Herkesin Yaşadığı Kimsenin Bilmediği

Derler ki her insanın yaşadığı ama asla hatırlayamayacağı iki an vardır: biri doğum diğeri ölüm. İki zıt olgunun böyle bir ortak noktada birleşmesi hayatın bize sunduğu ironilerin en büyüğü desek yanlış olmaz. Hayatın bir noktasında ölüm herkesin kafasını kurcalamıştır, beni şaşırtan ise çok az insanın düşündüklerini paylaşmaya cüret edebilmesi. Bir lanet olarak anılır ölüm; belki bu yüzden kolay kolay izin vermez hakkında konuşulmasına. Bense cesaretimi toplayıp ölüm ile ilgili düşündüklerimi paylaşmak istedim, cüret edebildiğim için değil de kafamda ne olduğunu öğrenmek istediğim için. İnsan hayata sırtında bir yükle başlar; ölümün, insanın bilincinde oluşturduğu baskıdan başka bir şey değildir bu yük. Altı yaşındaki bir çocuk farkında değildir ölümün, bu yükü taşımak hiç de zor değildir bir çocuk için. İşte bu yüzden çocukların ruhları hafiftir ve serbestçe süzülür. Henüz onları boyunduruğu altına almaya başlamış bir kaygı ve korku yoktur. İnsan yaşam çizgisinde yürümeye, koşmaya başladıkça bilinçlenir; farkına varır günün birinde o çok sevdiği ve kaybetmekten korktuğu çizginin silinip gideceğinin. İşte o zaman ensesinde ölüm meleğinin tırpanını hissetmeye başlar. Buz gibi metalin soğuğu yaklaştıkça boğazına daha da panik olur. Yeterince uzun süre hissettikçe bu soğuğu çoğu insan alışmaya başlar. Yaşlandıkça ölümden kaçılamayacağını düşünür insan ve teslim olur. Hızlandıkça Azalıyorum'da ise biraz daha farklı bu durum. Çünkü kitapta mutlak sona yaklaştıkça daha da panik olan yaşlı ve kederli bir kadının hayattaki son çırpınışları bize sunuluyor. Sayfaları çevirirken ölümü ben de hissetmeye başlıyorum, 'Sanırım ben de korkuyorum' diyorum kendi kendime. Nedense yeni keşfettiğim bir his gibi geliyor bu bana, 'halbuki dün ölümsüzdüm'. Evet, beni de artık korkutmaya başlıyor ölüm; demek ki hayat yeni başlıyor. Hayat yeni başlıyor yoksa neden korkayım ki bitmesinden? Yeni fark ediyorum ne kadar güzel olduğunu ne kadar değerli ve kaybedilmesi zor olduğunu, artık daha sıkı sarılmak istiyorum yaşama. Derken Mathea'nın, kitabın ana karakteri, şu düşüncesiyle karşılaşıyorum: " ... sonra korku içerisinde ön dişlerimden birinin ağzımda kaybolduğunu fark ediyorum, geceleyin de bir ben kaybolmuştu, uyandığımda çarşafın üzerinde duruyordu, giderek azalıyorum. Bunun sonu nereye varacak?"(89). Bir dakika öncesinde ölümün varlığını fark etmem bir şeylerin başladığını hissetmeme neden olurken bu cümleyi okumamla oda soğuyor, Mathea'nın o karamsar düşüncelerine ortak oluyorum ben de. 'Azalıyor muyum?' diye soruyorum kendime. Azalıyor muyuz gerçekten gün geçtikçe; hayatımız, avcumuzda tuttuğumuz kum taneleri gibi teker teker gözden kaybolacakları ruhlarla dolu bir kumsala mı düşüyorlar? Belki de gerçek bu, dakikalar geçtikçe daha da yaklaşıyoruz kaybolmaya. Ama diğer yandan şunu aklımızda bulundurmamız lazım: zamanımız ne kadar az olduğunu düşünüp üzülemeyeceğimiz kadar kıymetli. Kitabı okudukça kızıyorum Mathea'ya çünkü az olduğunu düşündüğü vaktini sürekli ölümü düşünerek ondan korkarak geçiriyor. Halbuki insanın, oyun parkından ayrılmak üzere olan bir çocuk gibi olması lazım hayatta, gitmeye yaklaştıkça daha da keyfini çıkarması sonuna kadar kullanması gerek bu değerli zamanı. Anne babası çağırınca ağlamaya ve inat etmeye başlayabilir, ama kaydıraktan kaymak varken gideceği için üzülmek neden? Kitabın son sayfalarına geliyorum Mathea artık korkmayı bırakmış teslim olmuş ölüme. Bana kalırsa hayatı akışına bırakmalı insan. Rüzgarda savrulmalı. Evet, rüzgar insanın yere değmesini sonsuza kadar engelleyemez, yer çekimi eninde sonunda düşürür insanı. Bizim elimizde olan bu düşüşün nasıl olacağı; Mathea gibi ölüme kulaç da atabiliriz intihar etmek için veya kendi mutlu yolumuzu seçeriz. Olabildiğince çok günümüzü mutlu geçirmiş olarak ulaşırız zemine. Ölüm soyut bir lanet mi yoksa hayatın en hakiki gerçeği mi? Yazımın başında dediğim gibi bahsetmek kolay değil bu konudan. Şimdi anlıyorum ki ölümden konuşabilmek cesaret gerektirmiyor çünkü dünyaya bu kadar bağlanmışken kimse cesaret edemez ölümden konuşmaya, ölümden konuşabilmek merakla oluyor. 'Acaba ne var sonrasında? Acaba nasıl hissediyor insan? Uykuya daldığımızı mı hissediyoruz yoksa uykudan uyandığımızı mı? Karanlık mı sarıyor her yanımızı yoksa aydınlık mı?' işte bunlar yeryüzünün en sık sorulan ama asla cevaplanamayacak soruları...