DÜNYA İNSANI OLMAK YA DA OLMAMAK İŞTE BÜTÜN MESELE BU

Babamın hep söylediği bir söz vardır "Dünya insanı ol kızım". Yalan değil, 5-6 yıl öncesine kadar bu söz bana pek bir şey ifade etmiyordu. Sanki babam "bizi boşver sen kaç kurtul" diyor sanıyordum ama çok yanılmışım. Çünkü dünya insanı olmak çok ama çok daha farklı bir anlam taşıyormuş. Dünya insanı olmak, her şeyi, herkesi olduğu gibi kabul etmek, kültürlerin dayattığı fikirlerin direk kabul etmek yerine, kültürünü diğer kültürlerle harmanlayıp onları benimsemek, hatta bir ölçüde her kültürden olmak gibi bir şey. Dünya insanı olmayı herkes beceremez, ilk başta özgür düşünceli olmak lazım yani dünya insanı olacağım diye rol yapmaya gerek yok. Ben bile şu an dünya insanı olmaya yeterli birikimim olduğunu düşünmüyorum. Çok gezmek, çok okumak, çok ama çok açık fikirli olmak lazım. Kendime baktığımda bunların yarısına falan sahibim, üstüne katabilir miyim? Tabi ki de katarım ama biraz daha zaman lazım. Fakat zamanım yok, kendimi geliştirmeye, bu ülkeden kopup kendi ülkemi bulmak için gereken birikime ulaşmaya. Neden mi istiyorum dünya insanı olmayı, çünkü ben insanları seven insanları seviyorum. O toplumun bir parçası olmayı, dünyanın bize sunduğu güzellikleri ve nimetleri birlikte yaşamayı, kısacık hayatımı mutlu geçirmeyi istiyorum. Çok mu şey istiyorum acaba bu ülkede yaşayan biri için? Daha ne kadar yaşarım bilemiyorum belki 50 yıl belki 5, belki de bugün son rüyamı göreceğim bu dünyada. İşte tam da bu bilinmezlik yüzünden şuan şu yazıyı bırakıp kaçıp kurtulmak istiyorum bu ülkeden. Ama olmuyor işte yapamıyorum çünkü yok ne zaman ne yeterli para ne de cesaret. Aslına bakarsanız ben milliyetçi bir insanım ama şu an şu ülkeye o kadar yabancıyım ki sokağa çıktığımda kendimi yabancı biri gibi hissediyorum. Neden mi? Çünkü birçoğunun sığ kafalı koyunlardan olduğunu, birçoğunun eşine fiziksel şiddette bulunduğunu, tecavüzcü (kız, erkek, hayvan fark etmeksizin) ya da hırsız olduğunu, beni yargıladıklarını, mutsuz insanlar olduklarını ya da gösteriş meraklısı Araplardan bir farkları olmadıklarını biliyorum. Zenginimiz de, fakirimiz de garip. Daha geçen günlerde sözde bizim seçtiğimiz meclis üyelerimiz mide bulandırıcı bir yasa çıkarmaya teşebbüs etti. Herkes "aaa olur mu öyle şey ayıptır günahtır" dedi belki ama bunu diyenlerin birçoğunun etek giydiği için kızlara laf atan ya da yargılayan insanlar olması da ayrı bir ironiydi. Herşeye gülüp geçmeme rağmen işte tam da bunun gibi olaylar yüzünden gülemiyorum. Bunu bana yapmaya hakları var mı? Senin kıt kanaat geçindiğin beyninden çıkan mantık dışı, iğrenç fikirler yüzünden benim hayatımı rezil etmeye ne hakkın var! Siz daha birbirinize sevmezken benden sizi sevmemi nasıl beklersiniz? Siz ki bilmem ne din programına çıkıp saçma ve mantık dışı sorular soran, kendinin 40 yaş küçük kızları cinsel olarak arzulayan hatta zorla bu arzusunu gerçekleştiren, hayvana saygısı olmayan, doğayı sevmeyen, para için bütün değerlerinden ya da kişiliğinden ödün veren insanlarsınız. Ben sizin neyinizi seveyim. Ülkenin başından dert eksilmezken ben neden bu ülkenin bir parçası olmayı isteyeyim? Biri doğuda töre cinayetine kurban gider, biri şehirde tecavüze uğrar, biri elinden oyuncağı alınıp karnına bebek koyulur. Bunun dışında birde terör olaylarımız var. Ne zaman patlayacağız ne zaman sevdiğim birisini kaybedeceğim korkusuyla yaşıyorum, yaşıyoruz. Bir terör olayı sonrası iki gün yas tutup sonrasından 2-3 gün dışarı çıkmayıp unutup gidiyoruz daha doğrusu gidiyorlar. Gazetelerde patlama sonrası katledilen insanların eski patlamalarda sosyal medyada gösterdikleri tepkileri yayınlayarak prim kasıyorlar. Komik değil mi sizcede? Koca Türkiyede 1-2 yılda binlerce can verilmiş fakat halkta devlette kılını kıpırdatmıyor kınamak ve ailelerine şehit maaşı vermek dışında. Daha niceleri var Türkiyede. Örneklerimizin ben yazdıkça artıyor sanki! Hergün eşcinsel-trans cinayeti işleniyor hatta yazılı olmayan, toplum tarafından kabul gören saçma kanunlar yüzünden bu eşcinsel kardeşlerimiz kendi canlarına kıyıyor. Bu insanlar kendi canı ciğer ailesi tarafından hastalıklı olarak görülürken yabancıların ne gözle gördüğünü düşünmek bile can acıtıcı. Yusuf Yeşilöz'ün "Düğün Uçuşu" kitabında Beyto karakteri yaşanabilecek en kötü senaryoyu yaşamıştı. Ailesi katıksız cahil, eşcinselliği hastalık olarak gören bir ailede eşcinsel olarak doğmuştu. Daha da kötüsü ailesi tarafından seçilmiş bir dişi birey ile evlendirilmeye zorlanıyordu. Fakat günümüz Türkiyesinde insanlar bunun hastalık olmadığını anlatmaya güçleri kalmadığı vakit canlarına kıyıyorlar ne yazık ki! Yanlış anlaşılmasını istemem bunlar sadece Türkiyede olan şeyler değil işte bundan dolayı dünya insanı olamak istiyorum. Her milletten birkaç özellik taşımak ve bu özellikler yüzünden yargılanmadığım biryer bulana kadar gezmek. Çok fazla nefretim var bu ülkeye karşı fakat bir o kadar da seviyorum işte elimde olmadan. Türk olmaktan herzaman gurur duydum fakat beni olduğum gibi kabul etmeyen beni mutsuz eden insanlara katlanabildiğimden değil de zamanında bu topraklar için mücadele eden, kanlarını akıtan atalarıma saygımdan hala bu yazıma devam ediyorum, bu ülkenden kaçmak yerine. Tek başıma bir devrim yapamam belki ama benim gibi üç beş insan toplayıp bu hayalimi gerçekleştirmeyi çok isterim.