TÜKETECEK HİÇBİR ŞEY KALMADIĞINDA

Dikkat : Yazı filmle ilgili bilgi içermektedir, izlemediyseniz bunu göze alarak okuyun . Dünyamız sanayi devrimini görene kadar her şey güzeldi aslında. Sanayi devrimi gerçekleşti gerçekleşeli dünyamızdaki bütün kaynakları müthiş bir hızla tüketiyoruz. İnsan bundan önce bile; hatta tarihte var olduğundan beri kendi amacı için her şeyi sömürdü; kendi türünü bile. Yok olan türler; sadece derisi için öldürülen hayvanlar, inşaat yapmak için kesilen ağaçlar derken büyük bir yok oluş yaşattık. İşte bu yüzden bencil kelimesi en çok insanları anlatmak için kullanılır. Yıldızlararası`ndaki yokoluş da bunun sonucu. Bencil insan bütün kaynakları tüketecek, tüketilecek tek şey kendisi kalıncaya kadar. Biz insanlar belki bir şekilde kurtulacağız ancak dünyamız pek dayanmayacak gibi. Kurtuluş ise atmosferin ötesinde; ki bu da astronotların elinde. Bilirsiniz, astronotluk ise çocuklar arasında bayağı popüler bir hayal. Altmışlı yıllardan itiraben, yani astronotluk bir meslek olduğundan beri " Ne olacaksın? " cevabına verilen en popüler cevaplardan biri de astronot olmaktır. Benim cevabım astronot olur muydu bilemiyorum; ama " Uzaya çıkar mısın? " diye sorsalar koşa koşa giderim. Bir de üstüne filmdeki " Dünyayı kurtaracak astronot " olma fikri insanı delirtecek kadar mükemmel geldi bana. Uzay gibi büyüklüğünü bile düşünemediğim bir yere gitmek fikri çok güzel, bir de bunun yanında çok çok uzak bir yerden Dünya`yı görmek fikri beni benden alıyor. Astronotluk kariyerim filmle pek de alakalı değil açıkçası; film daha çok biz insanların ne acayip varlıklar olduğunu hatırlatıyor bana. Dediğim gibi, film insanların elinde neredeyse hiç yiyecek kalmayan bir dönemi anlatıyor. Gidişat da zaten o yönde; bulunduğunuz yerin yemekhanesine gidin mesela, göreceğiniz manzara aşağı yukarı şu şekilde: bitmeyeceği belli olan kilolarca yemek, boşa giden tabaklar ve onları yemeyen insanlar . Günümüzde bile açlığın kol gezdiği ülkeler varken, bu kadar israf sadece yanlış. Tüketimin bu kadar övüldüğü, kapitalizmin reklamları ve övgüsü nedeniyle her şeyi son hızla tüketip başka tüketim ürünleri arayan bir toplum düzeni içerisinde yaşarken böyle olması normal gerçi. Aynı tarlaları talan edip yeni tarlalar arayan çekirgeler gibi. Elimizdekileri tüketene kadar kullanmayı geçtim, yeni bir şey çıkmasını dört gözle bekler olduk. " Tüketim toplumu " klişe olsa da hala çok doğru bir laf. İnsanlar yılda bir aynı markanın yeni model ürününü alıyor, artık tüketim gereklilik temelli değil; statü temelli. Sırf telefon alabilmek için böbreğini satan adamı duymuşsunuzdur. İşte geldiğimiz nokta bu: kendi organlarımızı tüketecek noktadayız. O kişinin böbreğinin kendine faydası o telefondan fazla olurdu, bu kesin; fakat o kadar tüketme odaklı bir haldeyiz ki böbreğini telefona değişen insanlar var. Bu gidişat doğru bir gidişat değil; Nolan da bunun farkında ve olabilecek kaçışın nedenine oturttuğu olay da tüketim. Tıp geliştikçe insan nüfusu artmaya devam edecek; fakat kaynak kısıtlı. Günümüzde bile açlık, kuraklık ve fakirlik varken gelecekte artan nüfusla neler olur siz düşünün. Genel davranış ise düşünmemek şeklinde. Kimsenin tasarruf etme çabası yok , bize dayatılan tüketim kavramına boyun eğmiş durumdayız . Bilmemiz gereken ise bu şekilde gitmemiz halinde hiç hoş şeyler olmayacağı. Nolan`ın filmde tasvir ettiği gelecek korkutucu olduğu kadar olası da. Film ise mükemmel, korkutucu olan ise ayrılmamız gereken o gün geldiğinde filmdekinin aksine gereken teknolojiyi hala elde edememiş olabiliriz. Orhun Çağlayan