BAŞKA HAYATLAR, BAMBAŞKA SINAVLAR

Hayata ne kadar bir süre biçiyorsunuz, bilmiyorum. Hayata biçtiğiniz süre sizin için tatminkar mı yoksa olabildiği kadar diye tanımlayacağınız kadar minimalize mi edildi ? Ortalama insan ömrü hakkında yapılan onca konuşmayı tekrar etmek gereksiz kalacaktır. İçindeki o beklenmeyen zamanın bize dokunmayacağından hiçbir zaman emin olamayız. Demek istediğim, hayal ettiğimiz kadar yaşamayı bilmek bir yana, hayal ettiğimiz gibi bile yaşayamayabiliriz. Ama biliyoruz ki, hayat sandığımızdan daha acımasız ve tahmin edemeyeceğimiz kadar da gerçek. Bizim hayal ettiğimiz sürenin, belirlediğimiz kadar olamayacağı gibi nasıl olacağı da koskocaman bir muamma. İşte bu yüzden çoğu zaman sorularımıza yanıtlar bulamıyor ve isyanlarımız bizi yiyip bitirirken, cevaplar her zaman bizden uzakta duruyor. Dert yarıştırmayı elbette doğru bulmuyorum ama sizin de "Ben bunlara mı üzülmüşüm be?" dediğiniz zamanlar illaki oluyordur. Başkalarının sınavı, sizin sınavınızdan daha ağır olabilir. İşte bu zamanlarda anlayabiliriz ki, onların soruları belki de bizim cevaplarımızdır. Elbette herkesin hayata eşit şartlarda başlaması gibi bir ihtimal söz konusu dahi olamaz. İnsanoğlunun elinde olmadığına inandığım nadir şartlardan en acısı da her zaman bu olmuştur. Aslında şartların aynı olmaması, haksızlık gibi görülebilecekken çoğu zaman kader deyip geçiyoruz. Kabul edilebilir seviyede olanlar çoğu zaman maddi sebepler oluyor. Ama kaybedilenler ya da sahip olunamayanlar aile olduğunda şartlar değişiyor. Durumu kabullenmek imkansıza yaklaşıyor, işte o zaman hiçbir isyana verebilecek bir cevabınız olamıyor. Aslı'nın hikayesi, aslında anlatmak istediğim çaresizliğin, yanıtsızlıkların tam da karşılığı. Düşünün ki küçük yaşta annesiz ve babasız kalıyorsunuz ve ailenizden başka biri size bakmaya başlıyor. Alıştığınız düzen, eviniz, okulunuz hatta yediğiniz yemeklerin sunuş şekilleri bile değişiyor. Babanız her sabah öperek uyandırmıyor ya da anneniz kahvaltıya geç kaldığınız için size söylenmiyor. Dahası, size katlanılmaz gelen her şey, birden en çok arzuladığınız şeye dönüşüyor. Sizin için bu olay acıya verilebilecek kaç puana denk gelir bilemiyorum tabii ama birilerinin, bir hayatı, bu sefer en baştan yalnız başlarına kurmaya çalışmalarına neden oluyor. Aslı'nın en büyük şansı onun elinden tutan teyzesi olmuş. Hatta şöyle bahsediyor kitapta ''Ailemi çok küçük yaşta kaybetmiştim ve teyzem beni yanına alarak velayetimi üstlenmişti. Eskileri düşünmek yüzümün düşmesine neden olurken, anne ve babamın yokluğunu hiç hissettirmeyen mükemmel bir teyzem olduğu için ne şanslı olduğumu hatırlayarak gülümsemeye çalışıyordum.'' (Can, 2015). Peki herkesin elinden tutan bir teyzesi oluyor mudur? Yoksa, hayat size bir kere küstüğünde bir daha gülmüyor mudur? Altı milyar farklı hikayenin her birini ayrı ayrı bilemeyeceğimiz gibi bu soruların cevabını da hiçbir zaman öğrenemeyeceğiz. Kitabın adında da geçtiği gibi romanımızın kahramanı bir süre sonra New York'ta yaşayamaya başlıyor. İşte tam da ayağını bastığı anda fark ettiği gibi, bundan sonra alıştığı ne varsa, artık tamamen farklı olacak. Bu olay tam da hayatın karşımıza çıkarttığı süprizlerin hiçbir zaman sonunun gelmeyeceğinin en büyük kanıtı. Her birini, bir diğerini aşmak için başarıyoruz ve her biri bizi bir tık daha büyütüyor. Pek çok varlığın içinde yokluk çekmek, bazıları tarafından bencillik hatta açgözlülük olarak algılanıyor. Karnın tok olması bazıları için yeterliyken, diğerleri için bir kriter bile olmuyor. Ama kimse yaşanılan acıyı ve arkasında neler olduğunu göremiyor ve anlayamıyor. Bazen karnınız tok olsa da, sizi elinizden tutup kaldıracak bir teyzeniz ya da malınız mülkünüz olsa da, hiçbir şey o boşluğunu dolduramayacağınız şeyleri unutturmuyor. İşte bu yüzden hayat herkese aynı yerden gülmüyor ama biz hep gülecek bir şeyleri bulma umuduyla uğraşıyoruz. İnsanoğlu yıllardır mutluluğu aramıyor mu zaten? Mert Ziya Özkara 21707008 İletişim Tasarımı