HER GÜN, HER HAFTA, HER AY

Bu gece de çok gece kalmadan yatmalıyız ki yarını sorun yaşamadan atlatabilelim. En azından, uyku sorunu yaşamadan. Çünkü uykusuzluk gerçek bir baş belasıdır. Sinirlerimizi zayıflatır, sabrımızı sınar ve verimimizi düşürür. Bilinçaltımızın kolayca açığa vurulmasına hizmet eder ve bin bir uğraşla yaptığımız maskemizi düşürebilir. Oysa çoktan unutulan, hafızanın derinliklerine gömülmüş düşüncelerle uygunsuz anlarda karşılaşmak, sisteme uyum sağlamış, başını kaşıyacak vakti olmayan bir insanın başına gelebilecek belki de en kötü şeydir. Her sabah işe veya okula gitmek için belki saatleri yolda geçiren insanları görüyorum. Aralıksız her gün, haftalar boyu, şansa tatil denk gelmezse aylarca; sabahları ve akşamları yolda geçirmek için uyanabilmek bana dünyadaki en mükemmel bir iş gibi geliyor, özellikle de bu durumdan zerre haz etmese de sesini çıkarmayan insanların oranını düşününce. Bir insanın kendinden böyle bir ödün verip her sabah kalkması için bir nedeni olmalı. Gerçek anlamda bu dayanıklılığa erişebilmek için ne yapmak gerektiği konusunda bir fikrim yok. Eğer içinde bulunduğumuz durumdan memnun değilsek, birbirinin aynısı bu kadar çok günün altından nasıl kalkarız? Kendimizi memnun olmaya mı ikna ederiz ya da daha iyi bir geleceğin inancıyla mı geçiririz yoldaki dakikaları? Bir diğer kuvvetli ihtimal, zamana bırakınca her şeyin çözüleceğini söyleyerek biz sadece "delirmemeye" mi bakarız? Yol ve zaman kavramları her ne kadar önemli noktalar olsalar da, insan hayatında konumu bunlara göre üstün olan başka meseleler de söz konusu. Bunları ilişkiler anahtar kelimesinde birleştirelim. Sosyal bir varlık olan insanın, kendini en sınırlamış olanında bile ilişkiler göz ardı edilemeyecek öneme sahiptir. Var olan ilişkilerin türleri ve sıkıntıları bir yana, var olmayan ilişkilerin yaratabileceği sorunlar da ayrı can yakar. Kimi insan için işyerindeki hiyerarşi ve üstlerin iktidarı bunaltıcıyken kimisi evindeki, çevresindeki insanlarla olan karmaşık ilişkilerinden mustariptir. "Bugün kendisiyle karşılaşmamayı" dileyen anlatıcımız için bunlardan bazıları kocası Paul, eski kocası ve onun ailesi, arkadaşı Lilli ve binbaşı Albu ile olan ilişkileri. Geçmişe dair pek mutlu anısı yok. Yalnızlığı, bir başınalığı var daha çok. Belki de yeryüzünde her insanın kendine özgü problemleri varken, hayatın son hızla devam ediyor ve kimse için durmuyor olması tüm bu sorunların sindirilmiş düşüncelere dönüşmesine ön ayak oluyor. Dışarıdan bakınca göze batan bir durum tespit etmek neredeyse imkansız hale geliyor. Tüm bunlar demek oluyor ki, her birimiz sorunlarla baş etmek için aslında kendi başımızayız. Ancak sorunları çözmek çoğunlukla hayatımızın gidişatında büyükçe bir değişiklik gerektirdiğinden müdahale edebilecek olanağımız pek yok. Bunun yerine beynimizin ve savunma sistemimizin bizlere bir hediyesi olarak, adapte olma, unutma, kanıksama davranışlarını sergilemeye başlıyoruz. Bizi çileden çıkaracak bir etken olmazsa bu süreci idame ettirmede de ciddi şekilde başarılıyız. Çözüme ulaşmak için kendimize yabancılaşmamız, otoriteye boyun eğmemiz, sessiz sessiz işini gören bireyler olmamız gerekse de kalbimizde bir yerde, sabrın sonunun selamet olacağı inancı ve isteğiyle bunları fazla tereddüt etmeden yerine getiriyoruz. Kimimiz de kendine yeni bir kimlik yaratmanın peşine düşüyor. Anlatıcının İtalyan erkeklerinin yakışıklı ve zengin olduğunu okuduğu için İtalya'ya gidip evlenmeyi planlaması ne kadar gerçekçi bir plan? Bu onu düştüğü derin boşluktan çıkarabilir mi? Geçmişteki acılarını unutturabilir mi ya da? Aslında bazı terslikler yaşamasa belki de başarıyla sonuçlanacak bir plandı ama sonuçta yine kendini avutacak düşler kurarken, ardında kalan insanları izlediği tramvay yolculuklarında buluyor. Acaba kendisiyle karşılaşmasa bir süre, her şey yoluna girer mi biraz da olsa?