Yalnızlık Zor İş

Her zaman kitapla ismi arasında bağlantı olması gerektiğini düşünürüm, sonuçta insanı çeken ana faktörlerden birisidir isim. Kitabın ele alınmasını sağlar çoğu zaman, geçenlerde dolaşırken yine aynı şey başıma geldi, kitabı elime aldım ve ne kadar saçma bir ismi olduğu üzerine kendi kendime konuşmaya başladım. Kitabın adı Renksiz Tsukuru Tazaki'nin Hac Yılları'ydı. Kendi kendime, Japon yazar ve hac ne alaka, diye söylendim. Hemen telefonu açtım İngilizce ismine baktım orada da hac geçiyordu. İyice merak ettim, alıp okudum kitabı. Hacla bir ilgisi olmadığı için üzüldüm çünkü gerçekten abeslikten kaynaklı gülmek istiyordum, fakat öyle olmadı ve kendimi bir anda felsefi bir romanın içinde buldum. Meğer oradaki hac, karakterin kendi iç dünyasına huzura ve rahata erişmek için yaptığı bir yolculuk ve geçmişle hesaplaşmaymış. Tabii ki şu an hiçbir şey anlamadınız. Sadece hac yolculuğunun istediğim gibi çıkmadığını anladınız. Kitap çok kısa bir şekilde şu, bir arkadaş grubu düşünün hepsinin soyadı renk içeriyor, garibim Tsukuru'da yok. Hep dışlanmış hissetmiş kendisini, sonra bir anda yirmi yaşındaki Tsukuru ya demişler ki biz seninle konuşmak istemiyoruz. Sonra aradan on altı yıl geçiyor ve yüzleşmek istiyor arkadaşlarıyla. Kitabın sonunda gerçekten kafayı yeme seviyesine geliyordum, hayatımın Tsukuru ile nasıl paralel gittiğinin farkına vardım. Yaşımız aynı, hayatımızın gidişatı aynı. İnsanın bir anda dışlanması ve yalnızlığa düşmesi gerçekten hayatın gidişatını büyük ölçüde etkiliyor, ama insanın bu durumla başa çıkmayı öğrenmesi gerekiyor, çünkü hayat inişler ve çıkışlardan oluşuyor, her zaman iyi olmasını beklemek fazla iyimserlik oluyor. Tsukuru gibi yaşlanınca durumu düzeltmeye çalışır mıyım bilmiyorum fakat sosyal bir varlık olan insanın kendi kendine yetmeyi öğrenmesi gerekiyor. Asıl soru burada ortaya çıkıyor, insan tek başına mutlu olabilir mi? Kişisel düşüncem, insan yalnızlıkta da mutlu olmayı öğrenebilir, ama sosyal bir canlının yalnızlığa alışması da pes etmek gibi bir durum. İnsan çaba harcamalı ve neden yalnız olduğunu düşünmeli, yalnızlığa karşı önlemler almalı. Sonuçta her insan eşit değil ama yakın özelliklere sahip. Etrafı gözlemleyerek ve toplumun doğrularını kendi doğrularıyla değiştirerek yalnızlıktan kurtulabilir insan. Ama tekrar bir sorun ortaya çıkıyor, başkalarının doğrularıyla yaşayıp yalnız olmamak mı yoksa kendi doğrularınla yalnız olmak mı? Kendinize bu soruyu sormanızı istiyorum. Siz hangisini seçerdiniz? Cevabı hiç de kolay değil ve yalnızlığı yaşayıp yaşamamaya göre büyük değişiklik gösteriyor. Daha önce yalnızlık yaşamadıysanız ne mutlu, büyük ihtimal ile bu soruya vereceğiniz cevapta "Kişisel Doğrular" kalıbını içeriyor çünkü kendi doğrularınız ile toplumun doğruları paralel olduğu için büyük bir ihtimalle yalnız değilsinizdir, peki böyle bir durumda tam tersi durumu düşünebilir miydiniz? Halk arasında çok fazla kullanılan bir söz vardır, "Yalnızlık Allah'a mahsustur." diye, çok da doğru bir söz, çünkü büyük ihtimalle yalnız değilsinizdir ama açgözlülüğe yenik düşüp belli insanlarında sizi sevmesini istiyorsunuzdur. İnsan elindeki ile yetinmeyi öğrenmeli, sadece bu durumda değil her durumda, çünkü açgözlülük sadece insanı daha fazla yalnızlığa sürükler. Tsukuru ile tanışma fırsatım olmuş olsaydı ona da büyük ihtimalle vereceğim öğüt bu olurdu. Ona hayatın geçmişte kalmış iki üç kişiden daha önemli olduğunu söylerdim. Geçmişte kalıp, neden benimle konuşmayı kestiler, diye sorular soracağıma ileriye bakıp elindekiyle yetinmesi gerektiğini söylerdim. İnsanın çevresine bakıp yalnız olmadığının farkına varması lazım. Tsukuru'lardan olmamak için elimizdeki ile yetinmeliyiz? Kazım Yüksel