YAMAN AYRILIK

İnsanlar için olmazsa olmazlardandır sevgi. Bir kilit taşıdır insanlığın yıkılmaz devasa sütunlarında. Kutsal bir sudur kana kana içtiğimiz. Sevmek, sevilmek, sevindirmek yücedir bizim için. Lakin, yere göğe sığdıramadığımız bu kavram mızmız bir çocuk gibidir aynı zamanda. Dediği, istediği yapılmazsa bağırır, çağırır, kızgın bir kor gibi yakar geçer her yeri. Saçar en acı tohumlarını yüreğimizin en verimli bahçelerine. Nasıl ki elinden şekeri alınan bir çocuk saldırganlaşır, kırar, dağıtır her yeri; aynı şekilde ayrılığa maruz kalan sevgi de yakar, mahveder yüreği. Yerimize oturmuş, konser biletleri haftalar öncesinden tükenmiş olan Model grubunun sahneye çıkmasını bekliyorduk. Eğlenmek ve yarına güzel bir anı bırakmak için gitmiştim arkadaşlarımla bu konsere. Bu etkinlik, bizleri stresli ve yoğun öğrencilik hayatımızdan birkaç saatliğine de olsa kurtarıp, deşarj edecekti. Kısa bir süre sonra alkışlarımızla beraber grup sahnede yerini aldı. Şov başlıyordu. En sevdiğim müzik grubu karşımdaydı. Sırayla birbirinden güzel şarkılarını seslendirmeye başladılar: ''Kuğunun Ağıtı'', ''Pembe Mezarlık'', ''Değmesin Ellerimiz''... Sıradaki parçanın beni dertli dertli düşündüreceğini, arkadaşlarım ayakta coşkulu bir şekilde konseri takip ederken benim bir ara oturarak devam etmemi gerektireceğini, heyecanımı, mutluluğumu zedeleyeceğini nereden bilebilirdim ki? 'Ayrılık, ayrılık, yaman ayrılık...' demişti sadece Fatma Turgut. Oysa ben bu sözcükleri asıl sahibinden, Ali Selimi'den de dinlemiştim. Barış Manço'dan, Leman Sam'dan da dinlemiştim. Yıllardır bildiğim bir şarkıydı bu parça. Fakat işte o an dokunmuştu bu sözcükler kalbimin bam teline. Bu hissiyatı yaşamamı sağlayan, Fatma Turgut'un muazzam sesi miydi, yoksa konser salonunun eşsiz atmosferi miydi bilemiyorum. Fakat bana soracak olursanız, büyümenin etkisiydi bu. Her geçen gün bir beyaz telin siyahlarımın arasına karışmasındandı bu hissiyat. Olgunlaşıyordum git gide. Ayrılık kavramını kalbimin en derinliklerinde hissetmem bu yüzdendi. Üzülmem, dertlenmem, kalbimi besleyen damarlarda ayrılık zehrinin acısını tatmamın sebebi buydu işte. Ayrılıkla tanışmam çok eskiye dayanıyor aslında. Ben 5-6 yaşlarındayken yazın annemle memlekete giderdik. Babam gelemezdi maalesef. İş, güç işte, bilirsiniz, çalışanların tatilleri öğrenciler kadar uzun olmuyor. Neredeyse 1-1, 5 ay ayrı kalırdım babamdan. Telefonda sesim kısılır, boğazım düğümlenir, hiçbir şey söyleyemeyecek olur ve ağlardım babamın sesini duyunca. Babamı çok sevdiğimdendi bu çaresiz halim. Hani dedim ya; sevgi, ayrılığa maruz kalırsa parçalar yüreği, diye. Benimki de böyle bir durummuş meğer. Bir diğer ayrılık mevzu da öğrencilik hayatım başlayınca yaşandı. Artık başrolde olan bendim. Esas oğlan okula gidecekti. Bu durum çok can sıkıcıydı. Çünkü doğduğumdan beri her daim yanımda olan annemden ayrılmak demekti bu. Televizyonumdan, çizgi filmlerimden, gündüz uykumdan, evimden ayrılmak demekti bu. Okulun ilk günü ağlamamız, annemizi istememiz ayrılığın sert tokadını yediğimizden dolayıdır işte. Düşe kalka, güle ağlaya fena götürmemiştim ayrılıkla olan hırçın ilişkimi. Ta ki en büyük, en üzücü, en harap edici ayrılıkla tanışana kadar: ÖLÜM. Çok sevdiğim, her zaman üzerime titreyen, yaz tatillerimi şenlendiren, her isteğimi elinden geldiğince yerine getiren, saygıdeğer dedemi kaybetmiştim. Ondan ayrılmış ve kopmuştum artık. Hiç beklemediğim bir anda, hiç beklemediğim bir şekilde vurmuştu ayrılık. Hani der ya şair ''O bizim kavuşmalarımız mahşere kaldı'' , işte ölüm öyle zor ve öyle ağır bir ayrılık. Kavuşmanın elimizde olmadığı bir ayrılık . Yaman bir ayrılık. Sonraki yıllarda yine peşimdeydi ayrılık. Hangimiz kurtulabilmişizdir ki ondan. Kimisi vatanından, kimisi evladından ayrıdır. Bana ise bu sefer şehrimden ayrılmak düştü. Doğduğum, büyüdüğüm, denizine ve tarihine aşık olduğum şehre ''Hoşça kal'' demek düştü. Ailemden, arkadaşlarımdan ayrılmak düştü. Fakat, ayrılıkların en büyüğünü yaşayan biri için bu çok zor olmadı. Ayrılıklarla dolu bir hayatta onun beni artık incitemeyeceğini düşünüp, küçümsedim ayrılığı. Ne zaman solistin ağzından o sihirli sözcükler döküldü, ben işte o zaman anladım hüsrana uğradığımı. Meğer ben hep kaybeden taraftaymışım. Hayatın zorla dayattığı ayrılıkları kapalı kapılar ardında saklayıp, içine atan, kara kutusuna gömen kalbimi hep görmezden gelmişim. Hani insanlar ölüme yaklaştıklarında bütün bir hayatları film şeridi gibi geçermiş ya gözlerinin önünden. Benim de bütün ayrılıklarım belirdi bir anda, solist ayrılık diye haykırınca. Ayrı kaldıklarım geldi gözümün önüne. Uzak kaldıklarım, sevdiklerim, sevgisine doyamadıklarım geldi. Harika bir konser bitmişti artık. Yerlerde içecek, yiyecek çöpleri, bir de konser biletleri... Bu Model grubundan ayrıldığımızın işaretiydi. Biz de çıktık salondan, yine bir ayrılık vaktiydi. Evlerimize, yurtlarımıza dağılacaktık. Her sarıldığım arkadaşımda hissettim ayrılığı, bir daha görüşebilcek miyiz acaba diye düşündüm. Eğlenmeye, kafa dağıtmaya gitmiştim konsere. Lakin daha karmaşık bir şekilde dönmüştüm eve. Artık ayrılığı daha çok hissediyordum. Her çıktığım mekan, her kullandığım eşya, her 'Hoşçakal' deyişim hatırlatıyordu bana onu. Hatta bu yazıyı noktalamak zorunda olmak bile sizden ayrılmayı getirdi bana. Ne diyebilirim ki? Bu seferki ayrılığıma siz de şahit olmuş oldunuz. BUĞRAHAN ŞEMUN TAŞPINAR