Hayat, uzun bir yoldur ve çok ikilemleri vardır

Güç, içimizde uyanmayı bekleyen bir araçtır. Biz bu aracın bizdeki seviyesiyle kararlar veririz. Zayıfsak zor şeylere kalkışmaz, kolay olan seçeneklere yöneliriz. Fırsatlar önümüze geldikçe kabul etmek ve reddetmek gibi iki seçenek çıkar karşımıza. Bir olanağı kabul ettiğimiz zaman onu bir bütün olarak kabul etmiş oluruz. Sadece başlangıçta karşımıza çıkacak zorlukları değil, bundan sonraki adımlarda da karşılaşacağımız bütün meşakkatlerin üstesinden gelmeyi de kabul etmiş oluruz. Resmi bir antlaşma üslubu içerisinde devam eder bu süreç. Yüzüklerin Efendisi : Kralın Dönüşü filminin başkahramanı olan Frodo Baggins bu süreci en iyi yaşayanlardandır. Yani önümüze hayatımızı değiştirecek, belki de küçüklükten beri hayal ettiğimiz bir fırsat çıkıverir. Hazır olup olmadığımız ya da bu yolculuğun, bu serüvenin getireceği zorluklara göğüs gerecek güce sahip olup olmadığımızı umursamadan gelir bu fırsat karşımıza. Bir anlık tereddüt edilebilir. Bu kabul edilebilir bir şeydir elbette. Ne de olsa hayatımız boyunca beklediğimiz o "şey" gerçekleşebilir. Bize bu noktada gereken şey ise; biraz cesaret, biraz da umursamazlık... Her yolun kolaylıkları ve zorlukları vardır. Bu yolun yolcuları olan insanlar yani arkadaşlarımız ve bu dostlarımızın verdiği destek, bir şeyi başarmanın vermiş olduğu mutluluk, belki de, bir gün hayalimizi gerçekleştirmiş olmanın düşüncesi bu yolculuğu bize kolay hale getirir. Arkamızda bıraktıklarımız... Yani sadece bıraktığımız insanlar olarak değil de bizim kendimizden verdiğimiz ödünler ve bizi değiştirecek olan, şekilden şekle sokacak olan durumlar, bu yolculuğun zorluklarından sadece birkaçıdır. Frodo'nun bu yola çıkmayı seçmesi ve bunun ardından zaferle sonuçlanan hedefleri bende bu düşünceleri uyandırdı. Başlangıçta, yani yolun başındayken herkes çok güçlü kişiliklere sahip olacak diye bir kural yok. Tam tersine, yolculuğun zor şartları altında büyüyen gücün, tüm imkansızlıklara rağmen hiç duraksamadan hedefe ulaşan "zayıf" insanların resmedildiği ve izleyenlere "Bu zayıf insancıklar mı kurtaracak dünyayı" sorusunu sordurtan bir izlenim veriyor. Bu arada aklıma gelmişken söylemeden edemeyeceğim: Hep güçlüler kazanmıyormuş. Asıl meselemize dönecek olursak; Güç içimizde uyanmayı bekleyen bir araçtır. Bu aracı yolculuğun sonunu görmek için kullanır ve kullanırken yeterince cömert davranıp yol arkadaşlarımızı da sırtlarsak (Frodo'nun dostu ve yol arkadaşı Sam gibi), yolculuğun hedefe ulaşması içten bile değil. Bu gücün de bir yol göstereni vardır; her yolcunun bir yol göstereni vardır. Bu akıl hocaları, yol rehberleri, bize güç verir. Bizi doğru kararlar vermeye, doğru düşünmeye zorlarlar. Bizim için bulunmaz birer nimet olurlar. Her daim yanımızda, her zaman aklımızda olurlar ve bize destek verirler. Gücümüzle doğru sonuçlara, doğru menzillere varmamızı sağlarlar. Zayıf ve iyi olmak, güçlü ve kötü olmaktan bin kat daha iyidir. Güç sahibi insanların güçlerini kötülük yapmak için kullanmaya başladığı an kaybetmeye başladıkları andır aslında. Sonucu iyilik ve güzellikler doğurmayacak tüm yollar yanlış yollardır. Doğru başlayıp yanlış yollara da kayacak olma ihtimalinin de olduğu zamanları olur her yolcunun. Bunun için azami dikkat ve endişe olmalıdır. Yanlış yapma endişesi olmalıdır yolcunun. Her zaman başarılı da olunmayabilir. Yeterince çaba göstermek ve doğru yolda olduğumuza emin olmamız gerekir. Bu bize yeter. Bu dünyamıza yeter. Bu bana yeter... Bu noktada iyi olmaya başlayacağız. Yılmadan iyilik için çabalayıp bu dünyayı daha yaşanabilir hale getireceğiz.