Aldatılmış Bir Kalpten Çıkan Af Kanunu

Hayatta kendi yolumuzu, kendi toz kondurmadığımız seçimlerimiz neticesinde çizmişken takındığımız beğenmez tavırlar da neyin nesidir? Aslında hepimiz besbelli farkındayızdır mükemmele doğru yol aldığımızı sanırken daha da dibe battığımızın. "Artık ne gelir ki elden?" diyerek oluşturduğumuz girdaba ruhumuzu teslim etmek ile belki de yaptığımız en büyük hatanın altına imza atmış oluruz. Kimileri bir kez yanlış yaptı mı bu yanlışlarının üzerini örtmek veya bu yoldan ayrılamamak mazeretiyle yanlışlarına yenilerini ekler. Lakin hayatta iki yanlış asla bir doğru etmez, edemez, etmemiştir. Art arda yapılan hatalar sadece ileride duyulacak vicdan azabının daha da artmasına sebep olur kuşkusuz. Hele ki buna tüm irademizle "Yeter!" demek bizim ellerimizdeyken kendimize seyirci kalmamız ne kadar da ahmakça! Nitekim yıllar sonra duyacağımız pişmanlık duygusu da bu ahmaklığın apaçık bir cezası. Peki ya onca hatamıza rağmen affedilmek? Affetmek en büyük erdem iken affedilmek en ızdıraplı mutluluk sanki. Hayatımızda güzel giden çoğu şeyi bir başkasına borçluyken o kişiyi adeta sırtından bıçaklamak ne kadar alçakça bir davranışsa, onun bütün yanlışlarımıza göz yumup sanki hiçbir kötü hadise yaşanmamışçasına bize yeniden kucak açması da o denli takdir edilesi bir davranış. Tıpkı Linda'nın hayatını bir daha asla kocasıyla birlikte geçiremeyeceğini düşünen okuru fazlasıyla hayrete düşüren Aldatmak romanında olduğu gibi. Aldatmak, bir hata değildir; hatalar silsilesidir veya bir başka deyişle zincirleme hatadır. Aldatmak; kişiyi gözden düşüren, ona duyulan saygı ve sevgiyi neredeyse sıfıra indirgeyen ve kaçınılmaz mutsuz sona bizi ışık hızıyla ulaştıran bir durum. Peki ya Linda'nın yaşadıklarını düşünürsek bunun tam aksi yönde gelişen olaylar her ne kadar pozitif görünse de aslında bir o kadar da yıkıcıdır. Neden mi? Bir ömür boyu birlikte yaşamaya söz verdiğiniz ve ona karşı sadakat andı içtiğiniz erkek sizi pamuklara sarıp sarmalamışken onun kalbine bir hançer saplayıp ömür boyu kapanamayacak bir yara açmak neye dayanarak masumlaştırılabilir ki? Neresinden tutsak elimizde kalır karşıdakini böylesine ezip geçen bir düşüncesizlik. Hele ki o andan önce yaşanan bütün güzel anıların unutulup sadece aldatma mevzusunun akılda kalacağının ve hatta bir daha asla unutulamayacağının farkında olmak affedilmeyi en ağır ceza haline getirir. Keşkeler birbiri ardına sıralanır günler, geceler boyunca ve sonu gelmez bir türlü bu melankolik ritüelin... Peki affetmek ne anlama gelir? Aldatılmayı yok saymak mı, hoş görmek mi, onaylamak mı? Yoksa çok sevdiğimiz bir insana duyduğumuz derin Merve Türkdeniz sevginin ibaresi midir aldatanı affetmek? Son seçenekse cevap, aldanan aldatana tekrar aldatma hakkı vermiş gibi algılanır bazen. Fakat durum hiç de böyle değildir. Sevgi, en büyük dertlerin bile devası olabilecek kadar kutsal bir ilaçtır; kimi zaman aşırı dozu bizi zehirleyebilecek bir zehre dönüşse dahi... Tıpkı Linda'nın hayatında da olduğu gibi sevgi değil midir bizi yakınlarımızdan yavaş yavaş uzaklaştırıp kopararak bir başkasına bağlayan? Demek ki bir nevi yara bandıdır sevgi; kendi açtığı yaraları kapatmaya yardım eden. En keskin kılıç ve aynı zamanda da en korunaklı kalkandır sevgi denilen duygu karmaşası. Çokça yazılıp çizilmiştir bugüne dek sevgi üzerine lakin ortak paydada buluşmaktan çokça uzaktır insanoğlu bu uçsuz bucaksız konuda. En büyük hataları bile affedebilecek kadar masumca sevmek mutlu bir aşk hikayesinin tarifinde yer almaz kimi zaman. Zira her gece güven duygusuyla aynı yastığa baş konulan hayat arkadaşı bile karmaşık oyunlarla donatılmış bir şeytana evrilmişse sevgi neye yarar ki?