Başkalarının Hayatı

Başka insanların hayatlarına sürekli burunlarını sokan insanlardan nefret ediyorum. Başkalarının hayatlarını yönetebileceklerini, tüm kararlarını vermelerinde rol oynayabileceklerini, hatta istedikleri şeyleri zorla yaptırabileceklerini düşünüyorlar. İşin kötü tarafı bu insanların genelde istediklerini yaptırmak için tatlı dilli bir şekilde yalan söylemeleridir. Öyle güzel yalan söylerler ki onlara inanmaktan başka elinizden başka bir şey gelmez, çünkü görünürde karşısındakinin iyiliğini istiyor gibidirler. Fakat böyle insanlar asla başkalarının iyiliğini düşünmezler. Tek amaçları, karşılarındaki insanları hayattaki amaçları uğruna kullanmaktır. İleride de, şayet bu uğurda başarılı olurlarsa, kullandıkları insanları ayaklarının altından kaldırmaları yapacakları ilk iş olacaktır belki de. Bunları bana düşündüren, Anlat Bakalım kitabındaki karakterlerden biri olan Hazie. Tüm hayatını, Hollywood'da bir oyuncu olan Kathie Kenton üzerine kurmuş, onun başarısını da kendisine mal etmiş birisinden bahsediyoruz. Hazie'nin işi Kathie'nin çamaşırlarını yıkamak, bulaşıklarını yıkamak, evini düzeltmek olsa da burnunu her işe sokmayı başaran birisi. Hayattaki belki de tek amacı Kathie'nin hayatını kendi istediği gibi yönetmek olan biri ve bunu da başarması; elinden gelen her şeyi yaptığı, her türlü yalanı söylediği için çok da zor olmuyor. İnsanların kendi amaçları uğruna başkalarının hayatlarını yönlendirmeye çalışmaları hem kendilerine hem de karşılarındaki insana yapacakları en büyük kötülüklerden biridir bence. Kendi hayatınızı bir amaç uğrunda harcıyorsunuz, ama alkışları toplayan kişi siz değil bir başkası oluyor. Ben olsam hayatımı adadığım şeyin sonunda alkışlanan kişi olmak isterdim. Başkasının alkışlanacağı bir başarı için de hayatımı adamazdım. Karşı taraf içinse bu durum kendi hayatına müdahale edildiği için insanın özgürlüğünü kısıtlayan bir şey olmaktan öteye gitmiyor. Bazen insanların başkalarının hayatına karışmasını, onların iyiliği için yalan söylemek zorunda kaldığını bile düşünürüz. Öyle gösterirler çünkü etraflarındaki insanlara. Yalan söyleseler bile bunu tamamen iyi niyetle yaptıklarını söylerler. Ama başka insanlar hayatımıza müdahale ettiği anda, hele ki istediğini yapmanız işi size yalan söylemeye kadar götürdüyse, bunun arkasında bir şey aramak gereklidir diye düşünüyorum. İnsanlar asla iyilik için yalan söylemezler, çok iyilik yapmak isteseler sonuna kadar dürüst davranırlar. Beni en çok şaşırtan da insanların hedeflerine ulaşmak için yapacakları şeylerin bir sınırının olmaması. Yalan söylemeleri, insanların hayatlarına karışmaları, hatta amaçları uğruna başka insanların hayatlarına kast etmeleri. Beni en çok üzen, genelde bu durumlarda katilin kendini masum göstermesi ve insanların da ona inanması oluyor. Dizilerde, filmlerde bu sahnelerle o kadar çok karşılaşıyoruz ki; etrafımızdaki insanların her birinden şüphelenmekte haksız sayılmamalıyız bence. Bu kitapla ilgili benim sevmediğim tek şey çok fazla kişi ve yer isminden bahsediliyor olmasıydı. Bir davet tasvir edilirken ortamda bulunan herkesin adı ve kimle konuştuğu detayı veriliyordu. Bu isimlerden çoğu gerçek hayatta da yaşamış oyuncular olsalar da bu kadar çok ismin verilmesinin kitabın okunmasını zorlaştırdığını düşünüyorum. Bunun yanında sevdiğim detaylardan biri ise bir yılın hangi yıl olduğunu belirtmek için o yıl popüler olan şarkının söylenmesiydi. Her ne kadar o şarkıları bilmesem de bende şarkıya açıp bakma isteği uyandırdı ve zamanı gözümde daha iyi canlandırmamı sağladı. Bu kitap insanların kendi amaçlarına ulaşmak için başka insanların hayatlarını nasıl kullandıklarını görmemi sağladı. Bu noktada beni asıl düşündüren şey suçun kimde olduğu. Sürekli olarak başkalarının hayatına karışan insanda mıdır suç, yoksa kendi hayatının her alanına karışılmasına izin verende midir? Bu sorunun cevabını bilmiyorum ama kendi hayatına karışılmasına izin verenin en ağır bedeli ödediğini biliyorum.