BİR ERGENİN BAŞKALDIRISI

Doğumumuzla beraber seçemediğimiz ve kontrolünü sonradan elimize alacağımız bir hayatı edinmiş oluyoruz. " Ben bu sabah tam da arzu ettiğim bir ailenin çocuğu olduğumu fark ettim!" diyerek açmıyor hiçbir bebek dünyaya gözünü. Hepsi ilk önce merakla bakıyorlar dünyaya ve edindikleri yaşamı iyisiyle kötüsüyle öğrenmeye çalışıyorlar. Sonrasında hepimiz kendimize göre etrafımızdakileri anlıyoruz, anlamlandırıyoruz. Yaşamımızda birçok şeye inanıyoruz, kendi inandırdıklarımıza umut besliyoruz. Umudumuzu içimizde yeşertiyoruz, büyütüyoruz ve çoğu zaman hayatın gerçeklerinden kaçmak için umut ediyoruz. Gerçekler bazen çok sert olabiliyor. Bir yanda savaşlar, yıkımlar, terör olayları diğer bir yanda daha kişisel konular; ailesel sorunlar, yalnız kalmak, yabancılaşmak... Elbette ki daha pek çok gerçeği saymak mümkün. Bu gerçeklerin ortak noktası ise kabul etmek veya direnmek seçimini yapması gereken varlığın bizler olması. Gerçeklerin hükmünü çoğumuzun kabul ettiği de bir gerçek. Bu yüzden ne zaman bir aykırılık görülse genelde " ne saçmalıyor bu canım, olur mu öyle şey" şeklinde bir tepkiyle karşılanır bu aykırılık. İşte tam da bu yüzden olacak ki ne zaman kendimizde bir aykırılık bulsak o zaman inancımıza dört elle sarılıyoruz. İnanç sadece kendi düşüncemize yönelik olmuyor elbette, inanç kavramına da inanmayı istiyoruz. İnancın başarıya ulaşmasını arzuluyoruz. Çağlar'ın kardeşi gibi dayanağımız olan bir kişi varsa ona inanıyoruz, " bakın bakın, benim dayanağım olan kişinin bir aykırılığı olabilir ama aykırılığına rağmen ne koyduysa kafasına onu yapıyor işte, görmüyor musunuz" diye geçiriyoruz içimizden. Böylece inancımızda yalın oluşumuz fikrini ortadan kaldırıyor, " bir tek ben değilim böyle olan, başkaları başardıysa ben de başarabilirim" algısını oluşturuyoruz. Başkalarında kendimizi avutacak dayanaklar bulmayı istiyoruz, bu çoğunlukla bizi rahatlatıyor. Bu sayede maruz kaldığımız " acı" gerçeklerden bir süreliğine korunuyoruz, en azından korunmaya çabalıyoruz. Gelin bütün bu avunma çabamıza ve dayanaklarımıza rağmen aslında gerçeklerin etkisinden bir türlü çıkamadığımızı, ne yaparsak yapalım bunun hafiflemediğini, gerçekleri artık görmezden gelemediğimizi düşünelim. Ben şahsen böyle bir durumda kendi düşüncemi beklenilen doğrultusunda değiştirmeyi seçerdim diye tahmin ediyorum. Süregelen gerçeklere istikrarlı biçimde ayak direyebilecek kadar " devrimci" görmüyorum kendimi. Bazılarıysa bu durumda öfkelenebiliyor. Sisteme, düzene, gerçeklerin varoluşuna tonla sitem dolu sözcük sıralıyor. İçinde bulundukları şartları, kendilerini, çevrelerini sorguluyorlar ve öfkelerine sağlam dayanaklar buluyorlar. Zaman geçtikçe temellendirdikleri bu öfkeleri de büyüyor ve büyükçe bir yangın halini alıyor. Önüne geçilemez bir yangın oluyor bu. Yangının küllerinden bir kavram doğuyor o da " devrim". " Devrim, devirmekten gelir çocuklar" , lisedeyken hocalarımızdan duyduğum devrim tanımı bu şekildeydi. Devirmek; bir düzeni, sistemi ve hatta gerçekleri de devirmek yerine göre. Öfkenin hangi kavramda yoğunlaştığına bağlı ad değiştiriyor. Neyden kurtulmak istiyoruz? Bunu cevaplamak gerekiyor ilk önce. Bir de şunu göz önünde bulundurmalıyız, süregelen sistemi mi yoksa, gerçeklerden kaçışımızı mı devirmek istiyoruz? Çağlar İyice kendince devrimi Gezi Parkı'nda arıyor. İnsanların yardımlaşmasında, biber gazı dolu öksürüklerinde, bir martının varlığında. Biz devrimi neyde arıyoruz? Devrim kaynağımızı bulduğumuz zaman " anarşik bu herif, uzak durun şundan! " gibi bir yaptırımla karşı karşıya kalacak mıyız, eğer kalırsak bunlarla mücadele edebilecek miyiz? Mücadelemizde kararlı olabilecek miyiz? Bunlar ve daha birçok soru bizim cevaplamamızı bekliyor ve özünde " devrim" kendimize olan inancımızla, inançlarımızda ne kadar kararlı olabileceğimizle daha kesin bir tanım kazanıyor. Bazı durumlarda ise hayal kırıklıklarımızın bir merhemi gibi oluyor. O halde inançlarımızın doğrultusunda bir hareket ediş biçimi mi yoksa hayal kırıklıklarımızın doğurduğu bir avuntu biçimi mi devrim? Biraz da bu yönüyle düşünmemiz gerekiyor.