BİNBAŞI TOM'UN VEDASI

Yer yüzeyinden kilometrelerce yukarıda, Uluslararası Uzay İstasyonu'nun soğuk ve ürkütücü kabinlerinde astronot ekibi çekime hazırdı, kamera kayıtta ve işte şarkı başladı. Ekibin başındaki astronot gitar çalıp şarkıyı söylüyor ve kamera da istasyonun farklı yerlerinden astronotla birlikte o ıssız boşluğu çekiyordu. Şarkı anlamlı, manzara olağanüstüydü... Şu ana kadar hangi insanın yaptığı bir şarkı uzayda çalınıp söylenmiştir? Elbette sıradan bir şarkı değil; uzay denen o garip boşluğu ve bir insanın onun içinde kayboluşunu anlatan, hatta bunu insanlığın uzaya ilk yolculukları sırasında besteleyen bir adamın şarkısı olabilir bu. Ya uzayda, masmavi gözüken Dünya senin karşında öylece dönerken bunu dinlemek? Gözünüzün önüne getirmeyi deneyin: Tüm savaşların, aşkların, buluşların, maceraların, göçlerin, hüzünlerin, sevinçlerin ve adaletsizliklerin yaşandığı o kocaman sandığınız dünyaya "tepeden bakmak". Ve etrafını saran koskoca bir boşluk; ıssız, uçsuz bucaksız bir uzay... Kendi dünyamızda kendimizi ve etraftakileri koskocaman sanırken yukarıda düştüğümüz koca bir boşluk, hissettiğimiz o küçüklük duygusu ve önemsizlik. Yaptığımız saçma şeylerin önemsizliği... Kendi adıma bu duyguyu gerçekten çok hissettim, peki, bunun için yukarıda bahsettiğim astronot ekibinden biri mi olmam gerekiyordu? Hayır, bunu hissetmem için David Bowie'nin parçasını dinlemem yeterliydi. İşte, o parça uzaya gitmeyi hak ediyordu. Uzaydan Dünya'ya inip geçtiğimiz aya gelelim. Tarihte çok nadir olan bir şey yaşanıyordu. Bir efsane, gezegeni efsane bir sanat eseriyle, öleceğini bilerek yarattığı bir şarkıyla terk ediyordu. En son Freddie Mercury bunu "Gösteri devam etmeli!" diyerek yapmıştı. Şimdi ise David Bowie'ye tanık oluyorduk. İşte bunu hissetmek, uzaydaki o duyguyu hissetmekten çok daha zor. Her şeyden önce ölümlerin en kaygı vereni, nasıl ve ne zaman öleceğini aşağı yukarı bilmek olsa gerek. Sadece bu bile insan psikolojisini darmadağın etmeye yetebilir. Bunu belki genç olduğum ve yaşayacak çok şeyim olduğuna inandığım için söylüyorum ve benim de yediden yetmişe herkeste olduğu gibi yaşama sıkıca tutunma içgüdülerim var. Ama içgüdülerin yanında bir de eksiklik duygusu, yaptıklarından henüz tatmin olamama var. İster ölüm döşeğinde olsun ister gençlik çağında, birçok insan gezegende iz bırakmak ister. Hatta kimisi o izler sınırları aşsın, uzaya bile çıkabilir insanlar o izleri görüp takip etsin ister. Kimi amacına gerçekten ulaşıp tatmin olsa da onların birçoğu ya farkında olmadan ya da olarak bu dünyadan kalıcı izler bırakmadan ayrılır. Bırakanlara da zaten "büyük insandı","efsaneydi" gibi sıfatlar yakıştırıp uğurluyoruz. Peki, buradaki amaç ne? Herkesin ölmeden önce ünlü olması mı? Hayır, aslına bakarsanız başkalarını o kadar da önemsemeye gerek yok. İnsanın en azından kendi çevresinde bir fark yaratmalı ve kendi istediği izi bırakabilmeli, sadece takip etmesini istediği kişiler etmeli. İster milyonlar, isterse sadece iki kızı bir oğlu. Gelelim David Bowie'ye. Meslektaşları ve ailesi dahil herkes onun gayet mutlu bir şekilde aramızdan ayrıldığını söylüyordu. Bunu nasıl başarmıştı? Çünkü o zaten tatmin olmuştu bıraktığı izden. Yaşadığı hayatın süresiyle alakasızdı olay, o doğrudan "Ben yaşadım!" diyebilmişti. Yoksa böyle Lazarus'la veda edebilmesi kolay olmazdı sanırım, daha önce hiçbir şeyi tam başarmasaydı. İnsanlar ona Lazarus'la birlikte efsane demedi, efsanenin kendisi Lazarus'u yaparak baş döndüren hayatında son boşlukları doldurdu. Lazarus bir efsanenin sadece son notalarıydı. Ölüme giden yoldaki en kötü psikolojilerden birini yaşayan insan, o psikolojiden tamamen arınmış şekilde son defa sahne kostümlerini kuşanıp şarkısını söylemişti. Ziggy'nin, Binbaşı Tom'un, kısaca Bowie şarkılarındaki tüm karakterlerin uzay gemisini terk etme ve o garip, sonsuz boşluğa açılma zamanı gelmişti artık. David Bowie ölmeden iki gün önce yayınlanan albümü: Blackstar