LÜM MÜ ÖLÜMSÜZLÜK MÜ

Tuğçe Işıl Arslan Ölüm, bizim ailenin kapısını çok erken çaldı. Hem erken hem de aniden... Ee adı üstünde ne de olsa ölüm bu. Her insanın zayıf noktasıdır ölüm. Yaşadığı hayat ne kadar mükemmel olursa olsun, eğer ölüm onun yakınına uğrarsa bir anda her şey alt üst oluverir. O zamanlar 9 yaşındaydım, ölümü sadece kötü bir kelime olarak biliyordum. Zaten ben ne dedelerimin ölümüne ne de bir yakınımın ölümüne şahit olmuştum. Sonra bir gün bana söylenildiği şekilde meleklerin babamı gökyüzüne çıkardığını öğrendim. Bu belki de benim yaşımdaki bir kız çocuk için üstlenmesi gereken çok ağır bir yüktü. Aslında şahit olduğum şeylerden babamın vefat etmiş olduğunu anlıyordum ama bir türlü bana söylemeye cesaret edemedi kimse, hep "Hastaymış, iyileşecek." diye avuttum kendimi. O gün, yani ölüm beni tam da can damarımdan vurduğunda anladım ki ölüm sadece uzaklarda değilmiş, bir gün öyle bir gelirmiş ki en yakının seni ölüme düşman edebilirmiş. Babamın vefatından sonra bir süre bu kelimeyi ağzıma alamaz olmuştum, sonradan öğrendim ki ölümün insanlar üzerinde bıraktığı bir diğer etki de buymuş. Her neyse, insan alışmaya çalışıyor e haliyle bir süre sonra da alışıyor. "Bir gün çıkıp gelecek." hayalleri yerini "Umarım şu an beni gökyüzünden izliyordur." cümlelerine bırakır oluyor. Bu kavramı iyice tanıdıkça ve etrafımdaki kayıpları gördükçe daha da güçlenir olmuştum düşmanıma karşı. Tam da ölüme bu kadar kızgınken elime Jose Saramago'nun "Ölüm Bir Varmış Bir Yokmuş" kitabı geçti. Hem ismini hem de kapağını görünce hemen elime alıp bir göz attım. Kitap "Ertesi gün hiç kimse ölmedi." diye başlıyordu ve ben tahmin edeceğiniz üzere dayanamayıp aldım. Bu kitabı okuduktan sonra ölümle olan bu düşmanlığım son buldu çünkü anladım ki ölüm, halkanın en önemli parçalarından biriydi. Evet, belki çok acıydı, çok acımasızdı ve çok hızlıydı. Ama hepimizin hikayesi böyle sonlanacaktı. Hem bazı kişiler için ölüm kurtuluştu. Örneğin ağır hastalar... Birçoğu o kadar acı çekiyor ki her gün ölmek için yalvarıyorlar hatta bazı ülkelerde yasal olan haklarını kullanıp ölmeyi tercih ediyorlar. "Ötenazi", bir nevi yasallaştırılmış intihar. İnsanlara, ölmeyi tercih olarak sunmak ne kadar doğru bilmiyorum. Bana sorarsanız bu durumdaki insanların, psikolojik yönden yeterince sağlıklı durumda olmadıklarını ve geride bırakacakları ailelerinin vicdanının sızlayacağını ve bir o kadarda büyük acılar çekeceklerini düşününce kesinlikle karşı geliyorum bu yasaya. Sonra kitabı okuyunca kendime sordum "Sonsuza kadar bu acı, bu eziyet çekilir miydi?". Sadece hastalık da değil bu sonsuzluktaki tek sorun. Bir de sürekli yaşlandığınızı ama ölmediğinizi düşünün. Biliyorum size de korkunç geliyor bunlar. Yani yakınlarınızı kaybetmiyorsunuz ve ölmek gibi bir korkunuz da yok ama bir düşünelim hadi bir de ölümsüzlüğün beraberinde getireceği sorunları düşünelim. Yani anlayacağınız o ki arkadaşlar en iyisi biz doğanın kanunlarına uymaya devam edelim. Evet, bu gerçekle yüzleşmek zor hem de çok zor ama şunu unutmamalıyız hepimizin sonu aynı. Farklı hikaye ama aynı son... Annem hep derdi ki: "Üzülme kızım, bir gün yine buluşacağız babanla, o hep orda bizi bekliyor olacak." Ben bu söze çok inanıyorum. Her ne kadar yarım kalmış olsa da bazı hikayeler, bunların tamamlanacağına dair sonsuz bir inanç var içimde. Ölümle savaşmamalı, ölümü kabullenmeli. Bize bahşedilmiş olan bu üç günlük dünyada güzel yaşamayı, severek yaşamayı bilmeli. Yaşatmayı da sevmeli aynı zamanda. Cana can olmalı, öyle ki hayatına girdiğimiz herkes bize teşekkür etmeli. Bu yazımı bitirmeden önce son bir sorum var sizlere: "Öleceğiniz önceden öğrenseydiniz ne yapardınız?" Cevabını bilenlere, bilmeyenlere, emin olmayanlara ve korkanlara, önerim şu ki kitaba bakmayı unutmayın!