BAŞKALARININ HAYATLARI

Yeni bir güne daha başlamıştım bu sonu ve başı belli olmayan mağarada. Yerin metrelerce altındaki bu maden cevherinde hayat çok sıkıcı geçiyordu. Bizim yaşadığımız yerin biraz uzağında bulunan başka bir yerleşkeden sesler geliyordu son birkaç gündür. Bugün bu sesler şiddetini daha artırmıştı. Seslerin ne anlama geldiğini öğrenmek için anneme seslendim. Annem soruma cevap vermek için bana döndü. Daha önce de anlattığı bir hikayeydi bu. Evet, evet o hikayeydi bu. Ben küçükken dinlemiştim bu hikayeyi. Ne yalan söyleyeyim pek de inanasım gelmemişti. Babamı ve iki abimi değişik yaratıkların alıp, görevlerini yerine getirmek üzere götürüldüğü bir hikayeydi bu. Bir gün bizimde o yaratıklar tarafından götürüleceğimizi söyler dururdu hep. Aynı hikayeyi bir kez daha dinlerken sesler git gide artarak, iyice yakınlaşmıştı artık. Ansızın bir ışık belirdi ve daha önce hiç karşılaşmadığım bir şeyler belirdi karşımda. Anneme dönmüştüm o sırada ve bana bir bakış atmıştı bu karşıda beliren şeylerin o yaratıklar olduğunu söylercesine. Demek doğruymuş, demek böyle yaratıklar varmış. Bizden çok farklıydılar. Üzerlerinde değişik parçalar vardı. Bunlarda iki tanesinin üzerinde durup diğer iki tanesiyle de değişik aletler taşıyorlardı. O aletleri yaşadığımız yere doğru vurmaya başladılar. Başlarda benim yaşımdakiler korkmuştuk. Sonra ailelerimiz bizlerin korkmaması için sakinleştirici cümleler kurdular. Annem de beni diğer anneler gibi sakinleştirirken bir anda oluşan bir sarsıntıyla ayrılıvermiştik birbirimizden. O sözü edilen ayrılık bu olsa gerek dedim içimden. Ama bir yandan da tarif edemeyeceğim duygular besliyordum ve korku bunlardan biri değildi. Sarsıntılı bir yolculuk başlamıştı. İçinde bulunduğum hareket eden şey çok sarsıntılı bir yolculuk geçirmeme sebep oldu. Bir anda ani bir fren sesiyle durdu bu yürüyen şey. Buralara gelmeme neden olan bu yaratıklar vardı etrafımda. Vücutlarının üst tarafında bir çizgi halinde bulunan bir şey den değişik sesler çıkartıyorlardı ve birbirleriyle iletişim kuruyorlardı. Etrafıma baktığımda bizim yaşadığımız mağaradan tanıdık yüzler vardı hep. Tekrar sallanmaya başladık o anda. Yeni bir yolculuk başlıyordu herhalde. Bu yolculuk beni yormuş olsa gerek göz bebekleri kapadım dinlendirmek için. Uykudan uyandığımda devasa bir taş mağaranın önündeydik. Bu taş mağaranın tepesinde ince uzun bir şey vardı. Tepesinden kapkara bir duman çıkarıyordu. İçeriye doğru girdiğimizde ise hareket eden bir zemine bıraktılar hepimizi. Sıcaklık git gide artıyordu ve artık iyice dayanılmayacak bir hal almıştı. O bunaltıcı sıcaktan olsa gerek bayılmışım çünkü bir şey hatırlamıyordum kendimi karanlık küçük bir kutuda bulana dek. Aradan biraz zaman geçince etrafımdakiler iyi olup olmadığımı sordular. "Ben iyiyim de ne oldu bana böyle?" dedim. Uzunca bir hikaye anlattılar bana. Bizi evimizde alan yaratıkların adının insan olduğunu, o taş mağaranın da fabrika bir yapı olduğunu söylediler. Bu fabrikalara bizleri getirip, eriterek, farklı farklı eşyalar yapıyorlarmış. Benim içinde bulunduğum kutu da mermi kutusu olarak geçiyormuş bu insanlar arasında. Konuşmak için çok çok uzun zamanım vardı bu kapalı yerde. Olayları bütün ayrıntılarıyla anlattılar bana. Ama kafamda hala birkaç soru işareti vardı. Sanırım zaman bırakmalıydım o cevaplanmayan soruları. Günler, haftalar hatta aylar geçmişti ama hala içinde bulunduğum kutunun kapağı açılmamıştı. Belki hiç açılmayacaktı bu kutu. Karamsarlığa düşmemem lazımdı. Bekledim, bekledim... Ve sonunda açılmıştı o kapak. Sapsarı içimi ısıtan bir ışık görür gibi olmuştum. Bu keyfim kısa sürmüştü çünkü insanlardan bir tanesi beni alıp başka bir karanlık deliğe koymuştu. Bu sefer arkadaşım da yoktu etrafımda. Ne olacağı hakkında en ufak bir tahmin yapamadan yaşamak cidden çok zormuş. Bu küçük kara delikte de bir hayli vakit geçirmiştim kendi başıma. Bu yalnızlığım bitmişti çok büyük bir gürültüyle. Ne olduğunu anlamadan çıkıvermiştim o delikten çok yüksek bir hızla. Ve tekrar başka bir yere girmiştim ardından. Ama burası farklıydı. Daha önceki yerlerden çok farklıydı hem de. Kırmızı bir madde vardı etrafımda. Koyu, sıcak ve kırmızı... Bağrışmalar geliyordu her yerden. Sanırım o insanlardan birinin içine girmiştim. Çevresindeki herkes ağlıyordu içinde bulunduğum insana. Sonra içlerinden birkaç tanesi onu başka bir yere götürdüler. Etrafımıza toplandılar. İçlerinden biri bana doğru yaklaştı. Beni çıkarmaya çalıştı uzun bir müddet. Başarılı olamayınca o kırmızı sıvı daha fazla dışarı çıkmasın diye dışarı görebildiğim tek deliği de kapattı. Kötü bir şeyler olduğunu hissettim o an. Ama ben böyle olmasını istememiştim ki. Evimde otururken nasıl olur da başıma gelmişti bunlar. Hep o insan denilen varlığın suçluydu bu o olanlar...