Sarmaşık

İhtiyaçlar piramidinde, ait olma ve sevilme ihtiyacı üçüncü sırada. Fizyolojik ihtiyaçlarımızı giderdikten ve kendimizi güvende hissettikten sonra sevgiye aç ellerimizi doğaya, samimi bulduğumuz birine bazen de göğe uzatıyoruz. İlk yanıtımızı da samimi bulduğumuz, kendimize dair birtakım şeyleri paylaşmayı kabul ettiğimiz kişilerden alıyoruz. İnsan, kara kutu gibidir; bazılarımız anahtarını bir başkasında bulur ve sessizliğinden kurtulur bazılarımız ise ömrünün sonuna kadar suskunlukla bir başına mücadele eder. Sevgi ihtiyaçtır ve bunu derinden hissettiğimiz zamanlarda diğer ihtiyaçlarımızı karşılamış olmamızın bir anlamı kalmaz. Karnın tok olabilir ama sofrada tek başına oturuyorsan eğer ve iki kelamı paylaşabileceğin, senin gözlerinde yaşama sevincini bulan biri yoksa yanı başında tokluk hissi önemini kaybeder. Sevginin bir başka boyutu ise beklentisiz, yoğun ve tutkulu aşktır. Aşk kelimesi Arapça sarmaşıktan gelir, aşk da bir sarmaşık tohumunun bahçeye düştükten sonra ağaçlara binalara sarılması gibi tüm vücudumuza yayılır ve bizi baştan aşağı sarar. Bu hissin damarlarınızda dolaştığını anladığınız an ise iradenizi kaybedersiniz. Sevmediğiniz şeyleri sevmeye, okumadığınız kitapları okumaya hatta pazartesi sabahları mutlu uyanmaya başlarsınız. Dünyada bu kadar insan varken iki kişinin karşılıklı aşık olması bence bir mucize. Bir Yunan Mitolojisi efsanesine göre insanlar dört kollu, dört bacaklı ve iki başlı yaratılmış, daha sonra insanlar Tanrı'lara kafa tutmuşlar. Zeus (Yunan Tanrısı) , onları cezalandırarak ikiye ayırmış ve birbirlerinden uzaklaştırmış. İnsanlar yüzyıllarca diğer yarılarını aramışlar. Bu bağ o kadar kuvvetliymiş ki buna aşk denmiş. Siz de mutlaka yaşamışsınızdır ilk aşk tecrübelerinizde; "seni seviyorum" derken çekinir, kasılır ve şekilden şekle gireriz. Bu sevgi dolu seremoniden sonra utanarak da olsa "seni seviyorum" deriz. Fakat "sana aşığım" ağızdan o kadar kolay çıkmaz. Bunun için belli bir süre, cesaret ve güven lazım. Bir rengi sevebilirsiniz, lahmacunu da sevebilirsiniz ve onları sevdiğinizi dile getirirsiniz bir kişiye, nesneye ve hatta soyut ögelere karşı duyduğunuz sevginin aslında sevgiden daha yoğun olduğunu belirtmek için "ona aşığım" dersiniz. Bu dile getirmesi güç, yaşaması çetrefilli olan duygu, zaman ne kadar geçerse geçsin ilk andaki gücünden hiçbir şey kaybetmiyor. Fotoğraftaki çift, "yaşlı" kategorisine girebilecek bir çift. Kadın derdini, tasasını, aklında ne kadar olumsuz şey varsa hepsini bir kenara koyup kendisini adamın kollarına bırakmış. Adamın gül cemalini avuçlarının içine almış. Tüm dünyası avuçlarında... Adam ise kadını bir daha bırakmamak üzere sarıp sarmalamış. Birbirlerine öyle hasretle sarılmışlar ki ellerinden okunuyor özlemleri. Ya korkmuşlar ayrılmak zorunda kaldıkları için, ya gerçekten uzun süredir görememişler birbirlerini ya da kalp atışları hızlanmış, damarlarındaki "aşk" dolaşımı artmış. Ya da 40 yıldır birlikteler ve her gün birbirlerine böyle aşk dolu sarılıyorlar. Aşk hakkında yüzyıllardır yazılan hikayeler, anlatılan masallar, yapılan resimler ve heykeller var. Bu kadar çok bu duyguya dair kaynak varken, örnek varken yaşamadan nasıl bir his olduğunu tahmin edemiyoruz. Hatta birçoğumuz " ben aşık olmam", "ben o kadar etkilenmem" diyerek yiğitlik taslıyoruz. Elbet çevrenizde hayatına biri girdiği anda değişen arkadaşlarınız vardır. Eğer hiç aşık olmadıysanız arkadaşınızın değişimi sizi rahatsız edebilir ama siz de aşık olduğunuzda onun bu değişimini anlamlandırırsınız. En güzel yaşımda bu hisleri tattığımı düşünüyorum. Okulun yoğun temposundan kaçıp çimenlerde oturduğumuz saatler biraz da olsa dış dünyadan arınmamı sağlıyor. Annem ve babam da bambaşka kültürlerden, şehirlerden çıkıp birbirlerini bulmuşlar ve bir aşk evliliği yapmışlar. Onların hayatlarında sevgi ve aşkın önemli bir faktör olduğunu gördükten sonra ben de önümdeki yaşamı elimden geldiğince ona göre şekillendirdim. Sevdiğim, mutlu olduğum insanlarla bir arada olmak için çabaladım. Umarım gerçek ve sonsuz aşka olan inancım hiç bitmez.