İÇ DÜNYAMIZIN MONOLOGLARI

Arkadaşlarım kitap okumayı ve film izlemeyi sevmememi çoğu zaman alay konusu yapmışlardır. Ne zaman sinemaya gidilecek olsa programın dışında kalırım ve aynı şekilde konu bir kitaptan açılırsa benim için sıkıcı dakikalar başlar. Bundan kısa bir zaman önce filmlere ve kitaplara karşı olan bu tavrımın nedenini sorgulamaya karar verdim. Kendime bu soruyu sorduğum an aklımda beliren tek cevap ''Yüzleşmek istemediğin şeylerle orada yüzleşiyorsun çünkü!'' oldu. Gerçekten de ne zaman bir film izlesem veya kitap okusam, kendimde en sevmediğim, gizlediğim özelliklerimle karşılaşıyorum. Görmezden geldiğim, yüzleşmek istemediğim şeyleri görünce anlık moral bozuklukları yaşıyorum. Evet, anlık diyorum çünkü filmin veya kitabın etkisinden çıkınca her şey normale dönüyor. Boşvermişliklerime devam ediyorum anlayacağınız. Sevmediğim özelliklerim, görmezden geldiğim şeyler ve ben yerimizde saymaya devam ediyoruz. İşte tam da bu noktada beni sevindiren bir şey oldu. Yalnız olmadığımı, insanoğlunun ''geçiştirmek'' eylemine yatkın olduğunu fark ettirecek bir öyküyle karşılaştım tesadüfen. Arkadaşımın ağırlık yapıyor diyerek bizim evde bıraktığı ''Korkuyu Beklerken'' adlı kitaba göz atmak istedim, bir hikayenin başını okuyayım derken kitap aktı gitti. Bende ise en fazla etkiyi kendimi bulduğum ''Unutulan'' adlı öykü bıraktı. Öykü eski kitaplarını değerlendirmeyi düşünen bir kadının tavan arasına çıkmasıyla başlıyor. Tavan arasında bulduğu her obje onu geçmişe götürüyor ve yaptıklarını sorgulatıyor. Örneğin bulduğu anne ve babasına ait fotoğraflara bakıp ''Neden sevmediniz birbirinizi?'' diye soruyor. Gerçekte bu soruyu onlara sormayı hiç denememiş, cevabını bilmiyor. Çünkü her zaman ertelemiş ve görmezden gelmiş büyük sorunları, zihnini başka tarafa yönlendirmiş, kısa süreli huzur anları yaratmış kendine. Anne ve babasının fotoğraflarını yan yana getirmeye bile çekiniyor, öyle bir sevgisizlikle büyümüş olacak ki, ölülerin bile kavga edebileceğini düşünüyor. Ama nedenini bilmiyor, çünkü nedenlerden hep kaçmış. Öykünün en çarpıcı noktası ise kadının eski sevgilisini tavan arasında görmesi oluyor. Eski sevgilisi yıllar önce orada intihar ediyor ve kadın sevgilisini oracıkta unutuyor, yıllar boyu başka bir yerde yaşadığını sanıyor. Öyle mi dersiniz? Elbette hayır, kadın sevgilisinin hayatta olmadığını ve en son tartışarak ayrıldıklarını biliyor. Ama öylesine ertelemiş ki bu konuyu, üstüne o kadar çok yıl eklenmiş ki düşünmeden geçen, kadın zihninde yarattığı bu hayalle iç hesaplaşmasını yapmaya çalışıyor. Kadın evlenmiş olmasına rağmen aklının bir köşesinde kalan bu adama onu hiç unutmadığını inandırmaya çalışıyor tavan arasında, adamın üstünde böcekler gezerken üstelik! Ve daha sonra kocasının seslenmesiyle tavan arasından çıkıyor. Her şeyi bırakarak kocasının yanına geri dönüyor. Hikaye hiç ile başlayıp hiç ile bitiyor anlayacağınız. Hikayeyi ilk kez okuduğumda bende çok soyut bir tad bıraktı. Fakat Oğuz Atay'ın özelliği de bu değil midir? Olmayan şeylerle, bilinçaltımızla, düşlerimizle sunmaz mı fikirlerini bize? Hikayenin üzerinden bir kere daha geçtiğimde ''Ne büyük benzerlik ama!'' dedim kendi kendime. Tıpkı o kadın gibi gün içinde yüzlerce kez kendimle konuşuyorum, kimi zaman yüzleşmek istemediğim şeylerle karşılıyorum zihnimin içinde. İşte o an kafamı başka yöne çevirip görmezden geliyorum, kulaklarımı tıkıyorum içimdeki cevapsız sorulara, çatışmalara, bilinmezliğime. Bazen ise üzerinden çok zaman geçmiş bir olayı tekrar kurguluyorum, sözlerimi yeniden hazırlıyorum, hikayemi baştan yazıyorum kısacası. Bunun hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini bilsem de bir rahatlama hissi geliyor kalbime. Gerçek hayatımda yapamadığım hesaplaşmalarımı iç dünyamda yapıyorum, e tabii kahramanın yaptığı gibi ölüyü diriltmeye kadar varmıyor benim yaptığım bu hesaplaşma... Ardından, üzerinde düşünmeye gerek görmediğim onca önemli duygunun, olayın ağırlığı altında ezilmemek için tekrar boşveriyorum . Bu bir döngü halinde ilerliyor ve her şey üst üste birikiyor, geri dönüşü olmayan bir yola girmiş oluyorum. Eminim ki, her insan hayatının her döneminde iç hesaplaşmalar yaşar. Yaptığı, yapamadığı her şeyi tekrar gözden geçirir. Kimi zaman kendine kızar, kimi zaman ''Yahu öyle değil de şöyle yapsaydım ne olurdu?'' sorusunu sorar kendine. Geçmişimizi değiştiremiyoruz ama geçmişin bizlerdeki izlerini değiştirmeye çalışıyoruz böylelikle. İçimizi rahatlatmak, geçmişin yüküyle yaşamaya bir son vermek adına tıpkı ''Unutulan'' adlı öyküdeki kahraman gibi içimizden monologlar yazıyoruz. İş bu raddeye gelene kadar, düzeltilecek hatalar yapmamaya çalışmak daha mantıklı değil mi? Değer verilmesi gereken insanlara, duygulara, olaylara gereken değeri verip üzerinde yeterince düşünmek zamandan tasarruftur belki de. Böyle doğru mottoları sıralaması kolay fakat uygulaması zor. İnsanoğlu bildiğini okumaya devam ediyor ve edecektir muhakkak. Ve tabii ben ve boşvermişliklerim de öyle!