GERÇEK ÖZGÜRLÜK MÜ; GERÇEK Mİ ÖZGÜRLÜK?

Bir şey gerçekleşince hayalde olduğu kadar güzel olmadığı fikri nice açıdan değer bulabilir. Heves açısından değer bulur, başarı açısından değer bulur, özlem açısından değer bulur, hırs açısından değer bulur... Yatakta, çimde uzanıp hayal kurmanın, yazmanın çizmenin, anlatmanın keyfini belki de gerçek olay bile veremez insana. Bazıları hayal kurmaya bile kırgındır; geçmişte kurduğu hayaller başına yıkılmıştır, gerçekle yüzleşmek zorunda kalmıştır zaman zaman. Kimi ise hayal kurmaktan alamaz kendini. Ya kurduğu hayallere saplanır kalır ya da dış dünyayla ilişiğini keser. Hayal dünyası onu bir eş gibi cezbetmiştir. Kim bilir belki de gerçekten özlemini çektiği bir eştir hayali. Yaşayamadığı yönlerini hayalinde yaşatabiliyordur belki. Ne eksikse hayatında oraya yamıyordur... Kimisi de hayal ile gerçeği birbirinden ayırabilme yetisini kaybetmemiştir henüz. Hayal etmesine eder ama gerçekle daha iç içedir. Birinci grup kadar tereddüt etmezler hayal kurarken ama ikinci grup kadar da bağlı yaşamazlar ona. Kaybedecekleri büyük bir iddia yoktur hayal gerçekleşmezse. Hayal kurmayı bir vakit geçirme aracı veya eş dostla güzel zaman geçirmek için meşgale olarak kullanabilirler. Olsa güzel olur ama olmasa da yaşayabilirler. İkinci gruba örnek teşkil edecek birkaç satırı inceleyelim. Sabahattin Kudret Aksal'ın Ne Tuhaf adlı eserinde söylediği sözler bu satırlar olabilir mesela. "Ne tuhaf ömrümün sonuna kadar kelimelerle yaşamam. ... Halbuki bir sabah erken uyanınca balkona çıkmak da güzel" * satırları, bana bu konsepti anımsattı. Bir insanın gerçeği yaşamaktansa nasıl hayallerine daha tutkun olabileceğini ispatladı. Aslında bir çeşit bağımlılıktı hayal kurmak. Pesimist karakterli kişiyi girdabına sürükleme gücü yüksekti. Tıpkı hayatımın bir bölümünde bana yaptığı gibi. Hayalperest olmanın neresi kötü demeyin. Her şey gibi onun da azı karar çoğu zarar. Dediğim gibi ikinci grupta olduğum zamanlar oldu. Hayatı da severdim elbet ama hayal kurarken harekete geçmem gerekmiyordu. Zahmet edip de gerçekte zor ulaşabileceğim mertebelere yükselmek hayal kurarken sadece düşüncelerime bağlıydı. Ne bugüne kadar yaptıklarıma ne kim olup nereden geldiğime ne de ne kadar çalıştığıma... Rüya görmeyi de çok sevdim. Rüyalarıma yön verebiliyordum rüyada olduğumu fark ettiğim zamanlar. Normalde asla sahip olamayacağım özelliklerim olurdu. Bir kere zıplardım on adım ileri giderdim, havada sınırsız takla atabilirdim, uçardım, asla yaralanmaz ve sakatlanmazdım, çikolata şelalelerinden çikolata içerdim, aklıma gelen başıma gelirdi desem yeriydi çoğu zaman. Gerçek hayatta tepki alacağım eylemleri gerçekleştirmek isterdim hayallerimde. Yoldaki insanlara istediğimi istediğim şekilde, kimseyi umursamadan yapardım. Atlardım yüksek bir binanın tepesinden, tam düşecekken iki kez bacaklarımla çırpınır ve adeta yüzercesine uçardım. Normal hayatta görüşemeyeceğim ünlülerle konuşurdum, gezer tozardım, şarkı söylerken canlı canlı dinlerdim onları. Johnny Depp ile kahve içmişliğimiz bile vardır anlayacağınız. Fakat ikinci grupta olmanın eksileri vardı. Hayal alemini seviyordum ama gerçek hayattan aynı hazzı alamadığım zamanlar oldu. Rüya göremeyince üzüldüğüm, görmek içinse uzun zamanlar uyumaya çalıştığım, erken yattığım... Mutsuz olduğum zamanlar oldu elbet ortaokul çağlarımda. Hayalleri hep bir kaçış mekanizması olarak gördüm. Sonra fark ettim ki mutsuzlukmuş bu hayal kurma arzusunu pekiştiren. Eksiği ise uyuşturucu gibi; mutlu yapmak yerine mutlu gibi hissettirmesi, ellerinle dokunurken yalandan dokunma hissi vermesi, gözlerinle baktığını sanarken aslında gözlerinin açık bile olmamasıymış. Gerçeklikten bir o kadar uzak; insanı himayesi altına fazla alınca soyut bir boyuta ışınlayan mekanizmalarmış hayal ve rüya. Hayalde gerçekleşen olayın da gerçekten daha fazla haz vermesi aslında bu ikilemmiş. Her zaman ulaşabilecek kadar yakın olup asla tam olarak elde edememekmiş hayali hayal yapan unsur. Her hayalde ise tekrar tekrar ulaşma sevinci ve bu iki boyut bulandırırmış insanın zihnini. Her şeye rağmen insanı insan; hayatı hayat yapan ise hayale belli bir mesafeden bakabilmek ve gerçeği iliklerine kadar hissetme arzusuymuş.