Ölüm Gibi Bir şey

Geçen gün annemle eve giderken fark ettim aslında havamızın ne kadar da pis olduğunu. Hafif nezleydim, burnumun tıkalı olmasından ve arabanın bütün gün güneşin altında bekleyip ısınmasından ötürü arabanın içi pek bir havasız geldi ve ben de camı açtım. Fakat bin bir zorlukla akciğerlerime çekmeye çalıştığım havanın arabanın içerisindeki havadan hiçbir farkı yoktu. Civarda bulunan onlarca parka ve yemyeşil ağaca rağmen hava ne daha temizdi ne de daha ferah... Nefes alamadığımı hissettim bir an. Normalde olsa "Burnum tıkalı o yüzden" der üzerinde fazla durmazdım ancak birkaç gün önce, bir sosyal paylaşım sitesi olan Facebook'ta gördüğüm hava kirliliğinden bahseden haberi okuduktan sonra işin ciddiyetine vardım. Hava kirliliği ve küresel ısınma da pek çok kişi için ölüm gibi aslında. "Ölüm gibi"den kastım: dünyanın sonunun geldiği ve hepimizin öleceği değil, hava kirliliği ve küresel ısınma ile ölümle olduğu gibi her an içe içe, burun buruna yaşıyor ama aslında varlığını ve ciddiyetini hiç fark etmiyor oluşumuz. Bazen fark etsek bile görmezden geliyoruz. Peki neden göz göre göre kendi yaşam alanımızı mahvediyoruz? Doğayı korumak daha pahalı olduğu için mi? Peki bir Kızılderilinin de dediği gibi; son ağaç kesildiğinde, son nehir kuruduğunda ve son balık avlandığında mi anlayacağız paranın yenmediğini? Eminim o zamana dek, bu durumu çoktan öngörmüş yatırımcı ve tasarımcılar, parası olan insanlara temel ihtiyaçlarını karşılamak için gerekli olan malzemeleri paketleyip satacaklar! Evet havayı bile! Bu kadar şaşırmayalım çünkü şu an bile yapılıyor bu. Kanada'da Vitality Air markası Çin'e şişelenmiş hava satıyor. Bu haberi ilk duyduğumda ben de çok şaşırmıştım ama suyu şişelenmiş halde satın almayı normal karşılayıp havayı şişeyle almaya şaşırmamalıyız. Bunu biz istedik çünkü! Volkswagen gibi dünyanın her yerine çeşitli arabalar satan bir otomobil markasının emisyon ölçümlerinde zehirli gaz salınımının gerçek değerinin çok çok altında değerler gösterecek bir yazılım tasarlaması ile çevreye verdiği değeri gözler önüne sermesine rağmen trafik hala Volkswagen marka arabalarla kaynıyor. Bu arabalar neden iade edilmiyor? Bütün bu olanlara rağmen doğaya hasret insan, ilk bulduğu boşlukta ya ormana pikniğe gidiyor ya da yaylaya, dağ evine kaçıyor. Bakarsınız belki de Yazışmalar 1946-1959 kitabında Albert Camus'nun Rene Char'a da dediği gibi olur: " İnsanın çevresine dikmeye çalıştığı yüksek mi yüksek, kırılgan dekorları doğa günün birinde yiyip bitirecek. Er geç akkarıncalar kemirecek gökdelenleri, bazılarını da bakir sarmaşıklar saracak". Yazar "İşte o zaman Brezilya'nın gerçekliği ortaya çıkacak" (Camus ve Char 38) diye sürdürmüş mektubunu ancak Camus'nun söyledikleri gerçekleşirse sadece Brezilya'nın değil bütün ülkelerin doğal güzellikleri ortaya çıkar. Gerçekliği demedim, doğal güzelliği dedim çünkü bir ülkeyi o ülke yapan sadece doğal güzellikleri değil insan yaşamını, kültürünü yansıtan yapılardır da aynı zamanda. Bu nedenle ben teknolojiden ve gelişmiş yapılardan tamamen kurtulmamız ve doğaya dönüş yapmamız gerektiğine inanmıyorum. Doğadan kopmadan ve doğaya zarar vermeden metropol hayatı sürdürmenin bir yolunu bulmalıyız. Küresel ısınmayı ve hava kirliliğini ortadan kaldırmak için geç kalmış gibi görünebiliriz ama bu sorunların daha da büyüyüp dünyamızı yaşanmaz bir hale getirmesini engelleyebiliriz. Yoksa bu işten zararlı olarak yine biz çıkacağız. Ya doğayı tamamen yok ettikten sonra en temel ihtiyaçlarımıza bile para vermek zorunda kalacağız dolayısıyla kapitalist düzen iyice perçinlenecek ve parası olmayanlar hayatta dahi kalamayacak ya da doğa bize öyle bir oyun oynayacak ki başımıza gelen felaketler sonucunda tek bir kişi bile sağ kalamayacak.