HAYVANLAŞMIŞ İNSANLAR

Sizce günümüzde bir hayvanın, bu bir köpek olabilir, kedi olabilir hiç fark etmez, değeri insanların gözünde ne kadar olabilir, insanların giderek hayvanlaştığını da göz önünde bulundurursak? Bence dünyada öyle insanlar var ki, bunların hayvanlardan hiçbir farkı kalmamış dedirtiyor insana ve sorgulatıyor kendi duruşunu... Peki bir insan bir hayvanı, bir köpeği ne derece sevebilir? Paylaşabilir mi son ekmeğini dayanılmaz açlığına rağmen? Tüm yoksulluğuna rağmen işini kaybedecek kadar, hayatını riske atacak kadar çok değer verebilir mi o hayvana? Günümüzde hayvanlaşmış hatta hayvan diye isimlendirilemeyecek kadar kötüleşmiş insanlar var demiştim, işte Emrah Serbes de Müptezeller eserinin başında bu konuya parmak basıyor. Etrafında neredeyse hiç iyi insan kalmamış karakterin, en yakın dostu köpeğinin zehirlenmesine karşı tutumundan, hatta buna kalkışanların canına kıyacak kadar gözünün döndüğünden sözediyor bize. Evet bu tutumun doğruluğu tartışılabilir fakat ben kendimi karakterin yerine koyduğumda farklı şekilde davranacağımı düşünmüyorum. Çevremde hiç kimse kalmamış, tek ailem dediğim, tek sırdaşım, en sadık dostumun, köpeğimin canına kıyanlardan bunun hesabını sormak isterdim İsmail'in yaptığı gibi. Günümüzdeki insanlardansa hayvanların arkadaşlığını yeğlerim çünkü onların sevgisinin o kadar içten ve o kadar gerçek olduğunu düşünüyorum ki... Yazarın oluşturduğu karakter de insanlardan beklediği sevgiyi, anlayışı, sadakati bulamamış olsa gerek ki en yakın dostu olarak o köpeği bellemiş. Ve her sadık insanın yapacağı gibi en yakın arkadaşının canının hesabını sormak istemiş, o hayvanlaşmış katil insanlardan. Evet, katil diyorum çünkü bir canlının canına kıymak bundan başka bir sözle adlandırılamaz bence, ki bu canlılar bizim için çok değerli iken... Her sokak başında, her çöp konteynırının yanında mutlaka kedi veya köpek görürüz sokaklarda dolaşırken. Kimimiz oturur yanı başına, sevmeye çalışırız o ürkek, insanlardan korkmuş masum arkadaşlarımızı, bazı insanlar da rahatsız olur korkar onlardan, sanki bizden sevgi dışında bir şey istiyorlarmış gibi. İnsanları rahatsız ediyorlar gerekçesiyle birçok sokak hayvanı belediyeler tarafından katlediliyor. Peki onları sokaklarda bırakanlar da biz insanlar değil miyiz? Bir hevesle alıyoruz onları evimize ve hevesimiz geçince salıveriyoruz sokağa... Kimi insan başını okşuyor, sevgi gösteriyor o masum sokak hayvanlara, kimi insan da itip kakıyor, şikayet ediyor yetkililere; toplatılsın bu hayvanlar sokaklardan diyerek. Kimimizin en yakın dostu olan, tek arkadaşı olan hayvanların canına umarsızca kıymış oluyoruz hem de hiçbir yaptırım olmadan, hiç kimseye hesap vermeden... Ben eylemi gerçekleştirenleri kati olarak nitelendirmekten çekinmiyorum. Şimdi soruyorum size İsmail en yakın dostunun canının hesabını sormasın da ne yapsın? İsmail sırdaşı köpeğinin öldürüldüğünü duyunca bunu yapanların boğazına sarılıyor, sormak istiyor bunun hesabını onlardan... Acaba kaçımız en yakın arkadaşımızı kaybettiğimizde onun hakkını arayıp sorumlularının adalete teslim edilmesi için çabalardık, arkadaşımızın hesabını sorardık? Bence bu insanların sayısı her geçen gün azalıyor ve insan ilişkileri sadece çıkara dayalı ilişkiler olmaya başladı uzun zaman önce. Hayvanlardan tek farkımız olan zekamızı çoğunlukla birbirimize kin beslemek için kullanıyoruz. Ama hayvanların o saf ve temiz sevgi duygusunun ilk günkü gibi kaldığını düşünmüyorum, özellikle de köpeklerin. Köpeklerin benim için gerçekten yeri ayrı ve bence gerçekten çok sadıklar, özellikle şimdi anlatacağım olay bunu doğrular nitelikte; geçenlerde evimizin önünde dolanan bir sokak köpeği gördüm, bir parça yiyecek verdim, o günden sonra o köpek evimizin önünden hiç ayrılmadı, hatta yabancıları evin yakınlarına bile yaklaştırmadı, orayı evi, bizi ailesi belledi, dışarı çıktığımda bir an yanımdan ayrılmadı ve hep benden önde gider, her deliğe, her yol ayrımına bakar, çevreyi kolaçan ederdi. Bence bu sevdiklerini koruma içgüdüsünden geliyor, tıpkı bir zamanlar her insanın sahip olduğu gibi...