Öğrencinin Adı-‐Soyadı: Sena ERCAN

Herkesin ölmeden önce "bunu mutlaka yapmalıyım" dediği şeyleri vardır hayatta. "Yok"sa bile "olmalı" en azından, bence... Bir amacı olmalı, bir yolu Ankara'da Bir Ortaçgil Mucizesi olmalı, bir planı olmalı insanın. Mesela bazısı rahatına düşkün olabilir; evi, arabası ve kazancı iyi olan bir işi olsun ister. Bu onu tatmin etmek için yeterlidir. Ya da bazısı adrenalin düşkünüdür; hayatında hareket olsun ister. Mesela alsın bir bisiklet ve şehir şehir gezsin bisikletiyle... Mutluluk, o pedal çevirdiği yoldadır belki. Kim bilir? Bazısı da hayalperesttir; kendini ait hissettiği yeri bulmak için çoklarının tahmin edemeyeceği kadar emek verir, birçok şeyi göze alır, birçok şeyi de gözden çıkarır ve belki de bir sahnede alkışlar eşliğinde karşısındaki seyirciyi selamlarken bulur kendini bir gün. Ve o orada bulunan her bir elin çırpılışından çıkan sestedir onun için mutluluk, huzur. Aslında söz konusu amaçlar, hayaller veya istekler birbirinden ne kadar farklı şeyler gibi gözükse de, öyle ya da böyle herkesin bir hayali, yapmak için didindiği, kalbinde yer etmiş, gizlediği istekleri veya planları vardır mutlaka. Ve bu istekler gerçekleştiğinde insanın ulaşabileceği doyum, o huzur hissi ve sımsıcak bir parça mutluluk, insana hayatı nasıl yaşaması gerektiğini hatırlatabilen yegane güzel bir hissiyattır benim nezdimde. Bazen düşünürüm; her ne kadar insanların hayalleri, istekleri olduğunu söylesem de belki de yoktu, sadece ben öyle sandım. Kendi içinde bulunduğum durumları, hislerimi, duygularımı başka insanlarda görmek istedim, başka insanlara ve aslında başka hayatlara yüklemek istedim. Belki de bu beni, o kalbime saklayıp etrafına kozalar ördüğüm gizli isteklerimi ortaya çıkarmaktan alıkoyar, tüm o isteklerimi gerçekleştirmek için ne kadar can atsam da kabuğumun altına çekilip beni tümüyle saran korkaklığı saklayabilmem için bir imkan yaratırdı. Bilemiyorum, fakat en azından kendimi, saklandığım kabuğun altından çıkarmak ve geride bana ait hiçbir şey bırakmadan tüm parçalarımı alarak ait olduğum dünyaya gitmek üzere yola çıkmam gerektiğine ikna etmem gerektiğini çok geç olmadan anlayabildim. Benim ait olduğum dünyada, küçüklüğümden beri bana dünyanın en güzel ezgisiymiş hissini veren bir parça akustik gitar melodisi vardı. Ve ait olduğum o yeri bulduğumda, hayatımın geri kalanını onun peşinde geçirmeye karar verdim. Müziğin insanlar üzerinde iyileştirici etkisi olduğuna inanırım. Bana göre ne insanlar vardır ki, kanseri bile müzikle yenebilirler. Aslında tecrübeyle sabit olmak üzere, hayatımın birçok anında, hatta büyük bir kısmında müziğin iyileştirici gücünden yararlanmış, hafifçe kulağıma çalınmış gitar melodisiyle bile ayaklanmış bir insan olduğumu söyleyebilirim. Öyle ki, yorgan döşek yatarken bile o müziğin etkisi altında hiç bilmediğim dünyalara gider ve kendimi o an için fiziksel olarak olmasa da mental olarak sağlıklı ve güçlü hissederim. Bu, önce beynimi iyileştirir, sonra bedenimi. Elimde gitarım varken bu dünyada benden güçlüsü yoktur desem yeridir. Beni bu dünyanın, ait olduğum yerin bir parçası yapansa hiçbir zaman tanışmadığım, ancak yıllardır tanıyormuşçasına kendime yakın hissettiğim Bülent Ortaçgil'di. Kendisi asla bilmese de sadece beni ait olduğum dünyayla tanıştırmakla kalmadı, kendimi o dünyaya ait hissedebilmem için de teşvik etti. Ben onun şarkılarını söylerek, onun müziğini dinleyerek çocukluğumu geçirdim ve belki de kendimi mutlu edebilmek için hep yapmak istediğim müziğe onun etkisiyle başladım. Böyle bir adamı, böylesine hayranlık duyarken yıllarca izleme fırsatı bulamamama rağmen çok sevdiğim şehrim Ankara'nın soğuk bir gecesinde en önden izleme fırsatı bulabildim. İzlerken, dinlerken onunla birlikte söyledim. O an aslında ben de sahnedeydim, hep olmak istediğim yerde... Ancak tüm konser boyunca tek bir şey vardı kafamda: "Şarkılarda yaşamak" diye bir söylem vardır, bilir misiniz? Ben şarkılarla büyüdüm. Büyürken de hayatımın her anına şarkılardan kesitler yerleştirdim, tam anlamıyla şarkılarla yaşadım ve yaşıyorum. Ve mutluyum, huzurluyum, hayatta olmak istediğim yeri biliyorum. Teşekkürler Ortaçgil'e; bana o yeri gösterdiği için, dünyanın daha güzel bir yer olduğunu gösterdiği için, yazdığı o sözler için, yaptığı güzel müziği için ve son olarak da canlı canlı izleme şansını bulduğum o son Ankara konseri için...