Teknoloji Çağı | Ray Bradbury

Hani büyüklerimiz derler ya 'şu gençlere bakın, bizim zamanımızda böyle miydi hiç diye' bu lafları yirmili yaşlarda olan bizler bile o kadar çok kullanıyoruz ki bizden küçükler için... Ellerinde sürekli elektronik aletler olan, sabahtan akşama televizyon karşısında boş boş oturup zaman geçiren, konuşmak-sohbet etmek yerine mesajlaşmayı ya da sosyal medyadan anlaşmayı seçen, kitap okumayı geçtim on satırlık bir yazıyı bile okumaya üşenen bir gençlik yetişiyor. Artık o kadar elektronikleştik ki kitapların bile elektronikleri çıktı. İnternetten satın alıp tabletinde rahatlıkla okuyabiliyorsun ama kitabın sayfalarını, kokusunu hissederek okumak bence paha biçilemeyecek bir şey. Ray Bradbury, Fahrenheit 451 adlı kitabında bu konuların bir kısmına parmak basmıştır. Onun yarattığı ileriki dünya da insanlar sadece televizyon ile vakitlerini geçirmekte ve ne kitap okumaya ne de kitap yazmaya izin verilmektedir. Günümüzle bağdaşmaktadır bu tür olaylar. Çünkü insanlar kendilerini geliştirmek ya da bilgilendirmek yerine çaba harcamadan saatlerce televizyon izlemeyi, genelde uzun süren adam akıllı bir konusu olmayan uzun dizileri, yarışmaları izlemeyi tercih ediyorlar. Bu şekilde ise insanlar dünyadan bir haber yaşayan, sürü psikolojisiyle bir şeylere yorum yapan, hiçbir konuda bilgisi olmadan evet-hayır diye oy kullanan, iki lafı bir araya getiremeyen bireylere dönüşüyorlar. Yazar, bu kitabında aslında suçu tamamen halka atmaktadır. Bazı insanlar devlete suç atıldığını savunmaktadır ama yazarın kendi açıklamasında bu durumun sadece halkın bu şekilde davranmasıyla ortaya çıktığını savunduğunu görmekteyiz. Mantıklı olanı da budur aslında... Devlet ya da herhangi bir otorite karşısındaki insanı ne kadar zorlarsa zorlasın o insan yapmak istediğini her türlü yapar. Romanda da kitap yasağına karşı gelen, gizli gizli kitap okumaya devam eden insanlar vardır ve bu durumu yaygınlaştırmak için ölüm pahasına çalışan insanlarda vardır. Kısacası bir dış güç sizi bir şeyi yapmamak için ne kadar zorlarsa zorlasın, insanın iradesi her daim o gücün üstüne geçmelidir. Aslında hepimizin yapması gereken tüm günümüzü kitap okuyarak geçirmek değildir tabii ki, insan her aktiviteye zaman ayırabilmeli bu ister televizyon izlemek olsun isterse de hobilerine zaman ayırmak olsun fakat en azından günde sadece yarım saatimizi bu aktiviteye ayırmamız gerekir bence. Eskiden okullarda bile en azından benim gittiğim ve bildiğim ilkokullarda, ortaokullarda bir saat kitap okumaya ayrılırdı. Çünkü o yaştaki çocuklara kitap okuma sevgisinin aşılanması gerçekten önemli bir olaydır. Çünkü kitapların faydaları saymakla bitmez. Kitapların tek yararı bir konu hakkında bilgilendirmek değildir. İnsanlar siyasi ya da tarihi romanlar okumak zorunda da değillerdir. İsterse gerçeküstü konusu olan kitaplar olsun isterse aşk, macera, gerilim türü romanlar olsun hepsinin insana ufakta olsa bir katkısı vardır. En basiti kitap okumak insanın konuşmasına ya da her hangi bir konuda yazı yazmasına da yardımcı olur. Çünkü güzel, etkili, çarpıcı cümleler kurmayı öğretir. Anlatmak istediğini kıvranarak, uzun uzun değil de akıcı ve kısa bir şekilde anlatmayı öğretir. İnsanı geliştiren bir şeydir kitap okumak. Bu güzel icat elimizden alınıyor işte. Ya kitaptaki gibi zorla, yasaklanarak, yakılarak ya da bir şekilde empoze edilerek. İnsanların bilgilenmesi istenmiyor çünkü günümüzde. Her gün kitaplar çıkıyor oysaki insanları aydınlatmak ve bir şeylerin farkına vardırtmak için fakat insanlar isteksiz buna. Evde oturup, boş boş televizyona bakmak daha cazip geliyor herkese o yüzden de kitap okumak hep üçüncü-dördüncü plana atılıyor ve hep orda kalıyor. Bu durumu değiştirmek zor olsa da imkansız değil aslında. Sadece birilerinin bu durumu fark edip harekete geçmesi lazım o kadar. Ray Bradbury'nin romanında da gördüğümüz gibi ne kadar azınlık bir grup olunsa da insanlara aşılayabiliyorlar kitap okumayı. Bizde en azından okullarda çocuklara küçüklükten bu alışkanlığı aşılarsak en azından ileriki nesillere bir faydamız olabilir.