HUZUR İÇİN ÖLMEYİ BEKLEMEYİN

Hiç durmayı düşündünüz mü? Ne zamana kadar böyle koşturmaya devam edeceksiniz? Biraz sakin olmak ve gerçekten ne istediğinizi düşünmek size iyi gelecektir. Nedir bu hayattan beklentiniz? Üniversite bitirmek mi? İyi bir iş, iyi bir eş mi? Sonra ne olacak? Üniversiteyi bitirip evlendiğinizde sakinleşecek misiniz? Durun bir dakika ne sakinleşmesi? İşinizde yükselme fırsatınız var. Terfi alıp daha iyi bir "hayat" süreceksiniz. Gerçekten "hayat" bu mu? En son ne zaman başka hiçbir şey düşünmeden kendinize vakit ayırdınız? Modern hayatın koşturması içinde hiç sakinleşebildiniz mi? Modern hayat deyince hemen sistemi suçlamaya başladığınızı duyabiliyorum. Biraz da kendinizde arayın suçu bence. Hiç sakinleşmeye çalıştınız mı? Tamam, günde yirmi dört saat vaktinizi ayıramayabilirsiniz. İki saat ayırın o zaman. Günlük iki saatiniz bile yoksa haftada iki saati kendinize ayırıverin. Hepinizin bu kadar boş zamanı var biliyorum. Ama bu zamanı sadece ve sadece kendinize ayırmanız gerekiyor. Biraz kendinizi dinlemeniz gerekiyor. Ne yapmak istiyorsunuz? Hayatınızdan memnun musunuz? Bunları düşünmeye hiç vakit ayırmazsanız ileride hayatınızdan pişman olmanız çok normal bir şey değil mi? Bu pişmanlıkla ilgili aklıma gelen ilk örnek üniversitenin son sınıfında bölüm değiştiren insanlar. Belki de zamanında yalnızca puanı yüksek ve iş bulma imkanı bol diye tıp yazmış veya anne babası yüzünden yazmak zorunda kalmış yüz binlerce insan var ve bu insanlar kendini öyle kaptırıyor ki modern hayatın koşturmasına, üniversitenin son sınıfında veya yaz stajlarında ileride ne yapacağını görünce fark ediyor o mesleğe ait olmadığını. Şimdi bu insanın üniversite sınavına hazırlanırken ve üniversite yıllarında ne yaptığını düşünelim. Üniversite hazırlıkta hiçbir öğrencinin yaşamadığını herkes kabul ediyor zaten. Arada bir bazı derece öğrencileri çıkıp "Ben sosyal yaşamdan da kopmadım sürekli sinemaya gidiyordum." dese de sivilceli suratı ve az uyumaktan şişen gözaltları her şeyi açıklıyor. Üniversite hazırlık zamanında insanların o gün çözmesi gereken soru miktarı ve tekrar etmesi gereken konulardan başka hiçbir şey olmuyor aklında. Peki, bu öğrenciler tercih döneminde ne yapıyorlar? O zamana kadar mesleki bir şey görmemişler ki. Kendilerini gelecekte hayal etmeye çalıştıkları zaman akıllarına gelen ilk şey alacakları maaş ve görecekleri itibar oluyor. Orada da çok düşünmedikleri için ya da düşünecek vakitlerini üniversite seçimine ayırdıkları için kendilerine hiç uygun olmayan bir bölüme gitmiş oluyorlar. Allah aşkına konservatuar okuması gereken bir öğrenci tıp okuduktan sonra Hacettepe veya Ankara Tıp okuyor olmasının ne önemi var? Neyse ki üniversiteye girmiş oluyorlar. Artık üniversite hazırlık maratonunda koşan bir yarış atından çok insana benziyorlar. Ama hala kendilerine vakit ayırmıyorlar. Tıpkı sizin yaptığınız gibi. Az önce de dediğim gibi hepinizin kendinize ayıracak zamanınız var. Ama siz kendinize zaman ayırmayı hiç düşünmüyorsunuz. İşten veya okuldan eve geldiğinizde hemen televizyon başına kuruluyor ya da sosyal medyada tüm vaktinizi harcıyorsunuz. Gününüz nasıl geçti? Bugün faydalı şeyler öğrendiniz mi? Sizi mutlu eden şeyler oldu mu? Bunları düşünmeye gelince vaktiniz yok. Ancak Game of Thrones'un yeni bölümü çıktığında bir an evvel izlemeye çalışıyorsunuz. O kadar çok kaçıyorsunuz ki sakinleşmekten, hiçbir şey yapamayacağınız bir vakit olduğunda da hemen kulaklıklarınız yetişiyor imdadınıza. Adeta bir uyuşturucu gibi sizi düşünmekten uzaklaştırıyor. Schmid Sakin Olmak - Yaşlanırken Kazandıklarımız kitabında yaşlanmanın sürekli susturduğumuz temel isteklerimizden birisi olan huzura ermenin karşılığı olduğunu söylüyor. Ancak ben bundan emin değilim. Şimdiki yaşlıların birçoğunun modern çağ yaşlısı olmadığını düşünürsek şimdiki yaşlılara bakarak bizim yaşlılığımızın huzur dolu olacağını söyleyemeyeceğim. Büyükanne ve büyükbabalarımı şimdiki yaşlılara örnek verebilirim. Onların dertleri üniversitede dersten geçmek ya da işinde yükselmek değilmiş ve zamanında yaşamdan en büyük beklentileri de iyi bir iş ve dolgun bir maaş değilmiş. Toprakla büyümüşler ve toprakla uğraşmışlar. Gelecek için yapacakları tek hazırlık tohum ekmek olmuş. Yirmi yaşında çok çalışmış olmaları otuz yaşlarında karınlarını doyurmamış ve her hasattan sonra ağaç gölgesine uzanıp rahatlamaya ve huzura biraz olsun ermeye fırsatları olmuş. Ne buna engel olacak işleri varmış ne de telefonları. Yani aslında şimdiki yaşlılar zaten huzur nedir biliyorlarmış. Yaşlanıp toprakla ilgilenecek dermanları kalmayınca da karınlarını doyurmak dışında tasaları kalmamış. Ancak sakinleşmeyi ve huzuru tatmamış modern çağ insanı yaşlandığında kendini dinlemeye vakit ayırır mı yoksa sosyal medya buna da mı engel olur bilemiyorum.