EN AZINDAN KAFAM RAHAT

Sinemanın kısır olduğu birkaç haftalık dönemler olur ya izlenilecek film yoktur, her yer ikinci sınıf deneysel filmlere ya da animasyondan bozma saçma sapan çocuk filmlerine bulanır. Luc Besson'un Lucy adlı filmi de tam böyle bir dönemde çıkagelmişti, izleyeyim hadi dedim, pişman değilim. Besson, her ne kadar bundan önce kült denilebilecek birkaç başyapıtın(The Fifth Element, Leon: the Professional) altına yönetmen ya da senarist olarak imza atmış olsa da Lucy filmi beyaz perdeye taşınırken ne doğru dürüst reklamı yapıldı ne de ilgi çekici bir fragmanı izleyiciye sunuldu. Benim dikkatimi çekmiş olmasının sebebi ise Morgan Freeman ve Scarlett Johanson'un varlığını yeni öğrendiğim bir filmde rol almasıydı. "Koskoca Hollywood oyuncuları bile paraya sıkışıyor demek ki bazen" diye geçirdim içimden, "hadi bir görelim bakalım neymiş, ne değilmiş" diye de ekledim. İlk sahnedeki Uzakdoğu'da tatil yapan Amerikalı çift klişesiyle karşı karşıya kalınca içimden "yok artık ya" diye bağırıp çıkma isteği uyandıran film aynı anda da sinirlerimin bozulması paralelinde yüzüme aptal bir gülümseme konduran, bir tiksinti getirmişti ki yaklaşık otuz saniye sonra gelen ani yükseliş imdadıma yetişti ve filmin aşk-romantizm değil de bilim-kurgu olduğunu ayıktım. Daha en başından yapılan bu ters köşe (en azından bana göre ters köşeydi) fena afallattı beni ama epey ilgimi çekmeyi başardı doğrusu pür dikkat tekrar koltuğuma yapıştım, hazırlandım, izledim. Filmin senaryosu her ne kadar basit, özensiz oluşturulmuş ve tahmin edilebilir olsa da olayların tam zıttı yönünde geliştirilen ve izleyiciye sunulan mesaj gerçekten etkileyiciydi. Kısaca, senaryo "insan yalnızca beynin kapasitesinin yüzde üçünü Şahin 2 kullanır, hepsini kullanabilseydi kim bilir neler yapabilirdi?" gibi çok klasik ve sıkıcı bir çerçevede oluşturulmuştu ve kademe kademe beyin kapasitesi artan insanın neredeyse ilah seviyesine ulaşımını ele alıyordu, fakat (bu çok dikkat edilmesi gereken, çok büyük bir fakat) birey neredeyse Süpermen'e dönüşmüşken ilkelliğe, aslında tam olarak içgüdülerine dönüş yapıyordu: ÖLÜMSÜZ OLMAK. "Ölümsüzlük" her ne kadar çok şaşalı bir kavram ve süper serin bir özellik gibi görünse de, olaylarla zıt yönde gelişen mesajın inşasında temeli oluşturuyor. Çünkü sinir hücresine sahip her canlının tek içgüdüsünün "ölümsüzlük" kavramı olduğu izleyiciye benimsetiliyor ve inanılması güç derecede ortaya atılan bu iddia, inanılmaz bir biçimde neredeyse kanıtlanıyor. Canlılar iki yolla ölümsüzlük güdülerini yerine getiriyor: ya sürekli vücudu taze tutan hızlı metabolizmayla (daha çok mikroskobik canlılar), ya da sahip oldukları bilgileri genleriyle aktarabilecekleri bir nesil (üreme ve evlat yetiştirme veya kendini gelecek nesillere bir şekilde duyurma). Canlılar ise beyin kapasitelerinin daha büyük çoğunluğunu kullandıkça yan amaçlardan ve gereksiz uğraşlardan uzaklaşıp ölümsüzlüğe yani doğanın varoluş amacına daha hızlı bir biçimde kitleniyorlar. Filmin benim açımdan "gerçekten etkileyiciydi" diye nitelendirilmem ise aydınlanmamı sağlayan kıvılcımların ne denli değerli olduğunu anlamamla başladı. Bizi eşekleştiren, konservatuvar istemiş olmamıza rağmen, bizi doktor yapmaya çalışan (en azından ben bari mühendislik olsun diye ikna edebildim bizimkileri) kişilerin neden böyle düşünce yapılarına sahip olduklarına dair fikirler yürüttüm ama bu kısmı filmden birkaç saat sonra aklıma gelenlerin yanında hiç sayılabilir diye abartmayayım da yani küçük görülebilir diyeyim: Onca zaman boyunca aileme zaten açmadığım hayallerimden vazgeçerken kendi kendimi ikna etmemi (kandırmamı dersem kendimi kandıramamış olurum) sağlayan "daha güçlü olmak", "başarılı olarak Şahin 3 nitelendirilmek" kalıplarının yalnızca, binlerce yıl önce günümüz halini almış insanının değişken şartlarda genetik materyal aktarımını (üreme ihtimalini) daha olası kılmak için uyguladığı taktikler olduğunu anladım. Artık (en azından şimdilik) hayatım biraz daha telaşsız, gelecek kaygım yok, heves kırıklığım kalmadı gibi, "ne kadar boşum ben ya ne yapsam şimdi" diye kendimi daraltmıyorum, programlanma amacımız olan ölümsüzlük kafama yattı gibi, senaryo birazcık dandik de olsa mesajı güzel vermiş Besson, etkilendim.