KAYBEDİLENLER

Acımasızlık, kötülük yapma isteği, hep ben kazanmalıyım, en iyisi benim olmalı düşüncesi bazılarımıza uzak görünse bile aslında hepimize oldukça yakın hisler. Pusuda yatmış avının zayıf anını bekleyen bir avcı misali bu hisler de her an açığa çıkmaya hazır bekliyorlar. Kötülük yuvası haline gelmiş şehirlerde, insanların sokağa çıkmaya bile korktuğu günümüz dünyasında iyi insanların var olduğuna inanmakta zorlanıyoruz. Adalet, iyilik, sevgi, masumiyet arayışlarımız ne yazık ki çoğu zaman sonuçsuz kalıyor. Kavgalar, hırsızlıklar, savaşlar bugünün gerçekleri olarak hayatımızın ayrılmaz bir parçası haline gelmiş durumda. Değil başkalarına kendi bile güvenemeyen insanoğlu, farkında olmadan kendi felaketine doğru sürükleniyor. Hepimizin hayatı Konstantiniyye Oteli'ndeki gala gecesine oldukça benziyor. Zenginler mimikleriyle, davranışlarıyla, giyim kuşamlarıyla masa masa ayrılmaya gerek kalmadan toplum içinde hemen seçiliyorlar. Alçakgönüllü olanları, çevresindekileri düşünenleri yok mu var tabii ama çoğu orta çağdaki burjuva sınıfı gibi kendilerinin ayrı bir dünyada yaşadıklarına, farklı bir evrenden geldiklerine inanıyorlar adeta. Kiminin dişiyle tırnağıyla geldiği mevkilere maalesef bazıları adam kayırmayla hiç emek sarf etmeden geliyorlar. Durum böyle olunca da kendileri kadar şanslı olamayanların küçük dünyalara sahip sıradan insanlar olduklarını düşünerek kendilerini büyük görüyorlar. Meritokratik düzen denilen bir düzenin varlığına inanmakta zorlandığımız koşullar altında hepimiz bir var olma savaşı veriyoruz. Peki meritokratik düzen nedir? Bir nevi liyakata dayalı yani herkesin hak ettiğini aldığı sistem diyebiliriz. Bu düzeni böyle açıklayınca çoğunuzun aklına hak ettiğimizi alabiliyor muyuz, emeklerimiz boşa mı gidiyor, bunca çalışarak geçen günler bizi nereye götürüyor gibi daha birçok soru eminim gelmiştir. Örneğin ana kahramanımız Zehra'yı ele alalım. Bulunduğu mevkiye çok emek vererek geldiği kitapta zaten yeterince anlatılıyor. Benim dikkat çekmek istediğim emeklerinin karşılığını yeterince alabiliyor mu, pozisyonunun hakkını vermeye çalışırken kendisinden neler kaybediyor? Emeklerinin karşılığını maaşıyla yeterince alıyor bunda bir problem göremiyoruz ama peki ya kendi hayatı... Kendine ayırdığı zaman o kadar az ki okurken onun yerine bile üzülüyorsunuz. Çok çalışmaktan gelen sıkıntı ve stres ona baş dönmesi olarak geri dönüyor. Günümüzdeki bu sistem ve bu koşullar bizden birçok şeyi de beraberinde götürüyor. Bu yaşantı içinde kaybettiklerimizden biri de ne yazık ki İstanbul. Keşmekeşin içinde kimsenin kimseyi görmediği, kimsenin kendisinden başkasını düşünmediği bir şehir artık İstanbul. Bunun tek suçlusu tabii ki yine insanlar. İnşa ettikleri binalar, yollar yüzünden insanlara ne nefes alacak alan ne de kendileri dışında başkalarını düşünecek zaman bıraktılar. Hal böyle olunca da kimisi kimlik bunalımına girip sonuçsuz bir arayışın içinde buluyor kendini, kimisi tutunacak bir şeyler aradığı için garip inanışlara sürükleniyor, kimisi de duygularını bastırarak yaşadığı için gün geliyor çevresine zarar verecek bir şey yaptığının bile farkında olmadan başkaları için de sonuçları ağır olan durumlara sebebiyet veriyor. Bu şehir, bu hayat bizim. Bunu değiştirecek, bu dünyaya şekil verecek olanlar yine bizleriz. Adaletli bir dünya mı istiyoruz, önce hepimizin bunun bilincinde olması gerekiyor. Adam kayırmanın, hak edenin hakkının yendiği bir yaşantının sizce de bir son bulması gerekmiyor mu artık? Masumiyet kelimesine yabancı kalmamak mı istiyoruz, önce bir birey olarak masum kalabilmeyi öğrenmemiz gerekiyor ancak sonrasında toplumun masumiyetinden söz edebiliriz. İyilikle dolu bir dünya mı istiyoruz önce bizim yardım, hak, eşitlik, adaletin ne anlama geldiğini, bize ne kattığını ve kendimiz dahil içinde bulunduğumuz toplumu nerelere götürdüğünün farkında olmamız gerekiyor. Sevginin hayatımızın ayrılmaz bir parçası olmasını mı istiyoruz? Önce sevmeyi ve sevilmeyi öğrenmemiz gerekiyor.