ASIL HAZİNE

Günümüzde hazine denince aklımıza ilk gelen şey hep içi altın ve değerli taşlarla dolu olan sandıklardır. Böyle bir şey düşünmemizin sebebi; bizlere anlatılan o görkemli hikayelerin sonunda hazinenin hep bir insanın maddi olarak zengin olmasını sağlayacak şeyler olmasındandır. Ancak bu hazineyi bulmak için elde edilen bilgilere, tecrübelere ve yeni bakış açılarına asla bir hazineymiş gibi bakılmaz. Bana göre de asıl hazine, yaşadığın serüven sonrası edindiğin para veya altın değildir. Asıl hazine o serüvenin kendisidir. Paulo Coelho'nun "Simyacı" isimli kitabının ana karakteri Santiago'nun serüveni, hazinenin sadece para ve altından ibadet olmadığını çok etkileyici bir şekilde gösterir. "Gözümüzün önünde büyük hazineler olduğu zaman asla göremeyiz onları. Peki, neden bilir misin? Çünkü insanlar hazineye inanmazlar.". Bu cümle benim için kitaptaki en etkileyici cümlelerden biridir. Kimse ileride çok büyük bir hazine bulabileceğine inanmaz. Santiago'nun kitabın sonunda bulduğu şey aslında başından beri yakınındaydı. Fakat o, hazine için tanrının verdiği işaretlerle bir yolculuğa çıktı. Kitabın en sonunda bu kadar zahmetli ve uzun bir yolculuğun değmeyeceğini bir an bile düşünse de, yolculuk olmasaydı bu kadar güzel şeyi göremeyeceğinin farkına vardı. Santiago'nun yaşadığı bu serüveni yakın zamanda yaşadığım üniversite sınavı dönemine çok benzetiyorum. Bana göre bir üniversite kazanmak, kitabın sonunda bulunan hazineye benziyor. Kendim her zaman asıl başarının o hedeflediğimiz okula girmek olduğunu sanırdım. Fakat asıl başarı o okul için yaptıklarımız, gördüklerimiz ve öğrendiklerimizmiş. Son derece önemli olan bu durumu bu kadar geç fark etmem bana birçok şey kaybettirdi. Verdiğim onca emeğin sadece bir sınav için olduğunu düşünmem ve bütün ilgimi bu yöne doğru çevirmem aslında olaylara ne kadar dar bir bakış açısıyla baktığımı gösterir. Kendimi bir hedef doğrultusunda her zamankinden daha çok geliştirme şansım varken, bütün o zamanı, o edindiğim bilgileri sadece bir sınav için kullanmam ve daha sonrada bunları her gün biraz daha unutmam belki de benim en büyük kaybımdı. Böyle bir şansı ne kadar yitirmiş olsam da, sınav için yaptığım çalışmaların hepsinin boşa gittiğini söyleyemem. Eğer istediğim okul için çabalamasaydım, o sene hayatımda ilk defa gördüğüm şeyleri göremeyecek ve istediğim bölüm için edinmem gereken donanımı sahip olamayacaktım. Ancak istediğim bölümü kazanarak kendi kendimi geliştirmem için daha uygun bir duruma geldiğimi de söyleyebilirim. Aslında bakarsanız en başından bu kadar uğraşmam gerekmezdi. Paralı bir okula gidebilir ve hayatıma devam edebilirdim. Ancak o zaman, şu anda yaşadığım iyi zamanları yaşayamayacak, bu bilgilerin varlığından bile haberdar olmayacak ve asıl önemli olanı, bu hedef için yaşanan serüveni kaçıracaktım. Santiago gibi buna değip değmeyeceğini düşünürsem kesinlikle çekilebilecek kadar değerli bir süreç olduğunu söyleyebilirim. "Kim ne olursa olsun, yeryüzünde her insan, her zaman, dünya tarihinde başrolü oynar. Ve doğal olarak bilmez bunu.". Kitabın sonlarında yer alan ve benim için son derece önemli olan başka bir cümle. Bana göre insanlar kendilerinden başkalarını hissedemez. Bütün yaşadıkları olayların merkezinde kendileri yer alır ve yaşadığı olaylardan çıkardıklarını başka kimse onun gibi anlayamaz. Kitapta da bahsedildiği gibi herkesin bir kişisel menkıbesi vardır. Ve insanlar bunu gerçekleştirmek için yaşarlar. Ancak bir başkasının bunu anlama veya gerçekleştirme şansı yoktur; çünkü o kişiye has bir şeydir. Santiago kendi kişisel menkıbesi olan hazine için birçok şey yaşamıştır ama bu yaşadıkları onun için anlamlıdır ve yaptıkları sadece ona bir yarar sağlamıştır. Hayatım boyunca kendimce anlamlı birçok serüven yaşadım. Buna kestirmeden gitmek yerine bana hoş gelen şarkıyı dinleyebilmek için yolumu uzatmakta dahil. Çünkü böyle bir şeyi benden başkası anlayamaz ve ona çok saçma görünür. Aynen kitapta olduğu gibi, Santiago'nun gördüğü bir rüya üzerine yaptığı yolculuğun, mültecilere saçma gelmesi gibi. Kendi hedef ve isteklerini yalnız kendin anlamlandırabilir ve gerçekleştirebilirsin. Bu konuda kitabın ana karakterinin, rahip olmayı seçmesi yerine gezmeyi seçip çoban olmasını, kendi yaptığım meslek tercihine çok yakın hissediyorum. Bana her zaman yakıştırılan meslek yerine kendi istediğim mesleği seçmem sayesinde, kendi hedeflerimi gerçekleştirebiliyorum. Önceden de bahsettiğim gibi bu durum kendimi istediğim şekilde yönlendirebilmeme olanak sağlıyor. Belki çocukken ailemizin bizim yerimize karar vermesine göz yumabiliriz, fakat zaman geçtikçe ve kendi isteklerimizin farkına vardığımızda önümüze çıkan hiçbir engeli tanımamamız gerekir. Ailem benden her zaman iyi bir avukat olacağını düşünmüştü, asla işletmeyi seçeceğimi tahmin bile edemezlerdi; çünkü kendi istekleri onların benim düşüncelerimi görmelerine engel olmuştu. Ne kadar baskı kursalar da, kendi isteğimi gerçekleştirebilmem için bütün engelleri aşmam gerekiyordu ve zorda olsa bunu başarmıştım. İnsanlar ancak kendi tercihleri doğrultusunda kişisel menkıbelerini gerçekleştirebilir ve kendi hayatında başrolü oynayabilir. Toparlayacak olursak, "Simyacı" adlı bu kitabı herkesin okumasını tavsiye ederim. Eğer bir hedef için çalışıyor, çabalıyor, ona ulaşmak için elinizden geleni yapıyor, ancak yaptıklarınızın istediğiniz uğruna bu kadar değerli olmadığını düşünüyorsanız, bu kitap sizin için bir kılavuz niteliği taşıyabilir. Serüven dediğimiz şey bir sonuç için çekilen bir çile değildir, aksine serüveni yaşayan kişi için hazinenin kendisidir ve Paulo Coelho'nun bu kitabı sizin için var olan asıl hazinenin ne olduğunu bulmanıza ve anlamanıza yardımcı olacaktır. ARDA SÜMER 21402222