KALP KANATAN AŞK

Aşk acıtır derler ama sizce bu kadar acıtmalı mıdır? Karşımızdaki hayatımız boyunca aradığımız her şey olduktan sonra bile, bize yaptıkları onların aşkına değer mi? "Aşkta ve savaşta her şey eşittir" her ilişkide geçerli olabilir mi? Bir kalp seven tarafından kırıldıktan sonra, sanki bir yabancı kırmışçasına tamir edilebilir mi? İnsan sevdiğinin üstüne en çok düşer derler ve bu doğrudur. Hepimiz en çok sevdiğimiz kişilerin; eşyaların daha çok üstüne düşer, onları daha çok koruruz. Koruma içgüdüsü bir ilişkinin neresine kadar mantıklı olabilir ama? Nereden sonrası işkence, nereden sonrası "korumadır"? Zarar veren kişinin açıklaması çok basittir: "Onu sevdiğim için yaptım.". Halbuki seven biricik sevdiceğine onlar tarafından bir zarar gelmesine izin verir mi? Gözlerinin önünde sevgilisi yaşlar içindeyken, durması için yalvarırken içlerinde olan zarar vermenin hazzı mıdır, yoksa zihinlerinin gerisine attıkları "aşk" mıdır? Her an sevgililerinin onları bırakacaklarından, aldatacaklarından korkarlar; çünkü aşırı derecede paranoyaları vardır. Korumacı tavırlarının ardında aşkını her şeyden uzak tutmak, izole etmek pahasına korumak vardır. Sevgililerinin her saniyesi, her anları mutlaka onlarla olmalıdır, yoksa onlara zarar geleceğini söylerler şiddet yanlısı aşıklar. Onlarsız her saniye bir endişedir, her türlü tehlike ve risk olsa dahi sevgililerini her zaman görmek isterler. Öte yandan bu şiddete maruz kalanlar, sessiz kalırlar. Hayatlarındaki tek soru "Yine neyi yanlış yaptım?"dır. Halbuki aslında bilmezler ki ne yaparlarsa yapsınlar karşı taraf için bu asla yeterli olmayacaktır. Sessiz kalırlar; çünkü bilirler ki eğer birilerine açıklamaya kalkarlarsa ya onlara kimse inanmayacak, ya da sevgilileri onlara daha çok zarar verecektir. Ne zaman "dur" deseler susturulurlar, çünkü bunu "hak edecek" bir şeyler yapmışlardır. Ne zaman kaçmak isteseler diğer yarıları onu bulur, hayatınızı sizin kadar iyi bilen birinden nasıl kaçabilirsiniz zaten? En başta bu olayların ilişkinin bir parçası olduğunu düşünürler, sadece "sevgilerinin" bir parçası olduğunu, "endişelendiklerini" düşünürler. Çevresindekiler ne derse desinler onlara inanmak istemezler. Sevenler birbirlerini incitmek istemezler, değil mi? Ancak her ilişkide bir dönüm noktası olur, bu noktada her şeyin ne kadar yanlış olduğunu görür şiddet gören kişi. Ne kadar yanlış, ne kadar can yakıcı, ne kadar gerçek... Kaçmak isterler ama çok geçtir. Kapıları şiddet kapatır, elleri de ağzını. Kollarını tutar "Benimsin!" diye bağırır, ama kalp biri için atmadıktan sonra, o kalp birine ait olabilir mi? Bu umutsuz kara delikten çıkabilmenin tek yolu her ne kadar korkutucu gelse de birine anlatmaktır. Ses ne kadar yüksek olursa o kadar korkutucu, kaçırıcı olur. Bu yüzden birlik olmak için, yardım bulmak için başkaları ararız. Bize yol gösterecek, problemleri atlatmamızı sağlayacak insanlar bulmaya çalışırız çünkü başkasının ses olmasına izin vermek her zaman yardım eder. Aşk can yakar, kördür ve en yoğun duygudur. Ama yine de bunları uçlarda yaşamak, büyük bir hatadır. Her ne kadar iki aşık her zaman birbirinin yanında olması gerekse de, aynı zamanda ayrı olacakları zamanları ve anları da bilmelidirler. Aşk bir güldür, ama dikenleri biri size batırıyorsa bu güzel bir aşk değildir. Bir ilişki eğer size onun sevgisini sorgulatıyorsa veya ondan endişe duymanızı sağlıyorsa, onu kesinlikle bırakmalısınızdır; çok geç olmadan önce. Ne de olursa her can yakan çiçek güzel kokmaz ama her aşk denemeye değerdir.