Geleceğin Başlangıcı Baba

Babam benim... Evimizin direği, tüm zorluklara karşı göğüs geren kutsal adam... Hiçbir karşılık beklemeden elindekilerinin en iyilerini benimle paylaşan kişi... Kendisini geçip ondan daha iyi biri olmamı kıskanmanın aksine bu olaya sevinecek dünyada belki de tek insandır babam. Annemin hakkını da yememek lazım tabi. Her neyse, daha babamla alakalı söylenecek o kadar söz var ki... Ama intihal suçuna kurban gitmemek için hepsini yazmaktan çekindim. Alıntı yaptığımdan değil, ne aklıma geldiyse yazdım. Ama baba ile alakalı yazılan yazılar o kadar fazla ve o kadar benzer ki bu da kutsal olduklarının bir kanıtı- yanlışlıkla intihal yapmış olmaktan korktum. Babasından genel olarak bahseden insanları düşünelim. Kimileri yukarıda yazdıklarımdan daha da övgü dolu cümleleri sıralarken kimileri maalesef nefret veya belki hüzün dolu sözler sarfedecek babaları hakkında. Belki haklı, belki haksız. Ama bu insanlar arasından hiç kimse çıkmayacak ki babasından normal bir insanmış gibi bahsetsin. Yani ben henüz rastlamadım. Bunun nedenini düşündünüz mü? Bir tek nedeni var: babanın hayatımızdaki rolünün hiç de sıradan olmaması... Ya hayatımızdan tatmin olmamızı sağlaması ya da bir zindana çevirebilmesi... Çevremizdeki tüm bireylerden daha ayrı bir rolü var babanın hayatımızda. Onunla olan ilişkilerimizin yansımasını hayatımızın her alanında görüyoruz. Fark etsek de fark etmesek de... Bu etki bazen yıllar sonra anlaşılabiliyor. "Keşke" dediklerimiz "İyi ki!" oluyor bazen. Kişiliğimizi adeta bir keykeltıraş gibi yontuyor onunla münasebette bulunduğumuz müddetçe. Bu yazıyı yazmamın asıl amacı da bu aslında. "Kitabın adı Kırmızı Saçlı Kadın, sen tamamen babadan bahsetmişsin. Kitapla bunun ne alakası var?" diye soranlar olabilir. Ama ben kitabın asıl yoğunlaştığı Cem'in kırmızı saçlı kadınla olan ilişkisi ve yaşadıkları üzerinde durmayacağım. Cem'in hayatının başlarındaki babasıyla olan ilişkisi ve hayatının devamı üzerine olan etkisine yoğunlaşmak istedim. Eğer kitabı okuduysanız Cem'in babasıyla olan ilişkisinin hayatının geri kalanına yansımalarını görebilirsiniz. Korkuların, acıların, karamsarlıkların içinde bence Cem'in babasıyla olan münasebetinin çok büyük bir payı var. Şimdi size soruyorum; eğer Cem babasıyla daha yakın olsaydı, daha çok vakit geçirseydi karşılaştığı olaylara verdiği tepkiler aynı mı olacaktı? Eğer erken ayrılmasaydı babası Cem'den, doğruyu ve yanlışı baba şefkatiyle yoğurup anlatsaydı gelecek miydi bütün bu acınası olaylar Cem'in başına? Bilmeyecek miydi evli bir kadınla beraber olmanın ne demek olduğunu mesela? Veya babası gibi sevdiği Mahmut Usta'yı bırakabilecek miydi? Cem'in geleceğinin şekillenmesinde elbet birçok olayın etkisi oluyor. Ama bu olayların başlangıç noktası hiç şüphesiz ki babasıyla olan yaşanmışlıklarıdır. Keşke sen de babanla can ciğer olabilseydin Cem. Yaşadığın keder dolu olaylardan dolayı kitabı bir an önce bitirmek istedim. Keşke hiç bitmesin isteseydim. Keyifle okusaydım başından geçen olayları. Başına derin izler bırakan bu olaylar gelmeseydi keşke. Birçok şanslı insan gibi sen de babanla paha biçilemez vakitler geçirebilseydin. Göğsünü kabarta kabarta anlatabilseydin her ortamda babanı. İşin acı yanı ise bu yaşananlardan hemen hemen hiçbirinin Cem'in elinde olmaması. Kendi seçmedi kendi hayatını veya ailesini. Seçebilseydi ister miydi böyle bir aile hayatının olmasını? Henüz çocukluk yıllarında babasının ayrılmasını, aşık olduğu kişinin evli olmasını arzu eder miydi? Her neyse, ne de olsa bir roman kahramanından ibaret Cem. Ama gerçek hayatla alakalı işlenmiş o kadar güzel temalar var ki, belki de bundan dolayı beni etkisinde bıraktı bu roman. Belki de bir deve kuşu misali gerçeklere gözümü kapatmak istedim. Bundan dolayı hemen bitirmek istedim romanı. Ama değişen bir şey yok. Biz seçmesek de karşılaştığımız olayları, bu olayların hepsinin kişiliğimizde yansımasını görüyoruz ve görmeye de devam edeceğiz. Kimilerine göre "malesef", kimilerine göre "çok şükür"...