Hatıralarda Yaşamak

Sonsuzluğa uzanan, engin bir evren içerisinde yaşıyoruz. Kocaman bir devin sırtında, ne dev ne de taşıdığı insanlar farkında olmadan geleceğe ulaşmaya çalışıyor. Geniş bir perspektiften bakılınca görülmeyecek olan bizlerin varoluşu sadece solup gidecek mi? Kozmos sürekli değişerek zamanda ilerlemeye devam ediyor. Bu sürekli değişim hali var olmuş ve olan her şeyi karanlığa itiyor. İnsanoğlu da sesini karanlıkta sonsuz ekosuyla sürdürmeye mi çalışacak? Evren amansız bir dev olabilir, kendisinden başka her şeyi yok olmaya sürükleyebilir ancak insanoğlu buna yaratılışından itibaren aksi yönde bir psikolojik tutum sergilemiştir. Bizler ölmeyi istemeyen fani varlıklarız. Arkamıza baktığımızda kendimizden parçaları ve kendi yarattığımız etkileri görmeyi isteriz. Bunu başarabilmek için hep çabalarız. Firavunlar ölümsüzlük için haşmet kelimesinin sınırlarını zorlayan piramitleri yaptırmışlar, kendilerini mumyalatmışlar. İmparatorlar herkes adlarını duysun diye tüm yeryüzüne hakim olmaya çalışmışlar. Yüzyıllar boyu maddesel şeylerle kendimizi ölümsüzleştirmeye çalışmışız ama hiçbir şeyin Acun'da sonsuza kadar kalamayacağını hepimiz biliyoruz. Esas ölümsüzleşme insanların akıllarında gerçekleşir. Kendimizi akıllara kazımaya çalışırız. Anılar insanı insan yapar, anılar insanı ölümsüz yapar. Yaptıklarınızı görecek gözler, anlatacak diller yoksa hikayeniz sadece sizinle kalır. Yıkılıp giden harabeler, yakılan şehirler değil onları anlatanlar tarihi yaşatır. Anılar sadece hükümdarları ya da tüm tarihe etki eden olayları yaşatmaz. Arkadaşınızla güldüğünüz bir anınız bile sizinle beraber zamandan bağımsız olacaktır. İnsanın dokunuşu saniyelik olayları sonsuzluğa götürür. Annenin çocuğuna baktığı her an onun yaşamını tarif eder, anılarına sonsuz mutluluğunu katar. Bir baba evladının ilk kez baba deyişini yüreğinin resmi olarak görür. Arkadaşlarınızla delicesine gülüşleriniz size ortak paylaşılan bir anın farklı insanları nasıl birlikte tutabileceğini gösterir. Bu ve daha nice kişiliğinizi oluşturan hatıraları daha hatırlanabilir kılmada fotoğraf, resim, heykel gibi araçlar yardımcı olabilir. Nazım Hikmet Saman Sarısı şiirinde ünlü ressam Abidin Dino'ya sorar: "Sen mutluluğun resmini yapabilir misin Abidin işin kolayına kaçmadan ama?". İşte bu yüzden anılar ve onların kişiliklere dökülmüş halleri içimizde yer edinir. Hatıralar zaman ve mekan tanımadan dünyanın farklı uçlarındaki insanları bir araya getirir . O zaman da anlarız ki hatıralarımız sadece zamandan bağımsızlaşmamış, bir yere sabitlenmekten de kurtulmuşlar. Baturalp İlkay Gülten günümüz dünyasında benliklerimize toz pembe bir pencereden bakmamış ve kendi düşünce dünyasında anıları başkaları bilmeden alıp, onlardan çalabilseydik gibi soruları sorarak anıların bizlerdeki etkisini eşsiz bir şekilde anlatmış. Kitapta anı hırsızları olarak isimlendirilmiş kişiler insanların anılarını başkalarına para karşılığı satıyorlar. Bu sayede paranızla başka hayatlara dokunuyorsunuz. Anılarla beraber yaşamınızı genişletiyorsunuz ancak başkarakter aldığı bir anıda tanımadığı bir bayanın dram dolu hayat hikayesiyle özdeşleşiyor. Yaşadığı duyguların ağırlığına dayanamayan karakter intihar ediyor. Yaratılan metaforun gücü korkulacak derecede ciddiyet içeriyor. Birinin yaşadığı anılar yüzünden ona ait olan kişiliğinin parçalarıyla intihar ediyor. İnsan, silah ya da bıçak kullanılmadan kelimelerle öldürülüyor. Yazar, anı kavramının beynimizde ne kadar derinlere işlediğini kavramamızı istiyor. Söylenen bir söz ile hayattan kopulabileceğini, duyulan hikaye ile hayattan vazgeçilebileceğini vurguluyor. İşte biz ölümlüler de hayatlarımızı anılara taşıyoruz ve bunları önem verdiğimiz kişilerle paylaşıp, yok olmayacak bağlar oluşturuyoruz. Geçmişin hatıraları olarak kalıcılığa ulaşıyoruz. Ölümden kaçış yokken kendi kurallarımızla evrenin acımasız oyununa katılıyoruz. Anıların önemini bir de Abidin Dino Nazım Hikmet'in sorusunu cevaplayarak anlatıyor. Birbirine kavuşamayan dostların eski günlerini ve hayalini kurduğu hayattan bahsedip, o anılarda yaşayabilselerdi diye düşünürken ünlü soruyu cevaplıyor : " İşte o zaman yapardım Nazım mutluluğun resmini. Buna da ne tual yeterdi; ne de boya...". Anlaşılan o ki hepimiz ebediyen kendi hatıralarımızda hiç ölmeyecekmişçesine yaşıyoruz. Atakan Özcan