İçinde Bitirebilmek Dedikleri

İlişkiler... Hayatımızın temelini oluşturan, önemsiz gibi görünen küçük ama o muhteşem detaylar. Etraflıca irdelemeye kalksak işin içinden çıkamayacağımız fakat bir yandan da vaktimizin çoğunu üzerinde kafa yorarak geçirdiğimiz bir konu. Herkesin başından geçen, tecrübe edindiği, dersini çıkardığı, güldüğü, eğlendiği, acı çekerek olgunlaştığı türlü türlü hikayesi vardır ilişki dendi mi. Peki ya sizin hiç uzun ilişkiniz ya da uzun süredir var olan ama adı bir türlü ilişki olmayan bir ilişkiniz oldu mu? Mükemmel Bir Son kitabının ilk sayfalarında herkese sorulması gereken bir soru yazıyordu ve ben bu satırlar sayesinde geçmişi düşünmeyip önüme bakmam gerektiğini anladım. " "Arkasına bakarak yürüyebilir mi insan?" demişti biri bir gün ve bence geçmişi düşünmememi sağlamak hiç bu kadar kolay olmamıştı." Bu cümleyi okuduktan sonra ilişkilerimizi neden bitiremediğimizin sebebini idrak etmiştim: Geçmişte yaşamak. İşte bütün mesele buydu. Kağıt üzerinde bitirilen ama kendi içimizde bitiremediğimiz ilişkiler, unutamadığımız kişiler, her fırsatta aklımıza gelen hatıralar ve sürekli keşke deyip duran bir biz. Kitapta French Oje'nin bir dilek dileme şekli vardı ki bayıldım. Üstelik sadece ikili ilişkilerde değil hayatımızın her alanına uyarlamamız gereken bir dilek : ''Umarım her şeyi kendi içinde de bitirebildiğimiz bir hayatımız olur.'' Sadece ilişkiyi değil genel olarak bir şeyi bitirebilmenin sihirli sözcükleri gibiydi bu cümle. Nasıl ki ilk eğitim evde başlıyorsa ilişkiyi bitirmek de içimizde başlıyordu bence. Küçümsüyor olabiliriz bir şeye son vermeyi fakat önce içimizde bitirebilmek mühim olan çünkü hayatımızda eski defterleri kapatamazsak beyaz sayfalar açamayız. İnsan yeter ki önce içinde bitirmenin önemini anlasın. Anlasın ki gelecekteki ilişkileri daha sağlam zeminler üzerine kurulabilsin, geçmişte yaşamaktan kurtulup önüne daha sağlıklı bakabilsin. Bu noktada en büyük hatayı da biten bir şeyin üstüne gitmekle onu yeniden deşmekle yapıyoruz. İkinci şans vermenin, geçmişe dönmenin bitmiş şampuan şişesine su koyup koyup çalkalamaktan ne farkı var? Olmayacaksa zorlama denilir hep ama biz sırf geçmişten kopamadığımız, gerçekten içimizde bitiremediğimiz için inadına zorlarız. Yeniden yaşanmasını istemediğimiz şeylerle karşı karşıya kalırız, sevmediğimiz kelimeler duyarız. İnsanlar belki de en sevmedikleri kelimelerde saklıdır bilemeyiz ama bildiğim tek şey böyle yaparak güzel giden şeyleri de kendi ellerimizle mahvederiz. Bu yaşıma kadar yaşadığım ilişkilerden öğrendiğim bir şey varsa o da insanların değişmediği. Atalarımız ne güzel söylemiş, huylu huyundan vazgeçmez diye. Aksini düşünen zamanla tecrübe edecektir nitekim bende öyle oldu. Biten ilişkiyi aslında içimde bitiremediğim, defalarca ayrılıp barıştığım için Mükemmel Bir Son'daki gibi bitmeyen, bitemeyen bir ilişkiye döndü. Bunun da bana sadece zararı oldu. Yalnız olmadığımı düşünüyorum bu konuda o yüzden bu kitabın bir notu da bana, benim gibi olanlara hatta topluma,''Bazen karşındakinin değişmesini istemek yerine ilişkine iyi gelmeyen seni yani kendini değiştirmelisin.'' (Oje, 149) Ne zaman ki kendimizi ve ilişkilere bakış açımızı değiştiririz işte o zaman içte bitirebilmek ve geçmişten sıyrılmak kendiliğinden gelir. Eğer uzun ve aynı zamanda sağlıklı bir ilişkiniz varsa sorun yok, uzun olması bir problem değil çünkü. Ama ilişki sürekli kavga, bitişler-başlangıçlar şeklinde olmasına rağmen yıllarca sürüyorsa işte biz o zaman bitmeyen ilişki diyoruz bu duruma. İnsanlar her zaman olur olmadık konuşur, müdahale eder. Ama bazen dışarıdan gelen seslere kulakları kapamak gerekir. Hani bazen soruyorlar. Başka kimse mi yoktu onca zaman etrafta diye. Mükemmel Bir Son cevabını çok güzel veriyor. Biri bitmeden, diğeri gelmiyor. Sen bir ilişkiyi tamamen içinde, aklında bitirmeden, birisini hayatından tam olarak çıkarmadan yenisinin gelmesi mümkün değil. Evren buna izin vermiyor. Kitabın başından sonuna kadar kendimi buldum, farkında olmadığım birçok şeyi fark ettim. Okumanın en güzel yanı duysak anlamayacağımız, yaşasak fark etmeyeceğimiz bazı durumları ya da olayları kitaplarda hikayeler şeklinde okuyunca etkilenip öğrenmemiz. Mesela empati iyi bir duygudur ama fazlası insanı zehirler. Çünkü o zaman sürekli ve her durumda kendinizin ne hissettiğini düşünmeden karşıdakinin yerine koyarsınız kendinizi. Sonra hep ona göre karar verirsiniz. Demek ki her şeyin azı ya da çoğu değil kıvamında olanı makbul. Bu yüzden Mükemmel Bir Son bana başıma gelenlerde artık her şey için hayırlısı olsun ve olmadığında da vardır bir hayır demeyi öğretti. Bitti mi bir daha başlamaz tarzı söylemler başta kulağa biraz korkutucu gelse de, evet, insan gerçekten bir kere ayrılmalıymış.