MODERN TOPLUM DÜZENİ

Birçoğumuz içinde yaşadığımız modern topluma uyum sağlamışızdır. Uymamız gereken kurallar, çocukluğumuzdan itibaren bize öğretilmiştir ve aksi halde yaşayanların korkmamız gereken insanlar olduğu söylenmiştir. En iyi okulları bitirip çalışmaya başlamalı, yaşımız geldiğinde evlenmeli ve çocuk yapmalıyızdır. Dünya'nın neresine gidersek gidelim, her kültür bu ortak fikri savunur. Bu toplum kurallarına o kadar bağlıyızdır ki, kurallarla sınırlandırılmış bu örnek hayatı yaşabilmek veya sürdürebilmek için çabalarız. İçerisinde yaşadığımız bu totaliter düzen, çoğumuzu rahatsız bile etmez çünkü düşünmeye ne ihtiyacımız ne de zamanımız kalır. Günümüzün çoğunu ofislerimizde veya okullarımızda geçirdiğimiz için karanlık bastırdığında günün yorgunluğu bizi erkenden uyumaya iter, tembelleşiriz. Oysa ki, geceyi yaşayamayan bir insan, hiçbir zaman kendisi olamaz. Tüm bu totaliter kurumlar gündüzleri varlıklarını sürdürürler. Mesai saati bittikten sonra herkes kendi istediği şekilde yaşama şansını elde eder. Gündüzleri sahip olduğumuz statüleri, geceleri kaybederiz. Doğa ve sokaklar için toplumun koyduğu statülerin bir önemi yoktur. Bir şirket sahibiyle, bir işçinin arasındaki fark yok olur. Karanlığın şehirlere çöküşüyle, insanların aydınlanması bir olur. Genelde eğlenceler geceleri düzenlenilir, geceleri aşık olunur ve geceleri hayal kurulur. "Gün boyunca hayatta kalmaya, geceleri ise yaşamaya çalışırız." (Vassaf 18). Zihnimiz ve tüm duyu organlarımız geceleri daha açık olur. Şehrin kalabalığının gürültüsünden uzağızdır çünkü. Düşüncelerimizi bulandıracak bir güç ortada yoktur. Karanlıkta gözümüzü açsak da kapatsak da aynı şeyi görürüz. Karşımıza çıkan imgeler, bizim hayal gücümüzün ürünüdür. Karanlık kendimizi tanımamıza yardımcı olur. Belki de bu yüzdendir ki, bize karanlıktan korkmamız gerektiği öğretilir. Ayrıca totaliter düzen, bireylerin istedikleri gibi hareket etmesini, kendilerine özgü düşüncelerinin olmasını ve farklı bir yaşam tarzıyla hayatlarını sürdürmelerini istemez çünkü baskıcı bir düzeni topluma kabul ettirmek için en kolay yol, bireyleri tek tip haline getirmektir. Bunu toplum yaşantısına bakarsak rahatça gözlemleyebiliriz. Örneğin; Türkiye'deki okullarda liseyi bitirene kadar herkes aynı konuları bilmek zorundadır. Tüm öğrencilere gelişme çağlarındayken aynı düşünceler empoze edilir. Küçük yaşta aynı düşüncelerle büyütülmüş kişilerin fikirleri, ileride nasıl birbirlerininkinden farklı olabilir ki? Totaliter düzene uyum sağlayamayanlar için toplum psikolog ve psikiyatristler yetiştirmiştir. Çoğumuz bu insanları deli ve ya hasta olarak tanımlarız ve onların tedavi olmaları gerektiğini düşünürüz. Psikiyatristler bu nedenle vardır. Farklılıklara sahip olanları, toplumdaki bireylere benzetmek için para alırlar. Hastanelerde "tedavi" gören bu insanlara sanki bir mikrop taşıyorlarmış gibi ilaç kullandırılır ve onlardan "iyileşmeleri" beklenir. "İyileşemeyen" kişiler birer tehdit unsuru olarak görülüp, akıl hastanelerine kapatılır. Sonuç olarak onların da özgürlükleri ellerinden alınır. Herhangi bir kurum tarafından kapatılamayan "hasta"ları ise, toplum kendi içine dahil etmekten çekinir. Farklı oldukları için ötelenirler ve ilişki kuramadıkları için sonları intihar olur. Her ne konumda olursak olalım, özgürlüğümüzü tam olarak yaşayamayız fakat ironiktir ki hepimiz bir özgürlük arayışındayızdır. Toplum, düşüncelerimize müdahale ettiği gibi, dış görünüşümüzün de nasıl olması gerektiğini belirler. Tek bir güzellik algısı yaratılır ve çeşitli şekillerde medya aracılığıyla insanlara benimsetilir. Parmağı kanasa ortalığı birbirine katacak insanlar, güzelliğe erişmek için estetik ameliyatlarda çözüm ararlar. Kadınların keyif alarak yaptığı alışveriş bile totaliter toplumun önümüze sunduğu ve benimsenmiş bir aktivitedir. Bu sayede düşüncelerimizin sınırlandığı gibi, görüntümüz de sınırlanmış olur. Doğumumuzdan ölümümüze kadar geçecek olan sürede oynayacağımız roller bellidir ve bize sorulmadan önümüze sunulur. Bu durumda toplumda yaşamaktan rahatsız olmamak için iki seçeneğimiz vardır. Ya bize dayatılan rolü benimsemek, ya da Gündüz Vassaf'ın da dediği gibi: "sarhoş olmak".