Renksizliğin Rengi

Tsukuru Tazaki, gökkuşağının içindeki renksiz tek kişi. Arkadaşları mavi, kızıl, ak ve kara. O ise Tsukuru, yalnızca Tsukuru. Renksiz Tsukuru Tazaki. Böyle başlıyordu onun hikayesi, daha en başından belliydi arkadaşlarının arasında en farklısının o olduğu, belki de en sıradanı. Her arkadaşının kendini belli eden özellikleri, yetenekleri ve ilgileri vardı. Hepsini bir renk ile özdeşleştirmek mümkündü. Tsukuru ise oldukça sıradandı, üstüne üstlük onu bir renk ile özdeşleştirmek de mümkün değildi. Oysa bu sadece onun düşünceleriydi, kendini hep diğerlerinden daha aşağı görmüştü. Değersizdi, ona özgü hiçbir özelliği yoktu. Renksiz Tsukuru Tazaki'ydi o kadar. Tsukuru inanıyordu ki az konuşursa daha az dikkat çekecekti o yüzden hep arkadaşları konuşur o dinlerdi. Söyleyecek sözü olmadığından değil, dikkat çekmek istemediği için yapardı bunu. Yanlış bir şey söylerse acizliğinin yüzüne vurulmasından korkardı. Tsukuru ne kadar da tanıdık değil mi? Herkesin hayatının bir döneminde Tsukuru gibi hissettiği anlar vardır. Konuşurken birden susup söyleyeceklerinin yaratacağı etkiden korkmak, düşüncelerini ifade ederken kendini açıklayamamaktan çekinmek... Herkes gökkuşağının renklerini zevkle taşırken renksiz olduğunu düşünüp kaderine boyun eğmek... Oysa Tsukuru hata ediyordu böyle düşünerek çünkü eğer arkadaşlarına sorsaydı kendini, cevap hiç de beklemediği gibi olacaktı. Kimse onu renksiz Tsukuru olarak görmüyordu. Ağır başlı, gerektiği yerde konuşan, mantıklı ve grubun dengeleyicisi olarak görüyorlardı onu. Rengi yoktu belki ama bütün renkleri barındırıyordu içinde aslında. Hepsinden bir şeylerde taşıyordu arkadaşlarına göre. Onsuz grup ayakta duramaz, denge sağlanamazdı. Tsukuru'ya göre onun yokluğunu bile fark etmezlerdi oysaki. Kendini Tsukuru gibi görenler, onun hissetiklerini hissedenler kendi içlerindeki sonsuz renkleri görebiliyor mu acaba? Renksiz olmak mümkün değildir çünkü. İnsan kendini ne kadar aciz görse de ne kadar kendine değer vermese de içinde her zaman bir cevher vardır. Bu bazen tek bir renk ile ifade edilemez, daha karışık ve çözümlenemez olabilir ancak renksiz olduğunu düşünmek bir insanın kendine yapabileceği en büyük haksızlıktır belki de. Bazı insanlara doğuştan çok büyük yetenekler bahşedilmiştir, çok emek harcamalarına gerek kalmadan buluverirler renklerini, bazı insanlarda çok çabalarlar ömürleri boyunca, onlara uyacak bir renk arar dururlar. Kimi zaman elde ederler bunu kimi zaman da aradıkları rengi bulamadan göçüp giderler bu hayattan. Tsukuru gibileri de renksiz olduklarına kendilerini inandırıp aramaya bile yeltenmezler çünkü onlar değersizdir, acizdirler. Asla renkleri olmayacağına inanırlar, çabalamak akıllarının ucundan dahi geçmez. Oysa hayat bir arayış değil midir zaten? Renginin olmadığını düşünüyorsan neden onun peşine düşmüyorsun? Elbet içinde bir yerlerde tam da seni yansıtan, seninle özdeşleşen bir renk var. Belki de yağmur sonrası çıkan gökkuşağı gibi birçok rengin var. Hala rengini bulamamış olman seni değersiz kılmaz. Seni diğerlerinden daha kötü yapmaz. En kötü insandan en vicdanlısına, en küçüğünden en büyüğüne her insanın bir rengi vardır ancak rengini bulmak senin görevin olmalı. Kimsenin seni istemediğin bir renkle özdeşleştirmesine izin vermemelisin. Bu arayışta her insan yalnızdır çünkü. Yolun sonunda bulduğun sonuç sadece senin emeklerinin mahsulü olacak. Rengini kendin keşfetmiş, bu yolculukta kendini tanımış olacaksın. Tsukuru'nun arkadaşlarının yaptığı gibi olmamalı bu. Tsukuru kendi bulmalıydı rengini, bulamadı. Sonra ne mi oldu ona? Ömrü boyunca kendini renksiz görmenin pişmanlığını yaşadı. Kafasını bu düşünceyle öyle doldurmuştu ki, arkadaşlarının ondan uzaklaşmasını ve bir anda onu yalnız bırakmalarını fark edemedi bile. Ömrünün çok büyük kısmını arkadaşlarının neden onu terkettiğini düşünerek geçirdi oysa cevap ortadaydı. Renksiz Tsukuru olduğu için terkedilmemişti aksine bir rengi vardı onun da. Farkında değildi ancak işte tam da bu yüzden yarı yolda bırakılmıştı. Tsukuru bu hatasının bedelini yıllarca ödedi. Rengini arayıp bulmak işte bu yüzden önemli. Boşluğa düşmemek için, hayatı daha anlamlı daha renkli yaşayabilmek için. Ayşan Ilgın POLAT