SEVİN, UĞRAŞIN, UNUTMAYIN!

Sevgi... Bu öyle bir kelimedir ki, öyle farklı kapılar açan bir sözcüktür ki kimilerine umudu, kimilerine nefreti hatta kimilerine de huzuru anımsatır. Her insanoğlunun en tanıdık olduğu kelimedir sevgi. Yalnız kaldığımız anlarda, sanki kapkaranlık bir odada hapsolmuş gibi hissettiğimizde ve umutlanacak bir durum bulmak zorunda hissettiğimizde ilk durağımızdır sevgi. Bazen de tam tersi durumlarla karşılaşma olasılığı vardır; bazı zamanlar sevgiden boğuluruz, birisinin bize gösterdiği aşırı ilgi ve alaka bizi yıpratır, artık o sevgi hissini istememeye başlarız. İşte sevgi böyle bir kavramdır; yaratılıştan beri ona hem ihtiyacımız vardır hem de bazen uzak durmak hissi gelir. Fakat bu muhteşem kavram; gelişen ve çağdaş dünyada ne yazık ki kaybolmaya yüz tutmuş ve sanki ıssız bir köyün hiç kullanılmayan kütüphanesindeki tozdan gözükmeyen kitaplar gibi görünmemeye başlamıştır. Evet; sevgi kavramı artık bu dünyadaki görünmez pelerinini giymiş ve insanoğlundaki o inanılmaz ve ağır etkisini yavaş yavaş hafifletmeye başlamıştır. İnsanlar sevmeyi unutmaya başlamıştır; birbirlerine acı vermeye, arkalarından her türlü konuyu konuşmaya ve sanki yarış pistindelermiş gibi birbirleriyle rekabet içine girmeye başlamışlardır. Bu doğru, biz sevmeyi unuttuk; sevgi nedir, nasıl olur, kimler arasında olur, ne hissedilir bunların hepsini unuttuk. Bu kavramların hepsi artık eskide kaldı, belki de kelime dağarcığından da çıkar kim bilir... İşte aydın yazar Ahmet Cemal Biz Sevmeyi Ne Zaman Unuttuk? adlı eserinde bu acınası durumu irdeliyor, kimilerini suçluyor ve sebeplerini araştırıyor. Suçlu olan ise dünya, insanoğlunun esrarengiz davranışları ve katil teknoloji kavramı. Herkes, tüm insanoğlu sevgiye açtır çünkü o bize yaratılıştan itibaren verilen bir gereksinimdir; bir su, bir yemek veya tuvalet ihtiyacı gibidir. Onsuz yaşamımıza devam edemeyiz, rahat düşünemeyiz, mutlu olamayız ve intihara teşebbüse dahi yol açan bunalımlar yaşarız. Sevgi, bizim cehennem gibi hayatımızı cennete dönüştüren bir anahtar gibidir. Bunlara rağmen, bu altın anahtarı neden görmezden geliyoruz, neden sevmeyi yok sayıyoruz? Biz sevmeyi ne zaman, hangi koşulda ve hangi amaçla unuttuk? Bu soruları çağdaş ve sevmenin unutulmaya yüz tuttuğu dünyada cevaplamak belki de deveye hendek atlatmak kadar zordur. Belki de bunun temel sebebi insanoğlunun dünyevi sıkıntılarıdır. Gençlerin okul stresi, büyüklerin iş sıkıntıları ve ekonomik buhranları, kadınların erkekçe baskın bir dünyada zulme uğramaları; gerektiği sevgiyi ve konumu asla kazanamamaları... Hepsi de bu gittikçe azalan sevgisizlik kavramının başıdır. Günlük uğraşlarla ilgilendikçe insanlar birbirleriyle ilgilenmeyi, vakit geçirmeyi hatta birbirlerinin sorunlarını dinlemeyi unuttular; sevmeyi unutmaya adeta kucak açarak ona bir annenin kızına sarıldığı gibi tutkuyla sarıldılar. Birbirleriyle sanki bir at koşusundaymış gibi