Ne istediğini bilmek

Hayattaki en büyük iki korkumdan biridir sıradanlaşmak, hayatımın monotonlaşması. Buna neden olan en büyük etkenin heyecanı yitirmek olduğunu düşünüyorum. Heyecanını kaybetmiş bir ruh, ben yaşıyorum diyemez bence. Sadece nefes alıyorum diyebilir. Her şeye sahip olmak mutluluğun anahtarı olamıyor her zaman, bunu Linda'nın yaşamından açıkça görebiliyoruz. Onun yaşamını, kararlarını ve düşüncelerini okumak beni derin bir düşünüşe itti. Kendi isteklerimi gözden geçirdim bir süre. Nasıl bir hayat istiyorum? Benim de ileride iyi itibarlı bir işim, dolgun bir banka hesabım, iyi bir kocam ve küçük çocuklarım olsa mutlu olur muyum? Dünyanın çok büyük bir kısmını mutlu edecek bir hayat beni mutlu eder mi? Buna hiç katılmıyorum. Bu dışarıdan bakıldığında şımarıklık olarak görülebilir fakat ben hayatı küçük mutluluklarda ve heyecanlarda arayan bir insanım. Kısıtlamalara ve özgürlüğümün elimden alınmasına maruz kalırsam benden geriye hiçbir şey kalmaz. Sorumluluk almamayı ve istediğim zaman çekip gitme hakkını ben özgürlük olarak tanımlıyorum. İyi bir eş, iş, çocuklar sahip olunabilir şeylermiş gibi gözüküyor ama bir süre sonra onlar sana sahip oluyorlar. Hayatını işine adıyorsun mesela. Gününün en verimli, en güzel ve en yüksek konsantrasyona sahip kısmını işine harcıyorsun. İşten sonra kalan enerjini çocuklara harcıyorsun, ondan sonra sıra eşine geliyor. Eğer çocuklardan ve işten enerjin veya dikkatin kaldıysa o son kalan kısım da eşine gidiyor. Peki kişisel isteklerin ne olacak? Veya kendi özel alanların için gereken verimlilik? Sahip olduğun her şeyi verdikten sonra ipler başkasına geçtiği için bu kez de onlar sana sahip oluyor. Peki bütün bu kişisel bunalımlar ve yaşamdaki tutkunun kaybolması aldatmayı meşru kılar mı? İşte Linda'da eleştirdiğim kısım bu. İnsanları istedikleri yaşamı yaşamaları için cesaretlendirmeyi ve onlara anı yaşamaları gerektiğini empoze etmeyi çok severim fakat bu verdikleri kararlar başkalarını mutsuz veya kandırılmış hissettiriyorsa burada büyük bir yanlış vardır. İnsanlar verdikleri kararlar çerçevesinde varlardır eğer bir karar veriyorlarsa o karara uymalı ve o hayatı yaşamalıdırlar. Burada konuya doğru karar vermek giriyor. Doğru veya yanlış karar yoktur bence. Mutlu eden veya mutsuz eden kararlar vardır. Örnek olarak birisi belli bir yaşa kadar evlilik, çocuk, meslek kararlarını verirken mutluluğunu düşünmeden verdiyse bundan sonra verdiği kararlardan sorumludur. Bundan dolayı kendini tanımak, ne istediğini bilmek ve erken yaşta kendi kararlarını verecek olgunluğa gelmek ilerde yaşanabilecek her türlü problemi çözer. Mesela ben bir karar verirken düşündüğüm en önemli nokta mutluluğum. Bu karar beni şimdi mutlu ediyor ama yarın mutlu edecek mi? Peki ya 1 ay sonra veya 1 yıl sonra da mutlu edecek mi? Yaşayacağımız hayatı seçerken bunu göz önünde bulundurmalıyız bence. 50 yıl önceyle şu an yaşadığımız hayatı kıyaslayınca hayattan aldığımız zevkler ve beklentilerimiz de değişti. Hayatımızı daha çok gözler önünde yaşamaya, insanlara sergilemeye başladık. Bu da bizi bir yarışa sürükledi. Hepimiz en mutlunun, en mükemmelin kendi hayatımız olduğunu kanıtlamaya çalışıyoruz. En eğlenceli iş benim, en romantik sevgiliye ben sahibim, en güzel araba benim arabam gibi çevremizle kıyasıya rekabet halindeyiz. Kendimizi kazanmayla ve ispat ettirmeyle o kadar meşgul ediyoruz ki bütün bunlara sahip olmanın bizi mutlu edip etmediğini göz önünde bulunduramıyoruz. Toplumun çoğunun hayal ettiği yaşama sahip olmak demek sonsuz mutluluğa açılan bir kapı değil. Umarım ben de hayatım boyunca istediğim hayatı yaşayabilecek cesareti ve bilinci kendimde bulabilirim.