HASTA ÇOCUK

Gel de biraz sohbet edelim seninle çocuk. On beş yaşındasın, bu yüzden benim için çocuk sayılırsın. Ben de o karanlık koridorda gezen, ya da muayene odasında bulunan beyaz önlüklülerdenim. Görüyorum, hastasın. Yedi yaşından beri sol dizinde hastalık var ve hala pansumana geliyorsun. Ameliyat geçirdin, yine de eklem iltihabı geçmedi. Bugün de pansuman günlerinden biri ve yaşına uygun olarak çocuk hastanesindesin. Hasta olmak epey zor, görüyorsun. Hele ki bir hastalıkla mücadele etmek çocuklar için daha da zor. Muayene odası önünde sıranın kendisine gelmesini bekleyenler var. Oturacak yer bulamadıklarından, hasta yavrularını kucaklarına oturtmak için yere çömelen anneler var. Beklemek çok uzun sürebilir, belki saatlerce bekleyecekler. Senin de düşündüğün gibi: "Emindirler ki insanlar arasında sabretmesini, beklemesini onlar kadar bilen yoktur." (Sayfa 6) Herkesin gözü muayene odasının kapısında ve onlar, hastalarının isimlerinin çağırılmasını bekliyorlar. Sen de onlardan birisin, fakat seni yalnız görüyorum çocuk. Yok mu bir büyüğün yanında? Zordur tek başına hastanede beklemek, birazdan olacakların korkusuyla başa çıkabilmek... Cesaretine hayran kaldım çocuk. Şimdi sıra sende, adın okunuyor. Muayene odasında beyaz renk ve metaller hakim. Sen tecrübelisin tabii, yedi senedir gelip gidiyorsun hastaneye. Senin sol dizinin sargısı çözülürken, operatör de elini yıkamalı ki, onun elinden mikrop kapmayasın. Operatör hakkında da doğru düşünüyorsun: "Yüzünde bıkkınlıkla sebatın kavgası var." (Sayfa 8) Hekim olmak çok zor, hele ki cerrah olmak daha da zor. Bir günde yüzlerce hastaya bakıyorsun, hepsine şifa vermeye çalışıyorsun. Biri gidiyor, diğeri geliyor. Hepsine aynı özeni göstermek zorundasın ve aynı zamanda da işlemleri yaparken hızlı olmalısın. Yoksa bekleyen hastalara gün içerisinde sıra gelmez. Bu yüzden çocuk, ciddi suratlarımız ve sessizliğimiz seni ürkütmesin. Herkesin acısını gördüğün yerde, sen de tükenirsin. Yine de o soğuk maskeni takıp sabırla ve inançla işini yapmalısın ki, o hasta çocuklar sağlıklarına kavuşsun. İşte o zaman yüzümüz güler. Biliyorum birazdan canın yanacak. Önceki pansumandan kalan pamuğu ve gazlı bezi çıkarmak zor olacak, çünkü iyice etine yapışmıştır. Canın çok yanacağından, fazla hareket etmeyesin diye seni tutmalılar. İşte çıkıyor ve çığlık atıyorsun. O yüzündeki saygı ve utanç var ya çocuk, beni duygulandırıyor. Günümüzde pek göremiyoruz bu ifadeyi, daha suçlayıcı ve aşağılayıcı yüzler var etrafımızda. Her neyse, yaranda üç tane fistül var, yani dışarıya doğru açılan kanallar bunlar. Buralardan akıntı ve iltihap geliyor, dizin tehlikede görünüyor. Kemik doku çürümüş. Pansuman yapılırken de acılı bir süreç olacak. Teker teker temizlenmeli oralar ve mümkün olduğunca sağlıklı dokuya ulaşmaya çalışılmalı. Maalesef ben de görüyorum ki iltihap çok fazla, yeniden dizine ameliyat yapılması gerekiyor. Tabi ki operatörün seni ikna etmesi gerekiyor, çünkü çürüme ilerlerse uzvunun daha büyük bir kısmını kaybedebilirsin. Kafanda bir sürü soru işareti var. Durumunuz pek iyi değil. Anneciğinin üzülmesini istemiyorsun, bu yüzden gerçeği saklıyorsun ondan. Biliyorsun: "Annelere anlatılan kederler taksim değil, zarbedilmiş olur: Çocuklarının felaketini iki kat şiddetle hisseden anneler, bu ıstıraplarını çocuklarına fazlasiyle iade ederler." (Sayfa 13) Geziyorsun, dolaşıyorsun, kafanı böyle boşaltmaya çalışıyorsun. Koltuk değneği de kullanmıyorsun, bu bacağını daha da kötü etkiliyor. Belki uzak akrabalarınızdan biri olan Paşa yardım eder sana, annenin söylediği gibi seni özlemiş. Senin ona kitap okumanı çok seviyor, hem de kızı Nüzhet'le de iyi anlaşıyorsunuz. Seni çok iyi karşılıyorlar, başlarda her şey iyi ama ortaya Nüzhet'i eş olarak isteyen Doktor Ragıp çıkıyor. Evet, Nüzhet ve Doktor Ragıp... Haklısın, bu konuyu konuşmasak daha iyi. O kadar çok yoruldun ve üzüldün ki bacağın oldukça kötü durumda. Bir felaket olarak adlandırıyorsun bunu. İyi ki sana destek olan Doktor Mithat var yanında. Bir sürü cerrah dizini görüyor, röntgenler çekiliyor ve her gören "aman bu bacak ne hale gelmiş?" diyor (Sayfa 91). Büyük bir operatör var, amputasyonun gerekli olduğunu söylüyor, yani bacağın kesilecek. Böyle bir şeye izin veremezsin. Evde bir matem havası hakim. En sonunda Doktor Mithat ile ilk operatöre gidiyorsunuz ve eğer sen de onun söylediklerine harfiyen uyarsan, operatör belki bacağını kurtarabileceğini söylüyor. Artık Dokuzuncu Hariciye Koğuşu'ndasın. Çok acılı ve korkulu zamanlar geçiriyorsun, kimsenin sözleri seni teselli edemiyor. Ameliyat oluyorsun, aylar süren pansumanlar yapılıyor ve nihayet bacağın kurtuluyor. Sonunda çıkacaksın hastaneden. "Büyük bir hastalık geçirmeyenler, her şeyi anladıklarını iddia edemezler", haklısın (Sayfa 127). Geçmiş olsun çocuk!