HAYVAN SEVGİSİ DEĞİL ''HAYVAN SAYGISI''

Fatma Asena Yılmaz Kimseye hayvanları sevmek zorunda olduğunu söyleyemem, fakat hayvanlardan nefret etmemeleri için binlerce sebep sayabilir, yetmiyorsa da zarar vermemeleri için onlara yalvarabilirim. Bahsettiğim hayvan nefreti onlardan uzak durmak ya da herhangi birini eve alıp beslememek değil. Öyle bir nefret ki, o hayvanların binlercesinin kemiklerinden ışıltılı ve gösterişli yollar yapabilecek, hatta çocuklarının o zeminde top oynayıp koşuşturmasını keyifle, zaferle, irite olmadan izletebilecek bir nefret. Kurtları Allah tarafından gönderilen ve başa çıkılması gereken bir günah, bir sınama, bir sınav olarak değerlendiren bir kasabada yaşayan kurt ırkının bakış açısıyla kasaba halkını anlatan yazar, okuyucularına kendilerini hayvanların yerine koyma şansı vererek bunu deneyimlemelerini sağlamıştır. Bu davranışıyla yazarın, hayvansever olarak kendine düşen görevi fazlasıyla yaptığını düşünüyorum, çünkü benim hayvanlarla karşı hassasiyetimi ve acıma duygumu güçlendiren bu kitabı okuyanların çoğunun, okuduktan sonra hayvanlara daha ılımlı ve dostane yaklaşacaklarından eminim. İnsanlar tarafından zulmedilen kurtların penceresinden insanlara bakmak ise eminim biraz da yaralayıcı olacak, çünkü insanoğlu kendiyle başbaşayken farkına varamadığı cani yönüyle yüzleşmek zorunda bırakılmış bu derin içerikli kitapta. İnsanların hayvanlara karşı ılımlı olmamalarını irdelerken öncelikle şunu kabul etmek gerek, hayvan sevgisi tamamen içgüdüseldir dolayısıyla her insanda var olmayabilir, fakat her insanda biraz acıma duygusu var diye düşünüyorum. Yazarın bize sunduğu, kurtların bakış açısıyla yazılan bu kitap; insanların, bahsettiğim acıma duygusundan yoksun olduklarının üzerinde de duruyor. Aslında insanlardan tek istediğim '' Ya bu dünyaya hayvan olarak gelseydim, ya şu yerdeki küçük çirkin böcek ben olsaydım'' diye birkaç saniye empati kurarak düşünmeleri ve böylece içlerindeki acıma duygularının biraz olsun tetiklenmesi. İnsanoğlunun zekası karşısında öylesine savunmasız kalan hayvanlara biraz daha merhametli davranmak bence hiç de zor değil. Bu gözlemlerimle gelen "hayvanları insanlardan daha çok sevme'' fikrim körüklendi bu kitapla. Bahsettiğim hayvanlar sadece kediler, köpekler ya da diğer sevimli evcil hayvanlar değil. İnsanların bu dünyada güvenli yaşama hakkı ne kadar varsa ayılar, böcekler veya yılanların da bu hakkı biz insanlar kadar var. Hatta onların korunmaya ve güce ihtiyaçları bizimkinden daha fazla, özellikle de insanoğlunun kötüye kullandığı zekası, acımasızlığı ve bencilliği karşısında. Kafamı meşgul eden ve beni çok rahatsız eden diğer bir konu ise, 21. yüzyılda da insanoğlunun hayvanlara bakış açısının, Nicholas Evans'ın Kurt İzi adlı kitabında da gördüğümüz gibi, yüzyıllar öncesiyle neredeyse aynı olmasıdır. Her konuda bu kadar gelişmiş bir dünyada nasıl olur da hala hayvanlar birer nesne muamelesi görebilir aklım almıyor, bu durum beni hırçınlaştırıyor ve insanoğlunun bu kesiminden biraz da soğutuyor. Hep şunu söylerim " İyi ya da kötü doğru ya da yanlış diye bir şey yoktur, yalnızca senin o an olduğun yer vardır. Sen yer değiştirdikçe anlamlar kayar, iyiler kötüye yanlışlar doğruya dönüşmeye başlar. Aşağıdan baktığında büyük görünen şey yukarıdan baktığında küçülüverir. Oysa baktığın şey hep aynıdır, sadece senin baktığın pencere değişmiştir." Diyeceğim o ki, acaba hayvanları sevmeyen insanlar gibi düşünmeye çalışsam, onların bakış açısıyla baksam bir de hayvanlara, acaba onları anlayabilir hatta onlara kızmaktan vazgeçebilir miyim? Yani kitaptaki hayvansever kahraman Helen'in penceresinden değil de, onun rakibi ve hayvanların düşmanı olan Buck'ın penceresinden bakmayı denesem bir de olaya. Örneğin Buck'ın kurtlardan nefret etme sebeplerini ele alalım. Adamın köpeği bir kurt saldırısına uğradığı ve danalarının birkaçı kurtlar tarafından yendiği için Buck Calder kurtlara karşı sempatiyle yaklaşamıyor. Yani aslında Buck'ın kurtları öldürmek istemesini değil de neden kurtlardan hoşlanmadığını anlayabilirim; ama kurtları sadece postları için öldürmek isteyenleri ve bunu yapmak için kurdukları acımasız tuzağı asla mantıklı bulamam ve onaylayamam. Kurtları öldürmek için "striknin kristali" adlı, herhangi bir bufalo leşinin içine yerleştirerek kullanılan bir zehir kullanıyorlardı, bu leşi yiyen kurtlar kusarak sancıyla ölüyor, hatta o leşi yiyen sansar, fare gibi diğer hayvanlar da ölüyordu. İşte insan oğlunun diğer canlılara karşı nasıl böylesine acımasız olabildiklerini anlayamam hatta anlamayı deneyemem bile.