ÖLÜMSÜZLÜK NE KADAR İYİ?

Hiç kimsenin ölmediği bir dünya hayal edin, sonsuza kadar süren ömürler. Böyle bir dünyada yaşamak nasıl olurdu hiç düşündünüz mü? Jose Saramago'nun Ölüm Bir Varmış Bir Yokmuş adlı eserini okuyunca tam da böyle bir dünyada yaşamayı düşledim. Hayatımızın her anlamıyla şu anki halinden tamamen farklı olacağı aklıma geldi. Zaman kısıtlamaları veya acı kayıplar olmayacaktı belki ama sürekli artan bir dünya nüfusuna sahip olacaktık. Acaba ölümsüzlük gerçekten olumlu bir düş mü veya kimsenin tahmin etmediği kadar kötü sonuçlar da doğurabilir mi? Ölümsüzlük denilince hangimizin aklına mükemmel bir dünya gelmiyor ki en başta? Sevdiklerimizle sonsuza kadar süren mutluluk dolu, zaman kısıtlamalarına tamamen karşı çıkan bir hayat. Hem de kimseyi kaybetmek ve bunun sonucunda üzülmek zorunda değiliz. Kulağa inanılmaz geliyor değil mi? Hatta elimizdeki süremiz de sonsuza kadar olduğuna göre bir şeyleri yetiştirme derdi de yok. O zaman düşünmeden edemiyorum, ödevlerimin yetişmesi gereken teslim günleri gibi bir kavram ve bunu getirdiği dayanılmaz stres de var olmazdı. Ayrıca bu upuzun sürede her bir birey yapmak isteyip günlük hayatın temposundan dolayı yapamadıklarını da rahatlıkla yerine getirebilirdi. Bunları ele alınca ölümsüzlük kesinlikle sırrının keşfedilmesi gereken bir olgu halini alıyor gözümde, tıpkı eski zamanlarda bilginlerin KIRTAŞ, 2 sürekli ölümsüzlüğü aramaları gibi. Bilginlerin bu ölümsüzlük arzularının nedeni de zamanın sınırsızlığı hayalleri değil mi? Acaba ölümsüzlük bu kadar iyi ise içinde yaşadığımız toplumda neden öyle bir seçeneğimiz yok? Bu soru belki de ölümsüzlüğün hayal ettiğimiz kadar muhteşem olmayacağının bir göstergesi olabilir aslında. Hiç kimse ölmediğinde ne olur dünyada diye düşünüyorum. Tıpkı Ölüm Bir Varmış Bir Yokmuş eserindeki gibi nüfus önlenemez bir şekilde artmaya ve yaşlı nüfus birikmeye başlamaz mı? Bu durum da belki de kalabalık bir günde şehir merkezinde dolaşmaya benzetilebilir. Ne zordur yürümek o kalabalıkta; çoğu zaman neredeyse nefes alamadığımı, bir an önce bu kalabalıktan kurtulmaya çalışmayı amaçladığımı hatırlarım. Şimdi tüm ülkenin her noktasının böyle kalabalık olduğunu düşünün. Hiçbir kaçış olanağı yok, nüfus gittikçe artmakta. Fakat bu insanların ihtiyaçlarının azalacağı anlamına gelmiyor ve bu insanlara yetemeyen sınırlı kaynaklar birer birer tükeniyor. Bunu düşünürken Çin ve Hindistan'ın sürekli artan kalabalık nüfusu aklıma gelince dehşete kapıldım. Ölümün bir ülkeden elini çekmesinin bir başka sorunu da yaşlı nüfusun birikmesi olmaz mı? Ne kadar üzücü olsa da yaşlı bireyler sürekli bakıma muhtaç değil mi? Büyüklerimizin bakımıyla ailece ilgilenirken onlara oldukça fazla zaman ayırdığımızı fark ediyorum. Bu durum da çok fazla sayıda yaşlı barındıran bir toplumun var olmasını bence toplum açısından ciddi bir problem haline getiriyor. Gittikçe artan yaşlı nüfusun bakımını sağlayan onlarca genç bireyler olacak ve onlar da yaşlanıp bakım görmek için sıralarını bekleyecekler hatta neredeyse yaşlı nüfus tarafından yutulacaklar. Bu sırada hastanelerin ve bakımevlerinin de imkanları kısıtlı kalmaz mı? Yaşlıların ihtiyaçlarını karşılamak için her taraf huzurevi ve hastane olmaya başladığını düşünün veya en sonunda insanoğlunun bu çabadan vazgeçip yaşlılarını bir köşeye terk edip onlara ilgi göstermediklerini, tıpkı Ölüm Bir Varmış Bir Yokmuş eserindeki yaşlı nüfus algısı gibi. KIRTAŞ, 3 İlk düşündüğümüzde mükemmel bir dünya hayalini kurmamızı sağlayan ölümsüzlük aslında ne kadar güzel ve gerçekten insanoğlu sırrını aramakta haklı mı? Gerçekten değer verdiğimiz insanlarla sonsuza kadar bir arada olmak paha biçilemez fakat toplumun geneli için ölümsüzlük her zaman olumlu olaylar ifade ediyor mu? Örneğin ben ölümsüz olmayı veya ölümsüzlüğün olduğu bir dünyada yaşamayı istemezdim. Çünkü ölümsüzlük beraberinde devamlı yaşlanan fakat toplumun genç nüfusunu ve kaynaklarını sömüren bir topluluk yaratılmasını getirecektir. Daha sonraki zamanlarda hastaneler ve bakımevleri de yetmeyecektir belki de ve toplum devamlı biriken yaşlı topluluğunu kendi haline bırakacaktır. Dolayısıyla ölümün aslında hayatın devamı ve işleyişi ile toplumun düzenli bir şekilde bir arada kalması için gerekli olduğunu söyleyebiliriz.