DAĞLARIN DOSTLUĞU

Derin bir nefes aldım ve bilgisayarın başına geçtim. Sizler bilmezsiniz, ben en derin nefesimi anlatmayı en çok sevdiğim şeyler için alırım. Ciğerlerime alabildiğine mutluluk doldururum kimyasal yapısında mutluluk elementi bulundurmayan oksijenle beraber. Yine aynısını yaptım kütüphanenin kitap kokulu bir köşesinde, en çok özlediğim kadim dostum "dağlarım" hakkında yazmak için, masamda Son Dağ isimli kitap. Biliyorum, onlara boylarınca anlamlar yüklemek alışılagelmiş görünmüyor. Fakat neden benim için bu kadar değerli olduklarını yazımın devamında anlayacaksınız. Ha bir de, bütün dağlara karşı değil bu sevgim; yanlış anlaşılmasın. Ben, benim dağlarımı yüceltmekle sorumlu tutuyorum kendimi, kendi memleketimin dağlarını. Masamdaki kitaba gelince... Derdimle dertlendiğini düşünürüm dağların. Bejan Matur o kadar güzel anlatmış ki yakılan her ağıtta dağların da kederlendiğini, kitabı okurken sürekli aramızda bir usta-çırak ilişkisi kurarken buldum kendimi ve bu kitaptan öğreneceğim çok şey olduğunu farkettim. "Ve kelimeler Son dağa sırtını yaslamış Bakmakta yeryüzüne." Kelimeler ki, dağların sancılarını taşır; dağlarsa kelimelerinkileri. Beraber dururlar, üstlerinde mavi gök kubbe, bu dost meclisine yenilerin katılmasını beklerler. Birileri gelir sonunda, sırt sırta vermiş iki arkadaşın üçüncüleri olmak isterler ve yanlarına yaklaşırlar. Kalplerini büken sıkıntıları anlatmaya başlarlar. Kelimeler kederlenir, dağlar teselli verir; dağlar kederlenir, kelimeler teselli verir. Sonunda üçüncü gelen, hem tesellisini bulur hem de derdinin üçte ikisinden kurtulmuş olur; dostlar her şeyini paylaşır ve dertler paylaşıldıkça azalır diye öğretilmişti onlara çünkü. Türkülerin de böyle yazıldığına inanırım. Ben dahil, derdi yüreğine sığmayan her insan kendinden daha yüce birine içini dökmek ister ve tam karşısında dağları bulur. Dudaklardan yarım yamalak dökülen birkaç sözcükten birinde dağlara rastlanması da tesadüf değidir bu yüzden. Bejan Matur'un da dediği gibi, "Belli ki bir ağıtçıyım ben." Ben bunu bir adım daha ilerletiyorum ve diyorum ki: "Belli ki dağlara ağıt yakanım ben." Belki de benim gibi düşünen ve ağıtlarını dağlara yakan herkesin sırlarını, kederlerini sırtlana sırtlana böyle ulu olmuşlardır, kim bilir? Size şimdiye kadar en barışçıl, en dost canlısı yüzünü gösterdim dağların. Fakat burada bitmedi. Karanlık bir yüzü de vardır. Bazen gönülleri kenetlenmiş insanların arasına yok yere hasret koyar. Geçilmez duvarlar örer, nasıl sızladığını görür ancak yine de yıkmaz duvarlarını. Dağın ardı ayrı dünya olur, kenetlendiğin gönüller umudu keser senden; ayrı dünyalarında ayrı mutluluklar yaşar senden habersiz. Acıdır ki, bunların hepsi dağların suçudur. Hükmeder bütün yollara, geçilmez kılar. "Belli ki bir ağıtçıyım ben, Karanlık çöktüğünde Dağların ötesinde Kimi ansam bakıyor bana acıyla." "Dağların ötesi" denilen yer hep özlem duyulan yer. Eh, doğal olarak dağlar da özlemin mümessili, vuslatı yok eden, hasretin tetikleyicisi. Musa Eroğlu bir türküsünde sorar hatta, "Dağların ardında kuzum, derdimiz gizlidir bizim. Size derim size dağlar, nerede benim kuzum dağlar?" Gördünüz değil mi satırlardan akan çaresizliği? Boşuna değil türküde sitem edilenin dağlar olması. Başka kim bu kadar sorumlu olabilir ki ayrılıktan? Fakat bazen daha ciddi misyonlar üstlenir dağlar. Her ne kadar ayrılıklara sebebiyet verse de birçok insanın kalabalıklardan kaçtığı yerdir. Aslına bakarsanız, benim için de öyle. Lise için evden ayrılmam memleketimden de uzun soluklu ilk ayrılığım oldu. Otobüse binip de dağların aralarında kıvrılan yollar boyunca giderken hafızama özellikle dağları kaydetmek isterdim ve içimden hep, "Unutma!" diye de tekrar ederdim. Haftaları ve hatta bazen birkaç ayı bulan bu ayrılıkların sonunda kendimi dağların sığınak olarak görüldüğü, toplumdan kaçış olarak görüldüğü türküleri mırıldanırken bulurdum. Daha da ilginci, dönüş yolunda ne zaman ki görüş alanıma dağlarım girerdi, sevinçten ağlamaya başlardım ve söylediğim o türküleri dinlemeye başlardım. Adeta zaferimi kutlarmışçasına içimde bir coşkuyla, "Evet şehir, senden kurtuldum, seni yendim!" dercesine... Pek çoğu gibi ben de özgürlük biletimi dağlarda görürdüm, milyonlardan kaçıp soluklandığım yegane yer olarak görürdüm. Yenilmez görürdüm kendimi biraz da, şehrin beni yutamadığını görüp sevinirdim. Böyledir işte benim dostum. Sevilesi fakat bir o kadar da korkulası ancak her zaman sığınılabilecek güvenli bir limandır. Kolay kolay canınızı yakmaz fakat bir kere memleketinizin sınırlarını ardınızda bırakıp, ki memleketin sınırları benim için dağların isim değiştirdiği yerdir, uzak memleketler için yola koyulursanız zalimleşir. Gittiğiniz yeri size "gurbet", memleketinizi de az önce de dediğim gibi "sıla" yapar. Fakat her şeye rağmen ihtiyaç duyarsınız ona. Açlığın tek çözümünün yemek yemek olması gibidir bu. Ruhunuz kalabalıklar içinde can çekişirken, benliğinizi yitirmek üzereyken dağlara kaçmanız, onlara sığınmanız gerekir. Yani benliğinizin can suyudur dağlar. Elimde tuttuğum kitabı, Son Dağ'ı okurken de böyle hissetmemin yersiz olmadığını anladım. Bejan Matur da dağların insanları ve hayatları birbirinden nasıl ayırdığını fakat aynı zamanda nasıl candan bir dost olduklarını ve aslında gurbet ellerde en çok onların özlendiğini; sığınılabilecek tek güvenilir liman olduğunu gözler önüne sermiş. Şimdi siz değerli okurlarımdan ricam, memleketinizin dağlarına kavuştuğunuz vakit onların en yakın dostunuz olup olmadığını sınamanızdır. Anlatın, dökün içinizi karşılarına geçip. Fark edeceksiniz ki size şefkat gösterecekler ve sırrınızı ilelebet muhafaza edecekler. Fakat unutmayın, onlardır memleketinizden ayrı koyan ve özlem duymanıza sebep olan. Yine de siz onları dost bilin ve memleketinizi özlerken onları da özleyin, aksi taktirde gerçeklerin katlanılması zor yüzüyle karşı karşıya kalırsınız, benden söylemesi.