Yolculuk, Başlangıç ve Son

İlk yazımdan bu yana elimden geldiğince insana, insan olmanın gereklerine ve benim için insan olmaktan ayrı düşünülemeyecek duygulara odaklandım. Onların varlığına her gün şükrediyorum çünkü: Hayatı daha yaşanabilir kıldıkları ve sadece hayatın kendisine değil onu yaşayan insana da kocaman bir değer kattıkları için. Ama ayrıca biliyorum ki insanlara bir şeyler anlatmanın, bir şeyleri onlara sevdirmenin en kestirme ve en etkili yolu hayatlarının önemli bir parçası olan duygulara dokunmak ve böylece kalplerine ulaşmaktır. Aynen böyle birçok adı duyulmuş ya da bestseller olmuş kitap da hayatımızın içinden gerçek hikayeler içeririr çoğu zaman çünkü birçok yazar yukarıda belirttiğim fikri benimle paylaşır. Colm Toibin de bu yazarlardan biri olmalı ki insanlara kurguyla değil de hayatın içinden çok gerçek bir hikayeyle yaklaşmayı seçiyor okurlara. Onu anlatırken de hepimizin şimdiye kadar pek çok kere duymuş olduğu 'Hayatın bir sonraki gün bizlere ne getireceğini bilemeyiz' söyleyişine bolca atıfta bulunuyor bir anda fedakar bir abla tarafından oluşturulan büyük bir fırsatı, o fırsatın getirdiği yeni başlangıcı ve ansızın gelen acı bir haberi kitabın satırları arasına yerleştirerek. Aile, fedakarlığın başladığı, anlamının ve öneminin öğrenildiği ilk ve en temel birimidir toplumun. Sevgi, fedakarlığı gerekli kılar çünkü. O öyle güçlü bir duygudur ki gelirken kolları arasına birçok güzelliği de alır ve öyle girer hayatımıza: Önce içimizi ısıtır, yüzümüze de sevginin kendisi gibi sımsıcak bir gülümseme yayılır. Sonra her saniye sadece kendimizi değil başkalarını düşünmeyi de öğretir bize ve belki de en sonunda artık önemli bir parçamız olmuş bir şekilde kalbimizin bir köşesine çekilir ve bize öğrettiği bu güzel uygulamaya 'Fedakarlık' adını vermemizi keyifle izler. Benim bu iddiamı doğru çıkarmak istercesine romanın ana karakteri Eilis de fedakarlığı onu çok seven ablası Rose ile öğreniyor: '... Eilis; Rose'un, onun gidişini kolaylaştırarak kendisinin bu evden gitmesine ve kendi eviyle kendi ailesine sahip olmasına yönelik bütün fırsatlardan vazgeçtiğini fark etti.' (39). Rose, Eilis'in önüne büyük bir fırsat çıkarmış, onun yolunu açabilmek için ailenin yükünü üstlenmişti ve belki de omuzlarındaki yükler onu çabuk yormuş yolculuğu da bu yüzden kısa sürmüştü. Her yolculuk, içinde süregeldiği dakikaların tükenmesiyle son bulur. Ölüm, geldiğinde her zaman zordur ama bazen pişmanlık getirir insana. Çünkü insan bilemez birinin son nefesinin ne zaman geleceğini, her saniye bu ihtimal apaçık ortada olsa dahi. Ve ihmal etmeyi, ertelemeyi çok sever sonra çok geç olduğunda ise içine karanlık bir pişmanlık yayılır; beynine, kalbine, nefesine ve en son gözlerine uğrar. İşte böyle ağlar insan gidenin arkasından. Giden için değil ama kalan için ağlar çoğu zaman: Bu pişmanlık onu öldürmesin, gözyaşlarının her damlasıyla biraz daha güç bulabilsin diye. Eilis de bir insan olarak ağladı gidenin arkasından pişmanlıkla ama onu uğurlayamadı, zar zor alıştığı hayatına bir şekilde kaldığı yerden devam etmeye çalıştı, bazen ölümün ne kadar yakınımızda olabileceği ve diğer ihtimaller üzerine düşündü: 'Tanıdık caddede yürüyüp tanımadığı insanların yanından geçerken Eilis, Rose'un yerine onlardan birinin de ölmüş olabileceğini hissetti ve bu havada ısınma belirtileriyle her zamanki gibi işe gittiği bir başka ilkbahar günü olabilirdi.'(201) 'Hayatın bir sonraki gün bizlere ne getireceğini bilemeyiz.' Yeni bir haber, yeni bir başlagıç olabilir doğan güneş ve her batışında düşünürüz yarınki gelişini. Bazı geceler bu yüzden başımız yastıkta, heyecanla kucaklarız rüyaları. Fakat uyandığımızda belki de pişmanlıktır güneş: Gece; güneşin başlangıcını çalıp bir 'Son' koymuştur yerine ve karanlığı üzerimize sinmiştir. Ama bütün ihtimallere, doğan ve batan güneşe, her günün sonunda yeniden gelen geceye rağmen kendi sonu kapıyı çalıncaya dek hayat devam eder bir şekilde. Esas olan devam etmektir çünkü: Bir adım daha atmak ve duygularımızla, gözyaşlarımızla, bütün gücümüzle tutunmak hayata.