Mavi Aşk

Kendimi bildim bileli aşkı arardım. Mavi aşkı, buldum da üstelik. Nedir bu mavi aşk diyeceksiniz, haklısınız sormakta. En iyisi baştan anlatmak olacak hikayemi sizlere. Ben aşkı hep mavi ile bağdaştırmışımdır; gökyüzü kadar ulaşılamaz, deniz gibi kimi zaman dalgalı, kimi zaman durgun. Bu yüzdendir ki, bana maviyle gelen adamın avuçlarının içine kalbimi bırakıverdim. Her sabah işe otobüsle gidiyorum, bu sebepten dakikalarca beklediğim durağı inceleme fırsatım oluyor. Sanırım hayatımda bana keyif veren sayılı şeyden biri. Durağı incelemenin neyi keyifli diyeceksiniz. Bizim durağımız ne mutlu ki sıradan bir durak değil. İnsanların hayatından dizeler var bu durakta. Kimisi kazınmış, kimisi sprey boyayla yazılmış. Üstündeki cümleleri okuyup, yazanların hayatına dair yorum yapmak da benim keyif aldığım bir uğraş. Gelgelim ki birkaç gündür tuhaf bir şey dikkatimi çekti. Mavi dizeler, her gün yeni bir mısra ekleniyordu yazıya. Tam yedi gün olmuştu ve durakta Turgut Uyar'ın şu dizeleri vardı: "Senin bu ellerinde ne var bilmiyorum göğe bakalım Tuttukça güçleniyorum kalabalık oluyorum Bu senin eski zaman gözlerin yalnız gibi ağaçlar gibi Sularım ısınsın diye bakıyorum ısınıyor Seni aldım bu sunturlu yere getirdim Sayısız penceren vardı bir bir kapattım Bana dönesin diye bir bir kapattım." (27). Hafta sonu bile olmasına rağmen gidip bakmıştım durağa. Bunu yazan kişiyi o kadar merak ediyordum ki. İçten içe duygular beslemeye başlamıştım bunu yazan kişiye. Yazan kişinin kadın olma ihtimalini düşünmüyordum bile. Seveceğim adam bu, diyordum kendi kendime. Göğe bakan bir adam, aşkı görebilen bir adam. Üstelik her gün bu durakta bekleyen bir adam. Bunları düşünüp durdum ve bir karara vardım. Ertesi gün durağa erkenden gidecektim ve onu bulup konuşacaktım. Erkenden uyanıp, dikildim durağa. Hiçkimse yoktu etrafta, hava nerdeyse karanlıktı. Gelen olmadı, üstelik yeni bir dize de yoktu. Oysa şiirin kıtası bile tamamlanmıştı. İşe gittim çaresiz, tüm gün bunu düşündüm. Kendimi suçladım, belki de beni gördü vazgeçti yazmaktan. Uzaklaştı ya da durakta sıradan biri gibi bekledi. Çok sinirliydim aslında, korkuyordum ya bir daha yazmazsa diye. Diğer gün geç gittim ki, yazmasına engel olmayayım diye ama nafile. Korktuğum başıma gelmişti, devam etmiyordu şiir. Uyuyamaz olmuştum, hayatımın aşkını kaybetmiş olabilirdim. Bir gün şiiri ben devam ettirmeyi düşündüm, her gün bir dize ekliyordum sabahın erken saatlerinde. Özgün Sönmezer Mavi Aşk Kendimi bildim bileli aşkı arardım. Mavi aşkı, buldum da üstelik. Nedir bu mavi aşk diyeceksiniz, haklısınız sormakta. En iyisi baştan anlatmak olacak hikayemi sizlere. Ben aşkı hep mavi ile bağdaştırmışımdır; gökyüzü kadar ulaşılamaz, deniz gibi kimi zaman dalgalı, kimi zaman durgun. Bu yüzdendir ki, bana maviyle gelen adamın avuçlarının içine kalbimi bırakıverdim. Her sabah işe otobüsle gidiyorum, bu sebepten dakikalarca beklediğim durağı inceleme fırsatım oluyor. Sanırım hayatımda bana keyif veren sayılı şeyden biri. Durağı incelemenin neyi keyifli diyeceksiniz. Bizim durağımız ne mutlu ki sıradan bir durak değil. İnsanların hayatından dizeler var bu durakta. Kimisi kazınmış, kimisi sprey boyayla yazılmış. Üstündeki cümleleri okuyup, yazanların hayatına dair yorum yapmak da benim keyif aldığım bir uğraş. Gelgelim ki birkaç gündür tuhaf bir şey dikkatimi çekti. Mavi dizeler, her gün yeni bir mısra ekleniyordu yazıya. Tam yedi gün olmuştu ve durakta Turgut Uyar'ın şu dizeleri vardı: "Senin bu ellerinde ne var bilmiyorum göğe bakalım Tuttukça güçleniyorum kalabalık oluyorum Bu senin eski zaman gözlerin yalnız gibi ağaçlar gibi Sularım ısınsın diye bakıyorum ısınıyor Seni aldım bu sunturlu yere getirdim Sayısız penceren vardı bir bir kapattım Bana dönesin diye bir bir kapattım." (27). Hafta sonu bile olmasına rağmen gidip bakmıştım durağa. Bunu yazan kişiyi o kadar merak ediyordum ki. İçten içe duygular beslemeye başlamıştım bunu yazan kişiye. Yazan kişinin kadın olma ihtimalini düşünmüyordum bile. Seveceğim adam bu, diyordum kendi kendime. Göğe bakan bir adam, aşkı görebilen bir adam. Üstelik her gün bu durakta bekleyen bir adam. Bunları düşünüp durdum ve bir karara vardım. Ertesi gün durağa erkenden gidecektim ve onu bulup konuşacaktım. Erkenden uyanıp, dikildim durağa. Hiçkimse yoktu etrafta, hava nerdeyse karanlıktı. Gelen olmadı, üstelik yeni bir dize de yoktu. Oysa şiirin kıtası bile tamamlanmıştı. İşe gittim çaresiz, tüm gün bunu düşündüm. Kendimi suçladım, belki de beni gördü vazgeçti yazmaktan. Uzaklaştı ya da durakta sıradan biri gibi bekledi. Çok sinirliydim aslında, korkuyordum ya bir daha yazmazsa diye. Diğer gün geç gittim ki, yazmasına engel olmayayım diye ama nafile. Korktuğum başıma gelmişti, devam etmiyordu şiir. Uyuyamaz olmuştum, hayatımın aşkını kaybetmiş olabilirdim. Bir gün şiiri ben devam ettirmeyi düşündüm, her gün bir dize ekliyordum sabahın erken saatlerinde. deyip; kafamı göğe, sonsuz maviye çevirdi. Bir süre öylece göğe baktık durakta. Ve sonra beni öptü. Turgut Uyar'a ve kitabına ise çok şey borçluyuz. Aşkı bir şiirinde biz bulduk, başka bir şiirinde sizin bulamayacağınızı kim söyleyebilir.