Hayatımızı Zehir Eden Duygu: KORKUYU BEKLERKEN

İnanılmaz yoğun geçen bir sınav haftasının bitiminde kendimi dışarıya vurdum. Önümüzdeki hafta yine sınavlar, sunumlarla doluydu. Bu yoğun koşturmaya başlamadan önce tek isteğim biraz kafamı boşaltıp rahatlamaktı. Soluğu bir kitapçıda aldım. Kitap raflarının arasında gezerken bu sefer her zaman okuduğum polisiye romanların dışında bir kitap okumak vardı kafamda. Bu düşüncüler içinde dolaşırken Oğuz Atay'ın Korkuyu Beklerken kitabı karşıma çıktı. Daha önce Oğuz Atay'ı hiç okumamıştım. Ayrıca bugüne kadar hep uzun soluklu roman ve hikayeleri okuduğum için bu kısa öyküler benim ilk tecrübem olacaktı. Önümüzdeki haftaya dair korkularım da ağır basmış olacak ki hemen kitabı satın aldım ve bir kafeye oturup okumaya başladım. Kitapta birbirinden ilginç sekiz hikaye var. Hikayelerin hemen hepsinde insanların gizlediği korkularını, acılarını, yalnızlıklarını, pişmanlıklarını ve mutsuzluklarını görüyoruz. Kitaptaki öykülerin arasında beni çok etkileyen "Korkuyu Beklerken" isimli hikaye oldu. Bir adam işten çıkıp evine geldiğinde masanın üzerinde hiç bilmediği dilde yazılan bir mektup bulur. Önce hizmetçinin bıraktığını zanneder. Ancak üniversiteden bir arkadaşına mektubun çevirisini yaptırdığında "Mektubu aldığınız andan itibaren evinizden çıkmamanızı kesinlikle bildiririz. Dikkat! Sizi uyarırız!" (Atay 47) gibi şeyler yazmaktadır. O andan itibaren kendini eve kapatır ve dış dünyayla ilişkisini tamamen keser, evin içinde kendi gölgesinden bile korkmaya başlar. Öykünün finalinde polise giderek mektupları kendisinin yazdığını ihbar eder. Açıkçası öykünün başından itibaren bu mektubun gerçekten yazıldığını düşünüp okurken ben bile ürkmüştüm. Kitapta yer alan Babama Mektup isimli öyküye de değinmeden geçemeyeceğim. Babası hayattayken babasıyla hiç anlaşamayan, hatta babası olmasa birçok şeyi başarabileceğini düşünen bir adamın babası öldükten iki yıl sonra ona yazdığı itiraf dolu mektubu beni derinden sarstı. Babasına olan duygularını, pişmanlıklarını, hatalarını ve özlemini o kadar güzel dile getirmiş ki, okurken kendimi bu adamın yerine koyup babamla olan ilişkimi gözden geçirmeye başladım. Kitabı bir solukta okuyup bitirdikten sonra kendime dönüp, sorgulamaya başladım. Geçmişe ve geleceğe dair kendi korkularımla yüzleşmeye başladım. İlkokula başladığım ilk gün annemin beni sınıfta bırakıp dışarı çıktığında yaşadığım korku, üniversite sınavına girerken bildiğim her şeyin aklımdan uçup gittiğini düşünüp yaşadığım panik, sınavın açıklanmasını beklerken geleceğime dair yaşadığım kaygı, dedemin öldüğü gün ona söylemek isteyip de söyleyemediğim onlarca sözcük. Hepsi bir bir beynimde çarpışmaya başladı. Kitaptaki öyküleri ve karakterleri düşündüğümde her biri ne kadar uçta, ne kadar da mantıksız ve hayal ürünü görünmüştü ilk başta. Ama kitabı bitirdikten sonra karakterlerin tüm özelliklerinin aslında hepimizde var olduğunu gördüm. Korktuğumuzda, kaygılandığımızda, üzüldüğümüzde biz de içimize kapanıp kendi kendimizle baş başa kalmaz mıyız? En büyük hesaplaşmayı içimizde yaşamaz mıyız? Bu hesaplaşmada bazen biz kazanırız, bazen de korkularımız. Bazen bu süreçte içe kapanır, yalnızlaşırız. Bazen de işi deliliğe vurup sağa sola saldırırız. Yalnız kalma, başarısızlık, yenilgi, sevdiklerimizi kaybetme korkusuyla zaman zaman içe kapanır, kabuğumuza çekilir, dış dünyayla ilişkimizi keseriz. Ama mutlu ve sevinçli olduğumuz zamanlarda bu durum hep tam tersidir. Duygularımızı paylaşmak için sevdiklerimize koşar, sevinçlerimizi onlarla paylaşırız. Peki, bu kadar zor mu korkularla başa çıkmak? Korkularımızı beynimizde doğru yönetebilirsek tam tersine hayatımızın daha iyi bir noktaya gelebileceğini düşünüyorum bazen. Okulda başarısızlık korkusu mesela. Başarısızlığa odaklanmak yerine başarıya odaklanmak, kendimize sürekli "ya başaramazsam?" sorusunu sormak yerine "peki ya başarırsam" sorusunu sorup zihnimizi rahatlatarak bunu aşabileceğimizi düşünüyorum. Bizi en derinden sarsan başka bir korku ise sevdiklerimizi kaybetme korkusu. Hayatta kaçınılmaz olan tek şey ölüm. Sevdiklerimizi kaybetme korkusuyla kendimizi dibe çekmek yerine sevdiklerimizle yaşayacağımız hiçbir şeyi ertelememek, onlarla kaliteli vakit geçirmek için zaman yaratmak ve bunu ertelememek, kırgınlıkları unutmayı bilmek, kırdığımızda af dilemek eminim korkuları beslemekten daha kolay.