KENDİNİ KEŞFETMEK

Düşündüğünüz zaman yaşamızın yüzde kaçını kendi istekleriniz doğrultusunda yaşıyorsunuz ya da yaşadınız? Ya da mesela hayatınızın tamamen sizin kararlarınıza bağlı geliştiğini, ilerlediğini söyleyebilir misiniz? Bence bu ileride büyük bir birey bile olsan, imkansız bir şeydir. Hayatımızı etkileyen ikinci, üçüncü kişiler her zaman olacaktır. Evlendiğinizde eşiniz, çocuğunuz olduğunda çocuğunuz, kocaman insanlar olsanız bile aileniz sizin hayatınıza etki etmeye devam edecektir. Peki bütün bunların yanında biz kendimize giden yolu nasıl bulacağız? Kendi isteklerimizi nasıl anlayacağız? Kendimizi nasıl keşfedeceğiz? Buyrun cevabını konuşalım. Hayatımızın her evresinde kendimize eşlik edecek birilerini buluruz. Aslında bunun sosyallikle uzaktan yakından alakası yoktur. Kimse olmasa bile ailemiz vardır. Sevgilimiz, eşimiz, dostumuz... Bu kendimizi keşfetme yolunda önümüze sayısız insan çıkar. Bazıları bize iyi tecrübeler kazandırır, bazıları ise kötü tecrübeler kazandırır. Ama asıl amaç, kendini keşfetmektir. Kendini keşfettiğin zaman ulaştığın noktayı sayısız kelimeyle tanımlayabilirsin. Mesela Jorge Bucay Kendine Giden Yol isimli kitabında bu noktayı "Mutluluk, kendini geliştirme, refah, aydınlanma, farkındalık, başarı, zirve ya da basitçe son... "(10) olarak tanımlamış. Bu noktaya ulaşmak aslında tamamen "kendine bağımlı kalmak" ile alakalıdır. Mesela sevgiliniz var ama mutlu değilsiniz. Sırf o üzülmesin diye devam ettirmek zorunda hissediyorsunuz. İşte tam bu noktada kendinize bağımlı kalmaktan çıkıp, "kendi" hayatınızı başkasına bağımlı olarak yaşıyorsunuz. Size bu durum her ne olursa olsun sizi mutlu edebilir mi? Ben cevabını verebilirim: Edemez. Aslında nedeni çok basittir. Kendi hayatınızın iplerini başkasına vermiş olursunuz. Hatta biraz daha ileri gidersek eğer, bu karşınızdaki kişi ipleri birazcık sıksa boğulabilirsiniz bile. Bu riski bile bile göz almaya değer mi? Yani tamamen kendi bakış açınızdan çıkıp başkasının bakış açısında kaybolmak... Bazen yolumuzu kaybettiğimizi, hatta kendimizi hiçbir zaman keşfedemeyeceğimizi düşünürüz. Bu noktada yapacağınız şey, ne istediğinizi hatta ilk olarak kim olmak istediğinizi belirlemenizdir. Düşünsenize hayatınızda kendinizden değerli neyiniz var? Jorge Bucay bedenlerimizi bize doğarken verilmiş olan birer "armağan" olarak anlatmış(16). Bu bedeni dileğimiz gibi giydiriyor, dileğimiz gibi süslüyoruz. Peki neden dileğimiz gibi yaşatamıyoruz? Çünkü başkalarının elindeki iplerimiz buna izin vermiyor. Kendimizi keşfetme yolunda, birçok kimliğe bürünürüz. Doğru olan da budur. Çünkü öncelikle kim olduğumuzu keşfetmemiz gerekir. Bazenler hatalar yapabiliriz. Ama bence bizi asıl büyüten hatalarımızdır. Bazen hatalarımıza üzülüp, vazgeçmek isteriz. Ama duygular da insanın sahip olduğu en muhteşem şeylerden değil midir? Düşünsenize sadece bir bedenden ibaret olduğunuzu? Hiçbir arzunuz, üzüntünüz, mutluluğunuz, tutkunuz ya da hazzınızın olmadığını? Kısada hissedemediğinizi düşünsenize? Tenekelerden ne farkımız kalır? Bizi diğer şeylerden ayıran en önemli özelliklerden birisi duygularımızdır. Yeri gelecek hatalarımıza üzüleceğiz, yeri gelecek iyiki yaptım diyecek hatta yeri gelecek onlara güleceğiz bile. Bunlar değil midir zaten insanoğlunu olgunlaştıran? Kendinizi keşfetme yolunda kaç kez hata yaptınız? Ben belki de milyonlarca hata yaptım. Ama pişman mıyım? Hayır. İyiki yapmışım diyorum. Çünkü o hatalar şu an ben olmamı sağladı. Hayatımızda her zaman hatalar yapacağız. Çünkü bu insanoğlunun doğasında vardır. Her zaman sıkıntılarımız olacak. Ben mesela sürekli güldüğüm bir hayat istemezdim. İnsan ağlayabilmelidir. İçindekileri ancak böyle dökebilir ve inanın bana bu yolda bize eşlik edecek birileri her zaman vardır ve olacaktır. Kendini keşfetmek insanoğlunun hayata geliş amaçlarından birisidir. Bazılarımız bunu kolay yoldan yapar, bazılarımız ise zor. Ama elbet o son noktaya ulaşırız. İsterse seneler geçsin, isterse sadece saatler... Sizin o son noktaya bir an önce ulaşmanız dileğiyle. Umarım ulaştığınız zaman sizi orada bekliyor olurum.