İNANMAK

İnsanlar... Bizler... Neden hep bir şeylere körü körüne inanmak ve güven duymak istiyoruz? Çünkü içimizde var; bir şeylere inanmak, güven duymak, yardım ummak. Evet, bu yazıyı aslında cahilce, hiçbir şey bilmeden yazıyor gibi hissediyorum ama bu konudaki gözlemlerimi ve düşüncelerimi sizinle paylaşmaya, kendime engel olmak istemiyorum. Dünyada yüzlerce dini inanış var ve hepsinin de birbirinden farklı gerektirmeleri var değil mi? Peki bu dinlerin temel yapıtaşı ne diye sorduğumda kendime, insan gibi insan olmak geliyor aklıma. İnsan gibi insan olmak? İnsan gibi insanla karşılaştım mı ki ben acaba da insan gibi insan olabileyim diye soruyorum kendime. Bana en insani gelen varlık annemdi o da büyük ihtimalle evladı olduğum içindir, bir başkasına da o şekilde davranamıyorsa ne kadar insan gibi insan olabilirdi ki? Bende aynı şekilde... Ben uzun süredir hayatımı, yaşayış amacımı, yaratıldıysam ne amaç için yaratıldığımı alabildiğine sorguluyorum... Ama ne yazık ki hala tatmin edici bir sebeple karşılaşamadım. İnandığımız bu dinler neden varlar, nereden geldiler, ne kadar doğrular? Bunun gibi sorular neredeyse her gece yatmadan beyin kıvrımlarım arasından taşıp, bütün düşüncelerimi istila ediyor adeta ve bu düşünceler, bu bilinmezlik çok acı verici oluyor. Bilinmezlik diyorum ya, acaba insanlık bilinmezlikten bu kadar korktuğu için mi çıkageliyor bu sonu olmayan dini inanışlar? Aslında bütün dinleri ayrı ayrı incelediğinizde hepsi size ütopik bir dünyayı vaat ediyor fakat bunun gerçek olması için ise bütün insanlığın aynı görüşe sahip olması gerekiyor. Dünyada o kadar farklı din ve insan varken, elbette hiçbir dini topluluk bu sonuca ulaşamıyor. Hatta ait oldukları dini görüşteki insanlar, bunun aksine kendinden farklı olanı da kendilerine benzetmeye ya da onları dışlamaya çalışıyor. İşte bu davranışta insanı insan olmaktan çıkartıp, etrafına nefret saçan bir canavara dönüştürüyor adeta. Zülfü Livaneli'nin uzun süredir okumak istediğim romanı olan Huzursuzluk'ta tam da karşılaşıyorum aslında bütün insanlığın huzursuz olması gereken huzursuzluklarımla. Birbirini seven farklı dinden iki genç, bu dışlanma ve gördüğü şiddet yüzünden hayatlarına kıyan nice çocuk yaşta insan. Ve son sözünde 'ben bir insandım abla' diyen Nergis... Tek suçları sadece onlardan farklı olmaları olan bu genç insanların hayatları bu kadar mı değersiz? Biz ki bu kadar mı çıktık insanlıktan da yanı başımızda ölen onca cana göz yumar olduk? O cehennemden kaçıp gelenlere yardım edemez olduk? Biz nasıl insanlar olduk böyle? Öncelikle kimsenin görüşüne, inanışına, görünüşüne saygısızlık etmek istemem ancak durup düşünmenizi ve inandığınız şeyleri sorgulamanızı istiyorum sizden, hangi dinden hangi ırktan hangi cinsten olursa olsun karşınızdaki insanın öncelikle bir insan olduğunun farkına varmanızı istiyorum. Belki de bütün dinlerin temelinde yapmamız gereken budur, insanları farklılıklarıyla kabullenmek, onları değiştirmeye zorlamamak. Bence her insan farklı ve onu da insan yapan o farklılıklar. Bunu değiştirmeye çalışmak o insanın farklılıklarını ortadan kaldırmak belki de ve bu yapılabilecek en acımasızca, en insani olmayan şey gibi geliyor bana. Ve bu duruma o kadar alıştık ve alıştırıldık ki kendi görüşümüzü paylaşmayan, farklı dinden insanların çektiği acıları umursamazca uzaktan izler olduk. Her köşe başında gördüğümüz solup giden hayatlar kimin umurunda? Yüzlerine bakmaya yüzümüzün olmayacağı insanları görmezden geliyoruz her gün hem de yüzlerce defa... Nasıl insanlar olduk bizler böyle?