Değişim Said Ay 21600861

Eskiden olan olaylara verdiğimiz tepkiler nedense farklı geliyor insanın gözüne. Hatırlıyorum da çocukluğumda ülkede bir şehit olduğu zaman haber programları güne şehit haberiyle başlar, ülkede neredeyse herkesin bundan haberi olurdu. Şehit sayısı arttığı zaman ise ülkede neredeyse milli yas ilan edilir, şehit cenazelerine on binlerce kişi giderdi ya da bir tecavüz vakası olduğu zaman; polisler sadece tecavüzcüyü değil, aynı zamanda akrabalarını da korurdu halkın linç tehlikesine karşı. Çocuk istismarı gibi alçakça bir suçta zaten aile de o karektersizi reddettiği için sadece suçlu korunurdu, o da polislerin keyfine kalmış. Şimdi ise ben de dahil bir kanıksama var toplumumuzda. Neredeyse her gün şehit oluyor. Duyuyor muyuz duymuyor muyuz, o bile belli değil. Her ay onlarca çocuk istismarı ortaya çıkıyor, ediyorsak bir küfür ediyoruz sonrası gene rutin hayat. Yüzlerce kadın tecavüze uğruyor, taciz ediliyor ya da zorla evlendiriliyor ama bizim tepkimiz olsa olsa kadınlara öncelikli ulaşım araçları veya sığınma evleri. Tepki? Yok! Peki ne bizi bu kadar hissizleştiren, bu denli bencilleştiren? Benim düşüncem, alışma olgusunun toplumu çok büyük derecede hissizleştirdiği yönünde. Nasıl kötü bir kokuyu belli bir süre sonra hissetmiyorsak, toplumun bize dayattığı acı gerçekleri de bir şekilde hissetmemeye başlıyoruz ama nasıl? Asıl üzerine gidilmesi gereken konu bence bu. Bir yerlerden kanımıza yani beynimize uyuşturucu veriyorlar ama biz bunun ne olduğunun farkında bile değiliz. Mesela bir ünlünün içinde olduğu bir taciz vakası olduğunu varsayalım. Öncelikle bu haber halka ulaşacak mı? Ulaşırsa nasıl anlatılacak veya nasıl anlaşılacak? Sonuçta tacize uğrayan kadın mı suçlu bulunacak yoksa gerçek suçlular mı ceza alacak? İşte biz bu soruları sormaya başladıysak, zaten o uyuşturucunun etkisindeyizdir toplum olarak. Bir hakim, bir savcı nasıl sağlam olsun; bütün toplum uyuşmuş, düşünemiyorken. Peki kim bizi bu hale getiren, ne bizi bu denli duygusuzlaştıran? İnsanların düşünmesine imkan vermeyecek bir şey olması lazım ki anlamamalılar ne olup bittiğini. Cep telefonları desem, onlar da olmasa zaten dünyadan tamamıyla bihaber yaşayacağız. İnternet desem, insan kullanması için bile bir donanıma sahip olmalı. Bilgisayar oyunları desem, ülkenin bu denli kötü duruma düşmesinin sebebi olamaz çünkü en fazla 35 yaşında olan insanlara hitap ediyor ki sıkıntı daha büyük. Sık kullanmadığımdan mıdır yoksa sevmediğimden midir nedir aklıma en son geldi ama asıl suçluyu buldum galiba: Televizyon! Birçok insanın ben daha doğmadan önce tanıştığı televizyon; ilk çıktığı zamandan beri ilgiyle takip edilmiş, çoğu evde başköşeyi çoktan kapmış, maddi durumu iyi olmayan ailelerde bile buzdolabı ile aynı muameleyi gören bir teknolojik alet bana göre. Bu alet her evde masumane bir şekilde yerinde dursa da televizyonun teşkil ettiği tehlikenin boyutlarını, günümüz bencil ve duygusuz insanına bakarak çok net anlayabiliyoruz. Sadece kumandadan bir-iki tuşa basılarak hiçbir bilgi birikimi ve yetenek gerektirmeksizin kullanabilen bu alet; insanların düşünmesine olanak tanımamakla beraber, içerdiği kanallarda aşılanmak istenen fikirlerin insanlara hiçbir filtreden geçmeksizin ulaşmasına olanak tanıyor. Bu denli tehlikeli bir aletin 6 aylık çocuktan 90 yaşındaki dedeye nineye kadar hiçbir denetleme olmaksızın ulaşması, insanların fikri yapılarında ve fiili davranışlarında değişime illaki yol açacaktır ki açtı da. İşte en başta değindiğim tepkilerimizdeki değişimin asıl sebebi televizyon ve içerikleri. İnsanların uyuması ve tepkisizleşmesi sayesinde azalan bu tepkiler, gelecekte tam olarak normal karşılanmaya başlarsa hiç şaşırmayın. Bu olayın devamı da zaten bu.