SENİN KADERİN BENİM YANIM

Kadın dediğinin yeri belli olacak. Aradın mı ya babasının, ya kocasının yanında bulacaksın. Kadının kaderi de bellidir aslında, doğduğunda pembe, genç kızlığında beyaz gelinlik üzeri kırmızı kurdele, sonrası gözlerde beliren morluklar, en sonu beyaz kefen. Ölsen de sesin çıkmaz, öldüresiye dövseler de. Aslında sesin çıkar da kimse duymaz, orası ayrı mesele. Hem karı koca arasına kimse girmez, yarın öbür gün barışır oturursunuz siz, neme lazım. Bütün apartman oturur halinize veryansın eder, aman kızım çekme şu herifi der, bırak git. Bırak git de, nereye? Ben de o üçüncü tekil şahıslardandım, "Çekmesin o da!" diyenlerden. Sanki dövülmekten çok hoşlanıyorlarmış da onun için orada kalmaya devam ediyorlarmış gibi düşünürdüm. Günde bir öğün akşam yemeğini yedikten sonra, tatlı niyetine dayak yiyorlarmış gibi. Gidecek yerleri kollarını açmış da onlar keyiflerinden "Kocam o benim, sever de döver de. Size ne?" diyorlarmış gibi. Kadını güçsüz yapan güçsüz olduğuna dair inancıdır, başkası değil diyordum. Kadının güçsüz olduğunu hala düşünmüyorum, ancak cinsiyeti ne olursa olsun en yakınından, ailesinden başlayıp ikinci derecede çevresinin ve en sonunda da toplumun destek olmak yerine engeller koymayı seçtiği yalnız bir insanın hayatta kalabilmek için gerçekten güç yolları seçmek zorunda kaldığından eminim. Antabus'un şiddet mağduru iki çocuk annesi başkarakteri Leyla'nın da tekrarlayıp durduğu gibi kendini ve çocuklarını kocasından kurtarmak için önünde "ya o... ya katil ya ölü" olma ihtimalleri serilidir. İstediğini seç, beğen, al! Aile kutsal bir kurumdur, evet. Ama her aile değil. Aile denince aklıma küçük bir kale geliyor, küçük ama sağlam ve korunaklı bir kale. Anne, baba çocukların huzur içinde oturup bir şeyler paylaştığı, kendi sınırları içinde sadece doğal şartlara ve elinde taşla, sopayla veya okla gelen düşmanlara karşı değil, moralini bozan her şeye, herkese karşı korunduğun, huzurun hüküm sürmesini istediğin hayatında onu bulacağına emin olduğun tek yerdir. Ama her aile değil. Herkes o kadar şanslı değil. Babanın anneye, annenin babaya karşı saygısının olmadığı; çocukların içine sevgi katılarak hazırlanmış çorbalarla değil nefretle yoğrulmuş küfürlerle beslendiği aileler var. Tecavüze uğradı diye kızını öldüresiye dövüp hastanelik eden aileler var. Kocasının dayağından kaçıp gelmek istese kapanacak ilk kapı, öz ailesinin kapısı olanlar var. Başlık parası uğruna kızına her türlü eziyeti reva gören, kız doğduğu için evde kıyametin koptuğu ailesi tarafından genç kızlığına doğru "para edecek mal" muamelesi gören insanlar var. Üçüncü sayfa haberleri var, aile trajedileri var. Adreslerini ihalelerle ifşa eden kadın sığınma vakıfları var, her gün "Çekme şu herifi." diyen ama "Polise gidiyorum, gel şahitlik et." dediğin anda karı koca arasına girmeyecekleri tutuveren komşular var, "kocasını bıçakladı serbest kaldı"lar var. Bir insanı öldürecek raddeye gelebilecek şeyler yaşayan insanlar var. Leyla'lar var, bilir misiniz? Mecnun'lardan ölesiye nefret eden Leyla'lar. Kadının kaderi bellidir ya, pembeyle başlar beyazla biter. Şiddet gören kadının kaderi daha bir bellidir. "Ya o... ya katil ya ölü" olmadan kocasının elinden kurtulmak için çeşitli çareler düşünen Leyla, kendisini en sonunda yine bir katil olarak bulur. Birkaç bilinmeyeni de olsa her zaman aynı sonucu veren denklemler gibi. Kadın ve erkekle sınırlanmayan, çok bilinmeyenli denklem. En etkisiz elemanının en büyük yeri kapladığı denklem. Biz toplumun, etkisiz eleman rolümüzü benimseyip üç maymunu oynamakta ısrar edersek sonucun hiç değişmeyeceği denklem. Sabah gazetemizi okurken "içimiz kararmasın" diye üçüncü sayfaları atladığımız, minibüste para uzatırken sıyrılan kolundaki çürüğü görüp ayıpladığımız, komşumuzun evinden çığlıklar yükselirken zahmet edip polisi aramadığımız sürece hiçbir şeyin değişmeyeceği denklem. Ya da problemin değil, çözümün bir parçası olmayı seçeriz. Önümüzdeki seçeneklerin en azından biri daha iç açıcı; "ya problem ya çözüm". Karar sizin.