ÖLMEDEN ÖNCE SON HAYAL

Bu tam da benim başıma gelecek türden bir olay. Tüm hikayeleriniz öyle aslında McGregor bey. Hem başıma gelecek türden olmasa bile övünülecek taraf nerede ki? Anlamıyorum ben siz yazarları, okuyan insanın her şeyi yaşayabilecek hale geldiğini ne zaman anlayacaksınız? Güneş'e seyahat eden bir astronot geçse kitapta, o bile başıma gelebilecek hale gelir. Yazar olup bunu bilmemek da ayrı tuhaf! Anlayamıyorum sizi. Hayal edebildiklerimi yaşarım her gece. Sizinkilerden de uzun zaten benimkiler yaklaşık bir yıldır. Uyuyamayınca daha çok hayal kuruyorsunuz doğal olarak. Hem kalan her şey sıkıyor. Bu kadar çok seçenek varken, bu kadar uçuk seçenek varken kim gerçek dünyada yaşamak ister ki zaten? Ben istemem! Sahip olduklarımı, istediğim zaman sahip olabileceklerimi bilmiyorsunuz. O yüzden şaşırıyorsunuz zaten. Gördüklerimi görseniz siz de bırakıp uyumayı belime tutunmaya çalışırdınız. Ölümlerden kurtulmayı bu halinizle de istiyorsunuzdur tabii ama görünce daha farklı. İnsanız sonuçta, kanıtsız yürümüyor hiçbir organımız. O yüzden sorguluyoruz varlıkların gerçekliklerini. Yaratıcı diye bir şey var mı? Sana ne be kardeşim? Olsa ne olur olmasa ne olur? Hardal gözlü insanlar var mı? Var. Kimin yarattığının ne önemi var? Sen bak o gözlere. Sorgulamadığın zaman daha iyi hem yaşamak. O zaman sınırlarını aşabiliyor koca adam hayallerin. Kendimden biliyorum, hayallerimizi bile kısıtlamayı öğretmişler bize, şimdi eski haline döndürmek zorundayız. Yoksa uykuyla geçiyor tüm gecelerimiz. Kim ister ki böyle bir hayatı? Kesinlikle biz değil! Daha büyük amaçlar için buradayız biz. Yaşanamaz denilen ne varsa yaşayacağız hardal gözleri hayal ederken hayallerimizin içinden. Hardal gözlü insanlar var bu dünyada! Bana ne yaratıcılardan? Hem onlar engel olmaya çalışırlardı hayallerimi bilseler. Hep böyle yürür onların işleri. Sınır çekmek isterler. Önemli bir şartı unuttum: Önce var olmalılar. Bu Senin Gibi Birinin Başına Gelecek Türden Şey Değil beni kızdıran bir isim. Yazılanların hepsi gelebilir başıma. Hatta daha da ileri gidiyorum: Hepsi teker teker başıma gelecek! Sonsuz bir dünyada kitap yazan şempanzeler gibi, ne varsa yaşayacağım hem hayallerimde hem gerçekliğimde. Umutsuzluk bana yabancı şarkılar hariç. Alt üst olmuş bir dünyada, on dokuzuncu Yüzyıl'da yaşıyor değilim ya! O yüzden umutsuzlukla, yalnızlıkla dolu normal hikayeler korkutmaz beni. Sözde tehdit edecek yarım akıllı yazarlar bizi! Yok öyle, hepsini yaşayacağım ne olursa olsun içinde. Bugün özel bir gün değil. Hiçbir gün özel değil aslında. Değişiklikler nasıl özel yapar bir günü anlamıyorum ki zaten! Yazara olan kızgınlığım her şeye sıçrıyor. Hep böyleydim zaten çocukluğumda bile. Her şey kanın kokusunu alıp gelirdi kızdığımda onlara da kızmam gerektiğini söyleyerek. Oldu işte, sadece yazara ya da kitaba değil, her şeye sinirliyim. Kendimi övemeyecek kadar kızgınım, hesap edin. Sudaki mürekkep gibi, damla damla, dalga dalga, uçtan uca yayılıyor. Bacaklarımda hissediyorum, kaçmazsam kendime kızacak hale geleceğim. Bunu istemem işte! Başlarsam bitiremem kendime. Gereksiz yerlerde rahatladım çünkü. Gereksiz yerlerde daha da kötüsünün olamayacağını söyledim. Sonra inat edercesine daha kötüsünü gösterdi hayat. Sırf şom ağızlılığımdan... O yüzden kendime gelirse sıra, bitiremem ölmeden. Kaçmam gerek. Ne diyorduk? Hayal edebilirim hangi yazar ne yazarsa yazsın. McGregor haksız! Kendimle yaptığım düelloya katılıp beni de kavgamı da bitirmek için yazılmış bir kitaptı, galiba başardı. Kaçamıyorum çünkü. Kendimi suçlayamam kafamı vurduğum taşlar suçlamamı söyledi diye! Pişmanlıklarımı hayallerimle kapatmaya çalışıyorum, kızgınlığım da ondan. Daha ne yapayım?