SİL BAŞTAN BAŞLAR HER ŞEY

Günümüzde insanlar ne kadar da telaşlılar farkettiniz mi? Hepsi bir yere koşturuyor işten, dersten başlarını kaldırmıyorlar. Birazcık başlarını kaldırıp evlerine dinlemeye gitmek isteseler bu sefer de zaman trafik denilen zaman sömürücünün elinde geçiyor. Sonra ne oluyor insanlar zamanla birbirlerini ihmal etmeye başlıyor. Şimdİ ne eski zamanlarda anlatılan arkadaşlıklar ne de ilişkiler var. Onu geçin yan tarafınızda oturan komşumuzun ismini bile bilmiyoruz. Asansörde görsek birbirimize selam bile vermiyoruz. İnsanlar bu denli robotlaşırken düzgün ilişkiler bulmak da haliyle zorlaşıyor . Bulan da kaybetmemek için elinden geleni yapıyor. Karşıdaki ne isterse yapıyor, onu mutlu etmek için kendisinin mutsuzluğuna bile göz yumuyor. Hatta ve hatta karşıdaki de bir insan olmasına rağmen sanki daha başka daha üstün bir şeymişcesine onu hayatının merkez noktası oymuş gibi davranıyor. İlişki sürerken her şey iyi hoş bir şekilde ilerliyor hayat da mutluluk tablosu içerisinde duruyor durmasına da ya ilişki bitince. O zaman nasıl bir hal alıyor bu durum hiç düşündünüz mü? Arkadaşlarımla genellikle konuşan onların dertlerini dinleyen hatta elimden geldiğince onlara yardım etmeye çalışan bir insanım. Bu yüzden haliyle kendim yaşamasam bile birçok ilişki çeşidi hakkında bilgiye sahibim. Hatta zamanla tek tip ilişki olmadığına her ilişkinin gerçekten birbirinden çok ama çok farklı olduğunu düşünmeye başladım. . Bir ilişki bitince insanın dünyası yıkılıyor sanki. Oturttuğun düzen bir anda değişiyor. Eskiden rutin olarak yaptığın şeylerin yerini şimdi koskocaman bir boşluk kaplıyor. Duygularını ve hayatı sorgulamaya başlıyorsun hayatını bir kez daha ve bir kez daha ve birçok defa. Sorgularken zamanla aşka olan inancın azalıyor önce. Sonrasında ise aşkın varlığının artık senin için koskoca bir hiçten başka bir şey olmadığına inanmaya başlıyorsun. Sonra da senin hayatına geri gelmiyeceğini düşünüyorsun. Ne kadar garip bir düşünce sistemimiz var. Bir gün önce aşkın varlığı ile gerek üzülüyor gerekse seviniyorken bir gün sonra ise aşkın elini eteğini hayatımızdan çektiğini ve bir kez daha uğramayacağı konusunda diretiyoruz. Hayatı bir nevi durduruyoruz. Bir melankolik hava akımının etkisi ile ordan oraya sürükleniyoruz. Ve sonrasında şu şimdi sevgiden yoksun insanlar gibi robotlaşmaya başlıyoruz. Bu düşüncelerin bir kısmını "Ben Hiç Giden Olmadım" kitabının satırlarında rastladım. Ve sonrasında romanın kahramanı olan Renda' nın nasıl değiştiğini gördüm. Bu değişim yeni bir aşkla oldu ama iyikide oldu dedim içimden. Sonrasında ise bu robotlaşma süreci hakkında nasıl dalga geçtiğini görünce "acaba gerçekten her insan böyle mi ?"diye düşünmeye başladım. Eğer öyleyse ya da bir konuda bir kez de olsa kendimizi ne saçma şeyler için üzüldüğümüzü düşünmüşsek neden tekrar aynı üzüntüleri yaşıyoruz diye düşünmeye başladım. Gerçekten bu denli abartmaya gerek var mı üzülme durumunu. İnsanoğlu her ne kadar karışık yaratılmışsa da bir şekilde de küllerinden doğmak için programlandığını düşünüyorum bu yüzden aslında bir kez olsun yaşadıktan sonra aynı yanılgıları düşmesek sonrasında hayatımızı zindana çevirmiş olmayız. Bir insanın büyürken kendine bir şey katması tam olarak bu bana kalırsa. Çünkü büyümek yaptığın hatalardan ders almaktır ve biz bir şey için bu denli kendimizi perişan etmememiz gerektiğini hiçbir şekilde öğrenemiyoruz. Öğrenemeyince de işte hayatımızdaki inişli çıkışlı yollarında tökezleyip ağlamaya başlıyoruz. Bu ağlama ta ki birisi gelip elini uzatana kadar devam ediyor ve sonrasında sil baştan!