HER ŞEY BİR YANA, UMUDUM BİR YANA

Hayatınızda yolunda olmayan şeylere şikayet ettiğiniz, üzerine birçok kez dert yandığınız oldu mu hiç? Elbette olmuştur. Peki ya bu dertlendiğiniz şeylere, dünyanın bir başka yerindeki bir insanın, sahip olsa başına taç yapacak halde olduğunu hiç düşündünüz mü? Ya da bir başka yönden bakacak olursak, evde sevmediğiniz bir yemek pişirildiğinde, önünüzdeki tabağı reddedercesine baktığınız saniyelerde, bir yerlerde sizinle yaşıt bir insanın açlıktan hayatını kaybettiğini aklınıza getirdiniz mi? Etgar Keret'in Domuzu Kırmak adlı romanı, küçük bir çocuğun babasından Bart Simpson oyuncağı istemesi ve babasının ona paranın kıymetini öğrenmesi için domuz şeklinde bir kumbara hediye etmesiyle başlıyor. İlk başlarda oyuncağını bekleyen minik kahramanımız, yerine kumbarayı gördüğünde pek mutlu olmuyor. Bir an önce parayı biriktirse de kumbarayı kırsa diye hayal ederken, zamanla kumbarasıyla arada bir bağ kuruyor, hatta kumbarasına bir isim bile veriyor. Ve babasının ona paranın kıymetini öğrenmesi için verdiği kumbara, minik kahramanımıza başka bir şey daha öğretiyor. Birikip çoğalan dertlerinden ve sıkıntılarından kurtulmanın yolunun içindeki kumbarayı parçalamaktan geçmediği gibi... Bazen kendime kızmıyor değilim çok kolay hayal kırıklığına uğruyorum diye. Bir işim yolunda gitmediğinde ya da biz diyelim ona benim planladığıma ters düştüğünde, bir anda darmadağın olabiliyorum. Sadece kendime ruhen zarar vermekle kalmıyor, nazımın geçtiği insanları (ki başta ailem) yersiz üzüntüye sokuyorum. Sakinleşip, aklım yerine geldiğinde, bu sefer de sevdiklerimi üzdüm diye bir kat daha derin düşüncelere dalıyor, tekrar kendimi üzdüğümle kalıyorum. O an diyor ki sesim: "Değdi mi Büşra? Üzüldüğün şey senin canından, sağlığından, huzurundan önemli miydi?" Cevap veriyor duygularım: "hayır değildi, ama kendimi kontrol edemedim" ve şöyle devam ediyor iç sesim: "senin bilmediğin bir yerlerde, kim bilir kaç insan senin gibi bir hayata sahip olmanın hayalini kuruyor. Saçmalamayı artık bırak Büşra. Kendine gel ve şükret. Bugün de sağlıkla nefes alarak güne başladığın için şükret." İç sesimi dinlemeye başladığımda o derinlere sakladığım umudumu da gün yüzüne çıkarıyorum bir bakıma. Derin nefes alıyorum ve başlıyorum dertlerime çözümler bulmaya. Bu hayatta her şeyin bir çaresi var, ölümden başka. Küçüklüğümden bu yana ne zaman canım sıkkın olsa anneannemin kucağına başımı koyar, Büşra Koç konuşmaya başlarım. Bakmayın şimdilerde ayrı illerde yaşıyoruz ama her ziyaretine gittiğimde yine dizlerine yatıp tüm dertlerimi döküveriyorum. Hiç değişmedi, ben her konuşmaya başladığımda anneannem de bir yandan başımı okşarken, bir yandan da sabırla beni dinler. Ve der ki: "bu hayatta Allah hiçbir zaman taşıyamayacağın yükü yüklemez sana. Her ne yaşarsan yaşa, hepsinin bir çözüm yolu var. Sabret ve umudunu yitirme." Anneannem çok haklıymış, şimdilerde yaşım ilerledikçe daha da farkına varıyorum. Her şey içindeki o umudu yitirmeden yeniden denemeye bakıyor. Sınavında başarısız mı oldun, yeniden dene. Zaman planlamanı yapamadığın için yetişemedin mi derslerine, bir dahaki sefere daha planlı ol. Yaşadığın her şey bir deneyim olsun sana. Sen yeter ki ümidini kaybetme. Her ne hayat koşuluna sahip olursak olalım, hepimizin bir ortak noktası var aslında. O da umuda sahip olmak. Ve öyle güçlü bir anahtara sahibiz ki aslında, sadece fark etmemize, hissetmemize kalıyor her şey. Başına ne gelirse gelsin, hayat seni neyle sınarsa sınasın, sahip olduğun gücü unutma sakın. Umut etmekten korkma, umudunu kaybetmekten kork sadece bu hayatta. Kaybetmek de, hissetmek de senin elinde. Sen sadece hayatının, sağlığının, huzurunun kıymetini bil ve öyle yaşa.