Sanatın Verdiği Tatmin

Müzik dinlemeyi sever misiniz? Sanırım hepimizin sevdiği en az bir müzik tarzı vardır. En sevdiğimiz müzik grubu ve favori şarkımız da vardır muhtemelen. Belki de bazılarımız bunun ilerisine gidip sevdiğimiz müzik gruplarını oluşturarak müziğin parçası olmuşlardır. Zaten küçükken müzik enstrümanları ile ilgilenmek çoğumuzun hoşuna giderdi. Kimilerimiz için basit bir çocukluk hevesinden ibaretti müzik fakat kimilerimiz için de bir tutkuydu ve hayatın vazgeçilmez bir parçasıydı. Müziği sadece dinlemekle yetinsem de beni büyüleyen ve ruhumu alıp derinliklere götüren müzik parçalarına hep hayran kalmışımdır. Böylece bu büyüleyici parçaları besteleyenlere olan hayranlığım katbekat artmıştır. Bir insan böylesine görkemli parçaları nasıl besteleyebilir ki? Kimi müzisyenlerin parçalarını çalarken kendilerinden geçtiklerini görmüştüm. Çalarken böyleyse, bestelerken kim bilir hangi duyguları yaşıyorlar. Muhtemelen yaşadıkları duygular eşsiz ve müzisyen olmayanların anlayamayacağı türden. Çalarken acaba dünyayı nasıl görüyorlar? Çalmaya başladıklarında dışarıdan tamamen çaldıkları parçaya odaklanmış gibi gözüküyorlar ama bana sorarsanız beyinlerinin içinde tam bir parti oluyor. Müzik dinlerken biz de o partiye katılmaya çalışıyoruz işte, belki o duyguları biraz olsun hissedebiliriz. Bu doygunluklara ulaşanlar yalnız müzisyenler olmasa gerek. Muhtemelen şairler de şiir yazarken bu duyguları tadıyorlardır. Şairler, bizlere üzerinde düşünüp kendi durumlarımıza uyarlayabileceğimiz bilmeceler verirler. Onlar, içinde kaybolacağımız labirentlerin yaratıcılarıdırlar. Sanırım şiire olan hayranlığımız, şiirin bilinen ile bilinmeyen arasında gezinip pek çok anlama gelmesinden gelmektedir. Biz de zannederiz ki şiirleri okuyunca şairlerin dünyalarına açılan kapıları aralayabiliriz ve o kapılardan sızan ışıklar bedenimizi hafifletir. O kapıları açmak için şiir okumak yetmez, şair olmak gerekir. Ancak içimize sinen bir şeyler yaratınca o derece mutlu olabiliriz. Yaratılan bir şeyin yaratıcının içine sinmesi oldukça zordur, bu yüzden o kapılar öyle kolay aralanmaz. Belki de bazı müzisyenler aradıkları ritmi bulmakta zorluk çekip hayallerideki şarkıyı besteleyemiyorlar ya da bazı şairler duygularını tam manasıyla ifade edecek kelimeleri bulmakta epey güçlük çekiyorlar. Sanırım en çok zorluk çekenler ressamlar. Kafalarının içindeki yarısı silik resmi tablolarına aktarmak için o kadar çok çaba harcıyorlar ki tablolarında anlatılmak istenenlerden çok bu kutsal çaba gözüme çarpıyor. O görüntüleri uzun uğraşlar sonunda resme dökebilen ressamlar da yeterli tatmini almış oluyor sanırım. Bizler de o tablolarda ressamların kafalarındaki resmi görmeye çalışarak yaşadıkları duygulara erişmeye çalışıyoruz. İki ay önce tablolarında çok derin mesajlar olan bir ressamın sergisini gezdim, buna ihtiyacım vardı. Bir tabloya takılıp bakarken yarım saat geçirdim. İlk başta uzun bir süre tabloda neler olduğunu anlamadım. Kendime sorular soruyordum tabloyu anlamak için. Sağ taraftaki insanlar onları ürküten bir şeye korku dolu gözlerle bakıyordu. Bakışlar tablonun ortasında toplanıyordu ama ortadaki sırtı dönük adama bakmıyorlardı. Sanki rastgele çizilmiş bir karakterdi ortadaki adam, sanki orada olmaması gerekiyordu. Uzun bir süre o adamın orada ne işi olduğunu anlamaya çalıştım sonra birden kendime baktım ve o adamı gördüm. O adam bir sanat galerisinde bir tabloyu inceliyordu tıpkı benim gibi ama tabloya bakmaktan fazlasıydı onun yaptığı. Tablo sınırlarını aşmış ve adamın dünyasına girmişti adeta ve adam tabloyla bütünleşmiş, o büyüleyici atmosferi yaşıyordu. Tablodaki o adama hayran kaldım çünkü benim yapmak isteyip de yapamadığımı yapmıştı, tablonun içine girmişti. Aslında tablodaki o adamın yaptığı şey o kadar da büyütülecek bir şey değildi. O adam sadece algılarının ötesine geçmişti. Belki biz de algılarımızı özgür bırakırsak görünenin ardındaki esrarengiz şeylere ulaşabiliriz. Karanlığa bile yeterince uzun bakarsanız, emin olun, orada neler olup bittiğini görmeye başlayacaksınız.