KARANLIĞIN IŞIĞI

Küçük bir hayal oyunu oynayalım haydi. Ilık bir bahar sabahındasınız. Pencerenin kenarına konan kuşların ve başucunuzdaki çalar saatin sesi güzel uykunuzu bölmeye hevesli bir şekilde yükseliyor. Gözleriniz hala kapalıyken yılların verdiği alışkanlıkla olsa gerek tek seferde saatin sesini kesiyor ve olduğunuz yerde şöyle bir dönüyorsunuz. Güneşin size verdiği selamı geç kalmadan almak için yatağınızda doğruluyorsunuz. Buraya kadar her şey olması gerektiği gibi, değil mi? Şimdi gözlerinizi açabilirsiniz. Neyi görmeyi dilerdiniz önce; sapsarı güneşi mi, masmavi gökyüzünü mü ya da kanatlarından özgürlük akan kuşları mı? Hayır, hiçbiri değil. Önünüzde tek bir seçenek var: Siyah. Bütün renginiz ve dünyanız tıpkı gözleriniz kapalı olduğundaki gibi simsiyah. Hikayeyle biraz daha oynayalım. Bu kez alarmın ve kuşların sesini de çıkarın hayatınızdan. Geriye ne kaldı? Belki daha da büyük bir siyah... Karanlığın ve sessizliğin sizi bu kadar mahvedebileceğini hiç düşünmüş müydünüz? En sevdiğiniz rengi seçemeyeceğiniz, nereye adım attığınızı bilemeyeceğiniz, bebeklerin huzur veren gülücüklerini duyamayacağınız ve belki de en zoru: Annenizin saçlarını okşarken sizin uğrunuza beyazlayan telleri sayamayacağınız bir dünya hiç hayal etmemiştiniz. Işık olmadan, notaları duyamadan nasıl başarır ki bir insan yaşamayı, nasıl hayal kurabilir? Milyonlarca insanın yaşadığı bir dünyada yapayalnız ne yapabilir? Sorular geliyor aklına insanın ama sadece sorular. Cevaplarını gören ve duyanların asla veremeyeceği, vermek istemeyeceği sorular. İnsanlar uzun zamandır başka dünyalar bulmak için korkmadan atmosferin ötesine geçiyorlar ama bu atmosferin altında da keşfedilmeyi bekleyen dünyalar var, yaşamaktan korkulan ve sadece parmak uçlarıyla hissedilen. Ben o karanlık ve sessiz dünyalarla hiç karşılaşmamıştım. Sadece üzülerek bahsedenlerden duymuştum birkaç kelime. Gerçekten o dünyanın içine girmemse bir film sayesinde oldu. Adını tahmin etmesi zor olmasa gerek. Siyah, karanlık ve sessiz bir evrenin kapılarını sonuna kadar aralayan bir film. Gerçek bir hikayeden esinlenilerek çekilmiş. Bir işin içinde gerçeklik payının olması bende her zaman olduğundan daha fazla iz bırakır; çünkü bilirim, bunları bir gün ben de yaşayabilirim. Empati, Tanrı'nın insanlara bahşettiği muazzam bir özellik. Başkasını kendinizde hissedebileceğiniz diğer bir yol yoktur yeryüzünde. Kimi zaman başkasının zihninde olmak eğlenceli olsa da kimi zaman da unutamayacağınız izler bırakıyor. Bir anlık da olsa sessiz karanlığın içine doğduğumu hayal ettim film bittikten sonra. Hayal denemez, bir kabus gibiydi; üstelik bu kadar zaman yaşayıp dünyanın neye benzediğini bildikten sonra. Kelimelerin ışıklı dünyadaki karşılıkları gözümün önüne geldi, gözlerim kapalıyken bile renklerin ne olduğunu ve kendimi ifade etmeyi biliyordum. Peki, sessiz karanlığın içinde savaş verenler, parmaklarının uçlarıyla hissettiklerini nasıl anlatır? Onların da söyleyecekleri mutlulukları, paylaşmak isteyecekleri yalnızlıkları ve rüzgarı hissettiklerinde ürperen içlerini anlatacak dilleri var; artık biliyorum. Eskiden tüm bunları kendime sorduğumda sadece bir ölünün hissettiğini hissederim derdim. Şimdiyse karanlığın bana ışık olduğunu görüyorum; aydınlığın kör, gürültünün sağır ettiği insanlığıma bir ışık... Susmak biz konuşan insanlar için bazen çok şey anlatır. Ömür boyu karanlıkta susmanınsa diğer dünyalardaki insanlar için her zaman bir anlamı vardır. Onların yaşamayı ve hayatın anlamını bizden çok daha iyi bildiğini görüyorum artık. Melodilerin huzursuz hissettiğinizde içinizde oluşturduğu aydınlık gibi, mutsuzken üstünüze düşen yağmur damlaları gibi, kızdığınızda rüzgarın nefretinizi uçurması gibi onların Rabia Betül Yurdakul parmak uçlarındaki kelimeleri. Onlar ölü değil, aramızda yaşamak için en çok mücadele edenler, hissetmenin gerçek anlamını bilenler. Tek istedikleri biraz daha iyi anlaşılabilmek. Biliyorum, bazen öyle anlar oluyor ki aynı dili konuştuklarımızla bile anlaşamıyoruz. Ama yine bu karanlığın bana öğrettiği bir şey var, hiçbir şeyin imkansız olmadığı.