Dile Gelen Kalem

Kalem böyle sözlere tanıklık etmemişti hiç. Cemal Süreya'nın düşüncelerini kağıda dökmesine vesile olurken yazdıklarını tek tek düşünüyordu. "Sevmek ne uzun kelime." sözü çınlıyordu kulaklarında. O anda mürekkebi kurudu. Sanki kalemin nutku tutulmuştu. Yazamadı. Süreya salladı ve kendine geldi kalem. Düşündü sonra; sevmek cidden uzun bir kelime. Cemal Süreya kendini şaşırtacak sözler yazmaya devam ediyordu. O an kalem ne düşündüğünü unuttu ve şu sözleri dikkatini çekti: " Ferhat Şirin'e kavuşsaydı, aradan bu kadar yıl geçtikten sonra bizim birbirimize olduğumuz gibi tutkun olabilir miydi?"(31). Çok şaşırdı kalem. Nasıl olurdu da Ferhat'ın Şirin'e aşkıyla yarıştırabilirdi kendininkisini. Süreya'nın sanat aşkından dile gelmişti kalem ama daha fazla ortak olmak istemedi bu yazılara. Devam etmek zorunda olduğunu da biliyordu. Onun görevi sadece Cemal'in yüreğinden ve aklından geçenleri kağıda dökmeye vesile olmaktı. Bir de minnet duygusu vardı Süreya'ya karşı. Büyük usta kalemi eline almadan önce hiç böyle şeyler hissetmemişti. Nasıl onu yarı yolda bırakırdı, nasıl kendini onun yazdıklarından mahrum ederdi? Devam etti üstadın yüreğinden geçenlere eşlik etmeye. Sonra yine onun bir yazısına takıldı aklı. Başka bir şairden bir satır almış Süreya. Şair diyor ki : " Aşklar da bakım istiyor öğrenemedin gitti" (39). Çok etkileniyor bu sözden kalem ve soruyor kendine : "Acaba ben bu sözlerin efendisine ait olsam daha mı mutlu olurdum?". Sonraki satır bu soruya net bir cevap veriyor. Süreya: " Aynı şair şöyle bir dize de ekleyebilirdi şiirine: 'Aşklar tam güven istiyor güvenemedin gitti' " (39). Büyük usta şiirin üstüne şiir koyuyor yani. Nasıl başka birine ait olmak isteyebilir ki kalem? Bu coşkuyla yazmaya devam ederken bir sarsıntı hissetti. Süreya kalemi bir köşeye kaldırıp dolma bir kalemle yazısına devam edene kadar ne olduğunu anlayamamıştı. Olan şuydu: Mürekkebi bitmişti. Hayrete düştü kalem. Sonuçta onun yoldaşı olmuştu yıllarca ve çoğu yazısını onla yazmıştı Süreya. Mürekkebi değiştirebilirdi ama değiştirmemişti. Acelesi varmış gibi başka bir kalem almıştı eline. Şimdi başka bir kalem bu anılarına ortak olacaktı. O an kırıldı yazara. Bir süre sonraysa kafasına dank etti. Cemal Bey bunu eşi Zuhal'e olan aşkından yapmıştı. Sonuçta şu anki mektupları karısı için yazıyordu ve sabırsızlanıyordu Süreya. Nasıl yeni mürekkep doldurmakla zaman kaybedebilirdi ki? Kabullendi durumu ve bir köşeden olaylara tanıklık etmeye karar verdi. Biliyordu ki bu mektuplar bittiğinde tekrar onunla yazacaktı üstad. Sabırsızlıkla o günü bekliyordu. Sonuçta Süreya'nın ellerindeyken yükü çok büyüktü. Hem yazılanları anlamaya çalışıyor hem de zanaatini yerine getiriyordu. Böyle ne de zevkliydi şairi hissetmek ama üzülmüyor da değildi. Bu eserlerde kendisinin de bir payının olmasını isterdi elbet. Ama Süreya'nın yazılarına o kadar hayrandı ki o ne yapsa en iyisini yapardı. En çok cümlelerini tamamlamayışını seviyordu mesela. O, sözlerini tamamlamayınca kalem devralmak istiyordu cümleyi. Bu heyecan ona yeterdi galiba... "Bu nasıl bir aşktı böyle? Bu sözler Cemal'in aklına nerden geliyordu? Bu onun bir yeteneği miydi yoksa ona bunu yaptıran Zuhal'in ta kendisi miydi? " Kalemin aklında bu sorular yankılanıyordu sürekli. Tam da bu sorulara dalmışken Cemal Süreya'yı duydu. Mektupta eşine, "Sadece sana özel bir şiir yazacağım" (75) diyordu Cemal Bey. Ah keşke benim mürekkebim bu şiire hayat katsa diye geçirdi içinden kalem. O günü düşlüyordu artık. Zaten Zuhal Hanım da çıkmıştı artık hastaneden. Acı günler geride kalmıştı. Kalem de bu sevince ortak oldu. Eski günler geldi aklına. Cemal Süreya her zaman mektup yazardı eşine ama bu sefer bir başkaydı. Daha aşk dolu ve daha içten. Nedenini biliyordu kalem. "Ya kaybedersem? " diye korkuyordu Süreya. Ne kadar ümitli konuşsa da biricik aşkına bir şey olabileceği fikri onu yiyip bitiriyordu. Bu yüzden daha samimiydi yazılarında. Üstadın onu tekrar eline alacağı, bu ölümsüz eserlere ortak olacağı günü hayal ederken olduğu yerde yazara ilham gelmesini bekledi kalem...