KAÇIRILAN ZAMANLARIN TELAŞI

Sürekli bir şeylerin telaşına kapılmaktan hayatı hep ıskalamıyor muyum? Evet, her gün yüzlerce farklı problemden dolayı telaşa kapılıyorum. Bazıları o kadar gereksiz ki hayatta yaşanılan bunca şey varken benim bu telaşlarım ufak bir kuruntu gibi kalıyor. Acaba sözlerimle arkadaşımı kırdım mı, söylediğim sözler yanlış anlaşılmışsa insanlar hakkımda ne düşünür? Bu küçük ve önemsiz gözüken kuruntular yavaş ama her geçen gün biraz daha şiddetini artırarak içimi yemeye başlıyor. Bir süre sonra o kadar kötü hissettirmeye başlıyor ki kafamda dönen binlerce tilki yani günlük hayatta kurduğum aptal kuruntular yüzünden bir türlü huzurlu ve mutlu hissedemiyorum. Bu detaylara takılmam sebebiyle, belki büyük resimden her geçen gün uzaklaşıyorum. Muhtelif Evhamlar Kitabı asıl kuruntu yapmam gereken büyük resmi gözlerimin önüne sunuyor ve şu soruyu kendime yöneltmemi sağlıyor. Ya hayatta geri getirilemeyecek şeyleri kaçırıyorsak veya birbirlerimizin hayatını ıskalayıp yalnız kalıyorsak? Her geçen gün küçük şeylere takılarak büyük resmi biraz daha unutuyoruz. Bunlardan en önemlisi de gençliğimiz, belki hayatımızın en güzel yılları, bütün duyguları uç seviyelerde yaşayabileceğimiz en nadide dönem. Bu dönemde fiziksel gücümüz kuvvetimizin yanı sıra ruhsal olarak da güçlüyüz. Kafamıza koyduğumuzu mantıksal olarak tartıp biçmeden uygulayabileceğimiz, ilerisinde dönüp baktığımız zaman çılgınlık diye anabileceğimiz anılar bırakan yaşlar bunlar... Peki ya bu dönemi bomboş geçirirsek? Birini gördüğümüzde kalbimiz yerinden çıkacak gibi olmasa ya da cebimizdeki üç beş kuruş parayı beraber paylaşarak harcamanın tadına hiç varmamış olsak? O zaman kırk-ellili yaşlara geldiğimizde ben zamanımı neden böyle harcadım, geçmişte yapabileceğim daha ne kadar çok şey varmış gibi kuruntularla mücadele etmek zorunda kalırız. "Düşün ben daha göbeklenmemişim, sen daha saçları dökmemişsin... Cebimizde cüzdan ya da telefon taşımadığımız, özgür olup da farkına varmadığımız yıllardayız. Günde bir paket Winston bile yetmiyor ciğerleri boğmaya, kollarımız Temel Reis'inkiler gibi vurduk mu ses geliyor. Eskiden diye başlayan cümleler kurmaya başlamamışız." (Demir 46) Yaşımızın ilerlediğini fark etmeye başladığımızda sürekli çok yaşlandığımızla ilgili kuruntular yaparız. "Saçım da beyaz mı çıkmış, yüzümdeki çizgiler nereden geldi" ve bunun gibi birçok soruyla kafamızı meşgul ederiz gün içinde. Çünkü zamanı geriye alamadığımızın farkında olmak bizim bu kadar evham yapmamıza sebep olur bir nevi yaşanmamışlıklara olan pişmanlık ve yaşanmışlıklara olan özlem duygularımızı açığa çıkartır bu kuruntular. Kaçırdığımız diğer büyük bir resim de bizi tamamlayacak birini bulmak olabilir. Ödevden ödeve, dersten derse, o sorundan bu soruna koşalım, hepsini mükemmel yapalım derken bir bakmışız hayatta yapayalnızız. Eve gidince kapımızı açıp sıcak gülümsemesiyle içimizi ısıtacak ya da kötü bir gün geçirdiğimizde bizi sorguya çekerek yormadan sadece varlığıyla huzur dolmamızı sağlayacak biri. Başlarda böyle birinin olup olmamasına dikkat etmeyebiliriz fakat zaman geçtikçe bizi yutan bu yalnızlık yüzünden yine kuruntu yapmaya başlayacağız. Mesela bütün yaşıtlarım evli ve mutlularken ben yalnızsam kafamdaki soru işaretleri giderek artacak. Acaba hayatımın sonuna kadar yalnız mı kalacağım, peki ben neden bir aile kuramıyorum, ben neden yalnızken de mutlu olamıyorum? Birileriyle iletişime geçemedikçe de bu tarz kuruntular gitgide artacak ve bir bakmışım her hareketimden neden yalnız kaldığımla ilgili sonuçlar çıkarmaya başlamışım. Herkes yalnız kalmayı bu kadar takıntı haline getirecek kadar kuruntu yapıyor mu bilemem ama kendi hayatımı düşündüğümde evden okula, okuldan eve, sınavdan sınava koşarken yalnız kalacak mıyım sorusuyla kafamı meşgul edemeyecek kadar yoğun oluyorum. Yani beraber vakit geçirebileceğim arkadaşlarım, kafamı meşgul eden derslerim ve eve geldiğimde beni karşılayacak benim derdimi dinleyip benimle sohbet edecek bir ailem varken yalnız olabileceğim düşüncesini hesaba katmıyorum. Oysaki kitabı okuduğumda yalnızlığı sebebiyle dert yanan ve kuruntuları yüzünden sürekli yalnız kalacağını düşünen bir sürü insan var ve bu hikayeleri okudukça onlara hak veriyorum. İnsan yalnız kalmadıkça yalnızlık üstüne bir kuruntu yapmıyor fakat çevresindeki meşguliyetleri azaldığında ve çevresindeki insanlarında yalnız olmadıklarını gördüklerinde hayatta tek kalacaklarına dair evham yapmaya başlıyorlar... Belki de dünyada eşi benzeri görülmeyecek kadar evhamlı bir insan olduğumu düşündüğüm için bu kitaptaki karakterlerle olayları tekrardan yaşadım. Benim gibi insanların hayatına elimi değmişim gibi hissettirdi bu öyküleri okumak aynı zamanda çok da önemli bir şey fark ettim, detaylara fazla takılmak. Kafamda yaşadığım olayları binlerce kez kurarak daha 19 yaşında olan ruhumun yavaş yavaş ölmesine her geçen gün biraz daha izin veriyorum. Her gün neden mutsuz olduğumu sorgulayarak ve hiçbir yanıt bulamadığımdan dolayı kendimi daha da yetersiz hissediyorum. Oysaki bu yaşımın geri gelmeyeceğini birilerinin bana hatırlatması lazımmış. Gözümü açıp hayata farklı bir pencereden bakmaya karar veriyorum. Hayat spor salonunda saatlerce dans edilebilecek kadar enerjik, bir manzaraya saatlerce bakacak kadar sanatsal, birine delicesine aşık olacak kadar duygusal, arkadaşlarınızla nerede buluşacağınızı karar vermediğiniz kadar plansız... Yarın bir gün yaşımız geçtiğinde hayatın ne kadarını yaşadık diye kuruntu yapmaktansa bugün biraz hayatın tadına bakalım ne dersiniz?