SİZDEN YUKARIDA ÖYKÜ YAZIYORUM

Ben öykü yazamam. Anlatacak hiçbir şeyim olmadığından değil! Bu sayfalar aslında hep benden sorulur. Tek sorunum başkalarını hikayelerime katamamam. İlgi çekmiyor hep kendimi yazınca da. Yoksa ben öykünün en güzelini yazarım ama ben öykü yazamam. Sizin okuduklarınıza benzemez benimkiler. Sizin yazdıklarınızın yanından geçer sürekli dil göstere göstere... Yukarıdan bakar hem size hem yazdıklarınıza benim öykülerim. Ben sadece kendi cesedimin otobiyografisini yazabilirim mesela. Başka kahramanlar bulamazsınız kesinlikle. Krjijanovski on bir hikaye yazdıysa ben on iki tane yazardım. Onun kitabı üç yüz sayfaya yakın olduysa ben beş yüz sayfa yazardım. Sadece kendimi yazardım ama her zamanki gibi. Bir Cesedin Otobiyografisi değil, 'cesedimin otobiyografisi' olurdu kitabımın ismi. Sizin anlamanızı beklemiyorum ruhsuz yazıları hayranlıkla okurkenki tavrınızla. Size fazla gelecektir ne yazarsam yazayım. Yüz altmış sene öncenin adamıymışım ben. Derinliği kendi gözleriyle görmüş insanlar okumalıymış beni. Diplerdeki çamurlarla yıllarca ahbaplık etmiş olanlar, kendilerini olduklarından fazla görmeyenler bakmalılarmış benim baktığım manzaralara benim gözümden. Yanlış zamanda doğmuşum. Tek sevinebildiğim şey doğru kitabı okumuş olmam. Doğru kitabı okudum ve size de sadece doğruları yazıyorum. Okuyun ki yukarıdan bakamasın benim gibiler size de yazdıklarınıza da. Derin olmak için derinlerde, diplerde vakit geçirmek zorundasınız. Unutmayın! Ucuz ve güzel bir yemek istiyorsanız şehrin uzak köşelerindeki kenar mahallelere gitmek zorundasınız. Yazmanın ucuzu yoktur tabii. Benzetme yaptıysam da direkt almayın! Düşünseniz biraz, olacak. Ben de bırakacağım sizi aşağılamayı. Bir deneyin... Benlik kavramı kesinleşmediği sürece kutsal kalabiliyor. Bunu ilk elden tecrübe ettim kısa hayatım boyunca. 'Sevdim' dememek gerektiğini öğrendim. Sevilmeye değer olduğunu söylemek daha değerli olmalıydı hep sevilenler için. Kendi değerlerini başkalarıyla değil, kendileriyle belirlemeliydi tüm değerli insanlar. Ben sevmedim, sen sevildin. Çünkü sevilmeye değerdin. Bu konu üzerinden yaşıyorum ne yaşıyorsam. Ben yapmıyorum, gerekenler oluyor. Bu yüzden kutsal tüm yazdıklarım. Bu yüzden ağzınız açık okuyorsunuz başarısızlığı kılpayı kaçırmış Rus bir amcayı... Dönüp kendinizi kontrol etmediğiniz her gün için bir çentik attı bilip görmediğiniz eller. Kendinizi yeterli gördüğünüz için güldüler size. Şu halinizle nasıl yeterli olabilirdiniz ki? Kendinizi yeterli gördünüz her yaşadığınız gün. Şimdi bile pişman olamıyorsunuz. Nasıl olur? Oldu işte. Başarısızlığı siz de kaçırdınız. Başarısız bile olamayacak kadar kötüsünüz. Bunu kabullenin, öyle okuyun beni de Krjijanovski'yi de. Günler geçiyor ve benim yazdıklarım sizinkilerden her gün daha iyi oluyor. Yeterli değilsiniz. Kendime nasıl baktığımı görüp acıdınız mı? Siz kimsiniz de acıyorsunuz? Bu sayfalar hep benim! O okuduğum, genellemelerle dolu hikayeler benimkilerin yanında cüce garsonlar olarak kalır. Ne dedim ben? Benlik kavramı kesinleşmediği, nesnelleşmediği sürece kutsal kalabiliyor. Ben kendimi dışarıdan göremediğim için böyle bakmak zorundayım. İsteyerek yapmıyorum aslında. Bu kadar iyi olmayabilirim bile. Tek boyuttan bakmak hep daha kolay olmuyor mu zaten? Bu yüzden okumuyor muyum hiç tanımadığım insanların nüanslarla dolu hikayelerini? Ben öyle yazamıyorum. Ben tek boyutlu, sadece insanlara dışarıdan bakarak yazdığım, diğer yazılara aşağılayan gözlerle bakan yazılar yazabiliyorum. Ben olsam ben de okumazdım belki de başkalarının böyle yazılarını. Yine de vazgeçmek imkansız. En iyi benim dedim ya! Benlik kavramını zorla kesinleştirdim işte... Farkı yansıtmak önemli olmalı yazarken. Kendimi öve öve bitiremediğime bakmayın, tek boyutlu düşünüp topu panyaya fırlatarak başarılı olan basketbolcular gibi benimki. Yedek planım yok. Başka tek bir seçeneğim olsa, bu halimden vazgeçerdim. Mükemmel olmak da bir yere kadar. Bakın yazara, nüanslarıyla benden daha mutlu...