BOTANİST

Tercih edilmemiş yalnızlığın beyinde yarattığı o terk edilmişlik hissi. Bomboş bir evde eksik olan her sesin karşılığını, eşit derecede boş olan ruhundan yükselen kulak uğuldamaları veriyor. Yapayalnız olmak için başka bir gezegende olmak gerekmiyor. Mahalle bakkalına iyi günler dilerken de yalnız olabilirsin. Evindeki kediyle konuşurken bile yalnız olabilirsin. Sabah okuluna yetişmek için nefes aldırmaz bir dolmuş kalabalığında tavanı izlerken yalnız olabilirsin. Ruhundaki o yalnızlık varken gezegeninde yedi buçuk milyar insan olmasıyla senden başka hiç kimse olmaması arasında hiçbir fark yok. Ah o asap bozan, klişe "yedi buçuk milyar" sayısı ve o klişe insanlar! Evimin kapı eşiğinde bomboş hissediyorum. O gün gülümsediğim herkesi kapının dışında bırakıyorum. Anahtarlarım kapımın deliğini bulmaya çalışırken gülümsememi apartman boşluğunda serbest bırakıyorum. Burası benim gezegenim ve tek başımayım. Bağırdığımda sesimin yankılanması gereken evimde odamın kapısını kapama alışkanlığımı koruyorum. Bir apartman dairesi bir odaya dönüşüyor. Marslı'nın ana karakteri Mark Watney'in Mars'ta yapayalnız bir şekilde patatesle hayatta kalması gibi, makarna, çay ve yalnızlığımla hayatta kalıyorum. Hikayem dört yüz sayfa sonra mutlu sonla bitmiyor. Evim, kaldığım yeri her akşam unuttuğum kitabımın sayfaları ve ben, bir çalışma masasında duran çay bardağının ince belinde dönüp duran bir japon balığıyım. Ben kızıl bir gezegene terk edilmiş o botanistim. İşin komik olan yanı, yalnızlığım beni eşsiz yapmıyor. Bazı zamanlarda insanların yüzüne baktığımda o tanıdık hisse sahip olan tek kişi olmadığımı görüyorum. Bu kesinlikle beni rahatlatmıyor. Hatta gerçek şu ki, o insan selinde benim gibi tam teşekküllü uzay kıyafeti giyen başkalarını görmek beni o kadar ürkütüyor ki... Ait olmadığımız bir gezegendeki kazazedeleriz. "Mars'ın ne kadar sessiz olduğunu fark etmemiştim. Hemen hemen ses taşıyabilecek atmosferi olmayan, çöl bir gezegen. Kendi kalp atışlarımı duyabiliyordum." -Mark Watney, Marslı (21. Bölüm) İnsanlar konuştukları zaman rahatlıyorlar mı çok merak ediyorum. Hislerini başkalarına anlatabildiklerinde mesela. Öz anneme günümün nasıl geçtiğini anlatmaktan bile acizim. Kafamda dakikalar sürse de dudaklarımdan "eh aynı işte" çıkıyor. Günüm bu. Devasa bir "eh işte"yi yaşıyorum hayatımda. Mucizevi uçak kazalarından yapayalnız bir şekilde hayatta kalan insanların büyük bir bölümü, kimseyle konuşamamayı büyük bir zorluk olarak dillendiriyor. Konuşamıyorum. İnsanlara ne anlatmalıyım bilmiyorum. İnsanlara Balkanlar'dan gelen soğuk hava dalgasından mı bahsetmeliyim? 6-0 biten efsanevi derbiyi mi? Ülkeyi yönetmesi için hangi iki yüzlüyü desteklediğimi mi anlatmalıyım? Kocaman küre şeklindeki kaskımı çıkardığımda nefes alabilmem için ne söylemeliyim bilmiyorum. Her canlının içindeki o "kaç ya da savaş" sistemi... Ya doğduğum gezegenden kaçacağım ya da yaşadığım dünyayla Don Kişot'umsu bir savaşa gireceğim. Ne var ki iki yol da insanı yalnızlıktan kurtarmıyor. Bir satranç tahtasındayım ve hep yanlış karede duruyorum. Evren hep benden üç adım sonrasını görebiliyor, kapana kısılıyorum. Bir yanda oyunu kurallarına göre oynamamak var, bir de yalnız kalmış şahımı devirmek var. Mızıkçı ya da pes eden. Delilik ya da odanın ortasında duran devrik bir sandalye. İki seçenekte de kaybediyorum, oyunun artık bilmem kaç hamle gerisindeyim. Yapayalnızım. NASA beni kurtarmak için bir gemicik göndermeyecek. Houston, bir problemimiz var: Burnunuzun dibinde, Dünya denen mavi boncuk misali gezegenimizde insanlarla boğuluyorum. Kabullenmek zor, içimde sıcacık, parlak bir yaşama isteği olsa da dünyadaki her insana paylaştıramayacağım kadar küçük. Kızıl gezegendeki dev bir fırtınadaki bir botanikçi kadar çaresiz bir istek. Ben, tatlı suyuna geri dönmek isteyen bir japon balığıyım ve çay bardağımı masadan düşürmek için dönüp duruyorum.