DEĞİŞEN ÇOCUKLUĞUMUZ

"İnsanın hayatının sonuna kadar asla unutmayacağı şeylerden biri de kendi çocukluğudur." demişlerdi bana. Yaşlanınca bile o anılar hafızada yer edinirmiş. Ne kadar da doğru söylemişler, bu sıralar daha iyi anlıyorum aslında. Kimilerine garip gelebilir belki ama asla unutamayacağım bir çocukluk yaşadım ben. Baharın gelmesiyle çiceklerin kokusunu alan arılar gibi bir yandan öbür yana doyasıya koştum. Annemin yaptığı sıcacık çöreklerin tadını doyasıya çıkardım. Korku duygusu bürümüş biri değil de, özgürce eğlenen bir çocuktum. Şimdiki zamanın çocuklarıyla karşılaştırdığımda sürekli " Ne şanslıymışım." dedirtti bu yaşadıklarım. Yaşadığımız dünya kötüleşti çünkü. İnsanların birbirine karşı davranışları değişti. Kimse kimseye güvenemez oldu. İşte tam da bu nedenle sık sık geçmişe dönmeyi yeğlerim ben, tekrar yaşayabilmek için o güzel anılarımı, çocukluğumdaki duyguları tekrar tatabilmek için. Yeni bir alışkanlık oldu bu bende. Hadi şimdi bu yeni kazandığım alışkanlığımı yapayım da, biraz geçmişe götüreyim sizleri. Çocukluğum... Kimilerinin aksine yüzümden gülümsememin hiç eksilmediği, mutluluk ve unutamayacağım anılarla dolu bir zaman dilimiydi benim için. O yemyeşil çimlerde koştum. Ayçe Ayyıldız'ın tabiriyle "baaçede" oynadım hem de doyasıya. Sıcacık havanın tenimi ısıtmasını, kuşların sesini hep çok sevdim çünkü. Okuldan gelir gelmez, kendimi o dört duvar arasında hiç rahat hissetmeyip hemen dışarı çıkardım. Hatta çıkar, akşam eve girmek dahi istemezdim. Annemler beni zorla sokardı evin içine. Ah, o hava kararana kadar heyecanla oynadığımız oyunlar yok mu bir de... Saklambaç, istop, beş taş... Hangi birini saysam? Hepsini oynamışılığımız vardır arkadaşlarımla. Hatta bir gün komşunun bahçesine kartondan ev yapıp onlarda yaşamıştık. Hem de çatısız yapmıştık geceleri yıldızları seyretmek için. Her gece çıkamazdık ama, annelerimiz izin vermezdi. Sobanın başında sıcacık kestaneler de pişirip yedim, bayramları neşeyle de geçirdim. Kimi zaman arkadaşımın peşinden çok hızlı koşup ayağımı kanattığım da oldu, ağaçtan düştüğüm de. Belki de bir daha tadamayacağım bir sürü duyguyu tattım ben. Ama hepsine değdi. Mutlu, eğlenceli, korkusuz bir çocukluk yaşadım. Devir değişti. Artık hiçbir şey eskisi gibi değil maalesef. Nerede o korkmadan saklambaç oynadığımız mahalleler? İnsanların akıllarına kötülük duygusu kazındı. Hepimizi bu yüzden bir tedirginlik kapladı. Herkesten korkar hale geldik. Alt kattaki komşumuzdan, yan apartmandaki aileden, bakkaldan... Eskiden annem hiç çekinmezdi beni dışarıya yollamaktan. Kimseye kimseden kötülük gelmez bilirdik. Çünkü, çevredeki herkes tanıdıktı. Henüz kötülük içlerine işlememişti insanların. Ama artık öyle mi? Evden dışarı bir adım atmaya bile korkuyoruz. Çıksak bile kafamızı kaldırmadan, kimseye selam vermeden dışarıya çıkıyoruz. Hatta insanlardan bir "günaydın" sözcüğünü bile esirgiyoruz. Belki de çoğu insan karşı komşusunun adını bırakın yüzünü bile bilmiyor. Bu yüzden de yeni nesil bazı duyguları tatmadan büyüyor. Komşuluk ilişkilerinden bir haber, kendi içine kapanık, paylaşım duygusu ve sosyal ilişkileri olmayan bireyler yetişiyor. En yakınına bile azıcık bir güven duygusu hissetmiyorlar. Eksik büyüyorlar kısacası. Kirlenen dünyamız yüzünden eksik kalıyorlar bazı duygulardan. Günümüz çocuklarının çoğu doyasıya yaşayamıyorlar çocukluklarını. Bir sürü etkenden dolayı. Hangi birini saysam ? Dışarıdaki tehlikelerden, kötüleşen dünyamızdan, insanların davranışlarından... Herkes benim kadar şanslı değil ne yazık ki. Korkmadan çimlerde koşmanın eğlencesini, ağaçtan koparılan elmanın tadını hiç yaşamadan çocukluk geçirenlerimiz de var bu hayatta. Bu anıları, duyguları tatmış olan son nesil olabilirim, keşke olmasaydım diyorum ama. Kimilerinin geçmişe dönüp baktığında eğlencesiz anılarla dolu bir çocukluk görecekleri için gerçekten çok üzgünüm. Herkesin yaşadığım duyguları İlknur Baş yaşamasını isterdim. Keşke, yıllar geçtikçe hep daha iyiye, güzele giden bir geleceğimiz olsaydı.