Ufuk Çizgisinde Ölüm

Ölümle yaşam arasındaki fark ne kadardır bilir misiniz? Ufuk çizgisi kadar. Yıldızlarla dolu bir gökyüzüne baktığınızda sonsuzluğu düşündünüz mü hiç? Düşüncelere dalıp gittiğiniz o anda aslında çoktan ölmüş olduğunuzu ya da önünüzde yaşayacak çok uzun yıllar olduğunu düşündünüz mü? Öyle anlar geliyor ki 'Bu nasıl tesadüf böyle?' diyoruz ya da tesadüf olduğunu düşünmeyip 'Nedir bu başımıza gelen?' diye yakınıyoruz. İşte öyle bambaşka ama bir o kadar da ayırt edilemez şekilde aynı ki ölümle yaşam, bundandır yaşıyorken ölümü düşünmemiz. Kötü bir olay duysak, hüzünlü bir şarkı dinlesek, bir kitapta bahsedilse ölümden hemen düşünmeye başlarız ne kadar hüzünlü olduğunu. Peki ya hiç nasıl öleceğinizi düşündünüz mü siz? Atilla İlhan'ın da dediği gibi 'İnsan nedense sonbaharda düşünür ölümünü// Ölüsünü sararmış yaprakların örttüğünü// Dergilerde unutulmuş//Bir kavga resmi gibi'. Belki bir anda düşüp kafamızı çarptıktan sonra ya da belki de uzun yıllar hasta bir halde yatağımıza bağlı kaldıktan sonra gelecek ölüm. Belki onun da dediği gibi bir olayda kurban biz olacağız. Öyle ya da böyle herhangi bir şekilde gelecek sonuçta. Benim istediğimse ölümümün yaşayacağım güzel hayata layık olması. Küçüklüğümden beridir hayalini kurduğum şeyler hep bir kademe üstü oldu yaşadıklarımın. İlkokuldayken ortaokulun, ortaokuldayken lisenin ve lisedeyken üniversitenin hayalini kurdum hep. Şimdi üniversitedeyim ve geleceğimin hayalini kurarken bir bakıyorum yaşlı bir profesör olmuşum. Ölüme çok yakınım. Ama bir eksik var, ölüm anımı hiç düşünmüyorum. 'Amour' filminde ana karakterler çok yaşlılar. Hayatlarının yarıdan fazla zamanını birlikte geçirmişler ve bir bütün olmuşlar. Hastalanmaya başlayan eşini iyileştirmeye çalışan adam, davranışlarıyla öyle güzel ifade ediyor ki ölümün güzel olması gerektiğini koca bir hüzün bulutu kaplıyor içinizi. Her bakışından anlıyorsunuz eşiyle geçen günlerinin özlemini çektiğini. En sonunda katlanamıyor eşinin o haline, daha fazla konuşamıyorken görmek istemiyor onu. Onu eşinin sesini duyamayacak oluşu, onunla dans edemeyecek oluşu mahvediyor. Ardından nihai kararı veriyor, öldürüyor eşini. Tıpkı Dexter Morgan karakterinin dizide bir sahnede Dexter'dan kendisini öldürmesini isteyen akciğer kanserine yakalanmış dostu gibi ve Dexter'ın onu güzel bir tatlının içine koyduğu kimyasalla öldürmesi gibi. Tıpkı olması gerektiği gibi... Bunlardan bahsedince derin bir şekilde düşünüyorum tabii. Önce yaşadığım günleri, ardından yaşayacaklarımı. Sıra yine ölüme geldi. Öyle bir yerde ki ölümden sonraki hayatla bu hayatın arasında, tam da ufuk çizgisinde sakince bekliyor ölüm. Ben hep yaşadığımız anların tam da yaşandığı yerde sonsuza dek var olacağına inandım. Öyle değil mi sizce de? Madem yaşıyoruz, madem her birimizin evrende bambaşka bir yeri var, o halde yaşadığım her an birbirinden özel, eşsiz ve ebedi. Bir de ölüm deyince kapkaranlık düşünceler getirir insanlar akıllarına. Oysa ne kadar da çok severiz gün batımını ya da doğumunu görmeyi. 'Ölümle ne alakası var?' diye soracak olursanız eğer bir düşünün. Yeni bir gün doğarken gece ölür, gün batarken ise güneş. Hatta öyle senkronize bir olay ki bu, sadece kocaman bir güneş ve yeryüzüyle kesiştiği anın bir fotoğrafını görünce ayırt edemeyiz hangisinin öldüğünü. Sadece o güzelliği bitene kadar izlemek isteriz, gözlerimizi alamayız o güzel ölümden. Söylemek istediğim şu aslında: Eğer bir şekilde var olduysak ve bir şekilde yok olacaksak arada geçen zamanda, bu dünyadaki yaşamımızda her anımız o kadar değerli ki ölüm buna layık olmalı. Koca güneşli bir günün ardından gün batımı gibi bir şölenle veda etmeliyiz dünyaya. Yıldızlarla dolu koca geceden sonra kuş cıvıltısı ve sabahın doğuşuyla ahenkle yaşamımızı yitirmeliyiz. Yaşam kadar güzel olan ölüm buna her bir insan bedeninde layık olmalı.