SONU OLMAYAN BİR YOLCULUK ÜZERİNE

Geçtiğimiz yaz, üniversite hazırlık döneminin de bitmesiyle, üzerimdeki neredeyse tüm sorumluluklardan kurtulmuş bir biçimdeydim. Bu rahatlık, kendisiyle beraber bir boşluk da getirmekteydi. Bu boşluk içerisinde ne yapacağımı bilemeden günlerim geçip giderken bir gün, bir anda bir şey fark ettim. Kitaplığım uzun zamandır yalnız başına odamın köşesinde öylesine duruyordu, kitapların üstü tozlanmış, buruk bir görüntü sergiliyordu. Sahip olduğum sorumluluklar yüzünden ne kadar da uzun süredir kitaplarla haşır neşir olamadığımın farkına varmıştım. Anlık bir kararla evden fırlayıp, evimin karşısındaki sahafın yolunu tuttum. Rafların arasında gezinip dururken, Mehmet Abi kararsızlığımı anlamış olmalı ki beni yanına çağırdı. Elinde nispeten ince bir kitap duruyordu Uzun Yürüyüş adında. Mehmet Abi, bana beğeneceğimin garantisini kendinden emin bir şekilde belirttikten sonra evime geri dönüp, odama çekilip, her zamanki köşemde, kitapla bir yolculuğa başladım. Kitap, ismini asla öğrenemediğimiz ana karakterimizin, kendisini kimlerin hapsettiğini bilmediği bir hapishane olan evinden, kendi içinde yaşadığı çelişkiler ve anlamsızlıklar içerisindeki yaşantısından kaçmak için, sonunu bilmeden atladığı bir yolculuğu konu alıyordu. Anlık bir kararla sırt çantasını hazırlayan genç, tüm kararlılığıyla bilinmez bir maceraya başlamıştı. Zaman mefhumu açısından kitabı anlamak, oldukça zordu, ütopik bir dille yazılmasından kaynaklı olarak karakterimizi bir anda dağların tepelerinde, bir anda ise bir ırmak kenarında bulabiliyordunuz. Bir insanın hayatında ne denli bir değişime gidebileceğini, korkusuzca, merakla ve özgürce yollara düşmenin bir insana ne denli önemli şeyler kazandırabileceğini olabildiğine güzel bir dille gözlerimizin önüne sürüyordu yazar. Kitabı okurken, karakterimize oldukça özendiğimi canı gönülden söyleyebilirim. Kendimi onun yerine koyduğumda aslında pek çok noktada kesiştiğimizi görmüştüm. Canımı çok sıkan şeyler olduğunda, kendimi yalnız hissettiğimde, içim bunaldığında, benim için de en iyi çözümlerden biri kısa da olsa bir yolculuğa çıkmak olmuştu hep. Evden anlık kararlarla çıkıp, yaşadığım şehirde daha önce gitmediğim yerlere doğru, küçük bir keşif yolculuğuna çıkardım. Eğer yolculuğun yanında sakin bir müzik de olursa her şey tamam olurdu. Daha önce yürümediğim yerlerde yürümek, daha önce hiç görmediğim yerleri görmek, bana hayatta daha tadamadığım nice şey olduğunu gösterirdi hep. Heyecanla etrafımı izler, tüm dertlerimden ve sıkıntılarımdan belli bir süre için de olsa olabildiğine uzaklaşırdım. Kendimi özgür, hür hissederdim. Bu, dertlerden ve sıkıntılardan uzaklaşma amacından ayrı olarak, aklımın içindeki tozlu kutuların birinde, kendi ütopyamda, bir yolculuk hayali daha bulunuyor. Bu yolculuk şimdiye kadar yaptığım tüm yolculuklardan daha özel ve daha farklı. İçinde sadece bir sırt çantası, küçük bir fotoğraf makinası, bir araba ve ben varım. Özgür bir ben, üstümde bulunan tüm sınırlamalardan, tüm kısıtlamalardan, tüm sorumluluklardan ve tüm bağlardan arınmış, yalnız özgür bir ben. Hayal öyle detaylı ve karışık değil, planlamış ise hiç değil. Arabaya, tekrar, anlık bir kararla, atlayan ben, her ne kadar klişe olsa da, yol beni nereye götürürse oraya gidiyorum. Yolda giderken bir köy görüyorum, bir dağın yamacında, olsa olsa on beş yirmi ev var köyde. Yönümü oraya çeviriyorum, varıyorum köye, kahvesine giriyorum. Oradaki insanlarla tanışıyorum, onların hayatlarını, dertlerini öğreniyorum. Birkaç fotoğraf çekiyorum oradan bir hatıra kalsın diye. O akşam tanrı misafiri oluyorum evlerinde, o gün hangi çorba kaynamışsa onu içiyorum ben de. Sabah, yeni bir güne uyanıyorum, helallik istiyorum herkesten ve yeni bir yolculuğa çıkıyorum. Arkada kalmış güzel hatıralarla, beni bekleyen yeni hatıralara doğru, güzel vatanın her bir köşesine doğru, özgürce bir yolculuğa çıkıyorum. Kitabı bitirdikten sonra gerçekten de etkilenmiş, tozlu raflarda sakladığım hayallerime dalmış gitmiştim. Kitabı okurken, bazen karakterimizin yanında, bazen onun adımlarını izleyerek arkasında, bazense ilerisini görerek önünde, ama her zaman onunla birlikte bir yolculukta hissetmiştim kendimi. Sanırım bu yüzden olsa gerek ki günlerce etkisinden kurtulamamıştım, ütopyamdaki hayalimi tekrar sandığa kaldıramamıştım. Okuduktan sonra, "İyi ki okumuşum!" repliğini defalarca söyletebilecek böylesine güzel bir kitaptı Uzun Yürüyüş.