KISA VE ÖZ

Hayatta çok değer verdiğim ve kimi açılardan hayatımı yönlendirdiği söylenebilecek üç olgu vardır. Hiç bir konuda "uç"larda olmamak ve bir denge tutturabilmek. Bu dengeyi tutturabilmek adına çeşitli "uç"lar arasında bir uzlaşmaya varabilmek, ki bu bence bir ressamın doğru rengi bulabilmek için doğru seçilmiş renkleri doğru miktarda karıştırması kadar muazzam olduğudur. Doğrusunu söylemek gerekirse de (en azından) etrafımdaki insanlarda ender olarak gördüğüm bir yetenek. Sonuncu ve belki de en önemlisi; bu olguların arasında kısa ve öz olabilmek. Ferzan Özpetek'e olan hayranlığım da muhtemelen bu olgulara duyduğum hayranlıktan ve verdiğim önemdendir. İstanbul Kırmızısı'nın en sevdiğim yönlerinden biri de okurken zihnimde betimlemeler değil sakin bir ırmak gibi akıp giden, bir filmi aratmayan imgeler belirmesi. Her sözcüğü, cümleyi, satırı, paragrafı, sayfayı tek tek, harf harf yaşıyorum adeta. Kimi zaman cevapların kimi zamansa cevapsız soruların oluşturduğu bu ırmakta yüzerken boğulur gibi oluyorum. İşte o noktada kitabın kapağını kapatıp soluklanıyorum. Ve sonrasında soruyorum kendime "Peki, ya hayallerim?", onlar da bir film şeridi gibi sorunsuzca akıp gidecekler mi? Yoksa beni de İstanbul Kırmızısın'daki karakterler gibi bir engelden öbür engele ilerleyen engebeli bir yolmuşcasına beni tökezletmek için bir köşede saklanmış bekliyor mu hayat? Ben de Ferzan Özpetek gibi bir yönetmen olmak istiyorum. Bir şeyi "istemek" ve "yapmak" arasında dağlar kadar fark var. Hatta aynı Özpetek'in bir yanda İtalya'ya gidip çekmeyi hayal ettiği filmleri, bir yanda köklerini salmış olduğu topraklar da kalakalması gibi ben de henüz köklerimden kopamamış hayallerim ve içinde bulunduğum an arasında arafta kalmış gibi hissediyorum. Öte yandan bu "uç"larda olmamak seçimimin bir sonucu. "Uç"lar kolayca tanımlanabilir. Tek bir siyah ve tek bir beyaz renk varken grinin milyonlarca tonu vardır. Bugünlerde yeni sorunum bu. Grinin hangi tonu olmak istediğime karar vermek. İstanbul Kırmızısı'ndan aldığım en büyük ders kapağında yazılıydı aslında "Hiçbir şey aşktan önemli değildir." Her ne kadar Ferzan Özpetek bu "aşk"ın bildiğimiz aşk olduğunu ima etse de buna katıldığımı iddia edemeyeceğim. Ya görev aşkı? Vatan aşkı? Hayallerimize duyduğumuz arzu, ya o aşk? Demiştim ya istemek ve yapmak arasında dağlar var diye, benim için de yönetmenlik aşkı öyle bir şey. Yetersiz kalıyor sadece bir yönetmen olmayı "istemek", ben bir yönetmen "olmalıyım" diyorum. İşte böyle zaman ve anlarda elime tekrar alıp göz gezdiriyorum İstanbul Kırmızısı'na. Asıl böyle anlarda ihtiyacım oluyor çünkü verdiği dersi hatırlamaya. "Hiçbir şey aşktan önemli değildir." Ne olursa olsun hayallerinin peşinden koşmalı insan, nasıl bir aşk duyuyorsa duysun. Bir yanda aşk bir hayaller. Karşımda yine iki "uç" var. Normal biri için gereken tek şey ya aşkı yada hayalleri kovalamayı seçmek. Benim içinse üçüncü bir seçenek var. Hem aşkı hem hayallerimi kovalamak ve bu kovalamaca içinde bir denge tutturmak. Aşk hakkındaki bu derse ne kadar derinden inanırsam inanayım, kendi olgularıma daha çok inanıyorum. Ne olursa olsun bu devir ve çağda bir yönetmen olmak için elimden geleni yapacağım. Ancak bu demek değil ki pek çok diğer insan gibi bunu fütursuzca, geleceğimi, eğitimimi veya arkadaşlarımı veya ailemi riske atarak yapacağım. En azından pratik olmak ile hayallerimi kovalamak gibi iki "uç" arasında bir denge yakalayabileceğimi umuyorum yakın gelecekte. Öte yandan bu yazıya bakınca... Geçmişim, geleceğim, içinde bulunduğuman nasıl da bir duygu karmaşıklığı içinde... Sanırım kısa ve öz olmak üzerinde biraz daha çalışmam gerek. Bu konuda İstanbul Kırmızısı'ndan çıkarmam gereken çok ders var bana sorarsanız. Ama kim bilebilir ki geleceği? Gereken dersleri çıkarırsam belki de ilk filmimin adı "Kısa ve Öz" olur.