Vefa Unut(a)madığını Hissettirmemektir

"Vefa, bazen unutmaktır!" (138) diyor Haydar Ergülen ve tekrarlıyor "Unutmak, unutmak, unutmaktır." Vefa bazen unutmaktır! Bugün şairlerin ve yazarların 'ümmetin vefası' ,'milletin vefası', 'anne vefası' ve 'vefalı sevgili 'gibi başlıklarla yazılarını, şiirlerini süsleyen, kendinden çokça söz ettiren ama ortalıkta hiç de gözükmeyen vefa. Herkesin ortak fikri ile unutmak gibi çok büyük bir fedakarlık gerektiren vefa, gerçekten de unutmakmıdır? Yaşanılan tüm kötü şeyleri arkaya atıp yeni bir sayfa açmak mıdır? Unutabilir miyiz? Biz insanoğlu geçmişten bugüne hiç unutabildik mi? Kendimi düşünüyorum... Hayır, unutamadım ama bundan da utanmıyorum. Vefasız mıyım? Hayır, vefasız da değilim. Ben insanım çünkü... Yaratılışımdandır ben bununla doğmuşum. Duygusal olarak yoğun yaşanan bir olay adeta kazınır insanın hafızasına. Silmek de imkansızdır. Bana yapılan iyilikleri çabucak unuturum, göz açıp kapayıncaya kadar, şıp diye. Ama bana yapılan kötülükleri, vefasızlıkları ve haksızlıkları asla unutamam. Fıtratımın bir gereğidir bu. Belki affederim ama unutamam. Hep derler ya:" Şu vazoyu düşürdün hadi şimdi tek tek yapıştır, eski haline dönünceye kadar uğraş denilse yapabilir misin? Hayır, yapamazsın, o yüzden kırma, incitme, yolda bırakma, terk etme." Unutmadım diye ne vefasızım ne de kindar. Yine gülerim incitene, yine severim terk edeni ve yine, bir kez daha güvenirim yolda bırakana. Ne yazık ki yazara katılamıyorum çünkü vefa benim için unutmamaktır. Benim vefam unutmamaktır; ne dostumun zamanında bana yaptığı iyiliği ne de yaptığı kötülüğü unutmaktır. Ama iyiliğe gönlümün başköşesini ayırıp onu orada tazelerken, kötülüğü, vefasızlığı ve sadakatsizliği gönlümün en kuytu köşesinde saklayabilmektir vefa. Her ne kadar unutamadığım için canım yansa da unutamadığımı hissettirmemektir. Unutmamak bugün herkesin düşündüğü gibi birinin hatasını tekrar tekrar pişirip önüne koymak ya da her sinirlendiğinde yüzüne hiç düşünmeden hatalarını haykırmak değildir. İnsanlar böyle düşündükleri için vefa unutmaktır yalanını uydurmuşlardır. Ama kimse de becerememiştir unutmayı. Eğer unutabilselerdi vefa, bugün iç çekerek konuştuğumuz bir terim haline gelmezdi. "Vefa unutmaktır" cümlesi ile vefayı pratiğe dökülebilecek bir eylem olmaktan çıkarıyoruz. Hiçbir zaman unutamayan ancak unuttuğunu sanan biz insanoğlu en küçük tartışmada su koyuveriyoruz, unuttuğumuzu sandığımız ne varsa kalbimizden birer birer çıkıp dilimize dökülüyor... Vefa unut(a)mamaktır! Unut(a)madığını hissettirmeden sevmek, gözlerinle gülmek ve kalbinle kucaklamaktır. Sarsılmaz bir irade ile kalbinin en ücra köşesinde barınan kırgınlıkları, kavgaları ve vefasızlıkları dışa vurmamak için direnmektir, dilinin ucuna geleni yutmak için çabalamak ve yutmaktır, yüzüne karşı bağırmamak için arkanı dönmek, toparlanıp tekrar gülümsemektir vefa. Tadı acı gelen biberi tükürmeden, son lokmasına kadar çiğneyip yutmak gibidir vefa. Acı gözlerinden yaşlar getirse, burnun aksa ve kulakların sızlasa bile yutmaktır. Vefa inadına, sabırla ve sarsılmaz bir yürek ile unutamamaktır, "unutamamaya" rağmen eskisinden de iyi davranmaktır, hata edene hatasını unutturmaktır, sen unutmasan bile, mahcup olmaması için gerçekten bir şey olmamış gibi yapabilmektir. Vefa "unutamama" işini hiç çaktırmadan yapmaktır sevgiliye, anneye, babaya, dosta ve kardeşe. Vefa yürek ister, cesaret ister. Yüreksizler vefalı olamazlar onun için "vefa unutmaktır" cümlesinin altına sığınırlar. Vefayı sırtlanmamak için bir bahanedir bu, tıpkı sorumsuz bir öğrencinin ödev yapmamak için bulduğu bir bahane gibi. Şimdi tekrar sormak gerekir, vefa her şeye rağmen ve unutamadığını bile bile unuttum demek midir? Vefa herkesin dediği gibi unutmak mıdır? Hayır! Vefa benim için büyük bir sebat ile unutmadığını hissettirmemektir. Merve Kiraz