GEÇMİŞ OLSUN, ÖZÜMÜZÜ KAYBETTİK

Her sabah aynı saatte adımını atıyorsun evinin kapısının dışına. Yolculuğun nereye olduğunu tartışmaya bile gerek yok tabi ki! E herkes işinde gücünde bu yüzyılda. Modernleştik, büyük gökdelenlerimize koşuyoruz, masalarda oturup daktilolara yazıyoruz. Pardon, daktilo mu dedim ben? Bilgisayar olacaktı, o gelişimi de gösterdik tabi. Ömer Erdem'in "Bizi Anlamıyorlar" şiirindeki gibi motorlarımız rüzgarla yarışıyor. Bu monoton sabah herkes için aynı, okurum her kim olursa olsun ona da aynı. Ben kahin olduğum için değil tabi! Çünkü aynılaştık! Modern adı altında aynılaştık bütünüyle. Ömer Erdem bu aynılaşmaya kitabına da adını verdiği gibi "pas" demiş. O kadar yerine oturmuş ki "pas" kelimesi. Pas tutmuş bir şeyi ne kadar hayatta tutabiliriz? Modern demek "yeni" demek değil miydi? Ömer Erdem o zaman neden "modern" diye adlandırdığımız çağa paslı dedi? Modern adı altında yaşadığımız dünyamızdaki ironi de bu aslında: Yeni ama paslı dönemler yaşıyoruz. Bir demir parçası önceden kurşun asker de olsa paslandığında demir parçası değil midir sonuçta? Biz de klonla çoğaltılmış paslı demir parçaları olarak işe gidip, işe gelip binalar bize yetmezcesine diktiğimiz gökdelenlerin yüzüncü katında masa başı yapıyoruz. Görüş açılarımızı kapatan gökdelenlerin yaptığıysa meçhul. Sadece birbirimizi görüp, doğadan ve doğaldan kopup yaratıcılığımızı kaybediyoruz. Özümüz aslında gökdelenler için yakıp yıktığımız dağlar, taşlar, topraklar. Onlardan doğup onlara geri dönüyoruz. Oysa şimdi biz mülkün gazabına uğruyoruz ve bunu marifet biliyoruz. Lüksün bizi sarıp sarmalayacağına günümüzü kurtaracağımıza inanıyoruz. Derinlerde yüzüp yeni sulara yelken açıp sokak yaptık, cadde kurduk diye güzelleştik, iyi olduk, adam olduk, bir şey olduk zannediyoruz. Oysa bir "beyefendi", "iş adamı" lakabı için yalakalık yaptığımız yüzyıl bu yüzyıl. Bazısının da arkasından kuyular kazıyoruz koltuğuna yerleşmek için: Bencil, cimri çıkarlarımız için. Aslında yine ne oldu? Kazdığımız kuyu bizim zararımıza oldu. O kazdığımız su gibi olan özümüzün mezarıydı. Onu ölüme terk ettik. İnsan dediğin özünde su gibidir. Saf ve narin duygular besleyendir. Aşkı göğsünün ortasında emek emek büyütendir. "Aşk" , geçmişte yaşanan gerçek aşk bu söz ettiğim. Yalnızca bir bedene atfedilen değil. Doğaya, müziğe, yaşamaya aşık olmak... İnsan artık, unuttu insanı insan yapan bu samimi duyguyu. Su gibi saf ve temiz olmayı unuttu. Amacını mertebe edinmek sandı, mülk sandı. Anlayamadı ki sımsıkı saramaz insanı malı mülkü. Zengin olan da üşür. Kaloriferi, sobası olsa da üşür eğer bir başınaysa; sımsıkı saracak gerçek dünyası, gerçek sevgileri ve gerçek dostları yoksa. Eğer özünden koptuysa üşür iliklerine kadar ve inancını kaybeder aşka çünkü onun aşk dediği basit ve kalıplaşmıştır. Karşı cinse duyulan "geçici" bir histir. Oysa o modern değil dediğimiz çağlardan kalan o kadar şiir boşuna mı yazılmıştı? Düşünülmeden, yaşanmadan, hissedilmeden mümkün değil bunları aktarmak. Şimdilerde neden aşk şairleri yok sanıyorsunuz ya da eski romanlardaki aşklar neden farklı ve cazip geliyor bize? Çünkü biz yaşayamıyoruz gerçek duyguları. Kaybettik onları. Özgünlüğümüzü de böyle kaybettik biz. Ayağımızdaki yüksek topuklular, elimizde dosyalarımızla metropolitan sokaklarında, egzoz gazlarının arasından süzülüyoruz. Güzel duyguları unutmak bir tarafa bunların yerine kötülerini koyduk. Tuttuğumuzu kopartmayı geç, parçaladık. "Tamam saldırdıklarınız adam değil aferin onların da gözleri kanlı sizin kadar aferin..." (Erdem, 2015, arka kapak yazısı) Aferin bize! Büyük zaferler kazandık! Birbirimize saldırdık ve kazandık! Peki, kazandık da daha büyüklerini kaybetmedik mi? Gereksiz değil miydi bu mal, mülk, mertebe kavgası? Bir yönden de adalet miydi kas gücüyle bir şeyleri kazanmak. Hak hukuku da yedik bitirdik modern adı altında. "Biz savaşmıyoruz, silahımız mı var yahu?" diye savunursunuz belki. Oysa zihinleriniz taht kavgası yapıyor kendi aralarında gizlice, samimiyetsizlikle arkadan vururcasına. Modern bu muydu? Yeni bu muydu? Aynı olduk, "pas"landık. Aynıdan daha kötüsü "çirkin" olduk. Hayır, makyajla, estetikle güzelleştirdiğimiz yüzlerimizi ima etmedim çirkin derken. İçimizi, ruhumuzu kastettim. Çağdaşlık diyerek kaybettiğimiz gerçek güzelliği...