Bazen Birlikte Bazen Yalnız

Sizlerden gözlerinizi kapatmanızı ve aşk denildiğinde aklınıza gelen ilk kişi ya da kavramı düşünmenizi istiyorum. Bekleyin, siz daha başlamadan ben ufak bir tahmin yapayım. Çok yüksek bir ihtimalle şu anda bir sevdiğiniz, eşiniz, onsuz olmuyor dediğiniz kişiyi hayatınızın anlamını düşlüyorsunuz. Yine büyük bir ihtimalle, bu kişi ile birlikte geçirdiğiniz anıları, birlikte iken nasıl mutlu hissettiğinizi anımsayacaksınız. Peki hiç düşündünüz mü ya olmazsa olmaz, benim diğer yarım, yaşama sebebim dediğiniz kişiden herhangi bir sebepten ötürü ayrı kalmak zorunda kaldığınızı? Belki de hiç kavuşamayacağınızı hiç düşündünüz mü? Ya da aklınızın ucundan geçti mi onu kaybetmenin ne demek olduğunu? Tüm bu soruları siz düşünürken ben kısaca okuduğum kitaptan bahsedeyim. Öncelikle Bir Gün Beni Ağlayacaksın adı kitabımızın çıkış hikayesi bahsetmek istiyorum. Çünkü çok ilginç ve herkesin ilgisini çekeceğine inandığım bir hikayesi var. Kimin gönderdiği belli olmayan bir paket ile başlıyor bu hikayemiz. Pakette ise bir mektup ve bir defter karşılıyor bulanları. Ve hiçbir harfine dahi dokunulmadan bu defteri roman olarak basıyorlar. Kitabımızın içeriği ise birisine aşık olmuş ama bunu kendisine söyleyemeden belli bir sebepten ötürü onun gitmesine izin veren adamınızın duygu ve düşüncelerini anlatması ile ilgili. Peki niçin ben bu kadar etkilenmiştim bu kitabı okurken? Neden gözlerim doluyordu kitabı her elime aldığımda? Bunun bir nedenini size söyle açıklayayım. Ben de sevdim birisini hiçbir karşılık beklemeden. Tertemiz duygularımla ve apak kalbim ile sevdim onu. Aramıza mesafe koymak isteyenlere inat mesafe koymadan sevdim. Ta yürekten ve en yoğun duygularla sevdim. Kısacası, bildiğiniz gibi sadece sevdim işte. Kimi zaman sadece sevmek yetmedi, aşık oldum. Gözlerim ondan başkasını görmedi, zihnim hep onun ile doluydu ve başkasına yer yoktu orada, olmadı, olamazdı. Gecelerimi onu düşleyerek aydınlatıyordum, gündüzlerime onunla anlam katıyordum. İçinde senin adının geçmediği hiçbir cümlem yoktu. Hatta adının ne anlama geldiğini bilmeyenlerle muhatap olmadım. Gözlerimi kapattığımda onu hemencecik gözümün önünde canlandırabiliyorum. Tek bir nefeste adını tam tamına yirmi yedi kez söyleyebiliyorum. Her gün aynı saatte, onunla sürekli oturduğumuz ağacın gölgesinde oturuyorum ve gözlerimizin içine bakarak söylediğimiz şarkıyı bu sefer tek başıma söylüyorum. Bu kadar şeyi bize niye anlattı diyorsunuz belki de. Yazarımızın bana hissettirdikleri birkaç şey sadece burası. Aynı duyguları yaşadığım için çok iyi anlıyorum ve hak veriyorum. Onsuz yaşamanın ne kadar boş ve ne kadar anlamsız olduğunu bir kez daha hatırlıyorum. Hiçbir şey tat vermiyor artık, hiçbir şeyden tat alamıyorum içinde o olmayınca. Herkes sıradan birbirinin kopyası. Ne kadar sıradan sen olmayınca sabahlar ve akşamlar. Sabah, akşam ne olacağını söylüyor. Akşam sabah ne yaşanacağını anlatıyor. Daha ne kadar dayanabilirim bilmiyorum. Ne kadar katlanırım onsuzluğa onu da bilmiyorum. Bilmekte istemiyorum. Onsuzluğa alışmak mümkün değil, alışmış gibi yapmakta. Haftalar, aylar belki yıllar geçti ama gözlerim hep ve yine onu arıyor. Demek istediğim insan biri kaybedince anlıyor onun değerini. Tamam, belki benim için çok geç ama siz önem verdiğiniz şeyleri bir insanı ya da bir nesneyi kaybetmeden sizin için ne kadar önemli olduğunu hatırlayın. Ben şimdiye kadar içime atmıştım kimselere anlatamamıştım bu duygularımı. Kimselere bahsetmemiştim. Belli ki yazarımız kendini daha fazla tutamamış ve böyle yaratıcı, özgün bir yola başvurmuş. Hikayeler gerçek yaşanmış bir olay mı bilinmez ama yaşanmışlık hissini bana fazlasıyla verdi. Ve bu kitabı okuduktan sonra ben de içimi dökmek istedim. Şu anlık bir nebze olsun rahatladım ama hayatımda nasıl bir etkisi olur zamanla göreceğim.