YALNIZLAR ŞEHRİ

Kafamı yerden kaldırıp dünyaya bakmaya başladım son zamanlarda. İnsanlara, hayvanlara, havaya, suya... Kendime biraz fazla düşkün bir insanım galiba, hepiniz gibi sonuçta. Birileri ölüyor her gün dünyanın öteki ucunda, belki de yanı başımda; birileri işlerinden atılıyor belki hiç beklemedikleri bir anda fakat herkes kendi başına günün sonunda. Hayatlarımızda o kadar çok dram var ki, hangisine odaklanacağımızı bilemiyoruz çoğu zaman. Başkalarını unutup, yola devam ettiğimizi düşünüyoruz ama yalnız değiliz bu "koskoca" dünyada. Aşıklar Şehri'ni izlediğim zaman daha iyi gördüm hayatlarımızın ne kadar dram ve üzüntü içerisinde olduğunu. Çok zor belki de sorunsuz bir hayat yaşamak ama en güzel anlarımızda bile kolumuzun bir ucundan tutup içine çekiyor bizi keder ve hüzün. Her şey yolunda giderken bile, etrafımızdaki insanlar için kötüye gidebiliyor işler, tıpkı Mia'nın çekip gitmesi gibi. Çocukken bile aşk acısı çektiğimiz zamanlarda kendimizi avuturduk, daha büyük dertleri olan insanları düşünerek. O küçük, yaşanmışlıktan uzak akıllarımızla bile düşünebilirken etrafımızdaki insanları işte, ne oluyor da bu hallere geliyoruz ilerde diye düşünmeden edemiyor insan. Evet, toprağa girerken yanımıza birini seçme hakkımız yok ya da inanıyorsak yaşamımız son bulduktan sonra tek başımıza sorgulanacağız, biliyorum. Bir noktadan sonra vicdan devreye giriyor o yüzden. Karşımızdaki tanıdığımız veya tanımadığımız biri olsun, hep kendimizden bir parça aşağı da tutuyoruz. Tatlı geliyor insanoğluna kendi canı. Kim kırılmak, üzülmek ister sonuçta? Bir dilek hakkımız olsa, hayatımızın sonuna kadar sevdiklerimizle mutlu mesut yaşamayı hangimiz seçmez ama? Belki de sorun da burada. O kadar çok odaklanmışız ki mutlu sonlara, işlerin kötü gidebileceği senaryoları düşünmek istemiyoruz, Aşıklar Şehri'nin sonu gibi. Kim tahmin ederdi böyle bir aşkın kötü sonla bitebileceğini derdim normalde ama ben kendimi hazırda tutuyordum doğruyu söylemek gerekirse. Genelde biz insanlar mutlu olmak için, yaşayamadığımız, sahip olmadığımız hayatları görmek için izleriz bu tür aşk filmlerini, iyi kötü alışmışız da mutlu sonlara, Titanik dışında. Yakışıklı oğlanla güzel kız bir araya gelir elbet bütün kötü olayların bitiminde. Bir de "Sonsuza dek mutlu yaşamışlar" yazar ekranda ya, değme keyfime! Tabi herkes Aşıklar Şehri'nde ters köşe... Güzel bir mesaj aslında, 2017 yılında aşklar böyle değil artık demeye getiriyorlar bir bakıma. Keşke sorun sadece aşklar olsa... İşler sanki 2000'lerden sonra değişmiş gibi hissediyorum. Küreselleşmeydi, teknolojiydi, uzay çağıydı deyip geliştiğimizi düşünürken, insanlığı kaybeder olmuşuz gizliden. Biz bile "Nerede o eski zamanlar" diyecek raddeye gelmişiz işte. Nerede o eski aşklar, dostluklar, arkadaşlıklar, komşuluklar; büyüklerimize göre de bayramlar... Zaten artık aşkmış, dostlukmuş lüks kalıyor hayatlarımızda. Yaşam derdi başlıyor bir noktadan sonra. Para kazanmak bir dert, para kazanan adama da harcaması bir dert bu devirde. Hangi birimizin gerçekten hayatını yaşamaya zamanı kalıyor ki? Ev yolunda yürürken büyüklerimiz eskiden, başları dik, selam vererek geçerlermiş o dar sokaklardan. Şimdi bırakın evin yolunu, apartmanda bile kafalarımızı kaldırmadan yürüyoruz. Aklımızda tek bir soru merdivenleri çıkarken, o da karnımızı ne ile doyuracağımız oluyor o akşam. Hep ben, ben, ben.... Vardığımız nokta insanoğlunun bencilliği yeniden. Bilemiyorum, 20 yaşına geldim fakat doğru denen kavramı bir türlü anlayamadım işte ben: Sebastian gibi oturup beklemeli mi insan gelmeyeni, yoksa Mia gibi arkasına bile bakmadan gitmeli mi? Elimizde mi mutlu sona ulaşabilmek şu fani dünyada, düşünmeli miyiz kendimizden ödün verip başka insanları da yoksa bırakmalı mıyız her şeyi akışına, kaygı gütmeden göçer gideriz bu Aşıklar Şehri'nden yalnız başımıza...