MERHABA DÜNYA

Duygusal romanlara düşkünlüğüm olmasına rağmen en az onlara ilgi duyduğum kadar gezi yazısı kitaplarına da ilgi duymuşumdur. Belki de bu tarz kitaplarda beni çeken şeyler yeni yerler, kültürler, gelenekler öğrenmektir. Çok isteyip de gidip gezemediğim, farklı tatlar almak isteyip de alamadığım o ilginç yerleri kitaplardan okumak ve kendi hayal dünyam da canlandırıp yeni hayaller kurmak her zaman gerçek, yorucu yaşamdan soyutlanmak için yeni bir yol olmuştur hayatımda. Çoğunlukla tek bir yere odaklanan yazarlar değil de daha çok durmadan gezen her gittiği yerden ufak ilginç bulduğu olayları, kültürleri hatta değişik mimari yapıları paylaşan ve bunları birkaç resimle süsleyen yazarlar ve kitapları tercihim olmuştur. Bunun içindir ki birçok gezi yazısı kitabı içinden Benian Çulhaoğlu'nun Yalnız Gezginin Gezi Defteri 'ni seçmem. Benim için bu tarz kitaplarda önemli olan herkesin bildiği sıradan şeyleri değil de daha çok ilginç, kimsenin daha önce duymadığı, aşina olmadığı olayları okuyucuya aktarmaktır ve bunu yaparken okuyucunun zihninde anlatılan olayları canlandırmasını sağlamaktır. Bunu da güzel ve sıkıcı olmayan betimlemelerle yapmak mümkündür diye düşünmekteyim. Kitapta yazarın bahsettiği birçok şey var aslında; tapınaklar, kaleler, çöller... Fakat bunlardan bahsetmek istemiyorum. Yazarın da dediği gibi yaşama dair şeylerdir beni daha çok etkileyen. Kitapta yer alan, ilginç bulduğum ve daha önce hiç karşılaşmadığım bazı olayları paylaşmak ve bunlar eğer bizim ülkemizde olsaydı insanların tepkileri ne olurdu, nasıl olaylar yaşanırdı gibi soruları incelemek istiyorum bu yazımda. Hindistan ile başlamak istiyorum bu heyecanlı yolculuğuma. Meşhur Bollywood'dan tanıdığımız güzel Hindistan. Düşüncelere dalmışken, aklımda beğendiğim film sahnelerini canlandırıp Hindistan'ı kendime göre tasvirlerken bir anda yazar bozuyor o aklımdaki mükemmel sahneyi kurduğu cümleler ile: ''Filmlere inanmamak lazımmış. Söylemeliyim; gelir gelmez büyük bir hayal kırıklığı yaşadım, yıkıldım demek daha doğru olur.'' (syf:18). Merak içinde okumaya devam ediyorum yazara böyle düşündüren ne olabilir diye. Yazarın yaşadığı sıkıntıları okurken bir anda şaşkın bir hal alıyor suratımı, yeni bir şey öğreniyorum o sıra. Meğerse Hindistan'da resepsiyon görevlileri akşamları otelin önünde uluorta uyurlarmış. Bunun anlamı otele gelen müşterileri 'nameste' (Hint selamı) pozisyonuna geçip selamlamakmış ve bu bir çeşit adetmiş. Okurken yüzümde farkında olmadan şaşkın bir gülümseme beliriveriyor ve aklımdan şu soru geçiyor: Bu olay bizim ülkemizde - Türkiye'de- olsaydı neler olurdu, insanlar ne tarz tepkiler verirlerdi? Türk insanı canlanıyor bir anda zihnimde. Müthiş bir mizah anlayışı olan ve gittikleri her yerde farklarını ortaya koyan yurdum insanı tam anlamıyla 'Türk İnsanı' tanımını karşılamaktadır diye düşünmekteyim. Sahneyi zihnimde canlandırıyorum. Yer Türkiye, herhangi bir otel ve akşama doğru otelin kapısının önünde boylu boyunca yatan, gelen müşterileri selamlayan resepsiyon görevlisi.. Adamı ayağıyla dürtüp alaya alanlardan tutunda 'Kalk yavrum yerine yat üşüteceksin' diyen yaşlı teyzelere