Çocukluğumuza Geri Dönmek

Çocukken hepimizin güzel hayalleri vardı hayata dair. Bazılarımız pilot olup göklere çıkmayı isterken bazılarımız da dalgıç olup derinlere inmeyi isterdi. Engin hayal dünyamızın bitmek bilmeyen, olağanüstü hayallerinden sadece ikisiydi bunlar. "Çocukluk işte..." derdi büyükler bu hayallerimize cevap olarak. Bu da onların olabildiğine sınırlı hayal dünyalarının hayal demek ne kadar doğrudur bilmiyorum- kusurlu ve yetersiz savunmasıydı. Çünkü büyükler sadece çıkarlarına odaklanırlardı. Onlar için hiçbir hayalin önemi yoktu. Yanlış anlaşılmasın sakın. Büyük olmak olgun olmak değildir. Küçücük yaşta çocukların bile büyükleri kıskandıracak derecedeki olgunluklarını gördüm ben. Büyük olmak, büyümeyle beraber gelen kendini beğenmişliğe ve olağanüstü hayal dünyası yerine menfaat lanetine sahip olmak demektir. İşte ben de büyümeyle beraber gelecek sınırlı hayal dünyasına ve çıkar avcılığına karşı koymaya çalışan ama bir türlü beceremeyen mağdurlardan biriyim. Hal böyleyken, geçenlerde gittiğim Küçük Prens filmi yetişti imdadıma. Antoine de Saint- Exupery'nin yazdığı Küçük Prens kitabından uyarlanan bu film, her yaştan insanı etkilediği gibi beni de derinden etkiledi. Filmi izlediğimde aklıma gelen ilk şey, benden başka büyümeyen ya da büyümek istemeyen bir sürü insanın olduğuydu. Bu konuda yalnız olmadığımı bilmek ve bana bir nevi armağan olan bu filmin kendi çocukluğumu yeniden kazanabileceğimi öğretmesi, beni büyüklük ile çocukluk arasındaki savaşta bir adım hatta bin adım öteye taşıdı. "Ne de olsa kendini beğenmişlerin gözünde diğer insanlar birer hayrandır." (Küçük Prens, 2015) Büyükleri büyüklerden daha iyi tanıyan Küçük Prens ne kadar da yerinde bir söz söylemiş. Gerçekten etrafımızda gördüğümüz çoğu "büyük" övgülerden başka bir şey duymuyorlar. Filmde çok sıradanmış gibi kullanılan ama bir o kadar da düşündürücü olan bu güzel tespitler adeta aklıma kazındı. Hatta sadece aklıma değil bundan da önemlisi kalbime kazındı. "Gözler kördür. Kalple aramak gerekir." (Küçük Prens, 2015) Acaba büyükler kalpleriyle aramaktan ne zaman vazgeçtiler? Sonra anladım ki ben çocukluğun büyüsünü sadece mantık sayesinde değil, kalbimin de yardımıyla koruyabilirim. "İşte benim sırrım. Çok basit: İnsan ancak kalbiyle görebilir. Aslolan göze görünmeyendir." (Küçük Prens, 2015) Zaten büyümek mantığın kalbe karşı üstünlük kurması değil midir? Çünkü büyükler sınırlı hayal gücüne sahipti, çünkü onlar menfaatlerini hayallerinden daha çok düşünürlerdi. Kalp menfaat gözetmeye değil, hayal kurmaya yarardı. Hayalse çocukluğun esrarengiz büyüsüydü. Bu düşünceler eşliğinde, kalbimin tozlanmış kapısına tokmağı vurdum ve uzun zamandır beklediğim çocukluğum yeniden ortaya çıktı. Yıllar sonra çocuk olmanın tadına tekrardan bakabildim ve çocuk olmanın her yaşta olabileceğini fark ettim. Filmi izlerken yalnız ve çalışmaya zorlanan başroldeki karakterde kendimi gördüm. Sonra anladım ki sürekli bir beklentiye maruz kalmak ve bu beklentiden dolayı yalnız bırakılmak, çocukken bile çocuk olmamızı engelleyen en önemli etkenlerden biriydi. Üzerimize yüklenen ağır sorumluluklar, bize verilen çocuk olma nimetini elimizden alıyordu. Aslında, bizden beklenenler ya da sorumluluklarımız, bir büyüklük alameti olan çıkarcılıktan ötürü değil miydi? Biz de bir menfaat kurbanıydık. Belki de bunlar mantığın kalbin önüne geçmesinden sonraki en büyük sebepti bizden çocukluğumuzu alan. Bu yüzden filmdeki karakter gibi ben de bu sorumlulukları önemsememenin, bizden çalınan çocukluğumuzu geri getirebileceğini fark ettim. Bu paha biçilemez yol sayesinde kendimi yine hür olduğum çocukluk diyarlarında buldum. "Çocukluk işte..." diyerek kendi sınırlı dünyalarını savunmaya çalışan büyüklere cevap olarak ben de Küçük Prens gibi "Büyükler de çok tuhaflar!" demeyi ve yoluma devam etmeyi öğrendim. Kısacası benim için filmden öte olan Küçük Prens'in mükemmel bir dönüm noktası olduğunu söyleyebilirim. Sınırsız hayal dünyasına sahip çocukluğumun kapısını aralayan bir dönüm noktası... Büyümek ile beraber gelen menfaatçifik lanetinden kurtulup çocukluğumdaki özgür hayal dünyasına kavuştuğum dönüm noktası... Küçük Prens bana kendimi büyüklüğün zindanından göklere çıkarabileceğim ve orda tıpki Küçük Prens gibi yıldızlara bakarak çocuklar kadar mutlu olabileceğim kaçınılmaz bir fırsat verdi.