Sanat da NEY'miş

Bu bir serüvenin hikayesi aslında, bir insanla bir enstrümanın çıktığı uzun yolculuğun kısa bir özeti. Evet, bu yolculuk gerçekten uzun, belki de bir ömre sığamayacak kadar. İnsan enstrümanı ile müzik denizine girdiğini sanır ilk başta. Ömrünün sonuna doğru anlar ki, o denize girdiğini sandığı zamanda sadece ayakları ıslanmıştır. Ve kendi konumuna bakarsa görür ki, su sadece ayaklarını geçmiştir biraz. Müzik içine girildikçe sonsuzluğu anlaşılan bir ummandır. Zorluklarla doludur aynı zamanda bu yolculuk. Dünyanın her türlü işi insandan vakit ve çalışma isterken, hepsinden çalmak zorundadır insan. Çünkü çalgılar alıngandır, kıskançtır. Kendilerine vakit ayrılmadığı anda küserler. Enstrümanlar aynı zamanda ketumdurlar. İnsanoğlunu bildiklerinden, kolay kolay güvenemezler onlara. Karşılarına gelen aceleci insan topluluklarından seçerler sabırlı insanları. Sonra onları devamlı sınava tabi tutarlar, sabırlarını ölçerler onların. Günler, aylar geçer. Yıllar sonra, bu seçilmiş insanların kendilerini bırakmayacağını anladıklarında, yavaş yavaş sırlarını açmaya başlar çalgılar. İşte bu sırlar bir açıldı mı, insan ile enstrümanı arasında, dostluk mu dersiniz aşk mı bilmem, bir muhabbet bağı oluşur. Bu noktada insan enstrümanı ile söyleşmeye, meşk etmeye başlar. Birçok sanatçının da ermek istediği hal budur sanırım. Benim hikayem bundan altı sene önce başladı. Altı yıl önce hayatıma giren bir enstrüman beni, dolayısıyla hayatımı değiştirdi. O yıllarda ben, kendini tanımaya çalışan bir bireydim. Çocukluktan ergenliğe geçiş safhasındaydım. Caz gitarı, rap müziğini sevdiğimi sanırdım. Durum böyleyken, yaşadığım küçük ilçede bir ney kursu açıldı. Hayatını büyük şehirde geçirmiş olanlar için normal bir şey olabilir ama yirmi beş bin nüfuslu bir ilçedeki bu kurs gerçekten olağanüstü bir imkandı. Küçüklüğümden beri zaten ney sesini sever ve onu çalmayı arzulardım. Bu kurs benim için bulunmaz bir fırsattı. Nitekim kursa başladım. Ney üfleyen herkesin bildiği gibi karşıma çıkan ilk zorluk neyden ses çıkarmaktı. İçinde sesin çıkması için hiçbir özel kıvrım bulundurmayan bu çalgıdan nasıl ses çıktığını çok merak etmiştim. Tabii, ilk zamanlar insan çok şevkli oluyor. İlk neyim plastikti ve onun gelmesini dört gözle beklemiştim. Geldiğinde ise internetten ney ile ilgili anlatım dosyaları buldum. İlk gecesinde bir miktar ses çıkarmayı başarmıştım. Birinci haftanın sonunda ise ney ile ilk eserimi geçtim. O zaman hocamız, bize klasik Türk müziği dışındaki müzikleri dinlemeyi yasaklamıştı. Bu yasak kulağa hoş gelmeyebilir, şu an uyguladığımı da söyleyemem. Ancak o zamanlar çok faydasını görmüştüm. İlk zamanlar sanat ve tasavvuf musikisi bana çok ağır geliyordu. Dinledikçe onlardaki güzelliği fark ettim ve benim en sevdiğim müzik türleri oldular. Bu şekilde ney, benim kendimi tanımama yardımcı oldu, beni gerçekteki kendime yaklaştırdı. Böylece beni ve hayatımı değiştirmiş oldu. Neye başlayalı altı yıl oldu, fakat ben altı yıldır sürekli ney üflemiyorum. Ben neye başladıktan yaklaşık iki yıl sonra hocamız ilçeden ile tayin oldu. Bu dönemde ben hocasızlığı, fetret devrini yaşadım tabiri caizse. Ne yapacağımı bilmiyordum. Bir yol gösteren olmayınca hedefim de olmuyordu dolayısıyla. Bu sebepten neyim hep bir kenarda duruyor, benim de onu elime alasım gelmiyordu. Gerçekten çok çileli bir dönemdi. Ne zaman neyden söz açılsa veya neyi hatırlasam içimde bir sızı hissediyordum, içimde sevdiğine kavuşamayan insanın hüsranını yaşıyordum adeta. Neyim ile bir aradayken ona hasret kalıyordum. Bu hissi tarif etmek zor. Ulaşmayı çok istediğiniz bir nokta var ve çevrenizde sizin oraya ulaşmanıza yardım edebilecek kimse yok. Üç- üç buçuk yılım da böyle geçti. Lise biterken beni üniversite sınavlarına motive eden etkenlerden biri de neye hasretim ve kendime hoca bulma istediğimdi. Ne kadar büyük bir şehre gidersem hoca bulma ihtimalim o kadar artacaktı. Bu motivasyonla çalıştım ve Bilkent Üniversitesine gelmek nasip oldu. Üniversiteye geldikten sonra önce şehri öğrenmek istedim biraz. Gezdim, araştırdım. Belli bir süreç sonunda Neyhane adlı ney kursunu buldum ve bu kursa devam etmekteyim. Ney elbette ki güzel olduğu kadar zor bir enstrüman. Zorluğunu daha ilk ses çıkartmadaki cilvesiyle belli ediyor zaten. Belki daha yolun başındayım, belki ne kadar ilerlesem de yolun başında olacağım. Ama çok şükür ki ben hocamı buldum ve azimle çalışıyorum. Çünkü ben de o şanslı insanlardan olmak istiyorum, neyin sırdaş olarak seçtiği insanlardan... Ve ne düşünürsünüz bilmem ama, ben Ney'in yaşadığına inanıyorum.