Arte P1171 Özgürlük Kanvas Tablo

Tamamen özgür hissettiğiniz bir zamanda, özgürlüğün anlamını aradığınızı veya özgür olmayan birilerinin aklınızda yer ettiğini hatırlıyor musunuz? Ben kendimden yola çıkarak bu soruya çok rahat "hayır" diyebiliyorum. Çünkü insanın, toplumun doğasını anlamlandırmaya kendi koşullarını değerlendirerek başladığına inanıyorum. Bu soruyu sorup cevaplamama sebep olan Zygmunt Bauman, Özgürlük adlı eserinde, çoğu düşünürün aksine bu konuya felsefi bir kavram veya politik bir ideolojinin bir öğretisi olarak yaklaşmaktansa, konuyu toplumsal bir ilişki niteliğinde ele alıyor. Seçimlerimizdeki özgürlük derecesini ölçmektense, bizim özgürlük kavramından çıkardığımız anlamı sorguluyor ve bu arayışın özündeki sebepleri içselleştirmemizi sağlıyor. İki insan düşünmenizi isteyeceğim sizden. Birbirinden tamamen farklı hayatlar yaşayan iki insan. Bu insanlardan biri hayatının bir kısmından sonra zindana atılıyor ve kendi kurduğu hayata veda ediyor. Biri hayatını kendi kurallarına göre, diğeri ise bir zindanın içinde her şeyden mahrum bir şekilde yaşıyor hayatının geri kalan kısmını. Şimdi soruyorum size: Zindandaki insan mı bilir özgürlüğün kıymetini, yoksa mahkumiyeti hiç tatmamış olan insan mı? Zindandaki insan cevabını verdiğinizi hissediyorum. Çünkü hepimiz farkındayız ki insan kaybettiği zaman anlıyor somut ve soyut olan her şeyin kıymetini. Peki, mahkumiyet sadece dört duvar arasında tıkılıp kalmışsak mı söz konusudur? Kendini fikirleriyle var etmeye çalışan fakat toplumun kallavi kesimlerini oluşturanlar tarafından sadece sermayeyi arttırmakta bir araç olarak görülen insanlar da mahkumiyetin tadına bakıyor kanımca. Fiziksel olmasa da fikirsel bir mahkumiyettir bu benim gözümde. Geçim sıkıntısı yaşayan insanların katlanmak zorunda olduğu bir tutsaklık. Bir de özgürlüğünü bilerek ve isteyerek satmış olan bir kesimin varlığına inanıyorum. Sınıf atlama uğruna sahte gülücüklerle plazalarda gezen, insanların yanında onları sevdikleri için değil sırf tahammül edebildikleri için bulunan kişiler. Bu insanları da kendilerini özgür zannedip aklının odalarında özgürlükten nasibini almamış insanlar sınıfına koyabilirim. Ya daha ilk başta bahsettiğim kallavi kısım, onlar da özgür olamamaktan nasiplerini almışlar mıdır? Diyalektik süreçte insanların ekonomik ve entelektüel olarak gelişip bir durağan duruma ulaşacakları belirtiliyor1 fakat fikrimce bu noktaya çok uzağız. Kapitalist toplumlarda en üstümüzde bulunan burjuva sınıfı, orta sınıfın ve işçi sınıfının özgürlüğünü elinden almakla kalmıyor, kendi özgürlüklerini de doğalarında olan rekabet uğruna kaybediyorlar. Bu bahsettiğim rekabet ekonomik değil, tamamen sosyolojik bir rekabet. Artık sınıf atlama şansları olmadığı için kendi benliklerini evrimleştirmeye çalışıyorlar. Genel-geçer algıların neferi olup, kendileri tarafından kontrol altında sandıkları hisleri gösteriş uğruna özgürlüklerini kaybediyor. İnsanların onları görmek istedikleri gibi görünmeye çalışmaları onları da sahteleştiriyor. Bahsettiğim rekabet, kim daha sahte olacak yarışına dönüşüyor resmen. Olmadıkları insanlar gibi görünüp, çağın gelişen teknolojisiyle bunu taçlandırıyorlar. Maddi olarak kendilerine kapının deliğinden görülen özgürlük, boyut aşma çabası içerisinde kaybolup, ayaklarında veya "zamanlarında" zincir yoksa bile, fikirlerinden yavaş yavaş uzaklaşıyor. 1 Zygmunt Bauman, "Özgürlük", Ayrıntı Yayınları, 2015, 107. Bütün bunların sebebinin, yazımın başında da belirttiğim gibi, insanların ekonomi merdiveninde birer basamak olarak görülmek olduğunu düşünmeye sevk etti Özgürlük adlı başyapıt. Fiziksel özgürlüğümüzü sağlamamız, bize özgür olduğumuz hissini verse de, kafamızın içinde haykıran sesi dinlemekten aciz kaldıkça inanmıyorum özgürlüğümüzün sağlanmış olduğuna. Oligarşideki gösterişin, orta sınıftaki sahteciliğin, işçi sınıfındaki bitmek bilmeyen geçim sıkıntısının ardında yatan tutsaklığı gördükçe ve yaşadıkça, neden hala insanların özgürlük adına her gün naralar attığını anlıyorum. Çünkü sahip değiliz biz bu ayrıcalığa. Kıymeti bilinen somut ve soyut şeylerin elimizde olmayanlar olduğunu naçizane söylemiştim ya, işte özgürlük kavramı bunun en büyük örneğidir. Bu yüzdendir ki adına kitaplar, şiirler, şarkılar yazılır. Bu yüzdendir ki ne kadar sahip olunduğu düşünülse de aranır durur.