Bir Parça Yaşanmışlık

Hayatımıza giren her insan bir şeyler bırakıp gidiyor arkasında. Baharın gelişi benim için dedemle babaannemin evimize gelmesi demekti çocukluğumda. Tam da gelecekleri gün gelip çattığında; okuldan eve geldiğimde bulduğum halısı süpürülmüş, üstünde tek bir tane bile toz bırakılmamış raflar, her yer gıcır gıcır olmuş, evin holüne sıkılmış lavanta kokulu oda spreyi ve kapının önünde misafiri bekleyen terliklerle karşılaşırdım. Rafların üzerine özenle dizilmiş biblolar ve çerçeveler... Kolunun bir kısmı kırık, bankta oturan kız, parlak kara bir kedi, bir de tahtadan vazo... Çerçevelerin bir tanesinin içinde annemle babamın ben daha dünyayı algılayacak kadar büyüyememişken ivedilikle, el kadar bebekle tatile çıkılır mı diyenlere kafa tutarcasına gittikleri tatilden bir fotoğraf. Babamla ikimiz de sağ elimizi yumruk yapmışız, kalıtımdan nasibini alamayacak, ancak tesadüf olabilecek bir kare bu. Tıpkısının aynısı denilebilecek baba-kız benzerliği henüz kendini gösterememiş, belki de bu yüzden bir şeyler yapmak gerekli olmuş biz birbirimize benzeriz aslında böyle gözüktüğümüze bakmayın tadında. Her insan dünyaya birilerinden bir parça olarak doğuyor, aile ilk önce genlerini bırakıyor çocuğa. Büyümekle ise düşünceler, bakış tarzı, anlayış ve daha nicesi emanet ediliyor. Dünyaya katılmanın koşulu birilerinin kanından olmamızdan geçiyordur belki de, lahana tarlasında bulunmadığımıza göre, dünyaya ilk önce göbek bağımızla tutunduğumuza göre; bir şekilde nasibimizi alıyoruz varoluş koşullarımızdan. Hiçbir koşul sonsuza dek sürmüyor elbette, annemizin kucağından ineli, elinden tutmadan yürümeyeli, tek başımıza bir işi halletmeye başlayalı baya bir geçti ama bunların hepsi bir şekilde tam olarak koparamadı bizimle olan bağlarını. Yine o temiz raflardaki çerçevelere gidiyor aklım, o mahallede sabahtan akşama kadar, ağzım susuzluktan kuruyup koşmaktan nefessiz kalana kadar top peşinde koştuğum arkadaşlarımla bir fotoğraf... Çocuklara özgü olan muzip bir sırıtışla, oturduğumuz yerde birbirimizin üstüne yığılmış bir şekilde çektirdiğimiz o fotoğraf. Arkadaşımın babası fotoğrafı çekebilmek için ısrar etmiş, oyunu bırakırken mızırdanmışız. Deklanşör sesinden sonra oyun oynadığımız yere geri dönmemiz ve o fotoğrafı unutmak. Aradan bir yıl sonra rastgele bir gün arkadaşımdan fotoğrafı alıp anneme vermem, onun ise çerçevelerinden birisinin içine koyması. Çiçekli olan; pembe, beyaz, yeşil... Bir fotoğrafın çekildiği ana değil de o ana ve ondan daha sonrasına sığdırdıklarındaydı bütün anlam. Bir tek çerçeve Ankara'nın bir semtinde oyun oynamaya ara verip de fotoğraf çekilmek için durulmuş bir saniyeyi alacak kadar değil, beş çocuğun on yılını kapsayacak kadar büyüktü. Küçücük çerçeve, kağıt üstündeki yüzler; ama güzel bir çocukluğun tamamı vardı o karede. Biz en son dedemle babaannemi bekliyorduk değil mi, geri dönelim oraya. Hep elleri dolu gelirlerdi, hep yorgun, hep konforsuz bir otobüs yolculuğu, hep Antalya'nın havası, hep aile, hep bir mutluluk olurdu evin içerisinde. O bavullar açılır, içinden hediyeler çıkar, babaanne nokul yapmıştır, o çıkar, o bavulun içindekiler biter, bütün eve saçılır. İki hafta boyunca hiçbir eşya girmez bavula, iki haftalık torun torba, çoluk çocuk ziyaretinin ardından ayrılık zamanı gelene kadar. giysiler eskisi gibi yerleştirilir, getirilmiş armağanlardan arta kalan boşluk Ankara'dan alınanlarla doldurulur. Biraz daha kalsaydınız laflarıyla uğurlanır iki yaşlı, baba onları AŞTİ'ye bırakır. Aradan birkaç gün geçmeden evin içinde onlara ait birkaç eşya bulunur; bir saç tokası, dedenin tesbihi, avuç içi kadar bozuk para cüzdanı. Yazın gelirken getirilmesi konuşulur, yaz gelir o eşya unutulur çoğunlukla, sonra getirileceği söylenir, yine unutulur. Bavulda olması gerekirken, koltuğun kenarına sıkışmış olan, aynı anda bir değil de on tane anıyı barındıran fotoğraf ve çerçevesi gibi, her şey bir parçasını geride bırakarak gidiyor, biz ne kadar uğraşsak da hep bizimle olacak olan. Şimdi o birkaç fotoğraf bir rafın üstünde ama kendisinin onlarcasından süslü çerçevelere koyup aklımızın bir duvarına astıklarımız var hepimizin. Her birisi güzel anılar olmasa bile, bizden bir parça olan; salıncaktan düşmenin bedeli bir yara izi ya da babanın göz rengi, hepsi bir parçası benliğimizin, yaşamımızdan bir alıntı.