Sıcak Farklılıklar ve Soğuk Ayrımlar

İnsanın doğası gereği dünyanın her bölgesinde ilk çağlardan beri ayrımcılık ve nefret vardır. Doğduğumuz andan beri ya güçlü bir şeylere ait olmak isteriz ya da itibarlı olup insanların iradesine sahip olmayı arzularız. Her iki durumda da farklı hissederiz kendimizi ve karşıdaki görüşe karşı cephe almaya çalışırız. Çağdaş insan ise bu içgüdülerden arınan, kendine daha barışçıl ve insancıl bir yol bulan insandır. Ne yazık ki günümüz dünyasında bile insanların farklılıkları, gördükleri muamelelerde çok büyük bir etken. Hiç istemesek de ülkemizde çoğu zaman bir insanın diğerinden daha üstün olduğunu veya başkaları tarafından garipsenen insanların zarar aldığını rahatlıkla görebiliriz. Semrin Şahin ''kadın olsaydınız anlar mıydınız?'' adlı bu kitabında eşitsizliklere, büyük balığın küçük balığa zulmüne ve çeşitli mecralardan insanların çektikleri çilelere fazlaca yer veriyor. Okudukça ülkemizde insan hakları ve kutuplaşma adına daha çok bilgi bulabildiğimiz bu öyküler gönül dünyamızın en derinlerine kadar işliyor. Herhangi bir gün Kızılay Meydanı'nda, Dikmen'in dar sokaklarında veya Bahçelievler'de yürürken sosyal hayatta insanların uyum içerisinde yaşadığını düşünebiliriz ve hatta ülkemizde farklılıklara olan hoşgörünün ne kadar da üst seviyelerde olduğu kanısına varabiliriz; ancak tanık olmadığımız için fikir Yusuf YILMAZ çatışmaları ve para ve siyasi gücü elinde bulunduran insanların kavgasının topluma nasıl yansıdığını anlayamayabiliriz. Olayların arka planında neler yaşandığını bilemesek de bu çatışmaları bazen Sıhhiye Meydanı'nda olan patlamalarda bazen de Gezi Parkı için yapılan eylemlerde görebiliriz. Sebeplerini araştırdığımızda ise her seferinde bir çatışma ve hırs görürüz. Yazarın öykülerinde bu öfke düzenine olan eleştirilerine bazen bir madencinin hayatında bazen ise fazlasıyla hasar görmüş bir ailede rastlıyoruz. Görmediklerimizi görmeye başlıyoruz ve uyanıyoruz aslında. Liseye başladığım yıllarda Aydınlıkevler Mahallesi'nde oturduğum için okuluma giderken Dışkapı tarafından Sıhhiye'ye doğru geçerdim. Dar sokakların köhne ve iç karartan havasından çıkıp Ulus'a geldiğimde mutlu olmaya başlardım. Okuluma giden yolda Ulus Meydan'ı ve Gençlik Parkı çevresi ruhumu açar ve beni okula hevesli yollardı. Üzerinden çok fazla geçmeden aynı meydanda öfke patlamaları oldu ve onlarca geleceğe ümitle bakan insan tabiri caizse yok edildi. Belki ben o zamanlar dünyaya çok daha farklı bakıyordum belki de o zamandan bu zamana çok şeyler değişti ve kötüleşti. İki durumun da aslında birbirinden çok bir değişik yanı yok. İnsanlığın çağdaşlaşıp insanlaşmak yerine yozlaşmaya ve eşitsizliğe yöneldiğinin birer kanıtı ikisi de. Yüksek makam sahipleri insanların dünya görüşlerinin, bu insanlara nazaran daha güçsüz olan topluma verdiği zararın Yusuf YILMAZ gözümüzden kaçması imkansız gibi gözükse de bu tarz öykü kitapları okumadan anlamıyoruz aslında. Daha küçük olduğum zamanın dünyasına özlem duyuyor olmam ümidimi kestiğim anlamına gelmez; fakat bugünlerde eleştiri yapmaktan bile korkan insanlarımızın geleceğe dair bir hevesleri olduğunu da pek düşünmüyorum. Romanlar, öyküler ve bazen denemeler insanları düşündürür ve fikir dünyasını sorgulamaya yönlendirir. Bu öykü kitabı yıllardır uyuşmuş olduğunu gördüğüm beynimi çalıştırmaya ve düzensizlik düzenini eleştirmeye başlamama sebep oldu. ''Bana dokunmayan yılan bin yaşasın'' düşüncesiyle yaşadığımı fark etmemişim yıllardır. Zarar görmediğim ve etkilenmediğim için susturulmuş veya uyuşturulmuştum. Aslında yıllardır önümde olan gerçekleri görememişim. Bu eseri okuduktan sonra kitapların insanlara insanlığını hatırlattığını anladım. Ülkemizde ve dünyada olan onca kötü olaya, kutuplaşmaya ve silahlanmaya rağmen kitapların bazılarının insanlara doğru ve güzel yolu göstermesi umut veriyor. Ne yazık ki güç sahibi, cahil ve yozlaşmış insanların dünyaya ve insanlara verdiği zararı kapatamasa da kalplerimizde aydınlığa aralanan bir pencere gibi duruyor kitaplar. Bizlere bizler için dayanıyorlar.