İZ BIRAKANLAR

Cahit Zarifoğlu ismini henüz duyduğum bir şair. Birdenbire ortaya çıkan, bugünlerde çokça bahsedilen bu yazarın şiirlerine karşı olan merakıma yenik düştüm ve başladım okumaya. Şiir okumanın düz yazı okumaktan çok farklı olduğunu da bir kere daha anladım. Roman gibi edebi türlerde yazarın vermek istediği mesaj çok daha nettir. Şiirde ise perdeler arkasında kalır şairin duyguları. Bu perdeyi aralamak da bana düştü. Onun dünyasına kısa süreliğine de olsa dahil oldum. Savaşı ve ölümü tüm çıplaklığıyla anlatmıştı şair. Bazen bir çocuğun bazen de kocaman bir adamın gözünden. Eşyalar bile şahit olmuştu tüm hengameye. Maddeye değil manaya önem veren şairimiz için maddenin bile bir manası vardı. Öyle ki, savaşın sadece insan üzerindeki etkisine değil madde üzerindeki etkisine bile dikkat çekmeyi başarmıştı. En çok da çocuklardan bahsetmişti. Savaşın ne olduğunu dahi bilmeyen olan biteni kendi dünyasında anlamlandırmaya çalışan en masum yaratıklardan. Savaş; büyük küçük, canlı cansız ayırt etmez. Etrafını çevrelediği her zerrede derin izler bırakır. Başkalarının aldığı kararlar yüzünden kayıp gider birçok insanın hayatı. Korkusuzca davranırlar silahlarına. Topraklarını, sevdiklerini korumak uğruna... Savaşa sebep olanlar ise sıcacık koltuklarına gömülüp olan biteni izlemekle yetinirler. Ölmek değil ölenleri görmek daha çok koyar insana. Sahi her an birilerini, bir şeyleri KÜREKCİ, 2 kaybetme korkusuyla yaşamak daha mı iyidir ölmekten? Her akşam eve gelen babasının artık kapıyı çalmayacağını bilmektir asıl zor olan. Sofradaki tabakların eksilmesidir insanın içini acıtan. Bitmek tükenmek bilmeyen gözyaşlarıyla yıkanır evlerin duvarları. Gerçekten böyle yaşamak daha mı iyidir ölmekten? Peki ya geri dönenler? Eskisi gibi devam edebilirler mi yaşantılarına? Dört bir yanı buram buram ölüm kokan cephelerde yaklaşan sonlarını beklerken ümitlerini hiç mi kaybetmezler? Yaşamanın değeri ancak o zaman anlaşılır da vatan için ölmenin değeri hiç bilinmez mi? Eskilerdi her şeyin kıymetini bizden daha iyi bilen. Kanla sulanan topraklarda yeniden filizlensin diye umutlar, herkes canla başla çalıştı da, savaşı güç gösterisi sananlar vazgeçemedi huylarından. Tarihin ilkçağlarından beri süregelen bu kavgalar hiçbir zaman hız kesmedi. Kaybettirdikleri görülmesin diye rafa kaldırıldı da olmayan kazançları gözler önüne serildi. Oysa yakıp yıkarak kazanılanlar insan hayatından daha mı değerliydi? Ne yazık bir karış toprak için toprağa karışanlara! İnsanoğlu ölümle iç içe yaşar da bilemez neyin geçici neyin kalıcı olduğunu. Sahip olduklarına sımsıkı sarılır. İçinde yaşayan ölümü unutuverir günlük hayatın telaşı içinde. Sahip olduğu şeylerin kıymetini bilmez de hep daha fazlasını ister. İstedikleri uğruna her şeyi göz ardı eder de hepsinin elinden kayıp gideceğini bilmez. Savaş zaten bilmesi gerekenleri işler insan ruhuna. Acıyla harmanlar her birini. Ölümle dans ettirir. O ana kadar yapılan tüm güzel işleri siler süpürür. Arkasında kapanması mümkün olmayan yaralar bırakır. Şehirler de insanlar gibi yıpranır. Her gün başka bir ocak, her gün başka bir ışık daha söner. Mahalleler de eksilir umutlarla birlikte. En önemlisi de zamanla körelir insanın duyguları. Olan bitene tepkisiz kalmaya başladığında, artık insanlığın kaybedeceği başka bir şey kalmamıştır. Savaş bizleri bir adım bile ilerletmez aksine şimdiye kadar gelinen tüm yolları tekrardan yürütür. Seni bulur yakalar çocukluğundan, gençliğinden, hayallerinden, umutlarından. Neyin varsa çekip alır ellerinden. Ortalık toz duman olur gözlerinin önünde. Uzansan yetişemez yetişsen KÜREKCİ, 3 durduramazsın olanları. Rengarenk yaşantını saran kara bulutlar ağır ağır bırakır damlalarını üzerine. Ne renkten bir iz kalır geriye ne de histen. Dünyadaki en akıllı varlık, aynı zamanda bir de en benciliyse sonuç kaçınılmaz olur. Tarih boyunca hiçbir zaman değişmeyen olgulardan biridir savaş. İnsan neredeyse o da oradadır. Peki ya insanoğlu savaşını kendi içinde verse? O zaman Dünya daha yaşanılası bir yer olur.