VATOZ A. Ş.

''İnleyen nağmeler ruhumu sardı. Bir rüya ki orada hep şarkılar vardı. Her yerde şarkılar... Şarkıcılar... Aşıklar... Müzik dünyası, rüya gibi, bambaşka. Herkes şarkıcı olmak istiyor. Herkes şan şöhret istiyor. Ama hepsi iyi kalpli bir yabancı gelse de elimizden tutsa diye bekliyorlar. Bir hızır... Bir melek... Bizi bekliyorlar. Ee artık vakit geldi. Nasıl ortalıkta dolaşan sivil polisler varsa bilin ki artık aramızda sivil dolaşan melekler de var.'' Melekler ve şeytanlar... Gerçekler ve yalanlar... Ölüm ve yaşam... ''Kral benim abi!'' derken dibe çakılmak ve her şey bitti derken ''yaşayarak intihar etmeye'' karar vermek... Neredesin Firuzeyi bu şekilde tanımlayabilirim. Ama tek bir kelimeyle tanımlamam gerekecekse o da ''umut'' olur. Filmdeki bütün karakterler bir umudun peşinde sürüklenirler. Bazıları şöhret olmak ister, bazıları köşeyi dönmek... Kimisi karısının iyileşeceğine inanmak ister, kimisi meleğini bulmak... Ve birisi ise birilerine Gözde UĞUR umut olmak ister: Firuze1. Gerçeklerle yalanlar arasında sıkışmış bir melek. Televizyonda şarkı söyleyen bir adamın, Ferhat 'ın2, ona ihtiyacı olduğuna inanır ve onun kaset çıkarabilmesi için yardım eli uzatır. Peki, ''her köşe bucağın anneanneyi yiyen kötü kalpli kurtlarla dolu'' olduğu şöhrete giden yolda Firuze, Ferhat'a ve mafyadan kurtulmak için Ferhat'tan başka çaresi kalmayan Hayri3 ve Umut MÜZİK ekibine gerçekten yardım edebilecek mi? Burada asıl sorulması gereken, belki de, yardımdan kastın ne olduğudur. Evet, Firuze vadettiği şeyleri yapamaz, sözlerini tutamaz. Ama onlara yaşadıklarını hissettirir, bir umut verir. Her şeyin iyi olacağına dair olan inançlarını tazeler. Bir kere için bile olsa kapıların onlar için ardına kadar açık olduğunu hissettirir. "İnsan yaşarken bilmez yaşadığını, öğrenmeli..." diyerek bir bakış açısı kazandırır Ferhat'a. Bu filmin başrolünün Ferhat olduğu düşünülebilir. Çünkü bu onun başarı hikayesi. Ama bana göre hikayenin ana kahramanlarından biri olmamasına rağmen bu filmin başrolü Firuze'dir. Kendi gerçekliğinden başka bir gerçeklik arayan bir kadının hayalidir bu. Kendi yalanına inanmak ister Firuze ve onun umudu da başka birisinin umudu olabilmektir. İnsanların iflas üzerine iflas ettiği, eczaneden 1 Demet AKBAĞ 2 Özcan DENİZ 3 Haluk BİLGİNER Gözde UĞUR ilaç çaldığı, zoraki evliliklerin olduğu, o iki yakanın bir türlü bir araya gelmediği, akıl hastalıklarının sancısının olduğu bir gerçeklik yerine iyilerin de kazanabildiği, Ferhat'ın kendisine aşık olduğu ve gücünün değişime yettiği alternatif bir gerçekliği kabul eder. Bir süre için diğerlerine de kabul ettirir bunu. Bardağı taşıran o son damla da düştüğünde, bu insanlar kendilerinden ümidi kestiğinde onların hayatlarını değiştirtecek bir fikir verir: '' O zaman siz de yaşayarak intihar edin.'' Belki söz verdiği takımları, arabaları, kasetleri değil ama karanlık gerçeklikten çıkmak için bir ışık verir onlara. Firuze'nin gerçeklerle oynayarak ulaştığı sonuç bize de gerçekliğin asıl işlevini sorgulatır: ''- Ne söylediniz ona? + Gerçeği... - Ve gitti. Gerçek nedir ki? Ona hayal kırıklığı yaşattınız. Niyetimiz o değildi. Gerçekler söylenince, artık hatırlanacak ne kalıyor ki geriye? Bakın siz gerçeksiniz bense yalan. Yalan! Meleksiz bir cennet gibi! '' Bazen gerçeklerden çok umuda ihtiyacımız olduğuna inandırır bizi. Herkese büyük bir hayalkırıklığı yaşatsa da Firuze, en büyük hayalkırıklığını kendisi yaşar. Gerçek en çok onun yüzüne çarpar. Ferhat ve arkadaşları kaset ümitlerini kaybeder, evet, ama Firuze aşkını, kendine olan inancını, yaşadığı tüm gerçekliği kaybeder. Kurduğu düzen yıkılır, peruğunu çıkarır, köyüne döner ve rüya biter. Peki, Firuze'nin hikayesi mutsuz bir sonla mı bitti? Hayır, çünkü o Ferhat için bir şeyleri değiştirebilecek kişi olmak istemişti, oldu da. Belki hayal ettiği biçimde değil, ama yine de filmdeki mutlu sonun mimarı oldu. Mutlu son dediysem de ''olduğu kadar'' bir mutlu son... Bu çakallıkla iyilik arasında duran yarı çocuk adamların ancak dipten çıkmasına yetecek kadar bir mutlu son... '' Yeniden doğduk be! Yeniden! Arkadaşlar kendimize gelelim, sıfırdan başlayacağız. Bana bak, bizi kimse tutamaz artık! Yepyeni bir şirket kuralım, yepisyeni bir şirket. Böyle janjanlı, havalı bir ismi olsun. Çarpma sırası bizde! Öyle bir çarpacağız ki kimsenin ruhu duymayacak be! Hani o balık gibi, var ya kumun altında... Gözde UĞUR Ulan neydi onun adı be? Neydi onun adı ya?! HAH! VATOZ!'' Gözde UĞUR