HAYATA HAYAT KATMAK

Maalesef, bu dünya herkese eşit imkanlar sunmuyor. Şimdi, bu kadar karamsar başlanmış bir yazıyı bir an önce okuyup geçmek isteği içerisinde olabilirsiniz ancak öyle yapmamalısınız. Çok hayati bir meseleden bahsedeceğim çünkü. Üstelik bu hayati kelimesini bir mecaz anlam içerisinde değil, gerçek anlamında kullanıyorum. Maddi imkanlarının diğerlerinden daha az olduğundan yakınan milyonlarca insan varken yaşam için en önemli şey olan organlarını kaybetmiş insanların acısını anlamak kolay olmuyor. Yine de bu kimseler hayatlarına uzun ve acı verici bir bekleyiş içerisinde devam etmek zorunda kalıyor. Geçenlerde okuduğum David Wagner'in Hayat isimli romanı da bu konuda çok çarpıcı bir hikayeyi barındırıyordu. Bu kitabı okuduktan sonra bu konudaki hassasiyetimin bir kez daha farkına vardım diyebilirim. Her bekleyişin sonunda aydınlığa kavuşmayı yeğleriz. Her geçen saatin, günün anlamı kavuşacağımız o güzel şeyde saklıdır. Organ bağışı için bekleyen insanların da ödülü - çoğumuzun sahip olup da kıymetini bilemediği- sağlıklı bir hayat olacaktır. Ancak her zaman o kadar şanslı olamıyor bu insanlar ve hayata gözlerini yummak zorunda kalıyor. Okuduğum kitapta nakil denen operasyona iki ayrı insanın gözünden bakılıyor: Bağış bekleyen ve bağış yapan. Bağış bekleyiş süreci, belki de acıların en büyüğü. Hastanenin duvarları, eşyaları bembeyaz. Normal insanlar için barışı, hürriyeti temsil eden beyaz rengi, onlar için hastalık ve ölümden başka bir anlama gelmiyor. Ömrün tükeneceğini bilmekten daha kötü bir şey varsa onun yaklaştığını her gün hissetmektir. Sağlıklı insanların asla sağlıklarını kaybetmeyecek gibi yaşamalarının sebebi de budur işte. Kimse bilmez hastalığın bedende yarattığı sızıları, ölümün topuklarını yere vura vura gelişini... Ancak bekleyen bilir, hayatı da ölümü de bekliyor olabileceğini. Bir insanın ömrünü uzatmak sanılan kadar zor bir şey değil aslında. Her yıl binlerce organ nakli ihtimali olmasına rağmen bunların çok azı hayata geçirilebiliyor. Herkesi bu kadar eleştirmişken biraz da öz eleştiride bulunmak istiyorum. Neden kan vermeyi bile ihmal ediyorum? Neden ölümüm halinde organlarımın bağışlanmasına dair kağıdı imzalamadım hala? İç ürperten bir korku taşıyorum içimde. Belki ben de sağlıklı olmanın verdiği öz güvenle zamanın bazıları için ne kadar kıymetli olduğunu unutuyorum. Açıkçası kimi zaman vücudumun parçalarını başka yerlerde bırakmak fikri ürkütüyor beni. İşte, Wagner de bu ürkme halini kitabında çok doğru birkaç sözle açıklıyor: " (...) ama burada, hastanede tedavi edilen vücut artık benim değil. Onu teslim ettim, altına imzamı attım, başkalarına bıraktım." (98) diyor bağışçı. Yaptığından hoşnut olurken aynı zamanda durumun korkutucu yanını da hissettiriyor bu cümleler insana. Bu korkuyu engellemenin tek yolu, bir parçanızın hayata daha uzun yıllar boyunca devam edeceğini düşlemektir. En azından ben böyle düşünmeye çalışacağım. Bazı kitaplar yalnızca okunmakla kalmaz, sizleri harekete geçirir. Bu kitap da benim için öyle oldu. Son sayfasını bitirdiğim andan itibaren başkalarının hayatlarına dokunma isteği ile yanıp tutuşuyorum. Organ bağışlamak hem mutluluğu hem korkuyu barındırır ve ikilemde yaşatır insanı. Bağışçı ile bağışı alan arasında başka hiçbir türlü ilişkide olmayan özel bir bağ vardır. Herkesin çevresinde az çok böyle örnekler vardır. Onlara sormalı, yaşadıkları acıları da mutlulukları da onlardan öğrenmeliyiz. Sağlıklı yaşama kaptırmadan önce kendilerimizi, onları anlamaya çalışmalıyız. Ben de artık organ bağışçılarının ve bağış bekleyenlerin savaşı için uğraşmak istiyorum. Onların yaşamlarından herkesi, sosyal medya gibi platformlar üzerinden haberdar etmeyi kendime bir görev ediniyorum. Daha kutsal bir görevim olamazdı.