AÇLIK: BİR OYUNU GERÇEĞE ÇEVİREN GÜÇ

Yaşama daha da bir sıkıca tutunmak için yorulduğunuz rutin bir günün ardından bedelini yine bu yorulmalarınızla ödediğiniz evinize döndünüz ve yorgunluğunuzu atmanız için koltuğa uzanıp televizyon kumandasının hayat kadar karmaşık düğmelerinde dolandınız. Bir kanalda bir "reality show" çıktı karşınıza, insanları bir yerde toplayıp onlara zor imkanlar oluşturarak bir nevi belgesel gibi ne yaptıklarını ve birbirleriyle olan rekabetlerini izlediğiniz bir program. Sıkıldınız izlediğiniz rol icabı yapay hareketlerin tamamından ve kumandanızı yeniden elinize aldınız. Akşam haberleri vardı bir sonraki kanalda, Amerika'nın Irak'taki işgalini gösteriyordu, binlerce aç Iraklının feryatları eşliğinde. Bir anda biraz önce izlediğiniz şov geldi aklınıza, oradakiler tamamen bir oyundan ibaretti fakat bu haberdekiler tamamen gerçekti, çektikleri açlıkla, yaşama tutunma çabalarıyla birlikte gerçeğe dönüşen bir hayat oyunuydu daha doğrusu. İşte Suzanne Colins'in belki de hayatındaki dönüm noktalarından biriydi bu gün. Bir tarafta açlık gibi en çaresiz duygu ile yüklü ezilmiş taraf, diğer tarafta insanların acı çekmesinden zevk alan insan görünümlüler bütünü... İşte böyle yakılmıştı her kitabı edebi olarak olmasa da konusunun dramatikliği sayesinde ayrı birer şaheser olan Açlık Oyunları serisinin kıvılcımı. Bir halkı ezmenin, onlara muktedir olmanın en kolay yolu, onları gıcırdayan dolaplarındaki iki parça ekmeği ellerinden almakla ve dahası ölümle tehdit etmek kanımca. Geleceğe ütopik, daha doğrusu dramatik bir bakış atan yazar, ezilenlerin yaşam mücadelesi verdiği on iki tane harabe mıntıka ve bu mıntıkaların hizmet ettiği ve bahsettiğim insan görünümlülerin yaşadığı başkentten oluşan Panem'inde bize aşk, yaşama arzusu, açlık, rekabet, acı(ma)ma, gösteriş gibi yoğun duyguları, her sene geleneksel olarak düzenlenen Açlık Oyunları'nda öylesine yaşatıyor ki, kendinizi bu rekabetin ortasına buluyorsunuz istemsiz yaptığınız empati eşliğinde. Bu öyle bir oyun ki, hayatta kalan tek kişi olma mücadelesi veren ezilenlerin masumiyetleri, canlarının tatlığıyla birlikte canavarlaşıyor ve başkalarını yaşamına kendi yaşamı uğruna son verme arzusuna bürünüyor. İlginç olansa birbirini seven insanların ve de ittifak kuran rakiplerin bir arada yarışması bu insan yapımı doğanın derinliklerinde. Eninde sonunda biriniz öleceksiniz... Fedakarlık gösterilebilecek en son durumlardan biri... Bu insan doğasına aykırı ikileme son vermesi gerektiğini düşünüyoruz biz de sayfalar ilerledikçe ve beklediğimiz devrimin ayak sesleri ıslıklar eşliğinde beliriyor. İnsanın tüm kötülüklerinin bir bir ortaya çıkması beklenen arenada merhamet duygusundan hiç taviz vermeyen Katniss sanki oyunun kurallarını ve tabularını yıkıyor ve mıntıkalarda gittikçe hiçleşen halka adeta bir ilham kaynağı ve can suyu oluyor. Bir el işareti ve ıslığın sembolü olduğu bu bilinçlenme sonrasında bir devrim hareketine dönüşüyor ve serinin diğer kitaplarında da başkente yapılan bu başkaldırı, içine hoş bir aroma da katan aşk duygusuyla da sonu trajik olan bir savaşa dönüşüyor. Açık sözlü olmak gerekirse ben bu eğretilemeleri teker teker yüzümüze çarpan kitabı okurken bir yandan kendimden bir yandan da acımasız günümüz insanlığından utandım. Aslında bu acımasız dünyayın ta kendisini anlatmıyor ki okuduğumuz her sayfa? Açlıkla mücadele veren bir deri bir kemik kalan milyarlarca insan, o insanları ekmek parası uğruna tüketecekleri istediği ürünleri yapmaları uğruna çalıştıran kapitalist sistemin insansıları ve bu gerçeğe dönüşen oyunu izleyen ve hiçbir müdahalede bulunmayan biz de dahil ben-merkezci elit insanlar topluluğu. Yazarın kitabı yazmaya karar verdiği televizyonda yaptığı kanal değiştirmeler, belki de milyonlarca insanın içinde bulunduğu adaletsiz dünyayı bir an için durup sorgulamasına sebep oluyor. Ben de son sayfayla birlikte gelecek planlarımı etik bir süzgeçten geçirmedim değil, darısı tüm insansıların başına...