Damardan Alınan Güzellik

Güzel hissettiren her şey güzel midir? Güzel hissettiren her şeyin güzel olması gerekmez. Hatta zarar bile verebilir bize o güzellik. Sadece güzel hissetmek için hayatın kayar bazen. Bilirsin hayatının kaydığını ama o an düşünemezsin o hissettiğin güzellikten. Sarılırsın o güzelliğe çünkü artık sen değilsindir o kişi. Güzellik seni yönetiyordur artık, sen değilsindir yetkili. Saplantı haline gelmiştir o güzellik. On dört yaşımdayken bu güzelliğin ne kadar zararlı olabileceğini tecrübe etmiştim. Tecrübe ettim derken tabii ki kullanmadım. Kullanan birisine denk gelmiştim. Dershaneden eve metroyla dönerken yanıma biri oturmuştu ve konuşmaya başladı. Dedi ki "Ne zaman metroya bindiğimde ders çalışan bir öğrenci görsem bu konuşmayı yaparım. Okumak dünyanın en güzel şeyi. Ne olursa olsun oku. Ben çalışıyorum ve kazandığım parayla 3 kişiye yardım ediyorum okumaları için. Sağ olsunlar onlarda öneminin farkındalar ve okuyorlar. Kötü yola sapmamaları için elimden geleni yapıyorum." İşte tam bu noktada iç çekti ve devam etti "Ben okuyamadım. Bunun için çok pişmanım." Bunları söyledikten sonra cebinden bir şey çıkardı. Uyuşturucu çıkarmıştı. "İşte benim, hayatımı yaşamamı engelleyen sebep bu. Sen, sen ol asla bunu kullanma. Ben bırakamıyorum ama ne kadar lanet bir şey olduğunun farkındayım, o yüzden de ne zaman senin gibi metroda ders çalışan birini görsem bu konuşmayı yapıyorum. Ben kurtulamadım ama başkalarının başlamasını engelleyebilirim." dedi. Sonra da metrodan indi ve gitti. Şüphesiz ki sadece bağımlıydı. Ne kadar kurtulmak istese de o kullandığına bağımlıydı ve bırakamıyordu bu yüzden. Ama bu güzellik onun gözünü kör etmemişti. Gerçekleri görebilen bir bağımlıydı o. O gün o kişiye içimden söz verdim elimi sürmeyeceğime dair. Ama bu durum "Bir Rüya İçin Ağıt" filmini izledikten sonra tamamen başka bir şeyi keşfetmeme yaradı. Ondaki çaresizliği gördüm ve eğer körü körüne bağlı olsaydı durumunun nasıl olacağını algıladım. O, güzelliğin sonundaki kötülüğü görebiliyordu ama bazıları bu kötü şeyleri onlar olana kadar anlayamıyordu. Bazıları kötü sonuçlarına rağmen durumun ne kadar kötü olduğuna uyanamıyordu bile. Bazı kişiler ise o güzelliğe bir insana duydukları sevginin aynısını hissediyorlardı. O olmadan yaşayamayacak gibi hissediyorlardı ve ona sahip olabilmek için her şeyi yapabilirlerdi. Bu noktada karşılaştığım kişi de böyleydi ama o uyuşturucunun kötülüğünün farkındaydı. Kör değildi. Ama bazıları körü körüne hayatını kaydırıyordu. Nitekim filmde de aynısı oldu. Dönüştükleri kişilerin ne kadar hastalıklı olduğunu göremiyorlardı. Çünkü o güzellik artık onları hayatta tutan son şeydi ve çok güzeldi. Sonunda eriyip gitmiş hayat çizgisine baktığında o kullandığı güzelliğin aslında onun sonunu getiren şey olduğunu anladığında ancak o zaman ne kadar büyük bir hata yaptıklarının farkına vardılar. Tabii ki farkına varamayan da oldu. Cidden o güzelliğin bu kadar kötü olduğunu anlamak için kör mü olmak lazım? Acaba hayatlarını bir film gibi gösterseydik vazgeçerler miydi? Ama öyle baştan sona doğru değil, sondan başa doğru gösterseydik. İşte bu elde etmek için uğraştığınız şey, gerçekte bundan başka bir şey değil deseydik. Acaba gerçek onların gözlerindeki perdeyi kaldırır mıydı? Ya da bütün bunlardan ayrı olarak aynı güzellik hissini veren başka bir şeye yönelselerdi onlar için şüphesiz ki daha hayırlı olacaktı. Kullanmadığım için bilmiyorum ama bir başkasına yardım etmenin de aynı şekilde bir etki bıraktığını düşünüyorum. Başkasına yardım ettikten sonraki o güzel histe de aynı etki var. Ama öyle yapmış olmak için yapılmayan, o iyilikten sonraki sevgi hissini içeren iyilikler içerir bunu. Ve işin en güzel taraflarından biri bu sevginin, o iyilikler yapıldığında güzel hissin ve sevginin kat kat artması ve bünyeye hiçbir şekilde hiçbir zararının olmaması, aksine yararı olmasıdır. Bu filmden de anlayacağımız gibi güzelliği damardan almamamız gerekiyor. Onun yerine daha güzel şeyler seçebiliriz.