Askerimizin Gözünden

Okuduğum kitap çevremdeki insanlara askerlerle ilgili söyleyemediğim düşüncelerimi alenen dile getirdiği için ilgimi çekti. İlgimi çeken konulardan biri askerlik yaşı... Ülkemizdeki genç erkeklerin çoğu liseyi bitirdikten sonra üniversiteyi kazanamadığı için henüz on yedi ya da on sekiz yaşlarında askere çağırılıyorlar. Üniversiteyi bitiren gençlerimiz ise daha yüksek rütbeli olarak askere gidiyorlar. Ayrıca On yedi yaşında bir çocuğun eline on dört buçuk kilo ağırlığında ki tüfeği vermelerini doğru bulmuyorum. O tüfeği bir düşmana çevirip ateş etmesi ve ardından gelen psikolojik bozukluklar ise askerliğin görünmeyen yüzü olduğuna inanıyorum. Önemi vurgulanması gereken diğer bir konu ise medyayla bize aktarılan bilgilerin yanlış olduğudur. Çünkü ancak askere gidenler gerçek bilgi aktarabilirler. Onların hikayeleriyle askerliğin nasıl bir şey olduğunu anlamaya çalıştım fakat medyayla olan alakasızlığı yani yanlış bilgi aktarımını hala anlayabilmiş değilim. Medya organları tarafından askerlikle ilgili yansıtılan görüntülere ve halkımızı kandıran haberlere artık kanmıyorum. Gencecik çocukları hatta daha biriyle kavga bile etmemiş çocukları savaş alanlarına götürüyorlar. Çünkü onlar en alt seviye asker rütbesinde yer alıyor. Yani bir amaç uğruna harcanabilir, en düşük rütbeli, üniversite bile okumamış insanlar onlar. Devletimizin komutanları herhalde bu gariban Mehmetçiklerimizin ölmelerinin bir şeyi değiştirmediğini düşünüyorlar çünkü evinlerine haber yollandığında "üzülmeyin! Oğlunuz artık bir şehit" şeklinde aileleri teselli ediyorlar ve altından kalkıyorlar. Ailesi ise bir yandan yıllarca ne çabalarla, zorluklarla büyütmüş oğlunun acısını yaşarken bir yandan da vatanı uğruna can verdiğini, yani şehit olduğunu düşünüyorlar. Dikkat ederseniz haberlerde yerini almış şehit askerlerin çoğu on yedi ile yirmi yaş aralığındadır. Er oldukları için piyon görevi görüyorlar. Komutanlar onları ön safhalara koyarak düşmanla çatışmaya girmelerini istiyor. Sebebi ise düşmanın yerini tespit edebilmek... Sırf düşman ortaya çıksın diye hayatlarından olan askerlerimizin ölümünü tabi ki yanlış haberlerle bize aktaracaklar. Aksi halde halk ayaklanır ve karşı çıkardı. Bu işin arkasındaki yüksek rütbeli askerler işlerini biliyorlar. Tüfekle çatışma meydanına attıkları gençleri aslında onlar öldürüyor. Medyada ise "biz öldürdük" diyemeyeceklerine göre şehit oldu diyorlar. En popüler olan mayına basan askerlerin haberi oldukça yaygındır. Mayın detektörlerine ve mayınları tespit edebilecek diğer teknolojilere sahip bir ülkeyiz. Türk ordusu güçsüz bir ordu değil, hele ki toprak yola döşenmiş mayını tespit edemeyecek bir ordu hiç değil. Bu mayınlara basıp ölen er askerlerimizin gitmemesi gereken mayınlı arazilere ve düşman kaynayan bölgelere itildiğini ve başka sebeplerden ötürü can veren askerin üstünün böyle örtbas edildiğini düşünüyorum. Sonuçta askerler emirleri yerine getirmek zorundalar. Özel eğitimli komandolar veya bordo bereliler yani Türk ordusunun bel kemiği olan askerler bile çatışmalarda ölüyorsa, bu erlerin eli ayağı birbirine dolaşıyor ve dona kalıp vuruluyorlardır. Bize aktarılan ise "mayına basıp şehit oldular " oluyor. Kimse peki "askerler neden ordaydı?" ya da "asfalt yoldaki mayına nasıl bastılar" gibi detay sorular sormuyorlar. Yani bir bakıma devlet haberleri kullanarak bizi nasıl yönlendirmek istiyorlarsa ve nasıl kontrol altında tutmak istiyorlarsa öyle aktarıyorlar. Şehit ailelerine maaş bağlıyorlar. Parayı gören Türk halkı da biraz olsun susuyor ve oğullarının boş yere ölmediğini düşünüyorlar. Askerimizi kirli savaşın açık ve gizli kurbanı olmuş TSK'nin 'askeri zayiat' olarak gördüğü bütün o gencecik ölüler olarak değerlendirebiliriz. Savaş alanından sağ kurtulan gençler bile intihara kalkışıyor. Her gün rüyasında öldürdüğü düşmanın yüzünü gören küçücük, olgunlaşmamış çocuklar yaşamak istemiyor. Haberlerin kaçta kaçı doğru bilmiyorum fakat tek inandığım bize ne aktarmak istiyorlarsa onu aktardıklarıdır. Yıllardır devam eden sözde terör olayları belki de asker ölümlerini örtbas etmek için bir kurgudur. Hepsinin ne kadar doğru olduğunu sanırsam üç yıl sonra askere gittiğimde gözlemleyeceğim.