HASRETLERİN İLKBAHARI; VEFA

Ayrılıklar ve kavuşmalar her insanın hayatında doğmak, büyümek ve yaşlanmak kadar gözle görülür bir yerdedir. Kayıplar yaşarız, "öteki taraf" umuduyla kavuşma hayali kurarız. Şehir değiştiririz, takvimden günleri ka-vuş-mak heceleriyle çizeriz. Hayalini kurduğumuz üniversite için ülke değiştirsek, sevdiğimiz ve korkusuzca hayatımızı birleştirdiğimiz o insanla şehir şehir dolaşsak yine de günün sonunda başımızı yastığa koyduğumuzda özlediklerimizi anmadan edemeyiz. İsimlerini duyunca gözlerimiz dolar, onlardan bir parça gördüğümüzde burun kemiğimiz sızlar. Peki hepimize tanıdık gelen bu duygunun bir ismi var mıdır? Özlemek midir sadece? Özlemek, unutmamak, saygıyla her gün o özlenen eskileri yad etmek, o günleri ve anları bir tohum gibi büyütmek ve yeşertmek "vefa" adını alır. Söylenişinde hüznü ve umudu saklayabilen o derin kelime... Daha birkaç gün önce izlediğim bir filmde müthiş bir vefa örneği gözler değil, gönüller önüne serilmişti. Filme adını veren Ayla, küçük bir Koreli kız, savaş sırasında bir Türk asker tarafından kurtarılıyor ve korunuyor. Geride bırakılan kırk-elli seneye rağmen, buluştuklarında hasretle, gerçek bir baba-kız gibi birbirlerine sarılıp, samimiyet gözyaşları döken iki vefalı insan film konusuydu. Asıl film ise film bittiğinde başladı benim için. Haftalardır yüzünü görmediğim, sesini duymadığım anneannem, bir gün muhakkak buluşalım diye geçiştirdiğim arkadaşlarım, bu düz çizgilerin yazı yazmakla ne ilgisi var diye öfkelenirken başımı okşayıp bana sabır aşılayan ilkokul öğretmenim ve niceleri bir başka film olup geçtiler gözlerimin önünden. Sızlayan bir kalp ve düşüncelere dalan bir akıl armağan ettiler bana. Aslında vefanın ön şartı özlem olsa da tek şartı değildir. Sevgi, saygı duyulan herkese, her canlıya ve hatta eşyalara dahi gösterebiliriz vefamızı. Haydi bugün geride bırakılan senelere ve yaşanmışlıklara vefa gösterip huzur evinin kapısını aralayalım, "Yemeklerini de özledim ama en çok senin sevgine doymak istiyorum." diye arayalım annemizi, etraftaki alaycı bakışları görmezden gelerek hayvan dostlarımıza da şefkat ve vefa gösterip "Bu güzel, berrak tüylerinizi korumak için çok uğraşmış olmalısınız bayan kedi, bu bir kap su sizin için." diyelim, hep bir bahaneyle okumayı ertelediğimiz kitabımızın üzerindeki tozları silip vefamızı onu okuyarak gösterelim, bir hevesle başlayıp sonra bakışlarımızı kaçırır olduğumuz enstrümanımıza özür notaları üfleyelim, "Senden kalan bu eski radyoda çalan müziklerin sesi, senin sesin kadar güzel değil babacım..." derken bir damla gözyaşımıza izin verelim ve süzülsün gözlerimizden yanaklarımıza. Aklımın almadığı büyük bir karmaşa, cevaplayamadığım büyük bir soru var. Dünyamızda ne değişti de bizler sevmekten, özlediğimizi söylemekten korkar olduk, aradan geçen yıllara rağmen vefamızı göstermeyi acizlik ve zayıflık olarak görmeye başladık? Dokunduğumuz her kişiden işittiğimiz 'ah' iniltisinde sevgi arzusu varken, sinelerimizi bu güzel hisse açmamakta direnişimiz büyük bir tezat. Vefa, uzakları yakın eder, doğuyu ve batıyı kavuşturur, sabreden iki yüreğin çırpınışını duyar, sevgi ve merhamet ışıklarıyla aydınlatır karanlık dünyamızı. Ve vefa, beklemek fiilinin zorluğunu kolay kılar çünkü vefa sahibi insanlar bilirler ki sonunda kavuşmaların olduğu ayrılıklar bile çok değerlidir. Korkmayalım, biraz ilgiyle enstrümanınızı eskisi gibi çalabildiğinizi göreceksiniz, nankör diye suçlanan kedinin bir kere tüylerini okşadığınızda ertesi gün size sevgiyle adım attığını fark edeceksiniz, tüm duygularınızla sarıldığınız minik bedenin seneler sonra size aynı hislerle sarılabildiğini, tek değişkenin beyazlaşmış saçları olduğunu hissedeceksiniz, aylar geçse de yine aynı lezzeti bulabileceksiniz annelerinizin yemeklerinde. Varsın hızla akıp gitsin seneler, küçük kalplerimize özlemlerimiz sığamasın yeter ki biz "vefa" göstermekten ve sevgimizi dile getirmekten vazgeçmeyelim.