İÇİMDEKİ DÜŞMAN

Çevremize baktığımızda etrafımızdaki insanların genellikle mutlu olup olmadığını kolayca hissederiz. Ben de dahil bakışları, duruşları ve özellikle kurduğu cümlelerden hep kendilerini ele verirler. Dikkatlice bakıldığında görmek hiç de zor değildir; mutsuz insanlar hep kurban rolündedir. Mutsuzlardır çünkü şanssızlardır. Başarısızlardır çünkü hocaları onlara kafayı takmıştır. Huzursuzlardır çünkü sevgilileri öküzün tekidir. Sanki tüm çevre ve hayat bilinçli bir şekilde onlara sadece kötü şeyleri sunar. Bence bu insanların bu kafada yaşamaların tek bir sebebi var; seçimlerinin sorumluluğunu almak istemiyorlar. Kendi hayatlarının sorumluluğunu almaktan o kadar korkuyorlar ki bunun bedelini tüm hayatlarıyla ödüyorlar. Yıllardır okuduğum kişisel gelişim kitaplarında değerlilik duygusu, yeterlilik duygusu ve özsaygı kavramlarıyla hep karşılaştım. Değerlilik duygusunun insanların kendini ne kadar değerli hissettiğiyle ilgili olduğunu , yeterlilik duygusunun ise insanın kendine ne kadar yeterli olduğu hakkında olduğunu biliyorum. Genelde bir insan kendini değerli hissederse ama kendi kendine yetemeyeceğini düşünüyorsa kibirli bir tavır sergiliyor ve bu onu eninde sonunda depresif bir ruh haline sokuyor. Genelde canım yurdum insanında olduğu gibi insan kendini yeterli hissederse ama değerlilik duygusu zayıf ise hayatı boyunca kendi isteklerini göz ardı edip ailesine ya da çevresindeki insanlara hayatını adıyor. Ben beni çok seven ve bana çocuk gibi bakan bir ailede yaşadığım için kendimi hep değerli hissettim; bu yüzden hayatımda sadece bana değer veren insanları tuttum. Ailem bana çocuk gibi baktığı için gelişmemiş yeterlilik duygumdan dolayı da yalnız kalmaktan hep korktum ve kendi kendime mutlu olamayacağımı düşündüm. Fakat yıllar geçtikte gördüm ki yeterlilik duygusu bir insanın sahip olması gereken en önemli özellik ; kendi kendine yetebilmek. Buna gerçekten gönülden inandığım için son yıllarda hep yeterlilik duygumu geliştirmeye çalıştım, kendi işlerimi kendim hallettim ve becerilerimi geliştirmeye çalıştım. En önemlisi ise yaptığım ve hissettiğim her şeyin sorumluluğunu kendimde hissetmeye başladım. Bir durumdan mutsuzsam birilerine ya da hayata suç atmak yerine kendim bu durumu değiştirmek için gerçekten uğraştım ve değiştirdim. Yalnız olduğum vakitleri üzülmeye değil yaratıcı fikirler bulmaya ya da yeni bir şeyler yapmak için bir fırsat olarak görmeye başladım. Jorce Bucay'ın "Kendine Giden Yol" adlı kitabını okumaktan çok zevk aldım; çünkü benimle aynı fikirlere sahip bir yazarın olması gerçekten hoşuma gitti. Mutluluğun formülünün başkalarına değil kendine bağımlı olmaktan geçtiğini insanı çok ikna eden bir dille açıklamış. Kendi mutsuzluklarının ve başarısızlıklarının sorumluluğunu aldıktan sonra gerçek gücü kendinde bulacağımız ve özgürleşeceğimiz düşüncesini daha önce hiç okumadığım perspektiflerle açıklamış ve temellendirmiş. Bir nevi insanların kendi hayatlarının kontrolünü eline alması gerektiğinin çağrısını yapmış. Yazarın da söylediği gibi bu cesurca ve radikal yaşam tarzının ben hepimiz için en doğrusu olduğunu düşünüyorum. Sadece kendine bağımlı yaşam tarzını yaşadığım ve bunun getirilerinin keyfini çıkardığım için insanlarla düşüncelerimi paylaşmak istiyorum. Eğer kader kurbanı olmak istemiyorsak, mutsuz olmak istemiyorsak ve yaşadığımız hayattan gerçekten haz almak istiyorsak hiçbir şeyin kurbanı olmamalıyız. Yaşadığımız ve hissettiğimiz her şeyin günah keçisi kendimiz olmalıyız. Kendimize acımayı bırakıp kendimizin en yakın dostu gibi olmalıyız. Çünkü hiçbir düşman seçimlerimizin kendi hayatımıza yaptığı kötülüklerden daha fazlasını yapamaz. Hiçbir düşman size zorla her gün sigara içirtmez, sağlıksız yiyecekler yedirmez, zorla sizi uyutarak tembelliğe sürüklemez ve hiçbir düşman zorla kötü düşünceleri beyninizde tutup sizi depresyona sürüklemez. Eğer böyle bir düşmanınız olsaydı eminim katil olurdunuz. İçinizdeki düşmandan ve kurban rolünden kurtulmanız dileğiyle...