Bir "Ordu" İnsan

Hayatımdaki ilklerden birini yaşamak üzereydim. Üniversiteye gelmeden önce üniversite takımına girmenin hayalini kurarken şimdi kendimi okul takımı ile başka bir şehirdeki turnuvaya katılmak üzere hazırlanırken bulmuştum. Hocanın Ordu'ya götüreceği 18 kişilik kadrosunda yer aldığım için içimde tarif edemediğim bir mutluluk ve heyecan vardı. Otobüs yolculukları oldum olası beni çok rahatsız ediyordu. Midem bulanıyordu sürekli. Hareket zamanı geldiğinde mide bulantısını unutup ertesi gün oynayacağımız maçı düşünmeye başlamıştım. Uzun süredir birlikte futbol oynasak da birbirimizi çok iyi tanıdığımız söylenemezdi. Futbol sahasındaki birey ile günlük hayattaki birey arasında büyük farklar vardır. Bu yolculuk saha dışında birbirimizi tanımamızdaki ilk adım olacaktı. Yolculuk beklediğim gibi önce sakin başladı ancak zamanla otobüsün en arka kısmındaki insan sayısı artmıştı. Üstelik gitarımız da vardı. Çoğu kişinin benzer şarkıları söylemek istemesi futbol dışında da ortak noktalarımızın olduğunu gösteriyordu. Uzun bir yolculuk bizi bekliyordu aslında ancak birlikteyken o kadar eğleniyorduk ki zamanın nasıl geçtiğini fark edememiştik. Gece yarısını geçtikten sonra sabah maça çıkacağımız için herkes dinlenmeye çekilmişti. Konaklayacağımız otele vardığımızda maç saatinin ertelendiği öğrendik ve herkes biraz daha dinlenmek için odasına geçti. Maç öncesi kadronun açıklanacağı toplantı salonuna gittiğimizde hayal kırıklığı yaşamıştım. İlk maça yedek olarak başlayacaktım. Bunu hiç beklemiyordum. Sahaya gidip ısınmaya çıktığımızda kendi kendime neyi eksik yaptım diye soruyordum? Maça çok kötü başlamıştık. Başlangıç vuruşu ile kalemizde golü gördük ve ilk on dakika sonunda 3-0 geriye düşmüştük. Hoca ısınıp oyuna girmemi söyledi. Kafamda acaba bu maçı çevirirsek neler olur diye düşünüyordum. Bir gol attıktan sonra baskıyı da artırdık. Mutlak birkaç pozisyondan yararlanamadık ve maçı kaybettik. Otele geri döndük herkes üzgündü. Hocamız teselli ediyordu bizi. Ordu'ya eğlenmeye geldiğimizi söylüyordu. O gün doğum günü olan bir arkadaşa süpriz bir kutlama yaptık. Kafamızı dağıtmıştık bu sayede. Konakladığımız yerde birlik beraberliğimizi simgelemesi için tek tip kıyafet giymemiz gerekiyordu. Başlarda çok sıkıntı olmasa da ilerleyen günlerde aynı kıyafeti giymek canımızı sıkmaya başlamıştı. Otel çalışanlarıyla da çok iyi ilişkiler kurduk. Vedalaşırken buruk bir sevinç yaşamamız da bundandı. İkinci maçın hazırlıklarına başlamıştık. Daha iyi bir performans göstermek istiyorduk. Maçtan önce yine toplandık. Hoca kadroyu açıkladığında önceki maçtaki performansımdan memnun kalmış olacak ki ilk onbirde forma şansı bulmuştum. Bundan sonraki maçlarda da bu hep devam etti. Rakibimize karşı güzel bir oyun sergilesek de yediğimiz talihsiz goller yüzünden maçı kaybettik. Otele döndüğümüzde herkes üzgündü. Otel çalışanları da sonraki maçı kazanacağıma inandıklarını söylüyordu. Akşam kararlaştırdığımız odada toplanıp oyun oynamaya başladık. Gece geç saatlere kadar Vampir- köylü oynamıştık ve kimse bırakıp gitmek istemiyordu. Maça çıkmak yerine tüm gün oyunu oynayabilirdik. Saat iyice geç olunca odalara dağıldık ve sabah olunca maça gittik. Döndüğümüzde şehirde gezintiye çıkmak istedik. Tek tip giyinmiş on yedi oyuncu ve iki hoca Ordu sokaklarında küçük bir odu gibi ilerledikçe herkes şaşkın şaşkın bize bakıyordu. İnsanlar hangi takım olduğumuzu sorup duruyordu. Bu durum beni gereğinden fazla mutlu ediyordu. Belki de hep bir kenara attığım hayalimi ulaşmanın mutluluğuydu bu. Ordu'dan ayrılma günü gelmişti. Son maçımız olaylı bitmişti. Ordu Üniversitesi ile oynuyorduk ve son dakikada aleyhimize bir penaltı verildi. Tribünlerde olay çıktı, polisler sahaya girdi, hakemler soyunma odasına gitti. Hiç beklemiyorduk böyle şeylerin olmasını. Maç bittiği zaman orada çalışan sağlıkçı abla gelip benimle fotoğraf çekinmek istedi. Bu hayatımda aldığım en güzel teklifti belki de çünkü önceki maçlarda sakatlandığım pozisyonlarda yardımıma koşan insan turnuva biterken geriye bir anı bırakmak istiyordu. Çok duygulanmıştım. Kabul ettim. Benim için de çok güzel bir anı olacaktı o fotoğraf. Diğer görevliler de iyi dileklerini iletmişti turnuva bittiği zaman. Orada belki çok iyi futbol oynamamıştık ama insanların sevgisini kazanmayı başarmıştık ve bizim için de önemli olan buydu. Geriye hiç unutulmayacak anılar bırakmıştık. Yeni dostlar edinmiştik. Geri döndüğümüzün ikinci günü insanların birbirlerini özlemesi bunun en iyi örneğiydi.