YARIM AŞKLAR KOLEKSİYONU

Neyi çok seversek aşkımız onadır. "Aşırı sevgi ve bağlılık duygusu" anlamına geliyor zaten aşk. İnsanlar başka başka olduğu gibi aşırı bir sevgi ile bağlandıkları da başka başkadır. Nelere aşık değildir ki insanlar: kemana, kaleme, gezmeye, yazmaya, kitaba, paraya, Leyla'ya, vatana... İnsanların değişik aşklarından hareketle insanlık tarihini aşkların tarihi olarak da okuyabiliriz. Edison'un ampule aşkı, Kristof Kolomb'un keşfetme aşkı, İbni Sina'nın bilime aşkı, Fatih Sultan Mehmet'in İstanbul'a aşkı, Yahya Kemal'in şiire aşkı... Bunlar büyük aşklar, insanlık tarihine iz bırakabilen aşklar... Bir de acıları vardır, aşk hikayelerinden okuduğumuz: Leyla ile Mecnun'un, Aslı ile Kamber'in, Ferhat ile Şirin'in aşkları. Sevginin ve duygusal bağlılığın zirveye çıktığı bu aşklar, asıl aşklardır. Gel gör ki bunlar hep yarım kalmış aşklardır, mutlu sona ulaşılamamıştır; sevenler aşkları için canlarını vermişler ama muratlarına erememişlerdir. Onlar, Fatih Sultan Mehmet, Edison, Kristof Kolomb gibi aşkta başarılı olan, aşklarını yarıda bırakmayan kişiler değildir. Ya bizim aşklarımız ne durumda? Asıl önemlisi budur bana göre. Yüreğimizdeki sevdalarımız ne durumda? Sevdiklerimizle aramız nasıl? Onların peşine Kerem gibi mi düşüyoruz yoksa Edison gibi mi? Kalbimize ışıklar yakıp aşkımıza kavuşabilmek ve aşkın ışıttığı bir dünya kurup orada mutlu mesut yaşayabilmek için çabalıyor muyuz? Bir aşka doğru birkaç adım atıp önümüzdeki sevgilinin uçup gittiğini görünce başka sevgililer peşine mi düşüyoruz? Aşklarımız hep yarım mı? Kişisel tarihimizde yarım kalan aşklar koleksiyonu mu yapıyoruz? Bu sorularla kendimi sorguladığımda ne yazık ki kabarık bir koleksiyona sahip olduğumu görüyor ve üzülüyorum. Yenilgilerimi görmek üzüyor beni. İçim kanıyor. Sevdalarımı yarım bırakmak, kendime saygısızlık yapmak üzüyor beni. Bir insanın aşkın peşinden sonuna kadar gidebilecekken yarıda bırakması kendine olan saygısızlığı değil midir? Spor aşkımızı bir düşünelim. Hepimiz futbola, basketbola, güreşe vb. sevdalanmışızdır bir dönem. Bu alanda kendimizi kanıtlamak, bir takımda oynamak, büyük başarılar elde etmek, paralar kazanmak sevdasına kapılırız. Geceleri kalkar gizli gizli NBA maçları izleriz, ileride orada oynayan bir basketbolcu olarak görmek isteriz kendimizi. Gidenler gibi tıpkı. Neden olmasın? Bir yol açılmışsa o yoldan yürüyenlerden biri olabiliriz. Mümkündür. Zamanla bu işin öyle kolay olmadığını görünce vazgeçmek gibi kolay olan bir yola saparız. Sporun yerine başka bir sevdayı koyarız. İyi bir gelecek için iyi bir üniversite... Elle tutulması daha kolay, kontenjanı daha fazla. Kitaplara sarılırız, soruları yutmaya başlarız ilk zamanlar. Kolaymış deriz, bizi bozmaz bu iş deriz. Kendimize bir güven gelir, rahatlarız biraz, işi gevşetiriz. Sonuçlar açıklandığında düşlediğimiz noktanın uzağında buluruz kendimizi. Kıyısından köşesinden bir üniversiteye kapak atma telaşı başlar bu defa, asıl aşklar yine yarım kalmıştır. Bir iç burukluğu ile yürümeye devam ederiz hayatı. Çünkü durmak yok. Aşklar ve zaman sürekli akmaktadır. Geride yarım kalmış aşklar bıraka bıraka yürüyoruz hayatı. Galiba hayatın gizli kanunlarından biri de bu. Her şeyi elde etmek, dünyayı mutlu aşklar ülkesin çevirmek mümkün değil. Herkesin istediğini elde ettiği bir dünya yok. O zaman her Türk genci NBA oyuncusu olur, herkes en iyi üniversitede okur, herkes en çok kazanan şirketin CEO koltuğunu elinde tutardı. Böyle bir dünya yok ne yazık ki! Küçük küçük dünyalarda küçük aşklarla yaşanan hayatlar var. Bunlar da güzel aslında. Hayata mutluluk katacak güzellikler o küçük aşklarda gizli. Evimizde yetiştirdiğimiz çiçeklerde, kullandığımız mütevazı arabalarda, küçük ama şirin evlerimizde, yazmayı başardığımız küçük öykülerde, koleksiyonumuzu oluşturan dolma kalemlerde... Elimizde kalan büyük yarımlarda değil küçük tamlarda. Bunları kabullenmek büyük aşkların peşini tümden bırakacağımız anlamına da gelmemeli. Aşk peşinde koşmaya devam... Ölümün kollarına teslim olana kadar hep büyük aşkların peşinden koşacağız. Bizi hayatta tutan aşkımızdır çünkü. St Clair Vanessa'nın Yarım Kalan Aşk adlı romanını bu duygular içinde okudum. Roman, bir teselli gibi geldi bana. Yarın kalan aşkların sadece bana özgü olmadığını görmenin buruk sevincini yaşadım içten içe... Aşkın yarım kalanı efsanedir dedim kendi kendime. Leyla Mecnun'a, Kerem Aslı'ya, Ferhat Şirin'e kavuşsaydı biz hiç bilmezdik belki onların hikayelerini. Bunlar tamam da tepemde ampul sallanıp dururken Edison'a ne diyeceğim? ...