Çok Saygıdeğer Babacığım, Sizinle tanışmayı ne çok isterdim bir bilseniz... Hiç kimseye duymadığım kadar hiç tanımadığım size duyduğum sevgiyi göstermeyi, hiç kimsenin bana gösteremediği şefkati bana göstermenizi ne kadar çok isterdim. Saçlarım... En çok da onlar tanımak isterdi kudretin simgesi olan ellerinizi. Öpülmeyi ise gözlerim hasretle beklerdi... Geçmiş zaman kipleri içinde savrulan bu cümlelerim elbette aramızdaki ilişki sözcük öbeğini bile kullanamayacak kadar birbirimizden kopuk oluşundan gelmektedir. Yoksa -Allah gecinden versin- aldığınız nefes olmadan sizsiz nasıl yaşayabilirim? Kız babaları başka olur derler. Daha bir korumacı, daha bir nazik olur derler. Kızlarının gözlerinin içine bakıp ağızlarının içine düşerler derler. İnanmam. İnanmak isterdim; fakat inanamam. Nedeni tahminlerden öteye gitmeyen bir keşmekeş oldu benim için; fakat sizin bana açılan tüm pencerelerinizi sıkı sıkıya kapatmış olmanız bende derin bir korku ve yalnızlık hissi uyandırdı ömrümün her döneminde. Hayatımın her deminde arkamda babam var, bana hiçbir şey olmaz diyebilmeyi arzulayan biri oldum hep. Yalnızdım... " Yerine sevemem, yerine sevemem Olmuyor, denedim, yine de yerine sevemedim her şeyi " Erkeği egemen kılan bir toplumun içinde sırtımı dayayabileceğim kimsem ( bir erkek ) yoktu. Aşık oldum sandığım, her erkek birer birer devrildi. Babam yoksa o var diyebileceğim her er DİNÇER2 kişi daha ilk artçı depremde yerle bir oldu. Enkazın altından ben seni babam gibi sevdim çığlıklarımı duyan olmadı hiçbir zaman. Fakat gün geçtikçe anlıyorum ki ben kimseyi yerine koyamamışım, kimseyi baba edememişim kendime efendim. Efendim diye hitap etmem hoşunuza gitti değil mi? Sizin hakkınızda bildiğim tek şey itaatlerinize uyan insanlara karşı asık suratınızı bir parça da olsa sade bir ciddiyete dönüştürdüğünüz. Ah o anı görebilmek adına neler yaptım, iyi bilirsiniz. Yoksa bilmezlikten gelip bir teşekkürü borç bilmeden hep daha fazlasını mı istersiniz? Hatırlar mısınız bilmem; ama teşekkür etmeyi siz öğretmiştiniz bana. Başardığım her işte beni böyle yetiştirdiğiniz için size teşekkür etmem gerektiğini söylerdiniz hep. Gururlanır mısınız bilmem ama çevremdeki herkes arkamdan çok kibar bir hanımefendi diye konuşuyormuş. Sahi hiç gururlandınız mı benimle? Karnemdeki pekiyiler, kırmızı kurdelelerim, takdir / onur belgelerim ya da liseye ve üniversiteye giriş sınavlarındaki derecelerim... Hiçbiri gururlandırmadı mı sizi? İşte benim kızım diyerek kendinize de pay biçmediniz mi hiçbir zaman? Yeşil gözlerimde, minik dudaklarımda ya da hokka burnumda kendinizden izler bulmadınız mı ben hık demiş burnundan düşmüş deyimini bizi görenlerin söylediğini düşünürken? Ne düşündüğümü hiçbir zaman merak etmeyip dogmatik bir şekilde sadece sizi onaylamam gerektiğini hep savunsanız da izin verirseniz neden keşmekeşinden bahsetmek istiyorum biraz da size: 1) Küçükken annem hep anlatırdı. Ben doğduktan sonra siz beni görmek için hastanenin yeni doğan bölümüne gitmişsiniz. Hemşire beni gösterdiğinde siz bana el sallarken ben, önce dil çıkarıp sonrasında da yüzümü buruşturmuşum. Tüm sevincinize tuz biber ektiğimi düşünmüş olmanız çok muhtemel. DİNÇER3 2) Bir kere heveslenip altımı değiştirmek istemişsiniz. Kıyamadığım kim bilir ne kadar heyecanlıydım ki altımdan bezi alıp beni kucağınıza aldığınızda küçük abdestimi üzerinize gönderivermişim. Öfkenizin bir kısmını bu kaplıyor olabilir. 3) Hastalıklar bir türlü peşimi bırakmamış. Sürekli o hastaneden o hastaneye o doktordan o doktora koşarken gerekli gereksiz bir sürü masraf yapmışsınız. Annem beni üzmemek için bütçenize zarar vermediğini söylüyor; ama ben öyle olmadığını geçen aylarda gastritim için Bursa ya geldiğimde ciddi olmayan rahatsızlıkların için eve gelme, para yetmiyor dediğinizde anladım. 4) Bir kardeşim olmasını sizden ben istemiştim. Sizlere çok minnettarım ki bu isteğimi geri çevirmediniz; fakat kendisinin yaşattığı bir takım sorunlar son iki yıldır ailemize manevi yönden oldukça zarar verdi. Siz de bir baba olarak oldukça yıprandınız ve elbette ki onun bu dünyaya gelmesini isteyen ben olduğum için kardeşimi pohpohlayıp beni suçlamanız da en doğal hakkınız. Sizi haklı çıkaracak elbette oldukça neden vardır; fakat maalesef ki şimdilik aklıma gelenler bu kadar. Eklemelerimi bir sonraki mektubuma yansıtırım. Biliyorum, bu mektup asla elinize geçmeyecek, benim bu dünyadaki miladım dolduğu gün benimle birlikte toprak olup gidecek. Eğer toprağım toprağınıza karışır da bu mektubun trajik yanını keşfedebilirseniz benim de size sormak istediğim bir sorunun yanıtını yine aynı yolla almak isterim. " NE YAPMADIM DA SİZE YARANAMADIM? " Not: Beni affediniz... Asla okumamı istemediğiniz Kafka nın Babaya Mektup isimli eserini az önce bitirdim. Her satırda aklımda siz, yüreğimde acı... Haklıymışsınız, okumamalıymışım. DİNÇER4 Saygımlarımla...