ESKİ VE YENİ AŞK

Küçük ya da büyük ayırt etmeksizin hepimizin de hissettiği bir duygudur aşk. Belki çocukken, belki gençken, belki de tam da şuanda... Peki ya aşk kavramının anlamını ne kadar biliyoruz sahiden? Ya da yaşadığımız duygunun gerçekten aşk olduğunu nerden anlıyoruz? Büyüklerimizden dinlediğimiz, kitaplardan okuduğumuz ya da eski filmlerde izlediğimiz aşklar gerçek aşksa eğer günümüzde yaşanan duygulara ne ad vermeli? Günlük hayatımızda dahi durup etrafımıza baktığımızda, sokağa çıktığımızda, alışveriş merkezlerine girdiğimizde, sinemalarda, arkadaş ortamlarında sevgili olduklarını iddia eden çiftlere hepimiz rastlıyoruz. Fakat ne yazık ki genellikle bu çiftlerden sadece çok az bir kısmı gerçek aşkı hisseden ve yaşayan meftunlar oluyor. İşte ben de bu yüzden unutulmuş olan aşk tanımını yaşanmış hikayelerden, hasretle, acıyla, özlemle yazılmış mektuplardan öğrenmek için "Büyük Kadınların Aşk Mektupları" isimli eseri okumaya karar verdim. Kitabı okumaya başladığım andan itibaren eski ve yeni aşklara dair farklılıklar gözüme çapmaya başlıyor. Binbir türlü sebeplerden ötürü birbirlerine hasret kalan aşıkların hitap için kullandıkları kelimeler dahi yaşanılan aşkın, hissedilen duygunun ne kadar yoğun olduğunu anlatmaya yetiyor aslında. Ömrüm, azizim, sultanım, mutluluktan kopardığım payım, ezelden ebede sana ait olan karıcığın... Bu kelimelerin birbirlerine hasret iki insanın kaleminden dökülmesi beni oldukça şaşırtıyor diyebilirim. Alışık değiliz ne de olsa böyle içten sevmelere. Biz bir gün bile ayrı kalındığında ya da atılan mesajlara bir saat bile geç cevap verildiğinde trip atmayı, somurtmayı, kavga çıkartmayı öğrenmişiz etrafımızdan. Saygının izini kaybettiği, aşk kelimesinin ağızlarda sakız olduğu, sadakatin sosyal medyada sil tuşuyla anlamını yitirdiği bir dönemde aşkı yaşamaya çalışıyoruz ne yazık ki... Yalnızlığımıza çare bulalım, hayat arkadaşı edinelim diye çıkılan yolda bencilliğimize takılıp tökezliyoruz adeta. Biz aslında aşk adını vereceğimiz koşullu bir birliktelik arıyormuşuz meğerse. Bizi mutlu edecek, bizimle ilgilenecek, egolarımızı tatmin edecek bir sevgili... Birbirini günlerce görmeden sevebilmek, sevgisini, aşkını yüreğinin derinliklerine gömüp bir sır gibi saklamak ne kadar da uzak ve imkansız geliyor bizlere düşününce. Sevgilinin sesini duyabilmek, yüzünü görebilmek, halinden haberdar olabilmek kolaylaştıkça aşkı kalplerde hissedebilmek zorlaşıyor adeta. Ayrılığı ölüme benzetip, hasretin yakıp kavurduğu gönüllerden en ufak bir anlaşmazlıkta, tartışmada ayrılığı çözüm yolu olarak gören gönüllere doğru bir yolculuk... Ne oldu da bu hallere gelindi, aşk anlamını ne ara yitirdi bu denli? Belki de hırslarımız, bencilliklerimiz bizi bu hale getirdi. Bizi tatmin etmeyen aşka lanet edip unutmaya çalışmalarımız... Çektiğimiz acıları unutabilmek uğruna farkında olmadan aşkı da unutmaya başlamışız. Duygusallıktan ayrı düşünemeyeceğimiz aşkı mantığın bir parçası yapmışız adeta. " Bu çocuk benim yanıma yakışmıyor, insanlar görse ne der?" diye diye öldürmüşüz... Ayrılık sonrası çivi çiviyi söker mantığıyla soluğu başka gönüllerde alarak değersizleştirmişiz aşkı. Bağışıklık kazanmışız ayrılığa ve aşka. Yani yine kendimiz edip kendimiz bulmuşuz bir nevi. Şimdi de "Ah nerde o eski aşklar!" diyerek hayıflanıyoruz her fırsatta. Ve şunu anlıyorum ki aşk aslında ne gizli olduğunda ne de hasretle harmanlandığında anlam kazanıyor. Aşk, iki kişiden başka kimsenin olmadığı, sevgiden başka bir duygunun barınmadığı, dünya çıkarlarının bir kenara bırakıldığı bir alemde gerçek anlamını kazanıyormuş. Böyle aşklara rastlamak zor da olsa hala bir yerlerde bu güzel duyguları yaşayan insanların olduğuna inanıyorum. Öyle ya da böyle bize dünayada hem cenneti hem de cehennemi de yaşatsa, yeri geldiğinde kör kuyulara hapsedip yeri geldğinde bizi göklere de çıkarsa aşktan vazgeçemiyoruz bir türlü. Hatice Kübra Türkeri