Hey Şizofreni Bizimle Değilsin!

"En verimli çağımızda insanı şizofren yapıyorlar" der bir deli 40 Şizofrenden 1 Öykü kitabında. Hakikatten de en verimli çağınızda şizofren olabilirsiniz. Bunun zamanı yok ki canım; bir bakmışsınız yanınızdaki arkadaşlarınızın hepsi hayaliniz oluvermiş "bilirkişiler"e göre. Şizofren etiketini almanız bir saat; reçeteye ilaçlar yazdırtmak ise on beş dakika. Kim şizofren olmak ister?! Kimse sizin neden şizofren olduğunuzu sorgulamaz, ama sizden korkarlar. Bence, kendi hastalıklı düşüncelerinden korksunlar! İnsanlar seni küçükken kırmış, senin işe yaramaz olduğunu sana inandırmış, belki de hiçbir zaman yaşamaman gereken şeyleri sana küçükken yaşatmış, kısacası küçükken seni önemsememiş olmalarının ardından, yine aynı kişilerin güya iyilik(!) olsun diye seni doktordan doktora götürmeleri ve tüm bu sıkıntılarının yalnızca ilaç ve tedavi ile geçeceğini sanmaları gerçekten oldukça ironik. Belki onlar-şu şizofren denilenler- küçükken yalnızdı; büyüyünce yalnızlığı kendileri seçtiler. Hayatlarını bu sefer kendi istedikleri gibi yaşamak istediler. Kim bilir? Olamaz mı? Şizofren değilim ki; bilemem işin gerçeğini. Şizofreni olmak isterdim aslında... Yalan da söyleyemem. Sanki şu an, hangi insan gerçek hangi insan sahte ayırt edebiliyor muyum? Bunu duysa annem, ne kadar endişelenirdi kim bilir benim halimden? Hemencecik korkuyla 'aman Allah korusun' deyip; tahtaya da vurabilirdi. Allah beni şizofreniden değil kötü insanlardan korusun annecim, derim ona henüz cümlesini bitirmeden. Şizofreni korkulacak bir şey değil. Hem neden korkmamız lazım ki bu hastalıktan? Biz "normal" insanlar çok mu güveniliriz? Savaşlar, kavgalar, cinayetler... Çok mu sağlıklı kafalardan çıkan düşünceler cidden? Korkmamız gereken onların hayal dünyası mı yoksa gerçekte korkulması gereken onları bu aşamaya kadar getirecek kötülüğü yapan diğer insanlar mı? Okay Uludok'un 40 Şizofrenden 1 Öykü kitabını okumaya karar verdiğimde bile ailemden birazcık kinayeli sözler işitmiş; biraz da onların garip bakışlarına maruz kalmıştım. Neden merak etmemeliyim ki şizofreni hastalığını ve hastalarını? Bu hastalık bulaşıcı; hastalar da öcü değil ki yahu. Hem bulaşıcı olsa ne olur? Biraz da farklı dünyalarda yaşarız, fena mı? Bakın; hem şizofreni hem de yazar olabiliyormuş insan, sevgili anneciğim ve babacığım. Biz, akıllıyken yazar olabildik mi? Daha "akıllı" geçinen biz insanlar bile kendi dünyamızı, yaşantımızı kağıda dökemezken, o, kendi şizofren dünyasını; kısa öyküleriyle harmanlayarak anlatmış bize. Ne güzel! Biraz biz 'normal' denen insanların gerçekliğini anlatırken biraz da kendi şizofrenik gerçekliğine pay vermiş hikayelerinde. Kendine birçok ödül ve saygınlık kazandırmasında hatırı sayılır rolü olan komik de bir üslubu var ayrıca. Kendiyle, hastalığıyla dalga da geçebiliyor. Hey şizofreni bizimle değilsin! Beyinleri, algıları, doğruları farklıdır şizofrenlerin bizimkinden. Onlara 'düzgün davran' diyemeyiz ki! Kime göre, neye göre düzgün olmalı şimdi bu? Evet, neye göre düzgün ve kime göre normal? Şizofrenlerin algılarını, beyin yapılarını ve gördükleri hayal perdesi içindeki gerçekliklerini hep merak etmişimdir. Tam da bu işte: "hayal perdesi"... Bana öyle gelir ki onlar, hayatın sıkıcı ve tek düze bir anlamda başkaları tarafından ya da görünmez bir el tarafından dayatılan- halinden muazzam bir beyni kontrol etme gücü sayesinde sıyrılmak için mücadele veriyorlar. Ve hayal perdesi denen kendilerinin dizayn ettiği- bir hayat kalkanı taşıyabilen kahramanlar onlar. O kahramanlar ki, hayata ve tekdüzeliğe beyin sinyalleri ile kafa tutup benzersiz ve sadece kendilerine ait bir dünyayı sadece kendilerine inşa ediyorlar. Ve kendi şaheser hayat öykülerini yazıyorlar. 40 Şizofrenden 1 Öykü kitabının son satırlarını okurken bir anda benim de hayal perdemin aralandığını hissettim. O an dedim ki kendime, "Kendi öykünü yazabilmek ve hayatının iplerini elinde tutabilmek için beyninin gücüne, beynini harekete geçiren cesur yüreğine inan. Şimdi, öykü zamanı!'