Bir Gariptir Sabahattin Ali

Kürk Mantolu Madonna Sabahattin Ali'yle bire bir tanışma imkanı bulduğum bir eser. Çünkü ona dair bilgilerim lise edebiyatıyla sınırlıydı o yüzden kendisi hakkında derin bilgiler edinememiştim. Bir türlü fırsatım olmamıştı. Fakat şimdi onu daha iyi tanıyorum. Neden mi? Bu kitap şimdiye kadar okuduğum kitaplar arasında büyük ihtimalle en dramatik en acıklı aşk hikayesini içeriyor olabilir. Hikaye diyorum çünkü kitap bazı edebiyat zümreleri tarafından uzun hikaye olarak değerlendiriliyor her ne kadar Sabahattin Ali bunu roman olarak değerlendirmiş olsa da. Kendi yaşam sınırları arasında kaybolmuş, herhangi bir başarısı olmayan hatta başarısız bile diyebileceğimiz bir karakterden ortaya öylesine yüreklere dokunan ve etkileyici bir aşk çıkarmıştır ki yazar adeta okuru kahramanlar arasındaki aşka siz de ortak olun, siz de yer alın duygularınızla diyor. Ayrıca bilinenin ötesindekine ve hayatın dokunaklı tarafına da değinmeyi bir türlü unutmayı becerememiş, bunu her daim hatırlatmayı adeta bir görev olarak bilmiş. Kitabı okurken de hissettiğim üzere yazar ara ara metinler arasına toplumun karşılaştığı sorunları, sahip olduğu ideolojileri sanki bana '' Sevgili okurum, genel olarak bu kitapta aşkı anlatıyorum ama toplumu da çaktırmadan yansıttım, bunu da hissetmeyi unutma'' dercesine aktarmış. Zaten bunu yansıtmasındaki başarısıyla da edebiyatımızda toplumcu gerçekçi akımın öncülerinden kabul etmiyor muyuz? Kitabı okurken bir şey çok dikkatimi çekti. Kitabın ilk sayfasında yazar kitabın ne anlatacağını ve ne gibi bir macera izleyeceğini anlatıyor yani bir nevi bana kitabın sonuyla ilgili ipucu veriyor fakat asla aklımda kitabın değeriyle ilgili bir soru işareti olmadı. Çünkü yazar kitabı öyle güzel bir olay örgüsü içinde kurmuş ki daha ikinci sayfasında benim merakımın odak noktası kitabın sonunun ne olduğundan çok nasıl o noktaya geldiği oldu. Yine fark ettim ki okurken Raif Bey'le benim o kadar çok ortak yönümüz var ki belki anlatacaklarım bunun için yeterli kalmayacak aktarmaya. Öncelikle onda(kahramanda) kitabın her satırını okurken kendimi fark ettim ve yahut fark etmek istedim fakat kesin bildiğim bir şey var ki onun duygularını hissederken ya da onun yaşamına ortak olurken hiç zorluk çekmedim. Küçük bir çocukken sahip olduğum utangaç ve çekingen bir tavrımla, herhangi bir sosyal ortamda koruduğum sessizliğimi en iyi savunma aracı olarak görmemle kahramanı en iyi anlayan kişi oldum yer yer. Hatta gün olur bazı olaylarda haklı olsam bile kendimi savunamayacak kadar aciz kaldığım durumları kahramanın da yaşamış olması yazarın sanki beni anlattığını bile düşündürdü. Hani başta demiştim ya bu kitap benim yazarla tanışacağım kitap diye zaten yazar buluşmamıza benimle ilgili bilgiler edinerek gelmiş. Bu buluşma sadece bana onu daha yakından tanımam için bir fırsat olmuş. Bazı durumlarda bile yazar kendini aşarak benim ruhuma dokunan tasvirler yapmış kahramanın aşk çerçevesini oluştururken ya da kahramanın aşkını hak edecek kadın figürünü yaratırken. Ama bunu sadece kendime mal etmedim çünkü büyük ihtimalle bu istek, bu arayış her insanoğlunun hatta her canlının mutlak ve tek ortak umududur. Yazarın kullandığı anlatım teknikleri ya da dili olsun beni bir kez daha etkiledi doğrusu. Neden mi? Çünkü püsküllerinden, incik boncuğundan, kısaca anlatımı süsleyecek her şeyden ırak olmasıyla, yalın ama edebiyatımızın öz 1 kaynağı olan aşkın özünü yansıtırken verdiği içsel mesajlarla edebiyatımızın temel taşları arasında sayılabilecek bir eser. Sözün özü şu ki Sabahattin Ali'yle tanışmam çok harika geçti. Beraber kısa da olsa fevkalade bir ilişki kurduk. Umarım tekrar buluşuruz, görüşmek üzere Sabahattin Ali... 2