Yok, Olmaz Deme

Duygularımız, hissettiklerimiz, sadece karşıdakine gösterebildiğimiz kadar anlaşılır. Duygu ve his, herhangi bir olayın, insanın veya bir şeyin, kişinin içinde oluşturduğu etki demektir. Herkes kendini, içinde olan bu etkiyi olduğu gibi aktarma yeteneğine sahip değil, doğrusu bu yetenekten çok, istek ve cesaret ile alakalı. Çok da kolay bir şey değil kısaca. Bazen insanların bizi, bizim istediğimiz gibi görmesi için hissettiklerimizi yansıtmayız, mesela insanların yanında ağlayamamak gibi. Bu daha çok istek ile alakalı. Cesaret konusunda ise de, dalga geçilmekten korkmayı, hissettiklerimizi açıklamamız durumunda karşıdaki insanın bizden uzaklaşmasından korkmamızı örnek verebiliriz. Aramızda kesinlikle bu insanlardan var ve olacaklar da, yani cesaret edemeyen ve korkan. Kendimi de onlardan biri sayıyorum ve beni daha iyi anlayabilmeniz için ilk başta biraz bilgi vermem gerekiyor, daha farklı bir bakış açısı kazandırmak için. Etrafımızda olan biten her bir şey, içimizde belirli bir etki bırakır, belirli bir duygunun hakimiyetine bırakır bizi, hüzün, mutluluk, heyecan bunlardan birkaçı. Bu etkilerin dış görünüşümüze de bir etkisi olur, yüzümüz, davranışlarımız değişir. Yani mutlu olduğumuzda güleriz, üzüldüğümüzde ağlarız. Bu şekilde de insanların yüzüne bakarak, davranışlarını inceleyerek, duyguları, hisleri konusunda yorum yapabiliriz. Fakat, sürekli gülen bir insanın içinin ağlaması da mümkün. Yüz ve davranışlar bu yüzden her zaman gerçeği söylemez. İnsanları dışarıdan görüp, " Ne kadar sinirli bu! ", demek biraz sığ olacaktır dolayısıyla. Doğrusu, sinirlidir evet, fakat nedeni de önemlidir. Belki bu sinir, sadece bir yardım çağrısıdır. Aynı durum, içi ağlayan kişide de geçerli, incinmekten, dışlanmaktan, anlaşılamamaktan korktuğu için gülüşü maskesi olmuştur belki. Önceden dediğim gibi, ben de bu insanlardan biriyim. Tam değil aslında, korktuğumdan değil yani hissettiklerimi yansıtmamak, sadece " Onlara ne?" gibi bir düşüncem var. Aslında bunu daha iyi anlamanız için kendimi tanıtmam daha iyi olacak. Hani, sivilceli, tel takan, gözlüklü çocuklar olur ya dizilerde, konuşamayan, bilgisayar oynamayı tercih eden kişilerdir bunlar, işte o çocuk bendim ilkokulda. Bir tek gözlüğüm eksikti ama onun da eksikliğini hissettirmiyordum diğer özelliklerim ile. Arkadaşlarım vardı da yoklardı açıkçası, benim anlatacak hiçbir şeyim olmazdı, ne bir olay, ne bir his. Ben dinlerdim genelde, koymazdı dinlemek, hoşuma giderdi, hala da gidiyor. Diğer insanların anlatacak birçok şeyinin olması da garip gelmezdi değil, yani bir günde ne olup bitiyor da konuşuyorlar, bütün gün mesajlaşacak kadar ne yaşıyorlar? Kendimi karşılaştırınca da, çok bir şey hissetmeyen biri olduğumu düşündüm ya da hissetmeyi beceremeyen biri. Bunda bir şey hissedecek olay yaşamamamın da etkileri var, daha doğrusu bütün gününüz bilgisayar karşısında geçtiğinde hissettiğiniz tek şey sinir oluyor, o yaşta pek fark edemedim sanırım. Bunu düşünmemden itibaren süregelen altı yılda insanlara nasıl hissettiğimi pek anlatmadım. İnsanların da hissettikleri pek umurumda olmadı, gerçek bir şeymiş gibi gelmiyordu çünkü. Daha sonra lise başladı, her şey yeni, insanlar yeni, ama ben hala aynıydım. Ta ki, hayatımda nedensiz yere ağladığım ilk ana kadar. Bir yaz gecesi, sadece basit bir piyano solosu dinlerken ağlamaya başladım. Nedeni gerçekten yoktu, ama hatırladığım şey sadece ağlamak istiyor olduğum, yani öyle bir parçaydı ki içimden " Normal biri ağlardı buna. " demiştim. Daha sonra da olan oldu. O andan itibaren, geçmişimde bir şey hissetmem gereken her bir olay geri gelmeye başladı, utançlar, hüzünler, korkular. Gün ortasında, sekiz sene önce arkadaşlarımla saklambaç oynarken olan bir olay yüzünden utanıp sıkılırdım. Bu bir anda gelen duygular seli beni çok iyi etkilemedi, o an olan pek çok şey daha vardı hayatımda, pek iyi olmayan. Hatta uzun zamandır olan ve benim takmadığım bir olay. Hislerim geri gelince kötü oldu her şey kısaca. Kimseye anlatamadım ne olup bittiğini, anlamazlar diye, denediğimde de anlamadılar, çünkü ben Özgür'müşüm. Öyle kaldı, daha birçok kere daha ağladım, ama dışarıdan gülmeye devam ediyordum. İnsanlarla gülmek, her yerde hüzünlü gezdiğinizde kimsenin umurunda olmamasından iyidir sonuçta, belirtmem lazım ki bu olaylar zinciri sonucunda dinlediğim bir arkadaşım bile kalmamıştı. Şimdi tanımış olmanız lazım, ha bir de, sürekli gülen, hiçbir şeyi takmayan biri gibi göründüğümü de eklemeliyim, "Özgür'müşüm" lafı da buradan geliyor. Böyle bir ortamda bunları yaşadıktan sonra da insanın içinden "Onlara ne? " demesi normal oluyor. Belki bu da bir yardım çağrısıdır, belki de " Size ne ama lütfen dinleyin. " demektir Hissettiklerinizi ne kadar anlatsanız da sizden iyi anlamayacak kimse, sizin kadar umursamayacak. Anlamaları her şeyi kolaylaştırabilir, ama siz yine de buna güvenmeyin, ama şu anlattıklarımda biraz bile olsun kendinizi bulduysanız, insanlara nasıl yaklaşacağınızı da biliyorsunuz demektir. Dışarıdan yargılamadan, insanların içinde ne olup bittiğini öğrenmek onları büyük bir çukurdan kurtarabilir, yaralarını iyileştirebilir. Yapın bunu. Ben bunları burada anlattım ve düşününce eğer liseden biri beni hatırlarsa, yine beni o gülen çocuk olarak hatırlayacaklar. Ağlamaklı oldum nedense.