KĠMSE KĠMSEYE BAĞIRMASIN

"Kimse kimseye bağırmasın. Ben kimseye bağırmayayım. Bağırmak tedavülden kalksın." Hayatım boyunca bir kere bile babamın bana bağırdığını kulaklarım iGitmedi. Babam, söz ve kelimelerin sihirli dünyasını kullanarak oluGturduğu cümleler ile büyülerdi beni. Bazen kelimelerin yerini değiGtirerek aynı manaya gelen cümleler kursa bile iletmek istediği konu ve düGünceyi bağırmadan aktarırdı. Çünkü ona göre bağırmak; konuGma iGlevini yitirmiG insanların, anlama sorunu yaGayan kiGilere davranıG biçimidir. KonuGarak anlaGabilen insanların bu yolu tercih etmemeleri; onların kendilerini ifade ederken ne kadar baGarılı olduğunu gösteriyor. Sanırım bağıran kiGi veya bağırma davranıGı ile düGüncelerim babam ile aynı. ğair Ali Lidar'ın da dediği gibi: "Peygamber hiç bağırmamıGtır kesin çocuklarına." Gslam dini, insanların birbirlerini kırma, yok etme veya incitme davranıGlarını 'kötü davranıG biçimleri' konu baGlığı altında toplayarak, bu davranıGların yapılmamasını söylemektedir. Sanırım huzur ve mutluluk duygularını alnımı secdeye her koyuGumda hissetmemin sebebi, Gslam dininin kalbin ferah tutulması için koyduğu yasaklardan kaynaklanıyor. Mesela karGımdaki kiGiye bağırdığımda, kırılan kalp parçacıklarını gözbebeğindeki o tatlı simgeden anlayabiliyorum. Eğer dinen bağırmak yasak olsaydı o gözler hiç eğrilmeyecekti ve insanlık bu kurallara uysaydı, lunaparktaki tatlı tatlı dönen atlıkarınca gibi pembe renkli bir hayatımız olacaktı. Çocukluğuma baktığımda, insanların kendilerini üstün göstermek amacı ile bana bağırmalarının sebebini, Gu an masanın üzerinde duran yarım bardak acı kahvemin içindeki soru iGaretleri, kısık sesli çalan derin Garkıma soruyor: "Neden?" Tabi ki çocukluğun verdiği deneyimsizlik bu soruya cevap verememiGti. Fakat büyüdükçe insanların içindeki 'ego' kavramı beni aydınlatan cevaplar oluGturuyor. Bağırmak, bağırarak kendini ifade etmek; bu kavramlar günümüz cahillerine göre tam manası ile, 'yağ gibi üste çıkmak' anlamını taGıyor. Fakat bilmiyorlar ki, kaynama derecesi yağın daha düGük yani kararsız bir yapıya sahip. Bu demek oluyor ki; karakter ve kiGilik bakımından yoksun insanlar, bağırarak bu açığı kapatmaya çaba harcıyorlar. Hem de ne çaba... Bir kiGi bana bağırdığında kendimi ıssız bir tünelde, elektrik akımının sıkıntısı yüzünden bir açılıp bir kapanan, üzerinde iki veya üç aylık toz parçacıkları ile insanlığa hizmet etmeye çalıGan aydınlatma lambası gibi hissediyorum. Bana bağıran kiGiyi ise; dünyanın en uç noktasından gelen, insanlık kavramını yıkarak, farklı bir varlık oluGturmaya çalıGan canavar olarak görüyorum. Çünkü beyin fonksiyonları yerinde bir insan olarak diyorum ki: Kelimelerin ağızdan çıkıG yüksekliği önemli değildir, asıl önemli olan; o kelimelerin oluGturduğu cümlenin bana anlatılmak istenileni tam manası ile vermesidir. Cümleyi kuran varlık anlam bütünlüğünde baGarılı olamıyorsa; uzaktan bakıldığında normal görünen, fakat kullanıldığında bir ayağı kırık olduğu için zemin ile bütünleGmeme yardımcı olan sandalye gibi oluyor. Ben iGlevini yerine getirmeyen bir sandalye olmak istemem. Sonuç olarak, "Bağırmak tedavülden kalksın." Kimseye faydası olmayan bir aktivitenin insanlık içinde yer alması insanlara zarar veriyor. Anlamak istediğimi kulaklarımın yüksek ses ile duyması ile daha iyi anlayabileceğim manasına gelmiyor. Bağırmak, beyin kargaGasından baGka bir Gey değildir. Kendimi bağırarak bir baGkasından üstün veya alçak göremem. Çünkü üstünlük sadece kelimeleri cümle içerisine nasıl yerleGtirdiğim ile ölçülebilir. Eğer seviyeli ve sevgili bireylere sahip bir toplum istiyorsak, 'üstünlük' kelimesini Kaf Dağının zirvesine bırakıp, siyah tükenmez kalemin bile el sürmediği beyaz sayfalar ile çevremizdekilere yaklaGalım. Belki bu Gekilde ses tonu dediğimiz algının, papatya tarlasındaki, küçük yeGil yabani ot kadar değeri olmadığını görebiliriz. Önemli olan papatyaların, yani kelimelerin ne kadar anlamlı ve etkileyici olduğunu kavrayabilmektir.