Gezi Parkı ve Hayatlar

Ülkemizin son dönemlerde yaşadığı en büyük siyasi olaylardan biri olan Taksim Gezi Parkı olayları çocuğundan yaşlısına tüm ülkeyi kısa sürede değiştirmişti. Emrah Serbes bu değişim sürecini, dürüst olmak gerekirse biraz taraflı da olsa masum insanların dilinden, yazarlığına gölge düşürmeyecek biçimde anlatmaya çalışmış kitabı Deliduman' da. Düşündüğüm zaman tarihteki çoğu olayın bile mutlak objektif bir biçimde sunulması imkansız geliyor. Mesela, İstanbul' un Fethi bizim kaynaklarımızdaki gibi mi anlatılmaktadır acaba Bizans'ın tarihi kaynaklarında? Ya da şu an Avrupa kaynaklarından Osmanlı İmparatorluğu, bize anlatıldığı gibi hoşgörülü olarak mı anlatılmaktadır? Detaylı bir araştırma yapmadım ama çoğu şeyin bize anlatıldığı kadar kusursuz olmadığından eminim. Emrah Serbes'in tutumunu da eleştirmemek lazım çünkü otuz yıl sonra ben çocuklarıma Gezi Parkı olaylarını farklı bir perspektiften anlatırken, ülkenin evde tutulan yüzde ellisi de kendi çocuklarına farklı biçimde anlatacak bu olayları. Bir park düşünün, İstanbul'un tartışmasız en merkezi yerinde. İstanbul'da yaşamayan bilmez Taksim'in dilini. Turist mantığıyla çok insan yürümüştür İstiklal Caddesi'nde ama saatler ilerledikten, insanların eğlenmeyi bırakıp evlerine döndükten sonra, Taksim' in kimsesizlerine kalır sahne. Torbacısı, kapkaççısı, travestisi ve niceleri yani toplumun gerçekten dışladıklarınındır artık sahne. Evsiz olanları, gidecek yeri olmayanları gider Gezi Parkı'na sığınır. Toplumun tehlikeli olarak andığı onca insan yeni güne gözlerini orada açar ve büyük ihtimalle en ufak bir tartışma bile olmamıştır. Böyle anlatınca kötü gözüktüğüne eminim ama toplumda anlattığım bu tarzda azımsanamayacak sayıda insan var ve kimseyi yoksul bir ailede doğduğu, böyle ortamlara düştüğü için kötü diye tanımlayamayız. Bir keresinde Taksim'de metrodan inmiş bir arkadaşımı bekliyordum. Küçük bir çocuk gelip peçete isteyip istemediğimi sordu ihtiyacım olmasa da aldım cebimdeki bozukluklarla ve birkaç soru sordum kendisine dair. Yarın okulu olup olmadığını, nasıl bir hayat sürdüğünü merak ettim. Neredeyse yarım saat kadar o anlattı, ben dinledim. O diyaloğun öncesinde sokakta öyle insanlar gördüğümde istemsiz bir biçimde çekinirdim ama sonrasında nasıl hayatlar yaşadıklarını düşünmeye başladım. Kimse size fiziksel bir zarar vermese bile ki insanların davranışları, bakışları çok daha zarar verici olabiliyor çoğu zaman ve bu insanlar neredeyse her dakika maruz kalıyorlar buna. İster istemez sinirliler topluma ve haklılar sonuna kadar. Neden benim sahip olduğum şartlara sahip değiller? Neden bu düzen böyle? Tüm bu geride kalan, gözükmeyen insanların rahatça ortaya çıkıp seslerini duyurabildikleri bir direnişti Gezi. Orada bulunmalarının nedeni belki de kendilerini umursamayan hükümettense kendilerini umursamayan halktı. Azınlıklar için kolay değildir kendilerini böylesine yadırgamayan böyle ortamlar bulmak ama o parkta o direniş esnasında tam olarak bu vardı. Kendisini Türkiye Cumhuriyeti Devleti'ne borçlu hisseden o insanlar, o küçük parkı öylesine korudular ki. Küçük dememin nedeni Gezi Parkı, alan olarak bakıldığında çok büyük bir yer değildir ama konumu nedeniyle değeri paha biçilemezdir ve maalesef bizim ülkemizde böyle paha biçilemeyen bölgelere kendince paha biçecek, plan yapacak cesareti bulabilen insanlar var. Neyse ki buna izin vermeyecek güzel insanlar da var güzel ülkemizde. Bir önceki gün devlet elinden gelen hamleye sessiz kalamayan bir avuç diye nitelendirilebilecek sayıda insanla başlayan direniş kısa sürede milyonlara ulaştı. Maalesef insanlar çok acı şeyler duydular, gördüler, tecrübe ettiler ve nihayetinde üzerinden üç yıldan fazla geçmesine rağmen Gezi Parkı sapasağlam duruyor. Bu, elbette bir galibiyet-mağlubiyet durumu değil ama canını kaybedenler oldu ve Gezi Parkı o güzel insanların ardında kalan sadece ufak bir sembol. Bu süreçte, öyle demeçler verildi ki siyasiler tarafından. Gezi Parkı'nda direnen insanlar "Çapulcu" olarak nitelendirildi, ülkenin direnmeyen kitlesine "evde tutamıyoruz" denildi. Öyle bir ötekileştirildik ki ülke olarak, bugün bile o izler devam ediyor üstelik daha da derinleştirilerek. Günümüz Türkiye'sine baktığımızda maalesef çok bir değişiklik görmek mümkün değil. Hala birileri çıkıp Gezi Parkı'nı yıkacağını söyleyebiliyor üstelik yaralanan, ölen ve kendi polisinin kendi halkına saldırdığı travmatik durumu tecrübe eden bir sürü insanın taze anılarına rağmen. Öncelikle hayatını kaybeden insanların sorumlularının cezalandırıldığı, devletin ve de tüm halkın yeşile, doğaya ve birbirine saygı duyduğu, hakka hukuka değer verdiği, kimsenin kimseyi ötekileştirmediği bir Türkiye'de yaşamak dileğiyle...