BENIM AKLIMDA

Bilkent Ortaokulu'nun Çok Amaçlı Salon'unda bir hafta süre ile açılan Enes'in Aklında sergisinin ardındaki Enes benim. 6 senedir resim dersime giren hocam ile beraber açmıştık. Yaptığım tüm tablo, heykel, ahşap oymalarının bir arada sergilendiği bir galeri açmak ve bu galeriyi sadece benim adıma yapmayı bana 6. sınıftan beri teklif ediyordu ama ben bir türlü zaman bulamıyordum ve hep geciktiriyordum her zaman yeni şeyler ekleyebileceğim düşüncesiyle. Tam da bu nedenden dolayı 8. sınıfın sonunda açabilmiştik sergiyi. Okul müdürü birinci sınıftan sekizinci sınıfa kadar öğretmenler dahil herkesi Çok Amaçlı Salon'a davet etmişti. Ben açılışın akşam yapılacağını sandığım için öğlen teneffüsünde resim atölyesindeydim ve önlüğümle bir yağlı boya tablo üzerinde çalışıyordum. Hiç beklenmedik bir şekilde bir arkadaşım atölyenin kapısını açtı ve herkesin beni beklediğini söyledi. Ardından ben şaşkınlıkla önlüğümü bile çıkaramadan bir üst katta sağda olan Çok Amaçlı Salon'a koştum ve açılış konuşmasını ellerim boyalı bir şekilde resim önlüğü ile yaptım. Eğer planlasaydım bu kadar yerli yerine oturamazdı herhalde. Her ne koşulda olursa olsun, insanın kendi sergisinin yani sadece kendinin eserlerinden oluşan bir açık sergisinin olmuş olması çok büyük bir ayrıcalık. İnsanlar genelde bu tür olaylara bir grubun parçası olarak katılırlar ama benimki bireysel olarak tüm yükünü benim sırtladığım bir olaydı ve bu nedenle benim ve ailem açısından çok özel bir dönemdi. Sürekli kendi sergimin başında oturuyordum ve insanlardan gelen soruları cevaplıyordum. Bu insanın egosunu okşayan bir durum. Onlarca insanın kendi vakitlerinden ayırıp sadece ve sadece senin emeğini incelemek için toplanması gerçekten de alışılmış bir durum değil. Bu önemseniyor olma duygusu her şeye bedeldir benim için. Çok sıradanmış gibi gözükse de bir şahsın emek harcadığı şeye başkalarının ilgi göstermesi çok sihirli bir durum. Bu ilgi gösterme eyleminin ilk aşamalarda bir yorum yapma veya eleştiri sunma tarzında olması gerekmiyor bile, sadece üç hafta uğraşıp yaptığım bir heykele birinin yakından bakması veya dokunması bile fazlasıyla yeterli oluyor bu duyguyu uyandırmak için. Belki de bir mühendis olmamı sağlayan şey budur. Ortaya insanların ilgi gösterecekleri, fayda sağlayacakları, sevecekleri, vakit geçirecekleri ve kim bilir belki de hayatlarını emanet edecekleri bir ürün koyma gücüne sahip olmak. Sanat bölümlerini nedense hiç aklımın ucundan bile geçirmedim. Ömrümün sonuna kadar çıplak bir şekilde sanatla uğraşmak ve kendimi bu konuda geliştirmek bana çok uzak gelen bir durum. Bana göre, sanat bir araç olmalı, ortaya konulan ürünün bir sıfatı olmalı, kendisi değil. Potansiyel bir bilgisayar mühendisi ve geçmişte bu konu üzerinde çok proje ve çalışma yapmış biri olarak söyleyebilirim ki sanatçı bir kişilik, bu iş dalında insanı diğer milyonlarca mühendisten ayırabilecek bir şey. Steve Jobs bunun çok bariz bir örneği. Steve Jobs 'un eseri olan Apple ve Apple ürünleri hiçbir teknik açıdan piyasada lider olmadı ama her zaman piyasanın rakipsiz kralı oldu. Bunun tek bir açıklaması olabilir o da Steve Jobs 'un idealist sanatçı yönü bir diğer bakış açısından ise basitlikteki güzelliği görebilme gücü. Bugün, Apple firması dünyanın ülkeler dahil en güçlü 10 ekonomisinden birisi. Yaratıcılığın ve sanatçı ruhun bir sıfat olarak yapılan mesleğe ne kadar değer katabileceğini kanıtlayabilecek bundan daha güçlü bir kanıt olabileceğini sanmıyorum. Orta okulda bir sergi açmak ile Steve Jobs olunur demiyorum ama bu kesinlikle solda sıfır bırakılabilecek bir olay değil. Bilkent tarihinde ilk defa Sanat Gecesi zamanı bir sınıfın hatta bir yaş grubunun yerine sadece bir öğrencinin sergisinin açılması hiç de alışılmış ya da küçümsenebilecek bir şey değil gerçekten. Bazı insanlar sanatın gereksiz ve hiç kimseye faydası olmayan bir şey olduğunu düşünüyorlar. Bence yanılıyorlar. Sanat direkt olarak insanın duygusal sağlığına hitap eden bir kendini ifade etme çeşidi. Bunu diyen insanlar da evlerini süslüyor, duvarlarını renk renk boyuyorlar, yüzlerce çeşit kıyafet alıp dövmeler, makyajlar yapıyorlar. Hepsinin ortak amacı kendini ifade edebilmek ve biz insanlar kendimizi ifade etme yeteneğimizi yitirirsek hepimiz birbirimizin kopyası oluruz ve bizi biz yapan özelliklerimizi sadece nüfus cüzdanımızda yazanlara indirgemiş oluruz. Enes Yıldırım 21602725 Section 36