SESSİZ ÇIĞLIK

Düşünün, küçükken hiç aileniz el kaldırdı mı size? Kaldırdıysa bile günlerce, aylarca hatta yıllarca kaldı mı acısı? Peki ya izleri? Vücudunuzdaki gibi hafızanızda, kalbinizde yer aldı mı hiç? Hayır dediğinizi duyar gibiyim. Siz yaşamadınız belki ama günümüzde yüzlerce, binlerce, belki de milyonlarca kişinin başından geçiyor bunlar. Onlar kim mi? Kadınlar, kadınlarımız... Hani senin benim gibi insan olan, duyguları, canı, gururu olan. Aslında tasvir ettiğimiz gibi sadece kadın değil onlar; birer anne, kız kardeş ve evlatlar da aynı zamanda. İşte daha tam olarak hakkını veremeden anlattığımız kadınlarımız günlerce ve sürekli olarak şiddet görüyor hatta cinayete kurban gidiyorlar. Hiç düşündük mü acaba nedir kadının hayatımızdaki yeri diye? Son zamanlardaki haberlere ve gözlemlerime dayanarak hayır diyebiliyorum sadece, umutsuzca. Aslında en önemli yerleri anneliktir hayatımızda. Sabırla, bazen zorluklarla ve bazen de duygu yoğunluklarıyla, dokuz ay boyunca başka kim o kadar yükü taşıyabilir ki? Kim sabah erkenden kalkıp tüm evin yükünü omuzlarına alır ki? Bir de çalışan anneyse bahsettiğimiz, vay haline. Sabah kahvaltısı, bulaşıklar, evin temizlenmesi, öğlen yemeği, akşam yemeği derken kadın dediğimiz varlığın bir dakika da durup kendine vakit ayırabildiğini gördük mü? Bakın, ikinci güzel örneği görmüş olduk en azından: bencillikten bihaber olan kadınlarımız. Onlar hem eşlerini, hem çocuklarını hem de anne-babalarını ve akrabalarını düşünmek zorunda kalırlar üstüne üstlük. ''Neye ihtiyaçları var? Hasta mı oldular?'' gibi sorularla debelenip dururlar, sanki başka şeyler düşünmeleri yetmiyormuşçasına. Geçtiğimiz günlerde, bahsettiğim konuyu destekleyen ve kadının önemini bir kez daha gözler önüne seren bir olay yaşadım. On beş yıl kadar önce ailemle taşınmış olduğumuz sitedeki dairemizin karşısında çok tatlı, yaşlı bir çift oturuyordu. Bu çiftin şu an İstanbul'da yaşayan bir kızları ve Ankara'da yaşayan bir oğulları var. Yıllarca bana öz büyükannem ve dedem gibi baktılar. Yeri geldi torunlarından daha çok görüştük. İşte bahsettiğim bu güzel ailenin bir parçası olan dedemin ayağında bir yara oluştu ve zamanla enfeksiyon kaptı. Tam zamanında müdahale edilemediği için de mecburen bacağı dizinin altından kesildi. Peki, o haldeyken dedemin yanında kim vardı? Büyükannem seksen üç yaşında olduğu için hastane işleriyle başkasının ilgilenmesi gerekti. Bu durumda ilk akla gelecek olan Ankara'daki oğullarının yardımıdır değil mi? Ne yazık ki kızı gelip yardımcı oldu, hem de İstanbul'dan. Oğlu ne mi yaptı bu sırada? Eşini ve çocuğunu yemeğe götürdü ve bununla da kalmadı ailesini o halde bırakıp eşi ve çocuğuyla tatile çıktı. Şimdi sorarım sizlere, o kadının eşi, çocuğu yok muydu? İstese o da bırakıp gidebilirdi ailesini pekala. Şimdi birazcık anlayabildik mi kadının değerini? Belki de anlayabilseydik bugün Leyla gibi kızlarımız, kadınlarımız bu durumlara maruz kalmayacaklardı. Kocasından, aslında inanması çok zor ama babasından şiddet görmeyeceklerdi belki de. Aslında kime sorarsan sor sözde kızları en değerli varlıklarıdır babalarının ancak sadece birkaçı için geçerli bu durum. Zaten her şey açıkça sergiliyor bu durumun hiçte yanlış olmadığını. Peki, bunlar nasıl gelişti ve ne yapılabilir? Aslında cevabı çok uzaklarda aramamak gerek. Bana göre, bu durum biraz da kadınlarımızdan kaynaklanıyor. Her ne kadar kadınımızı savunsam da, maalesef ki bu gibi insanlarımızı yetiştirenler de birer kadın. Mutlaka biliyorsunuzdur ancak dile getirmeden de yapamayacağım, ülkemizde her yeni doğan erkek çocuğu bir gurur olarak görülür, bebeklik döneminden yetişkinliğine kadar da bu sözüm ona 'gurur', çocuğa farklı yollarla gösterilir. Bir gün gelir 'aslan parçası' olurlar, bir gün 'Erkektir, yapar' denilir. Hatta 'Erkek adam ağlamaz' deyip duygularını daha küçükken sökerler ondan ki ilerde karşısındakinin duygularını da anlamasın çünkü ağlamak bir zayıflık göstergesidir onlara göre, böyle gösterilmiştir. Bunları kim öğretiyor peki onlara? Aileleri değil mi? Anneler yetiştirmedi mi en çokta, ne de olsa hep onlar vardı yanlarında. Empati kurdurup ta ilerde kadınların nasıl düşünebileceğini, hissedebileceğini anlatsalardı, bunlar olabilir miydi? Aslında, bana göre, okuldaki eğitim yeterli değildir, evdeki de önemlidir, hele ki böyle durumlar çokça yaşanıyorsa. Hatta evdeki daha da önemlidir. Çocuk, ailesine göre şekillendirir kişisel özelliklerini. Kimi örnek alıyorsa ona göre kurar yaşam tarzını. Burada da en önemli rolü aile oynamaktadır. Öyle bir örnek olmaları gerekir ki bana göre, gerçekten o gün o çocuğa 'aslan parçası' denilmelidir. Aynaya bakın, karşınızda ne görüyorsunuz? Kendinizi değil mi? Bunu da ayna gibi düşünebilirsiniz, ne koyarsanız önüne onu gösterir. Ne zaman ki öğretirsek annelerimize bir erkek çocuk yetiştirmeyi, o gün erkekte öğrenecektir kadına nasıl davranması gerektiğini. Leyla ve onun gibi birçok kadınımız... Şiddet gören, öldürülen ve intihara sürüklenen birçok kadınımız var bu hayatta. Düşünüyorum... Ben de bir kadınım, ya bunlar benim başıma gelseydi, ne yapardım? Korkuyorum, kime güvenebileceğimi bilmiyorum. Hangimiz bilebiliriz ki? Bir şeyler yapmalıyız, hep birlikte. Bilinçlendirmeliyiz insanlarımızı, başta annelerimizi. Böylelikle erkek çocuklarımız öğrenebilirler ancak neyin doğru, neyin yanlış olabileceğini. Sahip çıkmalıyız kadınımıza. Sevmeliyiz insanımızı, özellikle kadınlarımızı. Düşünmeliyiz, kendimizi onların yerine koyarak. Umuyorum, bir gün hepimiz öğreneceğiz bunları.