ARINMA

Hayatım boyunca her alanda düzenli olmaya çalışmışımdır. En basitinden, sürekli ajanda tutup yapılacaklar listesi oluşturarak güne başlarım. Ya da odamı dağıtmamaya özen gösteririm. Ama bu kitabı okuyunca aslında öğrendim ki asıl düzen asıl sadelik benim düşündüğüm gibi değilmiş. Ve bu olması gereken düzen sadece maddesel olarak değil mental olarak da hayatımızı etkiliyormuş. Marie Kondo'nun yazdığı "Hayatı Sadeleştirmek İçin Derle Topla Rahatla" kitabında yazar kendi bulduğu bir düzenleme yöntemi olan KonMari metodunu anlatıyor. Bu metoda göre, bize mutluluk vermeyen eşyalarımızı ayırıp başka ihtiyaç sahiplerine vermemiz öneriliyor, yani bir nevi elden çıkartmamız. Bence şuan herkes bulunduğu odada göz gezdirse birden fazla gereksiz eşya göreceğinden eminim. Madem kullanmayacaksak o eşyalar neden odada bulunuyor ya da nerden geldi. Açıkçası bunun sebebini bilmiyorum Ama şunu öğrendim ki eşyaların da bir enerjisi var ve bu bizim hayatımızı çok büyük bir ölçüde etkiliyor. Yığın yığın eşyalarla dolu bir odaya girdiğinizi hayal edin. Sanki oda küçülmüş ve duvarlar üstünüze geliyor gibi rahatsız hissedersiniz. Bir de az eşya olan, her şeyin belli kategorilere ayrılmış, temiz bir odada olduğunuzu düşünün. Şimdi daha rahat ve huzurlu hissedersiniz. İşte bu yüzden yaşam alanımızı düzenleyip hayatı sadeleştirmemiz gerekir. Ben bu sadeleşmeyi gerçekleştirirken vücudumun adeta arındığını hissettim. Düzenleme yapmanın da bence en güzel yanı gereksiz eşyalardan kurtularak aslında zihinsel bir temizlik yapıyor olmamız. Duygularımızın etrafımızdaki eşyalardan etkilendiğini düşündüğümden, bu temizliği yaparken bütün negatif hislerimden uzaklaşıp daha temiz daha arınmış bir ortamda bulunduğum duygusuna kapıldım. Çünkü gereksiz eşyalar bize sadece yük olurken onları atmamız bizde güzel bir rahatlık uyandırabilir. Bence Marie Kondo'nun metodu da bize herhangi bir eşyayla ilgili duygularımızı bulmamızda yardımcı olma konusunda baya başarılı. "Bu eşya bana zevk veriyor mu? Bu eşyanın burada bulunması beni mutlu ediyor mu?" diye kendi kendime düşününce bile rahatlıkla o eşyayla ilgili hislerimi çözebiliyorum. Tabi her eşya için duygularımızı hemen belirlemek bu kadar kolay olmuyor. Mesela eski bir arkadaşımın hediye ettiği bir oyuncak ayı ya da çoktan okumuş olduğum ama durmasını istediğim kitaplar için kalsın mı gitsin mi diye düşünmek biraz daha zor oluyor. Veya hatıraları barındıran herhangi bir mektubu, bibloyu atmak yine düşünmesi zor bir durum. Böyle olduğunda o eşyaya karşı biraz daha yumuşak bir tavır gösterip işime yaramasa bile bir kutuya koyup saklıyorum. Bu düzenleme şekli benim artık daha pozitif bir atmosfere sahip olmama sebep oldu. Çünkü daha önceden odamda bana mutluluk vermeyen eşyaların olduğunu fark etmemiştim. Ufak da olsa sonuçta o benim odamda bulunuyordu. Şimdi her objeyi tek tek değerlendirip modumu düşürenlerden kurtulunca sanki o objeyle beraber bendeki negatif enerjiyi de göndermiş gibi hissettim. Bu şekilde odam eşya yığınından kurtulmuş, nefes alan ve beni mutlu eden bir ortama dönüşmüştü. Aslında hayatımızdaki her şey için kriterimiz bence bu olmalı. İnsan ilişkilerinde de bu tekniği kullanabiliriz. Mesela bir insanın bizde uyandırdığı duygularla karar vermeliyiz onunla daha yakın olup olmamamız gerektiğine. Başka bir deyişle; ben, beni mutlu eden insanlarla beraber olmaya daha çok çaba harcamayı düşünüyorum. Ama ne yazık ki bana negatif enerji veren insanları bir obje gibi hayatımdan çıkarma imkanım olmadığından, onlarla olabildiğince az görüşmem gerektiği düşüncesindeyim. Çünkü hem negatif hem de yoğun ilişkilerin yaşanması bizi yıpratır. Hayatımızdaki bu temizliği yapmazsak da ruhen ve bedenen yoruluruz. Sadeleşme ise bizde ruhsal anlamda bir hafiflemeye itecektir.