Ucuz Heyecanlar

Ne kadar dolu bir hayatım olursa ona yakın bir mutluluğum, aynı şekilde ne kadar başarım olursa hayatta o kadar mutlu olabileceğimi düşünürdüm. Şimdiye kadar başardıklarım ve başarmayı planladıklarım beni hep mutlu edeceğini düşündüğüm şeyler olduğu için bu kadar emek harcadım. Mesela, bana 'Okulunu bitir de ilerde, hayatının sonraki yıllarını rahatça sürdür.' dediler hep, sonraki yıllarda mutlu olabilmem içindi bu. Ama filmde bunun aksine, sıradan bir insan olan başkarakter, Amelie gördüğüm en büyük yaşam sevincine sahip birey, sıradan ve basit bir hayatı ve hayat felsefesi olmasına rağmen. Mutlu olabilmenin sırrını çözebilmişti çünkü. Sıradan bir insandı çünkü; adını duyuracak bir şey yapmamıştı , kayda değer bir başarısı yoktu, her ülkenin sahip olduğu milyonlarca işçi sınıfı üyesinde sadece biriydi, garsondu. Küçük bir semtin, küçük bir evinde hayatını sürdürüyordu Amelie. Fakat izlemeye devam ettikçe sıradanlığı kaybetti Amelie benim için. Çünkü benim ve tahminimce bir çok insanın aksine, akla gelmeyecek olaylardan mutlu olabiliyordu ama öyle anlık bir mutluluk da değildi, sürekli yüzünün gülmesini sağlayan bir mutluluktu. Beni kendine hayran bırakan Amelie, hayattan nasıl zevk almam gerektiğini öğretti bana ya da keyif alabileceğim şeyleri fark etmemi sağladı. Başkalarını mutlu etmenin verdiği mutluluğu gösterdi bana. Mesela, başkaları için küçük sürprizler yapmak olabilirdi. İnsanların hayatlarındaki detayları ve onları mutsuz edenleri saptayıp, çeşitli oyunlarla onları mutlu etmek de olabilirdi. Bunlar hem beni mutlu ederdi hem de karşımdaki kişiyi. Kör bir adam için beş- on saniyelikte olsa etrafı betimlemek, kırk beş yaşındaki bir adama onun on yaşındaki oyuncak kutusunu bulup, bunu ona vermek gerçekten hayattan zevk almamı sağlayabilecek ve her zaman yapma fırsatı bulabileceğim örneklerden. 'Hayat asla sahnelenemeyecek bir oyunun sonsuz tekrarından ibaret.'' diyordu yazar karakterini üstlenen adam. Sahiden de böyle. Bir daha fırsatım olmayacak yaşamaya ya da geçmişime yeniden dönmeye. Bu yüzden tadını çıkarmayı, anı yaşamayı tercih etmeliyim onun gibi. Her şey zamanında ve yerinde güzel. Doğru ve güzel olanı o an yaşamak, andan tat almak. Belki ülke ülke gezmek, belki hafta sonu kampa gitmek, belki de dostlarla saatlerce kahkahalar atılan bir sohbetin içinde olmak. Kayda değer güzel anılarım olmamış ise geçmişte, keşke bunu da yapsaymışım dediklerim olduktan sonra ne anlamı var bu oyunun. Her zaman hedeflerime ulaşmaya çalışmak yerine, hedeflerime ulaşmanın tadını da çıkarmalıyım. Sadece yaşamak değil, yaşamın keyfini çıkarmak gerekiyordu bu oyunda. Tadını çıkarmadan da zaman geçiyor tabii ama daha yavaş, daha yorucu ve daha zor. Tercih bana, size kalmış. Yıllar hızla geçerken, geç kalmadan mutluluğu yakalamak gerek. Ve en önemlisi, en büyük mutluluk olan aşkı yakalamayı tercih ederdim. Senarist de aşkın en büyük mutluluk olduğunu düşünüyor bence. Filmin sonunu Amelie'nin aşkını bularak bitirmesinin sebebi bu olmalı. Peki sahiden de mutluğu yakalayabilir miydi insan aşık olarak? Neydi aşk, bu kadar güçlü olabilir miydi? Bence hepsine evet yanıtı vermek gerek. Mutluğun doruğu olan bu duygu yani aşk, o güzel şarkılardaki gibi insanı aniden vuran, yerlere çalan bir deprem, sanki bedenin yüzlerce kilometre altından geçen birkaç bin voltluk şiddetli yüksek akım. Her sorunu unutturan hatta her şeyi unutturan, mutluluktan içini kıpır kıpır yapan, insan olmanın ne olduğu en anlamlı şekilde hissettiren duygu, ne mutlu aşık olana.