RENKLER

" ... şu dünyada sadece hoşlanmanın yetmeyeceği bir dolu şey var. Yaşam uzun ve bazen çok acımasız. Kurban gerektiren durumlar da var. Birilerinin bu rolü üstlenmesi gerek. Dahası, insan vücudu zayıf ve kırılgan, kestiğinde kan akıyor ... " ( Murakami, 314 ) Uzakdoğu edebiyatıyla Haruki Murakami' nin Renksiz Tsukuru Tazaki' nin Hac Yılları romanını okumamla tanışmış oldum. Bugüne kadar hep Avrupalı ve Amerikalı yazarların kitaplarını okuyarak tuhaf bir monotonluğa hapsolduğumu düşünürken Murakami' nin kitapları bana adeta yeni bir soluk aldırdı. Hikaye, popüler Uzakdoğu çizgi roman karakterleri ve " sushi" dışında, aslında pek de aşina olmadığım Japonya' da geçiyor olması yeni şeyler keşfediyormuşum hissi verdi. Japon yazarın çağdaşı Batılı yazarlara göre, doğal olarak, oldukça farklı olan hayat görüşlerini okumak düşünce dünyamı zenginleştirdi. Üstelik, Tazaki' yle birlikte kah Tokya' ya kah Finlandiya' ya gidiyor olmak, sürekli değişen ortam ve kişiler kısa sayılamayacak bu romanı çok rahat ve kısa bir sürede okumamı sağladı. Kitapta başkahraman Tazaki' nin üniversite yıllarındayken yakın arkadaşları tarafından hiçbir neden gösterilmeksizin dışlanması ve bu ayrılığın ruhunda yarattığı travmadan otuzlu yaşlarında bile kurtulamadığı anlatılıyor. Tsukuru ve dört çocukluk arkadaşı birlikte bir elin parmakları gibidir. Her şeyi paylaştığı, en çok güvendiği insanlar tarafından bir gün yüz üstü bırakılmayı aklına dahi getirmesi zor iken terk edilmek, genç Tsukuru' nun kişiliğini derinden etkiler. İnsan, en yakın arkadaşları tarafından birdenbire " hiç" yerine konulursa nasıl davranmalıdır ? Böyle bir durumda insanın nasıl davranacağını kestirmesi gerçekten çok güç olmalı. Bu sorunun tek bir doğru cevabı olan ucu kapalı sorulardan olduğunu düşünmüyorum. Kitabı okurken sık sık kendimi Tazaki' nin yerine koyarak böyle bir olaya nasıl tepki vereceğimi düşündüm. Bana öyle geliyor ki, başkahraman gibi ben de insanlarla olan ilişkilerimde yeni bir döneme girerek yüzeysel arkadaşlıklar kurmaya meylederdim. Dolayısıyla, çocukluk arkadaşlarıma açtığım gibi kalbimi tekrar kimseye açamazdım. Artık, " gerçek" arkadaşlarım diyebileceğim kimse kalmadığı için korkunç bir yalnızlık hissederdim. Çıkarcı ve doğası gereği kısa süreli arkadaşlık ilişkilerimde hep eski arkadaşlarımı özlerdim. Ancak, kalbini yani benliğini dünyaya kapatan ben olduğum için insanları çıkarcı olmakla suçlamak da mantıksız olurdu. Sonuç olarak; yeni, sağlam dostluklar kuramamamın nedeni yine kendi karakterim olurdu. Öyle olduğuna inanıyorum ki, kişiliğimizi ortaya çıkaran yani kişiyi diğer insanlardan ayıran özellikleri arkadaşlarımızla paylaştığımız, görünmeyen ama hissedilebilen bir alışveriş mekanizması var. Mesela sevinçleri, acıları, hayalleri ve birlikte yapılan gelecek planlarını... Eğer bu bir alışverişse; arkadaşlarımızla duygularımızı, düşüncelerimizi ve ya beklentilerimizi paylaşmadan; onlardan da ruhumuza dokunmalarını bekleyemeyiz. Kitaba dönecek olursak; Murakami, Tazaki' nin yakın arkadaşları tarafından terk edilişinin sebebini ortaya atılan bir yalan sonrasında Tazaki' ye yapılan yargısız infaz olarak ortaya koyuyor. Daha önce de bahsettiğim gibi romanı okurken sık sık kendimi Tsukuru Tazaki' nin yerine koyarak nasıl davranacağımı, neler hissedeceğimi düşündüm. Sevdiğimiz bir insanı kaybetmek acı vericidir. Öyleyse, bir yalanla beni terk etmeye hazır çocukluk arkadaşlarımla belki de düşündüğüm kadar yakın arkadaşlar olmadığımızı fark ederdim. Ben de, muhtelemen Tazaki' nin aksine onları affetmez, çocukluk arkadaşlarımın hayatlarından çıkmayı tercih ederdim tıpkı onların daha önce yaptığı gibi. Bu şekilde herkesin birbirine değer verdiği ölçüde geçmişi geride bıraktığını düşünürdüm. Nihayetinde insanları renklere benzetebiliriz. Herkesin, kişiliğinin belirlediği bir rengi vardır. Üzücü olaylar rengimizi matlaştırırken; sevinçler ona parlaklık katar. Hayatımıza giren insanların renklerinin de eklenmesiyle seneler içinde tamamen başka bir renge dönüşürüz. Umuyorum ki, durup düşündüğümüzde hep sevdiğimiz renklerle karşılaşırız.