Bahar mı geldi?

Havaların ısınmaya başladığı içinde bulunduğumuz şu güzel ayda, açmaya başlayan çiçekleri ve yeşillenmeye başlayan ağaçları gözlemledim. Tek tek düşen sonbahar yapraklarını, siyah-beyaz bir tablo gibi birer cansız heykel gibi bitkilerin soluşunu, yere düşen son kar tanesini hepimiz hissettik. Her birisinin bende ayrı bir görsel tat bıraktığı ve silinmeyecek bir hatıra olduğu kesin. Denizlerin dalgasına karışan martı sesleri içimdeki hüznü mü açığa çıkarıyor, yoksa sadece seslerden mi ibaret bu cıvıltılar? Dalgalar dertlerimi süpürür mü? Kumdan kaleler beni içinde saklar mı? Etrafımızda olan bitenler harekete bağlıdır. Hareketlilik yoksa hayat da olmaz. Hareketle birlikte duygular da işin içine girer. Sonra bu hareketlere bazı duygular yükleriz bizim olsunlar diye. Bizden bir parçayı temsil edebilsin diye. Tıpkı Pablo Neruda'nın "Ölü Dörtnal" şiirinde geçen "Küller gibi, kendilerini insanla dolduran denizler gibi, batık yavaşlıkta, biçimsizlikte, duyması gibi insanın yolların doruğundan kesiştiğini haçlı çanların..." dizeleri ve devamında anlattığı bu gerçeği görürüz. Sonuçta bizde bıraktıklarıyla bir anlam ifade eder doğa. Başka bir deyişle, bizim penceremizden belli bir anlam kalıbına, duygu bütünlüğüne sahip olurlar. Hissettiklerimizi doğaya uyarlar ve böyle aktarırız. Birçok şairin, halk ozanının, yazarın yaptığı da budur özünde. Hayatın değişmeyen kuralları içerisinde yuvarlanan bizler, kendimize şiirle, edebiyatla bir acil çıkış kapısı buluyoruz. Her olayın perde arkasında olan duyguların ve bilinçaltımızın teneffüs etme, ara verme vakitleridir şiir yazma zamanları. Doğa bize devşiren mevsimlerde, ardı sıra kesilmeyen olaylardan sonra farklı görünür hep. Penceremizde yeniden hayat bulan tüm bu güzelliklere rağmen hayat çok karmaşık ve genelde trajikomiktir. Daha iki hafta öncesinde dibimizde patlayan bombalardan sonra (gerçi bir tane bomba vardı ancak o ses hiç tek bir bomba gibi hissettirmedi) ağaçların gölgelerinden korkar oldum. Yani bir olayla birlikte tüm baharın neşesi içimde kaldı. Gerçekten insanın yaşama hissini alıp götürüyor bu tür olaylar. Hareketlilik bu yönde olunca bir yerde negatif bir etkiyi de beraberinde getiriyor. Tüm o bahar korosu bir anda korku filminde çığlık atan bir kızcağıza dönüşüverdi gözümde. Olan biten onca şeyden sonra insan tutunacak bir dal arıyor ve bunu ancak çimlere uzanmakla geçiştirebiliyor. Hiçbir zaman tam olarak emin olamayacağım bu bombalardan. Paranoyak olarak yaşamıma devam ederken aklımdan elimden geldiğince uzaklaştırmaya çalışacağım "tehlikedeyim" duygusunu. Hayvanlarda bile tehlike anında, cana kast eden olaylar olduğunda stres hormonları devreye girer ve sıra dışı davranışlar sergilenir. Hal böyle iken bizden normal olmamız, hayatımıza hiçbir şey olmamış gibi devam etmemiz beklenemez. Biz de ne yapsak diye durup düşüneceğimize doğayı inceleyip birazcık rahatlıyoruz. Gerilen tenimizi bahar esintileriyle gevşetiyoruz. Yasemin çayını demleyip, suyun etrafında şekilleniyoruz. Hafif bir musiki gibi olan rüzgarın yaprakları okşama sesini, içimizdeki kulağımızla, kalbimizle dinliyoruz. Bu tür yollarla rahatlıyoruz. Pablo Neruda'nın o kendine has anlatımıyla Yeryüzünde Konaklama kitabında okuru büyülediği göz ardı edilemez bir gerçek. Şiirlerin arasına dalıp kendini avutmamak, buna karşı koymak mümkün mü? Yani gerçekten şu dizelere girip kaybolmamak mümkün mü? "Gizlice geçer pusuya yatmış günler, ama düşerler senin ışıktan sesine. Ah, aşkın hanımı, dinlenişine senin kurdum ben düşümü, sessiz duruşumu." Işığı algılamak ve beraberinde kederini içinde eritmek... Dizelerin bende uyandırdığı o sarılma hissine yakın sıcaklıkla birlikte gelen mutluluk paha biçilemez. Bende yerini hep koruyacak olan bu hisler hep bir sığınak olacak benim için. Hele ki şu paranoyak olarak yaşadığım günler de, sevinsem mi üzülsem mi bilemediğim şu günlerde. Hele ki dertlerin dert olduğu, günlerin geçmediği, baharın gelişine içimdeki burukluktan ötürü sevinemediğim şu günlerde...