Liseye yeni başlamıştım. O zamana dek kendimi popüler kültür müziklerinden güçlüklerle korumuştum. Zamanında ortaokul arkadaşlarımın neredeyse hepsinin dinlediği şeyleri reddettiğim için çok yalnız kaldığımı bilirim. Apaçık ortada ki, bu duruşum aslında ailemin yönlendirmesiyle alakalı. 256 mblık zamanının 'en ilerici' mp3 çalarıma babamın Louis Armstrong şarkılarıyla doldurduğunu hatırlıyorum. Yine de en baştan söylemem gerekir ki bir şarkı ne kadar çok insanların dilindeyse veyahut ne kadar anlaşılmadan, mutfağında nasıl pişirildiğini bilmeden, hissetmeden sadece popüler olduğu için dinleniyorsa benim için mislimce yitiriyor. Ve fark edileceği üzere bu durum beni farklı, herkesin benimle aynı duyguları paylaşmadığı, sözlerinin içinde duruş gizli, farkındalık gizli müzikler dinlemeye itti. Evet, liseye yeni başlamıştım ve Almanya'da uzun süre yaşayan amcamla bir gece uzun bir sohbete dalmıştık ve ansızın bana bilgisayardan Pink Floyd'un bir şarkısını açmamı söyledi ve ekledi bu grup bir dahi ve şarkıları çok klasiktir ama sadece tadını anlayanlar zevkini çıkarabilir. Bu parçanın eğitim sistemine sert dilli bir eleştiri olduğunu ve öğrencilerin robotlaştırılıp tekdüzeleştirmeye itildiğini anlattığını söyledi. Şarkının Almanya dahil bir çok ülkede yasaklandığını ve insanları bu denli düşünmeye itmesinin bazı kesimleri korkuttuğunu anlattı. Ve Wall'u ilk o an dinledim. Daha önce adını duymamış olmam bana şu an öyle geliyor ki, lise birinci sınıf talebesi için üzücü bir durum. Ama çok olmasa da biraz zaman sonra fark edecektim bu tür müziği ve bu tür müziğin nasıl ruhuma hitap ettiğini. 1960'ların sonlarında ve 1970lerin başlarında "ağırlıklı olarak Britanyalı grupların rock müziğini yeni sanatsal seviyelere çekme girişiminin" sonunda ortaya çıkan bu progressive rock akımı ("Prog- Rock/Art Rock" AllMusic) bakış açımı komple değiştirdi. Alışılmıştan farklı, beklenmeyen notalarla ve enstrümanlarla bazen sözsüz bazen şiir niteliği taşıyan anlamlı sözcüklerle oluşturulan bu akım, rastladığım en özgün akımdı. Rock müziğini bambaşka kelimelerle yeniden tanımlamıştı. Yeri geldi yan flüt kullandılar, yeri geldi arp, yeri geldi yaylı çalgıların baskın olduğu orkestralarla birlikte çaldılar. Hepsi özgün ve birbirinden farklıydı ve yine de dinlediğiniz zaman onun progressive rock olduğunu hemen anlayabiliyordunuz. Sanki gizli bir hissiyat içinizde doğuyor ve sizi ona sürüklüyordu. İlk dinleyişte hep hüzünlü ve yavaş türden eserler verildiği düşünülebilir, düşünenler de pek haksız sayılmaz. Anlamaya başladıkça işlerin değiştiğini görüyorsunuz. Peki ben bu türe saplanırken kendimden emin adımlarla nasıl ilerlemeye çalıştım? Öncüleri kimlerdi? Öncüleri kimden ilham almıştı? Kör kütük Pink Floyd'dan başladım. Herkesin dilinde olan the Wall albümü ve Dark Side of the Moon albümünden az popülarite kokusu aldım ama yine de o kadar güzeldi ki devam etmek, daha derine inmek istedim. Bu arada yavaş yavaş benim gibi müzikler dinleyen arkadaşlar edinmeye başladım ve zamanla ne kadar az olduğumuzu fark ettim. Derine indim, Division Bell , Shine on, a Momentary Lapse of Reason, Delicate Sound of Thunder, Final Cut, Animals, Wish You Were here, Obscured by Clouds, Meddle, Ummagumma, Atom Heart Mother, a Saucerful