İnsan Olmayı Unutmak/Taha Kavlakoğlu

Gün geçtikçe daha da artıyor teknoloji, insanoğlu daha büyük işler başarıyor ama unuttuğumuz çok değerli bir olgu var, insan olmak. Bazen gerçekten sorguluyorum insanları, nasıl bu kadar bencil, nasıl bu kadar nefret dolu oluyoruz diye. Genellikle cevap veremiyorum kendime. İnsani değerlerimizi kaybediyoruz hissine kapılıyorum. Işid gibi bir terör örgütünün yaptığı katliamlar, diğer terör örgütlerinin yaptıkları, her gün kocası tarafından dövülen, öldürülen kadınlar, cinayetler ve boş yere yitip giden binlerce can... Başkalarının yaşama hakkını hiçe sayan, özgürlüğü sadece kendi özgürlüğünden ibaret olduğunu sanan bir dünyaydık, hala da öyle olmaya devam ediyoruz. Mısır döneminde kölelik, yıllarca süren savaşlar, atom bombaları, soykırımlar, katliamlar, toplama kampları... Bunların hepsi insanlığı unuttuğumuzun göstergesi olarak görüyorum. Hiç acımadan, düşünmeden insanlar birbirini öldürür hale geldi. Bu nedenle Çizgili Pijamalı Çocuk filmini anlatmayı tercih ettim. İkinci Dünya Savaşı'nı arka planda kan, savaş, silah olmadan bir çocuğun gözünden anlatmayı başarmış ve izleyiciyi çok derinden etkilemiş bir film olduğunu düşünüyorum. Aslında John Boyne tarafından ele alınan bir hikaye bu filmin konusu. İlk kez beş yıl önce kitabını okuma ve sonrasında filmini izlememle tanıştım bu iki küçük çocuğun hikayesiyle ve vazgeçemediğim filmler arasında yer aldı. Film oldukça basit ve anlaşılır ama etkisi gerçekten çok büyük. İkinci Dünya Savaşı Almanya'sında yüksek rütbeli bir Alman subayının oğlu ve Yahudi bir çocuk. O dönemin şartlarına göre düşünürsek yan yana olmaları imkansız iki çocuk aslında. Tek ortak yanları var oda çocuk olmak. Birisi askerler tarafından korunan, bahçeli, oldukça büyük bir evde her şeye sahip yaşarken, diğer çocuk üstünde belki de 2 beden büyük işçi elbisesiyle Yahudilerin toplandığı bir kampta yaşamakta. Küçücük tahta bir yatakta, kümes gibi bir yerde yüzlerce insanla beraber, babasını kampta kaybetmiş, annesinden hiçbir zaman haber alamamış şansız bir çocuk var karşımızda. Shmuel. Diğer tarafta ise neredeyse her imkana sahip, eğitim gören, özgür ve keşif yapmayı seven bir çocuk. Bruno. İki uzak dünyanın buluştuğu bir film Çizgili Pijamalı Çocuk. Bruno yasak olmasına rağmen keşif yapmak için evin etrafında dolaşmaktaydı ve çizgili pijamaları olan çiftçi sandığı insanları merak etmekteydi. Tel örgülerle çevrili bölgeye yaklaştığında kendi yaşlarında bir çocuk fark etti ve onunla arkadaş olmak, beraber oynamak istedi. İki masum çocuğun bu arkadaşlığı uzun sürmedi. Bruno, Shmuel'in babasını bulmak için aslında kendilerinden önce ölen ve Yahudilerin tanımlanması için giydirilen, numaralara sahip mavi çizgili kıyafetleri giymişti ve kampa girmişti. Bruno'nun babası Yahudilerin gaz odasında yakılmasından ve katledilmesinden sorumluydu. Oğlu ve arkadaşı Shmuel bu oda da diğer Yahudiler gibi hayatlarını kaybetti. Babası durumu fark etse de artık çok geçti. Ne Alman olduğu için üstün ırktan sayılan Bruno, ne de Yahudi olduğu için köleden daha beter davranılan Schmuel, her ikisi de hayatları son bulurken, son nefeslerini verirken sadece masum iki çocuktu. Din, dil, ırk ya da herhangi bir şeyden dolayı ayrıma uğrayanların, uğratılanların ortak olarak buluştuğu belki de tek nokta olan ölüm, bu iki çocuğu eşit şartlara getirmişti. Hikaye de ayrıca eklemek istediğim Bruno'nun kız kardeşi var. Bu kardeşte önceleri Bruno gibi olsa da babasının, hocalarının ve etraftaki askerlerin etkisiyle Yahudilere düşman hale geldi. Onları insan gibi görmekten vazgeçti. Bu da fikirlerin insanları nasıl değiştirdiğinin göstergesi. Günümüzde de aynı sorun devam etmekte. İnsanlar bağlı oldukları siyasi partilere, mensubu oldukları dinlere, inandıkları fikirlere, savundukları örgütlere o kadar bağlılar ki, bu bağlılık onları diğer insanların haklarını düşünmekten alıkoyuyor. Birini dini ya da ırkı uğrunu kendi gibi düşünmediği için, gözünü bile kırpmadan öldürmek ne kadar da aciz bir durum insanlık için. Her şeyden önce insan olmayı, kardeşçe yaşamayı, başkalarına saygı duymayı öğrenmemiz gerek. Ne kadar teknolojide ilerlesek de, yeni buluşlar yaparak hayatı kolaylaştırsak da, insanlığımızı unuttuğumuz her an medeniyet daha da geri gidecektir.