yarıştırılan çocuklar okullarda sevginin ne olduğunu öğrenemediler; onlar matematiğin, fiziğin ve kimyanın işlevini öğrendiler. Onlara sevgi dersi veya sevginin kurallarını öğreten bir ilim bile verilmedi. Sadece güzel meslek umutlarıyla çıkılan uzun ve belirsiz yolda, hızlıca gelip geçen gençlik yıllarını formüllerle ve sayılarla harcadılar. Sevgi ilimi hiç öğretilmedi, unutuldu, raflara bile kaldırılmadan söküp atıldı. Ya erkeklerin baskın karakter olarak algılandığı bir dünyada yaşayan emektar kadınlar? Belki de dünya için birçok kişiden daha fazla emek veren ve fedakarlık yapan fakat bunun karşılığını kocasından ağır bir dayak yiyerek alan kadınlar sevgiyi nasıl anlasın, nasıl kalbine sevgi hissini yüklesin. Biz Sevmeyi Ne Zaman Unuttuk adlı romanda da anlatıldığı gibi unutulan bir şeyi tekrar hatırlamak için bu insanlar nasıl mücadele etsin! Ezilen, insan olarak görülmeyen ve erkeklerin gerektiği ilgiyi göstermediği bayanlarımız, sevmeyi bir hayal ve umut olarak görüyorlardır belki de kim bilir... Bunların hepsini tetikleyen baş sebep ise insanlığı darmaduman eden, aramızdaki tüm iletişimi sona erdiren katil teknoloji kavramıdır. Birbirleriyle daha güzel fotoğraf atmak için yarışan insanlar, biraz daha fazla beğeni almak için her türlü fedakarlığı yapan sosyal medya bağımlıları ve insanlar arasındaki hatta en küçük yapıtaşı olan ailedeki tüm iletişimi bitiren sosyal medya siteleri... Bunların hepsi teknolojinin bize getirdiği yıpratıcı ve içimizdeki sevgiyi bitirici sonuçlar. Hal böyle olunca da soruyor insan: Biz ne zaman sevmeyi unuttuk? Sevmek... Bu kavram söylendiğinde bile insanda bir duygu patlaması yaşanıyor; kimisi gülüyor, kimisi duymak bile istemiyor kimisi de bir daha denilmesini istiyor. Sevgi, yaratılıştan beri belki de bir su kadar değil fakat inanılmaz derecede önemli olan bir ihtiyaçtır, olması gereken bir unsurdur. Fakat ne yazık ki, son günlerde sevginin ve sevmenin adını bile duyamıyoruz; sanki yasaklanmış ve kanunla belirlenmiş bir kavram gibi uzaktan uzaktan gerçekleştirmeye çalışıyoruz. Katil teknoloji kavramı, iş ve okul gibi yoğun uğraşlar ve asla hak ettiği yeri alamayan kadınlar bu sevme yoksunluğunu apaçık gözler önüne seriyor. Artık insanlar birbirlerini sevmiyor, her şeyi menfaat için gerçekleştiriyorlar. Her durumda bir amaç-sonuç uğraşı var ve bunların hiçbirinde sevmek nedir-sevilmek nedir ikilemini göstermiyorlar. Herkesin sevilmeye ihtiyacı var ve bu engelleri yıkıp daha mutlu bir gelecek ve daha verimli bir hayat için kazma kürek alıp çalışmalıyız, bir şeyler ortaya koymalıyız. Aksi takdirde ise zaten yarı halde gömülmüş olan sevmek kavramını sonsuzluğa uğurlamak zorunda kalacağız. Sevmeyi unutmuş olabiliriz ama şu iyi hatırlanmalıdır ki unutulmuş şey asla sonsuza kadar gitmiş değildir, geri hatırlandığında ve eyleme dönüştürüldüğünde kökleriyle birlikte eskisinden daha güçlü hale gelecektir. ŞÜKRÜ EMRE ERTOP