DOĞANIN GÜCÜ

Faruk Duman'ın Köpekler İçin Gece Müziği adlı kitabını elime aldığımda, beni böylesine güçlü düşünceler içinde bırakarak sonlanacak bir kitap olmasını beklemiyordum. Hemen sonra kapağını açıp okumaya başladığımda, kendimi Tarık ve Filiz ile birlikte aynı arabanın içindeymişim gibi hissetmeye başladım. Arka koltukta oturmuş nasıl sonlanacağını bilmediğim bir yolda, ölüm ile burun buruna gelmiş bu iki insanın belki de son dakikalarına şahitlik ediyordum. Tıpkı hayat gibi. Hayat ile ilgili bir şeyler söylemem gerekirse, başınıza gelecek şeyleri bilmeden uzun bir yolculuk yapmak diyebilirim. Ölüm hayatın bir gerçeğiyken bu gerçeği kabullenmek o kadar zor ki. Sırf bunu düşünmemek için kendimi zorladığım günler oluyor. Hayat bize verilmiş bir hediye mi yoksa bizi ölüme götüren cezalarla dolu bir yolculuk mu? Ölüm bir son mu yoksa bir başlangıç mı? Bizim için hayati önem taşıyan şeyleri düşünüyorum. Su olmadan yaşam olamazken bazı hayatlar su yüzünden yitip gidebiliyor. Doğa bize verdiklerini zamanı gelince fazlasıyla geri alabiliyor. Yağmursuz geçen kurak bir mevsim sonrası, suya hasret kalmış insanların bir sel felaketiyle ölmesi yaşam ve ölüm arasındaki ironiyi fazlasıyla hissettiriyor. Mesela insanlar için herhangi bir zararı olmadığını düşündüğümüz küçücük bir sincap, aslında zamanı gelince ne kadar ölümcül olabiliyor. Ya da ölesiye korktuğumuz başka bir hayvan zamanı gelince hayat kurtarıyor. İşte doğa böylesine gizemli ve şaşırtıcı bir yer. Her kötünün içinde bir parça iyilik, her iyinin içinde bir parça kötülük olması gibi doğa da kendi içinde yaşam ve ölümü birbirine kaynaşmış bir halde barındırıyor. Bunu çok iyi bilmeme rağmen hala ölüm diye bir gerçeğin varlığını tam anlamıyla kabullenememek, belki de benim suçumdur. Ama insan bunu kabullenebilseydi nasıl yaşardı ki? Nasıl her sabah uyandığında içinde yeni şeyler keşfetme isteği duyabilirdi? Hani derler ya 'topraktan geldik toprağa gideceğiz' diye. Ne demek istediklerini şimdi çok daha iyi anlayabiliyorum. Daha biz doğmadan önce başlayan doğa ile aramızdaki ilişki, doğduğumuz ilk an doğadan ödünç aldığımız o ilk nefesle mühürleniyor. Ölene kadar bu dünyadan, doğadan ve diğer canlılardan aldığımız her şeyin bedelini ödemek için kendi yolculuğumuzu tamamlamamız gerekiyor. Diğer bir yönden, belki de ölüm denilen şey bedel ödemek zorunda kalacağımız bir son değildir. Belki bu dünyada başımıza gelen bütün kötülüklerden kurtulma şansımızdır. Çünkü daha doğduğu an ölen bebekleri düşündüğüm zaman, bedel ödemek ve ölmek arasında ki bağlantının çok da güçlü olmadığını fark ediyorum. Doğaya sadece bir nefeslik borcu olan minicik bebekle, yıllarca doğayı katletmiş, sömürmüş bir insanın ödeyeceği bedel nasıl aynı olabilir aklım almıyor. Bütün bu düşüncelerimdeki belirsizliğin arasında emin olduğum tek şey ise, insan doğası gereği her ne olursa olsun, sonunun ölümle biteceğini biliyor olmasına rağmen son nefesine kadar yaşamak için savaş veriyor. Belki ölümden sonrasının belirsizliğinden korkuyor belki de yaşarken yapmak istediği şeyleri bırakamıyor. Çünkü insan ne kadar çok şeye sahip olursa olsun her zaman daha fazlasını isteyen bir canlı. Daha 10 yaşındaki bir çocuk ya da 40 yaşındaki bir erkek veya 80 yaşındaki bir kadın olmak önemli değil. Her birinin kendilerine göre istekleri ve arzuları var. Doğduğumuz andan itibaren yaşam odaklı bir hayata alışıyoruz, işte bu yüzden ölüme alışmak bu kadar zor. Her şeye rağmen, bütün bu karmaşık olayların yarattığı dünyada kendi mücadelemizi verirken, doğanın kendisinin ve sahip olduğu gücün farkına varabilmek belki de en büyük erdemlerden bir tanesi.