HAZİNE BULMAK

HAVADA BOYA KOKUSU VAR! Ya da vardı. Atölyede, olmak istediğim yerde. Tüp tüp yağlı boyalar, yarısı bitmemiş, ya asılmış ya da duvara dayalı tablolar, arkada Tuttu Fırlattı çalar birinin telefonundan (çok sağolsun, resim hocam bu ruh emici tecrübeden beni mahrum etmedi), tiner kokusundan kurtulmak için sonuna kadar açıktır pencereler... Cer Modern'e gittiğimde aklıma bunlar geldi hep (Her resmi anlamasam ya da sevmesem bile Off! Nedir içine konulan alın teri!). Böyle anılar beni insanı zengin eder. Şimdi gidip atölyedeki anılarını kitapta toplayan, kitap satışlarından da zengin olmuş bir burjuva aramayın; aklımda farklı bir zenginlik var. Ganimet benim için biraz farklı birşey ifade ediyor. Yere gömülü bir hazine kutusu, elinize geçen yüklü bir miktar para, bir kutu mücevher, ya da bunlar gibi herhangi başka bir şey. Genele bakarsak pek de seçici değiliz, sonuçta banka hesabımıza girecek fazladan bir miktar parayı düşünüyoruz bunlara bakınca. Hazine dediğimiz, aklımızda borçları kapatacak ya da bizi zengin edecek herhangi bir maddi gelir kaynağı. Pekala. Siz de böyle düşünüyor olabilirsiniz. Bu sığ yaklaşımı bir haritayı takip ederek bölümün sonunda "Ganimet buldum!" diye kutlama yapan, sonra aynı şeyi bir başka yerde daha arayan korsanları konu alan çizgi filmlere veriyorum. Maddiyatçı birisi de olabilirsiniz, bu da sorun değil. Değil, değil ama bence yanlış bir düşünce biçimi. Bir örnekle açıklayayım: Yanlış gördüğüm düşünce Adana'dan Bolu'ya dümdüz bir çizgi çekerek gitmek, tek hedefin Bolu'ya varış olmasıdır. Doğru bulduğum ise o çizginin kısalığı ve sadece " A'dan B'ye geldim" zihniyetinden daha derin bir şeydir. A'da ki hazırlık, yola çıkılan gün hissedilen heyecan, yolda görülen dağ, tepe, kedi, köpek, yol kenarında kavun satanlar (hala Türkiye sınırları içerisindeyiz sonuçta) ... Sonra tesise varış, oradaki yemeğin güzelliği en azından temizliği seni şaşırtır. Bir kenarda satılan sabunlara bakarsın sonra: Bu ne! Pırasalı sabun nedir? "Olsun, Dilara'ya alayım, kesin gülmekten gözleri yaşarır." Dersin. Yolun kalanında uyursun, denersin ya da, herkesin üstünde bir yorgunluk belirmeye başlar, ama sonraki tuvalet molasında alınan dondurmayla herkes kendini toparlar. Sonra yolculuk biter, eşyalarını bırakır, elini yüzünü yıkar, şöyle bir güzel yemek yersin. Varsa tanıdığın o seni karşılamaya gelmiştir Hilmi Dayı gelememiştir belki ama selamlarını iletir, hem de Nur Halanın meşhur sarmasıyla beraber gelmiştir o selam! Muhabbet uzar ya da kimse seni yormamak için uzun durmaz, ama sonunda yatağında kıvrılmış bulursun kendini. Bir noktada uyuyakaldın ama ne zaman bilinmez. Sabah kalkınca kaçta yattığın pek bir önemi olmaz, Bolu'ya gelmişsindir zaten. Kahvaltıyla beraber tatilin de başlar. İtiraf ediyorum hazine konusundan biraz uzak kalan bir örnek oldu bu. Örnekle açıklamak istediğim; bulunan herhangi bir maddi şeyin bankaya gittiğinizde size kazandıracak olduğu miktara göre (A noktasından B'ye en kısa zamanda varış) ona "hazine" veya "çöp" sıfatını yakıştırmayı yanlış buluyorum. O "şey" arkasındaki tarih, ilginç hikaye, bulurken yaşanılanlar, ... Örnekte verdiğim ikinci "yolculuğu yaşama" senaryosu yani, bence elinizdekine bir bankanın ya da satıcının koyabileceğinden çok daha büyük bir değer koyar. Hazineler benim için para değildir, maddi bir şey olma zorunluluğu da yoktur. (Benim bir büyük hazinem resim atölyesinde elime fırça veren, ağaç resimleri yapmaya bayılan, çatlak mı çatlak hocamla geçirdiğim on yıldır. Sandra Pani'nin Ağaç Olmak sergisi bana bu yılları hatırlattı. Biraz nostaljik bir andı doğrusu.) Hazine beklemediğin anda karşına çıkan, tam vazgeçmişken önünde olduğunu fark ettiğin, ilk bulduğunda ise seni aklındaki görüntüden farklı olmasıyla şaşırtan şeylerdir. (Arkadaşlar, ailen, bir şans ya da evine yeni bir masa.) Bazen küçücüktür, cebine koyarsın da kaybolur içinde (çocukluk silgin şu uğur böceği şeklindeki minik olanlardan), bazen bir o kadar küçük bir şeyden gelir de dünyalara sığamaz. (Çocuğunun ilk defa "anne" ya da "baba" demesi mesela.) Nedensiz yere sevilendir ("Ben bu insanla neden arkadaşım ki?") sonra belki de o nedeni bulmaktır. ("Çünkü tanıdığım herkesten daha samimi.") Kapıp götürebilirsin evine bazen hazineleri (yeşim taşından kolye, altın yüzük, yavru kedi, hiç duymadığın bir yazardan çok ilginç bir kitap), ama bazılarını acı-tatlı bir hisle bırakırsın (sen ona layık olanı veremezdin, ama en azından hak ettiği özgürlüğü vermeyi başarmışsındır), bazen de bırakmaktır değere değer katan. (İşlemeyen bir ilişki bitince acısı da biter, artık sadece güzel anılarla hatırlayabilirsin onu.) Olduğun her şey hazinenden ibaret değildir, ama sana dünyalardan daha fazlasını ifade eder. (Çalmayı bırakamadığın keman.) Biçimsizdir belki, bir noktada ateşe vermeyi düşünmüşsündür, belki de görmemişsindir bile; ama senin değerini göremediğin neyse başkasının nabzını hızlandırır. (İşteyken konuşmadığın o kişi, lise günlüğün, iki sayfa arasında kurutulan çiçek.) Hazineler görünenden ötedir, sadece pratik tarafından fazlasıdır. (İki parantez arasındakidir hazine okumasan bile ordadır.)