DÜŞTÜK, KALKTIK AMA EN ÇOK DA YARA ALDIK

Bir insanı büyütmek yavru bir kedinin annesine bağlılığı, ona olan özlemi kadar hüzün dolu; çırpınışları, ağlayışları kadar zor ve sorumluluk yüklüdür. Bir insanın büyümesi ise o yavru kedinin annesinin onu terk ettiği ilk gün başlar. Artık tek başınadır, kimi kardeşi ölmüş kimi kardeşi ona yardım edemeyecek kadar güçsüzdür. İlk adımlarını atmayı işte o an, yalnız kaldığı ve doğayla tek başına yüzleşmek zorunda olduğu anda öğrenir. Büyümenin sancıları da işte o anda filizlenir. Yorgun, tek başına, bacakları yara izleriyle dolu... İnsanoğlunun sancıları yavru kediye kıyasla daha derin ama daha sonra başlar. İlk başlarda tanıdığı yüzler sınırlıdır ve hepsi onu canından çok sever. Aile kavramını en içten öğrendiği ve o temelleri attığı günler başlar. Okula başladığı günler 'arkadaş' kavramını öğrenir. Çevresinde onunla sürekli oyun oynayan insanlar varken yaramazlık, kavga ve kıskançlık kavramları vücuduna yüklenmiş olur. O yaşlarda asla aklına gelemeyecek türden şeyleri gün gelip bir gün en yakın arkadaşlarından öğreneceğini tahmin edemez. Arkadaş kavramının kimi zaman en güzel şey kimi zamansa en büyük zarar olabileceğini bilemez. İşte bunlar insanın büyümesinin hızlandıran en güçlü etkenler. Hiçbir şey bilmediğin o günlerden yara dolu bu günlere... İnsanlar birbirine bir şeyler öğretmek istediğinde ya da onu uyardığında bu, insanın büyümesini hızlandıracağına tam tersi durdurur. Çünkü insan kendi kendine düşüp kalkmayı öğrendiğinde bir gün yalnız kalınca bununla yaşamaya da alışır. Çocukken de böyle değil miydi? Anneler "Oraya dokunma, çakmakla oynama" dediğinde hangi çocuk buna karşı gelmedi ki! Gidip sobaya da dokunuldu, ütüye parmak da basıldı, çakmakla da oynandı. Çocuk bunları yaptı ve acıyı ilk kez o an hissetti. Acıdan sonra ağladı evet ama sonrasında kendi başına ayağa kalkmayı ve bir daha bunu yapmamayı da kendi kendine öğrendi. Bunlar insan için birer uyarıcıydı aslında. Büyümenin ne kadar zor olduğunu iki veya üç yıldır kendi kendime öğrendim. Çok yakın arkadaşlarım oldu. Bazen hayatımın en güzel anlarını onlarla yaşadım bazen ise en kötülerini. En büyük kazıkları kimi zaman çok yakınım dediklerimden yedim. Akıllanmadım, birçok kez o insanlara şans verip tekrar aynı acıları yaşatmalarına izin verdim. Ama şu an öğrendiğim tonlarca şey ile bu hatalar karşısında çok güçlüyüm. Bu hatalar bana çok büyük tecrübeler kattı. Hatta arkadaşlarımın benim için ailemden bile önce geldiği günler olmuştu. Bu tecrübeleri küçük yaşımda yaşamasaydım belki de ileride çok daha büyük şeyleri, ailemi, kaybedebilirdim. Ailemi dinlemediğim o günlerden şimdi gerçekten ne kadar haklı olduklarını anladığım günlere geldim. Annemin hisleri her zaman doğru çıktı ama ilk başta onu asla dinlemedim. "Banyoya götürüldüm ve yıkanmam söylendi, annem klozet kapağının üzerine oturdu, yorgun ve incinmiş görünüyordu. Dağılmış hissediyorum Elizabeth, dedi. Gerçekten iyi bir kız olmaya başladığını düşünüyordum, şimdi de bu çıktı. Bizi nasıl utandırdığına bak, yaptığını bir düşün. Başını kaldırıp çok iyi bildiğim o üzgün ifadeyle, benim yüzümden sayısız hayal kırıklığı yaşamış gözlerle bana baktı."( Tanıtım Bülteni) Şimdi Büyümenin Sancısı kitabını okuduktan ve bu cümlelerin farkına vardıktan sonra iyi ki onu dinlememişim ve dinlemediğim için düşmüş, sonrasında kendi başıma ayağa kalkabilmişim diyorum. İyi ki dinlememişim de şu an annemin o güçlü hislerinin farkındayım ve daha az yara alıyorum, iyi ki onları utandırmanın ne demek olduğunun farkına vardım ve bunlardan çok pişmanım dedim kendi kendime. Isabel Huggan'ın Büyümenin Sancısı kitabını okuduğumda yaşadıklarımı çok daha iyi bir şekilde düşünebilme fırsatı buldum. Keşkelerimin azlığını ve iyi kilerimin çokluğunu görmek benim için çok büyük bir yaşama ve büyüme isteği uyandırdı. Evet, her şey en çok da büyümek en zoru ama hayatın bir parçası da bu değil mi? Ne için, kim için ve neden sorularının cevabını büyüyerek buluyoruz bence. Düştük, kalktık, gerçekten çok büyük yaralar aldık, sevdik, aşık olduk, aldatıldık, doğruyu en çok da yalanı öğrendik ama en büyük öğrendiğimiz şey büyümenin sancısı olmadı mı? Bana göre bu sancıların en önemli ilacı geriye bakıp hatalarımızdan ders almak olmalı. Tekrar hata yapalım, yapacağız da ama bu bizim canımızı ilk gün olduğu gibi acıtmasın. Bilmeliyiz ki büyümek sadece boy uzaması değil. Büyümek ailenden, arkadaşlarından yani en sevdiklerinden kayıplar vermek, aşık olmak ama sevilmemek, bir gün yalnız kalmayı öğrenmektir Sena AKCAN