HANGİ TONDASIN?

Doğmak ve ölmek... Hayat senaryomuz aslında çok basit bir şekilde ortaya konulmuş. Bunu anlamakta tabii ki sıkıntı çekmiyorum fakat yeterli de bulmuyorum ve yalnız olmadığımın da farkındayım. İnsanoğlu varoluşundan bu yana Dünya'ya gelme sebebini sorgulamakta. Cevap bulamıyor olabiliriz ama asla pes etmiyoruz. Evrenin bize ihtiyacı olduğunu varsayıp durmaksızın sebebini arıyoruz. Cevabın karakteristik özelliklerimizde saklı olduğunu düşündüm uzun süre. Tabii bu durum benim, "İki Yüzlü Adam"ı bilindik adıyla "Dr. Jekyll ve Mr. Hyde"ı okuyup fikirsiz kalmama kadardı. Karakterimiz kimliğimizdir. Fakat hayata gelme amacımızı öğrenmek için bu kimliğe bakacaksak at gözlüklerimizi çıkarsak iyi ederiz. Çünkü, kimlikte yazan Bay veya Bayan İyi'nin arkasındaki şeytani ifadeyi görmek için 3d gözlüklerinizi takmanız gerekecek. Önden yuvarlak görünümlü bir cismin küre olduğunu düşünmek mümkün fakat aynı zamanda silindir de olabilir. Bu cisim bir insan olsaydı onun küre olduğunu varsayardık büyük ihtimalle. Çünkü günlük hayatımızdaki mantığımıza göre önden yuvarlak görünen bir cisim her taraftan bakıldığında yuvarlaktır. Cismin ikinci bir niteliği olması aklımızın ucundan bile geçmez. Fakat işin aslı şu ki bakış açımızı değiştirene kadar bu konuda kesin bir hükme varamayız. Dolayısıyla üç boyutlu inceleme nasıl bir cismi tanımlamadaki birincil koşulsa karakter analizinde de aynı önemi taşımalı. Çünkü bir insan bazen tembel bazense çalışkan olabilir. Herhangi iki zıt özellikten sadece birini görüyorsak yeterince deşelemiyoruz demektir. İki Yüzlü Adam'dan öğrendiğim bir şey varsa o da en yoğun duyguların derinlerde saklandığıdır. Doğanın temel kanunları bile öğrendiğim bu dersi destekler. Örneğin, biraz fizik biliyorsak yoğunluğu az olan maddenin yüzeye çıktığını da biliyoruzdur. Aynı yağ damlacıklarının suyun üstüne çıkması gibi! Bastırılmış duygular ve özellikler içimizde yokolmaz. Sadece daha sığ ve günlük bir maske altında saklanırlar. İşin aslı dr. Jekyll insanlara ne kadar aksini istese de kibar davranacak kadar iyi bir adam. Bu içtiği ilaçların yüzeye çıkardığı kötülüğün ona ait olmadığı anlamına gelmez. Tabii ilaç kutusundaki şey kötü bir ruh değilse(!) Büyülü ilaç şişesi ihtimalini eleyip, içimizdeki iyiliğin de kötülüğün de, hangisinin ön planda olduğuna bağlı olmaksızın, karakterimizin parçası olduğunu kabullenmeliyiz. Nasıl ki nüfus cüzdanlarımızdaki kimlik numaralarımızın sadece ilk rakamı bizi temsil etmeye yeterli değilse aynı şekilde kendimizi sadece tek bir özellikle tanımlamak da mümkün değil. Kitabın bana kattığı alaycılıkla, sınanmaktan en korktuğum soruya bile daha ılımlı yaklaşmaya başladım. İyi biri miyim? Kötü biri miyim? Dr. Jekyll gibi ikisi birdenmişim meğer. Artık kendimi, daha doğrusu herkesi, içinde farklı renkler bulunduran bir boya kutusu olarak görmeye başladım. Kimimizde üste beyaz görünüyor; kimimizde ise siyah görünüyor. Bunun bir önemi yok. Sonuçta kovayı karıştırdığımızda ortaya çıkan renk hepimizde de gri olacak. Gri iyi bir renktir. Griyi severim, çünkü griye istediğin kadar beyaz veya siyah kat; gri yine gridir. Belki de sınanmaktan en korktuğum soru artık grinin hangi tonu olduğumdur. Artık etrafa daha önyargısız bakıyorum. Çevreme karşı yüzde seksen güven duygumu kaybetmemden ötürü olabilir. Bunun sebebi bana kim oldukları konusunda yalan söylediklerini düşünmem değil; kim olduklarına dair kendilerinin de hiçbir fikri olmaması. Belki de hepimiz, şu bütün renkleri karıştırdığımızda ortaya çıkan çirkin kahverengimsi renk olduğumuzu kabul etsek daha iyi olur. Böylece içimizdeki olup olabilecek hiçbir detayı atlamamış ve onlara karşı hazırlıklı olmuş oluruz. Evrendeki yerimizi hala karakterimize bağlı olarak bulmak istiyorsak da bakılacak son kriter artık hangi ton olduğumuz.