ÇELİŞKİ

Savaş kahramanları can mı alır yoksa hayat mı kurtarır? Bu sorunun cevabını Haksaw Ridge'te fazlasıyla bulabiliyoruz. Film 2. Dünya savaşında aşırı dindar bir Amerikan askerinin silah kullanmayı reddetmesiyle başlıyor. Başkarakterimiz orduya ilk yardımcı olarak yazılması gerekirken bir hata oluyor ve piyade olarak yazılmış buluyor kendisini. Bu sebeple savaşa gidebilmesi için alması gereken eğitim adeta bir işkenceye dönüşüyor. Film 2. Dünya Savaşını konu alıyor olabilir ancak tabir yerindeyse satır aralarında-ya da şerit aralarında- bir başka savaşı da bize gösteriyor. Bu savaş, filmin ana kahramanı Desmond Doss'un kendi içinde verdiği savaş. Bir yandan ülkesine hizmet etmek isterken bir yandan da dini değerlerine karşı gelmek istemiyor. Benim gibi sizler de en başta "ne olacak silahsız gitmek istiyorsa gitsin, kendi kararı" gibi düşünebilirsiniz. Ancak bir zincir en zayıf halkası kadar kuvvetlidir. Verdiği silahsız gitme savaşını kazanıyor. Bu durum bana inancın ne kadar kuvvetli bir duygu olduğunu bir kez daha hatırlattı. Diğer taraftan düşününce askerde yaşadığı olumsuz olayların başına gelmesine neden olan duygu da inançtan başka bir şey değildi. Bu da aklıma ister istemez demek ki inanç o kadar da kuvvetli değilmiş düşüncesini sokmadı değil. Savaşa neden katıldığından bahsetmediğimizi fark ettim. Hepimizin tahmin edebileceği gibi çevresinden etkileniyor ayrıca o zamanların Amerikan propagandası Uncle Sam'e kim karşı çıkabilirdi ki? Hatta o kadar bir etkilenme söz konusu ki sevdiği kadını bırakıp savaşa gidiyor başkahramanımız. Bazı noktalarda film o kadar Amerikan Milliyetçiliği üstünde duruyor ki karşılarındaki Japonları insan olarak bile göremiyorsunuz. Tabii ki olay sadece Amerikan milliyetçiliğiyle de kalmıyor Hıristiyan fanatizmi de konuya dahil oluyor. Filmi izlerken ister istemez bazı noktalarda Hristiyanlık propagandası filmin önüne dahi geçebiliyor. Filmin çekildiği alana biraz dikkat ederseniz biraz küçük olduğunu hemen fark edebiliyorsunuz. Mel Gibson bunu bilerek mi yaptı yoksa set mi o kadardı bilemiyorum ancak bu olay bana savaşların ne kadar kanlı gerçekleştiğini anımsatmaya yetti. Bu anımsamanın kaynağı büyük ihtimalle o daracık alanda savaşan bir tabur askerin olmasıydı. Görebildiğimiz alanın küçük olması ancak uzaktan gösterildiğinde sahil şeridi boyunca uzanan çıkartma noktalarını görünce ne kadar kanlı bir savaş olduğunu düşünmeden geçemiyor insan. Gözüme çarpan bir başka nokta, savaşta ilk yardımcıların hedefteki ilk askerler olmasıydı. Genellikle taşıdıkları silahları ateşleyen, sadece can kurtarmak için orada bulunan askerlerin ilk hedef olması savaşların ne kadar acımasız gerçekleştiğinin de bir göstergesiydi. Savaş sonrası bunalıma da bir yerde ışık tutuyor film. Asıl savaşın cephede değil de evimize döndüğümüzde verdiğimiz çağrışımında da çok başarılı buldum. Bunun sebebi olarak da savaşmak için içimizdeki canavarı serbest bırakmamız gerektiğini düşünüyorum. Bu canavar bir kere serbest kaldı mı tekrardan ait olduğu yere göndermek imkansıza yakın görünüyor. Gördüğüm kadarıyla kurşun yarası iyileşebiliyor ancak siz imkansızı başarıp canavarı ait olduğu yere tekrardan kapatsanız dahi kafesinden çıkarken bıraktığı izler sizinle sonsuza kadar gelebiliyor. Sonuç olarak savaşları tek bir kaybedeni varmış gibi görebilirsiniz ancak savaşların ne bir tane kaybedeni vardır ne de iki, savaşlarda her iki taraf da birçok şey kaybeder ancak daha önemlisi dünya insanlığını kaybeder. Hacksaw Ridge'de anlatılmak istenen bu olmasa da alttan alta gizlenmiş mesajları görebilirseniz bu sonuca varabileceğinize eminim. Genel hatlarıyla filmi beğenmemek için hiçbir sebep yok bence. Bir de gerçek bir hikayeden alınınca tadından yenmiyor.