KADER

Bir kadın bir adamı nasıl bambaşka bir insana dönüştürebilir ya da onu nasıl karısını, çocuğunu, işini terk edip kendisiyle beraber izbe pavyon köşelerinde yok olmaya ikna edebilir? Bu sorulara Zeki Demirkubuz'un Kader filminde cevap buluyoruz. Bir adamın - Bekir'in- her şeyini geride bırakarak aşık olduğu kadının peşinden senelerce nasıl koşabileceğini, onun için mermilere, duvarları dökülen otel odalarına nasıl katlanabileceğini yahut kendisini nasıl saf bir gençten serseri bir alem adamına dönüştürebileceğini görüyoruz. Peki biz kavuşamadığımız sevdamızı, gecenin bir yarısında ışıkları yanıp sönen tekel büfesinin önünde ya da fakir bir mahallenin sıkışık apartmanlarını, içinde gelip geçen hayatları, parkeleri eskimiş balkonumuzdan seyrederken elimizde tuttuğumuz sigaranın külü gibi düşünmedik mi? Bir kadının bizi nasıl bu noktaya getirdiğini, tertemiz bir sayfada ömrümüzü geçirirken nasıl bir çamura bulandığımızı hiç fark etmedik mi? Saplantılarımız, ulaşamadıklarımız hayatımız boyunca bizi olduğumuzdan farklı insanlara dönüştürdü. Kimimiz nasıl geldiğini hatırlamadığı sokak kenarlarında kimimiz garsonun "Ağabey kapatıyoruz." Diyerek omzumuzu sarstığı meyhanelerde uyandık. Hakikaten de kaderimiz bizi bu hale sokmadı mı? Dönüp baktığımızda aşkımızın bizi saf bir çocuktan karalanmış bir vaziyete nasıl soktuğunu hissettik hepimiz. Basitçe "Sensiz olmuyor" diye özetlediğimiz cümleler aslında bizi olduğumuz kişi yaptı. Sadece biz, bunun farkında değiliz. Hatırlayalım. İlk sigaramızı kimin için yaktık, ilk rakımızı kimin için içtik? Yeri geldi bir kadını görmek için saatlerce ayazda bekledik. Yeri geldi yol parası çıkarmak için sanayi köşelerinde geceye kadar çalışıp ekmek arası soğan yemeye razı olduk. Hepsi bize yeni şeyler kattı. Her çaresizliğimiz bize yeni dersler verdi, bizi olduğumuz kişi haline getirdi. "Olmaz! Hayatta yapamam böyle bir şey" dediğimiz pek çok şeyi belki bir kadının gözüne girmek, belki onun yanında az da olsa kalabilmek için tekrar tekrar yaptık. Bize karıncayı bile incitmemek öğretilmişken mahallenin iflah olmaz serserisi olduk. Kader bizi bir kadının ardına terk etti ve bitmeyecek çaresizlik silsilemiz ile baş başa bıraktı. Bahsi geçen kadınlara gelecek olursak, bizleri hiç umursamadı. Varlığımızı elbette hissetti. Fakat yaptıklarımız onların sadece hoşuna gitmekle kaldı. Truva savaşını hatırlayalım. Tarihin akışını değiştiren, Homeros'un İlyada'sına konu olmuş bu koskoca savaş bir kadın yüzünden çıkmamış mıydı? Savaşın sonunda ise Helen tüm bu ölümlere sebep olmuş ama kurtulmayı başarmıştı. Görüyoruz ki bizlerin hayatları değişirken yaptığımız fedakarlıklar tamamen bir yalandan ibaret. Uğrunda ömrümüzü tükettiğimiz kadınlar için aslında sadece birer anıdan ibaretiz. Bizler kaybolmuş hayatların arasında kaybetmeyi öğrenmiş varlıklarız. Bir gece vakti bomboş bir limandan boşluğu andıran denize bakıyoruz. Arkamızda direğe vuran bir zincirin ninni gibi gelen sesi... Rüzgar sanki bize bir hikaye anlatmak istiyormuşçasına uğulduyor. Ceketimize sıkıca sarılıyor, titrememizin geçmesini bekliyoruz. Düşünüyoruz. Nasıl buraya geldik? Ne yaptık? Ne yapıyoruz? Aklımızda sadece bir anlığına belirip ardından yok olan soru deryasına dalıveriyoruz. Etrafta sokak köpekleri havlıyor. Saatimize bakıyoruz. İşte tam orada fark ediyoruz; zaman bizi ne hale getirdi? Kader bizden ömrümüzün bir yarısını almış, seneler uzun ince bir yol gibi akmış gitmiş ve bizler yine saplantılarımızla, başaramadıklarımızla ve umutsuzluğumuzla baş başa kalmışız. Saf bir çocuğun neşesi geride kalmış; aynaya baktığımızda tanıyamayacağımız, kim olduğunu çıkaramayacağımız bir adam oluvermişizdir. Bir kadın bizi filmdeki gibi döküntü pansiyonlara, üçüncü sınıf pavyonlara ve sokak aralarında ayılmak için uğrayacağımız çorbacılara düşürmüştür. Bizse hala ilk çıktığımız yolda gitmekte ve sadece etrafımızı seyretmekteyiz. "Çare yok eğ başı" sözünü kendimize tekrar tekrar hatırlatırken ve sonumuzu düşünürken kaderimize kadeh kaldırmaktayız. İşte o son güne dek masaları sigara yanıklarıyla dolu Paris Gazinosu'na, sokak arasında her geceyi noktalayan çorbacı Sarı'ya, her sabah tüplü televizyonun karşısına geçen otelci İsmail ağabeye ve kaderiyle arası limoni olan tüm Bekirlere selam olsun! Mustafa Emre YİĞİT