8 9 Senedir Kendimi İyi Hissetmiyorum

Başlık ilk okunduğunda biraz çarpıcı gelebilir ama Feyyaz Yiğit'in çok sevdiğim bir şarkısının adı. Hayatımızın bir döneminde hepimizin yaşadığı bu bitkinlik duygusunu çok iyi yansıtan bir şarkı adı olmuş bence. Bu his hepimizin içinde kanser gibi büyür. Yavaş gelişen bir duygu olduğundan fark etmemiz de bir o kadar zor. Mutsuzluk ve bitkinlik sıradanlaşır bizim için. Adeta suyun içindeki kurbağanın yavaş yavaş kaynaması gibi bizi içten içe yer. Peki bu sadece duygu dalgalanmalarından mı ibaret, yoksa altında yatan başka bir sebep var mı? Bence modern zamanda başarının en önemli kısmı doğru zamanda doğru yerde olmak ve doğru kişileri tanımak olduğundan insanların çoğu hayata uyum sağlamak için rol yapıyorlar. İşlerin kötüye gitmesi de bununla başlıyor. Takılan maskeler bir vakitten sonra istense bile çıkmıyor, kişinin kendi benliğine dönüşüyor. Charles Bukowski'nin bu konuyla alakalı etkileyici bir sözü var: "Hep nefret ettiğin şeye mi dönüşmeye başladın?". İnsanların çoğu bunu kabul etmese de bunun farkında. Hangimiz bu durumda olmadık ki? Sıkkınlığı had safha yaşadığımız, hayatımıza yeni bir şeyler sokmak için durmadan çabaladığımız, normalde bizi rahatlatan rituellerimizi yaparken bile bir uyumsuzluk hisettiğimiz... Bunlar bizi anlık uyumlar peşinde koşturmaya sürükler. Adından da belli olduğu üzere bu anlık uyumlar bizi sadece geçici bir süreliğine mutlu eder. Bu geçici mutluluk o anda yeterli gelse de etkisi geçtiğinde eskiden sıkıcı olan şeyler çok daha beter olacaktır. Bu kafa yapısından çıkmak için yapılabilecek bir kaç şey vardır: Anlık uyumların sayısını önemli derecede artırmak, kalıcı bir dikkat dağıtıcı uğraş bulmak ve can sıkıntısını benimsemek. Bunlar gayet bariz olmalarına rağmen yapması kesinlikle zordur. İlki zaten imkansıza yakın bir durum. İlki yapılmaya çalışıldığında bir noktadan sonra onlara da alışmaya başlanır ve ihtiyacınız olan şey gittikçe spesifik olmaya başlar ve bunun sonunun iyi bitmesi pek olası değil. Sonuncusu da bizi biz yapan özelliklerin değişmesine yol açar. İçimizde olan bütün potansyeli harcarız ve sıradanlaşırız. Sıradanlaşmak kadar kötü bir şey olamaz. Bu benim şahsi görüşüm ama bence mutlu olup sıradan olmaktansa kendin olup hayattan bıkmak daha doğru bir seçim olur. Bunlar bizi ortadaki çözümle baş başa bırakır. Charles Bukowski, "Sevdiğin şeyi bul ve onun seni öldürmesine izin ver" sözüyle bu sefer de yardımımıza koşuyor. Bence sonuna kadar da haklı! Uğraş dediğime bakmayın bu hayatınızın aşkıyla vakit geçirmekten planör uçak yapmaya kadar olan geniş bir aralıktaki herhangi bir şey olabilir. Sadece bu "uğraşınızı" o kadar büyük bir hevesle yapın ki sabahları yataktan kalkmak için bir sebep bulasınız. Ama unutmayın her yolun bir sonu vardır . Aşklar biter, uçaklar düşer. Bu gerçekleştiğinde tıpkı kanserin nüksetmesi gibi bu boşluk hissi içinizde durmadan artmaya başlar. Boğazınızda köpürürken yükselerek sizi boğmaya çalışan bir kusmuk gibi... Sonucun böyle olacağını bile bile yine aynı şeyleri tekrar etmelisiniz çünkü başka şansımız yok sürekli ileri gitmeye çalışmalıyız. Durduğumuz zaman boşluk bizi ayaklarımızdan tutup yere düşürür bizi ve kalkmayı beceremezsek kendi kusmuğumuzda boğulmak gibi hazin bir sona maruz kalırız. Bunun yüzünden bir daha kalkamayacağımızı bilene kadar yürümeliyiz. Ezra Pound'un "Mezar Yazıtları" adlı şiirinde olduğu gibi sarı ırmaktaki ayı kucaklamaya çalışırken ölmeliyiz. İşte bu zorunluluklardan dolayı 8 9 senedir kendimi iyi hissetmiyorum.