KUM TANELERİ VE YAĞMUR DAMLALARI

Ben her kelimenin gerçek bir anlamı olduğuna inanırım. Tek bir anlam... İnsan o kelimeyi dudaklarından dökerken o tek ve net anlamını benimseyerek yapmalı bunu. Yoksa değersizleşir kelimeler. Çok büyük anlam taşıyan çok büyük kelimeler küçülür, silikleşir, kaybolur, yok olur. Boşlukta çırpınıp duran sinekler gibi bir oraya bir buraya çarparak uçuşur, giderek uzaklaşırlar. Bugün burası itiraf köşesi, bir görevimiz var. Görev de "Zamanı ne kadar iyi kullanıyoruz?" sorusunun cevabını fısıldamak kendimize. Zamanın uçup gittiğinden bahsediyoruz hani hep. Dünya dönüyor, yıllar geçiyor, günler akıyor, saatler birbirini kovalıyor, dakikalar tükeniyor, hayat bitiyor. Peki her gün duyduğumuz bu cümlelerin ciddiyetinin farkında mıyız? Bu kelimeleri de değersizleşmeye mahkum mu bırakmışız? Hadi kabul edelim, hatalıyız. Birimiz ikimiz değil, hepimiz aslında hafife alıyoruz bu sözleri. Altında kalmaktan korktuğumuz için kaçıyor olabilir miyiz? Konu zaman olunca ne çok soru var değil mi? Çünkü biriktirmişiz hepsini, sormaya korkmuşuz. Havuzun dibine bastırmaya çalıştıkça suyun yüzüne fırlayan plastik bir top gibi düşünün bu soruları. Şimdi ne kadar uğraşırsak diplere itmeye, bir gün o kadar şiddetli atılacaklar yukarı. Görmezden gelelim istediğimiz kadar ama faydası olmayacak. Nedeniyse basit olduğu kadar korkunç: Yarın için bize söz verilmedi. Elimizde bir avuç dolusu kum var sadece. O kum taneciklerinin süzülerek bir kavanoza doğru kaymasını sağlayabilir, biriktirebilir ya da yalnızca boşluğa akıp gitmelerine izin veririz. Kavanozda kum tanelerini biriktirmek için hayattaki zorunluluklarımızı, hayallerimizi, isteklerimizi, önceliklerimizi, ikinci plana atabileceklerimizi iyi belirleyip dünyaya pişmanlıklar bırakmamak önemli mesela. Söylemek istediğiniz bir şeyi söylemeden ölmeyin. O yemeğin nasıl yapıldığını öğrenmeden, o filmi izlemeden, o kitabı okumadan, o kişiyle tanışmadan... Geriye dönüp baktığınızda bolca "iyi ki"niz olsun. Kelimenin o koskocaman anlamına sığınarak söylüyorum ki zamanınızı değerlendirin. Hayallerinizi gerçekleştirebileceğiniz mükemmel zamanları önemsiz şeylere harcayarak geçirmeyin. Yoksa biriktirdiğinizi sandığınız kum tanelerini ortalığa saçtığınızı fark etmeniz, arkanızda pişmanlıklarla bezenmiş bir ömür görmeniz işten değil. Bence zamanı değerlendirmenin beyaz perdede vücut bulmuş haliydi İncir Reçeli. Ölüme inat yaşadığımız hayatların her anının iyi kullanılması gerektiği gerçeğini fark ettirmişti bizlere. Filmin meşhur sahnesindeki replik, hem hayatı hem de koşarken bizi peşinden sürükleyen zamanı mükemmel tanımlamıştı. "Ben insanları arabanın camına vuran yağmur damlalarına benzetiyorum." demişti Duygu. "İnsanlar acımasız, savurgan. Hiçbir şeyin sonu gelmeyecekmiş gibi davranıyorlar. Birgün şoförün camı açabileceğini hiç düşünmüyorlar." Şoför camı açtığında ve savrularak rüzgara karışan yağmur damlalarınan biri olduğunuzda her şey için çok geç olacak. Aklınızda yapamadıklarınız, içinizde söyleyemedikleriniz ve avucunuzdan yerlere saçılmış kum taneleriyle kala kalacaksınız. Suyun dibine batırdığınız o plastik top, tüm pişmanlıklarınızı ve cevapsız sorularınızı önüne katıp şiddetli bir şekilde çarpacak yüzünüze. Oysa nefes aldığımız sürece, elimizdeki kısıtlı zamanı değerlendirmenin yollarını bulmak için hala yapabileceğimiz bir şey var. Kendimize zamandan korkmamayı öğretebilir, en kolayından başlayarak attığımız adımları büyütebiliriz. Eğer başarabilirsek bugün birkaç soru cevaplayabiliriz. Kendimize bugün zamanı nasıl değerlendirmek istediğimizi sorarak ve yaşayacağımız her bir anın yeni anları doğuracağını unutmayarak başlayabiliriz güne. Sormaktan asla çekinmeden defalarca tıklayabiliriz aklımızın kapılarını. Umutsuzluğa düşmeden devam edebiliriz. Günler, saatler harcanıp giderken onların nasıl geçmelerini istediğimize karar vermek beklenenden daha zor olabilir. Hatta bu can alıcı soruyla yüzleştiğinizde kendinize karşı acımasız olmanız gerekebilir. Tersten düşünmek ne kadar zorlasa, korkutsa da bazen en iyi yoldur buna karar verebilmek için. Eğer her şeyi aksi gibi düşünüp o acımasız soruyu yöneltirseniz kendinize, direk cevaba gidebilirsiniz. Şimdi, tam şu anda dursa kalbiniz; geride ne bırakmak isterdiniz?