Mutluluk Arayışı

Toplum, insanların birbirleri için bir araya gelmesiyle oluşmuş canlı bir varlık. Her birimiz önce kendi mutluluğumuz daha sonra önemsediğimiz insanların mutluluğunun peşindeyiz bu toplumda. Sabah gözümüzü açtığımız andan gece kapayana kadar bizim gibi etrafımızda sürekli koşuşturan insanlar var. Peki hangisi sırf kendisi için bu koşuşturmaca içinde? Hangi insan kendi benliğini bulup da o benlik için bir şeyler yapabiliyor? Her ne kadar paylaştığımız duygular ve düşünceler benzer olsa da hepimiz birbirimizden farklıyız. Bir insanın kendini var sayabilmesi için önce kendi kendini var etmesi gerekir. İçinden geldiği aile, toplum, sosyal koşullar bir noktadan sonra özgür bırakmalıdır insanın benliğini ya da o insan bunu başarabilmelidir. Yaşanılan mutlulukların sadece anlık olmaması için insanlar bu özgün benliğini oluşturmalı ve öncelikle onun ihtiyacını gidermelidir. Nietzsche'nin açıkladığı "üst insan" noktasına varıldığında da her insan kendini yeniden var edebilir ve mutluluğu yakalayabilir. Üst insan, toplumun ona dayattığı ahlak kurallarını yok sayıp kendi kurallarını kendi koyabilen ve toplum dayatmalarından sıyrılabilen kişidir. Bunu başaran kişi gerçekten bir benliğe sahip kişi olacaktır. Bu şekilde o, hayatın bu bitmeyen ve sonunda mutluluğa sahip olup olamayacağımızın belli olmadığı koşuşturmacaya kapılmayacaktır. İnsanlar, mutluluğu bir süreç değil de sonuç olarak görüyor. Mutluluğa ulaşmak için belki de kolayca sahip olabileceği bu duygudan uzaklaştırıyorlar kendilerini. Sonuca ulaşıp ulaşamayacağımız belli değilken, bu süreçte mutsuzluktan başka bir duyguyu tadamıyoruz. İlhan Selçuk'un "Ağlamak ve Gülmek" adlı kitabında da belirtildiği gibi insan çoğu zaman hayatında ne zaman güleceğini, ne zaman ağlayacağını bilemez. İlhan Selçuk kitabında bu konuyu şu örnekle güzelce ifade ediyor: Ünlü bilge Sokrates yasalara aykırılık ettiği için hapishaneye götürülürken karısı hem ağlıyor hem de söyleniyormuş: -Seni haksız yere götürüyorlar... Sokrates: -Sus hanım ağlama, haklı yere götürseler daha mı iyi olacaktı? diye karşıklık vermiş. Aslına bakılırsa gülmek ve ağlamak bir uygarlık sorunudur. Çağımızın insanı nerede ve neye güleceğini ya da ağlayacağını bilen insan olmalıdır. Kafamı dışarı uzatıp baktığımda herkesin birbirine benzediğini, her birinin gözlerindeki aynı donukluğu görüyorum. Her gün yaptığı işlerin, tattığı duyguların aynı olması insanı mutsuz ederken insan bu duruma alışıyor ve alıştıkça her insana normal geliyor. Bu süreçte birbirimize benzedikçe kaybettiğimiz ve aslında peşinde olduğumuz tek duygu ise mutluluk. Oysa hepimiz başta kendimizi var edebilsek ve kim olduğumuzu ortaya koyabilsek kendimizi geliştirmeye ve bu benliğimizi beslemeye çalışırız. Her biri kendi varlığını oluşturmuş bireylerle oluşan toplumda da paylaşılan tek duygu mutluluk olur. Ne kadar bir ütopya gibi gelse de tabuları ve dayatmaları olmayan toplumda kendi ahlak sistemini kendi kurabilmiş insanlar, üst insanlar, dünyada sahip olduğumuz yaşamlarımızdan daha uyumlu ve barış içinde yaşayacaktır. İnsanın içindeki benliği bulmasıyla ve bunu kendi çabasıyla başarmasıyla toplumda oluşabilecek herhangi bir sorun engellenmiş olur. İnsanın kendisi için iyi olanı yapması toplumun diğer kısmını kötü bir şekilde etkilemeyecektir. Değer yargıları olmayan ve her insanın aynı şey için uğraştığı bu toplumda, kendi kendine doğacak bir uyum vardır. Günümüzü düşününce bu söylediklerim ütopyadan ilerisini gösteremiyor. Yıllardır süregelen aile ve toplum yargıları insanın boyunlarına bağlı zincirler gibi ve değişimin yaşanmasının en zor olduğu konular belki de. İnsan içinden geleni yapmadan önce toplumu veya başkalarını daha önemli saydıkça bu zincirler daha da güçleniyor. Oysa insanın bir değişime yol açmasının en kolay yolu buna kendinden başlamaktır. Aynı şekilde bir insanın toplumunu, çevresini mutlu kılması da buna yine kendinden başlamasıdır. Değişim insanlar için zor bir süreç. Diğer insanlarla neredeyse aynı tarzda paylaştığı yaşamında herhangi bir değişim korkutur insanı ama insanın içindeki benliği bulması kadar, değişim de gereklidir hayatında. Kendi mutluluğumuzu yakalama yolunda en büyük yardımcımız, bir parçamız olan değişimken insanlar korkmamalı. Kendi benliklerine şans verip onları geliştirmeli. Geleceğe yönelik kaygılarımız veya geçmişten gelen bağlarımızı bir kenara koyup, kendimizi daha iyi tanımak için şimdiyle ilgilenmeliyiz. Mutsuz anların kendine uzun süreçlerde yer edinip mutlulukların yalnızca anlık yer edinebildiği hayatlarımızda yapmamız gereken tek şey kendimizi bulmak. Böylece belki de daha peşindeyken kaybettiğimiz mutluluğu bulmuş oluruz.