Yeni nesil bilmez, anlamaz sanıyorlar. Oysa herkes Sabahattin Ali'nin 'sındaki küçük Hasan gibi hayatında bir kere de olsa zorlu süreci tadıyor. Yaşam kaygısı, ekmek parası savaşı veya sadece hayat akışGı... E İsÇtaMnbuİlŞ'dTa 1E94 3 yılında yazılan bu öykü kitabının tozlu sayfalarını çevirdikçe, o yıllarda ben nasıl bir hayat sürerdim acaba diye içimden Yeni Dünya geçiriyorum. Çocuklarına bakmaya çalışan ve daima aç kalan Hasan'ın anası mı olurdum yoksa tutuklu ve hasta kocası ölen kadın mı? Gözlerimi kapayınca, benim öyküm canlanıyor gözlerimin önünde. Babam da anam da köylü çocuklarıydı ama yine de küçük hayatlarını şehre taşıyabilmişlerdi. Kıt kanaat geçiniyorduk, okul çıkışları kendi harçlığımı çıkartmak için simit satıyordum. Fırıncı amca uzaktan akrabamızdı fakat bir gün eksik para getirsem sopayla dövüyordu beni. Annem temizliğe evlere, babam gece vardiyasına fabrikaya giderdi her gün. Akşam yemeğimizi beraber yiyemezdik, babam işte olurdu. Mum ışığında ödevlerimi yapardım. Ödevim bitince hemen söndürürdük ki bitmesin mumumuz. Annem bana hikayeler anlatırdı karanlıkta. "Öğretmen ol istiyorum çocuğum" derdi hep. Sonunda olabildim de, çok şükür. İlk görev yerim için beni Ege'nin güzel köylerinden birine atadılar. Ülkenin batıya bakan yüzü gelişmiştir sanırken gittiğim köyün okulunun olmadığını öğrendim. Devlet daha oraya ulaşamamıştı çünkü, adamakıllı bir yolları yoktu. Sulak bölgede toprak kuru kalmıyor, her yer çamur oluyordu. Ne köylü gidip gelebiliyor ne de köye dışardan birisi ulaşabiliyordu. Okul yapabilmek için kolları sıvadım. Önce çocukları organize etmekgerekiyordu. Hepsini topladım ve taş, kil veya odun ne bulurlarsa getirmelerini söyledim. Birkaç hafta sonra köylünün de desteğiyle okulu kullanıma açtık. Köy ahalisinin bana, şehirde bulamayacağım kadar saygıları vardı. Gözlerimi yola dikmiştim, böyle köye yol yakışırdı, yapılmalıydı. Gerekli başvuruları yaptık ama civar köyleri de organize ettiğim halde- sonuç alamadık. Gel zaman git zaman vali el attı işe, belki devlet büyükleri gelir diye. Yol güzel olunca köydeki itibarım arttı tabii. Ne yazık ki bu durum uzun sürmedi. Kötü yapılan bu sebepten çabucak eski line dönen yoldan beni sorumlu tuttular. Öğrencilerim dahil tüm köy bana kin tutmaya başlamışlardı. Muhtar da farkındaydı olup bitenin ve beni uyarmak istiyordu. Gitmemin iyi olacağını söyledi ki ben de bir süredir bunu düşünüyordum. Ben de gittim. ha O zamanlar yaşasaydım, köylü tarafından istenmeyen öğretmen olurdum. İstenmemekle işimin ilgisi olmazdı, iyilik yapmak isterken kötü duruma düşerdim. Eh boşuna dememiş atalarımız, kaş yaparken göz çıkarma diye. Ben de o hep iyilik yapmayı isteyen, ancak karıştığı olaylarda hep ağzı yanan insanlardanım. Kimse de demiyor ki "Ece'dir iyi kızdır, o kadar da yardımı dokundu. Üstelik bu istemeyen sonuçta onun parmağı yok ki" diye. Ah azizim, beni hiç anlamıyorlar. Olur ya hani, annemle ablam kavga ederlerken araya girip kavgayı bitirmek istesem, sonunda kendimi kavganın merkezinde buluyorum. Yok yok, bu böyle olmaz. Bu işin bir hal çaresi bulunmalı da bulunamıyor. Bu benim kaderim sanırım, 53 yıl önce doğsam bile bu kader bırakmazdı peşimi kesin, asfalt yüzünden suçlanan öğretmen olurdum. Ne güzel demiş Sabahattin Ali "Doğrusu, dünyada rahat yaşamak için aptal olmak lazım.". Aptal olmalıyım ki başkalarının işine karışmak aklıma gelmesin. Gelmesin ki kötü ben olmayayım. Çünkü tüm bunlar başkalarının işine, iyilik niyetiyle bile olsa, karışmaktan başıma geliyor. Karışmasam da suçlu çıkartırlar mı ki beni? Bilemedim şimdi, sen nasıl düşünmedin de yardım etmedin derlerdi ve sanırım suçlu çıkardım. Rahatlık mı istiyorum, o zaman aptal olmalıyım, dayatılan bu. Benim 'm, akıllı olup rahat olabileceğim bir dünyadır. Herhangi bir baskı karşısında aptallaşmadığınız bir gün dilerim. Cemile Ece Kurnaz Yeni Dünya