BİR YILDA BİR ÖMÜR

Hayat bana hep çok uzun gelirdi. Küçüklüğümden beri etrafımdaki insanları izler ve onların nasıl onlarca sene aynı sıradan şeyleri tekrar tekrar yapıp sıkılmadıklarını sorgulardım. Herkes sabah kalkıp okula veya işe gidiyor, sonra evine dönüyor, ertesi gün bu kısır döngüye baştan başlıyordu ve ben buna bir türlü anlam veremiyordum. Ben de elimden geleni yapıyor, kurulu düzene ayak uydurmaya çalışıyordum ama ne kadar uğraşsam da çabalarım boşunaydı. Daha henüz 17 yaşındaydım ve hayat benim için adeta sıkıcı bir dersin o asla bitmeyecekmiş gibi gelen son beş dakikası kadar geçmek bilmez bir hal almıştı. Tekrar hayattan zevk almak için bir şeyler yapmam gerektiğinin farkındaydım ve bu düşünceyle, o zamanlar ne kadar farkına varamasam da, hayatımı sonsuza kadar değiştirecek bir karar aldım. Bu karar bir lise değişim programına başvurmaktı. Böylece hem çocukluğumdan beri hayalini kurduğum yurtdışında yaşama deneyimini yaşamış olacaktım hem de bana çok anlamsız gelen hayatımdan en azından bir süreliğine uzaklaşmış olacaktım. Emindim. İhtiyacım olan şey buydu. Kararım kesindi. Programa başvurdum ve zorlu bir süreçten sonra başvurumun kabul edildiğini öğrendim. Kısa bir süre sonra da önümdeki koskoca bir yılı geçireceğim ülke belli oldu: Norveç. Hazırlanma süreci göz açıp kapatırcasına hızlı geçti. Başvurumu yapmam ile kendimi elimde bir bavulla havaalanında bulmam bir oldu. Yola çıkmak için günleri sayarken bir de baktım ki büyük gün gelmiş. 17 Ağustos 2015. Hayatımın değiştiği gün. Çünkü o gün anladım ki hayat aslında benim sandığımdan çok daha değerliymiş. Norveç'te edindiğim arkadaşlıklar, bana ikinci bir aile olan kendi ailemin yokluğunu hissettirmeyen Norveçli ailem, okulum, İskandinav kültürü... Orada geçirdiğim bir seneyi anlatmaya başlasam asla duramam. Çünkü ben bir yılda bir ömür yaşadım. Yeni doğmuş bir bebek gibi yepyeni, hiç tanımadığım, yabancı bir dünyaya gözlerimi açmıştım. Bu dünya bazen korkutucu, bazen beni hayal kırıklığına uğratabilen ama tüm olumsuzluklarına rağmen keşfedilmeye değer güzellikleri olan bir dünyaydı. Bu dünyanın yeni bir dili, yeni insanları, yeni yerleri, yeni bir kültürü vardı. Ve bu dünyanın en güzel yanı da bana kucak açmış olmasıydı. Öğrenilecek bir sürü şey vardı ve ben hazırdım. Bu bir sene maceralarla doluydu. Bunlardan ilki Norveç'te yanında kalacağım aileyle tanışma sürecim oldu. İlk defa 18 yıldır birlikte yaşadığım ailemden ayrı kalıyordum ve şimdi yepyeni bir annem, babam ve kardeşlerim olmuştu. Başlarda zor da olsa bir süre sonra aramızda sinerji oluştu ve birlikte ahenk içinde yaşamayı öğrendik. Daha sonra ev yaşantısına alışma sürecim başladı. Alışık olduğumdan farklı görev dağılımlarından daha önce hiç yemediğim yemekler, hiç izlemediğim televizyon programları ve filmlere kadar tüm düzenim değişmişti ve ben buna ayak uydurmak zorundaydım. Ama pes etmeden önüme çıkan her yeni duruma adapte oldum. Ev yaşantımdaki bu değişikliklerle eş zamanlı olarak okul hayatım da son hızla ilerliyordu. Okulda görmeye başladığım yeni dersler hatta yeni bir okul sisteminin yanı sıra kendime bir sosyal çevre edinmeye çalışıyorudum. Gittiğim lisede hem Norveçli hem de benim gibi değişim programıyla Norveç'e dünyanın dört köşesinden gelen arkadaşlar edindim. Sıfırdan başlarmışcasına kendime yeni bir hayat kurdum. Peki bu tecrübelerim hayata bakış açımı nasıl mı değiştirdi? Cevabı aslında çok basit. Perspektifimdeki bu değişim sebebi değişim yılımda yaşadığım belli bir olaydan kaynaklı değil. Sebebi bu senenin bitmesi. Ben bir yılda bir ömür yaşadım ve bize verilen sürenin ne kadar değerli olduğunu, ne kadar çabuk geçebileceğini ve gerçekten boşuna harcanmaması gerektiğini gördüm. Hayat sadece sonun gelmesini beklemekten ibaret değilmiş. Kurduğum bu hayata veda ederken hayatımın her anının tadını çıkarmaya karar verdim. "Herkes ölür ama herkes gerçekten yaşayamaz." (Braveheart/Cesur Yürek, 1995). Ben de bundan sonra hayatımın her anını gerçekten yaşayacağım. Çünkü hayatın anlamı budur.