Doğaya Kaçış

Her şeyi, herkesi arkanızda bırakıp gitmek istediniz mi hiç? Çoğumuz yaşadığımız monoton hayattan kaçıp gitmek ister. Stresli şehir hayatının verdiği bıkkınlık, hayatımızda yeni bir sayfa açma isteği verir. Her şeye baştan başlamanın hayalini kurarız. Kalabalıktan uzak ve sakin bir yaşama yelken açmayı hayal ederiz. Kimi işini gücünü bırakıp köyüne yerleşmeyi hayal eder kimi de bir dağ evine yerleşmeyi. Fakat hayalde kalır genellikle. Uğruna yıllarımızı tükettiğimiz onca şeyi bırakıp gitmeye cesaret edemeyiz. Peki ya çekip gitmeye cesaret edenler modern hayattan tamamen uzaklaşmaya cesaret edebilirler mi? Dünya korkunç bir yer. Geçmişte bir yazar bu dünyayı tasvir eden bir roman yazsaydı, o romanın türü distopya olurdu muhtemelen. Hayatımız bizden bağımsız bir biçimde şekilleniyor. 6 yaşına gelince okula gitmeye başlıyoruz, sonra da üniversite, iş hayatı derken ömrümüz bitiyor. Robot gibi yaşıyoruz. Sabah biyolojik saatimize uymayan bir saatte kalkmamız gerekiyor. Gece, sabah uyanmamız gereken saate göre uyuyoruz. Yaşamlarımız bir kısır döngüye kurban gidiyor. Dünya düzenin sağlanması için yaşayıp gidiyoruz. Yeter artık deyip, dünya düzeninden kaçış fikrini dile getirdiğimizde ise fikrimiz değiştirilmeye çalışılıyor. "Sabret, geçer gider!" diyenleri dinleyip robotluğumuza devam ediyoruz. Biraz şansı olanlar ancak emekli olduklarında köyüne, dağ evine, bağına, bahçesine kaçmayı başarabiliyor. Bazıları ise emeklilikten sonra bile çalışmak zorunda kalıyor. Ne için? Dünya düzeninde hayatta kalabilmek için para kazanmak zorunda. Peki, doğaya kaçan insanın böyle bir derdi var mı? Modern yaşamdan tamamen uzaklaştığı takdirde yok. Birkaç sene önce izlediğim Into the Wild adlı bir filmde ana karakter başarılı ve huzurlu hayatından sıkılıp doğaya kaçmaya karar veriyordu. Kendi başına doğada yaşamaya karar verip dağ bayır, yaz kış demeden geziyordu. Avcılık yaparak ve bitki toplayarak yaşıyor, ateş yakıp çadır kuruyordu. Kendi başına doğada yaşayarak hayatının en mutlu günlerini geçiriyordu. Sonradan filmin kurgusal olmadığını, Cristopher McCandles adlı bir gencin hayatından uyarlandığını öğrendim. Günümüzde bunun bir benzerini İnsan Doğaya Karşı programında Bear Grylls'de yapıyor ama Bear Grylls'in McCandles'tan önemli bir farkı var. Doğayla baş başa değil! Doğadaki yaşamını televizyon ekranlarına taşıyarak teknolojiden ve insanlardan kaçmıyor, o programdan kazandığı paralarla da düzenin bir parçası olmaya devam ediyor. Oysaki insanın gerçekten doğayla karşı karşıya olabilmesi için dünyanın beşeri araçlarından tamamen uzak olması, doğada mütevazı bir yaşam sürmesi gerekir. Modern yaşamla tüm bağını kopararak düzenin bir parçası olmaktan kurtulması gerekir. Doğaya kaçış yalnızca bir adım uzağımızda aslında. İsteyen herkes rahatlıkla gerçekleştirebilir bu arzusunu. Ama düzenin öyle bir parçası olmuşuz ki kendi isteğimizle köle olmuşuz bu sisteme. Kaçıp gitmek istesek de bizi bu "açık cezaevine" bağlayan etmenleri öylece bırakıp gidemiyoruz. Ailemizi, arkadaşlarımızı bırakıp gitmek düşüncesi bir zulüm gibi geliyor bize. Doğaya kaçan insanlar kaçmaya cesaret ederken biz sistemin kölesi olmaya razı oluyoruz. Bazen bu düzenin bir parçası olmaktan sıkılıp tatile çıkıyoruz ve rahatlamak istiyoruz. En azından birkaç günlüğüne de olsa unutmak istiyoruz sıkıcı hayatımızı. Fakat ara ara tatile çıkmak ne bu dünyayla bağımızı koparıyor ne de hayatımızı unutturuyor. Doğa ile iç içe tatil yapsak bile teknolojiyle beraber yapıyoruz tatilimizi. Gün boyu çalıştıktan sonra eve gidip aklı hala işte olan çalışanlarız biz. McCandles gibi temelli kaçamıyoruz şu hapishaneden!