SOMUTU SOYUTLAŞTIRMAK

Doğduğumuz andan öldüğümüz ana kadar, karelerin ve dikdörtgenlerin içinde yaşamaya mahkum edildiğimiz hayatlarımızda, hepimizin çok değer verdiği gerek somut varlıklar, gerek soyut anlamlar vardır. Peki, hiç düşündünüz mü somut bir varlığa soyut bir anlam yükleyip yüklemediğinizi? Bu size sevdiğiniz biri tarafından alınan bir hediyeye sevgi ile bakıp öyle hatırlamanız, sevmediğiniz biri tarafından verilen bir eşyayı görmek bile istememeniz olabilir. Ben anılara çok değer veren bir insan olduğumdan dolayı eşyalarımı kimin ne nedenle almış olmasını, o kişiyle ilişkimin ne durumda olduğunu önemsemeden her şeyimi saklarım. Kötü şeyler yaşamış olduğum birinin aldığı bir obje olsa bile odamın en ulaşamayacağım köşesinde durur o. Görmem, gidip bakmam ama o eşyanın hala bende saklı olduğunu bilmek bana huzur ve güven verir. Zaman zaman eşyalara, daha doğrusu somut varlıklara soyut anlamlar yüklemenin çok acı verici, bazen gereksiz ve zorlayıcı bir hareket olduğunun da farkındayım. Fakat bazen hayatımızdan kopup giden insanları kendi kendimize yaşatmamızın tek yolu onlardan kalan somut varlıkları saklamaktır bana kalırsa. İçinizdeki geçmiş duyguları hatırlamanın, geçmiş düşünceleri fark etmenin en kolay yolu olabilir saklamak. Onur Caymaz'ın "Herkes Yalnız" adlı yapıtında "Bir şey niçin ölene dek saklanırdı. Sebep? İnsan o şeyden ayrılmak istemediği için mi? Eşyayı sıla bilip de ara sıra bakmak ister insan; belki! Asıl soru şu: İnsan neden saklar eşyayı? O şeyi kullandığı zamanı mı kutsar, o şeyle yaşadığı zamanki kendini mi arar?" sorularını yöneltmiştir okuyucuya. Ben sorulan bütün sorulara evet diye yanıt verebilirim. Ben o şeyden, duygudan ayrılmak istemediğim için saklarım, o şeyi kullandığım zamanı kutsamak, hatırlamak için saklarım, o şeyle yaşadığım zamanki kendimi aradığım için saklarım. Çünkü ben insanı kendi benliği dışında insan yapan şeylerin anılar ve bu anıları hatırlamamızı sağlayan varlıklar olduğunu düşünürüm. Ben, anılardan uzaklaşmaya çalışan, sadece kendi ile olmaya çalışan insanın korkak olduğunu savunuyorum. Bir insan onun için bir zamanlar dünyanın en değerli ve önemli şeyi olan duyguları ve varlıkları yok sayabiliyor, atabiliyor ve görmezden gelebiliyorsa o insan gerçeklerle yüzleşmekten korkuyor demektir. Yaşadıklarımızdan, anılarımızdan, duygularımızdan ve bunun gibi şeylerden korkmak bizi daha güçlü yapmaz. Tam tersine daha güçsüz ve savunmasız hale getirir. Bizi asıl güçlendiren her ne olursa olsun anılarımızdır. Ancak iyi veya kötü zamanlarınıza tutuna tutuna yukarı çıkabilirsiniz. Zaman zaman ayağınız kayabilir, hırpalanabilirsiniz ya da kollarınız yorulabilir ama önemli olan sizin pes etmeyip daha fazla hırslanıp yukarı tırmanabilmenizdir. Bu sayede güçlenir ve kendinizi her şeye karşı savunabilecek hale gelirsiniz. Örnek vermek gerekirse, bundan iki yıl önce, hayatımda sadece dokuz ay kalmış ve ilişkimizin bitişinin çok sancılı olduğu bir insan vardı hayatımda. Bu kişi bana her şey daha taze ve güzelken yurtdışından bir mektup atmıştı. Bana çok acı çektirmiş olmasına rağmen ben ne zaman bu mektubu okusam yaşadığımız güzel zamanlar gelir aklıma, çok zaman ağlamışımdır belki ama bu sayede daha güçlü hissetmekteyim. Bu insanla bu kadar güzel zamanlar geçirip bu kadar güzel duygular paylaştığım için çok şanslı hissederim kendimi. Çünkü yaşayamayabilirdim de. Onur Caymaz'ın da bu öyküsünde bizlere anlatmak istediği durum budur belki de. Bize sorduğu o sorular okuyucunun bazı şeyleri sorgulamasını ya da düşünmesini istemesidir. Gerçekten de saklamanın nedenlerini, psikolojik yanlarını düşünmeye başlarız. Genel bir sonuca varacak olursak, Elif Kuvanlık 21601809 ne olursa olsun sizin için özellikle manevi değeri olan eşyalarınızı atmayın, yok saymayın. Aksine size geçmiş zamanlarınızı ve değerlerinizi hatırlatması için onlara fırsat verin. Belki de ilerde bir daha karşınıza hiç çıkmayacak duyguları içinizde onlarla yaşatırsınız... Elif Kuvanlık 21601809