BİR VARMIŞ BİR YOKMUŞ

Hep okumak istemiştim Cioran'ı. Bir kitabı elime geçer geçmez açtım ilk sayfasını, okumaya başladım. Ama hata etmişim. Öyle her zaman her yerde okunacak bir kitap değilmiş. Okumaya başlamadan önce kafandaki her şeyi bir kenara bırakmalıymışsın, işin gücün bir tek o kitap olmalıymış. Bunu anladıktan sonra da hep sessiz bir ortamda, kafamda başka bir mesele yokken ve yanında da mutlaka kahveyle okudum Gözyaşları ve Azizler'i. Bu dopdolu kitap beni bir boşluğa düşürdü ki sormayın. Siz sormayın ama ben yine de anlatayım, anlattıkça bir nebze rahatlıyorum çünkü. Biyolojide vücudumuzun her yerini tanımlamışlar, kimyada bizi etkileyen bütün hormonları biliyoruz, fizikte de hareketlerimiz belli. Peki ama yani neyiz gerçekte biz? Nereden gelmişiz ya da nereye doğru gidiyoruz? Bu sorular karşısında ne kadar da aciziz. Hop, düşüveriyoruz dünyaya. Daha yaşamanın ne demek olduğunu bilmeden yaşamaya başladığımızdan, gereğinden fazla benimsiyoruz belki de onu. Bir bilinmeyenin içindeyken başka bir bilinmeyen dikiliyor karşımıza: ölüm. Normalde bilinmeyen şeyler ne kadar heyecanlıdır benim için. Öğrenmek için can atarım. Ama bunlar düpedüz korkunç! İnsanın bir kere aklına düştü mü diğer bütün korkuları silip süpürecek kadar korkunç. Düşünüyorum, ben varım, var olduğumu her nefes alıp verişimde hissediyorum. Bu duyguyu bu kadar yoğun hissederken bir gün yok olacağıma nasıl inanabilirim? Benden geriye nasıl hiçbir şey kalmayabilir? Aklı başında bir insanın ölüme gerçekten inanabileceğine inanmıyorum. Hayatta ne işlevimiz olduğumuzu sorgularken, bu soruya cevap vermeye çalışan bir kavram düşüyor aklıma: din. Din öyle bir şeydir ki ya hayatınızın merkezindedir ya da hiçbir yerinde. Uğruna gerekirse ölelim ister; hayallerimizden, isteklerimizden vazgeçmemizi ister. Peki bize ne verir? Cennette bir köşk mü? Daha iyi bir insan olmamızı mı sağlar? Bir keresinde komşumuzun balkonundaki kuş yuvasından yakınmasına şahit oldum. Gerekçesi de kuşların balkonunu çok pisletmesiydi. Ama kuş yuvasını bozmak günah olduğu için bozmadığını söyledi. Bu basit, önemsiz olay benim pek çok şeyi sorgulamama neden oldu. Bu kadın Allah'ın kendisine yasak ettiği şeyi yapmadığı için iyi bir insan mı yoksa o güzelim kuş yuvalarına sevgi besleyemediği için kötü bir insan mı? Tabii ki iyi veya kötü bir insan olmanın tanımı bu kadar basit şeylerle anlatılamaz, ki ben kimsenin sadece iyi ya da sadece Aslı Eroğlu kötü olabileceğine inanmıyorum. Ama düşünüp anladım ki, din insanı daha iyi bir insan yapmıyor. Din, insanların hayatın bu anlamsızlığı karşısında sığındığı bir liman. Benim sorguladığım her şeyi zamanında çoğu insan da sorgulamış ki, hepsine insanı mutlu eden cevaplar veren bir kavram oluşmuş. "Her şey boş. Son bile... Sona gelindiğinde her türlü önemli soru utanç verir" (63) diyor Cioran. Ben de sonuna geldim yazımın. Bir sürü de soru işareti bıraktım oraya buraya, kendime, size... Ama bitti işte yazım, hiçbirine cevap veremeden. Hayatın içindeki her şey de işte böyle hayata benziyor. Hayata bir iz bırakmaya çalışan, hep hatırlanmak isteyen çok insan tanıdım. Ama insan öldükten sonra arkasına bakıp "Vay be ne iz bıraktım" ya da "Bakın hala beni hatırlıyorlar" diyemedikten sonra bunların ne önemi var ki! Ortada bir "ben" yokken hangi "ben"i tatmin etmeye çalışıyorum hep hatırlanarak? Bu düşünce yalnızca biz hayatta çevrimiçiyken bizi mutlu edebilir ama düşünce çevrimdışı olduğumuz kısmı kapsıyor. Oldukça ironi dolu. Ama kimseyi yargılamıyorum. İnsan bu hayatta ne yapacağını bilemiyor, bir kullanma kılavuzu yok ki!