SAVAŞ VE İNSANLAR

İnsanlar her zaman barış içinde yaşamak isterler. Neden istemesinler ki zaten? Barış ortamında mutlu mesut, güven içinde yaşarlar. Savaş halinde ise can güvenliklerinden, sevdikleri insanların güvenliğinden korkarlar. Korkmakta da haklılardır. Savaş halindeyken çoğu insan yakınlarını kaybediyor, evlerini terk etmek zorunda kalıyorlar ve belki de hayatlarından oluyorlar. Kimse bu koşullarda yaşamak istemez. Hiçbir insan kendisine ya da ailesine kötü bir şey olsun istemez. İnsanın ailesinde en çok önem verdiği kişi ise çocuğudur. Onun için her şeyi yapabilir; yeter ki ona bir şey olmasın, onun canı yanmasın. Fakat savaşın en büyük kurbanları da onlardır. Daha ne olduğunu bile anlayamaz bazıları ve ne yazık ki en şanslıları onlardır. Çünkü savaş anlayanların üstünde çok derin yaralar bırakır ve bu yaraların bazıları ise asla iyileşmez. Hiç kimse savaşı istemediğini söylediği halde her zaman bir yerlerde savaş vardır. Aslında savaş doğanın bir kanunudur. Hiçbir zaman bir ayının, bir kurt yavrusunu beslediğini ya da bir kartalın bir fareyle dost olduğunu göremeyiz. Her zaman, her yerde bir savaş vardır. İllaki insanlar arasında olacak değil tabi ki de hayvanlar arasında ve hatta ve hatta bitkiler arasında bile bir savaş vardır. Bu savaş dünya oluştuğundan beri vardır. Rüzgar ile toprağın birbirleriyle savaşmaya başladığından beri. Tabi ki de benim bahsettim savaş doğanın savaşı değil, insanların birbirleriyle yaptığı savaş. Peki, nasıl kimse istemediği halde dünyanın dört bir yanında bu savaşlar çıkıyor? Bunun sebebi, savaştan bile kazanç sağlayanların olması. Artık aktif savaşlar eskisi kadar çok olmasa da hala savaşlar devam ediyor. Bununla beraber ölümler ve yıkım da. On binlerce yıldır olduğu gibi, günümüzde de savaştan kazanç sağlayan çok fazla insan var. Bunlar savaşın yarattığı kargaşadan yararlanıp, insanların acıları üstünden kendilerine kazanç sağlıyorlar. Bana kalırsa böyle insanların duyguları yok. Nasıl olur da iki kuruş için binlerce cana kıyabilirsin! Bugünlerde neredeyse tüm ülkeler birbirleriyle savaşta. Savaş illaki aktif olacak diye bir şey yok. Bunun en iyi örneği ise Soğuk Savaş. Amerika ve Sovyetler Birliği'nin hiçbir askeri birbirine silah çekmemiş olsalar bile iki ülke arasında adı konulmamış bir savaş vardı. İki ülkenin de istihbarat teşkilatları amansız bir mücadele içindelerdi. Bu durum teknoloji ilerledikçe tüm ülkelere yayılmaya başladı. Günümüzde ise artık hemen hemen tüm ülkeler diğer ülkelerle buna benzer bir şekilde savaşta. Tabi ki de Soğuk Savaş'daki gibi bir ortam söz konusu değil fakat çok ciddi bir istihbarat savaşı yaşanıyor. Savaşta ölümlerden ve yıkımlardan en çok etkilenen çocuklardır. Çocuklar savaşta yaralanıyor, yetim kalıyorlar ve psikolojik travmalara maruz kalıyorlar. Savaş nedeniyle çocukların çoğu, tıbbi bakım olmadan ve çoğu zamanda yalnız yaşamak zorunda kalıyorlar. Savaşla birlikte büyümek bir çocuk için çok zor bir olaydır. Çoğu çocuk bunu kaldıramaz ve ileriki yaşlarda bunun sıkıntısını çeker. Savaşlarda çocuklara tarif edilemeyecek olaylar yaşatılır. Mesela onları asker yaparlar. Düşünün daha çocuğun eline kalem vermeden silah verdiğinizi. Daha ne için savaştıklarını bile bilmeden savaşın ortasında kalırlar. Çoğunun beynini yıkayarak savaştıkları insanların kötü insanlar olduğunu düşündürürler. Halbuki savaştıkları insanların da büyük bir kısmının onlardan çok bir farkı yoktur. Tabi bunu savaşın olmadığı ülkelerde yaşayan çocuklar için geçerli değil. Onlar oyun sanırlar savaşı ve oyuncak olarak silah isterler. Savaşın ne olduğundan haberleri yoktur. Ne kadar yıkıcı bir güç olduğundan ya da aileleri nasıl parçaladığından... Aslında haberleri de olmamalı. Bir çocuğun savaşla ne işi olabilir ki?