Yusuf Alpkan Alkan 21400153

William Golding Sineklerin Tanrısı : Savaş Bir Davranıştır İnsan özünde mi savaşır çevresindekiler ve kendisiyle yoksa bunu öğrenir mi ? Sineklerin Tanrısı bence bu ikisini bir arada sunuyor bize. Öncelikle Golding'in Mercan Adası'na gönderme yaparak başlaması benim herhangi bir sanat türünde görünce çok mutlu olduğum bir konu. Yazarın, hikayenin Mercan Adası'ndan çok farklı olarak olayların daha şiddetli hale sokması, kendine has bir mizah anlayışını romana yerleştirmesi beni eğlendiren bir durum oldu. Savaşın temelinde hayatta kalma arzusu vardır. Hayvanların kişisel bölgeleri vardır. Bu bölgeler işgal edildiğinde hayvan saldırı altında olduğuna inanır, tehlikede olduğunu düşünür. İnsan düşünen bir hayvan olduğu için bu kişisel bölge sadece fiziksel bir alandan ziyade kendi oluşturduğumuz değerler bu kişisel bölgeleri oluşturur. Bu yüzden savaşlarımız genellikle maddi çıkarlar, din ve vatan üzerinedir. Bize öğretilen değerler bunlardır. İnsanlık uzun zamandır temel ihtiyaçları üzerine savaşmamıştır. Mercan Adası'nda temel ihtiyaçları üzerine savaşan, ama savaşma kavramı öğretilmiş çocukları görüyoruz. Öğretilmiş bir sürü davranış vardır. Öğretilmiş korku, öğretilmiş kıskançlık, öğretilmiş nefret vs. ama öğretilmiş savaş en tehlikesidir çünkü en temel içgüdümüz olan hayatta kalmaya dayanır. Mantık ve barışla düzen kurmaktan ziyade, çevreyi güçle alt ederek egemenlik kurmamız içimizdeki hayvani içgüdülerden gelir. Savaş bu içgüdülerden beslenir. Mantığın kendisi olur. Savaş içgüdülerden beslendikçe büyür ve çevreyi de karşılık vermeye zorlar. Orman kanunları geçerlidir. Ada'ya düşen çocuklar ilk başta mantıklarının sesini dinleyerek kendilerine öğretilen medeniyeti kurmaya çalışıyorlar. Kendilerine öğretilen diyorum çünkü kullandıkları kabuk aslında demokrasiyi temsil ediyor. Bir çocuğun aklında da demokrasiyle gelen bir hak sisteminin olduğunu düşünmüyorum. Gene çevrelerinde gördükleri hak kazanma ve otoriteyi simgeleme davranışlarından etkilenip basit bir kabuğa verilmesi gerekenden çok daha büyük bir görev yüklüyorlar. Çocukların kendi aralarında bir lider seçmeleri içgüdüseldir her sürünün bir lideri vardır ve güçle ya da zekayla seçilir ama hiyerarşiye kayan gruplaşmalar gene öğretilen medeniyeti gene aklıma getiriyor. Ancak bu medeniyetin ışığında süren günler doğasına kavuşmuş hayvanlarda işe yaramayacaktı. Yaramadı da. İnsanın içindeki güç ve otorite isteği özellikle bilinçaltıyla daha bağlantılı olan çocuklarda daha hızlı bir şekilde yukarı çıkıyor. Golding'in çocukları seçmesinin sebeplerinden bir tanesi de bence budur. İnsanlar büyüdükçe medeniyet, ahlak gibi kavramları daha çok benimser ve artık kırılması zor bir davranış olur. Çocuklar öyle değildir, öğretilme seviyesi az olan çocukların çevrelinden gördükleri davranışlardan kopmaları daha hızlıdır. Bilinçaltılarına, özlerine dönmeleri çabuk oluyor. Haliyle bölgeyi işgal eden olarak görülenlere karşı şiddet kullanma hatta deyim yerindeyse av başlıyor. İnsanın medeniyeti nasıl kurdu her zaman düşündüğüm bir konudur. Medeniyet denen 'mutasyonun' içinde bile birbirimizi yerken, daha ilkel zamanlarımızda nasıl beraber yaşamayı ileri götürebildik. Cevap aslında Sineklerin Tanrısı'nda vardı. İnsan medeniyeti aslında sürüleşmenin karmaşık versiyonuydu. Beynimizi kullanma yetimiz bize birlikte yaşamın kolaylığını gösterirken, en başından bu yana kişisel bölgemizi geçenlerle savaşma eğilimindeyiz. Kitapta bunu çocukların kendi aralarındaki çatışmadan anlayabiliyoruz. Mantık yerine şiddeti seçen çocuklar, bölgelerini işgal eden üç arkadaşı avlamaya çalışırken bile kendi medeniyetlerini kurmaya çalışıyorlardı. Sineklerin Tanrısı aslında bize bir tarih kitabı ve aynadır. Aslında hiç değişmediğimizi, savaşımızı sadece daha karmaşık hale getirdiğimizi ve çocuklarımızı geliştirmekten çok medeni bir hayvan halinde yetiştirdiğimizi gösteriyor. Teknoloji ve bilimde ilerledikçe bunları medeniyetimizi geliştirmek için kullanıyoruz ama içimizdeki hayvana yenik düştüğümüz için bunlar aslında birer bölge koruma aracı hatta daha fazlasını elde etmek için bir pençe oluyor ve bu pençeyi kabuğun altına saklıyoruz.