DUYGULARIN RENGİ

İnsanların renkleri var evet, peki ya duyguların? Onların da rengi var mıdır ve "Rengi aynı olan insanların duyguları da aynıdır." gibi bir genelleme yapabilir miyiz? Bu kitap, bunlar gibi kafamda oluşan pek çok soruyu yanıtladı. Hayır, duyguların rengi yoktur hatta belki de dünyada rengi olmayan tek şey duygulardır. Kitapta bin dokuz yüzlü yıllarda Amerika'da beyazların, evlerinde çalışan yardımcılarına uyguladığı ırkçı yaklaşımlar anlatılıyor ancak hareketleri oldukça tezat oluşturuyor. Yardımcılarını aşağılıyorlar, onlarla aynı masaya bile oturmadıkları halde kendileri gibi beyaz olan çocuklarını yardımcılarının büyütmesini tercih ediyorlar. Kitapta, her ihtiyacı evin yardımcısı tarafından karşılanan küçük Mae Mobley'in yardımcısına ne kadar gönülden bağlı olduğunu ve onu ne kadar sevdiğini görebiliyoruz. Bir an durdum ve düşündüm, bebekken ve çocukken kendilerini büyüten insanları bu kadar sevenler nasıl oluyor da büyüdüklerinde onların düşmanları haline gelip onları köle gibi kullanabiliyorlar? Bu ırkçılık, doğduğumuz andan itibaren içimizde bulundurduğumuz bir şey değil aksine, büyüdükçe çevremiz tarafından bize dayatılan bir tutum. Duyguların renginin olmadığına bu konu üstünde biraz düşündükten sonra karar verdim çünkü her beyaz insan kendilerinden farklı renkteki bu insanlara nefretle bakmıyor ama maalesef dönemin şartları gereği onlarla yakın ilişkiler kuramıyorlar. Bin dokuz yüzlü yıllarda Amerika'da siyahi insanların yaşadığı bölgelere beyaz insanların girmesi bile yasak ve böyle bir tutum beni okurken bile çok rahatsız etti. Ten rengimizi kendimiz seçemiyoruz, elimizde olan bir şey değil ve böyle bir şey yüzünden insanları dışlamak, onlara kendilerini kötü hissettirmek çok yanlış bir davranış, hele bir de bu insanlara evinizi, çocuklarınızı emanet ettiğiniz halde onlara bu denli acımasızca davranmak ne kadar doğru? Bu yanlış tutumların ve yargıların üzerimde bıraktığı üzüntüyle kitaba devam ettim ve ilginç bir olayla karşılaştım. Kitaptaki diğer karakterler gibi o dönemde Amerika'da hali vakti yerinde beyaz bir ailenin çocuğu olan Bayan Skeeter, çevresinin aksine yardımcılara karşı daha iyi niyetli bir tutum içerisinde. Çevresindeki, derdi sadece parlatılması gereken gümüşleri ve briç partileri olan bu kadınlardan farklı olarak, bir şeyleri değiştirmenin peşinde. Evet duyguların rengi yok, hisler insanlara özgü şeyler ve bir kişi her ne kadar yaşayış tarzı itibariyle bir grubun üyesi olsa da , bu üyelik onu vicdandan yoksun olmaya mecbur bırakmıyor. Bir süre boyunca, yardımcıları yaşadıklarını anlatmaya ve yazacağı kitabı oluşturmaya ikna etmek için uğraşan Bayan Skeeter sonunda amacına ulaşıyor. Kitabın içeriğini, yani yardımcıların ağzından yaşadıklarını duymak beni daha çok etkiledi, çünkü yazar kitabın belli bir kısmından sonra aslında kitapta bahsi geçen olayların elimde duran kitabın yazılış süreci olduğunu hissettiriyor. Dönemin şartlarından dolayı üstü kapalı bir şekilde anlatılan bu olaylar , yani ayrımcılığı yapan beyazların yaptıklarının karşı tarafta hissettirdiklerini yardımcıların ağzından okumaları, beyazların bu konuya karşı olan tutumunu değiştirdi. "Değişim bir fısıltıyla başlar." kitabın kapağında geçen bu söz de bunun kanıtı. Bazı şeyler tam olarak yok olmadı belki ama yine de öncesinden daha iyi bir durumdayız. Duyguların rengi olmasın, insanların rengi olsa da sosyal yaşantımızda bir farklılık yaratmasın ve insanlar birbirlerini yargılamadan, huzur içinde yaşayabilsinler. Karşımızdaki insanı yargılamadan önce empati kurabilmeyi öğrenelim ve karşımızdaki insana olan tutumumuzu onun da bizim gibi bir insan olduğunu düşünerek belirlemeyi deneyelim. İşte o zaman hepimiz aynı renk oluruz ve bizi birbirimizden ayırabilecek tek şeyin renk değil kişilik olduğunu anlarız.