Ben İstanbul

Bugün de yorgun uyandım. Uyumaya hiç fırsat bulamamışken uyandım hem de. Her zaman olduğu gibi işte. Her zaman yaptığım gibi. Bazen aynaya bakıp kendime soruyorum "Bunu nasıl başarıyorsun?" diye. İnan ben de hiç bilmiyorum. Sanma ki ben yorgun değilim. Sanma ki çökmedi omuzlarım ve sanma ki her gün biraz daha kaybetmiyorum yeşilimi ve mavimi. Belki de nefesimi. Sanma ki ben güçlüyüm. Değilim. İnan değilim. Öyle bir şey ki sanki herkes hayatımı mahvetmek için çabalıyor. Yeşil çalıyorlar benden mavi çalıyorlar. Bazen de sözde yapıcılık adına tamir ediyorlar. Beni değiştiriyorlar. Değiştirmeye çalışıyorlar. Beni ben olmaktan alıkoyuyorlar çoğu zaman. İşte o zaman soruyorum ben kimim diye. Her an farklı bir tını kulağımda. Biri çok seviyorum diyor biri küfürler yağdırıyor. Anlayamıyorum, benim suçum ne? Yoruldum her gün milyonlarca insan görmekten. Sanki her gün hepsini sırtımda taşıyormuşcasına yoruldum. Öyle hissediyorum ki sanki vapurlar delip geçiyor içimi. İçimde milyonlar taşıyorum. İçimde aşk, içimde nefret, içimde sevgi taşıyorum. Ben ki kainat güzeli, ben ki doğallığın kelime anlamı. Lütfen kusura bakma. Tüm dünya güzelliğim konusunda hemfikirken mütevazı olmamı bekleme benden. Biraz da sen beni anlamaya çalış. Aslında nelerden hoşlanırım? En sevdiğim renk ne? En sevdiğim yemek? Bunları sor biraz da. Biraz da ben anlatayım sen dinle beni. Artık neden ağlayamıyorum onu sor mesela? Çocukluğumu özleyip özlemediğimi sor bana. Çünkü ben her gün seni dinliyorum, seni ve nicesini, milyonları. Ama kimse bana sormuyor bugün sen nasılsın diye? Evet, seni seçtim kendimi anlatmak için. Kendimi sana yakın bulduğum için değil. Bir tek sen dinlediğin için. Her gün kendime soruyorum ben kimim diye? Henüz bulamadım cevabını. Kadıköy'ü bilir misin? Bugün O'ymuşum gibi uyandım. Kadıköy'de bir kıyı kahvesi gibi. İçmelere doyamamış gibi. Dün de Beşiktaş'tım. Gereksiz kalabalıktı kafam. Bu yüzden soruyorum işte, ben kimim? Bilirsin, insan çocukluğuna dair pek bir şey hatırlayamaz. Hep başkalarından dinleriz kendimizi. Beni de hep anlatırlar bana. Çok güzelmişim. Eşsiz, ihtişamlı. Herkes çok severmiş, öyle söylerler. Paylaşılmazmışım. Savaşlar çıkardı, derdi annem. Sen düşün artık sevginin boyutunu. Bunları duymak beni hiç mutlu etmiyor biliyor musun? Anneme hep aynı şeyi soruyorum. Neden şimdi sevilmiyorum? Neden ben yeşilin ve mavinin bütün tonlarıyken kahveye çalar oldum? Annem susuyor hep. Bilirsin, ana yüreği. Senin verecek bir cevabın var mı? Dinlemek isterim doğrusu. Çünkü bilmek istiyorum ben size ne yaptım? Bazen hatırıma geliyor geçmiş günler. Sanki herkes daha bir mutluydu. Çok fazla şeye sahip değillerdi belki. Her şey azdı. Ama yetinmeyi biliyorlardı, biliyorduk. Şimdi öyle değil. Benimle bile yetinemiyorlar. Kızgınlar, kırgınlar bana. Beni bu hale getiren kendileriyken bana kızgınlar. Hatayı kendimde arıyorum bazen. Soruyorum yine ben kimim diye. Hepinizi taşımaktan unuttum kendimi. Bunu söylemek istemezdim ama artık bana yük oluyorsunuz. Taşıyamıyorum. Kendime kızıyorum, kendime küsüyorum. Çünkü kaybettim. Aklımı, kendimi. Sizi de kaybettim. Bundandır sevmeyişimiz birbirimizi, katlanamayışımız. Bundandır bulamayışımız. Çünkü kaybettik. Buna rağmen ben devam etmek zorundayım yoluma. Her gün taşımak zorundayım milyonlarımı. Her şeye rağmen ben seviyorum ben olmayı. Kim olduğumu bilmememe rağmen seviyorum. Her gün bir başkasını hissetmeyi seviyorum. Her gün bir başkası olmayı seviyorum. Annemin çoçukluğumu anlatmasını seviyorum. O günleri hatırlamaya çalışmayı seviyorum. Bazen hiç tanımadığım insanlar çıkageliyor. Çocukluğumu anlatıyorlar bana. Hiç bilmediğim şeyleri. Hayranlıkla dinliyorum sanki anlattıkları ben değilmişim gibi. Sahi ben bugün kimim? Bir tek sana söyleyeceğim. Seni seçtim söylemek için. Kendime sana yakın bulduğum için değil. Bir tek sen dinlediğin için. Şimdi gözlerini kapat ve dinle. Çünkü ben İstanbul'um.