ÇALIŞMAK İÇİN ÇALIŞIYORUM

Siz de hiç düşündünüz mü hayatın bir sınav olduğunu? Sınav dediysem işin dini boyutuna girmeyeceğim. Benim konuşacağım şeyler başka. Bebekliğimizden itibaren hayat denen sınav bizim için başlar hatta bırak bebekliği kimi coğrafyalarda bu sınav daha doğmadan başlar, "bebek kız mı oğlan mı oldu" meselesinden bahsediyorum. Daha doğmadan ilk quiz açıklanır, kimisi geçmiştir kimisi kalmıştır... Ama kimse o sınava çalışamamıştır. Sonra devam eder sınavlar, bebeklikte anne babadır dersin öğretmenleri onlar yapar sınavları, o zamanda bile bir yarış içine sokulmuşuzdur. "Bizim oğlan yürüdü, bizim kız okuma-yazmayı söktü" diyerek başka üniversitelerin profesörlerine hava atar ebeveynlerimiz. Onlar da bizi yarışın içine sokarlar ama bu onların suçu değildir. Onlar da öyle görmüşlerdir, yönlendirilmişlerdir. Ana okuluna gönderiliriz sonra, orda da vardır sınavlar bir kızdan hoşlanırsın mesela, açılamazsın, diğer çocuk senden önce davranır kapar kızı, sende büt'e kalırsın... 4-5 yaşlarında ki çocuklara sınav yapıp not veren kurumlar var, o zamandan rekabetçi ortam oluşturulmuş, ha bunları yazıyorum diye sanmayın ki ben öğretime karşıyım, değilim tabii ki. Sadece insanların o yaştaki çocukların sınıflandırılmasına karşıyım ben. Gezmek, eğlenmek, oyun oynamak varken o zamandan bilinç altımıza yerleştiriyorlar kaygıyı tasayı... Sonra büyüyünce sorgulamaya başlıyoruz bazı şeyleri. Bir anda boşluğa düşüyoruz bu hayat denen şey de sıradaki sınavın ne olacağını kestirmeye çalışıyoruz. Bunu geçsek başka bir sınavın geleceğini biliyoruz. Sınavlar bitecek mi diye düşünüyoruz sonra korkuyoruz, inanıyorsak öldükten sonraki sınavı düşünüyoruz inanmıyorsak niye girdim ben bu sınavlara diyoruz. Eee olmasın mı sınavlar niye yazıyorsun bunları diyorsunuzdur belki. Korkuyorum çünkü. Zamanın elimden akıp gitmesinden korkuyorum. Sevdiklerimle yeteri kadar zaman geçirememekten korkuyorum. Bazen içimi garip bir his kaplıyor, daralıyorum. Kafamdaki sorulara cevap bulamıyorum. Sonra bunları düşünme diyorum kendime, geçiştiriyorum. Bir sonraki sınava odaklanıyorum... Seviye belirleme sınavıydı, YGS idi, LYS idi derken hayatımız geçiyor. Kandırılıyoruz, hangimize "iyi bir liseye at kendini rahatsın" , "şu üniversite sınavını bir geç sonra kebap" denilmedi ki... Gerçek öyle değildi tabii ki... İyi bir lise zorlu sınavlar, masa başında öldürülen saatler, dolayısıyla iyi bir üniversite demekti. İyi bir üniversite olmayan sabahlar, kütüphanede yeni bir yaşam alanı oluşturmak dolayısıyla iyi bir iş demekti. İyi bir işe girdik mi rahatız değil mi? Hayır! Süreklilik önemlidir işte daha da çok çalışmak lazım... Adeta daha çok çalışmak için çalışıyoruz... Ne zaman dinleneceğiz biz? Ne zaman hayatımızı yaşadığımızı hissedeceğiz? İnanın bu soruların cevabını bende çok merak ediyorum. Düşünüyorum düşündükçe çıldırıyorum. Annelerimiz babalarımız derdi ya hani keşke senin gibi lise de olsam da ders çalışsam, e onlar da haklılar tabii ki. Dedim ya sürekli zorlaşıyor hayat bunu yeni yeni fark ediyorum. Küçükken anneme sorardım bu tarz saçma soruları, kafana takma bunları sen derdi, kızardı bana. Konuyu değiştirirdi hemen biliyordu çünkü o da bu sınavların bitmeyeceğini. Bu tarz soruların cevapları olmadığını. Belli bir zaman sonra bende alışmaya başladım annem gibi ancak bu alışılmışlık farkındalığımın artmasına engel olamıyordu. Sadece içimdekileri bastırıyorum bir nevi. Bastırmak istiyordum çünkü. Ben bunları yazdım ya şimdi, belki sanıyorsunuz ki takmayın sınavları hayatınızı yaşayın tarzı bir motto vereceğim size ama işte yok öyle bir şey ben de bilmiyorum ne yapacağımı. Tek bildiğim şey bazı soruların cevaplanamayacağı ve bugüne 3. blog yazısını yazmam gerektiği...