Unutmak ve Hatırlamak

Unutmak bazen acılarımızı hafifletir bazen de yeni acılara yol açacak hatalar yapmamıza sebebiyet verir. Geçmişteki hatalarımız, çıkardığımız dersler aklımıza kazınmalı şeyler iken; hayal kırıklıklarımız, üzüntülerimiz ise unutmamız gereken şeylerdir. Fazlasıyla hatırlamak veya fazlasıyla hatırlamak zararlıdır. Bazı hatıralar vardır ki adeta bir çiviyle bizi geçmişe çakar, oradan çıkmamıza mani olur. Bugün akıp giderken, siz saplandığınız o yerden kurtulmaya çalışırsınız. Geçmişteki başarısızlıklar gibi mesela. Öğrenilmiş çaresizlik misali, geçmişteki başarısızlıklarınıza saplanıp kalırsanız eğer kendinizi o başarısızlıklara göre tanımlarsınız. Oysa koşullar geçmiştekine göre çok farklı olabilir. Fakat o kabullenmişlik sizi yıldırmıştır ve denemekten vazgeçersiniz. İşte bu gibi durumlarda unutkanlık iyidir. Sizi karamsarlıktan çekip çıkararak umutlarınızı tekrar verir. Veya geçmişteki acılar... Yeri gelir bugününüzden ziyadesiyle memnunsunuzdur, fakat aklınızda hatıralarınız canlanır, bugünün sevincinin yerini bir hüzün kaplar. Hayattan keyif alamazsınız. Unutmak hafızada yer açar ayrıca; yeni insanlara, ileride anlatacağınız yeni anılara, yeni mutluluklara ... Unutamazsanız eğer, zamanla o hafıza dolar, siz geçmişinde yaşayan bir kişi olarak kalırsınız. Yani şu anınız da en az geçmişiniz kadar güzeldir fakat nedense geçmişinizin daha güzel olduğu düşüncesi vardır içinizde bir yerlerde; yaşamakta olduğunuz güzel anılar hafızaya kaydedilmez, sadece yaşanılır ve gider. Sonra siz bunu fark etmezsiniz ve geçmişin bu bağlayıcılığı daha da güçlenir. Unutmak iyidir kısacası, size daha yaşanacak şeyler olduğunu, belleğinizi yeni ve daha güzel şeylerle doldurmanız gerektiğini söyler. Zihninizi tazeler, hayata tutundurur sizi. Aksi takdirde erken yaşlanır, sürekli anılarından bahseden, bugününe dair bir şeyi olmayan ihtiyar kimseler olup çıkarsınız. Öte yandan unutmak insanların yaptığı en büyük ahmaklıklardandır. "Sadece aptallar aynı yolu tekrar tekrar deneyerek farklı sonuçlar elde etmeyi bekler." der Albert Einstein. Unutmanın tersi olan hafıza insanın küçük yaşta kazandığı, onun hayatta kalma mücadelesine yardımcı olan en önemli yetilerdendir. Sobaya dokunup eli yanan bir çocuk bir daha elini sobaya dokundurmaz en basitinden. Unutulmaması gereken şeyler unutulmamalı, inatla hafızaya kazınmaya çalışılmalıdır. Bu bizi yeni acılardan, yeni hüzünlerden uzak tutar. Şahsen bir insandan bir kötülük görmüşsem, bunu unutmam, unutmak istemem ben. Buna kin tutmak diyebilirler, desinler; önemli değil. En azından o kişiye aynı derecede güvenme ahmaklığını yapmamış olurum. Veya yaptığım bir hata... Eğer onu unutursam aynı hatayı tekrar tekrar yaparım, inatla devam ederim yanlışıma. Ayrıca, bana kalırsa siyasiler halkın seviyesine inmede en çok bu noktada başarısız kalıyor. Maalesef Türk milleti biraz unutkandır, ne oldu ne dendi pek hatırlamaz. Siyasilerin yapması gereken rakiplerini millete hatırlatmak iken, onlar bunu beceremiyor. Bu da kendilerine kaçınılmaz başarısızlık getiriyor. Dahası, belki yukardaki paragrafta unutmak acılarımızı hafifletir dedim ama, bu her zaman geçerli değildir. Aşı, bildiğiniz üzere hastalık mikrobunun zayıflatılarak vücuda verilmesi işlemidir. Böylece vücut bu hastalığı tanıyarak ona karşı antikor diye adlandırılan savunma hücrelerini üretir. Unutursak eğer, yeni sıkıntılara karşı sıfırdan bir savunma sistemi kurmak zorunda kalırız. Oysa, daha öncesinde de o sıkıntılarla yüzleşmişizdir, tekrar da üstesinden gelebiliriz bu sıkıntıların üstesinden nasıl geldiğimizi hatırlarsak... Tabiatta her şeyin dengelisi makbuldür. Unutmak için geçerli bu durum... Ne ahmaklık derecesinde unutmalı ne de takıntı derecesinde hatırlamalıyız. Unutmanın da hatırlamanın da kendine göre fayda ve zararları var. Dengeli olmak lazım. Onun içindir ki zaman zaman oturup düşünmeli, neyi unuttuğumuzu hatırlamaya, neyi hatırladığımızı unutmaya çalışmalıyız.