BALKONDAKİ KADIN

Üniversitenin ilk yılıydı, kendime kurduğum düzen ve küçük dünyamın içine aldığım insanlar komple değişmişti, eskisi gibi değildim. Yaşadığım büyüklü küçüklü her türlü şeyden sonuçlar çıkarıp bir şeyler kovalarmışçasına hayatımı sık sık farklı rotalara sokuyordum. Mutsuzdum ve değişmek zorundaydım. Her kötü şey başkasını da beraberinde getiriyordu sanki ve ben silahını yere atmış bir asker kadar savunmasızdım. Hayatımda hiçbir şeyin yolunda gitmediğini anladığım, beni mutsuzluğuyla zehirleyen bir gece kendime yüksek sesle bir şeyleri değiştirmem gerektiğini söyleyip ilk sigaramı içmiştim, bir iki hafta sonra kendime dışardan bakabildiğim bir anda da ciddi ciddi sigara içtiğimi, bağımlı diye lanse edilen kişi olmaya başladığımı görmüştüm . Sigaraya yeni başlayan her insan biraz heyecanlı ve olması gerektiği kadar da pişmandır. Ben de öyleydim. Her gün mahalledeki Ziya Abinin küçük bakkalından heves içinde sigara paketi alıp bir sigara içtikten sonra da geçici olduğunu bildiğim yoğun bir pişmanlıkla kendime yükleniyordum. Tüm bunların yanında evde sigara içmekten korktuğum için de sürekli evden kaçıp sigara içme isteğim beni çok zorluyordu. Anneme babama hatta alt komşuya bile yakalanmaktan korkuyordum. Bu durumun rahatsızlığını yoğun olarak yaşadığım bir dönemde kollarımı bile kıpırdatamayacak kadar yorgun olduğum bir öğleden sonra her şeyi göze alıp paketimden bir sigara alıp yaktıktan sonra odamdaki pencereyi açmıştım. Açar açmaz yan apartmanın 3. katındaki sol balkonda bir kadın karşıma çıktı. Oturduğum apartmanın yan apartmana yakınlığı ve aynı katta olmamız sebebiyle onu çok rahat görebiliyordum, elbette o da beni görebiliyordu ama bakmamayı tercih ediyordu, kafasını sağa-sola çevirip farklı yerlere bakıyordu ama asla ortaya yani bana doğru bakmıyordu. Bense aldırış etmeden bakmaya, görmeye çalışıyordum. Tahminen 35-40 yaşlarındaydı. Görmüş geçirmiş suratı, kısa ve yağlı saçları, gri eşofmanı ve siyah Guns N' Roses tişörtüyle sert kış rüzgarına aldırış etmeden sigarasının dumanını içine çekip yeşil kül tablasına küllerini döküyordu. Benim onda hatırladığım en önemli şey ise yüzündeki ifadesiydi. Daha doğrusu yüzündeki ifadesizlikti. Neredeyse her zaman insanların yüz ifadelerinden ruh hallerinin ortaya kolayca dökülebileceğini düşünen ben, o kadını çözememiştim. Yüzünde ne İsviçre'deki saygın bir üniversiteden kadrolu eleman olarak çalışma teklifi alan Hacettepe mezunu genç bir kadının gururu ne de evliliğin ilk yıllarındaki samimiyetini kaybeden kocasıyla ettiği sert kavgalardan sonra boşanmayı kafasına koymuş 2 çocuklu bir kadının perişanlığı vardı. Öylece duruyordu, ne gülüyordu ne de somurtuyordu. Yüreğindeki her neyse, içinde ne varsa suratına hiçbir şey yansımamıştı. O, yüzündeki gizemli ifadeyle balkonun korkuluğuna dayanıp sigarasını içerken ben çaktırmadan onu izlemeye devam ediyordum, içmeyi unuttuğum sigaram parmaklarımı yakacak kıvama geldiği anda gözümü ondan ayırıp sigaramı söndürmeye çalışırken o içeri girmişti. Aradan günler, haftalar, aylar geçti ve ben evde sigara içmek için her penceremi açtığımda onu görüyordum. Bir gün sabahın ilk ışıklarında yüzünde bir yara bandıylaydı, bir gün öğlen vakti elinde küçük bir bebekle, bir gün akşam kırmızı bir elbise ve ağır bir makyajla ve bir gün de gecenin köründe iç çamaşırlarıyla duruyordu balkonunda. Her gün farklıydı, her gün farklı bir kişiydi sanki ama içtiği sigara ve yeşil kül tablası hep yanındaydı. Tuhaftı, onu haftada birkaç kez görüyordum belli ki aynı mahallede oturuyorduk ama 17 yıldır yaşadığım küçük mahallede onu sadece bir balkonda sigara içerken görüyor olmam kadının bende yarattığı gizemlilik hissini kamçılıyordu. Onu her görüşümde daha dikkatli bakıyordum. Aradan geçen bir buçuk senelik zaman diliminden sonra arkama baktığımda kendime yeni bir düzen kurduğumu, hayatıma aldığım insanlarla mutlu olduğumu görebiliyorum. Bunlarla beraber okuldaki ders programının yoğunluğundan dolayı evde fazla vakit geçirmemeye başladım ama hala odamda sigara içmek için fırsat bulduğum nadir zamanlarda onu görmek için pencereyi açıp sigaramı yakıyorum ve o kadın her zaman balkonunda oluyor. İnsan belki karakterine bağlı olarak her türlü üzüntüye veya pişmanlığa katlanabilir ama belirsizliğe katlanmak hepsinden zordur. Belirsizlik kişiyi üzüntü veya pişmanlık kadar hırpalayamaz belki ama kafada her zaman bir uyarıcı olarak kalır. Arada sırada kendime tam olarak şunu söylüyorum: ''Balkondaki bu kadın benim küçük belirsizliğim, bir türlü cevaplandıramadığım kafamdaki soru işaretim''.