Aşk Güzeldir, Cesaretliyseniz

Dört beş gün önce kendime daha önceden söz verdiğim gibi kendimi evimin yakınındaki bir kitapçıya attım. Ve söz verdiğim gibi, ismine anlam veremediğim ilk kitabı alıp arka kapağını ve önsözünü okumadan kendimi direkt kitabın sayfalarına sürükledim. Kitabın ismi "Kedilerin, Mertıların ve Delilerin Zamanı". Aslında ismine anlam veremediğim ilk kitap bu değildi ama kitabın duygusal olmasından çok düşünce ağırlıklı bir anlatımı olabileceğini tahmin ederek seçtim. Ne yazık ki yanılmışım. Ne yazık ki diyorum çünkü kendimi en korktuğum, en cesaret edemediğim; duyguların en ağırı, en güzeli ve en kötüsü olan aşkı okurken buldum. Hem de sadece bir aşk hikayesi yok bu kitapta. Işıl Özgentürk dünyanın farklı yerlerinden binbir çeşit aşk hikayesi anlatmış. Kitap bittikten sonra farkettim ki aşk gibi bir duygunun karşısında cesaretsiz olmakta haklıymışım. Açıkçası bu cesaretsizliğimden zerre utanmadım. Aşka, sevgiye sonsuz saygısı olan, dünyada övünerek yaptığı tek iş sevmek olan ve duygularını enlerde yaşayan biri olan ben zerre utanmadım. Hatta yaklaşık iki aydır yaşadığım duyguların canımı çok yakmasından ötürü aşık olduğunu sanan ben, kitap bittikten sonra aşkın çok daha uç bir şey olduğunu anladım ve aşık olmadığım için şükrettim. Aşkı korkunç bir duyguymuş gibi anlattığıma bakmayın. Ben bu kitapta aşkından öleni de okudum, konuşmaya küseni de, yıllarca aynı limana aynı saatte gidip bir dal sigara yakıp sigara sönene kadar aynı hikayeyi hiçbir kelimesini değiştirmeden anlatanı da... Bunları yazarken bile kalbimden bir şeylerin koptuğunu hissediyorum fakat kalbimde olanlar yüzüme ufak bir tebessüm olarak yansıyor. Bu yazdıklarım korkunç olabilir ama benim için korkunç; belki sizin için korkunç. Fakat onlar için değildi. Etkisini farklı gösterse de aşkı yaşayabilecek kadar şanslı olmalarının ve hepsinin ortak noktasının aşk olmasının tek nedeni o büyük cesaretleriydi. Bizim dizilerde görüp de ağladığımız veya akranlarımın "Sevgilime aşığım, yaşamadan anlaşılamayacak bir duygu bu," diyerek tanımladığı şeyden çok farklı bir durum aşk. Dediğim gibi aşırı duygusal, her hissiyatını sonlarda yaşayan bir insanım, ki bu duygusal kitaplar okumama en büyük engeldir, ama aşkı tanımlamak haddime mi onu bile kestiremiyorum; aklımdakileri kaleme dökmekte bu kadar zorlandığım bir mevzu hiç olmamıştı çünkü. En azından ufak bir örnekle ne hissettiğimi anlatmaya çalışacağım. Hani en sevdiğiniz bir büyüğünüz, mesela o güzel gözlü mükemmel gülüşlü dedeniz vefat eder ya, onun yarattığı hisse benzettim ben aşkı. Dedem öldüğünde ilk başta farkedememiştim, sanki havalar sıcak olduğu için yazlıktaydı da sonbahara doğru geri gelecekti. Fakat sonbahar oldu, kış oldu, bahar geldi; dedem yoktu. Sevgim hiç azalmadı ona karşıi aksine onu eskisinden daha çok arar oldum. Ben dedeme artık kavuşamayacaktım ve insanlar kavuşamadığı zaman yaşadıklarının adı aşk olur. Benim dedeme bağlılığımla aşk arasındaki en büyük fark, dedemin ölümünü ne benim ne de onun seçmesiydi. Aşk denilen o kutsal olguda insan karşısındakinin değil kendisinin ruhsal, duygusal ve belki de fiziksel ölümüne neden olur. Karşısındaki de kendi acılarıyla boğuşuyor olur. Kavuşamayıp duyguların daha da artmasının yanında aşk ve ölüm arasında bir ortak nokta daha var bana göre. O da hayatın hala devam ettiğini bilmek ve bununla yaşamayı öğrenebilmektir. Ölüm bunun için cesaretinizi istemez, kendine ve yarattığı etkilere alıştırır sizi. Ama aşk cesaretinizi göstermenizi bekler; alışamazsınız ona ve etkilerine. Öyle bir cesaret ister ki sizden, insanların bir adım ötelerinde neler yaşandığından haberleri bile olmaz(16). Aşkı ölümün yarattığı duygularla anlattığım için bana kızıp karamsar olduğumu düşünmeyin. Sadece var olduğunu bildiğim ve hiç yaşamadığım bir kutsallığı ancak bu şekilde anlatabilirdim. Ben aşka karşı karamsar değilim; sadece ne güzeller güzeli Şilili Mercedes kadar, ne Kadife'nin yakışıklı süngercisi kadar ne de sürekli kürtçe ninniler söyleyen Huma kadın kadar cesaretliyim.