Yaşama Örnek Olan Adam

Hayata örnek olan adam: Ahmed Arif. Yazdıklarıyla, yaşadıklarıyla insanlara örnek, şarkılara söz, taraftar gruplarına slogan olmuş insan. Bu zamanda göremeyeceğimiz inceliğe sahip olan insan. Hasretinden Prangalar Eskittim Ahmed Arif'in yaşadığı süre oyunca basılan tek kitabıdır. "Prangalar" sözcüğü bizlere Arif'in sevdasına olan mahpusluğunu anlatır. Bu sevda kah vatan olur, kah sevgili. İçeri girip çıkmıştır Arif ve bundan dolayı şiirlerinde ve bu kitabında dışarıdaki dünyayı betimlemesini, hapis hayatının şiirine dokunuşunu görüyoruz. Halkçı ve toplumcu olması bize sanki Arif'i bizden biriymiş gibi hissettirir. Şiirlerinde Çukurova ve Ankara semtlerinden bahsettiğini görürüz. Tanıdığımız yerlerden bahseder, bize onları anlatır. Adeta yanımızda yaşar, birlikte görürüz oraları. Hepimizin bildiği duyguyu, aşkı anlatır ve hepimizin hayatında en az bir kere yaşadığı aşk acısını gösterir. Bizim içimizdeki duyguları kağıda döker. İşte bu sebeplerden dolayı bizden biridir Ahmet Arif. Büyük ustalardan Cemal Süreya'nın çok yakın arkadaşıdır ve onun kız kardeşine sevdalanır. Lakin bu duygularını söyleyemez Süreya'ya ve ondan kaçar. Süreya onu bulur ve iki sevdalıya buluşmak için yer ve zaman ayarlar ancak Arif bu buluşmaya gitmez çünkü Arif'in buluşma için giyecek gömleği yoktur. (Çağlayan). Bu kadar da düşüncelidir işte Ahmed Arif, bizim yaşantımızda hayali gelecek bir incelikte bir insandır. Durmuş , 2 Kitabının ilk şiiri, belki de en bilineni " Sevdan Beni"dir. Hala . Bu şiir artık sadece onun değildir tüm sevenlerindir. Genç aşıklar bu şiiri birbirlerine söyler, Beşiktaş taraftarları takımlarını böyle çağırır, takımına seslenirler. Şiir artık halkındır. Zaten bu yüzden halkçıdır Arif. Şiirleri sadece onun değil aynı zamanda çok sevdiği halkınındır. Kitabında birçok yabancı terim bulunuyor. Bu kelimelerin her birinde ayrı bir kültür yatıyor. Entelektüel bilgisiyle büyüleyen bir yanı var şiirlerinin. Bu yabancı terimler ukalalık değildir. Aksine tam yerinde kullanılmış okuyucuyu bilgilendiren, kültürlendiren kelimelerdir. Spartakus'u öğrenirsiniz mesela "Suskun" şiirinden veya Shakespare oluruz "Olan ya da olmayan..." Ahmed Arif'in dizeleri sadece şiir olarak okunmamış aynı zamanda türkü olarak söylenmiştir. Ahmet Kaya, Cem Karaca gibi usta sanatçıların en bilinen şarkılarıdır, türküleridir. "Ay Karanlık", "Sevdan Beni" bunların örneklerinden. Özellikle Ay Karanlık'taki sert betimlemelerin yanında sevdalandığı kişiye "N'olur gel" diye seslenecek kadar da yumuşak tarafını görüyoruz. "Vay Kurban" şiirinde köylünün onun deyimiyle "fıkara"nın gözünden görür yaşamı ve ölümü. Aynı bir gariban gibi bekler umudu ve aynı bir gariban gibi feda edilir başkalarının cenneti için. Sadece bizi değil, her sosyal kesimi tanıdığının göstergesidir bu. Burjuvazinin değil halkın şairi olduğunun göstergesidir bu şiir gibi daha nice şiiri."Öyle yıkma kendin/ Öyle mahzun, öyle garip/ Nerede olursan ol/ İçerde, dışarda, derste, sırada/ Yürü üstüne üstüne/ Tükür yüzüne celladın/ Fırsatçının, fesatçının, hayının/ Dayan kitap ile/ Dayan iş ile/ Tırnak ile/ Diş ile/ Umut ile/ Sevda ile/ Düş ile/ Dayan rüsva etme beni." (Arif, 18) Beni gücümün yetmediğini hissettiğim zamanlarda ayağa kaldırır sanki bu şiir. Direnmemi, dayanmamı sağlar. Hem kendimi hem inandıklarımı hem de ailemi Durmuş , 3 utandırmamam gerektiğini hatırlatır. Kazanamasam bile dayanırım ki alnım ak olsun, bana inananların başı eğilmesin. Kitaba adını veren, Ahmet Kaya'nın ellerinde şarkı olan, birçok sevdalının yegane sözleri olan Hasretinden Prangalar Eskittim ve dinlenildiğinde veya okunduğunda insanı bulunduğu yerden alıp çok uzaklara götüren dizeler... Götürdüğü yerler çok yabancı değildir çünkü biz yaşarız orada, bizim duygularımızdır onlar. Bu kitap sadece Ahmed Arif'in değil bizim, sizin, onun, hepimizin. Çünkü her ne kadar farklı olsak da özümüzde insanız, duygularımız, yaralarımız var. Ahmed Arif bu kitabında o duygular, o yaralara dokunmuş. Kısacası halimizden anlamış. "... Seni bağırabilsem seni/ Dipsiz kuyulara/ Akan yıldıza/ Bir kibrit çöpüne varan/ Okyanusun en ıssız dalgasına/ Düşmüş bir kibrit çöpüne..." (Arif, 30)