Yetmiş Günlük Yalnızlık

Yetmiş gün oldu. Bana diretilen ve layık görülen yalnızlığın; tercihlerim arasına sıvışıp sağ kalmaya çalışması gibi, hayatta kalmaya çalışmamın yetmişinci günü. Yalnızlığı tercih ettiğime dair kendi besleyip büyüttüğüm yalanlara inanmaya çalışmak; en az hakikat ile yalanı ayırt edebilen mantığımla kırık bir yumurtanın sağlam olduğuna inanmak kadar zor. Kendini kandırabilme yetisine sahip olan aklım, aynı zamanda bu saflığı eyleme geçirdiği zaman sonumun "Yeraltından Notlar" romanındaki Yeraltı Adamı'na benzeme ihtimalinden çekinerek yazıyorum bu satırları. Yeraltı Adamı, hayatı kitaplardan öğrenebileceğini sanan, bir böcek gibi itilip kakılmış kibirli bir yeraltı sakinidir. Yalnızlığını bizzat kendisi seçtiğini vurgulasa da, koşullara ayak uydurabilmek adına dışlanmışlığına kılıf uydurmaya çalışmıştır. Hayatı boyunca yaşadığı olumsuzluklara karşı bilinçsiz olarak geliştirdiği ve benliğinden kalanları korumaya yönelik savunma mekanizması oluşturmuştur. Kendi savunma mekanizmamın da beni nasıl bir insana dönüştüreceğinden bihaber; emrivaki gelen bu yalnızlık sonucunda nasıl davranacağımı unutmaktan, kelimeleri dizdiğim sıradan her defasında rahatsız olup cümle kuramayacak hale gelmekten korkuyorum. Kalabalığa dahil olduğum zamanlarda en önemsiz olaylara ve sözcüklere gösterdiğim bağışıklığı kaybetmeye ve beraber güldüğüm insanlardan ayrı ağlamaya başladım. Beni korkutanların başında ise bu duruma aynı Yeraltı Adamı gibi alışıp öfke ve acıyı dört elle sarıp sarmalamak, aklıma mantığıma yatırdıktan sonra bu düşünceyi gerimde bırakamamak var. Bedenen hissettiğim yalnızlığa ek olarak en derinlerimdeki tek kalmışlık da ana yemeğin yanında gelen bir künefe gibi. Yanık tadı damağımda kalmış künefem konusunda bir iki kelam etmek iyi olacak. Zira çevresinde etten kemikten beden bulamamaktan öte bir kimsesizlikten bahsediyorum, hatta normal olmak için çaba sarf etmeyenlerin aradığını bulamamasından öte. Bir bardak suyun kenarından akan damla kadar küçük ölçekli, lakin tonlarca ağırlıktaki binaları yerinden sökebilecek okyanus gücündeki yalnızlık benimkisi, örnek uzayı beden olan. Sevgi ve tutkunun daha nicelerine gebe olabileceği yerde, bu iki aşığın soy ağacı kökünden kazındı içimde. Geri döndürülemez bir vazgeçiş ve kabulleniş içerisindeyim. Işık vurunca tertemiz beyaz rengiyle gözünüzü alabilecek umutlarımın, ışığı yansıtamaz hale gelişine tanıklık etmeye zorlandım. "Burama kadar geldi" sitemlerim, göz ucuyla arkama baktığımda şekli şemali seçilemeyecek kadar geride kaldı. İçimdeki kast sisteminin soyluları olan öfke ve acı, köleleşmiş sevgiyi hırpaladıkça hırpalıyor, tutku ise öldü mü kaldı mı belli değil. Sözün özü, içimde iyi olarak adlandırabileceğim ne varsa ya azınlık ya da ayakkabımın altına yapışmış ve gün boyu ezilmeye mahkum bir sakız. Bir insanı bu derece çoğulluktan uzaklaştıran ve canlı hayattan koparıp yeraltında yaşamaya iten şey ne olabilir? Bir olay veya bir durum buna sebep olabilir mi? Peki ya bir insan? Bir insan başka bir insanı ne kadar etkileyebilir? Sorular ne biter, ne de bir başkasını doğurmaktan vazgeçer. Cevap değişmez ama, temelinde hep yeterli dozda hayal kırıklığı bulunur, yeraltına yöneltir. Kırılan hayallerin çatlaklarından kaçar gider kalp eritenler. Çatlakları tamir etmek ve etmemek, iki eş boğaya dönüşür ve en derinlerle kafa kafaya tokuşur. Her çarpışma sesiyle yeniden irkilirsiniz. Bir şeyleri düzeltme isteğiyle hem dolup taşarsınız, hem de taştıkça hiç dolmamışçasına boşluğu hissedersiniz. Tutarsızlıklar sadece bu konuda baş göstermez. Yavaş yavaş iyileşen yaranın kabuğuyla oynar gibi, size sunulan hayatın acılarından da tat almaya başlarsınız. Bir süredir süregelen bir alışkanlık mıdır yoksa uzunca bir süre yeşermesine gönül verdiğiniz sevgi ve tutku eksikliğinden midir bilinmez. En sonunda Yeraltı Adamı gibi kalakalırsınız elinizde acıyla, üç çocuğuyla terk edilmiş analar gibi. Derya Zülal Uğurlu 21602520