PARANTEZİN İÇİNDEKİ ÇİZGİ

Nedir ölüm? Kalbimizin kan pompalamaktan vazgeçmesi mi, beynimizin çalışmaktan sıkılması mı, ruhumuzun artık gitmeyi arzu etmesi mi yoksa bedenimizin soğumak istemesi mi? İnsanlar neden ölür? Gerçekten gitmek isterler mi yoksa gitmek zorunda mı bırakılırlar? Ölüm kendi gibi soğuk bir kelime. Kimi için uçsuz bucaksız bir kara delik gibi, kimi içinse bulutların üstü. Dört harfli basit bir kelime aslında ama kalbimizde yarattığı ağırlık, insanlara bıraktığı keder tersine çok ağır. Belki ölen kişi bir şey hissetmiyor ama etrafındaki herkes acı çekiyor. Hatırlıyorum da küçükken şakacıktan ağlamak istesem hep ailemi kaybettiğimi düşünürdüm. Çocukken fark etmiyorsun aslında ne kadar korkunç şeyler düşündüğünü ama o zamanlar umursamazdım. Büyüdükçe ölümden değil de insanlar için ölü olmaktan korktum. Ben gidersem beni sevenler ne yapar diye düşündüm, korkmaya devam ettim. Şimdi ise hepsinden korkuyorum sanırım. İlkokul birinci sınıfla ilgili aklımda en net kalan anı son hayat bilgisi dersiydi. Defterimin sonunda öğretmenimin söylediği şu cümle yazıyordu: İnsanlar doğar, yaşar ve ölürler. O zaman insan hayatının bir sonu olduğunu öğrenmiştim. Keşke zamanı durdurabilsek diye düşünmüştüm. Biz her zamanki gibi yaşayalım ama asla yaşlanmayalım, hep aynı kalalım, kimse ölmesin demiştim. Büyümekten kaçıp durdum yıllarca, sonradan öğrendim kaçamayacağımı ne yaparsam yapayım zamanın beni bulacağını. Öleceğini kabullendikten sonra insanların hayatı çok değişmiyor bence. Sonuçta ölüm denen şeyi bilen herkes bir gün öleceğinin de farkında. Bir gün kelimesinin belirsizliği insanların hayatının değişmemesini sağlıyor. Peki ya ne zaman öleceğini bilen insanlar, onlar ne hissediyor? Bir insan öleceğini hissederken nasıl yaşamaya devam edebilir? Ne acı şey vaktim geldi artık deyip ölümü beklemek. Ne acı şey hastane yatağında ne zaman soğuyacağını düşünmek. Ve ne kadar acı verici gece yarısı çalan telefonlar. Ölüm kimisi için planlanan bir şey, son amaç, kimisi için bir anda gelen telefon, sirenleri duyulan bir ambulans, kimisi için de tesadüf. İsteyerek veya istemeyerek, tesadüfen ya da bir şey sonucunda hepimiz ölüyoruz, öleceğiz. Sonunda bizden dünyaya sadece soğuk bir mermer kalacak. Hatırlanmak için son umudumuz, mezar taşı. Koca bir hayatı sığdırdığımız yıllar ve adımız, kimliğimiz. "Adı, soyadı Açılır parantez Doğduğu yıl, çizgi, öldüğü yıl, bitti Kapanır, parantez. Parantezin içindeki çizgi Ne varsa orda Ümidi, korkusu, gözyaşı, sevinci Ne varsa orada." (sayfa 56) demiş Behçet Necatigil "Kitaplarda Ölmek" adlı şiirinde. Bir mezar taşına adı ve yaşadığı yıl aralığı yazılarak noktalanıyor bir insanın hayatı. Şairin de dediği gibi aslında o küçük çizgide, yaşanan tüm mutluluklar, üzüntüler, aşklar, gözyaşları... Bir ömür, sonunda çizgiye dönüşüyor. Doğum tarihiyle güneş açmış, ölüm tarihiyle sıkıştırılıp bir tarafı kapatılmış çizgi. Ölüm aslında ilginç bir kavram. Bazılarımız için korkutucu bir şey olsa da başka insanlar için kurtuluş, rahatlama. Hepimiz için son durak olsa da ölüm kimimiz isteyerek o trene biniyoruz. Varış noktalarımız aynı ama gidiş şekillerimiz farklı. Bazen insanlar erken gitmeyi seçiyorlar. Son durak en ulaşılabilir, en güzel yer gibi geliyor onlara. Yolculuğun zorluklarından, engellerinden bıkan insanlar yorulduklarında durakları es geçmeyi seçiyorlar. Sonunda da bu dünyadan gidiyorlar. Herkesin korktuğu bir şeyi isteyerek seçmek... Ne kadar hüzün dolu aslında. Ölmeyi seçmenin iyi bir tarafı var mı ki? Keşke gerçekten hepimiz yaşamayı sevebilsek, hayatta olmaktan mutlu olsak. Sonuçta her hayatın sonunda ölüm var biz istesek de istemesek de. Başımıza ne gelirse gelsin, nasıl bir hayat yaşarsak yaşayalım hepimizin sonu aynı. Milyonlarca ruh, milyonlarca hayat, tek bir son.