'TANRI HER YERDE OLAMAZDI BU YÜZDEN ANNELERİ YARATTI.'

İzlediğim Gizli Dünya özgün adıyla Room lmindeki mükemmel, birbirlerinden kopmayan, tüm zorlukların üstesinden birlikte gelen anne çocuk bağı beni bu lmle ilgili yazmaya itti. Hayatta dört tip insan var derler; kadınlar, erkekler, çocuklar ve anneler. 'Anne olmak.' Söylendiği kadar kolay mıdır gerçekten? Her konuşana akıllı muamelesi yapamayız, her çocuk doğurana da... Anne diyorlar onlara da ama gerçek anlamda değil sanırım. Anneme sordum ben de. 'Anne olmak hissedilir, içinden' dedi, 'En derinden.' Hem güzel hem kötü bir hismiş. Her baktığında insanın içi cızlarmış. Her kapıdan çıktıklarında dua ederlermiş. 'Allahım bıraktığım gibi geri getir...' derlermiş. Hep kendinden bir parça vermek, kendinden çok evladını düşünmek, hep merak etmek demekmiş. Anne olmayanlar anlamazmış bu hissi. Anlamak için kalp gerekirmiş, içinin sevgiyle dolu olması gerekirmiş. Galiba çocuk doğduğu anda garip bir bağ oluşuyor anne ve çocuk arasında. Bazen güçlü bazen zayıf... Mesela bazısı sevgisini tam veremez mahrum bırakır çocuğunu bu sevgiden, bazısı sever aslında evladını. Öper, koklar. Ama uyurken... Bazısı çocuğunu hiç sevmez. Sevemez daha doğrusu. İstenmeyen bir şekilde, yanlış bir amaçla doğmuştur belki, bilemeyiz nedenini. Bazı annelerse çok sever çocuklarını. Kendilerinden daha çok severler. Çocuk bunu hissederek büyür. Anlar karşısındakinin onu ne kadar çok sevdiğini. Farkındadır tüm her şeyi. Mesela benim annem, babam gibi. Hep emindim ne kadar çok sevildiğimden. Hep ninnilerle uyudum, başım okşanarak sabahları uyandırıldım. Hep 'Güzel kızım' dendi bana. Hissettim yani hep ne kadar sevildiğimi. Herkese yetecek kadar sevgiyle doluydum. Annem hep arkadaşım oldu. Saygı duyduğum bir arkadaş. Mutsuz olduğumda hemen anlar, gözlerimin içine bakar, okumaya çalışır onları. Kitap okur gibi, anlamaya, anlamlandırmaya çalışır. Çok fazla kelimeye gerek yok zaten. Sevgi kelimesinin en içinde, en derinindeyiz biz. Biliyoruz bunu da, hissediyoruz çünkü. Hiç eksilmedim sevgisizlikten, hiç mahrum kalmadım. Mahrum kalanları gördükçe daha çok kıymetlerini bildim. Merak ettiklerinde kızdım bazen onlara 'Bunaltıyorsunuz beni, bayıyorsunuz.' dedim. Sonra ailelerinin hiç umrunda olmayan arkadaşlarımı gördüm. Mesela bir gün akşam üç kız dışarı çıkmıştık. Dört saat geçtikten sonra annelerimiz yavaş yavaş aramaya başlamıştı. Birimizinki dışında... 'Ne ile döneceksiniz?' dedi bize. Bizim annelerimiz alacaktı bizi. Yanımdaki arkadaşım söylenmeye başladı. ''Annem de sürekli arıyor ya 'Ne zaman döneceksin, saat kaçta alalım seni' diye'' dedi. Sonra mahsunlaşan arkadaşım beş saniye öylece kaldı, hiçbir şey söylemedi. Baktı etrafına, düşündü bir süre. Güldü sonra. Topuklu ayakkabısıyla ritim tuttu, elindeki bardakla oynadı, telefonunun tuş kilidini açtı, kapattı. Aynı şeyi bir kez daha yaptı. Sonra şifresini girdi, son arayanlara baktı. Telefonunun parlaklığını açtı ve bize çevirdi. 'Bakın bakalım dört saattir beni arayan var mı? Bırakın dört saati bugün hiç arayan var mı? Siz şaka mı yapıyorsunuz ya? Sizi arayan, merak eden birileri var hayatınızda. Ben evden çıkarken annem nereye gittiğimi bile sormadı. Bıraktım tüm bunları bana bir gün bile 'İyi misin kuzum?' demedi. Sarılmadı bana hiç, onun omzuna hiç kafamı yaslamadım kızlar. Bana hiç sınavdan neden düşük aldığımı sormadı, çantamı karıştırmadı, günlüğüme bakmadı, telefonumu kontrol etmedi. Siz bunlardan şikayet ederken içimden hep 'Keşke tek derdim bu olsa' derdim. Keşke bunlara sahip olsaydım da şikayet etseydim. Sevseydi keşke beni ya, sorsaydı nasıl olduğumu. Beni hiç 'Günaydın kızım' diye uyandırmadı. Yani kısacası galiba bana bakınca babamı görüyor. Bu yüzden beni sevmiyor, merak etmiyor, sormuyor, umursamıyor, sarılmıyor, öpmüyor. Ve bu gerçekten hiç adil değil. Bu arada siz gidin ben daha buradayım.' Bunları buraya yazarken ne kadar zorlandıysam onu orada dinlerken de o kadar zorlandım. Orada hissettiğim duyguları şu an buraya aktaramıyor olabilirim ama bu konuşma gerçekti. Bir anda utandım kendimden. Hem kendimden hem annem beni merak ediyor diye söylenmemden. Resmen bencillikte dünya markası olmuştum ama haberim yoktu. O zaman anladım zaten annemi, hak verdim ona. Haklıydı her zamanki gibi. Zordu anne olmak daha doğrusu anneliği anlamak. Çocukla bağ kurmak, anneyle çocuk arasındaki sevgi gökyüzüne bakınca bulutlardan şekil yapmak gibi bir zanaattı, sanattı galiba. Ben de bilmiyorum ki anne olunca anlarmışım annem öyle dedi...