YEŞİL BİR RENKTİR

''Çatışıyorlar. Yok, çatışmıyorlar. DİRENİYORLAR!'' Behzat Ç. Ankara Yanıyor, tıpkı böylesine kendine yakışır bir şekilde bitmişti. İzleyenler bilir. Düşünecek olursak Behzat Amirimiz, Ulrike'ye verdiği bu cevapla yaşadığımız hayata kısa ve şık bir özet geçmiştir. Gerçekten takdir edilesi bir özet. Biz insanoğlu öyle kavgacı falan değiliz. Biz çatışmayız aslında, direniriz. Hayattaki tüm saçmalıklara direniriz kah Kemal Sunal gibi gülerek, kah Kırmızılı Kadın gibi biber gazının karşısında bir kaya gibi sapasağlam durarak. En yüce sanat da budur aslında; direnmek. Binbir türlü hokkabazlığa, kaypaklığa, hileye hurdaya, kısaca hayatın kendisine karşı delikanlı bir şekilde kafa tutmak. Güzel bir mayıs gününde de tam olarak bunu yaptık. Büyüklerimizin sözünü dinlemeyip, onlara ne kadar delikanlı, ne kadar omurgalı olduğumuzu en güzel şekilde anlattık. Anlayana! O zamanlar on yedi yaşındaydım. Herkes gibi günlük bir şekilde yaşıyor, yaşıma göre doğal olan işlerle meşgul oluyordum. Tek beklentim, sınavlardan iyi bir sonuçla çıkıp istediğim üniversitede okuyabilmekti. Ee tabii, o zamanlar ben de her genç gibi ucundan kıyısından siyasete merak salmış, ülkem için kendimce dertlenmeye başlamıştım. Baktığım zaman, George Orwell'ın 1984'te betimlediği bir ülke gibi olmaya başladığımızı görüyordum ve bu durum beni iyiden iyiye korkutuyordu. Bulunduğum kara parçası üzerindeki birçok insanın sorgulamadan, umarsızca yaşadığını görünce, bu sonucun bizim için kaçınılmaz olduğuna iyice ikna olmaya başlıyordum. Dedemin çok güzel bir lafı vardır; ''Milletimizin yüzde sekseni dünya kalabalığıdır.'' Gözlemledikçe gerçekten de haklı olduğunu düşünüyordum. Derken günün birinde, televizyonu açtığım zaman milletimizin hiç de öyle olmadığını anladım. Gördüğüm şey muazzamdı. Kendi hakları için, insana yakışır bir şekilde yaşamak için polis terörüne karşı sonuna kadar direnen mükemmel insanlar. Bize yakışan da işte bu. O günün akşamı, dosdoğru Gündoğdu Meydanı'na indim. Oraya indiğim zaman özgürlüğü hissettim. Oradaki insanların yüzlerine baktığım zaman, adalet ve insanca yaşamak için haykırışlarını dinlediğim zaman, ülkemin ne kadar da asil ve dimdik duran güzeller güzeli bir kadın olduğunu anladım. Tonlarca tazyikli suya, kapsüllerce gaza rağmen direnen, rakı kadar sert ve karakterli bir kadın. Renklerini kimselerin mahvetmesine izin vermeyen, yüce bir kadın. Bundan daha güzel bir şey olamaz şu koca hayat yolunda. Ne zaman Pearl Jam- Elderly Woman Behind The Counter In A Small Town dinlesem, ülkemin insanları hakkında daha önce düşündüklerim için kendime kızarım. Ne kadar da hakir görmüşüm, pırıl pırıl yeşili için direnen cesur insanları. O andan sonra, anladım ki yalnız değilmişim. Bizler, Y Kuşağı olarak gönülden bağlı olduğumuz Gençliğe Hitabe'yi uyguluyorduk. Büyük diye atfedilenlerin inadına, aslında bize ait olan sokaklara çıkıyor, kah kitap okuyor, kah ekmeğimizi paylaşıyorduk. Yeri geliyor, adını bile bilmediğimiz insanlarla iki üç kadeh birşeyler deviriyor, yeri geldiğinde ise yazıp çiziyor, çalıp söylüyorduk. Arada bir 'Başgan' çıkıp, ''Biz bu ülkeyi üç beş çapulcuya yedirtmeyiz.'' diye televizyonlarda söyleniyordu. Peşine 'Ağbı' çıkıp, ''Belediyenin önündeki fışkiyeyi kim kırdı?'' diye kendince takılıyordu. Sonra amcalar gelip, öyle gazdır sudur falan sıkıp, bir iki kovalıyorlardı. Ama olsun. En azından bize gülmek için malzeme yaratıyorlardı, farkında olmadan. Haaa üzdüğü zamanlar da oluyordu amcaların. Hem de çok üzüyorlardı. Hele Ethem'e, Ali İsmail'e, Berkin'e olanlar, yenilir yutulur cinsten değildi. Onlar için de direniyoruz. Tıpkı Deliduman Çağlar İyice gibi. Emrah Serbes gibi. Öyle din, dil, ırk, mezhep ya da ideoloji gibi eften püften şeylere takılıp birbirimizi ayrıştırmaya alışık değiliz biz. Sadece, iyi insan ve kötü insan ayrımı olmalıdır bizde. Tüm renkler olduğu gibi güzel. Tüm farklılıklar görülmeye değer. İşte Gezi'nin özeti budur. Daha da özeti ise, Roger Waters'ın dediği gibi; ''Yeşil bir renktir.''