SANMAK

Bütün insanlar doğar, büyür ve ölür. Hepimiz hayatı yaşadığımızı düşünürüz ve iddia ederiz. Halbuki yaşamak sadece nefes alıp, vermekten oluşmuyor. Elbette hepimiz yaşıyoruz, önemli olan kısım ise hayatı, hayatın kurallarına göre mi yaşıyoruz? Yoksa kendi kurallarımızı mı hayatta uygulamaya çalışıyoruz? Ben, özgür bir birey olarak, hayatta kendi kurallarımla yaşamak istememe rağmen günümüz şartlarında böyle bir şey yaparsam toplumun beni yargılayacağının bilincindeyim. Bu yargının sonucunda kimse beni özgür bir birey gibi görmeyecektir. Aksine sorumsuz bir insan gibi göreceklerdir. Tüm bu önyargıları kırabilmek kesinlikle hayatımın gidişini olumlu yönde etkiler. Fakat toplum buna izin vermez. Bu yüzden bu yaşıma kadar topluma ayak uydurdum, bazı şeylerin önemini anlayana dek, birçoğumuzun yaptığı gibi. Böyle yaşamaya devam ettiğim sürece tam anlamıyla hayatı yaşamış olmayacağım. Sadece üstüme düşen görevleri yerine getirerek sistemin düzgün çalışmasına katkıda bulunan ufak, değersiz bir obje olarak kalırım. Eğer ben hayatımın sonlarında, vücudumun beynimden gelen emirleri uygulamakta güçlük çekeceği dönemde, yapmadıklarımdan pişman olursam geride sadece koskoca yaşanmamış bir hayat kalır. Doğruyu fark etmiş olmama rağmen, bedenim geriye dönüp yapamadıklarımı yapmama izin vermez. Sizin hayatınız hiç gözünüzün önünden film şeridi gibi geçti mi? Ben o anı yaşayanlardanım, yaptıklarımdan çok yapmadıklarımı gördüm. Pişmanlıklar ve keşkeler vardı beynimin içinde o beş-on saniyelik zaman diliminde. Amcam, babam, annem, yengem, arkadaşlarım hakkımda ne düşünür diye yapmadığım şeyler gözümün önündeydi. Mesela, hiçbir zaman ''Berber abi saçımı İlhan Mansız gibi yap.'' diyemedim. Ne olurdu saçımı uzatıp hayranı olduğum futbolcuya benzeseydim? Ailem beni birey olarak değil de obje olarak görüyordu belki de. Benim isteklerimin önemi yoktu. Çünkü ben onlarındım, onlar ne isterlerse benim iyiliğim içindi ve kesinlikle doğruydu. Eğer ben saçımı İlhan Mansız gibi yapmış olsaydım kız çocuğuna benzemiş olacaktım. Bu yüzden arkadaşlarım benimle alay edecekti. Diyeceğim şu ki benim saçım hiç yukardan toplanmadı. Fanatiği olduğum takımın kartal simgesini vücuduma geçici bile olsa yaptıramadım. Herkesi mutlu edip kendim yeteri kadar olamamıştım. Yani bu şekilde bitemezdi her şey ve ben bunu talihsiz bir kazada fark etmiştim. Bu sayede kendime olan güvenimi kazandım ve başkalarının benim hayatımda söz hakkına sahip olamayacağını ne istersem onu yapabileceğimi fark ettim. Tabi ki bunları yaparken kimsenin kırmızı çizgilerini geçmemeliyim ve kalp kırmaktan korkmalıyım. Bu ince ama çok önemli noktanın farkında olarak hayatımın gidişi hakkında bir karar aldım. Ben o birçok insanın içinden hızlıca ayrılmaya karar verdim. Beni mutlu eden şeyleri yapmaya başladım. Bunun sonucu elbette hatalarım, yanlışlarım oldu. Fakat yanlış yapmanın kötü bir şey olmadığını, yanlış yaparak tecrübeleneceğimi ve tecrübelerimi kendi doğrumu bulmak için kullanabileceğimi öğrendim. Şunu da söylemeliyim ki benim doğrum herkesin doğrusu ile kesişmiyor. Tam da bu noktada sağır olmak bana özgürlüğümü kazanmamda yararlı oluyor. Eğer ki seviyorsam, seviliyorsam, dostlarım bana güveniyorsa, cebimde param olmasa bile yanımda dostlarım oluyorsa doğrularımı bulmuş ve çok güzel bir şekilde gerçekleştirmişimdir. Yeterince dosta sahip olmak da ''Yaşadım.'' diyebilmem için önemli etkenlerden bu yüzden eleştirilere açık olmalıyım ve yeni insanlarla tanışmalıyım. Onların hakkımda yaptığı eleştirileri saygıyla dinleyip, şayet haklılarsa bu konuları çözümlemeliyim ki kırk sene sonra yatağımda yatarken ''keşke'' dememek için. Borges de ''Anlar'' adlı şiirinde gündelik hayatta yapmadığı çok basit şeylerden yakınıyor. Ufacık şeylerin bile 85 yaşında bir insanın canını yakabileceğini çok basitçe anlatıyor. Eğer şuan sizin de aklınızda bir soru işareti oluştuysa, o soru işaretlerini çözüme ulaştırarak mutluluğu ulaşabilirsiniz. Ölürken pişmanlıklarınız ve keşkeleriniz beyninizi kemirmez.