Zavallı Çocuk

"Boyun eğen insan soyunun mu, yoksa başkaldıran martıların mı daha akıllı olduğu sorusu sorulmalı, değil mi?"(Livaneli 181) Evet yanlış duymadınız martılar... Peki, neden mi martı; söyleyeyim; çünkü bir tek onlar özgürlüklerine sımsıkı bağlılardı, çünkü onlar, o göklerde süzülen beyaz inciler, özgürlüklerinin tehlikeye girdiğini gördükleri an buna müsaade etmediler. En iyisini de yaptılar. Ya ne yapsalardı? Bizim saf ada halkı gibi her şeyi iyiye yorup felaketlerinin gelişini mi izleselerdi? Asla! Onlar ki bir an bile kendi özgürlüklerine el sürdürtmediler. Aslına bakarsanız o güne kadar sessiz ve sakin, beraberce güzel güzel geçinip gidiyorduk. Bana dokunmayan yılan bin yaşasın hesabı ne martılar adadakilere yani bizlere; ne de bizler martılara zarar vermekteydik. Hatta adamız bundan biraz da hoşnuttu. Akşamüstleri martılarımızı izleyerek güneşi batırmak bir keyifti. Şahsen ben de çok keyif alıyordum bu durumdan. Ada halkının huzuruna huzur, mutluluğuna mutluluk katarlardı. Ta ki o diktatör bozuntusu başkan gelene kadar. Geldiği ilk günden beri rüzgar tersten esmiş, her işimiz tartışmayla bitmişti. Sesin soluğun çıkmadığı, herkesin dünyevi işlerden elini ayağını çektiği adamız değişiyordu. Bir anda günlük tasalarla dolmaya başlamıştı akıllar. Hani derler ya para gözünü bürümüş diye, ada halkının özellikle de "bir numaranın" başkan geldikten sonra hareketleri değişmişti. Biz ona bir numara derdik hep; hem evinin numarasından hem de adanın sahibi o olduğundan; fakat bu sahiplik öyle mal mülkle ölçülen bir sahiplik Alay 2 değildi, laftaydı. Tabii bunların hepsi o başkan dedikleri adam gelene kadar. Buralara güzel oteller, turistik mekanlar yapılacak diye adamın aklını çeldi. Uyuyan devi uyandırdı bize sorarsanız. Ne güzel dertsiz tasasız geçinip giderken ne gerek? Fazla istemez, yiyeceğimiz kadarını kazanırdık. Kim yolladı seni aramıza, hayatımıza çomak sokan başkan. Dünyadaki cenneti bulduk derken olaylar hiç de beklemediğimiz gibi gelişti. İlk başta ağaçlardan oluşan gölgemizi aldı bizden. Sıcaktan bunaldığımızda altına geçerdik. Hele bir de hafif bir rüzgar eserse tüm yorgunluğumuzu alırdı o gölgelik; ama nereden bilecekti o. Yeniydi buralarda. Yeniydi ama sanki kırk yıldır buralardaymış gibi bir afra bir tafra. Kararları o alır olmuştu daha ilk geldiği günden. O gelene kadar karar falan almazdık biz, ayrıca neyin kararını alıyordu ki; ortada karar alınacak, değiştirilecek bir şey mi vardı? Biz her şeyi olduğu gibi kabullenmiştik; kabullenmesek de Allah'ın gücüne giderdi doğrusu. Her şey kusursuzdu. Ah ah hep derim, biz mutluyduk bir zamanlar... Daha sonraları baktı ki bir şeylere bulaşmadan yapamayacak, martılara taktı kafayı bu sefer de. Neymiş efendim martılar bu adanın düzenini bozuyormuş da çok ses çıkarıyorlarmış da falan da falan. Kendi torunu bir gün martıyla kötü bir anı yaşadı ya, hiç olacak şey mi? Hiç görülmüş şey mi başkanın kızının martıyı görüp korkması, panik yapması ve koşarken ayağının takılıp düşmesi? Hiç başkanın torunu düşüp de kolunu incitebilir mi? Hele bir de sebebi "gaddar" bir martıysa. Onun yaşamaya ne hakkı var, dünya bizim için değil mi? Ah böyle düşünenlere acıyorum doğrusu. O masum hayvancağız için düşünülen şeylere de bir bakın. Yaşasın başkanımız! Gel gelelim kafaya taktı mı yapar bizim başkan, çok kararlıdır; bir yola baş koydu mu dönmez yolundan. Ellerine tüfekleri kapıp martıları vurmaya, yumurtalarını hedef almaya başladılar. Yakıp yıktılar ortalığı anlayacağınız. Denizin mavi rengi adeta kan rengini almıştı. Ölen martıları su üzerinde tutmak zor gelmeye başlamıştı artık deniz için. Bir yandan tüfek sesleri bir yandan martıların çığlıkları... Bu vahşete dayanamayan bizler ne yağacağımızı bilemiyor onları durduramıyorduk. Alay 3 Ağlayanlarımızın arasında birinin "Umarım martılara yaşattığını bir gün sen de yaşarsın" dediğini zar zor anımsıyorum. Günler geçmiş olayın yaraları kabuk bağlamaya başlamıştı; ama asla unutulmayacak bir yara olarak kalacaktı bu vahşet. İyileşmeyecek, iyileşse bile iz bırakacak cinsten. Derken başkan küçük oyuncak adacığından sıkılmıştı artık. Ne de olsa burada yapacağını yapmış, hevesini almıştı. Adamızdan ayrılacağını duyduğumuz an içimizden söylenmiştik; ama kimse onun kadar cesur değildi. Adamızın bakkalının küçük oğlu o gün hiç de küçük olmayan bir şey yapmıştı. Küçük çocuk, başkanın adamızdan aldıklarını görmüş ve buna inanmak istememiş olsa gerek koşarak başkanın üzerine atmıştı kendini. Çarpışmalarıyla beraber ikisi de yardan aşağı uçmuştu. O an aklıma önceden anımsadığım bir söz gelmişti. Söz aşağı yukarı "Umarım hak ettiğini bir gün sen de yaşarsın" gibi bir şeydi galiba. Nereden hatırladığımı veya niye aklıma geldiğini bilmiyorum ama bence başkanın kaderi için uygundu. O küçücük yürek ne kadar da büyükmüş aslında. Hepimiz susup kalmıştık gördüğümüz karşısında. Bakkal ve karısının yürekleri acıtan o çığlıklarıyla sessizlik bozuldu bir anda. Hiçbir yetişkinin cesaret edemeyeceği o hareket biz büyüklere güzel bir ders olmuştu. Olan o küçücük saf ve temiz çocuğa olmuştu. Peki, kim mi kazanmıştı savaşı. Başkan değildi kazanan, ya da bizler yani sesimizi çıkaramayan halk da kazanamamıştık. Asıl kazanan adanın üzerinde uçuyordu şu an. Uçmaya da devam edecekti o güzel martılar... Alay 4