KOLUNU KALBİNE KAPTIRANIN HİKAYESİ

Aşk nedir? Bu soruya tatmin edici bir cevap verilebilmiş midir? Gerçek aşk sadece filmlerde, kitaplarda mı olur ve bu duygunun sınırı nedir? Kendimi bildim bileli hayatımda bu sorular hep kafamı karıştırmıştır. Hangi canlının kafası zaten bu en saf, en doğal duyguyla karışmamıştır ki? Bu soruları aklıma yeniden getiren ve içimi yazma hevesiyle dolduran isim, Sabahattin Ali olmuştur. Onun Değirmen adlı öyküsü, sevginin ne olduğunu bilmeyen insanlarda bile bu duyguyu uyandıracak veya insanların aşk anlayışlarına farklı bir derinlik katacak nitelikte ve güzelliktedir. Kafamı karıştıran bu meselelere benim de bir cevabım yoktur; ancak bu yazıya son noktamı koyduğumda, belki de kendimi tatmin etmiş olacağım. Bu nedenle, düşüncelerimi yazmak üzere başlıyorum. Sevdiğimiz insanın yanında bulunmak, ona hediyeler almak, onu öpmek bana göre gerçek aşk değildir. Gerçek aşk, karşınızdaki kişiyi kendinizi sevdiğinizden daha fazla sevmek, onun için birtakım fedakarlıklar yapabilmektir. Fedakarlıktan kasıt, gece çıkmanız yasakken ailenize karşı gelip o kişinin yanına kaçmak gibi bir şey değildir. "Sevdiğim kişi için kendimi trenin önüne atarım." gibi aptalca ve boş sözler de değildir. Bir kişiye kalbinizi verdiğinizi söylerseniz, ona gerçekten bıçakla çıkarıp kalbinizi verebilir misiniz? Siz dünyanın bir ucunda olsanız ve sevdiğiniz insan diğer ucunda olsa, ona yürüyerek gidebilir misiniz? Fedakarlık belki böyle bir şeydir, belki değildir; ama yaşadığımız dünyada kendinizden somut anlamda bir parça koparıp verebilmekten daha fedakarca bir davranış sergileyebileceğimizi düşünmüyorum; çünkü bir insan bu dünyada en çok kendini sever ve kendinden bir şeyleri başkalarına verdiği zaman, en çok kendini sevmeyi bırakmış demektir. Bu duygu annelerin çocuklarına verdiği sevgiyle çok benzerdir. Yani, anne sevgisi gibi saf ve içgüdüseldir. Bütün insanlar sadece hayatın çilesini çekmekle uğraşmazlar. Öyle insanlar vardır ki, yaşam koşulları zorken kalplerinde sadece sevgi vardır. Değirmen öyküsündeki çingene Atmaca da böyledir. Diyar diyar köyleri dolaşır, hiçbir kıza gönlünü vermez; ama gönlünün sevme isteğiyle dolup taştığını çaldığı yanık türkülerden anlayabilirsiniz. Sonunda değirmencinin tek kolu olmayan kızına aşık olur. Hayat sizi tam ve güzel olana yönlendirmez hiçbir zaman. Kalp bazen gider, eksik olan bir şeye aşık olur. Bu gibi eksiklikler, aşkta halledilebilir engeller olarak görülebilir; ama gerçekte peşinizi bırakmayan karanlık gölgeler olarak ilişkileri takip ederler. Kolu olmayanın siz olduğunu düşünün. Sevgilinizin sizi iki elle sımsıkı kavradığını, sizin de tek kolla sevgilinize sarıldığınızı düşünün. Bir yanınız hep boş kalır, sevgilinizle bir bütün olma hissini asla yaşayamazsınız. Sadece Atmaca bunun nasıl bir duygu olacağını size şu cümleleriyle tam olarak tarif edebilir: "Her sözünden, her tavrımdan alınır. Kızsam ona dokunur, düşünceli olsam ona dokunur, sevsem ona acıyormuş gibi gelir, kucaklasam boş olan kolunun yerinde bir sızı duyar ve bunlar hep böyle sürüp gider."1 Böyle bir durumda pes ederseniz ya da sevgilinizi bu durumu böyle kabullenmesi için ikna etmeye çalışırsanız, kendinizi herkesten daha çok seviyorsunuzdur. Oysaki Atmaca, kimsenin anlam veremeyeceği bir fedakarlıkta bulunup herkesin önünde bilerek ve isteyerek kolunu değirmene kaptırmıştır. İşte gerçek aşk, bu olmalıdır. Gerçek hayatta böyle bir sevgi var mıdır, yoksa bunlar hayal aleminden ibaret midir bilmiyorum. Tek bildiğim şey, insanların bazen bu gibi hikayeleri okuyup taşlaşmış kalplerini aşkla ve fedakarlıkla yontmaları gerektiğidir. Şimdi bırakalım da Atmaca'yla değirmencinin kızı kendi dünyalarında tek kollarıyla sımsıkı sarılarak bir bütün olsunlar. Bütün dünya onların hikayelerini öğrensin ve dünya daha sevgi dolu, engellerin aşıldığı bir yer haline gelsin. 1 Sabahattin Ali, Değirmen, Yapı Kredi Yayınları, 2008.