Güllerin Bekçisi

Hatırlamıyorum oynadığım oyunları, söylediğim şarkıları, dedemin anlattığı masalları. O döneme ait pek çok şeyi hatırlayamayacak kadar küçüktüm işte. Ta ki babamın eve gelmediği o geceye kadar. O geceden sonra sabitleştirdim anılarımı. Annem endişelenmişti yine ve abimle beni o sokaklara yolladı babama bakalım diye. Karşılaşırdık babamla hep o sokak lambasının olduğu köşede. ''İyiyim ben, geliyorum işte sizi niye yolluyor anneniz akşam akşam?'' der ve eve beraber dönerdik. Annem sitem ederken bir yandan da babamın boyalarını silerdi. Korktuğunu belli etmemeye çalışırdı ama babam her geç kaldığında sesinin titremesinden anlardım annemin korktuğunu. Niye korkardı ki oysa anlamazdım o zamanlar. Babam, bana arkadaşlarıyla oyun oynadığını ve oyunda birbirlerinin yüzüne boya sürdüklerini söylerdi o kan kırmızısı renkleri sorduğumda. Yine öyle olacaktı. Biz çıktık abimle o gece de annemin titrek sesi üzerine. Babam, hiç bu kadar geç kalmamıştı. Duvarlar hiç bu kadar yüksek olmamış, sesler bu kadar rahatsız edici. Kediler saklanmışlardı yerlerine; oysa hemen gelirlerdi beni gördüklerinde. Sokaklarda sessiz bir çığlık vardı sanki. Köşedeki sokak lambasının titrek ışıkları altında bekliyorduk babamı. Ötesine gitmemizi yasaklamıştı babam. ''O sokaklar...'' derdi; ''Bizim vuslata kavuşacağımız yer, size bırakacağım emanet, ama şimdi değil. Bin yıllık güller var orada.'' derdi, o kadar merak ederdim ki o güllerin kokularını. Bir de o kadar kırmızılarmış ki babam ve arkadaşları yüzlerini o güllerle boyarlarmış! Bir saat olmuştu neredeydi babam, niye gelmiyordu, oyunları mı uzamıştı yoksa? Eve dönmek istemiyordu abim, ama artık bekleyemiyordu da. ''Gidelim hadi o sokaklara bakalım neler varmış?'' dedi. ''Olmaz! Biz henüz o güllere dokunamayız, hem babam görürse bize orayı emanet etmekten vazgeçeceğini söylemedi mi? İşte o zaman hiç oynayamayız o oyunu.'' dedim. Abimse ''Gidelim dokunmayız güllere, uzaktan görmüş olursun sen de. Hem babam bizi bu duvarların arkasından nasıl görecek ki? Babamı görelim sonra yine gelip bu köşede bekleyelim.'' dedi. Haklıydı abim, babam bizi bu yüksek duvarlardan göremezdi. Başladık o sokaklarda yürümeye. Duvarlarda güllerle yapılmış bazı resimler vardı ama halen görememiştim gülleri. Abim gittikçe hızlanıyor, elimi daha sıkı tutuyordu. Sonra babam ve arkadaşlarının sesini duyduk. Hemen duvarların arkasına saklandık. Birbirlerine vuruyor gibiydiler. Acaba bu da oyunun bir parçası mı diye düşünmeye başladım. Abim endişeli görünüyordu, gözleri dolmuştu sanki. Gülerek, ''Korkma abi, oyun oynuyorlar işte! Bana anlatmıştı babam. Sana söylememem lazımdı ama...'' derken abim birden eliyle ağzımı kapadı, ''Sessiz ol, burada bekle beni!'' dedi ve gözden kayboldu. Ben ise oyunun devamını görmek istiyordum. Birden duvarda bir delik gördüm babamın olduğu sokağa bakan. Düşünmeden oyunu izlemeye koyuldum. Ne kadar değişik bir oyundu. Ah, ben ne zaman oynayacaktım bu oyunu? Sonra babam yere yığıldı, yüzünde yine gül kırmızısı. Arkadaşı eğilip ona bir şeyler söyledi sanırım sonra da koşarak uzaklaştı. Babamın boyası birden artmaya başladı. Yoksa babam, ceketinin ceplerine o güllerden mi doldurmuştu? Ne kadar da parlaktı rengi! Ama babam neden hareket etmiyordu? Oyunun bir parçasıydı belki de. Ama babam yalnız kalmıştı sokakta, hiç tek başına oyun oynanır mıydı? Babama gidip oyunun bittiğini haber vermeliydim, gözleri kapalı olduğu için görememişti arkadaşlarının kaçtığını. O sırada abim sokakta belirdi birden. Ya babam gözlerini açıp onu görürse? Ben hiç oynayamam o zaman bu oyunu diye korktum. Abim koştu babama ve birden bağırmaya başladı: ''Oyun bitmişti!'' Ben kim miyim? Devrim adı verilen oyunun 'saçları bukleli çocuğuyum'. O gavur sevdanın büyüttüklerindenim. Özgürlük adına hapsedilenlerdenim. Ve artık 'güllerin bin yıllık mezarının' bekçisiyim. Nilgün Lale