"Yaşamın amacı nedir?" sorusu felsefeye ilgi duyan duymayan herkesin ağzında gezen bir söz kalıbı. Ciddi duyulmasına rağmen bu tip sorular genelde "Yaşamak Dediğin Üç Beş Kısa Andan İbaret" düşünmeye itmez insanı; hatta kendisi gibi birkaç klişe cümle sıralanır ardına: "mutlu olmak, dünyayı gezmek, pembe panjurlu bir evde yaşlanmak..." gibi. Eğer bana gelirsek, ben bu soruya daha hiçbir cevap vermemiştim bu seneye kadar. Sadece cevabın ne olduğunu merak etmekle yetinmiştim. Ne olduğunu bulamasam da cevabın gelecekte saklı olduğuna inanıyordum. Yarınların hep bugünlerden farklı olacağını; hep olmak istediğim yerde, olmak istediğim şekilde yaşayacağımı düşünürdüm. Bu soruya da güzel bir cevap bulup hayatımı o amaca odaklanmış bir şekilde ilerleteceğime inanırdım. Sanki bu amaç, üniversiteyi gurur tablosunda mezun olarak bitirmekmiş, sanki dünyanın en yaratıcı bilgisayar programcısı olmakmış gibi hayatımı o amaca odaklamak... Şu an sadece komik geliyor bu fikirler. Bu tip düşüncelerim beni ergenlik zamanlarımda vurmuştu zaten. Hayatın bir örüntü olduğunu, tarihin de tekerrürden ibaret olduğunu bilmediğim bir dönemdi. Sonraları, geleceğe hak ettiğinden fazla paha biçmenin saçmalık olduğunu ve yaşamın amacını, anlamını günlerimin içinde aramam gerektiğini fark ettim. Çünkü bugün elimde olmayan yarın da elimde olmazdı, hele de hayat gibi ani ve değerli bir kavramdan bahsediyorsak. Beni harekete geçiren ve canlı olduğumu hissettiren anlarımı düşünürken kendimi bir anda bu soruya cevap verirken buldum. Evet, yaşamın amacı tam on dokuz yıldır benimleydi, fark etmesem de onu sol yanımda taşımışım. Yaşam bize, Emrah Serbes'in "...'nın güzelliğini ve bazı meziyetlerini anlatmam gerekir." (Serbes, 5) cümlesini kurdurtacak insanlar için verilmiş. Hatıralarımızı değerli kılan, hayran gözlerle izlemeye doyamadığımız, hiçbir kötülüğü yakıştıramadığımız ve en iyisine layık gördüğümüz insanlar için nefes alıp veriyoruz aslında. Kaybetmekten deliler gibi korktuğumuz, ağlarken gördüğümüzde kalbimizin söküldüğü, sevmelere doyamadığımız güzel insanlar için. O insanları bulup tanımak için yaşıyoruz. Sevebildiğimiz kadar sevmek için, onları yaşayabildiğimiz kadar yaşamak için. "... bir tanısanız var ya, gülüşüyle, bakışıyla, sesiyle ve sessizlikleriyle öyle bir büyü yaratır ki üzerinizde..." (Serbes, 6) diyor kitabında, bizim de başkaları için böyle dememizi istermişçesine. Çünkü hayatımıza anlamı ve değeri bu şekilde katıyoruz. Çünkü, en azından ben, uyumadan önce yastığa kafamı koyduğumda düşündüğüm şey günün yorgunluğu veya ertesi gün yapacağım görevler veya yoğun programım değil, hayatımı anlamlı kılan, kendi kendime düşünürken beni gülümsetebilen insanlar ve onlarla yaşadığım anlamlı anılar oluyor. Bu yüzden zannediyorum ki, insanın hayatını bir film gibi izleme şansı olsa tüm film sevdiklerinin onda bıraktığı anılardan ibaret olurmuş. Sevgi hayatın amacıdır değil demek istediğim, ki "sevgi" kelimesini oldum olası sevmedim zaten. Samimiyetsiz bir sözcük hissi uyandırdı bende hep. Galiba bu kelimeyi hep gerçekçilikten uzak Pollyanna tarzındaki cümlelerde gördüğüm için. Her neyse; sevgi saçmalıyız, herkesi sevelim demiyorum. Diyorum ki, sevdiğimiz tüm insanlara tutunmakmış meğerse bu meşhur sorunun cevabı. Kalbimizi o insanlarla temizlemek, yenilenmekmiş. "Yoksa kız kardeşim hariç herkesin, her insanın mayasında bir parça kepazelik vardır..." (Serbes, 14) romanının kahramanı Çağlar İyice ne güzel demiş. Kız kardeşine olan duygularını ne kadar hoş dile getirmiş, nasıl saf bir dille ifade etmiş. Hayatı anlamlı kılan ne kuru kuru mutlu olmak, ne dünyanın tüm harikalarını tek başına gezmek, ne de pembe panjurlu evde sadece onlarca kedisi olan yaşlı bir teyze Deliduman olmaktır. Yapmaktan keyif aldığımız çok şey var, hayatımıza değer katan eylemlerimiz, hatıralarımız. Ama yaşamın amacı ne yaptığın, nerede olduğun, kim olduğun değil kimle yaptığınmış. Yaşamını kiminle yürüdüğünmüş. Serbes, Emrah. . İstanbul: İletişim Yayınları, 2014. Print.