Sömürge Sistemine Farklı Bir Bakış : "Açlık Oyunları (Serisi)"

Açlık Oyunları'nı okurken asla yabancılık hissetmedim. Bugün yaşanılan olaylara benzer olarak verdiği duygulardan dolayı asla bilim kurgu romanı gibi düşünmedim onu. Düzen aynı çark da aynı... Önce halkı avucunun içine alırsın sonra kukla gibi istediğin her şeyi yaptırırsın. Zenginler ve güç sahipleri de fakirlerin ve emekçilerin yoksulluğundan beslenir ve bir bakıma onları sömürürler. Sadece bugüne ait değil antik çağlarda bile yaşanılan düzen yine aynıymış. Gladyatör dövüşlerini ele aldığımızda Açlık Oyunları'nda ölenlerin ardından alınmış olan iğrenç haz ile benzeştirebiliriz. Ama asıl karşılaştırmak istediğim şey bugünün şartlarıyla çünkü verebileceğim daha fazla örnek olduğunu düşünüyorum. Öncelikle kitapta anlatılan düzene başkaldırış olayının bugüne kadar ülkemizde yaşanmış ya da hala tanık olduğumuz olaylara nasıl da benzediğini görebiliriz. Yapılan en ufak bir hakkını aramaya çalışma eylemlerinde halkın çeşitli yöntemlerle nasıl susturulup önünün kesildiğini çok değil 2013 yılına dönüp bakarsak Gezi Parkı ayaklanmasında görebiliriz. Romanda halkı sömürerek zengin olmuş başkanı ve yanındaki boy göstericileri bizim hükümetimiz gibi görürsek Gezi'de ölmüş olan onca genci de Başkan Snow'un halka gözdağı vermek amaçlı harcamış olduğu kurbanlardan sayabiliriz. Başka dikkatimi çeken bir benzerlik de polislerin görevini üstlenmiş olan devlet tarafından görevlendirilmiş askerlerdi. Onlar da mıntıkaları tek tek basıp her yerin altını üstüne getirmiş ve de isyan çıkarmaya kalkışanları herkesin gözü önünde işkencelere maruz bırakmışlardı. Tıpkı bugün olanlar gibi... Kitaptaki olayları benzetebileceğim ikinci örnek ise Amerika ve Ortadoğu ülkeleri olabilir. Amerika burada Capitol sayılırsa eğer mıntıkaları da işgal edilip elindeki her şey sömürülen Ortadoğu ülkeleri olarak alabiliriz. Ama serinin üçüncü kitabı olan Alaycı Kuş'ta karşımıza çıkacak olan 13. Mıntıka'yı böylesine güçlü bir kentin korktuğu ve elinde gizli nükleer güçleri olan İran olarak ele alabiliriz. Zayıf bulduğu ülkelerin ellerinden kendi gelir kaynaklarını alarak onları muhtaç eden bir Amerika bizim romanımızdaki Capitol ile bire bir eşleşiyor. Yaptığı sömürülere onları tehdit edip oyunlarına katmamasına karşılık olarak dahil etmediği 13. Mıntıka ise Amerika'nın içten içe nefret edip bitirmek istediği İran ama kolayca tehdit edemiyor çünkü korktuğu pek çok şey var. Ayrıca romanda Başkan Snow'un mıntıkaların birbirleri içerisindeki isyanından memnun olması durumunu da Arap Baharı'nda kılını bile kıpırdatmayıp bu iç karışıklıktan memnun olan Amerika ile eşleştirebiliriz. Eleştirilecek bir diğer nokta ise belirgin sınıf farklılıklarıdır. Capitol'de yaşayan halkın yani başkan yanlısı olanların tekrar yemek yemeleri için kusturan bir sıvı içerken öte yandan mıntıkadaki insanların yiyecek bir dilim ekmekleri bile yoktur. Tıpkı bugün yaşanılanlar gibi çalıp çırpanlar ve başkalarının üzerinden geçinenlerin karnı hiç tok olmuyor fakat kendi çabalarıyla bir yerlere gelmeye çalışanlar hep ezilen ve en zor sıkıntıları çekenler oluyor. Sonuç olarak kitapta da anlatıldığı üzere bireylerin haklarını aramayı her zaman bilmeleri gerekir ve hiçbir şekilde karşıdakinin gücünden korkmamalılar. Üretebildiğimiz yeni icatlar, ürünler ve fikirler büyük güçlerin korktuğu şeyler olacaktır. Bilgi ve birikim sömürgeci güçlerin istemediği ve korktuğu bir kavramdır çünkü ortada yanlış giden bir takım olaylar olduğunda bir sorgulama ve başkaldırı beraberinde gelecektir. Açlık Oyunları serisinde de hissettiğimiz olay örgüsü budur benim fikrime göre çünkü orada da kendi otoritesini sağlama almak isteyip herkesi sömüren bir lider ve onun peşine takılmış paragöz ayak takımı var. Yani işin özü kendimize güvendiğimiz ve inandığımız sürece her zorluğun üstesinden gelebiliriz.