AŞK

"Aşk Diye Bir Şey" var bu hayatta. Hepimizin peşinden koştuğu fakat çoğumuzun yakalayamadığı... Şairlerin, yazarların kelimelerinde bulunmuş ama kavuşulamamış... "Kalbin kapılarını gerçek aşka aç" demiş de Ahmed Günbay Yıldız, nedir gerçek aşk bir türlü bulunamamış. Var ya da yok bilmiyorum ben de aslında gerçek aşkı. Ne aradığımıza göre de değişiyor sonuçta. Mutluluk mu demek yoksa huzur mu? Sabahları illa ki beraber uyanmak mı yoksa dünyanın öbür ucunda olsa da onunla uyumak mı? Beraberken mutlu olmak güzel de önemli olan beraber karşı gelebilmek aslında zorluklara. Yokluktan varlığı çıkarmaya, en acı günlerde bile yüzde bir gülümseme oluşturmaya denir aşk bence. Kolay aslında mutlulukları paylaşmak, zor olan dertlere derman olmak. Çıkan fırtınaları dindirebilmek, kimse ona inanmıyorken inanmak belki de gerçek aşk. İnsanlar unuttuğunda onu, hatırlamak... Yazılarında kendimi gördüm bazen Ahmed Günbay Yıldız'ın. Su götürmez bir gerçektir ki doğruluk en büyük gereksinimlerindendir aşkın. Nasılsa şeytan kötülüklerle, mutsuzluklarla besleniyorsa bu dünyada, en güzel şeyler de doğruluktan alır payını aslında. Bütün insanlığın ortak bir noktası varsa o da suyun ne kadar da güzel bir varlık olduğudur işte. Çünkü şeffaf ve berraktır, gerçek aşk gibi, görürsün dibini, neler getirdiğini, neleri getirebileceğini... Su bekletmez insanı, inanılan bir aşk gibi. Beklenmedik bir anda gelir, belki de beklenmedik bir anda da götürür her şeyi. Ve su hayatidir. O olmadan yapamazsınız, tıpkı yaşanacak güzel bir aşk gibi... Gerçekler değişir aslında, baktığınız açıya, düşünce yapınıza göre. Ama bir gerçek varsa bu dünyada, inanıyorum ki aşk o da. Var mı başka bir şey daha hayatlarımızda, adım attığında oynatabilecek büyük taşları yerinden, yerle bir edebilecek kadar dünyaları? Soruyorum fakat bulamıyorum cevabı. Dünyanın en kötü gününü geçirirken, nasıl olabilir de bir çift göz yüzünüze koyabilir bir gülümseme? Ağlatırken sizi aynı zamanda güldürebilir belki de, katabilir bütün duyguları bedeninize. Mutluluk, hüzün, acı, neşe... Açmak lazım kollarımızı belki de aşka. Korkmamalıyız aslında. Hayatta her şey kötü gidebilir bir anda, neden sevmeyelim ki o zaman bu yaşamımızda? Umudumuzu yitirmeden, sarılalım dört bir yandan aşka ki güzelleşsin hayatlarımız. Bu dünyayı çekilebilir kılan bir şeyler varsa, o da aşk sonuçta. Sevmek kadar gerçek bir duygu yok bence, aşık olmak kadar. Sanmıyorum ki bir insan hiç kimseye aşık olmadan geçirebilsin hayatını. Elimizde değil çünkü. Eğer gökyüzünün bir seçme şansı olsaydı, o güzel güneşli günler yerine, insanları korkutacak ışıklar saçmayı seçer miydi? Biz de fark etmeden aşık oluyoruz işte birilerine, seçim yapamadan. Bazılarımız dış görünüşüne, bazılarımız ise ruhuna... Ufak detaylar bazen aşık ediyor bizleri birbirimize. Çayı içmeden önce çaya üflemesine veya içerken serçe parmağını kaldırmasına... Bazılarımız karşımızdakinin gözlerine, bazılarımız ise saçlarının rüzgarlarda dalgalanışına... Bazılarımız ise Milena ve Kafka... Ne bir ses var ortada ne de bir görüntü ama aşık oluyorsunuz istemeden ona... Gerçek aşk da bu değil mi aslında? Ben hiç aşık olmadım galiba, bilmiyorum. Kim istemez aşık olmayı ama? Her gecenin karanlığına güneş gibi doğacak bir dost, ağladığında başını yaslayabileceğin bir omuz, seni kendinden çok sevebilecek bir insan... Sevmeyi başarabilen ama sevilmeyen bir adam olmak çok zor aslında. Tükense de ümitlerim bazı zamanlarda, hayat bir şekilde çıkarıyor birini karşıma. İstemiyorsun, inanmıyorsun başta ama yavaş yavaş kapılıp gidiyorsun akıntıya. Aşk, inanılmayacak kadar güzel, gerçek ve önümde aslında, bir o kadar da uzaklaşıyor ben yaklaşmaya çalıştıkça. "Aşk Diye Bir Şey" var bu hayatta. Kapımı çalıyor ama bir türlü açamıyorum bu hikayemin sonunda...