İLETİŞİM MÜMKÜN MÜ?

Konuşuruz çoğu zaman. Gerek insanlarla gerekse kendimizle. Hiç düşündük mü aslında ne kadar anlaşılırız? Ne kadar anlatabiliyoruz insanlara kendimizi? En önemlisi, kelimeler dudaklarımızdan dökülürken, ne kadar anlatabiliyoruz kendimizi? Ya da anlayabiliyoruz karşımızdakini? Her kelimenin farklı kültürlerde farklı anlamları vardır. Nasıl ki kırmızı rengi bir kadına ilk anda aşkı çağrıştırıyor ise erkeğe vahşeti çağrıştırabilir. Bu iki kişi konuşurken kırmızı rengini farklı algılarlar. Aslında aynı noktaya çıkmayı amaçlarlar fakat duygular vardır işin içinde. Algılar vardır. Bu yüzden de konuşurlar fakat tam olarak aktaramazlar ne söylemek istediklerini. Yani konuşuruz hepimiz, fakat tam olarak konuşmak hiçbir zaman mümkün değildir. Osman Çakmakçı' nın kitabı da bize konuşmanın imkansızlığını örneklendirerek aktarıyor. İnsanlık duygu ve maddelere isim verdiği andan itibaren, iletişim kolaylaştı. Bir şeyi anlatırken isimler duyguları anlatmaya yardımcı oldu. Fakat ne kadar anlatırsak anlatalım, karşımızdaki kişinin algısı kendisine kadardır. Biz ne kadar açık konuştuğumuzu düşünsek de duygularımızı hissedemediği için tam bir iletişim söz konusu olamaz. Aslında doğal bir şeydir iletişim kurmak. Hayatımızın her anında birileriyle iletişim kurarız. Bazen sevgilimizle saatlerce sohbet edebiliriz, bazen ise hayatımızın kısa bir noktasına değip geçen birisiyle iletişim kurarız. Ama her konuştuğumuzda anlatabiliyor muyuz kendimizi? Ya da onları gerçekten anlıyor muyuz? Konuşmak öyle bir şey ki, duyguları kelimelerden ayırt edemeyiz. Veyahut duyguları kelimelere dökemeyiz. Hisler ve sözler arasında ince bir çizgi vardır. Bazen bu çizgiyi aşıp kendimizi çok net ifade ettiğimizi sanırız fakat o çizgi her zaman oradadır. Farklı iletişim yolları vardır. İletişim her zaman sözle olmayabilir. Bazen gözlerle bazen ise dokunarak da iletişim kurmayı deneriz. Sessiz bir ortamda karşı karşıya geldiğimiz kişiyle bakışarak bazen çok şeyi ifade edebiliriz. Ya da dokunarak duygularımızı ifade edebiliriz. Peki yine de bu iletişimi tam anlamıyla mümkün kılar mı? Sizin karşınızdakine baktığınız şekilde karşınızdaki de size bakabilir. Ama binlerce düşünce arasından hangisini seçerek baktığınızı tam olarak anlayabilir mi? Dokunmak da öyledir. Hissederiz dokunarak, fakat tende bırakılan hissi yorumlamak kişiye özeldir. Okşayarak karşımızdakine sevgimizi hissettirmeye çalışırız. Kelimeleri doğru seçemez, bu yüzden de dokunarak iletişim yolunu seçeriz. Fakat bilemeyiz karşımızdaki bizi o sessizlikte anlar mı. İşte bu duygu karmaşası zorlaştırır iletişim kurmayı. Ancak yine de evrensel olan duygu aktarımlarını seçeriz bazen. Bakmak, dokunmak, gülümsemek... İletişimin sadece konuşmakla değil, sanat türleriyle de mümkün olabileceğini bilmeliyiz. Bir müzisyen mesela. Bir röportajına bakarak karakterini, kişiliğini anlayamayız bazen. Müziklerine bakarız, sözlerini ve melodilerini ele alarak anlamaya çalışırız. Onlar kendilerini insanlara melodileri kullanarak anlatmayı seçerler. Notalarda gizlenmiş hisler, insanların iletişim kurarken sözlerde bulamadıklarını aktarmasına yardımcı olur. Belki bu yüzdendir insanların müziğe sığınması. Modu düşük birisi belki bu yüzden yavaş melodili şarkılar seçer. Konuşurken başarılamayan duygu aktarımını ezgiler yoluyla iletmeyi seçeriz. Onun için tüm insanlık için benzer hisler uyandıran duygular evrenseldir. Müziğin evrenselliği de ondan geliyor. Her sanat, iletişimi güçlü kılar mı? Bir müziğin hissettirdiği ile bir resmin hissettirdikleri aynı mıdır? Resimde duygu ve düşünceler aktarılırken, müzik yoluyla duygular karşılıklı olarak iletişime de yol açar. Onun için müziğin iletişimdeki gücü yadsınamayacak kadar büyüktür. Konuşmak yalnız başına iletişimi ifade etmez. Belki birbirimize bir şeyler aktarabiliriz ancak doğru ve güçlü iletişim için duygu ve sözcüklerin de doğru aktarılması gerekir. Aksi takdirde sadece konuşur ve birbirimizi anlarız. İletişime açık olmalıyız. Bu her koşulda insanlığın ilerlemesi ve gelişebilmesi için şart. Aksi takdirde gelişmek yerine birbirimizin gelişimini engelleyen, anlaşamayan bireyler oluruz ki bu da mutsuzluğun en büyük sebebidir.