Ah Bu Geçmeyen Hallerim

Hastalık kötü şeydir, bilirsiniz. Özellikle 20. yüzyılın şartları düşünülünce insan daha bir karamsar oluyor hastalık konusunda. Tedavi sayısı kısıtlı, doktorlar yeterince uzman değiller. Bir çok iltihabın çözümü ise uzvu kökten sökmek. Şimdiki zaman için çözümü çok basit olan bir hastalığın sizin kolunuza veya bacağınıza mal olduğunu düşünsenize. İşte bizim hasta çocuğumuz da tam bu dönemde yaşamış, bir türlü geçmeyen hastalığıyla mücadele etmiş. Hasta çocuk dediğime bakmayın, gerçek adını bilen yok. Herkes için farklı bir ismi olabilir: yorgun savaşçı, mazlum çocuk... Ancak kesin bir şey var ki o da bu güzelim çocuğun herkesten daha sevgi dolu, herkesten daha iyimser olduğu ve değer verdiği insanları kendisinden daha çok düşündüğü. Kitabı okuduktan sonra kendimden bile utandığıma ve hayatta bazı şeylere boş yere kafa yorduğuma karar verdim. Yazının başından beri hasta kelimesini kullanıyorum, doğal olarak ana temamız hastalık. Hasta sevdalara, hasta dünya yapısına tanık oluyoruz çünkü. İlk olarak kulağa daha hoş gelen sevdalardan başlamak istiyorum. Hasta sevda nedir ki? Ben de kendime bunu sordum kitabı okurken. Öyle bir sevda çeşididir ki bu sizi o derin yaralarınıza götürür, kabuk bağlamamış yerlerine tuz basar. Ben bunun varlığını öğrendim, son sayfaya gelip de kitabı bitirdiğim zaman. Bizim hasta çocuğumuz da böyle bir aşka gönül vermiştir işte. O vebalı bacağını oradan oraya taşırken, küçük, narin kalbinde her zaman Nüzhet vardır. Nüzhet öyle bir genç kız ki okurken ben güzelliğine kapıldım. Bizim yavrumuz nasıl kapılmayı versin zaten? Belki de onu yoran bacağından çok sevdasıydı. Onun vebalı bacağına her gün tuz basan, her iyileşme umudu yeşerdiğinde onu koparıp atan Nüzhet'ti. Düşünsenize yıl 1915, harp var. Etrafınızda rahatça sohbet edip, vakit geçirirken eğlenebileceğiniz insan sayısı az. Şimdiki gençlik gibi değil işler. İşte Nüzhet o insandı. Yaralı çocuğumuzu mutlu eden, ona huzur veren, onu izlerken kendini daha iyi hissettirendi. Üstelik uzunca bir süre onu sevdiğini de inkar etmişti, kendisini kandırmıştı. Ardından bir gece ansızın değişmişti her şey. Hayat bu, olacağı varsa olur derler, haklılar. Aşk alevlenmiş, Nüzhet kendini kollarına bırakmıştı. Bunun sonrasında dünyanın en mesut insanı olacağını hayal etmekle meşgulken bu alevin hasta bacağını koparıp atacağından habersizdi. Kim bilir, belki asıl korkulacak olan hastalıklar değil kadınlardır. Üstüne bir de rakip damat çıkmasın mı? Artık bütün hayalleri eriyip gitmiş her şey bitmişti. Nüzhet Almanyalarda kaybolmuştu. Ve o zaman fark etti ki bacağına gerçek pansuman onun hasta sevdasıymış. Artık ne ilaçlar fayda ederdi ne de annesinin duaları. Yara dağlanmıştı, en hassas yerinden vurulmuştu. Onun hem koruyucusu hem de düşmanı aynı anda yanıp kül olmuştu. Zaten hep böyle olmaz mı sonlar? Her şey ters gider, umutlar biter, hayaller yıkılır ve gerçek acı hayatın ana unsuru haline gelir. Bizim kitaptan anlamamız gereken vebalı bir bacak, hasta bir çocuk yerine hayatın bu acımasız döngüsüydü sanırım. Gelip doktorun çocuğa bacağını kesmemiz gerekiyor dediğini okuduğumuzda içimiz sızladı belki ama hiçbirimiz bunu gerçekten anlayamadık. Kendimi yerine koymaya çalıştım bir anlığına. Sanki vücudumdaki bütün kan çekiliyor gibi hissettim. İşte o anda dedim ki "Bu kitap bir hikaye değil bir gerçeklik anlatıyor ve ben bunu yakalayıp kendimde hissetmeliyim." Devamında kalp sızım ve hayatın bütün çirkinlikleri bana eşlik etti. Onu bulmuştum, ona ulaşmıştım. Hasta olan sadece bir çocuk, sadece bir hastane koğuşu değil, bütün bir hayattı ve bunun bir tedavisi yoktu. Tek çözüm onu kesip atmaktı biraz da yeşermeye çalışan umutlarla beklemekti. Artık anlıyorum. Ah bu geçmeyen hallerim, hastalıklı hayatta hiçbir zaman iyileşmeyecek. Ege Kuğay