BEN BANA NE YAPIYORUM?

Hayat ne kadar da tuhaf değil mi? Eskiden üzüldüğümüz ne varsa şu an gülüyoruz. Tabii, yeni acıları da yanımızda taşıyarak... İnsanın gözü kör oluyor kimi zaman. Kendini karmaşık insanlarla çıkmaz sokakların ve labirentlerin dolu olduğu bir durumda buluyor. Duygular mı hırslar mı bilmiyorum ama, bir şey sizi o insana çekiyor. Kopamıyorsunuz. Bazen de ateş gibi, cayır cayır yanan bir insan... Yanacağını bile bile o insana koşmak, o ateşe, o bilinmezliğe atmak istiyor insan kendini. En azından belli bir kısım insan için geçerlidir bu dediklerim. Bir an geliyor ki çok farklı şeylerin olacağını hissettiğiniz bir anın içinde buluyorsunuz kendinizi. Geçenlerde bir gün kendimi bizzat öyle bir anın içinde buldum. Çok sıradan bir yerde çok tuhaf bir karma döngünün içine girdim. Bir adam gördüm. Ne boyu, ne saçları... Yakışıklılığı etkilemedi beni. Ben o insanı gördüğümde bir şey hissettim ama asla tarif edemiyorum. Sanki bir şey vardı bizi birbirimize çeken, yani en azından ben öyle düşünmüştüm. Kitabın yazarı gibi, geçmişimden kurtulduğumu sandığım ama aslında geçmişte yaşamaya devam ettiğim bir durumda buldum kendimi çünkü karşımdaki insan geçmişinde yaşıyordu. Geçmişindeki acılar ve acı dolu insanlar yüzünden karşısındakine asla ama asla şans vermiyordu. O bir ateşti. Zamanında yanmıştı ve ondan sonra da ona gelenleri yakmaya başlamıştı. Bu duruma devam ediyordu. Aslında bu onun suçu da değildi. Ateş! Yakar işte, yapısı bu elinde değil. Kendi açımdan baktığımda ise bambaşka bir durum gördüm. Aslında ateş değil, yanmış kül olmuş bu insanlar. Aslında içlerinde bir umut taşırlarsa, karşısındakilere bir şans verirlerse ateş değil de küllerinden yeniden doğabilirler. Rüzgarlarını bulabilirler diye düşünüyorum. Hani bir ateş vardır, sönmüştür ve sadece külleri kalmıştır ya... Sonra bir rüzgar gelir ve o rüzgar sayesinde o ateş yeniden küllerinden doğar. Yanar ama aşkla yanar. Yaşam ateşini bulur ve hatta karşısındaki kişinin yaşam ateşi olur. Geçmişi suçlayarak, bir şeylere küserek bulanık bir hayat yaşamak... Biz bunu hak etmiyoruz. Ben bunu hak etmiyorum. ''Ben kendime ne yapıyorum?'' diye sormalı insan kendine. Yanlış insanlara doğru duyguları vermiş olmanız sizin suçunuz değil, karşınızdakinin ayıbıdır. Başkasını ayıbı yüzünden, doğru insana doğru duyguyu vermekten kaçmayın. İzin verin karşınızdakine ve kendinize. Biraz umutlu olmak lazım. Geçmişte yaşatılanlar yüzünden geleceğe küsmek değil de, size o acıyı yaşatan insana teşekkür etmek lazım. İyi ki tanıdınız o insanı ve iyi ki üzdü sizi. Bundan ders çıkardınız ve artık doğru insana değer vermenin ne kadar güzel olduğunu anlayacaksınız. Eskiden kötü şeyler yaşamasaydınız, şu an yaşadığınız güzelliklerin değerini bilebilir miydiniz? Beni yanlış anlamayın. Ders çıkardınız evet ama karşınızdaki her insanın aynı olabileceği korkusuyla da yaklaşmayın insanlara. Yeniden hayatınıza girecek insanı belki de bir sürü deneme sürecinden geçireceksiniz, hatta çeşitli oyunlar oynayacaksınız ona ama oynamayın. Çünkü kaybedersiniz ve bazen o doğru insan sadece bir kez çıkar karşınıza. Onu kaybettikten sonra işte bu sefer gerçekten yanlışlara mahkum kalırsınız. Oynamayın oyunlar, kalplerin suçu yok. Yormayın. Koşturmayın, yan yana yürüyün. Karşılıklı bir oyun. Her oyunda kazanan olduğu gibi bir de kaybeden vardır. İlla ki biri kaybedecek ve kaybeden siz de olabilirsiniz. Bırakın ikiniz de kazanın. Geçmiş zor, çok zor. Bazı yaralar kapanmıyor evet ama yenilerini de açmayın. Ağlayan çocuğa şeker verildiği gibi, siz de kendinize mutluluk veren o insanı kazanın. Geçmiş yaralayıcı olabilir ama gelecek de umut dolu, unutmayın.