EN GÜZEL ÖLÜM

Geceleri en korkunç yer neresidir diye sorsam muhtemelen mezarlıklar diye cevap verirsiniz, biraz et parçası, birkaç da kemiğin bize hiçbir şey yapamayacağını bildiğiniz halde. Zombilere inanmıyorsanız ya da hayaletlerin sadece çocuk kitaplarında var olduğunu biliyorsanız neyden çekiniyorsunuz, içinizi ürperten ne? Bu korku belki de ölüden değil de ölümden korktuğunuz, korktuğumuz için. Ölüm bizlere mi aittir yoksa bizi bizden alan bir dönüş müdür? Bizi birbirimizden zamansız alan yegane şey midir? Her şeyi anlatan bir yol mudur yeter ki geçilmesi gereken? Kimse bilmez ne yaşandı, bilen sadece gidendi: Geri dönmeyen... Belki de geri dönmedikleri için kırgınız gidenlere, kızgınız ölüme bizden çaldıkları için. Hatta isyankarız olması gerekeni engellemeye çalışırken. İnsan en çok bilmediği şey hakkında atıp tutar ya hani, işte yaşayanlardan kimsenin bilmediği bu dünya hakkında da, oraya isteyerek ya da istemeyerek giden herkes için sen sevgili okur, ben müptela yazar, karşıdaki bakkal amca, hemen yan sokakta kolye satan abla, o, bu, şu yani hepimiz üzülme, bilhassa dövünme hakkına sahibiz. "Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi" başlığı altında toplanmış ve insanların yararlanması için oluşturulmuş bir protokolde bile her şey sınırsız özgürlüğümüzün sınırları içinde cereyan edebilirken1, neden ölürken de bu özgürlüğümüzü kullanamıyoruz? Neden insanları ölürken bile rahat bırakmıyoruz ya da ağız tadıyla ölmelerine engel oluyoruz? "En Güzel Ölüm" ya da " Tarihin En Güzel İntiharı" olarak da isimlendirilen bu fotoğrafta Evelyn Mechale' nin aslında tek istediği "He is much better off without me" (The Most Beautiful Suicide - Evelyn McHale leapt to her death from the Empire State Building, 1947) diye yazdığı mektubundan da anlaşılabileceği gibi gayet açıktı fakat o sırada oradan geçen ve fotoğrafçılık bölümünde okuyan bir öğrenci tarafından çekilen fotoğrafı, bu kadını şu anda okuduğunuz satırlara kadar taşıdı. Hani nerede duyarlılık, nerede insan haklarına duyulan saygı? Fotoğraf 1 "The most beautiful suicide" Evelyn McHale, 1947. 1 MADDE 5 Özgürlük ve güvenlik hakkı 1. Herkes özgürlük ve güvenlik hakkına sahiptir. Aşağıda belirtilen haller dışında ve yasanın öngördüğü usule uygun olmadan hiç kimse özgürlüğünden yoksun bırakılamaz:.. Saygı neydi? Saygı emekti. Saygı küçüklüğümüzden beri öğrenmeye çalıştığımız ama hiçbir zaman tam anlamıyla gerçekleştiremediğimiz bir erdemdi. Saygı, edinilmesi için sabretmemiz gereken, görmesek bile göstermemiz gereken bir büyüklüktü. Saygı sadece insanlara karşı takınmamız gereken bir tavır değil, hayvanlara, doğaya ve en önemlisi kendimize davranmamız gereken bir yücelikti. Bir insanı ölürken rahat bırakmaktı saygı ya da öldürürken bile. Gece film izlemek için mutfakta mısır patlattığınızı hayal edin. Patlayan her mısır tanesiyle birlikte aynı anda Şam' da, Halep' te ya da Doğu' da başka bir yerde, bir bomba patlıyor. İnsanoğlu kendisinin içinde var olan acımasızlığı sadece gün yüzüne çıkarmış oluyor. Belki sonradan öğretilen saygıyla bastırılan bu canilik, bir başka insanın nefes almasına bile saygı duymanın bile ne olduğunu bilmeyen katiller yetiştiriyor. Silahları tutan o ellerin bir düşüncenin ucundan tutması gerekirken, bir çocuk öteki çocuğu öldürüyor. Herkes Evelyn Mechale kadar şanslı değil, bir an da olup bitmiyor her şey. Sırasıyla annelerinin, babalarının, kardeşlerinin yanışını görüyor çocuklar; toz, moloz, kan içinde... Yani insan, ölürken bile rahat bırakılmıyor. Belki en güzel ölmüyorlar ama kanatsız bir melek olarak Bayan Mechale' den daha güzel gülüyorlar. Meleklerin artık biraz da bu dünyada kalması dileğiyle.