EN GÜZEL BAYRAM

Hepimiz biliriz Afrika'yı. Fotoğraflarla, belgesellerle takip ederiz oradaki zor hayatları. Peki hisseder miyiz gerçekten onların yaşadıklarını? Ben hissettim ilk defa. Sıralamak gerekirse de hayatımdaki en güzel bayramdı son bayramım. Bir yardım organizasyonuyla Etiyopya'daydım. Her insanın bir hayali mutlaka vardır, küçük ya da büyük , imkansız ya da elde edilmesi kolay hiçbir önemi yok. Hayallerimizle hayatımız anlam kazanıyor, bir amaç için yaşıyoruz ve bu da benim hayalimdi. O hayatı görmem, hissetmem, yaşamam gerekiyordu sadece bu kadar erken gerçekleşmesini beklemiyordum. Bir hafta boyunca tanımadığım ama sonradan çok sevdiğim çok ısındığım bir ekiple Afrika'daydım ve tabi ki hayatımı çok etkileyen bir ziyaretti ordaki hayatlara olan yolculuğum. Bu organizasyon maddi değil manevi bir programdı. Orada verilen mücadele maddiyat çabasından öte, vicdanlarımızla yaptığımız bir mücadeleydi. Bu fotoğraflar ise benim için en değerli fotoğraflardan ikisi nedenini açıklayamıyorum çünkü hissettiklerimi açıklayabilecek bir kelime yok. Kardeşini bir an olsun kucağından bırakmayan o güzel kızın adı Fatma ve arkada görülen kulübe bile olmayan yerler onların evleri. Ve ben Fatma'yı asla unutmayacağım çünkü bizim anlaşabildiğimiz ortak bir dilimiz yoktu o yüzden kalplerimizle konuştuk, sarıldık, zaman geçirdik. Kalple bağlandığın bir insanı da unutamaz insanoğlu, unutmamalı. Ve diğer fotoğraf ise hayatımda gördüğüm en güzel gözlerin fotoğrafı. Sıradan kahverengi gözler değil benim gördüğüm. Bayram sabahı onun için gelen insanlara karşı sevgi dolu, masum, ve ışıl ışıl bir bakış. Ailesi de ondan farklı bir durumda değil aslında. bir yıl sonra ilk defa ete kavuşma sevinci içindeler. Diyorum ya maddi değil manevi bir yolculuktu bu. Orada gördüğümüz, duyduğumuz hayatlar yeri geldi bizim kalbimizi öyle acıttı ki. Lanet ettim yaşadığım hayata. Algılayamadı aklım, nasıl , nasıl bu kadar uç noktada hayatlar olabiliyor? Bir tarafta lüks içinde sürülen, her türlü teknolojiye, eğitime ve birçok imkana sahip olan hayatlar; bir tarafta ev diye bahsedemeyeceğim yerlerde yaşayan, elektriği olmayan, su için yakıcı sıcaklıkta bazen çıplak ayakla, saatlerce yürümek zorunda olan, bir lokma ekmeğe muhtaç olan hayatlar. Birisi bana açıklasın istedim, anlamak istedim ama kimse tarafından yeterli bir cevap alamadım. Anlayamadım, algılayamadım ama çoğu şeyin farkına vardım. Sömürge altında yaşayan ve Müslümanların ezildiği bir ülke Etiyopya. Döndüğünüz her sokakta yerde uyuyan, yaşayan insanlar görmemek elde değil ve çoğunluğu Müslüman. Fakat, beraber yaşamayı öğrenmişler yani bir tarafta kilise bir tarafta cami ve yaşam mücadelesi içindeler. Ne yazık ki ikiye ayrılıyor ama bu insanlar: Ya yaşam mücadelesi içindeler, ya da tamamen vazgeçip çok meşhur bir uyuşturucu olan ve 'çat' olarak adlandırılan bir bitki türünü kullanarak geçiriyorlar tüm zamanlarını. Orada yasal olmasından ötürü, bugün Türkiye'de nasıl sokakta yürürken insanların elinde sigara görüyorsak, orada da ellerinde çatlarla yaşıyor insanlar. Bu o kadar üzücü ki.. Çünkü yaşadıkları hayatları kabullenmişler ve çabalamayı, çalışmayı bırakmışlar. Belki de yaşadıkları zorluklardan dolayı, çat bir kaçış yolu onlar için. Ne olursa olsun, Etiyopya , Afrika'daki diğer ülkeler gibi yaralı bir ülke. Başkent'te bu çok hissedilmez çünkü orada imkanlar, oteller, arabalar var. Orası bir şehir ve bunu hissediyorsunuz. Fakat, mücadele veren gerçek hayatları görmek için farklı bölgelere gitmek, yaşamak gerekiyor. Bu seyahat kolay değildi evet, fiziksel olarak imkanlardan ötürü zorlandık belki ama benim için en uçsuz, en ilkel de olsa o bölgelere gitmek asla değişmeyeceğim bir tecrübeydi. O yaralı hayatlara değmek benim hayalimdi, ve bu birçok insanın yaşamadan asla anlayamayacağı bir yolculuk.. Özetlemem gerekirse, bu yolculuğum bir gezi, bir yardım organizasyonu veya birçok yönden ele alınabilir ama benim için o insanların hayatına yaptığım bir yolculuktu. Onların hayatından ise, kendi hayatıma. Ben şuna inanıyorum, bu hayatta madem ki tek başımıza yaşamıyoruz, ve elimizde bu denli imkanlar var; onları unutarak yaşamaya hakkımız yok. Yarın ne hale düşeceğini kim bilebilir? Eğer biz bugün zor durumdaki insanları unutup, onlara sırtımızı dönüp şımarıkça ve israflarla dolu bir hayat sürdürmeye devam edersek , yarın aynı şey bizim başımıza geldiğinde bize el uzatmayan insanlara kızmaya yüzümüz olacak mı? Bu yüzden kimse unutmamalı Mevlana'nın bu güzel sözlerini : 'Olmaz dediğin ne varsa hepsi olur, düşmem dersin düşersin , şaşmam dersin şaşarsın.' Hayatımızın bu ölçüde şekillenmesi umuduyla..