İNCİ'DEN KISA BİR HAYAT GERÇEKLİĞİ BETİMLEMESİ

Kino, incisini satmaya karar vermişti. Alıcıların yanına gittiğinde incisi için önerilen paralar incinin değerinin çok çok altındaydı. Kino, kasabasındaki alıcıların kendisini aldattığını anlamış, incimi satmak için başkente gideceğim demişti. Kino'nun abisi Juan Tomas: "Gitmen şart. Gel gör ki işlerin başkentte başka türlü yürüdüğünü sanıyorsan, bilemem" (Steinback 65) İşler, başkentte de aynı şekilde yürüyordu, aslında bu, dünya alım satım piyasasının işleme biçimiydi. Tıpkı kahve çekirdeği toplayarak geçimini sağlayan işçilerinin durumu gibi... Zor işi onlar yaparlar, ancak daha sonra havalı bardaklar ve kremalarla birileri orta boy bir bardak kahveyi bize asgari ücretin yüzde ikisi fiyatına satar. Yalnızca kahve işçileri mi kullanılıyor peki? Ya da sadece Kino mu aldatılmaya çalışıldı? Tarih boyunca gelir farkı, insanlar arasında zamanla statü farkına dönüştü. Her şeyin önüne "VIP" ekledi insanlar; konserler için VIP biletler, restoranlarda VIP masalar ve daha nicesi... VIP, açılımı ise "çok önemli kişi" (tabii ki bunun İngilizcesi, Türkçesi yerine yabancı kelimeler kullanmak çok önemli kişi olmanın ön koşuludur zaten, değil mi?) sanki diğer kişiler önemsizmiş gibi... Aradaki fark ise, önüne VIP eklenen her şeyin üç dört misli daha pahalı olması. Ne kadar da aşağılayıcı bir durum... Önemli kişi olmanın tanımı para olmuş dünyamızda. Ne kadar paran varsa o kadar VIP'sindir, yani o kadar "çok önemli kişi"sindir. Sonra bu çok önemli kişilerimiz bir ihtimal İnci'yi okurlar, sebebi meçhul, belki gerçekten istedikleri için, belki de okudum diyerek çevrelerine biraz daha hava atabilmek için. Belki de İnci ismi onların taptığı şeylere benzer nitelikler taşıdığı için merak etmişlerdir. Sonuçta bu çok önemli kişilerden bazıları okurlar en sonunda İnci'yi, Kino'nun incisine biçilen değeri görünce düşünürler: "Ne kadar kolay cahil insanları aldatmak, kandırmak, kazıklamak", üzerlerinde maliyeti beş-on lira olup kendilerinin biner liraya satın aldıkları gömlekleri, pantolonları ve ayakkabılarıyla; garajlarında yaşadıkları yerdeki hız limiti saatte doksan kilometre iken hızları saatte üç yüzlere erişebilen arabalarıyla ve daha pek çok kendini zengin göstermekten başka hiçbir işe yaramayacak görgüsüzlük saçan eşyalarıyla... Ya eşitlik? İlk başta sadece bir çeşit mandalina vardı, gider herkes onu ağaçtan koparıp yerdi, sonra o ağaçları sahiplendik, bunlar benim dedik, ben ölünce de çocuklarımın... Bin çeşit mandalina çıktı bir anda piyasaya, şu mandalina Japonya'da yetişiyormuş yılda yalnızca bir ton çıkıyormuş bundan denildi çok önemli kişilerimize, onlar o mandalinalardan yediler, bazıları en kötülerin, çürüklerin konulduğu sepetlerdeki en ucuzlarını bile yiyemezken... Sebebi ise basitti, kendini yüceltmeye çalıştı insanlar, kendilerini diğer insanlardan daha üstün gösterecek şeyler aradılar. Herkes yemek yiyordu, bu onları özel hissettirmezdi, daha sonra aşırı pahalı restoranlar açıldı, şu bir parça etin yanına birkaç defneyaprağı atıp bir tabak yemeğe asgari ücretin onda birini isteyen yerler... Herkes bir şeyler giyiyordu, kumaş aynıydı ancak sonra birisi çıktı, normal bir gömleğin üstüne ufacık bir hayvan resmi çizdi, bu çok önemli kişilerimiz içindir dedi, sonra herkes bir anda bu gömleklerden giymek istedi, önemli (!) hissedebilmek için, belki de yalnızca kendi özgüven problemlerini yatıştırabilmek için... Suç kimde peki? Çok önemli kişilerde mi, parası olana çok önemli kişi diyen o kadar da önemli olmayan kişilerde mi, yoksa sırf kendilerinden zengin diye bu çok önemli kişilere yalakalık yapanlarda mı? Milletin vekili olan kişiler, milletten yirmi misli fazla para kazanıyor ülkemizde, hak edip etmediklerini tartışmıyorum bile. Reis-i cumhurumuz toplu taşınmaya binmesi gerekirken, milyon liralık araçlara biniyor özel şoförüyle, korumalarıyla. "Korumalarıyla", kendini, onu seçen milletten korumak için herhalde.