Yaşamak Tek Başına

Yazarın öykülerini benimsediğini hissettirdiği bir kitap okudum. İşlediği konu biz insanların aslında hep yalnız olduğuydu. Bu kitabı okumadan önce de yalnız olduğumu hissederdim. Yıllar önce "Kaybedenler Kulübü" adlı filmi izlediğimde bunu kendime kabul ettirmiştim. Film bittiğinde gözyaşlarımı tutamadığımı hatırlıyorum. Hepimizin yalnız olduğu gerçeğini bu öykülerde de bana hissettiren yazar, bu yalnızlığın bir avantaj olduğunun farkında değil sadece. O, yalnızlığı anlatırken kendini yalnız bulmuş. Zamanla düşündüm ki yalnız olmak sanıldığı kadar da kötü bir durum değil. Benim çevremde hep omzuna başımı koyabileceğim arkadaşlarım, ailem oldu. Onlara hep anlattım beni üzen şeyleri. Her şeyimi paylaştım etrafımdaki insanlar ile. Paylaştıkça azalırdı güya acılar ama ben bunu yaşamadım. Gittikçe arttığını hissettim. Yalnız olduğumu fark ettiğimde aslında çevremde insanların olmasının pek bir yararını göremedim. Hep beraber eğleniyoruz, hep beraber gidiyor yediğimiz ve içtiklerimiz. Peki ya dertler, problemler? Bunlar sadece bizi etkiliyor. Kimsenin dediği bizi değiştiremez, teselli edemez. Sorunlarımızı kendi iç dünyamızda halledebiliriz. Kendimden başka birinin, bir doktor gibi yarayı tedavi edercesine psikolojik bir derdimi silebildiğini görmedim. Benim aşk hayatım, aile hayatım, arkadaşlık hayatım hep beni ilgilendiren olaylar ile doldu taştı. Kimse o sorunları, o olayları benim aklımda silemedi konuştuğumda, paylaştığımda. Sonra çevremizde insanlar olunca kendimizi yalnız değilim diye teselli ederiz. Teselli sadece kendi içimizde, yalnız bir bedende yer almakta. Sorunlarımızı sadece kendimiz çözebiliriz. Bu yüzden yalnızız. Düşüncelerimiz hep farklı çevremizdeki insanlardan. Ortak noktalarımız olsa da bazı noktalarda, hiçbir zaman aynı değiliz. Ben, bir arkadaşım, sevgilim, annem, babam, büyüklerim... Kimse düşünce birliği gösteremez. Bu da aslında bir yalnızlık değil mi? Kişisel özelliklerimiz, zekamız, yetişme tarzımız bizi yalnız kılar. Ben bu yalnızlığımla barıştım yıllar içinde. Önceleri sorgulardım yalnızlığımı, mutlu olamazdım. Ne zaman yalnızlığı sorgulamayı bıraktım, o zaman mutlu olduğumu fark ettim. Aile ile olan anlaşmazlıklar, sevgililer ile olan ayrılıklar, arkadaşlar ile olan kavgalar birer yalnızlık göstergesidir. Annem gelip bana hep yanındayım dese de sadece fiziksel olarak orada olabilir. Annem, benim düşüncelerimi kendi yalnızlığında yorumlayıp saçma bulabilir. Bana göre dert olan bir olay, ona gereksiz gelebilir. Bir arkadaşım derdini kimseyle paylaşma ihtiyacı duymadığını söylemişti. Haklıydı aslında benim fikrimce. Ben hep anlatmayı, paylaşmayı denedim. Hatta bu yazıda bile yalnızlık ile ilgili olan düşüncelerimi paylaşıyorum. Peki, bu düşünceleri okuyan herkes bana onay verecek mi? Herkesin onayını tamamıyla alabileceğimi sanmıyorum. Kimse de bana yalnız değilsin diyemez sonuçta. Benim hissettiğim bu. Yalnızlığı kabullenemeyenler gibi olmadım. Yalnızlık, benim hayatımın gerçek bir olgusudur. Yalnız olmak ne istediğini bilmemektir. Kendimizi bilmeden, kaybolmuş bireyler olduğumuzu düşünüyorum. Mutlu eden çevremizin geniş olması değil, kim olduğumuzla barışık olmaktır. Ben bir hedef koyup başardıysam, o beni mutlu edecektir. Çevremdekiler mi mutlu olacak? Çevremde insanların olup olmaması bu mutluluğu değiştirecek mi? Yalnızım kendi dünyamda. Paylaşabildiğim bir dünyam yok. Benim iç dünyam, benim fiziksel varoluşum değil. Benim iç dünyam benim yalnızlığım. Hani bazen kendi kendinize dersiniz ya yalnız kalmak istiyorum diye. İç dünyanızla konuşursunuz kendi kendinize. Hatta kendinden bile kaçabilen bir düşünce yapımız var insan olarak. Aklımız, yapımız gereği buna bile müsaade edebilecek kadar yalnız çalışıyor aslında. Beyninize kendiniz anlatın. Ben yalnızım deyin ona. Yalnızlığınız ile barışırsanız ne aile mantıklı gelir, ne bir sevgili, ne bir arkadaş. Mantıklı gelen tek şey kendiniz olursunuz. Sonra kendiniz ile ne yapacağınıza karar verin. O yalnız dünyayı ne kadar doldurabileceğinize bakın. Yalnızlık yazarın bahsettiği kadar üzen bir durum değil aslında. İlk başlarda, ben yalnızım dediğinizde korktuğunuz için üzülürsünüz, ağlarsınız. Peki, benim gibi o yalnızlığı kabullenirseniz? Olmak istediğiniz kişi olmak için elinizden geleni yapmaya başlarsınız. Siz kim olduğunuzu bilmek istersiniz sadece. Bir başkasını tanımak, onları hayatınıza sokmak size sadece gereksiz gelir. Bazen eğlenmek için, yalnızlığınızı gözler önüne sermek için insan içine karışırsınız. Yalnız bir insan sandığından daha güçlü olabileceğini fark ederse hayat da onu ödüllendirmekle yetinir.