Tek Kullanımlık Hisler

Dünya hızla değişiyor, çok değil sadece 20 30 yıl öncesinin dünyasını düşündüğümüzde, o zamanın insanlarından anılar dinlediğimizde, sanki yıllar öncesinden bahsediliyormuşçasına şaşkınlık beliriyor yüzlerimizde. Bunda tabii ki internetin icadının ve tek kutuplu dünyanın hediyesi olan kapitalizmin etkisi yadsınmaz. Kapitalizm, her şeyin içini boşaltıp, adeta derisini yüzüp satışa hazır hale getirme konusunda çok usta, bir o kadar da acımasız. Öyle ki, bir zamanların devrim kahramanı Che Guevera, şimdilerde en meşhur ticari figürlerden biri. Hiç şüphesiz, kapitalizmin bu ticari rüzgarından fazlaca etkilenmiş alanlardan biri de sinema. Kendine has tarzları, yarattıkları büyük yönetmen ve oyunculara rağmen İtalyan ve Fransız sinemaları dahi Amerika merkezli bu esintiye karşı yelkenleri suya indirmiş durumdalar. Ancak, bu işin beşiği tabii ki Hollywood. Artık bu konuda öyle başarılılar ki aşkı, nefreti, huzuru veya isyanı iki saatlik yolculuklar halinde satabiliyorlar. Mesela, Afrika'daki açlık ya da susuzluk sorununun belki çeyreğini çözebilecek bir bütçe Afrika'daki sorunları anlatan bir yapıma harcanabiliyor. İnsanlar biletlerini alıp, sıcak koltuklarda salya sümük Afrika'ya ağlıyor ancak gerçek durum bu kadar ilgilerini çekmiyor. Aşkta da durum farklı değil, insanlar salonlara doluşup hep birlikte kusursuz, saf aşkı izliyor ancak gün geçtikçe duyguların anlamları unutuluyor ve aşk tek kullanımlık bir hale doğru yol alıyor. İşte önceki gün, ilişkilerle ilgili önemli tespitler içeren ancak çoğu sinema yapımının kaderiyle yüzleşip ticarileştirilmiş bir film izledim. 2013 yapımı olan, yönetmenliğini Mustafa Şevki Doğan'ın yaptığı filmin ismi: Kedi Özledi. Özünde günümüz ilişkilerine dair eleştirel bir yapım olan film tabii ki izleyicinin ilgisini çekmesi için komedi öğeleriyle doldurulmuş. Pek tabii sinema sektörü komedi filmleri de üretecek ancak sadece insanların ilgisini toplamak için bu kadar bayağı esprilerin kullanılmasının tek açıklaması var; gişe kaygısı. Oyuncu kadrosuna baktığımızda da gişe kaygısı içeren, zoraki komik olma çabasının devamı geliyor bence. İlker Ayrık ve Selim Erdoğan gibi, görece başarılı oldukları komedi alanından başka bir alanda bir yapıma bulaşmayan iki isim göze çarpıyor. Tüm bu eleştirdiğim noktalara rağmen, ilişkiler hakkında içerdiği tespitler açısından incelenmeye değer bir film. Zira artık yaşamın en bilinmeyen denklemi kadın erkek ilişkileri olmuş durumda. Filmde, kadın erkek ilişkilerindeki en çetrefilli konu olan güven üzerinden değerlendirmeler görüyoruz genellikle. Özetle, çevrelerine kıyasla mutlu bir evlilikleri olan Kadir ile Kıymet'in ilişkileri gayet yolunda gitmektedir. Bir gün, Kadir'in yakın arkadaşları, kendisine bir hafta sonu planıyla gelirler. Bu planı uygulamak için de eşine yalan söylemesi konusunda Kadir'i ikna ederler. Bu gizli planı sıradan bir iş gezisi sansa da Kıymet'in de kendince gizli bir planı vardır. Ancak beklenmeyen bir uçak kazası iki tarafın da yalanlarını ortaya serer ve bence mümkün olmayan bir biçimde olanlarla yüzleşerek, daha mutlu bir şekilde evliliklerine devam ederler. Öncelikle, zamane ilişkilerinde güveni yakalamanın zor zanaat olduğu açık bir gerçek. İlk fırsatta bunu harcayan bir insana ise tekrar güvenebilmek bence gerçekci değil. Filmde gelişen diğer olaylara baktığımızda, ilişkilere dış dünyanın, örneğin arkadaşların etkisi ve ilk zamanlar geçtikten sonraki, farklı yerlerde, yeni heyecanlar arayışı günümüz ilişkilerinin başka bir sorunu. Özellikle tüketmeye alışmış, biz günümüz erkekleri ve kadınları, duyguları da adeta 3G hızıyla tüketiyoruz. Sonra da tüketmekten ve tüketilmekten yorulmuş ancak tüketmeye daha da alışmış şekilde yeni partnerlerimize doğru yol alıyoruz. Ve korkarım ki bu kısır döngü pandoranın kutusu gibi, sonlandıramıyoruz... Hüseyin TOKA