Bir An İçin Bile Unutursam, Fısıldar Mısın Tekrar Bana? Kimisi için ilk görüşte aşk, bazen ilk duyuşta aşktır. Onlara göre hayat bir şarkıdır; bazen iki kişinin bestesi, bazen de yalnız mırıldanılan bir melodi... 'Ben hayalimin peşinden gittim, şimdi olsa yine giderim.' Tutkular zaman zaman insanlar için hırslara dönüşebilir. Fena da olmaz hani, uğrunda savaşılacak bir şey vardır çünkü artık. Ben de dahil olmak üzere bazılarımız belirli bir yaşa gelene kadar ne yapmak istediğimizi bilmeyiz. Düşünür dururuz, ileride ne olsak diye. Mesela siz küçüklüğünüzde hayalini kurduğunuz mesleği mi yapıyorsunuz ya da hobiyle mi uğraşıyorsunuz? Ben astronot olacağım deyip gerçekten de astronot olan insanlar ya da herkese direnip, konservatuar okuyarak hedeflerine bir adım daha yaklaşan insanlar ne kadar az sayıda da olsa hep gıpta ederim böylelerine. Hayaller ve gerçek hayat pratikte her zaman uyuşmasa bile bunu gerçekleştiren insanlar benim gözümde bir başkadır. Çocukken rüyalarına giren şeyi elle tutulur bir hale getirmişlerdir çünkü. Ve de en önemlisi başarının getirdiği hazzı yaşayabilmişlerdir. Bu filmin beni etkilemesi de bu yüzdendir. ' Seni okula oku diye gönderiyoruz, ne derler bize!' Gıpta ile baktığımız insanlar gibi olamamamızın en bariz sebebidir başkalarının ne düşündüğünü önemsiyor olmamız. Başkalarının düşünceleri üzerimize örtülen kalın, gri beton duvarlar gibidir. Kafamızı gün ışığına çıkartmak isteriz fakat yer yoktur, bir an için soluklanıyor gibi olsak da omuzlarımıza tekrar biner o duvarların yükü. Zaman aktıkça duvarlar üstümüze üstümüze hareket eder; ta ki bir yolunu bulup o kasvetli yerden çıkana dek. El alem ne der, ne düşünür gibi soru işaretleriyle yaşamaya çalıştığımız an hayatımız kendi elimizde olmaktan çıkar, adeta onlara teslim ederiz. Böyle devam etmeyi kim ister? İşte o anda unutursak fısıldar mısınız bize, kimseyi dinlemeyin diye? 'Bazı kapılar anıların üzerine kapanır, kilitleri açılacağı günü bekler.' Bize kendimizi iyi hissettirmeyen anılarımız vardır mutlaka. Hafızamızdan en güçlü silgiyle o anıları yok etmek isteriz ama pek mümkün olmaz. Biz de kapatırız o anıların üstünü, güzelleriyle örtmeye çalışırız. Aslında sadece kendimizi kandırırız. Dönüp yüzleşmeyerek harcadığımız her an aleyhimize işler adeta. Unuttuk diye düşünsek bile; bir gün o saklı kutunun kilidi ortaya çıkar ve savunmasız, baş başa bırakır bizi düşüncelerimizle. O halde fısıldayın bize, kaçmak bir çözüm değildir asla diye. 'En zor gizlenen duygudur 'mutluluk', tıpkı 'burukluk' gibi.' En üst sınırlarda yaşanan duygular gizlenemez, gizlenmemelidir. Mutluluk, siz onu en derinden hissettiğiniz zaman gerçek mutluluktur. Bunun yanı sıra bir başkasının size o gün daha bir farklı olduğunuzu söylemesidir. Eğer hayatınızda duygularınızı yüzünüze yansıtacak kadar sizi etkileyen insanlar ya da olaylar varsa ne mutlu. Aynı şekilde sizi mutlu edebildikleri kadar üzebilirler, ne kadar dik durursanız durun sizi kırılgan hissettirebilirler de. Asıl sorun buradan geliyor. Her zaman kontrollü olup belirli sınırlar içinde yaşamak mı hayatı yoksa en uçlarda uçup, göklerin tadına varabilmek midir hayatın gizemi? Hayır dersiniz, ben en uçlarda yaşayacağım; fakat daha sonraları başınızı duvarlardan duvarlara çarpmanız mümkündür. Bazen bunları düşünmekten ömrüm bitecek diye düşünürüm. Neden olduğu gibi bırakmayız? Bu da aşırı kontrolcü olmaktan kaynaklanıyor herhalde. Böyle anlarda en yakınlarıma söylemek isterim; unutursam fısılda diye. Fısılda ki nereden geldiğimi iyi hatırlayıp, nereye gideceğimi açıkça belirleyeyim. Fısılda ki kendime o anda çeki düzen verip, biraz akışına bırakayım. Ve son olarak fısılda ki hayatımda olan insanların değerini bilip, en uçlarda özgürlüğüme huzur içinde kavuşarak mutlu olayım. Çağan, Irmak. Unutursam Fısılda İstanbul:2014 Naz Bulut