Korku Kasabasına Bir Ziyaret

İnsan ve korku. Birbirinden ayrılması imkansız iki kavram. Şöyle bir düşünüyorum da hayatı boyunca pek çok korkuyla yaşamak zorunda kalıyor insan. Yükseklik korkusu, kapalı alan korkusu, karanlık korkusu... Tüm korkuların temelinde ölüm korkusu olduğu düşünülse bile oldukça tuhaf korkulara sahip insanlar da yok değil. Kitap korkusu bile varmış korku literatüründe, "bibliyofobi" diye adlandırılıyormuş. İlk bakışta komik gibi gözükse de insanda korkular üzerinde düşünme isteği yaratıyor. Hayatta kalma içgüdüsüyle alakası olmadığını düşünüyorum kitap korkusunun, siz de bana hak vereceksinizdir. Oysa literatürde buna benzer onlarca korku türü tanımlanmış. Bu korkulara sahip olmayan insanlar genellikle saçma ve tuhaf buluyor bu korkuları. Bu korkulara sahip olan insanlar ise belki de bir ömür boyunca mücadele etmek zorunda kalıyor bu korkularla. Öyleyse korkularımızın kaynağı nedir? Hepsinin temelinde ölüm korkusu mu vardır yoksa altlarında farklı nedenler de yatar mı? Kendi korkularımdan bahsetmek istiyorum biraz. Yıllardır yükseklik korkusundan muzdaribim ve açıkçası bu beni biraz şaşırtıyor. Çocukluğumda oldukça tehlikeli hareketler yapmama, yüksek yerlere tırmanmama ve düşsem bile çok ciddi bir sağlık sorunu yaşamamama rağmen çok sonraları bende yükseklik korkusu oluştu. Çocukluğumu şöyle bir gözden geçirdiğimde bu korkunun oluşmasına neden olacak ciddi bir olay gelmiyor aklıma. Şimdilerde, çok yüksek olmayan bir yerin kenarından yürümek zorunda bile kalsam içimi çok güçlü bir korku duygusu kaplıyor ve aşırı derecede temkinli bir şekilde hareket ediyorum. Çocukluğumdaki merak ve cesaret kaybolup yerlerini tedirginliğe ve aşırı temkinliliğe bıraktılar. Bir kere düşsem, belki bu aşırılık ortadan kalkacak ve yerini daha "mantıklı" bir korkuya bırakacak. Alçak bir yerde bile düşme korkusu yaşayıp kendimi gülünç bir duruma düşürmeyeceğim. Yaşar Kemal de Tek Kanatlı Bir Kuş adlı romanında korkulardan ve korkuların insan hayatı üzerindeki etkilerinden söz ediyor. Yaşar Kemal, bu romanı yazarken askerlik yıllarında yaşadığı ilginç bir olaydan esinlenmiş. Kayseri'de, askerlik yaptığı kasabanın üstünde büyük bir taş varmış ve bütün kasaba bu taşın düşmesinden korkarmış. Romanda da posta müdürü Remzi Bey'in Yokuşlu Kasabası'na tayini ve eşi Melek Hanım ile yaşadığı tuhaf yolculuk anlatılıyor. Yolculuk bitiminde karşılaştığı tüm insanlar kasabaya kesinlikle gitmemeleri gerektiğini söylüyor ama hiçbiri nedenini bilmiyor. Sonradan anlaşılıyor ki yıllardır kasaba sakinlerinin üstüne kaya düştüğü sanılmış ama aslında kasaba olduğu gibi yerinde duruyormuş. Kasabayı ziyaret etmeye cesaret edebilen kimse olmamış ve kasaba hakkında gülünç efsaneler türemiş. Tarihe baktığımda çoğu efsanenin altında üzerine gidilmeyen korkular olduğunu düşünüyorum. İnsanlar korkularının üzerine gidip korkularını aşmak yerine uzak durmayı tercih etmiş çoğu zaman. Geniş hayalgüçlerinin de etkisiyle oldukça yaratıcı ve kaynağı aslında korkular olan hikayeler türetmişler. Sahip olduğum farklı korkuları düşününce aslında gerçekçi olmadıklarını ve abartılı olduklarını görüyorum. Korkularımın üzerine gidip onları aşmayı denesem belki getirdikleri iç sıkıntısından ve tedirginlikten de kurtulabilirim. Bin defa kötü hissedeceğime bir defa hissederim ve korkularımı yenmiş olurum. Bunu söylemek dile kolay geliyor ama açıkçası korkularımı aşmaya çalışmaya pek yanaşamıyorum. Kasabaya gitmeye korkan insanlar gibi, korkularımı sürekli erteliyorum ve gülünç denebilecek korkularla yaşamak zorunda kalıyorum. Zamanla bu durum düzelir mi bilemiyorum ama yenemediğim bazı korkularım oldukça canımı sıkıyor ve kendi korku kasabamı ziyaret etme vaktimin geldiğini hissediyorum. Yaşar Kemal Tek Kanatlı Bir Kuş adlı romanında insan psikolojisini ve insanların korkuya bakış açısını oldukça güzel ve mizahi bir üslupla harmanlamış. Kısa bir roman olmasına rağmen oldukça fazla analize ve gözleme yer ayırmış. Herkesin kendinden bir şeyler bulabileceği bu romanın kesinlikle okunması gerektiğini düşünüyorum.