DURUP BAKMAYA DEĞER

"Her şey mükemmeldi. Işığın yumuşaklığı, havadaki hafif koku ve şehrin sakinliği." (Amelie filminden bir replik) Mükemmelliğin nedenini bu kadar sade ve güzel tarif edebilmek... Çoğu zaman unutuyoruz gökyüzünün mavisini, ağaçların yeşilini, çiçeklerin renklerini. Hayatımızı telaş içinde geçiriyoruz. Hızla tüketiyoruz zamanımızı bitmek bilmeyen işlerin arasında. Ormanlık bir alanda son sürat gitmekte olan aracın içindekiler camdan dışarı bakarken nasıl ağaçları yeşil bir şerit halinde görürse biz de telaş içinde yaşarken hayatın yanımızdan akıp gittiğini öyle görüyoruz. Çocukluğumda yaşadığım bende iz bırakan bir olayı hatırlıyorum. Mustafa amca (aile dostumuz) ile arabada sohbet ederek eve doğru gidiyorduk şehirlerarası otobanda. Sohbet konumuz hayattaki küçük detayları çoğu zaman görmediğimize kadar gelmişti. Farkına bile varmadığımız birçok şeyin etrafımızda gerçekleştiğini söylemişti bana. Küçüktüm, bu ve buna benzer sözlerine pek anlam veremediğimi hatırlar gibiyim. Mustafa amca her zaman küçük çocuklara yetişkin birer birey olarak davranırdı; aynı zamanda da anlaşılmadığını düşündüğü noktalarda basit örnekler göstererek anlattığının akılda kalıcı olmasını sağlardı. Bu olayda da anlamadığımın farkına varmış olacak ki bana bir örnek göstermeye karar verdi. Biraz ileride gözüken tabelayı işaret ederek, sence tabelanın üstünde bir şey var mı? diye sordu. Hafif gözlerimi kısıp dikkatle baktım ve herhangi bir şey göremediğim için, yok diye cevap verdim. Bu sırada tabelaya iyice yaklaşmıştık. Mustafa amca yavaşlayıp arabayı kenara tabelanın yanına çekti ve arabadan indik. Tabelanın yanına gidip olabildiğince yakından baktık. Mustafa amca şanslıydı şimdi bunu anlayabiliyorum. Çünkü düşündüğünden çok daha güzel bir örnek vermiş oldu. Tabelanın üzerinde bir grup karınca yerden yukarı doğru yol yapmış, kendilerinden birkaç kat büyük kırıntıları taşıyorlardı. Ben burnumu iyice yaklaştırmış karıncaları seyrederken Mustafa amca, bazen görmek için dikkatlice bakmak gerekir diyerek gülümsedi. Arabaya binip yolculuğumuza kaldığımız yerden devam ettik. "Bazen görmek için dikkatlice bakmak gerekir." Bu sözü hiç unutmadım. Belki de bu yüzden hayatı yaşarken aceleye getirmemeye çalışıyorum. Çünkü bir şeye dikkatlice bakmak demek ona zaman ayırmak demek. Bir şeye zaman ayırmak demek durup onunla ilgilenmek demek. İlgilenmek demek yaptığın şeyden zevk alıp almadığının farkına varmak için kendine zaman yaratmak demek. Zevk almak da mutlu olmak demek. Böyle dikkatle bakmadan farkına varamadığımız o kadar küçük detay gizli ki hayatta, insan görmeye başladıkça şaşkına dönüyor. Mutluluk işte o küçük ayrıntılarda. Kuş cıvıltısı, güneş ışığı, yüzünü yalayıp geçen bir yel, bir çocuğun kahkahası, bir dokunuş, bir bakış gibi. Amelie filmini izledikten sonra kendi kendime, hep böyle yaşama sevinci ile bakabilsem hayata, keşke herkes böyle biraz çocuk kalabilse diye düşündüm. Ayrıntılarda gizlenen mutluluğu yakalasak bir ucundan. Hobilerimi sorduklarında sinemaya gittiğimde en öne oturup film sırasında arkamda oturanların yüzlerine bakmak veya yüzeyi pürüzsüz taşları toplamak diyebilsem rahatça. Bazı insanların bir sebze bile olamayacaklarını çünkü enginarın bile bir kalbinin olduğunu anlayabilse herkes. İnsanlar mutluluklarını bile ciddiyetle yaşamasalar mesela. Mutlu olmayı beklemeseler, mutluluğu aramasalar da yolda yürürken bir anda durup kafalarını gökyüzüne kaldırınca güneş ışığını yüzlerinde hissetmenin ılıklığı ile gülümseseler, işte mutluluk bu demezler mi? Bana kalırsa dünyayı nasıl görmek istiyorsak öyle bakmalıyız ona. Bakış açımız her şeyi değiştirmeye yeter. Önemli olan durup bakmaya zaman ayırmak. İşte o zaman göreceğiz ki etrafımız hayran kalınası şeylerle çevrili ve o zaman farkına varacağız ki gökyüzü hiç olmadığı kadar mavi.