Kanatsızlığın Sancısı

Akıl, yaratıcının insanoğluna bahşettiği en değerli nimetlerden biridir. Hayatımızın en önemli kararlarını, başarılarımızı, iç sesimizi ve daha nicelerini aklımıza borçluyuz. Ancak bazen de onun bize borçlu kaldığı durumlar olmuyor değil. Hani şu sayısız kez "Keşke!" dediğimiz zamanlardan... Haydi şöyle enine boyuna bir düşünelim. Aklımız yüzünden çekmek zorunda olduğumuz acılarımız yok mu? Farkındalık hissi yakmadı mı hiç canımızı? Düşlerimizden ve düşüncelerimizden sıyrılamayıp bir iken bin etmedik mi ömrümüzün sayılı gecelerini? Bir yerlerde bir düğmesi olsa da kapatabilsek diye dua etmedik mi aklı verene? İsyan etmedik mi? Her gece başımızı yastığa koyduğumuz zaman bu ihtimal heyecanlandırmadı mı bizi? Aklımızı kaybedebilseydik eğer kazananlardan olacaktık belki de... Mahir Ünsal Eriş'in "Olduğu Kadar Güzeldik" isimli kitabında yer alan "Kanatlarımız Olsa Be Metin" isimli hikaye, aklını kaybeden bir Mavi'nin ömür öyküsünden bahsediyor. Önce eşini, işini, ana babasını kaybedip sonra da dünyayla arasında bağ kuran tek kordonu da kesip atan bir adamın hikayesi. Kanatsızlığın sancısını balkonlardan sarkarak çeken bir adam. Hikayenin her bir cümlesinde tüylerim diken diken oluyor ve sonunda gözkapaklarıma yaşlar birikiyor. Bir Mavi, olmayan kanatlarına gökyüzünün herhangi bir yerinde yer ararken bedenine reva görülen yer, hayal ettiğinden çok daha aşağılarda bir yer oluyor. Hikayeyi okuduktan sonra içerimde bir yerlerde varlığına pek çok kez rastladığım aklımı kaybetme isteğim, yerini korkuyla karışık bir arzuya bırakıyor. Merakım korkumu bastırıyor kimi zaman, kimi zamansa yenik düşüyorum cesaretsizliğime. Gerçekleşmesini, özellikle de sorumluluklarımın boyumu aştığı bu gibi günlerde, delicesine istediğim ama sonrasında olacaklardan da aynı delilik ölçütünde korktuğum bir konu oldu artık bu. Güneş'i doğuramayan gecelerde ruhumun çektiği ağrılar, böylesine büyüleyici kılıyor aklımı kaybetme ihtimalini. Sanki gerçekleşse bambaşka bir dünyaya doğru yola çıkacağım dokuz üç çeyrek peronundan. Sanki yitirsem tüm bilincimi, güçleneceğim Mavi Haydar gibi. Sanki ben, ben olduğumu bilmesem daha güzel yazacağım tüm yazılarımı. Kim bilir belki aklım başımda olmasa şiir yazma cesaretini bile gösterebileceğim. Öyle ya! Bir yürek dolusu cesarete olan ihtiyacımızdan değil mi bu derin arzu? Ve içimize damla damla biriken bu korku avuç içi kadar cesaretimiz olmayışından değil mi? Evet, korkuyoruz. Gittiğimiz o bilinmez yerlerden geri dönemeyeceğimiz için korkuyoruz. Hepimiz özümüzde biraz garanticiyiz çünkü. Ve garanti kelimesi de cesaretin zıt anlamlısı zihin sözlüklerimizde. Belki haklı gerekçelerimiz de vardır akıllı kalmamızı zorunlu kılan. Bu gerekçelerin kimliğini sorgularken yeniden kendime dönüp soruyorum: "Seni o çok uzaklara giden trene binmekten alıkoyan şey nedir? Yüreğin, dokuz üç çeyrek peronunun duvarlarında gezmek isterken ayaklarını böylesine sabit tutan nedir?" Soru işaretlerinin peşinden silüetler beliriyor zihnimde. Annemi görüyorum ve peşisıra tüm sevdiklerimin yüzleri. Anılarımı, emeklerimi, başarılarımı görüyorum. Çocukluğum geçiyor annemin gülen gözlerinin önünden. Ablalarım beliriyor öte yandan, en sevdiğim oyunlarla birlikte. Ailemizin ufaklıkları oynuyor az ötede, benim kalp çarpıntılarımın hissedildiği bakışlarımdan habersiz. Beni, aklımı kaybetmekten alıkoyan onlar işte, tüm sevdiklerim... Belki çok mutlu olacağım bir yer bekliyor beni cesaret edemediğim tren yolculuğunun sonunda. Kitapta hikayesi anlatılan Mavi Haydar'ın kanatlanıp uçabildiği bir dünyayı korku içerisinde arzuluyorum. Belki benim de kanatlarım olur yahut kanatsız da uçabilirim çok uzaklarda. Yine de tutuyor bir şeyler beni bu kahrını çilesini sevdiğim, sevmek zorunda kaldığım dünyada. İşte böyle zamanlarda tıpkı Necip Fazıl'ın yıllar evvel söylediklerini yaşıyorum: "Gönlüm uçmak isterken semavi ülkelere, ayağım takılıyor yerdeki gölgelere."