Biraz da Dünyalı Olabilmek

Turuncu gezegenin, tupturuncu toz bulutları arasında, tek başına, yaşama olan tutkusunu keşfeden Mark'ın ve onu yaşatma pahasına varını yoğunu ortaya koyan arkadaşlarının, insanların, insanlığın hikayesi Marslı. Uzayın, uluslararası sular hükmünde sayıldığı, karşıt iki devletin bile birlik olduğu bir hikaye. Peki, tüm bunları, astronomik boyutta sorunlar olmadan da başarabilir miyiz? Bir fincan kahve alıp, günün manşetlerini okumaya koyulduğum bir sabah yine. Her zamanki gibi kim, kime ne dedi ile ilgili bir sürü -di'li geçmiş zaman haberi. Uğraşacak başka hiçbir dert yokmuş gibi, fiyakalı ceketlerin içinde altı yaşında çocuklar misali birbirleriyle didişen beyefendiler. Onlar için bu tartıştıkları şeyler çok büyük sorunlar elbette. Ve elbette, tamamen kendi yarattıkları sorunlarını, hiçbir çözüm bulamayacakları yöntemlerle çözmeye çalışmaktalar. Orada biraz durun artık demek istiyorum. Dur! Bir dakikalığına şu kirli politikalardan, gizli anlaşmalardan, kulislerden uzaklaş artık. Mesele çok büyük, hem de çok. Beni ben, seni sen ve bizi biz yapan değerlerimizi düşün. Öncelikle "Biz kimiz?" diye sormalısın kendine belki de. Bu soruyu da doğru cevaplayabileceğinden emin değilim çünkü. Biz, üstünde konakladığımız bu dünyanın sakinleriyiz. Her birimizin kendince dünyaları var belki ama yeri gelince hepsi birleşip bir bütün olabilmeli. Mesela bir çocuk, doğduğu toprakların kağıt üstünde çizilmiş sınırlarından kaçarken boğulursa şayet, bu tüm dünyanın sorunu olmalı, bizim sorunumuz olmalı. Devamı da gelmemeli bu sorunun, sorunların. Nasıl Mars'ta açlıktan ölmesi kesin bir astronot için aşılabiliyorsa imkansızlıklar ve harcanabiliyorsa tüm kaynaklar tek bir can için yapabileceğimiz çokça şey var o zaman kurtarabilmek için insanlığı. Dahası halk sokağa dökülmüş Çinli-Amerikalı fark etmeksizin umut gözyaşlarıyla bekleyebiliyorsa güzel haberleri, yapabileceğimiz çokça şey var demektir durdurabilmek için o kanlı, gereksiz savaşları. Merak etme bu gururuna zarar verecek bir şey değil. Zaten "Gururu yanlış öğrendin. Başını eğmemekten çok, vicdanını bükmemektir gurur. Kazanmak değil, kaybetmemek için oynanan oyunlar vardır hayatta; yazık, sen onları hiç bilemedin." (Yıldırım, 2015). Biraz da Mark'ın yaşama tutunuşuna gidelim. İlk uyandığı anda, vücuduna saplanan teli çıkarma azmi, belki de temel yaşama güdüsünden kaynaklıydı. Sonradan yaptıklarıysa güçlü kişiliğini yansıtıyordu. Beni bulup almaları için en az dört senelik bir zaman dilimi gerektiğini söyleyecek olsalar, orada vasiyetnamemi verirdim diye düşündüm ilk başta. Düşünsene, sınırlı yemeğimle bir süre dayanmaya çalışacak, botanik bilgimle Mars'ta patates üretmekle uğraşacak, tam dört sene kimseyle konuşamayacaktım. Üstelik hepsini, doğduğum gezegenin yarısı kadar ama nüfusu da yedi milyarda biri kadar olan, tupturuncu bir gezegende yalnız başıma yapacaktım. Ama pes etmek o kadar kolay değil sanırım dedim. İnsan bu, imkanı varsa eğer, umudu da vardır her zaman. Zaten ben, şu milyarlarca insanın içinde de kendini yapayalnız hisseden ben, yalnızlığı çok da önemseyecek lükse sahip olmamalıyım herhalde. Elimden geleni yaptığımı görene kadar da pes etmemeliyim, edemem de. Bu, Dünya'da yaşarken de geçerli bir kural değil mi zaten? Neyse, sonuç olarak Marslı arkadaşı, binbir türlü zahmet sonrası kurtarabiliyoruz. İşte bunu gördükten sonra yapmamız gereken çoğu şeyi de görmeliyiz kanaatimce. Ama ne yazık ki, "Kimselerin vakti yok/ Durup ince şeyleri anlamaya" (Akın, 1971). Dahası kimselerin gururu, vicdanı bile yok, yaşadığımız şu dünyada gerçekten neler neler döndüğüne bakmaya. Biraz da Dünyalı olabilmek lazım sadece, fazlası değil. Sena Özyapı