BİR EL BİR YURT

Aile denince herkesin aklında farklı resimler belirir. Kimilerinde sıcacık bir ev içinde kocaman bir aile, kimilerinde kavga eden anne ve baba kimilerinde ise kocaman bir boşluk. En zoru da kocaman boşluk olandır. Aile ne demek bilmezsin, anne kokusunu tanımazsın, seni babama söylerim demenin gücünü içinde hissedemezsin. Yurdun yoktur, her yere aitsindir. Bilmezsin bir anne veya babaya sahip olmayı, çizemezsin resimler öyle mutlu aile tablolu. Ağlayamazsın yere düşünce anne diye haykırarak. Hep eksiksindir, o içinde ki boşluk günden güne daha da çok acıtır içini, her gün biraz daha büyür isyan çığlıkları atar yüreğin sessiz sessiz. İçin yangın yeri olur, hep diğerlerinden farkını sorgularsın, onlar ailelerinin kanatlarının altındayken senin sığınacağın kanatlarını ararsın her yerde. Öksüzler ya da yetimler her zaman korkular büyütürler içinde. Ya oda, kalan tek desteğim de giderse? Ya daha çok eksik kalırsam? Hayat işte bazılarımız için beklenenden daha kısa sürede biten bir süreç kimileri içinse bir asırı devirecek kadar uzun. Allah analı babalı büyütsün diye kurulan cümleler, aslında o bebeğin aldığı en güzel temennisidir hayatında. Hangi anne ya da baba arkasında bebeğini çaresiz ve eksik bırakmak ister? Anne ve babalar için çocukları hiç büyümez her zaman onları düşmesinler diye arkalarından izlerler. Ellerini adımları kuvvetleşene kadar ellerinden ayırmazlar. Peki ya ölüm kapılarını erken çalarsa diye günden güne büyüttükleri korkuları bir gün gerçek olursa. Acımasız dünya o çocuğun daha adımları yere sağlam basmazken destek olan elleri aniden çekip alırsa düşmenin acısını sonuna kadar hisseder. İlk karnende, mezuniyetinde hatta düğününde mutluluğunu paylaşacağın en önemli iki kişi hayatında yokken mutlulukların hep eksik kalmak zorundadır. Bu hayatın sana en büyük kazığıdır. Bu yüzdendir ki anneler ve babalar çocuklarının geleceğini garanti altına almaya çalışırken en büyük istekleri arkalarında kocaman bir aile bırakmaktır. Çocuklarının ellerini ölüm gibi kötü kader yüzünden bırakmak zorunda kaldıklarında, o masumu yerden kaldıracak bir aile hediye etmek isterler. O eksik kalan yavrunun yarasına merhem olacak, ona yurt olacak bir aile.. Dedeler, nineler, teyzeler, amcalar onlara uzanan ve yerden kaldıran yeni bir el olurlar. Hiçbir zaman anne ve babaların yerini tutmasa da bir aileye sahip olmak en güzel armağandır. Babam ve Oğlum filminde ki Deniz karakteri bu anlatılanlara en güzel örnektir. Deniz hayata gözlerine açarken annesi kapamıştır. Babasının yanında büyüyen Deniz hiç görmediği annesine hasretken, babasının varlığı ona güç olmuştur ta ki babası ölümcül bir hastalıkla karşılaşana kadar. Babası, Deniz'e güzel bir aile bırakabilmek için, onu düştüğünde yerden kaldırabilmeleri için küs olduğu ailesiyle tüm geçmişi silerek barışır. Deniz babasının vefatından sonra eksik kalmayı tamamen öğrense bile, babasının ona hediye ettiği aile ona uzanan yeni bir el olur. Hayat, yalnız biri için çok acımasız. Hayatta her zaman biri olsun istersin yanında, bir aile ya da yanına bir yoldaş. O zaman daha güçlü durursun hayat seni devirmeye çalışsa bile. Anne ya da baba yeri hiç kimse tarafından doldurulamasa bile, ölüm onları yanından çaldığında sığınacak bir omuz ararsın. Sudan çıkmış balık misali çırpınırsın can bulmak için kendine. Anlamaz insan yetim ya da öksüz olmayan kadar annesinin ya da babasının değerini. Onlar hep yanımızda olacakmış gibi düşünülse bile ölüm bir yangın gibi düşer içimize. Henüz bu yangın içimize düşmemişken, kıymetimizi bilelim bugünlerin. Zor yarınlar bizleri bekliyor. Ceren Tıraş