PEŞİNDE KOŞTUKÇA UZAKLAŞTIĞIMIZ ŞEY: MUTLULUK

"Mutluluk", insanların, yaşamları boyunca yaptıkları her şeyin, bütün çabalarının sonucunda elde etmeyi umdukları tek şey. Hayatımızda yaptığımız her aktiviteyi bir anlamda mutlu olmak için yapıyoruz aslında. Farkında olmasak da, çabaladığımız her şeyin sonu mutlu olmaya dayanıyor. Mutlu ve rahat bir hayat yaşamak için okuyoruz, iyi bir işe giriyoruz, birlikte mutlu olacağımızı düşündüğümüz bir insanla evleniyoruz. Mutlulukla alakalı asgari ihtiyaçlarımızı elde edip tatmin olduktan sonra ise, bizi daha fazla mutlu edeceğine inandığımız yeni hayat beklentileri içine giriyoruz. Yeni bir araba, daha iyi bir iş, daha geniş bir ev gibi beklentiler. Bu beklentileri karşıladıkça, sürekli olarak mutluluk seviyemizin artacağını düşünüyoruz. Hayattan beklentilerimiz yükseldikçe, o beklentileri karşılayabilmek için daha çok çalışıp, aslında bizi mutlu eden şeylere daha az vakit ayırmaya başlıyoruz. Daha iyi bir araba alabilmek için mesaiye kalıp, evde bizi bekleyen ailemizi ihmal ediyoruz mesela ya da daha yüksek bir makama sahip olmak için, çok sevdiğimiz dostlarımızdan uzaklaşıp hayatımızı işimize odaklıyoruz. İşin üzücü kısmı şu ki, insan daha fazla mutluluk aradıkça, elindekinden de olmaya başlıyor aslında. Bazen küçüklüğümü anımsadığım oluyor ve fark ediyorum ki babamın bir akşam eve erken gelmesi, annemin beni okuldan erken alması, hiç ummadığım anda babamın benim için aldığı bir çikolatayı uzatması kadar basitmiş o zamanlar mutluluk. Kalpten bağlı olduğunuz insanlarla birlikte güvende olduğumu bilmek yetiyormuş bana mutlu olmak için. Şu anda istesem yüz binlercesini alabileceğim çikolatanın, yalnızca 1 tanesi yeterliymiş aslında "saf mutluluğu" elde etmek için. Tıpkı Erdal Yazıcı'nın, 1989 yılında, İstanbul'un fakir bir mahallesi olan Balat'ta çektiği bu fotoğraftaki çocuğun, elindeki süt ve iki ekmekle saf mutluluğu elde ettiği gibi. İşin asıl üzücü kısmı şu ki, aslında daha fazla mutlu olmak için elde etmeye çalıştığımız yüksek beklentiler, bize asla bu çocuğun mutluğunu tattıramayacak. Beklentilerimizi ne kadar karşılarsak karşılayalım, her zaman içimizde bir kaybetme korkusu olacak, ne kadar zengin olursak olalım, her zaman "ya bir gün batarsam?" sorusu kurcalayacak beynimizi. Çünkü farkına varmış olacağız, eğer ki bir gün gelir ve kaybedersek bütün o yapay mutluluk kaynaklarımızı, geri dönüp saf mutluluğu yakalamak neredeyse imkansız olacak bizim için. 75 kuruşluk bir gofretle mutlu olan o çocuğu, hırslarımızın arasında boğulmuş bir biçimde bulacağız. Size tavsiyem, hala yanlarındayken içinizdeki o küçük çocuğun varlığını hissettiğiniz insanlar varsa onlarla elde etmeye çalışın mutluluğu. Çünkü ben bugün, ailemi 4 yıl süreyle kalmaları için yurtdışına yolcu ettikten sonraki ilk yalnız gecemde anlıyorum ki, paylaşacak kimseniz olmadıktan sonra, mutlu olmanızı gerektiren ne kadar fazla sebebin olduğu bir anlam ifade etmiyor aslında. Ne kadar büyük bir eviniz olursa olsun, içinde tek başınıza oturup düşüncelere daldıktan sonra tek bir odanın içinde sevdiğiniz insanlarla yaşamayı yeğleyeceğinizi fark ediyorsunuz, ya da kapıda sizi ne kadar güzel bir araba beklerse beklesin, binip gideceğiniz hiçbir yerin içinizde oluşan boşluğu dolduramayacağını. Bütün bunlardan dolayıdır ki dostlarım, benim tavsiyem, içinizdeki çocuğu öldürmeden, başkalarının üzülmesine sebep olmadan, bir gün gelip de öleceğinizi bilerek mutlu olun bu hayatta. Mutlu hissettireceğini düşündüğünüz şeylerin peşinde koşmak yerine, yanında mutlu olduklarınıza vakit ayırın. Yüksel bir makam, pahalı arabalar, lüks bir hayat yerine, iki ekmek ve bir süt olsun size mutluluğu tattıran şey. İki ekmek, bir süt ve onları ailenize götürebilmenin heyecanı...