O ZAMAN...

Beş parasız kalmak... Paris'te Londra'da veya Ankara'da... Dünyanın hangi şehrine giderseniz gidin George Orwell'inki gibi bir sefalet, hayatın en hazin hallerindendir. Beterin beteridir. Ancak çaresizlik dört bir yanınızı sarmış, sizi kucağına almıştır. Kaçacak yeriniz yoktur. Birden bambaşka bir adam olursunuz. Aynadaki yüz sanki size ait değilmiş de seyyar satıcıdan kiralık bir yüz almışsınızdır. Önceki halinizi unutursunuz. Sıkıcı, kirli, kötü, çileli, acımasız, bir dünyaya merhaba der, hatta o dünya ile can ciğer olursunuz. Siz de ona benzemeğe cimrilik gibi yeni huylar edinmeye, kırıntı silip süpürmeye başlarsınız. Ne yazık ki, bunlar daha başlangıçtır. Bazen iki bazen de üç gün tek lokma yemek yiyememek, açlıktan dolayı hiçbir şeyin ilginizi çekmemesi ve yataktan çıkamamak, beş parasızsın diye sizi aşağılayan rehinciye karşı gelememek, tahtakuruları arasında uyumak, bazen uyuyacak yer bulamamak, artık uykuyu bir sefahat olarak görmek, saçını kestirememek, on gün yirmi gün duş alamamak; ekmek parası için altmış saatlik açlığın üstüne oradan oraya koşturmak, kıyafetlerini gerçek değerlerinin yanına yaklaşamayacak fiyatlara rehin vermek, hırsızlık yapmayı düşünmek ama yakalanma korkusundan dolayı vazgeçmek, dolandırıcılık yapmaya çalışıp dolandırılmak, aşırı derecede uzun çalışma saatlerine ve iğrenç çalışma koşullarına rağmen işten çıkamamak... Aslında Orwell'in çektiği bu zorlukların hepsi biz sıradan insanların hayatlarına bir daha bakıp tatmin olması için bir fırsat niteliğinde. Hepimizin kanında şu meşhur hep daha fazlasını isteme hastalığı var. İnsan elbette daha fazlasını ister, bu doğamızda var ve aslında olması gereken de bir şeydir. Diğer türlü, kişi bazında şehir, ülke, dünya bazında da ileri gidemeyiz. Ancak, biz isteklerimiz arasında boğulurken hayatın tadını çıkarmaktan yoksun kalıyoruz. Gözümüzü yükseğe dikerken elimizde ne olduğuna bakmıyoruz. Ne olmadığına veriyoruz tüm dikkatimizi. İşte sorun burada başlıyor. Yetmiyor bize ne kadar güzel de olsa sıradan bir yaşam, sıradan ilişkiler, tekdüze geçen günler. Hayattan daha fazlasını alsak da, zihinlerimiz yine aynı kalıyor. Çünkü fazlanın da fazlası var ve sonsuza kadar sürüp gidiyor. Biz dur demezsek içimizdeki canavar bizi ele geçiriyor. Yine aynı bakış açısından bakmaya devam ediyoruz, yine aynı soruları soruyoruz kendimize. Neden daha fazla kazanmıyorum? Arabam niye son model değil? Neden daha güzel bir evim yok? Neden Ahmet, Mehmet gibi yaşayamıyorum? Bırakalım şimdi Ahmet'in nasıl yaşadığını. Biraz da evsizlerin, sokaktaki dilencinin, yemeye ekmek bulamayanların, George Orwell'in o kaybolmuş hayatlarına bakalım. Sıradan hayatlarımıza şükredelim. Keşke herkes bir parça tatsa o acınası hali, bir iki gün cebi boş karnı aç kalsa da ufak tefek sorunları büyütüp mutsuz olma özelliğimizi bir kez daha gözden geçirsek. Ararsak eğer mutlu olmak için sayısız neden bulabildiğimizi keşfetsek. Ne kadar güzel bir hayatım var diyebilsek. Zira karşıdan bakmakla pek bir etki yaratamıyor olsa gerek ki gözümüzün önünde yaşanan sefaletleri görüp ders çıkaramıyoruz kendimize. Sürekli bir memnuniyetsizlik hali var hepimizin suratlarında. Tek bir şey yolunda gitmese dünyamız kararıyor. Ağlanacak, şikayet edecek yer arıyoruz. Derdin en büyüğü hep bizde sanıyoruz, öyle düşünmesek bile öyleymiş gibi davranıyoruz. Oysa Mevlana ne güzel demiş; "Sanma ki dert sadece sende var, sendeki derdi nimet sayanlar da var." Nelerimiz olmadığını saymayı bırakıp nelere sahip olduğumuza bakalım. Hayatımızdaki değerli insanlara, yaşanan tarifsiz anlara, başardığımız işlere... Bulunduğumuz konuma ihanet etmeyelim. Bir durup dışarıdan izleyelim kendimizi. O zaman anlarız aslında ne kadar özenilecek hayatlar yaşadığımızı. O zaman başlarız dünyaya daha renkli gözlere bakmaya. O zaman şu derdim var diye mızmızlanmayız belki. Mutluluğu en çok yaşayan olmasak da, en güzel yaşayan biz oluruz. Sercan Gür