HAYALİ BİR PENCERENİN ARDINDAKİ MELODİ

Hayal etmek insanoğluna bahşedilmiş belki de en mühim özelliktir, diyorum çoğu zaman. Çünkü hayal ederken asla sınırlarımız, korkularımız, çekincelerimiz, dertlerimiz hatta bazen benliğimiz dahi yok. İnsanın kendinden bile kaçıp kurtulabileceği bir dünyası olduğunu, muhtemelen, benim kadar iyi tecrübe etmiş insan çok azdır. Kendi içimdeki bu dünya çoğu kez beni bile içine alıyor, hatta hapsediyor. En olmadık yerlerde, en olmadık şeylerden -gerçekçi ya da anlamsız diye düşünmeden- başka başka hikayeler çıkarıp kendimi o andan uzaklaştırabilmek hayatta en çok zevk aldığım şeydir. Ve kendini farklı bir yerde bulmanın yolunu en iyi, şarkıların gösterdiğine inanırım. Ne vakit bir melodi duysam aklım bambaşka; ruhum, bedenim bambaşka olur. Her şarkının, her melodinin insanı alıp götüreceği bir diyar olduğunu düşünüyorum. Ufacık bir his kırıntısı bırakır yüreğine tek bir nota ve kim bilir nerede bulur kendini insan. Kimi tek bir melodiye sıkışmış geçmişini yad eder, yeniden yaşar kimi asla yaşanmayacakların hayallerine kapılıp gider. Birkaç dakikalığına, belki de başka türlü yaşayamayacağımız nice duyguda kayboluruz. Bense her şarkının, her melodinin - dinleyiciden bağımsız- kendine has bir hikayesi olduğuna inanırım ve sözlerinden, hissettirdiklerinden bir hikaye bulup çıkartırım; bestekarıyla karşılıklı oturur, sözleriyle, notalarıyla halleşirim hayallerimde bir zaman. Dilinden anlamadığım şarkılarda bile, sanatçının sesinde tanıdık, yüreğime dokunan bir tını ararım ve o tınıyı alamadığım, yüreğime bir his koyamamış, beni ilk anda başka bir diyara sürüklememiş şarkılara pek kıymet de vermem. Her şarkısında kendimi yenilenmiş gibi hissettiğim, hayallere kapılıp gittiğim sanatçı pek fazla yoktur o yüzden ve bu sanatçıların konserlerini özenle takip ederim. Çünkü bana daha önce hissetmediğim duyguları tattırabilen, her şarkıda bir yaşanmışlık aratıp hikayeler çıkarttıran bu kişileri canlı canlı dinlemenin verdiği haz bir başkadır. İncesaz, her şarkısının içindeki hikayeye kapıldığım o nadir gruplardan biridir. Bizzat konserlerinde bir kez daha teyit etme şerefine eriştim ki İncesaz'ın şarkılarını dinlerken tanımlayamadığım bir huzurun içinde buluyorum kendimi. Ne vakit bir şarkısını dinlesem, ya İstanbul'un eskiden kalma mahalle aralarında gezinirim ya da Kız Kulesi'ni, Galata'yı seyre dalmış olurum. Belki sözlerinde çokça İstanbul geçtiğinden; belki İstanbul yolculuklarımdan birinde İncesaz'a rastladığımdan böyledir hayallerim, bilinmez. Bildiğim tek şey; bir şarkılarının dahi bir yaşanmışlık, bir hikaye içermediğine inanmanın benim için oldukça güç olduğudur. Konser esnasında durmadan şunu tekrar edip durdum kendime; hala böyle Feyza Ünal hissedebilmek, oturduğun yerden başka bir memlekete yolculuk yapabilmek, yaşanılan andan kopabilmek ne hoş! Diyorum ya, hayal edebilmek büyük bir lütuf. Hayallerde hikayeler yaşatabilmek, hayallerde yaşayıp gerçeklerden kopmak tehlikesiyle karşı karşıya bıraksa da insanı; hayallerin olmadığı bir dünyada yaşayabilmenin mümkün olmadığını düşünüyorum. Üstelik bu hayalleri gerçek gibi hissettiren, her seferinde yeniden hatırlatan şarkılar varken... Hayatın zorluklarının yorulmadan, her daim karşımızda dimdik durdurduğu gerçeğini asla inkar edemeyiz elbette. Lakin hayattan zevk almaya bakmak, kendimize küçük mutluluklar bulmak gerektiğine inanıyorum. Bu yüzden kaçış yerim, hayallerimdir. Her karşılaştığım melodiye, her gittiğim yere, tanıdığım veya rastladığım her insana hayallerimde bir hikaye bulup çıkartışım bir nevi kendimce bulduğum; anlık mutluluklara, kaçışlara ulaşan bir yoldur. Ve ancak bu yol sayesinde kendim olabiliyor, kendi kendime yetebiliyorum. Belki de insanlık olarak yanlış anladığımız ve kapılıp gitmekten çekindiğimiz hayallerimizi göz ardı etmemek gerek. Hem böylece hayatın yükünü hafifletmiş, kendimize bir pencere açmış oluruz.