NE GÜZELDİ SEVMEK SENİ

Bir ayrılık görünüyor denizin ufkunda ve gittikçe indiriyor yelkenlerini olaylar duruldukça. Sakinliğine kanmadan bekliyorum usulca. Bir yağmur bulutu getiriyor ardından; karanlık, ağır, yüklü bir bulut... Kaçmaya mecalim olmadan bekliyorum kıyıda senin dalganın yüzüme yüzüme vurmasını ve henüz neye uğradığımı anlayamazken üstüme yağmanı. O yakıcı şimşeklerini çakmanı, kurtulamamayı ve hatta her bir damlanla doldurmanı istiyorum aklımı. Senden gelen her şey kabulüm gibi beylik laflar ediyorum içimden, kabulleniyorum zamanla. "Demek ki yangından kurtarılacak hiçbir şey kalmamış aramızda"... (23) Acabalarla, keşkelerle beklemiyorum o kıyıda, bekliyorum sadece, zihnim bir sonun geldiğinin farkında. Beklenen son, hayır hayır ağlamıyorum asla. Sadece duvarlarım çatlamış, lambam loş, kalemim de mürekkep akıtıyor kağıdıma. Hayır, yemin ederim ki hayır bir şey beklemiyorum senden, bir şiirde okumuştum ya sana, "ölmüş saadeti" karşılaştırıyorum "yaşayan mutsuzlukla"(23). Hepsi o kadar işte, zamanın geçiremeyeceğini bile bile bekliyorum. Hiçbir şey değişmeyecek, ben hep eksik kalacağım ve eğer hatırım varsa sen de eksik kalacaksın biraz da olsa. "Belki..." diyorum gözlerim doluyor, aklıma geliyor şiirin devamı "Gittin. Şimdi bir mevsim değil, koca bir hayat girdi aramıza. Biliyorum ne sen dönebilirsin artık, ne de ben kapıyı açabilirim sana" (15). En yakın dostlarım oluyor Uyar, Mungan, Süreya... Her bir şiirde tamamlıyorum seninleyken fark edemediğim eksiklerini, eminim diyorum o da kayboluyor yalnızlığında. Sana sitemlenirken bir soru geliyor aklıma, acaba hatırlıyor musun hala? Bir soğukluk yayılıyor parmak uçlarımdan vücuduma ve ateş basıyor yanaklarıma. Yıllar geçiyor da sen aynı kalıyorsun, o kıyamadığım ellerin avuçlarımda. Senden bana kalan kırık dökük tebessüm parçaların oluyor hatırlamaya çalışıp birleştiremediğim. Her insanda tamamlamaya çalıştığım gözlerin kayboluyor zamanla. Neredesin? En ücra köşelerine sakladığım, tuttuğum en güzel en gizli sırrımdın. Şimdi ben ve içimdeki koca boşluk iki kişi ediyoruz o sevmediğimi bildiğin dünyamda. Mırıldanıyorum gözlerimi yumunca "oysa konuşsak, ya da dokunsak birbirimize / çekip gidecekti içimizdeki o korkunç noksanlık". (51) Sahi, neredesin? Neden iki insandan bir insan çıkınca ortada kalan tek şey sonbaharda düşen, toprağa karışan ve zamanla çürüyen yapraklar oluyor? Ve en önemlisi, gerçekten de hatırlıyor musun hala? Her şeye yabancılaşıyorum zamanla ve gittikçe silikleşiyorum aylardır çıkmadığım odamda. Şen kahkahalarınla donattığın bu sıcak, sen kokan evim, ailemden miras doğduğum ev artık yavrusunu tanımayan bir hayvan gibi bakıyor uzaklara... (75) Yüzüm avuçlarımda bakarken duvarlara, karşı sandalyemde oturan ölüme karşı koyamayacağım galiba. "Hem ölüme çok yakınız, hem dünyanın yanı başında" yazıyor elim öfkeyle kanattığım kağıda. (70) Koşa koşa gelmem lazımken oturuyorum ve yazıyorum, yazıyorum, yazıyorum... Asla okumayacağın şiirlerimi, herkesten sakındığım kelimelerimi harcıyorum uğruna. Sen ise muhtemelen uyuyorsun huzurlu yatağında. "Gecenin göğsümüzde unuttuğu / bir avuç ay ışığı / senin göğsünde bıraktığım / o derin uykumdu / orada kaldım / orada kaldı" diyen fısıltılarımı duyuyor musun rüyanda? (62) Yıllar geçti ve geçen yıllar sadece nefes alış verişlerimden ibaretti. Böyle uzun bir hayata veda ettirmek için erken bir yaş değil miydi seçtiğin? Sevildiğini anlar anlamaz çekip gidişin, rol aldığın bir filmin galasına katılmaman gibiydi sevgilim. En heyecanlı yerinde bir kitabı bırakmak gibi, güneş doğarken uyuyanlardan olmak gibi, korkunca gözlerini yumman gibi anlamsızdı bu tavrın... Yazdıkça anlıyorum, nasıl birikmiş içimde bunca süzülmüş acı! (80) Acıyı en saf haliyle yaşıyorum hayat olduğunu sandığım anlamsız zamanda, dünüm bugünümden farklı olsaydı belki tahammül edebilirdim yaşadığımı sandığım hayatın anlamlı olduğu kanısına. Sana anlatacak o kadar çok şeyim ve senin bunlardan anlayabileceğin o kadar az şey var ki, bu seninle dolu boşluğumda. Yaşamak bu değil, ölmek bu değil, Araf'tayım adeta!