GUSTAV KLİMT'İN "ÖPÜCÜK"Ü ve SEVGİ ÜZERİNE DÜŞÜNCELER "Şiir olmayan yerde insan sevgisi de olamaz" demiş Sait Faik Abasıyanık, sanatın türlü duyguları harekete geçirdiğini, insana yaşamayı sevmeyi öğrettiğini anlatırken. Şu biricik hayatta başımıza ne geliyorsa sevgisizlikten geldiğini vurgularcasına... Ben de inanması ve itiraf etmesi zor olsa da, şu acımasız hayatta her şeyin dönüp dolaşıp bağlandığı bir nokta olduğuna inanıyorum. Tarihin ve geçen günlerin gösterdikleri tüm soğukluğuyla karşımızdayken son derece ütopik bir düşünce olsa da, bugün bile bu noktanın da sevgi olduğunu düşünüyorum. İşte şu anımızda, sevgiye belki de en çok ihtiyaç duyduğumuz şu zamanlarda insana ilaç gibi gelen, sırf bakmakla bile kalpleri sıcacık ve samimi hislerle dolduran bir resim biliyorum. Dönüp dolaşıp da gelinecek yeri, sevginin korumacı doğasını olabilecek en güzel şekilde gözler önüne seren "Öpücük"ü. Gustav Klimt'in en meşhur eserlerinden biri olmakla beraber bu resim parlak renkleri ile iki ruhun bir dokunuşta birleşmesinin müthiş bir anlatımıdır aslında. Son derece sade ama bir o kadar da desenlerle süslü bir kompozisyonla ortaya konmuş sevginin basit bir hareketle dışavurumunu gösterir. Bambaşka bir ışıkla sevgiye yeniden bakmamı sağlayan ve en nihayetinde de bana saf sevginin şu dünyada var olabileceğini ya da en azından zamanın bir yerinde var olmuş olduğunu gösteren bir eser olmuştur. Gustav Klimt'in "Öpücük"ünde resmedilmiş olan sıradan bir öpücük değil, aksine tüm dünyanın gözleri önünde ve bakanların da zihninde yer edecek kadar açıkta bir "davranış" ya da "durum"dur. Duyguların aşk kalıbına sığmayacak kadar yoğun ama bir o kadar da zarif ve çok daha saf olduğu bu durumda insanların sevgiyle nasıl parladıklarını, etraflarına nasıl ışıltılar saçtıklarının mükemmel bir tasviridir. Sevgileri öyle doğal ve sınırsızdır ki binbir renkli çiçekler sevgililerin ayakları altında soluk kalmıştır ve ışıkları tuval izin verse sonsuza kadar gidecek gibidir. Yine burada çizilmiş olan, popüler kültürde bize diretilen sevgi ya da aşk anlayışından çok daha farklıdır bana göre: Son derece masum, korumacı ve basit bir hareket yani bir öpücük" ile anlatılabilecek kadar sade... Kıyafetlerinin gölgeden ve kıvrımlardan uzak bütünler halinde durmaları gözüme çarpan bir başka noktadır. Renkten ve türlü türlü desenlerden oluşan bu bütün şekiller, tıpkı soğuk bir kış günü sığınılacak sıcak bir battaniye misali sarar sevgilileri. Bu gölgesizlik kompozisyonun dünyevilikten ya da fiziksel boyuttan uzaklaştırır adeta. Her şey tam anlamıyla yerine oturmuştur resimde, sevginin doğallığı tabloyu sarmalamışken eğreti duran hiç bir şey yoktur sanki renkler ve desenler ve hepsi bu güzel anı kutlamak için iş birliği yapmışlar gibi... Sadece birbirlerine tutunan sevgililer vardır o evrende. Diretilen aşırı gösterişli ve abartılı bir tutku olmadan ve içgüdüsel isteklerle bulanıklaştırılmamış... Bence saf sevgi de böyle bir battaniye gibidir. Abartısız, göze batmayan, korumadan ve korunmadan ibaret olan ve sevenlerin birbirine sahip çıkmasıyla taçlanan bir duygu durumu... Sarar insanı ve güven verir. En azından ben hep böyle hissetmişimdir. Basit ama anlatılamayacak kadar güzel; yıldızlar saçan ve öylesine de ulaşılması zor bir ideal gibi. "Öpücük", çok sevdiğim ve bakmaktan sıkılmadığım resimler arasında olmuştur hep. Sevgiye gerçekten yepyeni ve uzun süredir düşünemediğim bir açıyla bakamı sağlayan bir resimdir. Gerçekten ihtiyacımızın birbirimize sevgiyle yaklaşmak, kendimizi saf, doğal ve basit sevgiye teslim etmek olduğunu gösterir niteliktedir. Sevgiyle gelen sanatı ve sanatla gelen sevginin inanılmaz bir uyumunu yakaladığı gibi kendi içinde de uyumu bulmuştur "Öpücük". Gözü alan renklerin parlaklığı değil, sevginin ışıltısı ve yüreği dolduran da duyguların sıcaklığı ve samimiyetidir. İnsanın sadelikle ve basitlikle, yalnız sevdiğine sarılarak bu acımasız boşlukta kendisine yer edinme çabasının ve sevgiyle sarmalanıp var olmaya çalışmasının muazzam bir tasviridir.