İtiraf Edemediklerimiz Yönlendirir Hayatımızı

Hepimizin itiraf edemediğimi şeyler var bu hayatta. Farkında olmadan o kadar çok hayatımızı etkiliyorlar ki... Kimi zaman durup düşünmediğimiz için fark edemiyoruz kaçırdığımız fırsatları ve insanları. Rosie ve Alex'in hikayesi de bir yanlış anlaşılma üzerine itiraf edilemeyen duygular yüzünden mahvolan hayatlar üzerineydi. Sizlere kısaca onların hikayelerinden bahsetmek gerekirse Alex ve Rosie çocuklarından beri arkadaş olan filmdeki iki karakter. Arkadaşlıklarına gölge düşürmekten korktukları için zaman içinde aralarında oluşan çekimi görmezden gelerek kendilerine yalan söylüyorlar. Rosie'nin on sekizinci yaş gününde de Alex, Rosie'yi öpüyor ve Rosie sarhoş olduğu için ertesi gün olanları anımsamıyor. Sonrasında her şey daha da kötüleşiyor. İkisininde asıl istedikleri şey birbirleri iken, kendilerine bile itiraf edemedikleri duyguları başkalarında hissettiklerine kendilerini inandırmaya çalışıp hayatları ile ilgili yanlış seçimler yapıyorlar. Filmin sonunda en nihayetinde birbirlerine kavuşacak kadar şanslı olduklarından dolayı izleyenlerin gönlünü almış oluyor senarist. Fakat ya o kadar şanslı olamasalardı? Hayat herkesin bu denli şanslı olduğu bir sahne miydi? Sanmıyorum. En başında da dediğim gibi farkında olmadan neler neler yapıyoruz aslında. Kendimize itiraf edemediğimiz basit bir duygu, hayatımızı öyle derinden etkileyebiliyor ki sonuçlarını telafi etmek öyle kolay olmuyor. Aslında hayata sadece bir kez geliyor oluşumuzu aklımızdan çıkarmasak belki her şey daha güzel olacak. En azından daha dikkatli yaşamaya başladığımız için bize pişmanlık yaratacak hataları en aza indirmiş oluruz. Bu pişmanlıklar sadece ikili ilişkilerde itiraf edilemeyen duygulardan da ibaret değil. Bir sürü örnek verilebilir bu konuya ilişkin. Bunlardan birisi özür dilemek hakkında olabilir. Düşününki arkadaşınız ile kavga ettiniz ve bir türlü geri adım atmıyorsunuz. Haklı olduğunuzdan o kadar eminsiniz ki karşınızdakini pek umursamıyorsunuz. Belki karşınızdaki kişiyi umursamamaktan ziyade inat ediyorsunuzdur. Sonuç olarak aradaki soğukluk giderek artıyor ve iki kelimenin çözebileceği bir kelime basit olmaktan çıkıyor. Sözünü ettiğim hemen hemen herkesin başına gelebilecek, çok sıradan bir örnek. Belki biz de küsen ve inat eden taraf olmuşuzdur zamanında. Belki belli bir zaman sonra yaptığımızın hata olduğunu anlamış ve özür dilemişizdir. Belki de hala konuşmuyoruzdur o arkadaşımızla. Peki, bu küs olduğumuz süre zarfında arkadaşımızın başına bir şey gelse ne yapardık? Mesela bir trafik kazası... Bir daha istesek de üzgün olduğumuzu söyleyemezdik bu durumda. Sonrasında boğazımıza takılır kalırdı kelimeler. Böyle bir durumun ağırlığı ile de yaşamaya devam etmek çok da kolay olmazdı. Özür dilemek için geç kalmış olmak sadece verebileceğim örneklerden birisi aslında. Kimi zaman gururumuzdan, kimi zaman inadımızdan, kimi zaman da utancımızdan söylemediğimiz birçok şeyi taşıyoruz içimizde. Bu hayatta bir sürü şeyi gereksiz yük yapıyoruz kendimize. Elbette bu hayatta insanın kendisine saklayacağı şeyler olmalı. Elbette kendi kendimize halletmeliyiz çoğu kez işlerimizi. Fakat söz konusu olan durum bir başkası ile ilişkili ise, karşı tarafı bilgilendirme ihtimalini de düşünmeliyiz bence. Birini incittiğimizde gerçekten pişmanlık ve üzüntü duyduğumuzu karşı tarafla paylaşmamızın bize bir zararı olmayacağını anlamalıyız mesela. Ya da karnımızda uçuşan kelebeklerin sebebine bakarak, ona duygularımızı açıklamak çok da zor olmamalı... Sizlere örnek olarak gösterdiğim Love, Rosie isimli filmi geçen hafta izledim. Çok fazla film izlemeye vakit bulabilen biri değilim aslında ama izlediğim için çok memnunum. Normalde bildiğim birçok şeyi hatırlamamda yardımcı oldu çünkü. Mesela bu hayatı yaşarken daha dikkatli olmam gerektiğini hatırladım. Aynı zamanda itiraf edilemeyen bazı şeylerin bu hayatta pahalıya patlayabildiğini de... İşte bu yüzden film izledikten sonra hayatı ile ilgili birçok önemli karar alan insanlar kervanına dahil oldum ben de. Umarım verdiğim kararları hayatıma uygulayabilirim.