TEBESSÜM

Yutkundum ve gökyüzüne baktım, hala mavi olduğunu umarak... Oysa başımı kaldırdığımda gördüğüm siyah ve beyazın tam ortasına çaresizce hapsolmuş griydi. Uçsuz bucaksızca griye bürünmüş gökyüzünün içimi burkması yetmezmiş gibi, ağlıyordu bir de tam üstüme doğru. Sanki yeryüzünde sadece bana ağlıyordu ya da yeryüzünde kalan ve o gözyaşlarının altında çaresizce ezilen sadece bendim. Büyük bir hışımla akıyordu yaşları ağlamaktan griye dönmüş dipsiz gözlerinden. Bana değdikten sonra, beni hafifçe yakarak yere doğru inerken karışıyor benim gözlerimden akan benim anılarıma. Sanırım anılarımla olan uyumundan rahatsız oldum ki saklamaya çalıştım anılarımı gökyüzünün gözyaşlarından, istemedim içim acıya acıya kuruttuğum anılarım tekrar ıslansın, onları canımın yanmasını ezberleye ezberleye kurutmak istemedim. Çünkü biliyordum oyunu kendi acımasız kurallarına göre oynadıkça hayat; çaresizliğime çare aramakla, pişmanlıklarımdan pişman olmakla, yitirdiklerime sadece basit bir elveda demekle geçecekti zamanım. Oyunun kazananı olmayacaktım acıyla dolup taşan anılarıma sahip çıkmadan, kaybedeni de... Gökyüzünün gözyaşlarından kendimi korumak isterken, çözümü kaçmakta buldum yanlış olduğunu bile bile. Sanki insanlardan kaçmak onların bana bıraktığı sonsuz acılardan da koruyacaktı beni. Görünmez bir duvar dedikleri her neyse tüm gücümle ördüm dört bir yanımı onunla. Kendimi korumak için kaçtığım her an, aşılamayan görünmez duvarlarımı hışımla yükselttiğim her saniye ateşe attım kendimi, korumak adı altında. Bir adım geri çekilip kendime baktığımda çaresizliğime çare arama çabalarımı gördüm. Tebessüm ettim çabalarıma, bile bile yaptığım yanlışa. Sanki, hayatımda hiç koşmadığım kadar hızlı koşarsam ıslanmayacaktım. Sanki koşmak benim için tek çıkış yoluydu ve bende çıkmaz çıkışıma koştum. Hışımla ağlamaya devam ederken gökyüzü yerde ne kadar su olduğunu önemsemeden koştum, ayağımı sırılsıklam eden suyu düşünmeden. Eve geldiğimde ise fark ettim yağmurda yürümek, gökyüzünün hışımına inat ederek koşmaktan daha az ıslanmana sebep olacaktı. Aynaya baktığımda sırılsıklam ve yorulmuş bedenimle karşılaştım. Tebessüm ettim yorgunluğuma. Hayatım boyu çoğu kişiden defalarca kez duyduğum sözler yankılandı kulaklarımda. "Yaşayarak öğren..." Keşke yaşamadan öğrenebilmenin bir yolu olsaydı, keşke delicesine kaçtığım yağmurdan aslında kaçmamam gerektiğini bu kadar ıslanmadan öğrenebilseydim, kaçmasaydım keşke, keşke koşmasaydım. Yine keşkelerimi sıraladığım günlerden, pişmanlıklar boyumu aşmış... Pişmanlıklarıma tebessüm ettim, onları yaşayamamış olmanın acısına saygı duyarak. Bu zamana kadar ki en acı tebessümüm buydu sanırım zamana isyanımla dolup taşan. Bunun hatrına bir kez daha tebessüm etsem olmaz mı? Bir saniye öncesi yüzlerce yıl sonrasından daha uzakken sana pişmanlıklarına tebessüm etmekten başka bir şans var mı? Yaşamadıklarının seni etkilemesi kaçınılmazken yaşama şansın olup da yaşayamadıklarına ne demeli? Mesela benim seçimim yağmurdan koşarak kaçmaktı, yürüyerek sakince ilerleleyebilecek şansa sahipken kaçmayı seçtim. Sonucunu daha seçmeden kabul etmiştim, yanlış da olabileceğinin bilinciyle oysa bu kadar ıslanabileceğimi hiç tahmin etmemiştim. Pişmanlık da bu olsa gerek, daha az ıslanmak ve yorulmak şansına sahipken onu yaşayamamış olmak. Kuruttuğum anılarım gibi kendi ıslaklığımı da kurutmuş olsam da bu koşuşun sonunda o anki yağmur damlalarının tenime deyerken bıraktığı acı ve bana ait damlalarla birleşip yerlere düşerken hissettirdiği yanma hissi hiç kaybolmadı içimde. Acı içinde hafifçe yanan benliğimi gördüm, tebessüm ettim. "Kaybedilen en kıymetli eşyanın, servetin, her türlü dünya saadetinin acısı zamanla unutuluyor. Yalnız kaçırılan fırsatlar asla akıldan çıkmıyor ve her hatırlayışta insanın içini sızlatıyor. Bunun sebebi herhalde Bu böyle olmayabilirdi! düşüncesi, yoksa insan mukadder telakki ettiği şeyleri kabule her zaman hazır."(149) diyerek tam da içimden atamadığım hisleri anlatmış Sabahattin Ali. Kim bilir belki o da kendi kabullenişine tebessüm etmişir? İlk tebessümüm çaresizliğime çare arayışıma karşıydı bir nevi o da benim kabullenişimdi, aynı zamanda kabullenemeyişim. Kimi zaman, hayatın büyük bir bölümünün ironiler içerdiğini ama onların farkında olamadığımız düşüncesini dört bir yanımı sarmış halde buluyorum. Düşündükçe onları bulabileceğime inanıyorum, kendimi onlardan oluşan daha büyük bir çıkmaza sürüklerken. "Yaşayarak öğren" sözlerinin yankılanışı geliyor aklıma. Öyle ya, bu çıkmazdan düşünerek değil de yaşayarak çıkılıyor sanki. Hem zaten kabullenişimin, kabullenemeyiş olduğunu düşünmek saçmalık olmaz mıydı? Her nefeste pişmanlıklarımın yarattığı acıyı gizlerken tebessümlerimle, her nefeste gökyüzüne farklı bakabileceğimi öğrendim kendi kendime. Yağmurdan kaçmamam gerektiğini, yağmurdan kaçma seçimimin pişmanlığıyla ağırca ödedim. Tebessüm ettim güçsüz yanlarıma onları bu şekilde alt edebileceğime inanark. Pişmanlıklarım geçti, pişmanlıklarımın getirdikleri kurumayı bekliyor tıpkı bu zamana kadar ki kuruyan anılarım, gözyaşlarım, gibi. Elbet bir gün kuruyacak. Güneş kendini göstermeden batacak gri gökyüzünde, gülen masmavi bir gökyüzüne doğmak için.