OYUNDA DÜZENBAZLIK

Son zamanlarda gündemden düşmeyen fantastik romanlara fazlasıyla alıştık. Ancak alışılmışın dışında olan distopik bir temasıyla Açlık Oyunları, sadece gençlere değil oldukça geniş bir kitleye hitap etmeyi başararak farkını ortaya koyuyor. Gelecek bir zamanda geçen bu romanda, belki savaştan belki salgından dolayı terk edilmiş, yıkıntıların yer aldığı Kuzey Amerika'nın içinde yaşayan Panem ulusunun iç burkan hikayesi, başlarından geçen talihsiz veya kimine göre talihli olaylar anlatılıyor. Zengin ve güçlü Capitol insanları ile fakir ve güçten yoksun bırakılmış on iki bölge arasındaki büyük uçurum, romandaki her satırda hissediliyor. Capitol'de yaşayanları eğlendirmek adına her sene düzenlenen "geleneksel" Açlık Oyunları on iki bölgeden bir veya iki canın kaybolmasına, yitip gitmesine sebep oluyor. İnsan hayatının, bu kadar önemsenmeyişi gerçekten hayretlere düşürüyor beni. Sadece paranın gücü ile yaşamaları, paraya aşırı değer vermeleri ne kadar manevi boşlukta olduklarını gösteriyor. Para ile her zevki tadıyorlar. Ama bir yere kadar paylaşmanın ve manevi duyguların hayatlarında atık yer almayışı boşluğa düşmelerine neden oluyor. Hiçbir şeyden zevk alamayınca böyle korkunç, sapık ve kabul edilemez yollara sapıyorlar. Bu yönüyle Capitol'ün şiddet düşkünü, acımasız ve bencil olduğunu görebiliyoruz. Ben ki bazen karıncayı bile incitmekten korkarım; Capitol'dakiler için çalışan, geçimini sağlamakta zorlanan halkın acı çekişini, ölümünü heyecanla izleyen Capitol insanlarının mantelitesini anlamak ve kavramak çok zor... Bohem 1 hayatlarından bir kez olsun kafalarını çıkartıp asıl hayatlara bakmak istememeleri, hayatın gerçekleriyle yüz yüze gelmek istemeyişleri... Bu "geleneksel" açlık oyunları Capitol'de yaşayanlar için bir eğlence seçeneği olarak görülürken on iki bölgede yaşayan halk için "ölüm cezası"ndan başka bir şey değil! Sırf eğlendirmek uğruna canlarından vazgeçmek akıl almaz bir olay... Yani benim aklım almıyor ne kadar kitabı elimden düşüremeyecek kadar sürükleyici ve etkileyici bulsam da. Çünkü yazarın üslubu kullandığı betimlemeler ve karakterlerin çok güçlü bir şekilde romanda yerleştirilmesi okuru, beni, kitaba bağladı. Yine kitabın içeriğine dönecek olursak eğer, en çok merak ettiğim noktanın şu olduğunu fark ettim: Bu caniliğin altında ne yatıyor olmalı, oyunun amacı ne? Sayfaları çevirdikçe anladım ki Açlık Oyunları'nı düzenlemenin temel amacı Capitol'ün gücünü mıntıkalarda yaşayan halka göstermektir. Ne kadar yenilmez olduklarını hissettirmek ve paranın da verdiği güç ile onları olabildiğince ezmek ve susturmak. Bu şekilde Capitol'dekilerin tabiriyle düzen oturtulmuş oluyor. Hatta ibret alınması için Capitol tarafından bu yapılan haksızlıklara karşı isyan çıkarttıkları için yok edilen on üçüncü mıntıka her zaman tüm insanlara hatırlatılıyor. Hatırlatılıyor ki Capitol'ün gücünü, halka eziyet etmek ve halkı sömürmek için kullanmasını protesto etmelerine engel olmak için her sene tüm mıntıkalardan kurban veriliyor. Bu şekilde güç ve onlara göre "sükunet" sağlanmış olurken kendi varlıklarından ve zenginliklerinden hiçbir şey kaybetmemiş oluyorlar. Kim ölmüş, kimin evine ateş düşmüş onlar için önemli değil. Belki yadırgayabilirsiniz fakat şimdilerde de benzer olaylar ve umursamazlıklar yaşanıyor. Türkiye'nin doğusunda teröristler tarafından bir sürü Türk askerleri şehit edildi ve edilmeye devam ediyor. Bu bölgelerden uzak yaşayanlardan bazılarının ruhları bile duymazken ufak tefek şeylere üzülüyorlar. Haberleri olsa bile ellerindeki teknoloji sayesinde iki üç isyan cümlesi kuruyorlar. Ya sonra... Birkaç beğeni aldıktan sonra unutuluyorlar o gerçekler ve yitirilen hayatlar... İşte bu kadar umursamaz insanlar da var hayatta duyarlıların yanı sıra... Bu nasıl bir anlayış, bir bakış açısı? Hükümet konumunda birisi için gücü, başkalarını ezmek için kullanmak ne kadar doğru? Yaşadıklarıma ve edindiğim tecrübelerime dayanarak bunun çok yanlış olduğunu hatta bunun tam anlamıyla korkaklık olduğunu söyleyebilirim. Sizce de öyle değil mi? Başkalarını bastırmak korkaklıktan başka bir şey değil midir? Bunların yanı sıra kardeşlik, dayanışma, sevgi ve fedakarlığa dayanan birçok olay olmuştur ve birkaçı beni çok etkilemiştir. Örneğin; kardeşinin kurada isminin çıkması üzerine kendini feda eden Katniss'ın kardeşini koruma içgüdüsü beni çok etkiledi. Tıpkı ablamın, 2 kaydıraktan düştüğümde bana doğru koşup iyi olup olmadığımı sorması gibi. Tıpkı çocukken dikkatsizlikle yola atlayıp son anda ablamın kolumdan beni yolun kenarına çekmesi gibi. Katniss da ucunda ölüm olan bir oyuna, narin ve kendinden çok sevdiği kardeşinin katılmasını istemediği için kendi canı pahasına gönüllü oluyor ve Açlık Oyunun bir parçası haline geliyor. Burada gösterilen fedakarlık bir abla-kardeş arasındaki bağlılık ve saflık kadar güzel... Para insanları yalnızlaştırıyor. Sevgi, paylaşmak, beraberlik, dayanışma hayata ve yaşamaya anlam katan kavramlar, paranın satın alamayacağı değerler... Sevginin gücü. Kardeşi için kendi canını feda etmek. Bunu sevgiden başka hiçbir güç yaptıramaz. (652 kelime) 3