Bunun için ilerde yapacağım mesleğin kültürün belki de en büyük ve en önemli öğesi olan "dil" ile alakalı olmasını istedim. Dil, bir toplumun zihniyetine direkt açılan bir pencere, geçmişin izlerini ve günümüzün olaylarını yansıtan bir ayna, bizimle birlikte yaşayan ve biz insanları birbirine bağlayan bir dost. Her iki tarafı da anlayabilen ve birbirlerini anlamalarına yardım eden kişi olma düşüncesi, heyecan verici olmakla birlikte tuhaf bir sorumluluk bilinci de yükledi üzerime. Çünkü eğer bir insan hiç kafasını kaldırıp diğer yaşantılara da bakmadıysa, tek doğrunun kendisininki olduğuna inanarak büyüdüyse, başka bir zihniyetin yanlış değil de yalnızca farklı olduğunu anlatabilmek gerçekten zor. Ancak bu sorumluluğa tamamen hazırım, ömrümü hayran kalarak büyüdüğüm farklı kültürleri birbirine bağlayarak yaşayacak olma fikri beni mutlu ediyor. Çetin de olsa, yoğun tempolu ve sürekli yolculuk dolu da olsa bu yol, benim yürümeyi seçtiğim yol.