Körleşmenin Getirdiği Kazanım

"Körlük, zamanı ve mekanı alt etmeye yarayan silahtır, varlığımızın tek dayanağını duyularımızla, gerek yapıları gerek kapsamları bakımından pek yetersiz olan duyularımızla kavradığımız birkaç kırıntının dışında, sonsuzluğa dek uzanıp giden bir körlükte bulur. Evrende egemen olan kuram, körlüktür. Körlük, birbirlerini görmeleri halinde beraberlikleri düşünülmeyecek nesnelerin ve yaratıkların yan yana bulunabilmelerine olanak tanır. Zamanın artık çekilmez olduğu, taşınması olanaksız bir yüke dönüştüğü noktada koparılabilmesi, ancak körlüğün yardımıyla düşünülebilir." (94) diyor Elias Cannetti Körleşme isimli kitabında. Bu cümle beni birbirinden farklı düşüncelere sevk etti ve aslında yazarın ne kadar haklı bir noktaya parmak bastığına kanaat getirmeme sebep oldu. Bazı durumlar bizim gerçeklere bakmak istemediğimiz anlarda bile gerçekliklerini devam ettiriyor. Kafamda olan bu kabullenme hali de çeşitli örneklerle desteklenebilir aslında. Uzay gerçeğini veya modern fiziği bir körlükle kabul ettiğimiz aşikar olmakta beraber birçok bilgiyi bir varsayım daha doğrusu körlük halinde kabul ediyoruz ve bu körlük aslında bize açmaya yetkin olamadığımız birçok yeni kapıyı açmamıza müsaade ediyor. Ve bu durum aslında evrenin egemen kuramının körlük olduğunu da bizlere ispat ediyor. Öğrenme sürecimizde büyük bir atılımı bu körlük öğretisi sayesinde yaşadığımızı düşünüyorum. Ancak her insan kendi körlük sürecine ulaşıp içindeki benliği çıkarabilmeli bence. Bunun için Elias Cannetti şöyle diyor "Kien'e göre insanlar özgür oldukları sürece hiçbir şey öğrenmek merakına kapılmazdı; ancak özgürlüklerinden olup zindanların dört duvarı arasına girdikten sonradır ki, bir şeyler öğrenebilmek, kültürlerini artırmak konusunda eşi bulunmaz bir fırsat elde etmiş olurlardı." (88) Bana burada zindan kelimesinden çağrışım yapan kitapta bahsedildiği gibi körlük gerçekliği. İnsanın görmek için önce görmemenin ne demek olduğunu anlaması bilgiye ulaşabilmek için de etrafındaki diğer olgulara karşı kör olabilmesi ile gerçekleşiyor olmasa da benim bilgi edinme sürecim böyle gerçekleşiyor. Örneğin bir konuda araştırma yapmaya konmadan önce kesinlikle zihnimin arınması ve bu araştırmayı sonuca ulaştırabilmek için de kafamın içindeki diğer olguları yok etmem yani dünyadan irtibatımı koparmam gerekiyor. Bu durumu düşününce de aslında kısa dönemli bir körlüğe ulaşma hali benim kişisel ilerlememde yol alabilmem için en önemli kaynak olup çıkıyor. Bunu her bilgiye ulaşırken yaptığım bir kaynak olarak söylemiyorum çünkü insanın gözlem yeteneği ile de hiçbir basılı kaynakta ulaşamayacağı bilgilere sahip olabileceğini biliyorum. Ancak herhangi bir okuma yapmak gerektiğinde veya aklı yormak gerektiğinde insan körleşmeli ve dünyanın güzelliklerine yüzünü çevirmelidir bence. Bunun hem bilgiyi edinmede hem de bilgiyi yorumlamada insana inanılmaz bir motivasyon olacağını düşünüyorum. Bizleri bu dünyada diğer varlıklardan ayıran aklın temel çalışma prensibini de duyularını istediği gibi yönlendirmesine bağlıyorum. Diğer varlıklar çevresindeki gelişmelere tüm koşullarda bağlı olmasına rağmen insan hem kendi elverişli çevresini oluşturmakta muvaffak hem de kendi çevresinde kendini çevreye kapatabilmekte başarılı, bu koşullarda insanoğlunun gelişmesindeki en önemli pay bence. İnsan bilinci ile düşünebilen bir varlık ve bilinç insana bazı imkanlar sunuyor daha fazlası insan bu imkanları ne derece değerlendirebilirse o kadar bilgiye sahip olabiliyor. Ben bilincin sağladığı en önemli imkanın körleşme olduğunu düşünüyorum, biliyorum ki insan ulaşamayacağı gerçekliklere bir körlük hali ile ulaşmış ve bu durduğu yerde kalan gerçeklikleri ispatlamakta başarılı olmuş bir yapıdır. Aynı şekilde insanın öz gelişiminde de kendini dünyaya karşı körleştirerek gelişebileceğini daha doğrusu kendini dört duvar arasına kapatarak bazı bilgilere ulaşabileceğini ve yorumlayabileceğini düşünüyorum.