Sonsuz Aşk.../ Deniz Kaygusuz

Aşk bir insanın sahip olabileceği en değerli duygulardan biri. Ona sahip olanlar kendini iyi hissetmeli çünkü onlar bu dünya üzerindeki en şanslı kişilerden. Ama öyle sıradan bir aşktan bahsetmiyorum. Sözünü ettiğim aşk; gerçek olan aşk, belki de "sonsuz" bir aşk. Bu aşka sahip olan çok kişi göremiyoruz maalesef; sahip olan da, nedendir bilinmez, elinden kayıp gitmesine izin veriyor bazen. Cesaretin Var Mı Aşka? da bunu konu edinen bir film. Sonsuz ve uzun bir aşkın hikayesini anlatıyor bize. Çocukken tanışıyor iki ana karakter. En zor günlerinde hep birbirlerinin yanında oluyorlar o andan sonra. Bu his her ne kadar yanlış gelse de bana aşık olduğumda çoğu zaman ailemden bile önce gelir "o". Her an onun yanında olmak isterim, en sevdiğim şeyleri onunla birlikte yapmak, onun en sevdiği şeyleri birlikte yapmak isterim. Duygularımın, kalbimin merkezi bir anda o oluverir. Karar verme mekanizmam da etkilenir elbette. Julien'da da bu duygular var sanırım. Sophie hayatına girdiğinden beri aldığı kararlar hep onunla ilgili oluyor çünkü, babasına karşı geliyor zaman zaman. Ama bu aşk ya işte, insanın gözünü kör ediyor. Aşk bu, evet, ama farkında bile değil ikisi de. Bir türlü kabullenmiyorlar aşklarını. Herhalde oyunlarının bozulmasından korkuyorlar biraz da. "Çocuk oyunu" onlarınki... Çocukken başlattıkları bir oyunu ne kadar büyüseler de bitiremiyorlar. Belki de bitirmek istemiyorlar, kim bilir? Yaşadıklarımızdan, sorumluluklarımızdan, hayatın kurallarından bazen o kadar bıkarız ki hep bir kaçış ararız. Belki bir tatil, bir sinema kaçamağı, yalnızlıkla baş başa kalıp bir kitap okuma... Ya da daha uzun sürebilecek bir şey... Bir oyun belki de... Hele bir de oyun arkadaşı varsa, asla yarı yolda bırakmayan... İşte o zaman o oyunun kuralları hayatınkilerden daha çekici gelir. Hayatta alman gereken kararları bir kenara bırakırsın sonra, her şeyin anlamı o oyun olur bir anda. Seni anlayabilen tek kişi de oyunu birlikte yürüttüğün arkadaştır. Kimse anlamaz seni, bazen deli derler sana ama "o" seninle aynı şeyleri yaşadığından olsa gerek, hiçbir halini garipsemez, hep yanında olur. O kadar mükemmel bir oyun ki bir kere bile sıkılmazsın oynamaktan. Peki ya büyümen gerektiğinde ne olacak? Hayatın gerçeklerini görmeye başladığın an, omzuna bir sürü yük binmeye başladığı zaman, artık bu oyunu oynayacak durumda olmadığın zaman ne olacak? Bırakmak zorundasın artık. Ama ya ona ne olacak, yarı yolda mı bırakacaksın onu? O hala oynamak istiyor belki ama bunu yapmak zorundasın maalesef, onun da artık büyümeyi öğrenmesi gerekiyor. Peki oyunu bırakmanın tek yolu ayrılmaktan geçiyorsa, ya bir daha hiç görüşmemek gerekiyorsa? Gereken şey o ise başka yolu yok bunun. Çünkü onlar ister kabul etsin ister etmesin bu gerçek aşk. "Birbiri için yaratılmış" derler ya bu söz gerçekten onlar için söylenmiş. Gerçek aşkın en büyük sorumluluğudur sevdiğin için elinden ne geliyorsa yapmak, onun iyiliği için her türlü fedakarlığı yerine getirmek. Belki bu, iki kişiyi de üzer ama doğru verilmiş bir karar ise sonunda ikisi için de en iyisi olacaktır. Nitekim bazen ne kadar zor olsa da göğüs germek ister insan aşkına karşı çıkan her şeye. Çünkü onsuz hayatın anlamsız olduğunu bilir, kalbi ondayken başka yerlere odaklanamayacağını anlar. Böyle aşklar da cesaret gerektirir. Her şeye karşı gelip o güzel aşkı yaşamak gerekir bazen, her zorluğun üstesinden birlikte gelmek, her mutluluğu birlikte yaşamak gerekir. İşte o zaman bu sonsuz aşk oyunundan zaferle çıkılır.