Çocukluk

Kitap listesini bilmem kaçıncı tarayışımdı. Daha önceden farketmediğim bir öykü kitabı, Muhtelif Evhamlar Kitabı dikkatimi çekti. Bence evham dediğimiz şey, yani kuruntu, bütün canlılar içinde insana özgü en belirgin özelliklerden biri. Etrafımdaki insanlara ve kendime baktığımda anlıyorum ki, bu dünyada kuruntusuz tek bir insan yok. İşte bu yüzden kitabı okumaya karar verdim. Yaşamının belli bir dönemini ceza avukatlığı yaparak geçirmiş olan yazar Ömür İklim Demir'in mesleği gereği bu evhamların çoğuna tanıklık ettiğini düşündüm. Çünkü bazı meslekler, insan doğasını tanımaya ve anlamaya daha fazla fırsat verir. Kitabı bitirdiğimde de doğru bir karar vermiş olduğumu hissettim. Bütününe baktığımızda, isminin de çağrıştırdığı gibi öyküler kasvetlidir. Bu öyküler ister istemez erişkin bir insanın hayatının kaçınılmaz acı tecrübeler edinerek sürdüğünü birkez daha hatırlatıyor. Sanki hüzün mutluluğa göre hep ağır basıyor. Ama insan hayatında öyle bir dönem var ki bütün kaygılardan ve yüklerden arınmış. Bu da çocukluk dönemi. Yazar da bunu fark etmiş olmalı ki, hikayelerinin birinde ana karaktere çocukluk dönemini şu sözlerle anlattırır. "... Çünkü öyle güzel bir kafaydı ki çocukluk mereti, bugüne kadar ne içtiysem, ne yediysem hiçbiri beni tekrar oraya götüremedi."(Demir, 44) Çocukluk adeta keyif veren, rahatlatan ve bağımlılık yaratan bir madde gibi algılanmış bu cümlede. Çocukluğun bu maddelerden en büyük farkı hiçbir kötü yan etkisinin olmaması , tamamen doğal olmasıdır. Ancak ne yazık ki çocukluk tekrar ulaşılması ve yaşanması mümkün olmayan bir dönemdir. Kendi çocukluk dönemimi nasıl tanımlarım diye düşündüğümde, hafiflik ve neşe öne çıkıyor. Belki kavrama kapasitemin belli bir olgunluk düzeyine erişmemesinden belki de en yakınımdaki büyüklerin beni korumak için olumsuzlukları hiç yansıtmamasından kaynaklanan müthiş bir hafiflik hissi. Her şey bir oyun gibi. Yaşama ilişkin deneyimlerim az olduğu için kaygıdan ve kurgudan uzağım. Bilmenin, doğru ve yanlışı ayırt etme yükümlülüğünün getirdiği bir sorumluluk yok. Acabalar, eğerler yok. Çünkü kafamda oluşturabildiğim seçenekler sınırlı. Kurgulardan ve kuruntulardan uzağım. İsteklerim ve ihtiyaçlarım basit olduğu için pişmanlıklarım da yok. Etrafımdaki büyükler, anneanneler ve babaanneler şimdiki hallerinden çok daha sağlıklı. Yakınlarım sanki sadece bana bakmak ve beni eğlendirmek için varlar. Ne büyük yanılgı! Yaşamım sadece temel ihtiyaçlar ve eğlence üzerine kurulu. Üstelik bunlar için uygun koşulları sağlamak zorunda kalan annem ve babam. İşte bu yüzden çocukluk dönemi insan hayatının en hafif dönemi. Hiçbir olumsuz duygu, birikmediği için neşelenmek kolay. Nedensiz, aniden beliren neşe de ne kadar güzel. Çok sıradan ve basit olaylar uzun uzun kahkalarla gülmeme sebep oluyor. Saklambaç oynarken, bir koltuğun arkasında gizlenirken bir türlü durduramadığım gülme krizleri. Bu kadar nedensiz kendiliğinden ve uzun süreli gülmeyi nasıl beceriyodum? Yazarın "Çocuk kafası" dediği bu olsa gerek. Belkide çoğumuzun çocuklarla vakit geçirmekten zevk almamızın nedeni bizlere biten bu dönemi hatırlatmasıdır. Öte yandan, ne yazık ki dünya üzerinde yaşayan pek çok çocuk bu kadar şanslı değil. Bazı çocukların içinde yaşadıkları coğrafya, maddi koşullar ya da anne babalarına özgü olumsuzluklar, bu hafifliği ve neşeyi hiç tadamamalarına neden olabiliyor. O çocuklar bir gün erişkin olduklarında çocukluklarını mutlulukla anmayacaklar. Ülkemizde de bazı çocuk hiç de hazır değilken çatışmalara ve ölümlere şahit oluyorlar. Çocukluğunu yaşayamadan çok ağır, erişkin bir insan için bile güç olaylarla karşı karşıya kalıyorlar. Belki de bu yüzden büyüdüklerinde daha saldırgan daha öfkeli ve daha mutsuz oluyorlar. Topluma uyum sağlamakta güçlük çekiyorlar. İyi bir çocukluk geçirmiş, yani çocuk kafasını tadmış kişilerin ne kadar kıymetli bir deneyim edindiklerini hiç unutmamaları gerekiyor.