Ölen Sevgilim ve Yaşayan Yalnızlığım

"Korkuyorum artık tek başıma yalnızlıktan söz etmeye. Korkuyorum artık balıklardan söz etmeye. Balıklar artık benim düşmanım. Ben de balıklara düşmanım bir süre. Çok uzun bir dua okuyacağım sana çok uzaklaştığımda çok inkar edilen, inkarı esnasında biraz huzur bulan tanrıdan." (s. 41) 4 nihai varoluş kaygısından biridir yalnızlık... Özgürlük, yalnızlık, ölüm ve anlamsızlık... İnsan öyle bir varlıktır ki bir bütün olmayı arzular. Onun için "tek olmak" değil, "bir olmak" vardır. İki kişi ne kadar yakınlaşırsa yakınlaşsın, ne kadar konuşursa konuşsun arada hep bir boşluk olacaktır. Yalnızlık da "bir" olmak için kıvranan insanın, bir başkasıyla arasında asla kapatamayacağı bir boşluktur. Bu uçsuz bucaksız evrende kendi dünyasını kurmaya çalışan biri olmak zor bir iş, çok insan tanıyabilirsin ama içlerinden çok azına güvenebilirsin. Aslında yaşadığını fark edersin fakat yalnızlığın ta kendisidir. İnsan ancak yalnız kaldığında kendi benliğinin, kişiliğinin farkına varabilir. Bu farkına varış çok uzun süreler alabildiği gibi sizin için önemli bir insanın, bir anda hayattan kopup gitmesinden sonra, ansızın da sizi bulabilir. İnsan, kendi benliğinin farkına ancak ve ancak toplumdan tamamen soyutlanıp kelimenin tam anlamıyla yalnız kaldığında farkına varabilir. Bu soyutlanma durumu aslında bir başlangıç ve farkındalığın kendisidir. Bu durum bir nevi spor ve çeşitli aktiviteler esnasında durup soluklanmaya benzer. Ufak bir ara, hayatımızda olup biten olaylar hakkındaki farkındalığımızı arttırmak için ihtiyacımız olandır. Bu esnada da yalnız kalmalıdır kişi, kendisiyle bir başına. Olup biteni değerlendirmek için yalnız kalmak korkutur bazen insanı, bazen de yalnız kalmak ister insan sürekli. Küçük İskender yalnız kalmaktan korkar olmuş, ölen sevgilisinin şiir defterine aktarmış bu hislerini. Korku artık onun düşmanı olmuş. Bağırmış korku içinde, fısıldamış bazen. Yalnızlık da böyledir işte, bağırır bazen ama çoğu zaman fısıldar. Boğulur düşünceler havuzunda, kısık sesle bağırır insan. Her varoluşçu kaygı gibi. Var ama derinde, çok derinde... Düzenli bir sosyal çevre ve yaşama sahip olduktan sonra bu kişi, kim olursa olsun, kendini dışlanmış olarak görmekten korkar. Toplum normlarından uzaklaşırken insan, her ne kadar kendini yalnız hissetse de doğru olduğuna inandığı şeyi yapmalıdır. Kendimizi bu hayatta sadece bir kere bulacağımızdan, yaşamak istediğimiz yazgıyı kendimiz çizmeli, sahip olmak istediğimiz karakteri kendimiz yaratmalıyız. Yeni başlayanlar için hayat mezardan yükselip ona el sallayan ölülerden ibaret olabilir, yaşarken kimse kimseye benzemez ölünce herkes birbirine benzer zaten. Ruh her zaman yalnızdır; asıl önemli olan yaşarken yalnızlığı nasıl hissettiğimizdir. Çünkü birey şahsi olarak yalnızlık gelişimini kendi başına farklı yöntemlerle tamamlar. Önce kendini tanımakla sonra sevmekle ve ardından bireysel çözümünü bulmakla çözülür yalnızlık aşamaları. Psikolojik açıdan bakıldığı zaman balığa benzetilen obje; aslında koca bir karmaşanın içinde, kendini ait hissettiği bir yer bulamadığı için Mutlu Yiğitcan Köse yalnız hissetme metaforudur. Toplum içerisinde yalnız kalma korkusu, bireyin kendini tanımamasından kaynaklanmaktadır. İnsanın kendini tanıması, özelliklerini, korkularını, endişelerini bilmesi, nefretleriyle ve kaygılarıyla başa çıkması aslında en büyük yalnızlık çözümüdür. Sonuçta bir söze göre insan adını hatırlayan son kişi de ölene kadar yaşıyordur. Bu demektir ki canlılık ölümden kaynaklanan bir olgu değildir. Olur, da bir gün dolunay; benden özür dilerse yalnızlığımdan vazgeçeceğim. Çünkü her gün doğan ve batan, beni hatırlayan, karanlığımı ışıtan bu son şey de benden umudunu kesene kadar; ben yalnızım.