YENİDEN YEŞEREN UMUTLAR

Uzun zamandır hayal kurmuyorum, kuramıyorum. Olmasını istediğim şeyleri aklıma getirmiyorum bile. Bazen zihnimde eski yansımaları beliriyor hayallerin ve bir an bile olsa mutlu oluyorum, fakat sonra etkisinden çıkartıyorum kendimi. Hayal kurmuyorum, çünkü korkuyorum ve hayal kırıklığı yaşamaktan yoruldum. Her kurduğum hayalin teker teker yıkıldığını, tabiri caizse 'denize düştüğünü' görmekten bıktım. İlk zamanlar 'Bu olmadı, belki şu olur.' diye kurduğum hayallerin, sonralarda 'Kısmet değilmiş!'e dönüşmesi artık canımı yakıyor. O kadar çok seviyordum ki gerçek olmasa bile bana yaşattıkları anlık mutlulukları. Düşünsenize her şey tam da istediğiniz gibi, tam da olması gerektiği gibi. Sonra bir bakıyorsunuz sizin kurgularınızla, yaşananlar arasında alaka yok. Hiçbiri gerçek değil, belki de hiç olmayacak! Üzülüyorum, çünkü ben fazlasıyla hayal kurardım ve hayallerim benim için çok özeldi, yaşayamadığım gerçeklerimdi. Belki de hayallerim, değiştirmek isteyip de değiştiremediğim ya da olmasını isteyip de olduramadığım şeyler için benim umut kaynağımdı. Eğer öyleyse, şunu söyleyebilirim ki hayallerimin bir gün gerçekleşeceği konusunda umudumu, belki de kaybetmemem gereken tek şeyi yitirmiş olabilirim. Çok yazık... Uzunca bir süre bu şekilde devam etti her şey. Ta ki bir gün Luca di Fulvio'nun 'Rüya Dağıtan Çocuk' adlı romanını okuyana kadar. İsmi gibi kendisi de o kadar güzeldi ki, sanki yazar ihtiyacı olanlara umut dağıtıyordu. Oğlu Christmas'la birlikte İtalya'dan Amerika'ya göçen Cetta'yı anlatarak başlıyordu yazar. O anlattıkça ben merak ediyordum kitapla içeriğin bağlantısını; çünkü Cetta, fahişelik yaparak hayatını sürdüren bir kadındı ve Amerika'da yaşadıkları yer, çetelerin hüküm sürdüğü yoksul bir mahalleydi. Okudukça tüyler ürperten kısımları, giderek korkmama ve korktukça da sorgulamama neden oluyordu. İnsanlar ne zorluklar içerisinde yaşıyor ve bu kitap o hayatlardan sadece birkaç tanesine değiniyor. Hayatta kalabilmek ve oğluna bakabilmek uğruna kendinden vazgeçen bir kadın ve annesiyle birlikte daha önceden bilmediği bir yerde yaşamaya çalışan küçük bir çocuk! Ne kadar acı ki, bu olaylar gerçekte de yaşanıyor ve Luca di Fulvio'nun kaleme aldığı bu romandaki olaylar, bunlardan sadece bazılarını yansıtıyor. Yoksul ve yardıma muhtaç oldukları için bu duruma düştüklerini anladığım ve onlar için üzüldüğüm anda yazar, Ruth'u sokuyor olay örgüsünün içine. Zengin bir ailenin kızı olan Ruth'un tecavüze uğraması ve Christmas tarafından bulunmasıyla her şey daha da ilginç bir hal alıyor. Sanki yazar 'Her şey işte burada başlıyor. Umut mu istiyorsun? Al sana umut!' diyor. Bir yandan okuyor bir yandan da düşünüyorum. Ruth'la Christmas arasında gerçekleşmesi beklenen aşk mı umudun kaynağı, yoksa tüm bu zorluklara rağmen yine de umudundan ve hayallerinden vazgeçmeyen kahramanların hayata tutunuş hikayeleri mi? Merakla bekliyorum... Sayfalar peşi sıra geldikçe ben giderek aydınlanıyorum. Yazar, kitaptakiler gibi bana da ışık oluyor. Sanki rüya dağıtan o çocuk bana hayallerimi geri veriyor. Çünkü düşündükçe anlıyorum ki, bu hayatta o kadar zor şartlarda yaşayan insanlar var ki... Kimisi yemek için ekmek bulamıyor, kimisi soğuk kış gecelerinde başını sokacak bir yer arıyor, kimisi de ailesini geçindirmek ve hayatta kalabilmek için kendi hayatından vazgeçiyor. Tüm bunlar yetmezmiş gibi, tam da hayattan ümitlerini keseceklerini beklediğimiz anda umutları yeşeriveriyor, kış bahçelerinde sanki yeniden güller açıyor. Bunları fark ettikçe, bir çırpıda vazgeçtiğim hayallerime üzülüyorum. Bu kitapla ilgili en çok beğendiğim kısım da tam olarak burada başlıyor. Bütün zorluklara rağmen yılmadan, usanmadan umuduna sarılan Cetta, acınası gözlerle bakılan ve okurken iç sızlatan yaşanmışlığına rağmen hayata tutunmaya çalışan Ruth ve hayat her ne kadar Ruth'la olan bağlarını koparsa da ondan bir türlü vazgeçmeyip onu bulma ümidine sarılan Christmas. İnsanlar ne zorluklar karşısında yılmadan, dimdik durarak dört elle hayallerine sarılırken; ben kurduğum birkaç hayal gerçekleşmedi diye mutluluk kaynağımdan, hayal dünyamdan vazgeçiyorum. Ne kadar iyi durumda olduğumu unutup, küçük sorunlara takılıyorum. Aslında hayat hiç de öyle değil. Hayatta önemli olan yaşamaya çalışmak, tüm zorluklara, tüm yaşanmışlıklara rağmen umudunu kaybetmeyip tekrar ayağa kalkabilmek. Belki de küçük şeylere üzülmemek ve zorluklar karşısında yılmamak... Şunu söyleyebilirim ki, eğer Cetta, Christmas ve Ruth, o karamsar ve acı dolu hikayeleri umut hikayelerine dönüştürebildilerse, zor durumda olan her insan için umut var demektir. Çünkü umudun olmadığı yerde ne yaşamak mümkün, ne mutlu olmak, ne de hayatta kalabilmek...