GÖKDELENLER KADAR UZAK

Bir insanın hayalleri ve gerçek hayatı arasındaki mesafe belirler mutluluğunu. Ne kadar yüksekse düşlediği hayat ya da ne kadar düşükse sahip oldukları o kadar stresli geçecektir o kişinin hayatı. Yalnızlaşma ve yabancılaşma sürecinden geçen kişi bir daha eskisi gibi olmakta zorluk çekecektir. Günümüzde insanların stres düzeylerindeki ve psikolojik sorunlarındaki artış da materyal isteklerdeki artıştan kaynaklanıyor diye düşünüyorum. Devamlı daha çok tüketmeye ve bunun için de daha çok çalışmaya yönelik mesajları medyadan alıyor ve bunları yavaş yavaş değer yargılarımız haline getiriyoruz. Türkiye'nin büyükşehirlerinden birinde yaşayan biri olarak son zamanlarda modern dünyanın getirdiği telaşa kapıldığımı hissediyor, kendim ve sevdiklerim adına üzülmeden edemiyordum. Geçenlerde metropol koşturmacasından bunalmış hissettiğim sıralarda bir kitapla tanıştım: Mine Soysal'ın Uzakta adlı romanından bahsediyorum. Bu romanın kendi hayatımdaki yansımalarını görmek beni oldukça derinden etkiledi. Biraz da bu yansımalardan söz etmek istiyorum. Büyükşehrin vaatleri çoktur. Bolca maaş, güzel ortamlar, yüksek konfor... Bunların hepsi metropolleşen şehirlerin insanları kendine çekme sebebidir. Tüm bu hayallerle büyükşehirlere akın eden insanların birçoğu bekledikleri mutluluğu bulamamış ve bunalımlara sürüklenmiştir. Ben büyükşehre ilk geldiğim günleri hatırlıyorum. Beklentimin bir kısmını bulduğumu itiraf etmeliyim. Kültür aktivitelerinin bolluğu, sokakların ışıltısı küçük yerden gelmiş bir insan için bulunmaz nimettir. Ancak bunlara da insan zamanla alışıyor ve daha fazlasını istiyor. Yani, materyal hazlara duyulan istek hiçbir zaman son bulmuyor. Bu doyumsuzluk hali de insanı anlamsızlığa itiyor. Ben, büyükşehirde akıl sağlığımı korumayı sahip olduğum manevi değerler ile maddi değerler arasında bir denge kurarak sağladım. Bu denge çoğu zaman dış etkilerden etkilenerek bozulmaya meyil etse de korumak için büyük bir çaba harcıyorum. O dengeyi koruduğum sürece hayallerimle hayatım arasındaki farkın çok fazla olmayacağını umuyorum. Böylece metropolde her açıdan sağlıklı kalabilmiş nadir insanlardan biri olacağım. Metropol hayatının insanda yarattığı stresin bir diğer ayağı da yalnızlıktır kanımca. Birçoğumuz apartman dairelerinde yaşıyoruz, değil mi? Acaba, kaçımız güzel bir komşuluk ortamına sahip ya da en azından bir komşusuyla devamlı görüşüyor? Ben söyleyeyim: çok azımız. Bu yüzdendir ki eski köy ve kasaba hayatını yaşamış olanlar komşuluklarını özleyerek geçirirler hayatlarını. Şehirleşme denen faydacı yapılanma, yan yana yaşayıp yüz yüze bakan insanları üst üste yaşatıp birbirilerinden üstün tutmaya başladı. Bu da modern hayatın rekabetçi ortamını ve dolayısıyla yalnızlığı doğurdu. Nitekim Soysal da karakterlerini oluştururken hep yalnızlığı çok derinden hisseden kişileri seçmiş. Karakterlerin bunalımları modern dünyadaki stres düzeyini göstermeye yetiyor. Büyükşehirde birkaç yılını geçirmiş herkesin anlayabileceğini düşündüğüm bu stres halinden kurtulmanın tek yolu şehirlerde kasaba hayatını yaşatmaya çalışmaktır bence. Çünkü çare, iletişimde. Şehirleşme önce ağaçları kesti, sonra insan ilişkilerini. Daha çok insan girdikçe hayatlarımıza birbirimizden uzaklaştık ve kaliteli ilişkilerin sayısı azaldıkça azaldı. Birbirilerinden uzaklaşan insanlar kendilerinden de uzaklaştı ve bir insanın kendine mesafesi gökdelenler kadar uzak oldu artık. Peki, bu düzen hep böyle gidecek mi? Modernleşme ne kadar artarsa o kadar yabancılaşacak mıyız kendimizden ve birbirimizden? Bence, hayır. Bu kadar karamsar olmak istemiyorum çünkü herkesin içinde köy-kasaba hayatına ufak da olsa bir özlem bulunduğunu biliyorum. Ne yaparsak yapalım dünyayı daha geriye götüremeyiz, evet. Ancak ilişkilerimizi tazeleyebilir, yolda gördüğümüz birine yahut en azından aynaya bakarken bir merhaba demekle başlayabiliriz eskiye dönüşe. Belki bir gün, gökdelenleri yakın edebiliriz kendimize.