BAŞLANGIÇ

Doğduğumuz andan itibaren hep bir karmaşa içinde değil miyiz? Yaklaşık bir yaşına girer girmez çevremizde bize konuşmayı öğretmek için şekilden şekle giren ebeveynlerimiz, beş yaşında belki birkaç sayı ve şekil öğreniriz diye bizi kreşe gönderiyorlar. Oysa tek istediğimiz annemizin yanında yaramazlık yapmak ve bilmemiz gerekenleri basitçe yaşayarak öğrenmek. Biz onların planları dahilinde büyürken hayatımız gittikçe daha karmaşık hale geliyor çünkü hissettiklerimiz ile düşünmemizi istedikleri şeyler birbirine uymamaya başlıyor. İçimizdeki uyumsuzluk arttıkça da kaçma isteğimiz kamçılanıyor, özgürlük arzusu olmadığı kadar içimize işliyor sonra gençler neden bu kadar asi(!). Belirli sınırlarda büyüyen bizler olabildiğince hızlı bir şekilde yetişkin olmak istiyoruz belki daha özgür olabiliriz diye. Kimse bize yetişkin olmanın gerçeklerinden bahsetmediği için de bizlere çekici gelen şeyin başımıza ne işler açacağından habersiz yaşıyoruz. Mesela ben o beş yaşımdaki halime dönmek isterdim, yetişkin olmak yerine. Zamanı yaşamı, çevreyi ve kendini keşfetmekle geçen, sebepsizce gülümseyebilen ve koşulsuzca sevebilen bir çocuk olmak isterdim birçok insan gibi. Toplumun, ailelerimizin, arkadaşlarımızın, tanımadığımız insanların ve hatta kendimizin bizleri tam olarak neye dönüştürdüğünü kestiremiyoruz. Amerikan yapımı olan Ye, Sev, Dua Et filminde yazar olan başrol Elizabeth'in de dediği gibi hepimiz, her şeyin aynı kalmasını istiyoruz. Yıkılan hayatlarımızı değiştirmekten korktuğumuz için böyle yaşamaya devam ediyoruz. Her bir alandan edindiğimiz bilgi ve tecrübeler ile hislerimiz çatışıyor. Örneğin edindiğimiz tecrübe ve bilgiler bizlere koşulsuzca güvenin ve sevginin olamayacağını söylüyor. Çünkü her insan bencildir(!) ve mutlaka bir çıkar ilişkisi vardır. Fakat ne zaman bir çocuğun gülümsemesine veya bir köpeğin ilgi isteyişine şahit olursak eğer içimizdeki çocuktan hala bir parça kalabilmişse- bencilliğin sandığımız kadar geçerli olmadığını anlarız ve karar verirken en çok da bunun etkisinde kalırız. Bazen sadece mantıklı olduğu için hiç istemediğimiz kararlar verebilir, bazen de karakterimize ters bir durumu çok isterken bulabiliriz kendimizi. Mantık dediğimiz şey eğer hislerimizle uyuşmuyorsa bize ait değildir. Çünkü insan içinde denge kuramıyorsa dışarıdaki dengeyi de kontrol edemez, dolayısıyla akla yatkın görünen seçimler bir süre sonra rahatsız etmeye başlar. Bu yüzden duyguları görmezden gelmek asıl mantık dışı olan şeydir. Yetişkin olmanın yanlış anlaşıldığı ilk kısım da budur. Topluma adapte olan çoğu insan kendini yetişkin sayar ve içlerindeki çocuğu da görmezden gelir. Bunun sonucunda mutsuz ve tatminsiz insanlar gittikçe artar ve diğerlerini de etkilemeye başlar. Bu insanlardan birisi de Elizabeth'tir. Kendini bildi bileli seyahat ve keşfetme tutkusuna sahip yaratıcı bir yazar olan bu kadın, hayatını kendince çok mantıklı ve gerçekten istediğini düşündüğü bir düzene oturtur. Ancak zamanla yaptığı seçimin aslında onu tam olarak mutlu etmediğini anlar ve yeniden başlamaya karar verir. Bu ana kadar verdiği tüm emekleri ve yaptığı tüm birikimleri büyük bir cesaretle yok sayar. Çıktığı yolculukta Elizabeth kendi hayatı için önemli bir ders alır: "Tanıdık ve rahatlatıcı her şeyi bırakacak kadar cesursanız ki bu alışkanlıklardan evinize kadar her şey olabilir ve gerçeği aradığınız bir yolculuğa çıkarsanız ve o yolculukta başınıza gelen her şeyi kabullenir ve o yolculukta tanıştığınız herkese öğretmen gözüyle bakarsanız en önemlisi de kendinizi affederseniz gerçek sizden saklanmayacaktır." Yaşamda eğer bir şeyi gerçekten istiyorsak ödememiz gereken bir bedel ve göstermemiz gereken bir çaba vardır. Çünkü her bir gayret sahip olduğumuz zincirleri ve sınırları aşmamızı, kendimize ya da her neyi arıyorsak ona biraz daha yaklaşmamızı sağlar. Ancak bunun kolay olduğunu kimse söyleyemez. Başta korkularımız ağır basar ve geri dönmek isteriz. Eğer küçük de olsa bir cesaretle onları aşarsak bu sefer de yolumuza başka engeller çıkacaktır çünkü hala sınırlarımızın sonuna gelmemişizdir. Bunları daha iyi atlatmanın yollarından biri de Elizabeth'in de dediği gibi karşımıza çıkan herkesi öğretmen olarak görmektir çünkü her insan ihtiyacımız olan şeyi bize hatırlatmak için hayatımıza girer ve bunun için onlara kızmak yerine teşekkür etmeliyiz. Bu da kolay değil, değil mi? Biliyorum. Sadece tüm bunları anlamak ve kabul etmek için o köşe bucak kaçtığımız, ulaşmaya üşendiğimiz ve hatta istemediğimiz çocuğa fırsat vermeliyiz bazen. Bırakalım bir kere de o risk alsın, bizi şaşırtsın. Ona izin vermeden asıl sınırlarımızı da göremeyiz. Gerçeğe ulaşmak bu yüzden biraz cesaret ister. Bu nedenle onu istiyorsak, neden önce kendimizden başlamıyoruz? ''Karmaşa bir hediyedir. Her zaman değişime hazır olmamız gerekir.'' Şifacı Ketut