ÜÇ HECE, İKİ KALP

İnsan doğasının gizemlerinden birisidir unutmak. Üç hece, iki kalp, bir insan ve onlarca anı içerir. Zamanın bir diliminde her ne paylaşıldıysa, her ne kadar özel olduysa da yaşanan her şey unutulmaya mahkumdur. Ancak her zaman unutmak sandığımız kadar kolay olmayabilir. Hayatınıza ilk defa ne zaman özel birisinin girdiğini ve yaşamınızı bir sabah uyandığınızda nasıl değiştirip anlamlaştırdığını düşünün. Eğer şanslıysanız onunla karşılaşır ve tüm pastel renklerin hayatınıza aktığına, tüm müziklerin daha anlamlı geldiğine, izlediğiniz her filmde ikinizin hikayesini bulduğunuza tanık olursunuz. Bir süre sonra sadece sahip olduğunuz sınırlı ve o çok ''değerli'' vaktinizi değil, kendinizi de paylaşmaya başlarsınız, kendi yaşamınızı. Birisini hayatınıza aldığınızda düşüncenizde, kalbinizde ve hatta bilinçaltınızda ne varsa onunla birlikte şekillenmeye başlar. Gün içinde işten ve kendi yoğun temponuzdan bir şey düşünemeyen siz, birden tüm dünyanızda onu bulursunuz. Dışarıdaki kalabalıklar içinden ne zaman geçecek olsanız gözleriniz onu arar orada olmadığını bildiğiniz halde ve bazen birini ona benzetip peşinden bile gidebilirsiniz. Böylesine yoğun duygulara sahipken zihnin mantıklı düşünmesine ve toparlanmasına imkan yoktur. Birlikte izlenilen bir film, yenilen basit bir yemek veya yan yana yürümek yollarda, eller birbirine çarparken... Hepsi insan zihninde iz bırakır derinden. Sonra bir an gelir ve başta güzel giden ne varsa büyüsü bozulmaya başlar, o zamanın geldiğini anlarsınız. Alıştığınız sesin, kokunun ve sıcaklığın artık olmayacağını kabullenemezsiniz. Her şey size onu hatırlatır, derin bir melankolinin eşiğini göstererek. Ondan önce nasıl yaşadığınızı unutmuş olduğunuz için eski hayatınıza da dönmekte zorlanırsınız. Geçmişte size zevk veren şeyler, daha fazla çekici gelmemeye başlar. Bir çıkış yolu arar, yaşadığınız tüm anları geride bırakmanız gerektiğini anlarsınız. Bu noktada devreye yakın arkadaşlar ve belki de aileniz girer, tavsiye ve motive sözlerle sizi teselli etmeye çalışırlar. Ancak tek ihtiyacınız olan zamandır. Yeterince zamanınız var mıdır? Bunun için zamandan çok enerji mi gerekir? Yoksa hepimize Nermin Yıldırım'ın ''Unutma Dersleri'' adlı kitabındaki gibi bir Mazi İmha Merkezi mi lazım? İnsanı bu kadar derinden etkileyen olayların zihinden atılamama sebeplerinin, onları acı verecek derecede önemsemek olduğunu söylüyor İmha Merkezi danışmanları. Belki de haklıdırlar. Ne zaman kendimizden başka birini ya da bir şeyi hayatımızın merkezine koyarsak ''unutuyoruz'' onun nasıl dengemizi bozabileceğini. Ve buna izin verdiğimizde yaşayacağımız karanlık zamanlara da yeşil ışık yakmış oluyoruz. ''İnsan kalbini kaptırsa bile hiç değilse aklını korumalı!'' diyor Yıldırım. Kolay mıdır ki aklı korumak, o böylesine delirmek için can atarken... Bu yüzden unutmak içgüdüseldir, mantık ve duyguların savaşında yorulan benliğimiz çareyi unutmakta alır. Her ne kadar da mümkün görünmese de, zor da olsa isteyen herkes başarabilir geçmişiyle yaşamayı bırakmayı. Tüm mesele kabullenmektir aslında. Zaman da bu işe yarar, acınızı hafifletir ve sizi iyileştirmeye başlar. Yaşanılan tüm güzel şeylerin neden acı verdiğini anlamak zor değildir. Biten şeyler özlenir ve yeniden yaşanmak, hissedilmek istenir. Ancak bu imkansızdır çünkü aynı nehirde iki kez yıkanılmaz. Bazen bırakmayı bilmek gerekir her iki taraf içinde. Başlangıçta zihnimiz bunun doğru olmadığını düşünmemizi sağlar ve bizi bir şeyler yapmaya iter, gidenleri geri getirmek gibi... Herhangi yapılacak bir şey olmadığı zaman başladığımız yere geri döner, yeni kararlar alırız. Bunların ilki tüm gücümüzle unutma tuşuna basmak ve sistemimizi sıfırlamaktır. Her bitişin bir başlangıcı beraberinde getirdiğini her zaman hatırlamak gerekir. İkincisiyse artık eski benliğimize sahip olmadığımız için kendimizi yeniden keşfederek yenisi inşa etmektir. Ne zaman zihnimizin tutsaklığından kendimizi kurtarabilirsek o zaman mutluluk ve özgürlüğü hayatımıza çekebilir, geçmişin üzerimize attığı acı ve melankoliyi bir nebze olsun silebiliriz. Belki de gerçekler sandığımız kadar dayanılmaz değildir.