Bütün Ülke Boboli Bahçeleri

Hatırlayabildiğim en küçük yaşlarımdan beri çok yer değiştirdim. Sanırım bu seyahat etmeyi sevmeme neden oldu. Biraz daha büyüyünce gezilere kuzenlerimle gitmeye başladım. Yanınızda sizin gördüklerinizden farklı şeyler görüp dikkatinizi oralara çeken insanlar varken gezip görmenin tadı daha güzel çıkıyor. Her ülkenin, şehrin, mekanın özel bir ruhu, havası olduğunu düşünürüm. Gittiğim her yerde bunu gördüm. Büyük ihtimalle, Barselona'yı gördüğümüzde de etkileneceğimiz çok fazla şey olacaktır, Rabat'a gittiğimizde de. Kapadokya'daki tamamen doğal olarak oluşmuş peri bacaları da elimizi fotoğraf makinemize atmamıza neden olur, Agra'da yüzyıllar önce inşa edilmiş Tac Mahal de. Bu o yerde yaşayan insanlar için de benzerdir. Bir halkın misafirperverliği bizi etkilerken, başka bir toplumun sanatla iç içe yaşayışına hayran kalabiliriz. Ama birçok yeri gezdik, çok insan tanıdık diye daha fazlasına hayır demeyiz. İşte bu farklılık her farklı mekanın o kendine özel havasından kaynaklanır. Zaman zaman tadını bildiğimiz bir yeri özler, belki güzel bir anıyla bağdaştırır ve oraya kaçmak isteriz. Bazen de merakla başlayan ve telaşla hazırlanılan yeni bir rota belirleriz. Biz son gezimizi İtalya'ya yaptık. Bundan çok uzun zaman önce de ailemle görmüştüm birkaç şehrini. Çocukluğun görülen yerlere, anılara hayali bir güzellik katarak torpil yaptığına inanırım. Bu yüzden çocukluğumda gidip güzel hatırladığım yerlere tekrar gitmekte tereddüt ederim. Büyüsünün bozulmasından korkarım. İtalya için durum böyle olmadı. Geziye gideceğimiz yaz Dan Brown'un "Cehennem" kitabı yeni çıkmıştı. Hepimiz birer tane aldık. Kitap sırasıyla Roma-Floransa-Venedik'te geçiyordu. Aynı sırayla gezdiğimiz şehirlerde kitabı okuyup, Dan Brown'un akıcı ve zengin anlatımıyla hakkında detaylı bilgiler verdiği bahçeleri, heykelleri, kiliseleri, sanat eserlerini yerinde görme fırsatı bulduk. Gördüğüm her şehrin her köşesi hatta şehirlerarası yollar bile mükemmel bir uyum içindeydi. Kusursuz değildi ama tek bir detayı bile değiştirmezdim. Zaten ne kadar masalsı bir gezi olduğunu, bittiğinde daha da net gördüm. Baktığım, incelediğim sanat eserlerinin, zaten ortada olan etkileyiciliği dışında, arkasındaki hikayeyi hayal etmeyi severim. 15.-16. Yüzyıllarda, Rönesans döneminde, Rafael, Da Vinci, Mikelanj, Machiavel, Tasso gibi ressamlar, sanatçılar ve fikir adamlarının bıraktığı eşsiz ve benzersiz eserleriyle İtalya böyle hikayelerle dolu bir ülke. O zamanlarda insanlara bunları yaptıran, günümüzde de ortadan kaybolmuş gibi duran şey ne bilmiyorum. Sanatçıların dehası mı? İlham mı? Gerçekten fark edilir bir şeyler bırakma isteği mi? Eğer bunlardan biri ya da birkaçı cevapsa şimdi neden böyle örnekler göremiyorum? Göremiyorum diyorum çünkü belki de bir yerlerde güzel bir şeyler oluyordur ve sonradan ortaya çıkar diye düşünmek istiyorum. Gittiğim bazı yerlerde insanların yüzlerini izlerim. İtalya'da yaz mevsimleri turist akını olur. Neredeyse nüfusunun üç katı kadar turist alır. Bu birçok farklı ülkeden birçok farklı yüz demek. Bazı yerel işletmeciler de bunu bir çeşit oyuna çevirmiş. Nereden geldiğinizi tahmin etmeye çalışıyorlar. Ben bakışlarındaki, ifadelerindeki küçük farkları anlamaya çalışıyorum. Ya da herkeste aynı olan bir şey arıyorum. Benim baktığım şeylere nasıl baktıklarını, benim gördüğümden farklı ne gördüklerini, benim kadar hayranlık duyup duymadıklarını merak ediyorum. Yerli halkı ancak küçük kasabalarda gözlemleyebiliyorum. Rengarenk insanların arasında kaybolmadıkları tek yer küçük sahil kasabaları. Sıcakkanlılar. Ağırkanlılar. Öğleden sonra kendilerine ayırdıkları bir dinlenme zamanı var. Siesta. Bir öğleden sonra pizza yemek için girdiğimiz bir yerde işletme sahiplerini uyandırmak zorunda kalmıştık. Siestalarının bitmesinden çok memnun olmamışlardı. Yine de pizza güzeldi. Pizza her yerde güzeldi. Venedik'te süslü balo maskeleriyle, ürkütücü veba maskeleriyle, küçük gondollarıyla, biblolarla, hediyelik eşya dükkanları bile saatlerce gezilebilecek kadar renkli ve eğlenceliydi. Normalde yorgunluktan sonunu getiremeyeceğim kadar uzun mesafeleri Roma'nın büyülü sokaklarında hiç fark etmeden yürümüş oluyordum. Floransa'da Davut heykelini uzun uzun izledim. Beş metrelik bir mermerin gelebileceği en zarif haldi. Sanki bütün ülkenin asaletini kendi üzerinde temsil ediyor. Yer değiştirmek, her aşamasıyla, insanların ihtiyacı olan bir şey. Bunun her zaman farkında olmayız ama yaptığımızda etkisini fark ederiz. Bazen yeni bir bakış açısı sağlar. Bazen artık bitme noktasına gelmiş motivasyonumuzu ve enerjimizi tazeler. İnsanlara yaklaştırır. Tarihe yaklaştırır. Sanata yaklaştırır. Stresten, monotonluktan, günlük telaşlardan uzaklaştırır. İtalya ihtiyacımız olan böyle birçok şeyi bir arada bulabildiğimiz özel bir yer. Roma-Floransa-Venedik ise birbirini tamamlayan eşsiz bir rotaydı. A. Dijan Özçatalbaş