HER KADINDA FARKLI CAN BULAN BEDENLER

Bireylerin kendi estetik yargılarını topluma dayatması sonucu kadınların bedenlerine damgalanmış etiketler, kendilerini bu etiketlerle özdeşleştiremeyen çoğu kadının ruhsal çöküntüsüdür. İnsanlığın kadın kavramına biçtiği tanıma uymayanlar, kendi kadınlıklarını tanımlayacak olgunluğa ulaşıncaya kadar ruhsal çöküntülerle dolu bir hayat sürmeye mahkum edilirler. Küçük bir azınlık, genelin güzel bulmadığını kendi estetik yargılarıyla incelemeye ve değerlendirme yapmaya cesaret eder. Pablo Picasso kübizm akımının başlangıç noktası olarak kabul edilen Avignonlu Kızlar eserinde genelevdeki kadınları resmetmiş, toplum tarafından güzellik tabularına en çok uyması gerektiği düşünülen kadınları. Picasso'nun bu eseri sayesinde azınlıktan tarafta olduğunu kanıtladığını ve kalıplaşmış güzel kadın çizgilerinden çıkarak kadının her bedende kadın olduğunu gösterdiğini düşünüyorum . ( Pablo Picasso, Les Demoiselles d'Avignon ) (Pablo Picasso, Avignonlu Kızlar) Kadın dendiğinde akıllara gelen güzellik tanımları, küçük yaşlarından itibaren kadınların zihinlerine işlenir. Henüz aynaya bakıp kendilerini inceleme evresine gelememiş kız çocuklarına güzellik kaygısını aşılar toplum. Bazen onları çok seven aileleri bile kızlarına ideal beden tanımlamaları yaparlar. Genelde bu güzellik algısının empoze edilmesi kızlar topluma karışınca yoğunlaşır. Toplum bireylerin bedenlerine iltifat eder ve güzellik tanımı iltifat edilen kişiler baz alınarak yapılır. İnsan içgüdüsü kendiyle aynı kulvarda birini gördüğünde kıyaslamaya geçer. Kendini diğerleriyle karşılaştıran bir kız çocuğu, sonuca güzel olarak öğretileni ve bedenine yapılan yorumları düşünerek varır. Yapılan kıyaslamaların sonucu bazen kadınların ruhlarını etkileyebilecek düzeyde olabillir. Çocukluğunu ve gençliğini sırf birileri kilolu olduğunu söylediği için gönlünce yaşayamayan bir sürü kız var toplumda. Sivilceli bir yüzün güzel olamayacağını düşündükleri için geceleri ağlayan genç kızlar ve doğum sonrası çatlakları yüzünden depresyona giren kadınlar da var. İnsanların fiziksel beğenisine uymadığı için kendisini çirkin zanneden, bedenlerinin varoluş amacının yaşamak olduğunu unutup estetik obje sanan kadınlar bunlar. İnsana bir kereliğine bahşedilen hayatı kalıplara sıkıştıranlar ve hayatı kaçıranlar. Bu kadınlar kalıplardan kaçıp, fikirlerini kendi zihinleriyle oluşturduklarında bedenleriyle barışabilirler. Her kadın kendi farklılığının büyüsünün farkına varmalı ve sıradanlığın sıkıcılığını kabul etmeli diye düşünüyorum. Güzellik kalıpları kadınlara sıradanlığı dayatır, her kadının kıvrımlı hatlara, uzun ve ince bacaklara, pürüzsüz bir cilde, uzun saçlara sahip olmasını ister. Kilo kaybının bir başarı sanıldığı ve tebrik edildiği bir toplumda yetişen bir bireyin güzellik tanımını zayıf bir beden karşılar. Ancak asıl güzel olan kendine has özellikler ile donanımlı olabilmektir. Toplumun çirkin dediği bir burna sahip olmak, vücudunda kıl olması, kilolu olmak hiçbir kadına kendini çirkin hissettirmemeli. Bir başkası beğenmedi diye ameliyat masasına yatıp kendi bedenini değiştirmemeli. Eğer bir estetik operasyon istiyorsa bunu sadece kendini öyle daha mutlu hissedeceği için yapmalı, başkalarının değil kendi güzellik tanımı için yapmalı. Hiçbir kadın beklediği beğeniyi, kendi kendine sunmaktan çekinmemeli. Güzellik objesi olarak algılanmaktan rahatsız olan her kadın, bu algıyı öncelikle kendi zihninden silmeli. Başkalarının güzellik standartlarına erişmeye çalışmak yerine kendi ruhunu mutlu etmeye odaklanmalıdır. Büyüme döneminde toplumun dayattığı güzellik yargılarını zihinsel yetişikinliğe gelindiğinde devam ettirmek bir kadının kendine yapabileceği en büyük kötülüklerden biridir. İçlerinde hissettikleri bu kötü ruh hali artık toplumun değil onların hatasıdır. Picasso Avignonlu Kızlar eserinde nasıl güzellik yargılarına karşı durmayı başarabildiyse, kadınlar da kendi mutlulukları için aynısını uygulamalıdır. Bu sorundan kurtulmak için kadınların güzellik anlayışlarını bağladıkları anlamsız tabulardan uzaklaşması ve güzelliğin göreceli bir kavram olduğunu kabullenmesi gerekir. Toplumsal zihniyetin değiştirilmesi bir kadının hayatına sığabilecek kadar kolay bir mesele değildir ancak bireysel zihniyet değiştirilebilir. Kendi kararlarını verebilen , kendi hayallerini oluşturabilen, kalıplaşmış yargıları kendi beyin süzgecinden geçirmeyi başaran bir kadının başaramayacağı hiçbir şey yoktur. Kalıplara uysun ya da uymasın her kadın güzeldir ve bunun farkındalığına eriştiği an itibariyle de özgüvenli ve güçlüdür , bu şekilde hissetmeyenler henüz kendilerine bedenleriyle barışma fırsatını sunmamış olanlardır. ELİF KASAPOĞLU