Geceler

Bazı gecelerde tek derdim geceyi atlatabilmek oluyor. Florasan lambanın etrafına üşüşen ufak sinekler, ışık sönünce zihnimin içine giriyorlar sanki. Sağlıklı düşünmeme, muhakeme yeteneğime, geleceğe dair plan ve projelerime sekte vurulan bu anlarda tek istediğim uykuya dalıp sabahın ilk ışıklarıyla birlikte her şeyin geçtiği, zihnimin tekrar eski berraklığına kavuştuğu bir sabaha uyanmak oluyor. Ama bazı geceler hiç bitmiyor. Saniyeler, ağır çekim ilerliyor; ilerlemek ne kelime! Yerinde sayıyorlar. Genç yazarlardan Bora Aşık'ın "Geceyi Atlatabilmek" eseri de tam bu meseleye değiniyor. Güneşin batışıyla bir başına kalan, bir başına kaldığı zaman da kafasının içinde milyonlarca farklı ses duyan insanların hikayesi. Ben de bu insanlardan biri olmam hasebiyle bu romanı oldukça beğendim ve her sayfada yeni dünyalara daldım. Gerçi yeni dünyalar demek yanlış olur, avcumun içi gibi bildiğim şeylerdi bunlar; fakat yine de bu roman kendi iç dünyama biraz daha uzaktan bakmamı sağladı. Bu yazıda da neden bazı insanların sorunları bu kadar derinden yaşadıklarını ya da neden sorunlarını büyüttüklerine değinmek istiyorum. Bence bazı insanlar dertlenmekle ya da dert üretmekle bir ölçüde kendilerine konfor alanı yaratıyorlar ve bu alanı kendi işlevsizlikleri ve pasiflikleri için kılıf olarak kullanıyorlar. Zira depresyona giren bir kişinin dışarı çıkıp hayata dahil olmak, bir şeyler uğruna mücadele etmek için kendince bir nedeni olmuş oluyor: "Depresyondayım." İşte bu kadar basit! Aslında bu kadar basit değil. Tamamıyla içi boş bir sav bu bana kalırsa. Elbette insanların depresyona girdikleri zamanlar olur, insanlar bunalım yaşayabilirler. İnsan olanın başına her şey gelir, bunda bir itirazım yok. Fakat gözlemlerime göre birçok kişi hayattan korktuğu için, dışarı çıkıp bir şeyler üretmeye cesareti olmadığı için ya da sırf tembelliğinden bunalım kisvesi takıyor. Bu durum bana kalırsa ilk olarak kişinin kendisine yaptığı bir saygısızlıktır. "Şunu yapmak istemiyorum ve yapmayacağım!" yerine "Moralim bozuk, yapamayacağım!" gibi bir bahane ileri sürmek hiç şık bir hareket değil. Ben de bir zamanlar böyle bir insan olduğum için bu konuda rahatça konuşma hakkını kendimde görüyorum. Ancak yaşadıklarım hayatın düşündüğüm gibi olmadığını, bu yaklaşımın insana çok zarar verebileceğini gösterdi. Hayat korkaklığı kaldırmaz. Kaldı ki korkaklık ve tembellik yapmak için yeterince süremiz yok. Zaten az vaktimiz varken neden bu tür bahanelerle yaşayacağımız güzel günlerden çalıyoruz ki? Bununla birlikte illa güzel günler görmek de gerekmiyor. Dediğim gibi hayatta acılar var, tatlılar var, ekşiler var, mayhoşlar var. Her türlü tat var hayatta. Bunların hepsini belli ölçülerde tatmak da gerekiyor bence. Tüm hayatımız boyunca tek bir besin maddesi yiyerek yaşayabiliriz. Her gün makarna yesek, her gün patates yesek ölmeyiz sanırım. Ancak ne damak tadımız kalır ne de sağlığımız yeterince iyi olur. Ama ölmeyiz. Bu da biraz buna benziyor. Yani her duyguyu kararınca yaşamaya gayret etmeli, kendimize türlü nedenlerle işkence etmemeliyiz. Yani geceleri karamsar düşüncelerle geçirmek yerine uyuyarak değerlendirebiliriz pekala! Demem o ki geceyi atlatabilmek bir insanın hayatında bazı şeyleri çözdüğüne işaret eder. Gecenin karanlığını düşüncelere de bulaştırarak zihin ve beden gücünden düşmek yerine dengeli bir hayat sürmenin kişiye son derece büyük faydalar sağlayacağını sanıyorum. "Tüm bu nedenlerden dolayı, gecenin eski ya da mevcut yaralarımızı kanatmamaya gayret göstermeli, gecenin sunduğu sükunet ortamında bu yaraların iyileşmesine ortam sağlamalıyız" derim ben naçizane.