GÖRÜNMEYEN KELEPÇELERİMİZ

"(...)Bütün bağımlılıklar aynıdır. Her zaman iyileşirsin" (Palahniuk 25). Bağımlılıklarınızı düşünün. Sizin bağımlı olduğunuz bir şey var mı? Sigara, kahve, bilgisayar, video oyunları hatta ve hatta bir insan... Bunların hepsine bağımlı olabilir bir insan. Fakat ben şimdi çağımızın vebası olarak da adlandırabileceğim ve büyük ihtimalle her insanın bağımlı olup, bağımlı olduğunu farkında olmadığı bir konudan bahsedeceğim. Konumuz: Sosyal medya. Günümüzde herkesin uzaktan veya yakından bir ilişkisi var sosyal medyayla. Instagram, Snapchat, Twitter, Facebook ve daha envayi çeşit sayamayacağım kadar uzayacak bir liste. Artık öyle hayatımızdalar, artık öyle onlarla birlikte yaşıyoruz ki farkında bile değiliz. Sürekli elimizde telefonlarımız var, tuvalete bile bizimle birlikte geliyorlar. Tehlikenin farkında mısınız? Sosyal medyanın tehlikeli olduğunu düşünüyorum çünkü artık öyle bir hal aldı ki bu bağımlılık hali, sabah ilk yaptığımız şey hesaplarımızı kontrol etmek. Kim kimi beğenmiş, kim kime ne yorum yazmış onu kontrol etmek. Tamamen bomboş bir iş, tamamiyle vakit kaybı. Artık birinin ismini duyduğumuzda aklımıza ilk sosyal medya profili ve orada yaptığı paylaşımlar geliyor. Artık kimsenin özel hayatı kalmadı. Herkes her şeyi biliyor. Herkes kendine yabancı ama herkes, herkesi tanıyor. Ben de aktif bir şekilde kullananlardandım sosyal medyayı. Ta ki bir arkadaşımın önerisiyle Black Mirror adlı diziyi izlemeye başlayıncaya kadar. Dizinin her bölümündeki distopyanın içine öyle girdim ki kendimi yavaş yavaş soyutlamaya başladım sosyal medyadan. Biraz dışından bakmaya başlayınca anladım bu olayın nasıl bir bağımlılık olduğunu ve insanlara zarardan, mutsuzluktan başka hiçbir şey getirmediğini. İşte benim bağımlılığımın iyileşme hikayesi böyle başladı. Anlatıyorum, siz de bir gün iyileşebilin diye. Telefonumda olan ve en çok vakit geçirdiğim hesaplarımı silmekten başladım önce işe. Sildikten sonra elim ne zaman telefona gitse zaten sildiğimi hatırlayıp geri çektim elimi. Artık şarjım bir gün boyunca yetiyordu bana. Hesaplarımı sildikten biraz zaman geçtikten sonra kendimi daha özgür hissettiğimi anladım. Sanki birisi bileklerimdeki kelepçelerin anahtarını yıllar sonra bulmuştu ve onları bileklerimden çıkartmıştı. Artık umurumda değildi insanların ne yaptığı, nasıl resim koyduğu, kimleri beğendiği veya kimleri takip ettiği ve ben çok rahatlamış ve mutlu hissediyordum. Çok ilginç bir histi benim için çünkü bu olayların içindeyken hiç böyle düşünmemiştim. Hatta tam tersine, iyi ve yararlı bir şey olduğunu düşünüyordum sosyal medyanın, sonuçta herkes herkese ulaşabiliyordu. Oysaki ana noktayı kaçırmışım ve benim gibi kaçırmış çok insan var. Herkesten bize ne? Ayşe'nin, Ahmet'in, Pelinsu'nun hayatından, o gece hangi bara gittiği ve sözde çok eğlendiğinden bize ne? Bunu bilmek bana nasıl bir yarar sağlıyordu? Bir başkasının benim hakkımda bu kadar şey bilmesini istiyor muydum sahiden? İşte kendime bu soruları sorduğum an anladım aslında istemiyorduk, yalnızca bağımlıydık. Anları yaşamaktan çok o anları yaşadığımızı kanıtlamaya çalışıyorduk, sırf başkaları görsün, inansın diye. Sonuç olarak, bunların hiçbirine ihtiyacımız yok. Biz o anı hikayemize koymasak dahi o an yaşanmış olacak, hem de çok daha kaliteli bir şekilde. Fark etmemiz gerek şey bu. Ben bu dizi sayesinde fark ettim. Umarım herhangi bir şey size de vesile olur ve siz de fark edersiniz. Vaktinizin ne kadar boşa akıp gittiğini ve bu hayatta en önemli şeyin vakit olduğunu fark etmenizi umuyorum. Bu bir zehir, kabul ediyorum fakat bu zehrin panzehiri sizsiniz, başka hiçbir şey ve kimse değil.