HANGİ YALNIZLIK?

Yalnızlık, kimilerinin sevdiği, huzur bulduğu sakin bir liman; kimilerininse korkulu rüyasıdır. Yelpazesi çok geniştir yalnızlığın, binlerce çalışanı ve sahte dostları olan bir şirketin genel müdürü de onlu yaşlarında arkadaşları tarafından oyuna alınmamış küçük bir çocuk da yalnızlığı en derinlerinde hisseder. Kimisi kaçar yalnızlığından "Böylesi daha iyi." diyerek; kimisi yanında onlarca dostu varken olmayan sevgiliyi yalnızlık olarak görür ve hayıflanır hiç durmadan. Nice yalnızlar vardır, eşini kaybetmiş, çocukları tarafından unutulmuş, komşusu ve dostları bile onlara sırt çevirmiş; nice yalnızlar vardır çok sevilirken, el üstünde tutulurken yalnızlık sendromuna tutulup sevdiklerine ihanet eden ve aslında bu şekilde gerçek yalnızlığı en acı haliyle hak eden. Nilüfer Altunkaya, Sevgili Yalnızlık adlı kitabında özel çıkarımlardan yola çıkarak daha çok eski dostluklara olan özlemi, zayıflayan akrabalık ilişkilerini anlatmaya özen gösterse de ben öncelikle yalnızlığın manasıyla ele alınması gerektiğini düşünüyorum. Birincisi, yukarıda da bahsettiğim gibi sahte yalnızlık ile gerçek yalnızlığın ayrımını yapmak yalnızlığı anlamak için hayati bir öneme sahip. Ayrıca yalnızlığın fiziki olarak anlaşılmaması, civardaki sohbet edilebilen her insanın yalnızlıktan bir adım uzaklaşmak olduğu gibi yanlış bir fikirden kaçınılması gerek. Yalnızlığın insanlarla ve çevreyle değil iç dünya ve yaşanmışlıklarla ortaya çıkan bir olgu olduğunun idrak edilmesi de yalnızlığı anlamak için oldukça büyük bir adım olarak görüyorum. Yalnızlığı anlamak için bir diğer gereklilik ise gözlemler yapabilmek. Yalnızlığı, yalnız olma korkusunu hayatımızın her diliminde gözlemleme şansımız var, tabii eğer doğru yere bakmasını bilirsek. Ailelerimizin sürekli bizi eve çağırma, görme çabaları, dedelerimizin, nenelerimizin aranmamak, unutulmak üzerine olan imalı sözleri, kedilerin bile bir süre ilgi görmeyince tıpış tıpış gelip mırıldanmaları ve ilgi beklemeleri... Bu korkulan yalnızlık her zaman kötü müdür? Bu soruya kesin cevap oluşturacak kadar çok yalnızlıktan doğan başarı örneği var karşımızda. Yalnızlıkları sayesinde edebiyat dünyasında yer edinmiş nice yazarlar, yalnızlık sayesinde dünya üzerine daha çok düşünebilmiş felsefeciler, deneyleriyle baş başa kalıp tarih yazan bilim insanları yalnızlığın fırsata da dönüşebileceğinin somut örnekleri bizler için. Naçizane fikrim yalnızlığın çoğu zaman huzur değil kasvet getirdiği olsa da önemli işlerimizde yalnız kalma eğilimimiz elbet bir sebepten ötürü. Gelin biraz da yazarın çokça üzerinde durduğu "Neden yalnızlaşıyoruz?" sorusu üzerine yoğunlaşalım. Yaşımın elverdiği kadar gezmiş bir insan olarak klişe olacak olsa da teknoloji ve sosyal medya, ülkemizde ve dünyada yalnızlığın en büyük nedenlerinden biri olmuştur. Ek olarak, ülkemiz özelinde Avrupalılaşmayı yanlış anlamak ve onların örnek alınmaması gereken özelliklerine imrenmek bu sorunun başlıca nedenlerindendir. Bir ay boyunca yaşama fırsatı bulduğum Londra şehrinde, insanların genellikle yalnız olduğu ve cana yakın olmadıkları söylentilerinin ne kadar yanlış olduğunu gördüm. Yalnız değiller insanlar, tersine metrolarda ve otobüslerde neredeyse hepsinin dostu gazeteler, kitaplar. Onlardan bunları örnek almak yerine sosyal medyada geçirdiğimiz boş saatler her geçen gün daha çok yalnızlaştırıyor bizi. Hatta Avrupa'da genellikle oldukça zayıf olan akrabalık ilişkilerini de örnek alıyor gibiyiz son yıllarda. Oysa bizleri, torunlarını kendilerinden çok seven nenelerimiz, dedelerimiz her bayram dizlerinin dibinde oturulup gözlerinin içine bakılmayı hak etmiyorlar mı? Bir de siyasi çatışmalar, ideolojiler ayırıyor bizleri. Sıkı dostlar karşıt görüşlere olan nefret yüzünden soğuyor birbirlerinden, İki, üç belki dört görüşe, ideolojiyle ayrılıyor insanlar. Belki onlarla beraber o yollarda milyonlar var, belki onlar yalnız olmadıklarına inandırıyorlar kendilerini. Ama ideolojiler o milyonları, milyonlar halinde yalnızlaştırıyor. Bu yalnızlıklar hiçbir zaman ileri götürmeyecek ve huzura yaklaştırmayacak bizleri. Hadi gelin, karamsar olmak yerine umut dolu olmayı seçelim bu konuda da. Umalım da zaman zaman yalnız olmayı, güzel sonuçlarla taçlandırmayı bilip; ömür boyu olan, hatalar sonucu ortaya çıkan yalnızlığı ise her zaman kendimizden uzak tutanlardan olalım.