Kocasını Pişiren Kadınlar

Kadın erkek ilişkileri birçok romana, tiyatro oyunlarına ve sinema filmlerine konu olmuştur. Kadın ve erkeği konu alan eserleri incelerken eserlerde hep kadının nasıl anlatıldığına, eserde kadına ne kadar yer verildiğine ve kadın karakterlerin nasıl ele alındığına dikkat ederim. Geçtiğimiz günlerde Ankara Devlet Tiyatrosu'nun Kocasını Pişiren Kadın adlı oyununu izleme fırsatı buldum. Oyun iki kadın bir erkek arasında geçiyor. Oyunu izlerken kadın erkek ilişkilerine dair göndermeler, eleştiriler ve çıkarımlar birçok yerde beni durup düşünmeye sevk etti. Birbirinden tamamen farklı karakterlere sahip iki kadının bir adam için mücadele etmesi ve zaman içinde mücadele verdikleri adama karşı nefret duyup farklılıklarına rağmen adama karşı ittifak olmasını oyunun konusu olarak özetleyebilirim. Biri sabahtan akşama kadar kocasının eve gelmesini bekleyen, saatlerce kocasına sevdiği yemekleri hazırlayan bir kadınken, diğer eğlenceye, gezmeye, görünüşüne ve kişisel zevklerine çok önem veren bir kadın. Adam, alıştığı düzeni bırakıp ona daha cazip gelen ve hayatında ikinci kadın olarak bulunan kadına yönelip onunla bir hayat kuruyor. Yeni kurduğu hayatta çok daha mutlu ve genç hissedeceğini düşünürken zaman geçtikçe sahip olduğu eski huzuru ve güveni bulamamaya başlıyor. Bir kadının yıllardır tanıdığı, sevdiği ve aynı evi paylaştığı hayat arkadaşının birkaç aydır tanıdığı bir kadınla hayatının geri kalanını paylaşmak için ayrılması nasıl bir yıkımdır? Yaşlandığı zamanlara kadar uzanan bir hayat arkadaşlığı hayal ediyorken yalnız kalma fikri oyunda öylesine güzel işlenmiş ki, empati kurup bu karakter için üzülmeden edemiyorsunuz. Öte yandan, adamın hayatına sonradan girerek kurulu düzenin bozulmasına yol açan kadını çoğu insan kızarak izlese de, oyunun devamında onun da bu hikayenin asıl kazananı olmadığını anlıyorsunuz. Kadın uzun zaman adamın hayatında ikinci kişi konumunda ve kendini bir yere ait hissedemeden yaşıyor, adam tercihini yapıp onunla evlenmeyi seçtikten sonra da bozduğu düzenden dolayı kendini suçlayıp psikolojik mücadeleler veriyor. Tüm bu sorunlar bittiğinde de, kadın genç olduğu halde yaşlı bir adamla evlendiği ve evliliğinde hiçbir şey hayal ettiği gibi olmadığı için pişmanlıklar yaşamaya başlıyor. Bana göre tiyatronun en güzel yanı göremediğimiz şeyleri kendi kendimize erişemeyeceğimiz bir netlikle bizlere sunmasıdır. Bu oyunda geçen olayları bir başkasından duysam, iyi sadece iyi kötüyse sadece kötü gözükürdü. Şimdiyse her karakteri anlayabileceğim bir yapıya sahibim ve olayı artı eksi tüm yanlarıyla değerlendirebiliyorum. Aynı zamanda bu oyun, aynı acıları yaşamış ve aynı tecrübelerden geçmiş kişilerin birbirini daha iyi anladığını ispatlayan bir konuya sahip. Öyle ki bu ortak deneyim, birbirine tamamen düşman ve rakip hale gelmiş iki kadının bir yerden sonra birlikte konuşup dertleştikleri bir olay haline geliyor. Adamın yaşattığı şeylere rağmen ona nasıl katlandıklarını, adamın hayatında sadece bir hizmetçi gibi var olmaları ve hak ettikleri değerleri görmemeleri kadınların ağzından düşmeyen şikayet cümleler. Kim bilir kaç oyunu seyrederken kendi eşi için aynı cümleleri kurup haline üzülüyordur. Sevim Ceren Özgül (21502313) Bu oyun kadınları kendi hayatlarının düzenleyicisi ve bir numaralı hizmetçisi ilan eden adamlardan öç alma hikayesi. Eski eşi, yeni eşi ve kendisi aynı masada harika bir akşam yemeği beklerken, eski eşi ve yeni eşinin akşam yemeği olan bir adamın hikayesi. Yıllarca hizmet ettikleri eşlerine, boğazına kaçan yemeği çıkarması konusunda yardım etmek istemedikleri için kadınları suçlamalı mıyım? Pekala, bunun ağır bir intikam olduğunu kabul ediyorum ama kadınlar adamı öldürmek için bir şey yapmadı, sadece hiçbir şey yapmadılar. Tıpkı adamın yıllar boyunca eşleri için hiçbir şey yapamaması gibi.