DÜŞÜNMEYE İNANIRSAK

Hepimiz geçmişte yaptıklarımızdan elde ettiğimiz sonuçlarla geleceğimize yön veririz. Peki ya geçmiş sürekli olarak değişseydi ve biz aslında hiç değiştirilmediğine ikna edilseydik? Hatta ve hatta belki de geçmişin değiştirilmesinde rol oynayıp, aynı gün içerisinde bize verilen talimatlarla kendi yarattığımız gerçekliğe körü körüne bağlansaydık? İrade ve düşünme gücü geçmişten elde edilen tecrübe ve kazanımlarla doğru orantılı olarak gelişenve evrimleşen bir yetenektir bu yüzden bu yeteneğin bir insanın elinden alınması demek bana göre insanı savunmasız bırakır ve düşünme gücünü deelinden alır. George Orwell'ın "1984" adlı yapıtında kurduğu distopyası, insanların farklılıklarını büyük ölçüde yok etmiş, bireyselliği ortadan kaldırmış ve bireylerini yönlendiren bir toplumu konu alır. Bir insanın düşüncelerini bir diğeri nasıl etkileyebilir? Mutlu ve mutsuz anılarını, duygularını nasıl elinden alabilir? Peki, bunları yitirdiğinde insan ne derecede etkilenir? Hepimiz büyük ölçüde yaşamımızdaki önemli kararlarıkendimiz veririz, bu kararımızı duygularımız, hayallerimiz ve isteklerimiz yönlendirir. Sevdiğimiz ve fiziksel yakınlık duyduğumuz insanlarla bir arada duramamak, bilmediğimiz ya da hakkında bize anlatılan kadar bilgiye sahip olduğumuz bir şeyden nefret etmek ya da onu çok sevmek, anılarımızın ve hafızamızın her geçen gün bizi yanıltması ve adeta belleğimizdeki her bir detayın her geçen gün silikleşmesinasıl bir his? İlk bakışta belki bu kadar kötü gelmese de hatta bizi "Cehalet mutluluktur." inancındakigibi farkındalıktan uzak bir dünyanın sakin serüvenine sürüklese de; sevgilerimiz, inançlarımız, nefretlerimiz, mutluluklarımız, dünya görüşümüz bizi biz yapan şeylerdir. Bunları yitirmek de bizi hayallerimizden uzak tutar hatta belki de hayallerimizin farkına varamadan boş bir hayat sürdürürüz. Okurken Winston'ın bu kısıtlanmış ve bastırılmışlığa başkaldırışını desteklemeden edemiyor insan. Kendini bir an için onun yerine koyuyor ve düşünmenin yasak olduğu bir dünyada, insanoğluna yasak olanın cazip gelmesiolgusuyla, düşünerekyapılan başkaldırının etkisine kapılıyor ve çevresindekileri sorguluyor. Bizler de zaten düşünmediğimiz, farkındalık edinmediğimiz, önümüze sunulanı sorgulamaksızın kabul ettiğimiz içinbugün ülkemiz bu düzende değil mi? Daha iyi bir sistemin parçası olabilecekken, sistemi iyileştirmek için uğraşacağımıza, bu sistemle ilgili şikayet etmek kolay bir çözüm gibi geliyor. Belki de düşünmek hala yasak olmadığı, tam anlamıyla olmasa da birey olma olgusunu kısmen özgürce yaşayabildiğimiz için düşünmekten kaçıyoruz. Peki ya düşünmek elimizde olmasaydı ve bize düşünmemiz için bir gerçeklik bırakılmasaydı, gerçeklik hep bir başkasının kurmacasından ibaret olsaydı? Düşünmek cezalandırılsaydıdüşünerek başkaldıracak olan insanlık, neden bu özgürlüğünü kullanmıyor ya da kötüye kullanıyor da her zaman bir "Büyük Birader" tarafından yönetilmeyi ve yönlendirilmeyibekliyor? Düşünmek suç; çünkühayal kurdurur, sorgulatır, teslimiyeti önler. Sevgi de bizi düşünmeye iter, seven insan bencil değildirve bir başkasının iyiliğini düşünür, yeri geldiğinde fedakarlık yapar. Yapıtta sevgi, insan sevgisi, merhamet gibi kavramlar da düşünceyle birlikte bastırılıp; savaş, nefret ve kabullenmenin doğru olarak dayatıldığı bir toplumda yaşıyor kahramanımız. Severek, düşünerek, gerçekliğe dair kanıtları saklayarak, birlik olmaya çalışarak doğru ve iyi bildiği bir dünyanın parçası olmaya çalışıyor, hatırladığı eski dünyanın... Bu da okuyucunun ufkunu genişletiyor ve dünyayı asıl güzelleştirecek kapının anahtarının zaten insanın kendi elinde olduğuna inandırıyor. İktidar uğruna, çıkar uğruna birbirini kötülüğe ve nefrete iten insanlardansa; merhamet ve sevgiyi bilen, sorgulayıcı ve düşünen insanlar ancak bizi kötülediğimiz sistemin bir parçası olmaktan kurtarabilir. Tabii busistem her zaman hemen yıkılmaz belki, ama her adımda geriye yaşanılacak daha güzel bir dünya bırakırız, eğer birlik olursak...