ÇOCUK OLMAK

Küçük bir çocuk için çevrede birçok potansiyel tehlike vardır. Her an kaybolabilir, düşüp kolunu kırabilir, çamaşır suyu içebilir, köpek ısırabilir veya bir yabancı ona şeker vermeye kalkabilir. Ama en büyük tehlike çocuğun büyümesidir kesinlikle. Büyümek, ortalama 16-17 yaşlarında başlayarak kendini gösteren, ileriki evrelerde belirtileri hızla artarak bütün vücuda yayılan ve tedavisi şu an için mümkün görünmeyen geri dönüşümsüz bir hastalıktır. Klinik bulgular bu dönemde kişinin boy attığını, fazla düşündüğünü, her şeyi sorun ettiğini, hayal kurmakta zorluk çektiğini, çikolataya olan ilgisinin ve Noel Baba'ya olan inancının azaldığını saptamıştır. Sonu yetişkinlik adı verilen sendroma çıkan bu hastalık çağımızın en büyük sorunudur. Büyümekten muzdarip şanssız kişiler meslek denilen iş alanlarına yönlendirilerek ve para adı verilen oyuncaklarla kandırılarak tedavi edilmeye çalışıldıysa da bunlar ancak semptomatik tedavi sağlayabilmiştir. Bu yetişkinler çocukların söylediklerini anlamazlar ve sürekli onları düzeltme ihtiyacı hissederler. Kendilerinin bir zamanlar çocuk olduğuysa tamamen belleklerinden silinmiş gibidir. Belki de Murathan Mungan'ın Harita Metod Defteri'nde yaptığı gibi çocukluk anılarına dönmek, geçip gidenle yüzleşmek ve onu affetmek ihtiyaçları olan tek şeydir. Kendi çocukluğum için hafızamı yokladığımda ben de Mungan gibi hem çok güçlü anılarla hem de neden anımsadığımı bile anlamadığım silik imgelerle karşılaşıyorum. Pikniğe gittiğimizde bir yandan çam ağacının iğne yapraklarından kolye yapar bir yandan da karşı dağda parmak boyunda küçük insanlar görür, onlarla ilgili hikayeler uydururdum. Ajan olmak istediğim için siyah kaplı çok gizli bir dosyam vardı. İlk sayfası çizgi film karakterleriyle başlardı. Yaz günlerinde bakkalda ekmek arası helva yaptırıp stadyumun çim sulama fıskiyelerinde ıslanırdık. Koca sahili kum savaşı yaparak koşar, temiz kıyafetlerimle hiç düşünmeden denize atlardım. Sanırım çocuk olmanın sırrı fazla düşünmemekte gizliydi. O zamanlar başkalarının değil bizim ne istediğimiz önemliydi. Kendimize haksızlık etmediğimiz için de fazlasıyla mutluyduk. Bazen insanlar bana "çocuk hala çocuk" ya da "çocuk diyecekler sana" gibi laflar söylüyor. Bunu hayranlıkla karışık bir imrenmeyle söylemiyorlar da sanki tuhaf bir anlam verememezlik içindeler. Şaşırtıcı. Oysa bu kadar kin ve nefretin arasında bir an bile çocuk olabilmek büyük başarı. Ne zaman kurnazlık özenilen bir davranış oldu da saf olmak dalga geçilen bir özellik olmaya başladı belli değil. İnsanların düşünceleri olgunlaşsın, hayata bakışları zamanla değişip gelişsin, bilgileri artsın ve daha çok sebze yesinler elbette ama kalpleri çocuk kalsın mümkünse. Küçükken gece tuvalete gidip gelir, yorganı hemen başımıza kadar çeker ve bu süre içinde canavarların bizi yemediğine sevinirdik. Şimdi de öyle küçük şeylerle mutlu olabilmeli insan. Başkalarıyla hemen arkadaş olur, adını bile sormadan kim olduğunu, nasıl göründüğünü düşünmeden saatlerce oynardık onunla. Yine öyle yargılamaktan, dışlamaktan uzak olmalı. Köpeklerle saatler boyunca koşup oynar ve ter içinde kalır ama güldüğümüzde dünya güzeli, yakışıklısı olurduk. Öyle doğal olmalı. Çocukken yaşadığınız yere yıllar sonra gidince oranın eskisi kadar geniş ve büyük olmadığını fark edersiniz. Sanki ev çamaşır makinesinde yanlış yıkanıp çekmiştir. Yine o yaşlarda kıyafetlerimiz de üstümüze bol gelir, paçalarımız sarkardı. Zaman da boldu, bir gün nerdeyse bir haftada geçerdi. Bütün bunlar gibi hayat da o günlerde bize geniş geliyor olmalı. Büyüdükçe hayat belden sıkmaya başlıyor, iki beden büyüğünü istiyoruz. İçimizdeki çocuğa sahip çıkarak o dertsiz tasasız, huzurlu günlerimize dönmek mümkün olabilir. Çocuklar yaramazdır, eğer ellerinden sıkıca tutmazsanız, hal hatır sormazsanız, onlarla yeteri kadar ilgilenmezseniz kaçıp giderler, hassastırlar. Bu yüzden küsmüş çocukluğumuza güzel bir oyuncak hediye etmeli ve onun yeniden hayatımızı renklendirmesine izin vermeliyiz. Badesu Taşdelen