İLK GENÇLİK ATEŞİ

1 Haziran 2013. Yaza daha yeni giriyoruz, günlerden cumartesi. Akşama konser var, hava da sıcak. Keyfimize diyecek yok. Sabah arkadaşlarla biraz geç kalkmışız. Menemen yapıp çayları demlemişiz, müzik açmış oturuyoruz. Muhabbetin en güzel yerinde telefonuma bir mesaj geliyor. Kuzenim İstanbul'da polisle halk arasında olay çıktığını duymuş ve benim iyi olup olmadığımı soruyor. Durumdan haberim bile olmadığını söylüyorum. Önemli bir şey çıkacağını düşünmeden internetten haberleri açıyoruz. Önceki gece Gezi Parkı'nda ağaçları kestirmemek için toplanan bir grup genç sabah polis müdahalesiyle karşılaşınca herkesten destek topluyor ve kalabalık giderek büyüyor. Burasını hepimiz biliyoruz zaten. O zamanlar içimde çok sevdiğim anarşist bir taraf keşfetmişim. Genelde küçük çaplı okuldan kaçışlar, gece izinsiz konsere gitmek ya da ehliyetsiz araba sürmek gibi basit olaylarda kendini gösterebiliyor bu his. Nazım Hikmet, Jean Genet okuyorum, Pink Floyd dinliyorum. Sanatı muhalifliğinden seviyorum. Bütün duygular içime sığmazken kendimi 'Hadi gidiyoruz' derken buluyorum. 'Konsere mi gideceğiz bu durumda?' diye soruyor bir arkadaşım. 'Saçmalama.' Karşıya geçmek için Kadıköy'e gittiğimizde asla kolay kolay unutamayacağım bir kalabalık görüyoruz. Vapurlar sonuna kadar dolu kalkıyor iskeleden. Bir o kadar insan da yeni gelene binmek için bekliyor. Akbil basmıyoruz, öyle kalabalık ki kapılar sonuna kadar açılmış. İnsanlar o heyecanla yüzerek bile geçer orayı. Parka gidene kadar hiç susmuyoruz. Sloganlar atılıyor, bağıra çağıra "Çav Bella" söyleniyor. Yakınlarda baretler satılıyor. Eczacı amca bize bedava Talcid verip bol şans diliyor. İlk defa Taksim'in kalabalığından korkmuyorum çünkü insanlar uzun zamandır görüşemediğimiz akrabalar gibi samimi. O günden sonra ailemin yüreğini hoplatmamak için olabildiğince gizleyerek sık sık parka gidiyorum. Bazı günler sabahları okulda sınava girip akşam oraya kitap ve battaniye götürüyorum. Kendimi Süpermen gibi hissediyorum. İçimde her şeye yetebilirmişim ve gerçekten işe yarıyorum duygusu oluşuyor. Bütün insanları sevmeye başlıyorum. Ve bir gün hayatımda ilk muhtemelen de son kez Taksim'in göbeğinde sabahlıyorum. Hatta kalabalığa öyle güvenmişim ki birkaç saat uyuyorum bile. Etrafta halay çekenler var, çorba dağıtanlar var, sokak piyanosu var. Ben gelirken kek yapıp getirmişim, onu dağıtıyorum yanımdakilere. Bu sırada çaylarımızla kentsel dönüşümden yapay zekaya kadar çok derin konulara giriyoruz. Ütopik bir dünya hayal etsem böyle güzel olamaz. Sonunda kimi zaman kötü manzaralarla karşılaşmış olsam da o parktan çok umutlu, hayata dair daha da heyecanlı ve hala Talcid'in mide ilacı olduğunu bilmeyen biri olarak çıkıyorum. Gündüz Vassaf'ın Ne Yapabilirim? adlı denemesini okurken işte bütün bu yaşadıklarım gözümün önünden geçiyor. Küresel Gezi Gençliği diye adlandırdığı, kalplerinin sesinden başka bir yere ait olmayan bu gençlerden umutlu olduğunu ve içinde bulunduğumuz iç karartıcı atmosferin insanların birleşmesiyle kolayca dağılabileceğini vurguluyor Vassaf. Benim için de o park umudun sembolü. Herkes o kadar emin ki kendinden sanki üzerimize havadaki moleküllerden çelik bir bariyer örülmüş. Polisler tomalarla etrafı dağıtmış sonra ayrılırlarken bir arkadaş umutsuzluğa kapılır gibi oluyor. 'Ya gerçekten yıkarlarsa burayı?' diye soruyor. Yanındaki bizim kazanacağımızdan emin 'Yıkasınlar tabi yaz günü toz kalkmaz en azından.' diyor. Michelangelo Bastiani'nin aşağıdaki video hologramı insanların o anki iç dünyasını anlamada etkili olabilir. Hepimizin içindeki o harekete geçme tutkusu, enerjisi ve dürtüsü öylesine fazla ki içimize sığmıyor. Karamsar olamıyoruz. Kavanozun içinde çılgınca hareket eden renkli dumanlar gibi. O okyanusta bir su damlası olmanın heyecanını ve gururunu hala yaşıyorum. Mesela bugün metroda direğe pis olduğunu düşündüğü için tutunamayan biri gördüğümde gülüyorum. Çünkü sabah altıda elime çöp poşeti alıp belediye işçisi gibi bütün İstiklal Caddesi'nin çöplerini topladığımız gün aklıma geliyor. Ya da basit kazalarda çok sızlanmıyorum çünkü uyuşturucu iğne olmadan dikiş attırmak zorunda kalan insanlar gördüm ve onların korkusuzluğu bana sabır veriyor. Her gün çok kötü haberlerle gözümüzü açıyoruz. Geceleri uykumuzun aşık olduğumuz için kaçması gereken yaşlarda ülkemizin durumunu düşünerek huzursuz uyuyoruz. Havalimanında ufak bir tartışma, bağırış bile duysak hangi masanın altına girsem planları yapıyoruz bazen, ya da Olgunlar'a kitap almak için giderken Kızılay'dan geçmek bize yamaç paraşütü heyecanı yaşatabiliyor. Bu durumda bize düşen görev yurt dışına nasıl kapağı atabilirim diye düşünmek yerine yanıbaşımızdaki kıvılcımı fark etmek ve onu alevlendirmek. Biz Gezi gençleri çok güzel bir kalabalığa ve ufuk açıcı bir direnişe şahit olduk. Bunu unutursak kalbimiz kurusun.