Paranoya / Deniz Akkaya

Bir temel sorudan başlar aslında bütün kuşkular. Bir insan aldatıldığını düşünüyorsa, "Benden başkası var mıdır?" sorusunun kafasında fazlaca tekrar etmesi bu düşünceleri alevlendirir. Bir insan uzaylılardan korkuyorsa da aynı şekilde; "Bu evrende bizden başkaları da var mı?" sorusu, zihni meşgul eden soru olacaktır. Bu kuşkular tek başına çok kuvvetli olmakla beraber, başka duygularla da karışınca içinden çıkılmaz hale gelirler. Okulumuzda sahnelenen "Böcek" isimli tiyatro da bu temel sorular üzerine kurulmuştu aslında. Kuşkuyu yaratan sorunun "Bu denli teknolojik, yapay böcekler var mı?" olması ve bunun iki kişinin aşkı ile harmanlanması, başrolleri içinden çıkılmaz bir duruma sokuyordu. Her şeyin bir tesadüf olabileceği, yanılıyor olabilecekleri ya da başka bir olasılık akıllarının ucundan bile geçmedi. Birbirlerine duydukları aşırı güven onların mantıklı düşünmesini engelliyordu. Bir yerde okumuştum; insanlar doğada gördüğü binlerce ipucunun sadece %5-10'unu zihin süzgeçlerinden geçirebilirlermiş. Süzgeçten geçenler ise genellikle kendilerini haklı çıkaracak ya da inançları ve düşünceleriyle ters düşmeyecek durumda olanlar olurmuş. Onlar da bu şekilde, beyinlerine yenik düşmüş olsalar gerek. Belki bütün düşünceleri ve teorileri doğruydu, ancak her zaman genişçe düşünmelidir insan. Bir konuda haklı olduğumuza (1) "Böcek" emin olsak bile; diğer tüm fikirlerin haksız olduğunu mantıksal ve deneysel bir şekilde test edip haklı olduğumuzu ispatlamalıyız. Akıl sağlıklarını kaybedip, intihar etmeleri de; fikirlerine bu denli bağlanmalarından dolayı bence. Karakterlerin son sahnelerde duyduğu şüpheler, tüm hayatlarının başka birileri tarafından yönetildiği üzerineydi. Günümüzde bir sürü insan kayboluyor, kaçırılıyor, öldürülüyor. Bazıları bulunuyor, bazıları ise bir gizem olarak kalıyor. Gizem olarak kalan insanların yakınları devletler tarafından yeni bir hayata sürükleniyor olabilir mi? Kaybedecek hiçbir şeyi kalmamış insanlar, gözü kara birer ajan mı olurlar? Devlet bu potansiyeli gördüğü insanların, sevdiklerini aramayı bırakıyor olabilir mi? Bunlar üzerinde çokça düşünülmesi gereken sorular, ancak insan düşündükçe içini yoğun bir paranoya da kaplayabilir. Dikkatli olmak lazım... Bu tartışmayı bir kenara bırakarak, tiyatro sayesinde kafama takılmış ve üzerinde düşünmeye başladığım bir konudan bahsetmek istiyorum. Bir ülke, kendi askerlerini; biyolojik silahlar için kobay olarak kullanabilir mi? Bana kalsa; hiçbir insan, hatta hiçbir hayvan bir deneyde kobay olarak kullanılmamalıdır. Bir mucize olduğunu ve insanların bu deneyler için kullanıldığını varsayalım; ben bir devlet başkanı olarak vatandaşlarımı oğlum/kızım bilir ve onların kıllarına zarar gelmesine razı olmazdım. Bırakın bir deneyle gençlerimi harcamak, başka bir ülkenin zarar vermesine de izin vermezdim. En azından bir savaş ya da operasyonda ele geçirdiğim rehineleri, ya da hafifletici opsiyonlar sunarak ülkemdeki mahkumları denek olarak kullanırdım. Oyunu izlemeye başladığımda çok ilginç bir şey daha keşfettim. Hayatım boyunca birkaç klasik dışında hiçbir oyuna gitmemiş olduğumu... Yani gerçek hayata daha yakın, gerilim temalı bir tiyatroyu bu oyunu izleyene kadar pek hayal edemiyordum. Oyuncuların ağızlarında sürekli bir küfür; gençlik havasını katmak için sürekli ortada olan sigara, uyuşturucu, cinsellik vb. öğeler oyunu daha gerçekçi yapmış. Büyük ihtimalle devlete bağlı olmayan bir tiyatro olduğu için bu kadar rahattı oyun. Bu zamanlarda kimse kötü bir durumda, Türkçe altyazılardaki gibi "Seni lanetliyorum!" demiyor. Ya da serseriler aralarında verdiği partilerde masa oyunları oynayıp sebze yemiyorlar. Durum böyle olunca; daha çok tiyatroya gitmeye, daha çok "güncel" ve özel tiyatrolara gitmeye karar verdim. En azından işlenen konulara biraz daha hakim olabiliyor insan, bir klasiğe göre. Sonuç olarak, gitmekten çok keyif aldığım bir oyun oldu "Böcek". Başlangıçtaki amacım GE250 etkinliğinden puan kazanmak iken, oyundan çıktığımda elimde kırk puandan çok daha fazlası olduğu için çok mutluyum. Yukarıda belirttiğim gibi, fırsat buldukça hem okulumda hem de dışarıda tiyatroya gitmeyi planlıyorum.