DEĞER Mİ?

Kendini ifade edebilmek, anlatabilmek belki de her şeyin çözüm noktasıdır. İnsanoğlu ne yaşıyor olursa olsun, başından ne geçmiş olursa olsun, doğru ya da yanlış çirkin ya da güzel fark etmez, bunları içinden akıtacağı birini görmek ister her zaman yanında ya da yazarak kurtulmak daha doğrusu rahatlamak bir çözümdür kimilerine göre. Tercih meselesidir yani özünde. Yazmak her şeyden üstün, daha kutsaldır fakat benim için. Dilin lal olduğu, gözün kör olduğu, kısacası her şeyin susup, yalnızca yüreğinin konuştuğu andır sihirli olan. Bundan sebeptir ki eli kalem tutan beyefendiler, hanımefendiler beni çok heyecanlandırır. Gerçek veya kurgu fark etmez. Saygı duyulası varlıklar olarak görürüm çünkü her düşünce değerli değil midir en nihayetinde? Onca sözcüğün birleşerek nice sayfalara dönüşmesi sonra gelip benim evimi, odamı, düşüncelerimi işgal etmesi şaşılası değildir de nedir? Yakın zamanda yakın bir arkadaşımın zoruyla elime aldığım fakat bir gecede bitirmeme neden olan Kardeşim'in Hikayesi kitabı nicedir beynimde soru işaretleri bırakacak kadar etkili oldu desem yalan olmaz sanırım. Hep duyduğumuz, yaşadığımız bir kavramı sorgulattı bana aslında. Aşk nedir? Aşık olmamızı sağlayan unsurlar gerçekten var mı yoksa palavradan ibaret mi hepsi? Onun için kendi benliğini terk ederek ya da başka birine dönüşecek kadar çok sevmek mi aşk? Oldukça bulanık bir tabloyla karşı karşıyayız değil mi? Sonsuzluk simgesi misali ne sorarsak soralım bu bünyelere cevabını asla netleştiremeyeceğimiz bir anı yaşıyoruz halbuki. ''Çok seviyorum, seviliyorum, ayrılmam mümkün değil! '' diyoruz ama bir bakmışız o yerlere göklere sığdıramadığımız sevgilinin yerinde yeller esiyor. Ne kadar trajikomik bir toplum olduk çıktık biz böyle. Böylesine iliklerde hissedilecek bir olguyu elimizin tersiyle itiyoruz. Hem de utanmadan! Halbuki şöyle bir durup düşündüğümüzde aşkı tozlanmaz raflarda saklamamız gerekmez mi? En nadide çiçek gibi yaklaşmamız ya da? Öyle nazik, kırılgan, rengarenk bir siluet misali... Çoğu faniye göre tanımının olmadığı lakin bana göre olmasının elzem olduğu bir kavram hakkında yazmak da oldukça zorlayıcı bir şey aslında. Çevremizde gelişen her olay aslında bir parça aşkı içermez mi? Mesela Schubert dinlerken hissedilen ile Duke Dumont dinlerken hissedilen farklı değil midir? Ya da senin elin onun avuç içi ile buluştuğundaki o sıcaklık değil midir heyecana sebep olan? Kalp ritmini bozan? En küçük bir şarkı tınısında, güneşli havada top oynayan çocuk sevincinde aramaz mısın aşkı? Bir fotoğraf karesinde, hüzünlü bir film sahnesinde, yoğun kahve kokusunda onun kokusunu, gülümsemesini, yüzünü, hareketlerini özlemez misin? Bir gün aslan kesilip sevdiğini kırmaktan zerre çekinmez iken, diğer gün yaprak gibi titremez misin karşısında? Öyleyse bizleri bu kadar değiştiren aşk dediğimiz şey mi? Kimliğimizi bile unutturacak kadar zayıf kılan her şey onun eseri mi cidden? Kim bilebilir. Aşk eşittir muamma diye adlandırabilirim sadece ve şöyle geriye yaslanıp okuduğum zaman yazdıklarımı, çevremdeki örnekleri hatırlayıp yarım ağızla gülebilirim yalnızca. Bir sene içinde onlarca aşk değiştiren sevgili kardeşim, her akşam küçük çocuk sevinci ve heyecanı ile babamı karşılayan annem... Böyle de bakınca hayatımıza yön veren çoğu şey deneyimlerimizde saklı diye düşünüyorum. Doğru kişiyi bulma ümidi ile geçen dakikalar, aylar, yıllar... Hepsi bizlerin ilahi bir kuvvetin onu kucağımıza bıraksın diye beklediği zamanlar. Bulunca da uçmasın diye kanadını kırdığımız sözde nadide parçamız. Livaneli'nin Başrol Komiser Ahmet üzerinden de anlatmaya çalıştığı gibi saf aşkı ne ile özdeştirmek gerek? Bu tuzaklı yollarda sevip de kavuşamayınca mı aşkımız sonsuzluğa erişir? Ben gerçekten ben miyim yoksa başkası gibi davranınca mı ben olurum sorularıyla psikolojimi alt üst eden bir sonla karşılaştığımdan beri aşk gerekli mi bu yitik ruhlar için diye sorar dururum kendime... Tadını alınca eroin misali bırakamamak mı yoksa? Tam olarak bilemiyorum lakin bence aşk içinde bir parça felsefe bir parça psikoloji barındıran bir şey. Önce düşünürsün, sorgularsın, kalbine bir ağırlık çöker sonra için yanar ama en sonunda su misali kendi yolunu bulur. Orada dinlenir dinlenir ve saf aşka dönüşür. Tıpkı biz ölümlülerin sonsuzluğu beklediği gibi. Ama ne kadar dengeli olursa bir o kadar da tehlikeli. Ha bir ip üstünde, ha düz yolda... Değer mi peki? Yaşayarak öğreneceğiz...