Sessiz Çığlıklar

Solomon Northup isimli yazar "12 Yıllık Esaret" adlı kitabında yaşadığı korkunç kölelik yıllarını anlatıyor. Şimdiki zamanda sadece bir hikaye olarak kalan bu 12 yıl insanı hayrete düşürmeye yetiyor. İnsanın, para için ne kadar cani varlıklar olabileceğini gözler önüne seren bu eser, kendi dünya sevgimi sorgulamama sebep olmasıyla hayatıma yeni bakış açıları kazanmama da sebep oldu. Kitabın yazarı ve kahramanı olan Solomon on dokuzuncu yüzyılın ortalarında yaşayan bir siyahi müzisyendir. Yabancı ve sanatçı görünümlü iki adam Solomon'u iş yapma bahanesiyle kandırıp Amerika'ya götürürler ve köle olarak satarlar. Şeker üretmek için köleleri çalıştıran zengin işadamları diğer insanların hayatlarını aynı Solomon'unki gibi hiçe sayarak mahvederler. Günümüzde köleliğin kalmadığı düşünülse de aslında hala daha böyle caniler yüzünden her yıl on binlerce çocuk kayıplara karışıyor fakat bu kaçırılanların yaşamının bir önemi olmadığı düşünüldüğünden olsa gerek hiçbir zaman gündeme oturamıyor. Biz ünlülerin çocuklarının yaşam tarzıyla oyalanırken binlerce can para ile satılıyor ve bedenleri kötü amaçlar uğruna kullanılıyor. Son zamanda "Pizza gate" adıyla haberdar olduğumuz tüyler ürperten gerçekler, Dünya'nın sandığımız gibi huzur içinde yaşanan bir diyar olduğu zannını yerle bir ediyor. Zengin ama insan vasfına uymayan bazı şahıslar artık paralarını neye harcayacaklarını şaşırmış olacak ki pizza siparişi verir gibi küçücük çocukları evlerine sipariş ediyorlar ve bu zavallı çocuklara cinsel istismarda bulunacak kadar insanlıktan çıkabiliyorlar. Tıpkı kitaptaki köle sahiplerinin çocuklara davrandıkları gibi davranan bu kişilerin paraları sayesinde insanlar tarafından itibar görmesi de insanı çıldırtmak için yeterli bir sebep. Fakat biz bu olayları araştırmaya bile gerek duymuyoruz çünkü biz kaçırılmadık, bir tırın kasasına balık istifi gibi koyulup yüzlerce kilometre havasız gitmedik, bizim onurumuzu kimse böylesine çiğnemedi, bize hiçbir zaman köpekten bile daha değersiz gibi davranılmadı, biz hayatta kalmakla yaşamanın arasındaki farkı anlamak zorunda kalmadık. Niye umurumuzda olsun ki biz insan gibi doğduk insan gibi yaşadık, en azından öyle düşündük. Mazlumun çığlıklarına sağır kulaklarımız pop müziklere aç hale geldi ama biz farkında bile olamadık. Biz çaresizliği, paramız yetmediği için lüks bir telefonu alamamak zannettik ve dertsiz başımıza dert çıkarmayı başardık. Yardıma muhtaç olan insanlardan habersiz yaşarken, ünlü kişilerin hayatını ezberlemeyi bir kültür zannettik. Tıpkı on dokuzuncu yüzyılın inşalarının köleliği normal karşılaması gibi biz de insanların açlıktan ölmesini normal bir durummuş gibi karşılamaya başladık. Artık bu duruma bir son vermemiz lazım. İnsanlara hayvandan daha beter bir yaşamı reva gören zalimlere dur deme vakti çoktan geldi. Bunu yapabilmek için de bu dönemde en güçlü alan olan medyayı çok iyi kullanmamız lazım. Sosyal medyadan sesimizi duyurarak birçok insanın bilgilenmesi ve destek vermesini sağlayabiliriz. Bunlara ek olarak herkes işini dürüstçe yapmalı ve yakınındakileri herhangi bir suça bulaşıp bulaşmadığı hususunda gözden geçirmeli. Eğer biz cesur olabilirsek; korkak suçlular, karşımızda durmaya asla güç yetiremez. Biz cesur olarak mazluma umut olabilirsek bu esaretler de çok sürmez ve zararın çoğundan kurtulmuş oluruz. Sandığımızdan çok daha kötü olan bu Dünya'nın sandığımız hale gelmesi için hepimiz çok dikkatli ve çalışkan olmalıyız. Bizleri kandırmak için yapılan yönlendirmelerin farkına varıp ona göre hareket ederek niyeti kötü olan kişilerin planlarını bozabiliriz. Biz insan olmakla insanlara insan gibi yaşama hakkını sağlayabiliriz. Böylece sessiz çığlıklara artık bir son verebiliriz.