AŞK BU OLSA GEREK

Nazım Hikmet Ran siyasi inançları yüzünden defalarca tutuklanmış, yetişkinliğe eriştikten sonra yaşamının büyük bir bölümünü hapiste veya sürgünde geçirmiş "Romantik Komünist" olarak tanımlanan şair aynı zamanda oyun yazarı, romancı ve anı yazarıdır. Aşk aslında bir çiçeğe, böceğe, doğaya, gökyüzüne, denize, anaya, babaya, yeryüzüne kısaca her şeye, herkese duyulabilecek kadar uçsuz bucaksızdır. Fakat aşk kelimesini duyduğumuz andan itibaren ilk akla gelen karşı cinstir. Bende çevremde hayal ettiğim kadar büyük aşklar göremediğim için onu kitaplarda arıyorum. İşte okuduğum kitapların en güzellerinden birisi olan aşık olmadan yaşamayı yaşamak saymayan Nazım Hikmet Ran'ın Piraye'ye Mektuplar' ı aşkı en güzel, en derin, en samimi anlatan, ilmek ilmek işleyen satırlardır. Kalemine hayran olduğum Nazım Hikmet Ran Piraye'ye olan aşkını en ince detaylarına kadar bizlere miras bırakmıştır. 'Seni nasıl seviyorum biliyor musun?' şiiri ile yaşamak için Piraye'sine ihtiyacı olduğunu keskin bir dille anlatıyordu Nazım. Bu kitap bana hiçbir duyguyu anlatmak için öyle şaşalı kelimelere gerek olmadığını, içten ve canı gönülden yazılan kelimelerin hislerimize daha samimi bir şekilde ayna tutacağını gösteriyordu. Mühim olan ifade ediş tarzıydı. ' Yine ömrümün tek manası var: ziyaret günlerini beklemek.' Bu duyguyu öyle güzel anlıyorum ki yılları, ayları dakikalara sığdırmak, ne zor zanaat. Sonra o dakikaların şimşek hızıyla bitmesi... Piraye' ye güneşi görmeden yazılan mektuplar içimizi ısıtan 'ah keşke bizde böyle bir aşk yaşasak' dedirten cinsten. Kendi tabiriyle lanet adam duygularını coşkuyla yaşayan ve aktaran biridir. "ikimizde biliyoruz sevgilim, öğrettiler" diye başlayan şiirinde açlığı, yokluğu, her türlü zorluğu birbirleriyle paylaştıklarını böylece acılarını azaltmaya çabaladıklarını gördüm. Aşık olduğum insanın acı çekmesini istemem, göz göre göre buna seyirci kalmaktansa yaralarını sarmaya çalışırım. " O şu anda ne yapıyor, şimdi, şimdi?" şiirinde Piraye'nin her halini, her şeyini düşünüyor hayal ediyor, aşkıyla yaşadığı anıları bir türlü BETÜL KOCAMAN peşini bırakmıyordu, O'nun ile yatıp kalkıyor, O'nun ile ısınıyordu. Hapishanede iken insan nasıl düşünür aşkı, sevdayı diyenler aşkın zamanı ve yeri olmaz "Geceleri uyku tutmuyor, Kabahat sende! Beni uyutmuyorsun. Davacıyım senden " der Nazım. Kitabı okurken o kadar çok kıskandım ki sanki Nazım o satırları bana yazmıştı. Satırları sindire sindire bu hissiyatla okudum çünkü bende Piraye gibi mektuplarımı aşkımın bana yaptığı sandıkta saklardım. Okuduklarım karşısında gözlerimin buğulanmasına engel olamadım, ağlamaktan nefessiz kaldım. Hele bazı satırlarını ben yazmış gibiydim. "Kitap okurum: içinde sen varsın, şarkı dinlerim: içinde sen". Yediğim yemekte O' da seviyorsa, şarkının bir sözü O'nu anlatıyorsa, baktığım bir yerde O'nun ile olmuşsam, giydiğim bir kıyafeti O beğenmişse daha bir sürü şey aşkımı aklıma getirmeye yetiyor. Yazar her kadının tatmak istediği bu duyguyu en özel şekilde yaşatanlardandır. Dünyadaki en güzel histir sevdiğin tarafından sevilmek. O'nun mısralarında özleyen, seven, kıskanan, umutla bekleyen yalın bir adam var. Ama bir gerçek vardı ki kitap kadınların erkekler gibi yaşananları bir çırpıda söküp atamadığını gösteriyordu. Oysaki onların aşkları daha doğrusu Nazım'ın aşkı hastanede son bulurken erkeklerin ne kadar çabuk unutabildiğini, yeni limanlara yelken açmaya her an hazır olduklarını, duygusallığın kadınlara neden bu kadar yakıştığını anlıyorum. Piraye mi? O ölene dek Nazımdan başkasını sevmedi bütün kadınlar gibi, benim istediğim gibi hatıralarına ölene kadar sahip çıktı. Belki de bana hiçbir zaman böyle satırlar yazılmayacak ama bu yaşadığım sürece hayallerimin peşinde koşmama engel olamayacak. Ve aşkıma sesleniyorum: Bana Nazım gibi gel ama hiç gitmemecesine...