Çıplak Duygular

Kendi içimizde, başkalarına karşı kurduğumuz beklentilerimizi besler dururuz. Bunun yanında beklentilerimizin karşılanacağından da emin değilizdir. Hatta bir gün beklentilerimizin yüzümüze çarpılacağı düşüncesi daha baskındır, ama yinede en derinlerimizde, kendi benliğimizin bile bakmayı unuttuğu yerlerde yaşatmaya çalışırız onları. İlk başlarda, derinlerde sakladıklarımızı söylemeyiz kimseye, söyleyemeyiz belki de. Fakat, zamanın aşındırıcı gücü, kimseler görmesin diye hislerimizin üzerine yıktığımız tonlarca tozu toprağı elinde sonunda temizlemeyi bitirir. Bu safhada aylarca, yıllarca uyuyor gibi görünen duygularımız dışarı çıkmak için bütün gücü ile etrafındaki koca duvarları yumruklamaya başlar. Bu yumruklar o kadar güçlüdür ki, eğer onların istediğini vermezsek, sanki altlarında ezilecek gibi hissederiz. Dayanmaya çalışırız tabikide, ama nafile. Ne kadar çabalarsak çabalayalım kaçınılmaz sonu geciktirmekten başka bir şey yapmış olmayız. Ne öldürebiliriz, ne uyutabiliriz. Etraflarını çevreleyen duvarları paramparça edince de, onları ifade etmekten başka çaremiz kalmaz. Bir sürü silahımız vardır içimizdekileri dışarı dökmek için. Sanat bunların başında gelir. Bizim de en çok güvendiğimiz ve kullandığımız metot sanattır. İnsanlığın sanat ile ilk iletişime geçtiği andan itibaren onu bir kaçış kapısı olarak görmesi de bundandır. Sanat dünyanın bunaltıcılığından kurtulmak için bir fırsattır. Kafamızdaki onca derdi, tasayı unutturup asıl bizim ne istediğimizi hatırlatan da yine sanattır. Kendimiz ile başbaşa kalabildiğimiz o en önemli anları sanat sayesinde elde ederiz. Bu nadir anlarda dışarıya çıkmayı başarabilenler en saf, duru ve işlenmemiş dugularımızdır. Normal zamanlarda duygularımızı işler, değiştirir, şekil verip dururuz. Çünkü dışarı, içimizde oldukları gibi çıktıklarında kabul edileceklerinden şüphe duyarız ve korkarız onların itilip kakılmasından. Bu yüzden üzerlerine bir elbise, ayaklarına birer ayakkabı, yüzlerinde de birer maske takar öyle dışarı çıkartırız. Ama sanat sayesinde elde ettiğimiz o özel anlarda, bu tür tedbirlere gerek olmadığı için çırıl çıplak çıkartırız duygularımızı. İçimizde nasıldıysalar, dışarıda da öyledirler. İnsanın direnç göstermekte en çok zorlandığı ve en fazla etkilendikleri elbisesiz, yani çıplak olan duygulardır. Her insanın sanata olan bakışı farklıdır bunun nedeni insanların anlama güçlerinin ve farkındalık seviyelerinin aynı olmamasıdır. Bu yüzden aynı eserden anlaşılanlar kişiden kişiye değişkenlik göstermesi çok doğaldır. Bu yüzden bir resim galerisi gezen insanların aklına neden önümde duran anlamsız resmin sanat olması gerekiyor? Gibi bir soru gelebilir. Veya bazı günümüz heykellerinden kafası karışan birisinin, İki üç çubuğu birleştirmek demek ki sanat oluyomuş demesi doğal karşılanabilir. Bu yüzden kendi ilgi alanımıza yoğunlaşmamız çok önemlidir. Eğer resimden anlamıyorsak, müzik bizi bizden alabilir. Müzik hiç hoşumuza gitmiyorsa, heykeller gözümüze büyüleyici gelebilir. Bu insan doğasından kaynaklı bir farklılıktır. Guarnica'yı örnek olarak verebiliriz. Çoğu kişi bakıp da bu ne saçma sapan bir şey demiştir ama bir o kadar kişi de kalplerinin hızlanmasını durduramamıştır. Bana göre savaş duygusu o kadar ustaca işlenmiş ki savaş anında duyulan acı, umutsuzluk, dehşet ve tükenmişlik hisleri tablo üzerinde boyalar aracılığı ile gerçeklik kazanmış. O kadar ki savaş deneyimi olmayan bizler, o insanların neler çekmiş olabileceği ile ilgili fikir sahibi olabiliyoruz. Sanat aracılığı ile iletilen duygular parlayan bir mum iken, sonradan söz ile ifade edilirlerse söner giderler. Bir değerleri ve anlamları kalmaz çünkü onlara tekrar bir elbise giydirmış, şapka takmış oluruz. En ufak bir yüzük bile taksak kendi benliklerinden uzaklaştırmış ve onlara başka bir kişilik yüklemiş oluruz. O yüzden yorum yapmak gereksiz bir şeydir. Kendi içimizde geliştirebiliriz ancak bu tür çıplak duyguları. İçimizde doğdukları gibi duru, saf ve işlenmemiş kalsınlar. Ellemeyin onları boş sözler ile, kirli yorumlar ile. Bırakın onları kendi hallerine ve arada izleyip büyümelerine şahit olun. Asıl o zaman sanattan zevk alabiliyor olacaksınız.