DÜŞMEZ ÜSTÜMÜZDEN GEREKSİZ ANILAR

İnsanlar geçmişiyle yüzleşmekten korkmamalıdırlar. Kişiyi şu an olduğu kişi yapan, geçmişinin kendisi değildir de nedir? Hatalarımızla ve başarılarımızla kendimiz oluruz. Hatalarımızdan öğreniriz, belki de öğrenmeyiz ama önemli olan o hatayı yapmış kişinin kendimiz olduğunun farkında olmaktır. John Verdon, altıncı kitabın Kurt Gölü içinde tıpkı diğer kitaplarında olduğu gibi çok şaşırtıcı ve insanı dehşete düşürücü harika bir roman kaleme almış. Suçlunun beynini kendi içinde oluşturmuş ve onu canlandırmış diyebilirim. Ama kitabın içinde benim daha çok ilgimi çeken konu baş kahramanın eşinin kendi içinde yaşadığı geçmişle ilgili pişmanlığı ve geçmişten korkusu oldu. Verdon bu durumu kitaba katarak olay örgüsüne çok küçük bir yardım etmiş olsa da büyük bir etki bırakmayı başardı bende. Baş karakter, David'in eşi Madeleine, daha önceden yaşadığı ve ölümle sonuçlanan bir ilişkiyi David'e anlatmamanın suçluluğunu yaşıyor. Ama bilmiyor ki David'e olanlardan bahsettiği zaman bütün sıkıntıları bitecek ve içi sevgiyle dolacak. Bir ihanet, işlenen suç, edinilen alışkanlıklar olabilir pişmanlıkların varlık sebebi. Önemli olan bu pişmanlıklarla yüzleşip onları kabullenmek değildir bence düşünülenlerin aksine, doğru olan hatalarımıza sarılıp onları kabul etmektir. Hatalarımızı kabul etmek yanlış anlaşılmamalı tabi ki, hataları kucaklamamız onları yapmaya devam etmemiz anlamına gelmez her zaman. Örnek vermemiz gerekirse birçoğumuz ailemizden okuldan onlardan izinsiz çıktığımızı saklamış olabiliriz zamanında. Ben bunu fazla yapmamama rağmen, hatırladığım kadarıyla bir veya iki sefer yaptım, suçluluk duygusundan kavrulduğumu hatırlıyorum. Ama insan zaman geçtikçe anlıyor ki kendi sorumluluğunuz altında düzgün ve gerekli kararlar verdiğinizde saklanacak bir şeyin olmadığını bu olayın. Artık babam derslerime gidip gitmediğimi sorduğunda, sabah erken olanlara bazen gitmeyip uyuduğumu ama devamsızlık sınırını geçmeyecek şekilde kendimi ayarladığımı söylüyorum. Babamın bana bakıp sadece "Tamam oğlum, bize yalan söylememen güzel." demesi beni mutlu ediyor. Hatalarımı kabulleniyorum ama "Babam zaten kızmıyor." diyerek de devamsızlıkları abartmıyorum, bahsetmeye çalıştım hatalara sarılma olayı budur. İnsanlar kendilerine geçmişte yaptığı şeyler için, muhattabı olmayan kişilere karşı suçlu hissetmemelidir. Zamanında uyuşturucu kullanmış birisi annesine karşı suçlu hissedebilir daha önceden ona söz verdiği için, ama yeni evlendiği eşine karşı üzgün hissetmemelidir eğer geride bıraktığı bir alışkanlıksa. Geçmiş kıskançlığı ve geçmiş bekçiliği insan ilişkilerine en çok zarar veren unsurlardan biridir. Birçok ilişki geçmiş kıskançlığından bitmiş veya bitme noktasına gelmiştir. Ne kadar insan hisleri kontrol edilmesi çok zor olan bir unsur olsa da, hisler terbiye edilmeli ve en azından dizginleyebilmek önemlidir. Zamanında alkolik olduğu için çocuklarına zarar vermiş ama artık bu alışkanlığına lanet etmiş bir babanın yüzüne eğer bu geçmişini vurursanız, o insanla ilişkinizi çıkmaza sokar ve o adamı derinden yaralarsınız. Her ne kadar o vazgeçmişse ve artık yapmayacağını bilse de kendinden nefret eder ve kendine zihinsel zararlar verir. Yapılmış hatalardır ki bizi içten yer ve bitirir, ama biraz da olsa onları unutmak gerekir. Unutmak için bize en yakın olanlara, en sevdiklerimize bu yaşanmışlıklardan bahsetmek lazımdır. Nasıl ki Almanya Adolf Hitler'in yaptıklarını unutmak yerine çocuklarına anlatıyorsa ve onların bu olanları tekrar yapmamasını öğretiyorsa, birey de yaşanmışlıkları içini yiyip bitiren bir kunduz gibi tutmamalı ve onu dışarı bırakmalıdır. "Hayatta unutamayacağımız en büyük pişmanlık, pişman olurum diye yapmadıklarımızdır" (Lev Tolstoy). Pişmanlıklarımızı anlattığımızda pişman olacağımızı düşünerek onları anlatmayız, fakat asıl pişmanlık anlatmamanın pişmanlığı olacaktır.