ÖLÜMÜ İZLEYENLER

Çoğu insan ölmekten korkuyor. Canlarının yanmasından, bir daha nefes alamayacak olmaktan, bu dünyada bir iz bırakamamaktan korkuyor. Peki ben? Ben neden korkuyorum? Ölmekten değil, hayır. Ama sevdiğim birinin ölmesinden, sevdiğim birinin ölümünü izlemekten. İşte bunlardan korkuyorum... Babam geçenlerde elime bir kitap tutuşturduğunda, bu kitabın yıllar önce peşime takılan korkularımı hatırlatacağını düşünmemiştim açıkçası. Babalar ve Oğullar'dı bu kitabın adı. Turgenyev tarafından kaleme alınan bu eski püskü, babamın yaklaşık yirmi yıl önce okuyup bitirdiği kitap, devrimciler ve muhafazakarlar arasındaki çatışmayı, baba ve oğul ilişkileri üzerinden anlatıyordu. Fakat, durum şu ki, bunlar zerre kadar ilgimi çekmedi benim. Ta ki, kitabın sonlarına doğru, Bazarov adlı karakterin ölümüne dair ipuçları verilene kadar. Ölümcül bir hastalığa tutulmuş olan Bazarov ve onun ölümünü hiçbir şey yapamadan izlemek zorunda kalan zavallı bir baba. Acı o kadar büyük, o kadar gerçek, o kadar tanıdıktı ki benim için... Ben ölmedim, ölüme hiç yaklaşmadım da. Sadece uzaktan izleyenlerdenim ben. Yıllar önce, ben henüz ufak bir çocukken yaptığım buydu işte; anneannemin ölümünü uzaktan izlemek. Anneannem akciğer kanseriydi, durumu ağırdı. Sanırım herkes biliyordu onun zaten öleceğini. Belki ben de içten içe anlıyordum, her geçen gün daha çok gülümsemesinden, ama bir şekilde daha mutsuz gözükmesinden. Görenler, yaşayanlar bilir; eğer biri ölüme yürüyorsa, bunu anlıyorsunuz, hissediyorsunuz. Umuda yer kalmıyor... Ben de hissetmiştim sanırım. Yani kabul etmesem de, kabullenmiştim, biliyordum. Bunlar çok geçmişte kaldı tabii şimdi. Ben birkaç gün önceye kadar ne bu kederi, ne bu hastalıklı endişeyi taşıyordum bünyemde, unutmuştum. Sonra bir tasvir dikkatimi çekti. Ölmekte olan Bazarov'un tasviri. Soluk, griye dönmüş bir cilt, zayıf, kıvrılmış bir vücut, donuk gözler, renksiz dudaklar ve ölümle alay eden sözler. Bazarov'un ölmeye karşı aldığı tavır anneanneminkine öyle benziyordu ki... Acaba dedim, ölümü bekleyen herkes birbirine mi benziyor bir noktadan sonra. Belki de... Ölmeden bilemeyeceğim sanırım. Bildiğim tek şey, ölümü izleyen herkesin aynı olduğu. Aynı çaresizliği hissettiği. Tıpkı Bazarov'un babasının hissettiği gibi, tıpkı benim hissettiğim gibi. CANSU DOĞAN 21402251 Ölüm ne kadar kötü, ne kadar acı verici bilmiyorum. Ama izlemek... Sevdiğin birinin her hasta ziyaretinde bileklerinin biraz daha inceldiğini görmek, gülümsediği halde korktuğunu anlayabilmek. Ama hiçbir şey yapamamak... En büyük çaresizlik bu bence. Yani öyle bir an geliyor ki, kalbinizi söküp ona vermek istiyorsunuz yaşasın diye. Canı yandığında, nefesi daraldığında, sanki siz de boğuluyorsunuz, hatta onun kadar siz de ölüyorsunuz. Öyle garip, anlaşılmaz bir bağ oluşuyor ölümü bekleyen ve ölümü izleyen arasında... Anneannem hep korktu biliyorum. "Korkma" demek istedim hep. Diyemedim, önce ben korkmamalıydım çünkü... Konuşmak yerine hep sarıldım. Eğer çok seversem, gitmez gibi gelmişti nedense. Onu bu kadar özleyecek biri varken gitmesi haksızlıktı, hayat bu kadar haksız olamazdı, değil mi? Çocukluk işte... Şimdi biliyorum; hayat gerçekten de bu kadar haksız. Anneannem öldüğünde ağlayamadım. Öylece duvara baktığımı hatırlıyorum, ölmüş gibi. Ağlamak istemedim de değil aslında. Sadece sarılıp ağlamak istediğim kişi artık yoktu. Kuruyup kalmaktı benimkisi, kuruyup kalmak... Bu yüzden en çok ölümü izlemekten korkuyorum ben, en çok kuruyup kalmaktan. "Biri"siz olmaktan, özlemekten, çaresizleşmekten ve beklemekten korkuyorum... Bu romanı okuduktan sonra geldiğim noktaya şöyle bir bakıyorum da, sanırım romanlar okunduktan sonra her zaman mutluluk vermiyorlar. Babalar ve Oğullar kesinlikle bunu yapmadı benim için. Aksine bana en zayıf noktamı, en gizli korkumu, kederimi anımsattı istemeden. Ama nedendir bilinmez, garip bir tatmin, bir doygunluk var üstümde. Yaşamak bu olsa gerek diyorum kendi kendime. Hüzün olmadan, ölümü izlemeden ve bir gün sonunda ölümü tatmadan, yaşamaya yaşamak denemezdi zaten.