11 NİSAN 2016 – BÜYÜK AÇILIŞ

11 Nisan 2016 tarihi çoğu insana pek bir anlam ifade etmese de Beşiktaşlıların çoğu bu tarihi yüzlerinde bir gülümseme ile hatırlayacaktır. Çünkü bu tarih, uzun süren stadyum inşaatının bittiği ve yeni stadımızda ilk Beşiktaş maçının oynanacağı gündü. Konuştuğum, görüştüğüm tüm insanlar bu tarihi adeta bir ilkokul öğrencisinin yaz tatilini beklediği gibi bekliyorlardı, aynı benim gibi. 11 Nisan sabahı alışılagelmiş bir sabah değildi, hani bazı sabahlar içinizde o gün çok özel şeyler yaşayacağınıza dair hisler olur ya bu da o sabahlardan biriydi. Gece heyecandan pek uyuyamasam da tüm rüyalarım siyah beyazla doluydu. Her zamankinden 2-3 saat erken uyanıp maçta bilmediğim tezahürat kalmasın diye o boşlukta Youtube'dan marş videoları izledim. Bilmediğim tezahürat kalmadığına emin olduktan sonra, duş alıp kısa bir kahvaltı yaptım. Uçağa binmek için yola koyulurken içim içime sığmıyordu, hava bir Ankara baharına göre gayet sıcak olsa da siyah beyaz kaşkolum boynumdaydı. Havalimanına vardığımda, sabahın erken sayılacak saatleri olmasına rağmen, her taraf siyah beyaz giyinmiş insanlarla doluydu. Hiç tanımadığınız insanlarla aynı amacı taşıdığınızı bilmek, göz göze geldiğiniz her insanla üzerlerindeki formaya bakıp birbirinize gülümsemek çok farklı bir duyguydu. İçim kıpır kıpır olmuştu, bir ara kendimi tutamayıp Siyaaaah! diye karşı tarafa bağırasım bile gelmişti. Karşı taraftan Beyaaaz! cevabı geleceğine emindim ama havalimanında olduğum gerçeğini hatırlayıp bu isteği İstanbul'a bıraktım. Rötarlı ve bol sallantılı geçen bir uçak yolculuğundan sonra kendimi Kadıköy'de buldum. Aslına bakılırsa, atkımı deri ceketimin içine doğru saklamıştım, Türkiye'de holiganizmin çok yaygın olduğu göz önüne alınırsa çok da absürt bir hareket değildi bu. Kadıköy İskelesi'ne doğru yürürken orada görmeye hiç alışık olmadığım renklerle karşılaştım. Beşiktaş'ta yer ve gök siyah beyaz olacaktı bu tahmin edilebilirdi ama Kadıköy'de bayrakçıların Şampiyon Beşiktaş diye bağırıp siyah beyaz bayraklar satması, geçen insanların Beşiktaş marşları söylemesi rüyamda görsem inanamayacağım şeylerdi. İskeleden vapura binerken yine bir Beşiktaş grubuyla beraberdim. Yol boyunca İstanbul'un muhteşem manzarasına eşlik eden marşlarla acayip keyiflenmiştim. Vapurdan indikten sonra tabii ki ilk gidilecek mekan Beşiktaş kartal heykeli olacaktı. Arkadaşlarımla Dolmabahçe'nin o ağaçlı yolundan Beşiktaş'a yürüdük. Herkes eğleniyordu, şarkılar söyleniyor insanlar birbirlerine heyecanla bir şeylerden bahsediyordu. Kocaman bir festival alanı gibiydi, aklınıza futbol denilince sadece erkekler gelmesin burada yürüyen. Her yaştan kadın ve erkek vardı neredeyse. Unutamadığım bir yaşlı çift bile vardı, ufak adımlarla üzerlerinde Beşiktaş formalarıyla hızlı hızlı yürüyorlardı el ele. Gözlerindeki o ışıltıyı, o heyecanı asla unutamam o çiftin. Beşiktaşlı olmak her zaman zorluklar çıkarmıştır hayatımızda. Daha ilkokuldayken sınıfta iki veya üç çocuk dışında kimseyi bulamazsınız siyah beyaza gönül vermiş olan. Ne kadar anlatmaya çalışsanız da anlayamazlar sevdanızı. Kupa veya başarı için sevmek değildir bu çünkü. Bu, Beşiktaş'tan keyif almaktır. Belki de