Hepimizin Savaşı

Dünyada ne çok insan var, yaklaşık yetmiş milyar. Parmak izleri, görünüşleri, hareketleri birbirinden farklı tam olarak yetmiş milyar insan, dile kolay. Düşünme şekli birbirinin aynı olmayan yetmiş milyar beyin, farklı bakış açısına sahip yetmiş milyar akıl... Peki, bu sayıya bir de şimdiye kadar yaşamış insanları eklesek? Şimdi bir de yaşayacak olanları... Düşünmesi bile hayretler uyandırıcı, bu sonsuz sayıdaki insanı. Her insan ayrı bir dünya, sonsuz sayıda olsa bile her insanın içinde ve dışında yaşadıkları farklı. Hiç kimse birbirinin aynısı olmaz, olamaz fakat her insanda aynı olan tek bir şey vardır: iyi ve kötü tarafın savaşı. Sonsuz sayıdaki zihnin içinde sürüp giden sonsuz sayıdaki savaş... İyi de kötü de insan denen canlıyı kendi tarafında görmek ister. Dolayısıyla, onu ele geçirip kendi buyruklarına itaat etmesini. Emir, Hasan'ı tecavüzcülerin eline yem olarak bırakırken, ne düşünüyordu? En yakın arkadaşının, kardeşinin, hayatını etkileyen bu olayın kendisinin vicdanını hiçbir zaman rahat bırakmayacağını biliyor muydu? Yoksa o karanlık gecede, o kuytu köşede o an ne yapılması gerektiği kararını Emir'in içindeki kötü taraf mı verdi? Bazen insanlar, özellikle ne yapmaları gerektiğini bilemedikleri zamanlarda sadece içlerinden gelen sese kulak verirler. Aslında bu ses, zihinlerindeki amansız savaşın o andaki galibinin sesidir. Bir çeşit yazgısal kabulleniş gibi sonucunu düşünmeden galip tarafın dediğini uygulamaya koyarlar çoğu kez. Kararın ruhlarını ele geçirmesine izin verirken, belki de bir bahaneye sığınmanın verdiği kolaylıkla rahatlarlar. Ama bu öyle bir savaştır ki, galip taraf saniyeler, hatta belki de anlar içinde değişebilir. Fakat bazen de yıllar alabilir galibiyetin taraf değiştirmesi; tıpkı Emir'in savaşında olduğu gibi. Emir büyümüştü, evlenmişti, yuvasını kurmuştu, hayatında her şey istediği gibi gidiyordu. Hal böyleyken, ne diye bacak kadar bir çocuk için savaşın kucağına atlayıp kendi hayatını riske atacaktı? Rahatını bozmaya değer miydi hiç, hem çok tehlikeliydi bir kere? İçindeki karanlık tarafa göre değmezdi, hayatını riske atmamalıydı, yapmaması gerekirdi ama bazı şeyler değişmişti artık. Kötülük eskisi gibi kol gezmiyordu Emir'in zihninde, hakimiyet el değiştirmişti. Emir iyi tarafın kazanmasına müsaade ediyordu. Artık bencilce davranmayacak, kendi hayatını yeğenine adayacak ve onun mutlu olması için elinden gelen her şeyi yapacaktı. 'Senin için bin tane de olsa yakalarım...' -Emir, Sohrab'a ve çocukluklarında Hasan, Emir'e İçindeki kötüyü öldürmüştü, vicdanı rahattı ve iyi bir insandı artık o. 'Yeniden iyi biri olmak mümkün...' -Baba, Emir'e Geçmişinde çok kötülük yapmış biri olsa da yeniden iyi biri olabilmek mümkün müdür? Yoksa sadece içindeki kötünün sesini kısmak mıdır bu? Daha da önemlisi, bütün benliğiyle iyi olan bir insan var mıdır? İnsanlar tamamen iyi ya da kötü olduklarını düşünürler, bütünüyle iyi ya da kötü bir insan olduklarını. Ancak bu, bir yanılsamadan başka bir şey değildir. Çünkü içimizdeki savaşta kötü de iyi de hiçbir zaman yok olmaz; bu, silahların konuşmadığı, ölen tarafın olmadığı bir savaştır. En azılı katillerin bile canından çok sevdiği bir varlığın olması da, günahsız bir bebeğin annesini uykusuz bırakarak ona zarar vermesi de bu yüzdendir. Bundandır ki iyi biri, kötü biri veya yeniden iyi ya da kötü olmak gibi söz öbeklerinden bahsetmek gereksizdir. İnsanoğlu aynı zamanda hem iyi hem de kötüdür, sadece bazen karar verirken dinlediği taraf değişir. Düzeltmek gerekirse, herkes yeniden Emir gibi çoğunlukla iyi biri olabilir. Hepimizin hayatını yöneten, beynimizin içinde durmaksızın devam eden bu oyunun galibi askıda kalmış bir soru gibi. Bu, sordukça, sorguladıkça daha az ya da daha fazla ait olmak aslında. Tek çıkar yol ise beynimizin hakimiyeti ele geçmesine izin verip iki tarafı da dengede tutmaktan geçmekte. Desdina KOF