Ege Berkay Gülcan

Hayatınızda değişiklik istediniz mi hiç? Her gün aynı rutini yaşamak sıktı mı sizi hiç? Sabah uyanmak, kahvaltı niyetine birkaç lokma mısır gevreği yedikten sonra işe yetişmek için koşuşturmak, sıradan günaydınlar, ufak gırgırlar, aynı sıkıcı işte bütün gün oturmak, patron yanınızdan geçerken oyunu aşağı indirmek sonrasında ise hiçbir şey olmamış gibi devam etmek, gün sonunda vicdanın çağrısıyla iki işin ucundan tutmak, eve gitmek, yemek yemek, ardından da uyku nazik sesiyle yatağa çağırana kadar televizyon başında reklamların beyninize süzülmesine izin vermek boğulacak gibi hissetmenize sebep oldu mu hiç? Bu döngüyü kırmak için derslerim olmasına rağmen alarmın çığlını yumruklayarak bastırıp kendimi yatağa kapattığım çok olmuştur. Öğlene kadar uyurum o günlerde ardından daha önce hiç yapmadığım bir şey bulmaya çalışırım. Hobbit'te de bu mücadeleyi gördüm. Rahat ama her gün aynı döngü içinde geçen bir hayattı Bilbo'nunki. Her hobbitin hayalini kurduğu rahat, maceradan uzak hayattı ve Bilbo da kendini buna inandırmıştı. Halbuki içindeki maceracı bunun doğru olmadığını biliyordu. Acı çekiyordu. Her gün ayrı bir ızdıraptı. Hiç kimseye bu kadar acımamıştım hayatım boyunca. Bazen düşünürüm hayatındaki en büyük korkun nedir sorusunu sorarsa biri cevabım nasıl olur acaba diye. Sanırım sıradanlık bu zor sorunun cevabı. Düşüncesi bile kusma hissi uyandırıyor. Sanki vücudum bu hastalıklı düşünceyi en kısa şekilde atmak istermiş gibi. Sıradanlık bir zehirmiş gibi. Gerçekten tirtir titreten bir düşünce beni. Çoğunluğun istediği diye koyulan sosyal normları takip ederek geçen, yaşamın farklı tatlarını tadamadığım bir yaşam kadar korkutan başka bir şey düşünemiyoruma. Aynı geçen günler, planlı yaşam, ne olacağı belli olan sürprizsiz haftalar... Kabustan beter. Dipsiz bir çukura düşmek gibi aynı. Başta hızlanıyorsunuz, öleceğinizi biliyorsunuz. Ama bir süre sonra çukurun ucundaki küçücük ışık bile kayboluyor. Her yer karanlık, karanlık tek gerçekliğiniz oluyor. Hızınızdan haberdar değilsiniz. Belki yarım saat öncekinden hızlı belki de değil. Sessizce ölümü bekliyorsunuz korku içinde. Bir süre daha geçiyor. Hiçbir şey olmadı hala. Dipte bulacağınızı düşündüğünüz soğuk, nemli toprağa hala ulaşamadınız. Artık ölmeyi istiyorsunuz. Yaşamanızın bir olanağı olmadığının farkındasınız. Ama ölemiyorsunuz da istediğiniz halde. Yaşamla ölüm arasında kapana kısılmış durumdasınız. Bir çıkış yok. Ne mutlu ne de acı dolu bir son yok. Sadece boşlukta, karanlıkta süzülüyorsunuz. Hareket ettiğinizden bile şüphelisiniz artık. Yavaşça kafayı yemeye başlıyorsunuz. Sonsuz bu delilik tek sahip olduğunuz şey oluyor. Bilbo'nun yaşadığı ise anlattığım safhaya ulaşmadan bir büyücü ve 13 cüce tarafından durduruluyor. Şanslı olanlardan o. Hala yüzeye yakın ve düşmemek üzere maceranın sağlam kerestesiyle mühürlüyor çukuru. Çukurun başında da ejderhalar, orklar, kurtlar, kartallar, elfler ve tonlarca altın ve gümüş buluyor. Tolkiengüzel bir ders veriyor bize bu yolla: Sıradanlığın ağlarını kesip bambaşka dünyalarda, yaşamın bambaşka yüzlerinde onlar sıradanlaşmadan gezintiler yaparsanız bulacağınız ödül de yaşadığınız macera kadar büyük olacaktır. Bilbo'nun nasıl hissettiğini hayal edebiliyorum. İnanın ki bu dünyada sıradanlığın zincirlerini parçalayarak kırmak kadar güzel bir his yoktur. Gerçek özgürlüğü bulduğunuz andır o. Daha önce nefes almadığınızı hissedersiniz. İlk defa ciğerleriniz gerçek taze havayla dolar. Renkler daha parlak ve canlı, sesler daha gür, kokular daha keskin, tatlar daha belirgin, dokunuşlar daha hassas olur. Yaşamadan anlaşılmasık gerçekten güç bir histir, anlatmasından bahsetmiyorum bile. Üstat Tolkien'in bu başyapıtını sıradanlıktan sıyrılmak isteyen herkese öneriyorum. Kimbilir belki siz de kitabın içinde sizi kurtaracak kendi büyücünüzü ve cücelerinizi bulursunuz...