UMUT ÇİFTLİĞİ

"Bütün hayvanlar eşittir Ama bazı hayvanlar Öbürlerinden daha eşittir." Her gün düşünüyorum, özellikle bu günlerde, nereye gidiyor bu halimiz diye. Eminim siz de düşünüyorsunuzdur. Gelecekte, bir gün, bir şeylerin değiştiğini hayal ediyorum. Birinin bu düzene karşı çıktığını, bizi bu bataklıktan kurtardığını hayal ediyorum. Bu yaşam şartlarından bir gün kurtulacağımızı hayal ediyorum. Bir gün hepimizin eşit olduğunu hayal ediyorum. Herkesin birbirini sevdiği, birbirine yardım ettiği, kimsenin kimseden üstün olmadığı bir dünya hayal ediyorum. Evet, çok şey istiyorum. Bu hayallere tutunarak yaşıyorum ama. Bu hayaller gerçekleri ört bas etmek için yeterli oluyor bana. Bir gün her şeyin güzel olacağı hayali umut veriyor, imkansız olsa da inanmama sebep oluyor. Dürüst olmak gerekirse Hayvan Çiftliği, okuduğum en etkileyici romanlar listesinin tepesinde yer alıyor. Roman demişim, pardon. Masal olacaktı. Evet, masal. Hem de bir "Peri Masalı". Çocuklara okunacak türden bir masal değil yalnız. En karanlık gecede, en kuytu köşede, kimseler yokken okunacak bir masal bu. Dünyanın gerçek yüzünü en pürüzsüz şekilde yansıtan, sizi uyutmayacak bir masal. Evet, tam da öyle bir gecede bulmuştu beni "Hayvan Çiftliği". Bir gecede okumuştum. Halbuki bu kadar hızlı bir şekilde öğrenmemeliydim gerçekleri. Bu kadar ani bir şekilde olmamalıydı. Adından da anlayacağınız üzere bir çiftlikte geçiyor romanımız. Ama sıradan bir çiftlikte değil. Özgürlük isteyen ve bunun için savaşacak kadar cesur hayvanların olduğu bir çiftlikte. Bir düşün peşine düşen "yoldaş" hayvanların olduğu bir çiftlik. İnsanlar için yaptıkları köleliği ortadan kaldırmayı hedefleyen ve gayet de bunu başaran bir çiftlik. Kendilerine hükmeden insanın ortadan kalktığı düşü ile harekete geçen bir çiftlik. Daha iyi bir şekilde yaşamayı hedefleyen, daha eşitlikçi bir çiftlik olmak için çalışan bir çiftlik. Çiftliğin durumu size de biraz tanıdık gelmiyor mu? Bana göre üzerinde yaşadığımız dünya da bizim çiftliğimiz. Birileri için çalışıyor, birileri için yaşıyoruz. Bağımsız bireyler değiliz. Eşitlikten bahsetmek ise imkansız. Sadece bir hayalden ibaret özgürlük ve eşitlik kavramları. Çiftliğin hali ne kadar da bizi anlatıyor. Bu masal ile bir devrimin aşamalarını çok güzel anlatıyor Orwell. Önce inanıyoruz, sonra karşı çıkıyoruz, sonra karşı çıktığımız şeye dönüşüyoruz. Önce inanıyoruz. Daha iyi bir dünyanın hayaline inanıyoruz. Eşitliğe inanıyoruz. Özgürlüğe inanıyoruz. Daha doğrusu bir grup insan tarafından inandırılıyoruz. Hayali bile o kadar mutlu ediyor ki insanı, körleşiyoruz. Sinema perdesinin arkasındaki gerçekleri göremiyoruz. Evet, inanmak güzel bir şey ama yanlış ellere geçtiğinde en büyük silahtır inanç. En büyük, en acımasız, en zarar verici silahtır. En çok da kullanılan masum insanlara zarar verir; hiçbir suçu olmayan, günahsız insanlara. Sonra karşı çıkarız. İnanmışızdır bir kere, kimse bizi geri çeviremez çıktığımız yoldan. Kimse engel olamaz özgürlüğümüz için savaşmaya. Savaşırız da. İnanç var ya inanç, gerçekten en büyük güçtür. Bu güç sayesinde çıktığımız yolda muzaffer oluruz zaten. İnandığımız değerler uğruna savaşırız. Evet, buraya kadar her şey çok güzel. Savaştık ve kazandık. Ne kadar kayıp versek de özgürlük savaşında galip geldik. Artık özgürüz(!). Çiftlik hayvanları da böyle savaşıyor ve kazanıyorlar. Tabi kazandıktan sonrası en zor kısmı. Yeni bir düzen kurmak, yeni bir sisteme alıştırmak hayvanları. Bunun için doğal olarak bir anayasa hazırlıyorlar, "7 Emir". En önemli yasaları ise "Bütün hayvanlar eşittir." yasası. Evet, her şey yolunda ama işler zaman geçtikçe değişiyor. Kurallar değişiyor. Öne çıkan bir grup olan domuzlar kontrolü ele geçirmeye başlıyorlar. Ah domuzlar. Özgürlük düşünü gören de onlardı zaten, her şey onların başının altından çıkıyor. En sonunda en önemli kuralları "Bütün hayvanlar eşittir." değişiyor doğal olarak. Bütün hayvanlar hala eşit ama bazı hayvanlar diğer hayvanlardan daha eşit. Biz de inanıyoruz, kazanıyoruz. Ama yine başa geçen bir grup oluyor ve her şey başa dönüyor. Hiçbir şey değişmemiş gibi. Sadece çalıştığımız insanlar, efendilerimiz değişiyor. Hayatımız hala aynı. Eşit oluyoruz tabi ama her zaman birileri bizden daha eşit oluyor. Peri masalımızın tamamı beni derinden etkilemişti. Ama beni en çok etkileyen kısmı ise sonuydu. Beni en çok dehşete düşüren kısmı da sonuydu. Başa geçen domuzların yüzlerine baktıklarında gördükleri şey gerçekten dehşete düşürecek türden bir görüntüydü. En başından beri karşı çıktıkları, onlar için çalışmayacaklarını söyledikleri insanın yüzü. Artık o karşı çıktıkları insana dönüşmüşlerdi. O eleştirdikleri, istemedikleri, zulmünden kaçtıkları insana dönüşmüşlerdi. Hiçbir farkları kalmamıştı o nefret ettikleri insandan. Orwell ne güzel anlatmış insanı. Ne güzel göstermiş bize kim olduğumuzu. Ne kadar da güzel öğretmiş bize o sözde eşitlikçi liderlerin kim olduklarını. Ne kadar da acı bir şekilde hissettirmiş. Ne kadar karşı çıksak da biz buyuz. Eleştiriyoruz, savaşıyoruz, kazanıyoruz ve bizi yönetmesi için bir grubu başa geçiriyoruz. Kısır döngüden ibaret bu olay. Ne kadar hayal edersek edelim, ne kadar çabalarsak çabalayalım, sonunda nereye varacağımız zaten belli.