Korkunun Karanlığı

Hayatta en korktuğunuz şey nedir? Hiç tüm benliğinizin korku tarafından ele geçirildiğini hissettiniz mi? Korkunun size yaptırdığı en çılgın şey ne peki? Bu sorulara dürüstçe cevap verebiliyor musunuz? Korkunun en ilkel duygulardan biri olduğu söylenir. Bazen bilinmezlikten kaynaklanan, bazense bir şeyin eninde sonunda gerçekleşeceğini bilmenin verdiği gerginlikten sebep; ama her türlüsünde insanın içini kemiren, zamanla kuvvetlenen ve insanın içinde kökleştikçe bazı kökleri başka başka olumsuz duygulara evrilen bir duygudur aynı zamanda korku. Kıskançlık, öfke, nefret ve daha bir sürü duygunun en büyük kaynaklarındandır bana göre korku. En eski zamanlardan beri yalnızca bireylerin değil toplumların kaderini şekillendiren en önemli unsurlardan olmuştur bence korku. Kaç millet başındakilerin türlü korkuları yüzünden savaşa girmiştir, kaç insanın canına cadılık yapacakları korkusuyla son verilmiştir, kaç din ortaya çıkmış kaç kültür değişmiştir korku yüzünden. Korkunun insan zihnini bulandırdığı kesin; ama bence korkunun bize yaptırdıkları her zaman bizi biz olmaktan çıkaracak kadar değiştirmesinin sonucu değil. Bazen aslında bizde var olan ancak gün ışığına çıkmak uygun ortam şartlarının oluşmasını sinsice bekleyen bir canavarın eseri değil midir yapılanlar? Çocuklarını Yiyen Satürn bence korkunun en iyi ifade edilmiş hallerinden biri. Goya, tabloyu evinin duvarına çizdiği dönem de göz önünde bulundurulduğunda, muhtemelen İspanya'nın içinde bulunduğu olumsuz durumu yansıtmak istemişti tablosunda. Savaşlarla, devrimlerle kendi çocuklarının hayatını tüketen bir ülke. Kendi çocuklarını yiyen bir ülke. Aslında Çocuğunu Yiyen Satürn'ün de içinde bulunduğu Kara Resimler adı verilen serinin hemen her tablosunda görülüyor bu durum. Kendi hayatındaki hastalıkları, yaşadığı kötü deneyimler de o karanlık ruh haline pek yardımcı olmamıştır herhalde diye tahmin ediyorum. Ancak ben, bunları bilmeme rağmen, bu tabloya baktığımda bu tür bir alegoriden ziyade daha yüzeysel bir korku görüyorum. Belki de öyle görmek istiyorum, nedeni bilmesem de. Katledilmekten korkan, o paranoyanın getirdiği delilikle katletmeyi seçen bir adam görüyorum resme baktığımda ben. Karanlığın içinden fırlayan bedeni, kabarmış saçları ve sakalları, elinde tuttuğu bedenden daha büyük bir ısırık alabilmek için kocaman açtığı ağzı, bedene sapladığı parmakları ve beyazlarından delilik fışkıran gözleri ile kendi yaşadığı dehşeti karşısındakine tamamen yansıtan bir adam. Karanlığın içindeki bu delilik hali daha iyi ifade edilemezdi bence. Frank Herbert'in Dune isimli kitabında "Korkmamalıyım. Korku aklın katilidir." gibi bir cümle geçer. Ve bence çok da doğrudur. En ufak parçası bile içimize düştüğünde bizi kendimizden uzaklaştırıp yavaş yavaş daha karanlık bir varlığa evrilten bir duygudur çünkü korku. İçimize tamamen yayıldığında artık benliğimizin bizim bildiğimiz halinden pek bir şey kalmamıştır, korkunun bize yaptırmak istediği her şeye boyun eğer olmuşuzdur. Bu bazen koca bir ulusa savaş açmak olur, bazen kendi çocuğumuzu diri diri yemek. Korku gerçekten aklın sonunu getirir. Çoğu zaman bu denli büyük olmaz belki korku hissetmenin sonuçları, ama yine de hayatımıza güzellik kattığını da iddia edemeyiz sanırım. Egomuz, kıskançlıklar, öfke, ve hatta belki de nefret; hepsi korkuyla alakalı değil midir? Nelson Mandela'nın da dediği gibi, seçimlerimiz korkularımızı değil umutlarımızı yansıtmalı. Seçimlerimi, kararlarımı korku üzerine temellendirmeye başladığım her an tablodaki karanlık ruh haline biraz daha yaklaştığımı hissediyorum. Korkudan kaçmak ne kadar doğru ve ulaşılabilir bir hedef bilmiyorum ama bu tabloya her baktığımda hissettiğim ürperti beni buna sürüklüyor. Satürn'ün tepeden tırnağa içinde bulunduğu vahşet hali başka bir seçenek bırakmıyor sanırım tabloyu inceleyenlere. Bir nevi korkmaktan kormak gibi bir şey bu, kısır döngü adeta. Belki de bu yüzden Goya bu tabloları kimsenin görmemesini istemişti, bilmiyorum.