Kalabalık Yalnızlık

Yaşamın kıyısında bir çakıl taşıyım ben. Deniz ne zaman taşıp sularının arasına katıp götürecek beni? Götürsün artık, götürmeli. Zira bu kıyı artık bizim kıyımız değil. Buraya vuran güneş bize ait değil. Saçlarını savuran rüzgar şimdi yalnızca kokunu burnuma getiriyor. Kenara attığın yerde, sevdiğin mavi kazağımla yaşıyorum şimdi. Yaşadıkça yıpranıyorum, aldanıyorum, hüzünleniyorum. Ama senin benden gidişini bir türlü kabullenemiyor ellerim. Soğuktan titrerken bedenim hala senli cümleler kuruyor dudaklarım. Ondan bu bedene de dargınım. Çıkmaz bir sokağa sapmışım. Ne yol ne ışık var. Ben kayboluyorum. Bir akşam masasında iki kişiydik sen ve ben. Sen gidiyorsun hiçbir şey söylemeden. Ben yapayalnız oluyorum o an. Umarsızca sevdiğini düşünürken, bir kadının ceketini alıp gidişini seyrediyorum. Sevdalar ne zaman bu hale geldi, her gelen koşarak gitmeyi umarken nasıl umut etmeli insan aşk dolu günleri, nasıl kalabalıklaşacağız mesela, kalabalıklaştıkça mutlu mu olacağız? Oysa kalabalığım ben. Sabah 7. 45 otobüslerinde onlarca insan var yanımda. Karanfil merdivenlerinden çıkarken ya da, kalabalığım. Herkesim var o an. Döner kesen yaşlı amca, eski pabuçları öve öve bitiremeyen işportacı, sevgilisine sımsıkı sarılmış bir sahte vedayı oynayan genç, metro duvarları üstünde detone sesiyle bu ayın kirasını ödemeyi uman tuhaf bir grup. Kalabalığım ama yapayalnızım aslında. Koluma girip o anı yeşertecek bir çift göz arıyor gözlerim. Bu metro duvarları üstüme üstüme yürüyor gibiler. Sensiz ayak bastığım her kaldırım taşı, tökezletip düşürmek peşinde beni. Buralar hep karanlık. Bir o eksik hayatta. Kim olduğunu, nerden geldiğini, ne zamana kadar benimle köşe bucak banklarında sarılıp sonra ummadığım bir gün valizini toplayıp gideceğini bilmediğim kişi. Bu gitmek de neyin nesi? Nerden gelir, ne zaman gelir ki; böyle gidebilir insanlar? O aşk dolu cümleler hiç kurulmamış gibi. Nefesinin sıcaklığını en derininde hissetmemiş gibi. Bir insan hayatına sızarsın, bir yerlerden dokunursun kalbinin kuytuda kalmış hislerine. Sevmek de öyle kolay iş değildir. Bizim kalbimizin sevda taşıyan yerleri çürümüş. Ondan böyle zor gelir bu işler. Kendinden bir parçayı alıp kenara koymak gerek ki yeni sevdana yer açılsın kalbinde. Biz ise yara bantlarıyla sarmalanmış kalplerle gideriz ona. Sonra taşınmaz bir yük olduğunda rutin söylenen sevgi sözcükleri, yavaşça gideriz. Yarım yamalak bırakıp, yara bantlarını açıp gideriz. Yaraları kanatır öyle gideriz. Hayır, cani değiliz sadece hissizlik sarıyor dört bir tarafımızı. Sevmek eksilmektir aslında. Eksildikçe daha da ihtiyaç duyarsın başkalarına, başkalarına yer açmak için daha da eksilirsin. O vakit sen kalmaz özünde. Yaralarını sarmaktan vakit bulamazsın ışıklı yollarda gezinmeye. Güneşin tenimizi yakıp kavurduğu bir günde tam da öğlen saatinde dans edemezsin mesela. Öyle canlı müzikler dinlemeye el vermez için. Yaktığın sigaranın sönmesini beklemezsin o an yeni bir sigarayı yakmak için. Yaşamın kıyısında bir çakıl taşıyım ben. Kimse alıp denizime fırlatmıyor beni. Yalnızca siyah iskarpin ayakkabılarıyla ezip geçiyorlar bedenimi. Yolda yürürken kimse kenara çekilmiyor. Varlığım öyle soyut ki. Günün her saati aynalarla boğuşuyor bedenim. Ben senin bıraktığın masada mavi kazağımla rüzgarın yeniden ellerimize değeceği günleri bekliyorum. Ben sessizce anlatıyorum duyar mısın bilmem. Zaten bağıra çağıra söylediklerimi de duymamıştın sen. Siyah mürekkeplerle bezenmiş eskitme bir kitabın aralarında buldum seni. Belli ki yalnız değilim. Kıyılarda terk edilen tek ben değilim. Karanlıklarda başkaları da var. Herkes kalabalığın içinde aslında ama herkes yapayalnız. İşportacılar da yalnızmış hatta. Duvardaki gençlerde... Karanfil de yalnızmış. Merdivenler de... Sevda böyle bir şey işte, sayfalarca konuşursun ama aklın hep söylenmemiş cümlelerde.