SECTION 15

Köy Ortamında "Yaban Olmak" Cihan savaşında mücadele vermiş bir gazi için Anadolu'nun en ücra köşesinde yaşamaya çalışmak, o insanların dilinden anlama çabaları ile yaşama karşı yeni bir bakış, yeni duygular edinmiş olmak ne kadar zor olabilir? Zaman anlayışlarını kaybetmiş, medeniyetten kilometrelerce uzak o insanlar için savaşarak kolunu kaybetmiş olmanın verdiği hayal kırıklığı hayatta yaşanabilecek sayılı acılardan biriydi sadece. Senin de onlardan bir farkın yoktu onlar ÜNAY, 2 için, onlar kambur, topaldı, sen de kolsuz. Kendini gösterebileceğin neyin var, bilgilerin mi, daha kim olduğunu bile bilmeyen o insanlar ilimden ne anlar? Hislerin seni yanıltmıyor, köye yaklaştıkça kaybettiğin şeyin, medeniyetin yokluğunu iliklerinde hissetmeye başlıyorsun. Kaybettiğin şeyi burada bulamayacağını anlıyor, belki her geçen saniyede benliğinden eksilenlerin sayısı gitgide artıyor. Gittikçe onlara bağımlı yaşamaya başladığında karar verme yetini de yitirdiğini fark ediyorsun. Seni sadece anlamamakla kalmaz, içlerine de almaz seni o zalim, acımasız, samimiyetsiz insan cemiyeti. Onların yanındayken hiçbir şeyin bir anlam ifade etmemesi, her hareketinin sirkteymişsin hissini vermesi aranızdaki bütün farkı ortaya koyar adeta. Tıraş olmak, diş fırçalamak hatta kitap okumak dahi garipsenmektedir. Hayatının tümünü kir ve pislik içinde geçirmiş, su bulabilmek için içi balçık dolu çaya gitmek zorunda olan insanlardan da farklı bir davranış da beklenemez, beklenmemelidir. Sergiledikleri davranışlarda onların bir suçu olmadığını anlaman da uzun sürmedi aslında. Kitaplar, ansiklopediler yerine, batıl inançları yön verdi onlara. Kendini beğenmiş bir Şeyh' in de her şeyi bildiğine inanmalarının tek nedeni yaşadıkları çevreydi. Bir subay olarak sen de ülkende sürüp giden Batılılaşma çabalarının neden sonuca ulaşmadığını da çevre etkenine bağlayabilecek kadar deneyim sahibisin. Sen ülkene bu denli önem verirken, İnönü Zaferi haberi karşısında günlerce sevinebilirken, bu insanların ruhsuzluğu seni yanıltmasın. Onlar büyük bir çatışma içerisinde kendilerine yaşıyormuş süsü veren ama aslında hayata dair en ufak bir fikir sahibi bile olmayan insanlardır. Kendi haklarını savunamayacak kadar güçsüz oluşları da kadınlarda daha baskın olmak üzere ağa haricindeki bütün büyün köy insanlarında görülen bir özelliktir. Kadınlara biçilen değerin düşüklüğü bekaret tabusu ile kendini gösterir. Kızların ufacık bir fikirlerine dahi danışılmadan başlarından savma kaygısı ile gönüllerinin razı gelmediği bir ÜNAY, 3 evliliğe mecbur bırakılmaları, toplumun kadınlar üzerindeki değer algısını ortaya çıkarır niteliktedir. Toplumun yaşam tarzını gördükçe sen de artık kendini henüz ürün vermemiş, yetişmemiş bir tohuma benzetiyorsun. Halkın sana verdiği suyla sen de meyve vereceksin. Köy insanı gibi oldun sen de ama onlar gibi düşünemeyeceksin, hissedemeyeceksin, kendini tıpkı bir konserve kutusu gibi kullanılıp atılmış hissedeceksin. Aidiyetsizlik duygusunu yaşamaya işte o anda gerçekten başlayacaksın. Yaşam tarzları ve düşünce yapılarındaki farklılık da aydın kişiyi köyde yalnız ve çaresiz bir yola sürükler. Gerçekten iletişim kurabileceği ya kimse yoktur ya da tek bir kişi vardır. Geleneklere bağlı olmak gereklidir elbet, fakat her şeyin bir sınırı olmalı. Sevinmenin, üzülmenin ya da herhangi bir diğer duygu belirtisinin tuhaf karşılandığı bir ortam her açıdan kişiyi oraya yabanlaştırır. Bulunduğun köye kendini yabancılaşmış hissedince sen; memleketini, İstanbul'unu arar gözlerin. İmkansız bir hayal olduğunu anlarsın ve sonunda bir geyiğe, genç bir kıza tutulursun. Yaşadığın yere ait olmadığını, oranın sana göre bir yer olmadığını anladığın zaman işte içinden geçen sadece kaçmak olur, sevdiğin kızla birlikte. Sadece kaçmak yetmez bazen, koşullar o kadar zordur ki; bacağından vurulur, yürüyemez hale gelirsin. O zaman sen de anılarını, bilgilerini, benliğini oracıkta bırakıp tek başına uzaklaşırsın.