ZİNCİR

Hayatımız boyunca milyonlarca olasılık ile karşı karşıya kalıyoruz. En küçük olasılıklar bile hayatımızı ciddi derecede etkileyebiliyor. Gün içinde karşılaştığımız olası zaman ve mekan kombinasyonları çok fazla. Kendi hayatımızda bile çeşitli farklılıklar nedeniyle kararlar vermekte, çevreye uyum sağlamakta zorlanıyoruz, kendi içimizde bile çelişiyoruz. Bu durumda çevremizdeki insanlar ile uyum sağlayabilmek de epey zor değil mi? Sıradan bir günde bile sürekli aklıma gelir, insan ilişkileri neden bu kadar karmaşık diye düşünürüm. Genelde vardığım sonuç şu olur ki insanlar birbirlerinin beklentilerini hiçbir zaman tam olarak karşılayamazlar. Hepimiz dünyayı farklı şekilde görürüz. Kullandığımız her kelime somut bir anlama sahip olsa bile hepimize farklı şeyler çağrıştırır. Bu konudan bahsedince aklıma geçen seneki psikoloji dersi hocam ve hocamın derste anlattıkları geliyor. Bize insanların dünyayı geçmiş tecrübeleri çerçevesi içinde algıladığından bahsetmişti. Yani tecrübelerimiz aslında görüş açımızdır. Melesa deniz manzaralı bir otel odası hayal edin dersem, siz daha önce içinde bulunduğunuz ya da televizyon bilgisayar vs. ekranından gördüğünüz bir odayı hayalinizde canlandırırsınız. Buna ek olarak konu iletişime geldiğinde kendi içimizde olanı karşı tarafta da gördüğümüz bir gerçek. Örneğin bizim insanlara karşı güven sorunumuz varsa, zannederiz ki herkesin güven sorunu vardır ve bize böyle yaklaşırlar. Bir diğer örnek de şu ki, psikoloji hocamız geçen seneki derslerimizden birinde bize bir soru sormuştu, sizce benim hayattan beklentim nedir? Bunun üzerine düşünmüştük ve ben evli, çocuklu, orta yaşlı bir profosörün hayattan beklentisi huzur içinde ailesi ile birlikte mutlu bir hayat sürmek olur diye düşünmüştüm. Sonra hocamız demişti ki bu düşündüğümüz şey aslında bizim kendisi yaşına geldiğimizde hayattan ne istediğimizmiş. Bu deney hem çok hoşuma gitmişti hem de beni epey etkilemişti. Bu örneği günlük hayatımızdaki birçok duruma uyarlamamız da mümkün. Bunların yanı sıra, insanlarla olan iletişimimiz konusunda aklımı kurcalayan bir şeyden daha bahsetmek istiyorum. Daha önce de söylediğim gibi olasılıklarla dolu bir hayat yaşıyoruz ve en ufak kararımız bile hayatımızın farklı yöne doğru şekillenmesine neden oluyor. Örneğin bir sabah kahve değil de çay içmek hayatımızı nasıl etkileyebilir düşünelim. Diyelim ki bu sabah kahve alacağım büfeyi geçip çay almak için bir kafeye girdim, girdiğim yerde bir arkadaşımla karşılaştım, arkadaşım sayesinde aynı ortamda bulunduğum başka bi insan ile tanışma fırsatım oldu. Bu yeni tanıştığım insanın hayatım üzerinde büyük etkileri olabilir, önüme başka fırsatlar çıkmasını sağlayabilir... O insanın yarattığı etki devasa sonuçlar doğurmasa bile, belki o sabah bana verdiği enerji ve iyimserlik ile gün içindeki verimliliğim artabilir ve daha farklı fırsatlarla karşılaşabilirim. Bu olay tam tersi olumsuz şeylerle de sonuçlanabilirim. Bahsettiğim şey sadece çok küçük bir örnek. Bu konu üzerine düşünürken gerçekten en küçük kararların, tesadüflerin etkilerinin büyük olabileceğini anlayabiliriz. Hayatımız kocaman bir zincir ve kararlarımız da bu zincirin halkaları. Diğer insanların halkalarının ne kadar çeşitli olduğunu düşünürsek, iki zinciri bir araya getirmek ve bunların birbirine uyum sağlamasını beklemek pek de mantıklı değil. Bu konudaki düşüncelerim beş yüz kelime ile anlatamayacağım kadar karmaşık. Kendim bile oturup düşündüğümde kesin sonuçlara varamıyorum. Ancak çoğu düşüncemin kesiştiği bir ortak nokta varsa o da şu ki insanların gerçek anlamda iletişim kurmaları, birbirlerini tamamen anlamaları oldukça zor. Eğer şanslıysak zincirimizdeki halkaları çoğunlukla uydurabileceğimiz birileri ile güzel zaman geçirebiliriz ancak tamamen uyum içinde olmak ancak bir mucize olabilir. İrem Yalçın 21503097