LEZİZ AYRINTILAR, TESADÜFLER VE ÇOCUK KALMAYA MAHKUM ERKEKLER

Küçük ayrıntılar ve tesadüfler hayatımın üzerinde öylesine etkin bir rol oynuyor ki, batıl bir inanç durumuna kendimi kaptırmaktan alı koyamasam da "acaba?" sorusunu da kendime sormadan edemiyorum; bu kadarı da fazla düşüncesinden ileri geliyor ilginç ayrıntıları ve tesadüfleri anlamlandırma çabası. Hala ilk insanlardan aldığımız genler iş başında demek ki: onlar da her doğal afeti ya da doğa olayını bir tanrının verdiği ceza ya da ödül ile açıklamaya çalışıyorlardı zira. Neyse, bu konuda yaşadığım ve unutmadığım bir olay da gerçekten çok mutsuz olduğum bir dönemde gelmişti başıma. Canım gereğinden fazla sıkkındı, abartılı bir mutsuzluk yaşıyordum ve saat erken olmasına rağmen bir bira içmek için bir bara girdim. Masanın birisine oturup garsonun benimle ilgilenmesini beklerken masada duran menüyü aldım elime. Garson gelene kadar zaman geçirmek istiyordum, bu yüzden menü ile ilgilenmeye başladım. O sırada gördüm beni bir anda iyileştiren sözü: "Mutsuz olmayı ve kötümserliği, mutlu günlere saklayalım." Devamını kendim getirmiştim: çünkü şu an zaten her şey berbat. Bir de üstüne karamsar düşünceler üretmek iyice kötü ediyor insanı. İlaç gibi gelmişti o söz bana. O gün kendime hep tekrarladım bu sözü ve hayata gerçekten de daha farklı bakmaya başladım. Kitapçıda, mutsuzluk zamanlarında mutluluk ismi ile yayınlanan Wilhelm Genazino kitabını gördüğümde bu kitaba kayıtsız kalamadım bu nedenle. Bar menüsündeki alıntıdan, kitabın çevirmeninin haberi olduğuna, çevirmenle ortak bir duyguyu paylaştığımıza inanmak istedim. Belki yazarla da paylaşıyordum, bunu öğrenmek için kitabı okumalıydım ve bingo! Bu adam bendim. Gerhard'da kendi yansımamı gördüm gerçekten de. İleride ne olacak bilmiyorum fakat belki de mezun olacağım bir alanda değil, ilgisiz bir alanda çalışacaktım aynı Gerghard gibi. Çünkü Gerghard ve herkes gibi benim de para kazanmam gerekecekti. Bunu şu an bilmemiz zor, biraz Gerhard'ın Traudel ile ilişkisine dair yazmak istiyorum. Bir insanla ilişki yaşamaya başladığınız o ilk haftaların mutluluğunun bedelini ödüyoruz sanki ilerleyen süreçte. Sanki ilişkiler tanrısı bize fazla mutlu olduğumuz için bir ceza kesiyor ve en nihayetinde kendimizi nereye dayayacağımızı bilemediğimiz bir kaya ile baş başa buluyoruz. Kadın ve erkek doğasının birbirinden farklı olmasından kaynaklanıyor birçok şey elbette fakat sadece bu sebeple yetinmek istemiyorum ben, erkeklerin sorumluluktan inatla ve ısrarla kaçmasının da bir sebebi olmalı. Kadınların, erkeklerden sürekli yeni bir sorumluluk talep etmesinin de bir sebebi olmalı. Traudel'in çocuk sahibi olmak istemesi ve evlilik düşü karşısında Gerhard'ın durumunu az çok anlıyorum. Traudel, şu anki konumu ile Gerhard için ellerini ısıttığı bir ateş. Nihai olarak kadın onca yaşanmışlığın bedeli olarak Gerhard'ın o ateşe kendisini bırakmasını ve birlikte yanmayı talep ediyor. Her erkek gibi Gerhard da yanan ateşte elini ısıtmakla yetinmeyi seçmek istiyor, kaçıyor kendisini ateşe atmaktan. Traudel'in ruhu ise alev alev ve tek başına yanmak istemiyor. Bu durumu ben kadın açısından bir gelecek kaygısı olarak görüyorum. Çocuk istemesi de bundan kaynaklanıyor. İlkokulda da böyleydi sınıfın kızları. Sorumluluk almak konusunda doğuştan gelen yatkınlıkları öğretmenin verdiği bütün ödevleri yapmalarını kolaylaştırıyordu. Erkekleri ise iteklemeniz gerekirdi. İteklemezseniz başarısız olurlardı. Sonunda, kızlar ödevlerini kendileri yapardı. Ben ve diğer erkekler ise annelerimizin yardımına başvurur, onların iteklemesi ile yapardık ödevlerimizi. Böyle düşününce, yaşımız kaç olursa olsun bazı durumların hiçbir zaman değişmeyeceğini düşünüyorum. Bir erkeğin arkasındaki gizli dayanak olmak kadınların kaderi gibi, kadınlara borçlu oldukları hayatlarıyla caka satmak da her erkeğin çocuksu sahtekarlığı. Fakat bu tarz tatsız konuları daha tatlı zamanlara saklamakta fayda görüyorum şu an. Ayrıntılardaki mutlulukla yetinmeye çalışarak, üzerime bir sorumluluk yükleyeceğinden korktuğum bu düşünceden sıyrılıyorum hemen. Gerhard gibi, kurnazca ve çocukça. Biz erkekler, ölene kadar çocuk kalmaya mahkum olan canlılarız. Daha iyi anlıyorum bunu gün geçtikçe. Murat Yiğit Şenel