HAYATA DAİR ADIMLAR

Duygular anlatılması, anlaşılması zor hislerdir. Nesi zor diyecek olmayın sakın. İnsan biraz sıkılır hatta kızarır ama eninde sonunda istediği duyguyu yansıtır gibi bir düşünceniz varsa eğer öykü kitapları size göre değildir. Marifet hissedilen duyguyu az sözcükle kağıda dökebilmek ya da karşısındakine aktarabilmektir. Bazıları sayfalarca yazar roman olur ama bazıları ise belki dört sayfaya sığdırır anca elindeki malzemeyi. Sadece birkaç sayfa okuyarak hissettirmek istenilen duyguya sahip oluyorsanız elinizin altındaki kitap amacına ulaşmış, yazar görevini tamamlamıştır. Bundan sonra yüzlerce sayfa okusanız ne fark eder? Öyküler güzelliğini, bu sadeliğe ve duygu yoğunluğuna borçludur. Satır aralarında duraksayıp, etrafınıza göz gezdirirken bir yandan da yazarın ne demek istediğini düşünüyorsanız eğer bu an paha biçilemezdir. Çünkü siz okuduğunuz yazıda kendinizden bir parça bulmuşsunuzdur ya da bulmaya çalışıyorsunuzdur. Bu arayışın temel sebebi ana temanın insan olmasından kaynaklanıyor bence. Biz okuduğumuz kitapları, yaşadığımız olayları hep kendi penceremizden değerlendiririz. Pencereler pembe panjurlu bir eve mi yoksa bacasından siyah dumanlar yükselen bir eve mi aittir bilinmez, orası tamamıyla bize kalmıştır. Biz her ne kadar penceremizi kendi düşüncelerimize göre süslemiş olsak dahi zaman zaman pencerelerde ortak olan bir süs mutlaka bulunur. Bunun sebebi kimi duyguların evrensel olmasıdır; her zaman her yerde herkes için hazır bulunuyordur bu duygular. Kimi zaman bir kırlangıcın öyküsüdür bu ortak duygu, kimi zaman ise ekmeğin gözleri kör ettiği bir kanalcınındır. İşte tam da bu noktada anlarız okuduğumuz birkaç sayfanın bizi neden bu kadar derine götürüp, geri getirmeye tenezzül etmediğini. Okudukça, gördükçe şaşırırız. Şaşırırız çünkü daha önce hiçbir çingenenin aşkını duymamışızdır. Sevmenin tanımının ne olduğunu bile bilmemişizdir belki. Çünkü biz birisinden korkan, birisine itaat birisini tehdit eden, birisine ise emredenlerizdir. Biz bilemeyiz bir çingenenin aşkının sadece lafta olmadığını gerekirse o kalbin oradan hızla sökülüp çıkarılabileceğini. Sorsalar bize sevdin mi sen hiç diye, anında cevaplarız çok diye. Bakmayın öyle sevgililerimiz de gayet güzeldir ama bize yüz vermediler mi atlarız bir sonraki yelkenliye. Vardığımız yeni limanları da kucaklarız, onları da doya doya, koklaya koklaya öperiz, hiç ayrılmasak deriz ama sonunu artık biz bile tahmin ederiz. Şaşırdınız değil mi, bende öyle. İşte bu yüzden biz aslında sevmeyi hiç mi hiç bilmemişizdir. 'Çünkü içten duyulan şeyler hep yanlış anlaşılır.' En son ne zaman en derinden hissettiğim duyguları dışa vurdum bilemiyorum. Siz bunu en son ne zaman yaptınız? Muhtemelen durup düşünüyorsunuzdur ne zaman yaptım diye. Kimi zaman dilinizin ucuna gelir söylemek istedikleriniz ama antika kaçacağı için yutarsınız sözcükleri teker teker. Dışlanmaktan korkarız, yalnızlık bir tokat gibi çarparsa ve bu çarpmanın etkisi bir ömür peşimizi bırakmazsa diye. Eğer ki iki kırlangıç yalnızlığı göze alarak adım atıyorlarsa birbirlerine biz de rahatlıkla gözlerimizi ve kitabımızı kapatırız sonsuzluğa. Biz iç çekerek bir sonraki öykümüze geçerken, o iki kırlangıç çoktan gözden kaybolmuştur uzaklara, çok uzaklara doğru. Bizi etkileyen öyküleri kimi zaman bir yük gibi taşırız omuzlarımızda, içlerinde kendimizden bir parça bulduğumuz için. Kimi zaman ise salıveririz bu yükü, umutlarımızın gerçekleşmesi ve dileklerimizin doğru yolu bulabilmesi için. Ana tema çoğunlukla insan konu ise duygulardır öykülerde. Öykülere bu şekilde yaklaştığımız anda kendimize bir şeyler katmamamız için hiçbir engel yoktur önümüzde. Sabahattin, Ali. Değirmen İstanbul: YKY yayınları, 1935 Naz Bulut