İYİLİK, KÖTÜLÜK VE ÇOCUK

Her insanın bir 'karanlık' tarafı olduğu gerçeğini yadsıyamayız. Fakat birçok insan içindeki 'karanlığı' vicdanıyla örtebiliyor, birçoğu ise sadece küçük bir çocuğun gülümsemesiyle... Çocuklar güldüğü zaman, içimizdeki mutluluk duygusu varlığını hissettiriyor bize. Onlar güldüğü zaman, umutlar yeşeriyor kalbimizin karanlık köşelerinde ve ısınıyor ruhumuzun soğuk adaları. En azından bu durum içindeki 'iyi'yi saklayabilen insanlar için böyle. Peki sadece küçük bir dudak hareketiyle ya da tiz bir kahkahayla dünyayı kötülüklerden koruyabilen tek varlığa zarar vermek neden? Dünyanın birçok ülkesinde "çocuk istismarı" önemsiz gibi gösterilirken aslında toplum adına yaşanan tüm sorunlardan daha da büyük bir sorun. Daha 'çocuk istismarının' anlamını bile bilmeyen insanlar ile dolu bir dünyada bu duruma duyarlılık beklemek elbette ki bizim hatamız(!) olur. Vicdanıma, zihniyetime en önemlisi de kalbime sığmıyor çocukların canının yakılması; üstelik bilerek, isteyerek ve bilinçli olarak. Diyorum ki, bir çocuğun bilerek canının yakılması düşüncesi bile benim içimi acıtırken, kalbimin bir köşesinde ısıttığım vicdanıma buz kestirirken, nasıl oluyor da insan olmayı öğrenememiş zihniyetler buna cesaret edebiliyor? Bazen aklımın köşelerine sığmayan, bazen insanlığımı kör eden bir sorun çocuk istismarı, bazen de kendi içimde 'iyi' ve 'kötü' nün ne demek olduğunu sorgulatan bir sorun. Sanki bir suçmuş gibi hep 'saf' ve 'iyi' olmak ile nitelendirildim bugüne kadar çevrem tarafından. Bu yüzden hep içimdeki iyiliği sorguladım. Fakat büyüdükçe öğrendim ki benim 'iyiliğim' özümdendir, ama 'kötülük' o kadar çevremizdedir ki insanlara özlerini unutturmuştur. Ve öğrendim ki, diğerlerine uyabilmek için içimdeki özden sileceğim her parça beni sadece 'korkak' yapıyor. İşte bu durum insanlık dersinden nasibini alamamış insanların çocuklara nasıl zarar verebildiğini açıklıyor. Düşünün, 'iyi' olmaktan korkan bir toplumda 'kötü' olanların önünde hiçbir engel olur mu? Çocuklara kendilerini korumak için kötü olmak öğretilirken, dünyada iyiliği tekrar yeşertmek oldukça zor. Bu yüzden yasalara ihtiyaç duyuyorlar. Hem iyi olmaktan kaçıyor hem de kötülüğü cezalandırmaya çalışıyorlar anlaşılan. Fakat bu cezalandırmayı da çok iyi yapabildiklerini söyleyemeyeceğim. 'Çocuk istismarı' genel bir toplum sorunu iken, çocuk istismarının neler ile sınırlandırılabileceğine her ülke kendisi karar veriyor. Her ülkede ve dolayısı ile her yasada 'bir çocuğa zarar vermek' farklı tanımlanıyor. Ben bu sorunun hiçbir dilde, hiçbir vicdanda ayrı tanımlanabileceğini, sınırlarının hiçbir yasada farklı çizilebileceğini düşünmüyorum. On sekiz yaş altındaki her çocuğun psikolojik, fiziksel ya da cinsel olarak canının yakılması istismardır ve bunu yapan özünü kaybetmişlerin suçu, yasa ne olursa olsun 'insanlık yoksunluğudur'! İnsanlar kötülüğün etraflarını sarışını izliyorlar. Özgür olmayı dilenen ruhlarını korkuya hapsediyorlar ve yasaları hapishanenin kilitleri yapıyorlar. İstendiğinde açılabilen, istendiğinde değiştirilebilen kilitler... Ve böylece 'kötü' insanların tabağına cesaret koyuyorlar kendi elleriyle. Benim ruhumda ise korkuya yer yok. Annem ve babam bana 'özüme' inanmayı ve 'özümden' gelen sesi dinlemem gerektiğini öğrettikleri için çok şanslıyım. Bana dünyayı ve insanları sevebilmeyi öğrettikleri için çok şanslıyım. İçimdeki 'iyiliği' hiç kimse ve hiçbir neden uğruna bastırmamam gerektiğini bana aşıladıkları için daha da şanslıyım. Anne veya baba olanların bile çocukların zarar görmesine ses çıkarmadığı bu dünyada on dokuz yaşımda onlardan daha duyarlı olmayı başarabilmek beni her geçen gün daha da cesaretlendiriyor. Artan kötülükler beni korkutmuyor, sadece cesaretimi besliyor. Siz, siz olun hangi ülkede yaşarsanız yaşayın, hangi yasaya uymak zorunda kalırsanız kalın asla bir çocuğun canının bilerek yakılmasına göz yummayın. Özünü dinleyebilmek bir yetenek değil. Sadece küçükken de öğrenilmiyor. Özünüz içinizde bir yerlerde yatıyor ve uyandırılmayı bekliyor. Dünyada her gün acı çeken binlerce çocuk sizin özünüzü dinlemenizi bekliyor!