KENDİMİ BULDUĞUM SATIRLAR

Dürüst olacağım. Eskiden şiir okumayı pek tercih etmezdim. Varsa yoksa roman. Çünkü şiir okurken kendimden bir parça bulmam gerekirdi mutlaka. Yıllarca bu parçayı bulmaya çalıştıysam da bulamadığım için şiirin üzerinde pek durmamıştım. Fakat şiir okumak son birkaç senedir hoşuma giden bir etkinlik haline geldi. Artık okurken kendimi bulduğumu hissettiğim, içimde bir sıcaklık duygusu uyandıran ve beni oldukça heyecanlandıran bir uğraş oldu şiir. Bir şiir kitabını okurken çoğu insan gibi gerçekten ilgimi çeken şiirler sayılı oluyor, dahası içinde yaşanmışlıklarımı veya hislerimi bulamadığım satırları gerçek anlamda özümseyemediğimi düşünüyorum. Kaldı ki tüm şiirlerde kendimi bulmam veyahut kendi hayatımdan benzer bir duyguya rastlamam olanaksız. Bu yüzden de okuduklarımın etkisini hissetmem için öncelikle kendi izimi sürmeliyim kitabın yapraklarında. Bilge Karasu'nun 'Şiir Çevirileri' adlı kitabını okuduğumda tahmin ettiğim gibi içinde kendimi bulduğum satırlar vardı. Kitapta daha çok aşk üzerine olan ve renklerin kullanıldığı canlı şiirler dikkatimi çekti. Üst üste birkaç kez okuma ihtiyacı hissettiren dizelerdi bunlar. Hemen çeviremedim sayfaları. Bazı satırlarıysa hemen kısa kısa alıntılar yazdığım defterime geçirdim ki ara sıra açıp okuyabileyim. Kitapta şiirlerde kullanılan renkler oldukça dikkat çekici. Renklerin çoğu sevgiliyi betimlemek için ki bu da beni en çok etkileyen kısım. Mesela Rimas'ta şu şekilde geçiyor: "-Şiir ne ki? -diyorsun, mavi gözlerini gözlerime mıhlarken. Şiir ne mi? Soracak mıydın sen de? Şiir... sensin ya! ..." (Becquer, 21) Bu kitaptaki en sevdiğim satırlardan. "Şiir sensin ya!". Ne müthiş bir iltifat. Her kadının duymayı isteyeceği türden kelimeler bunlar. Buradaki renk mavi, şiirlere en yakışan renklerden birisi. Öyle ki mavinin şiire kattığı ahenk kırmızı ve siyahla yarışır benim için. Bana göre iletişim en başta gözler arasında olur. Mavi renk burada sevilen kadının göz rengi. Bu sayede okurken o gözlerin yazarda uyandırdığı etkiyi hayal edebiliyorum ve şiir biraz daha kişisel hale gelmiş oluyor. Çünkü gözler mavi renkle kısıtlandı ki bu da bu şiirde hayal etmemiz gereken sevgili betimlemesini açıklığa kavuşturuyor. Huzurun rengidir mavi fakat daha birçok duyguyu ve düşünceyi taşıyabilir. Bazen bir annenin gözyaşı olur, bazen bir çocuktaki mutluluk, bazen de dingin ve alabildiğine uzanan deniz. Belki de sevgilinin gözleri olur, sözleri olur veyahut saçları... Yeşilin satırlarıysa bunlar: "... Teni yeşil, yeşil saçı, Gözü soğuk, gümüşten. Yeşil istedim seni..."(Lorca, 25) "... Gözleri yeşil, Menekşe sesi..." (Lorca, 35) Yeşil temiz renk, hep doğayı getirir aklıma. Ağaçlar ve bitkiler sayesinde doğanın yarısından çoğudur yeşil. İnsanların üzerine de yansır bu yeşil enerjisi. Belki yazar da bu yüzden kadının tenini, saçlarını ve gözlerini yeşil olarak betimlemiş. Saflığı ve doğallığı temsil ettiği için. Menekşe sesi tamlamasını okuyunca da kadının sesindeki zarafet ve yumuşaklığı hissediyorum. Bir çiçeğin adıyla özdeşleşmiş olduğundan dolayı sesinin doğallığı için kullanıldığını düşünüyorum. Belki menekşelerin sahip olduğu farklı renklere de gönderme yapmıştır şair. Mor dingin ve yorgun bir sesi, beyaz umutlu ve huzurlu bir sesi, sarıysa canlı ve mutlu bir sesi temsil edebilir. Özellikte ilk şiirde yeşile bir ısrar var. Diğer yeşil nesnelere de gönderme yaparak şiirin güzelliğini pekiştirmiş. Okurken ferahladığımı hissettim ister istemez ve bu renklerin şiirdeki gücünü kanıtlıyor. Şiir okumak kendimi yeniden tanımamı sağlıyor. Farklı yanlarımı keşfediyorum çoğu zaman satırların içinde. Şiirde en güçlü temanın da aşk olduğuna inanıyorum. Daha çok okutuyor kendini çünkü. İçinde kendi ateşini ve tutkusunu barındırıyor ve kaçınılmaz bir şekilde satırlara da yansıyor bu tutku. Ben de bu duyguları bulabilmek için şiir okuyorum ve ruhumun şiire karşı büyük bir açlığı var. Sima ALKAN