BİR GARİP DOSTTUR YALNIZLIK

Az ya da çok herkese uğrarım zaman zaman. Bazıları benden nefret eder. Hiç istemez benimle vakit geçirmeyi. Elinden gelse kovar beni ancak yapamaz işte bazen. Engel olamaz içindeki bilinmeyen anlamsız isteğe. Ama benim dostlarım da vardır. Onlarla yatar, onlarla kalkarım bazen. Onlar benim varlığımı yokluk olarak görmezler öncekilerin aksine. Bir de üçüncü bir grup vardır. Onlar ise benimle olmaktan ızdırap duyan ama benim söylediklerimi dinlemekten başka çareleri olmayan ve de giderek bu durumdan zevk almaya başlayan mazoşist karakterli kimselerdir. Keder üflerim onların derinliklerine, geçmişi hatırlatırım genelde. Yüreklerinde ne kadardır yandığı bilinmez közlerini alevlendiririm onların ben. Köz hafif hafif ışıldamaya başladığında efkardan boğulacak olsalar bile istemezler benden ayrılmayı. Çünkü ben yalnızlıklarıyım onların. Özdemir Asaf'ın tabiriyle kendisiyle gölgesi tek başına iki kişi olmuşların yegane dostu, paylaşılamayanım. Elinden tuttuğum kişiyi uzaklara götürürüm kimsecikler onu alamasın diye benden. Kalabalıklardan olabildiğince uzağa... Çünkü kalabalıksa insan, onlarla kalır; yaklaştırmaz beni yanına. Baş başa kalınca dalından düşen çiçek tomurcukları gibi serpilirim onların önlerine. En sevdiğim oyuncağımla vururum onları: hatıralar. Güneş'in hiç doğmadığı diyarların derin kanyonlarında birer toprak tanesi gibidir hepsi. Onlar hiç görmezler güneşi. Daha doğrusu görmek istemezler tıpkı Özdemir Asaf'ın Yalnızlık Paylaşılmaz 'da dediği gibi: "Aydınlık / Karanlığa gider, / Seslenir: / Gel karanlık, / Der, / Seni aydınlatayım; / Görsünler, / Sende ışık pırıltısını. / Karanlık / Açmaz kapısını, / Bu çağrıdan ürker, / Ses vermez...". Bazılarına göğe merdiven olurum yükseltirim onları. Bazıları içinse ustura olur yırtar geçerim naif benliklerini. Hele ki aralarında bir aşk, bir ayrılık varsa vay haline benim dostumun. Bulunduğu yerden çeker alır, belirsiz diyarlarda gezdiririm onu. Yüreğindeki acıları, kederleri tek tek yeniden işlerim. Hüznün hamurunu tekrar yoğurur, gayba dair ne varsa sıyırıp atarım. Saatlerce sohbet ederiz dostumla, ben sürekli dinlerim aslında hiç söylenmeyen sözleri. Sonbahar kasveti gibi çökerim tüm umut ışıklarının üzerine dinlerken. Sararan düşen yapraklarda kaybolur çiçeklerin tomurcukları. Kapatırım kapılarını ümide. Birbirine sarılmış sevgililer gibi öylece durur, derin duygular yaşarken sohbetimize devam ederiz. Belli belirsiz gelgitler koparamaz birlikteliğimizi bu kadar ileri gittiysek. "Her şeyi süpürebilirsin; sonbaharı süpüremezsin." der Özdemir Asaf. Geçmiş, gelecek, aşk, para, nefret derken bir de bakmışız almış başını gitmiş sınır tanımayan birlikteliğimiz. Anılarıyla şimdi arasında uzanan gergin bir ip misali... 'Bu kadar yeter artık, git!' der gölgesi bana. Hüzün, efkar, acı fazla gelir. Kendisi 'Dur! Biraz daha kal yanımda, daha başka anılar da var sana anlatacağım' diyerek istemez ayrılmamı, yalnızlıktan bile ayrılıp meçhulde yol almayı. Lakin artık yapması gerekeni bilir dostum. Ne zaman ki ardını noktalar, işte o zaman çanlar ayrılık için çalar. Geldi çattı ayrılık artık. Bilinmez bir daha beraber olur muyuz, yine dostumu alıp uzaklara götürebilir miyim. O, yine başardı karanlık diyarlardan aydınlığa ulaşmayı, yalnızlıktan, benden kurtulmayı. Ya ben? Ben nasıl kendimden kurtulup da kalabalıklara karışıp bir bütünün parçası olacağım? Mümkün mü ki bu? "Yalnızlığın gidecek bir yeri yoktur; / Boyuna kapısına döner, açan olmaz." dediğine göre Yalnızlık Paylaşılmaz' daki bir şiirinde usta şair Özdemir Asaf, ne yazık ki ilelebet kendimleyim çaresizce. Başkalarıyla olan birlikteliklerim kendimi avutmaca aslında. Halil Cibran'ın dediği gibi: "İçimdeki yaşamın sesi, senin içindeki yaşamın kulağına ulaşamaz. Yine de kendimizi yalnız hissetmemek için konuşalım". Özümde hep baş başayım gölgemdeki benle. Burak MANDIRA