bu dünyanın değişen beğeni algısına karşı bir isyandır, baş kaldırmadır. Bu yüzdendir ki adaletsizliğin karşısında durur Beşiktaş'ın çocukları. Bu insanlar her zaman ezilenin, hor görülenin yanında durmuş, onlara yardım etmiştir. Deprem sonrası Van'da üşüyen çocuklar için tüm stat altmış beşinci dakikada üstünü çıkarmış, atkılarını sahaya atmıştır. Siyahi futbolcu Eto'o'ya yapılan ırkçı tezahüratlara ''Hepimiz Eto'oyuz.'' pankartıyla cevap verilmiştir. Greenpeace aktivistleriyle anlaşıp, nükleersiz bir Türkiye amacıyla çatıdan adeta askerler gibi halatla inilmiştir. Sokak hayvanları için, engelliler için, Kızılay için çeşitli etkinlikler düzenlenmiş ve hatırı sayılır derecede insana ulaşmıştır Beşiktaş taraftarı. Bu insanlar etrafında yaşanan olaylara duyarlıdır, göz ardı etmez, susmaz. Şimdi düşünün, hep azınlık kalmış Beşiktaş'ın şövalye ruhlu çocukları birleşiyordu Beşiktaş'ta adeta bir ordu gibi, Beşiktaş Ordusu. Kartal heykeline vardıktan sonra etraftaki kafelerde bir şeyler atıştırıp, yiyip içtik. Aralıksız 2 saat süren tezahürat ve meşalelerden sonra maç saatini de kontrol ederek Dolmabahçe'ye doğru yürümeye başladık. Koskoca bir Beşiktaş festivaliydi adeta, her yer tıklım tıklımdı. Herkes çok heyecanlı ve mutluydu, herkesin içinde o yolu nefessiz koşup stada varma isteği olsa da o yolu o insanlarla yürümenin de ayrı bir keyfi vardı. Kavuşacağını bildikten sonra özlemek de güzeldir ya aynen öyleydi. Stada yaklaştıkça, hissettiğim mutluluk ve heyecan da aynı oranda artıyordu. Yokuş aşağı giden bir bisiklette gibiydim. Tanımadığım insanlarla kol kola girip marşlar söylüyor onların hissettiklerini dinliyordum. Benden daha küçük yaşlarda olan bir çocuk 2 sene boyunca bu maça gelmek için para biriktirmişti. 30 yaşlarında bir çift ise her ay Beşiktaş parası olarak kenara belli miktar para ayırıp kendilerine kombine aldıklarından bahsetmişti. Stada girdikten sonra tribünlere çıkan merdivenleri dörder beşer atlaya zıplaya çıktım. Sonunda buradaydım, senelerdir aklımdan çıkmayan, geceleri rüyasını gördüğüm yerde. Hemen saha kenarına inip çime bir göz attım. Tüm koltuklara kısa bir göz gezdirdim. Bu sırada karşı tribünden gelen tezahüratlara bir yandan eşlik ediyor bir yandan da, onların sesinden kaynaklandığını düşündüğüm rüzgarı yüzümde hissediyordum. İlk kez babamla gelmiştim buraya yıllar önce. Yine aynı duyguyu hissettim. Bu duyguyu özlemiştim. Beşiktaş taraftarının bitmek bilmeyen tezahüratları, Vodafone Arena'yı adeta İnönü Stadyumu'na çevirmişti. Burası Beşiktaş'ın mabediydi, rakiplerin ise cehennemi. Bir hayalin gerçeğe dönüşü gerçekleşmişti sonunda. Üç puanı da üç golle almıştık maç sonunda. Gönül rahatlığıyla Ankara'ya dönebilirdim. Beşiktaşlılık ayrı bir duyguydu, ayrı bir sevdaydı bunu bir kez daha anlamıştım. 11 Nisan 2016 çok özel bir gündü. Seneler sonra hala aynı heyecanla anlatabileceğim, özlemini duyacağım anlarla doluydu. Sabahında içime doğan o acayip his doğru çıkmıştı. Ankara'ya dönerken yolda gördüğüm içi Beşiktaşlı dolu bir arabaya camdan sarkıp Siyaaah! diye bağırarak isteğimi de gerçekleştirmiştim. Bir kere daha haklı çıkmanın gururunu yaşadım karşı arabadan çok daha gür bir Beyaaaz! sesi gelince.