YAHU MAYMUNLAR YORULUR MU?

Küçük bir çocuğun kaçmış uçan balonu gibi savrulurken hayatta, üzgün yüzler bırakıyoruz yalnızca arkamızda. Nice ağıtlar yakılsa da ardımızdan, dönüp bakmıyoruz. Onlar bizi istiyor, bizse özgür olmayı yalnızlıkla bağdaştırıyoruz. Sevenimiz yanımızdayken özgürlük istiyoruz. Ardımızdaki çocuk bizim için bir hafta ağlıyor. Yavaş yavaş çekiliyoruz zihninden, yelkovanın akrebi her yakalıyışıyla. O başka şeylerde buluyor mutluluğu, biz atmosferi aşıp patlıyoruz yalnızca. Bin dokuz yüz elli bir yılında bir sokak köpeği basit amaçlarıyla mutlu bir hayat yaşamaktadır. Bir köpeği basit hayatından alıp ona farklı amaçlar yüklemek onun hayatını daha mı anlamlı kılar? Yoksa köpeği de insanın var olduğu hüzün çukuruna mı çeker? Layka koşum takımlarını giyerken bunlar düşünülmemiştir eminim, uzaya çıkarken de düşünüldüğünü sanmıyorum. Peki Layka düşünmüş müdür? Kendine daha büyük görevler verildiğini bilmiş midir ya da bu görevler altında ezilmiş midir? Belki de fezaya yükselirken bir kırmızı balon geçer yanından, insanın gönderdiği köpek insandan kaçan balona bir selam çakmış mıdır? İnsan dünyaya gelir gelmez başlar istemeye. Önce karnı acıkır yemek ister; sıkılır oyun ister; annesini ister; sarılmak , sevilmek ister. Büyümeyi, büyüyünce küçülmeyi ister. Hep yarını , bugün yahut yarın fark etmez, ister. Belki de en önemlisi insan yarışları kazanmak ister. Peki bu maymunun iştahı biter mi, gün gelir de bu primat yorulur mu? Gün gelir oturur bir koltuğa sağında solunda yıllarca istediği zenginlikler içindeyken. Sakince der mi "Ben bittim, her şeye sahibim, bu dünyanın bana verebileceği bir şey yok artık." ? O gün belki kalkar yavaşça yerinden eline bir ip alır ve ipe bakarken der "İstemeden var olamazmış gerçekten insan, dışardan bakanlar bana imrenirken ben ölülere imreniyorum.". Beslenmeden duramaz maymun. Açlıktan bitap düşer, çalışamaz istemekten aciz olur. Zincirlenince maymun hedefleri küçülür çamları değil çalıları hedefler. Asla aynı kalmaz maymun iştahı hep geleceği daha iyiyi hedefler. Maymunu zincirli mi bıraksaydık, ağzında kementle yalnızca bizim emirlerimizle mi yaşatsaydık. Farklı olurdu o zaman dünya. Sınırlar ne ülkeler arasında olurdu ne de insanlar. Bir zincirle değişir mi bu maymunun fikri. Kazansız oynar mıydı maymun dünya gerçekten farklı olsa. Günümüzde neden olmuyor bunlar? Neden zincire gelmiyor bu maymunlar, hepsi başka bir maymunu oynuyorlar. Hepsi farklı bir dala koşuyorlar. Günlük hayatın koşuşturması içinde bence bitiş çizgisini geçince ne olacağını fark etmiyoruz. Koşmak zorunda olmayışımızı. O kadar ağır bir yük olacak ki bu fark etmeyeceğiz kan içindeki ayaklarımızın acısını, arkamızdaki dirsek atıp geçtiğimiz nicelerinin gözyaşlarını. Belki de maymun doymanın gerçek anlamını o gün anlayacak . Onu mütebessüm kılanın kazanmak değil koşmak olduğunu. Kim bilir ne oldu ona? Belki yeni bir yarış buldu, orada koşuyor. Belki de elinde bir ip, koltuğun birinde oturuyor. Her maymun en az bir kez yere yatıp yukarı bakmıştır ve ağaçların ardındakini merak etmiştir. Nedir onun gözlerinden saklanmaya değecek kadar güzel olan. Kalkar yerinden tırmanmaya başlar dallara bir bir. Çevresi aydınlanır, nice meyveleri pas geçer. Hepsi o ilk merakı için. En tepeye çıktığında nefes nefese bakacak yukarıya ve görecek mavi gökyüzü, gerçekten de merak ettiği kadar güzel. Ama kaç saat kalabilir bir maymmun tepede gökyüzüne bakarak. dört hafta? beş ay? iki yıl? Elbet inecek aşağı ve kaçırmış olacak o güzelim meyveleri. Yapma be maymun bak etrafına, gör güzelliği, gör kendini, gör halini.