İNZİVAYA ÇEKİLMEK

Bazen kendime çok kızıyorum. İzmirliyim, kendimi de İzmir'de tanıdım, keşfettim. Ailem de kuşaklardır Egeli, hatta komşu taraftan olanlar bile var. Fakat, şu büyük şehir lanetinden dolayı bir türlü Ege'yi hakkını vererek yaşayamadım. Yine kendime bu konudan dolayı kızdığım bir gün, kafamda bir tatil planı tasarladım. Yaklaşık on gün kadar, Ege'nin ortasında, gelişmemiş, doğasını koruyan, sessiz sakin bir Yunan adasında vakit geçirmek. Biraz böyle inzivaya çekilmiş gibi olacağım. Hazır mezuniyetime de birkaç ay kalmışken, bu yaz öyle bir kaçamak yaparım diye planladım. Gelgelelim, geçtiğimiz ay okuduğum bir kitap, bu hevesimi arttırmakla kalmadı, biraz da korkuttu. Kendime kızdığım bir diğer konu ise, John Fowles'un başyapıtı, Büyücü'yü bu kadar geç okumak oldu. Dürüst olmak gerekirse, bu kitabı nasıl tanıtabileceğimi tam olarak bilemiyorum. Hiçbir kitap, kafamı bu kadar allak bullak etmemişti. Kitap okuyan nüfus sayısının haddinden fazla olduğu halkımızca, "tuğla" olarak değerlendirilebilecek bir kitap Büyücü. Doğal olarak da, fazla sayfa sayısından ve kişisel çözümlemelere dayalı olmasından dolayı zor okunduğunu söyleyebilirim. Kısaca konudan bahsetmek gerekirse; bunalımlı, egoist ve varoluşçu bir karakter olan Nicholas Urfe, gerçek hayatından ve vatanından uzaklaşmak için, Yunanistan' da bir adaya yerleşiyor. Adada tanıştığı Conchis ile birlikte, birtakım doğaüstü ve psikolojik deneyimler yaşıyor. İçinde bu kadar çok değişik konu ve fikir olan bu kitaptan, üstünde konuşmak üzere en garip konuyu seçiyorum belki de. Ege üzerine konuşmak istememin iki sebebi var; birincisi en başta bahsettiğim heveslerim, ikincisi de, diğer herhangi bir konuyu 800 kelime sınırına sığdıramayacağımı düşünmem. Kitapta, Ege'nin ve Nicholas'ın bulunduğu adanın önemli bir rolü var aslında. Conchis'in sürekli oynadığı oyunlardan bunalan Nicholas için, bir rahatlama, bir es verme şansı sunuyor bu ada. Aynı fırsata okuyucu da sahip oluyor. Nicholas'ın bu Yunanistan kaçamağındaki istekleri biraz ilgimi çekti açıkçası. O da benim gibi üniversite hayatından sonra, bir süreliğine gerçek hayatına ara vermek için bu kaçamağı yapma kararı alıyor. Tabii, nedenlerimizin birebir örtüştüğünü söyleyemem, ancak dünyada benim gibi düşünen insanları, John Fowles gibi, görmek beni fazlasıyla mutlu etti. Ama bu yolculuğu okuduktan sonra tedirgin olmadığımı söylesem yalan olur. Conchis ile olan olayları bir kenara bırakırsak bile, Nicholas'ın korkunç bir yalnızlık içerisinde olduğunu görüyoruz. Yalnızlığı yaşamak için gittiği o adada, yalnızlığın onun üzerinde yarattığı yükün bir benzerini, yine onun gibi yalnızlığı yaşamak için gittiğimde, yaşama korkusu sardı beni. Yine de tecrübe etmek istediğim bir deneyim olabilir bu. Belki başkalarınca yanlış olarak görülebilir, ancak bazı durumlarda yalnızlığı fazlasıyla seven biriyimdir. Mezuniyetimin yaklaştığım ve hayatımın bambaşka bir yola döneceği bu zamanlarda, böyle küçük bir kaçamağın beni fazlasıyla rahatlatacağını düşünüyorum. Kimsenin bilmediği, ya da önemsemediği, içinde küçük bir köy barındıran, çam ağaçları ve kayalıklarla kaplı bir Yunan adası. Hiç kimseyi ya da geleceği düşünmeden, Poseidon heykelinin altına uzanıp güneşleneceğim, yoğun Ege güneşinin altında bütün gün yatıp, adeta Fedon gibi bronzlaşacağım, kafama estiğinde kendimi o berrak sulara bırakacağım bir tatil en büyük hayalim oldu. Yalnızlık elbette bir problem olacaktır diye düşünüyorum, ancak temelli yerleşme kararı almış değilim, on gün katlanıverir insan diye düşünüyorum. Olmadı çok sıkılırsam da herhangi bir tavernaya girer, Yunan balıkçılarla karşılıklı uzo içip, zeytin yiyip, sirtaki oynarız. Tabii ki garip görünümlü, milyoner ihtiyarlardan uzak durmak şartıyla.