KONSER VE ÖTESİ

Şimdi size bu senemin en güzel akşamını ve neden bu kadar güzel olduğunu anlatacağım. Yer Bilkent Odeon... Zaman 08 Mayıs... Sahnede Mor ve Ötesi var. Konserin öncesinde arkadaşlarıma grubun '' abartılmış'' olduğundan bahsediyorum sonrasında ise bu gece senenin en güzel gecesi oluveriyor. Peki nasıl? O gece orada ne oldu? Çok sıradan bir o kadar da sıra dışı bir şeyler... Hayatla ilgili en büyüleyici bulduğum şeylerden birisi birbirini tanımayan insanların aynı nedenle ama birbirlerinden bağımsız bir şekilde bir araya gelmeleridir. Bizim durumumuzda bunlar birbirini tanımayan -en azından benim çoğunu tanımadığım- yüzlerce seyirci ve sahnedeki adamlardır. Konser sırasında öyle bir an geliyor ki Harun Tekin1 ve benden başka kimse yokmuş gibi hissediyorum. Geri kalan herkes bu anın ne kadar gerçek üstü olduğunu hissetmemi sağlamak için fon müziği yapıyorlar sanki. Bu anı gerçek üstü yapan, beni bu kadar büyüleyen şey ne? Verdiğim kararları düşünüyorum; kendimi içinde bulduğum aileyi, taşındığım şehri, okuduğum üniversiteyi, seçtiğim arkadaşlarımı, en sevdiğim filmi, onu sevme nedenimi, müzik zevkimi oluşturan şeyleri... 20 yıl boyunca attığım büyük küçük bütün adımlar beni bu ana getirdi. Sonra aynı şeyi Harun Tekin için düşünüyorum. Çocukluk hayalleri, dinlediği müzikler, hayran olduğu bütün insanlar, kariyerinde attığı bütün adımlar, yaptığı bütün şarkılar... Onun bu şarkıları yazarkenki duyguları, bir şarkı sözündeki bir kelime için düşündüğü alternatifleri, en son karar verdiği kelimeyi beğenmesine neden olan altyapıyı düşünüyorum. Onu etkileyen şairler ve 1 Mor ve Ötesi'nin solisti, söz yazarı, müzisyen Gözde UĞUR Gözde UĞUR yazarlar... Bütün geçmişi ve birikimleri... Hepsi kendini o kelimenin seçiminde gösteriyor. Şimdi bizim diğer kelimeyi değil bunu söylememize neden oluyor. Beni büyüleyen de bu. Onun yaptığı seçimlerle benim yaptığım seçimlerin, yaşadığımız ve yaşayacağımız sonsuz anlardan yalnızca birinde, tam o anda bizi buluşturması. Hissettiğim şey sadece o an için geçerli, asla taklit ve tekrar edilemez. İşte bu anı ve hatta bütün anları değerli yapan şey de bu. Benim bütün bu büyülenmişliğimin tercümanı ise yine Harun Tekin oluyor: ''Şimdi burada ölsek, mutlu ölürüz.'' Bu buluşmanın bir de diğer boyutu var elbette: yüzlerce belki binlerce yabancının benzer isteklerle bir araya gelmesi. Harun Tekin'le kendim için kurduğum bağlantıyı diğer seyircilerle de kuruyorum ister istemez. Onlar da benim gibi Cambazı defalarca dinleyip şarkıdaki göndermenin kime olduğunu tartışmışlar mıydı? Küçükken televizyonda Bir Derdim Varın klibinin çıkmasını beklemişler miydi? Mor ve Ötesi'nin zamanında Eurovision'a Türkçe şarkıyla katılmasına ne demişlerdi? En sevdikleri şarkı ve o şarkıyı sevme nedenleri neydi? Hiç bir Mor ve Ötesi şarkısı dinlerken ağlamışlar mıydı? Bütün bu sorular gözüme şu sahneyi getiriyor: yıllar önce farklı şehirlerde yaşayan birbirinden habersiz iki çocuk televizyon karşısında Kral TV'de ''o'' klibin çıkmasını bekliyorlar. Şimdi o çocukla ben yan yana bu konseri izliyoruz belki de. Sahnedekiler mikrofonu seyircilere yönelttiğinde ''o'' şarkıyı çocukluğumuzu düşünerek söylüyoruz. Bu anın gerçek olması için sonsuz sayıda koşulun sağlanması gerektiğini biliyorum ve hepsinin de sağlanmış olduğunu bilmek beni ürpertici bir şekilde etkiliyor. Evet, bu düşük ihtimal gerçek oldu. Hem de sadece o iki çocuk için değil. O konseri izleyen herkes için gerçek oldu. Bütün koşullar sağlandı ve bir şekilde bütün o yabancıların hayatları kesişti. O an orada bulunan herkesin, seyircilerin ve grup üyelerinin, başında ışıklı bir şekilde onları o ana taşıyan nedenleri gördüm, o an aynı nakaratı Gözde UĞUR Gözde UĞUR bağırmamızı sağlayan şeyleri... Orada gördüğüm şey uzay boşluğundaki yıldızlar gibiydi. İşte o gün bu yüzden bu senemin en güzel günüydü. Bu da hemen konser sonrasında biletimin arkasına aldığım not, bütün bu yazımı özetler nitelikte. Gözde UĞUR