EVRENDEKİ YALNIZLIK

Yaşam pek çok açıdan kafamı karıştırmıştır. Yaşamak için beslenmemiz, uyumamız ve bunun gibi pek çok faaliyeti gerçekleştirmemiz gerekir. Bu faaliyetleri en küçük yapıtaşlarımız olan hücrelerimizin dinlenmesi, yenilenmesi için yaparız. Peki, trilyonlarca hücre bir araya gelip nasıl beni ve benim düşüncelerimi oluşturuyor? Benim kendime ait düşüncelerim, özgün fikirlerim var. Beni hücreler oluşturuyorsa bir bakıma benim bu düşüncelerimi de hücrelerim oluşturuyor. Aslında benim bu yazıyı düşünüp cümleleri yazmamı sağlayan hücrelerim denilebilir. Ama nasıl oluyor da bu hücreler bir araya gelip tek bir düşünceye sahip oluyor? Yoksa hepsi farklı düşüncelere sahip ama her salise beynimde düzenlenen bir mecliste, çoğunluğu bulup, ne yönde düşüneceğime öyle mi karar veriyorlar? Ya da beynimdeki hücreler yönetimi ele geçirmiş, beni ben yapan kararları mı alıyorlar? Bunu anlamak çok zor aslında. Ama şunu biliyorum ki hücrelerimiz bir bütünün parçalarıdır. Kainattaki her şey daha büyük bir bütünün parçasıdır. Dünya evrenin, ben ise Dünya'nın bir parçasıyım. Evren de Dünya gibi pek çok alt parçadan oluşuyor. Dünyayı canlılar, su, toprak oluştururken evren de yıldızlar, gezegenler ve karadeliklerden oluşuyor. Buraya kadar aklımı karıştıran bir şey yok benim. Ama insanların inandığı bu galaksideki yaşamın yalnızca Dünya'da olduğu görüşü bana biraz mantıksız hatta olanaksız geliyor. Çoğu insan herhangi bir yerde yaşam olması için orada su, oksijen gibi insancıl ihtiyaçların bulunması gerektiğine inanır. Ama o kadar bencilce ve tek yönlü düşüncelere sahip oldukları için hiçbir zaman şunu anlayamazlar, belki de farklı bir yaşam formu enerji ihtiyacını oksijenle değil de mazot ile karşılıyor. Enerji olan her yerde yaşam olabilir, çünkü aslında yaşamın özü bir çeşit enerjidir. Enerjimiz bittiği anda ölürüz biz. Yaşamak için düşünmeye, düşünmek için enerjiye ihtiyacımız var bizim. Aşağıdaki fotoğrafta da görülebileceği gibi evren ışıl ışıl, yani her yeri enerji dolu ve bu dünyadan başka yerlerde de yaşam olması fazlasıyla muhtemel. Bana ne kadar olası gelmese bile evrende yaşam denen gerçeğin bir tek Dünya'da olduğunu düşünürsek, aslında koskocaman bir hiçlik içinde ne kadar yalnız olduğumuzu anlarız. Evrenin ne kadar büyük olduğunun hiçbir önemi kalmaz. Diğer galaksiler bizim için evimizin hiçbir zaman kullanmadığımız odaları gibidir. Mahallemizdeki tek hane bizizdir, sınıftaki tek öğrenci bizizdir. Evrende bir tek dünyada yaşam olması, benim tek bir canlı hücreye sahip olmama benzer. Benim ne kadar yaşamak için trilyonlarca hücreye ihtiyacım varsa, evrenin de kendi kaderini belirleyen başka canlı gezegenlere ihtiyacı var. Yoksa milyarlarca yaşında olan ihtiyar evrenin hala var olması bana göre pek olası değil. Peki, evrende yalnız değilsek, nerede bu diğer canlılar ya da popüler kültürün etiketiyle ''uzaylılar''? Fotoğrafı incelediğimizde evreni oluşturan bütünlerden olan bir galaksinin bile ne kadar büyük olduğunu anlayabiliriz. Biz bu galakside sadece çok kısıtlı bir bilgiye sahibiz. Ne kadar şuan diğer galaksilerde canlılık olduğunu kanıtlayamıyorsak bile, olmadığını iddia edemeyiz. 500 sene önce Dünya'nın düz olduğunu düşünüyorduk ya da Afrika'daki diğer toplumlardan kopuk bir kabile Dünya'da yaşayan insanların yalnızca onlar olduğunu düşünüyordu. Zaten yaşamı, canlı olmayı gerektiren en büyük gerçeklerden biriyse doğruların zamanla değişebilmesidir. Bu gerçek bir tek insanlar için geçerli değildir. Mesela, göllerde yaşamaya alışmış bir balık, avcılar tarafından yakalanıp bir akvaryuma konulabilir. O balığın gerçekliği artık o akvaryumdur. Yaşamaya devam etmek için yeni gerçekliğin doğrularını kabul edip, onlara göre yaşaması gerekir. Biz de yeterli bilgi seviyesine erişip evrende yaşayan diğer canlıları keşfettiğimizde ya da onlar bizi bulduğunda bizim de gerçekliğimiz değişecek. Artık kendi aramızda yaşadığımız problemleri bir kenara bırakıp, evrendeki diğer canlılarla yaşadığımız potansiyel problemlere hazırlıklı olmamız gerekecek. Aslında dünyaya barış gelmesinin tek yolu da bu olabilir. Çünkü o zaman yaşamaya devam etmemiz için birlik olmamız gerektiğini anlayacağız. Birlik olmazsak dağılıp gideceğimizi anlayacağız. Aslında en baştaki sorumun cevabı da bu. Bir bütünü oluşturan parçalar tek başına anlamsızdır; yaşamak için tek bir parçanın diğer parçalara da ihtiyacı vardır. Belki de bu yüzden dağılıp gitmemek için hücreler bir araya gelip tek bir bütünü, yani beni oluşturuyor. Son olarak, bu Dünya'da nasıl yalnız değilsek, evrende de yalnız değiliz. Nasıl kendimizi anlamak için daha küçük parçalarımız olan hücrelerimize bakıyorsak, evreni anlamak için de onun daha küçük parçalarına bakabiliriz. Evrenin ufak bir parçası olarak, evreni anlamaya çalışan birisi olarak, belki de beni hayatımda en çok üzen şey bu soruların kesin cevabını göremeyecek olmaktır. Ama bazen yolumuza devam etmek için kabul etmemiz gerekir. Ben de kendi yoluma devam etmek için bu evrende yalnız olmadığımı kabul ediyorum. Utku Yalınbaş IE 21502054