Yalnızlığın İlk Engeli: Beynin

Yalnızlığın lügatteki yeri; çevremizde insan olmaması durumudur belki somut olarak ancak kişinin kalbindeki yeri; insanın sevgiye olan açlığı ve muhtaçlığını temsil etmesidir. Günbegün etrafımızdaki insanlarla iletişim kurmaya, bizi yalnızlığımızdan uzaklaştırabileceğine inandığımız bir bağ kurmaya ve olan bağlarımızı da güçlendirmeye çalışıyoruz ki hepimizin kabusu olan yalnızlık bizden korkup kaçsın. Yine de bu demek değil ki birçok insanla iletişim halinde olmak bizi yalnızlıktan uzak tutacak. İster yüz, ister bin kişi tanıyalım, bazı zamanlarda onların arasında bile yalnız hissetmek mümkün olabiliyor. O tanıdığımız insanların büyük çoğunluğu sadece "tanıdığımız" olarak kalıyor genellikle. Onların dışında da bir avuç insan oluyor yanımızda diyebileceğimiz, o da şanslıysak... Yoksa şu kocaman dünyada tek başımızayız. Sürüden ayrı düşmüş, tek başına yollarda dolanan, çaresiz bir koyun misali. Hani insana her şeyin yabancı geldiği bir an olur ya, o koyunun hissettikleri de pek farklı değil aslında. İşin en zor kısmı da burası zaten. Arıyoruz, buluyoruz belki, belki de bulamıyoruz istediğimizi ama bir yol seçip kendimize, ilerlemeye çalışıyoruz yalnızlığımızı bastırabilmek adına. Bulamadıkça da yalnızlık uçurumunun kenarına doğru ilerliyor seçtiğimiz yol. Aradığımız şey çok da zor bulunan bir şey değil aslında; belki derdimizi anlatabileceğimiz, içimizdeki ateşe bir kaşık olsun su dökebilecek bir dost, belki de gülen yüzünü gördüğümüzde içimizdeki sıkıntıyı uzaklara süpüren bir çehre. Bu bencil dünyanın bencil insanları arasında o insanı bulabilmek zaten en zor olan şey. Üzerinde yürüdüğümüz toprağın her santimetre karesinde çıkar temelli ilişkiler var. Bunun çözümü ise o kadar basit ki: Sevgi. İnsan öncelikle kendini saç telinin ucundan ayağındaki tırnağın ucuna kadar her şeyiyle sevmeli ki, dış dünyaya o sevgiyi yayabilsin. Dünya çok karmaşık bir ekosistem ve kendinden çok başkalarına değer veren insanlar ise bu ekosistemin en zayıf halkaları olabiliyor yanlış kişilerle bağ kurduklarında. "Hızlandıkça Azalıyorum" bugünün insanlarının çok sık karşılaştığı bir sorunu konu aldığı için okuyucuların kendilerini sürekli ana karakterin yerine koyması ve "Ben bu kadar çaresiz bir durumda mıyım?" demesi çok normal. Mathea kocasını kaybettikten sonra kendini dış dünyadan soyutlayan ve uzaklaştıran bir karakter. Onun da yaptığı gibi çok sık yapılan bir hata: Hayatta en ufak şeyin size dokunur hale gelmesiyle yıkıldığı düşünülen hayatı düzeltmek için çabalamamak... Öylece kabullenmek... Dış dünyadan kendini soyutlayıp o yerle bir olmuş, savaştan yeni çıkmış bir ülkenin harabe, yıkık dökük bir bina enkazının altında kalıp "İmdat!" diye bağırmamak, "Kimse yok mu?" diye sormamak öleceğin-yok olacağın anı beklemek gibi bir şey. "Hadi bir daha!" dememek... Evet, diyememek değil dememek... Hayattaki yaşanacak en kötü sonu yaşamaya evet demek... Ölmemek ama ölmekten beter hale gelmek, duyulacağın bir kalabalığın içinde bile fark edilmek istememek... Ve en sonunda bunu başarınca da yalnızlığınızdan şikayet edip sanki kendi suçu değilmiş de insanlar yalnız bırakmış gibi dert yanmak en büyük hobimiz olmuş. Ama ilk başta etrafınıza ateş püskürüp yalnızlığınızın suçunu başkalarında aramak kendi iyiliğiniz için tüy dikmekten başka bir şey değildir. Yalnız kalmak karamsarlığı getiriyor beraberinde... Mathea yaşlandıkça dökülen dişleri gibi hayatının da giderek sona ereceğinden korkuyor o son dişin düşmesiyle. Kendisini hapsediyor beyninde oluşturduğu o daracık, karanlık hapishane hücresine ve kendisini doğduğu andan beri orada yaşadığına inandırarak çizdiği sınırları kabullenmeye çalışıyor son damlanın bardağa düşmek üzere harekete geçtiğinden habersiz bir şekilde. Bir gün bir marketten alacağı reçel kavanozu oluyor son damla ve bardak o kadar incelmiş ki artık o küçücük hapishane duvarları arasında, o kadar yaşlanmış ki, o son damlanın oluşturduğu ufacık şok etkisi bile yıllarca o kadar darbeye göğüs geren bardağı parçalamaya yetiyor ve Mathea sonunda hayatında daha çok ölüme yer vermesi gerektiğine karar veriyor. ATAHAN BAYIR 21501853