GERÇEK AŞK

Gerçekler... Birçok kişinin yüzleşmekten korktuğu gerçekler... Jordi Sierra i Fabra özellikle ergenlik döneminde gençlerin rastladığı çok yaygın bir problemden bahsetmiş. Kadına şiddet. Oysa Aşk adlı bu kitabın kısacık ve bir solukta bitiyor olması durumun ciddiyetini açıklamak için bir engel olmamış. Aksine gerçekçi diyaloglarla işlenen bu konu, iki gencin ilişkisinden yola çıkılıp kadına şiddetin her yaşta ve her zaman örneklerinin var olduğunu anlatılmış bizlere. Sevgi neydi? Peki ya aşk? Doğru kişiyi bulmak mümkün müydü? Gerçekleri göremezken tüm bu soruların cevabı benim için çok basitti. Birini kendine çok yakın hissediyorsan ve daha da önemlisi yanında kendin olabiliyorsan o kişiye aşıksındır ve o senin için doğru kişidir. Eminim ki birçoğunuz da benim gibi düşünüyor. Ancak ne kadar acı bir gerçektir ki birçok kadının sevgilisi, eşi benim gibi düşünmeyebiliyor. Bazıları için kıskanmak, kısıtlamak aşkın tam tanımı olabiliyor çünkü eşlerinin sadece kendilerinin yanında olmasını, sadece onlar için yaşamasını istiyorlar. Günümüzde ergenlik çağındaki gençlerde dahi rastlayabileceğimiz büyük bir sorun olan bu aşırı sahiplenmeyi, aşık olduğu için böylesine takıntılı olduğunu iddia eden zavallı bir sevgili ve kendisine aşık olduğu için böyle davrandığına inanan, bunun gayet normal olduğunu kendince kabul etmiş gencecik bir kızın hikayesiyle anlatıyor Sierra i Fabra. Psikolojik ve fiziksel şiddete maruz kalan kızlar belki yaşlarının genç oluşunun getirdiği cahillikten belki sevgililerinin sözlerine inandıklarından ama belki de (en kötü ihtimal olan) çevresinden böylesinin yanlış olmadığı izlenimine kapılmış olmaktan tüm bu acılı süreç bir süre devam edebiliyor. Bir kişiyi çok sevmek, sırf o istemiyor diye kendi beğendiğin şeyleri giymekten bile vazgeçmek midir? O istediğinde arasın, seni kontrol etsin diye cep telefonunu yanından ayıramamak mı, yoksa onun istediği her şeyi sorgulamaksızın kabul etmek mi? İşte tüm bu sorular eğer böyle bir hayata sahip değilseniz aklınızın ucundan bile geçmiyor. Ancak en büyük hata da şu ki; asıl bu hayatın her bir anını, her bir sorununu yaşayan kadınların bu soruları düşünmeye bile cesaret edememesi. O yüzden inanıyorum ki herkesin öncelikle ana sorunun sebebini bulması gerek, çoğu zaman tartışma çıkmasın diye kendi sıkıntılarını, rahatsız olduklarını dahi söylemekten çekinen kadınların buna neden katlandığını. Cevap ise çok bariz, zor şartlar ve kabulleniş yüzünden kadınların kendilerinden vazgeçmesi ve olacaklardan korkması. İnsan ne kadar severse sevsin, ne kadar korkarsa korksun kendi olmaktan vazgeçtiği anda o sevginin ve korkuyla sürdürdüğü hayatın bir önemi kalmaz değil mi? Tüm bunların nerde ve ne zaman başladığıysa bir muamma. Bana kalırsa sorunun asıl nedeni, kendini başta belli etmeyen şiddet yanlısı canavarların zaman geçtikçe maskelerini birden düşürmeleri. O maskesine aldanıp aşık olduğumuz, gözlerinde kaybolduğumuz, uğruna her şeyi feda edebileceğimiz kişi günler geçtikçe tanınmaz biri oluyor. Aşk yerini korkuya bırakıyor. Bu yüzden öncelikle herkesin aşkın ne olduğundansa ne olmadığını öğrenmesi gerekiyor. Peki, böyle bir hayatın tam ortasında buluyorsa insan kendini, ne yapmalı? Şiddete maruz kalmış, kendinden uzaklaşmaya, kör olmaya başlamış her bir kadının tüm bunlardan kurtulabileceği gerçeğine inanması gerek. Yapılması gereken tek şey kişinin kendine güvenmesi ve her şeyden çok kendini sevmesi. Güçlü kalmak ve cesaretli olmak hayata yeni kapılar açabilecek iki anahtardır. O kapılardan geçince geride kalan hiçbir şeyi düşünmeden ilk adımı atmak ve hak ettiği hayatı yaşamak ise herkesin yapması gereken.