MAĞRUR GALİP

-Ayperi'yle ablasının tartışma sahnesine ithafen... Tüm dünyanın yükünü omuzlarında taşır gibi davranan insanlarla dolu dört bir yanımız. Bir derdimizi de kendilerininkiyle yarıştırmadan duramayanlar... Karşımızdaki konuyu açsa da biz de derdimizden bahsetsek diye pusuda bekleyenler... Hayır, bu sohbet değil, paylaşım değil! Düpedüz bir yarış, bir savaş haline geliyor konuşmalar. "Kim ne der" düşüncesini aşmak da yetmiyor dertleşmek için, bir de karşıdakinin derdini aşmamız gerekiyor. Ne güzel olurdu kendimizi düşünmeden sadece karşımızdakinin hüznüne ortak olabilsek. "Benzeri benim başımdan da geçmişti"yle başlayan düşüncelerimizi susturabilsek. Sadece karşıdaki olabilsek yetmez mi böyle anlarda? Bu, farkına varmadan yaptığımız bir duygudaşlık çeşidi mi yoksa pasif bir savaş mı? En iyi olma savaşımızın, yaşamımızın her alanına yayıldığını gösteren bir ispat mı? Böyle anlarda üzülmemizin sebebi kendi mazimiz mi, karşımızdakinin üzüntüsünün üstümüze sinişi mi? Dahası, üzüldüğümüz arkadaşımız mı yoksa kendi benliğimiz mi? Üzüntümüzü, kırgınlığımızı paylaştığımızda galip seçilen tarafın kazandığı gurur, herkes tarafından acınan kişi olmanın getirdiği mağrur sevinç de görülmeye değer doğrusu. Ailesiyle, arkadaşlarıyla, eşiyle yaşadığı sorunlardan ve kendisinin ne kadar "saf" olduğundan bahsedenlerdir asıl masum olmayanlar. Masum olanlar yazar veya susar. Yazanlar, sayfalar dolusu, defterler dolusu, ciltler dolusu, kütüphaneler dolusu yazarlar! Bunlara zincir vururlar, bazen yastıklarının altında saklarlar, yazdıklarını parçalarlar ve hatta yakarlar. Susanlar ise yıllarca susarlar ve kendileriyle konuşmaktan başka çareleri yoktur. Çünkü masum olanlar bilirler ki onların derdini anlayacak kimse yoktur şu garip dünyada. Çok konuşanlar daha çok hafifler ve herkes tarafından acınan olmanın verdiği gururla daha çok anlatırlar. Asıl dert sahipleri ise daha çok susarlar veya yazılarının yanışını seyrederler. Böyle tezatlarla doludur acınası dünya. Konuşmak, paylaşmak insanın doğasında var. Konuşanlar sustuğunda ve susanlar konuştuğunda... İnanın büyük bir felaket olur bu! Suskunların konuşması da bağırış çağırışlıklarla, ezilmişliklerle ve birikmişliklerle doludur. Böylesi bir konuşmayı kaldırmak kolay değildir. Kaç sene öncesine dayanan ve "yeter artık sızlanmayı bırak ve biraz olsun beni dinle"lerle dolu bu konuşmada ne büyük acılar saklıdır. Bu tip acılar bir kereye mahsus söylenir ve o da dinlediğiniz andır. Kimsenin asla açmadığı ve bir daha da asla açılmayacak o sayfalar bir tomar halinde yüzünüze çarpar. Belki, yüzünüzün kızarmasının sebebi de budur. O güne kadar saklanmış tüm hüzünleri barındıran konuşmalar, iki tarafın çıplak kalmasına neden olur. Ne bir silah vardır sözlerden ve maziden oluşan, ne de haklı veya haksız taraf. Her şey ortadadır, oracıkta, tam ortada alev alev duruyordur ve dokunsanız sizi yakacaktır. Kimse dokunmaz o yangına, zamanla o yangın küçülür, küçülür ve soğur. Yangın bitse de külleri oradadır. Külleri süpürülse bile izi yerde kalır. Çoğu zaman bu izi silmek mümkün olmaz ancak üstüne konan güzel bir eşyayla kapatılabilir. İnsanın yaşamını güzelleştiren, sorun yaşanan insanla barıştıktan sonra gelen sahte bile olsa- güzel anlardır. Yıllarca öfkenizin ve kırılmışlığınızın engellediği, gerçekte hak ettiğiniz güzel anlar... Hayatta bundan daha güzel ne olabilir? Artık omuzlarınızda bir yük yoktur, karşıdakinin yaptıkları sizi rahatsız etmemeye başlar. Hani yaptığı şakalara gülmemek ve sinirli görünmek için gösterdiğiniz büyük çaba var ya, o birden yok olur! Aranızdaki pasif savaş ve dert yarışı da bitmiştir. Haklı veya haksız herhangi bir taraf olmadığı için, çünkü ikiniz de kendinizce haklısınızdır, uzak kalmanız için bir sebep yoktur. Yıllarca gizliden içinizde sakladığınız sevgiyi dışa vurmanın zamanıdır artık. Artık, yaşamanın zamanıdır.