HAYALLERE YELKEN AÇMAK

Hayat bir gemiye benzer. Bazen limanda bekler yeni bir seyahat için, kimi zaman ise denizin tam ortasındadır. Ancak yolculuk hiç bitmez, her liman yeni bir yolculuğun başlangıcıdır. Hayatlar da öyledir, bir limandan diğerine yolculukla geçer. Bu yolculukta fırtınayla karşılaşılan zamanlar da olur, sütliman denizde sakince yol alınan da. Ancak ne olursa olsun yol almaktan vazgeçildiği an umutsuzluğun ve dibe çöküşün de kabullenildiği andır. Nasıl ki geminin parçaları ve tayfası yol almasını sağlıyorsa insanın yolculuğunu devam ettirmesini sağlayan da umududur. O olmazsa en küçük fırtınada gemi yan yatar ve su almaya başlar. Bundan sonra sonunu tahmin etmek ise pek zor değil. Hayaller ve hedefler ise limanlar gibidir, geminin dümeninin nereye döneceğini belirlerler. Dümeni farklı ve bilinmeye kırma cesareti olan kaptanlar çoğunlukla diğerlerinin "yapamazsın" telkinleriyle karşı karşıya kalırlar. Yeni limanlara yelken açan hiçbir kimse yoktur ki bu tarz bir tutumla karşılaşmamış olsun. Küçükken benim de bir hayalim vardı. Büyük şirketleri satın alıp çok zengin olmak ve insanlara yardım etmek, en azından açlıktan ölmelerini engellemek istiyordum. Bu hayalimi liseye kadar taşıdım ve birkaç yakın arkadaşımla paylaştım. Onlar sıraladığım bazı büyük şirketleri duyduktan sonra benimle dalga geçtiler. Aslında dalga geçmelerini çok fazla yadırgamadım çünkü o zamanlar oldukça tembeldim ve böyle bir hayal çalışmadan gerçekleştirilemezdi. Birkaç yıl sonra hayata bakışımı derinden değiştiren bir film izledim. Gerçek bir hayat hikayesinden uyarlama olan "Umudunu Kaybetme" adlı bu film bana inanç kelimesini tekrar sorgulattı. Hayallerime daha sıkı bağlanmam ve onlar için mücadele etmem gerektiğini bir kez daha anladım. Çünkü küçük fırtınalarda yıkılmamalı insan ve bunun için mücadele etmeli. Filmde Christopher Gardener'ın babasına anlattığı bir hikaye var: "Bir gün adamın biri denizde boğuluyormuş. Bir tekne gelip "Yardıma ihtiyacın var mı?" diye sormuş. Adam "Hayır, teşekkürler. Tanrı beni kurtarır." demiş. Sonra bir tekne daha gelmiş ve yardım teklif etmiş. Adam aynı şekilde cevap vermiş. Adam boğulmuş ve cennete gitmiş. Sonra "Tanrı beni neden kurtarmadın." demiş. Tanrı şöyle demiş: "Sana iki büyük tekne gönderdim aptal!" Mucizeler beklemek yerine elimizdeki fırsatları değerlendirmeli ve amaçlarımızı gerçekleştirmek için çaba sarfetmeliyiz. Çünkü hiçbir hayalin kendiliğinden gerçekleşeceği yok ve hayalleri gerçekleştirmek için azim, kararlılık ve bir parça da umut gerekli. Ben de sonraları fark ettim ki aslında hayallerimi gerçekleştirmek için fırsatım var ve şartlarım Chris'ten çok daha iyi. Onun azminin birazına sahip olduktan sonra hayallerimi gerçekleştiremem için hiçbir sebep yok. Sonraları üniversite sınavına iyi bir şekilde hazırlandım. Tercih zamanı geldiğinde ise biraz kararsızlık yaşadım. Ailem tıp okumamı istiyordu ancak bu durumda hayallerimi zora sokacağımı düşündüm ve tercihimi bu yönde yapmaktan vazgeçtim. Risk almaya karar verdim ve endüstri mühendisliğini seçtim. Bundan sonra yapmam gereken ise aslında oldukça açık: elimden gelenin en iyisini yapmak ve sınırlarımı zorlamak. Bunu yaparken de kimsenin beni umutsuzluğa düşürmesine izin vermeyeceğim çünkü biliyorum ki umudum var olduğu sürece benim gemim her zaman yeni limanlar için yol alacak ve hiçbir fırtına onu batıramayacak. Sözlerimi bir babanın küçük oğluna ve aslında tüm dünyaya haykırdığı bir öğütle bitiriyorum. "Birinin sana bir şeyi yapamazsın demesine asla izin verme, hatta benim bile. Bir hayalin varsa onu koruman gerek. İnsanlar o şeyi yapamaz ve senin de yapamayacağını düşünür. Bir şey yapmak istiyorsan gidip onu zorla almalısın." Yeni limanlara yelken açma cesareti göstermeniz dileğiyle...