ZEHİRLİ DUYGULAR

Günlük hayatımızda bizi etkileyen pek çok unsur vardır. Çok da tasvip edilmeyecek bir hareket yaptığımızda, toplumun ne diyeceğini düşünürüz. Etrafımızdakilerin ne dediği bizim için önemli bir hal alır, daha sonraki davranışlarımızı buna göre şekillendirir, toplum baskısına göre hareket ederiz. Sokakta yürürken cılız, yavru bir kedi gördüğümüzde içimiz parçalanır, ona acırız. Ona bir kap su verir ya da bir adım ileri gider ve veterinere götürürüz. Burada da vicdanımız devreye girmiş olur. Karşı cinsten, yakışıklı veya güzel birini gördüğümüzde heyecanlanırız, kalbimiz daha hızlı çarpmaya başlar ve avuç içlerimiz terler. Sevgi ya da beğeni duygusu hareketlerinize yön verir, vücudunuz farklı tepkiler göstermeye başlar. Çok önce yaşadığınız kötü bir şey aklınıza geldiğinde üzüntü veya nefret sizi sarmaya başlar, iştahınız tıkanır, siniriniz bozulur. Hareketlerimize yön veren şey, duygularımızdır. Bunlar hepimizin her gün karşılaştığı sıradan olaylardır ve çoğu zaman kendimize sahip çıkar, aşırı hareketlerimize engel oluruz. Mantığımız bize doğru olan şeyi söyler, biz de bedenimiz ve duygularımızı buna göre yönlendiririz. Fakat bazen öyle anlar geliyor ki, duygularımız mantığımızın önüne geçip bizi kör ediyor. Bu duygulardan en önemli iki tanesi ise aşk ve nefret. Bu iki güçlü ve ezici duygu sizi ele geçirmeye başladığında, geri dönüş için artık çok geçtir. Tıpkı bir zehirden tadı çok güzel olduğu için vazgeçemeyip, zehri kana kana içmeye devam etmek gibi. En sonunda size zarar vereceğini bilseniz de aşkınız ve nefretinizi sonuna kadar yaşamak istersiniz çünkü artık mantığınız sesini size duyuramayacak kadar uzaktadır. Geçenlerde okuduğum Trendeki Kız'da da tam olarak bu iki duygudan bahsediliyordu. Daha doğrusu aşkın nasıl nefrete dönüşüp, eskisinden daha da yıkıcı olduğunu anlatıyordu. Eskiden deliler gibi aşık olduğu adamı kendi elleriyle öldüren iki kadın, bize aşkın ve nefretin bir insanı ne kadar ileri götürebileceğini gösteriyor. Aşk her zaman için en güzel duygulardan biri olarak tasvir edilse de, aslında sizi içten içe yiyip bitiren ve nefrete en yakın duygudur. Aşık olduğunuzda yapabilecekleriniz, sıradan bir insanın yapabileceklerinden çok farklıdır. Artık iş işten geçmiştir, ruhunuz ve bedeniniz karşınızdakine teslim olmaya, onun zehrinden tatmaya hazır bir haldedir. Yavaş yavaş kendinizden parçalar koparmaya başlar, bir süre sonra kendiniz için değil, aşık olduğunuz insan için yaşadığınızı fark edersiniz. İlişkinizdeki sorunlar artmaya başladığında, ailenizin, arkadaşlarınızın sizden uzaklaştığını, ruhunuzun artık eskisi kadar cıvıl cıvıl olmadığını fark edersiniz fakat "o" insanı kaybetmemek uğruna bunlar pek de umrunuzda olmaz. Karşınızdakinden nefret etmeye başlar, aşk ve nefret arasında sıkışır kalırsınız. İşte her şey burada başlar. Mantığınız tamamen kaybetmiş, gözleriniz kör olmuş bir hale gelirsiniz. Aşkınızın nefrete dönüştüğünü fark ettiğiniz anda her şey birer birer aklınıza dank etmeye başlar. Karşınızdaki için yaptığınız fedakarlıkların aslında sizin isteğiniz dışında olduğunu, kendinizden parçalar kaybettiğinizi fark edersiniz fakat o sizin yaptıklarınızın hiçbirini yapmamıştır. Aylarca belki de yıllarca aptal yerine konulma hissi size bir tokat gibi çarpar ve nefretiniz daha da güçlenir. Nefretiniz aşkınızı ezip geçtiğinde, her şey son raddeye gelmiş, birini öldürebilecek kadar güçlü duygular hissediyorsunuz demektir. Bir insanın hayatını ya da kendi hayatınızı sonlandırıp, bu yaşayıştan kurtulmak isteyecek kadar çaresiz duruma gelmenizin sebebi, duygularınızın esiri olup, mantığınızın sesini dinlememenizdir. Kendi yaşadıklarıma ve de kitapta okuduklarıma dayanarak size vereceğim naçizane tavsiye, hiçbir insana ruhunuzu teslim edecek kadar kendinizi kaptırmamanız.