UNUTULMAYANLAR

İnsanların gözlerine perde indiğinde gönül gözlerinin açıldığı söylerler. Ben de her zaman merak etmişimdir, gönül gözüyle bakınca dünyanın nasıl bir yer olduğunu. Olduğundan daha mı kötü görünüyor yoksa gönül pembe gözlüklerle mi bakıyor dünyaya. Bunu öğrenmenin belki de en değerli yolunun o insanını yazdıklarını okumak olduğunu düşündüğüm için benimle yaşıt 1995 basımı, Ümit Yaşar Oğuzcan derlemesi olup Aşık Veysel şiirlerinden oluşan Dostlar Beni Hatırlasın adlı kitabı seçtim. Sayfaları her karıştırdığımda daha da tanıdık geliyordu kitap bana. Bizim hikayelerimizi anlatıyordu. Yeryüzünde bulunan her insandan alınmış birer parça saklıydı dizeler arasında. Ben ise kendi hikayemi daha ilk şiirde buldum, "Dostlar Beni Hatırlasın". Unutulmak dünyadaki birçok insanla birlikte benimde en büyük korkumdur. Her gün görüştüğümüz insanlar bizi hatırlıyorlar. Peki, biz toprak olup dünyaya karıştığımızda ne olacak, anılarla beraber yaşamaya devam mı edeceğiz yoksa onlar da bizimle beraber mi kaybolacak? Unutulmanın tek sebebi ölmek de değil elbette, ya yaşarken unutulanlar? Neden unutuluyoruz, neden unutulmaktan korkuyoruz ve dostlar bizi hatırlasın istiyoruz? Aklımdaki bu sorular şiirleri okumamla yeniden canlandı. Aslında sadece benim değil muhteşem şiirlere imza atan Aşık Veysel'in de bu korkuyu yaşaması beni biraz huzursuz etti. Demek ki insan geriye ne kadar harika yapıtlar bırakırsa bıraksın bu korkusunu geride bırakamıyor. Can kafeste durmaz uçar/ Dünya bir han konan göçer(Oğuzcan 1995: 14) diyor büyük şair bize ölümün kaçınılmaz olduğunu söylemek için. Evet, bunu herkes biliyor ama asıl soru şiirin başında; biz gidince adımız kalacak mı? HIZLI, 2 Yıllardır bu düşünceyle birlikte yaşıyorum. Dünyada iyi kötü bir hayat geçiriyoruz. Üzülüyoruz, gülüyoruz, bir şeyler başarmaya çalışıyoruz emek harcıyoruz, ürünümüz ise hayatın ta kendisi. Onca çabalanan bu hayatın unutulmasını istemiyor elbette insan. Birini kaybettiğimizde bile hatırlanma arzusuna tutuluyoruz. O şimdi cennetten bizi izliyor, bizi düşünüyordur, diyoruz. Ölen birinin bile unutma hakkı yok aslında bize göre. Unutmamalı yoksa biz bu dünya da kaybolup gideriz. Bir de unutulmanın başka bir boyutu yaşarken unutulmak var. Belki de en acı vericisi de odur. Yüreğini sızlatan o duyguyu en derinde hissedersin. Zamanın da bir insanın hayatına karışmışsın onunla bir şeyler paylaşmışsın ama sonra onun içi yaşayan bir ölüsün. İnsana kendine son derece değersiz hissettiren katlanılamaz bir durum. Peki, bu durumla karşılaşmamak için ne yapmalıyız? Aslında cevabı çok basit bir soru. Herkes kendi hayatına şöyle bir baktığında çok sevdiği ya da gerçekten nefret ettiği insanları unutmadığını görür. Gerisi hayatımıza girip çıkan onca insan ve olay arasında kaybolup gider. O zaman birinci yöntem çok kötü olacağız. Bakın Hitler unutuldu mu? Hayır. Demek ki insanların hayatlarını mahvettiğimizde bizi unutmuyorlar. Bir şekilde hatırlanıyoruz. Ama asıl istediğimiz sadece hatırlanmak mı yoksa iyi bir şekilde hatırlanmak mı? İnsanlar yaptıkları her hatanın, yaşanılan her kötü olayı unutmak isterler. O zaman bunları başkalarının hatırlaması hiçbirimizin hoşuna gitmez yani asıl mesela iyi hatırlanmak. Bunu başarmanın yolları ise kitabın hemen bir yan sayfasında karşıma çıktı. Ümit Yaşar Oğuzcan'ın Aşık Veysel için yazdığı şiirinde "Dostlar Seni Unutur mu?" "İnsanlıkta en güzeldin" (Oğuzcan 1995: 15) diyor şair Aşık Veysel için dostlar seni hiç unutur mu? Tek başına bu mısra bile unutulmamanın ipuçlarını fısıldıyor kulaklarıma. Kalp kırma, kin tutma, insanlara iyi davran... Bütün güzel huylarla donat kendini. Kendini geliştir, bildiklerini insanlara öğret ve onların hayatlarına bir şeyler katmış ol. Aşık Veysel bizim hayatımıza bu muhteşem eserleri kattı, o mısralarda eskimeyip şarkılar, türküler şeklinden yeniden HIZLI, 3 hayatımıza girdiler. Aşık Veysel de hiçbir zaman unutulmadı. En büyük dileğimdir ki ulaşabileceğim kadar insana ulaşıp hayatlarına küçük de olsa bir şeyler katıp kalıcı olmak, yaşamım sona erdikten sonra bile zihinlerde yaşamak, unutulmamak.