BAKIŞIN SENİN

Bir duygu düşünün ki; ulaşmadığı çağ, gitmediği kalp, görülmediği göz kalmamış.. Bir duygu düşünün ki; ekilmediği yürek, filizlenmediği insan kalmamış. Bu duygu aşk elbette. Onu yaşamak kadar anlatmak da zor olsa gerek. Bazen sözler kifayetsiz kalır da, gözler devreye girer ya hani; veyahut sadece sözlerin kifayetsizliğinden değil de, iki göz biribirini bulunca birbirine dokunan ruhlara hitaben hep devrededirler ya aslında.. Hani bin kelimeden de daha çok şey ifade eden gözlerden bahsediyorum." Ah gözlerin dili olsa da anlatsa" demez miyiz çoğu zaman ? Belki gözlerin dili yok ama, o bir çift göze dil biçmiş bir şair var. Ahmet Telli, ne de güzel anlatmış aynı adlı mısralarında: "Bakışın senin" diye. Bu kitapta tek değindiği nokta aşk olmasa da şairin, beni içine çekmeyi başaran konu aşk oldu. Şair, diğer kaleme aldıklarında da olduğu gibi betimleme gücüyle içimize dokunuyor. Sanki tanımlayamadığımız hislere söz hakkı veriyor . İşte bu yüzdendir Ahmet Temelli şiirlerinde kendimi buluşum, hayatı öğrenişim, içimde tuttuğum hisleri azat edişim. Ne de güzel betimlemiş o bakıştaki seni. Biliriz hepimiz o bakışı, sevgi duyulanla göz göze gelir de insan iki kelam edemez olur ya; bilir ki dil, gözlerden kendine sıra gelmemiştir . Şairinde tanımladığı gibi, o bakış ki adeta çatılara yuva yapan kırlangıçın hızları gibi ürkek, ağustos denizinin güneşe aşkıyla çırpınışı, belki de bahçeye inen çocuktaki heyecan. O bakış ki, kavakların rüzgarla kıpırdanışı, veyahut zeytin ağaçlarının kamaşmasındaki ürperti.. O bakış ki aslında, yaşamın her anındaki gerçekliği, duyguları içinde barındırıp sanki odak noktasını bekler gibi göz bebeklerine yönelişi. İki çift gözün vuslatı ne de çok kelama denk geliyormuş lügatta. Bakış diyip de geçmemek lazım aslında. Şair ki, bakışın aşkta kayboluşuna, benliğini aşışına değinmiş. Ama bence gözler sadece aşk için değil, insan için değil, canlı herhangi iki varlık için de çok şey ifade eder. Misal, sokakta yürürken bir kedinin bakışında görürsünüz yavrusuna karşı olan merhamet hissini, veyahut sizden kaçarken ki o korkuyu görürsünüz bir köpeğin gözlerinde. Kısacası, aşkta olduğu kadar diğer varlıklarla olan iletişimde de gözler kalbe ulaşan bir köprü. Mesela bir anneyle bebeğin ilişkisini göze alalım. Hiçbir derdini anlatamayan, tabiri caizse ağzı var olup dili olmayan bebekten verelim örneği, ya da kendi acizliğimizden. Annelerimiz, o kutsal varlıklar, gözümüzün içine bakıp da yeri geldiğinde açlığımızı, yeri geldiğinde hastalığımızı, kısaca ona olan muhtaçlığımızı anlamadı mı? İşte asıl mucize, herhangi varlığa ait olan o iki çift gözün buluşmasında yeniden doğmuyor mu? Görünmez bir köprü inşa ediyor kalbin en uç noktasına, tüm duyguların eşlik ettiği. İşte o bakışlar ki kelamsız lisanı insanın. Bakıştan geçen o mucizevi hislerden bahsettik ama o hislerin geçişindeki lahzanın tarifi nasıl olur? Göz göze gelmek belki dışardan birkaç saniyeden ibaret görünür de yaşayana nasıl bir yıldan fazla gelir? İşte ruh gözlere geçip de ruhdaşını bulunca, ayrılık zor olsa gerek. Ama ayrılık değince de o bir yıl saliselere denk gelir. Ahmet Temelli ne de güzel değinmiş "zaman kelimeler gibi sekiyor bakışında senin" diyerek. Aslında geçen saniyeler, saliseler değil de sanki sinevizyondan yansıyan kelimeler. İki gözün birbirine ışık oluşu, kelamsız yol gösterişi, aynı ruhta vuslatı.. Ahmet Temelli'nin bakıştan çıktığı yolda, kendime duraklar buldum. O betimleyişin altındaki dünyayı keşfettim, ve de bakışın sadece 'bakmak'tan değil, daha çok 'görmek'ten ibaret olduğunu anladım.