Bilinçaltındaki Cevaplar

Yalnız kaldığımda kendime soruyorum, içimdeki bu doyumsuzluk ne zaman son bulacak diye. Sadece yalnız kaldığımda yüzleşebiliyorum çünkü diğer insanların öğrenmesinden korkuyorum... Acaba onlar da mı benim gibi bir araya gelindiğinde kendilerini daha yalnız hissediyorlar. Yoksa daha önce yalnızlık nasıl bir şeydir hiç düşünmediler mi? Benim rutinlerinden biridir yalnız kalıp bu doyumsuzluğa bir cevap aramak. Her sabah ve akşam hiç sekmez otobüsteyken beynimdeki sesleri susturur, bilinçaltımın sesini dinlemeye çalışırım. Çalışırım diyorum çünkü bazen o boş bir sayfa, bazen bir romanın özetidir benim için. Bu durumun çoğu insan tarafından sağlıklı karşılanmadığını söyleyebilirim. Belli bir noktaya odaklanmış ifadesiz bir surat görmek, dışarıdan pek hoş karşılanmıyor. Bilinçaltımı dinleme seanslarında farkına vardığım önemli bir nokta; rüyalarımın ve okulda yaşadığım silik anıların gün yüzüne çıkmasıdır. Rüyalarımı hiçbir zaman hatırlayamamışımdır ve okulda geçen zamanımda sanki yaşayan kendi benliğim değilmiş gibidir. Bu anılar ve görüntüler bilinçaltımda anlamlanıyor ve bu doyumsuzluğumu bir derece azaltıyor. Doyumsuzluk kavramını biraz daha detaylandırmak gerekirse; yaşam özlemini doyuracak bir olgu. Öyle bir duygu, bir düşünce ki artık bu hayatta yapılabilecek her şeyi yaptım, ölümü rahatça kucaklayabilirim diyebilmek. Ne yazık ki gün geçtikçe bu olgudan uzaklaşıyorum. Daha sanki hiçbir şey, yaşamın hiçbir olgusu, algılanan, duygularla tutulan güçle kavranmamış, yaşanmamış. Doyumsuzluğa bir çare bulmak için bilinçaltında gezinti yapmak bir sonuç getirecek mi? Bilinçaltı, benim için sonsuz bilgi ve yaratıcı düşünce kaynağı olmuştur her zaman. Her insanın bilinçaltının bir kısmının, tüm insanlığın ortak görüşlerini içerdiğine dair teoriler mevcut. Bu teori ünlü psikolog Carl Jung'a ait. Bu durumda her insan bilinçaltındaki ortak bölgeye ulaşabilirse empati kurabilir ve bunun gibi çözümsüz gibi gözüken olguları anlamlandırabilir. Bilinçaltı, yani kontrolümüzde olmayan ama gözümüzle gördüğümüz her şeyi kaydeden bu bölgeye ulaşmak her insan için aynı kolaylıkta olmayabilir. Kendimizi yalnızlaştırmak adına ördüğümüz psikolojik duvarlar bizi doğal olmayan bir ruh haline itiyor. Bu duvarların çoğu, belli konulara olan önyargılarımız. Her duvar dar. Her duvar insanın üzerinde bir baskı... Soluğumuzu daraltıp bizi bir kalıba sığdırmaya çalışan kendi duvarlarımız... Bazen ben de bu duvarlara yenik düşüyorum, kendi duvarlarımın arasında çaresizce debeleniyorum, çıkış basit gözükse de... Ancak saflığı görebilen bir zihin bu duvarları aşabilir. Saflığın olduğu yerde zihnimiz ve bilinçaltı ayrımı yoktur. Dahası bu öyle bir saflık ki cinsiyet ayrımı dahi yoktur çünkü tüm insanlığı kapsayan ortak görüşler cinsiyet gözetmez. Her gün Yaşamın Ucuna Yolculuk yapıyoruz aslında... Tezer Özlü sadece bunu fark etmemizi sağladı. Her ne kadar fiziksel seyahat etse de o aslında hep bir içsel yolculuktaydı. Onun da saflığa ulaştığı noktalar oldu, artık o satırları yazan bir kadın mı yoksa bir erkek mi ayırt edemez oldum. Birkaç defa kitabın kapağına bakıp bunları aynı yazar mı söylüyor diyebilmişimdir. Acaba Nicola Tesla'nın ulaştığı düzey bu muydu? Cinsiyetin ötesine geçip kendini insanlığa adaması... Cinsiyetleri dikkat dağıtıcı unsurlar olarak görmesi onu insanlıktan uzaklaştırdı mı? Yoksa bu bakış açısı onu çağın ötesinde bir insan mı yaptı? Bu soruların cevabını bilmiyorum... Bu konular hakkında kafa yorarken, günlük faaliyetlerden geri kalmış hissediyorum. Diğerleri de benim kadar buna kafa yoruyorlar mı yoksa ben