Esrar ve Şaraba Dair...

"Her zaman sarhoş olmalı. Her şey bunda, tek sorun bu... Omuzlarını ezen, sizi toprağa doğru çeken zamanın korkunç ağırlığını duymamak için, durmamacasına sarhoş olmalısınız. Ama neyle? Şarapla, şiirle ya da erdemle, nasıl isterseniz. Ama sarhoş olun. "(Charles Baudelaire, Paris Sıkıntısı) Öncelikle kitapta bahsedilen konu temel olarak şarap ve esrar. Kitap deneme türünde ve okumaya başladığım andan itibaren beni kendisine çeken bir havası oldu. Yazarın cümlelerindeki mana, cümleleri, konuları ve örnekleri diziş şekli beni sarhoş etti resmen. Sanırım bunda, kitabın yazılış biçimini biraz kendi yazılarıma benzetmemin de katkısı oldu. Daldan dala atlamak, olarak tabir ettiğimiz şey göze çarpıyor eserde. Aslında daldan dala atlamak demeyelim biz ona. Yazar, alakasız konulardaki örnekleri, birbirine bağlamış tam anlamıyla bence. Kitapta, şarap ve esrar karşılaştırılmış. Şarabın meziyetlerinden ve esrarın mazarratlarından bahsediliyor. Yazarın 19. Yüzyılda yaşadığı göz önünde bulundurulursa, kitapta bahsi geçen sağlık problemlerinin yok sayılması, hem şarabın hem de esrarın sıkıntı teşkil etmemesi yanlış düşünceler ama dönem itibariyle sanırım böyle kabul ediliyor; bunlar üzerine yorum yapmayacağım. Ama, iki cinsi de sevmesem de birini tatmışlığım, diğerini tadanların yanında bir kere bulunma gafletine düşmüşlüğüm var... Öncelikle şarap, bildiğimiz şarap. Cinsleri olmakla birlikte, genelde zaten tercih etmememe rağmen, "köpek öldüren" tabiriyle adlandırılan, çeşidinden içerdik çoğunlukla. Lakin, şarap başlı başına bir uzmanlık alanı gerektiren ve envai çeşidi olan bir içki. Bana her zaman biraz daha elit gibi gelmiştir. Öğrenci adamız sonuçta bira varken şarap nedir? Ama pek çok farklı zamanda ve kültürde şarabın özel bir yeri ve muazzam bir etkisi vardır. Özellikle sanat ve edebiyattadır zaten bu etki. Mesela buna en güzel ve en yakın örnek Alevilerdir. Şarap adeta aleviler için yakıttır. "Yeryüzünde uykuları acılarını dindirmeye yetmeyen, adsız sansız, sonsuz bir kalabalık vardır. Şarap onlar için şarkılar besteler, şiirler yazar." der Baudelaire. Aleviler buna çok güzel bir örnektir. Alkolün rahatlatıcı etkisine tamamen katılırım ama kesinlikle aşırı tüketilmesinde oluşabilecek zararlardan ötürü, kitaptaki methiyeler mana biraz manasız geldi. Ne sanat ne spor ne küreselleşen dünyanın battığı batak, hiçbir şey sağlığımızdan önemli değil. Önemli olan zaten sağlıklı ve mutlu bir hayat geçirebilmek. Gerisi teferruat. Ha dersiniz ki, hayat benim umurumda değil, gittiğim yolda ölürüm, o zaman sıkıntı yok. Gelelim esrara. Sanırım esrar en yaygın uyuşturucu türlerinden. Ham maddesi kenevir. Esrar sentetik olmaması itibariyle daha çok savunulan ve kullanılan bir tür kanımca. Bir kere deneyenlerin yanında bulundum ve gözlemleme fırsatı buldum, bir daha zaten alakam olmadı ve iğrendim içen arkadaşlarımla da bağım kesildi zaten. Baudelaire'in bahsettiği gibi sarhoşluk kavramı tamamen farklı şaraptan. Öncelikle zaman alıyor sarhoş etmesi. Buna ek olarak kendi gözlemlerimde şunu gördüm, alkoldeki çakır keyiflik evresi vardır ya hani, o evre işte esrarda yok. Garip bir şekilde, çok abartmadığı için sanırım, kafası güzel olmayan insanlar da vardı. Kıyaslamanın en önemli özellikleri de şunlar: Leş gibi bir koku, aptal hareketler yapan insanlar. Temel olarak bu. Baudelaire de zaten esrarın saçmalığından bahsediyor kitapta ve buna tamamen katılıyorum. Sonuç, alkolü severim bazen zihin açtığı, yalnız gecelere yoldaş olduğu ve tadında eğlenmenin olasılıklar dahilinde olduğu bir içecek. Lakin esrar tamamen farklı hisleri olan ve hazdan ziyade aptallıktan gelen bir mutluluk veren bir uyuşturucu. Alkol alın, çok almayın tadında bırakın, uyuşturucu hiç almayın." Şarap fiziksel bir destektir, esrar intihar silahıdır. Şarap insanı iyi ve sosyal biri yaparken, esrar insanı tecrit eder."(Baudelaire)