KAZAN'IN ÖNÜNDE ÇARŞI

İstanbul'un Avrupasında, Barbaros Bulvarı'nın Dolmabahçeyle birleştiği açıklıkta gecenin sessizliğini bozan bağırışlar her yanı inletirken Beşiktaş'ın asi çocukları semti semt yapan o aşkı tüm boğaza duyuruyor. Kimi işsiz kimi tüccar, kimi öğrenci, kimi ise öğretmenin ta kendisi. Hepsi tek bir sebepten ötürü oradalar: Beşiktaş. Beşiktaş nedir? Bir semt adı, bir spor kulübü, bir arma; bir yuva, bir sevda... Aslında Beşiktaş'ı Beşiktaş yapan yine tam kalbinden, semtin tam ortasından çıkan bir ruh: Çarşı. Üç gencin, üç Beşiktaş aşığının kurduğu bu taraftar grubu sadece bir spor seyircisi olmaktan öte kilometrelerce deplasman yolunun, senelerce birikmiş güzel anıların, beraber yaşanmış hüzünlerin getirdiği bir kardeşliğin isim bulmuş hali. Beşiktaş adıyla bütünleşmiş ve artık bir kült haline gelmiş bir topluluk. Beşiktaşlılığın ne demek olduğunu sadece Türkiye'ye değil tüm dünyaya kırdığı desibel rekorlarıyla öğretmiş olan grup. Çarşı'ya göre Beşiktaşlılık mahalle bakkalının yanında gizlice birasını yudumlayan, gerektiğinde korkmadan dövüşen, mahalle çocuklarının arkasını kollayan ağabey olmaktır. Beşiktaşlılık iki taşı kale yapıp yerdeki gazoz şişesiyle maç yapan çocukların siyah beyaz, pazardan alınmış armasız formalara boya kalemleriyle Beşiktaş arması çizmesidir. Çarşı'ya göre Beşiktaş hayattaki her zorluğa rağmen ait olduğun sıcak bir aile, sığınabileceğin bir liman, dertleşebileceğin bir arkadaştır. Çarşıdan olmak Beşiktaş'tan çok Beşiktaşlı olmayı sevmek demektir. Her maç öncesi ünlü Kazan'ın önünde toplanıp türküler söylemek, Barbaros bulvarı boyunca meşaleler eşliğinde marşlar söyleyerek yürümektir. Son sözünde Süleyman Seba gibi "Tek dileğim var, Beşiktaş'ı üzmesinler." Diyebilmektir. Stada gelindiğindeyse doksan dakika boyunca kendinden geçip çılgınca bağırmak ve boğazın dalgalarının vurduğu kıyıdan tüm şehre en büyüğün kim olduğunu haykırmaktır. Her gol sevincinde tanımadığın insanlara en içten duygularla sarılmak, hep beraber sevinip hep beraber üzülmektir. Kalabalığın içinde alkolün etkisiyle soyunup donduran soğukta bağıran genç ile rakip takım her hücum yaptığında dua etmeye başlayan hacı amca bir aradadır, kenetlenmiştir. Aynı şekilde seksenlerde pek çok kez görüldüğü üzere dünya görüşleri apayrı olan, birbirlerine günlük hayatta nefretle bakan gençler her gol sevincinde sarılmış, her şeyden uzaklaşmış, birlik olmuşlardır. Çarşı ruhu işte tam olarak budur. Seneler boyu deplasman otobüslerinde ömür geçmiş yaş ilerlemiştir. Akrabalar "Beşiktaş karın doyurmaz" deyip durmuş kulak asılmamıştır. Aile kalmamış, evlenip çoluk çocuğa karışmak zor gelmiş, cepte para, elde mal kalmamıştır. Hepsi sağda solda bitmiştir. Ama bu yola bunların hepsi bilinerek çıkılmıştır. Kimse pişman değildir. Beşiktaş sevgisi her şeyini almış ama işin sonunda herkese ailem denecek güzel insanlar, imrenilecek dostluklar kazandırmıştır. Bazen bu aile hem öksüz hem yetim çocuklara sahip çıkmış bazen sokak kenarlarında dilenen tinerci çocukları adam etmiştir. Günü gelmiştir bu taraftar grubu ve dolaylı yoldan Beşiktaş çok sevdiği sevgilisinden ayrılmış genç için sığınacak bir liman olmuş, günü gelmiş çok sevdiği bir insanı kaybetmiş biri için derdini paylaşacak bir dost olmuştur. Beşiktaş kimseyi zengin etmemiş ama zengini kıskandıracak kadar mutlu etmiştir. "Bir taraftar grubu maçta bağırmaktan başka ne işe yarayabilir ki" diye soranların yüzünü kızartmış; büyüklere saygıyı, küçüklere sevgiyi öğretmiştir. Edepli insan olmayı en edepsiz insanlara benimsetmiştir. Çarşı aynı şekilde insanların dünya görüşlerini de etkilemiş, onlara hiçbir baskıyı, hiçbir yasağı tanımamayı öğretmiştir. "Çarşı her şeye karşı!" sloganını Dolmabahçe'den tüm dünyaya duyurmuştur. Bunu yaparken kimseyi incitmemiş, kimsenin değerlerine saygısızlık yapmamış, kimseyi ayırmamıştır. Yazar Orhan Pamuk Nobel Ödülü'nü aldığında Türkiye'den farklı sesler çıkarken onu ilk kutlayanlar olmuş, Nükleer Enerjiyi Türkiye'de ilk protesto eden grup olmuştur. İşin en ilginç tarafı ise bu duyarlılığı ve yasak tanımazlığı yaratanın muhafazakarı, solcusu, milliyetçisiyle her görüşten insanın olmasıdır. Çarşı bu özelliğiyle aslında Türkiye'nin aynası olmayı da becerebilmiştir. Bir lise öğrencisinin, nam-ı diğer Optik Başkan'ın, mahalledeki arkadaşlarıyla kurduğu ve Beşiktaş aşkından öğretmenliği bırakıp deplasman otobüslerinde Dünyayı 4 kez dolaşacak kadar yol yaptığı, son nefesini de bu yolda verdiği o tarif edilemez ruh bugün Çarşı adıyla tüm semtlerin sokak duvarlarında, tüm dünya taraftarlarının aklındadır ve her maç öncesi Boğaz'a haykırdıkları gibi "Kazan'ın önünde Çarşı, Çarşı alayına karşıdır." Mustafa Emre YİĞİT