HAYATIN İKSİRİ

Hayat herkesin, her varlığın, canlı ve cansız her oluşumun kendi temelinden itibaren başlayarak üzerine koyduğu anlar toplamından ibarettir. Hayat onu kendisine dahil etmeye sürekli çabalar. Çabalar dememdeki kasıt onun uğraştığı birşey anlamında değil, onun zaten içinde bulunduğu bir olgu dolayısıyla biz istesek de istemesek de o çerçevenin içinde bulunması. Her zaman sevdiğimiz şeyleri yaşatmamaşı, ondan beklediklerimizi bize her zaman vermemesi, mutlu olduğumuz anlar kadar mutsuz ve umutsuz olduğumuz anların toplamını alan bir işlemdir hayat. Matematikteki çıkarma işlemi bizim hayat tanımımıza uymaz. Çünkü hayat hep toplar. İyiyi- kötüyü, olumluyu ve olumsuzu... Yaşadığımız yaşayacağımız her an bizim yaşam albümümüzün içindeki fotoğraflardır. Biz o fotoğrafları gerçek anlamdaki fotoğraflar gibi düşünürsek eğer şöyle bir fark çıkar ortaya, bazen fotoğraflarda güzel çıkmadığımızı düşünür ve sileriz ya da yırtarız fakat bu yaptıklarımız bizim hafızamızdan her istediğimizde o anı silmeye yetmez. Yani sil dememizle silinip gitmez. Onu görmek istemediğimizi, hatırlamak istemeyişimizi hayat anlamaz. Anlamaz çünkü o silmez, unutmaz. Belki de istemediğimiz şeylerle tekrar karşılaşmamız, haz almadığımız durumları tekrar yaşamak zorunda olmamız bu yüzdendir. Aslında ne kadar da anlamıyoruz hayatı. Biz unuttuk diyoruz, o hayır diyor. Biz sildik diyoruz, o asla diyor. Biz korkuyoruz, olmaz diyoruz, o iki katıyla baş başa bırakıyor. Acaba tüm bunlar neden oluyor? Hayat mı bizi anlamıyor, yoksa biz mi onu anlamıyoruz? Oysa biz bir şeyleri anlamaya oldukça meraklıyızdır. Enine boyuna öğrenmek isteriz her şeyi. En küçük ayrıntılara gereksizce takılır bazen beynimiz, bazen de kalbimiz. Mademki bu kadar meraklıyız her şeye, neden hayatı çözemiyoruz, acaba böylesi mi işimize geliyor? Anlamlandırmaktan kaçıyor muyuz yoksa? Ya da bir şeyleri anlamlandırmaya çalışmak sadece sonunda bize bir faydası varsa mı zevkli geliyor? Belki de az önce dediğim gibi işimize gelmiyor. Çünkü bütün suçu hayata yıkmak hoşumuza gidiyor: "Bize de hayat bunları yaşattı." "Kaderimizde hayattan bunları görmekde varmış." "Ne hayat be! Millete gül, bize diken." Bu cümleler kalbimizi rahatlatır mı gerçekten? Amacımız kalbimizi rahatlatmak mı, yoksa tereyağından kıl çeker misali işin içinden sıyrılmak mı? Başka bir boyutta bakacak olursak eğer, kılı tereyağından çekeriz ama kıl yağ olmuştur bir kere. Biz onu çektik diye yağından kurtulmaz, daha doğru bir tabirle yağlandığını unutmaz. Eğer o kılın bir dili olsa, ben hiç yağ olmadım demez mesela. Konumuz olan hayattan çok da uzaklaşmamak üzere hayatla çok iç içe olan, kabullenmek ve sorgulamak arasındaki ince, bir o kadar da kalın ve siyah çizgiyi doğru tanımlamak lazım. Bizler kabullendiğimiz çoğu şeyi sorgulamayı bırakırız. Yani, eğer kabullendiysek sorgulamaktan vazgeçeriz. Acaba sırf bu yüzden kabullenmeden önce sorgulamak gerekmez mi? Küçük bir konuya daha değinecek olursak sorgulamak ve isyan arasındaki neredeyse şeffaf olan ince çizgi bizi doğru bildiğimiz yoldan edebilir. Sorgulamak benim beynimdeki sözlükte, ders çıkaracağım bir şeyler bulma umuduyla, bir şey öğrenmenin vereceği zevki hafife almamak için, kabullenmeden önceki son dönemeçtir. O dönemeci geçtiğimizde yolun sonuna varmış oluruz ki, yolun sonu da kabullenmedir. Ben kabullenme ve yolun sonu olma tabirini şu örnekle açıklamak istiyorum. Kendimizi büyük kasalı bir kamyonet olarak görecek olursak, yolun başında olduğumuzu, kasamızın boş olduğunu ve son durağın her halükarda kabullenmenin olduğunu biliyorsak, yolda kasamızı nasıl dolduracağımız hakkında da bir fikrimiz olmalı, yani doldurmaya niyetli olmalıyız. Yol boyunca karşımıza çıkan nimetleri kasamıza yüklemeliyiz ki ruhumuz da sevinsin, bereketlensin. Kasamızı doldurmaya ne kadar hevesliysek, çürük ve sağlamları ayırmada ne kadar kabiliyetliysek, yükümüz o kadar kıymetli olur. Veyahut biz her nimette durup onu kasaya koymaya üşenirsek yolun sonuna geldiğimizde bomboş bir heybeyle yolu tamamlamış oluruz. Ve o yolun dahası olmadığını, yolun sonuna geldiğimizde, benzinin yenilenmemek üzere bittiğini düşünürsek geri dönüşü olmayan bir pişmanlık yaşarız. Hayatımıza sorgulayarak kattıklarımızı kabullenmek bizi zorlamaz. Bizi üzen ve ağır gelen, sorgulamadan kabullendiklerimizdir. Sorgusuz kabullenme ya da aşırı sorgulama ve kararsızlıktan doğan kafa karışıklığıyla oluşan kabullenmeler bizi isyana götürebilir. Hayattan zevk almayan insanlara bir bakın kaç tanesi gerçek anlamda hayatı sorgulamış. Ne olursa olsun, hiç mi ders çıkaracak bir şey yok? Yaşamaya değer hiç mi bir şey yok? Bu upuzun yolda... Bizler hayatı, yaşadıklarımızı kestirip atmamalıyız. Bize onları yaşatanın mutlaka bir bildiği olduğunu unutmamalıyız. Eğer unutursak, yaşamak gereken şeyleri yaşamaktan korkarsak ve anlamsızca yorumlarsak, tüm yaşadıklarımız, bırakın bize değer katmayı, o azıcık değerimizi de kül eder, gider. Yanan bir şeyin kıymeti olmadığı gibi boşa geçen bir ömründe hiçbir kıymeti yoktur. Bilmeliyiz, her ne yaşıyorsak gerek olduğunu, Bilmeliyiz, her ne yaşayacaksak gerekli olacağını. Bu gözle bakarsak, her şeyin altında o birliği bulur ve o birliğin tadıyla yaşarsak, çürük elmaların bir tarafa, sağlamların bir tarafa atmayı başarabilirsek, çürüğünde, sağlamında özünde aynı çekirdek olduğunu bilirsek hayatı zevklendirecek olan iksiri bulmuş oluruz. Herkese o iksiri bulmasını, içinde olan o iksiri içmesi dileyerek hayatıma devam ediyorum. Afiyet olsun.