HAYATIMIZI YÖNLENDİREN DUYGU: KORKU!

t Korku, sözlük anlamı "Bir tehlike veya tehlike düşüncesi karşısında duyulan kaygı, üzüntü" olarak geçse s de birçoğumuz için bir cümleden fazlasını ifade ediyor. "Ben hep korkudan korktum. Korkudan çok korktum. Roman yazdığım zaman içimde bir korku olsun istemezdim. O yüzden bu kitapta koirkuyu g anlattım." der Yaşar Kemal "Tek Kanatlı Bir Kuş" için.* Korkudan korkmak nedir? Hatta "korku" nedir ki daha da ötesinde korkudan korkulur. Bazen gerçek olmayan bir şeydir korku. Bizim kendi dünyamızda e oluşturup, başkalarını da inandırdığımız hale gelebilir hatta. Neden ve neyden korktuğumuzu bilmeden korkarız. r n Tıpkı kitaptaki gibi hayatımız da bir tren yolculuğuyla başlar. Yanımıza taşıyabileceğimiz kadar yük alırız. Sürekli gitmek zorunda olduğumuz, yetişmeye çalıştığımız ve ulaşmaya çalıştUığımız yerler vardır. Üstelik bunları yaparken korkularımızı da beraberinde götürürüz. O hep bizimledir. Her durakta yeni bir korku al ır, eskisini bırakırız. Bazıları asla bitmez. Onları atamayız, istemeyiz ama onlar bizi bırakmaz. Bazısı bize güç verir, hızlandırır. Bir sonraki durağa daha çabuk varmamızı sağlar0. Bazıları ise tam tersi bizi yavaşlat ır, ağırlaştırır, yük olur. Ama durağa ulaştığımızda ilk onu atarız. Kimi korkuları ise başkaları yükler bize, emanet eder. Onları ne sahiplenebiliriz, ne de terk edebiliriz. Aslı. nda bize en ağır geleni de onlardır. 5 Çünkü onları kabullenemeyiz. Bizden korkularımızı almasını istediklerimiz, bize daha fazlasını yüklemi şlerdir. Bütün yolculuğumuzu her durak öncesinde yükümüzü hafifletmeyi bekleyerek geçiririz. Bir yenisinin, hatta bazen daha ağır olanını alacağımızı düşünmeyiz. Bize güç veren, durağa ulaşmamızı sa r ğlayan da budur zaten. Yoksa bütün korkularımız ve yüklerimiz altında ezilir, durağa ulaşamadan yolculu e ğumuza son vermiş oluruz. Bazen her durağı son durak sanırız. Yol geçtikçe ve bitmedikçe umudumuz azalır, gücümüz tükenir, ama biraz dinlenir tekrar ytolumuza devam ederiz. Çünkü hep son olduğunu dü şünürüz ve yakında biteceği düşüncesi bize güç vrerir. e Toplumun yüklediği korku bize en ağır gelen ve bizi en çok baskı altına alan duygudur. "Kendimiz" olmay ı, "biz" olmayı unutturur bize. "Onlar" a dövnüşür. "Onlar" ın istediği şekilde, "onlar" gibi yaşamaya ba şlarız. "Onlar" tarafından yargılanmak, eleştirilmek istemeyiz ya da "onlar" a rezil olmak istemeyiz. n Bunları yaparken "kendimiz" i düşünmeyiz. Bize yükledikleri korkuyla, onların istediğini yaparız. Çünkü korkumuz bizi ele geçirmiştir ve artık isteklerimizi göz ardı edebilecek durumdayızdır. o Peki her şey geçip gittiğinde, tCüm durakları geçip yolun sonuna geldiğimizde ne olur? Dönüp bakarız önce arkamıza, ne kadar yol aldığımızı görmek isteriz çünkü. Yanımızda ne getirmişizdir ve elimizde ne kalmıştır? Korkularımız bize ne kazandırmıştır? "Onlar" nerededir? "Biz" kimizdir? Bu sorulara cevap ararız telaşla. Maalesef elde ettiğimiz sonuç hep aynıdır, pişmanlık. Neden korktuğumuzu anlayamayız, F neden başkalarının bize yüklediklerini almışızdır, neden sadece geçip gitmemişizdir? Bütün bunlar bizi pi şmanlığa sürükler. DPişmanlık da sadece "geriye dönüp bakmak" istediğimiz yolu, tekrar aşmamız, ula şmamız gereken, başa dönmeyi arzu ettiğimiz yola dönüşür. Tıpkı en baştaki gibi yolun ucunu göremeyiz. Bir bakmışız ki yolu yarılamışız. Sonra durup etrafımıza bakarız. Hangi yoldan gideceğimizi P kestiremiyoruzdur. Ya en başa dönüp, aynı yoldan geçip anlamsızca bitireceğizdir yolu ya da yolun sonuna ulaşıp, "kendimiz" olarak yeni bir yola gireceğizdir. "Kendimiz" olarak. Çünkü ne eskisi gibi kendi yüklerimiz bize ağır gelir, ne de başkalarınınki ile yükümüzü daha da ağırlaştırırız. Artık "biz" olmu e şuzdur. Nereye gideceğimizi, yolun nereye varacağını, yanımıza aldıklarımızı, gücümüzü, karşılaşacağım ız şbeyleri çok iyi biliyoruzdur.