kadar çeşitli tepkiler göreceğimizden eminim. Düşünüyorum da bir Türk insanı olarak böyle bir adetimiz olsaydı insanlara eğlence çıkardı. Hindistan'a dair ilginç bulduğum diğer bir olayı paylaşmak istiyorum. Bizim inancımızda öldükten sonra gömülmek vardır bazı inançlarda ise yakılıp küllerinin nehre atılması. Bu her iki durumda gayet doğal çünkü herkesin kendine ait inancı vardır. Bana ilginç gelen şey ise farklı bir olay. İnsanlar öldüğünde eğer zenginlerse, bedenleri yakıyorlarmış, yani bedenleri yakacak olan ve bunun için tören hazırlayacak olan insanlar bulunurmuş. Fakat yoksul insanlar öldüklerinde törenle yakılma şansları olmuyormuş. Öylece bedenler Ganj nehrine bırakılır, elli kilometre ötede bir belediye aracı bedenleri toplar ve topluca yakarlarmış. Bunu bizim ülkemize uyarlamak korkunç geliyor bana. Düşünmek gerekirse nehrin her bölgesinde ölü bedenlerin bulunması insanların psikolojileri açısından oldukça sıkıntı olabilirdi bizim ülkemizde. Yolculuğuma eşsiz güzellikte ve hep gitmek istediğim yer, Macaristan'ın başkenti olan Budapeşte ile devam etmek istiyorum. Yazar öyle güzel anlatıyor ki bu şehri, hayal dünyasına dalmaya başlıyorum yeniden. Budapeşte deyince tarih kokuyor bir anda. Şehrin değişmeyen tarihi mimari dokusu farklı zamanlar içinde yol almasını sağlıyor okuyucunun. Yazar Çulhaoğlu anlatmakla bitiremiyor Budapeşte'nin güzelliklerini. Ben de okumaktan zevk alıyorum tabii. Bir yandan okuyorum bir yandan kendimi orada, yazarın yerinde hayal ediyorum. Derken daha önce sadece masal dünyasında karşılaştığım bir şeyden bahsediyor yazar. Şehirde hemen her yer müzeymiş fakat öyle aşina olduğumuz sıradan tarihi müzelerden başka sergiledikleri şeylerle ilginçlik yaratan müzelerde varmış. Ne gibi mi? Şeker müzesi, peynir müzesi, şarap müzesi hatta Christmas müzesi bile varmış. Hemen koyuluyorum araştırmaya. İlginç bir şey öğrendim ya durur muyum? Yazarın kitapta bahsettiği şeylerin hepsine rastlayamadım internette. Olsun bu daha iyi oldu çünkü zihnimde canlanan şeyleri somut resimler görerek öldürmemiş oldum bir yerde. Bu şirin müzeleri düşünürken Türkiye'de de böyle müzeler olsa ne hoş olurdu diye bir düşünce geçiyor içimden. Hemen zihnimde kuruyorum o müzeleri ülkemize. Sevimli, şirin süslüyorum onları kendi hayal dünyamda. Türk insanı olarak 'Ay burası çok tatlı' dedirten mekanlara bayılıyoruz zaten. Eminim böyle bir düşünce Türkiye'de hayat bulsa herkesin akın edeceği yerlerin başında gelirdi. Gezi yazısı kitabı okurken hep hayallerimi gerçekleştirmek istemişimdir. Hele ki ilginç şeyler okuduysam, farklı kültürlere, adetlere şahit olduysam bu istek daha da alevlenmiştir. Gidip göremediğim yerleri böyle kitaplardan okumak ve bilgi edinmek, okuduğum şeyleri kendi hayal dünyamda baştan kurgulamak; gerçek, yorucu ve yoğun hayatımdan uzaklaşmak, rahat bir nefes almak için biçilmez kaftan olmuştur hayatımda. Yazımı yazar Çulhaoğlu'nun kitabının arka kapağında kullandığı Anais Nin adlı yazarın bir sözüyle noktalamak istiyorum: ''Siz de düşlerinizi bir uçurtma yapıp gökyüzüne gönderin. Kim bilir yeni bir arkadaş, yeni bir aşk, yeni bir ülke getirir size...''