SENA ÖZYAPI

Gerçeklerle Yüzleşebilmek Hakikatlerle sarsılarak büyür insan. Yani büyümek istiyorsa şayet, bu iş böyle olmalı. Ancak böyle anlayabiliriz bu esrarengiz dünyayı ve gerçeklerini. Öyle gerçekler ki insan, öğrenmeli tek bir doğrunun olmadığını bu hayatta, özellikle de kendi doğru bildiğinin. Kabul edebilmeli yeri geldiğinde göz önündeki gerçeği ve çok da sitem etmemeli bu duruma. En büyük erdemlerden birine sahip olmanın haklı gururunu en güzel şekilde taşıyabilmeli üstünde. Ahlaktan önce sevginin var olması gerektiğini öğrenince kendini alışverişe verdi Rıfat. Kırk beş yıllık ömründe aksini düşünmüştü oysaki. Bir süre uyuşturmak istedi gerçeklerin tesiri altındaki hislerini ve böylece lüzumsuz bir dizi eşyaya yöneldi hepimiz gibi. Böyleyiz işte, bu kadar basit düşünüyoruz. Hiç ihtiyacımız olmasa da o güneş lekelerine iyi geldiği söylenen kremden ve yüksek emiş gücüne sahip son model elektrikli süpürgeden falan alıyoruz. Reklamların, cıvıl cıvıl billboardların rengine kanıyoruz belki. Belki de kanmak istiyoruz. Ama en çok da Rıfat gibi hakikatlerle sarsılmış kendimizi unutmak istiyoruz. Neden mi? Çünkü derin bir utancın içinde kaybolmaktan kaçınıyoruz. İnsanları nasıl küçük gördüğümüz zamanlar aklımıza geliyor mesela. Gerçekten, düşüncelerinden anladığımız kadarıyla, aslında hiçbir şey bilmediğini düşündüğümüz insanlar mutlaka olmuştur hepimizin hayatında. Onlar konuşup dururken içimizden nasıl da yargılarız onları ve hakikatten ne kadar da uzak olduklarını düşünürüz değil mi? O yüzdendir ki kendimize asla konduramayacağımız bu durum karşısında, derin bir utanç hissederiz üstümüzde. Bilirsiniz, bir yanlışın gölgesinde kim bilir kaç yıldır kendini avuttuğunu öğrenmek, kolay değil. Kabul edemiyor insan kendi kusurlarını, kabul edemiyoruz kusurlarımızı. Kolay değil elbette kendine karşı dürüst olmak, gerçekle yüzleşmek. Malumudur, insan da daha makul olan seçeneğe yöneliyor böylelikle. Yaşadığımız düş kırıklığını geçici olarak perdelemeye çalışıyoruz. İlk başta inkar ediyor "Yok o öyle değildir" tarzı cümlelerle kendimizi kandırıyoruz. Haliyle bu yöntem işe yaramayınca da ya Rıfat gibi gereksiz alışverişler yapıyor ya da yeme içme kısmını abartıp bir şekilde kafa dağıtmaya çalışıyoruz. Ama eninde sonunda çocukluk etmeyi bırakıyor, inatçı kimliklerimizi bir yana koyup hakikatin kollarına kendimizi bırakıyoruz. İşte bu süreç sonunda olgunlaşıyor, olgunlaştıkça mutlak doğruya olan inancımızı azaltıyor ve keskin kenarlarımızı bir bir yumuşatıyoruz. Acemiliğimizi, özellikle anne-babaya karşı duyulan "Ben daha iyi bilirim!" hissini buruk bir gülümsemeyle teslim ediyoruz gençliğe. Olgunlaşıyoruz. Ama bu dünyadaki her şey gibi sona yaklaştığımızda. Mesela çocukluğumuz, baharda tepeden tırnağa bembeyaz çiçekler açan bir kiraz ağacı gibi masum ve her şeyden habersiz. Gençliğimiz, yavaş yavaş olmaya başlamış meyvenin en acı hali. Olgun ve kıpkırmızı kirazlar... İşte onlar toplanmadan, çürümeden, daldan düşmeden önce meyvenin en son, en güzel ve en olgun hali. Yani insan da bir kiraz ağacı misali, doğa kanunları gereği bu kadere, bu sürece mahkum. Şimdilerde tartışma programlarına bakıyorum. Ne yazık ki koca koca adamlar, değil karşısındaki insanın söylediklerini düşünmek, onları oturup dinlemekten bile aciz durumdalar. Sonra onları izleyen topluma ve genç insanlara bakıyorum. Tesadüf olmamalı bu toplumsal karmaşa hali. Derdini bir başkasına anlatamamanın, kimseye dinlettirememenin bir sebebi var elbet. Saygıyı kaybetmiş bir insan topluluğu görüyorum öncelikle ve henüz inkar aşamasından çıkamamış ön yargılı bir toplum. Herkesin sadece kendi düşünceleri üzerinde durması, diğer düşüncelere kulak tıkayıp gerçeklerden kaçınması şu anki tablonun genel bir özeti. Ama kimseyi tek tek suçlamak doğru değil burada. Böyle bir ortamda birinin karşıt birinin görüşlerini benimsemesi ne kadar zorsa, hakikatin aslında ne olduğunu bulmak da bir o kadar zor esasında. Kısacası hakikatlerin bu kadar üstü kapalı olduğu bir dönemde sadece bireysel değil, toplum olarak da olgunlaşamıyoruz. Sonuç olarak insan, olgunlaşmak için mevsimini bekleyen bir kiraz ağacı, henüz yolun başında bir maceracı... Ve her ne kadar hakikatleri yaşayıp gören birileri nasihatlerini vermeye çalışsa da henüz daha yolun başında olanlara, hepsi beyhude birer çaba. Gerçeklerle cesurca yüzleşmek ve kabullenebilmek... Belki de bütün mesele bunu yapabilmektir bu hayatta.