Unutulan Ezgiler

Klasik müzik deyince aklınıza ilk ne geliyor? Büyük ihtimalle uzun, sıkıcı, sadece yaşlıların dinlediği bir tür diyorsunuz içinizden. Ön yargılı yaklaşıyorsunuz oysaki. Klasik müzik; insanı, tabiatı, sevgiyi, nefreti bu kadar etkili anlatabilen tek tür bana göre. Klasik müziğin adındaki "klasik" tabiri belki de insanların üzerinde "eski" algısı oluşturuyor. Bu yüzden de az tercih ediliyor olabilir ama unutmamak gerekir ki şimdi pabucu dama atılmış olmasına rağmen zamanında bütün dünyayı saran bir türdü bu müzik. O zamanlar besteciler yazdıkları operaları krallarına göstermek için yarışırken şimdi klasik müzik tek tük yerde çalınan, sanki entelektüel bir zümreye hitap eden bir müzik türüymüş algısı oluşmuş bir durumda. Dolayısıyla birbirinden eşsiz parçalar birer birer unutuluyor. İki hafta önce gittiğim bir konserde müziği dinlerken bir yandan da müzisyenleri ve dinleyen insanları gözlemledim. Çalan insanlara baktım önce. Kemanlar, perküsyon ve diğer bütün enstrümanlar uyum içinde harmoniyi oluşturuyorlardı. Hepsi çalarken sanki bambaşka biriydiler. Müziğin akışına göre yüz ifadeleri de değişiyordu. Parçada kornolar gürlerken onların da yüz ifadeleri ciddileşiyor, flütün baş rol oynadığı sakin kısımlarda onlar da sakinleşiyordu. Provalar sırasında kim bilir kaç kez çalmışlardı aynı parçaları fakat yine ilk defa çalıyormuş gibi heyecanlıydılar. Sanki kağıtta yazılan notalar bizim anlamamız için yüzlerinde tercüme oluyordu. Sonra etrafımda bu büyüleyici harmoniyi dinleyen diğer insanlara baktım. Onların da benim hissettiklerimin ve müzisyenlerin hissettiklerinin aynısını hissettiklerini gördüm. Günlük hayatın streslerini bilet kontrolünden önce dışarıda bırakmış, içeride kendini sadece müziğe teslim etmiş yüzlerce kişiydik sadece. Belki bizden yüzlerce yıl önce yaşamış bu bestecilerin neler hissederek bu müzikleri yazdıklarına şahit oluyorduk ki müziğin müzik olmasını gerektiren şey de bu bence. Bir şeyler ifade etmesi, hissettirmesi... Ne yazık ki çoğu insan böyle düşünmüyor ki arabadaki , telefondaki radyolarda "bu haftanın en iyisi listeleri" hep pop şarkılar ile dolu. Bu pop şarkılar bir şey hissettirmiyor bende. Vakit geçirmek için yazılmış algısı oluşturuyor sadece. Bana göre klasik müzik görmesi gereken ilgiyi görmüyor. Gittiğim konserde boş koltuklar görüp haberlerde Bodrum gece kulüplerinde sahne alan sözde müzisyenlerin giriş için yüz elli lira aldıklarını duymaya tahammül edemiyorum. Bir yandan müzik zevklerinin tartışılmaması gerektiğini de düşünüyorum ama insanların klasik müzik yerine neden pop türüne ilgi duyduğunu anlayamıyorum. Basit bir ritim üzerine yazılmış saçma sapan sözlerden ibaret müziklerle gittiğim her alışveriş merkezinde, dükkanda; yazın kumsalda karşılaşıyorum. Dinlerken farklı şarkıya geçtiğini anlayamıyorum bile. Çünkü hepsi birbirine benziyor. Daha da kötüsü bu sanatçıların(!) emek vermeden para kazanmaları. Müzik endüstrisi tamamen para üzerine kurulu bir hal almış durumda. Kelimeleri, ezgiyi doğru dürüst düşünmeden periyotlar halinde albüm çıkarıyorlar. İçlerinden gelerek değil de sanki her yıl çıkarmaları zorunluymuş gibi. Sonuç olarak da akılda kalıcı olmayan sadece sonraki 3 aya hitap eden parçalar ortaya çıkıyor. Belki hala güzel klasik parçalar besteleniyordur ama gerek pop şarkıların baskınlığı gerek yeni klasik parça sayısının az olması keşfedilmelerini zorlaştırıyor. Üç- dört yıl önce "popüler" olan şarkıların ezgilerini hatırlamıyoruz bile ama Beethoven'ın iki yüz yıl önce bestelediği beşinci senfonisinin çoğu insanın farkında olmamasına rağmen aklında. Keşke kullan-at müzikler daha fazla olmasa. Keşke daha çok insan benim gibi klasik müzikteki cevheri görse. Eğer başka insanlar da klasik müziğin güzelliğini göremezse bu türün popüler olduğu son dönem olan bin dokuz yüzlü yılların başına tanıklık etmiş son nesil de gittikten sonra geriye dinleyen kim kalacak merakla bekliyorum. Berk Tınaz / 21601655