ÇERÇEVE

Küçükken hep merak ederdim büyüyünce nasıl biri olacağım diye... Acaba anneme benzer miyim diye sorup dururdum kendime. Annemi çok beğenirdim, tapardım hatta. En güzel benim annem, o her şeyi bilir diye düşünürdüm. Annem hala anlatır bir gün ona "Anne bu kadar çok şeyi nereden biliyorsun?" diye sormuşum. "Büyüdüğün zaman sen de bu kadar çok şey bileceksin" demiş. O zamanlar annemi gözümde öyle bir yere koyardım ki ne ben ne de bir başkası oraya ulaşabilirdi. O her şeyin en iyisiydi. Elinden gelmeyen şey yoktu. Hayali çerçevemdeki en güzel resimdi onunki. Büyüdükçe birçok şey değişir hayatımızda. Öncelikle bakış açımız. Artık farklı biri olmuşuzdur. Kendimizi dev aynasında görürüz hemen büyüdük diye. En azından benim için öyle oldu. Çerçevemdeki resim değişti. O yere göğe sığdıramadığım annem bir anda hiçbir şey bilmez, hiçbir şey anlamaz bir kadın oldu. Her şeye karşı çıkan, baskıcı, beni kısıtlamaktan başka bir şey yapmayan biriydi artık sanki. Nereye gitmişti benim melek annem? Neden istediğimi yapamıyordum bu evde? İnsanın düşünceleri ne kadar da kolay değişebiliyor, hayret ediyorum. Ergenliğin ilk yıllarında kendimi mahkum gibi hissederdim evin içinde. Odam benim hücremdi, annem de gardiyanım. Ondan izinsiz, onun onaylamadığı hiçbir şey yapamazdım. Babam asker olduğu için evde hep disiplin olmasını isterdi. Hatırlıyorum da ilkokuldayken odama her ay yapmam ve yapmamam gerekenlerin yazılı olduğu bir kural listesi asarlardı. Uymayınca ceza alırdım. Belki ben de bizim evin Mücella'sıydım o zamanlar. Annesinin bir dediğini iki etmeyen, onun koyduğu sınırların kıyısında yaşayan Mücella gibi yaşıyordum. Küçüklüğünden beri annesinin kısıtlamalarıyla yaşayan kız kendi benliğini bir türlü bulamıyor. Yalnızca annesinin dediklerini yapıyor, onun izin verdiği kadar yaşıyor hayatını ve ne yazık ki sonunda annesi gibi yapayalnız ölüyor. Ne yapsın ki başka? O kadar sene baskı altında yaşayınca bir daha geri dönüşü olmaz ki. Dediğim gibi büyüdükçe çok şey değişiyor biz farkına bile varmadan. Hem çevremizde hem benliğimizde. Üniversiteye geldiğimde ben kendimi çok başka biri olarak görüyordum artık. Yine ilk değişen bakış açım olmuştu tabii ki. Kendime dışarıdan bakabiliyordum artık. Burada birbirinden farklı o kadar insan tanıdım ki... Hiç olmadığı biri gibi davranan insanlar, her şeyi olduğu halde asla yetinmeyen, doyumsuz insanlar, hiçbir şeyi yokken mutlu olan insanlar... Tanıdığım herkesten bir ders çıkardım kendime ve öz eleştirimi yaptım. Önce ergenlik boyunca annemle babama beni baskıladığını düşünüp kızdığım için kendimi suçlu hissettim. Aslında yaptıklarının, öğrettiklerinin benim çocuk aklımla anlamadığım pek çok nedeni varmış. Ben onlar sayesinde ben olmuşum. Şimdi dönüp bakınca yine diyorum ki acaba ileride annem gibi olabilecek miyim? Çünkü o hala her şeyin en iyisini biliyor. Çerçevemdeki resim yine değişti. Hani derler ya insanın gözünün açıldığı, kendini bildiği bir an olur gençliğinde. İşte ben o anı üniversitenin ilk aylarında yaşadım. Bir an bugüne nasıl, ne şartlarda geldiğimi, bende kimlerin ve nelerin etkisi olduğunu gördüm. Eve gittiğim ilk fırsatta annemlere bir teşekkür konuşması bile yaptım. Beni kısıtladıklarını düşünürken, meğer onlar benim şimdilerde özgür, kendinden emin bir birey olmam için uğraşıyorlarmış da haberim yokmuş. Şimdi inandığım bütün değerler benim evde öğrendiklerimmiş. Küçükken farkında varamasak da ailen sana ne verirse onu alıyorsun. Evde anne- babayla edilen bütün tartışmalar sana bir şey öğretiyor, seni büyütüyor. Seni sen yapan onlar. Ancak anlıyorum. Şimdi çerçevemde çok güzel bir resim var, bakınca gururlandığım. Artık hiç değişmeyecek.