İyileştirici mi, Hasta Edici mi?

Dünyanın en güzel duygusunun aşk olduğu iddia edilir. Okuduğumuz romanların, izlediğimiz filmlerin ve hatta dinlediğimiz şarkıların birçoğunun konusu aşktır. Aşık olanlar aşık oldukları için mutludurlar hatta övünürler bununla. Diğerleri için ise aşık olamamış olmak üzüntü duymaları gereken şeydir. Aşkın herkesin hayatına dokunması gerektiğini düşünüyoruz, sanki dokunduğu her şeyi iyileştiriyormuş gibi bu doğru mu, yoksa değil mi, bilmiyorum. Aşık olan insanlardan şu an mutlu hissedenlere sorsak aşkın iyileştirici olduğunu söyler bize, ama sevgilisiyle az önce kavga etmiş birine sorsak aşk iyileştiricidir, diyeceğini hiç zannetmiyorum. Bence insanların aşkın iyileştirici gücünün olduğuna inanmamalarının sebebi aşkın iyileştirici gücünün olduğuna inanmadıkları içindir. Aşk iyileştirici olsa bu hepimizi daha çok mutlu ederdi çünkü hepimiz bu kadar yoğun hissettiğimiz duygularımızın bize bir şeyler katmasını isteriz, bizden bir şeyler götürmesini değil. Bu duyguların bizi daha iyi bir insan haline getirmesini isteriz ki aşık olmanın verdiği acı anlamlı bir hal alsın. Peki ya aşk gerçekten de iyileştirici olmasa bile insanların daha iyi hissetmelerine, kendilerinin daha da iyi hissetmelerine yardımcı oluyor mu? Yoksa insanları kendilerinden daha da uzaklaştırıp, iyi olmaktan çok uzak olan hastalıklı bireylere mi dönüştürüyor? Bana sorarsanız bu soru aşkın asıl değerini belirleyen soru ve ne yazık ki bu sorunun cevabını verebilmek için her insandan farklı cevaplar duyacağıma eminim. Bana soracak olursanız, eğer insanlar kendilerini aşkın kölesi haline getirmeselerdi aşkın insanların duyguları üzerinde olumlu bir etkisi olabilirdi. Aşık olmak insanı iyileştirir bazı alanlarda, buna ben de katılıyorum; insan sevdiği insan istemiyorsa kötü huylarını törpüler mesela. İnsan bir süre sonra daha az bencil olur kendisinden başka bir insanı da sürekli düşündüğü için. Bunlar insanı bir noktaya kadar iyileştirirken o noktadan sonra insanı aşkın kölesi haline getiren şeyler. İşte bence sorun burada başlıyor. İnsanlar kendilerini daha iyiye yönelttiklerini düşünerek kendileri olmaktan çıkmaya başlıyorlar. Sevgilileri, eşleri istiyor diye, kendilerini bir şeyleri yapmaya mecbur hissetmeye başlıyorlar ve bunları yapıyorlar. Hem kendi mutluluklarının önüne engel koyuyorlar hem de gitgide bu yaşama alışıyorlar. Bunu kendi istekleri için yapsalar, o zaman şu an bunları konuşuyor olmazdık ve insanın kendisini iyileştirdiğini düşünürdüm ben de diğer herkes gibi. Ama insanların kendi istekleriyle bunları yaptığına inanmadığım için, ben aşkın insanları köleleştirdiğini düşünüyorum. Bir Haz Markası-BeautifulYou adlı kitabı okuduğumda da bu düşüncelerimde ne kadar haklı olduğumu gördüm. Başkahraman Penny aslında hiç içinde bulunmak istemeyeceği bir deneye, aşık olduğu insan için, ona yardımcı olmak için giriyor ve sonucunda gerçek anlamda bir köleye dönüşüyordu. Aşkı için yapabileceği fedakarlıklar, onu bir köleye dönüştürüyordu. Deney esnasında üzerinde kullanılan aletlere karşı bağımlıl olmuştu. Çünkü sevdiği insana yardımcı olmak isteyen biri için ne kadar acı bir durum. Saf duygularınızın belli amaçlar uğruna kullanılması anlamına geliyor bu. Amaç kötü olsa da olmasa da sizi bir kalıba sokuyor karşınızdaki insan ve onun istekleri. Siz de acı çekerek de olsa o kalıbın içinde yaşıyorsunuz, daha da üzücü olanı bunu yaşamak istiyorsunuz. İstemedikleri şeyleri yaşayan ve bunlara bağımlı hale gelen insanların mutlu olmasını ve kendilerini gerçekten iyileştirmelerini beklemek biraz anlamsız olurdu, diye düşünüyorum. Onun için aşk, iyileştirici değil aslında insanı hasta eden bir şeydir, desem yanılmış olmam sanırım. Belli bir kalıbın içinde başkalarının isteklerine göre yaşayan ve bu yaşama kendini mecbur bırakan insanların iyi olduğunu söyleyemem. Tür: Roman Hazırlayan: Alperen Toraman Kitap Adı: Bir haz markası beautiful you Yazar:Chuck Palahniuk