A B C

A: Öncesi zifiri karanlık. Öncesi insanlığın değil, insanın devri. Henüz empati nedir, etkin iletişim nedir bilinmiyor (şimdilerde bu konuda çok iyiyiz ya). Herkes kendi yağında kavruluyor. Ve sonra "A" oluyor, anlamayı denemeye başlıyor insan ötekileri. Altın çağ buna denir işte, o gün birbirimizi anlama kararı almasaydık bugün medeniyetten biraz zor söz ederdik! İşte bu kayda değer bir gelişme, doğrumuza bir çizik atalım. A Güzel. Kısa bir ara veriyoruz burada, bir süre yeni bir çizik yok yani. Sıkılmak çok da uzun sürmüyor, birbirini anlamanın çekici bir yanı yok açıkçası. Kaos eksik -kabul etmeliyiz ki bayılıyoruz dramaya- ve bu iyi hissettirmiyor, yeni bir oyuncak istiyoruz oyalanacak. B: Ulusa sesleniş. İşte bu anlamayı bırakıp bildiğimizi varsaymaya başladığımız nokta. Herkes olduğumuzu sandığımız, yorumlamak ve yargılamak arasındaki farkı kestiremediğimiz bir yola girdik. Önceki yazılarımdan birinde top atmıştım bu duruma aslında. Tsukuru Tazaki'yi Tanrı'yı oynamakla suçlayarak bu konudan daha sonra bahsedeceğime söz vermiştim. Şimdi biraz daha detaylı açıklayayım ne düşündüğümü. Günlük hayatta bile birinci tekil şahsın ağzından tanrısal bakış açısıyla konuşur olduk. "Kafuku'ya göre alkolikler kabaca iki gruba ayrılırdı... Takatsu'nun içme tarzı açıkça ikinci gruba aitti." (Murakami 35) gibi cümleler kurarak iç sesleri de duyabildiğimizi, gözlerin ardını da görebildiğimizi kabul ettik. Bir yandan yırtınarak kendimizi anlatmaya, aslında sanıldığı gibi düşünmediğimizi, dışarıdan göründüğü kadar taş kalpli olmadığımızı göstermeye çalışırken öte yandan da diğerlerinin nasıl insanlar olduğundan, aslında ne demeye çalıştıklarından bahsetmeyi asla bırakmadık. Anlamak bitti, bilmek geldi. Böylece "B" de yerleşti doğrudaki yerine. A B Şimdi uzun bir reklam arası veriyoruz önümüzdeki durağa kadar. Uzun, çünkü çocuğun elinden yeni oyuncağını alıp uykuya göndermek mümkün değildir. Oyuncağı keşfetmeye çalışan çocuk hatırı sayılır bir süre büyüsüne kapılmış bir şekilde oyalanır oyuncağıyla ve bıkması bir hayli zaman alır. Biz bu kısmı hızlıca ileri saralım. C: Ulusal bir hobi olmaktan çıkıyor bu yeni alışkanlık. Baksanıza, Ayşeler ve Aliler bitti şimdi de ismi Haruki olan bir adam kalkışıyor ve bayılıyor buna. Öylesine bayılıyor ki, kitaplar yazıyor ve haddimi aşmıyor olmayı diliyorum- tüm dünyaya haykırıyor: "Ben harika bir gözlemciyim!". Ya da en azından bir noktaya kadar öyle olduğunu düşünüyor. Onu, benimle konuşmayı bırakmış kendi kendine konuşurken yakalıyorum kitabın sonlarına doğru: "Burada ne demeye çalışıyorum acaba, aslında kendim de bilmiyorum. Galiba gerçek olmayan şeyleri yazmaya uğraşıyorum. Ama gerçek olmayan şeyleri yazmak, ayın arka yüzünde buluşmak için birisiyle sözleşmeye benziyor. Etraf zifiri karanlık ve ortada görünür hiçbir işaret yok. Dahası engin mi engin bir yer." (210). Murakami tüm yazarlar gibi birilerinin adına konuşarak başlıyor, onlar için düşünüyor, onlarmış gibi hissediyor. Daha sonra ne oluyor ki, utanıyor ya da belki sıkılıyor- ve gerçek olmayan şeyleri yazdığını görüyor. Belki de o adamın kadını gerçekten sevmiş olduğu konusunda yanılıyor olabileceğinin, gözlerindeki ışığın yalnızca bir yansıma olma ihtimalini kaçırabileceğinin farkına varıyor. Darısı başımıza. Böylece doğru tamamlandı. Yaşasın, bugünlere gelişimizin kronolojik hikayesi ve önemli faktörler isimli eserim. Bilirsiniz geleceği karanlık değil aydınlık temsil eder, dolayısıyla "C"nin ilerisi aydınlık. Fakat o kadar aydınlık ki, göz alıyor, görünmüyor. Kim bilir, belki doğrunun ucu kıvrılıp bir daire oluşturur yine. A B C Düşündüm de, benim bu yaptığımın ne farkı var saatlerdir bilgisayarın başında oturup bir yandan söverek yazdığım alışkanlıklardan? Hepimizin ne yaptığını bildim, hepimiz adına konuştum, bir de sembolize edip bununla gurur duydum. Ne diyebilirim ki... Tebrikler, milletçe alkışlıyoruz.