BİR OLMAK

Hepimizin farkında olduğu ancak çoğumuzun görmezden geldiği gerçekler, hayatımızda hep vardı. Kadına şiddet, kadına özgürlük, kadının sesi... Manşet manşet gözümüzün önünden ayrılmayan bu tamlamalar, ilkokul Türkçe dersleri için birer örnek değil, yaşadığımız bu hayatın en başından beri var olan gerçeklerdi. Onca insan cinsiyet farkı gözetmeksizin her bir bireyin sahip olduğu yaşama hakkını savunurken, gelenek görenek diye adlandırdığımız ve maalesef ki erkek egemen toplumlarda kaçamadığımız sonuçlara mal olan yaşam şekilleri, kadınlarımızı uçurumlara sürüklüyor. Kadının sessiz çığlığı... Duyamadığımız, günün her dakikasında dünyanın her yerinde atılan bu çığlıkların sahipleri fark edilmeyi ve kurtarılmayı bekliyor. Belki benim de çok yakınımda olan bu sessiz çığlıklar gözümü, kulaklarımı kapatıp üç maymunu oynayabileceğim öylesine bir konu değil. Hakların savunulamadığı, özgürce yaşanılamayan hayatları ilgilendiren hiçbir konu öylesine değildir çünkü. Her an her yerde karşılaşabileceğimiz, maalesef her bir kadının başına gelebilecek potansiyele sahip bedensel ve ruhsal şiddet, ne kadar üzücüdür ki günümüzde dahi örf ve adet kalıplarına sokulup varlığını sürdürüyor. İşte tam da bu yüzden Mustang'ı izlerken gerçekler tekrar tekrar canımızı yakıyor kağıt kesiği gibi. Ergenlik çağındaki kızların erkek arkadaşlarıyla eğlenip gezmesi neden tanımadığımız kişiler tarafından bile ayıp olarak adlandırılıyor? Muhafazakar toplumda büyüyen kızlarımız cinsellikle tanışmaya başladığı ilk andan itibaren neden çevre baskısına maruz kalıyor? Ve neden çözüm olarak çocuk gelin daha ahlaklı bulunuyor? Sanıyorum ki bu soruların cevabını vermek aynı değerleri paylaştığımız aynı toplumda yaşadığımız her bir bireyin sorumluluğudur. Gerçekleri bir yerde inkar etmemek gerek farkındayım. Toplumları toplum yapan ne de olsa geçmişten gelen adetleridir. Ancak kabul edemeyeceğim ve de kabul eden insanları hiçbir zaman anlayamayacağım gerçek, bu örf ve adetlerin arkasına saklanmış şiddet ve baskıdır. Cinsel tercihlerini dilediği gibi yaşayamayan, özgürlüğüne doyamayan toplum bireyleri ne yazık ki hayatlarını sonlandırır hale gelene kadar fark edilmiyor bile. Her gün haberlerde birkaç saniye beliren intiharlar, krizler, kocası veya akrabaları tarafından öldürülen kadınlar sosyal medyada birkaç günlüğüne ses getirse de bir hafta içinde unutuluyor. Töre cinayetlerini konu alan onlarca film izliyor, kitap okuyoruz. Herkesin yüreğini kavuran bu kadar hassas bir konu nasıl oluyor da hala canlılığını koruyor anlaması güç. Peki bütün bu olanları tüm varlığıyla kabul edip "ben tek başıma ne yapabilirim ki?" diye geçiştirmek yerine bu sessiz çığlıkları birlik olup duymamız gerekmez mi? Kendimizi ne kadar dipte görürsek görelim her zaman bir umut, bir kaçış yolu var. Kilometrelerce koşmak gerekse de hapsedildiğin demir parmaklıkları dişlerinle yontman gerekse de hayatında asla söz sahip olmayı hak etmeyen insanlar yüzünden kendi hayatını mahvetme. Kendin için en iyisini yine kendin bilirsin. Korkma çünkü korkmak çözüm değil, çözüm bir olmakta. İnanıyorum ki biz bilinçli bireylerin ve çığlıkların sahiplerinin bir olup yapabileceği çok şey var. Zamanı geldi. Her şeyi duyuyorum. Rüzgarın sesini, kavak ağacının yapraklarının fırtınadaki titreyişini, yağmur damlalarının toprağı öpüşünü, yuvasına çekirdek kabuğu götüren karıncaların ayak seslerini... Ancak tüm hepsinin arkasından ince, sessiz bir çığlık geliyor. Durup dinliyorum. Sadece bir tane olmadığını duyuyorum. Onlarcası beni çağırıyor. Peki ben bu yaşımda, kız başıma ne yapabilirim ki? Hayır, böyle söylemiyorum. Böyle düşünmüyorum. Çünkü biliyorum ki yalnız değilim. Çığlıkların, ağlayışların sahipleri yalnız değil. Sadece bir olmamız gerek.