HAYATA TUTULAN BİR IŞIK: BİR DİNOZORUN GEZİLERİ

Hayatın kısacık geldiği bugünlerde, adeta ömür uzatan bir kitap Bir Dinozorun Gezileri. İzmirli olduğum için mi yoksa seyahat etmeyi sevdiğim için mi bilmiyorum, bu kitap beni git gide içine çekti. Her sayfasından ayrı bir tat aldım. Kitabın yazarı olan Mina Urgan'ın kendisinden "dinazor" olarak bahsetmesi onun, engin yaşamından ne denli tecrübeler edindiğini anlatıyor. Açık yürekli, yalın ve naif bir dille yazılmış olan Bir Dinozorun Gezileri'in akıntısına kapılıp gittim. Sayfaları çevirdikçe, hayatı bir ışık altında görmeye başladım ve ne kadar gezersem o kadar deneyime açık olacağımı anladım. Yolculuklar, küçük parçalardan bütüne doğru ilerliyor. Önce kendi ülkemizdeki güzelliklerden bahsediyor. Bunlar, beni en çok etkileyen ve Mina Urgan'ın attığı adımları bir bir yaşatan bölümler. Çocukluğumun geçtiği Ege ve Akdeniz kıyılarındaki Gökova, Ölüdeniz , Bodrum... Her yaz o maviliklerde serinlesem de bölgelere ait bilgileri bu denli içten yaşama olasılığım olmamıştı. Kitapta, bu şirin beldelerin güzelliklerini anlatırken, mavi yolculuktaki anılarının da nasıl ölümsüzleştiğini gösteriyor. Biz Egeliler, Bodrum'un her karesini bildiğimizi düşünürüz. Yanıldığımız noktaları bir bir yakalatıyor Dinozor Urgan. Eski Bodrum'u anlatıyor, Bodrum'un Bodrum olduğu zamanları. Sünger temizleyen kadınları, iyot kokan sokakları çiziyor birer birer. Şimdi ise hepimizin bildiği, gece eğlenceleriyle yanıp tutuşan insanların bulunduğu, içki ve sigara kokan sokaklara sahip bir Bodrum ile yüzleşiyoruz. Bu bölümler bana, kendimi kötü hissettiriyor. Beşinci bölüm olan Anadolu'ya geçince bir anda yabancılaşıyorum konuya. Yirmi senelik yaşamımı adadığım Ege kıyıları bitti ve bambaşka bir yerdeyim şimdi. Anadolu'da. Kokusu geliyor burnuma. İstanbul'dan Van'a kadar giden yolculuğunu öylesine gerçekçi anlatıyor ki son zamanlarda, biri sorduğunda gitmedim demek istemiyorum. Bu bölümlerde Mina Urgan'ın dilinin akıcılığına kapılıp gidiyorum. Ardından parçaları birleştirip bütüne geçiyor ve dünyaya açılıyor. Paris, İngiltere, İtalya... Gözlerini kapat ve bir yer seç dercesine aşıyor sınırları Dinozorumuz. Öyle kendini savururcasına değil de tadını çıkara çıkara seyahat ediyor. Beni en çok özendiren kısım da bu zaten. Hayatta hep, bir konuya odaklanıp geri kalan her şeyi görmezden geliyoruz ve yaşamı ıskalıyoruz gibi hissediyorum. Oysa Urgan, üstüne basa basa, seksen iki yaşında, dört kırık kaburga kemiği ile denize gireceği günleri düşlüyor. Hangimiz böylesine sarılabiliyoruz ki hayata? Hangimiz korkularımızı, kusurlarımızı bir kenara bırakabiliyoruz? Hayıflanmak yerine bir adım ve bir adım daha atabileceğimizi biliyoruz. Hepimizde bu potansiyel var. Ben bu kitabı okurken, kendimi adeta sorguya çektim. Ardı arkası kesilmeyen sınavlardan geçiyor gibiydim ve bir çoğundan da kaldım. Siz ne hissedersiniz bilmiyorum ancak, dünyayı gezmek isteyenler ve hayatın bir ucundan tutmak isteyenler için mutlaka okunması gereken bir kitap. Gerçekten böyle kaliteli bir kitap okuduğum için kendimi şanslı hissettim. Hayata bakış açım değişti diyebilirim. Gitmediğim yerlere gittim, tanışamayacağım insanlarla tanıştım ve tatmadığım kadar çeşitli yemek tattım. Hatta annem, kitabı okuduğum sırada beni izlerken: "O kadar iştahlı okuyorsun ki, birazdan kitabı yiyeceğini düşünüyorum" cümlesini kurduğunda, Mina Urgan'ın beni ne denli etkilediğini anlayabiliyorum. Acısıyla tatlısıyla seksen iki yıllık bir ömür tattım ben bu kitapta. Tarihi, siyaseti, yemekleri ve eğlenceyi bir bilgeden, bir profesörden, bir Dinozordan dinledim. Hayatında bir dönüm noktası olabilir bu kitap. Eksiği ve fazlasıyla her şeyi anlatabilir. Kısacası, dünyanın ne kadar küçük olduğunu hissettim Bir Dinozorun Gezileri'nde.