Küçük Dokunuş

Hangimiz istemeyiz ki başaranın en üst basamaklarına taht kurmayı ya da en mükemmel olana sahip olmayı? Herkes, hayat denilen bu uzun ve bir o kadar da meşakkatli yolda bir şeyler başarmak için didinip durur. Sınıfta en iyi olmak, en iyi üniversitede okumak, en iyi mesleğe sahip olup en iyi aileyi kurmak içindir bütün çabamız. Peki, herkes başarının anahtarına kolayca sahip olup zafer mutluluğunu öylece yaşar mı? Çoğu insan, acı çekmeden ya da başarıya giden yoldaki zorlukları göze almadan kolay yolu tercih eder. Ezbere dayalı eğitim sistemini benimsemişler olarak, içi boş ama eksiksiz söylediğimiz her şey için koca bir "aferin" alıp mükemmele ulaştığımızı zannederiz. Çocukluğumdan beri hem ailem hem akrabalarım, yaptığım küçük bir iş bile olsa beni yüceltip ne kadar zeki olduğumdan ya da mükemmel bir çocuk olduğumdan bahsedip durdular. Hayatımın her zaman "aferin" ile dolu oluşu beni günden güne şımartıp, yaşam boyunca başarıyı yakalamanın kolay olacağına inandırmıştı; ta ki Gülnur öğretmenimle tanışana kadar. Lisenin ilk yılındaydım ve her şeyde mükemmel olduğuma adım gibi emindim. Sınavlardan yüksek notlar almama rağmen ne Gülnur öğretmenim benim seviyor ne de yaptığım sunumları, ödevleri beğeniyordu. Her zaman bende bir kusur buluyor daha da uğraşmam için beni zorluyordu. Birgün, neyi yanlış yaptığımı ve neden bir türlü o "aferine" ulaşamadığımı ona sordum. Bana, başkalarından üstün olma hırsımın yanlış olduğunu ve bu hırsın beni eninde sonunda istemeyeceğim biri haline dönüştüreceğini söyledi. Başka bir deyişle, kendi kapasitemi kendim köreltiyordum ve başkalarıyla değilde kendimle yarışmam gerekiyordu. Kafamdaki o bütün eksik yapboz parçaları yerine oturmuştu. Bu zamana kadar en iyisi olduğumu düşünmem ve kendi çıtamı yükseltme kaygım olmadan yaşamam, beni asıl başarıyı elde etme hırsımdan mahrum bırakmıştı. Başarmak için gereken azmin bizi ne kadar canlı hissettirdiğini anladığımız zaman gerçek mükemmeliyete bir adım daha yaklaşmış oluruz. Beethoven'ın kafasını suya sokarak yaptığı o eşsiz besteleri ya da Van Gogh'un hayallerinin gerçekleşmemesi üzerine kulağını kesip o şaheseri yaratması gibi mükemmeli yakalama hırsından yanıp tutuşan insanlar artık günümüzde yok denilecek kadar az. Maalesef ki, bizler günlük koşuşturmanın içinde o kadar kaybolup gidiyoruz ki tüm hırsımızı, başkalarının başarısına engel olup kendimizi üste çıkarmaya yönelik kullanıyoruz. Bunun en büyük nedeni ezbere dayalı bir eğitim sisteminin içinde olmamız ve sadece tek bir perspektiften hayata baktırılmamızdan kaynaklanıyor. Tek rakibimizin yine kendimiz olduğunu anlamamız gerekir ki her seferinde kendimizi daha da ileriye taşıyabilelim. Çoğu insan kendi kapasitesinin ya da neler başarabileceğinin farkında bile değil. İnsanları, "Bunun sayısal zekası yüksek matematik okumalı" veya "Bu ülkede asla iş bulamazsın, sanatçı olma." diyerek kaderlerini baştan yazıp, kategorilere ayırıyorlar. Kimisi bu algının etkisinde kalıp geri dönüşü olmayan hatalar yapıyor kimisi doğruyu geç de olsa buluyor ve kendi kaderini kendisi değiştiriyor. Damien Chazelle'in yönettiği Whiplash filminde, Andrew başarıyı yakalamak uğruna bütün benliğini ortaya koyuyor; ve tüm bu hırs "İnsan kapasitesini sonuna kadar kullanmıyorsa asla başarıya ulaşamaz." anlayışındaki profesörü tarafından körükleniyor. Herkesin hayatına-benim Gülnur öğretmenimle karışlaşmam ya da Andrew'un profesör Fletcher ile yollarının kesişmesi gibi-bizi değiştirecek insanlar birgün girecek ve küçük dokunuşlar yaparak bizi biz yapacaklar. Başarıya ulaşma yolunda göğüs gerdiğimiz tüm zorluklar, mükemmeliyete giden o hırs dolu yolun doğru olduğunu gösterirler çünkü gerçek başarı ter ve gerekirse kan ile kazanılır.