MASUMDUK ÇÜNKÜ ÇOCUKTUK

Ayfer Tunç'un Taş-Kağıt-Makas adlı eseri 4 farklı öyküden oluşsa da her öyküde anlatılan temalar birbirine çok yakın. Bu temalar genel olarak yalnızlık, hayatın anlamsızlığı, umutsuzluk, hayatın gerçeği ve mutsuzluk gibi kavramlardır. Kitap günlük hayatta yaşanmış ya da yaşanabilecek olayları konu almış, bu da benim kitabı büyük bir keyifle okumamı sağladı. Okurken çoğunlukla hüzünlendim. Bunun yanı sıra birçok yerde de kendime ders çıkardım. Kitabı bana okutturan ve içeriğini merak ettiren neden ise kitabın bana çocukluğumu hatırlatan ismiydi. Taş-Kağıt-Makas... Yeni neslin oynarken zevk almadığı, belki de bilmediği, oyuncaksız çocukların geçmişte kalmış oyunu. İki kişinin hiçbir araç gerektirmeden sadece ellerini kullanarak birbirini yenmeye çalıştığı en basit eğlencelerden biri. Parmaklarını birleştirir dümdüz uzatırsın adı kağıt olur. Parmaklarını kapatır yumruk yaparsın adı taş olur. İki parmağın makas gibi açılır kapanır. Makas kağıdı keser, kağıt taşı sarar, taş makası kırar. Şimdiki çocuklar bilmez bu oyunun zevkini, oyuncak ya da elektronik aletleri olmayan çocuklardı bu oyunla eğlenebilenler. Çok eski değil, benim çocukluğumda da oynanırdı. O yüzden kitabın ismini ilk okuduğumda anılarım canlandı, hüzünlendim. Çocukluk yılları kimilerinin en güzel yıllarıdır, benim de öyle. O kadar saf, o kadar masum ve o kadar içtendi ki her şey. Hayat çok daha kolay gelirdi. Düşerdik, dizimizi yaralardık. Ağlama sebebimiz bu olurdu. Oyuna almadı diye kızardık, küserdik arkadaşlarımıza. Ama tabii ki sonra barışırdık, hiçbir şey olmamış gibi gülüp oynamaya devam ederdik. Büyüyünce anladık hayatın canımızı acıttığında üzerine merhem süremediğimizi. Ağlayınca geçmediğini, annemize hayatı şikayet edemediğimizi hatta günün birinde ağlayarak koşup sarılabileceğimiz annemizin bile olmayacağını anladık yaş ilerledikçe. Ölüm, yalnızlık ve ayrılık gibi kavramların hayatın gerçekleri olduğunu canımız yana yana öğrendik. Ama masum çocuklardık biz. Sokaklarda oyunlar oynayan, orada samimiyeti görmüş, annelerimizin sanki hepimiz kendi çocuklarıymışız gibi davrandığı, boğazımızdan geçecek her şeyi birbirimizle paylaşan çocuklardık. En büyük eğlencesi taş-kağıt-makas oynamak olan çocuktan kimseye zarar gelmezdi. Bu çocuklar birçok şeyin değerini ve kıymetini daha iyi bilirlerdi. Peki, ya şimdi? Aile olmayı, arkadaşlık ilişkilerini, düşe kalka büyümeyi ve arkadaşlarıyla tartışmalarının yeni bir oyun oynana kadar süreceğini sokaklarda öğrenmiş çocuklar gitti, onların yerine insanlarla değil elektronik aletlerle bir bağ kuran, kapalı ortamlarda hapsolmuş ve daha duygusuz bir nesil geldi. Bizim avuçlarımızda bilyelerimiz vardı mahallede toplanıp yarışmalar düzenlediğimiz, onlarınsa ellerinde bilgisayarları var çeşitli oyunlar oynayabildikleri. Peki hangisi daha iyi? Bilyeleri ellerinde hissederek o heyecanı yaşamak mı yoksa parmak uçlarınla klavyenin tuşlarına dokunarak oyun oynamak mı? Şimdiki neslin gerçekten çocukluklarını yaşadıklarına inanmıyorum. Oyun oynarken, koşarken düşüp dizini kanatmanın tadına hiç bakmamış çocuklar nasıl deneyimlere sahip olabilirler ki? Teknoloji çocukların bile hayatına bu kadar işlemişken yazarın bu öyküsünde KOSE 2 bahsettiği yalnızlıkların bir sebebi de bu olamaz mı? Yüz yüze iletişimin bile çok azaldığı bu dönemde, çocukların arkadaş çevresi ne kadar az ne kadar kısıtlı. İnsan ilişkilerinde zayıf olan bireyler yetişiyor. Birçok insan kabul etmiyor ancak o basit ve eski moda olarak görülen oyunlar çocukları bir araya getiriyor ve bir şeyler öğretiyor. Çocuklar masumdur. Hiçbir şey bilmeden dünyaya gözlerini açarlar ve hayata dair her şeyi gözlemleyerek ve yaşayarak öğrenirler. Saflığı, iyi niyeti simgelemek için 'Çay içen insandan zarar gelmez' derler. Taş-kağıt-makas oynayan çocuklar da zarar vermek nedir bilmezler.