An Tutulması

Hayatımda gücüne inandığım sayılı şey vardır. Bunlardan birisidir fotoğraf. Hatta üstünde en çok konuşacağım, severek konuşacağım, üzülerek konuşacağım yegane şeydir. En net hatırladığım mekanları, var olduğumu hatırlayamadığım zamanları gösterir bana. İyisiyle ve kötüsüyle yanımda kimler varmış, nerelerdeymişim, ne kadar mutluymuşum hepsini görürüm. Çoğu zaman renkli halde bulunan bu görsel hatırlatıcılar sayesinde ben de bazen siyah beyaz formata dönüşürüm, bazen de çok fazla ışık saçarım, içim içime sığmaz. Babam, küçüklüğünden beri çok hevesliymiş fotoğraf çekmeye. Bu iş profesyonel boyutlara ulaşmasa da, elinden geldiğince fotoğraf çekmiş. Doğayı çekmeyi sevmemiş pek, bizleri çekmiş daha çok. Tatillerde de zaman zaman kendi fotoğrafını çektirmiş. Çok güzel bir arşiv bırakmış ablamla bana. Böyle şeylerin ebeveynden doğrudan çocuğa geçme oranı yüzde kaçtır, bilmiyorum. Açıkçası araştırmak da istemiyorum. Çünkü ben de çok severim bir anıyı ellerimde somutlaştırmayı, zira öyle bir zaman geliyor ki, geriye kalan tek şey fotoğraf oluyor. Böyle zamanlarda, kızmalı mıyım o fotoğraflara, o anın tekrarının olmayacağını bana hatırlattıkları için? Yoksa onlara sahip olduğum için kendimi aşırı şanslı sayıp o fotoğrafları özenle saklamalı mıyım? Geçenlerde elime aldığım bir albüm, geçmişimi düşündürdü bana, maalesef bununla da kalmadı. O anımı sorguladım ve de geleceğimi. Lise son sınıfta bir albüm hazırlığına girmişti okul, bir stüdyoya gitmiştik beraber. Ailemi de çağırmıştım, çünkü bu ileride hatırlayacağım en güzel anılardan biri olacaktı. Biliyordum. Fotoğraflar çıktığında, hepsine uzun uzun baktım. Hiçbir şeyin fotoğraftaki kadar uzun süre kalmayacağını düşünmüştüm kendi kendime. Biliyormuşum. Çok kısa zamanda değişen çok büyük şeylere alışmak zorunda kaldım. O fotoğraf şimdi çok farklı anlam kazandı gözümde. Bundan sonra ne olacağını ise bilmiyorum. Güzel anlarımın fotoğraflarını çekmeye devam ediyorum. Telefonda fotoğraf çektikten sonra bile fotoğrafları bir şekilde çıkarttırmaya bakıyorum, şipşak makineler kullanıyorum. Çünkü bir şeylerin silinme ihtimali, yok olma ihtimali bile beni bir süre üzüyor. Fotoğrafların en sevdiğim yanı da bu aslında. Hafızamda soyut kalacak şeye dokunabilmek bana bir ayrıcalık gibi geliyor. Kızdığım da oluyor elbette, fotoğraftaki enstantanenin bir daha gerçekleşmeyeceğini bilmek bana ağır geliyor. Bu yüzden iyisiyle kötüsüyle kendimi daha canlı hissettiriyor. Eğer zorunluluktan gittiğim toplu bir yemekten bahsetmiyorsak, fotoğraflarda içten gülümsemeyi severim. Çünkü bilirim, insan sevdiği insanlarla beraberse bir şekilde güler, en mutsuz hallerinde olan iki kişi bile anlık da olsa güler, gülünecek bir şey bulur. Ben de bu anların ölümsüzleşmesini seviyorum işte. Şu an, çeşitli sebeplerden görüşemediğim insanlarla olan fotoğraflarıma bakarken dahi gülümsemem bu yüzdendir. Yaşanan her şey iyi ya da kötü bir tecrübedir, yaşanan şeylerin de bana göre unutulmaması gerekir. Bana bunu hatırlatan fotoğraflara da bu sebeple bir şeyler borçlu olduğumu düşünürüm. Acil bir durum halinde, odamdan kurtaracağım şeyleri sorgularım, her an her şey olabilir denir çünkü. Fotoğraflarla kafayı bozmuş bir insan gibi görünmek istemem ancak ben fotoğraf albümlerimin olduğu kutuyu önceliğim olarak görüyorum. Çünkü bütün deneyimleri, acıları, hatta dünyanın en büyük mutluluğunu bile üzerinde görebileceğimiz bu kağıtlar sayesinde çok şey öğrendim. Fotoğrafın donup kalan bir andan oluşması, senelerce aynı kalması ancak ona her baktığımızda bakış açımızın değişmesi oldukça garip değil midir? Bana verdiği en büyük derslerden biri budur aslında, insan değişir. Evet, ağaçlar yaprak döker, çiçekler açar ama en çok insan değişir. Zihnimde an tutulması yaşanmasını sağlayan bu kağıt parçaları insanı sandığından daha çok değiştirir ya da en azından ben o şekilde gözlemledim. Ancak dilerim, bu hevesimi kaybetmem. İleride yanımda kim varsa gösterebileceğim, güzel dondurulmuş anılarım olur, yalnız kaldığım zamanlarda da zihnimin en dibinde kalmış anıları canlandırma fırsatı bulabilirim. Çünkü fotoğrafları, beni zaman zaman üzen, ancak çoğu zaman benimle oldukları için çok memnun olduğum arkadaşlarım olarak görüyorum ve göreceğim.