DOYUMSUZLUĞUMUZ

Coca Cola, 1897 İnsanların isteklerinin günden güne arttığını ve bunun sınırlarının iyice genişlediğini düşünüyorum öyle ki bu doyumsuzluk gerçekten de insanları hiç doyurmayan bir his. Ne kadar fazlasına sahip olursak olalım bir o kadar daha fazlasını istiyoruz. Hatta maddi amaçlarımızı gerçekleştirdikçe kendimize aşmak için daha yüksekte olan ve daha zor engeller belirliyoruz ki bu engelleri aştığımızda daha fazla paramızın olacağını düşünüyoruz ve bunun bizi mutlu edeceğini zannediyoruz. Fakat çok yanılıyoruz, akrabamızın yeni aldığı o lüks evden tutun da iş arkadaşımızın elindeki son model akıllı telefondan bizde de bir tane olsa daha mutlu olacağımızı sanıyoruz ya da moralimiz bozulduğunda bir şeylere daha kolay motive olacağımızı. Oysa gerçekler hiç de öyle sandığımız gibi değil. O akrabamız ya da iş arkadaşımız bunlara sahip olunca mutlu olmuş mu ya da mutlu olsalar bile bu ne kadar sürmüştür acaba? O eve ya da telefona sahip olduktan hemen sonra başka bir şeyi almayı kafalarına koymuşlardır bile. Sanki dünya biz tüketelim diye dönüyor. Her yerde reklamlar; sokakta yürürken, radyo dinlerken, bilgisayarda gezinirken, anlayacağınız biz ne kadar para harcarsak, daha fazlasını harcamak kişiyi mutlu edecekmiş gibi gösteren durumlar her zaman olacak. Bu aynı Coca Cola'nın 1897 de sokaklara astığı afişin amacına benziyor; daha fazla insan çekebilmek için içeceğin iyileştirme etkisine sahip olduğu yalanı. Bütün bu reklamlar, alışveriş merkezleri bizi materyalist yapmaya yönelik, sonucunda ise tek kazanan devletler ve şirket sahibi insanlar oluyor. Bizler ne kazanabiliyoruz ne de mutlu olabiliyoruz. Sadece mutlu olduğumuzu sanan fakat gün geçtikçe daha da fazla harcamak isteyen insanlara dönüşüyoruz. Artık sadece kendi parasını kazanabilen insanlar değil 7'den 70'e hepimiz bu hale düştük. Küçücük çocuklar bile onlara alınan bir oyuncakla tatmin olmuyorlar. Alınan oyuncaklar daha eskimemişken bile alışveriş merkezlerine gittiklerinde her seferinde yeni çıkmış modellerle evlerine dönmek istiyorlar. Çocukları bunun için suçlamaksa kendimize aynada bakmamamızdan kaynaklı çünkü tek suçlu bizleriz. Onlara temel şeyleri öğretirken örnek olmayı unuttuğumuz gibi kendi SELCEN EYÜBOĞLU doyumsuzluğumuzu da göstererek ilerde nasıl kişiliklere sahip insanlar olacaklarını anlamamız gerekir. Bunun yerine oyuncak istedikleri zaman almadığınızda ağlamaları da sizin istemediğiniz şeye sahip olamadığınızda verdiğiniz tepkinin sadece kendi yaşlarına uygun olanını sergilemesinden kaynaklanıyor. Belki de bazı şeylerin farkına varmamızın vakti gelmiştir. Evet, insanoğlu var olduğundan beri doyumsuz olabilir fakat kendimizi dizginlememiz bizim elimizde. Kendimize verdiğimiz zararı inanın başka kimseden görmüyoruz. Maddiyata değil de maneviyata önem verirsek; arkadaşlık ilişkilerimize, ailemize, en önemlisi ruhumuza değer verirsek, asıl bunların bizi mutlu ettiğini, hayata karşı motive ettiğini anlayacağız. Ruhu, canı olmayan bu maddelere bu kadar değer vermek niçin? O lüks evden bir tane de bende olsun diye hırslanıp dış dünyayla bağlantımızı kesmek neden? Daha ne kadar yaşayacağımızı bile bilmezken sayısını hatırlamadığımız ayakkabıya, çantaya sahip olmak niye? Öncelikle neyi gerçekten istediğimizi bulmamız gerektiğini düşünüyorum. Mutlu olmayı mı istiyoruz yoksa maddi şeylere sahip olmayı mı, ruhumuzu mu tatmin etmeyi yoksa egolarımızı mı? Bunu bulduktan sonra ne yapacağımıza karar vermek o kadar da zor değil, sadece dediğim gibi dizginlerimizi kendi avuçlarımızda tutuyoruz, onları sıkmak veya gevşetmek bizim elimizde. Belki de çevremizdeki insanların da böyle bir kararı yürürlüğe koyan birini görmeye ihtiyaçları vardır ya da bu kararı uyguladığında gerçek mutluluğu yaşayan birini görmeye.