BELKİ BİR GÜN

Herkesin hayalleri vardır ve bu hayaller sayesinde hayatta tutunacak bir dalımız olur. Kimimiz işinde iyi olmak ister, kimimiz dünyayı gezmek, kimimiz okuyabildiği kadar çok kitap okumak. Herkes gibi benim de hayallerim var elbette. Bu hayallerimi yaşayabilmek için elimden geleni yapıyorum. Bazen bir şeyleri ertelemem gerekiyor, ya da sevdiklerime karşı çıkmam gerekiyor. Bu yollar bazen o kadar yorucu oluyor ki insan hayallerinden vazgeçmeyi bile düşünüyor. Ama sevdiklerimiz bizimle her zaman birlikte olacak mı? İster istemez kötü düşünceler geliyor aklımıza. Hayatta tek başımıza kalırsak da mutlu olabilmemiz lazım. Bunun için de hayallerimizin peşinden koşmamız lazım. Hayallerimiz zamanla değişebilir elbette. Başka hayallerimize bağlı kalmak için sevdiklerimizin dediklerine karşı çıkabilir sonra da onların dediği şeyleri benimseyip kendimize yeni hayaller bulabiliriz ya da hayallerimizi değiştirmeyip belli bir istikrarla devam etmeye çalışırız. Benim de bir hayalim var: değişik ülkeleri gezip onların kültürlerini az da olsa öğrenebilmek. Gezmek istediğim ülkelerden biri de İspanya. Daha önce ablam bir aylığına eğitim için gitmişti. İspanya'nın en ünlü festivallerinden biri de San Fermin. Ben inanıyorum ki bu festival süresince orada kalabilirsem oradaki insanların kültürel özelliklerini anlayabilirim. Elbette demiyorum ki Türk kültürünü iyi bildiğim kadar İspanyol kültürünü öğrenebilirim. Ama onların kültürleri ve yaşam biçimleri hakkında fikir sahibi olabilirim. Ernest Hemingway'ın "Güneş de Doğar" kitabında bir bölüm bu festivale giden beş kişilik bir arkadaş grubundan bahsediyordu. Hatta kitap festival odaklı hazırlanmıştı. Bu 3 bölümün genel konularına bakılarak anlaşılıyor: festival öncesi, festival ve festival sonrası. Kitabı okurken bir gün ben de onlar gibi bu festivali izlemeye gidebilirim diye düşündüm. "Boğa güreşinin sonunda arenanın dışındaki kalabalıktan kımıldama olanağı bile yoktu. Kendimize yol açamadık ve bir buzul gibi yavaş yavaş, ilerleyen kalabalıkla birlikte kente döndük." diyor kitabında Hemingway. O kalabalık eminim her sene oluyordur. Ben de o kalabalığa karışıp bunu duyguları yaşayabilmek istiyorum. Düşüncesi bile ne kadar güzel... Montoya Oteli'nin de adı sıkça geçiyordu kitapta. Gerçekten böyle bir yer var mı, yok mu bilmiyorum. Eğer varsa gittiğimde orada kalmayı çok isterim eğer ismi Montoya değilse de bence Hemingway'ın anlattığı otel gerçekte var olmuştur. Belki kapanmıştır, belki de otelin gerçek ismini kullanmamıştır Hemingway. Eğer biraz araştırma yaparsam orayı da bulurum. Kitabı yaşarım ben de... Elbette kitapta çok farklı şeyler anlatılıyor, çok farklı karakterlerle. "Adanın Quadi d'Orleans yakasında, ırmağın içinde büyüyen ağaçların altında yürüdük. Irmağın karşı yakasında yıkılan eski evlerin yıkık dökük duvarları vardı." Sözleriyle betimlemiş Hemingway Paris'i. Daha sonra gece vakti sokakların arasında dolaşmaya devam etmiş, Notre-Dame'yi seyretmiş bir süre bir köprünün üstünde. Ah ah... Bunları okuyup da insan nasıl Paris'i, aşk şehrini görmek istemez. Gece vakti gezinmeyi cesaret edemesem de gündüz bilmediğim sokaklar arasında kaybolmak, elimde bir haritayla nerede olduğumu anlamaya çalışmak isterim. Şimdi teknoloji gelişti, internet bağlantısıyla istediğin yere en kısa yoldan gidebiliyorsun diye düşünmemek lazım. Gerektiğinde elbette kullanmak lazım ama bazen kaybolmak, gitmek istediğin yeri bulmaya çalışmak, acıktığında güzel olduğunu düşündüğün küçük bir restorana girmek çok daha zevklidir, vaktin bolsa. Ben de istiyorum ki bol bol vaktim olsun, gezeyim sokaklarında Paris'in. Fransa'da Paris, İspanya'da Pamplona, iki farklı şehir, iki farklı kültür, ikisini de tanımak isteyen ben... Bir gün oraları gezmek istiyorum ama vaktimin de paramın da olduğu bir zaman. Vakit dediğim de çok değil bir hafta yeter bana. Bir sene bir yere giderim, sonraki sene diğerine. Belki de seneye giderim ikisini de gezerim. Belki de hiç gidemem sadece kitaplardan okuduğumla, resimlerde gördüğümle, belgesellerde izlediğimle yetinirim. Belki de gider ikisinden birinde yaşarım, doya doya gezerim istediğim yerleri. Eğer gidersem, belki ben de bir şeyler yazarım yaşadıklarımdan etkilenerek.