SEVGİ ÜZERİNE

Zannediyorum ki her insanın üzerinde yaşadığımız, gece gündüz etrafımızda dönüp dolaşan bu dünyanın kuruluşu ve işleyişi hakkında kendince bir fikri vardır. Dünya ne üzerine kuruludur? Onun dönmesini sağlayan yani bizi hayatta tutan nedir? Teknik ve bilimsel bakımdan ele almayacağım bu konuyu. Zaten anlamam da. Benim bu konuda düşüncelerim tamamen sevgi üzerine. Yunus Emre'nin bir sözü açıklıyor aslında tüm bu anlatmaya çalıştıklarımı; " Dünya sevgi üzerine kuruludur. 1" Yunus Emre, üzerine sayfalar dolusu kitap yazılabilinecek bir fikri birkaç kelimeyle özetlemiş. Ne de güzel ve anlamlı olmuş. Gerçekten de öyle değil mi hayatımızda sevgi olmasa, bu dünya sevgi üzerine kurulup onun varlığı üzerine dönmeye devam etmese hangi birimizde yaşama sevinci, umudu kalır ki? Şöyle bir düşündüğümüzde ilk nefes aldığımız günden beri çevremizdeki insanlarla sevgi bağı içindeyiz. Öncelikle biz daha annemizin karnındayken bile bizi dışarıda heyecanla bekleyen anne, babamız ve belki ağabeyimiz ve ablamız var. Onlara yeni katılacak bu minik canı sevmek ve bu duygunun verdiği hislerle onu bağırlarına basacakları günü iple çekerler. Hatta benim ailem bu işi biraz daha ileri götürüp insan ismiyle yaşar düşüncesiyle hareket ederek bu güzel, anlamlı kelimeyi bana isim olarak vermişler. İyi ki de böyle yapmışlar. Sonrasında bizim de ilk sevdiğimiz kişiler bizi koruyup kollayan, her daim yanımızda olacak olan ailemiz olur çünkü ilk onları görüp tanırız, sevgi ne demek ilk onlardan öğreniriz. Zaman geçtikçe, insanlar olgunlaştıkça ve kendilerini tanımaya, kimliklerini oluşturmaya başladıkça belki de aşkların en güzeli olan ilahi aşk ile tanışırlar. En güzeli diyorum çünkü sahip olabileceğimiz en güzel, en masum ama en yüce sevme şeklinin bu olduğuna inanıyorum. O öyle bir aşktır ki hatta bazen Yunus Emre'nin "Yaratılanı severim yaratandan ötürü. 2" sözünde olduğu gibi insanları onun için sever, saygı duyarız. Yüce bir aşkla sevdiğimiz yaratıcının yarattığı kul da kutsaldır çünkü bizim için. Bu söz her ne kadar İslami ve tasavvufi bir inanç kökeninden gelmiş olsa da bir insanın hangi dine mensup olduğu fark etmeksizin eğer bir yaratıcı inancına sahipse hayatının bir döneminde bu duyguyla tanışacağı kanısındayım. Bu düşüncedeyim çünkü herkesin itaat ettiği, boyun eğdiği ve en önemlisi farklı bir sevgiyle bağlı olduğu yaratıcısı kendisi için kutsal ve biriciktir. Son dönemin popüler, genç şairlerinden Hikmet Anıl Öztekin ise Elif Gibi Sevmek adlı kitabında Rabbine karşı olan sevgisini, ilahi aşkını şöyle anlatıyor: "Elif gibi dosdoğru sevmenin hikayesiydi, Elif gibi sağlam, koşulsuz ve şartsız, Cezm hali gibi tutkun, Şeddeli hali gibi kuvvetli, Harekeli hali gibi kah boyun eğen kah başkaldıran, ve Rabbine bir Elif kadar masum, boynu bükük.." (Öztekin, 2014, s. 13) Şair H. Anıl Öztekin'e göre ilahi aşktan sonraki en büyük beşeri aşk sevgiliye duyulan, beslenen aşktır. Özetle Rab'den sonra en çok sevmemiz gereken kişi belki de bizlere hayat arkadaşı olacak olan kan bağımız bulunmadığı halde büyük bir sevgiyle bağlandığımız insandır. Şair bu sevginin nasıl olması gerektiğini ise dizelerinde şöyle anlatmış: "Elif gibi Sevmek, Sevdada dik durmak, istikrar sahibi olmak yalnızca iktidar değil, Her menfi olay karşısında elif gibi dik durup sevdiği için olumsuzluklara göğüs gerebilmektir, Elif gibi sevmek cesarettir! " (Öztekin, 2014, s. 15) Bu dizeler bana acaba gerçekten hala böyle aşklar, böyle seven insanlar var mı diye düşündürdü doğrusu. Bu cesarete sahip insanlar var mı gerçekten bir yerlerde? Soruma cevap olabilecek birilerini görmedim maalesef henüz ama mademki bu dünya sevgi üzerine kurulmuş o zaman sevgi sayesinde var olmaya devam ediyor. Demek istiyorum ki hayat kimimize göre güzel kimimize kötü olsa da eğer yaşanılabilir durumdaysa ilahi veya beşeri fark etmeksizin samimi sevenlerin hatırına bence. Sevgiyle kalın.