GÖĞE BAKALIM ALBAYIM

Günümüzde neredeyse herkesin bir edebiyat hayatı vardır, uzak ya da yakın herkes ilgilenir onunla. Herkes sever aslında şiiri, kitabı. Kimisi yazar, kimisi okur, kimisi ise dinler. Birinci sınıf çocuklarının kitaplarında, ana sınıfına giden miniklerin dudaklarında rastlayabilirsiniz şiire. Eskiden böyle değildi halbuki. Sanat, edebiyat belli bir kesimin uğraşıydı. Peki, ne oldu da millet olarak edebiyatın kucağına düştük? Televizyon hayatımıza gireli yaklaşık elli yıl kadar oldu. Bu süreç içerisinde birçok dizi, film ve belgeseller çekildi. İşe yarar şeyler bunlar, bakmayın öyle. Çünkü insanları edebiyatla, sanatla içli dışlı bir hale getirdi. Her ne kadar okuma oranının düşmesine sebep olsa da, edebiyatın yaygınlaşmasına da sebep olmuştur. Birçok genci, yaşlıyı, çocuğu, ev hanımını, çöpçüyü tanıştırdı edebiyatla, tıpkı benim şiirle tanışmama sebep olduğu gibi. Ben ilkokulda TV' de duyduğum bir Necip Fazıl şiiri ile tanışmıştım galiba şiirle. O zaman koptu benim için kızıl kıyamet. O zaman anladım sözcükler nasıl vurur insanı, nasıl şiir gazisi olunur, nedir edebiyat şehidi. Eminim yalnız değilim bu konuda. Eminim ki herkes elbet edebiyat hakkında bir şeyler almıştır TV' den, internetten. Aslında bu izlediğimiz programlara da kalmıştır ama genel olarak konuşmak gerekirse, yani neredeyse tamamı bir şeyler katar bize. Özellikle de dizi ve filmler. Çünkü güzel bir şiir, şarkı ya da ünlü birisinin sözünü koymadan bir sahneyi nasıl etkileyici yapabilirler ki? İşte son zamanlarda bunu en iyi yapan dizilerden birisidir Leyla ile Mecnun. Kullandığı edebiyat eserleri, özellikle şiirleri ve kitap okuma sahneleri gerçekten eşsizdir. Zaten toplumumuz tarafından bu kadar çok sevilmesinin en büyük nedenlerinden birisi budur. Çünkü küfür ve cinselliği ön plana almayan, edebiyatın -özellikle şiirin- ön planda olduğu; insanı mutlu eden ve aynı zamanda düşündüren bir başyapıtı ki böyle bir başyapıt bulmak evinizin altında petrol bulmak gibi bir şey olsa gerek, kaybettik. Maalesef ki siyasi bir çekişmeye kurban gitti. Gerçekten yazık oldu. (Kimse kusura bakmasın, bu konuda iki tarafı da suçlayacağım ama bunun yeri burası değil) . İşte bir söz daha beni derinden etkileyen: "Ve her insan, zamanın dünya üzerinde bıraktığı birer yara izidir." (Aksak) Asıl konumuz sevmek aslında. Zaten kaynağın Leyle ile Mecnun ise konun da aşk olmalıdır bence. Ya da tam tersidir doğrusu. Zaten konu "Aşk" olunca doğru ile eğri hep karışır birbirine. "Bir gün çıkar biri karşına bütün dünyan alt üst olur. Doğru bile düşünemezsin. Bütün dünyan o olur. Ne zaman onu düşünsen sol kaburgan ağrır "(Aksak) Aşk tam olarak böyledir işte. Sarar seni büsbütün. Gerçek dünya ile senin arana bir duvar örer. O duvarın üstüne de sevdiğini resmeder. Nereye baksan onu görürsün bu yüzden. İşte bu noktada diziler önemli bir yere sahiptir. Çünkü her insan, iyi bir dizide kendisine eş birisini bulur. Onun yaptıklarını yapmaya başlar. Mesela; liseden arkadaşlarım Ömer Abdurrahman ve Hamza ile ne zaman bir araya gelsek Leyla ile Mecnun 'dan bazı sahneleri yaşarız. Genelde aşk acısı çektiğimiz için Leyla ile Mecnun tam bize göre bir dizi olmuştur hep. Üzüme düşeriz, incire düşeriz, şarkı söyleriz ki genelde dizide çalan şarkılardır onlar ve birçok dizide geçen olayı yad ederiz. İşte bu örnek açıkça gösteriyor ki diziler özellikle gençlik çağlarındaki insanlar üzerinde inanılmaz etkileri vardır. Dahası, sevdiğimiz kıza yaklaşma taktiklerimiz bile hep Mecnun'un taktikleri olmuştur aslında. Çok ilginç öyle değil mi? Artık aşk hayatımızı diziler ve filmler yönlendiriyor. Diziler, edebiyat ve aşk üçgeni alanı sonsuz olan farazi bir üçgen haline gelmiştir son zamanlarda. Bu alana birçok şeyi yerleştirebiliriz. Hatta direk hayatı yerleştirebiliriz ki zaten birçok insanın hayatının birçok bölümü bu üçgen içerisinde geçmektedir. Özellikle Leyla ile Mecnun'dan sonra insanlar normal hayatı daha çok benimseyip aşkı daha da özümsemişlerdir. Yani aşkı bir tabakaya mal etmeyi bırakmışlardır. Herkes sevebilir algısını insanlara çok iyi aşılamıştır bu dizi. İşte bu yüzden de benim en sevdiğim diziler arasındandır. Satırlarımı Leyla ile Mecnun'dan bir sahne ve dizide geçen Sait Faik'e ait olan bir söz ile bitirmek istiyorum: "Nereden gelirse gelsin, dağlardan, kuşlardan, denizden, insandan, hayvandan, ottan, böcekten, çiçekten. Gelsin de nereden gelirse gelsin! Bir 'Hişt' sesi gelmedi mi fena. Geldikten sonra yaşasın çiçekler, böcekler, insanoğulları...