Işık Şehri

Gidenlerin gezmeye doyamadığı, gidemeyenlerin de hep hayalini süslediği şehir Paris. Avrupa'nın incisi Paris'i yorumlamak için bence ilk adres Eyfel Kulesi. İhtişamıyla karşınızda duran bu demir yığını sanat harikası ilk görüşte soğuk geliyor insana. Kuleye çıktığınızda Paris ayaklarınızın altına seriliyor. Alabildiğine düz olan bu şehrin buram buram tarih kokusunu hissedebiliyor, doğal güzelliklerine şahit oluyorsunuz. Seine Nehri'nin çepeçevre kuşattığı bu şehre tekrar tekrar bakmaktan kendinizi alamıyorsunuz. Şehrin merkezi yeni yapılaşmadan pek nasibini almamış olsa da şehrin dışında bu binaları görmek mümkün. Merkezdeki tarih dolu bu binalara bakarken içlerinde yaşam yokmuş gibi bir hisse kapılıyorsunuz. Binalar sanki yapıldığı dönemde yaşıyormuş gibi geliyor insana. Paris'in gerçek sahibi Fransızlar sayı olarak azınlıkta olsa da göçmenlerin sayısı şehrin yaşam tarzını , havasını değiştirmeye yetmemiş görünüyor. Her milletten , her dilden , her dinden insan barındırıyor içinde. Böyle olunca da karşınızda dilimizi mükemmel derecede düzgün konuşan Senegal'lileri görünce çok da şaşırmıyorsunuz. Fransızca konuşma ihtiyacı duymadan seyahatinizi bitirebileceğiniz kadar kozmopolit bir şehirdir Paris. Kalabalıklığını her yerinde hissettiğiniz bu yerde zıtlıklara oldukça fazla şahit oluyorsunuz. Lüks lokantalarda şaraplarını yudumlayıp, peynir tabaklarının tadına bakan o şık insanlar Paris'in hep anlatılan o sosyal , modern yüzünü fotoğraflıyor size. Oysa kokular içinde bindiğiniz metro diğer yüzünü gösteriyor. Çantalarının içinde yemek kaplarını taşıyan , sanki şehirde hiç gün yüzüne çıkmamış da hayatlarını yerin altında , metroda geçiren insanların soluk bakışları dikkatinizi çekiyor. Çoğu büyük şehirde olduğu gibi, şehir merkezi ile dışında yaşayanlar arasındaki o büyük uçuruma tekrar tekrar şahit oluyorsunuz. Tabana kuvvet gezilen bu şehirde imdadınıza koşan tarihi metroda geldiğiniz durağın lüks mü yoksa vasat bir semte mi ait olduğunu duvardaki süslemelerden , teknolojik aletlerden anlamanız mümkün. Paris'in metrosu bile üzerine yazı yazılabilecek kadar hikaye barındırıyor içinde. Şehrin her köşesinde mutlaka sanatsal ya da sosyal faaliyete rastlıyorsunuz. Bu bazen arka sokaklardaki bir ressam ya da sarayın bahçesinde bir doğum günü partisi bazen de camlar arkasında ışıklar içinde kendini gösteren bir sergi olarak karşınıza çıkabiliyor. En güzeli de ne biliyor musunuz? Kimse kimseyle ilgilenmiyor. Her birey kendisi için yaşıyor. Toplum baskısı , kimin ne dediği , nasıl baktığı hiç kimsenin umrunda değil. İnsanların bronzlaşmak için plaja gitmek ihtiyacı duymadığı bu yerde güneşi gördükleri anda yer ayırt etmeksizin bu fırsatı kendilerine sunmaları çok hoş. Kendinden bu kadar bahsettiren bu şehrin insanlarının vurdumduymaz , umursamaz , rahat halleri sizi de etkiliyor. Memleketimizden alışık olmadığımız bu hal ve tavırlar bazı durumlarda alerji etkisi yapabiliyor. Notre Dame Katedrali'ni gezmek için içeri girdiğimizde oldukça kalabalık bir grup ayini dinleyip , dua ediyordu. Etrafta onları izleyen o kadar göze rağmen hiç yokmuş gibi davranıp vazifelerini yerine getiriyorlardı. Kilisenin her yerinde mumlar vardı, kimisi yanmış kimisi ise yanmayı bekleyen. Yedi , sekiz yaşlarında iki turist çocuk kilisede yanan mumları söndürmek için yarış ediyorlardı. O çocuklara gülmemek içten değildi. Onlar mumları söndürürken annelerinin durumu kurtarmak için mumları tekrar yakma çabaları görülmeye değerdi. Tuhaf olan, çocuklar için yanan mumları söndürmek sadece masumane bir oyunken , o mumları yakan insanlar içinse bu durum hayata dair bir istek, bir umut anlamındaydı. Hayat da hep öyle değil midir? Kendinizi karanlıktan aydınlığa çıkarmak uğruna ufacık bir umut ışığı yakalamak isterken, ışığınızı söndürmek için tek bir saniye dahi düşünmeyen insanların etrafınızda oluşu karanlığa gömülmenize neden olmaz mı?O insanlar için sizin duygularınızın , çabalarınızın hiçbir önemi yoktur. Çünkü onlar bencil insanlardır. Naziler'in yaptığı en iyi şey II. Dünya Savaşı'nda bu şehre zarar vermemiş olmaları. Aksi durumda bu kadar sanatla yoğrulmuş, donatılmış bir şehre ve bu şehrin yapılarına yazık olacaktı , gelecekteki nesillerin bu eserleri görmelerine imkan kalmayacaktı. Gel gör ki düşmanın bile zarar vermediği ülkeler varken, biz kendi memleketimizde tarihimizi yok etmek için yarış halindeyiz, elimizden geleni ardımıza koymadan çabalıyoruz. Bu yerleri görüp ülkemize döndüğümüzde çimento yığınları içinde bu farkı hissediyor olmanız ne acıdır. Böyle olunca da keşkelerle başlayan sözcüklerin dilinize dolanması imkansız oluyor. Ne demiş Mevlana ?"Kamil odur ki ; koya dünyada bir eser. Eseri olmayanın yerinde yeller eser." Anlayana...