Kadın

Bir varmış bir yokmuş, kadının değeri zümrütlerden, yakutlardan daha kıymetli, sözü lisanı Bağdat'a kadar duyulurmuş. Ahu gözlü, kiraz dudaklı dilberlerin bir eli yağda bir eli balda, ağırlığınca altınlarda tartılan güzellerin zamanında mı gitsek? Uğruna yazılan şiirler, güzelliği uğruna yapılan filmler, en kutsal olan kadına inen ayetler, değerini anlamada ana kelimesi kadar etkili, gelin kadar duygulu, kızım kadar da değerli kelimelerin sahibi kadın. Ailenin bereketiyse kız çocukları, evin direği ise annelerimiz. Yuvayı yapan dişi kuş değer abidesi kadınlar. Dünyanın sağından soluna, kuzeyinden güneyine kadına baktığımızda kadın her yerde kadın. Sütlü çay içen naif İngiliz kadınlarından Afrika'nın yerli kabilelerindeki kadınların duygu ve değer anlamında birbirinden farkı yok iyi bakıldığı zaman. Sevilmek, değer görmek, önemsenmek hepsinin gerçek anlamda isteği. Ne kadar anlaşılabilir bilinmez. Kadın kucağınıza doğan minicik bir kalp, tuttuğunuz zarif bir el hep aslında. Kadın bir yanı hiç büyümeyen küçük bir kız çocuğu gibi, diğer yanı ise süsü, zarafeti, giyimi, kuşamıyla hak ettiği değerin anlaşılmasını isteyen. İşini erkeklerden daha iyi başaran, tuttuğunu koparan, gerektiğinde dişini tırnağına takmasını bilen panter ruhlu büyük ruh. Kocası ve çocukları için saçını süpürge yapan sıkıntılara göğsünü siper eden büyük kahraman. Cesareti, merhameti, hoşgörünün doruk noktalarını kimseye göstermekten çekinmeyen bir yiğit o. Erkeklere göre feraseti, basireti yüksek her zaman da daha dengeli, ılımlı, idareci. Trafiğin bile kralı değil mi kadınlar? Hal böyle iken yaşadığımız dünyada kadınların başına gelenler anlatılamayacak kadar vahim. Gözünü Dünya'yı açan minik kalp demiştik, nasıl şehvetle bakılabilecek duruma getirilebilir ya da bir insan nasıl böyle bakabilir, bakmakla kalmaz taciz edebilir? Hangi kafası yapısı ile tecavüz edebilir, nasıl küçücüğümü hayattan koparıp atabilir? Dokuz aylık bebek veya üç, beş yaşında çocuk olmak fark eder mi? Babasının, amcasının, dayısının, komşusunun dahi dokunuyor olması insanlığımızın ne kadar yoklara düştüğünü gözler önüne sermekte. Ergenliğe adım atan Kız çocuğu, evliliğe adayı gelin kız gözüyle bakılıyor hala ülkemizde. Eğitim sistemsizliği mağduru çocuklarımız, öncelikle aidiyeti oluşturmuşken ne verilirse hamini gırtlak yapıyor sorgulamadan. Bilinçsiz boş insanlar yetişiyor. Eski gelenekler adı altındaki bağnazca adetlerle yoğrulmuş aile yapısı asıyor, kesiyor, koyuyor saçma sapan kuralları ortaya. Uyan uyar, uymayan ölür yaklaşımı ile oluşturuluyor sistem. Bizim aşiretin adettir, bizim ailenin kuralıdır sözüyle başlayan cümleler on dört, on beş yaşındaki kız çocuğu satıveriyor damdaki danalar gibi. Ağzı kulaklarına fiyonk oluyor aile büyüklerinin. İki bilezikle mutlu olan çocuk sevdim sanıyor, aşık olmak ne bilmeden. Hoca zaten gani, kıy gitsin. Kıya kıya kalmadı artık vicdan, sağduyu, basiret. Sonrada bir kerelik af diye bir şey atılıyor ortaya. Sofra bezini serdim içinden çıktı der gibi. Tecavüzcüler için değil, manipüle etmeyin ha deniyor. Alan belli, satan belli. Severek evlendim sekiz yaşında, kocam hapis, ben mağdurum diyen için çıkıyor af. Mağdurun, mağduriyeti nerede yaşadığını bilmemesi zaten en büyük mağduriyet. Ben on beş yaşında iken diye başlamalı kadın söze. Ailem benim duygularımı taciz etti, başkalarının benim hak ve hürriyetlerime el uzatmasına müsaade etti. Çocuk olarak sahip olacağım her hakkıma tecavüz edildi. Eğitim hakkıma tecavüz edildi, oyun hakkıma, sosyal haklarıma, duygusal haklarıma yüzlerce kere tecavüz edildi. Buna da ailem sebep oldu diyebilmeli kadınlarımız. Affı çıkaranlara diyorum, bundan ala tecavüz olur mu? Bundan ala tecavüzcü olur mu? Biz nasıl bir zihniyet olduk ki küçüklerin hakkını korur olduk. Gözümüzün içine baka baka biz onu demek istemiyoruz denilebiliyor, bir kereden bir şey olmaz zihniyeti bir kerede bitiriyor işi. Bir öpeyim, bir dokunayım, bir satayım, bir alayım, bir kadın, bir de af.