İçimizdeki Tanrıçalar

Oldum olası kitap okumayı severim. Kitapların beni dünyanın farklı yerlerine götürüp bir tur attırdığını, bana farklı insanları ve hayatları, yaşamın benim görmediğim taraflarını anlattığını düşünmüşümdür hep. Aynı zamanda kendimi aramayı da severim kitaplarda. Karakterlerin kişiliklerinden, söylediklerine, giyimlerine kadar her şeylerinde kendimi ararım. Ece Temelkuran'ın Düğümlere Üfleyen Kadınlar'ını okuduğumdaysa satırların arasında sadece kendimi değil tüm kadınları buldum. Temelkuran öyle güçlü anlatmış ki bizi, her sayfada kendimi tekrar tekrar bularak kitabı tamamladım. Küçümsendiğimiz, ötekileştirildiğimiz, objeleştirildiğimiz, yerimizin genellikle erkekler tarafından belirlendiği, onlar tarafından sınırlarımızın çizildiği bu dünyada kadın olmak ne zor ve meşakkatli bir iş oysaki. Hakkımız olanı bile bir lütufmuş gibi alıyoruz. ''El alem ne der'' diye düşünüp her gün mahalle baskısına maruz kalıyoruz. Zor iş kadın olmak, çok zor. Her birimiz en az bir kere demişizdir belki de keşke erkek olsaydım diye. Kadınlığımızdan utandığımızdan değil, canımızdan bezdirdiklerinden. Ve bu sadece erkeklerin yapmış olduğu bir şey değil, tüm suç onlarda değil. En kötüsü de kadının kadına yaptığı baskı. Hatırlıyorum da lisemdeki aşırı muhafazakar müdür yardımcısı dizlerimde olan okul eteğimi görüp ''eğer başına bir şey gelirse nedenini başka yerde arama'' gibi bir söz söyleyip tüylerimi diken diken etmişti. Böyle bir söz 16 yaşındaki bir kıza nasıl bu kadar rahat söylenir inanamamıştım. Oysa beni en iyi onun anlaması gerekirdi, o da bir kadın. Biz kadınlar beraber çekiyoruz sineye tüm yaşananları. Bize laf atılıyor sokaklarda, biz ikinci sınıf insan muamelesi görüyoruz, birbirimizi en iyi biz anlıyoruz. Hemcinsim bile böyle kolay bir şekilde yargıladıktan sonra insan oturup iki kere düşünüyor. Ne zaman kadınlar kurtulacak bütün bunlardan? Ne zaman gerçekten eşit olacağız diğerleriyle? Erkeklerin baskısına ise hepimiz alıştık artık. Ne acı böyle bir şeye alışabilmemiz. Sessiz kalmayı aşıladılar bize, susmayı. Oysa hak ettiğimizden çok az bile kötü davranıldığında HAYIR diyebilmemiz lazım. Dünyadaki sınırlarımızı kendimiz belirlememiz gerekiyor eğer onlara izin verecek olursak kaybolacağız çünkü. Birçok dinde, millette kutsal sayılan anneler, ''Cennet annelerin ayakları altındadır'' denen anneler ve tüm müstakbel anneler boyunduruk altında yaşamaya mahkum kalacak sesimiz çıkmazsa çünkü. Oysa Temelkuran'ın dediği gibi her kadının içinde bir tanrıça var, mucizeler yaratmayı bekleyen. Bir kadın sevdikleri için dünyayla savaşacak kadar güçlüdür. Bir kadının aşil topuğu ise sevdiklerinden gelen darbelerdir. Aksi takdirde içimizdeki tanrıçayı kimse yenemez. O güçlü, fedakar, sevgi dolu kadınlar hapsediyorlar tanrıçalarını. Soluyor kadının çiçekleri, gençlikleri, güzel tebessümleri kadına dayatılanlar yüzünden. Milyonlarca kadın katlediliyor dünyada durmadan, hepimizin içindeki tanrıçayı tek tek avlayıp öldürüyorlar. Boş bir kabuktan ibaret kalıyoruz günden güne, eksiliyoruz. Tek çaremiz var o da bu tavra izin vermemek. Gerek erkeklerin baskısına, gerek diğer kadınların baskısına susmamamız gerekiyor. Biz bu tavrı sineye çektikçe, yaptıklarının doğru olduğunu düşünüyorlar çünkü. Böyle gördüler, böyle büyüdüler, böyle eğitildiler çünkü. Bunu değiştirmek bizim elimizde. İçimizdeki tanrıçayı yaşatmak adına HAYIR demek sadece bizim elimizde. Yazımı çok sevdiğim ve hayatımda uygulayacağıma söz verdiğim bir alıntıyla bitiriyorum. "Bir: Asla yapmadığınız bir şey için özür dilemeyin. İki: Kendinizi gereğinden fazla açıklamaya çalışmayın. Üç: Asla başarılarınızı hafife almayın. Dört: Hiçbir zaman lafa 'Yanlış düşünüyor olabilirim ama...'diye başlamayın. Beş: İstemediğiniz sorulara asla cevap vermeyin. Altı: Hayır demekten kaçınmayın. Yedinci kuralı ise kendiniz koyacaksınız. Bu her tanrıçanın hakkıdır."