On Altıncı Yüzyıla Doğru Bir Yolculuk

Bir fil düşünün. O filin yanında bir de fil terbiyecisi hayal edin. Şimdi de bu ikiliyi on altıncı yüzyılda Alpleri aşarken düşünün. Düşünebildiniz mi? Ben Filin Yolculuğu isimli değişik bir içeriğe sahip olan kitabı okumasaydım, hayal etmekte zorlanırdım doğrusu. Çünkü bir fili hayal edebileceğim en ilginç yerlerden bir tanesi, bir dağın tepesi olurdu. Ve üstelik aklıma bir fil getirdiğimde yanında fil terbiyecisini de düşüneceğimi düşünemezdim çünkü böyle bir mesleğin varlığından haberim bile yoktu. Fil ve fil terbiyecisi tamam olsa bile, bu ikiliyi harita üzerinde koyacağım en son yer Alpler olurdu. İşte bu nedenlerden dolayı bana sıra dışı gelen bu kitap, beni beş yüzyıl öncesinin şartlarına ve insanlarına doğru bir yolculuğa çıkarttı. Hangi filin kaderinde vardır merak ediyorum doğrusu, Avrupa'yı en batısından doğusuna kadar gezmek hele ki on altıncı yüzyılda? Ve hangi insanın ismi bir filin ismine layık görülmüştür fil Süleyman dışında? Ne açıdan bakılırsa bakılsın kitabın başkahramanı olan fil Süleyman, benim için, her açıdan özel ve kendi sınırlarını aşan bir hayvan. Önceden, filleri çok kaba vahşi varlıklar olarak bilirdim ve korkardım. Sonuçta yaklaşık üç metre boyunda ve tonlarca kilogram ağırlığında, gri, yuvarlağımsı bir varlık. Daha önce görmemiş olsam, ben de on altıncı yüzyıl Avrupa insanı gibi hayretlerle bakar ve inanamazdım böyle bir varlığa. O zamanki insanların fil Süleyman'ın varlığına verdikleri tepkileri okudukça ben de kendimi bir anda beş yüzyıl öncesine ışınladım ve hayal ettim. Telefon yok. İnternet hiç yok. Fotoğraf makinesi bile yok. Yanından sadece kervanların geçtiği, kendi halinde, minik bir köydeyim. Ve "fil" diye bir hayvanın varlığından bahsediyorlar, ilerdeki tepenin arkasında olduğunu söylüyorlar. Hayretle yerimden fırlar görmek için can atardım. Görünce de heybetinden korkar, yanına yaklaşamazdım herhalde tıpkı küçükken de yaptığım gibi. Halbuki filler özellikle de fil Süleyman sanıldığı kadar korkunç değiller. Heybetli görünmelerinin nedeninin altında kocaman yüreklerinin yattığına kanaat getirdim fil Süleyman sayesinde. En az insanlar kadar duygusal ve hassaslar. Dışı ne kadar sert, çelik gibi olsa da içleri pamuk kadar yumuşak ve narin... Fakat bunu anlayabilmek için insanlığın verdiği o ön yargıdan uzak, bir çocuk kadar sevecen olunmalı ki fillerin o kocaman yürekleri hissedilebilsin ve iç sesleri duyulabilsin. Kitapta beni belki de en çok etkileyen kısım işte böyle bir sahneydi. Bütün insanlar fil Süleyman'ı görmek için meydanda toplanmış, hayretle bakıyorlardı file. O sırada beş yaşındaki ufak bir kız çocuğu filin içindeki sevecenliği görmüş olmalı ki kalabalığın içinden fil Süleyman'a doğru hızla koşmaya başlamıştı. Kitabı okurken benim bile içim kalkmıştı ki oradaki insanların nasıl kalkmasın!? Fil Süleyman'ın çok nazik olduğunu biliyordum fakat malum cüssesi büyük olduğu için ufacık yavrucağı göremez, zarar verir sonra insanlar başlar Süleyman'ı cezalandırmaya diye korkmaya başlamıştım ki beklemediğim bir hamleyle fil Süleyman beni bütün kitapta olduğu gibi şaşırttı. Kendisine doğru koşan ufacık kızı yumuşacık bir hamle yaparak hortumuyla sardı, havaya kaldırdı ve herkesin yüreğinde taht kurmayı başardı. Fil Süleyman sadece ufak bir kızı kurtarmasıyla değil, Hindistan'dan İspanya'ya ardından Avusturya'ya yaptığı bütün yolculuklarda ve gittiği her yerde insanlık dersi verdi ve okurken beni çokça düşündüren sahnelerin başkahramanı oldu. Bana filleri sevdirdi ve bu dünyada sadece insanların değil hayvanların da hislerinin çok derin olduğunu hatırlattı.