KİMLİK ARAYIŞI

Arkadaşlarım bazen bana nasıl biri olduğumu soruyorlar. "Bilmiyorum" diyorum, dalga geçerek "Neden?" diye soruyorlar, "Onu da bilmiyorum."diyorum. "Daha doğrusu nasıl biri olduğum hakkında kafa yormak istemiyorum." diye cevap veriyorum. İnanıyorlar herhalde, daha fazla soru sormuyorlar. Belki de ben öyle olduğunu düşünüyorum, kendi aralarında "Kıza bak ya, ne kadar garip biri. İnsan kendini bilmez mi?" diye küçümsüyor hatta bana acıyor da olabilirler. Peki gerçekten de hiç düşünmüyor muyum nasıl biri olduğumu? Aksine saatlerce hatta günlerce üzerinde kafa patlattığım, bazen cevabını bulduğum bazen de cevabı ararken tamamen kaybolduğum bir konu bu benim için. Evet kayboluyorum. Kendi içimde kendi kimliğimi ararken kayboluyorum. Dışarıdan görülen Büşra ile benim kendi içimde yaşadığım Büşra o kadar farklı ki bana iki kişiyi aynı anda idare edebilen kız- ya da bunu yaparken her şeyi eline yüzüne bulaştıran kız- diye hitap edebilirsiniz. Tatlı bir kız mıyım? Evet, sevgilim de hep belirtir bunu. Zeki miyim? Evet, arkadaşlarımın hatta hocaların bile bana ayrı bir saygısı var başarımdan dolayı. Peki güvenilir miyim? Evet, hayatımdaki çoğu kişi bana danışmadan bir iş yapmaz, önemli bir karar almaz. Bu dışarıdan görülen Büşra. Peki ya içim? Geceleri gizli gizli ağlayan, sırf yalnız kalmak için etrafındaki insanları kendinden uzaklaştırmak adına yalan söyleyen, birine sinirlenince kendini yalnız kalabileceği bir odaya kapatıp her şeyi yakıp yıkan, şirin gözüküp insanların ona olan güvenini suistimal edip onlara gizliden gizliyen kötülük eden... Neyse anladınız işte, görünenin aksine kötü biriyim. Ama gidip anneme sorsanız, anneme, beni doğuran kadına, o bile bilmez benim bu yönümü. Peki neden? Neden böyleyim ben? Bu hale gelmemin sorumlusu kim? Elbette benim ama sadece ben mi? Başka hiç kimsenin katkısı olmadı mı bu içimdeki kötü Büşra'yı yaratmaya. Oldu elbet... Daha fazla kendimden bahsetmeyi bırakıp, konuyu değiştirip aileden bahsetmek istiyorum. Aslında konu pek de değişmiş sayılmaz. Neyse, bunu yazının sonunda göreceğiz. Nedir aile? Bizim doğmamıza vesile olan insanlar? Yetişmemize, bebeklikten çocukluğa, çocukluktan ergenliğe ve de olgun bir birey haline gelmemize yardımcı olan insanlar? Ya da bu yolu bizim için inşa eden, bize bu yolda boyun eğerek ilerlemekten başka şans bırakmayan insanlar? Bilmiyorum. Off ne çok şeyi bilmiyor gibi duruyorum bir de dışarıdan zeki- görülen bir kızım demiştim. Belki de görünen Büşra ile benim bizzat yaşadığım Büşra bu soruya aynı cevabı vermedikleri için "Bilmiyorum!" deyip geçiştiriyorum aynı kim olduğum konusundaki soruya verdiğim cevap gibi. Şimdiye kadar yazdıklarımı daha önce hiç dile getirmemiştim daha doğrusu yazıya dökmemiştim. Madem şimdiye kadar dürüst oldum, şimdi de dürüst olacağım ve aile konusundaki aklımdaki fikri değiştirmeden söyleyeceğim. Aileniz kendi kararlarına ve çıkarlarına göre size hayatınızın senaryosunu hazırlarlar, önünüze koyarlar siz de oynarsınız. Yaşadığınızı sanırsınız ama tek yaptığınız ailenizi tatmin etmektir. Çocukluktan itibaren size empose ettikleri isteklerini yerine getirmektir tek yaptığınız yaşamak adına. Peki çok mu kötüdür bu senaryo? Aksine sizin için her şeyin en iyisini isteyen, bütün koşulları güzel, hayalini bile kuramayacağınız kadar harika bir senaryodur bu. Aileniz sonuçta, neden kötülüğünüzü istesin ki? Ama onlar bir şeyi yanlış yapıyorlar. Yaptıkları