MASALLARDAKİ MUTLULUK

Ve sonsuza dek mutlu yaşadılar... Masallardaki gibi mutluluğa ulaşmak mümkün müdür? İnsan nasıl mutlu olur? Mutluluğun bir kaynağı bir formülü var mıdır? Keşke fizik kanunları gibi dünyanın her yerinde geçerli bir formülü olsada mutluluğun, elde etmesi bu kadar zor olmasa. Bizi hep kalıplara sokmaya, bir yere ait oldurtmaya çalışıyorlar. İşte her bir yere ait olma, normalleşme çabasında insan kendi olmaktan adım adım uzaklaşıyor ve kendini mutsuzluğa doğru sürüklüyor. Farklı olan, değişik istekleri olanlar çevresindekiler tarafından yadırganıyor hep. Küçükken oyuncu olmak istemiştim hep. Yaşıtlarım doktor, öğretmen olmak isterken ben televizyonun karşısına geçip yaşanan duyguları mimiklerimle, oturduğum yerden canlandırmaya çalışırdım. Neden mi oyuncu olamadım? İçimde hiç bir zaman oyuncu olma cesaretini bulamadım çünkü. Annem lisedeki tiyatro gösterimden sonra "konservatuaramı yazılsan acaba?" diyip destek oldu ama geriye kalan herkes annemin o ufakta olsa yeşerttiği umut tohumunu söyledikleriyle ezdi geçti. "Oyunculukla para kazanamazsın." "Oyunculuk da neymiş? Bir değeri yok." "Zekana yazık etme, oyuncu olup da ne yapacaksın?" diyerek hayallerimin üstünden buldozerlerle, tanklarla, tüfeklerle geçtiler. Oyuncu olamayıp hep bir yere ait olmaya çalıştım ve hiç bir zaman kendimi bir yere ait hissedemedim. İnsanların 'saygın' olarak nitelendireceği çok para kazanmamı sağlayacak bir üniversiteye, onların değişiyle, kapak attım. Zekama yazık olmadı, evet. Peki yeteneğime, hayallerime yazık olmadı mı? Kendime hiç bir zaman yaşamak istediğim hayat acaba bu mu diye sormadım kafamın içindeki düşüncelerimi, hayal gücümü hep baskıladım. Oysaki ben oyun bitip de selam vermeye çıktığımda insanlar beni ayakta alkışlasın istiyordum, derece yapayım, güzel bir üniversiteye gireyim, iyi bir mühendis olayım da alkışlasınlar değil. Mutluluğun ip ucunu bulmuşken değelendiremedim ben. Şimdi fark etsemde ipin ucu kaçtı bir kere. Kalıplara girmeye çalışmak, bir yere ait olmak mutluluk getirmiyormuş. Bence insanlar korkuyor farklılıklardan yeniliklerden. O yüzden ki böyle karşı çıkıyorlar düşünen insanların güzel, yenilikçi fikirlerine. Belkide kendilerinde o cesareti bulamadıkları için başkalarınında bulmasını istemiyorlar, bencilce. Ben annemi dinleyip bir tiyatrocu olabilirdim. Evet, kabul, belki çok para kazanamazdım ama mutlu olabilirdim. Masallardaki gibi sonsuza dek mutlu yaşamak mümkün aslında ama korkak ve bencil insanlar yüzünden hayaller yıkılmadıkça. Hayal gücü, annesinin karnından yeni çıkmış bir kanguruya benziyor. Hassas ve narin en ufak bir darbede kırılabilecek zayıflıkta. Tek yapması gereken yerçekimine karşı gelip annesinin kesesine olan hayat macerasına başlatacak sıçrayış. Hayallerinde gerçekleşmesi için o sıçrayışa ihtiyacı var, etrafındakilerin ne düşündüğüne aldırış etmeyen bir cesarete. İnsanlar büyüdükçe hayal gücü azalır derler. Hayal gücü küçülmüyor aslında biz büyüdükçe sadece baskılanıyor. Mutluluğun bir diğer formülü de farkında olmamaktan geçiyor. Çünkü ben hayallerimi ve isteklerimi baskıladığımın farkına varmadan önce mutlu olduğumu zannediyordum. Eğer insan farkında olmazsa etrafındaki kötülüklerden ve hayallerine tutunabilirse masallardaki mutluluğa erişmek kaçınılmaz oluyor. Normal Olmak Varken Neden Mutlu Olasın kitabındada Jeanette Winterson baskılardan kurtulup mutlu olmaya çalışan bir insanın hikayesini anlatıyor. Eşcinsel olup da bunu ailesine, arkadaşlarına söyleyemeyen kendi kimliğini saklamak zorunda hissedip mutsuz olan bir insanın hikayesini konu edinmiş. İşte normalleşme çabası ve toplum baskılarından, insan mutlu olamıyor ve asıl gerçek benliğini bile gizlemek zorunda hissediyor. Herkes kendi hayatına baksa ve insanlara etiketler yapıştırmaktan, kalıplara sokmaya çalışmaktan vazgeçse herkes daha mutlu olabilir. Neden oyuncu olamadım diye soruyorum şimdi kendime. Sanki çok mu önemliydi başkalarının düşündükleri? Sanki onlar çok mu iyi biliyorlardı mutluluğun sırrını?