Her Ne Olursa Olsun Unutma!

Bazı günler vardır ki önceden olacakları hissettiğimiz türden. Güne huzurlu başlar, etrafımıza mutluluk saçarız. Özellikle o gün giydiklerimize daha bir özen gösterir, olduğumuzdan daha farklı şeyleri yaparız. Evden pür neşeyle çıkarız, trafik bile o gün sorun olmaktan çıkar. Hayat daha bir güzel olmaya başlar. Tıpkı yağmurun yerini gökkuşağının alması gibi. Olacaklar da ışık hızında gerçekleşir o gün. O büyük anın gelmesi! Aşk. Yağmurdan sonraki toprak kokusu gibidir aşk. Geleceğini bilmemize rağmen yine de heyecanlanırız. Yapacak bir şey yok. Güneş ışığı gibi parlar o kutsal kişi gözümüzde. Ağlamamak için zor tutarız kendimizi, gözlerimiz onların parlaklıklarından neredeyse kör olur. Adeta büyüleniriz. Yıllar, aylar geçer bu böyle sürüp gider ama zurnanın zırt dediği yere gelmişizdir artık. Problemler, iç çekişler, ağlama krizleri, şiddetli kavgalar.... Dayanacak gücümüz kalmamıştır artık. O parlaklık sönmüştür artık. Gözümüzü kör eden aşk ta bitmiştir. Her şeyden uzaklaşmak, kaçmak isteriz. Kimse bizi görmesin, hal, hatır sormasın işte. Yalnızca bugünlük. Dünya'dan bile kaçmak isteriz. Ben bunları yaşadığımda, Öykü olmaktan bile sıkılıyorum, yoruluyordum. Kimse olmak istemeyiz o onda. Kimliksiz ve yalnız. İşte bütün aradığımız bu. Bizi rahatsız eden geçmişten kurtulmak istememiz de cabası. Müziklere küseceğiz, televizyonu açamayacağız, kitapları gördüğümüz yerde parçalayacağız sinirimizden. Telefonları yakacağız. Yeni dostlara sahip olacağız o dönemde. Sigara, pencere, yatak ve yorgan. Çikolatalar bile iyi gelmeyecek bize. Hep sessizliği düşleyeceğiz. Ağlamaktan göz pınarlarımız kuruyacak, kuru mendiller bizi alerji yapacak ama en önemlisi geçmişi tümden unutmak isteyeceğiz. Onunla tanıştığımız güne lanet edip bir sigara daha yakacağız pencereyi açıp. Göğe doğru bakıp her gece küfredeceğiz bir bir aşkımıza şahitlik eden yıldızlara. İşte Nermin Yıldırım'ın ''Unutma Dersleri'' kitabı bize bu duyguları yansıtıyor. Unutmak? Nedir unutmak? Onca yaşanan güzel şeyden sonra niyedir bu unutmak? Üstelik herkesin de dilindedir. '' Ah bir unutabilsem nasıl mutlu olacağım sorma.'' Bana göre bu düşünce biraz klişe. Neden unutmak isteyesin ki? Olan olmuş, biten bitmiş zaten. Yaşandı, bitti demek daha kolay. En önemli olay bence burada olanları kabullenmek. ''Evet kötü şeyler de oldu ama iyi şeyler de yaşadık.'' diyebilmek bence en erdemlisi. Gerçekten unutmayı erdemli bir davranış olarak görmüyorum ben. Onca güzel duyguyu yaşayamayan insan var ama biz o insanlardan değiliz, ama hala inatla unutmaya çalışıyoruz. Bu hiç adil değil. Evet, ben de kendimi kaybedecek kadar aşık oldum. Çok da ağladım ama hiç bir zaman yaşadıklarımızı unutmak istemedim. Çünkü iyisiyle, kötüsüyle onlar bana, bize ait anılardı. Onlar gerçekti. Aslında aşk için ağlamaktan utanan da bir insanım. ''Unutma Dersleri'' kitabında da yazar da bahsediyor aşk için ağlamanın ne kadar utanç verici olduğundan. Yalnız değilmişim neyse ki. Ama o anda her ne yaparsak yapalım, tek çareyi ağlamakta buluyoruz. Neden? Çünkü gerçekten rahatlatıcı bir etkiye sahip de ondan. Tıpkı papatya çayı gibi. İçince bir rahatlama geliyor, onun ardından da güzel bir uyku. Geriye ne dert kalıyor ne de tasa. İşte ağlama da böyle benim için. Her ne kadar utanırsam utanayım ağlıyorum. Ağlayıp, bağırıp çığırdıktan sonra kendime gelip, rahatlıyorum. Belki de doğanın kanunu budur. Ağlayıp, rahatlamak. Ağlayıp, ağlayıp, susacağız elbet. Bunlar da geçecek. Başımıza gelenleri bir sınav olarak nitelendirmeliyiz bence. İyi şeyler nasıl oluyorsa kötü şeyler de olmalı. İyilik olmadan kötülük olmaz. Önemli olan bir gün bunların hepsinin biteceğini bilmek. Bu yüzden buna göre davranmalıyız, ona göre kararlar almalıyız hayatımızda. Yoksa bu hayat bizim için bir sürgünden farksız olur. Unutmayacağız ama atlatacağız. Çünkü elimizden gelenin en iyisi bu. Öykü İnal Elit sec(27) not: Bu resim sandikiçikelimeler. blogspot. com dan alınmıştır.