Ulaşılmaz Yalnızlık

Bana kalırsa hiç kimse yalnız değil bu dünyada. Fakat her yerde yalnızlığından yakınıp duran insanlar bulabiliriz. Yalnızlık üzerine yazılmış milyonlarca şarkı dinleyebilir, hemen her yerde "Yalnızlık aslında şudur." diye başlayıp öğütlere dönüşen yazılar okuyabiliriz. Ama bence yalnızlık insanın sahip olabileceği milyonlarca şey arasında yer almıyor ne yazık ki. Yalnızlığı kendimce tanımlayıp öyle savunmak istiyorum kimsenin yalnız olamayacağına dair düşüncelerimi. Yalnızlık insanın kendi kişiliğiyle baş başa kalmasıdır bana göre. İnsanın kişilik geliştirmesi ise tek başına başarabileceği şey değildir. İnsan, kişiliğini dış etmenlere gösterdiği tepkilerle oluşturur. Mesela sigara içen bir annenin kızı, sigara içmeye başlayabileceği gibi sigaradan nefret etmeye de başlayabilir. Bu kişi tek başına sigara içtiğinde bile "yalnız" olamaz bana göre. Bu kötü alışkanlığa sahip olmasındaki bütün etmenler de orada onunla beraberdir. Kendimden de bir örnek vermem gerektiğini düşünüyorum bu konu hakkında. Madem sigaradan başladık örnek vermeye, oradan devam edelim bari. Eski sevgilim, sigaramı bitirip hala yanan bir biçimde yere attığımda ayağıyla hemen sigarayı söndürüp bana gülümserdi. Aylar geçtikçe onun bulunmadığı hemen her yerde sigarayı ayağımla söndürür oldum ben de. Şimdi ayrılalı yıllar olmasına rağmen hala bu alışkanlığımdan vazgeçmedim ve bence ayağımın altında can veren her sigarayla o insan yanımda beliriveriyor. Yalnızlığı bir de aşkla bağdaştıranlar var ki onlara hepten uyuz oluyorum. Aşık olmadığımızda birinin elini tutup gözlerine içli içli bakmadığımızda "yalnız" oluyoruz bu insanlara göre. Bir sevgiliniz olmadığını öğrendiklerinde ise size resmen acıyarak bakıyor bu tarz insanlar. Neden? E yalnızsınız çünkü. Yalnız olduğunuz için acınasısınız onlar için. Bana kalırsa yanlış bir tutum bu. Ancak bir bakıma bu insanlarla benzer bir yönümüz olduğunu düşünüyorum. Yaşadıkları her anı bir insanın fiziksel varlığı ile doldurduklarında yalnız olmadıklarını düşünüyor bu insanlar. Bense yaşadığımız her anda zaten bir başka varlıkla ya da insanla birlikte olduğumuzu fakat yalnızlığımız ile fiziksel varlığımız arasında herhangi bir bağ bulunmadığını savunuyorum. Pablo Neruda'nın Yeryüzünde Konaklama adlı kitabını okumaya başladığımda bambaşka bir insanın da benim gibi düşündüğünü zannettim. Şiirlerin her mısrasında yalnızlığa ve aşka atıflar sezebiliyordum. Ne yazık ki Neruda'nın da yalnızlığını yüzüme vurduğunu hissettiğimde hayal kırıklığına uğradım. Sanki bana uzatılan yardım eli ansızın suratımda bir tokata dönüşmüştü. Neruda'nın da o ölesiye gıcık olduğum insanlar gibi aşkın varolmayışını yalnızlıkla bir tuttuğunun farkına vardığımda ise çok daha kötü hissettim kendimi. O bir tokat oldu size on tokat. Bir an sıcaklığını hissedebildiğim o güvenli yerin bir an sonra yok olduğuna tanık oldum resmen. Neruda'ya beni böylesine yanılttığı için kızdım. Yalnızlığa hem mesafeli olup hem de nasıl bu denli yakın olduğunu anlayamadım. Kendimi kandırılmış hissettim bir süre. Fakat şiirleri okumaya ve bu konu üzerinde kafa yormaya devam ettikçe anladım ki ben de yalnız olmak istiyorum. Dış etmenlere kapalı, monoton bir hayat sürüp diğer insanların beni etkileyebileceği durumları azaltmak istiyorum. Fakat yukarıda da savunduğum üzere hiç kimsenin tamamıyla yalnız olamayacağı gibi bir görüşe sahibim. Neruda'nın şehirden uzak, küçük, pasaklı sahil evinde yaşamak istiyorum bir süre. Uyanır uyanmaz odamdan içeri giren güneş ışığında uçuşan tozlara odaklanıp yalnız olduğumu hissetmek istiyorum. Dağınık mutfağıma girip çok da lezzetli olmayan bir kahve hazırlayıp terasımda sessiz sessiz içmek istiyorum kahvemi. Fakat toplumdan ve diğer insanlardan ne kadar izole olursam olayım asla tamamıyla yalnız olamayacağımın bilincindeyim. Tabii bu da benim için yalnızlığı bir nevi fanteziye dönüştürüyor. Belki de en başta yalnızlığa bu denli ters yaklaşmamın sebebi kedi ile ulaşılmaz ciğerin öyküsünden pek de farklı değildir. Bu düşünceme ve Neruda'nın her mısrada hissedilen yalnızlığına karşı duyduğum açlığa rağmen hala hiçbir insanın yalnız olamayacağına gönülden inanıyorum.