Mahallemizdeki Çocuk

Emrah Serbes' in sıra dışı roman anlayışından ayrı olarak yazdığı kısa öykülerden oluşan kitabi Erken Kaybedenler, adeta bizi bize anlatıyor. Her mahallede olan karakterlerin duygularına inmiş, algılarını gözler önüne sermiş. Okurken her yeni karakterin aslında hiç de yabancı olmadığını aslında tanıdığımız kişiler olduğunu fark ediyoruz. Birçok yazarın işlemediği "ergen erkek" temasını çok güzel bir şekilde işleyen Emrah Serbes aynı zamanda bize kahraman olarak sunulan karakterlerin iç dünyasını anlatıyor. Öykülerden bir tanesi çok çarpıcı olduğu gibi günlük diyebileceğimiz kadar sıradan. Aslında bize doğru haber kaynağı olarak sunulan kişilerin ve/veya kurumların yanlışlarını ve sahteliğini gösteriyor. . Üst Kattaki Terörist, ağabeyi şehit olan küçük bir çocuğun, bozuk psikolojisinin, medya tarafından takdir edilerek reyting ve gösteriş için kullanılmasını anlatıyor. Aynı bozuk psikolojinin mahalle halkı ve aile tarafından da devam ettirilmesi, bu bozuk psikolojinin aslında kitleler tarafından benimsenmiş bir düşünce biçimi olması ve bunun sadece kitapta değil gerçek hayatta da bulunması ise üzücü bir gerçek. Zaten yazarın kitapta yarattığı kurgu gerçek hayattaki özneleri değiştirmekten ibaret. Çünkü bu kurgu zaten her gün yaşadığımız ve artık bizim için sıradan olan olayların yüzümüze vurulması için kurulmuş. Bu öyküde mahallenin dedikodusuyla terörist olarak yaftalanmış bir üniversite öğrencisi ile dostluk kuran bir şehit kardeşinin öyküsü anlatılıyor. (Serbes, 89-101). Durmus, 2 Aslında bu çok yabancısı olmadığımız bir durum. İnsanları tanımadan, farklı kimliklerine bakarak yapılan yorumlardan kaynaklanan çok fazla adli suç olmasına rağmen toplumumuzun vazgeçilmez geleneği olarak, kendilerinden olmayan insanları zararlı olarak lanse etme davranışı "hala" çok ciddi sorunlara yol açmaya devam ediyor. Bir insanın siyasi görüşü ve kendi elinde olmadan, doğuştan belirlenen etnik kimliği yüzünden ayrımcılığa uğraması hatta fiziksel zarar görmesi günlük hayatta çok sıradan bir olay olarak kabul ediliyor. Bu olay insanın toplum içinde etnik kimliğini gizlemesi gibi korkunç bir sonuç doğuruyor. Siyasi anlaşmazlıklar, kan davası, cinsel ayrımcılık yüzünden onlarca insanın zarar gördüğü toplumda; barışı isteyen, intikam duygusu güderek bu kavgaları devam ettirmek istemeyen insanların ise yalancı ve samimiyetsiz damgası yiyip istenmeyen kişiye dönüştürülmesi ve böyle mantıklı insanların itibarsızlaştırılması bu sorunların çözümsüz bir şekilde devam etmesine yol açıyor. Bu sorunu şehit yakını tarafından sorguladığımızda ise çok daha feci bir durum haline geliyor. Zaten bu anlaşmazlıklar yüzünden hayatından biri koparılmış olan acılı birey karşı görüşü karşı tahammül sınırında duruyor. Toplumdan gelen yanlış bilgi ve nefret beslemesiyle mantıklı olanların bile gözleri nefretle bakıyor. Olayın içine yaş faktörünü de katarsak bu gözünü nefret bürümüş bireyin küçük ve bilinçsiz yaşlarda hayatını nasıl karartabileceğinin örneğini bu öyküde görüyoruz. Aynı zamanda bu sorunların diyalogla nasıl çözülebildiğini aslında çözümün çok basit olduğunu da bu öyküden çıkarabiliyoruz. Karşı taraftan nefret etmek yerine onu tanımak toplumun tek çıkar yolu olabilir. Kitabın tüm başlığı Erken Kaybedenler: Kainatta Yapayalnız Kalmış Erkek Çocuklarının Hikayesi. Başlık pek bir karamsar gözükse de kitapta anlatılan bizim yani erkek çocuklarının iç dünyası. Mahalle maçları, çocukluk kahramanlıklarımız, haylazlıklarımız kısacası çocukluğumuz. Büyüdükçe unuttuğumuz her şey sanki bu kitapta hatırlatılmış. Küçükken bize hayal gelen her şeye sahibiz belki ama heyecanımız yok. "Çünkü büyüdükçe Durmus, 3 arzularım küçüldü, şaşkınlıklarım küçüldü, beklentilerim küçüldü. Büyüdükçe öyle bir küçüldüm ki içimde taşacak bir şey kalmadı. Büyümenin bir bedeli varsa işte bu, yarım metre uzadım, yirmi kilo aldım ve dünyadan vazgeçtim." (Serbes, 13). Büyüdükçe kaybettiğimiz kahramanlarımız, hayallerimiz içimizden heyecanımızı alıyor. Belki de sorgulamak lazım ne için yaşıyoruz? Amacımız ne? İnsanın elbette her döneminde bir amacı var ve onun için yalıyor ama o amaç kimin için? Küçükken hep kendimizi düşünürüz, aklımız hep hayallerdedir. Belki uçarız, belki süper kahraman oluruz ama "biz" oluruz. İnsan büyüdükçe her işinde mantık arıyor. Hayallerinde bile kurallardan çıkamıyor. İçimizdeki çocuk ölüyor. Büyüdükçe başkaları için yaşamaya başlıyoruz. Ebeveynler çocukları için çalışıyor onlar için kendi hayatlarından vazgeçiyorlar. Bekar olanlar kariyer için, toplumda saygın bir yer için yaşıyor ama ne anlamı kalıyor sonunda mutlu olmadıktan, bunları yaparken zevk almadıktan sonra? Bu hikayeler belki her okuyucu için bunları sorgulatmayacak ama tek bir şey çok kesin: bunları okuyan yetişkin erkeklerin gözünden mutlaka bir damla yaş gelecek.