BOĞULMAK

Kış döneminin bütün yorgunluğunu atmak için planladığınız o muazzam yaz tatiline sonunda gittiğinizi farz edelim. Tüm yorgunluğunuzu atmak ve stresinizi azaltmak için şezlongunuzda tatlı tatlı güneşin keyfini çıkarırken birdenbire bir çığlık duydunuz." İmdat! Yardım edin, nefes alamıyorum, boğuluyorum." Büyük ihtimalle güneşlenme keyfinizi kesip koşarak yardım eli uzatırdınız o kişiye, acısına son vermek ve onu hayata geri döndürmek için. Peki bu boğulmak kavramı sadece fiziksel olarak nefes alamama sonucunda mı gerçekleşiyor? İnsan hayatının her dakikasında rahatça bir nefes alabiliyor mu? Hayatın hızına yetişilmiyor. Beklemeye asla yer yok. Bir kere tökezledin mi, yeniden kendini toparlaman o kadar çabuk olmuyor maalesef. Acımasızlık yapıyor insana, fazlasıyla yoruyor. Tabi ki de yaşadığımız her sarsılma olayından çabucak kurtulmayı ummak ve hiçbir şey olmamış gibi, sanki hiç etkilenmemişiz gibi olayları kafamızdan atmayı beklemek biraz ütopik olur, bunun farkındayız. Ancak bazı zamanlar katlanılmaz hale geliyor sabretmek. Geçmiyor zaman, tıkanıp kalıyoruz düşünceler tünelinde. Kendimizi birdenbire birçok olayı düşünürken buluyoruz; işi, okulu, arkadaşları, aileyi. Çevremizde karşılaştığımız her olay, bir bakıyoruz ki aklımızda kocaman yer edinmiş. Aslında bence düşüncelerin üzerimizdeki etkileri, bizi çok fazla yormuyor. Bizi yoran şey şu ki; fazlalık. Çok fazla düşünüyor ve umursuyoruz. Aynı anda birçok şeyi yapmaya çalışıyoruz, nefes almadan, dinlenmeden. Zihnimizde aslında olmaması gereken şeyleri veya daha az yer kaplaması gereken olayları kendimizce büyütüyor ve içinden çıkılmaz hale getiriyoruz. Sonrasında ne mi oluyor? Boğuluyoruz. Nefesimiz kesiliyor. Gücümüz yetmiyor zihnimizde olup bitenlere, bu hızlı hayata ve etkilerine alışamıyoruz. Üzücü bir şekilde, hayat gemimizi dermansızlık sularında batırıyor ve çöküyoruz yavaş yavaş. Peki yok mudur bunun bir çaresi, hayat o kadar acımasız mıdır, hiç mi bir çıkış yolu göstermez bize? Aslında temel çıkış yolumuz belli gibi. Zamana ihtiyacımız var. Zaman her şeyin ilacıdır derler ya hani, aynen öyle işte. Sakinleşmemiz gerekiyor, hayatı biraz daha yavaştan alabiliriz, acele edip her şeyi aynı anda düşünüp kendimizi yormamıza gerek yok. Beklemekten zarar gelmez, aksine daha doğru kararlar vermemiz için bize yardımcı olur. Tartıp biçeriz kafamızdakileri, değerlendiririz gerçekten de düşünmeye değer mi diye, sorular sorarız kendimize zihnimizde bir önemi olacak mı, yoksa bir fazlalık olarak kalmaya devam mı edecek. Sonrasında yapmış olduğumuz seçim, hem kendimizde hem de zihnimizde geniş bir ferahlamaya yol açacak. Bir başka çıkış yolu ise, paylaşmaktır. Düşünceleri, fikirleri ve duyguları paylaşmak da ferahlatır insanı. Rahat ettirir, zihnini boşaltır ve derin bir nefes aldırır çoğu zaman. Aslında çoğumuzun da istediği bu değil midir? Konuştukça açılır insan, eskiden kendi zihninde yer kaplayan bu olaylar artık yalnızca kendisine ait olmaz. İkinci bir kişi tarafından dinlenir, yorumlanır ve daha sonra kişinin zihninde bambaşka bir konumda yer alır. Paylaşalım, dertleşelim, konuşalım, yeter ki zihnimizin içindeki karmaşalardan kurtulacak bir yol bulalım kendimize. Yapmayalım, izin vermeyelim zihnimizdeki gereksiz fazlalığın bizi yıldırmasına. O bizim değil, biz onun patronu olalım. Gerektiğinde onu susturmasını bilelim. Bir kere geliyoruz bu hayata, yaşayalım, rahatça ve özgürce yaşayalım. Boğulmayalım düşünceler selimizde, izin vermeyelim hayatın bizi çaresizlik şelalesine sürüklemesine. Tabi ki de umursamaz olup etrafımızla ilgilenmeyelim veya hissizleşelim demiyorum. Ben sadece biraz daha huzur ve biraz daha sakinlik istiyorum. Tüm bunlar için ihtiyacımız olan en önemli şeyler; zaman ve paylaşım.