HAYALİ MELEK

Contrast/ Guillaume Provost Hayali arkadaşlar... Yaptığınız yanlış seçimlere ve hatalara bakmaksızın sizi severler. Bilmiş gibi konuşmak yerine bir adım atmanıza yardım ederler. Çoğu insanın hayatlarının yarattığı baskı ve korkudan kaçmak için seçtiği yegane yoldur hayali arkadaş yaratmak. Bazen yalnızlıktan saklanmak için yaratır insanlar hayali arkadaşlarını, kimi zaman da başa çıkamayacağı bir görevde yardımcı olsunlar diye çağırırlar onları yokluktan dünyamıza. Contrast da böyle bir hayali arkadaşın hikayesini anlatan bir oyundur. Küçük yaşta bir kızın hayatın omzuna yüklediği onca derdi paylaşmak için yarattığı hayali arkadaşın, onun hayatını nasıl da düzene soktuğunu anlatır. 1920'lerde geçen hikaye Didi isimli, annesiyle yaşayan bir kızın annesiyle az zaman geçirmesi ve babasız büyümesi gibi sıkıntılarıyla başa çıkabilmek amaçlı yarattığı Dawn isimli arkadaşının sıra dışı yeteneklerini fark etmesiyle başlar. -Oyunda Dawn'ı biz canlandırıyoruz ve Didi de bizden ne istediğini söylüyor.- Bu hayali arkadaş insanlar gibi üç boyutlu olduğu zaman başkaları tarafından görülemiyor fakat istediği zaman da diğerleri gibi iki boyutlu bir gölge olup Didi'nin dünyasındaki insanlar gibi görünür, normal birisine dönüşebiliyor. Hikayenin başlarında parçalanan dünyalarında babasını bulması için Didi'ye yardım eden Dawn hikayenin ileriki safhalarında öyle şeyler yaşar ki bu evrenin Didi'nin hayal gücünden başka bir şey olmadığını anlar. Bu oyunu bitirdiğimde bunalımda olan küçük bir kızın hayalleri olarak görsem de sonra saklanmış olan bir mesaj dikkatimi çekti. Ya biz de birer hayali arkadaşsak? Nasıl bilebiliriz ki bu dünyaya başka bir çocuğu mutlu etmek, dertlerine ortak olmak için gelip gelmediğimizi? Normal bir hayat yaşadığımızı düşünmemizin tek sebebinin o çocuğun daha farkına varmamış olmamız mümkün değil mi? Belki de hepimiz başkalarının şans melekleriyizdir. Yoldan geçerken ona çarpıp gideceği yere birkaç saniye geç gitmesini sağlayıp onu ölümden kurtarmak için yaratılmışızdır. Belki de insanlığa olan inancını kaybetmiş birisine uzatacağınız bir şekerle onu tekrar hayata kazandırmak için var olmuşuzdur. İnsan olduğumuza inanmamızın tek nedeni o çocuğun insan gibi davranan bir arkadaşa ihtiyaç duyması olabilir. Nasıl emin olabiliriz ki yaşadığımız dünyaya başrol için geldiğimizden? Belki de hikayenin bir yerinde ortaya çıkan basit bir yardımcı roldür bizimkisi. Arka plan boş kalmasın diye sokakları doldurmak için bile dünyaya gelmiş olabiliriz bir başkasının hayali arkadaşıyla ortak dünyasına. Bu anlattıklarımın doğru olmadığını kanıtlayamayacağımız gibi doğruluğunu desteleyecek birçok anımız vardır hepimizin. Eminim ki hayatınızda tanımasanız da sevdiğiniz birileri vardır. Bir otobüste hiçbir neden yokken sohbet edip sıkılmasına engel olduğunuz kişiler ya da paraya ihtiyacı olduğu zaman, bir daha karşılaşmayacağınız ve parayı size geri ödeyemeyeceği halde düşünmeden paranızı verdiğiniz birileri... O an sahne sizin gibidir. Kamera size dönmüş o bir hareketi yapmanızı bekler. O parayı uzatıp, konuşmayı başlatıp başrol oyuncusuyla, var olmanızın nedenine yardım etmeniz ile kendinizi önemli hissedersiniz. O andan sonra kamera onunla kalır ve siz de sıradan hayatınızı yaşamaya devam edersiniz. Bir ömür o sahneyi hatırlarsınız, hep gözünüzün önünde. Belki de o sizin yaradılış amacınızdır. Bulmacalar ve aksiyonla dolu olan bu oyun 20'li yılları seven insanlar için mükemmeldir. Müzikleri, çizgileri, duruşları bile sizi o zamana çeker ve içinden çıkılması imkansız bir tuzak gibi orada tutar. Fakat başka bir insan için var olmaktan korkuyorsanız oynamanızı tavsiye etmem. Çünkü bir şeyleri daha net görebilmek, gerçekleri fark etmek her zaman iyi bir şey değildir.