SEVMEYİ TANIMLAMADAN, SEVMENİN HAKKINI VEREMEDEN YAŞAMAK

Herkesin hayatında olması gereken değil de, herkesin muhtaç olduğunu düşündüğüm bir kavram benim için sevgi. Öyle ya da böyle, hayatımızın her döneminde hissetmemizin zorunlu olduğunu bildiğim bir kavram. Öncelikle ailemizde öğrendiğimiz, sonrasında hayatımızın her aşamasında öne çıkarak bizim yaşam kaynağımıza dönüşen gereklilik gibi kendisi. Sonrasında ise özel olarak kendini birine adamak, bağlanmak geliyor sanırım. Peki herkes bunu hak ediyor mu? Sevilmeyi bırakın, birini sevmeyi bile hak etmek gerekiyor bana sorarsınız. Ağızdan öylesine düşen "seni seviyorum"ların bir anlamı olmamalı kimsenin gözünde. Davranışlarıyla göstermeli insan sevgisini. Doğum gününde alınan afilli bir hediye değil de, durup dururken mayıs ayının on sekizinde alınan bir hediyedir sevgi. Ya da, belki de birini görmeden düşlemektir gerçek sevgi. Ulaşmamaktan çekilen özlem de olabilir kimi zaman. Hatta bazen karşılıksızlık bile iş görür benim için. Ne de olsa sevip, sevmeyi hak etmiş olan benim. Sevmenin hazzına ulaşan da benim. Karşımdakine ne ki bundan? Yalnız, bir gerçeğin farkındayım ki; eski zamanlarda "ulaşılamaz" olanın değeri, şu zamanın fazla iç içe ve sahte olan sevgisini gölgesinde bırakıyor. Yıllar öncesinin saf ve gerçek değerini, günümüzde çok çabuk elde edilip bu sebepten kolayca elden giden sevgiye elbet de değişmem ben. Kafka'nın sevdiği kadınlara olan düşkünlüğü gibi sevmek de sayılır benim için. Onca zaman ayrı kalıp, karşısındaki insanın bir gün "gerçekten" onun olacağını ümit ederek yaşamak da olur elbet. İnanarak, arasında kilometrelerce yol olan birini beklemek herkesin dayanabileceği bir durum değildir elbet. Sadece bir röportaj vesilesiyle tanışığı, sonrasında uzun uzadıya Milena'yı görmek umuduyla mutlu olan bir insan gibi sevmek, gerçekten sevmek olabilir. Ya da, düşünün: sevgisini düz kelimelerle anlatmanın gerçek sevgi olmadığını düşündüğü için aşık olduğu kadını bir bıçağa benzetip, o bıçakla içini deştiğini belirten bir insan. Hiçbir özelliği olmadığını düşündüğünüz, çekici bile gelmeyen birini sırf o olduğu için sevmek de gerçek sevgiye tabi olsa gerek. O kişiyi olduğu gibi kabul edip,"Neyini seviyorum ki bu kadar?" diye sorduğunuzda, cevabı kendi kendinize bulamıyorsanız eğer, odur işte sevmek. Kafka'nın sade olan Felice'i, hemen hemen her gün, hatta bazen gün içinde birkaç kez mektup yazacak kadar çok sevdiği gibi. Ya da, bir insanı sadece kafamızda kurduğumuz hayallerde sevmek de buna dahil benim için. Tanımaya fırsatımız bile olmayan birini tanımanın hayalini kurmak da öyle. Sadece güzel bir insan olduğunu düşünmekten ileri gidemeyeceğiniz bir insanı ele alın. Tanıyamayacağını anladıktan sonra bile, birini düşünmeye devam etmek, yahut onun mutlu olmasını istemek masum bir arzu değil midir sizce de? Asla karşılık bulamayacağınızı bilerek sadece sevmek. Görünen o ki, eski zamanlardaki "görmeden de olsa beklemek" fikrine değecek bir sevgi, yani gerçek sevgi artık pek aramızda değil. Şimdiki zamanlarda birbirimizi göz göre göre harcıyoruz. Deneme yanılma yönteminden uzağa gidemiyoruz. Değecek tek bir insanı beklemek yerine, başkalarıyla oyalanıp kandırıyoruz kendimizi belki de. Gerçekten değer vererek sevmek yerine, sanki olayı sadece sevilmek sanarak her şeyi, her sorumluluğu karşımızdakine yüklüyoruz. Böylece, sevginin gerçek anlamını kaybediyoruz. İçimizden geldiği gibi davranmayı yanlış anlamışız. İçimizden geldiği gibi sevmek yerine, laf olsun diye seviyoruz. Öylesine, başı boş davranıyoruz. Samimiyetimizi git gide kaybediyoruz. Her şeyin karşılıklı olduğunu düşünüyoruz. Sevgiyi, sevgi olmaktan çıkarıp çıkar ilişkilerine dönüştürüyoruz. Bu işleri pek yanlış anlamışız belli ki.