GÖKKUŞAKLARI

Her sabah güneş doğmadan uyandırmaya gidiyorum onu. Ben " Günaaaydıııın..." der demez bir kolunu boynuma atıp kendine çekiyor beni. Kışın karanlık ve soğuk sabahlarına inat sıcacık ve renkli ışıltılar saçıyor. Nasıl yapıyor hiç anlamıyorum. Ne zaman sorsam, gülüyor ve " Bilmiyorum " diyor. Hazırlandıktan sonra yola çıkıyoruz. Başlangıçta endişeliydim. Her gün aynı yolu gidip gelmekten sıkılabilirdi. Ne saçmalık! O kadar ışıltılı birisi sıkılır mı hiç? Bazen susup hayallere dalıyor. Mesela hiç yol olmayan bir dünya düşlüyormuş. Her tarafın ağaçlar, çimenler ve çiçeklerle kaplı olduğu bir dünya. " İyi de " diyorum, " Okula ve işe nasıl gideceğiz? " Soru mu bu da der gibi bakıyor yüzüme. " Yer altından trenlerle " diyor. "Aslında bir de uçan evimiz olsa ne güzel olur... Nasıl yapacağımı bulamadım henüz." Uçan ev... Hayal etmek için bile fazla bana. Ama ona inanıyorum; bir gün yapar mı yapar. Başka bir sabah kafasında milyon tane soruyla çıkıyor yola. " Tarantulalar çölde de yaşar mı? Garaja süt koysak aşağı sokaktaki kediler kokusunu alıp gelir mi? Bir bebeğin doğması için hem anne hem baba gerek diyorsunuz. Peki ilk insan nasıl olmuş? Uzay nasıl oluşmuş bir türlü anlatmadınız banaaaa!" "Bilmiyorum", "Akşam internetten araştıralım" veya "Bunu anlayabilmen için önce öğrenmen gereken başka konular var. Sorunu defterine yaz. İleride tekrar konuşalım" gibi cevaplara sığınsam da "Ohooo... Sen de hep böyle diyorsun" şikayetinden kurtulamıyorum. Kimi zaman da isyan ediyor yetişkinlere: "Off şu büyükler! Niye saati pat diye değiştiriyorlar? Her gün bir dakika değiştirseler ya!" Onu duydular galiba, artık saatlerle oynamıyorlar. Dün sabah soru sorma sırası bendeydi. En son okuduğum kitap geldi aklıma: Ben 5 Kere İyilik Yaptım (Halman). Çocuklara bazı kavramları sormuş, cevaplarını derlemişler. Bakalım bizim altı yaşındaki gökkuşağı ne diyecek diye merak ettim? "Yaşamak sence nedir?" Kaşlar kalktı, burun kaşındı. "Hımm... Biraz düşüneyim. Şeydir mesela... Canlı kalmak ve hayatımdan zevk almak." Bakakaldım öylece. Maslow'un ihtiyaçlar piramidini özetleyivermişti. "Peki" dedim, "Sevgi ne demek?" Gülümsedi bu sefer. "Nasıl anlatsam ki... Sevgi deyince..." Kafasını kaşıdı. Cevabı biliyor da söylemek istediği kelimeyi hatırlayamıyormuş gibi bir hali vardı. Kollarını iki yana salladı. "İnsanlara güvenmek, onlarla sıcak olduğumu hissetmek" dedi. "Peki güven nedir?" diye sordum. "Eşyamı sana veriyorum. Tuvalete gideceğim; kimseye verme diyorum. Ben tuvaletten gelince sen kimseye vermemişsen, ben ona güven derim. O kişiye güvenirim." İşte bu kadar. Netlik ve yalınlık sadece benim küçük gökkuşağıma özel değil. Kitaptaki çocukların cümleleri de böyle. Mesela " [Başarı] Bir şeyleri sürekli denemektir " (120) veya "Öğrenmek için önce onu bilmek istemek gerekir" (109) ya da "Herkesin içinde bir kötülük vardır. O kötlüğü geçirmek için sakin olmak gerekir" (183) gibi. Dünya aynı dünya ama, çocukların bu kadar kolayca görüp ifade ettiklerini biz yetişkinler aynı ustalıkla anlatamıyoruz. Sonra da yaşımızın verdiği kibirle, onların işi kolaycacık kotarıvermesine şaşkınlık duyarak bakıyoruz. Peki ne oluyor da o doğallıktan uzaklaşıp bu kibir içinde kayboluyoruz? Kendimize ve birbirimize ne yapıyoruz, kendimizi ve birbirimizi nasıl yollardan geçiriyoruz da gökkuşağı renklerimizin kimini solduruyor; kimini kaybediyoruz? Bu sefer o cevaplar benim için geliyor: "Bilmiyorum, akşam bunu araştıralım".