Anı Yaşa

Öncelikle belirtmek istiyorum ki, bu okuduğum ilk şiir kitabı. Şiiri severim, okurum da ancak bu güne kadar kitaptan değil daha çok internetten okurdum. Bunun ne büyük bir hata olduğunu anlamış oldum, şiir kitabı edinilmeli. İnce, küçük, kolay taşınabilen bir şiir kitabı her daim yanında olmalı insanın. Şiir hayatın kendisidir, bazı duyguları şiirden daha doğrusu şairlerden güzel kim bize açıklayabilir? Sait Faik 'in bu şiir kitabı içi aşk ve hayatla dolu şiirlerle dolu. Hayatı yaşamayı, yaşamayı derken öyle ot gibi yaşamak değil, dolu dolu yaşamayı şiirlerinde öğütlemiş Sait Faik Abasıyanık. En ünlü şiirlerinden biri, kitabında ismini aldığı, Şimdi Sevişme Vakti. Her mısrasıyla bu şiir beni kendine hayran bıraktı. Sait Faik insanlara yaşamayı anlatmayı öyle içten istemiş ki benim ''anlıyorum, anlıyorum! '' diye bağırasım geldi. ''Anlatsam şu kiraz mevsiminin, para kazanmak mevsimi değil, sevişme vakti olduğunu. (Sait Faik-Şimdi Sevişme Vakti)'' Bu mısra durumu özetliyor zaten, tabii şiirden herkesin anladığı farklıdır ama benim bu mısralardan tek bir anladığım varsa oda Sait Faik'in bize yaşamamız gerektiğini, dünyayı değerlendirmemiz, anı yaşamamız gerektiğini öğütlemiş bize. İnsanlar günlük hayatta zorunlu olduğunu düşündüğü işlere öyle bir kapılmış durumda ki, unutuyor Kazancıoğlu Sayfa 2 yaşamayı bazen. Sait Faik Abasıyanık'ta bunun farkında ya, uyarıyor bizi, meydanlarda bağırmalıyım diyor. Başka bir şiiri, Yeis, bu kelimenin anlamı üzüntü, umutsuzluk demekmiş. Başta şiiri okuduğumda neden bahsettiğini anlamadım, kelimenin anlamını araştırınca anladım. Akşam üstüleri geliyor diyor hüzün, geceleri insan duyguları daha çok çalışırmış, bu yüzdendir ya üzüntülerimiz, pişmanlıklarımız bizi hava karardığında daha çok vuruyor. Aşk şiirleri benim her zaman favorim olmuştur, ''O ve Ben'' demiş Sait Faik, aynı şekilde yaşamayı, bütün adetlerden, sorumluluklardan uzak yaşamayı istemiş. Sait Faik'in bu sevgilisini alıp güneye uzaklara gitme isteği, hayatın dertlerinden uzak, onsuz edemem dediği sevgilisiyle, sakin bir yaşam isteği büyülüyor beni. Tam da benim hissettiğim duyguları böyle güzel kağıda dökebilir mi bir şair? Aynı zamanda, sevince, aşık olunca yaşamın ne kadar güzel bir hal aldığını da '' Mektup 1'' adlı şiirinde fevkalade açıklamış. ''Cigaralar seninle tüter, ocaklar seninle yanar, yemekler senin yenir.''(Sait Faik-Mektup 1) Gerçekten de hayat sevdiklerimizle güzel. Sevdiklerimizi kaybettikten sonra anlarız boşluğunu her şeyin. Ne denli küçük sıkıntıları büyük problemler haline dönüştürdüğümüzü anlarız. Sahi ya, ölümün olduğu yerde daha ciddi ne olabilir ki? Her şiirinde dönüp dolaşıp aynı noktaya geliyor Sait Faik, yaşamın güzelliğine ve yaşanması gerektiğine. Sevdiklerimizle yapmalıyız bunu diyor, sevdiğimiz yerde, sevdiğimiz şeyleri yaparak yaşamalıyız diyor Sait Faik. Kaçımız bunu başarabiliyor, çoğu insan neyi sevdiğinin, kimleri sevdiğinin farkında bile değil. Hayat sadece bir kez yaşanabiliyor, en azından bizim bildiğimiz üzere, onu en dolu haliyle yaşamak lazım. Gerçi kim istemiyor ki bunu, izin vermiyorlar işte, nesilden nesile aileler izin vermiyor. Babadan oğla ''kısıtlama'' geçiyor. Sonrasında devletler, otoriteler izin vermiyor. Sizler, öğretmenler, eğitimciler izin vermiyorsunuz. 16 yaşındaki bir gencin 5 gün haftada 40 saatten fazlasını daracık bir sınıfta Kazancıoğlu Sayfa 3 geçirmesini isteyerek izin vermiyorsunuz. Bazı şanslılarımız var, bunun farkında olan ailelerde doğuyor, bir seviye tadını çıkarıyor hayatın. Ya o tanımlamak istemediğim, daha tutucu ailelerin çocukları ne yapsın? Okumak lazım işte, tek çözümü bu işin. Okumak, okutmak lazım. Bilimden önce, devrelerden önce, elektronlardan önce, Sait Faik okumak lazım. Yaşamı bilim kitaplarından değil, en başta Sait Faik Abasıyanık'tan dinlemek lazım.