EN BÜYÜK HATAMIZ

Hepimizin çok büyük hayalleri ve hedefleri var. Kimimiz çok iyi bir eğitim hayatından sonra ileride kendini büyük bir akademisyen olarak görüyor. Kimimiz büyük bir sanatçı olup herkes tarafından tanınmak istiyor. Kimimiz ise kendi işinin patronu olup zenginlik içinde yaşamayı diliyor. Fakat bu hayalleri kurarken hep ileride kendimizi tek başımıza veya yanımızda sadece bize imrenen insanların olduğunu düşünüyoruz ve bu düşüncelerimizin sonucunda çoğumuz bu hayatı mutlu kılabilecek en önemli şeyi ıskalıyoruz. Bu ıskaladığımız şey ne diye sorarsanız cevap gerçek anlamda sevdiğin arkadaşlarınla ve ailenle sade ama mutlu bir hayat yaşamayı istemek olacaktır. Kesin çok basit bir şey gibi gelmiştir şimdi sizlere bu istek; hele bir de paranın, başarının veya şöhretin getirdiği gücü ve tatmini düşününce. Fakat düşünsenize bir; hangimizin çevresinde zengin, başarılı ama mutsuz insanlar yok ki? Kendi adıma konuşmak gerekirse benim çevremin çoğu o insanlardan oluşuyor. Peki, bu tek başımıza oluşumuzdan kaynaklanan bu mutsuzluğumuzun sorumluları kim? Ne yazık ki, bu kişiler ailelerimiz, akrabalarımız ve hatta belki de öğretmenlerimiz kısaca büyüklerimizdir. Sanırsam bu dediklerim şimdi sizlere biraz yargısız bir infaz gibi gözükmüştür. Fakat galiba neyden ötürü suçu bu kişilere attığımı üç sene önce başımdan geçen bir olayla daha iyi anlatabilirim. O zamanlar biraz üniversite sınavına yardımcı olması biraz da okulda derslerimin kötüye gitmesinden ötürü ve babamın da yoğun isteklerinin katkısıyla özel ders almak mecburiyetinde kalmıştım. İlk başlarda bu özel ders saatlerinin gayet sıkıcı ve zor geçmişti ama bir iki haftadan sonra hocamın eski altmış sekizlilerden olduğunu fark edince biraz o zamanlara olan merakımdan biraz da hocamla aramızda geçen güzel sohbetlerden ötürü dersler gayet eğlenceli bir hale dönüşmüştü. Yine bir gün aramızda geçen bu güzel sohbetler esnasında hocam şu cümleyi kurdu. "Seksenli yıllara kadar bizler küçüklerimize bu hayatta bizi mutlu kılabilecek en önemli şeyin aile kurabilmek, güzel arkadaşlıklar kurabilmek ve bir insanı sevebilmek olduğunu öğretiyorduk ama seksenli yıllardan sonra cebinde ne kadar paran olursa, ne kadar başarılı olursan o kadar mutlu olabileceğin öğretilmeye başlandı." Fakat hocamın kurduğu bu cümlenin etkisini ancak birkaç hafta sonra televizyonda yetmiş beş yapımı bir filmle karşılaşınca hissedebilmiştim. Çünkü filmde insanlar kıt kanaat geçinmelerine, başlarına gelen zorluklara rağmen aileleriyle ve sevdikleri arkadaşlarıyla nasıl mutlu olduğu anlatılıyordu şimdiki filmlerdeki gibi lüks arabalar, büyük evler ve başarılı iş hayatları olan insanların tek başına yaşadığı sahte mutluluklar yerine. Bu fark edişten ötürü biraz yakın çevreme baktığımda ise başka şeylerde dikkatimi çekmedi değil. Mesela, çoğu arkadaşımın o ara hem arkadaşlık hem de duygusal ilişkileri büyükleri tarafından ders çalışmalarını engelleyebileceği nedeniyle pek hoş karşılanmıyordu ve bunun sonucunda da bu ilişkilerin çoğu bitiyordu. Kısacası şimdiki büyüklerimizin tek başına yaşanan bir başarının, sahip olunan paranın ve şöhretin her zaman sevilen insanlarla geçen bir andan daha iyi olduğu düşüncesi bizleri bu mutsuz yaşama sürüklüyor. Bu denilenler belki size biraz mantıksız gelmiş olabilir. Elbette ki hayatımızı kaliteli bir şekilde sürdürebilmek için iyi bir iş yaşamına ve paraya ihtiyacımız var ama zaten yanımızda sevdiğimiz arkadaşlarımız ve ailemiz olduğu sürece iş hayatımız ve dolaylı yoldan ekonomik durumuz da gayet iyi olmaz mı? İşte bu konuda büyüklerimiz bize hayattaki en büyük hatamızı yaptırıyor. Önceliklerimizin aile ve arkadaşlıklar olması yerine para ve başarı olmasını isteyerek.