ŞKA BİR BEDENDE YAŞAMAK

Dünyanın ilk transeksüel bireyi olan Einar Wegener'ın hayatını anlatan ''Danimarkalı Kız'' lmi beni trans bireyler hakkında dü şünmeye iten ilk sinema filmiydi. Filmi izlerken toplumun tabularının nasıl da yıkılması güç bir unsur olduğunu ve bu tabuların günümüze kadar geldiğini açık bir şekilde gördüm. Birçok insanın görmezden geldiği hatta nefret ettiği trans bir insanın ve yakın çevresinin duyguları ekrana öyle güzel yansıtılmış ki etkilenmemek mümkün değil. Toplumumuzdaki yıkılması güç tabular bana kendimi hep belli bir kaba sığmaya çalışıyormuşum gibi hissettirir. Giyinişim, davranışım, insanlarla iletişimim hep toplumsal kurallar çerçevesinde gelişti. Bir diğer deyişle ''Elalem ne der?'' lafının karakterime yaptığı baskıyla yaşamak zorunda kaldım. Gerçekte kim olduğumu bulabilecek kadar cesur davrandığım zamanlar ise içimde hep bir endişe vardı. Ben sadece davranışlarım veya dış görünüşümden bahsediyorum ancak bunun çok daha üst boyutunu yaşayan trans bireylerin belki de bir çoğu saklanarak yaşamak zorunda kalıyor. Kendilerini farklı hissettikleri için suçlanıyorlar. Okuduğum kitaplar, makaleler ve izlediğim ''Danimarkalı Kız'' filminde bu bireylerde en çok üzüldüğüm nokta kendileri olmak istedikleri için toplum tarafından sürekli dışlanan, kötü bakılan, aşağılanan kişi olmaları. Homofobik bir insan değilim ve bir insan karşı cinsten hoşlanmıyorsa veya kendi bedeninde mutlu değilse bunun bir hastalık olduğunu düşünmüyorum. Türkiye'de özellikle son yıllarda trans cinayetlerinin büyük bir artış gösterdiğini duydum haberlerde. Bu insanlara karşı öyle duvarlar var ki o duvarları yıkmak yerine trans bireyi öldürmeyi isteyecek kadar kin biriktiriyor bazı insanlar. Bunları duydukça kanım donuyor. Bir insan cinsel yönelimleri yüzünden sevilmeyebilir ancak o insanın canını alacak kadar içinde nefret barındırmak bana hiç mantıklı gelmiyor. Bana göre bir insan erkek bedenindeyken kendini kadın gibi hissediyorsa bu sadece onu ilgilendirir. Kimsenin bunu yargılamaya hakkı yok. Ben küçükken annemin yakın bir arkadaşı vardı. Kadın bedenine sıkışmış bir erkek olduğunu herkes anlardı. Davranışları, dış görünüşü, konuşması erkek gibiydi. Yıllarca yakın çevresi hariç kimseye kendini erkek gibi hissettiğini açık bir şekilde söylemedi. 30'lu yaşlarına geldiğinde artık hapis kaldığı kadın bedeninden çıkmak için bir operasyon geçirdi ve adını değiştirdi. Yıllar sonra onu ilk kez gördüğümde düşündüğüm tek şey ''ait olduğu bedene ve hayata kavuşmuş.'' oldu. İki yıl önce evlendi ve aşılama yöntemiyle karısı dünyaya bir bebek getirdi. Şuan çok mutlular. Yıllarca saklandığı yerden çıkma cesareti gösterip dilediği hayata kavuşan, üstelik bunu gizli saklı değil, sevdikleriyle ve ailesiyle birlikte yapan bu adam toplumdan dışlanmayı değil gösterdiği cesaret için ödüllendirilmesi gerekiyor. İsteseydi cinsiyet değiştirme ameliyatından sonra gidip başka bir yerde kimseye transeksüel olduğundan bahsetmez ve yeni bir hayata başlayabilirdi ama o bunun yerine kadınken yaşadığı yerde kalmayı ve mutlu bir hayat kurmayı tercih etti. Bir bireyin heteroseksüel, transeksüel veya biseksüel olması kişinin karakteriyle ilgili bir yöneliş. Bu yüzden toplumlar heteroseksüel olmayan bireyleri ötekileştirmek yerine daha çok benimsemeli ve kendilerini bulmaları için onları cesaretlendirmeli. Annemin arkadaşından verdiğim örnekte ya da Einar Wegener'ın hayatı konu alan filmde gördüğümüz üzere her ne kadar toplum bu bireylere zaman zaman zarar vermeye çalışsa da ya bu bireyler bir şekilde kendilerini buluyorlar ya da toplumdan tamamen silinip yok oluyorlar. Bana göre her türlü cinsel yönelim kişinin doğumundan başlar ve bir hastalık değil içgüdüsel bir yönelimdir. İnsanları cinsel yönelimlerine göre yargılamak yerine onları cesaretlendirmeli ve kendini bulması için ön ayak olmalıyız.