NEDEN SAVAŞLAR BİZİ ESİR ALDI?

İnsanlar iktidar olma heveslerini daha ne kadar en yüksek seviyede tutabilirler? Hayatlarımız, kurulu olan düzende, daha yükseğe tırmanmakla geçmiyor mu? Kutsal iktidar, kültürel iktidar hatta ırklara dayalı iktidar kurmaya zorlanmıyor muyuz? Bunlar değerlendirildiğinde iktidar mücadelesi insanlığı yıpratmıyor mu? İnsanlar, bilimin iktidarını kurduğundan beri tüm insanlık tarihinin yaşamadığı acıları, son yüzyılda, maalesef acı bir şekilde yaşadı. İktidar olma ve komut verme zevki, insanların düşünce yapısında eziyet etme, tahkir etme ve öldürme çılgınlığını ön plana çıkardı. Cinayetler, nefret suçları, savaşlar ve daha berbat bir sürü unsur sırf ademoğlunun daha fazla refah içinde yaşaması için katlanılan bilimin iktidarında artarak devam ediyor. Savaşlar, tarihçinin ekmeğidir ve bence tarih aslında geçmişi yorumlayıp geleceği okuma sanatından çok geçmişte akan kanları mumyalama hevesidir. Tarih insanlara çok büyük şahsiyetler ve seçebilmeleri için kimlikler verdi. Ancak kötü şeyler tarihin içerisinde saklanıp kalamadılar çünkü insan fıtratı nedeniyle kötü olana meraklıydı. Cinayetler ve savaşlar kutsal dayanaklara göre insan yaşamının başından beri süregelen olaylardı. İnanılması zor olsa da cinayetle beraber dünyanın en eski problemi olan kölelik insan yaşamının son yüz yılında yerle yeksan edildi. Ancak cinayetler bir türlü sonlandırılamadı hatta son yüzyılda hiç olmadığı kadar fazla gerçekleşti. Modern çağ bize her şeyi kurgulatabilirken, her şeyi sorgulatabilirken sürdürülebilir bir barışı tesis etmeyi başarabilmeyi hatta düşünebilmeyi sunamadı. İktidar ve iktidarın sahipleri bizi ölümlerin, savaşların çemberinden çekip alamadı. Ya da onlar mıydı bizi kendi iktidarları için kırdıranlar? Düşmanlar oluşturuldu, bu düşmanlara nefret etme yolları oluşturuldu, bu düşmanları katletmek için araçlar oluşturuldu ama cinayetleri ortadan kaldırabilecek insanlık altyapısı bir türlü oluşturulamadı. Çünkü insanlar kendi iktidarlarını koruyabilmek ve düşmanlarını yok edebilmek için önceleri tarih, günümüzde de bilim dolmasını yutmakla meşguller. Bilim iktidarını güçlendirdikçe insan gibi düşünebilme yetimizi kaybettik ve o iktidarı insanlığın yeni putu haline getirmeye başladık. Peki bilim neden iktidarını bu kadar korumak istiyor? İnsanın Taşrası kitabında"Bilim din olmaktan hoşlanıyor ve insanlar onu tahtından indirmek cesaretini göstermeden insanlığın kökünü kurutabilmek için acele ediyor" (41) diyen Elias Cannetti bu probleme dikkat çekiyor. Aynı zamanda insanların da bilimi yüceltişini "Şimdi bilim gerçekten bir iktidar ama çılgına dönmüş ve kendisine utanmazcasına tapılan bir iktidar" (46) sözleriyle açıklığa kavuşturuyor. Ne denli bir düşünme özgürlüğüne sahip olduğumuzu tartışmaya gerek duymuyorum. Her şeyi konuşabiliyoruz. İstediğimiz her konu hakkında bilgi sahibi olabiliyoruz. Ancak şu soruyu cevaplanamayacağını fark ettiğimiz için soramıyoruz: Cinayetler ne zaman son bulacak? Artık bu konu hakkında çözüm odaklı düşünmenin vakti gelmedi mi? Modern dünyanın bize sunduğu olanakları kullandığımızdan beri savaşları, çocuk ölümlerini, pazar yeri bombalanan kentleri görmek daha fazla yaşanır oldu. İnsanların itiraf etmesi gereken şeyler var. Savaşlar yalnızca savaşmak içindir. İnsanlık bunu kendisine açıklayamadığı sürece savaşla gerçek anlamda mücadele edilemez. Tüm değerlerimizin ortak olduğu, fiziksel olarak aynı yeteneklere sahip olduğumuz, aynı gök kubbeyi paylaştığımız insanlar olarak kurguladığımız bu düşmanlıkları sona erdirmeliyiz. Aksi takdirde gelecek tarihçilerin ellerini ovuşturacağı bir tablo ve o tablonun içerisindeki rakamlardan öteye geçemeyeceğiz. İnsanlar kendi düşünce hafızalarının dışına çıkmak zorunda ve oradan kendi manzarasını hayal etmek zorunda. Neden bu dünyada iktidar mücadelesi altında ezilen sinekler olmayı kabul ettik? Ben korkmaktansa nefret edilmeyi tercih ederim yeter ki bu hegemonyayı kırmak için mücadele edeyim. İnsanı üstün kılan, insan temelli olan, herhangi bir ayrım gözetmeksizin oluşturulan toplum sözleşmesinin imza atanı olmak beni deli gömleği giymek zorunda bıraksa da razıyım. Gelecek kuşaklara öldürülen hiçbir çocuğun hesabını veremeyeceğimizi biliyorum, iktidara tapanların bu dünyayı oluşturduğunu bildiğim gibi.... İnsan sadece kendi benliğini yüceltebilmek için yaratılmış bir varlık değildir. İnsan kendi dışındaki varlıkların da kendisi kadar önemli olduğunu anlayabilmekle mükelleftir. Bizlere öldürmeyi sunan her yolu sorgulamalıyız, bizleri katil yapan her türlü aleti reddetmeliyiz. İşte o zaman insanlığın iktidarını kurabiliriz ve bu dünyada herhangi bir ırksal, düşünceye, dine dayalı ayrıştırmalara maruz bırakılmayız.