KLİŞELERİ HAKLI ÇIKARTAN ŞEHİR: PARİS

Aşıklar şehri, modanın başkenti. gastronominin gözbebeği... İnsanlara en beğendikleri şehri sorduğunuzda çoğunluğun cevabı olan Paris ile özdeşleşmiş onlarca klişe betimlemeden sadece birkaçı bunlar. Aslında hiçbir zaman çoğunluğun beğendiği şeyleri beğenen, onları överek daha da öne çıkartmayı seven biri olmadım. Bu yüzdendir ki Paris yolculuğuma başlarken "Aman canım, hiç de abartıldığı gibi nefes kesici değilmiş." diyenleri kendime destekçi bildim. Yabancı bir yerde, tanımadığım bir kültürde bulunuyor olmanın ışıltısıyla kör olmadan şehrin detaylarını ince eleyip sık dokumaya kendime söz verdim. Tabii o zaman daha Paris'in büyüsüne kapılmamanın ne kadar zor olduğunu farkına varmamış, her sokağında insanın içini dolduran zarafeti ve coşkuyu tatmamıştım. "Bir şehrin ruhu en iyi içinde yaşayarak deneyimlenir." diyenlere kulak vererek tutuğumuz, merkezden biraz uzakta ancak metro duraklarına oldukça yakın küçük dairemize yerleşerek başladı on üç günlük Paris maceramız. Yerleşir yerleşmez de kendimizi şehirde olmasına karşın çiçeklerle bezenmiş, vanilya kokulu dar sokaklarda bulduk. İşte tam olarak o an klişelerin her zaman abartılmış genellemeler olmadığını kabullendim, daha doğrusu kabullenmek zorunda kaldım. Sadece birkaç saat olmuştu ama artık ben de "En sevdiğim şehir Paris" diyenlerdendim. Gezmeyi ve yeni şeyler öğrenmeyi çok sevdiğimden daha önce de kendimi tanımadığım sokakların fısıltısına bıraktığım olmuştu ancak ne var ki hiçbiri bu kadar oraya aitmişim, her şeyimle o andaymışım gibi canlı hissettirmemişti. Bu his her insan için aynı yerde keşfedilebilir de demiyorum ama benim için o yer Paris'ti, her saniye bunu daha iyi anladım. Elimizde bir kitap ve harita ile tek başımıza yolculuğa çıkmış olmanın özgürlüğünü kullanarak her anın keyfini çıkarma şansına vardık. Turis1t Umay Atay Bilkent ID: 21503007 telaşına kapılmadan sadece iç sesimize kulak verdik, ne de olsa daha önümüzde koskoca on üç günümüz vardı. Paris'e gelmişken Louvre Müzesi'ni gezmemek olmaz diyerek ikinci gün kendimizi Louvre'un ellerine bıraktık. İki saatte gezilir denilen Louvre benim için iki buçuk gün geçirdikten sonra bile keyfinden hiçbir şey eksilmemiş ilk müze olmuştu. Yalnız olmadığımı, Louvre'un tamamını yaşayarak gezmenin yaklaşık yirmi sekiz gün sürdürdüğünü öğrendiğimde anladım. En hayret verici olan ise dünyanın dört bir yanından, tarihin her döneminden bu kadar çok eserin bu denli özenli korunmasıydı. Dekorasyon müzesinden moda sergilerine görmeye ya da toplanıp gösterilmeye değer görülmeyen farklı alanlarda düzenlenmiş mekanlara gittikçe gösterilen özene olan hayranlığım da katlanarak devam etti. Gezilecek onlarca hatta yüzlerce yere sahip bu şehirde Paris'te olmanın iç gıdıklayıcı etkisini en yoğun hissettiğim anlar ise aslında çoğu yapılması gerekenler listesinde olmayanlardı. O anlardan ilki Invalides çimlerinde çıplak ayakla yaptığımız yürüyüşün ardından çimlere uzanarak gökyüzünü izlediğimiz andı. Meleklerin gerçek olduğuna, bizleri izleyip gülümsediklerine inandıracak kadar güzel masmavi gökyüzünü izlediğimiz an daha sonra ne zaman kendimi bunalmış hissetsem beni güçlü tutacak olan görüntüydü. İkincisi ise eve dönüş yolunu ararken bir anda milangoya denk geldiğim geceydi. Ani bir içgüdüyle arkamı döndüğümde Eyfel'in ışıkları kucaklamıştı beni. Herhangi bir filmde izlemiş olsam gerçekliğini asla kabul etmeyeceğim rastlantılar bütünü... Anlatılmaz yaşanır denilecek türden bir yolculuk, fotoğraflar güzel çıksın uğraşına hiç gerek kalmadan nefes kesici kareler sunan bir şehir. 2 Umay Atay Bilkent ID: 21503007 Her anı dolu dolu geçen on üç günün yorgunluğuyla dönüş uçağının koltuğuna gömüldüğümde içimi kaplayan burukluğun da bana kanıtlamış olduğu üzere Paris klişelerin, düşlerin ve ışıkların şehriydi. Mutlaka görülmesi gereken şehir... 3