İnsanlık İçin Yaşama

İnsanlık olarak zor günlerden geçiyoruz. Bir tarafta üzerine bomba yağanlar, ekmeği elinden çalınanlar, "Öleyim de cennete gidip yemek yiyeyim artık..." diye haykıran çocuklar varken, diğer tarafta ise kahvaltıdaki balın yanında kaymak olmamasından şikayet edenler, arabalarının birkaç santimlik kısmı çizildi diye öfkelenenler, saatini yahut bir başka eşyasını kaybettiği için gözüne uyku girmeyenler var. Toplumsal yaşamdaki iki ucu temsil ediyor bu iki taraf. Her ölçekte uçlar ve o uçlarda yaşayanlar mevcut olduğu gibi toplumsal refahın da bir göstergesi olabilecek ölçütte yukarıda sözü edilen uçlarda yaşayanlar var. Sorun şu ki bu uçlardan sözde "refah"ı temsil eden ikinci uç, herkesin iç dünyasında gitgide büyüyor ve daha fazla arzulanıyor. Bunun sebebi ise pek çok insanın yalnızca kendini tatmin amacıyla yaşıyor olması. Sözgelimi, sınır komşusu ülkemizde yıllardır her gün bombaların patlaması, binlerce insanın feci ölümlerle toprak olması çoğu insanı alakadar etmiyorken bu insanlar ülkemize sığındıkları vakit bir anda insanların şikayet etmeye başlaması, insanların insanlık adına kalplerinin titremediğinin bir göstergesidir. Yahut bir yıl öne bir maden kazasında 300 işçimizin hayatını kaybetmesi ardından bir yıl geçmesiyle bu işçilerin akıllara dahi gelmemesi kalben insanlıktan uzaklaşıldığının en açık belirtilerindendir. Ateş düştüğü yeri yakar gerçeği maalesef toplumda ciddi manada oturmuş düşüncelerden biri. Art arda büyükşehirlerde terör saldırıları oluyor, insanlar sosyal medyada kızıyor, üzülüyor, sinirleniyor. Gerçek hayatta karşılaştığınızda ise herkes gülmeye, esprisini yapmaya, kahvesini içmeye devam ediyor, sanki ölenler ölmemiş gibi. Bunun en büyük nedeni ise insanların keyiflerini bozmak istememeleri. Bir adım ötede bomba patlıyor, sesini duyuyor binlerce kişi, ağlıyor insanlar. Peki sonra? 3 veya 5 gün sonra yine aynısı oluyor. Herkes susuyor, ateş düştüğü yerde canlar yakmayı sürdürüyor. Ateşin düşmediği yer ise ebediyen serin kalacağı hayalleriyle gülümsemeye devam ediyor. Bu büyük bir problemdir. İnsanlar, kötü gidişattan, ölümlerden, terörden yılmamalı elbette. Herkes daha büyük azimle çalışmalı ve sarılmalı sevdiklerine. Bugüne kadar kucaklamadıklarını da kucaklamalı ki teröre karşı, insanlık düşmanlarına karşı tek bir cephe oluşabilsin, insanlık ayakta sağlam durabilsin. Ancak hiçbir şey olmamış gibi, sanki kalp taşımıyormuş gibi, insanlıktan nasibini almamış gibi laubaliliğe devam etmek, popüler olma çabalarını sürdürmek, küçük dağları ben yarattım havasında gezmek bugün insanlığın kaldırabileceği bir ciddiyetsizlik değildir. Savaş seslerinin gelmesi, insanların nefretle bilenmesi hiçbir zaman hayra alamet olamaz. İnsanların savaştan bahsederken takındıkları tavırlar savaştan bihaber olduklarını gösteriyor. Bu da bu işin ciddiyetini kavramış insanların kalbine bir ateş atıyor. Savaşın ciddiyetini anlamayanların, ölümün ne demek olduğunu kavrayamamış olanların bu kadar rahat atıp tutması, insanlığını henüz kaybetmemiş olanları rahatsız ediyor. George Orwell, Boğulmamak İçin adlı romanında savaşın eşiğine gelmiş İngiltere'yi anlatırken böyle bir insanı ele alıyor. Savaşın eşiğindeki bir İngiltere'de insanların olaylara kayıtsız kalması, 1. Dünya Savaşı'na katılmış olan Bowling için acı verici bir durum teşkil ediyor. "Hepimizin alev almış bir gemide olduğunu bir tek ben biliyordum."(33) şeklinde isyanını dile getiriyor kitabın başkarakteri. Aynen bunun gibi, hala kalbi sızlayan insanlar da diğerlerinin tavırlarından ötürü acı çekiyorlar. Bu kadar kayıtsız olmalarını idrak edemiyorlar. Ancak o insanların sayısının artması gerekiyor. Kalbi titreyenlerin sayısı artmadıkça kendi işini ciddiyetle ele alan, o işle topluma, barışa, huzura katkı sağlamaya çalışanların sayısı da artmayacaktır. İnsanların artık kendilerine gelmeleri, olayları dışarıdan izlemeleri ve insan olarak takınmaları gereken tavrı takınmaları icap etmektedir. Yalnızca güncel sıkıntılarda değil, açlık, susuzluk, yoksulluk gibi her zaman var olan toplumsal sıkıntılarda başkalarına yardım etmeyi bilmeleri, bunu isteyerek yapmaları gerekmektedir. Kayıtsızlık, toplumsal yapının dağılmasına yol açar. Buna karşın insanları düşünme, insanlık için yaşama hem kişisel hem de toplumsal huzuru getirecektir.