YAŞASIN KAVUNİÇİ

Hiç düşündünüz mü, acaba o çok sevdiğiniz Bakan damadınız ya da milletvekili kocanız unvanını kaybetse, onu sevmeye devam eder miydiniz? Eve geldiğinde güler yüzle karşılayıp ona destek olur muydunuz? Yoksa öküz öldü artık ortaklığa da gerek yok deyip gülen yüzünüzün altındaki somurtkan kimliği mi ortaya çıkarırdınız? Peki ya seksenli yıllardaki sigortalı, maaşlı koca arayan kızların yerini alan son model araba düşkünü zengin koca avcısı yeni nesil kızlarımız, sevgilinizin ailesi iflas etseydi, onu mutluluk sebebiniz olarak görmeye devam eder miydiniz? Bir zenginlik konusudur ki aldı başını gidiyor. Herkeste bir zengin arkadaş, eş, gelin ya da damat bulma çabası. Adeta insanları paralarına göre değerlendirip, kendilerine ne kadar çok hediye alırlarsa, üstlerine ne kadar çok ev, araba yaparlarsa, karşıdaki insana o kadar çok değer verecek bir kitle var artık. Ne ara bu kadar para düşkünü insanlar olduk? Sahi para, gerçek mutluluklarımızı, içten gülümsemeleri satın alabiliyor mu? Aziz Nesin'in kısa oyunlarından biri Kavuniçi de bu toplumsal durumu çok iyi anlatıyor. İnsanların duruma göre değişen duyguları, hareketleri ve menfaatleri çok mizahi bir şekilde ele alınmış. Oyunu izlerken biraz abartılmış gibi gözüken duygu geçişleri aslında günlük hayatımızda birçok insanın hayat tarzı haline geldi. Çok yüksek mevkilerde olan sevgiliyle, mükemmel evlilik planları yapılırken, erkeğin mesleğinde düşüşe geçmesiyle planlar sadece hayal olur. Kız hırçınlaşır, aile sorun çıkarmaya başlar, kişiye duyulan saygı azalır ve herkes surat ifadesiyle bile adeta o kişinin aşağılanmış hissetmesine sebep olur. İnsanları paralarına göre sınıflara ayırmak yerine, sevgimize göre sınıflara ayırmak şüphesiz bizler için daha iyi olacaktır. Bir kere kalbimize giren insan, bir kere sevgimizi kazanan insan kolay kolay kalpteki yerini kaybetmez, kırgınlıklara ve dargınlıklara rağmen. Ancak parası için kalbimizde yer verdiğimiz kişileri, paraları bittiğinde ışık hızıyla hayatımızdan uzaklaştırmak isteriz. Bu yüzdendir ki hayatımıza birilerin baskılarıyla, ya da statü, para gibi sebeplerle birini sokmak kişinin benliğine yapılmış bir saygısızlıktır. Kişi kendi başına yetmeli, istediği tercihleri yapabilmek için kimseye muhtaç olmamalıdır. Kendi imkansızlıkları sebebiyle başkalarının imkanlarını elde etmek için kötü gördüğüne güzel, güzel gördüğüne kötü dememelidir. Düşünün ki kavuniçi renginden nefret ediyorsunuz. Kocanızın makamına göre o renge bayılır mıydınız? Aziz Nesin'in de mizahi bir şekilde ele aldığı bu konu aslında önemli bir gerçeklik içeriyor. Hiçbir sebep doğrularımızı, duygularımızı değiştirmemelidir. Özellikle insanların bu şekilde değişken tavırlar göstermesi, bir nevi yetersizliktir. Maddi durumu düşük bir aile için eksiklik parayken, zengin bireyler içinde bir nevi kişisel komplekstir sorun olan. Hayatımızı erdemli bir şekilde sevgi dolu güzel insanlarla, anılarla doldurmak yerine gerçek hislerimizi barındırmayan davranışlarla, rol yaparak geçirmek tahmin ediyorum ki mutluluğa yaklaşabilmek yolunda mutsuzluk için atılan en doğru adım olmalıdır. Sahte duygularla ancak sahte bir mutluluk yaratılabilir. Eğer sizin için kırmızı güzelse, kimsenin parası ya da statüsü için pembeyi ona değişmemelisiniz çünkü gün gelir statü gider, para biter ve siz nasıl pembeyi seversin diye hem karşınızdakini hırpalar hem de aslında karakterinize ne büyük saygısızlık yaptığınızı bile göremeyecek kadar öz saygısını yitirmiş birer insan olursunuz. Hayattaki hiçbir mevki, insanın özündeki gerçek sevgiden, saflıktan, saygıdan, doğallıktan daha değerli olamaz ve hayatta hiçbir şey sizi, gerçek duygularınız kadar mutlu edemez.