UÇURTMA AVCILARI

Bazı sabahlar vardır. Uyanırsın, evin içinde ne yapsam diye düşünmeye başlarsın. İşte tam da böyle bir günde uyandım, odam havalansın diye pencereyi açtım. Yerde gecenin bıraktığı yağmur taneleriyle ıslak ve soğuk bir hava... Bugünü evde geçireceğim diye karar verdim. Her cumartesi, sabah ritüeli olarak uzun uzun demlediğim çayımı mutfaktan getirirken birden bir ses yankılandı; İnci, İnci, İnci... O kadar içten ve yaşanmışlıklarla dolu bir ses ki bu sanki duvarlarımızın içinde kapalı kalmış meraklı bir çocuk çok sevdiği İncisine sesleniyor. Bir an için etrafıma bakıyorum sanki evimizde İnci diye biri yaşıyormuş gibi. Sonra fark ediyorum ki bu ses cızırtılı, eski bir görüntüsü olan filmden geliyor. Çok tanıdık geliyor bu İnci seslenişleri. Halbuki filmin görüntüsünden de anlıyorum ki film gayet eskiden çekilmiş. Ekranda kocaman yazıyor Uçurtmayı Vurmasınlar. Birden aklıma pat diye geliveriyor daha geçen yaz okuduğum kitaptaki minik Barışın sesi değil mi bu. Filmde Barış karakteri konuştukça kitabı hatırlıyorum. Kitabı elime alıp çayımla havalandırdığım odama geri dönüyorum. İkinci kez bir çırpıda bitirdiğim kitabın sonunda yine ilk okuduğumdaki gibi önce Barışın hapishanede olmasına sonra mahkumları asimile eden gardiyanlara sinirleniyorum . Gardiyanlar avlu merdivenlerini çıkıp, idareye giden dış kapıyı kapatırlar. Akşamı da götürürler anahtarlarıyla birlikte yıldızları da... (Çiçekçioğlu, sayfa 52) Bir çocuk düşünün yıldızları ve güneşin doğuşunu göremeyen, uçurtmanın bir kuş olduğunu zanneden, hayatında bir kez gevrek simit yemiş ve haksız yere özgürlüğü elinden alınmış bir çocuk. Dört duvar arasında, parmaklıkların altında yaşamak ve tüm masumiyetiyle acı hayatı öğrenmek... İnsanın sitem etmesine neden oluyor. Halbuki çocuk dediğinin top oynaması, ağaca tırmanması ve pamuk şeker yemesi gerekmez mi? Ama Barış bunların hiçbirini yapamıyor. Neden diye soruyorum defalarca neden, neden, neden? Okuma, düşünme ve şiir yazmanın tehlikeli görüldüğünü düşünen insanların, düşünen herkesi ezmek ve haklarını gasp etmek isteyişinden tabi ki. ( " Kuşlar tutsak yaşayamazlarmış. Ya çocuklar İnci? Onlar tutsak yaşayabilirler mi? ") (Çiçekçioğlu, sayfa 88 ) Kendi küçücük dünyasında, büyüklerin dünyasını sorgulayıp kendine göre anlamlandırmaya çalışıyor. Dünyası ne kadar küçük olsa da yüreği kocaman olan Barış. Algılarının sadece belli kelimelere açık olduğu ve İnci tarafından terk edilmesini anlamlandıramayan Barış. Düş ile gerçeği kendi yarım sözcükleriyle iç içe geçiren ve dünyanın çirkinlikleri bir bulut gibi kayıran Barış. (" 'Çerçevesiz gökyüzünü ve tel gölgesiz güneşi sizinle paylaşmak için hemen yazıyorum.' Bu cümlenin altını kırmızı kalemle çizmişler. 'Güneş' ve 'paylaşmak' sözcüklerinin yanına da soru işareti koymuşlar. İdaredeki bıyıklı amcalar bu sözleri anlamamışlar mı? Ben bile anladım. Üstelik mektupları getiren çok anahtarlı amca 'Söyleyin bu arkadaşınıza, bir daha böyle zararlı laflar etmesin,' dedi.") (Çiçekçioğlu, 26) Peki diyorum içimden buraya tıkılan insanların korkutan düşünceleri de mi onlarla kapalı kalıyor? Barış'ın bulduğu uçurtma ile aslında kalmadığını fark etmem uzun sürmedi. Tüylerimi diken diken eden son bölüm sayesinde bir kez daha anladım ki düşünceler ne öldürülür ne de vurulur. Vurulsa bile bir başka düşünce uçmaya devam edecektir tıpkı mavi uçurtmalar gibi. ("O amca kitaptan korkmuştu; müdür de uçurtmadan korktu galiba.") (Çiçekçioğlu, 99) Özgürlüğün aslında kitaptaki insanları kapattıkları gibi kapatılarak engellenmesinin mümkün olmadığını gösterdi bana Çiçekçioğlu. Halkını sevdiği için kafeste olan Nevin, kitap okuduğu için koğuşa getirilen Filiz, Barış'ın ağzından mektup yazdıkları için başka kafese atılan kızlar ve kitaptaki diğer karakterlere çektirilen zorlukların hepsine sitem ederken birden vurulamayan uçurtmanın masmavi gökyüzünde havalanmasıyla içim tüy gibi hafifledi. Küçücük yaşıyla sadece bir kere dışarı gören Barış'ın masum hallerini, naif açılamalarını ve suçlarını attığı Miki'sini, geceeleri babasını düşleyişlerini, avlu başında oturup kafandan geçenleri en çok da uçutmanı hiç unutamayacağım galiba. Barış'tan öğrendiğim kadarıyla büyümek, eğitimsiz, soru sormadan, sorgulamadan büyümek kötü bir şey. Ama özgürlük denen şeyin ve düşüncenin kilit altında tutulamayacağı gerçeği Barış'ın bana verdiği en büyük ders olsa gerek. Kitabı bitirdikten sonraki tek isteğimse: uçurtma avcılarının ne kadar uçurtmayı vursa da havada uçan uçurtma sayısının asla azalmayacağını fark ettiği günleri görebilmesi oldu herhalde.