Kelimelerin Bireye Özgü Yankıları

Konuşmak, hemen hemen herkesin sahip olduğu bir yetenektir ve konuşmanın amacı karşımızdaki insanlarla iletişim kurmaktır. Ancak kaçımız gerçekten bu iletişimi sağlıklı bir şekilde kurabiliyoruz, orası meçhul. Osman ÇAKMAKÇI'nın "Konuşmanın İmkansızlığı Üzerine Bir Diyalog" adlı kitabında bahsettiği gibi ben de konuşmanın insana özgü yaşanmışlıklarla hayat bulduğunu düşünüyorum. Bu nedenle karşımızdaki insanın anlattığı şeyleri her zaman doğru bir şekilde anlamak da mümkün olmayabiliyor. Bu kitabı benim için okunası kılan en önemli özelliği, kitabın içinde kendi düşüncelerimle karşılaşmam oldu. Konuşmak bir bakıma çözüm aramaktır ama aslında çaresizlik mi yoksa çare mi olduğunu bilmediğimiz bir şeydir. Konuşmak, anlaşılmak istemektir. Düşüncelerimizi doğru bir şekilde karşı tarafa aktarıp karşımızdaki insandan da anlamasını beklemektir. Ancak her zaman bu böyle gerçekleşmiyor. Bazen düşüncelerinizin anlaşılamadığını fark ediyorsunuz. Hatta belki bu anlaşılmama halinden kendinizi suçlu bile hissediyorsunuz ama kendinize haksızlık etmekten vazgeçin çünkü her insan sözcükleri yaşamına göre veya yaşanmışlıklarına göre anlar. Çoğumuz kelimelere kendi hayatımızı yansıttığımızın farkında bile olmayız. İşte, tam da bu nedenle karşımızdaki insan bizi anlamadığı zaman hep kendimizi suçlarız ve kafamızda "Acaba ben mi kendimi anlatamadım?" veya "Acaba karşımdaki beni yanlış mı anladı?" gibi sorularla baş başa kalırız. Ben bu izlenimleri bu kitabı okuduktan sonra kazanabildim ve kendi hayatımın da hep bu tarz örneklerle dolu olduğunu fark ettim. Bu noktada size yakın zamanlarda başımdan geçen bir olayı anlatmak istiyorum. Uzun zamandır görmediğim bir arkadaşımla görüşme fırsatım oldu ve oturup saatlerce konuştuk. Bazı konularda beni anlamadığını ve anlamadığı için garip tepkiler verdiğini fark ettim. Günün sonunda kendimi yeterince anlatamadım mı acaba diye içim içimi kemirdi ve dayanamayıp neden böyle algıladığını sordum. Bana verdiği cevaplar sonrasında farklı bir çevrede farklı olaylar yaşadığımız için benim bakış açımdan bakamadığını ve o kelimeleri ben kendi tecrübelerime göre kullandığım için beni tamamen yanlış anladığını fark ettim. Bu düşüncemin doğruluğunu ise Osman ÇAKMAKÇI'nın "Konuşmanın İmkansızlığı Üzerine Bir Diyalog" adlı kitabını okumamla daha da perçinlemiş oldum. Konuşmak, bazen de çaresiz kaldığımız zamanlarda çözüm arayışına girmektir. Her insan sevdiği insanlarla arasında bir sorun olduğunda bir boşluğa düşmüştür. Sanki hiçbir şey olmamış gibi susmayı veya konuşarak çözmeyi denemiştir. Yakın zamanda bunu yaşadım. Yakın bir arkadaşımla aşılamayacak gibi görünen bazı sorunlarımız vardı ve ben her bu sorunla karşılaştığımda canım yanmaya başlamıştı. Bu sorunlarla ilk karşılaştığımız zamanlarda sert tepkiler veriyordum ama artık durum öyle bir hal almıştı ki artık canımın acısından tepki bile vermek istemiyordum ve susmaya başladım. Sanki konuşsam bile beni anlamayacakmış gibi geliyordu ama bir şekilde de bu sorunların çözülmesi için konuşmamız gerekiyordu. Bir gün karşıma alıp adam akıllı konuşmaya karar verdim ve tam da beklediğim gibi oldu. Benim anlattıklarımı yanlış anladığı veya hiç anlamadığı için bir türlü anlaşamadık. Yani anlayacağınız çare ararken kendimi çaresizliğin tam ortasında buldum. Anlaşılır konuşmak zor bir meziyettir. Tabii bunu söylerken öyle boşluğa konuşmaktan bahsetmiyorum. Eğer birine kendini anlatmak istiyorsan yani düşüncelerini karşındakine sunmak istiyorsan gerçekten işin çok zor çünkü bana göre konuşmak bir paradokstan ibaret. Çare ararken çaresiz kalmak veya anlaşılmayı beklerken yanlış anlaşılıp daha kötü bir duruma düşmek gibi. Bu düşüncem size karamsarlık gibi gelebilir ancak dönün ve etrafınıza bir de bu açıdan bakın ve Osman ÇAKMAKÇI'nın bu eşsiz kitabını alıp bir okuyun. Eminim ki gördükleriniz karşısında siz de bana hak vereceksiniz. Betül Durmuş