Resmimizin Renkleri

İnsan ilişkileri değişiyor özellikle arkadaşlık dediğimiz yapılanma. Çok fazla insana arkadaş diyoruz. Üniversiteye gelmemin etkisiyle benim de arkadaş sayım arttı. Bu nedenle arkadaşlarımı ve aramızdaki ilişkiyi değerlendirme ihtiyacı duyuyorum. Bu değerlendirmeye çok eski dostum dediğim iki adamla başlamak istiyorum. Son dönemde bazı problemler yaşamaya başladılar. Birbirlerini bana şikayet eder oldular. Peki iki dost birbirini şikayet edecek kıvama gelir mi? Hele bir de bu şikayetler birbirlerinin karakterleriyle alakalıysa o noktada arkadaşlıktan söz edilebilir mi? Arkadaşlık kavramı birbirini yönlendirmeyi, o kişinin hayatına karışmayı, istenilen bir insana çevirmeyi kapsar mı? İşte bu olayın ve izlediğim filmin, Trainspotting, etkisiyle bu yazıyı yazmaya karar verdim. Arkadaşlık, dostluk dediğimiz kavramlar nelerdir? Niçin bunlara ihtiyaç duyarız? Beklentilerimiz, yetkilerimiz nelerdir? Arkadaşlık, kaliteli vakit geçirdiğimiz insanlarla aramızdaki ilişki midir yoksa daha ötesinde onlara annelik-babalık yapmak, güvendikleri liman olmak mıdır? Bu noktada öncelikle cevaplanması gereken soru, insanın yaşam merkezinde neyin olduğudur. Sonuçta bu hayatta tek başımızayız. Biz yoksak diğer insanları varlığı çok mühim değil. Biraz bencil bir bakış açısıyla, sadece kendimizi merkeze koymak değil midir asıl olan? John William Gardner'ın dediği gibi "Hayat, silgi kullanmadan resim çizme sanatıdır." . Her çizgiyi kendimiz için en doğrusu olacak şekilde çizmemiz gerek. Yani gerektiği zaman, yıllanmış dostlarımızı hatta anne-babamızı bile çıkarabilmemiz gerek özellikle bize, mutluluğumuza, çizgilerimize zarar veriyorlarsa. İşte filmde gördüğüm ve beni bu konu üzerine yazmaya iten dinamik bu. Filmin ana karakterleri, uyuşturucu kullanan dostlar. Etik olup olmadığını değerlendirmek istemiyorum. Kendi resimleri ve istedikleri dokunuşları yapmakta özgürler. Ama bir noktada, içlerinden biri bu yaşam tarzından çıkmak istiyor ve her şeyi bırakıp gidiyor. Tabii ki dostları peşini bırakmıyor. Giden karakter, bir dönem kendi isteklerini, arzularını bir kenara bırakıyor. Sonuçta genel dostluk tanımı bunu gerektiriyor, hiç bırakıp gitmek olur mu? Sonrasında asıl olanın kendisini olduğunu fark edip resmini özgürce çizmeye devam ediyor. Kendi arkadaşlarıma geri dönüp baktığımda sorunun ne olduğunu görebiliyorum. Dostluk hakkında bize öğretilenler, beklentilerimiz, hayatta önemli olanın kendimiz olduğunu unutmamız... Bana kalırsa arkadaşlık; saf duygularla, mutlak güvenle birbirimize resimlerimizi "kendi isteklerimiz doğrultusunda" çizerken yardımcı olmaktır. Filmde de yapılmayan, arkadaşlarımın da yapmadığı bu. Karşımızdakinin isteklerine saygı duymuyoruz. Öğüt vermek, yönlendirmek yapılması gereken işlem değil. Evet, olabilecek sonuçları söylemek sorun değil. Fakat bunda ısrarcı olmak ve bu konuda karşımızdakini eleştirmek, gönül koymak, kendimizi üzmek yanlış. Sonuçta parametrede farklı beyinler var, arkadaşlık tanımlarımız birebir örtüşemez. Örtüşememe sebebiyle kavram karmaşası yaşıyoruz ve devamında arkadaşlıktan beklentilerimiz karşılanamadığı için çatışıyoruz. Hayat resmini çizerken yardımcı olacak insanlar başrolü almaya çalışıyorsa yapılması gereken elini çekmesini istemektir, senelerdir orda olmasına bir anlam yüklemeden. Bu tip bir farkındalığa eriştiğimden beri daha mutluyum. Arkadaşlarımın yerine resim çizmeye çalışmıyorum, sadece ellerinden tutuyorum. Elimi çekmemi istedikleri zaman, kendimi üzmüyorum. Tekrar tutmamı isterlerse tekrar tutuyorum ki bunların hepsini beni de mutlu ettiği sürece yapıyorum. Tersi bana biraz şişirilmiş balon gibi geliyor. Arkadaşlarımı kutsallaştırmak, bazen hayat merkezime onları koymak. Şişirilmiş balon dememin sebebi, kimi zaman içi boş bir şekilde abartmamız. Kendimizi yaşamımızın temelinden alamayız. Başka birini koyamayız. Bunlar kesin olgular. Biz arkadaşlığı öyle bir yerde görüyoruz ki, özellikle uzun süreli ise devam etmek isteyip istemediğimizi göz önüne almadan devam ediyoruz. İşte bu, şişirilmiş balon olması arkadaşlığın. Sonuç olarak, ilk paragrafta sorduğum her sorunun cevabı kendi içimizde gizli. Arkadaşlık, sadece güzel vakit geçirmek midir yoksa liman olmak mıdır sorusunun cevabı tamamen tercihimize bağlı. Karşımızdaki insanın da aynı tercihte bulunmasını istemek anlamsız. Siz kendi mutluluğunuza bakın. Sonuçta "Yaşamak şakaya gelmez, büyük bir ciddiyetle yaşayacaksın." demiş Nazım Hikmet. Her resim kendi yaklaşımıyla güzeldir. Renklerinizin, resmimizin estetiğini bozmasına izin vermeyin. "Resminizin renklerine" kendi istekleriniz doğrultusunda karar verin; alelade, gelişigüzel, bilinçsizce değil. Unutmayın, bir silginiz yok.