GEÇMİŞİN GÖLGESİNDE

En Güçlü Silah, Nefret Geçmişin Gölgesinde, senaryosunu David McKenna'nın yazdığı 1998 yılında yapılmış bir filmdir. Film çıktığı günden itibaren sinema tarihinin efsane filmleri arasına girmiştir. IMDB adlı film, dizi, sinema sitesi bu filme 8. 6 puan vererek 31. sırayı uygun görmüştür. Filmdeki konu hepimizin her gün duyduğu, karşılaştığı belki de dünyamızın en büyük ve en köklü sorunlarından olan ırkçılık ve nefret. Sinemanın en Kazancıoğlu Sayfa 1 mükemmel oyuncularından sayılan aktörlerin mükemmel rol kabiliyetleriyle ayrı bir güzelliği olan film, benim için asıl artısını aksiyon sahnelerinden değil öğreticiliğinden ve böylesine hassas, önemli bir konuyu böyle güzel işleyebilmiş olmasından alıyor. Derek filmde bir zenciyi öldürdüğünden dolayı hapse girdikten sonra hapiste kendi gibi faşist görüşlülerle tanışır, ancak bu kişiler sadece özentiliğine neo-nazi gibi davranırlar. Derek hapishanede bu kişiler tarafından tecavüze uğradıktan sonra ve zenci bir insanla çok yakın arkadaş olur ve yaptıklarından pişmanlık duyar ancak her şey için çok geçtir çünkü Derek hapisten çıktıktan sonra küçük kardeşi Danny intikam amacıyla zenci bir çete tarafından okul tuvaletinde öldürülür. Ben bu bloğu yazarken filmdeki Danny'nin filmde ağabeyi hakkında yazdığı blog yazışı aklımdan çıkmıyor. Bu filmi izlemeden önce dürüst olmak gerekirse bende de bazı ırklara karşı nefret, hafif bir ırkçılık yok değildi. Bu filmi izlediğimde beni en derinden etkileyen, nefretin hiçbir zaman iyi sonuçlara yol açmayacağını göstermesiydi. Babasının ölümüyle bu kadar kafayı bozmasaydı eğer en azından ailenin geri kalanını kurtarabilirdi Derek. Nefreti tüm ailenin parçalanmasına yol açtı. Ne olacaktı sanki? Tüm Amerika'yı zencilerden mi kurtaracaktı? Bu muydu çözüm? Önemli olan nokta, babasını vuran insanların ten rengi yüzünden bir ön yargı ile aynı ırka mensup tüm insanları suçlaması en büyük hatasıydı Derek'in. Bunu geç de olsa hapishanede fark ediyor. Tümevarım yöntemiyle insanlara ne sevgi ne de nefret duyulabilir. Bu yöntem duygularda işe yaramıyor ne yazık ki. Faşizmin, nefretin hiçbir zaman iyi sonuçları olamaz, hepimiz bir şeylere bitmek bilmeyen bir nefret duyarız, insan doğasında var bu ancak bu filmi de izleyerek anlamalıyız ki nefret duyguların en güçlüsü değil Kazancıoğlu Sayfa 2 aslında en güçsüzüdür. Hiçbir işe yaramaz hiçbir yarar sağlamaz nefret, döner dolaşır elbet bizi yaralayacak, üzecek bir sonuç doğurur. Derek'in kardeşini kaybetmesi gibi. 2. Dünya Savaşındaki Yahudi ırkına olan nefret, Amerika'daki zencilere duyulan nefret her zaman kötü sonuçları beraberinde getirmiştir. Bunun örneklerini her geçen gün görüyoruz. Film ne kadar bazı kesimler tarafından neo-naziliği eleştirmekten çok yüceltmiş diye eleştirilse de bence bu film, nefretin kötülüğünü insanlara nasıl en güzel biçimde kanıtlayabilirizin cevabıdır. Bu filmi izleyenlerin nefrete ve ırkçılığa karşı olan duruşunun ne kadar değiştiğini tahmin bile edemiyorum. Unutmamalıyız ki, nefret her zaman nefretle karşılık bulur, hoşgörü ise hoşgörüyle. Nefretin sonuçları hiçbir zaman iyi olmaz. Filmin bende yarattığı düşüncelerden başka bir tanesi ise, bu değişik görüşteki fanatik grupların aslında ne kadar özentilikten dolayı ortaya çıktığını da gözler önüne sermiş. Etrafımızda düşünmeden etmeden bir şeye körü körüne inanan, bir siyasi ideolojiyi , belki de hakkında hiçbir şey bilmemesine rağmen, hayatının odak noktası haline getiren insanlar çok fazla. Bunu herhangi bir görüş için söylüyorum, Atatürkçüyüm ben diye gezip, 6 ilkeyi sayamayan insanlar var. Derek'in kendi görüşünden sandığı insanlar tarafından cinsel istismara uğraması aklını başına getirmiş acaba bizim bu bilmeden sorgulamadan uygulayan insanlarımızın kim aklını başına, nasıl getirecek?