SON BASAMAK

Hepimiz hayatlarımızdan sıkıldığımız, yorulduğumuz zamanlarda başka hayatları yaşamayı, başka insanların yerinde olmayı istemişizdir ya da bazen dışarıdan nasıl göründüğümüzü anlamak için başka gözlere sahip olmayı dilemişizdir. Peki ya ben şimdi desem ki sizin bilmediğiniz, görmediğiniz binlerce insan var bu dünyada birden fazla kişi olabilen. İlk duyuşta ne kadar heyecanlı ve doğaüstü geliyor dimi? Bir de bunun ''Çoklu kişilik bozukluğu'' denilen bir hastalık olduğunu söylesem. Hala eskisi kadar istekli olur musunuz? Benim için bu sorunun cevabı çok net bir şekilde ''evet''. Bir psikoloji öğrencisi olarak hep ilgim açıklanamayan, insanın doğasıyla uyuşmayan hastalıklar üzerine oldu. Şizofreni, bipolar bozukluk ve çoklu kişilik bozuklukları bu hastalıkların başını çekenlerden. Birçok insan onların tehlikeli olabileceğini ve birey olarak yakın ilişkiler içinde bulunulmaması gerektiğini düşünür. Ben bunun ne kadar yanlış bir bakış açısı olduğunu bipolar bir arkadaşım olduktan sonra anladım. Hastalığını bilmeden önce oldukça eğlenceli, sempatik ve normal biri olduğunu düşünmüştüm, hatta benden bile normal gözüktüğüne eminim. Bir süre sonra birbirimize içimizi açmaya başladığımızda öğrendim. Belki başka biri olsa ondan direk uzaklaşmayı seçebilirdi. Ben ise ilginç bir şekilde ona hayran kalmıştım. Bir insanın beyninde onlarca şey dönerken, dünyaya bakarken benim gördüklerimden fazlasını görürken nasıl olurdu da bu kadar güçlü kalabilmeyi başarabilmişti? Ben ufacık sorunlarımı bile kafaya takarken o nasıl etrafa gülücükler saçabiliyordu? Sonra araştırmaya başladım. Bu hastalıklar sanki başka bir evrenden gelme gibiydi. Bu insanların beyni o kadar farklı çalışıyordu ki bence insan olduklarına inanılması bile ilginçti. Etrafınıza bir bakın. Toplumda ne kadar ''düzgün'' diye nitelendiren insan varsa bütün kalbimle eminim ki acı çekmiş olanlardır. Çünkü acı insanı inanılmaz derecede değiştiren bir faktördür. Acının tarzının illa fiziksel olması gerekmez, insanlar duygularıyla da kalpleriyle de incinirler ve bence en çok da bu acı insanı iyi olmaya sürükler. Çünkü bir kere acı çekmiş bir insan artık Dünya'yı eskisi gibi görememeye başlar. Bence ilk olarak da etrafındakilere baktığında onların davranışlarını değil, davranışlarının arkasındaki acıları görmeye başlar. İşte bilim de tam burada devreye giriyor. Çoklu kişilik bozukluğu tamamen psikolojik ve bir travma arkasından oluşmuş bir hastalıktır. Ben bunu ilk öğrendiğimde sanki hayatın sırrını öğrenmişçesine donakalmıştım. Yani bu insanın kendinde Meltem Lübe Yaşaran değiştirebileceği, yönlendirebileceği bir hastalıktı. Yani bunu yapan bizim beynimizdi. Kendi varlığı ona yetersiz geldikçe daha güçlüsünü, daha farklısını yaratıyordu, üstüne üstlük bir de bunu tek bir beden yapıyordu. Bir de en akıl almaz davranışları ise hastalık tedavi edebilmeleri. Yani karakterlerden birinin arı sokmasına karşı alerjisi olabilirken diğerleri hiç etkilenmeyebiliyor. Bir bakıma sadece beyinleriyle vücut sistemlerini değiştiriyorlar. Peki, bunu hastalık yapan neydi? İşte ben bunu anlayamıyorum. Neden insanlar bunu bir hastalık olarak nitelendiriyor? Evet doğru, bu insanların oluşturdukları bazı kişilikler çok tehlikeli olabiliyor ama bu toplumda halihazırda bulunan kötülerden ne farkları var? Hatta üstünlükleri var. Normal bir insanın içindeki kötülük kolay kolay ölebilen ya da gizlenebilen bir şey değil ama bu insanlar bu karakteri tamamen ortadan kaldırabilme yeteneğine sahipler. Şimdi biz nasıl oluyor da onları hastalıklı olan ilan edebiliyoruz? Belki de biz insanoğlunun sorunu bu. Hep bizden olmayandan, ne olduğunu anlayamadığımızdan korkuyor, onları hastalıklı diye kategorilendiriyoruz. Birçok insan bu filmi izlerken sadece Kevin'e odaklanmış olabilir. Bense psikoloğun olduğu sahneleri bütün dikkatimle izledim ve gözümün önündeki bulutu kaldıran bir cümlesi oldu: ''Ya çoklu kişilik bozukluğu olanlar insan evrimindeki son basamaksa?'' Meltem Lübe Yaşaran