YABANCI OLMAK

Bir an gelir, büyük bir kalabalık içindesinizdir, etrafınıza bakarsınız, gözlerinizi kapatır, o an orada olmadığınızı ya da sizden başka kimsenin olmadığını düşünürsünüz. Kalabalığın sesi yavaş yavaş azalır, sonra tamamen kaybolur. Bulunduğunuz noktada yalnızsınızdır ve sessizlikten başka ses yoktur. İç sesiniz de susmuştur. O "an" içinde dünya durur ve hiçbir yaşamsal faaliyet yoktur sizin için. Tüm dertleriniz, kafanızı kurcalayan, içinizi kemiren, baş edemediğiniz her sorun, bütün o telaşe içinde, o "an" içinde yok olur. Sonsuz bir boşluk ve huzur hissetmeye başladığınız zaman, birden bir ses duyarsınız, sonra ona bir yenisi daha eklenir, bir yenisi daha ve korkunç bir gürültüyle gözlerinizi açarsınız. Uzaydan yeryüzüne aniden fırlatılmış ve zemine çarpmış kadar sert, büyük bir darbe gibi gelir bu. Biraz kendinize gelir gibi olduğunuzda kalabalığı yeniden fark edersiniz. Bu kez o kalabalığın içinde küçülmüş hissedersiniz. Korkarsınız. Kaçmak istersiniz. O "an" a geri dönmek istersiniz. Çünkü yeniden gerçek hayata dönmüşsünüzdür. Bu yüzden kendinizi çaresiz, umutsuz, güçsüz hissedersiniz. Çünkü gerçek yaşamın gerektirdikleri, yapmanız gereken işler, yerine getirmeniz gereken sorumluluklar gelir aklınıza. Sizin "insan" olarak adlandırılmanıza sebep olan şeyler. İşte bu yüzden "insan" olmak sizi yorar. Şairin de dediği gibi, " Gün olur, yorulurum ayaklarımdan, tırnaklarımdan saçlarımdan, gölgemden. Gün olur, yorulurum insan olmaktan." (s. 94) İnsanın varoluşu yorar insanı. Fazlalıkmış gibi hissedersiniz. Bir yere veya bir şeye ait hissedemezsiniz kendinizi. Her yere, her şeye ve herkese yabancı. Bir nevi arafta kalmış gibi, ne yapacağını bilemez halde. Bir kutuya sıkışmış gibi ya da. "Yaşamak" kelimesi anlamsız hale gelir. "hayatta kalmak" haline dönüşür. Şair buna "Yeryüzünde Konaklama" demiş örneğin. Çünkü insan konakladığı yere yerleşme planları yapmaz. Kısa bir süreliğine misafir olmuştur yakında dönecektir. İnsan ömrü kısa ve geçici, ilerisi bilinmeyendir. Kalıcı olma fikri düşünülemez. Bu yüzden sadece konaklar bir süreliğine. İleriyi düşünmez çünkü ilerisi olduğuna inanmaz. Sadece dışarıyla değil, kendi içinde bile ait olmama durumunu hisseder. Vücudu, organları fazlalıkmış hissi oluşturur. Oraya takılmış bir parça gibi, emanet gibi. "Uzun süre kalakaldım, uzun bacaklarıma bakarak, sonsuz, meraklı bir sevecenlikle, bildik tutkumla benim, bacaklarıymış gibi tanrısal bir kadının, derinden batmış uçurumuna göğüs boşluğumun: gerçek şu ki, geçerken zaman üstünden yeryüzünün, çatının, iffetsiz başımın, geçer, geçer zaman ve geceleyin yatağımda anlayamam ben soluduğunu çıplak bir kadının yanımda uyurken, o zaman, ne tuhaf ki, karanlık şeyler alır yerini olmayanın, kötücül, melankolik düşünceler ağır olasılıklar ekerler yatak odama, ve o zaman ben, başka bir gövdeninmiş gibi bakarım bacaklarıma, sımsıkı, inceden yapışmış iç organlarıma." (s. 67) Zaman geçtikçe anlamını yitirir böylelikle ait olma fikri. Kabullenir insan yabancılığını. Kalabalığa tekrar dönüp baktığında, içlerinden biri ama aynı zamanda kalabalığın dışında olduğuna inanır. Kalabalık onu korkutmaz. Orada yokmuş gibi, görünmüyormuş gibi hisseder. Aslında görünür. Hatta belki de en dikkat çeken de o'dur. Çünkü kalabalık ondaki farklılığı hisseder. Kalabalık farklılık sevmez. Bu yüzden onu daha da dışarıda tutmaya çalışır. Kendi içine dahil etmek istemez. Sonra kalabalığın dışına çıktıkça kendisi gibi "yabancı" larla karşılaşır. Burada da yeni bir kalabalık oluşmaya başlar. İşte bu noktaya geldiğinde ilk kez bir yere ait olmuş hisseder. Yabancılık çekmez. Oluşan yeni kalabalığı anlar. Bu ilk dahil oluştur, ait oluş. Eski kalabalığı yabancı görüştür hatta. *Neruda, P. (2015). Yeryüzünde Konaklama. İstanbul: Can Yayınları