Hayat Devam Ediyor

Büyük kayıplar vermek hayatın kaçınılmaz bir parçası. Her insan hayatına anlam veren, yaşamını güzel kılan şeyleri kaybedebilir. Bir iş adamı için şirketinin batması onun için her şeyin bittiği anlamına gelebilir, bir çocuk için en sevdiği oyuncağının kırılması o oyuncakla oynadığı oyunların artık tat vermeyeceği demek olabilir, bir aile için babasını kaybetmek artık o ailenin hiçbir zaman bir bütün olamayacağı anlamına gelebilir. Ölüm, insanların yaşayabileceği en büyük kayıptır. Değer verdiğin, hayatında büyük yer kaplayan bir insanı kaybettiğinde onun yerinin hiçbir şekilde dolmayacağını ve onla yaptığın ama artık onsuz yapmak zorunda olduğun aktivitelerin anlamını kaybedeceğini düşünürsün. Çevrendeki her şeyde onun kalıntılarını görürsün. Adeta ruhu etrafını sarmıştır. En temel ihtiyacın olan yemek yemek bile artık acı verici bir eylem haline gelebilir. Çünkü bu basit eylemi her akşam birlikte yapmışsınızdır. Ölümü en acı kılan belki de bu tek başına pek bir anlam ifade etmeyen küçük alışkanlıklardır. O küçük alışkanlıklar birikerek hayatın büyük bir bölümünü oluşturur. Bir bağımlının sigarayı bırakması ne kadar zorsa alışkanlıkları terk etmek de o kadar zordur. Bir bağımlı nasıl sigarayı aniden bırakamıyorsa, bu ona büyük acı veriyorsa alışkanlıklarından kopmak da bir insana o kadar zor gelir. Bu yüzden bağımlılar bağımlılıklarından yavaş yavaş kopmaya çalışır. Praskovya Fyodorovna ve çocuklarının yaşadığı tam olarak buydu. İvan İlyiç'in ölümü ani bir şekilde olmadı. Arkadaşları dahi ölümünü bekliyordu. İvan İlyiç acı çekerek ve yavaş bir şekilde öldü. Hastalığının ilk belirtilerini önemsemedi, onları küçük aksaklıklar olarak gördü. Hasta olduğunu fark ettiğinde hayatını bu kadar etkileyeceğini düşünmedi. Hastalığı ağırlaşınca işine gerektiği özeni gösterememeye başladı. Önce işini bıraktı ve bu sebeple arkadaşlarından kopmaya başladı ve evine kapandı. Sancıları artınca hareket alanı iyice kısıtlandı ve hayatını tek bir odada, sadece bir divanın üstünde sürdürmeye başladı. Ailesiyle beraber yaptığı aktiviteler iyice kısıtlanmıştı. Onlarla birlikte yemiyor, oturup sohbet etmiyor ya da operaya gitmiyordu. Hastalığı gittikçe daha huysuz bir insan olmasına sebep oldu. Bu durum karısının zaman zaman keşke ölse de kurtulsam diye düşünmesine bile neden oldu. Bütün bunlar onu, ailesi ve arkadaşlarından yavaş yavaş uzaklaştırdı. Onlarla beraber yaptığı her şey sırayla kayboldu. Alışkanlıklar kendini fark ettirmeden yok olmaya başladı. Praskovya Fyodorovna ve çocukları İvan İlyiç'in yokluğunu fark etmeden hayatlarına devam etmeye başladılar. Hayat devam ediyor. Büyük kayıpların ardından gelen teselli cümlesi... Hayat gerçekten devam ediyor mu? Bir insan aniden hayatımızdan çıktığında yolumuza hiçbir şey olmamış gibi devam edebiliyor muyuz? Yoksa bir süre izlerini silmekle mi uğraşıyoruz? Herkesin ortak kanısıdır o izlerin hiçbir şekilde tamamen silinemeyeceği. Peki ölen kişi yaşamının son günlerinde bize zarar vermeye başlamışsa, artık onla yapılan eylemler zevk değil acı veriyorsa yine onu özler miyiz yoksa yolumuza devam mı ederiz? Belki de İvan İlyiç'in ailesi gibi o kişinin hayatının son günlerinde onu görmezden gelmeye başlarız ve kendi günlük işlerimize yoğunlaşırız. Eğer ölümün kovaladığı bizsek işte o zaman hayat biter. Gelecek planlarımızı düşünürüz. Ölümü hak edenin biz olmadığımızı düşünürüz. Ölümden sonraki belirsizlik ruhumuzu gittikçe daha fazla daraltır. Bu sebeple yaşama dört kolla sarılırız. Yaşama umudumuzu son dakikaya kadar saklarız. İvan İlyiç zaman zaman öleceğine kesin gözüyle baktı. Ailesinin ilgisizliğini görünce de ölmek istedi. Ama ölünceye kadar içindeki yaşayacağına dair küçük umudu kaybetmedi. Ufak iyileşme anları bu umudunu hep dışarı çıkardı. O da herkes gibi kendi hayatının devam etmesini istedi. Kitaplar yazarlarının hayatlarından izler taşır. İvan İlyiç'in Ölümü bu sözü kanıtlayan bir roman. Beş çocuğunu kaybetmiş Tolstoy, hayatının son döneminde yazdığı bu kitapta ölümü hem çocuklarını kaybetmiş bir baba olarak hem de ölüm korkusu yaşamış bir birey olarak son derece gerçekçi bir şekilde her iki tarafın bakış açısından ele alıyor. Gözde KIRCI