HIRSIN ZAFERİ

"Ne kadar hızlı yükselirsen o kadar hızlı düşersin!" sözü hayatım boyunca aklımın bir köşesinde yer etmiştir. Aslında bu söz tam da "Scarface" filmi için söylenmiş gibi. Çok yorgun olduğum bir gün okuldan çıktıktan sonra uyumak için açtığım bu film bütün uykumu kaçırarak beni içine çekmeyi başardı. Küba'da bir çöplükten Amerika Birleşik Devletleri'ne uzanan, sıfırdan başlayan bir adamın nasıl imparatorluk kurduğunun inanılmaz hikayesi. Aslında film karanlık işleri, mafya düzenini ve uyuşturucu ticaretini ele alsa da benim buradan aldıklarım çok başkaydı. Her şeye sahip olduktan sonra bunların bir anlamı olmadığını düşünüp kapitalizmi eleştiren, vicdanına yenik düşüp kadın ve çocuklara dokunmayan Tony Montana isimli bir adamın yükselişinin ve orada yaşadığı iç huzursuzluğu sonucu düşüşünün öyküsü. "İçimde hırs yok" diyen bir insan yoktur sanırım. Tabii ki bunun boyutları kişiden kişiye farklılık göstermekle birlikte aynı zamanda insanı bir şekilde güdümleyen bir duygu bu. "Her şeyin fazlası olduğu gibi fazla hırs da zararlıdır, insanı köreltir ve yolundan çıkarır." gibi klişe bir cümleyi de söylemem gerektiğini hissediyorum. Şöyle ki etrafınıza baktığınız zaman sizinle içten içe ya da açıkça yarışan insanları hemen fark edersiniz. Bu tabii ki hoş değil, fakat bir de kendi içindeki hırsa dönüp bakmalı insan. Kendini bir yerden bir yere taşımak isteyen herkes için yeri geldiğinde harika bir silah, yeri geldiğinde ise sırtını dayayabileceği bir dayanak. Öncelikle yola çıkmak için bir amacınız olması gerek, Tony gibi mesela, "O ben bu Amerika'nın hakimi olacağım!" diye çıkmıştı yola. Hedeflerinizin bu kadar büyük olmasına tabii ki gerek yok ama büyük ya da küçük her hedef için kararında hırs sizi mutlaka bir şeyler yapmaya teşvik edecektir. Hırsın abartıldığı durumlarda karşımıza başka bir insana özgü bir duyguyla çıktığını görürüz: "Açgözlülük." İşte bu insanoğlunun en karanlık yönlerini ortaya çıkaran, kimi zaman telafisi neredeyse mümkün olmayan çok tehlikeli bir duygu. Eğer bu hırsınız açgözlülüğe dönüşürse ve hiçbir zaman elinizdekilerle yetinmeyi bilmezseniz, başardıklarınızın (!) lanetiniz olduğunu ve aslında sonunuzla beraber el ele yürüdüğünü göreceksiniz. Çöküş de tam olarak bu noktada başlıyor aslında; bu açgözlülük sizi en sevdiklerinizden, en yakınlarınızdan hatta yola beraber çıktığınız insanlardan uzaklaştırıyor. En sonunda öyle bir noktaya varabiliyor ki insan en sevdiklerine zarar dahi verebiliyor. Amaçlarına ulaşmış bir insan her zaman tam anlamıyla tatmin olmuş mudur? Bu sorunun cevabı muhtemelen "hayır" olacaktır. Hedeflediği yere geldiği zaman, bulunduğu konumu çok iyi idare etmelidir; çünkü başarı beraberinde iç huzursuzluğu ve zaman zaman insanın kendi içinde yaşadığı iktidar kavgalarını da beraberinde getirir. Bu durumu yönetemeyen insanın sonuçlarıyla yüzleşmek yine kendine kalır ve bir anda kendini hedefleyip geldiği yerden çok ayrı düşmüş bulabilir. Bu yüzden her zaman kendinize ve yanınızdakilere güvenmeli, aynı zamanda geldiğiniz yeri hazmetmeyi öğrenmelisiniz. Duygularınızı yönetmeyi öğrenip, kendinize doğru bir rota çizdiğinizde başarı da kaçınılmaz olacaktır. Mutluluk aslında başarıda gizlidir, tabii ki en temelde yapılan her işin altındaki amaç mutluluktur. Bu arayışta sizinle beraber olacak olan "hırsı" bir teşvik primi gibi düşünün ve asla açgözlülüğe dönüştürmeyin ve günün sonunda geldiğiniz yer nere olura olsun yerinizi kabullenin. Aksi takdirde üzülen hep siz olursunuz. İnsan hiçbir zaman amaçlarından vazgeçmemeli, ilerlediği her adımda mutlu olmasını bilmelidir. Unutmayın "Dünya sizindir!"...