Yaşlanmak Gibi

Hayat merdivenlerinde uzun ve sürekli bir yolculuğa çıkar insan. Her basamakta daha da dolanır ayakları birbirine. Küçük, yumuşak parmakları nasırlaşır zaman içinde. Hissiz, solgun bir deriden ibaret olur vücut. Hele o koku... O mis bebek kokumuz... Dünyanın dertleri siner üstüne. Biz artık güzel kokmuyoruz. Güzel bakmıyoruz. Güzel gülmüyoruz. Gerçi biz artık gülmüyoruz. Ne zaman içten bir kahkaha atacak olsak ağzımıza tıkanıyor şen sesler. O sesler öyle güzel anlatır ki derdini. Çiçek açar akşamsefaları. Sen susmanın koynunda debelenirken yaşama sevinciyle dolar kulakların. O sesler ki... Şşşş! Burası yalnızlık kokuyor, burada kahkaha atılmamalı. Burada kahkaha anlatılmamalı. Yalnız hüzün konuşulur burada. Terkedilmiş sevdaların arkasına saklanır gözlerimiz. Güzel anıları tozlu raflara kaldırır gün yüzüne çıkarmayız biz. Biz zamanın yaşlanmış müzisyenleriyiz. Öyle yazmalı, öyle söylemeliyiz. Huzur, ufukta bir yerlerde, belki huzur her yerde. Ama buraya uğramayalı uzun zaman oldu. Çünkü burada vakit çok geç. Üstüne geçirdiğin entari emanetidir sana zamanın. Çıplak ayaklarındaki çıkık kemikler öğretir sana vaktin geç olduğunu. Ellerin ağır bir taşın altında ezilir gibidir. Ellerin yalnızca taşımakta zorlandığın bir yığıntı, ağır, çelimsiz... Her geçen gün daha da zor gelir merdiven korkuluklarından tutunmak. Yaşlı ağaçların gövdesine tutunup gökyüzüne tırmanmak için de geçtir vakit. Aynadaki yansımandan saçındaki beyazları seçerken öğrenirsin artık o hissettiğin yaşta olmadığını. Huzur, ufukta bir yerde... Ne bizim ona koşacak takatimiz var ne de gökyüzünün onu bize getirecek dermanı. Başımız önde, gözlerimiz kısık, ölümü bekliyoruz. Çıplak ayaklarımız çaresiz. Kim zincirlerinden sıyrılıp, kaçıp gitmiş bu karanlıktan, kim seçmiş kahkahaları susturup karanlıkta yaşamayı, bu hayatın sürekli bir merdiven olduğunu falan kim söylemiş? Yalan söylemiş. Bize birileri hep yalan söylemiş. Hiç merdiven çıkmamışız biz. Tüm gücümüzle tam bir adım atacak olmuşuz çekip indirmişler eski yerimize. Bizi bir tek fonda ki kemanın homurdanışları anlamış. O da yanlış anlamış. Kah durup ortak oluyor yalnızlığımıza kah gözyaşlarımızın sel olduğu vakitlerin tam ortasından elimizden tutup dansa kaldırıyor bizi. Notalar bile öylesine kararsız ki. Hayır, kapatmayın müziğimi. Onun bana söyleyecek çok şeyi var. Edecek çok dansımız var daha. Sirtaki yapmadık mesela henüz. O ses beni küçüklüğüme döndüren, hatta bazen beni bu sisin içinden alıp, ağaç yapraklarının hiçbir mevsim kırılgan dalları yalnız bırakmadığı yerlere götüren. Saatin hep on ikiyi beş geçtiği zamanlara atan beni. Sevdanın kuşun kanadından aranmadığı iklimlerde yaşarım o vakit ben. Bir yaşlı adamın kahır içinde iç çekişlerini duymam, görmem, söylemem. Gitarının tellerine her vurduğunda biraz daha ağaran saçlarını söylemem. Hayat yükünün altında eciş bücüş olmuş omuzlarını söylemem. Onun bir kahkaha umuduyla yaşadığını söylemem. Ben zaten mutsuz ve yaşlı adamları da sevmem. Mutsuz ve yaşlı bir adam olacağımı bilsem de aynalar gerçekleri yüzüme vuruncaya dek söylemem. Gün doğumları yüksek plazaların arkasına sığınmadan önce, ışık vurduğunda görmüştüm bende cildimde ki kırışıklıkları. Göz kapaklarımın altından şakaklarıma doğru uzanan derin çizgiler. Gün geçtikçe daha da atıyor rengi tenimin. Gözaltımdaki çukurlar her gün biraz daha derinleşiyor. Ben hislerin koynuna bürünmüşken bu acı his ağır ağır benliğime işliyor. Renklerim başkalaşıyor, zevklerim başkalaşıyor. Artık elma şekerleri eskisi kadar tatlı gelmiyor bana. Elma şekerlerinin gerçek yüzlerini gördükten sonra onlardan da umudu kesmiştim zaten ben. Bir sabah eski fotoğrafların içinde kaybolurken ışık vuran gözlerimi ve arkasında kocaman ağaçlarıyla bana göz kırpan parkın içinde gördüm kendimi. Mavi şeritli bir tişört, ne kalbi ne beyni yerinde duramayan bir çocuk buldum. O çocuğun sevincine ortak oldum o vakitler. Sonra fotoğrafı bırakıp camdan dışarı baktım. Koca ağaçlı park kesilmiş, mavi tişörtüm eskimiş ve ben tüm heyecanımı o gün o parkta bırakıp her gün biraz daha sömürmeye inandığım yaşamıma geçmişim. Siz de şu an bu masum, beyaz kağıdı anlamsız dizelere boğan adamdan kaçmak istiyorsunuz değil mi? Bende kendimden kaçmak istiyorum. Cevaplayamadığım sorularımdan, kafamın içinde umarsızca dolaşıp iş yazmaya gelince kendilerini ifade edecek kelime bulamayan düşüncelerimden, söylenişlerimden, isteyip de söyleyemediklerimden. Her geçen gün daha çok ağaran saç tellerimden. Bu sözde merdivenli yolda durduğum basamak hangisiyse tam da şu dakikada eyvallah etmeden gitmek istiyorum ben.