SARARAN ATLIKARINCALAR

Ne garip iştir büyümek... Renkleri öğrenmenin mükafatı olan atlıkarıncaya binmek için bir hafta uykusu kaçan çocuklarken; bir anda sorumlulukları omzuna almış, kafasında milyonlarca sorunu stresle çözmeye çalışan erişkinler olmuşuz. İnsan farkına varamıyor zamanın nasıl geçtiğinin, nasıl hızlı büyüdüğünün... Hayatın getirdiği dayatmalara ayak uydurma telaşından en değerli kavram olan zamanı unutuyoruz. Aynaya baktığında kaz ayaklarını görmek koymamalı insana. Alnında oluşan çizgileri yorgunluğa, bıkkınlığa yormamalı insan. Her çizgide anlam saklıdır keşfedebilene. Sorgu gerek, anlamlandırma gayesi gerek insana mutlu olmak için. Hayat anlamlandığında güzeldir, değil mi? Tecrübesizliktir bizi av yapan yanlışlara. Düşe kalka anlarız hep gerçeği. Bir musibetin bin nasihatten daha iyi olmasının sebebi bu olsa gerek. Acılar o kadar içine çekiyor ki bizi, başka bir şey göremez oluyoruz. Çözüm bulmak, ders çıkarmak, anlam yüklemek, hepsi meşakkatli geliyor bize. Zamanın her şeyin ilacı olmasının suçudur belki bu. Bütün dertlerin devasını sadece zaman olarak gördük. "Gün geçsin, gerisi mühim değil" dedik. Kendimizi zamana teslim edip yılların geçmesini beklemek, büyümek mi demek şimdi? Yıllar önce çektirdiğimiz fotoğraflar sararınca büyümüş mü olduk, yoksa pastada üflediğimiz mum sayısı artınca mı anladık zamanın geçtiğini? Halbuki şarkılar bile bize söyler; "anneni daha sık anımsıyorsan hatta anlıyorsan" diye. Anladığın zaman güzeldir yüzündeki çizgiler, üflediğin mumlar, geçen yıllar; büyümek. Nedir peki büyümek? Dünyayı yaşadığın şehir kadar zannederken başka ülkelere seyahat etmek mi? Sinemada anlamadığın halde herkes gülüyor diye gülerken, yalnız başına kaldığında şarkılarla ağlar hale gelmek mi? Yoksa ışığı yakmaya boyu yetmezken sandalyeye çıkıp yakabilmenin yaşattığı sevinci, bir daha yaşayamamak mı? O kadar fazla yorumu ve tanımı var ki, hangisini okursa okusun insanın aklına yatıyor. Bana göre ise büyümek; içindeki çocuğa sarılıp aynada gördüğün yansımaya tek tek anlam yükleyebilmek, geçmişi hatırlayıp ailenin lafına gelebilmek ama her şeye rağmen "iyi ki yapmışım" diyebilmek, belki ışığın yanmasına şaşıramamak ama yeni hayretlere düşebilmek, yaşanmışlıkları hatırlatan şarkılarda kendini bulabilmek... Hayatın her yerinde saklı aslında büyümenin bıraktığı izler; ilişkilerde, şarkılarda, filmlerde... En nihayetinde hepimiz bu hayatta benzer yollardan geçiyoruz. Bir kafede otururken çalan şarkının sözüne tebessüm edebilmek, iki yıl önceki anlam veremediğin olayı anımsayıp hak verebilmek; büyümektir. Çocuklar bir an önce büyümek isterken, bizim de "keşke anaokulundaki uyku saatlerinde uyusaydım" diye iç geçirmemizi yadırgarım hep... Çocuk kalmak istememizin altında yatan büyüme korkumuz mu? Alacağımız sorumluluklar, vereceğimiz emekler bu korkunun filizlenmesindeki başroller. Kendi kendimize çekilmez kılıyoruz bazen hayatı. Her yaşın ayrı güzelliği varken alabileceklerimizi almıyoruz hayattan. Camdan geleni geçeni izlemeye başlamadan önce farkına varmalıyız. Sorumlulukların üstesinden gelerek ve hayattan ders çıkararak büyümeliyiz. "Ben bunu başardım" diyebilmenin zaferini tatmalıyız. Zaten hangi ağacın vazgeçtiği görülmüş ki dalları kırıldı diye çiçek açmaktan, büyümekten? Hangi balık pes etmiştir ki yüzgecinden yaralandı diye yüzmekten? Hangimiz yılmalıyız sorumluluklarımız ağır geldi diye büyümekten? Büyümek; hayatın bir gereği olan, baş etmemiz ve anlamlandırmamız gereken bir eylem. Elbette ki kendini zamana bırakıp saçlarının ağarmasını beklemek kolaydır, acının merhemini zaman belleyip bir sonraki acıya temel inşa etmek de öyle. Mühim olan ders çıkarıp "bu yüzdenmiş" demek, acıları anımsayıp "iyi ki" diyebilmek. Büyümenin güzelliğini dolu dolu tatmak, "anneni daha sık anımsıyorsan hatta anlıyorsan" diyebilmek lazım. Ne mutlu, büyümek budur işte... Boş ver, belki atlıkarıncaya bineceksin diye bir hafta uykun kaçmayacak ama bunu hatırlamak bile çok güzel.