BİR UMUT

"Ne para istiyorum ne de pul. Tek bir istediğim var, o da yalansız bir kul." Özdemir Asaf Ne de güzel demiş Özdemir Asaf... Sahi, var mıdır ki yalansız kul? Asaf kendi zamanında da aramış bulamamış, ben de şimdi arıyorum ama bulamadım şimdiye dek... Belki daha sonra bulurum diyeceğim, bir umut, ama dünya öyle bir hal aldı ki 10 gün sonra da arasam 100 yıl sonra da arasam yine bulamayacakmışım gibi hissediyorum. Hatta öyle ki, 10 gün sonra karılaştıklarım, 100 yıl sonrakilere göre daha az yalan söylüyor bile olabilir. O yüzden dünya öyle bir hal aldı ki yalan söylemeyeni değil daha az doğruları saklayanı arar olduk. Tabii çevremizdeki insanlar bu düşüncemize hep karşı çıkar orası ayrı. Kime yalan söyleyip söylemediğini sorsanız ilk ve en çok söylenen yalan, "Ben yalan söylemem" olur. Bu cümleyi kurarken bile yalan söylediklerinin farkında değillerdir, akıllarınca bizi kandıracaklar... Bu duruma itiraz etseniz ve düşüncenizi söyleseniz farklı açılardan ele almaya çalışacaklar konuyu."Yalan"ın kişiden kişiye değişen tanımından bahsedecekler. Herkes başlayacak, "Bana göre yalan..." diye ama bir türlü sonu gelmeyecek, elle tutulur bir sonuç alamayacaksınız. Peki insanları yalana iten nedir? Yani bir insan neden yalan söyleme ihtiyacı hisseder? Belki buralardan başlarsak bir yere varabiliriz... Kimine göre, "fakir, zayıf, çirkin ve önemsizsen" fark edilmezsin ve bu özelliklere sahipsen yalan söylersin. Ben öyle düşünmüyorum. Bir insanı fark edilir kılan parası olabilir, ününü arttırdığı için, diğerleri tarafından kıskanıldığı için ancak bir insanın fakirliği onu yalana itmemeli. Ne çok insan tanıyorum cebinden parası taşan ama insanlıktan nasibini alamayan... Para, her şey değildir. Diğer yandan güzellik ise sadece bir yere kadar götürür sizi. Dışarıdan güzel görünen ne çok insan var yalanlarıyla çirkinleşen. Güzel kara gözlerine, iki gülüşüne güvenip "her şeyi ben yarattım" havalarında olup mükemmel olduğunu sanan yapay insanlarımızdır onlar... Bence dışlanmayı, başarısızlığa uğramayı hatta alnına "YALANCI" damgası yemeyi en çok onlar hak eder ancak yine de çok kesin bir dille konuşmamak gerek. Ben bu üçlemeye karşıyım... Bana daha genel bir bakış gerekiyormuş gibi geliyor... Bana göre, en basitinden "insanlar fark edilmek için yalan söyler". Bugün herkes farklı olmak için çalışır durur ve herkes farklı sonuçlar alır bu çabasından. Kimisi başarısız olur, kimisi istediği kadar başarılı olamazken kimisi başarılı olduğuna inanır ve kendini herkesten farklı görür. Başarısız olana odaklanalım bu noktada... Farklı olmaya çalışmış ama yapamamış. Yani fakir olduğu için değil zengin olamadığı için yalana başvuran taraf. Başarısız olduğunu, diğerlerinden bir farklı olmadığını nasıl söyleyecek? Söyleyemeyecek o yüzden de en kolay yolu seçecek ve yapabileceği tek şeyi yapıp yalan söylemeyi seçecek. "Ben aslında şöyleyim", "Ben aslında böyleyim", "ben bunu severim/ bunu yaptım/ öyleydi/ böyleydi..." uzayacak da uzayacak. Söyledikleri arasında doğru olan bir şey bulursanız yaşadınız! Böyle insanlardan korkmak gerekir aslında; bir şeyi bilmediği halde biliyormuş gibi yapanlar ve bunda başarılı olanlardan... Fark yaratmak öyle bir hırsa dönmüştür artık onlar için. "Baktın olmuyor, bakmayacaksın" algısı onlarda bir türlü oluşmaz. İlk baştaki başarısızlıklarının onları yıldırmaması gerekirken yılmış olur onlar... Etrafımızda bir sürü vardır o nitelikte olanlardan. Mesela benim de bir tanıdığım vardı... Her konuşmamızda "... kulübün başına geçip bu dönemki başkanlığını yapacağım; çok zor olacak ama bir şekilde yapacağım artık" der ve sonra öğrenirim ki bırakın başkanlığı aslında o kulübün üyesi bile değilmiş! Yalan söyleyene kadar her şey güzeldir de yalan ortaya çıktıktan sonra işin içinden çıkılmaz, rezillik diz boyu! İlla ki bir farklılık yaratmak istiyorsak yalan söylemek yerine, şu yalanında battığımın dünyasında doğruları söyleme cesaretini göstererek farkımızı göstermemiz gerektiğine inanıyorum... Herkes zaten yalan söylüyor. Bizi farklı kılan, dahası bizi biz kılan söylemediğimiz yalanlar, bağıra bağıra söylediğimiz doğrularımız olmalı. Yalan söyleyecek kadar aciz olmak yerine doğru söyleyecek kadar cesur olmalıyız. Kendimizi yalanlarla kirletmemek ve bir gün temiz bir şekilde karşılamak umuduyla...