Atari Kafalar

Babamın ben küçükken, beni ve arkadaşlarımı oyun konsolunun başında gördüğünde "ne yapıyosunuz atari kafalar" cümlesini kurma gibi bir huyu vardı. Kabul, belki biraz fazla abartıyorduk bilgisayar ve konsol oyunlarını, ama çağımız teknoloji çağıydı ve bizde ona ayak uydurmaya çalışıyorduk. Ailem her ne kadar bu durumdan senelerdir muzdarip olsa da, ben oyun oynamaktan haz alıyorum ve sanırım kim ne derse desin bu hobimi ölene kadar devam ettireceğim. Hani derler ya; "eşşek kadar adamsın, hala çocuk gibi oyun oynuyorsun" diye. İnsanın orada saygısını bir kenera bırakıp, "siz de senelerdir yalandan başka birşey vermeyen saçma kutuya bakıyorsunuz" diyesi geliyor ama, her şekilde yine siz haksız oluyorsunuz. Hayatlarında belki tetristen başka oyun oynamamış olan bu insanlar, yine her zamanki gibi kendilerinin yapmadığı şeyi yanlış olarak görüp hemen yargılama safhasına geçiyorlar. Bilmiyorlar ki, internet sayesinde oyun dünyasında, dışarı çıkıp konuşabileceğinden daha fazla insanla konuştuğunu, eğlendiğini ve sosyalleştiğini. Açıkçası, bilgisayar oyunları sayesinde dünya çapından birçok arkadaş edindim. Ailemin dediği gibi "normal" bir insan olarak dışarı çıkıp sürekli aynı insanlarla takılsaydım belki ben de o sığ görüşlü, dünyanın kendi çevresinden ibaret olduğunu düşünenlerden olacaktım. Çoğu geçmiş neslin boş iş olarak baktığı bu oyun sektörü, şu an Amerika'da müzik ve film endüstrisini geride bıraktı. Türkiye'de ise hızla gelişmekte. İnsanlar evlerinde bedavaya sadece iyi bir internet ve bilgisayarla oyun yayınları açıp, bir ayda mühendislerin alabileceğinden daha fazla maaş kazanabiliyorlar. Ben profesyonelleşmek istiyorum diyenler, takımlara girip oyun turnuvalarında mücadele edebiliyorlar. Milyon dolarlık turnuvalar düzenleniyor ve takımlara giren oyuncular resmi bir işçi gibi sigortasını ve maaşını alıyor. Ama, aynen diğer spor dallarında olduğu gibi, 30 yaşlarında reflekslerinin yetersizliğinden çoğu oyuncu jübilesinin yapıp e-spor hayatına yayıncı olarak devam ediyor. Hatta yakın zaman içerisinde, Counter Strike oyununda Türkiye'yi temsil eden takımımız birinci oldu. Başlangıçta, İstiklal Marşı'mız okundu ve sonunda Türk bayrağı açılarak birincilik kutlandı. Fakat, hiç değer verilir mi bizim ülkede futboldan başka spora? Futbol olsa, insanımız yere göğe sığdıramaz. Bütün gazete manşetlerinde yer alır. Takım kadrosu ve teknik çalışanları övgülere ve paralara boğulur. "Bu ülkede ya popçu yada topçu olacaksın" sözü boşuna denmemiş sanırım.. Oyun dünyasının diğer bir çekici kısmı da, bu dünyada gerçekleştiremediğin şeyleri yine de senin yeteneklerine bağlı olarak yapabilmen. Mesela rol yapma oyunlarında, kendi karakterini yaratıyorsun ve onuda kendine göre şekillendiriyorsun. Başka insanlarla karakterinin rolünde konuşabiliyorsun. Bir nevi sanal tiyatro. Ayrıca bu sayede, yabancı dil yeteneğini, insanlarla etkileşimini ve yerine göre ikna yeteneğini bile geliştirebiliyorsun. Örneğin, oyun içi ticarette arkadaşlarım satış yaparken adeta birer esnaf, müşteriyse adeta bire pazarlıkçı haline geliyordu. Neredeyse her rol yapma oyununda loncalar bulunuyor. Dünyanın en bilinen rol yapma oyunu olan World Of Warcraft'ta loncamızda 58 yaşında evli çiftimiz vardı. Belkide aralarında en küçük bendim. İşini gücünü eline almış, 30-40 yaşlarında abilerimiz oynuyorlardı. Bu demek oluyor ki, bilgisayar oyunu oynamanın sınırı ve yaşı yoktur. Devir teknoloji devri ve yeni nesiller de ona göre yetişiyor. Bende belki gelecekte çocuklarımın yaptığı şeylere saçma diyeceğim. Ama, futbol maçlarına gidip çocuklarımı holiganların arasına sokacağıma, e-spor turnuvalarına gider çocuğumun bu alanda gelişmesini sağlarım. Çünkü, artık geçmişte insanların zevk aldığı şeyleri gelceğe aktarıp onlardanda aynı şekilde devam ettirmelerini bekleme arzusu sona ermeli. "Takım tutmayan erkek adam mı olurmuş?" sorusu lügattan kaldırılmalı. Bu sorunlar için gelecek nesilden ümidim var... Yılmazcan Sayın