ÇAYLAR BENDEN

Kulakları sağır edecek bir gürültü, gözleri kör edecek bir toz duman... Mart 2016 Kızılay Patlaması sonrası milletçe uyandığımız ilk sabah, 14 Mart sabahı. Kulaklarım ölenlerin isimlerini radyolardan işitmeye devam edecek, gözlerim yetip bitmeyen saldırılarda yitip giden canları televizyonlardan izleyecek kadar sağlam. Etrafıma bakınıyorum. Kulakları sağır, gözleri kör insanlar arıyorum ama bulamayınca anlıyorum meğer onlar artık aramızda değil. Vücumda bir yer acımaya başlıyor, yerini yokluyorum. Bakıyorum elim sol göğsümün üzerinde. Anlaşılan beni sadece kalbimden vurmuş patlama. Göğsümün üzerinde olmayan elimi telefona uzatıyorum. Sosyal medya platformlarında her yer kırmızı. Ölenlerin kanları hala yerde, kalanlarsa kan kusuyor. Derken gözlerim birden bir cümleye takılıyor, idrak etmekte zorlanıp üç dört kez aynı yazıyı okuyorum. Bir iki dakika sonra liseden arkadaşımın, Ozancan abimin, vefatını güç de olsa idrak etmiş bulunuyorum. Kalbimdeki sızı öyle büyüyor, katlıyor ki kendini, dünkü hiçbir şeymiş, diyorum. Ateş düştüğü yeri yakarken, ben o yangında her geçen saniye kaybolmaya devam ediyorum. İşte bu yazıyı ne kaybettiği abisini ne de kendisini bir daha bulabilmiş biri olarak yazıyorum ki zaman bugünün dünle, yarınınsa bugünle aynı olmasına asla izin vermiyor. Çok karamsar gözükmek de istemem ama genelde bugünler dünden, yarınlar da bugünden daha sancılı oluyor. Çünkü kayıplarımız, sonrasında defalarca arayıp bulamadığımız nice kayıplarımız, birikiyor, birikiyor. Bize İki Çay Söyle'de Elif Key daha ilk satırlarında buna "tıpta büyümek dendiğini"ni ( Key 14) biz okurlarıyla paylaşıyor. Tıpta büyümek denirmiş, iyi hoş da kaybettikçe insan nasıl büyür? Zamanın alıp götürdüğü nice değerde ve değerlilerde bir parçası giden, gittikçe küçülen bir ben miyim? Küçüldük küçülüyoruz. Miadını dolduran yalnız "anneannelerin laylon Pazar çantaları" (Key 12) değil. Birbirimize olan sevgimiz ve hatta saygımız da her geçen gün yokluğunu hissettiriyor. Birbirimizi sevmeyi unuttuğumuzdan beridir çocukluğumuzun kokulu silgileri kokmuyor. İnsanların birbirine olan tahammülü minimum düzeyde, herkes kavgaya hazır bir halde pimin çekilmesini bekleyen bombalar gibi. O yüzden birbirimizi birbirimizden korumaya çalışıyoruz sanırım. Kimse bir başkasının kendi alanına girme ihtimalini bile hoş karşılamıyor, metrelerce öteden çizdiğimiz sınırlar ve ördüğümüz duvarlar var. Uzun masalar kurup yemek yediğimiz köy meydanları yerine artık bir porsiyonluk çorbalarımızı kaşıkladığımız camekan balkonlarımız var, sınırları net. Sevgiler - eğer hala kaldıysa- karşılıklı ve sadece bazı insanlara karşı. Sevmek için karşıdan beklenen şey yalnızca sevgi değil ne yazık ki. İnsanlar sadece sevgiden daha fazlasını verebilecek insanları seviyor ya da sevmeye layık görüyor. Tükenen sevgiler saygıyı da tüketmiş olmalı ki insanlar birbirinin gözünde böylesine kıymetsizleşiyor. Önce yaşarken kıymetsizleşiyor sonra yaşamaya değdiği düşünülmeyecek kadar. İşte canlar bir bir böyle yitiyor. Kayıpların yerini bazen yakılan bir mumun, bazen bırakılan bir çelengin, bazense okunan bir Fatiha'nın doldurması bekleniyor. Birkaç gün dolduruyor, sonrasında dolduracak bir yer de kalmıyor zaten hayatlarımızda. Bayram sabahlarına yataklarının ucunda birer çift yeni ayakkabıyla uyanan çocukların o ayakkabıları artık ayaklarına olmuyor. Babalar yeni ayakkabılar alıp ayak uçlarına koyacakken yataklarının, baş uçlarına çiçekler koymaya başlıyor, feryatlar figanlar eşliğinde. Gözyaşları akıtılıyor denizleri dolduracak ama bir türlü gidenlerin yerini dolmuyor. Bütün insanlık çok üzülüyor ama yine kendisi insanlığı üzmeye devam ediyor. Çünkü insanlığın en zayıf taraflarını yine en iyi o biliyor. Zayıf tarafımız bazen Özgecan, bazen Ozancan oluyor. Sanırım insan zayıf taraflarının üzerine gitmeyi seviyor çünkü tam da bu şekilde "büyüyor". Büyümek biyolojik bir gereklilik madem, eksilerek değil yükselerek büyüyelim artık. Birbirimizi henüz tam da kaybetmemişken, ve kaybettiklerimiz kazandıklarımızın boyunu henüz tam da aşmamışken tekrar bir araya gelelim. Söz, bu seferki çaylar benden!