Markalar Cehennemi

Günümüz dünyasında her şey alışverişten ibaret. Herkesin derdi modaya uymakta, herkesin derdi diğer ünlü ne giymiş, o kıyafetini nereden almış, şu ayakkabısını yurtdışından mı getirtmiş. Herkes en son çıkan şeyi kullanma peşinde, her şey fabrika ürünü olmak zorunda. En yeni, en pahalı şeyi almak zorundalarmış gibi davranıyorlar. Yurtdışında Black Friday'de ucuza en yeni şeyleri almak için birbirlerini eziyorlar, linç ediyorlar. Kapitalizmin hayatlarını tamamen ele geçirmesini bir bayrammış gibi kutluyorlar resmen. En ünlü ve en pahalı markalara tapıyorlar adeta. Bu markaları, kendi kişilikleriyle birleştiriyorlar, hayatlarındaki en değerli şey eşyaları oluyor. "Sahip olduğunuz eşyalar bir gün sizin sahibiniz olur" deniyor Fight Club'da. Zamanımızı en güzel tanımlayan söz bu bence. Herkes Iphone'larına gözleri gibi bakıyor, herkes Macbook'una tapıyor. Bunlardan birine bir zarar gelse hayatları kararacakmış gibi davranıyorlar. Kapitalizm tanrıları kutsamış dünyamızı. Kitapta da bu durumun emek vererek işini yapmaya çalışan insanlara yaptığı zarardan bahsedilmekte. Cipriano Algor'un emek vererek, günlerini harcayarak yaptığı çömlekleri artık almak istemeyen halktan. Fabrika ürünlerine yönelen insanların durumlarından bahsediliyor. Her şey tek tip artık. Herkesin evi birbirinin aynısı. Aynı koltuklar, aynı sehpalar, aynı tablolar. Her şeyimiz IKEA'dan, tüm evimizi birbirinin tıpatıp aynı eşyalarla donatıyoruz. Bence bu çok yanlış bir eylem. Eşyalarımızın bizim için bir anlamı olmamalı demiyorum. Bizim için olan anlamları bizim iliklerimize işlememeli. Mesela koltuğumuza bir şey döküldüğünde o koltuğa 2000 lira verdik diye değil, o koltukta sevdiklerimizle güzel vakitler geçirdiğimiz için üzülelim. Hiçbir işimize yaramayacak, sadece pahalı olduğu ve başkalarının eşyalarından daha güzel gözüktüğü için aldığımız eşyalar var. Bu eşyalar için aylarca çalışıp biriktirdiğimiz paramızı veriyoruz. Ama asla yeterince tamamlanmış hissetmiyoruz. Evimizi ne kadar doldurursak dolduralım, gardırobumuz ne kadar geniş olursa olsun asla tamamlanmıyoruz. Doyumsuzca eşya almaya devam ediyoruz ve almaya da devam edeceğiz. Çünkü eşyalarımızın köpeği olmuşuz. Devir kapitalizm devridir. Sosyalleşmekten kastımız da değişti artık. Sosyallik dediğimiz şey bir kafeye oturup saatlerce sıvı tüketmek oldu. Arkadaşlarımızla buluştuğumuzda 20 dakikalık bir sahte merhabalaşma süreci sonrasında 3 saat boyunca kahve ve sigara içip telefonlarımızla oynayıp ortamdan ayrılıyoruz. Bu süre zarfında bir şeyler sipariş etmezsek de garsonlar tarafından süzülüyoruz, ne olursa olsun bahşiş bırakmazsak yargılanıyoruz. Eleştirdiğimiz Starbucks müstakil kafelerin yanında komünist kalacak seviyede. Bahşiş vermezsen seni gözleriyle süzmüyorlar veya içecek almadan bile kafede sabahtan akşama kadar oturursak kimse bize kalk git dercesine bakmıyor. Fakat herhangi bir kafede tek bir kahve alıp 1 saat otursak bile yavaş yavaş süzülmeye başlanıyoruz, bize sandalye israfı gözüyle bakmaya başlıyorlar. Bizi sadece ve sadece para kaynağı olarak görüyorlar. Varlığımızın tek sebebi onlara bunu sağlamakmış gibi. Öteki bir sorun ise bugünlerde kıyafetlerde ve ayakkabılarda görülen marka sevdası. Tommy Hilfiger, Lacoste, Polo, Cat, Harley Davidson. Bu markaların amblemlerinin tişörtlerinde, kazaklarında, ayakkabılarında görülmesi için insanlar bu markalara uçuk fiyatlarda paralar veriyor. Bir timsah ve polo oynayan bir adam şeklinin çağımızda bu kadar ilgi görmesi anlamlandıramadığım bir şey. Bu amblemleri, bu logoları insanlara gösterip "bakın ben zenginim, bakın ne kadar çok para harcıyorum" bakışları atıyorlar ve bu zevkleri uğruna bu eşyaların kölesi oluyorlar. Demek istediğim şey şu ki, günümüzde insanlar başkalarına ne kadar paraları olduğunu kanıtlayabilmek için, bir logo uğruna uçuk fiyatlar veriyorlar. Ayrıca herkesin ev eşyaları birbirinin tıpatıp aynısı durumuna gelmiş durumda ve insanlar bu eşyalarına adeta tapıyorlar. Herkes her şeyin en yenisinin, en son çıkanının peşinde koşturuyor, bu uğurda işe gidip geliyorlar. Ve son olarak da insanların sosyalleşme anlayışları çok değişti. Artık sosyalleşmeden kastımız bir kafeye oturup saatlerce sıvı tüketip telefonla oynayıp evimize geri dönmek oldu. İşte kapitalizm hayatlarımızın içine böyle işledi.