DÜNYA TERS'e GİDERKEN

Gözlerimi açtığımda oradaydım. Karanlık bir odada... Geriye doğru yürüdüğümü fark ettim. Asansördeydim. En alt kata gitmek için düğmeye bastım. Kata gelmek üzereyken tam arada asansör durdu. Daha fazla inemiyordu. Çok bunaltıcı, sıcak bir hava hissetmeye başladım. Asansör rapor verdi. Orada savaşın olduğunu, nükleer silahların etkisinin sürdüğü ve yüksek radyasyondan her şeyin etkilendiğini söyledi. Bir üst kata bastım. Kapı açıldığında ürperdim. Bacaklarım titriyordu. Alt kattaki savaşın etkileri üst kata vurmuştu. Ekinler, su yok olmuş, insanlar açlıktan ölmüşlerdi. Asansör oradan uzaklaşmak istediğimi anladı ve beni üst kata çıkardı. Bu katta her şey olağan gözüküyordu. İçeri girdim. İnsanlar televizyon seyrediyordu, fakat hiç kimse izlediklerini anlıyor gözükmüyordu, sadece bakıyorlar mıydı? Etrafa şöyle bir göz atınca, robotlar gördüm. Pek çok robot. Ellerinden her iş geliyordu. Acıkan kedini şarj ediyor, güzel görünmek isteyen tenini parlatıyor, çeşitli şeyler tasarlıyorlardı. Hatta bir tanesi hazırladığı yemeği insanlara veriyordu. Birkaç saate yakın orada kaldım. Robotların hepsi muhteşemdi, yeni şeyler üretiyor, tamir ediyor, düşünüyorlardı! İnsanların yanına geri döndüm. Fakat hala oturan insanları görünce çok garip bir şey fark ettim. Onlar yaşamıyor gibilerdi. Hareket etmiyorlardı. Bitki gibi mi? Evet, hepsi birer bitkilerdi, robotlar ara sıra suluyorlardı onları yaşamaya devam etsinler diye, fakat tek fark insanlar oksijen vermiyorlardı. Sonumun öyle olacağından korktum, televizyondan kaçmam gerekti. Belki de monotonluktan. Nasıl buldum kendimi asansörde bir anda bilmiyorum... Onlar gibi olacağım diye korkmuştum. Şimdiki ağaçlar, bitkiler de bir zamanlar insanlar gibi miydi? Asansör uzun bir süre hareket etmedi. Bana kızmış gibiydi. Bir şeyler 1 Karasu 2 anlatıyordu ve anlayamıyordum. O da benden akıllıydı demek ki. İleri görüşlü müydü ya da. Her ne ise yardım etmeye çalışıyordu. Asansör çalışmaya başladı. Fakat kaç kat birden çıktığını hesaplayamadım. İndiğimde neredeydim bilmiyorum. Öyle bir yer gerçekte var mıydı? Arkama döndüm, asansör yoktu. Bu demek oluyor ki, geri dönemeyeceğim. Yan taraflarım ve arka tarafım çevriliydi. Her yer kendi içinde insanları anlatıyordu. O kadar batmıştı ki! Güneş ağlıyordu, yeşile dönmüştü. Gezegenler uzaklaşıyordu Dünya'dan. İğreniyorlardı çünkü giydiği kirli kıyafetten. Peki, Dünya'nın suçu ne idi? Fakirlikten giyiyordu onu, hiçbir zengin insanı olmadığı için üzerinde. Gezegenler uzaklaştıkça evrenin düzeni de bozuluyordu. İnsanlar uyurken karıncalar malzeme üretmiş, birleştirip sağlam ipler üretmişler. Arılar ise onları aya götürmüş, şimdi her biri, her bir yaşayan fikir göç ediyor. Yıldızlar elini ağaçlara uzatmışlar yukarı çekiyorlardı, her bir güzellik terk ediyordu orayı. Hayvanlar kuşların üstünde zıplaya zıplaya başka galaksilere gidiyorlardı. Her birinin üstünde ağaç-karınca yapımı oksijen tüpleri vardı. Oksijen, sinyaller ile ağaçlardan hayvanlara aktarılıyor o yüzden mesafenin çok önemi yok, hızlandırıcı da geliştirmişler iletim için. Bulutlar da terk ediyordu artık Dünya'yı. Yağmur yerden yağıyordu. Yer gök altüst olmuştu. Yanardağlar tepemdeydi. Ne desem ne yapsam patlarlardı acaba? Onlar üstümdeki beni yöneten kişiler miydi acaba... Gitmem gereken tek yol vardı önümde. Bir dağ vardı ilerde, tepesinde ise bir roket. Dünya'nın güzel günlerinden kalma fotoğraflarla kaplıydı üzeri. Roketi ateşleyip uçurursam evren bana yardım edecekti. Belki o zaman dünya kurtulacaktı? Yürümeye başladım. Ben yürüdükçe yol küçülüyordu. Giderek daraldı. Yürüdüğüm yer cam gibi bir şeye dönüştü. Aşağıda cehennemi görüyordum. Az önce dünyanın alt üst 2 Karasu 3 olduğunu sanmıştım. Fark ettim ki iç içe girmiş. Oranın düzeni, düzenli hiç bir şeyin olmaması idi. Hızlanmaya başladım. Camın üstünde yürüdüğümü sanıyordum ama aşağıdan çıkan eller beni kendilerine çekiyordu, durdurmak, düşürmek istiyorlardı. Ne kadar sinsilerdi. Olmaz dediğin yerden ellerini geçirip seni aşağıya çekmek istemeleri. Ağlamamalıydım, güçlü olmalı. Çok çaresizdim. Bir an önce gelecek güzel günlere ulaşmak istiyordum. Güzel bir günle bulunduğum zaman farkını yeterince sıfıra yaklaştırıp istediğim kadar yaklaşabilmek istiyordum... Koşmaya başladım. Artık oradaydım. Kolu kaldırıyordum ve kaldırdım. Bir anda kendimi aşağıda buldum. Yanıyordum. Ateşten değil. İçimdeki acıdan yanıyordum. Benden önce gelen insanların zalimliğini hissettiğim için yanıyordum. Tuzak kurmuşlardı çünkü. Bunu düşünemeyecek kadar iyi olduğum için daha da çok sızlıyordu içim. O kadar çok sızlıyordu ki yanıyordu. Güzel günlere ulaşamayalım diye tuzak kurmuşlardı. Hatırladım. Gözlerimi açtığımda, kendimi karanlık odada bulmuştum ya sonra? Kafamı kaldırdığımda parlayan harfler yağıyordu. O kadar parlaklardı ki göremiyordum. Bana çarpmaya başladılar. Bana çarptıklarında harflerin çıkardığı sesleri duyuyordum. Bir şeyler anlatıyorlardı. Tıpkı piyanonun tuşlarına bastığınızda her bir tuşun çıkardığı sesler ve bu seslerin birleşimiyle oluşan müziğin size anlatmak istediği gibi. Ama ben o zaman da uyuyordum. Anlayamadım... Gözlerimi açtığımda bugüne geri dönmüştüm. Yataktan kalktığımda ise uyumaya devam ediyordum. ... Her ne kadar zaman varsa o günlere, umarım limiti sonsuza gider, hiçbir zaman var olmaz... 3