HİSSET, İNAN, PES ETME

Savaş: kan dondurmaya yeterli tek bir kelime. Ölüm: savaş kelimesinin akla getirdiği ilk sözcük. Kadınlar ve çocuklar: bu iki ağır kelime tarafından en çok hasara uğrayanlar. Peki tüm bunları bir kenara bırakıp hayatımıza devam edebilir miyiz? Hiç sanmıyorum. Tarihin çoğu döneminde yaşanan ve hala da yaşanmaya devam eden şeyler çünkü bunlar. Din, toprak, yer altı zenginlikleri derken devletlerin birbirine girmesi ve ölen masum halk. Uzunca bir süre bu halkın vermiş olduğu psikolojik savaş ve her geçen gün bir önceki günde barındırdığı umudu bulamayıp, onu kaybetmeye yüz tutmuş insanlar. Peki sizce sırf birilerinin hırsları ve maddi, manevi bazı değerleri uğruna insanların bu kadarı acı çekmesi neye yarar? Cevabını ben vereyim : hiç bir şeye. Çünkü vicdanı olanlar ; o insanların, özellikle çocukların yüzlerine yansıyan acıyı öyle bir hissederler ki, tüm bu diğer kavramların ne kadar da boş dünya işleri olduklarını görürler. Aylan bebeği hepiniz hatırlarsınız. Savaştan kaçmaya çalışırken bindiği bot batınca cansız bedeni kıyaya vurmuştu hani. En duygu yoksunu insanın bile canını yakabilecek bir fotoğraf kalmıştı ondan geriye sadece. İnsanı , savaşın içinde olmasalar bile umutsuzluğa sürükleyen anlardan biriydi bu. 'Ne suçu vardı?' diye sorarız ya hani çoğu zaman. Hiç bir suçu yoktu, olamazdı da zaten o küçücük yaşında. Ama buna rağmen bu kadar acının, gözyaşının, kötülüğün omuzlarına yüklediği tüm o ağırlıklar da taşınamaz bir hal almıştır eminim. Kolay değildir öyle her gün bomba sesleriyle yaşamaya çalışmak. Empati kurmaya bile cesaret edemiyoruz hala değil mi? Düşününce herhangi, ufacık bir sesten bile korkan biz, onların buna nasıl dayandığını anlamanın kıyısından bile geçemeyiz. Lakin ki, işte tam bu anda, 'güç' unsuru devreye girer. Eğer insan hayatının herhangi bir zaman diliminde, yaşadığı herhangi bir olay karşısında kendini yorgun hissederse, içinde bulmak isteyeceği tek şeydir güç. Çünkü bu, aynı zamanda, savaşın içinde yaşama tutunmaya çalışan o masum insanların en çok ihtiyaç duydukları histir. Bazen artık bir şeylerin cana tak ettiği noktada bile dimdik durulmasını sağlayan yüce duygudur güç. Bu yüzden, eğer bir insan bir şeyleri değiştirmek, bir şeylere karşı gelmek istiyorsa, ilk önce içindeki bu duyguya kulak vermelidir. Böylelikle tüm zorluklara kendi başına göğüs gerebilir. Kendi gücü ona güven verir. Güven ise cesareti getirir. Bu, fiziksel güçten çok daha farklı bir yerdedir ki cinsiyeti, ırkı, dili ne olursa olsun bazen tek bir bakış, tek bir duruş, tek bi hareket bu gücü gözler önüne sermeye yeter de artar. İçinde bu eşsiz duyguya ulaştığında ise tüm dünyayı bile karşına alabileceğine inandırır insan kendini. Belki de bu, artık kaybedecek hiç bir şeyi kalmadığında ortaya çıkan ama bir kere tadına vardığınızda bir daha hiç bir zorluğa boyun eğmeyeceğinizin garantisini verir. Tüm bunları göz önüne aldığımıza göre artık son satırlarıma varabilirim yavaş yavaş. Savunduklarımı, düşündüklerimi, hissettiklerimi, inandıklarımı size aktarabildiğimi ve bu yazının birçok yerinde ortak noktalarda buluştuğumuzu sezebiliyorum. Keşke benim bu yazının sonuna vardığım gibi bu iç acıtan olaylar da kendi sonlarına varabilseler. Savaşlar, ölümler, hüzünler çok uzaklara gitseler buralardan. Bunlar hiç yaşanmasa. Herkes birbirleriyle, bir şeyleriyle bir şekilde bütün oluşturduğunu anlayabilse keşke. Şunu unutmamak lazım : bir ressam ellerine zarar gelmesini, bir şarkıcı sesini yitirmeyi, bir anne çocuğunun incinmesini neden istesin? İstemezler elbette. Çünkü tüm bu unsurlar onlarla bir tam haline gelirler ve eğer bunları kaybedecek olurlarsa 'güç'leri aynı patlamayı bekleyen bir volkan gibi kendilerini bir anda gösterir. İşte bu güç, insana hiç bir şeye boyun eğmeden yürümeyi, zorluklarla ise korkmadan başa çıkmayı öğretir. Hepimizin, ihtiyaç duyduğumuz zaman içimizde bir parça dahi olsa varolan güce ulaşması dileğiyle. Binhan Buse BİLGEHAN 21402547