of secrets kronolojik sıralamasıyla gitmeye çalıştım ve en son ilk albümleri the Piper at the Gates Down'ı dinledim. İlk başta psychedelic rock yaparak kendi türlerini yarattıklarına kulaklarımla şahit oldum. İlgili yazılar okudum en sevdiğim albümleri belirledim ve yeterli olmadığını fark ettim. Herkesin bildiği 'şu' Pink Floyd gibi müzik yapan başka adamlar da var mıydı ve ben onlardan da tat alabilecek miydim? Ve Camel'ı keşfettim. Camel da Pink Floyd gibi bir İngiliz grubudur ve onun gibi trilyonlarca hayranı yoktur, az bilinir demek istemiyorum ama dinleyenlerin hakkını veren insanlar olduğundan eminim. Camel'ın biraz daha alçakgönüllü, romantik ve kibar olduğunu fark ettim. Bir köşeye itilmiş olmasa da bulunacağı köşeyi kendi seçmiş ve keyifle müziğini yapmış. Neredeyse Pink Floydla aynı tarzda çaldıklarını söylemek durumundayım. İlk Rajaz albümlerini dinledim ve bittiğinde gözlerim dolmuştu. Sonra sırasıyla Mirage, Moonmadness, Camel, Nude, Stationary Traveller, Never let go, Echoes albümlerini dinledim ve müthiş bir tattı. Ama yine de bu gruba yeterince hakim olduğumu düşünmüyorum. 2 yıldır bu grubun farkındayım ve hızlı ilerledikçe yeterince anlamayacakmışım gibi geliyor. Hatta şu an bunu yazarken nude albümünü dinliyorum. Camel'ın her üyesi bana çok temiz ve iyi niyetli geliyor her nedense. Bu duygumun pekişmesi grubun solisti Andrew Latimer'in bir konserinde Lady Fantasy'i söylerken ağlamasıydı. O sıralarda grup üyelerinin sevgilileri ya da eşleriyle sorunları vardı ve bir an hepsi ayrılmıştı. En sonunda oturup bu mükemmel parçayı yazdılar. İyi ki de yazmışlar. Belki biraz insanların mutsuzluklarından besleniyorum ama yine de sanat bir noktada bunu gerektiriyor. Tabii ki müthiş keşiflerimin ardı arkası kesilmemeye başladı. Ben tat aldıkça heyecanım artıyor ve hevesleniyordum. Bazı klasik progressive rock devlerinin yanında Deep Purple, Yes, Genesis, Rush- yanında King Crimson dehasıyla tanıştım, ardından Jethro Tull'a vuruldum. Jethro Tull'ı keşfim annem sayesinde oldu ve onun ne kadar sıkı bir Ian Anderson hayranı olduğunu öğrendim ve şu ana kadar neden dinlememiş olduğum üzerine nutuk yedim. Ardından daha az bilinen gruplar arama arayışına sürüklendim yine İngiliz bir grup olan Eloy'u buldum ve yine bende iz bırakan bir grubu keşfettim: Van der Graaf Generator. Bu adamları hala çözmeye çalışıyorum. Sözlerini felsefe ve mantıkla harmanlayıp çılgın eserler ortaya çıkarıyorlar. Her parçaları birbirinden farklı ve Van der Graaf Generator olduğunu hissettiriyor, acayip bir şey doğrusu. Biraz progressive metale girip TOOL ve Dream Theater mucizelerinden de bahsetmek isterdim ama konumuzun dışına çok çıkmak istemem. Farklı olmaya çalışmak gibi bir çabam yok. Sadece bu genç yaşımda gerçekten neden zevk aldığımı keşfettiğim için sevinçliyim. Daha yolun başında olduğumun farkındayım, öğrenmem gereken çok şey var. Yeni grupların peşinde koşuyorum bir süredir. Phinadeux diye bir grup buldum ve Doomsday Afternoon albümünü bitirince yine gözlerim dolmuştu. Benim aldığım tadı alan insanlarla tanıştıkça kafa yapılarımızın ne kadar benzer olduğunu fark ediyorum, çoğunluğu zaten zamanla yakın arkadaşım oluyor. Benim uzun enstrümantal sololardan aldığım zevki sizin de almanız dileğiyle.