DAĞIN ARDINDAKİ MEMLEKETİM

Dağların ardında alacakaranlıkta bir ülkede, benim hiç bilmediğim bir orman vardır. Bu ormandaki ağaçları, kuşları, çayırları, çimenleri öylesine severim ki ormanda yaşayan insanlar da o ülkeyle birlikte bir hazine olur benim için. Memleketim derim oraya. Memleketim. Bir gün vurulup düşeceksem de, uçsuz bucaksız ovalarında özgürce koşacaksam da orada olsun isterim. Kötülüklerin, kurnazlıkların, yalanların ve riyakarlıkların, hatta ölümlerin ülkesi olsa da memleketimdir o dağların ardı, hiç kuşkusuz severim. Bir kuşun kanadına takılıp kaçmak isteyen bu yörelerden kim bilir kaç kişiyizdir şimdi? Belki küçük kara balık gibi nehirlerden okyanuslara karışmalı, geride bırakabilirsek bu yerleri. Bir kuşun kanadına takılıp uçsuz bucaksız göklerde süzülsek ya da aşıp nehrin sınırlarını ulaşsak okyanuslara yine de peşimizi bırakmayacak bir yük taşıyoruzdur yüreğimizde. Bazı yaralar vardır hiç kapanmaz, bazı sevgiler vardır ne kadar nefret ettiğinizi düşünseniz de asla bitmez. Bazen sevmeyi bırakmak istediğiniz şeyler sizi en çok ayakta tutanlar olur. Doğduğunuz ülke, konuştuğunuz dil, o memleketi sizinle paylaşan insanlar... O insanların hepsini sevmeseniz dahi onlar için üzülmekten, onlarla aynı acıları paylaşmaktan, onların sevinçleriyle şen olmaktan kaçamazsınız. İnsan eliyle çizilmiş sınırlara inanmam ve hatta tüm dünyayı memleketim olarak görebilmeyi çok isterim ama bazen o sınırların arasında bizi biz yapan bir şeyler vardır vazgeçemediğimiz, bunu bilirim. Ben dağın öte yüzünde hiç görmesem de o ülkeyi, orada biri yere düştü mü içimin yangınını durduramam. Bir ülkeyi sevmek her şeyiyle, yanlışı, doğrusu, ölümü ve doğumuyla sevmektir. Fakat bu demek değildir ki zalimleri dahi sevmektir. Bu demek değildir ki halkın düşmanlarına düşman olmak, o memleketten vazgeçmektir. Bir toprağı memleket yapan üstündeki taş binalar, elle çizilen sınırlar ya da ne kadar çok kanla yıkandığı değildir. O boş tarlayı memleket yapan üstündeki insanlardır, halktır. Bir sokakta yürürken yanından gelip geçenlerin konuşmalarıyla, parkta el ele tutuşan bir çiftin sevdasıyla, mahallelerinde top oynayan, bisiklet süren çocukların kahkahalarıyla severim ben bir memleketi. Bir ağacın dalı için severim. O ağaca biri el uzattığında, halkının tek vücutta birleşip devleşen öfkesiyle severim. Ağaçlarını, parklarını ve kentlerini korumak adına ölebilecek gençlerin umuduyla severim. Bombaların, silahların ve savaşların yıkamayacağı bir umut vardır benim memleketimde. Orası çok uzak, uzaktan daha uzak bir yerdedir. İçimdedir. Esmer, sakallı, güzel gözlü bir adamın kavgasıyla tutunurum ona, on beş yaşında ve başında bir fişekle uçurtmasını göğün en güzel yerlerine uçuran kardeşimdir bana o umudu veren. Çok severlerdi onlar da bu ülkeyi, ben öyle bildim. Bir büyük şehrin, bir büyük parkında, kocaman bir ceviz ağacının altında oturup kitap okurken o ağaçlar için savaşan onlarca gencin karşıma dikilen siluetleridir benim için o topraklar. Ölüm alır onları, analarının koynundan, sevdalılarının yanından ve dostlarının kavgasından. Ah, diyor ya şair: "Ölüm gelir sonra silah sesleri/Önce silah sesleri duyulur çok yakınında/Ve yankılanır az sonra uzak bir ülkede./Ölüm gelir./Bir kapıyı örter gibi./Doğum tarihlerine, düşlere aldırmaz." (Erhan, 2015). (Ahmet Erhan Kimdir? Hayatı, Eserleri, Edebi Kişiliği, 2007) Size o dağların ardındaki ülkenin tüm çiçeklerini anlatmak isterim. Öyle güzeldir ki havası, göğünün deniziyle birleştiği yerde seversiniz orayı. Ağaçlarının rüzgardaki hışırtısını, yer yer beyaz, bazı yerlerde kırmızı düzlüklerini ve dumanlı dağlarını seversiniz elbet siz de. Öyle güzeldir de o memleket, gün gelir içinde kovalamaca oynayan, uçurtma uçuran tek bir çocuk kalmaz olur. Parkları bomboş kalır. Sevdalıları yalnız hem de yapayalnız kalır sokaklarında. Bazı günler olur ben bile penceremi açıp havasını solumaya korkar olurum memleketimin. Çünkü analarının yüzünde bir tebessüm göremez olmuşumdur artık, gözlerimizin yaşı, içimizin yangını hiç dinmez olmuştur. O zaman bir tek ağıtlar kalır ülkeme. Bir toprak parçasında yalnızca ağıtlar kaldığında nasıl olur da ora size bir vatan olur? Memleketim. Bilinmeyen diyarlarda bir dağın ardında, dumanlı tepelerin içinde yatar. Uzaktadır, kimse görmez. İnsanları bağırır her gün, acılarını dindiren olmaz. O yemyeşil düzlükleri yanmış, kül olmuştur. Kül kül olup da analarının boğazına durmuştur. O heybetli ağaçlarında yaprak kalmamıştır, çiçeklerinde tohum tükenmiştir. Gündüzü olmaz, gecesi hiç bitmez. Bir karanlık bulut sarmıştır dört bir yanını. Tozun, dumanın griliği içinde bedenler yürüyüp gider caddelerinde. Soranı olmaz, ardından ağlayanı olmaz memleketimin. Bir gün diner mi bu alacakaranlık? Yine doğar mı evlatları küllerinden? Söndüğünde bu alevler, çıktığında memleketim aydınlığa ve güldüğünde bir çocuğun yüzü yeniden ilk defa.