ÖZLENEN ZAMANLAR

"Bazı anlar vardır, geçen zamanın bir daha geri gelmeyeceğini kuvvetle hissettirir insana." (Serbes, 29). Bana kalırsa özlem duygusunun, hatta özellikle bir insanı yanındayken bile özlemenin, bir mekanı henüz oradan ayrılmadan özlemeye başlamanın tasviri daha iyi yapılamazdı. Açıkçası yazarın amacı bunu tasvir etmek miydi bilemiyorum ama bu sözü okuduğumda aklıma gelen ilk şeyin bu olduğunu çok iyi biliyorum. Akıp giden hayatın içinde yaşadığın saniyelerin, bir daha asla geri gelmeyecek olduğunu kavramak ve o an, en sevmediğin ortamda bile olsan o anları özleyeceğini fark etmek. Sürekli bir koşuşturma içindeyiz, her zaman bir şeylere acelemiz var farkında mısınız? Yabancılar buna "hızlı tempolu yaşam tarzı" demiş ama bence bu bir "yaşam tarzı" falan değil, hatta ben buna direkt "yaşamamak" diyorum. Yaşamamak diyorum çünkü ben de bir ara yaşamıyordum. Evet, hem de hayatımın büyük ihtimalle- en güzel yıllarında. Ödevler, sınavlar, vizeler, finaller derken sürekli bir sonraki saat ne yapacağımı düşünerek geçirdim on sekiz yıllık hayatımın önemli bir kısmını. Hep bir acelem vardı. Arkadaşlarımla ya da ailemle güzel vakit geçirirken bile yapmam gereken şeylerden vakit çaldığımı düşünürdüm. Artık geçmişimi ya da geleceğimi düşündüğümde sadece huzursuz ve endişeli hissediyordum. Beni bu sağlıksız yaşam şeklinden kurtaran şey ise şu farkındalığa varmak oldu: Geçen zaman bir daha geri gelmeyecek. Klişe bir söz olabilir ama insan durup düşününce bu cümlenin yüzde doksan dokuz değil, yüzde yüz doğru olduğunu fark edip ürperiyor. Evet öyle, geçen zaman bir daha geri gelmeyecek. Bu farkındalığın getirdiği bir gerginlik hali de olmuyor değil aslında. Gerçekten kaliteli ve iyi vakit geçirdiğini fark ettiğinde bu güzel anların da geri gelmeyeceğini, unutulmasa da gün be gün silikleşen anılara dönüşeceğini biliyorsun. Buna da canın sıkılıyor. Gerçekten de dedikleri gibi, insan garip bir varlık. Zamana dair bu acı gerçeği fark etmemi neyin sağladığına gelecek olursak, lise mezuniyeti ve üniversitenin ilk yılı buna uygun bir cevap olabilir. Bilirsiniz lise yılları -bir Amerikan gençlik filmi kadar olmasa da- drama dolu geçer. Dostluğu, paylaşmayı öğrendiği kadar küsmeyi, gruplaşmayı da öğrenir insan. Benim lise yıllarım da tam olarak öyle geçti ve şimdi yıllığımı elime alıp eski günleri yad ettiğimde aklımdan tek bir şey geçiyor: Keşke saçma sapan sebeplere tutunarak, kaostan payımızı alıp hayatımıza hareket katmak uğruna drama oluşturmasaydık. Birbirimizi kırmayıp, geçmekte olan ve bir daha geri gelmeyecek olan zamanımızın kıymetini bilseydik. Çok sevdiğim bir komedi dizisi olan The Office'de geçen bir replik duygularıma tam anlamıyla tercüme oluyor: "Keşke, aslında 'eski güzel zamanlarda' yaşadığımızı, o zamanlar geçmeden bilmenin bir yolu olsaydı.". Keşke. Neyse ki insan hata yapmayı bildiği kadar ondan tecrübe kazanmasını da biliyor. Hayatımın bundan sonraki kısmında, aslında yaşadığım her anı bir gün özleyecek olduğumu bilerek yaşamak artık en büyük hedefim. Ne kadar ulaşılabilir bir hedef bilmiyorum ama en azından ileride dönüp geçmişe baktığımda pişmanlık duyacağım birçok şeyin önüne geçeceğini biliyorum. Hani yıllardır sorulan klasik bir soru vardır, "Bir dakikalığına bütün dünyaya seslenebilecek olsaydınız ne söylerdiniz?" diye, eskiden bu soruya asla cevap veremezdim. "O kadar önemli olan ne söyleyebilirim ki?" diye düşünürdüm. Ama şimdi ne söyleyeceğimi gayet iyi biliyorum. Dünyaya seslenemesem de, kendime seslenmek istiyorum: Geçen her saniyenin kıymetini bil, minnettar ol! Çünkü bir gün mutlaka onlar da özlenen zamanlar olacak.