İkiz Kardeşimin Hikayesi

Yakın zamanda izlediğim "İkiz Hayat" isimli film, Laurel isimli genç bir kızın ikiz kardeşi Audrey'in trajik bir kazada hayatını kaybettikten sonra yaşadığı kişilik çatışmasını anlatıyor. Laurel geçmişte bıraktığı sıkıcı hayatı yaşamaya devam edebilirdi fakat o her zaman büyülenerek baktığı ikiz kardeşi Audrey'in hayatını yaşamaya karar verdi. Filmi izlerken aklımda tek bir düşünce yankılanıyordu. Filmi izleyen herkes Laurel'in başına gelenleri ve onun hissettiklerini biliyor. Peki ya Audrey nasıl bir hayata sahipti? Charles beni arayıp duruyor. Lanet olsun bu adamdan kurtulayamayacak mıyım? Aramızda yaşananlar sadece küçük bir kaçamaktı. Üstelik o patronumun kocası! Önümdeki seçenekleri düşünüyorum; ya çok sevdiğim ve başarılı olduğum emlakçılık işimden olacağım ya da Charles'ın bana vaat ettiği gibi beraber bir hayatımız olacak. İçimden bir ses Charles'a güvenmemem gerektiğini söylüyor. İşte bu sebepten dolayı ondan ayrıldım. Şimdi de barışmak için peşimden düşmüyor. Neyse ki bu hafta doğum günüm ve birkaç günlüğüne şehirden ve Charles'dan uzak kalacağım. Laurel'i o kadar çok özledim ki! Fakat aynısını babam için söyleyemiyorum. Annemin ölümünden sonra kendini öyle zayıf, güçsüz ve sefil gösterdi ki! Aslında hiç de öyle değil ama Laurel o kadar saf ki gerçeği göremiyor. Sürekli babamın yanında ve sanki kızı değil hizmetçisiymiş gibi davranıyor. Kahvaltısını hazırlıyor, tırnaklarını kesiyor, üstünü giydiriyor. Üstelik Laurel'in ölmüş annemin geriye kalan kıyafetleri dışında kendine ait bir parça kıyafeti bile yok. Annemle tek farkı Laurel'in babamla evli olmaması. Sanırım ona bir kaç parça elbise satın almalıyım. Eminim Laurel bana muhteşem özgün bir hediye bulmuştur. O kadar yetenekli ki! Bütün yeteneğini babamın sanat eseri taklitçiliğine harcıyor. Üstelik babam her seferinde eserlerinde bir kusur buluyor ve Laurel'in yaptığı tabloları satmak yerine bodrumda bir odaya kitliyor. Bu sene Laurel için muhteşem bir hediye buldum. İkimize de bir kalbin yarısı şeklinde bir kolye tasarladım ve ben Laurel yazan kolyeyi, o ise Audrey yazılı kolyeyi takacak. Böylece her ne kadar uzak olsak bile her zaman kalplerimiz yakın olacak. Zaten ikizler için bu hep geçerli değil midir? Bazıları der ki bir ikiz diğerinden önce hayata veda ederse ruhları kenetli kalır, birbirlerine olan bağları kopmaz. Yarın eve dönmek icin yola çıkacağım. ERTESİ GÜN Tahmin ettiğim gibi Laurel bana muhteşem bir hediye tasarlamış. Ahşap bir bebek evi inşa etmiş. Evin kendisi sanki yetmiyormuş gibi içine bir de projektör koymuş. Projektörü çalıştırıp duvarda çocukluk fotoğraflarımız ve annemin fotoğraflarını görünce içimden bir parça koptu sanki. Büyüleyiciydi. Laurel'in saçlarının bir süpürgeden farkı yoktu. Hayal ettiğimden daha da kötü durumdaydı. Saçlarına yıllardır makas değmemiş olmalı. O kadar bakımsızdı ki. Onu kuaföre götürmeye ikna ettim ve küçük bir çocuk gibi sevindi. Laurel'i salondaki deneyimli ellere emanet ettikten sonra ona bir kaç yeni kıyafet almak için dışarı çıktım. Alışverişimi tamamlayıp salona geri geldiğimde şok oldum! Sanki karşımdaki ikizim Laurel değil, aynadaki yansımamdı. Sanki beline kadar uzanan o düz siyah saçları bir kıvılcıma tutulup yok olmuş, yerini omuz hizasında sütlü kahve renginde buklelere bırakmış. Annemiz öldüğünden beri aynı saç modeline sahip olmamıştık. Laurel'in bu yeni yüzüyle ona daha çok bağlandığımı hissediyordum. Eve dönme vakti gelmişti. Babamın eski külüstür kamyonetiyle yolculuk keyifli olmasa da yanımda Laurel olunca dünya siyah beyazlıktan kurtulup gökküşağını andıran bir güzelliğe dönüşüyordu. Bu duyguyu geri kalan hayatımda da yaşamak istiyordum ve o an Laurel'e benim yanıma taşınmasını teklif ettim. Sanki yıllardır bu anı bekliyormuşçasına sevindi. Charles sürekli arıyor ve arabayı kullanan Laurel'in dikkatinin yoldan cep telefonuna kaymasına sebep oluyordu. İleride kırmızı ışığın yandığını görebiliyordum. O sırada Laurel'in aklından geçenleri tahmin etmem hiç de zor değildi. Bu yolu neredeyse kimse kullanmazken bir trafik lambası koymalarının mantığını hiç bir zaman anlayamamıştık. Her zaman olduğu gibi bu durum için de bir oyun yaratmıştık. Her kırmızı ışık yandığında çığlık atarak arabadan çıkıp; arabanın etrafını dolaşarak yer değiştiriyorduk. Laurel ile göz göze geldik ve koşarak arabadan çıktım. Sürücü koltuğuna oturduğumda Laurel yan koltuğa oturmuştu bile. Işık hala kırmızıydı. Kemerimi hemen bağladım ve Laurel'e de aynısını yapmasını söyledim. Kestirdiği saçlarını emniyet kemeriymiş gibi beline bağladı. Kahkaha atıyorduk. Hayatımda bu kadar güldüğümü hatırlamıyordum. O kadar şiddetli gülüyorduk ki araba savruluyor gibi hissediyordum. Evet savruluyoruz. Fakat güldüğümüz için değil. Külüstür araba takla atıyordu. Sol tarafımızdan çarpan arabanın kornası beynimde yankılanıyor. Araba gittikçe ısınıyor. Sanırım motorunda yangın çıktı. Sağıma baktığımda Laurel'in orda olmadığını görüyorum, arabanın ön camında devasa bir delik var. Laurel çarpmanın etkisiyle dışarı uçmuş olmalı. Trafik polisleri ne derse desin kemer takmamak bir insanın hayatını kurtarmış olmalı. Rahatlıyorum. İnsan ölüm döşeğinde bencil olmamalı mı? Ben ise Laurel'in kurtulmuş olması umuduyla rahatlıyorum. Belki bu kaza onun hayatını değiştirmesi için bir fırsat olur. Laurel'in hakettiği hayatı yaşadığını görebilsem hayata daha huzurlu veda edebilirim. Araba ısınıyor. Saçlarımın tutuştuğunu hissediyorum. Vücudum, evimde düzenlediğim mangal partilerinde pişirdiğimiz tavuklar gibi kızarıyor. Artık acı hissetmiyorum. Laurel'i düşünüyorum. Gözlerim kapanıyor. Uyuyorum.