DENEME BİR – Kİ

Öyle bir yaştayım ki hiçbir konuda kendimi "tam" hissedemiyorum. Bir şeyleri ne tam olarak biliyorum ne de hakkını vererek yapabiliyorum. Ne kendimi bir konuya tam manasıyla odaklanmış olarak bulabiliyorum, ne de elle tutulur bir uğraşım var. Çoğu zaman yanlış zamanda doğmuşum hissiyatına kapılıyorum. İnsanlar hoyrat, birbirinden uzak ve hep yarım yamalak. Herkes ya başkası olmaya çalışıyor ya da kendini kabullenmekten aciz. Eleştiriyoruz ve eleştiriliyoruz, durmadan, yılmadan. Üstelik birinin ya da birilerinin bizi eleştirmesi de illa ki şart değil. Aynaya baktığımızda dahi eleştirilecek pek çok şey bulabiliyoruz. Hatta bazılarımız sadece aynaya bakarak bir taraflarımızı eleştiriyor, başka kayda değer bir şey yapmıyoruz. Öyle düşmüşüz ki bu 'eleştiri' çukuruna, aynaya baktığımızda kendimizi bile görmüyoruz aslında, kendimizle yüzleşemiyoruz. Bir yandan da hep istiyoruz, durmadan sonsuz kere istiyoruz her şeyi. Birilerinin bize dayattığı biz olmaya çalışıyoruz. Aynaya baktığımızda gözlerimize değil bedenimize bakıyoruz. Başkaları bize ne gösteriyorsa onu görmek istiyoruz kendimizde. Televizyonlardaki reklamlarda, yollardaki panolarda bir şeyler görüyoruz; radyolarda bir şeyler dinliyoruz, gazetelerde yine benzer şeyler okuyoruz. "Ne bunlar?" diye sormayın ne olur, "bir şeyler" bunlar, birilerinin işine yararken bizi birbirimizden uzaklaştıran, ayıran. Hatta bizi kendimizden bile koparan, çoğu zaman da yok eden pek bir sevimsiz şeyler bunlar. Kanepeme oturdum ve aldım bilgisayarımı kucağıma. Öncesinde biraz ağlamıştım. Aynaya baktım gözlerimdeki rimel yanaklarımdan süzülmüş şeritler halinde. Yemek sipariş etmiştim, zil çaldı. Kapıyı açtım getiren kişi yüzüme baktı boş boş, anlam veremedi bu halime. Sorsa ben de anlam veremiyordum bu halime, cevap veremezdim kendisine. Zaten sormadı, sormazdı da. Çünkü biz dev bir iletişim çağının kocaman yalnız insanlarıyız. Dünyaya yalnız gelir yalnız gideriz belki ama dünyadayken bizi bu kocaman yalnızlığa iten şey nedir? Cevabını verebilmek mümkün değil. Neden mi? Çünkü bu durumun sorumlusu biziz yani insanoğlu. Doğa böyle değil, doğadaki diğer canlılar böyle değil. İnsanoğlunun farkı nedir? Bencilliği olsa gerek ya da sınırsız tatminsizlik duygusu. Hep daha fazlasını istemek bazen güzeldir gelişmenize ön ayak olur. Fakat belli bir çabanın sonunda elde edilen şeyin kıymetini bilmek gerekir. İnsanoğlu öyle bir yerden başlayıp öyle bir noktaya gelmiş ki, gelinen bu nokta bir son değil belki ama takdiri fazlaca hak ediyor. Oysa bizler, bu çağın insanları olarak, babasının dedesinden sınırsız miras kalmış şımarık torunlar gibiyiz. Sadece sömürüyoruz ya da bir şekilde sömürülüyoruz. Doğayı, bizim dışımızdaki canlıları ve gücümüzün yettiği her şeyi sömürüyoruz. Bir diğer yandan da, psikolojimiz, bedenimiz, duygularımız ya da isteklerimiz birileri tarafından sınırsız bir şekilde sömürülüyor. Dur diyemiyoruz, hatta bazılarımız farkına bile varamıyor. Kimimizin işine geliyor bu durum, kimimiz ise matah bir şey sanarak bize dayatılanları uyguluyor elde ettiklerimizi "gerçek" sanarak çocuklar gibi seviniyoruz. Farkında olup yine de karşı koyamayanlarımız ise kanepelerinde oturup sipariş beklerken nedensizce ama aslında bir o kadar çok geçerli neden veya nedenlerle ağlıyor, ağlıyoruz. Bu yazıyı yazmaya nasıl başladım bilmiyorum, yirmi dakika içerisinde döküldü kelimeler parmaklarımdan. İllaki okuduğum Hayal Kırıklıklarıma Teşekkür Ederim adlı kitabın ve düşündürdüklerinin etkisi olmuştur üzerimde. Ancak sebep her ne idiyse, bu yazı yaşadığım duygusal patlamanın ve birikimin bir ürünü olarak parmaklarımdan dökülüverdi. Muhtemelen bu yazım eleştiri alacak, belki de anlamsal bir bütünlük yakalayamadım. Ama yazdıklarımı sakinleşip tekrar okuduğumda silmeye de kıyamadım. Yazarken hissettiklerimi ve düşündüklerimi okuduktan sonra tekrar hissederek bir daha düşündüm, sordum ve sorguladım. Bir cevap alamadım ama durup yazdıklarım üzerine tekrar düşünmek dahi iyi geldi. Okuduğum denemenin etkisiyle belki de böyle bir yazı ortaya çıkmış oldu. Umarım okurken benim cevap bulamadıklarım sizin için önce soru sonra ışıklı bir cevap olur...