YALNIZLIĞA MAHKUM İNSANLAR

Değişik ruhlara büründüm Anı Hırsızı kitabından sonra. Beş dakikalığına mülteci oldum, kendimden utandım ya da körü körüne bağlı olduğum bir inançtan dolayı beni dışlayan kişilerin arasına itildim, insanlığın en çirkin haline tanık oldum. Aşağılandım, hor görüldüm en kötüsü de değiştirilmeye çalışıldım ve sonuç olarak yalnız kaldım çünkü önümdeki seçenekler kısıtlıydı. Sahip olduğum olduğum için dışlandığım özelliklerim ya benim tercihim değildi ve elimden gelen bir şey yoktu ya da beni ben yapan değerlerdi, onlardan vazgeçmek demek kişiliğimden vazgeçmek demekti. Ne kadar komik şeyleri dert ediyorum dedim kendi kendime bu kitaptan sonra. Arkadaşımla tartışıyorum üzülüyorum. Sınav sonucu istediğim gibi gelmiyor üzülüyorum. Bu sorunlarla başa çıkamayan, sürekli şikayet eden ben eğer bir evi geçindiren kişi olsaydı ve çocuklarının en küçük ihtiyaçlarına bile cevap veremeseydi ne yapardı acaba? Nasıl altından kalkardı bu yükün? Kendi ülkesindeki savaştan kaçmak zorunda olan ve yaşam mücadelesi veren insanlarla dolu etrafımız ve birçoğu ölümle burun buruna ama yaşadıkları bu zorluklardan çok aşağılanma duygusu dibe çekiyor onları. Böyle bir insanın yerinde olsaydım mesela. Hergün güvensiz, aşağılayan bakışlara maruz kalsaydım, hırsız damgası vurulsaydı kişiliğime, çocuklarımın karnını doyuracak br ekmek parası çok görülseydi eğer ne olurdu? İçim daraldı bu karaktere bürününce. Boğuluyormuşum gibi hissettim. Gerçekler yüzüme bir bir çarptı. Çaresizlik duygusunu hiç yaşamayacak gibi günlük gülistanlık geçen günlerimden bir gün olur da vazgeçmek zorunda kalırsam yaşayacağım mutsuzluğu, hayal kırıklığını düşündüm. Hangimiz kendini garantiye almış durumda? Yarın başımıza geleceklerle ilgili bir fikrimiz yoksa nasıl böyle vurdumduymaz olabiliyoruz? Neden görmüyoruz bu insanları, neden anlamaya çalışmıyoruz? Hangisi bu hayatı yaşamak isterdi ki? Kıyaslandığında ölümün çok daha cazip olduğu hayatı kim seçmek isterdi? Hepimizin inandığı, doğru olduğunu düşündüğü ve hayatını bunlara bağlı olarak yönlendirdiği değerleri var. Sahip olduğum değerlerden dolayı dışlandığım, yanlış anlaşıldığım bir durumla karşılaşmadım henüz. Henüz diyorum çünkü bunları yaşayan insanların sayısı hiç de az değil ve sonları mültecilerle aynı: yalnızlık... Cemal karakterinde de görüldüğü gibi bu insanların kaderleri birbirine çok benzer. Önünde iki seçenek vardı Cemal'in. Ya değerlerinden vazgeçecekti ya da kendisinden asla ödün vermeyip inancına daha da sıkı sarılacaktı. Her ne kadar gelgitler yaşamış olsada onu yalnızlıkla tehdit eden insanlara rağmen değerlerinden vazgeçmedi Cemal. Bu adamın yerine geçecek olsam, ben de herşeye rağmen yalnızlığı seçerdim. Bunu demek hiç kolay değil ama beni ben olduğum için sevmeyen insanlarla yaşamak ve sahip olduklarımdan bir bir vazgeçmek yerine bu hayatta yalnız olmayı tercih ederdim. Mutlu olur muydum? Olmazdım tabii ki, yalnızlık kimi mutlu eder ki? Ama bana dayatılan bu seçenekler arasında değerlerim çok daha ağır basardı, Cemal'de de olduğu gibi. Kitaptaki öykülerden birinde karşımıza çıkan Bay A. neyse ki insanları dışlayan, ötekileştiren tarafta değil, bu olumsuzluklarla mücadele eden mülteci ve Cemal gibilerini yakından tanımaya, onları anlamaya ve bu insanların yaşadıklarını bir kitapla anlatmaya çalışan bir yazar. Aslında yapmamız gereken tek şey bu yazar gibi bütün ön yargılarımızdan ve egomuzdan kurtulup bu insanları anlamaya çalışmak, yani onları olduğu gibi kabul etmek. Mülteci, önyargılı olmayan bir işveren ile karşılaşsaydı ona sunulan bu ikinci hayatı güzelleştirmeye çalışıp çocuklarıyla birlikte mutlu, huzurlu bir başlangıç yapabilirdi belki. Cemal'in karşısına yaşam tarzına göre değil, kişiliğine göre insanları değerlendiren bir kız arkadaşı ve ailesi çıksaydı sevdiği ile beraber olduğu için etrafındaki diğer ayrımcı insanlarla mücadele etme gücünü kendinde daha fazla bulabilirdi. Görüldüğü gibi her şey kendimizi değiştirmekle başlıyor aslında. Yani dünyayı herkes için yaşanabilir kılmak bireysel olarak değiştirmemiz gereken tutumlardan ibaret. Belki o zaman yerde olan başımızı kaldırabilir, insanlara herşeye rağmen hayat güzel deme şansını verebiliriz. Gizem Şahin