Kasıtlı Yalnızlık

Sevgili Yalnızlık. Nilüfer Altunkaya'nın adından tahmin edilebileceği şekilde, yalnızlık temasını ele aldığı kitabı. Kitabında, toplumun her sınıfındaki insanların ve her türlü insanın yalnızlığa maruz kalabileceğini söylemeye çalışsa da yalnızlığın her zaman dış etkenlerden ötürü ortaya çıkacağını düşünmüyorum. " Boylarımız farklıydı, yüzlerimiz, ellerimiz, seslerimiz. Oysa aynı kalıba dökülüp eritilip, aynı şekil verilmek isteniyordu ruhlarımıza. Ruhlarımızı besleyen duygularımıza, düşüncelerimize, inançlarımıza, beklentilerimize (35). " Dini, siyasi veya eğitim sisteminin önümüze koyduğu bazı kalıpların, bize uygun olmasa bile, bizi değişmeye zorladığı aşikar. Fakat kimsenin, insanların yalnızlığını bu faktörlere bağlayarak, net bir yargı koyabileceğini düşünmüyorum. Ben yalnızlığa farklı bir noktadan yaklaşmak istiyorum. Bile isteye yalnız olmayı seçen insanları anlatmak istiyorum. Yalnızlık çoğu kişi tarafından olumsuz bir hal olarak düşünülür. İnsanlar her zaman yalnız insanlara acırmış gibi bakar, hatta bunun için yardımcı olmaya bile çalışırlar. Fakat bu, sözde karşı tarafı düşünen insanların çoğu, bu insanların yalnızlığı sevdiğini düşünmezler. Belki çoğu insan " Yalnızlık sevilir mi! " diyebilir içinden. Yalnızlık sevilir. Hem de çok güzel sevilir. Huzurla sevilir, mutlulukla sevilir. Asıl sorulması gereken soru " Yalnızlık neden sevilir? " Yalnızlığın sevilme nedenlerini düşünecek olursak, size birçok neden sıralayabilirim. Fakat, bu nedenleri tek bir kelime altında toplayacak olursak sanırım " insanlar " derdim. Bir insanın yalnızlığı sevmesinin asıl sebebi öbür insanlardır bence. Yani, yol kenarında iki bira içerken yakaladığınız huzuru, bir insanla muhabbet ederken yakalayamıyorsanız, yalnızlığı seversiniz. Gözlerinizi kapatıp bir müziğe eşlik ederken tattığınız mutluluğu, başka bir insanla zaman geçirirken tadamıyorsanız, yalnızlığı seversiniz. Belki söylediklerim çok klişe duruyor olabilir. Fakat klişeleşen sözlerin anlamlarını, sırf klişeleştiler diye anlayamıyoruz, bunu unutmamak gerekir. Bir söz klişeyse çokça duyulmuş ve söylenmiş bir sözdür. Eğer çokça duyulmuş ve söylenmişse o sözün altında yatan anlama odaklanmak gerekir. İnsanlar beraber vakit geçiriyor, fakat, beş dakikada bir saatine bakıyor. İnsanlar yalnız kalmamak için birbiriyle vakit geçirmeye çalışıyor. Ama sıkılıyor. Peki bunun yalnızlıktan iyi olan tarafı ne? İnsanlar birbirine değer vermiyor. Tutup bir insana, kafanıza takılan bir konuyu anlatırsanız, sonunda da karşı taraftan " Boşver " gibi bir cevap alırsanız, tabi ki insanlara dert anlatmayı bırakırsınız. İnsanlara bir şeyler anlatmaktan vazgeçmekde, zamanla yalnızlığı sevdirir size. Oysaki karşımızdaki insanlara değer vermek çok zor olmasa gerek. Karşınızdaki insan size bir sıkıntısını anlattığında, cevap vermenize gerek bile yoktur ki. Yanında olduğunuzu belirtmeniz, elinizi omzuna koymanız veya sarılmanız bile ona kendini çok iyi hissettirebilir. Fakat insanlar birbiriyle sadece eğlenceli zaman geçirirken mutlu oluyor. Fakat birinin kötü olduğu bir günde, dert dinlemek zor geliyor insanlara. Bütün bunları düşününce benim aklıma farklı bir soru geliyor; " Yalnızlık neden sevilmesin ki? " Sonuç olarak, dini kalıpların, siyasi baskıların veya eğitim sisteminin insanları asosyalleştirdiğini kabul etmemi bir kenara koyarsam, insanların yalnızlığı kendileri seçmesi, daha dikkate alınması gereken bir konu. Çünkü insanlar, insanlar yüzünden yalnızlığı seçiyor. Birbirine değer veremeyen, sadece iyi günlerde arkadaş olmayı alışkanlık haline getirmiş insanlar yüzünden, başka insanlar yalnızlığı seçiyor. İnsanlar, oturup birbirleriyle saatlerce sohbet edebilecekken, iyi veya kötü günde birbirlerine sarılabilecekken, müziği içkiyi ve yalnızlığı, insanlara tercih ediyor. Arkadaş olmayı ve değer vermeyi bilen insanlar birbirini bulabilseydi, belki de yalnızlık dediğimiz kavram sadece dini kalıplara veya siyasi baskılara yüklenebilirdi. -Altunkaya, Nilüfer. Sevgili Yalnızlık. Alakarga, 2016.