ŞÖHRET BASAMAKLARI

Yönetmenliğini Olivier Dahan'ın yaptığı Fransız ses sanatçısı Edith Piaf'ın hayatını anlatan ilk film olma özelliğini taşıyan "Kaldırım Serçesi" özgün adıyla "La Mome", konusu, işlenişi ve muhteşem oyunculukları ile izlediğim en etkileyici filmler arasında yerini aldı. Bu filmi izlemek istememin nedeni Edith Piaf'ın sesine duyduğum hayranlık ve biraz olsun hayatı hakkında fikir edinip bilgi sahibi olmaktı. Film, hayatının neredeyse her döneminde çeşitli sorunlarla mücadele etmek zorunda kalan Piaf'ın yaşadıklarını, herkesin şanslı doğmadığı, hayatta kalmak ve istediği başarıyı elde etmek için katlanmak zorunda olduğu büyük zorlukları apaçık bir şekilde gözler önüne seriyor. Filmde beni en çok etkileyen kısımlardan biri Piaf'ın hayatındaki çalkantılar nedeniyle kullandığı içki ve yanlış ilaçların onu nasıl 40'lı yaşlardayken, 70'li yaşlarda gibi gösterdiğiydi. Hayranı olduğum bu muhteşem sesli sanatçının genç yaşta düştüğü durum içler acısıydı ve seyirciye harika yansıtılmıştı. Bunun en önemli sebeplerinden biri de filmde Edith Piaf'ı canlandıran ve yine büyük hayranlık duyduğum Marion Cottillard'ın mükemmel oyunculuğuydu. Piaf'ın çocukluğuna ve gençliğine ait birçok detay daha önceden de okuyup izlediğim başarılı insan hikayelerinde olduğu gibi çok fazla bedel ödedikleri konusunda ikna edici oldu. Piaf'ın ünlü boksör Marcel Celdan ile yaşadığı tutkulu aşk, bir insanın daha doğrusu zor zamanlar geçiren bir insanın tutunabileceği birinin ya da birşeylerin olmasının, insanı sonuca ulaştırmasa da yolu tamamlamaya gayret etmeye yönelttiğini hissettirdi. Üstelik filmin en vurucu noktalarından biri de yine bu tutkulu aşkın Piaf'a yaşattıklarıydı. Sevgilisini çok özlemişken ve onu heyecanla beklerken onu kaybettiğini öğrenmesi ve kendini bir anda ömür boyu sürecek bir trajedinin içinde bulmasıydı. Filmde yer alan Piaf'ın geçmiş yaşamına dair geri dönüşler ve tekrar ileri atlamalar biraz kafamı karıştırdı fakat biyografinin etkileyiciliği aradaki boşlukları doldurdu. Buna örnek verecek olursam, Piaf'ın gençlik yıllarından bir sahne izlerken bir anda son günlerine aktaran bir sahneye geçiş, aslında o durum içersinde bulunmasının sebeplerini anlatıp bağlantılıyor. Piaf'ın hayatının tek düze sırayla anlatılmak yerine, seçilmiş hüzün ve başarılarının kurgulanarak anlatılması da filmin kalitesini arttıran bir özellik olmakla beraber beni bir insan hayatının aslında hiç göründüğü gibi olmadığı konusunda biraz daha duyarlılaştırdı. Film sevinçten çok hüznü barındırıyor ne yazık ki. Ama bence böyle bir hayatı anlatmak çok kolay bir iş olmamakla beraber biraz da ağırlık isteyen bir iş. Filmin Piaf'ın hayatının anlatılış tarzında beni en çok etkileyen özelliği, Piaf'ı insanlara acındırmaya çalışmadan, sadece onun acılarını bir nebze olsun izleyiciye hissettirebildiği bir anlatış biçimi olmasıydı. Filmde Piaf'a dair yer verilen hayat hikayesi kesitleri ve kullanılan şarkıların onun hayatındaki en can alıcı noktalar olması bende bu filmin Piaf'ın hayatına bir saygı göstergesi niteliğinde olduğu hissini uyandırdı. Film her ne kadar karışık ve kesitler halinde olsa da Piaf'ın son sahnede konser esnasında söylediği ve benim en çok sevdiğim şarkısı olan "Non, Je ne Regrette Rien" bence Piaf'ın hayatını en iyi şekilde özetliyor. Filmi izledikten sonra, çok sevdiğim bu sanatçının hayatına dair daha önceden edindiğim bilgilerin üzerine eklenmiş önemli detayları edinmek mutluluk vericiydi. Filmin bana hissettirdiği bu karmakaraşık duygular ve seyir zevkinin bu denli yüksek olması bana sinemanın ne kadar güçlü ve önemli bir sanat olduğunu bir kez daha göstermiş oldu. TİLBE ERGÜN