Suçluyum!

"J'Accuse", yani suçluyorum... Ne kadar güçlü bir kelime değil mi? "İddia ediyorum" ya da "belki" den farklı. Direk, isabetli ve kızgın. En son ne zaman kullandınız bu kelimeyi? Öyle şakasına ya da birinin arkasından değil, direk suçlunun yüzüne söylemekten bahsediyorum. Belki de benim yumuşak doğamdan kaynaklanıyordur ama ben hiçbir zaman bu kelimeyi Emile Zola kadar kızgın ya da haklı kullanmadım, kullanamadım. Güçlü bir adam için güçlü ve haklı bir kelime. Başlığı okuduğumda Zola'nın beni de suçladığını düşünmemiştim ama mektubun sonunda suçlamanın bir tek zamanın hükümeti ve ordu yetkililerine yönelik olmadığını fark ettim. Bu mektup herkese yazılmış, suçsuzları suçlayan, haksızlıkları gizleyen, adaleti engelleyen ve bütün bunlara susan herkese yazılmış. Muhtemelen siz de suçlusunuz. Ben suçlu olduğumu biliyorum. Emile Zola kadar cesur olmadığım için suçluyum, sokaklara çıkmadığım için suçluyum, o sloganı atmadığım için, o pankartı hiç yazmadığım için... Emile Zola nasıl bu kadar cesur? Yoksa asıl soru, "ben nasıl bu kadar korkağım" mı olacaktı? O kalkıp zamanın hükümetine, ordusuna, generaline '' Sizi adaleti engellemekle, insanlığa leke sürmekle suçluyorum!'' diyebiliyorken biz niye kuyrukta önümüze geçen kişiye bile tavır sergileyemiyoruz? Neden ben onun kadar cesur değilim? Neden bu kadar suçluyum? Üzülerek söylüyorum ki günümüz Türkiye'sinde de bu mektupdaki şikayetler mevcut. İnsanlar, generaller, masumlar saçma suçlamalar ve sahte deliller ile göz altına alınıyor. Peki buna kim üzülüyor, kim bir şeyler yapıyor? Aile ve yakın arkadaşlar... Peki bizim ülkemizde Emile Zolalar nerede? Hiç tanımadığı biri haksız yere tutuklanınca gazetenin ilk sayfasına, ülkenin liderine yazdığı mektubu bastıran yazarlar nerede? Bütün suçluları teker teker suçlayan, hepsinin adını söyleyenler nerede? Tamam diyebilirsiniz; o tür yazarlar çoktan susturuldu ya da işlerinden oldular. Bazıları gazetenin beşinci sayfasındaki küçük köşesinden sesini duyurmaya çalışıyor, kimisi çoktan emekli oldu ve ülkeyi terk etti. Hiç kimse böyle büyük otoritelere karşı çıkmanın kolay olacağını söyleyemez. Hatta demokrasinin gelişmediği ülkelerde bu canınıza bile malolabilir- belki aklınıza bir gazeteci gelmiştir! Emile aldığı riskin farkındaydı. Bizzat mektubunda " Bu suçlamalarda bulunurken, 29 Temmuz 1881 tarihli basin yasasinin 30 ve 31. maddelerine karşı geldiğimi, bu yasanın lekeleme suçlarına ceza belirlediğini bilmiyor değilim. İsteyerek kendimi tehlikeye atıyorum", diyor. O tehlikeyi göğüsledi. Vatan haini olarak anılmayı, ömür boyu hapise mahkum edilmeyi göze aldı. Sürgüne gitmek zorunda kaldı. Biz niye sesimizi duyuramıyoruz? Başkalarını cesur olmamakla suçlamak kolay tabii ki. Ben kendime de bakıyorum ve utanıyorum. Bizim sesizliğimiz suça ortaklıktan başka bir şey değil. Zola bu suça ortak olamayacağını gayet açık ve net söyledi. Vicdanının buna el vermeyeceğini söyledi. Peki biz niye hükümetimizin işlediği suçlara ortak olurken bu kadar rahatız? Kimi sadece ekrana veya gazeteye bağırıyor, kimi haber izlemeyi, günceli takip etmeyi bırakıyor. Cehalet mutluluktur. Belki de sebep budur. Gözlerimizi yummak, sonsuz bir rüyaya dalmak ne kadar tatlı değil mi? Rüya alemi, her istediğimizin gerçekleştiği, her acının sahte olduğu bir mekan. Uyumayı mı tercih ederdiniz, yoksa sabah erken bir saatte soğuk ve karanlık yatak odanıza geri dönmeyi mi? Ben suçluyum çünkü ben pes ettim. Ben gözümü yummayı tercih ettim. Umudumu yitirdim, ne halleri varsa görsünler, dedim. Haberleri, gazeteyi bir yana bıraktım. Bu yüzden suçluyum. Sesimi duyurmamaya karar verdim. Bir sesim olmazsa onu duyurma ihtiyacım da olmaz dedim. Ben susarsam, hayatları kabusa dönen insanları görmezden gelirsem her şey yolunda gider diye düşündüm. Fakat gel gör ki Türkçe dersi için bu mektubu seçtim ve bu mektup işlediğim en büyük suçu büyük bir dalga gibi yüzüme vurdu. Türkiye'de suçlu çok, dünyada daha da çok. Bu haksızlıkları yapanlar bu kadar cesur, daha doğrusu yüzsüz olabiliyorken haklı olanlar niye Emile Zola kadar cesur olamıyorlar? O zamandan bu güne kadar neler değişti? Teknoloji insanlığı cidden koyunlaştırdı mı? Niye bu kadar çekingeniz. Niye hakkımızı aramıyoruz, niye başkalarının haklarını savunmuyoruz? Herkesin bir cevabı vardır ama bahaneleri bir kenara atıp işe koyulana, sesimizi yükseltene kadar hepimiz suçluyuz. İsmet İnönü'nün de dediği gibi: "Bir memlekette, namuslular, namussuzlar kadar cesur olmadıkça, o memlekette kurtuluş yoktur".