KAYBOLAN HAYATLAR...

Çoğu kişinin düşündüğünün aksine, toplumumuzdaki insanları, topluma uyum sağlayanlar ve yabancılaşanlar olarak etiketlemek doğru değildir. Tam tersine, her insanın hayatında topluma zıt düştüğü, kendini topluma ait hissetmediği veya topluma ayak uyduramadığı anlar vardır. Bu uyumsuzlukların sebepleri kişiden kişiye farklılık göstermekte, kimi bu sebepler dinlenmeksizin toplumdan itilmekte, kimi de adeta bir makineymişçesine, yaşamanın o eşsiz tadına varmadan hayatını sürdürmektedir. Ancak her iki türlü de birey, ya kendine ya da topluma yabancılaşmaya mahkumdur. Çünkü toplum, basmakalıp normların esareti altındadır ve bunun dışına çıkanlar, reddedilişle karşı karşıyadır... Zaman içerisinde toplumdan soyutlanan, dışlanan ve daha önce hiç söz hakkı tanınmamış insanlara kendini ifade etme şansının sunulduğu ve hikayelerinin konu alındığı "Korkuyu Beklerken" adlı öykü kitabını okurken düşündüklerimdi bunlar. Ama biliyorum ki, bu kitabı okuyanların her hikayede kendinden veya geçmişinden bir parça bulması işten bile değildir. Hangimiz bir an bile olsun yakışıp yakışmadığına bakmaksızın beyaz bir manto giymek istemedik? Hangimiz denizin derinliklerine karışmayı istemedik ki sonunu düşünmeksizin? Hangimiz tavan arasında hatıralarımızı unutulmaya mahkum etmedik? Hangimiz karanlıkta arkamıza bakmadan yürümeyi istemedik? Bu kitabı okurken korkuyu yaratanın da bekleyenin de ben olduğumu fark ettim; çünkü hikaye kahramanlarından birinde kendimi bulup, topluma yabancılaşabileceğimin korkusu sardı dört bir yanımı. 1 İdil Naz Arda 21401220 Benim de bir hikayem var anlatmaktan korktuğum, kelimelerin arkasına sığındığım... Küçükken yalnız bir çocuktum. Babamın süregelen tayinleri sebebiyle çoğu kez okul değiştirdim arkadaşlarımın aksine. Her gittiğim okulda "yeni çocuk" olmak güzel gelmişti kulağıma ama zaman, bana öyle olmadığını gösterdi. Maalesef, hiçbir arkadaş grubumun nitelikleri bir diğeriyle özdeşleşmiyordu. Önceki okulda alıştığım davranışlar başka bir okulda "farklı" olarak değerlendirilebiliyordu. O yaştaki çocukların insan doğasından gelen zalimlikleri, farklı olanı dışlamayı ve onun duygularını düşünmeden hareket etmeyi gerektiriyordu. Bu yüzden arkadaş ortamlarına uyum sağlayamadım ve hep dışlanan çocuk oldum. Beyaz mantolu adamda kendimi buldum. Ancak benim aksime o, bulunduğu topluma ayak uydurmaya çabalamak yerine, kendi bildiği gibi yaşama cesaretini gösterdi. Bu hikayeyi okumak bana çocukluğumda cesaret edemediğim adımları hatırlatır bu yüzden. Yıllar geçti, yeni bir eve taşındık. Bu evin kocaman bir tavan arası vardı. Evimizde fazlaca eşya olmadığı için tavan arasına konulması gereken pek fazla eşya yoktu. Bu boşluğun ne ile giderileceği ise büyük bir muammaydı. Hayalperest bir çocuk olduğum için fazlasıyla hareketliydim ve yeni evimizdeki odam, hayal kurarak oynadığım oyunlar için fazla küçüktü. Ben de tavan arasındaki o kocaman boşlukta oynardım oyunlarımı. Hiç arkadaşım olmadığı için ve artık orası benim oyun yerim olduğu için saatlerce çıkmazdım oradan. Fakat tavan arasının bir çocuğun oyun yeri değil, unutulan eşyaların barınma yeri olduğunu anlamam çok uzun sürmedi. Daha sonra anladım ki ben de yalnızlıkla geçen çocukluğumu o tavan arasında bırakmıştım. Onu tıpkı "Unutulan" hikayesinde sevgilisini unutan ana karakter gibi toz tutmaya bırakmış ve bir daha da geri dönüp aramamıştım. Bir kitabı okurken ilk defa iliklerimde dolaşan soğuk kanı, nabzımın atışını ve korkuyu hissettim. Karakterlerde kendimi bulmaktan haz etmedim. "Ben de mi toplumdan dışlanmaya, yalnız yaşamaya mahkumum?", "Ben de mi onlardan biriyim?" gibi soruları kafamdan atamadım... Bu korkum her ne kadar beni topluma tutunmak için çabalamaya itse de topluma tutunmak için çabalamanın, topluma tutunamadığını kabul etmek olduğunu keşfettim daha sonradan. Aslında topluma ayak uydurmaya çalışmak, sürünün gerisinde kalmış ve sürüye yetişmeye çalışan bir koyun gibi korkakça bir eylemdi. Asıl cesaret kendi farklılığını ortaya koyup, insanların hakkında ne düşündüğünü önemsemeden içinden geldiği gibi yaşamaktı. Fakat ben bu cesareti hiçbir zaman bulamadım içimde. Ve sonunda sürüden ayrılıp özgürlüğüne koşacak bir koyun olmadığımın, bana hiç yakışmayan beyaz bir paltoyla ortalıkta gezemeyeceğimin farkına vardım... 2 İdil Naz Arda 21401220