NEFRET DÖNGÜSÜ

Ne ara böyle olduk biz? Bedenimizin bu kadar nefretle dolmasına neden olan şey ne? Neden ön yargıyla yaklaşıyoruz herkese, her şeye? Bu soruları son zamanlarda çok düşünüyorum, cevaplarını arıyorum. Doğruyu söylemek gerekirse, halktan, onların düşüncelerinden uzakta yaşıyorum ve pek de merak etmem bunları. Yabancı gazeteleri, yabancı haber sitelerini takip ederim. Bunu havalı gözükmek için söylemiyorum, sakın yanlış anlamayın. Aksine, bu davranışımdan dolayı kendimden utandığıma karar verdim. Bu nedenle yılın başından beri Türk haber sitelerini, kanallarını da takip etmeye başladım. Geçen haftalarda yine bir gün Türk bir haber kanalı izliyordum. Haberlerden birinde Kanada'nın sempatik başbakanı Justin Trudeau, bir mahallede halkıyla şakalaşıyor, oldukça samimi bir konuşma yapıyordu. Ardından gelen haberde ise ülkemizin Cumhurbaşkanı yaklaşan referandumda hayır oyu kullanacakların terörist olduğunu söylüyor, onları hain ilan ediyordu. Tahmin edersiniz ki dayanamayıp televizyonu kapattım. Bir süre düşündüm. Acaba farkında mıydı bu halkın bir kesimini ötekileştiren sözünün ülkemizi bölünmeye yaklaştırdığının? Tabii ki değildi. Ne yazık ki ötekileştirmek, insanları "onlar" diye nitelendirerek parçası oldukları topluma yabancılaştırmak son bir iki yılda gerçekleşen şeyler değil. Kendimi bildim bileli bu sorunu yaşıyor ülkemiz. Hadi hep beraber ötekileştirilen kişilerin özelliklerini sayalım: mini etek giyenler, gece geç saatte sokağa çıkan kadınlar, dar kıyafet giyen kadınlar, küpe takan erkekler, saçını farklı renge boyatanlar, saçını sakalını uzatan erkekler, İslam dışında bir dine inananlar, homoseksüeller... Bu liste uzar gider. Gördüğünüz gibi toplumumuzda ön yargı yaratan kriterler kıyafet seçimlerinden, din seçimlerine, farklı tarzlardan, cinsel eğilimlere kadar genişlemiş boyutta. Ön yargılı insanların otobüste, metroda, alışveriş merkezlerinde yukarıda belirttiğim kişileri görünce beyinlerinde bir alarm çalıyor olmalı. Göz bebekleri büyüyor, bakışları keskinleşiyor, kaşları kızgınmışçasına çatılıyor. Eminim gözünüzde canlanmıştır bu tip. Beni en çok üzen, yalnızca orta yaştaki insanların değil küçücük çocukların da ön yargılı olması. Geleceğimiz olan, ülkemizi geliştirecek olan çocukların yalnızca anne babalarından, siyasi liderlerden böyle öğrendiği için bu denli ön yargılı olması. Emrah Serbes'i ne kadar sevdiğimi yüz kere söylesem bile az gelir. Romanları, öyküleri her okuduğumda içimde bir sızıya neden oluyor. Üst Kattaki Terörist adlı öyküsü de bunlardan biri. Bu öyküde odak figür olan Nurettin, abisinin şehit olmasıyla milliyetçi bir çocuk olarak büyüyor. Ocaklara gidiyor, teröristlere olan nefretini gün geçtikçe arttırıyor. Bir gün üst katına ona ocaklarda gösterildiği tipte bir çocuk taşınıyor ve küçük Nurettin onun bir terörist olduğu kanısına varıyor, onu öldürme planları yapıyor. Sizce de bu durum yukarıda anlattıklarım için harika bir örnek değil mi? Yalnızca on iki yaşındaki bir çocuk büyüdüğü ortamda gördüğü, öğretildiği her şeye sorgulamadan, detaylarını araştırmadan inanıyor ve bu onun ön yargılı olmasına sebep oluyor. Nurettin gibi büyüyen ve maalesef hiçbir zaman ön yargılı düşüncelerden kendini arındıramayan o kadar çok çocuk var ki. Bu çocuklar, geleceğimiz olan çocuklar büyüyor ve kendi çocuklarını da bu ön yargılı düşüncelerle yetiştiriyorlar. Bir döngü ortaya çıkıyor böylece. Sonu olmayan her neslin kendinden daha ön yargılı ve nefret dolu bir nesil yarattığı bir döngü... Nefret ediyorum bunu kabul etmekten fakat, bunun sorumlusu benim. Ben ve benim gibi halkın yaşayışından uzak duran, halkın değer yargılarından bihaber yaşayan herkes suçlu. Ön yargıları göz ardı etmek, halka arkamızı dönmek; halkı tanımak, ön yargıların önüne geçmek için çözüm aramaktan daha kolay geliyor. Elimizi pisletmiyoruz. Bir başkasının Nazlı Damla DEMİR-21601992 harekete geçmesini bekliyoruz. İşte bakın, çok rahat bir şekilde bu konuda bir yazı yazabiliyorum. Ama yaşadığım fil dişi kuleden inip sorunu çözmek zor geliyor. Hadi hep beraber bir anlaşma yapalım: Bundan sonra çevremize karşı daha duyarlı olalım, sorunlara çözüm arayalım. Daha iyi bir Türkiye istediğimizi yalnız kullandığımız oy ile değil hareketlerimizle gösterelim. Oluşan bu nefret döngüsünün önüne geçelim. Ön yargılı bir gençlik yerine Atatürk ilke ve inkılapları çerçevesinde kararlar alan bir gençlik yaratmak bizim elimizde. Hadi Türk gençliği, göreyim seni! Nazlı Damla DEMİR-21601992