HER TAM BİRAZ EKSİKTİR

Mutlu kadınlar, uyumlu evlilikler ve eksiksiz hayatlar... Bunların her biri zihinlerimize yerleştirilmiş mutluluk tanımını karşılayan kelimeler. Peki, nedir bunların kıstasları? Modern hayatın getirdiği materyal zenginliğin mutluluk sağlayacağı anlayışı öyle kalıplaşmıştır ki insanlar hayattan beklentilerini bile sorgulamaktan vazgeçer çoğu zaman. Ben de bilinçsizce bu düzenin çarkları arasında hayatıma devam ediyordum ki bana neden bu rutine ayak uydurduğumu sorgulatacak bir kitapla karşılaştım. Paulo Coelho'nun Aldatmak adlı kitabı gerçekçi bakış açısı ve felsefi yorumlarıyla beni oldukça derinden etkiledi. Kitabın ismi ve konusu toplumun önyargılarına aykırı düşse de her bireyin yaşayabileceği büyük bir tutkunun insana yaşattığı dayanılmaz çelişkiyi gözler önüne seriyor. Akıllarda yalnızca şu soru kalıyor: Eksiksiz görünen her şey gerçekten tam mıdır? Başkahraman Linda, her kadının hayalini kuracağı bir hayata sahip. Başarılı bir iş hayatı, dünyanın sayılı zenginlerinden olan bir eşi ve güzel bir ailesi var. Aldatmanın bir seçenek olarak dahi kabul edilemez olduğu böyle bir durumda Linda'nın hayatındaki değişim küçük bir sorgulamayla başlıyor. Linda içinde yaşadığı bu eksiksiz hayatın görünmez eksikliğini buluyor: Tutku. O tutkunun derinliğini keşfettikçe kıvılcım alevleniyor ve Linda eşini aldatmayı seçiyor. Aslında benim en çok etkilendiğim durum tam da burada başlıyor. Aldatmanın kimle olduğu, ne zaman olduğu gibi bütün ayrıntılar önemini yitiriveriyor ve yalnızca aşk kalıyor geriye. Mutlu olmayı değil de aşkı tercih eden güçlü bir kadın karakter çıkıyor karşımıza. Aşkın olduğu yerde hiçbir toplumsal kural yahut vicdani rahatsızlık, aldatmaya engel olamıyor. Hayattaki yerini bulmadan önce kendisini hayatın içinde kaybeden bir kadının yaşam öyküsünü dinliyoruz Paulo Coelho'dan. Her kadın Linda'da kendinden bir parça bulur mu bulsa da bunu itiraf edebilir mi- emin değilim. Fakat ben, içinde yaşadığım bu zaman diliminde çoktan Linda gibi kaybolmaya başladığımı hissettim. Çocukluğumun ve ilk gençliğimin mutluluğu, heyecanı, yaratıcılığı yerini yarışa, yorgunluğa ve tekdüzeliğe bırakıyor adeta. Ben de kimi zaman Linda gibi yaptıklarımı neden yaptığımı bile düşünmüyorum. Alışkanlık halini alan şeyler hayatıma ne bir renk ne bir anlam katıyor. Okula gidiyorum öyle olması gerektiği için. Arkadaşlarımla buluşup kahve içiyorum herkes öyle yaptığı için. Spor yapıyor olmam bile reklamların beynime yerleştirdiği ideal vücut tipinden ileri geliyor. Yaşamımı bir yapboz gibi düşündüğümde tam olmadığını görebiliyorum. Bunu kimse fark edemez, en yakınlarım bile. Bu yüzden hayatımın yapbozundaki eksikliği, kendi tutkumu bulmak benim yaşama amacım olacak. İnsanın hayatında eksik olduğunu hissettiği bir şeyler varsa, sabah kalktığında gözlerini açası gelmiyorsa, aynaya baktığında yüzündeki gülümsemenin samimiyetine inanmıyorsa o kişi tam değildir. Hala bulması gereken bir parçası vardır ve arayış içindedir. O arayış aylar da sürebilir yıllar da. Arayış içindeki insanın tehlikeliliği kadar iç ürperten bir şey yoktur bu dünyada. O kişi ailesinden, eşinden, tüm varlıklarından hatta kendinden bile vazgeçebilecek gözü karalığa sahiptir. Ben bu arayış halinin her insanın hayatında en az bir kere yaşanması gerektiğini düşünüyorum. Bir nevi kendini bulma sürecidir bu. Benliğinin derinliklerini keşfeden ve huzuru materyal hazların aksine kendinde bulan bir kişi gerçekten mutlu olmanın yolundaki en büyük engeli kaldırmıştır kanımca. Günümüzün hızlı üretim ve tüketim dünyasında bir yapbozun eksik parçasını bulma işi mümkün değil gibi görünse de bu tükenmek bilmeyen yarış halinden bir paydos verebilirsek ne mutlu bize. Umarım herkes tamlığının eksikliğini bir gün tamamlayabilir, Linda'nın yaptığı gibi.