İNSAN VE ZEKASI

İnsan fiziksel olarak doğada yaşayan diğer canlılarla karşılaştırıldığında, oldukça güçsüz ve savunmasız bir türdür. Doğada ellerinde silahları olmayan bir grup insanın karşılarına çıkabilecek bir grup etçil hayvan karşısında kendilerini savunmaları neredeyse olanaksızdır. Ne yırtıcı bir hayvan kadar hızlı koşabilirler ne de durup kendilerini savunmaya karar verseler, bir hayvanın gücüyle boy ölçüşebilirler. Fiziksel güç konusunda yetersizliğine ek olarak insan, boğaz yapısı ve dik durması yüzünden boğazına takılan bir şey sonucu ölme ya da bel fıtığı olma riski olan tek canlıdır. Bütün bunlara rağmen insan, yaşayan diğer canlılardan o kadar üstündür ki diğer hayvanları yok edip kendi bölgesini genişletmek yerine diğer hayvanları korumayı kendisine görev bilmiştir. İnsanın bu üstünlüğü diğer hayvanların yanına bile yaklaşamadığı zekasından gelir. İnsan savunmasız doğar. Hatta o kadar savunmasızdır ki normalde yeni doğmuş bir hayvan hemen kalkıp koşmaya başlayabilirken insanın sadece yalpalayarak bile yürüyebilmesi için aylara ihtiyacı vardır. Insanın hayata bu kadar savunmasız başlamasının temel nedeni atalarından aldığı inanılmaz büyük beynidir. Yeni doğmuş bir bebeğin beyni, daha yıllarca gelişmeye devam edecek olsa bile, doğduğu zamanki ağırlığının büyük kısmı kafasında toplanmıştır, dolayısıyla sadece kafasını kaldırabilmesi için bile oldukça uzun bir zamana ihtiyacı vardır. Insanların beyni diğer hayvanlarla karşılaştırıldığında da inanılmaz derecede büyüktür ve beyin kütlesinin vücut kütlesine oranı dikate alındığında insanın yanına yaklaşabilen başka bir hayvan yoktur. Bir şeyin ne kadar fazlasına sahip olursanız olun, elinizdekinin değeri aslında kullanabildiğiniz kadarının değerinden fazla değildir. Oldukça zengin birinin hala yüzlerine boya sürüp mızraklarıyla hayvan avlayan ilkel bir kabileye katıldığını düşünün. Kullanamadığı parasının ona bir katkısı olamaz. O şartlar altında parasıyla gidip istediği yemeği yiyebileceği lüks bir restoran bulamaz. Paranın bir kıymetinin olmadığı kabile hayatında kendi işlerini yapması için başkalarını tutamaz. Hayatta kalmak için tek yapabileceği şey yüzüne diğer kabile üyeleri gibi boya sürüp, mızrağını da yanına alıp avlanmaya gitmektir. Zeka da, adamın kullanılmadığı için bir şey ifade etmeyen zenginliği gibi, kullanılamadığı zaman bir anlam ifade etmez. Bir köpek herhangi bir insanla karşılaştıralamayacak kadar zeki olsa bile felsefe yapamaz, bir alet icat edemez. Zekası kendisine bir noktaya kadar katkı sağlasa bile gelecek köpek nesilleri için pek de bir anlam ifade edemez. Bu noktada insanın diğer canlılarda olmayan kusurları devreye girer. Hiçbir hayvan boğazına takılan yemeği sonucunda boğulmaz ya da bel fıtığı olmaz ama sadece yemek yemek için programlanmış boğazı yüzünden konuşamaz ya da hızlı hareket etmesini sağlayan ve insanınkinden çok daha az sorun çıkartan omurgası yüzünden dik durup ellerini kullanma fırsatı bulamaz. Insan zekasının binlerce yıl içinde bu kadar gelişebilmesinin belki de en büyük sebeplerinden biri, insanın sahip olduğu zekayı kullanabilmesidir. Insan konuşabildiği için aynı zamanda dili kullanabilen tek canlıdır. Dil sayesinde insan gelecek, geçmiş, ölüm, felsefe, bilim, hayatın anlamı gibi soyut konularda düşünebilir ve yine dili sayesinde bunu sadece kendisine ait olan ve sadece kendisini etkileyen bir durum olmaktan çıkarıp bütün insanlığa mal edebilir. Tıpkı dil konusunda olduğu gibi, insan dik yürüyüp ellerini kullanabilmesini de hem kendisi hem de gelecek nesillerdeki insanlar için kullanabilir böylece fiziksel yetersizliğinin üstünü kapatıp doğada yetersiz olarak tanımlanabilecek bir canlıyken , doğanın kendisine hakim olabilir. Zeka o kadar değerli bir silahtır ki, insanı, başta doğumundan sonraki zaman olmak üzere bütün hayatını doğadaki en savunmasız canlı olarak geçiren bir tür halinden alıp, bütün doğayı etkisi altına alacak kadar güçlü bir konuma getirmiştir. Ancak bu büyük silah beraberinde insana en az kendisi kadar büyük sorumluluklar da getirmiştir. Insan zekası sayesinde doğaya ve çevresine hakim olmuş olsa da hala bunların bir parçasıdır ve onlar olmadan varolamaz. Bu noktada insana düşen sorumluluk zekasını hem diğer insanlar hem de parçası olduğu doğa için kullanmak ve binlerce yıldır yaptığı gibi zekasını daha ileri götürüp bütün canlılara daha iyi bir hayat sunmaktır.