EVRENİN İÇİNDE

Uzayda yaşam olup olmadığı yüzyıllardır biz insanoğlu tarafından cevabı sürekli aranan bir konu olmuştur. İlk çağlardan itibaren gerek uzayı gözetleyerek gerek gezegenimizin evren ile olan ilişkisini inceleyerek kümülatif olarak ilerleyen bu sürecin içindeyiz. Bu süreç sonucunda benim için tatmin edici bir sonuç ortaya çıkmadı. Birçoğumuz için şu an durum böyle olsa da azımsanmayacak sayıda olan bir topluluk insanoğlunun aya ayak basmadığına dair uydurulan komplo teorilerine, hatta ve hatta dünyanın düz olduğuna dahi inanıyorlar. Her ne kadar Galileo, yaşadığı toplum tarafından dışlanmak ve kiliseden aforoz edilmek pahasına bundan dört yüzyıl önce dünyanın yuvarlak olduğunu ve güneşin etrafında döndüğünü kanıtlamış, gelişen uydu teknolojileri sayesinde dünyanın uzaydan çekilmiş binlerce görüntüsü gerçeği tüm çıplaklığıyla gözler önüne sermiş olsa da bu karşıt düşünce her zaman varlığını korumaya devam ediyor. Bunları bir kenara bırakıp her makul insan gibi dünyanın geoit şeklinde olup güneşin etrafında döndüğünü ve aya ayak basıldığını kabul ediyor olsak da henüz marsa veya güneş sistemindeki herhangi bir gezegene ayak basabilmiş değiliz. Nasa'nın geçen yıllarda yapmış olduğu marsta su bulunduğu açıklaması ve onu takiben "Space X" rmasının 2030 yılına kadar marsta koloni kurma kri, uzayla ve bilimle ilgilenen birçok insan gibi beni de epey heyecanlandırdı. Fakat son zamanlarda izlediğim bir lm uzay yolculuklarının insan psikolojisi üstünde ne kadar yıkıcı etkileri olabileceğini gözler önüne sererek dünya dışına yapılan yolculukları ve bir nebze de olsa benim bu yolculuklara karşı olan düşüncelerimi sorgulamama yol açtı. Kendimi o yolculukları yapan kişilerin yerine koydum ve fark ettim ki izlediğim lmlerden ya da tahmin ettiğimden hem zihnsel hemde ziksel olarak daha yorucu olduğunun farkına vardım. Uzayda bilinmezde çok az insanla beraber küçük bir uzay gemisinde, kısıtlı olanaklara sahip bir şekilde yaşamak benim için çok zor bir durum olurdu. Filmin adı Bilinmeze Yolculuk. Bir otobüs, tren, uçak yolculuğunda kısa süreli gecikmelerde bile ne kadar sıkıntı yaşadığımız ortadayken aylar boyunca ve yalnız başına süren, insanlıktan milyonlarca kilometre uzaklıktaki bir yolculuğa çıkmaya hangimiz cesaret edebilir? Tek iletişimimizin kameralarla belirli saatlerde dünyadaki uzay merkezindeki yetkili kişilerle olduğunu, zaman algımızı yitirerek hangi saat, gün ya da ayda olduğumuzu bilgisayar ekranlarından takip edebildiğimiz bir uzay mekiğinde akıl sağlımızı nasıl koruyabiliriz hiç bilmiyorum. Filmde astronotumuzun en yakın arkadaşları, yanında götürdüğü çeşit çeşit bitkilerdi. İletişim ihtiyacını bu bitkilerle sürdüren astronotumuz, uzay mekiğinde yaşanan bir sorun sonucu bitkilerinin ölmesiyle ve elinde kalan suyun yeterli seviyenin altına inmesiyle birlikte akıl sağlını yavaş yavaş yitirmeye başlıyor. Mars, tüm bilinmezliğiyle hala bizim için ilgi çekici olmaya devam ediyor. Marsta koloni kurulması krine kendimi o kadar kaptırmıştım ki sürekli yıllar sonra bir gün Mars'a gidip yaşamımı bu gezegende sürdüreceğime ve yepyeni bir yaşama başlayacağıma dair hayaller kurdum. Fakat hiçbir olumsuz düşünceye sahip değildim. Bir süre sonra ister istemez düşünmeye başladım, ya benim de içinde bulunduğum sayılı canlı topluluğun dünyayla tüm iletişimi ve etkileşimi geri dönülmez bir şekilde koparsa ne olurdu? Ben ve yanımdaki topluluk, dünyadan getirdiğimiz tüm bilgi birikimimizle yepyeni bir medeniyet hatta dünyadan daha gelişmiş bir uygarlık kurabilir miydik yoksa tıpkı ilk insanlardan başlayan ve üzerine koyarak devam edilen bir gelişme içinde mi olurduk? Şüphesiz ki her koşulda Mars'ta yeni bir yaşam serüvenine atılmak birçok zorluğu beraberinde getiriyor olsa da insanlığın cevap vermekte zorlandığı sorularına çözüm bulmak, belki de evrimin temellerini kısacası dünyamızı daha iyi anlayabilmek için bu serüvenin bir parçası olmayı seve seve kabul ederdim.