SAHİPSİZ KÖŞE

"Saçlarını kimler için bölük bölük yapmışsın Saçlarını ruhumun evliyalarınca örülen " Şiirine kalbime dokunan, çaresizlik kokusunu buram buram hissedebildiğim dizeleriyle başlıyor şair. Söylenecek söz kalmamışken yüreğine bir türlü engel olamayanların sessiz çığlıkları yankılanıyor her bir kelimede. Dilini susturmaya çalışıp kalbini susturamayan bir kadın canlanıyor gözümde, tüm merhameti ve saf sevgisiyle. Beyazla boyanmış benliğinin siyahla tanışmasını dört kelimeden çok daha fazlasıyla, yüreğinde bıraktığı izi de dizelerine katarak anlatan bir kadın. Ve dört kelime: ayna, hatıra, gözler ve sevmek. Şiirden çıkıp kendimi hiçbir köşesi bana ait olmayan bir odada buluyorum. Benliğimin çalınmış olduğunu yüzüme vuran aynayı kırarak hatıralara açılan bir kapıya doğru ilerliyorum. Girdiğim anda kırdığım cam kırıklarını kalbimde teker teker hissedebiliyorum. Bilinçaltımın çok daha ilerisine nüfuz efen hatıralar beni bir anda aynanın da ötesine, olabildiğince koyu bir karanlığa sürüklüyor. Siyahlar arasında görebildiğim tek şey ise hala tüm odayı aydınlatabilen bir çift göz. O an fark ediyorum ki olabildiğince aydınlık olan o oda benim içimi kurtaramıyor siyahtan. Bakmaktan çekindiğim gözler beni hapsediyor oraya ve eskilerden bir şarkı çalıyor sağır olmak isteyen kulaklarıma inat. Tüm yıpranmışlığım, karanlığım, kaybettiğim benliğimi bir an olsun unutarak müziğe veriyorum kendimi ve fısıldıyorum kulağına: "Merhametin ta kendisiydi gözlerin." Cam kırıklarıyla dolu kalbim o anda çiçekleniyor, ritimlerle dans ediyorum adeta. Sonra bir anda kızıyorum kendime. Hiçbir köşesi bana ait olmayan bir adama tüm köşelerimi vermiş olmanın burukluğunu hissediyorum içimde. Beni dört duvar arasına sıkıştıran birinin gözlerinde merhameti bulmaktaki acizliği gözlerimden akan yaşlarla atmaya çalışıyorum ama bir türlü kurtulamıyorum. Kendime onca şeyden sonra hala nasıl bu kadar kırılgan ve bir çift göze yenik düşen zayıf biri olduğumu sorduğum anda bir başka kapıyla cevabımı buluyorum. Sevmek... Her şeye rağmen nefret, kin ve diğer tüm kötü duygularımı bir anda dizginleyen ve beni tekrardan beyazla buluşturan, anlam veremediğim güçteki o duygu. Tüm kapıları kapatıp kaçmak isterken tekrar çıkıyor Sezai Karakoç önüme ve tüm basitliğine rağmen beni darmaduman eden dört heceyi tekrar yankılıyor içimde: ayna, hatıra, gözler ve sevmek. Bu şiir geçmişten kurtulup geleceğe adım atacağı anda dört köşeye hapsolmuş, kendini aşktan kurtaramayan kadının şiiri. Sulandığı halde kuruyan ama kokusu geçmeyen çiçek, kadın ve çaresizlik. Okurken yüreğimi parçalayan aynalar değil, daha da keskin tasarlanmış bu dizeler ve tüm bu dizeler boyu peşimi bir kere olsun bırakmamış kadın silueti. Şiirin aksine, o kadın bana aynaya baktığımda uzanamayacağım kadar ilerde değil. O kadın benim. Ne kadar parçalara ayrılmış, umutsuz ve yarınları olmayan biri gibi gözüksem de, merhameti beni bıçaklayan adamın gözlerinde görecek kadar yüce ve güçlü biriyim. Aşkı kirletenlere inat alacakaranlıkta aydınlığı bulan kadın benim. Kalbimi paramparça eden ve beni bir köşesi bile benim olmayan odaya atan adamı değil, aşkı seviyorum. Sulanan çiçek var ama kurumayan çiçek yok, yazılan şiir var ama bitmeyen şiir yok ve yıpranan bir ben var ama tükenmiş bir ben yok. Ben aldığım her bıçak darbesiyle çiçeklenmeye devam ederim, yeter ki açtığım her kapıda sen ol. Şuna inanıyorum ki siyah olmasaydı beyaz da olmazdı ve sen olmasaydın ben de olmazdım. Beni ben yaptığın için sana binlerce kez teşekkür ediyorum çünkü sayende mutluyum, umutluyum, güçlüyüm ve gerisini Sezai Karakoç'a bırakıyorum: "Bir tek köşen bile ayrılmamışken bana Var olan ve olacak olan bütün köşelerinin sahibi benim." Karakoç, Sezai. (2011). Şahdamar / Körfez / Sesler Şiirler II. Diriliş Yayınları, İstanbul.