ETİKET SEVDASI

Doğası gereği bencildir insan. Sever, belki en derinlerinde sever; değer verir ama kendi de istemez mi ilgi görmek, değer görmek, sevilmek? Şimdiye dek izlediğimiz bütün o aşk filmlerini bir de geri çekilip uzaktan "izleyelim". Her zaman biri vardır bu filmlerde, üzüntüden mahvolan, aşk acısı çekip kıvranan biri... Peki, neden böyle harap olurlar? Sevdikleri kadından ya da erkekten karşılık alamadıkları için, sevgilerine ortak bulamadıkları, yani, yalnız kaldıkları için üzülürler. "Passengers" filmi bu bencilliğin en bariz örneklerinden birini barındırıyor. Uzay gemisinde, uyanmaması gereken bir zamanda uyanan (gerekenden 100 sene önce) Jim, uykusunda mışıl mışıl uyuyan Aurora'yı görüyor ve kadının güzelliği karşısında büyülenerek ona aşık oluyor. Ardından ne mi yapıyor? Onu uyandırarak yapabileceği en büyük bencilliği yapıyor ve kadının hayatını kelimenin tam anlamıyla mahvediyor. Aynı gerçek hayatta olduğu gibi. Kendi duygusal boşluğunu doldurmak ve yalnızlığına bir ortak bulmak adına bir başkasının hayatını hiçe sayabiliyor. İşte bencildir ya insanoğlu. Yeryüzü, gökyüzü fark etmiyor. Tek başına yaşayamaz mı insan? Yaşar ama fiziksel olarak sağlığını koruyabilse de ruhsal sağlığı için aynı şeyleri söyleyebileceğimi düşünmüyorum. Biz insanoğlu birilerine ihtiyaç duyarız. Bize kol kanat gerecek, bize değerli olduğumuzu ve sevildiğimizi hissettirecek. Bunların sonucu olarak da bencillik doğuyor işte. Fakat şu da göz ardı edilemez bir gerçek ki doğamızın yanı sıra sistem de itiyor bizi buna. Adeta bizleri çift çift paketlemek istiyor, buna mecbur bırakıyor. Şöyle bir düşünün bakalım. Sinemadaki sevgili koltukları, tek kişilik masası olmayan restoranlar, çift kişilik otobüs koltukları, bir şemsiyenin altına atılmış iki şezlong... Bu örnekler sadece birkaçı. Tek kişi olmak, yemek yemek suçmuşçasına üstüne geliyor insanın her şey. Buna bir örnek de kendimden vermek gerekirse, geçtiğimiz 14 Şubat'ta akşam bir kahve içip ders çalışmak adına her zaman gittiğim bir kafeye gidip bir kahve almak üzere kasaya gittim. Kahvemi söyledim ve beklemeye başladım. Benim kahve Nasrettin Hoca'nın kazanı misali doğurup geldi. Görevli "Sevgililer gününüz kutlu olsun." diyerek iki kahveyi uzattı bana. İki kahvemle bir masaya oturup çalışmaya başladım. Lakin üstümdeki gerginliğin haddi hesabı yok. Geçen herkes bana ve kahvelerime bakıyor sonra garip bir ifadeyle dönüp gidiyordu. Neden peki? Çünkü tek kişi olamazsın, çünkü bu çok tuhaf. İster istemez diyor insan "Neden tekim?" diye. İşte tam da böyle itiyor sistem bizi çift olmaya. Bu psikolojik baskı başlarda taşıması kolay olsa da zamanla omuzlarımızdaki bu yükün altında ezilip büzülmediğimizi inkar edemem doğrusu. İşte bu baskı, bu diğer bir deyişle- küçümsenme; insanı bencil olmaya itiyor. Kendi benliğini, toplumda edineceği yeri, bedava kahvesini verebileceği birilerini bulmaya itiyor bizi sistem. Bir toplumda edineceğimiz bir etiketin peşinden koşturuyor, uçan balonların ardından koşan küçük çocuklar gibi. Bu gibi nedenlerden dolayı kafamda oluşan sorular, sevgininvarlığını sorgulamaya itiyor beni. Var mı gerçekten sevgi yoksa sahiden de böyle bir duygunun altına sıkıştırılıp bir kenara itilebilecek kadar değersiz mi? Eğer gerçekten böyleyse "Asıl sevgi nerede?" sorusu bir anda beliriyor ister istemez. Bu soruya da şöyle bir yanıt çıkageliyor, aile. Koşulsuz, sorgusuz, sualsiz senelerce verilen emek, sevgi, şefkat... Gerçek sevgi böyledir. Verdiğin emekle ölçülür sanki. Ama biz insanların kendi bencilliğini arkasına gizlediği "sevgi" bu sevgi ile ayırt edilebilir olmalı diye düşünüyorum. Böyle saf, temiz bir duyguyla aynı kefeye koyulmamalı. Beni bir sevgi yoksunu, belki de bir aşk düşmanı olarak düşünebilirsiniz lakin yapmayın... Ben de sevdim, hem de çok. Sadece aynı anlamı taşıdığını düşünsek dahi birbirinden bir o kadar farklı iki duyguyu anlatmak istedim sizlere. BESTE ÜNVER