ARAFTA KALMAK

"Kararsız insan, benliğini tepeden tırnağa saran güçsüzlük ve değersizlik duygularının esiridir. Kararsızlık, zamanı ve yaşamı kaçırmaktır." (Erol Anar) Kararsızlık günlük hayatımızda ne kadar da sık karşılaştığımız bir durum. Hatta genelde güne ne giyeceğimizi seçemeyerek başlarız. Saçımız, makyajımız nasıl olacak? Uykumuzu açmak için kahve mi içmeliydik yoksa çay mı? Kahvaltıyı veya öğlen yemeğini nerede yemeliydik veya akşam yemeğinde ne yemeliydik? Hangi filme, hangi arkadaşımızla gitmeliydik? Günlük hayatımızda çok da önemsemediğimiz bir sürü belirsizlik durumu. Belirsizlikler büyüdükçe insanlar daha çok tedirgin olmaya başlar. Hatta en büyük korkularımızın nedeni genelde bize kocaman gözüken belirsizliklerdir. Karanlıkta da, gelecekte de ne olacağını asla kestiremeyiz. İkisi için de tahminlerimiz vardır ama sadece birer tahmin olduğunun farkındayızdır. Bu belirsizlikler tüm hayatımızı kapladığında ise hayata karşı güçsüzüzdür artık. Onunla savaşma kararlılığımız kalmamıştır. Seçim yapmak dünyanın en zor işi gibi görünür. O yüzden de seçim yapmadan önce saatlerce düşünme gereği duyarız çünkü en doğru seçimi yapmak isteriz. Bilgisayar satın almadan önce günlerce araştırma yapar hangisinin en iyi olduğunu bulmaya çalışırız. Olabildiğince çok bilgisayar inceledikten sonra elimizde bizim için uygun olabilecek bilgisayarlar listesi vardır. Peki, seçenekleri nasıl bire indireceğiz? Birini fiyatından dolayı elesek, diğerlerini nasıl eleyeceğiz? Eğer hepsini alma kararı vermediysek, diğerlerini büyük ihtimalle canımız bunu istemiyor, bu hoş görünmüyor gibi nedenlerle almak istemeyeceğiz. Yaptığımız araştırmanın çok da bir anlamı kalmadı çünkü duygularımızla en iyisine karar verdik. Oysaki yaptığımız araştırmanın amacı mantıklı olanı bulabilmekti. Mantığımızla karar vermediğimize göre araştırma yaparken harcadığımız zaman çöpe gitti. Araştırma yapmadan gitseydik eğer ne olurdu? Satıcının anlattıklarından biri içimize sinerdi, o an o bilgisayarı severdik ve onu satın alırdık. Günlerce araştırma yaptığımız saatleri başka bir şey yaparak geçirirdik ve yaşadığımız kaygıyı yaşamazdık. Bilgisayara göre hayatımızı çok daha fazla etkileyen kararlar var. Bu kararları alırken düşünme süremiz kat be kat artıyor. Meslek seçimi ömrümüzün yarısını nasıl geçireceğimizin kararıdır. Bu kararı vermek için yıllarımızı veririz. Her gün farklı bir karar alırız. Bir gün doktor olurken bir gün kütüphaneci oluruz. Çünkü her geçen gün yapmayı sevdiğimiz etkinlikler, karakterimiz değişiyordur. Bazen mesleğimize karar veremiyoruz diye kendimizi yiyip bitiririz. Bazen de saatlerce bu konu üzerinde düşünürüz. Oysa biraz sabredebilsek meslek seçimi yapmak zorunda olduğumuz anda yıllar yerine bir gün boyunca oturup, güzelce yeteneklerimizi, hobilerimizi ve otuz-otuz beş yılımızı her gün ne yaparak geçirmek istediğimizi düşünsek büyük bir zaman tasarrufu yapmış oluruz. Zamanımızı çöpe atarken o zamanda yaşayamadıklarımızı da çöpe atıyoruz. Üniversitedeyiz ve bölümümüzü seçtik diyelim, o bölümün bize göre olmadığının farkına vardık ama şimdi de ne yapacağımızı bilemiyoruz. Bölüm değiştirsek hangi bölüme geçeceğiz? O bölümde de aynısını yaşarsak ve boşu boşuna bu kararı vermişsek o zaman ne yapacağız? Bu dönemde bu tür soruları sürekli kendimize soruyoruz ama cevabını veremiyoruz. Çünkü sonuç alabilmek için hiçbir adım atmamışız. Kendi bölümümüzden de soğuduğumuzdan artık onun gereklerini de yerine getiremiyoruz. Kararsızlık dönemiyle birlikte hayatımız daha kötüye gitmeye başlıyor. Tereddüt etmemizin nedeni kararlarımızın sonuçlarından korkmamız ve diğerini seçseydik daha mutlu mu olacaktık düşüncesini taşımamız. Karar versek bile o karardan şüphe duyacağımızdan mutlu olamıyoruz. Her karar vermediğimiz an hem arada kalmışlığın mutsuzluğundan kurtulamıyoruz hem de o dönemde yakalayabileceğimiz fırsatları kaçırıyoruz. Hiçbir şey yapmadıkça hayatımızın o döneminde olabilecek mutlu anıları da kaçıyoruz çünkü sürekli ne yapmalıyım sorusunu düşünmekten başka bir şey yapmıyoruz. Koşabilmek için önce yürüyebilmemiz gerekiyor ve yürüyebilmek için harekete geçmemiz gerekiyor. Karar vermek için düşünmek yerine bir şeyler yapmalı ve hayatımızda olabilecek fırsatları kaçırmamalıyız. Seçim yapmak bir belirsizliğe adım atmak olduğundan gözümüzü korkutsa da kararsız kaldığımız sürece hem zamanımızı çöpe atıyoruz hem de hayatımızdaki olabilecek olan güzel şeyleri reddediyoruz. Mantıklı kararlar verebilmek için uzun bir süre o seçim üzerine düşünmek yerine duygularımızla hareket edip o karar sürecini hızlandıralım. Çünkü ne kadar zaman harcarsak harcayalım duygularımızla karar veriyoruz. Hangi seçimi yapmalıyım düşüncesine takılıp kalmak yerine harekete geçip hayatımızda kararımızı etkileyecek bir olayın olmasına izin vermeliyiz. Gökcen Yıldırım 21501444