Sebepsiz Gülümsemek Dünyaya

Sonbaharın gelişiyle birlikte o aydınlık, güneşli yaz günlerinin artık bittiğini daha derinden hissetmeye başladım. Hafif bir karamsarlık ve sebepsiz bir hüzün duygusu zaman zaman etkisi altına alıyor beni. Neyse ki sonbaharla birlikte başlayan tiyatro sezonu beni biraz olsun teselli ediyor. Bu akşam liseden birkaç arkadaşımla buluşup, "Meraklısı İçin Öyle Bir Hikaye" adlı oyuna gidiyoruz. Sait Faik Abasıyanık'ın anlatıldığı, otobiyografik bir oyun olduğunu tahmin ediyorum. Sait Faik'in pek çok hikayesini okumuşumdur, hatta bazılarını defalarca... O, bana bir hikayeciden çok şairmiş gibi gelirdi. Oyunda bu çok sevdiğim bu yazarın nasıl yorumlandığını merak ediyordum. Oyun bitince kendimi yağmurdan ıslanmış sokakta buldum. Birden fark ettim ki sokakta duran, yürüyen insanlara farklı bir gözle bakıyorum. Her zamankinden daha mutlu, daha iyimser, daha bilge biri olarak... Ruhum tıpkı bu resimdeki surat kadar güleç... Hayat öyle hızlı akıyor ki; dersler, sınavlar, yapılması gereken işler, yetişilmesi gereken yerler... Durup düşünmeye, duygularımızı tartmaya, sindire sindire yaşamaya, güzelliklerin tadını çıkarmaya vaktimiz yetmiyor. Sürekli bir koşuşturma içinde kim bilir ne kadar çok şey ıskalıyoruz bu hayatta. Kırlara sırt üstü uzanıp, gökyüzünde uçuşan pamuk yığınlarını seyretmeyi ne zaman bıraktık? Küçücük bir karıncanın kendisinden iki kat büyük bir yemişi kan ter içinde yuvasına taşımasını izleyecek zamanımızı ve sabrımızı nerede kaybettik? İnsanların yüzlerine doğru dürüst bakmaya bile üşenir olduk. Yüzüne bakmadığımız için kim bilir kaç tanıdık yüz yanımızdan bir yabancı gibi geçip gitti? Sait Faik, bir kitabında şöyle der "Bir insanı sevmekle başlar her şey." (Abasıyanık, 1993) Evet, "sevmek". Aslında "sevmek" duygusuyla yaratılır her insan. Ama hiç bitmeyen bu koşuşturmamız, sürekli zamanla yarışır hale gelmemiz sevmeye vakit bırakmıyor. Yorgun, dikkatsiz, özensiz insanlar haline geldik hepimiz. Sait Faik'in kendisi de okuduğum pek çok hikayesinin içindedir. Olay ve olguları hep kendi ağzından anlatır. Ama hemen hiçbir hikayesinde başkahraman değildir. Merkeze kendisini almaz hiç. Hep başka varlıklar, başka insanlar vardır odak noktasında. Başkalarını hiç bitmeyen bir merakla gözlemler ve bizlere anlatır. Oysa bizler o kadar bencilleşmişiz ki, hep kendimizi anlatmanın peşindeyiz. Biraz düşününce hayatımızın merkezinde daima kendimizin durduğunu görüyorum. Evet, kendini sevmeyen başkasını sevemez derler ama bunu biraz abartıyoruz sanki. Kendimizle o kadar meşgulüz ki, kimseyi gözümüz görmüyor. Bencil ve faydacı bir zihniyetle nereye varacağız? Başarılı ve önemli olmak, mutlu ve huzurlu olmaktan daha mı değerli? Düşünün bir kere, hiç başkasının ayağını kaydırarak mutluluğa ulaşan biri gördünüz mü? Peki kendinden başka bir şey düşünmeyen insanlar? Diğerleri olmadan var olabilir miyiz? Sadece kendinizin olduğu bir dünya hayal edebiliyor musunuz? Peki sevgiyi tatmadan yaşamak, ne kadar paramız olursa olsun, yaşamak mıdır? Oyundan çıkınca bu düşünceler sardı benliğimi. Fark ettim ki daha mutlu, daha sakin, daha iyimser olmalı insan. Hayatın tadına ancak böyle varılır. Apartmandan çıkarken kapıda rastladığın hiç tanımadığın birine "günaydın" demek, sokağı süpüren işçiye "kolay gelsin" cümlesini söylemek, okula giden küçük bir kıza gülümsemek aslında insan olmamızın gereği değil mi? Bu küçücük ve basit insanlık hallerini göstermemiz bile mutlu eder bizi belki de. Farkında olmadan biz de iyi kalpli ve güler yüzlü bir insan oluveririz, kim bilir? Bu küçücük şeyler için geniş zamanlara, büyük mekanlara ihtiyacımız yok ki! Biraz insanlık, biraz sevgi, biraz hoşgörü kaybettiğimiz güzellikleri geri getirebilir belki...