Ne İstediğini Aramak

Çocukken ilk öğrendiğim şey sayılardı. Okuma ya da yazma bilmiyordum ama bir şeyleri bilmiyor olmak çok da büyük dert değildi o zamanlar. Saymak, sayabilmek fazlasıyla keyif vericiydi. Öyle oturup fasulyeleri ya da binaların pencelerini saymak değil, ciddi bir iş yapıyormuşçasına sayıları düşünmek. Ancak ilk öğrenmeye başladığım zamandan anlamıştım sayıların birinin yaşını ya da para üstünü hesaplamak gibi basit işler için icat edilmediğini. O zamanlar matematik, annemin aldığı bulmaca kitaplarından ve babamın çözüp biriktirdiği sudokulardan ibaretti. Sonra ben büyüdüm, sayılar da büyüdü. Bir arkadaşımla değişmeli olarak bilim insanlarının hayatları ve araştırmaları üzerine temel bilgiler veren bir kitap serisini okurduk. Önce bir kimyacının, sonra da iki fizikçinin hayatını okudum. Tabii ki o zamanlar çok anlamıyordum bu insanların neler yapmış olduğunu ama işin içinde yine sayılar vardı, sadece başka şeyler ile bir araya gelip yeni anlamlar kazanmışlardı ve her ne kadar anlamasam da incelemek hoşuma gidiyordu biraz. Bir yerlerden başarılı bilim insanlarının başarılı olarak görülmelerine neden olan şeyleri araştırmayı çok seviyordum. Birkaç yıl sonra bir matematik yarışmasına hazırlanıyordum okulda. Belki o zamanlar dikkatim çok dağınık olduğundan ya da belki bu konuda o kadar yeteneğim olmadığından, pek de kayda değer bir şeyler başaramadım yarışmanın sonucunda ama çok da pişman değildim açıkçası. Çünkü bilmek istiyordum, başarmak değil ve her fırsatta ne kadar az şey bildiğimden yakınmayı ihmal etmiyordum. Lise hayatım da bu konuda çok verimli değildi, müfredatın dışına çok çıkmamıştım ve belki de en büyük pişmanlığım da buydu. Bilmiyordum ve bilmek için de çok çaba sarf etmiyordum. Bilmiyorum insanlar ne için yaşıyor ya da yaşadığı şeyler için ne kadar uğraşıyor ama bu derece ilgisizliğim, ilgimin çok da samimi olmadığına ikna olmama neden oldu. Ama ne yapabilirdim ki? Tüm hayatını madenlerde çalışarak geçirmiş birinin elinden kazmasını alıp bunun için doğmadığını ve kendisine yeni bir uğraş bulması gerektiğini söyleyemezsiniz. Bilim adamı olmak istemekten hiç vazgeçmedim, belki çok iyi bir tanesi olamayacaktım ama bunun çocuksu bir inat ya da boş bir macera duygusu olmadığından emindim ya da bana öyle geliyordu. Tek bildiğim istediğimdi, ama neyi ve ne kadar olduğunu asla kestiremiyordum. Sonra birden emin oldum; biraz ciddileşip gözlüğümü çıkarıp kutusuna koydum, çoraplarımı çıkarıp katladım ve bu kararın içim rahatlattığından emin olana dek sandalyemden kalkmadım. Gönlüm rahattı, emindim. Hiçbir zaman ne için yaşadığımı bilemedim, yalnızca merak ettiğim şeyler vardı ve bunları öğrenmek, öğrenmeye çalışmak ya da günün birinde bu yolda uğraşacağımı düşünmek beni motive ediyordu. Matematikten hiçbir zaman sıkılmasam da Matematik yazmadım. Çünkü matematikten sıkılmaya karşı bağışıklık kazanmıştım, matematiğe alışmıştım yalnızca. Merak etmiyordum, merak ettiğim şeyler bu taraftaydı ya da bana öyle geliyordu. Bu nedenle Fizik yazdım. Fizik öğrenmek açısından nerede olduğu çok da önemli değildi, ancak işin içindeki tek etken de bu değildi. Elimde olmayan ve elimde olmasının büyük sorunlara yol açacağı bazı koşullar yüzünden Bilkent'te karar kıldım. Ankara'da yaşamak belirli sebeplerden dolayı zor tabii ancak her yerin yaşamak için kendince zorluklarının olduğunu bilmek ve bunlardan bağımsız olarak "yaşama"nın zor olduğunu bilmek büyük ölçüde rahatlatıcı bir unsur bu konuda. Hem zaten çok da bir şey beklemiyordum burada ya da başka bir yerde yaşamaktan, alışılmadık olan ne varsa hepsine alışıyoruz en nihayetinde. Büyük ölçüde bundan ibaret hikaye. Belki önce harfleri öğrenseydim pek çok şey farklı olabilirdi; farklı kararlar, farklı pişmanlıklar. Nihayetinde çok da bir şey değişmezdi benim için, hayat her gün tabağımıza yeni bir şeyler koyuyor ve yaşamaya devam ediyoruz. Üzeyir Saçıkay