NOKTA

Nefes alıp verdiğimiz yer, ait olduğumuz yer midir? Bir yere ait olduğumuzu nasıl anlarız? Bir şehirde gerçekten yaşamak, o şehri kendimizde, ruhumuzda yaşatabilmek midir yoksa somut olarak varlığımız yeterli mi? Çok fazla soru sorduğumun farkındayım fakat Ferzan Özpetek'in İstanbul Kırmızısı adlı kitabını okurken kafamda bunlar canlandı. Ben yaşadığım bu yere ait hissediyor muydum kendimi? Benim için cevaplaması çok zor sorulardı bunlar. Ben kafamın içinde bu seslerle uğraşırken cevabı önce çevremde aramanın daha iyi bir fikir olduğuna kanaat getirdim. İnsanları gözlemledim. Gözlerinin içine baktım, ışık görebilmek umuduyla. Okulda, derste, trafikte, eğlencede... Bunca insan buraya ait miydi? Anlamaya çalışıyordum fakat bir hayli zorlanıyordum. Anlatmaya çalıştığım aidiyet nasıl tanımlanabilirdi? Bu soruların hepsine kendimce cevaplar ararken aslında kovaladığım şeyin hiç uzakta olmadığını ve başta karar verdiğim şeyin yanlış olduğunu anladım. Önce kendimden başlamalıydım çünkü en iyi öyle anlayabilirdim tüm bunları. Ben nereye aittim? Küçüklüğüm Ankara'dan çok uzakta geçti, burada büyümedim. Küçücük ama rahatça nefes alabildiğin, asla seni monotonluğu ile boğmayan, az nüfusu sayesinde sıkıştırmayan bir yerde büyüdüm. Ya da ben abartıyorumdur, bilmiyorum. Aslında hiç öyle bir yer değildir ama küçüklük işte, minicik aklıma orayı böyle kazımışımdır. Öyle ki, Ankara'ya taşındığımız ilk günden beri ne zaman bir fırsatını bulsam kaçıyorum Ankara'dan; buranın griliğinden ve kasvetinden kaçıyorum belki de. Büyüdüğüm, sokaklarında doyasıya koştuğum, koşarken düştüğüm yere gitmek istiyorum. Sahilinde oturmak, doyasıya çilek yemeyi düşlüyorum. Tatilim bittiğinde ise Ankara'ya dönmek istemiyorum, aklım kalıyor, bırakmak istemiyorum. Orayı her terk edişimde sanki küçüklüğümü, çocukluğumu ve anılarımı terk ediyor gibi hissediyorum. Hani derler ya; kalbim orada kalıyor, gelmiyor benimle birlikte. Fakat ben orada yaşamıyorum, Ankara'da yaşıyorum. Üstelik toplam zaman olarak bakıldığında Ankara'da daha uzun yaşadım. Tüm bunları bir kenara bırakıyorum çünkü hislerim böyle oldukça ben nasıl iddia ederim Ankara'ya ait olduğumu? Peki, beni oradan koparamayan şey neydi? Sorunun cevabını direkt söyleyebilirim; yaşanmışlıklar yani anılarım. Benim gibi farklı bir yerde büyümeyenler için şöyle anlatabilirim bu hissi. Ankara'nın bile bazı yerleri sizin için daha özeldir. Belki erkek arkadaşınız ilk defa o kafede elinizi tutmuştur, ilk defa o parkta sizi öpmüştür, ilk defa o sokaktan geçerken 'Ya ben aşık oldum!' diye bağırmışsınızdır. Elbet bir yeri başka yerlerden üstün kılan bir özelliği, yaşanmışlığı vardır. İşte bu duyguyu benzetebileceğim en yakın duygu budur. Peki, benim Ankara'da hiç anım yok mu? Tabiki var. Fakat buradaki anılar beni hiç o kadar etkilemedi. Gelecek için söz veremem, etkileyecek olabilir. Çocukluk saflığı mı dersiniz, bu kız da amma abarttı be mi dersiniz bilemem ama kendi içimde ütopyamı büyüdüğüm yerde kurduğum kesin. İşte bundan bir türlü buraya alışamam, sevememem. Sonuç olarak anladım ki insanı bir yere ait kılan şey orada yaşaması değil, bütün ruhunda, bedeninde, aklında orayı yaşatması. Fakat bu hiç kolay bir şey değil. İnsanın nereyle nasıl bir gönül bağı kurabileceği hiç belli olmuyor. Ama size tavsiyem o bağı yakaladığınızı fark ettiğiniz an, o duyguyu bırakmayın. Hem kötü hem de çok eşsiz bir duygu. Sizi çok zorladığı zamanlar olduğu gibi umut ışığı yaktığı zamanlar da olabiliyor. Bir kaçış noktası, bir deşarj kaynağı olabiliyor. Zaten hepimizin bu hayatın bunaltıcılığından koruyan, saklayan şey içimizde ve kendimizce bulduğumuz bu kaçış noktalarımız değil mi?