YARA BANDINDAN TAŞAN YARALAR

Durdum. Karşımda duran koskoca şehre baktım. Yüzyılları taşıyan binaların yorulmuş suratlarını gördüm. Bu mirasa sahip oldukları için gururluydular da bir yandan, kolay değildi zamana bu kadar meydan okumak. Dünyadaki tüm yıkımlara nasıl karşı koydukları binaların duvarlarında, yoldaki taşlarda, sokaktaki lambalarda ve belki de tur rehberinin anlattıklarında gizliydi. Avrupa'da birçok ülkede gezerken birçok yapıyla ilgili duyduğunuz "İkinci Dünya Savaşı'nda yıkılan veya sonrasında onarılan" diye başlayan cümleleri burada kurmuyorlardı. Çünkü Prag işgalcilere teslim olmuş, bu şekilde hasar almaktan kurtulmuştu. Bir şey için mücadele ederken, büyük ya da küçük, hep bir hasar alırız. Girdiğimiz savaşlara bunu göze alarak başlarız çünkü elde edeceğimiz zaferin buna değer olduğunu düşünürüz. Peki ya değmeyecek kadar çok hasar almaya başladıysak? Bu durumda hangisi doğru, belki de Prag halkı gibi değerlerini korumak için teslim olmak, yani daha fazla zarar görmemek için pes etmek mi yoksa her şeyi kaybetmek pahasına sonuna kadar savaşmak mı? "Acı yoksa kazanç da yok." Bunu yolun başında durup sona varmak için çekeceklerimizi düşünürken söyleriz kendimize ya da zorlandığımızda vazgeçmemek için. Zorlu antrenmanlarda takım kaptanından duyarız, yorgun akşamlarda öğretmenimizden. Küçükken ailemiz söyler büyüdükçe arkadaşlarımız, patronumuz, eşimiz. Bir şey başarma yolunda bizimle olan insanlar tekrarladıkça sonuca ulaşmanın yüzleştiğimiz zorluklardan geçtiğini anlarız ve doğru olanın bunlar karşısında yılmamak olduğunu. Acının başarının ön şartı olarak görüldüğü bu düşüncede kayıp kazanç hesabı yoktur. Aldığımız zararların başarıya giden yolu açtığı düşüncesiyle bunları da kazanç olarak algılarız. Hatta bunun zaferimizi daha değerli kıldığına bile inanırız. Bu şekilde aldığımız her darbeden sonra geri kalkar, denemeye devam ederiz. "Ferhat, Şirin'e ulaşmak için dağları delmiş." Ulaşmaya çalıştığımız sonucu istek piramidinin en üstüne koyarız ve buna ulaşmayı o kadar çok isteriz ki, piramidin altında kalan diğer arzularımız bizim için önemsiz hale gelir. İyi bir not almak istediğimiz sınav için uyumadığımız geceler, gitmediğimiz partiler, izlemediğimiz diziler ve buluşmadığımız insanlar bizim için göz ardı edilebilir şeyler olmaya başlar. Tüm zorluklara göğüs gerebileceğimiz düşüncesi, dağları delmeyi kapı açmaya dönüştürür bizim için. Zorluklarla birlikte aldığımız zararları da küçümsemeye başlarız. Kopan kolumuzu bir sıyrık olarak görüp yara bandı takarak piramidi tırmanmaya devam ederiz. Peki, ne zaman hasarımız yara bandından taşar, kopan kolumuzu ne zaman fark ederiz? Acı ne zaman yolu açmaktansa tıkamaya başlar? Ne kadar zarar alınca bu zafere değmeyeceğini anlarız? Savaşmanın artık kazandırmaktan çok kaybettirdiğini nasıl anlarız, nasıl kendimizi durdururuz? Vazgeçtiğimiz şeyler, yaptığımız fedakarlıklar arttıkça bir amaç uğruna kendimize zarar veririz; yola çıktığımız değerler yok olur, kendimizi kaybetmeye başlarız. Yıllarca korkunç savaşlarla yüzleşip dokusunu kaybetmiş şehirler ve yüzyıllara dayanmak, benliğini korumak için savaştan vazgeçmiş Prag bize durmamız gereken zamanın ve yerin farkına varmanın önemini anlatır. Bizi üzdüğü halde devam ettirmeye çalıştığımız bir evlilik, bizi yıpratan hırsa rağmen hazırlandığımız olimpiyatlar, ailemizi kırdığı halde bırakmadığımız inadımız; bir noktadan sonra kazandığımız zafer yanında yok sayılacak, mutlu son için göze alınacak, sonuca ulaşınca ortadan kalkacak boyutu geçmeye başlar. Bu noktadan sonra attığımız adımlar bizi piramidin tepesine ulaştırmadığı gibi altını da yıpratarak ayakta durmasını imkansız hale getirir. Sonuna kadar savaşıp, gerekirse en büyük zararlardan sonra yeniden doğmak gerektiği; pes etmenin sadece savaşı değil mücadeleci ruhu da kaybetmek olduğu da bir görüş hatta bir seçenek olsa da kendimizle ilgili değerleri, mutluluğumuzu ve inandığımız şeyleri kaybetmemek için durmanın daha büyük bir zafer olduğunu anlarsak, elimizde toz toprağa karışmış, yıkık dökük bir şehirden çok daha fazlası kalır.