Çünkü Yaşamak Sevmektir/Hazal Saygılı

Çoğu insanın mükemmel olarak nitelendirebileceği hayatı yaşayan bir kadın düşünün. Severek evlendiği bir koca, güzel bir dış görünüş, sağlıklı iki çocuk, sevdiği bir meslek ve çok büyük bir serveti olan. Peki, bir insan bu şekildeki bir mükemmeliyetten tatminsizlik duyacağı ne yaşayabilir? Cevap, söylemesi çok kolay ama ufacık başlasa da insanı yiyip bitiren, kaçılması zor bir şey: Sorgulamak. Paolo Coelho'nun Aldatmak adlı eserinde, Linda isimli karakterin serüvenini başlatan şey. Aşk, tutku ve tehlikeyi kesinlikle tekdüze bir mutluluğa tercih edeceğini söyleyen bir adamla yaptığı konuşmadan sonra, Linda'nın aklına o her şeyi değiştirecek olan zehirli (belki de başına gelen en güzel şey) soru gelir: "Yani her şey bundan mı ibaret?" Depresyon birden değil de, yavaş yavaş geliyor olsa gerek. O kadar muazzam bir hayatın içindeki mantıklı, zeki bir insanda olması gerektiği gibi. Linda'da da öyle oluyor haliyle. Bir kadın o kadar güzelliğin içindeyken nasıl kendine depresyonu yakıştırır ki zaten? O kadar açlık çeken, eşleri tarafından ihanet edilen, hor görülen, çeşitli bir sürü hastalıktan mustarip çocuklara sahip insanlar varken hiç mi suçluluk hissetmez? Hissediyor. Sonra ise hissetmeyi bırakıyor... Risksizlik o kadar yer etmiş ki hayatında, farklı bir restorana gidip farklı bir yemek yeme riskine bile girmemiş uzun zamandır. (Kendimden belirtileri en çok burada görüyorum). Risksizliğin hissizliğe, hissizliğin tehlike isteğiyle tutkuya, tutkunun ise aşka dönüşme hikayesine sürükleniyoruz bu kitabı okurken. Uzun zamandır kuralları çiğnememiş, depresyonda ve ruhunu kaybettiğini inanan bir kadının yasak bir aşk sayesinde nasıl tekrar hissetmeye başladığını görüyoruz. Aynı zamanda da depresyonun ve mutsuzluğun belli bir kesimin malı olmadığını, tıpkı mutlu olmak gibi herkesin hakkı olduğunu anlıyoruz acımasız yargılardan sıyrılarak. Aşk uğruna yapılabilecekler listesi herkeste farklı bir uzunluk ve içeriğe bürünür, bu bir gerçek. Kendi sınırlarını da merak ediyor insan tabii ister istemez. Kitapta bu sınırları zorlayan bir karakter görüyoruz. Kimi insan kötü bir eş olma çizgisinde durdurur kendini, kimi insan kötü bir anne, kimi ise kötü bir inanan. Karakterimizin durduğu sınır ise, kötü bir insan olma sınırıydı. Eşini aldatmanın evliliğine iyi geldiğini düşünecek kadar değişip, muhafazakar olduğu halde birden dininin gerekliliklerini de bir kenara atıyor Linda. Sırf aşık olduğu adam karısına değer verdiği için, bunu abes bir şey olarak görüp kadından nefret etme hakkını bile buluyor kendinde. Nefretinin doruk noktasındayken ve tam kadına çok büyük bir kötülük yapmak üzereyken ise duruyor. "Kendine yakıştıramama" duygusu yüzüstüne çıkıyor. Aşk size kötü şeyler yaptıran ve kurtulunması gereken bir bağımlılık mıdır, yoksa bağımlılık ile karıştırılmaması gereken ama genelde karıştırılan saf ve yoğun bir iyilik midir? Aşk ve bağımlılığın arasındaki bu ince çizgiyi ilk defa fark ediyorum... Kitabın başından beri peşimi bırakmayan sorular geliyor sonra: Bir gün hayatımı sorguladığım takdirde ne kadar mutlu olursam olayım birden depresyona girip ben de geri dönüşü olmayan kararlar mı vereceğim yani? Her şeye sahipken bile tatmin olamayacak mıyım? O zaman neden bu denli çabalıyorum? Ulaşmaya çalıştığımız o güven hissi kötü bir şey miymiş ki? Sorular arttıkça korkularım da arttı açıkçası. Ta ki eserin sonuna gelene kadar. Başlarda konusunun sadece aldatmak olduğunu düşündüğüm bu kitap, birbirinden farklı bir sürü konu hakkında bilgi hatta yaşamama gerek kalmadan birçok tecrübe verdi bana. Eserin her satırında ve kelimesinde kendinizi karakterlerin yerinde görebiliyorsunuz çünkü. Baştan sona kadar her şeyi sorgulatarak kafaları karıştırıp, tam duygular altüst olmuşken esas olanın varoluşu sevmek olduğunu ve çözümün doğduğumuzdan beri içimizde olduğunu hatırlatıyor bize Paulo Coelho. Yaşamanın sevmek olduğunu. Bu yaşlarıma kadar aileme ve arkadaşlarıma hep söylediğim, ancak son zamanlarda unuttuğum bu düşüncemi, sanki kaybettiğim çok değerli bir eşyamı bulmuşçasına tekrar verdi bana. Kitapta bahsinin de geçtiği gibi, ne de olsa bazen kim olduğumuzu bulmamız için kaybetmemiz gerekir.