İNSAN OLMAK

Yaşam... Aslında çok büyük bir kelime. Esrarengiz, büyülü ve süslü bir örtüymüş de altında çok şeyler gizliymiş gibi. "Yaşam" deyin ve şöyle bir düşünün. Ne demek, ne anlama geliyor, neden var ve neden bir gün bitiyor? Bu Dünya'da sonsuz tane yaşam varken neden ben sadece kendiminkini hissediyorum. Hiç siz de denediniz mi bilemeyeceğim ama ben bazen insanlara bakarım ve "Ne garip! O da yaşıyor, onun da hisleri var, o da içinden konuşuyor." diye düşünürüm. Ben de o olabilirdim ama olmamışım; Aslı olmuşum. Neden? Hiç var olmasaydım ne olurdu? Yok olsam ne olacak? Kainatta minicik bir yer işgal ederken, bu bendeki var olma arzusu neden? Ben kimim? Bir sebeple Dünya'ya gelmişiz. Nefes alıp veriyoruz. Yemek yiyoruz, ihtiyaçlarımızı gideriyoruz. Çalışıyoruz, uyuyoruz. Bir tek bu yaptıklarımıza uzaktan bakıldığında, hakikaten hayvanlardan farkımız olmadığını söyleyenler haklı gözüküyor. Ya da bir fabrikanın otomatik makineleri gibi hareket ettiğimizi söyleyenler... Ne var ki, biz sadece işlediklerimizden, söylediklerimizden ibaret değiliz. Hatta bunlar varlığımızın oldukça küçük bir kısmını teşkil ediyor. Benim aslım fikirlerimde, duygularımda, sezgilerimde, ruhumda... Eğer bunlar benim içimde bir yerlerdeyse; benim aslım içimde. Kainatta minicik bir yerim olsa da bütün kainata yetecek kadar yer var bende! Kendimi dünyalar kadar görmemin sebebi de bu belki. Bir yaprak yapraktır. Tabiri caizse kendi haddini biliyordur. Bilmem ki o hayatını hiç sorgulamış mıdır? Kedi, kendi kendine konuşuyor mudur? Kelebek mesela hiç hayal kuruyor mudur? Bir farkımız daha var ki biz bulunduğumuz Dünya'da görev yerine getirmekten çok orayı şekillendiriyoruz. Maddi ve manevi bir anlamda şekillendirme bu. Dünya'yı inşa ediyoruz. Fikirler, akımlar üretiyoruz. Bazen bütün insanları ve hayvanları etkileyecek kararlar veriyoruz. Üstelik sadece kendi çağdaşlarımızı değil asırlar sonrasının insanlarını bile etkileyecek kararlar... Bu bağlamda, artık yaptıklarımız da bir ruh kazanmış oluyor. Makineleşmekten kurtuluyoruz. Fikirlerimizi hayata geçiriyoruz. Daha ilginci ise kendi varlığımızı başka bir varlığa adayabiliyoruz. Yaşamın bununla daha manalı olduğunu düşünüyoruz. Bir gün buralardan gitsek bile yapacaklarımızın daha sonraki "misafirler" için işe yaracağı inancıyla bir nebze kendimizi rahatlatıyoruz. Yok olmak istemediğimizdendir belki en azından "Dostlar beni hatırlasın." diyoruz ve böylelikle esasında kendimize yeni bir varlık alemi yaratıyoruz. Bana kalırsa işte bu zaman insan oluyoruz. İki gün önce iki candan arkadaşımla beraber "The Suffragettes" filmine gittim. Londra'da, kadınların mevcut vaziyetlerinin iyileştirilmesine dair verilen mücadele ele alınıyordu. O zamanın toplumunda var olan kadınların saygınlık ve emeklerinin karşılığını almak bakımından erkeklere nazaran daha elverişsiz şartlara sahip olması eleştiriliyordu. Ancak, filmde kadınlar Dünya'yı şekillendirmenin en güzel örneklerinden birini sergilediler ve en azından kadınlara oy hakkının verilmesini sağladılar. Bu ise kadınların da artık kendilerini yönetecek hatta cezalandıracak kanunların yapımında payları olacağı anlamına geliyor. Eğer Maud ve arkadaşları düzenin kendilerine layık gördüğü duruma alışsalardı, üzerine düşünmeselerdi, hislerini dinlemeselerdi ve bir şeyleri değiştirebilme potansiyellerini Aslınur Karaca 21400913 keşfetmeselerdi bu tarz bir zafer kazanılamazdı. Öncekilerin bir çoğu gibi bir gün mutlaka ölürlerdi ve yeni gelenler için hiç var olmamış olurlardı. Bir bakıma hiçliğe mahkum olurlardı. Çok sevdiğim yazar Stefan Zweig'in bir sözü bu halin vehametini ortaya koyuyor ki: "Bu dünyada hiçbir şey insan ruhuna hiçlik kadar insan ruhuna baskı kuramaz." O kadınlar insan olmanın gereğini yerine getirdiler ve yokluk kapanından zaferle kurtuldular. Öyleyse bir an düşündüm ki; insan olmak, içindeki koskoca alemi keşfedip bunu diğerlerine de yararı olacak şekilde dışarıya aksettirmek, bir şeyleri güzelleştirmek ve tükenmez arzumuz olan var olma arzusunu öldükten sonra da hatırlanarak tatmin edebilmek demek. İsmimizin hatırlanması şart değil, "birileri" kalıbına sokulsak bile bir yıldız göz kırpar herhalde bize. Hasılı dostlar, ben varım ve yok olmak istemiyorum. Çünkü ben insanım!