İKİ UCU SÖZLÜ DEĞNEK

Hayatım boyunca içinde bulunduğum en büyük yanılgılardan birisi karşımdakinin, kafamın içinden ne geçtiğini biliyor olduğunu sanmamdı. Geriye dönüp baktığımda ne kadar aslında ne kadar aptalca olduğunu ve bu durumdan çıkamadığım için ne kadar yanlış anlaşılma yaşadığımı düşünürdüm. Bugün önüme dönüp baktığımda da artık cahilliğimden değil, bilerek isteyerek bunu yaptığımı görüyorum. Kelimelerim istediğim gibi dışarı çıkamadığı için çıkarmıyorum dışarı. Eski püskü yanılgımı pırıl pırıl son model gerçekliğim yaptım. Konuşmaya çekinirdim hep. Sanırım beni iletişimsizliğe iten en büyük etmen buydu. Daimi bir başarısızlık korkusu yaşıyordum ama tek basamaklı yaşımla neyin korkusu, neyin başarısızlığıydı bu emin değilim. Annem ve babam benden kelime sihirbazı bir şair olmamı beklemiyorlardı elbette ama ağzımı her açışımda yetersiz olduğumu hissediyordum. O yıllarda mahalle bakkalına çekinerek gittiğim için bugün insanlarla göz temasından kaçınıyorum, konuşmamaya çalışıyorum. Hayatımda öyle anlar oldu ki yüzlerce insanın önünde kusursuz ve samimiyet yoksunu bir şekilde bana ait olmayan düşüncelerden bahsettim, çok ilginç medya yüzleriyle tanıştım onlardan diksiyon eğitimi almaya layık olmak için. Gel gör ki bir insanın gözlerine bakıp gerçek, kalbimden söküp kopardığım düşüncelerimi bir türlü anlatamadım. Anlatacak bir dünya şeyim olduğundan da değil ya, sırf içimde kalıp bozulmasın diye. Kafam niyetsizce hazırlanmış bir meyve tabağı gibi. Baktım olmadı, beceremeyince varsaydım, karşımdaki beni anlıyor diye. Konuşmadım. Ne zaman içten konuşmayı denedim, o zaman ufacık hissettim: Bir kırıntı kadar. Sonradan dank etti, öyleydim zaten. En iyi ihtimalle olsam olsam kendi hayatımın en önemli objesi olurdum. Öyle değil miyiz hepimiz? Hayatlarımızın merkezindeyiz. Deniz fenerine "yoldan çekil ben geliyorum" çağrısı yapan bir tekneydim uzunca bir süre boyunca. Sonradan gördüm dönüp duran ışıkları: Düşündüğüm kadar değerli değilim. Evrenin minicik parçalarından biriyim ve bu ego bana fazlaydı. Sonsuz değiliz sonuçta. Osman Çakmakçı'nın Konuşmanın İmkansızlığı Üzerine Bir Diyalog adlı kitabı buna isabetli, güzel bir açıklama getiriyor: "Her şey sonludur. Kendi türümüz bile: Yani insanlık. Kendi gezegenimiz bile: Yani Dünya. Bu ölümlülük gerçeği, insana haddini bildiren en hakikatli gerçekliklerden biridir. Bir diğeri de zamanın düz bir çizgi izlermiş gibi bilinmeyen bir geleceğe ilerlemediği, ama aslında döngüsel bir süreç olduğu bilinci." Konuşunca da yanlış anlaşıldım. Konuşmadığım halde de yanlış anlaşıldım. Tanıştığım insanlar cool'luk adına sessiz kaldığımı sandı. Öyle olmasın deyip iki kelime ettiğim insanlar "sen de açıldın iyice ha" dediler. Konuştuğum için özür dilemek istedim. Sustuğum için özür dilemek istedim. Alındılar çünkü bana. Merhaba insanlık. Kusura bakmayın size de çok ayıp ettim. Sözsüzlüğümüzle boğulmamak için konuşmayı keşfetmişiz: Düşüncelerimizi takas edelim, anlaşıp sevilelim diye. Neden bende bu kadar dramatik ve problematik bir hal alıyor bu takas, anlam veremiyorum. "Doğada varlıklar arasında, bizim anlamamız mümkün olmasa da, var olan söyleşiden ve dışında kaldığımız o büyük konuşmadan sürgün edilmişliğiyle insanoğlu, bir sürgündedir. Bu sürgünlük hali, insanın her şeyden önce konuşmayı kendine göre 'icat etmesini' zorunlu kılmıştır. İnsan konuşmayı yaratmıştır." (Osman Çakmakçı) Konuşmanın İmkansızlığı Üzerine Bir Diyalog'da belirtildiği gibi, derdimiz sürgünden kurtulmak. Son sözlerim olarak istemeden de olsa, oldukça arabesk bir şekilde hislerime açıklık getireceğim. Öyle bir his var ki içimde, sanki herkes içindeki ve toplum üzerindeki mahpushaneden kurtulmayı başarırken, spot ışıkları bir anda beni buluyor kaçmaya çalışırken. Far yemiş ceylan gibi bir başıma dikiliyorum tek kelime edemeden.