GEÇ KALMAK YA DA KALMAMAK

İnsanın üzüldüğü kadar sevdiği , sevdiği kadar da kıyamadığı bir yandan da çokca yıprandığı bir dönemi olur mutlaka. Bu tarif edilemez bir duygudur. Bir nevi hüznün içinde yüzmektir aslında. Milyarlarca bir damla yaşın içinde yüzmek... Yüzerken en derin sularda hep bir olaya dolu tarafından da bakmak isteyesi geliyor insanın. Mesela ya balıklar kuşlara aşıksa ? O zaman onların da imkansız olayı bu harika suları mı yarattı ? Balıkların kavuşamayacağını düşündükleri için gece gündüz ağlamaları mı oluşturdu bu güzelim okyanusları , denizleri ? Aslında insanlar da böyledir kimi zaman. Üzüntülerin içinde farkında olmadan güzelliklere de yol açabilirler. Önemli olan neye sebep olduğunu görebilmektir. Kendimizle meşgul olduğumuzda çoğu zaman bir şeyleri gözden kaçırırız. Geç kalırız geç kalınmışlığı yaşarız. İşte tam bu noktada yukarda bahsedilen her şey karşı tarafın duygularını oluşturur aslında çünkü ne zaman birisi kendisiyle meşgul olursa diğer insan üzülür ve sevmeye devam etmeye çalışır yorgun bir halde. Geç kalmak tam anlamıyla kötü biridir. Tam da böyle kötülemeye girmeden önce sahiden nedir ki geç kalmak ? İnsan akşamdan kalma olur işe , derse geç kalır , saatini kuracağı aklından çıkar otobüsü kaçırır geç kalır ama en fenası da insan insana geç kalır ve işte bunun geri dönüşü bir daha olmaz. Bu nettir. Bu değiştirelemez. İnsan bir kere geç kalmışsa bir insana kariyerinde zirvelere ulaşmak için ya da daha iyi birini bulabileceği düşüncesiyle yarı yolda bırakmışsa bunun bir daha tekrarı olamaz. Gerçekten karşıdaki insan gözü kapalı sevmelidir ikinci ya da üçüncü şansı verebilmesi için. Peki gerçekten şans verdikten sonra ömür boyu yaşayacağımızı ve mutlu olacağımızı kim garantiliyebilir ki ? Burda asıl korkutucu nokta işte budur. Bilinmezlik... Bilmemek eylemi hep ardından rahatlığı doğurur. Rahatız çok şükür o yüzden seviyoruz kırmayı , yok saymayı , oralı olmamayı. Bilseydik bile belki hala rahat olmaya devam edebilirdik. Bilmek çözüm değildir belki de çoğu insana göre. Asıl fark etme olayının gerçekleşmesi tam da bildiklerimizi düşündüğümüzde olur. Uzun uzun ve derinlemesine düşündüğümüzde... Bazen bu düşünceler aklımızda hiç bulunmayan o anda çok anlamsız ama aslında düşündüğümüzde hayatımızı daha güzel hale çevirebilecek insanın çok uzakta değil de hani sanki kirpiğimizin ucunda olduğunu sadece gerçekten ve istekli bir minicik göz kırpmayla kirpiğimizden düşürüp bir anlam kazandırdığımız insanı hayatımızda bulunması gerektiğinin farkına varırız. O insan tek hece ve yedi harftir. Senin sürekli falanca insanlara kendini anlatma çabasına girdiğin zamanlarda o çoktan senin neye ilgi duyduğunu neye alerjin olduğunu mutsuz olduğunda sana neyin en iyi geldiğini biliyordur. Böyle sadece yedi harfle sınırlandırdığımız insanı bildikleriyle eli kolu bağlı olarak bir kenarda bırakıyoruz. Bıraktığımız yerde her daim duruyor ne bir ileri ne de bir geri gidebiliyor o insan . Aynı gözümüzdeki yeri gibi. Ne onla düşünebiliyoruz ne de onsuz. Seviyoruz çünkü onu 'arkadaş' adı altında yerleştirip bırakmayı... Tüm bu duygu karmaşalarının içinde sürüklenirken azcık da olsa karmaşanın birazını içimizden atıp kendimizi hafifletmek , ağlayıp rahatlamak adına bir gün oturup film izlemeli insan. O da 'One Day ' olmalı ki içindeki karmaşayla ayak uydurabilsin , izledikçe kendinden bir şeyler bulabilmenizin daha rahat olması adına. Geç kalınmışlık çok tehlikeli asla birine geç kalmayın diye bir yargıda bulunmak dünyanın en saçma önerisi olabilir. Doğamızda olan şeylerden biri de kaybettikten sonra değerini anlamak. Önemli olan gözümüzü ve algılarımızı pür dikkat açıp neyin bize iyi geldiğini bulabilmek. Bulabildiğimiz sürece sevdiklerimize geç kalamayız. Sevmeye geç kalamayız. Algılarımızı açabilmemize farkındalığımızı arttırabilmemize ufacık katkıda bulunmak için başka insanların hayatlarında neler olup bittiği görürsek belki kaybetme korkusu daha yoğun yaşanır insanın iç dünyasında. Bir gün gözünüzün açılması dileğiyle...