# TAHT OYUNLARI

Hepimizi monotonluğuyla sıkan hayatlarımıza, biraz olsun farklı bir bakış açısı getirebilen, hatta farklı bir bakış açısına ittirebilen; Nasreddin Hoca fıkralarında olduğu gibi güldürerek olmasa da, bazen üzerek bazen de sevindirerek düşündüren; kitabını okurken ya da dizisini izlerken sizi de sanki oradaki karakterlerden, aileden biriymişçesine kendine bağlayan ve satır aralarına hapseden bir başyapıt, Taht Oyunları. Kitapla tanıştığım ilk günü hatırlıyorum. Sıra arkadaşım (bay kitap kurdu) yeni yeni popüler olmaya başlamış oldukça kalın ama bir o kadar da hoş, değişik ebatlarda bir kitabı sırasına bırakmış ve teneffüse çıkmış. Kitabı biraz elime alıp inceledikten sonra çabucak ilgimi çekti ( kapağından ve adından ötürü olsa gerek) ve beni doğruca en yakındaki kitabevine koşturttu. Birkaç küçük uğraştan sonra şükürler olsun ki evime ulaştım çayımı kahvemi hazırladım ve sonunda kitabımın kapağını açmaya hazırdım. İşte her şey o an başladı diyebiliriz. Kitaplar vardır, okursunuz sizi kendine bağlar, zamanla karakterlere ısınırsınız ve zamanla kendinin bir parçası eder ve düşünmeye başlatır sizi, eğer yeterince şanslıysanız tabii. Güzel kitaplardır bunlar ama Taht Oyunları bunlardan biri değildi. Daha ilk sayfalarını o ilk okuduğum anları düşünüyorum. (İlk okuduğum anları diyorum çünkü o ilk okuduğum anlar son okuduğum anlar değildi ve düşünüyorum da son üçte bile değiller.) Neden söylendiğini anlayamadığım kelimeler, bağdaştıramadığım olaylar... Bunlar o kadar fazlaydı ki (ve inanın kitap Türkçeydi) saatlerce içinde kaybolmuştum kitabın. Suç bende de sayılmaz tabii daha birinci sayfaya yazılmış bir cümlenin, söylenmiş bir sözün neden yazıldığını ya da söylendiğini serinin son kitaplarında yazarın ipuçlarıyla ancak anlayabiliyoruz. Tabii kitapla geçirilen bu uzunca saatler, uykusuzluğa ve el emeği zor bela yaptığım kahvemin soğumasına neden oluyor. Kitabın içinde kayboluşum her ne kadar hoşuma gitse de yine de olayların gidişatını tahmin edebilmek, gizemleri biraz olsun çözebilmek iyi olur diyordum tabii bu da beni Taht Oyunları Duvarıma götürüyor. Taht Oyunları Duvarımı kısaca açıklamak gerekirse kitabın bu yoğun ve dolu anlatımından doğan eşsiz bir olaylar topluluğunu birbirleriyle bağdaştırmanın benim için tek yolu. Söylenmiş her sözün, bahsedilmiş her olayın kısacası birbiriyle bağlantılı olabilecek her bilginin yer bulduğu bir duvar. Günlerce üzerinde düşünüp notlar aldığımı, yeni yetişmiş bir Sherlock Holmes gibi davrandığımı bilirim. Tabii böyle bir kitaba da böyle bir duvar yakışırdı zaten. Yine de tüm bunlara rağmen anlayamadığınız olaylar olmuyor mu? Oluyor. Mesela kralın Lord Eddard Stark'ın kellesini vurdurması gibi. Bu olay bir neslin aklına kazınmış olsa gerek çünkü ana karakterlerden birinin kellesinin vurulduğunu her gün işitmiyoruz değil mi? O an hissettiğim duyguları, önceki gecesinde kuzenlerimle go-karta gittiğim edebiyat yazılısının sonuçlarını beklediğim günden beri hissetmemiştim. Yine de Taht Oyunları ilerleyen sayfalarında beni, bu ve benzeri olaylarla şaşırtmaya daha çok devam edecek. (Küçük bir örnek daha; Prens Oberyn'in Dağ ile neredeyse- dans ederek yaptığı düelloyu o kadar hazin bir şekilde kaybetmesi şaşırtıcı olduğu kadar içler acısıydı da.) Taht Oyunları hakkında blog yazıp da o unutulmaz repliklerinden bahsetmemek olmaz değil mi? Her bir bölümde yüksek ihtimalle karşılaşabileceğiniz bu replikler günlük hayatta da sizin peşinizi bırakmaz. İşte, okulda, arkadaşlarınızla birlikteyken kitaptakiyle benzer(!) bir durumla karşılaştığınızda ki mesela bu durumda; ekmek kuyruğuna sizden çok daha sonra gelip, önünüze geçen bir gence laf eden yaşlı bir amca olsun, amcanın yanına gidip bir Tyrion Lannister edasıyla "Eğer adalet istiyorsan, yanlış yere geldin." dediğimizi hayal ettirir işte bize bu unutulmaz replikler. İyiyle kötünün, güvenle ihanetin, sevgiyle nefretin aynı kalpte bulunabileceğini anlatan bir kitaptır Taht Oyunları ve sizi bunlarla düşündürecek olandır okuduğunuz her an. Unutmadan: "The Lannisters send their regards."