GEÇMİŞE ÖZLEM

Başucu kitaplarınıza ne kadar önem verirsiniz? Eminim çoğunuz başucu kitabının değerini bırakın, anlamını bile bilmiyordur. Bu içler acısı durum için sizleri suçlayacak değilim elbette. Teknolojik çağ sizleri bu duruma sürüklüyor farkındayım. Ben kendimi zorladım ve bu akıntıya kaptırmadım kendimi. Şahsıma münhasır bir cevapla kendi sorumu cevaplayayım, belki böylelikle sizlere teşvik olurum bu konuda. En değerli kitaptır başucu kitabı benim için. Bu kitabı seçmek aslında benim için çok da zor olmadı. Kendi içimde yaptığım küçük bir analizden sonra geçmişe duyduğum özlem ve onun burnumda tüten buram buram kokusu beni Bazen Bahar adlı kitabı seçmeye yönlendirdi. Her gece bana hayatın bazen bahar olduğunu hatırlatsın diye yanımdan ayırmayı hiç düşünmedim. Kıymetini bilsin diye de kurutulmuş çiçeklerimin içerisinde saklarım onu. Kapağını açtığımda bahar kokusu yüzüme vurur ve çocukluğumu anımsarım anında. Kim çocukluğunu özlemez ki? Elbette herkes özler ama benim kadar geçmişine özlem duyanı bulamak zordur kanımca. Samimiyetle söylüyorum ki; o küçük çocukların minik ellerine oyalansın diye sıkıştırılan teknolojik aletlere hiçbir zaman özenmedim. Aksine onlara, benim yaşadıklarımı yaşayamayacakları için üzülüyorum içten içe. Küçükken sokakta oynadığımız oyunların ardından havanın kararmasıyla birlikte bir heyecanla evdeki akşam yemeğine yetişme... Bu ve buna benzer yaşanan tarifsiz duyguları kim özlemiyorum diyebilir ki? Küçük kuzenlerime bakıyorum da bırakın bu duyguları yaşamayı, aralarında bir oyun kurmayı bile bilemiyorlar. Teknolojik çağın getirisiyle, daha doğuştan bencilleştirilmiş bir nesil görmek beni yıkıyor. Asla oyuncaklarını paylaşamıyorlar, halbuki başkaları yokken o oyuncakların onlardaki kıymeti sıfırken. Ben hatırlıyorum da hiç unutamadığım bir kahve seti oyuncağım vardı. Bendeki değeri çok fazlaydı. Günümüzün çocuklarının aksine, o oyuncağımı saklamaz, arkadaşlarımla farklı hikayelerimizin başrolü haline getirirdik. Günaydınım da o, iyi gecelerim de oydu. Aynı şu anki başucu kitaplarım gibi. Fakat şu anki çocukların binlerce oyuncakları arasından kendilerinin en değer verdiklerini bulmalarını bile beklemiyorum. Bencilleştirilmiş bireyleri aslında daha küçücük yaştayken tatmin bile olamıyor hiçbir durumda. Yani bu durumlar da bana geçmişe olan özlemimi daha çok arttırıyor. Babam küçükken her gün iş dönüşü eli dolu gelirdi. Her seferinde çeşit çeşit yiyecek veya oyuncak dolu olurdu elleri. O poşetleri açtığım andaki heyecanı, kalbimin çıkacak derecede atışını bana şu ana kadar hiçbir şey yaşatamadı. Bazen yapıştırmalar alırdı, defterimin güzel gözükmesi için her sayfasına özenle yapıştırırdım onları. Bazen tadı hala damağımda olan bir yiyecek alırdı. Bunlar gibi nice paketlerin içlerinden çıkanların değeri benim için ayrıydı, fakat şu anki jenerasyonun bunu için heyecanlanmayı bırakın, bunlara ilgi duyacağını bile beklemiyorum. Küçüklüğüme hüzünle dönüp bakarken, yeni nesle de bir yandan üzülüyorum. Bu düşünceleri bana Melisa Kesmez'in bu değerli Bazen Bahar adlı kitabı çağrıştırıyor. Aynı yazarın da dediği gibi çocuklukta yaşananların değeri hiçbir şeye değişilemez. 8 tane ayrı hikayedeki her bir karakterin içinde hissetmiştim içlerindeki çocukluk dönemlerinin özlemini. Küçüklükte yaşadığı bahçeye özlem duyan Deniz'den tutun, vapurda kızıyla sohbet eden kadının çocuklukta yediği domateslerin tadına olan hasreti... Herkesin içinde barınan özlemin asıl kaynağını çok merak ediyordum. Karakterleri daha da derinden incelediğimde, onların içlerindeki bir tutam öfkeyi şu an anlayabiliyorum. Onlarda da benim düşüncelerimin aynısını görmüştüm. Anladığım kadarıyla, şu anki yeni neslin davranışları öfkeyle bizleri yaka paça çocukluk diyarlarımıza, hasret duyduğumuz geçmişimize sürüklüyordu. Benim hasretlerim sıralamakla bitmez sanırım. Mesela İstanbul'u ilk gördüğümde 8 yaşındaydım ve aşık olmayı tam anlamıyla yaşamıştım. Beyoğlu'nun şirin evleri, Kınalıada'nın Arnavut kaldırımları eşliğindeki gizemli sokakları, Galata'nın büyüsü, Pera'daki kocaman bahçeler beni aşık etmişti kendine. Fakat geçenlerde İstanbul'u tekrar ziyarete gittiğimde gördüm ki Beyoğlu'nun evleri, o heybeli (!) gökdelenlerin arasında kaybolmuş. Etrafına açılan kafelerden dolayı Galata'nın büyüsü kaçmış. Ne Kınalıada'nın sokaklarının gizemini oluşturan arnavutkaldırımları kalmış, ne de sonbaharda yere düşen yapraklarıyla muazzam görüntü oluşturan Pera'nın bahçeleri kalmış, yerlerini AVM'ler alıvermiş. Ben çocukluğumun İstanbul'una hasret duyduğumu en son ziyaretimde fark ettim. Kitaptaki her bir karakter çocukluğundan bir parçaya özlem duyarken ben ise sokak oyunları, aile yaşantım ve İstanbul'a ve daha nicelerine özlem duyuyordum. Aslında düşündüğümde günümüzde bu duyguyu hissetmenin bile önemli olduğunu fark ediyorum. Belki birçok kişi bu duyguyu hissediyor ama adlandıramıyor. Ben ise Bazen Bahar adlı kitap ile çocukluğuma olan hasreti her anımda yaşıyorum. Evet, hayat benim için de bazen baharmış. Gerçi asıl nokta, bu baharları veya başka bir değişle geçmişe olan özlemi anımsayarak tekrar içimizde yaşamaktaymış, bunu yeni fark ettim! REFERANS: Kesmez, Melisa. Bazen Bahar. İstanbul: Sel Yayıncılık, 2015. 1. Baskı.