İYİLEŞME SÜRECİ

Kendimize itiraf edemesek de hepimizin aklına kazınmış kimseler vardır hayatımızda. Aradan aylar, yıllar geçse de yüzünü unutamadığımız ve belki baktığımız yerde gördüğümüz insanlar. Her hatırladığımızda yanında anıları da sürükleyen ve belki hayatımızdan çıkaramadığımız veyahut çıkarmamıza izin vermediğimiz kimseler. Yaşanan iyi veya kötü her gün insanın aklına gelince bir burukluk oluşuyor kaybettiklerinden dolayı. Hatta o geride kalmış günlere geri dönmek isteği de oluşuyor bazen. Asla geri gelmesi istenilen günler olduğundan değil... İnsan bazı olayları atlatınca gözü daha net görüyor. Daha net karar verip doğru şeyleri söyleyebiliyor. Hiç şüphem yok ki herkesin "Keşke şunu deseydim." dediği bir kavgası, "Keşke affetmeseydim." dediği bir tartışması vardır. Belki bu tür pişmanlıklarımız bizim unutmamızı, silmemizi engelleyen şeyler. Aslında bu, kaybettiğimiz anılara değil duygulara bir özlem. İki insan yollarını ayırınca elbette ister istemez bir öfke olacaktır. Bu yüzden beraber yaşanan güzel duyguları unutamıyoruz. Beynimiz buna izin vermiyor. Bundandır ki çoğu zaman gözlerimiz dolar ayrılıklarda. Baktığımız yerde onun yüzünü görürüz, adının geçtiği cümlelerde de bir irkilme yaşanır. O güzel duygular gelir aklımıza. Ne kadar zaman geçse de iyi ya da kötü bir iz bırakmıştır hayatımızda o kişi. Bunun kişiye kattıklarıyla beraber çaldıkları da vardır. Bence ilk önce gururu çalar. Her şey bitince önce yalanlar söylenir, onun yalanları eleştiriliyordu oysa. "Unuttum ben onu." denir tabii ki. Hani artık akıllarda olmadığını belirten 'unuttum'. İşte ilk yalan. Sonra adı geçince yaşananlar hatırlanmamış gibi gözler kaçırılır. Çünkü hiçbir şey yaşanmadı ve kalpler kırılmadı ki hiç. (!) Ama bu da bir hiçtir. Çünkü sırada en büyük yalan olan "O kimdi?" var. Yüzündeki çizgileri düne kadar ezbere UMUT ÇAĞIRAL söyledikten sonra birinin adını bile unutmak bana inandırıcı gelmiyor doğrusu. İşte olaylar böyle ilerler. Ağızdan çıkan ne olursa olsun derinde bir yerde kattıklarına bir minnet, bizden aldıklarına da bir öfke olmalıdır bence. Küçük ya da büyük olsun bu öfke. Eğer hala hatırlanıp düşünülüyorsa o kişi, hiç unutulmamıştır. Beraber paylaşılan duyguların unutulacağına inanmıyorum işte. Ne zaman ki bu noktaya erişiriz ancak o zaman acısı geride kalmıştır ve iyi anılarına teşekkür edebilmişizdir. Bence içimizde sürekli kendimize sorduğumuz bir soru olması çok normaldir. Onunla, artık neyimizdi ise, yaşadıklarımızın üstüne onu unutuyor olmak insanı üzer elbet. Hiç mi hatırı yoktu? Beraberken baş tacı olan, şimdi hatırlanmayı hak etmiyor mu? Etmiyor! Çünkü biz ona tüm kattıkları için teşekkür etmeyi başardık çoktan. Ona bir borcumuz yok artık. Gözyaşlarımız için de affettik, yarı yolda bıraktığı günler için de. Bunların hepsini biz geride bırakıp büyüklüğümüzü gösterdik. Peki ya bizden çaldığı güven duygusu? O güvenin azalmış olması bence o kadar da kötü değil. Bırakın öyle kalsın ki aynı şeyleri baştan yaşamayın. Bırakın azalmış olsun o güven de kalbinizi tekrar başkasına emanet etmeyin. Zaten zamanla duygularınızın değerini bilen biri o güveni tamir edecektir. Şimdi sıra onda. Belki özür dilemesi gerek belki de yaşattıklarını yaşama zamanı geldi. Bize düşeni hallettik biz. O geriye dönecek ve bize yaptıklarına bakacak. Paylaşılan güzel duygular bir yana, gözlerden akan yaş da kalbinde iz bırakacak. Eğer zaten bize layıksa yaptıklarından pişman olacak. Bize layık değil miydi? O zaman da biri ona bizim gösteremediğimiz cesareti gösterip yol verecek.