BÜYÜMEZ ÖLÜ ÇOCUKLAR

Benim sizden kendim için hiçbir şey istediğim yok. Şeker bile yiyemez ki kaat gibi yanan çocuk. Çalıyorum kapınızı teyze, amca, bir imza ver. Çocuklar öldürülmesin şeker de yiyebilsinler. NAZIM HİKMET Onun adı Shahed Dhabba. Shahed 10 yaşında. Farklı bir dünyası var bizimkine göre. Onun dünyasında Güneş çok doğmuyor; gökyüzü çoğunlukla karanlık ve küllerle, dumanlarla kaplı. Aynı zamanın içinde paralel evrenlerde yaşıyoruz onunla sanki. Orada oyuncak bebekler değil sokakta yatan cesetler var. Ya da tatlı şekerler yerine otomatik silahlar... Yerler mermi kovanlarıyla kaplanmış, ağaçlardan dökülen yapraklar bile görünmüyor. Biz balon patlayınca bile korkarken Shahed bombaların içinde büyüdü. Peki ya siz, seksek oynar gibi mayınların üzerinden atlamaya çalışmak, ne demek bilir misiniz? Ya da kan kokusuna o kadar alışmak ki bir çiçeğin kokusunu unutmak... Shahed'in eline bir kağıt biraz da boya kalemi vermişler. Hadi bakalım, çiz hayalini kızım. Elindeki boyalarla renklendir ülkeni. Memleketin için gelecekte ne olmasını istiyorsan dök o kağıda. Yapmış tabii o da. Ama o resimde oyuncaklar, dondurmalar, çikolatalar yok. Lunaparkta eğlenirkenki gülüşünü ya da bisiklete binerken rüzgarın saçlarını okşayışını çizmemiş. Onların yerine iki pencereli, minik, mütevazı bir ev var. Hani şu yaz kış demeden tepesindeki bacadan çıkan dumanları çizdiğimiz evlerden... Etrafında kelebeklerin uçuştuğu, kuş cıvıltılarıyla, huzurla dolu bir ev... Daha roketler yüzünden duvarları yıkılmamış, kan kırmızısına boyanmamış bir ev... Çok bir şey istemiyorsun sen de zaten hayattan. Belki de kayboldun etrafını kaplayan karanlıkta, hayal kuracak kadar bile renk bırakmadık sana. Tek bir şey istiyorsun, o da yaşamak. İnsan olarak en temel hakkını diliyorsun. Doğmuş olduğun yerde yaşamanın tadını çıkarmak kadar doğal, ne olabilir ki? Ama birilerine göre öyle değil demek ki. Çünkü o birileri genişçe bir fatura kesmişler zamanında. Sen orada dünyaya gelerek yerini almışsın o faturada, sana sormamışlar bile ne düşündüğünü. İnsanoğlu birer birer ana rahmine tohum olarak düştü. Analar büyüttü bizi sevgiyle, şefkatle. Yemeyi öğrendik, yürümeyi sonra da konuşmayı. Oyunlar oynadık, hayaller kurduk beraber. Evcilik oynarken ya doktorduk ya öğretmen ya da anne-baba... O oyunlarda hangimiz azılı bir katildik ya da insanlara zarar vermek istedik? Çocukken böyle saf böyle güzelliklerle dolu iken ne ara bu hale geldik? Kimisi buna gerçek hayatla karşılaştık diyebilir. Ama o gerçek hayatı da biz yarattık zaten. Her bir sistemi de biz kurduk, var olanı da yine biz bozduk. Menfaatlerimiz için insanları kölemiz yaptık, mağdurların acılarıyla beslendik. Öyle bir kirlendik ki bu kiri çıkarabilecek bildiğimiz hiçbir sabun yok. Ses çıkarmadığımız, işkencelerine göz yumduğumuz herkesin ahı üzerimizde. Yükümüz çok ağır. Maddi olarak her zevki tatsak da manevi yönden ağırlıklarımız bizi sakat bıraktı. Senin neler yaşadığını gören olmaz yavrum, kalbinin en derinlerinden bağırırsın ama duyan da olmaz. Çünkü hepimiz minik dertlerimizle dolu hayatımızda boğuluyoruz, kendimizce üç maymunu oynuyoruz, dışarısı umurumuzda bile değil. Görmedik, duymadık, bilmiyoruz. Kabul edelim işte. Benciliz. Yaptığımız iyi şeyler bile art niyetli. İçimizde güzel olan ne varsa parçaladık, yırtıp attık. Tek bir gözyaşın için dünyayı yıkmamız gerekirken bir gülümsemeye hasret bıraktık seni. En güzel arzularından mahrum bıraktık. Söyle küçüğüm, çocuklar ölürken her yerde, ne anlamı var dalından çıkan bir çiçeğin, bakkallardaki envai renk şekerlerin? Bırak Güneş doğmasın yarın, senin gözlerin yaşlıyken biz hiç aydınlığa ulaşamayız zaten. Keşke giysen de çeşit çeşit elbiselerini, eteklerini; ailenin elinden tutup bir kır bahçesine gitsen. Koşup oynasan orada, kelebekleri yakalamaya çalışırken kahkahalarınla çınlasa dünya. Yara bantların yerine saç tokaların, kolyelerin olsa. Bir de en büyük derdin okul ödevlerinden ibaret olsa. Söyle, çok mu şey istiyorum küçüğüm? Biz, biz yenildik. İnsanlık yenildi. Hırslarına, arzularına, birkaç yeşil kağıt parçasına değiştiler başkalarının hayatlarını. Affet bizi küçüğüm. Biz sana layık olamadık. Affet.