EN GÜZEL ŞEYDİR HATIRLAMAK

Bir aylık bir aradan sonra yine sizlerleyim. Bunca zaman size hep okuğum kitaplardan, izlediğim filmlerden bahsettim. Bu yazı, bu köşedeki son yazım olacak. Kim bilir belki bir gün yine başka köşelerde buluşuruz sizlerle. Son yazım şerefine bugün bir değişiklik yapıp biraz da kendimden bahsedeceğim size. Ben Bilge Çevik. Birkaç aydır takip ettiğiniz üzere, yazı yazmayı çok seviyorum. Onun dışında, Psikoloji bölümü öğrencisiyim. Kitap ve film seçerken, seçimlerimin tercihen severek girdiğim bölümümle alakalı olmasına özen gösteriyorum. Özellikle kitaplarda, kişisel gelişim türünün dışında bir tür aradığımız zaman roman ve anı türleri daha çok çıkıyor karşımıza. Tahmin edebileceğiniz gibi bu romanlarda da işin içine gerilimin de girdiğine rastlamak kaçınılmaz bir son oluyor. Bu romanlar beni her ne kadar psikolojik açıdan etkilese de sıkıcı tarih romanlarına tercih edilesi güzellikteler. Bu ay ben de sizler için böyle bir roman seçtim. Biraz gerilim, biraz heyecan.. Okuduğum bu roman beni gerçekten etkiledi ve sizlerle paylaşma arzuma engel olamadım. Sizi daha da meraklandırmadan hemen söyleyeyim, bu ay köşemize konuk olacak roman İngiliz yazar Steven J. Watson'ın 2011 yılında kaleme aldığı Uyuyana Kadar adlı roman. Roman Christine adlı bir kadının bir sabah uyanmasıyla başlıyor. İlk başta karışık gibi gelen roman, Christine'in hafıza problemi olduğunu anlamamızla çözülmeye başlıyor. Christine, uzun süreli hafızasında problemi olan, yani öğrendiklerini uzun süreli hafızasına aktaramayan, hep günlük öğretilerle yetinmek zorunda olan bir kadın. İşin kötü, korkunç, hüzünlü - veya nasıl adlandıracak olursanız ilginç tarafı ertesi gün uyandığında yine hiçbir şey hatırlamıyor olması Christine'in. Bir günlük bir hayat... Ne kadar acı düşününce. Sevinci bir günlük, mutluluğu bir günlük, sevgisi bir günlük, anıları bir günlük... "Seni sonsuza kadar seveceğim." diye söz verdiğin sevgilini uyuyana kadar sevebilmek... Anılar demişken, anılar değil midir bizi biz yapan ? Yaşadıklarımız, hayatın bize öğrettikleri, hayattan aldıklarımız, hatıralarımızı oluştururlar hep. Anılarımız . olmazsa, aklımıza kendimizle, sevdiklerimizle ilgili tek bir güzel şey dahi gelmezse ne renk olurdu dünyamız ? Düşünüyorum da benimki kapkaranlık olurdu. Sevdiğimin sesi, nefesi, kokusu bir günlük, bugün var, yarın yok. Düşünmesi bile ne acıdır Anıları olmadan nasıl yaşar insan ? Hadi yaşadı diyelim, peki ya her sabah yanında bir yabancıyla uyanmak olacak iş midir ? Nasıl da zordur Christine'in durumu. O, hayattan değil bir başkasından öğreniyor kimi sevdiğini, kim olduğunu, nerede olduğunu, kaç yaşında olduğunu, hatta belki nasıl olduğunu. Yazıma başlarken de dediğim gibi, böyle kitaplar beni çok etkiliyor. Daha doğrusu bu hastalığın bir kurmaca olmadığını düşünürsek, bu kitapların gerçeklik boyutları sanırım beni bu kadar etkileyen şey. Hani hep derler ya, içinizdeki çocuk hiç büyümesin diye, neden derler hiç düşündünüz mü? Ben düşündüm. Bazen dünya o kadar ağır, o kadar zor gelir ki, içinizdeki çocuğun masallarına sığınmak istersiniz. Peki kendinizi unutmayı bir kenara bırakın, ya hatırladığınız bir masalınız bile kalmamışsa... Nasıl başa çıkılır bu koca dünyayla ? Gün gelir, o yaşanan ve yalnızca uyuyana kadar hatırlanacak olan küçücük, kısacık bir günde dünya yıkılır başınıza. Hayat öyle süprizlerle dolu ki, ne zaman ne olacağı hiç belli olmuyor. Bu açıdan baktığımız zaman özenilecek bir hayat mıdır acaba Christine'in hayatı ? Unutmak iyidir derler. Unutmak iyi midir gerçekten ? Mutluluklar, acıları unutturur. Peki ya acılarımızı hiç hatırlamıyorsak ? Mutluluğumuzu üzerine koyabileceğimiz bir üzüntümüz yoksa geçmişten, ya mutsuzluğumuzu hep boşluğa bırakıyorsak ? Gerçekten anlamı kalır mı o zaman hayatın ? Unutmak gerçekten de iyi midir ? Ben bu son yazımda sizlerin ufkunda birkaç paragraftan daha çok yer edinmek istiyorum işin doğrusu. Aklınızın bir ucunda kalayım istiyorum. Bu nedenle yazımı sizlere soracağım birkaç soruya cevap bularak sizin tamamlamanızı istiyorum. Şimdi biraz düşünelim. Geçmişteki acılarınızı unuttunuz mu , yoksa üzerlerini büyük mutluluklarla mı kapattınız ? Unutmak gerçekten de sandığınız kadar güzel bir şey mi ? Christine'in hayatı üzerine biraz düşündükten sonra yine bir kriz anınızda "Her şeyi unutmak istiyorum." cümlesini kurabilecek kadar cesaretiniz var mı hala ?... Yazımdan kendime not : Daha genç yaşta olmana rağmen, zorluklar karşısında hemen pes eden yapından vazgeç isterim. Bu yazıyı her okuduğunda hayata tekrar tekrar teşekkür et, kötü olayları unutma. Onlar senin doğrularının zeminleri. Ve hep yaz, yazmaya devam et. Eğer bir gün olur da her şeyi unutursan, bırak da geçmişten bir şeyler kalsın yanında. Hep sevgiyle ve sağlıkla kalın sevgili okurlarım. Görüşmek üzere. Bilge Çevik