En Çok ve En Uzun

Anısı ben olayım şarkıların, sözlerin, hem hüzünle hem mutlulukla kapanan gözlerin, dansların, ışıkların, çığlıkların, haykırışların, içilen sigaraların, yıldızlara bakarak dolan gözlerin, deli gibi zıplayanların... Ben olayım ki güzelleştireyim, renklendireyim hayatımı yeniden. Korkmadan, insanların bakışlarını önemsemeden bilinçli bir şekilde kendimi kaybedeyim, kaybettikçe bilincimi yitireyim ve o bilinç kendini şarkılarla ifade etsin. Bana ait olmayan sözlerle kendimi ifade etmenin rahatlığını yaşayayım. Bunların hayali ile yaşarken bütün ım/im arzularım, Ankara'da gerçekleşen Milyonfest konserinde hayat buldular, bana can kattılar. Sanki yarın uzak değil de şimdiki zamana bağlanan bir anmış gibi hissettirdiler. Konser alanı başta değişken, zamanla romantikleşen, anı yaşadıkça canlanan bir organizmaydı. Alana girdiğim an, ortamı benimsedim. Tanımadığım birinin yaşadıklarımı, duygularımı, umutlarımı ve umutsuzluklarımı şarkı söyleyerek ifade etmesiyle benim deliye vurmam eş zamanlı gerçekleşti. Bütün hayatım boyunca yapmak istediğim şeyi -bir saniye bile düşüncelere yer vermeyip gözlerimi kapatarak var olan bütün gücümle dans etmek- gerçekleştiriyordum. Alanda bulunan herkese kendimi yakın hissediyordum. Hiçbirini tanımıyordum, hatta gözlerim kapalı olduğu için onları görmüyordum bile ama biliyordum ki, hepimiz kendimizi kaybetmek için oradaydık. Bizi büyük bir açlıkla eğlenmeye, kendi sesimizi duymamak için çırpınmaya iten sebepler farklıydı. Belki de aynıydı. Bu hayatta gerçek olan sebepler değil hiçbir zaman zaten. Sonuçlar da değil. Bu sonuçlara nasıl tepki verildiği. Bizler delirerek tepki gösteriyorduk. Konser, benim için iki bölümden ibaretti. Birinci kısımda ellerimle ve ayaklarımla tempo tutarak ve saçlarımı savurarak içimden geldiği gibi dans ettim. Yeni bir şarkının başlamasıyla değişen ışıklar, figürlerimi belirliyordu. Kırmızı, daha yavaş salınmam gerektiğini söylerken; mavi ve sarı, büyük bir coşkuyla zıplamam gerektiğini haykırıyordu. Beyaz ise kafama göre takılmam gerektiğini işaret ediyordu. İtiraf etmeliyim ki, arada sanatçının hareketlerini de taklit etmeye çalışıyordum. Bazı sanatçıların hareketleri şarkıyla o kadar bütünleşmiş duruyordu ki, farklı bir tarz benimsemek saygısızlık olurdu. Öyle bir içselleştirme... Bu süreçte yeni bir durum keşfettim: Dans ederken ya da şarkı söylerken bireysel olarak tanıştığım insanlarla daha çabuk kaynaşıyorum. Sanki birbirimize söyleyecek sözlerimizi yıllarca biriktirmişiz, öyle bir konuşkanlık. Birlikte geçirdiğimiz anları harcamaktan kaçınıyormuş gibi sürekli hareketlilik. Her ne kadar o insanları bir daha göremeyeceğimi düşünsem de bu hayatta bana benzeyen insanların var olduğunu bilmek rahatlatıyordu. Etrafımdaki tekdüzeliğin geçici olduğunu, bunun gibi daha çok güzel anı biriktireceğimi gösteriyordu. İkinci kısımda, geçmişi, şimdiki zamanı ve geleceği birlikte yaşadığımı söyleyebilirim. Geçmişte yaşananlar olmasaydı şu an nerede olabileceğimi sorgulayıp durdum. Aslında hayatım boyunca nerede olmak istediğimi düşlemedim hiç. O yüzden yaşananlar olmasaydı, hayatımın şimdiki zamanının farklı olacağına inanmayı reddettim. Sadece yıldızlara baktım. Işık cümbüşünün içinde dahi o kadar parlaktılar ki... Kafası karışık bir insan olmak istemediğime karar verdim ama yaptıklarımın, yaşadıklarımın nedenini açıklayamadığımı biliyordum. Benimki kendini rahatlatmaydı. Benim sevinçlerimin hüzün kokan bir tadı, gidip dönmeyi bilmeyen bir yanı vardı. Teoman, "Hiç geçmez mi gözlerinden bu sonbahar?" dedikçe keyif aldığım lakin gözlerimi buğulandıran bir hayatım olduğunu düşündüm. Dibe batmayı mı daha çok seviyordum yoksa en dipten kurtulmak için verdiğim emeği mi? Beni değerli kılanın, emeğimin karşılığını görmek olduğunu biliyordum, o zaman niye durağan kalmayı tercih etmiştim, işte bunu bilmiyordum. Ben zaten bu hayatta en çok bilmiyorum. Bilmediğim için utanç duymuyorum. Sadece bekliyorum, hayatın karşıma ne çıkaracağını merakla bekliyorum. Konsere gitmek, yolculuğa çıkmaktan farksızdı. Kalabalıkta yine kendimle baş başaydım. Yakın hissettiğim insanların hepsi, birdi, tekti ve bendim. Benden ibaret olan o kalabalık, ana ait olan mutluluğumun özgürlüğümün üzerine gölge düşürmesini engellemekteydi. Ait olma korkumun üzerini örtüyordu ya da aidiyet isteğimin kabul edilmemesi ihtimaline karşı kendimi koruyordum. Korkuyordum. Bu öyle bir korku ki sevilmeme, anlaşılmama ve görülmeme üçgeninden çıkamıyordum. Biliyorum ama bu hayatta en çok gürültüsüz sözcüklere, kahve eşliğindeki eş-dost sohbetlerine, sıkı sıkı sarılabileceğim insanlara inanırsam karanlıklar dağılır. Kırıklarımı toparlayabileceğim bir hayat umuduyla...