TUTAMIYORUM ZAMANI

Kemik İnadı adlı şiir kitabını okuduktan sonra insanların rahat etme anlayışına bir yorum getirmek istediğim şöyle ki: Hayatta sürekli bir şeyler yapıp rahat etme, yarını kurtarma telaşı içinde yaşayıp gidiyoruz. Anasınıfında okuma yazma öğrenirken şunu öğrensem de bir rahat etsem derken ne ara bu kadar hızlı ve farkında olmadan geçti zaman değil mi? Zaten öyle değil midir? Ortaokuldayken şu lise bitse de bir rahatlasam, liseye geçersin burası daha zormuş dersin şu üniversiteyi bir kazanıyım dersin, üniversite daha zor gelir bir iş, bir kpss, bir yds bir yüksek lisansı derken bir bakmışsın yolun yarısına gelmişsin. Bende bir huy vardır bir yaşlı amcayla bir araya geldin mi hep sorarım amca zaman nasıl geçti diye istisnasız hepsiz aynı şeyi farklı tarzlarda der. Kimisi göz açıp kapayıncaya kadar der kimisi su gibi geldi geçti der. Peki insan bu kadar rahat edeyim istiyor, çalışıyor, çabalıyor ama dikkat edersek en rahat olanlar hep en çok şikayet edenler olarak göze çarpıyor. İstirahat halinde yaşayanlar, rahat döşeğinde uzananların çoğu daha fazla sıkıntı çekiyor. Çünkü, bu tip insanlar ömründen şikayet ediyor daha hızlı ve eğlenceli geçmesini istiyor. Fakat, tam tersi olarak , çalışanlar ve iş görenler ise haline şükrediyor ve keşke biraz daha zamanım olsaydı da şu işi de bitirseydim diyor. Bu sırdandır ki rahat zahmette zahmet rahattadır sözü atasözü olarak karşımıza çıkıyor. Bende aynı şekilde çalıştığım zaman daha rahat olduğumu ve hayattan daha zevk aldığımı hissediyorum. Ben kendimden biliyorum. Tüm yıl yaz tatili gelse de kurtulsak derim ama yaz tatili gelince de artık okullar açılsa derim. Hani bir söz vardır ya, insan ulaştığı şeyin nankörü ulaşamadığı şeyin delisidir diye benim ki aynı o hesap sanki. Hem düşünüyorum hayatta yaşadığım en zevki anları en çok yorulduğum zamanlar oluyor genellikle. İnsan bir sıkıntı çekmeden bir şeyin tadını alamıyor sınav dönemleri olmayınca zamanın önemi anlaşılmıyor mesela. Belki de herkes bu yüzden çocukken daha mutluyduk diyor. Hafta sonu sabahın yedisinde kalkıp televizyonda en sevdiğimiz çizgi filmi beklerdik. Erken yatmak istemezdik hep daha verimli geçirmek isterdik zamanı. Zamanın değerini çocukken daha iyi bilirdik biz. İnsan zamanı yakalamaya çalışıyor bazen boş yaşadığının farkına varıyor bundan sonra planlı yaşayacağım diyor ama ne fayda, geri unutuyor. Aslında zamanı değil mutluluğu yakalamaya çalışıyor, kimisi dünyayı dolaşmak gibi kendince büyük hedefler koyarak yapmaya çalışırken kimisi evine ekmek götürebildiği anda mutlu olabiliyor. Mutluluk ile zaman aynı anda yakalanabilinen bir şey mi yoksa zamanın nasıl geçtiğini bilemediğin anlarda mı daha mutluyuzdur? Ya da mutluluk bir sürecin değil de bir anın mı adıdır? Bilmiyorum. Belki de insan her gününün mutlu geçmesine sağlamayı amaçlayarak değil de zamana bırakıp hayatın neler getireceğine bakmalı ve mutlu olduğu bir anda durup düşünmeli ve daha çok tat almalı. Bu son dediğimi yapmak çok zor belki de imkansız. Manga grubunun bitti rüya adlı şarkısında dediği gibi ''mutluluk bile acı veriyor çünkü sonu veriyor biliyorum''. Yani mutlu olduğun bir anda mutluluğu düşünemeyecek kadar mutlu olmak gerçek mutluluk olabilir ama o da bitince hatırlayıp özleyeceğinden hepsi aynı kapıya çıkıyor. Biten bir şey mutluluk değil her zaman acı veriyor. Bu dünya lezzeti insana bir üzüm tanesi yediriyor bin tokat vuruyor.