Çocuk Olmak Zordur

Çocuk olmanın zor olduğunu düşünüyorum. Hayatı yeni keşfetmeye başladığın bir dönemin içinde oluyorsun. Hayatı bir oyun parkı sanıyor iken içinde kırık salıncaklar da olabildiğini fark ediyorsun. İstediğin zaman o sevdiğin sütlü çikolata ve şekerleri yiyemeyeceğini öğreniyorsun. Çok sevdiğin ve her zaman senin yanında olan insanların bir gün artık yanında olamayacaklarını öğreniyorsun. Her gün doya doya sarıldığın, kokusunu içine çektiğin kişiyi ertesi gün göremiyorsun. Kabullenme aşamasını atlatman çok zor oluyor. Eğer çok küçüksen farkına varamayabiliyorsun, ama yaşamla ölümün farkını, var olmakla olmamanın farkını yeni yeni idrak ederken yüzüne çarpan soğuk bir tokat gibi seni bitiriyor. Üzüntüden ağlayamıyorsun. Gözyaşların içine doğru akıyor. Hıçkırmaktan yüz kasların ağrıyor. Rüyalarında hep karşına çıkıyor yaşadıkların. Gerçeklerden kaçmak için yattığın uykuda daha büyük korkularla yüzleşiyorsun. Yaşadıkların seni güçlendiriyor aslında. Değişiyorsun. Değişmek istemiyorsun belki ama hayat seni buna mecbur ediyor. Herkes aynı şansa sahip değil hayatta. Herkes hayatın zorluğunu hayatın başlangıcında öğrenmiyor. Bazılarının yüzüne tanrı, çocukken gülüyor belki de. Hayatın tozpembe bölümlerini daha içten yaşıyorlar. Yakınlarını kaybedebileceğini, üşüme hissini, stresi daha geç öğreniyorlar. Çoğumuz gibi onlar da bunun kıymetini bilmiyordu. Nasıl bilsinlerdi ki? Düşünemiyordu çoğu. İçlerinden biri vardı. O da onlardan biriydi. Yıllar birdenbire geçmişti. Sahip olduğu şeylerin değerini elinden gidince anlamıştı sanırım. Oysa daha yeni büyümüştü. Kocaman bir adam olacaktı. Önünde uzanan büyük hayalleri vardı. Kendine istediği oyuncağı alabilecekti. Çok parası olacaktı ve o reklamlarda gördüğü oyuncağı evinin baş köşesine koyabilecekti. İstediği zaman lunaparka gidebilecekti. Mahallesindeki arkadaşında gördüğü o güzel, kırmızı bisikletin sahibi olabilecekti. Ama iş işten geçmişti. O artık yetişkindi. Çocukken büyülü gelen nesneler artık geçmişte kalmıştı. Çocukken sahip olmalıydı. Çocukken binmeliydi o bisiklete. Çocukken yemeliydi bütün çikolataları. Değeri kalmamıştı artık. Kafasını kurcalayan daha ciddi sıkıntıları vardı. Her gün uykuya dalarken ertesi günün ne kadar yorucu olacağını düşünmekten alıkoyamıyordu kendini. Keşke çocukluğuna dönenilseydi. Keşke peşinden koşturduğu iş sokağında peşinden koşturduğu top kadar çekici olsaydı. Saatlerce koşabilirdi o topun peşinden. Hiç yorulmadan, umursamadan koştururdu. Ara sıra su içmeye giderdi annesinin yanına. Annesi yine ona çok fazla koşmamasını, çok fazla terlememesini, terlerse hasta olacağını söylerdi. Bunu her seferinde duyardı belki de annesinden. Ancak her seferinde daha çok koşardı. Hava kararana, ezan okunana, aile akşam yemeği sofrasına oturana kadar olurdu dışarıda kalabilme süresi. İstese de duramazdı. Artık istese de eve gidemiyordu. Eve gitse bile o güzel sofrayı ve sofrada oturan güzel insanları bulamıyordu. Zamanında oyuncağı olmadığı için kızdığı, öfkelendiği babası, eve girdiğinde yemek masasında beklemiyordu. Soğuk, amansız kış günlerinde etrafında toplandıkları sobanın sıcaklığı, hiçbir şeyin yerini tutmuyordu. En son içinin ne zaman o denli ısındığını düşündüğünde uzaklara bakıyordu. Cevabı kendisi de biliyordu ama söyleyemiyordu. Dili dönmüyor, kelimeleri birleştiremiyordu. Hasta olduğunda çorbasını yapan, bütün gece başucunda bekleyen biri yoktu. Üşüyorum dediğinde Çocuk Olmak Zordur sarılan, biraz olsun iyi olman için elinden geleni yapan annesi yoktu. Hiçbiri yoktu ve bunun farkında yeni varmıştı. Sizden bir ricam olacak. Çocukları lütfen üzmeyin. Kimse çocukları üzmesin. Onlar bunu hak etmek için fazla küçükler. Küçük bir çikolata, beraber parkta geçireceğiniz birkaç saat onlara yeter de artar bile. Acımasız bir dünyada yaşıyor olsak bile bunu yapmayın onlara. Hayatı toz pembe görmeye alışkınlardır. Sizden pek fazla bir şey istemezler. Dünyanın bu halini görmeye daha vakitleri var. Büyümek için biraz daha bekleyebilirler. Onlara hayatın acımasız tarafını öğretmektense elinde olanların kıymetini bilmeyi öğretmelisiniz. Bu şekilde hayata tutunabilirler.