ÇEKME O TUĞLAYI EMRAH ABİ

Deliduman... Deliyürek benzeri bir kelime, anlamı da aşağı yukarı aynı, delikanlı, hayta. Delidumanların ortak özellikleri birdenbire ortalığı kaplayıp, kısa bir süre sonra görüntüden kaybolmalarıdır. Emrah Serbes de aslında deliduman bir adam. Biz onu öyle bir kitapla tanıdık ki, bundan sonra ne yapsa olay olur, adam asi, adam işini biliyor dedik. Her Temas İz Bırakır mı peki Emrah Abi? Demek ki neymiş, her temasın iz bırakamıyormuş okuyucunun üzerinde. Keşke Behzat Ç.'nle kalsaydın aklımızda. Emrah Serbes' in 2014 yılında piyasaya sürdüğü Deliduman'ı iki haftalık tatilimde okuma fırsatı buldum. Beklentim o kadar yüksekti ki belki de bu nedenle, bende çok derin izler bırakamadı bu kitap. Aslında akıcı üslubu olan bir yazar kendileri, fakat akıcılık her şey demek değil. Mantıklı, ilgi çekici bir kurgu oluşturamadıktan sonra akıcılığın da, üslubun da, o güzel güzel sözlerin de boşa gidiyor. Adam öyle bir kitap yazmış ki; devlete, siyasete, insanlara olan sinirini sanki benden çıkarıyormuş gibi hissettim okurken. Bazen "lan ben sana ne yaptım" dediğim oldu. Üstüne bir de kitap günlerce okunamadı tarafımdan, yarısından sonra artık bitse de kurtulsam dedim. Çünkü kitap kendini tekrar etmeye başladı. Gezi de gezi, gezi de gezi... Yemin ederim insanı her şeyden soğutuyorlar. İnsanlar o kötü günleri unutmasın, ölen insanları unutmasın ama bu şekilde insanı bezdirerek de hatırlatmayın arkadaşım bu olayları. Sanki yazar kafasından uydurmuş Gezi diye bir olay, onu anlatıyor gibi geldi. Bir an böyle bir olay mı olmuştu diye şüpheye bile düştüm. Çok kışkırtıcı bir kitap olmuş, Gezi olayının tamamen kötü yanlarını anlatmış ve hep çok uçlarda yaşayan insanları destekler bir hali vardı. Gezi olayında hepimizin yüreği yandı, hepimiz sokaklara döküldük çünkü insanlar öldü ve hem ruhen hem fiziksel açıdan yaralandık, bir halk olduğumuzu bir toplum olduğumuzu hatırladık, dükkanına yani ekmek teknesine zarar gelen insanlar da oldu. Bunları kimse unutamaz. Gezi olayını herkes bir şekilde destekledi bir açıdan bile olsa. Ama bu kitapta yazar insanları kışkırtmak ve tekrar aynı acıların yaşanmasını ister gibi bence çok ağır hatta yersiz olan bir tavır takınmış. Bu kitapla ilgili, beni en rahatsız eden durum bu oldu. Hatta kitabı almaya bir arkadaşım ile gittim ve bana "alma çok sıkıcı, mantıksız bir kitap" dedi. Ben Emrah Serbes' in kötü yazabileceğine inanmayıp aldım ve inatla bitirdim. Tabii ki her kitap okunmalı, her kitap insana bir şeyler katar, her zaman bunu söylemişimdir. Ama gerçekten yazar nasıl minaresine kılıf hazırlamış onu gördüm. Yani demek istediğim, bu adam bu kitabı resmen hıncını çıkarmak için yazmış ve kılıf olarak da öyle saçma öyle mantıksız bir kurgu yaratmış ki kapakta Emrah Serbes yazmasa inanmam bu kitabı onun yazdığına. Saçmalık şu; Çağlar İyice, başkahramanımız ve onun yeteneksiz, Micheal Jackson olmaya çalısan kız kardeşi... Bir kere bu iki karakter çok saçma. Benim de abim var ben de bir kız çocuğuyum ben ne kendi ilişkimizde ne de başka bir abi kardeş ilişkisinde böyle bir şey görmedim, duymadım. Adam her saniye kardeşini düşünüyor aşık gibi, beynini yemiş gibi. Böyle bir hayat yok yani, okuyanlar ya da okuyacak olanlar anlayacaktır beni. Bir de neymiş efendim, tomanın önünde dans edip ünlü olacakmış bu kız bilmem ne. Arkadaşım ruh hastası mısınız siz? İnsanların kafasına biber gazı fırlatılıyor ve insanlar ölüyor o alanda, sen dokuz yaşında bir kızı nasıl oraya götürür de nasıl orda dans etmesine müsaade edersin? Ben anlamıyorum ki, koyun can derdinde, kasap et derdinde resmen. Bir de saçmalığı kitabın sonuna saklamış Emrah abimiz. O ayrı bir mesele zaten. Çağlar İyice yani bizim başkahramanımız, onun bir en yakın arkadaşı var ki Mikrop Cengiz adam ruh hastası. Emrah Abi tutuyor bu yirmili yaşlardaki Mikrop Cengiz' i, dokuz yaşındaki Çağlar'ın kardeşine aşık ediyor. Ya Allah'ınızın aşkına yazmayın şöyle şeyler. Bu nedir, bu nasıl bir düşüncedir? Okurken gözlerime inanamadım, gözler okuyor ama akıl almıyor resmen. Ben dar görüşlü bir insan değilim, geleneklerime bağlıyım hatta Türk kafası dedikleri kafa bende de var fakat her şeyi okuyabilirim ki okuyorum da. Ama benim böyle bir şeyi aklım almaz, ben böyle bir şeyi okuyup da üzülemem yani. Lütfen insanların duygularının sömürülmediği, mantıklı, kışkırtıcı olmak yerine kararı okuyucuya bırakan yazılar, kitaplar yazsın yazarlar. Özellikle de kalemine aşık olduğumuz yazarlar! Türk Edebiyatı o kadar güzel, o kadar zengin ki üzerine bir tuğla da yazarlarımızın koyması gerektiği yerde resmen birer tuğla da onlar çeker olmuşlar o güzelim yapıdan. Gerçekten çok üzüldüm, kocaman bir hayal kırıklığı oldu benim için. Emrah Abimizin de dediği gibi; "Okudukların yaşadıklarını değiştirir, değiştirmese bile farklı bir gözle görmeni sağlar." Lütfen hayatımızı olumlu yönde değiştirebilecek, bakış açımızı değiştirebilecek kitaplar yazdığın döneme dön ve onlar kadar olmasa da onlara paralel olan kitaplar yaz abi.