VİCDANLA BAŞ BAŞA

"Tanrı dünyayı yedi günde yarattı, bense benimkini yedi saniyede mahvettim", diyor Ben Thomas filmin ilk dakikalarında. Kendi ömrünü saniyeler içinde ölümle sonlandırıyor, halbuki ne kadar zor olmalı bir insanın kendi elleriyle canını alması öyle değil mi? Ölmekten ölürcesine korkarken hem de. Peki, nedendir bu ölüm korkusu unutulmaktan mı korkar insan yoksa uğruna yaşadığı her şeyi unutmaktan mı? Sadece bu dünya için tüm ömrünü harcamış olup, daha buralardan gitmeye hiç hazır hissetmediği için mi? Evet, insan en çok bundan korkar belki de. Sevdiklerine bir daha asla sarılamamaktan, gözlerine baktığında huzur bulduklarıyla tekrar karşılaşamamaktan korkar. Peki, dünya o insanları böyle içine çekmeye çalışırken, ölmemek için kendilerince sebepleri varken o insanların, neden ölümlerini elleriyle getirirler? İçlerindeki sıkıntılara çare bulamamaktan ve beyinlerindeki onları yiyip bitiren düşüncelere karşı koyamamaktan, çareyi ölmekte bulurlar. Düşünün ne kadar çaresizseler artık, ölüm onlar için bir çözüm olmuştur. "7 yaşam" filminde Ben'i intihar düşüncesine sürükleyen şey onun geçmişte yaptığı bir hataydı. Hatasının ardında kalan ise hayatının hiçbir anında susmayan vicdanının sesiydi. Vicdandan başka hiçbir şey yoktur ki insanı bile bile ölümle karşı karşıya getirsin. Fakat insan ölümle karşı karşıya gelene dek sürekli kaçmak ister vicdanından. Nafile... Her gece başını yastığa koyduğunda gelir bulur seni; hesap sorar sana, yüzüne vurur tüm gerçekleri. Vücudunun her yerini bir acı kaplar. Bu acı kas ağrısı gibi değildir ki zamanla geçsin, kalp ağrısıdır adeta. Asla azalmaz ve kendini unutturmaz, hesaplaşmadan onunla. İnsanların herkese tepeden baktığı, kimseye hesap vermediği bu dünyada vicdan gelir ödetir hesabını sana. Kolay kolay affetmez seni. Belki de affetmemelerin en güzelidir bu. Peki, unutsaydı vicdanımız yaptıklarımızı, alışsaydı kötülüklerimize, susup baş kaldırmasaydı, umursar mıydık onu? Kötülüklerle olan mücadelesini sessizce verseydi duyar mıydık onu? Merhametin sesini duyan var mı? Tüm naifliğiyle iyiliği fısıldayan sesi ne zamandan beri duymuyoruz? Cevap veriyorum; çocuğunun bombalarla patlatılmış bedenini gören anneler olduğundan beri, bu vahşeti görüp de sustuğumuzdan beri, işin ucu bize dokunmasın da ne olursa olsun, dediğimizden beri, merhamet sessizliğe gömüldü. İşte bundandır vicdanın haykırışları. Vicdan, tüm sertliğini takınıp hayattaki güzel şeyleri devam ettirmeye çalışır. Başka yol bulamamıştır çünkü. Sessiz olmayı seçerse eğer, bilir kimsenin onu umursamayacağını. Her konu da böyle değil mi zaten? Sesin ne kadar çok çıkarsa ve ne kadar sert çıkarsa o kadar önemser insanlar seni. İşte, Ben Thomas'ın da vicdanının sesi susmak bilmedi yaptığı hatadan sonra. İnsanların canına mal olan o trafik kazasından sonra. O da, ölürsem duymam artık kalbimden gelen o acı çığlıkları demiştir, belki de. Ama ölüm düşüncesi bile yetmeyebilirdi bazen, insanın vicdan azabından kurtulması için. Ben Thomas'a da yetmemişti. Başka bir yol bulmalıydı. İçini bir nebze daha rahatlatabilecek bir yol. Geçmişteki insanların canını geri veremezdi belki. Ben'in yaptığı trafik kazası yüzünden hayatını kaybeden; birlikte hayaller kurduğu, belki son nefesine kadar beraber olacağını düşündüğü sevdiği kızı da geri getiremezdi, evet. Fakat başka insanların hayatını daha güzel ve anlamlı kılabilirdi. O da bir yol buldu ve karar verdi. Etrafın güzelliğini görmeden bile yüzünden gülümsemeyi ayırmayan birine gözünü, hayat dolu fakat kalp hastası olan ve aynı zamanda kalbini kaptırdığı Emily'e kalbini verdi. Yaptığının bedelini ödemeye çalıştı. Evet, bu durum ölen için tam bir rahatlama değildi ama kalana faydalıydı. İşte, şimdi o insanın vicdanından bağışlanmayı dilemeye biraz olsun hakkı vardı. Kefaletini ödediğine göre Ben, artık bu dünyadan daha huzurlu ayrılabilirdi.