Rüzgarla Savrulan Yalnızlıklar

Adresi yanlış yazılmış, belki alelacele karalanıvermiş mektuplara ne olur dersiniz? Oradan buraya günlerce gecelerce savrulup diğer kayıp yoldaşlarıyla bir yerde mi toplanırlar yoksa yanlış yerlerin postanesinde yıllar içinde tozlanıp sarararak nihayet unutulup yok mu olurlar acaba? Öyle ya, varlığını düşünen kimse kalmamışsa varlığın ne anlamı kalır ki yokluktan? Orada bir yerde evet belki durur o mektup, adressiz mektuplar mezarlığının bir köşesinde bekler gününü. Fakat aslında yoktur o, ne bekleyeni vardır ne de nerelerde acaba diye soranı. Hepimiz birer mektup değil miyiz aslında açılmayı bekleyen, "Ah bir ulaşan olsa da ruhuma derinlerime inip satır satır okusa beni." diyen? Modern ve hızlı bu çağ hepimizi açılmayı bekleyen, çoğu zaman sahibi olmayan kimselerce okunan birer mektup yaptı. Oradan oraya savrulup duruyoruz ağzımızı açmadan. Zannediyoruz ki konuşşak insanlar aşacak duvarlarımızı ve üzecekler bizi. O kadar kırılmışız ki, dış dünyaya örerken surlarımızı sevgiyi de, nezaketi de, güveni de ardında bırakmışız duvarlarımızın. Günlük yaşamı çekilir kılan ufak şeyler bir bir karışmış tarihe. Nedir bu korku Allah aşkına diye sorası geliyor insanın. Dudaklarımızda kırık gülüşler, gözlerimiz şüpheli bakışlarla etrafı taramakta, kaşlar illa ki çatık olmalı. Her sabah aceleyle evden çıkarken bir günaydını bile çok görüyoruz komşumuza. Bu sabah da her gün uğradığımız kahvecimizdeki kasiyere küçük bir gülümseme ile teşekkür etme gereği hissetmedik. Hızlı adımlarla kafamızı hiç kaldırmadan yürüyoruz gri şehirlerde. Kalabalığın ortasında tüm modernistlerin yakındığı kozmik yalnızlığı iliklerimize kadar hissederiz herhalde. Hayatın akışında flulaşır her şey, düşünceler bile. Zorlanırız kafamızı toparlamakta bir konuya. En basit, en insani yönlerimiz yitip gider teker teker. Donuk bir makineden farksız konusuşuruz insanlarla. Bayat esprilere karşılık sahte gülüşler... Sahi en son ne zamandı antidepresanımızı içmeden kahkaha atabildiğimiz? Kaldırımlara bakarak yürürken kalabalığın ortasında belki aklımıza bir cümle düşüverir Orhan Pamuk1'tan: "Kafamda bir tuhaflık var, ne yapsam bu alemde yapayalnız hissediyorum kendimi." İliklerimize kadar işlemiş o yalnızlık. Tıpkı bir bulaşıcı mevsimsel salgın gibi hepimizi ele geçirmiş. Herkesin çözümü ise farklı şeylerde. Belki sigaramızdan bir nefes çekiyoruz, düşünceler içinde ve üflüyoruz dumanını genzimizi yakan havaya bir katkıda bulunarak. Etrafımızdaki pek çok insana bağlı olduğumuzdan daha sıkı bir bağla bağlıyız ona. Her zamankinden daha yüksek sesle dinliyoruz şarkıları muhtemelen kafamızdaki sesleri susturması için. Yitip giden amaçlarımızın yerini dolduran şeylerden bir tanesi sadece, kaybedilen yaşama sevincini kısa ve geçici hazlarda arama. 1 Pamuk, Orhan. Kafamda Bir Tuhaflık. İstanbul: Yapı Kredi Yayınları, 2014. Baskı. Çağa hakim anlayış içimize kök salmış derinlemesine. Elimizde sahip olduklarımız için bir an durup düşünmüyoruz ne kadar şanslı olduğumuza dair. Bunca ihtiraslarımız hep daha fazlasını isteyen... İnsanlık kadar eski olmasına karşın, bencilliğin bu denli körüklendiği bir çağ daha olmamıştır zannediyorum ki. Daha iyi araba, daha geniş ev, daha güzel görünme arzusu... Her şeyde en iyiye sahip olmak zorunda hissettiğimiz bir yarışa dönüşmüş hayatlarımız. Kimin ayağını kaydırsak bir eksiliyor, kaldı yine de yedi milyar eksi bir. Acımasız bir yarış bu, kimi elesek yanımıza kar sayılır. Ne şekilde nasıl bir çabayla örtmeye çalışsak da kusurlarımızı bir yerden açık veriyoruz illa. Bunu görebilenlere çok aciz görünüyor olmalıyız ki Tehlikeli Oyunlar'ında böylelerine seslenmiş Atay2: "Ne kadar süslenseler de bir yerden sırıtıyor zavallılıkları." Evet aslında birer zavallıyız ruhumuzu okuyabilenlerin gözünde. Sonu olmayan bir yolda süreklenip gidiyoruz. Çoktan güzelliklerine gözlerimizi kapamışız dünyanın, ölmüşüz bir nevi. Farklı rüzgarlara savuruyoruz yalnızlıklarımızı, tıpkı savrulup giden adresssiz mektuplar gibi. 2 Atay, Oğuz. Bir Bilim Adamının Romanı. İstanbul: İletişim Yayıncılık. 2005. Baskı