MUTLULUĞUN İNŞASI

"Ağaç Diken Adam öyküsü" kısaca bir adamın beklentisiz iyiliğinin yarattığı güzellikleri anlatılıyor. Evrenin ücra bir köşesinde , toz zerreciğinden daha küçük bir adamın bir hayat boyunca inşa ettiği mutluluk ve iyiliğin , yayılıp diğer insanlara ulaşması ve daha çok mutluluk yaratması . İnsanların isterlerse yapmakta da yıkmakta olduğu gibi Tanrı kadar yetenekli olabileceğini göstermesi. Belki kitabın bana en önemli katkısı geleceğe ve insanlığa dair yitirdiğim umutları tekrardan filizlendirmesidir. Çünkü , insanları genelde kötü , çıkarcı , kendi menfaatleri için gerekirse doğayı yok eden bir hastalık olarak görürüm . Belki yanılmışımdır bunca zaman , belki de herkesin içinde iyilik tohumları vardır filizlenmeyi bekleyen . Belki kendimiz saklıyoruz o tohumları kalbimizin en derin köşesinde çünkü bize doğduğumuz andan itibaren nasıl iyi bir insan olabileceğimizi değil, kendi çıkarlarımız ve hedeflerimiz doğrultusunda nasılbaşarıya ulaşabileceğimiz öğütlendi . Bize mutluluğu nasıl inşa edeceğimiz değil nasıl yıkmamız , nasıl sevmemiz değil nasıl nefret edeceğimiz öğretildi. Sonra bir baktık ki öyküdeki kömürcüler gibi hem kendimizi hem de yaşadığımız yerleri tüketmeye başlamışız . Hedeflerimize , tutkularımıza ve istediklerimize sahip olmaya çalışırken , tüm bunlar bize sahip olmuş ve bu bizi kötü insanlar yapmış. Daha yeni fark ediyorum ve utanıyorum , ama ben hayatım boyunca tek bir ağaç dahi dikmedim. Düşününce bende herkes gibi kötü , herkes gibi sadece amaçlarım ve isteklerim için yaşıyor ve çalışıyorum. Doğruyu söylemek gerekirse daha önce hiç böyle bir hisse kapıldığım söylenemez . Başarılı olduğum , insanların gözünde var olduğum sürece mutluyum. Kitabı okuduktan sonra içimde bir şeyler değiştiğin hissedebiliyorum, tüm yaşamımı göz önüne aldım ve benim başarılarım veya insanların gözündeki değerim , dünya için hiçbir fark yaratmıyor, boşuna yaşıyorum . İlk defa kalbim bu kadar acıyor , öldükten sonra dünyada yaşadığımı hissettiren hiçbir şey olmayacak , koca bir pislik yığını dışında. Belki gerçekten bu günden sonra bir şeyler değiştirebilirim , belki Ağaç Diken Adam kadar değil ama bir tohum ekebilirim, sonra yıllar boyunca büyümesini izler, sularım . Bu benim mirasım olur yarına ben öldükten sonra , belki yaz sıcağında küçük bir gölge arayan biri sığınır gölgesinde ya da bir kuş yuva yapar ya da o ağacın yada tohumları saçılır doğaya ; böylece yayılır mirasım. Umarım, bu gönülden gelerek söylüyorum, yaşadığım bu duyguyu hiçbir zaman kaybetmem ya da birkaç güne unutmam çünkü artık kötü biri olmak istemiyorum , Dünyayı sadece tüketmek , yok etmek istemiyorum , bir şeyler katmak istiyorum doğaya. Belki yüreğimin derinliklerindeki tohum yeşerir , iyi bir insan olurum. Bu kitabı çocuklarımıza ders olarak okutmalıyız, bir insanın sadece kendi çıkarları ve mutluluğu için yaşamaması gerektiğini ; mutluluğun ancak paylaştıkçaçoğalabildiğini öğretmeliyiz , diğer hayvanlara ve canlılara , doğaya saygıyı öğretmeliyiz , dünyadaki kötülükler onlara ulaşmadan önce . Mesela her bir insan doğduğunda bir ağaç dikilmeli , beraber geleceğe ve gökyüzüne uzanmalı o ağaç ve çocuk , tüm kötülüklere rağmen insanoğlunun . Belki böylece aynı hataya düşmezler bizler gibi , belki daha iyi bir gelecek yaratırlar , doğayla iç içe , sımsıkı bağlanarak . Belki daha çok umutları olur gelecek ve insanlık için, mutlu olurlar ; savaşlar , acılar , vahşetler bir bir sönüverir , iz kalmaz belki kötülükten geriye , doğada açtığımız yaraları kapatırız teker teker , belki sevmeyi öğretebiliriz onlara , rekabet etmeyi ve nefret etmeyi öğretmeden önce , mutluluğu inşa etmeyi öğretebiliriz belki , tüm mutluluklar solmadan önce. Sait AKTÜRK 21501734