CEHENNEM BAŞKALARIDIR

'' Bunca insan yalnızken neden bunca insan yalnız? '' (Kaybedenler Kulübü 2011) 4-5 sene önceydi, izlediğim filmdeki bir replikten ibaretti bu söz benim için. O zamanlar üzerinde pek düşünme gereği duymadım. Felsefik düşünmeyi pek sevmeyen biriyim ondandı bu sanırım. Hele bir de buna aklın bir karış havada olduğu ergenlik çağı eklenince... Ali Lidar'ın '' Z Raporu'' adlı kitabı içinde barındırdığı hayatın gri yüzüne dokunan hikayelerle bu replik üzerinde daha derin düşünmeye sevk etti beni. Tabi bunda geçen yılların bana kazandırdığı olgunluk gerçeğinin de etkisi yadsınamaz. Modern toplumun gizlemeye çalıştığı , utanılacak bir durum olarak mı düşünüldüğünden bilinmez, kimsenin açıkça dile getiremediği bir yara bu. Yalnızlığını biraz kalabalık yaşamak, kendini bir cam fanusta hissetme durumu, içindeki o derin boşluğun bir türlü dolmaması, cümlelerimizin her seferinde biraz daha kısalması... Yalnızlık eğer bir tercihse kendinle baş başa kalma ihtiyacıysa güzeldir. Ama kalabalıklar içindeki yalnızlık pek tercih edileninden değil hatta sanırım en acılılarından biri. Peki ama neydi bu yalnızlığın nedeni? Içten içe insanları kemiren bu boşluk neden doldurulamıyordu? Neden artık daha kısaydı cümlelerimiz? Soruların cevabı yine insanlarda saklı. İnsanlar, onların gittikçe açığa vurduğu iki yüzlü ahlak anlayışı ve bu anlayışla temellenmiş bir toplum. Sevgilisi mini etek giyince mangalda kül bırakmayan, cinsiyeti erkek olduğu için arkadaşlarıyla görüşmesine izin vermeyen aşk adamımızın sevgilisini çatır çutur aldatabildiği bir anlayış bu. Kapalı kapılar ardında kendi izole dünyasında her türlü sapık hatta ensest ilişkilere meyledip mahallede sevgilisiyle dolaşan bir kıza ''ahlaksız'' yaftası yapıştıran bir toplum bu ve daha genel anlamda toplumun başka ülkeler arasında yaşanan savaşı lanetlerken kendi ülkesinde yapılan insan hakkı ihlallerine gözlerini kapaması, meşru sayıp görmezden gelmesi olarak ifade edilebilen çarpık bir durum bu. Bu iki yüzlü anlayış bireyden topluma doğru çoğalarak devam ettiği için günlük ilişkilerimizde olduğu kadar toplumsal hayatımızda da her gün farklı şekillerde tezahür etmekte, genelde insani bir durumu anlatan yalnız sıfatının alanını genişleterek yalnız toplum kavramını hayatımıza sokmaktadır. Biz de yalnız ama kalabalık toplumun yalnız bireyleri olarak bu sahnede yerimizi almaktayız. Insanların veya toplumun iki yüzlü ahlak anlayışı özünde yaşama iç güdüsünün bir sonucu mu yoksa teknolojik gelişmeleri ister istemez hayatına alan fakat modern ahlak ve yaşantı konusunda aynı başarıyı gösteremeyen insanlığın bir davranış biçimi midir karar vermek zor. Ama açık olan şu ki: Bu anlayış toplum içinde bir güvensizlik ortamının doğmasına, samimiyetin azalmasına, insanların birbirinden gitgide uzaklaşıp kendini toplumdan soyutlamasına neden olmakta ve kalabalıklar içindeki yalnızlık dediğimiz durumu ortaya çıkarmaktadır. Bu kalabalıklar içinde duyulan yalnızlık toplumun en küçük yapıtaşı olarak bilinen ailelere kadar nüfuz etmiş. Eşlerin birbirinden uzaklaşmasına neden olmuş. Artan boşanma davalarındaki ana nedenlerden biri haline gelmiştir. Bizi, ailemizi, yaşadığımız toplumu bu denli kötü etkileyen bu durumu özetleyecek olursak bir nevi insan kendi yalnızlığının mimarı haline gelmiştir. Yazımı Ali Lidar'ın ''Z Raporu'' adlı kitabının beni en çok etkileyen ve bu yazıyı kaleme almama neden olan kısmıyla bitirmek istiyorum. '' Haydi dağılalım, çünkü kimse kimsenin umurunda değil! Haydi dağılalım, çünkü birlikteyken çok komik görünüyoruz! Haydi dağılalım, çünkü bu kadar bokluğa ancak yalnızken tahammül edilebilir! Haydi dağılalım, çünkü biz birbirimizi acıdan öldürürüz! Haydi dağılalım, çünkü ''cehennem başkalarıdır!'' (153)