KİMDİR MUTLU İNSAN?

Şöyle bir etrafıma bakıyorum da ne kadar asık suratlı, oflayıp puflayan, memnuniyetsiz insan var. Bir otobüs durağında beklerken dahi rahatlıkla gözlemliyorum bu durumu. İnsanların yüz ifadeleri çok donuk, kimse birbirinin yüzüne bir tebessüm dahi etmiyor. İşte bu durum beni biraz düşünmeye itti ve insanın günümüz dünyasında neden bu kadar mutsuz olduğunun sebebini aramaya başladım. İlk başta herkes gibi benim de aklıma insanların ekonomik durumu geldi. Halbuki hem fakir olanları mutsuzdu etrafımdaki insanların hem de zengin olanları. Eğer ekonomik durum ölçüt olsaydı bu durumun bu şekilde ortaya çıkmaması gerekirdi diye düşündüm. Daha sonra biraz daha kendi hayatıma doğru yöneldim. En son ne zaman gerçekten mutlu olmuştum? Üniversite sınavını kazanıp istediğim üniversiteye yerleştiğimde mi, yoksa arkadaşlarımla beraber çıktığımız Amerika seyahatinde mi? Bu karışık duygular içinde düşünürken başka örnekler geldi aklıma. Mesela teyzem, çok lüks bir hayat sürmekteydi, hali vakti yerinde bir de eşi vardı. Dışarıdan bakan herkes onların çok mutlu bir dünyası olduğunu söyleyebilirdi. Halbuki bir gün teyzemle sohbet ederken bana mutsuzluğundan ve paranın mutluluk getirmediğinden bahsetti. İşte o an kafamda bir şimşek çaktı. İnsanları mutsuz yapan, mutluluğu para, makam, şöhret gibi maddi şeylerde aramaları ve kendilerine ayıracakları zamanı gelecek kaygısıyla sürekli ertelemeleriydi. Gerçekten de benim annem, babam da dahil çoğu insan günümüzde emekli olunca harcarım diyerek para biriktirmeye çalışmıyor mu? Ya da tatillerini sürekli bir başka yaza ertelemiyorlar mı? İşte ben mutsuzluklarının ana sebeplerinden birini bu olarak görüyorum. İnsan istediği, sevdiği şeyi, geciktirmeden yapmalı bu hayatta. Yani mesela yapmayı sevdiği işi meslek olarak tercih etmeli (o meslek, kimi mesleklere göre daha düşük gelir getiren bir meslek olsa dahi). Tatillerini ertelememeli insan mesela çünkü emekli olunca gençliğindeki o enerjiyi bulamayacak ve bu durum başka bir mutsuzluğa daha sebep olacak belki de. Keşke herkes kendilerini mutlu eden şeyin yine kendilerinin içinde olduğunu fark edebilseler. İnsanlar hep mutluluğu dış dünyada arıyor halbuki. Örneğin insanlar çok para kazanınca mutluluğun kendiliğinden geleceğine inanıyorlar ya da bir makam sahibi olunca herkesin kendilerine saygı duymaları onların egolarını tatmin ediyor ve böylece mutlu olduklarını sanıyorlar. Ancak herkesin kaçırdığı bir nokta var. Herkesin elde etmeye çalıştığı dış dünyadaki bu şeylerin hepsi geçici. Yani bugün var, yarın yok. İnsan bir düşmeye başladı mı ne para kalıyor ne insanlardan gördüğü saygı kalıyor. İşte bu nedenle ki geçici şeylerle mutlu olmak çok zordur. İnsanı ancak kalıcı şeyler mutlu edebilir. Bu kalıcı şeyler de insanın ancak iç dünyasında bulabileceği ve onun en temel ihtiyacı olan duygulardır. Örneğin sevgi bu temel ihtiyaçların başında gelir. Eğer mutlu olmak istiyorsa insan önce birini, bir şeyi sevmelidir. Bu bir çiçek olabilir, bir hayvan olabilir veya bir insan olabilir. Ama sevmeyi bilmiyorsa bir insan, işte o zaman mutlu olmasına imkan yoktur. Okul hayatında bile böyledir bu durum. Mesela eğer bir öğrenci bir dersi gerek hocasından dolayı gerekse dersin içeriğinden dolayı seviyorsa o öğrenci yüksek ihtimalle o ders sırasında veya o derse çalışırken mutludur. Tabi ki bu mutluluk, ders başarısına da yansıyacaktır. Yine aynı durum, meslek seçiminde de söz konusudur. Örneğin bir avukat, bir doktor veya bir mühendis, eğer mesleğini sevmeyerek yaparsa bir ömür boyu mutlu olamaz ve kuvvetle ihtimal mesleğini değiştirir. Bir sonraki yazıda buluşuncaya dek sağlıcakla kalın. MUSTAFA SERTAÇ UĞUR