Olağanüstü Bir Gece

İnsanlar hayatlarında hep bir düzen içerisinde yaşarlar. Bu düzende aslında herkeste aynı olmayan kişilerin yaşantılarındaki tecrübeleriyle şekillenmiştir. Bazı insanlar bu kendi düzenlerinden memnun olamıyor ne yazık ki. Heyecan ve adrenalin onları düzenlerini bozmaya itiyor ve çizgilerinden çıkıp o heyecan arayışıyla bu maceraya dalıyorlar. Bu heyecan peşindeki koşuşturmaca kişilerin hayatlarının devamında iyi veya kötü sonuçlar getirebileceği ise muamma. Olağanüstü Bir Gece adlı eserdeki kahramanımız da bu serüvenin peşine takılıyor. Kitaptaki kahramanımız ilk başlarda her şeyden zevk alan, yaptığı en ufacık şeyden mutluluk duyan, aynı zamanda hem hareketli hem de hiçbir şekilde yaşamında sarsıntıya yer vermeyen ve bu hayattan gittikçe daha fazla zevk almaya başlayan bir kişiliğe sahip. Ancak kahramanımız daha sonralarında birdenbire içinde bulunmuş olduğu yaşamdan bir türlü zevk alamayan bir kişiliğe dönüşüveriyor. İnsanoğlunun her isteklerinin yerine gelmesi ne kadar da kötü bir şey değil mi? Her ne kadar istesek bile bazen hayatta bazen elde edemeyeceğimiz şeyler vardır. Ancak bazı insanlar vardır ki onlar her istedikleri şeylere sahiptirler. Tıpkı kahramanımızda olduğu gibi... Aylardır belki de yıllardır kendime şu soruyu sormadan geçemiyorum; gerçekten kendi istediğimiz gibi bir hayat, bizi ciddi anlamda mutlu eden bir hayat mı yaşıyoruz yoksa etrafımızda bulunan insanları mutlu eden bir hayatı mı? Aslında bu kişiden kişiye, ülkeden ülkeye, coğrafyadan coğrafyaya değişen bir durum. Ancak bana göre bunun tek bir cevabı var. Aslında bizler etrafımızda bulunan insanları mutlu etmek için elimizden gelen her şeyi yapıyoruz. Biz karşımızdaki insanları elimizden geldiği kadar mutlu etmek için çabalıyoruz ancak onlar bizim için neler yapıyor? Onlar bizi gerçekten mutlu edebiliyor mu? Daha doğrusu onlar bizi mutlu etmek için ellerinden geleni ardına koyuyor mu? Yaptığımız her hareket, yaptığımız her espri aslında hep etrafımızda bulunan insanları mutlu etmek için. Yaptığımız her şey aslında insanların taktirini kazanabilmek için. Peki bizleri önemsemeyen, bizleri mutlu etmeye çalışmayan insanlarla hala neden arkadaşlık kuruyoruz ya da neden hala onların taktirini kazanmaya çalışıyoruz? Yoksa yalnız kalma duygusundan mı korkuyoruz? Ya da amacımız sadece o anı yaşamak mı? Aslında genel olarak yalnız kalma duygusundan çok korkuyoruz. En azından ben çok korkuyorum. Üstelik hemen hemen hepimiz sadece anı yaşıyoruz. Mesela bir olay üzerine bir arkadaşımla beraber çok gülmüştük. Ancak o olay geçtikten hemen sonra ya da aradan birkaç hafta sonra hemen hemen o olay üzerine hiç gülmemiştik. Çünkü sadece o anı yaşamıştık. Geride kalan her şey unutulup gitmişti... Peki ya yapmış olduğumuz hatalar? Hata diye değerlendirdiğimiz şeyler gerçekten bizim için bir hata mı? Gerçekten yapmış olduğumuz hataların farkında mıyız? Eğer ki kendi adıma konuşacak olursam ben bu yaşıma kadar yapmış olduğum hatalardan dolayı hep pişman olmuşumdur. Ancak nedense hemen hemen yapmış olduğum hataların hiç farkında olmadım diyebilirim. Neden mi? Cevabı aslında çok basit... İnsanlara güvendiğim için... Bir diğer husus ise çevremizdeki faktörler... Çevremizdeki faktörler bizleri o kadar derinden etkiliyor ki genellikle farkında bile olamıyoruz. Belki de farkında olamadığımız için aşırı derecede etkileniyoruz. Çevremizdeki faktörlerin etkisi sürekli olarak hem Olağanüstü Bir Gece adlı eserdeki kahramanın hem de benim karşıma çıktı. Bana göre bu iki şeyin üstesinden gelebilmek çok önemli. İnsanlara aşırı derecede güvenmemek ve çevremizdeki faktörlerden elimizden geldiği kadar kurtulmaya çalışmak bence çok önemli. Ancak günümüz dünyasında görüldüğü kadar kolay değil gibi gözüküyor...