İnanmak İsteyen Yanımız

Eleştiriye açık olmayan bir konu dini inancımız. Doğduğumuz topraklar ile şekilleniyor önce. Sonrasında eğer sorgulamak gelirse aklımıza alıyoruz elimize kutsal kitapları okuyoruz ve karar veriyoruz. Tabii sadece kitaplar da tek başına yeterli gelmiyor. Bu konularda bilgi sahibi olduğunu düşündüğümüz kişilerle sohbet ediyoruz. Fakat çoğu insan için ilk bahsettiğim adımda kalıyor her şey. Doğduğumuz topraklarda herkes neye inanıyorsa biz de ona inanıyoruz. Ve sorgulamıyoruz da. Çünkü bize öyle öğretiliyor. Peki, genel olarak bu inanma mevzusu nereden çıktı diye düşündünüz mü hiç? Son zamanlarda sürekli aklımı kurcalıyor bu konu. Neye ne için inanıyoruz? İnsanoğlu hep kendinden yüce bir varlık aramış hayatı boyunca. Kendilerinden daha yüce bir varlık bulamadığı zaman ise şu an bize en normal gelecek şeyleri kendilerinden üstün ve tanrı bellemişler. Mesela ilk zamanlar güneşten bir tanrı yaratmışlar kendilerine ve akşamları güneşin batışına kendilerine verilen bir ceza olarak inanmışlar. Yazın gelişini ise yaptıkları iyi davranışların ödülü olarak görmüşler ve ayı düşman bellemişler kendilerine. Ay, onların şeytanı olmuş anlayacağınız. Sonradan fark etmişler ki tanrı dedikleri şey doğanın ta kendisi. Yani biz insanların tanrı arayışı hep devam etmiş. Güneşe, yağmura tanrı diye diye en sonunda tanrının her yerde olduğuna kanaat getirmişiz. Şimdi yine inanma mevzusuna geri dönmek istiyorum. Neden ve neye inanır insan? İnanmak nasıl bir ihtiyaçtır? Geçenlerde içinde bu inanma konusunun geçeceğini düşünmeden bir öykü kitabı aldım kendime. Seyrek Yağmur. Hiç ummadığım bir anda da karşıma şu cümle çıktı: "Eksik bir şey kalırsa, kendine değil başkasına güvenirsin, dışındaki bir varlığa yönelirsin, tanrıya örneğin." (Bıçakçı, 2016, s. 46) Eğer bu cümleyi yazan Barış Bıçakçı'nın dedikleri doğruysa ne idi hayatımızda eksik kalan şey? Eksik kalan sanırım inanma duygusu... Cümlede güven meselesinden bahsetmiş bir de. Şimdi aynayı kendime çevirmek ve soruları kendi hayatımdan yola çıkarak cevaplamak istiyorum izin verirseniz. Genelde bir şeyin olmasını çok istediğim zaman dua ederim. Mesela askere giden abimin sağ salim geri dönmesi için... Ya da sınavımdan yüksek not almak için... Peki, hayatımdaki tek eksik sadece bunlar mı sizce? Bence Barış Bıçakçı'nın eksikten kast ettiği bunlar değildi. Asıl olay herkesin içinde bir inanma ihtiyacının olması. Kendinden yüce bir varlığa inanıp ona sığınmak... Yetersiz hissettiğimiz an da onu düşünüp huzur bulmak. Çocukken anne babamız bize böyle bir güven verirdi. Bu yüzden her düştüğümüzde 'anne' diyerek ağladık. Sonra bu ağlamalarımız yine devam etti tabii. Fakat bu kez ağlamanın hiçbir fayda getirmediğini anladık. Çünkü hayatta öyle şeyler ile karşılaştık ki anne diyerek ağlamamız boşunaydı. Çünkü bisikletten düşüp kanattığımız dizlerimizden daha zorlu ve karışık şeylerle karşılaştık. İşte bu yüzden her düştüğümüzde ya da tökezlediğimizde bizi koruması için birini yarattık kendimize. Tanrıyı. Yani anlayacağınız bana göre tanrı içimizdeki sığınma isteğinden doğdu. Bir de cevap bulamadığımız her soruya yanıt olması için de yarattık tanrıyı. Mesela ilk insanlar nasıl geldi dünyaya? Gezegenler nasıl oluştu? Bilim dünyası henüz gelişmemişken birçok sorumuzun cevabı oldu. Ve hayatımızdan soru işaretlerini eksiltmek içimizi rahatlattı. Kısacası başkasına güvenmenin yetersiz kaldığı anda elimizden tutan şey bence kendimize yarattığımız tanrı. Evet, eksik kalan bir şey var. Hem de tam içimizde... Eksik kalan yanımız işte bahsettiğim sığınma ve güvenme ihtiyacı. Doğduğumuz topraklarda neye inanılırsa inanılsın, dindeki ortak payda da bu eksiklerimiz bence. İnsandaki yetersizlikleri görüp tanrıya yönelmemizde bu yüzden...