Altından Daha Değerli

Hayatımız boyunca maddi açıdan farklı miktarlarda değerlere sahip oluruz, bu değerler zaman içinde azalır veya artar. Bu artma ve azalma değişimi tamamen kişinin şansına ve davranışlarına bağlıdır ve bunların sahibi olan kişi maddi açıdan durumunun nasıl değiştireceğini hiçbir zaman kesin olarak bilemez. Fakat bu dünyada maddi olan şeyleri kaybetsek bile bizle kalmaya devam eden şeyler vardır, işte bunlar sahip olduğumuz manevi şeylerdir. Bunlar anılarımız, başka insanlar ile olan ilişkilerimiz, dostluklarımız ve duygularımızdır. Beş kuruşu olmayan bir insan bile duygulara sahip olabilir, arkadaşlıklar kurabilir ve hayatını yaşayabilir, ne de olsa manevi değerler satın alınabilecek şeyler değildir. "Mutluluğu satın alamazsınız." Sözü de aslında bunu kanıtlar. Bir insan aşırı derecede zengin olabilir ama manevi değerleri olmadan gerçekten mutlu olabilir mi? Para üzerine kurulmuş ilişkiler, bir amaç gütmeksizin oluşmuş dürüst ve saf ilişkilerin yerini tutabilir mi? Bana sorarsanız tutamaz. Daha kolay ve sağlıklı bir hayat yaşamak için elbette günümüz dünyasında paraya ihtiyacımız vardır ama mutlu olmak için de illa paraya ihtiyacımız yoktur. En ilkel duygularımızdan birisidir çünkü mutluluk, bizi yaşama bağlayan duygularımızdan biri. Hatta maddi açıdan yoksun olan insanların mutlu olması maddi açıdan güçlü olanlara göre daha kolaydır denebilir, ne de olsa onlar küçük şeylerden mutluluğu bulmayı başarırlar. Gelgelelim El Dorado Yolu'na, bu animasyon filmi İspanyol iki maceraperest ve haylaz arkadaşın öyküsünün bir kısmını bize sunuyor. Yanlışlıkla bindikleri bir gemi ile Yeni Dünya'ya (Amerika kıtası) seyahatleri sonucunda kendilerini altın şehir El Dorado'da tanrı olarak tapılırken buluyorlar. Altın şehir olmasına rağmen filmi izlerken bu şehirdeki insanların gayet yoksul olduğunu hissettim. Her ne kadar altın aksesuarlar taksalar bile hepsi şehrin şamanı tarafından korku ile yönetiliyordu ve bu korku yüzünden diğer duyguları baskı altındaydı. İşte bu şehre iki arkadaşın gelmesiyle bu insanların suratlarına korku dışında duyguların oturduğunu hissettim. Filmin başında "gülümseyin, zevk alıyormuşsunuz gibi!" denilen insanlar ileriki sahnelerde içten bir neşe ile oynuyorlardı, sonunda korku dışındaki hislerini ortaya koyuyorlardı. El Dorado'daki maceraları sırasında bu iki arkadaş, Miguel ve Tulio'nun araları bozuluyor ve daha maddi düşünen Tulio şehirden alabildiği kadar altını alıp İspanya'ya geri dönmeyi planlıyor. Miguel El Dorado'da kalıp insanlara neşeyi tattırmaya devam etmek ve tanrı rolü yapmayı sürdürmek istiyor. Olaylar gelişiyor ve tam bu ikisi ayrılmaya karar vermişken, önemli gelişmeler oluyor ve Tulio ve Miguel dostluklarının değerini bir kez daha anlıyorlar. En sonunda şehirden hiçbir şey almadan ayrılıyorlar fakat yolculukları boyunca yaşamış oldukları maceralar ve arkadaşlıkları bence onları İspanya kralından bile, hatta dünyadaki herhangi bir kraldan bile daha zengin yapıyor. "Maddi her şey gelip geçicidir, sen hayatında iyi ilişkiler kurmaya bak ve macera dolu bir hayat yaşa." Bunu bana dedem söylemişti, kendisini geçen sene kaybetmiş olmama rağmen geriye baktığımda onunla yaşamış olduğum tonlarca anı ve macera var. Bana bıraktığı herhangi bir maddi eşya olmadı ama hafızamda bıraktığı o anılar bırakabileceği herhangi bir objeden eminim milyon kat daha değerli ve kuvvetli oldu. Hayat akıp gider, fiziksel bir şekli olan her şey er ya da geç eskir, paslanır, yok olur fakat birbirimizin hayatlarında bıraktığımız izler bizimle taşınır, uzun ömürlü ve daha değerli olur. Bizler başkalarının hayatlarında bir şeyler bırakırız, onlar bizde bırakır ve bu böyle devam eder. İşte altından değerli duygular ve ilişkiler böyle oluşur.