tek şey o senaryoyu elinize vermek yani bu harika hayatı beyninize işletmektir, kendi isteklerini sizin hayatınızın ana hedefleri yapmaktır. Başka hiçbir şey yapmazlar. Sizi en iyi okullara gönderirler, çalışmanız için kitap alırlar, babanız kurs paranızı ödemek için fazladan mesaiye kalır... Buraya kadar her şey çok güzel hatta ben bile aile konusunda haksız yere böyle kötü düşüncelere sahip olduğum için kendime kızmaya başlayacaktım ama yapamam. Aileler, en azından benim ailem, (bu çok hassas bir konu, çok da genelleme yapmak istemiyorum) sizleri istekleri doğrultusunda eğittikten sonra, sizinle ilgili her şeyi rafa kaldırırlar. Gözünüzün önünde deli gibi kavga ederler, kendi dertlerine boğulup sizin varlığınızı bile fark etmezler. Hatta öyle bir şey ki onların istediği hayatı gayet başarılı bir şekilde oynayan sizin yani yarattıkları o harika çocuğun farkına bile varmazlar. Ne kadar başarılı bir senaryo hazırladıklarını, çocuklarının oynadığı bu filmin ne kadar iyi gişe yaptığını anlayamazlar. Çünkü onlar bu durum yaşanılacak diye salık verdiler, sonra konuyu kapatıp başka şeylerle ilgilenirler. Çocukluğum hep böyle geçti. Aslında çok da büyük değilim, 20 yaşındayım hala çocuk sayılırım ve hala aynı hayatı yaşıyorum. Ailem gideceğim okullara, seçeceğim mesleğe, arkadaşlarıma, dışarıda geçireceğim vakte yani her şeye önceden karar verip beni oluşturdular-. Sonra da kendi sorunlarına, başka yardıma ihtiyacı olanlara, kendi kavgalarına dönüp beni yapayalnız bıraktılar. Hiç de şüpheleri yoktu isteklerini yapıp yapamayacağım konusunda. Geçmiş zamanda konuşuyorum ama hala durum aynı. Bana güvenleri o kadar tam ki, ben bile kendime o kadar güvenmiyorum. Her sessiz karşı çıkışım yüksek bir gürültüyle bastırıldı. Her haykırarak karşı çıkışım, daha da yüksek bir sesle bastırıldı. Tüm isteklerim, hevesim kursağımda kaldı. Bu okula gelmem haricinde, bir tek bu konuda baskın çıkabildim, acısını da hala çekiyorum. Amacım kendimi acındırmak değildi. Murathan Mungan'ın Harita Method Defteri adlı kitabını okuyunca ben de çocukluğum hakkında düşünmek istedim. Zaten insanların benim nasıl biri olduğum konusunda sorduğu sorulara cevap vermek için düşünmek zorundaydım, bu kitap vesile oldu. Ben, en azından dışarıdan görülmeyen, benim içimde yaşadığım Büşra tamamen çocukluğum eseri. Kırıp döktüğüm eşyalar, yumrukladığım duvarlar hep o bastırılışlarımın, kursağımda kalan heveslerin acısını çıkarmak için. Yalnız kalmak istemelerim sırf başkası bana ne yapacağımı söylemesin, yalnızken bari özgür olayım, kendi hayatımı istediğim gibi yaşayayım diye. İnsanların güvenini suistimal etmem tamamen geçmişte sırf ailemin istedikleri olsun, onların güvenini, isteklerini boşa çıkarmayayım, onların başını yere eğdirmeyeyim diye uslu kız rolü oynamaktan bıkmamdandır. Tüm bunlara rağmen, en azından onlara olan saygımdan dolayı onlardan nefret edemem. Belki de vicdanım el vermiyor ya da nefret etmeye gücüm ve cesaretim yok. Çünkü neden sevmiyorsun deseler, tüm bunları onlara anlatamam. Onlarsız da yaşayamam. Tam da şimdi annem aradı, konuştuk, sesini nasıl özlediğimi fark ettim. Beni bu hale getiren onlar ama onlardan ve çocukluğumdan vazgeçemem, onları yok sayamam. Tek yapmam gereken geçmişimi yani çocukluğumu tamamen geride bırakıp hayatıma devam etmem. Yapabilir miyim acaba? Şimdiye kadar kim yaptı bunu? Kim çocukluğunu yok sayabildi? "Bilmiyorum!!"..... BÜŞRA BINARCI