Sepetteki Meyveler

Bugün sizden sadece benimle beraber hayal etmenizi istiyorum sevgili okur. Gözünüzde çok büyük bir meyve sepeti canlandırın ve bu sepetin içinde yüzlerce, belki de binlerce çeşit meyve olsun. Elmanın ve eriğin her çeşidi, portakal, mandalina, armut... Kısacası aklınıza ne kadar meyve getirebiliyorsanız hepsini bu sepetin içinde hayal edin. Merak etmeyin, sizinle beraber ben de hayal ediyorum. Bu hayali beraber sonuçlandıracağız sevgili okur. Şimdi bana bu meyve sepetini neden hayal ettiğinizi soracaksınız tabi ki. Hemen cevap vereyim ki bir an önce sonuca ulaşalım: Kafamızda canlandırdığımız o koca sepet; üzerinde yaşadığımız, karnımızı doyurduğumuz o güzel memleket ve bu kocaman sepetin içindeki meyveler de biziz. Peki kimiz miyiz? Biz Yenikapı'da pansiyon işleten Eleni'yiz, Rum şarkıcı Hristo'yuz, Türk subay Halit Mustafa'yız. Hepimiz farklıyız birbirimizden. Birimiz yeşil elmayız, birimiz kırmızı elma, birimiz ise portakal. Hepimizin yetiştiği ortam birbirinden farklı. Fakat en önemlisi ne biliyor musun sevgili okur: Sonuçta hepimiz aynı hücrelerden oluşuyoruz, büyümek ve gelişmek için aynı besinlere ihtiyaç duyuyoruz. Sonuçta hepimiz sadece birer meyveyiz. Devam edelim hayal etmeye o zaman. Düşlediğimiz sepete sadece bir tane çürümüş meyve koyalım. Sonuç ne olur sizce sevgili okur? Ben söyleyeyim: O gözümüzde canlandırdığımız sepet ne kadar büyük olursa olsun bir tane çürük meyve bile o sepetteki bütün meyveleri çürütmeye, yapısını bozmaya yeter. Bakıyorum şimdi ülkemdeki insanlara, hepsi birer çürük meyve gibi bozulmaya, kendi benliğinden çıkmaya başladı. Bir örnekle neden böyle bir konuma geldiğimizi size açıklayayım sevgili okur. Büyüklerimiz hatırlar, eskiden telefonlarımıza gelen toplu mesajlar genellikle bayram mesajları ya da özel günlerde atılan mesajlar olurdu. Şimdi şu son bir seneyi düşünelim. Bana bu sene atılan toplu mesajların çoğu şu şekilde: "Ankara Kızılay'da bugün bomba tehlikesi var. Lütfen iş çıkış saatlerinde kalabalık yerlerde bulunmayın. Bu mesajı herkese iletelim arkadaşlar! " Ülkemizde bombalar patlıyor, çatışmalar çıkıyor, insanlar ölüyor ve böyle anormal durumlarda bir çoğumuzun aklında tek bir düşünce oluyor. Ölenler kimler? Eğer ölenlerin ideolojileri, fikirleri bizimle örtüşüyorsa üzülüyor, kahroluyoruz fakat farklıysa umurumuzda bile olmuyor, unutup gidiyoruz. İşte bu yüzden sepetteki meyveler çürümeye, kendi benliğini kaybetmeye başladı. Tam bu anda akla tek bir soru geliyor sevgili okur. Biz değil miydik bundan yıllar önce Çanakkale'de omuz omuza savaşan, biz değil miydik bu ülkenin özgürlüğüne kavuşması için canlarını veren? Türk, Kürt, Arap, Alevi, Sünni... 250. 000 insan can verdi Çanakkale'de. Ne içindi bunların hepsi? Bugünler içindi tabi ki, bizim için, Türkiye için. Peki biz ne yapıyoruz? Bu yaşananları göz ardı edip, birbirimizi öldürmeye devam ediyoruz... İsmail Bilgin de anlatmış Çanakkale'ye Gidenler'de Gelibolu'yu, oradaki dostluğu, kardeşliği. Bu ülkenin birleştiğinde, omuz omuza verdiğinde ne kadar güçlü olduğunu vurgulamış kitabının her bir noktasında. Çanakkale'ye Gidenler'de vurgulanan, dikkatimi çeken ilk kelime de feragat kelimesi olsa gerek. Ülkesi için yaralı yaralı Çanakkale'ye giden Halit Mustafa, milleti uğruna annesini bırakıp savaşa giden doktor Mehmet Nazif ve özgürlük uğruna kendi istikbalini bir kenara bırakan Mülkiyeli Ragıp... Bunun gibi 250. 000 insan yıllar önce ülkesi için bir şeylerden feragat etti. Onlar da bizim gibiydi, sepetteki meyvelerdi onlar da. Bizim de kendi aramızdaki kavgaları, anlaşmazlıkları bir kenara bırakıp Çanakkale'ye gidenlerden bir ders çıkarmamız gerekiyor sevgili okur. O koca sepette ister yüzlerce ister binlerce çeşit meyve olsun, hepsi sonuçta birer meyve. Ülke olarak farklılıklarımızı kabul eder, insanları sadece insan oldukları için sever ve benimsersek, Çanakkale bizim geçmişimiz olmaktan çıkar. Çanakkale bizim bugünümüz, Çanakkale bizim geleceğimiz olur...