Açamadan Solan Tomurcuk

Ölüm... Sanki gelmek için bu haberi beklemişti ve uğramıştı Raif Efendi'ye. Yıllar boyu insanlara kızmayıp, uğradığı haksızlıklar ve hakaretler karşısında sessiz kalmış Raif Efendi'ye... Uğradığı en büyük haksızlıktan ötürü kendini cezalandırıyormuş gibi davranan Raif Efendi'ye... Ve ölümü yine kendisinin haksız çıkacağı bir ana ertelemiş gibiydi. Yıllar boyu tek kızdığı kişi olan Maria'nın haklılığını, hatta etrafındaki tek haklı insan olduğunu, öğrenmesi ölümü rahatça kucaklayabilmesi için yeterliydi belki. İnsan böyleydi. Haklı olmasını en kuvvetli duygularla arzuladığı insana en büyük haksızlıkları yapardı. O insanın haklı çıkmasının verdiği ümitsizliğin içinde, başka hiçbir şeyin karşılayamayacağı buruk bir sevinç yatardı. Ve belki bu on sene beklemeye değerdi. Yaşanan birkaç ay on senenin kazandıramadığını kazandırabilir, hissettiremediğini hissettirebilirdi. Maria'da öyle dememiş Erkal-2 miydi, geçen zamanın taksimatı insanoğlunun uydurmuş olduğu bir şeydi elbette. Bu yüzden on yılı birkaç ay ile kıyaslamak saçma ve lüzumsuz denebilirdi. Tıpkı her gün rastlanan yüzlerce insanda başka bir insanın varlığını sorgulamak gibi. Bu yalnızca elem verirdi. Hayatta tamamıyla mümkün bir şey yoktu. Maria'yla Raif Efendi'nin o kadar benzemesine rağmen ufak bir farklılığın bir ayrılık oluşturması gibi. İnkarla ikrarın çokça benzediğini, sadece bir harf farklılığını öne sürüp manayı reddeden materyalistler dışında kim söyleyebilirdi? Maria, Raif Efendi'nin ikrarı olduğu kadar, Raif Efendi de uzunca süre Maria'nın inkarı olmuştu. Bir harf nüansı çok da zorlaştırmamıştı elbette, fakat hangi vuslat ayrılığı tamamıyla uzak tutabilirdi ki? Ve ayrılık hep beklenmedik şekilde gelirdi. Mutluluklar beklenilirdi, hatta çoğu zaman olağan bile sayılabilirdi. Fakat Raif Efendi'de bu hiç de böyle değildi, hüznün böylesine sıradanlaşmış şekilde vuku bulduğu birisinde aşkın, sevginin böylesine değer görmesi şaşırılacak şey değildi. Maria'ya duyduğu o müthiş bağlılık, karşı koyamadığı arzu bundan ötürü geliyordu. Onsuz bir hiç olacağı düşüncesine karşı gelememesi bundandı belki de. Düşünülmesi o kadar da zor olmasa gerek, beyaz olmasaydı siyah ne kadar siyah olabilirdi? Hep güneşi gören birine karanlık nasıl anlatılabilirdi? Bir harflik, bir satırlık farklılığın müthiş bir zıtlığa savurduğu iki kişiyi buluşturan şey bu zıtlık değil miydi? Raif Efendi olmadan bir Maria'dan ne kadar söz edilebilirdi? Ve Maria olmadan Raif Efendi ne kadar vardı ki? Bazı şeylere tesadüf demek o muhteşem anlara ne büyük haksızlıktı. Raif Efendi'nin Maria ile karşılaşmasına tesadüf demek ne kadar acı verici olurdu. Kendi dünyasını henüz keşfe çıkmamış olan yüzlerce insanın arasında birbirlerinin dünyasını keşfe çıkmaya cesaret gösteren iki kişinin birbirinden ayrı kalmaya mecbur olması haksızlıktı... Hele bu iki kişinin bu kadar korkak, gerçekle yüzleşmekten kaçan ve sahte gülümsemelerle gerçeğin üstünü örten insanın arasında yalnız olması... Büyük haksızlıktı... Elbette bunların hiçbiri yaşanılanların gerçekliğinden ve değerinden bir şey eksiltmezdi. Erkal-3 Raif Efendi de tıpkı bir resim gibiydi, bir şeyler anlatmak ister gibi bir hali vardı, fakat anlatmak istediği kişiler onu anlamaktan yoksun, anlayanlar ise anlatmak istediğinin muhatabı olmayan kişilerdi. Bunlara tüm varlığıyla inanmışken bunu varlığıyla yıkan kadına nasıl aşık olmazdı? Nasıl ardından sürüklenmez, bu akışa teslim olmazdı? Böylesine kapılmışken bu nehrin akışına, kuruyuşunu nasıl kabullenirdi? Bunun için yıllarca nehre kızarken yağmurun yağmayışını fark ettiğinde elleriyle kuru toprağı deşip nasıl kendini teslim etmezdi? Haksız olmasından ilk defa böylesine müthiş bir mutluluk duymuşken o toprağa nasıl olurdu da kendini ait hissetmezdi? Maria'nın olmadığı bir dünyadan göçmek ise ruhlarının birbiriyle yaşamasının en büyük gerekliliğiydi belki de. Hiçe sayılan bir varlığın ardından ağladı onca kişi, Raif Efendi hiçten kurtulup kendini bulurken... Açamadan solan iki tomurcuk, ölü tohumlarını toprağa atmış ve bedenin taşınmaz ağırlığından sıyrılıp son ümitlerin kıyısı olan ruhlar alemine ölüm limanından yelken açmışlardı...