YOKLUĞUN BOŞLUĞU

"Kendini yalnız hisseden kimse için her yer çöldür", der Pavlovic Cehov. Öncelikle kendini yalnız hissetmek, sadece fiziksel olarak insanlardan uzak olmak değildir. Güzel duyguların eksikliği, arzulanan tek bir kişinin veremediği birliktelik hissi, ihtiyacınız olan kişilerin yanınızda olamaması yalnızlığı ortaya çıkarır. İnsanlardan izole, negatif bir yaşam ortamında bulunmanız gerekmez yalnız kalmak için. Herkesin içinde, her anı dolu dolu yaşadığınız bir zamanda da yalnız hissedebilirsiniz kendinizi, tek bir kişinin eksikliği nedeniyle. Bu insan okyanusu size çöl gibi gelebilir. Asuman Susam'ın Kemik İnadı kitabının "kimse" adlı şiiri de bu konu üzerinde durmaktadır. "En çok kimsin dediklerinde tökezliyorum" diye başlar şiir. Gerçekten de böyle bir etki yaratır yokluk insanda. Saf yalnızlıktansa, zamanında sahip olduğunuz bir şeyi kaybetmekten doğan yalnızlık böyle yaralar insanı. Birinin yokluğu, sizin kimliğinizle oynar. Benliğinizi sorgulatır. Çünkü insanın doğasında bir şeylere alışmak, kendini bir rutine bağlamak vardır. Değer verdikleri ile, sevdiği şeyleri yapmak ister insan. En çok da bunun bozulmamasını. İnsan ruhu değişime alışkın bir yapı değildir. Bir şeye alışması ne kadar kolay ise, vazgeçebilmesi de o kadar zordur. Bir şekilde vazgeçmek zorunda kalsa bile, aklından çıkarmak ve etkisinden çıkmak uzun zaman alır. İşte bu süreç, yalnızlığın doruğudur. Çünkü ne yalnızlığını giderecek tek kişiye ulaşabilir insan, ne de etrafındaki onlarca insan onun yalnızlığını biraz bile olsa dindirebilir. Bu ani değişiklikle gelen büyük eksiklik hissi insanda benlik kaybı duygusu yaratabilir. Her şey boş gelir o hariç. Bu yalnızlıklarda genellikle boşluk duygusu ile birlikte hissedilen en büyük duygu da pişmanlıktır. Çoğu insan yaşar bunu çünkü kolayca alıştığı şeylerin değerini, kaybetmeden o kadar kolay anlayamaz maalesef. "Seni istemezim sanmıştım, kusur benmiş anladım." Diye devam ediyor şiir de. Alışkın olduğu şeyin önemini anlayamayıp geri çevirdiği, istemediği zamanlar oluyor belli ki bu şiir kişisinin de. Daha sonra yaşanan bir ayrılık sonucu da pişmanlık duygusu görülüyor klasik olarak. Birliktelik kolay ve anlık yaşanan bir şeydir. Daha basit duygular üzerine kuruludur. Ama yalnızlık çok daha güçlüdür. Daha uzun ve daha yoğun yaşanır diğer tüm duygulardan. En zor tarafı da aslında en temel özelliği, yani tek kişilik bir şey olmasıdır. İyi kötü diğer tüm duygular paylaşılabilir hayatta. Ancak yalnızlığı tek başına yaşar insan. Yalnızlık yaşatan kişiyi tek başına özler, tek başına sevmeye devam eder ve bir başına vazgeçemez ondan. Bu denli izole olması ve insanı boşluğa sürmesi de yalnızlığı bu kadar şiirsel yapan şeydir zaten. Ayrılığın kavuşmaktan güçlü olması gibi yalnızlık da birliktelikten kat kat güçlüdür. Bu duygular insana eksiklikler ve acılar yaşatsa da aslında yaşanabilecek en yoğun hisler olduklarından dolayı yaşanmalıdırlar. İnsan ancak böyle öğrenir değer verdiği şeylere bu değeri göstermeyi ve yokluğa sürüklenmemeyi. Öğrenmese bile, bazen bu kişinin yokluğu bile başkalarının varlığından değerlidir. Etrafını saran onlarca insan, bu kişiye mecbur olunduğu gerçeğini değiştirmediği gibi bu kişinin yokluğundaki düşüncesinin verdiği duyguyu bile veremeyebilir. Hatta bir teze göre bu kişinin varlığı bile yokluğundaki duyguları yaşatamayabilir, ve bazı geri dönüşler daha hızlı bir sona bile götürebilir. Bu teze göre biz bir insana değil, onun düşüncelerimizdeki haline aşık oluruz. İşte bu düşünceler de en çok yalnızlıkta üretilir ve şekillenir. Çünkü yalnızlıktan daha yoğun bir duygu, yokluktan daha büyük bir boşluk yoktur.