BENİ TAKİP ET

Başkalarının hissettiklerine, inandıklarına körü körüne bağlanmak yerine kendi gerçeğimizin peşine düşsek ya? Ve yine bu kişilerin söyledikleri gibi yaşamayı yavaşça bir kenara bırakıp, kendi patikamızda tökezlesek, düşsek, kalksak, koşsak... Tıpkı Alice Harikalar Diyarında'da başkalarına deli saçması gelen olayların, Alice için gerçekliğin ta kendisi olması gibi. Kimsenin bilmediği, inanmadığı bir dünyanın, Alice'in ait olduğu tek yer gibi hissetmesi ve burada kendini bulması, çok da deli saçması gelmiyor bana. Çünkü; her ne kadar bunu kabullenmesek de, herkes gibi ben de arada bir konuşan tavşanlar, uçan kedilerle hoşsohbetlere dalıyorum kendi diyarımda. Son zamanlarda çoğu kişi, ben dahil, kendi fikirlerinden ara ara vazgeçip, başkalarının isteklerini el üstünde tutuyor gibi hissediyorum. Birisi saçın çok kısa olmuş, uzun daha güzeldi dediğinde saçımızı kestirdiğimiz için pişman olup, kendimizi beğenmemeye başlıyoruz. Böylece insanların fikirlerine gereğinden fazla önem verip, onların beklentilerini karşılamak için yaşamaya çalıyoruz ki bu sizce de çok yorucu değil mi? Yani güzel hissediyorsak, modaya uymadığımızın bir önemi var mı? Ya da sevdiğimiz şarkıya denk gelince ritme ayak uydurup dans ediyorsak, dışarıdan deli gibi görünmek kimin umurunda? Benim umurumdaydı. Üç yıl öncesine kadar ailemin hayatımdaki söz hakkı, benimkinden o kadar fazlaydı ki, kendi iç sesimi unutmuştum, o da benimle konuşmak istemiyordu zaten. O, her zaman kendimi keşfetmemi, ne istersem onu olabileceğimi öğütlerken, ben onu susturup, 'evet, bence de komşunun kızı/oğlu gibi doktor olmalıyım' diyordum. Kitabını okuduktan on yıl sonra, yetişkinliğe erişmiş aklımla filmini de izledikten sonra, Alice in Wonderland , sessize aldığım iç sesimi tekrar konuşturdu. Böylelikle istediğim şeyin mimar olmak olduğunu dışa vurup, kendi hedeflerim için daha çok çalışmaya başladım. Kendimi bulduğumda daha hızlı yürüyebildiğimi farkettim, çünkü artık istediğim yolda yürüyorum. Her insanın parmak izi kendine özgüdür, benzersizdir, tıpkı fikirleri gibi. Hayatımıza başkalarının karışmasına izin verdikçe, parmak izimiz algılanamaz hale geliyor. Yani artık 'sen' olmuyorsun da 'sen ve diğerleri' oluyorsun ve hayat başkası olmaya çalışmak için çok kısa. İnsan ömrü üç gündür zaten; dün, bugün ve yarın. Üç günlük dünyada yaşıyoruz madem, düşünüp hareket etmek varken, neden dinle, kabul et, değiş yapalım ki? Benliğimizden adım adım uzaklaşmaya, harikalar diyarına inancımızı kaybetmeye başlıyoruzdur bunu yapıyorsak. O zaman nereye gittiğimizin bir önemi kalmaz, kendimiz ne hissettiğimizi bilmiyorsak. Nereye gittiğimizi bilmeden de bir yere varamayız. "Bu sabah kim olduğumu biliyordum, ama o zamandan bu zamana çok değiştim" diyordu Alice filmde Harikalar Diyarı'nı keşfedince, belki siz de sabah kim olduğunuzu biliyordunuz ya da öyle sanıyordunuz. Şu ana kadar belki başkaları sizin yerinize konuşmuştur, ama artık bir başkası sizin hayatınızda söz sahibi olmasın. Kendi sesinizi keşfetmeye başlamalısınız, yeni doğan bebeklerin ağlarken seslerini kendi seslerine alışmaları gibi. Dış sesleri susturup kendinizi bulduğunuzda, kim ne düşünür, ne der kaygısından kurtulduğunuzda, en önemlisi de kendinizi bulduğunuzda değişiminizi kabul edin. İlk başlarda ben de bu değişimi kolay kucaklayamadım, kendi başıma karar vermekte zorlandım. Ama; düşüncelerimde ve davranışlarımda özgür olmanın tadına varınca, bir başkası benim hakkımda ne düşünüyor, fikrimi söylesem kızar mı üzülür mü, düşüncelerime güler mi, komik duruma mı düşerim ve bunun gibi bir sürü kafamı meşgul eden sorulardan, vesveselerden kurtulmuş oldum. Çünkü herkes gidip tek başıma kaldığımda, hesap vermem gereken tek bir şahıs olduğunu anladım; asla yalan söyleyemeyeceğim, benim içimi bilen, bir ben.