Geçmişe Pişmanlık, Geleceğe Kaygı

Kitap okurken bana doğru gelen veya bana ders verebileceğini düşündüğüm ya da içimden geçenlerin yazıya aktarılmış halini bulduğum cümleleri gördüğümde, hemen altını çizerim. Nil Karaibrahimgil'in Kelebeğin Hayat Sırları adlı kitabını okurken kendimi, cümlelerin altını çizmekten alıkoyamadım. O kadar doğru ve o kadar güzel, tatlı anlatmıştı ki her şeyi... Aynı kitaba verdiği isim gibi, resmen hayatın sırlarını yazıya dökmüştü. Belki de dile gelmeyen ama herkesin ortak yaşadıklarını anlatmayı hedeflemişti. Size okurken içimden 'aynen öyle' diye geçire geçire altını çizdiğim yüzlerce cümleden birini, aslında beni en çok etkileyenini, paylaşmak istiyorum: "Ya geçmişe bakıp hüzünle, kızgınlıkla hesap soruyor ya da geleceğe bakıp endişeleniyoruz" (s. 283). Kendini anlat deseler, tam olarak bu cümleyle anlatırım... Genellikle ne geçmişimden, hatalarımdan, yaptıklarımdan kısacası pişmanlıklarımdan kurtarabiliyorum kendimi, ne de nasıl olacak, böyle mi olacak, şöyle mi diye düşünüp durduğum gelecekten vazgeçebiliyorum. Sürekli geçmişe bir pişmanlık, geleceğe endişeli bir bakış halim var. Ama gelin görün ki bu kendimi yıpratmaktan başka hiçbir şey değil. Anı yaşamayı bir türlü öğrenemedim. Umursamamayı, nasıl olacaksa olsun demeyi veya öyle ya da böyle bitti, gitti diyebilmeyi çoğu zaman başaramıyorum. Nil Karaibrahimgil yine kitabının satırlarında beni anlatmış: "Hep söylenir. Hiç tam olarak yapılamaz. Şu anda yaşa, şimdiyi düşün denir"(s. 72). Gerçekten hiçbir zaman tam olarak "o an"ı yaşayamam... Ama en azından bu hatamı farkındayım ve bu huyumun hayat kalitemi düşürdüğünü de görebiliyorum. Azaltmaya, kendimi düzeltmeye çabalıyorum. Hatalarımızı, eksikliklerimizi görebilmek, bence kendimizi düzeltebilmemizdeki en büyük adım. Bense bu adımı atabildiğime inanıyorum. Eminim ki bunu yaşayan yalnızca ben de değilim... Genellikle hepimiz anı yaşayamamaktan şikayetçiyiz ve bunun en büyük nedenlerinden biri de 'diğer insanlar' olduğunu düşünüyorum. En azından benim için biraz da öyle. O ne der, bu nasıl anlar diye düşündükçe anı yaşamak zaten imkansızlaşıyor. Aslında kendime "bırakayım kim ne düşünürse düşünsün, kimseye ne kendimi ne yaptıklarımı beğendirmek, ne de kimseyi memnun etmek zorundayım" diyebiliyorum ama bunu gerçekten yapabilmek çoğu zaman zor olabiliyor. Belki biraz narsistlik olarak düşünebilirsiniz ama asla değil; gerçekte, bu hayatta benden ve benim mutluluğumdan daha önemli hiçbir şey yok. Ben dediğime bakmayın, kendimizden yani... Yaşadığımız hiçbir saniyemizin geri dönüşü yokken, neden tadını çıkarmayıp, kendimize hayatı zehir edelim ki? Ve de sırf başkalarını mutlu etmek için... İşte ben hatamı hep bu noktada yaptım. Başkalarının düşüncelerini o kadar önemsedim ki, ne geçmişten kurtulabildim, ne de geleceğime kaygılanmaktan. Sürekli insanları ve düşüncelerini önemsemekten, onların bana uymayan yargılarını dinlemekten, hep hata yaptığımı sandım. Pişman oldum, kendime kızdım, geçmişimden asla kurtulamadım. Onların düşüncelerini bu denli önemsediğim için de yapacaklarımı hep korkarak, tedirgin yaptım. Hep bir kaygıyla, belki de biraz kendime olan güvenimin eksilmesiyle adım attım. Gelin görün ki, bu yaptıklarımın hepsi birer saçmalıktan ibaret. Hatalar da, kaygılar da aslında hayatımızın en önemli parçası, olmazsa olmazı. Sadece önemli olan nokta, bunları hayatımın merkezine koymamak. Hatalardan ders çıkarıp, bir daha yapmamak zaten bize en büyük adımı attıracak. Ben şu anımı neden yaptıklarıma pişman olarak geçireyim ki? Bugünün, bu yaşadığım anın tadını çıkardıkça zaten hayat da daha keyifli olacak, biliyorum. Bir kere geldiğim bu hayatı neden kendime zehir edeyim? Aynı yolda yürürken sürekli arkaya veya çok uzaklara bakarsam düşebileceğim gibi, geçmişe ya da geleceğe bakmak benim ilerlememe engel oluyor. Önemli olan şu an yürüdüğüm, geçtiğim yol ve ben tam önüme bakmalıyım. Kimseyi dinlemeden, kendi bildiğim doğrularımla, düşe kalka ama asla arkama bakmadan yürümeliyim, yürümeliyiz. İşte asıl mutluluk, asıl huzur o zaman, anı yaşadıkça ve insanları dinlemedikçe benimle olacak, biliyorum.