BEYAZ VE MAVİNİN BÜYÜSÜ

Bir Akdeniz çocuğu olduğum için Türkiye'de karın getirdiği güzelliklerin olabileceğini hiç düşünmemiştim ta ki bu yarıyılda Bolu, Abant'a gidene kadar... Doğal güzellikler, bunca senedir deniz kenarında ve maviye aşık yaşamış biri olarak bende mavinin ve yeşilin ortaya koyduğu manzaraları uyandırmıştır. Hele de Türkiye'de ılıman bir iklimin hakim olduğu konusu, coğrafya derslerinde hocalar tarafından tekerrür ettiği için beyazın bu denli beni etkileyeceği aklımın ucundan bile geçmemişti. Belki de karın her yeri bembeyaz kapladığı o manzarayı görmeyişimden de hep nefret etmiştim soğuktan, sevememiştim bir türlü. Hep derlerdi aslında insan mutlaka gezmeli, yeni yerler görmeli diye. İnsan gerçekleştirmeyince anlamıyor daha doğrusu önemsemiyor bu sözleri. Neyse aldığım bu dersi aklımın bir kenarına yazmış bulunuyorum. Filmlerdeki gibi abartılmış bir güzellikteydi Abant Gölü. Karın ortaya çıkardığı bu güzelliğin içinde su da olması beni mutlu etmişti. Bu sefer beyaz ve mavi iç içeydi çünkü. Beyaz ve mavinin büyüsüydü sanki. Biraz da kahverenginin... Denizin arkasında uzanan dağları anımsatıyordu bana gölün arkasında uzanan beyazı, kahverengiyi ve yeşili bir arada barındıran sıradağlar. Gölün etrafındaki faytonlar ise deniz bisikletlerini anımsatıyordu bana. Beyaz ve mavi son derece farklı olsa da aynı zamanda o derece birbirlerine benziyordu. Renk olarak da öyle değil midir? Açık tonlar ama yine de değişik renkler. Aynı anda zıt duyguları hissetmek gibi, gülerken ağlayabilmek gibi... Abant'ın bu derece büyüsüne kapılmışken daha güzellerini görebileceğim hiç aklıma gelmemişti. Her insanın ölmeden önce görmesi gereken yerlerden biriydi Gölcük Milli Parkı. Bu güzelliğin anca Avrupa ülkelerinde olduğunu falan sanırdım. O kadar uzaktım beyaz ile mavinin meydana getirdiği güzelliklerden. Kulübeyle gölün ve tabi ki de karın oluşturduğu o manzarayı görünce aklımda bir fotoğraf canlandı. Görmüştüm sanki ben bu sahneyi daha önce. Belki bir filmde, belki de bir kitapta... Ya da aklımın bana oynadığı bir oyundu bu. Belki de rüyamda görmüştüm. Sevdiğim ile el ele gölün etrafında yürürken birbirimize olan aşkımızın bu doğal güzelliğe yansımasına şahit oluyorduk. Belki de uyduruyordum şu an, bir hayal ürünüydü yazdıklarım, ellerimin beynimden habersiz hareket etmesiyle ortaya çıkıyordu bu cümleler. Ama emin olduğum bir şey var ki o da bu manzarayı gözlerimle gerçekten görmüş olduğumdu. Ne olursa olsun hafızamdan atamayacağım bir doğa harikası. İşin eğlenceli kısmı da vardı tabii. Dizlerimize kadar gelen karlar varken kaymak olmaz mı? İster kayakla, ister lastik botlarla... Beyazlar içinde binbir güçlükle çıktığımız yerden aşağı inene kadar yaşadığım tutku, adrenalin; denizde kitesurf yaptığım zamanlardaki yaşadıklarımı anımsatmıştı. Aynı heyecanı, aynı hissi uyandırmıştı bende. Sadece birinin rengi maviyken diğerininki beyazdı. İşte, bir kez daha çıkmıştı karşıma beyaz ile mavinin o inanılmaz büyüsü. Mavi insanı olduğum kadar beyazın da insanıymışım meğer. On dokuz yaşında bunu fark etmem biraz geç olmuştu aslında, biraz pişmanlık hissetmeme neden oldu bu duygu, yine de hiç olmamasından daha iyidir diye düşünerek avuttum kendimi. Bu yaşantıdan almam gereken ders de hiçbir zaman asla dememek olduğuydu. Ben ki yıllardır en sevdiğim mevsimin yaz olduğunu düşünüp; kıştan, soğuktan nefret eden biri olarak beyazın büyüsünden bu kadar etkilenmişsem istesek de istemesek de hayatta gerçekleşemeyecek hiçbir şey yoktur o zaman. Sadece bana değil, bunu okuyan herkes için bir ders olsun bu. Aklımızın bir kenarına yazalım asla diye bir şeyin olmadığını. Sude YILMAZ