BENLİĞİMİZİ KEŞFETMEK

Özgürlüğünüzün, hayatınızın kontrolünün başkalarının elinde olduğunu düşündüğünüz oldu mu? Birçok canlının aksine, insan doğduğu andan itibaren birilerine muhtaç olarak yaşamaya başlar. Henüz yeni doğmuş bir bebekken beslenebilmek, sevgiyi hissetmek, yaşamsal faaliyetlerimizi sağlayabilmek için ebeveynlerimize bağımlıyızdır. Fakat zaman geçtikçe bu bağımlılığımız azalmaya başlar, örneğin ilkokul çağına gelmiş bir çocukken yemeğimizi kendimiz yiyebilmeye başlarız, eylemlerimizin birçoğunu kendimiz gerçekleştirebiliriz, fakat bir noktada hala ailemize bağımlıyızdır. Ailemize, ebeveynlerimize olan bağımlılığımız zaman geçtikçe azalır ve bir gün ortadan kaybolur. Artık onlara bağımlı değilizdir fakat insan doğası gereği kendini bir şeylere veya birilerine bağlı hissetmek ister. İşte tamda bu noktada Jorge Bucay 'Kendine Giden Yol' adlı kitabında sağlıksız bir biçimde kendimizi çevremizdeki insanlara, onların ilgisine veya sevgisine bağımlı hale getirmek yerine kendimizi keşfederek 'kendine bağımlı' olma olgusunu benimsemekten bahsediyor. Jorge Bucay kitabında kendine bağımlı olma olgusunu farklı örneklerle açıklıyor. Bu örneklerden bir tanesinde insanın verdiği kararlarda, seçtiği yollarda kendine bağımlı olması ve bu sayede seçimlerinin sorumluluğunu üstlenebilmesinden bahsediyor. Yaşadığım bu hayatın bana ait olduğunun ve bir birey olduğumun farkına vardığım günden beri kendimi geliştirmek, kendimi keşfetmek için çabalıyorum ve bu kitabı okurken kendine bağımlılık olgusuna sahip olduğumu fakat bazı noktalarda bunu yanlış şekilde yönettiğimi fark ettim. Kitapta şöyle bir cümle geçiyor 'Eğer kendimi eleştirel bir bakış açısından aramaya başlarsam, kendimi asla tanıyamam.' , ve işte bu cümle tam olarak benim yaptığım yanlıştan bahsediyor. Hayatım boyunca attığım her adımın sorumluluğunu üstlenmeyi bildim, yaşadıklarımla ilgili kendimden başka kimseyi sorumlu tutmadım fakat yaptığım en ufak hatada kendimi gereğinden fazla cezalandırdım. Yaptığımın hata olduğunu fark ettiğim anda kendimi aşağıladım, kimi zaman salak olduğumu düşündüm, 'Nasıl başaramadın?' , 'Nasıl böyle bir hata yapabildin?' gibi sorularla köşeye sıkıştırdım kendimi. Bu kitabı okurken fark ettim ki hatalarımın sorumluluğunu üstlenebiliyorum bu oldukça iyi bir şey ve eğer yaptığım bu hatalar karşısında daha kabullenici, daha yumuşak bir tavırla durabilirsem işte o zaman kendimi keşfetmem ve hayatımı kontrol etmem çok daha kolay olabilir. Kitaptaki etkileyici bir diğer örnekte ise aslında her yıl yeni bir yaşa sahip olsak bile, benliğimizin değişmediğinden bahsediyor Jorge Bucay. Bir diğerinin aksine kitaptaki bu örneği okurken tam olarak kendi doğrularımla, inandıklarımla karşılaştım. Her yıl bir yeni yaşa adım atıyor olsak da geçmişteki benliğimizi, bizi biz yapan korkularımızı, mutluluklarımızı, deneyimlerimizi, anılarımızı geride bırakmıyoruz. Yeni yaşımızda onlara bir yenilerini ekliyor ve kendimize keşfedecek yeni benlikler katıyoruz. Aklınıza şöyle bir soru geliyor olabilir 'Madem geçmişimizi beraberimizde yeni yaşımıza taşıyoruz o halde nasıl bağımsız olabiliriz, nihayetinde içimizdeki çocuk ancak birilerine bağımlı olarak yaşayabiliyor.' Evet, haklısınız ve işte tam olarak bu nokta Jorge Bucay'e tam anlamıyla katıldığım nokta. İçimizdeki o çocuk yine içimizdeki yetişkin bize bağımlı olarak yaşamaya başlıyor, bu sayede tam olarak 'kendine bağımlılık' olgusunda yaşıyoruz. Ne içimizdeki çocuğu kaybediyoruz ne de onu başkalarına bağımlı halde bırakıyoruz. Bana sorarsanız insan işte tam olarak o zaman gerçekten kendini buluyor, çünkü düşünsenize doğduğunuz günden beri sizi siz yapan şeyler hala sizinle, hala içinizde o saf ve temiz duygulara sahip çocuk yaşayabiliyor çünkü siz onun ihtiyacı olan bağlılığı ona yine kendiniz veriyorsunuz. Öte yandan artık olgun bir birey haline geliyorsunuz, düşünebiliyor mantığınızı kullanabiliyorsunuz. Ve kendinize bağımlılığınızın sonucunda insanları ve kendinizi o tertemiz, çocukça duygularınızla seviyor; bir yandan da mantığınızı, olgunluğunuzu ve tecrübelerinizi kullanarak karar verebiliyor, seçim yapabiliyor ve en önemlisi tüm bunların sorumluluğunu alabiliyorsunuz. İşte bu yüzden ben insanların sevgisine, düşüncelerine bağımlı yaşamaktansa kendime bağımlı, kendi kararlarını verebilen, kendini sınırlarını çizebilen, içindeki çocuğu ve sınırsız sevgiyi kaybetmeyen bir birey olarak yaşamayı seçiyorum. Bu yolda kendimi keşfediyor ve keşfetmeye devam etmek istiyorum.