Erken Kaybedenler

Emrah Serbes'in bu kitabı bana biraz ilginç geldi çünkü öyküler yaşı 14 civarı olan çocukların dilinden anlatılıyor ve anlatılan bazı şeyler utanç verici sayılabilir. Bunun yanında dili ve anlatımı da biraz garip olunca kitabı okurken biraz garipsedim. Kitap için okuduğum yorumlarda kitabı okudukça erkeklerin kendilerinden parçalar gördüğü yazılmış. Çocukluğumda ben de bazı şeyler yaşadım ama ben bunları yazıya dökemezdim hiçbir şekilde ve Serbes'in de getirmesi beni oldukça şaşırtmıştı. Kitabı bu yönüyle biraz yadırgasam da kitabı okumak farklı bir tat vermişti. Kitabın henüz ilk bölümünde aklıma takılan birkaç satırla karşılaştım: "Çünkü büyüdükçe arzularım küçüldü, şaşkınlıklarım küçüldü, beklentilerim küçüldü. Büyüdükçe öyle bir küçüldüm ki içimde taşacak bir şey kalmadı. Büyümenin bir bedeli varsa işte bu, yarım metre uzadım, yirmi kilo aldım ve dünyadan vazgeçtim."1 Hayattaki en acı gerçeklerden birisi değil midir bu? Büyüdükçe beklentilerin azalması, yaşadıklarımız fazlalaşmasıyla birlikte geleceği değiştirmek için şansımızın azalması... Şu an başarmak istediğimiz şeyleri başaramazsak, geleceğimiz nasıl olur? Bu konu hakkında babamın kuzeni Hakan Abim ile konuşmuştuk. Tam anlamıyla benim idolümdür kendisi, tabii ki bir yerden sonra isteklerimiz farklılaştı ama onun yaşadıkları 1 Emrah Serbes, Erken Kaybedenler Öztürk 2 önemliydi benim için ve pek desteklemesem de bu konu hakkında söylediği şeylerden birisi şuydu. Bana "herkesin doğduğunda sınırları belirlenmiştir onun içinden çıkamazsın, sınırları değiştirmek de senin elinde olan bir şey değil, insanlar isterse değişir demişti" demişti. Bu ne kadar doğrudur şu an bilemiyorum, doğruysa da kabullenmek istemiyorum çünkü her zaman bir şeyleri başarmak, yapamayacağım düşünülen şeyleri yapmak isterim ve hayatı uç seviyelerde yaşamak en büyük isteklerimden birisi. Başka insanların benim için düşündüğü yerlerde değil, kendi seçtiğim yerde olmayı tercih ederim. Tamam doğru, herkes her şeyi başarmak ister, Peki hangilerimiz bunu başaracak kadar şanslıyız? Yoksa hepimiz "Erken Kaybedenler" miyiz? Hayat bazen gerçekten hiç adil değil. Geleceğimizin küçük bir kısmı elimizde sadece. Bazen arkadaşlarımızı dostlarımızı bile seçemiyoruz. Hayatın bize sundukları karşısında bazen istediğimiz şeyleri yapamıyoruz. Emrah Serbes de bu haksızlıkları gösteriyor bize. "Beni boş ver. Konu ben değilim ki. Hiçbir zaman da olmadım. Asıl sen kimsin? Senin heyecanların neler, tutkuların neler, hayallerin neler? Şu hayatta başın sıkıştığında ilk kimi ararsın? Seni karşılıksız seven insan kimdir, ne bok yersen ye seni bağrına basacak insan kimdir? Eğer böyle biri varsa bu akşam onu ara, halini hatırını sor bu vesileyle. Yoksa sen de bir gün benim gibi yapayalnız kaldığında ufacık bir şey danışmak için bile arayacak kimseyi bulamazsın. Bu sözlerimi harcanmış yıllarımın manifestosu olarak kabul edebilirsin. Çünkü büyük bir tecrübeyle konuşuyorum, tecrübe ıztıraptır güzelim ve zannettiğinden çok daha fazla ıztırap çektim. İstersen sonra yine araşalım, daha 64 dakika bedava konuşma hakkım var çünkü."2 Henüz 14 yaşlarındaki bir çocuğun ağzından yazılmış bu sözler. Adaleti aramak mümkün mü bu çocuk için? Hayat ona 2 Emrah Serbes, Erken Kaybedenler Öztürk 3 neler sunmuş ve o bunlar karşısında ne yapmış, daha doğrusu ne yapabilmiş, sevgiye en çok ihtiyacı olduğu anlarda kimsesiz kalmak ve yalnız hissetmekten başka. Belki okulumuzdaki insanlar olarak çoğumuz yaşamadık böyle bir durumu ama Anadolu'nun bir ucundaki hatta Ankara'nın bir ucundaki insanlar ne yapsın, onları anlamak için yeterince acı çekmedim belki, belki empati dahi kurabilecek seviyede değilim ama herkes bir şeyler için savaşıyor bu dünyada, hayata karşı dimdik ayakta durabilmek için. Onların sınavının bir kısmı kitapta anlatılıyor, peki bizim savaşımızı kim anlatacak? Emrah Serbes'den istesek mi bizim de zorluklarımızı anlatsın, ama anlatımı biraz daha güzel olsa fena olmaz.