ZAMANIN IŞIĞINDA HÜZÜN

Hüzün, hayal kırıklıkları ve ardından gelen duygu akımı... Hepimiz için hayatın olmazsa olmazlarıdır bunlar. Bazen içimizdeki hüzün ve hayal kırıklığı o kadar kuvvetli olur ki, insan bir girdaba kapılmışçasına dehliz gibi bir karanlığın içine çekilir ve oradan nasıl kurtulacağını bir süre çözemez. Bu süreçte yaşadıklarımız, karakterimizde bazen kalıcı değişiklere neden olur. Aslında hepimizin hayatında bir noktada yaşadığı bu üzüntülerin temelinde sevilme arzusu ve sevildiğini ya da yeterince sevildiğini hissetmemek yatıyor. Her birimiz, bunu kabul etmekte güçlük çeksek de sevilme arzusuyla yanıp tutuşuyoruz içten içe ve fark etmeden de olsa yaptığımız bir çok şeyi bazıları tarafından sevilmek uğruna yapıyoruz. Kimi zaman da hiçbir şey yapmaksızın, hatta sevgimizi vermeksizin veya göstermeksizin sevilmeyi bekliyoruz. Gün gelip de sevilmediğimizi düşündüğümüz bir anla karşılaştığımızda ise, bir yıkımla karşılaşıyoruz. Bunu kendine en güvenenimizden tutun, güvensiz olanlarımıza kadar herkes yaşıyor. Hüznün ardından beş psikolojik aşamadan geçiyoruz. Bunlar: inkar, öfke, pazarlık, depresyon ve kabulleniş. İnkar aşamasında durumu kabullenmemek için direniyoruz, öfke aşamasında adından anlaşılacağı üzere öfkeye kapılıyoruz, bence en zor ve tehlikeli aşama olan pazarlık aşamasında durumu değiştirmek için bir şeylerden vazgeçmeyi kabul ediyoruz ama iş işten geçmiş olduğundan keşkeler ve belkilerle boğuşuyoruz, depresyon aşamasında işte o dehlize düşüyoruz, kabullenme aşamasında ise sona yaklaşmış oluyoruz. Bazen bu aşamaların birinde takılıp kalıyoruz, hatta bazen bu durum o kadar uzun sürüyor ki, sanki yüz yıldır öyle hissediyormuşuz gibi bir izlenime kapılıyoruz. Ve ne yazıktır ki bu süreç genellikle yalnızlık içinde geçiyor. Yalnızlık yalnızlıkla besleniyor, arkasından yine yalnızlığı getiriyor; çünkü hem güven duygusunun o süreçte az olmasından, hem de motivasyon eksikliğinden dolayı insan içine kapanıyor. Bu kırılması güç olan bir döngü halini alıyor. Kırmak için de gerçekten bu aşamalardan geçmek ve derin bir nefesle yeni bir başlangıca hazır olmak gerekiyor. Songül Ünsal, Sevgili Küllük adlı eserinde bu duygulara değiniyor ve şöyle bir dizeye yer veriyor; "İnsanlar buna tecrübe diyorlarmış, bugün öğrendim"(Ünsal 2016: 62). İnsan, o duyguları yaşarken gerçekten de bu dizedeki kayıtsızlıkla tepki gösteriyor bunların birer tecrübe olduğu görüşüne. "Bunu yaşamama gerek mi vardı?" diye soruyor kendisine ve o güçsüzlük anında, yaşadıklarının kendisini daha güçlü olmasının gerektiği bir ana hazırladığını hiçbir şekilde anlamıyor. Kişinin bunu anlamasını sağlayabilecek tek bir şey oluyor; o da zaman. Zaman her şeyin ilacı derler, bana göre ise zaman her şeyin feneri... Bazen bir tek zaman ışık tutabiliyor aradığımız cevaplara. Benim bu konuda bulduğum cevap ise gerçekten bu tür üzüntülerden daha kuvveti çıktığımız. Her ne kadar kulağa klişe gibi gelse de, insanı öldürmeyen güçlendiriyor. Bence acı ve üzüntüye dair en ilginç şey ise şu; biraz zaman geçiyor yaşananların üzerinden ve bırakın geriye dönüp hiçbir şey hissetmemeyi, geriye dönüp bakmayı bile unutabiliyoruz. "Boşuna" üzüldüğümüz düşüncesiyle er ya da geç yüzleşiyoruz. Bir zamanlar içinizi yiyip bitiren duygulara, onları hatırlamayacak kadar yabancılaşmak gerçekten insanın doğasına dair en ilginç unsurlardan biri. Bu nedenden dolayı, bütün bunlar yaşandıktan sonra geriye tek bir keşke kalıyor. "Keşke o zaman anlayabilseydim bunun bir gün benim için hiçbir önem taşımayacağını; o zaman kendimi o kadar üzmezdim." diyor insan kendine. Ardından yine bir klişe daha dökülüyor dudaklarından, "Hiçbir şey nedensiz yere yaşanmadı, hayatta yaşadığımız hiçbir şeyin nedensiz yere yaşanmadığı gibi".