YOLCULUK MU MACERA, ESKİ YOLCULAR MI?

Yolculuk insanın bir parçasıdır ve her insan yolculuğu sever aslında. Okul ile gidilen gezi turları, arkadaşlarla planlanan o heyecanlı seyahatler, yurtdışına ilk defa çıkma heyecanı, dünya turu hayali, Eiffel Kulesi'nin önünde bizim de fotoğrafımız olsun hevesi, Venedik'i görmeden ölmeyelim arzusu ve bu listeyi bir hayli uzatacak bir çok istek... Her bir yolculuk kendi içinde özeldir. Önce bu yolculuk ile ilgili hayal kurar ve bunu istediğimizin farkına varırız. Bu yolculuğu gerçekleştirmeye karar verdikten sonra daha da heyecanlı hale gelir bu süreç. Çünkü bu macera için artık hazırlanmaya başlarız. Yolculuk bir maceradır. Çünkü yeni bir yerle ya da yeni bir kültürle tanışmak insana heyecan verir. Hazırlıklarımızı tamamladıktan sonrası ve hedefimize ulaşana kadarki ara, en güzel vakitleridir bu yolculuğun. Kafamızda çeşitli sorular, farklı meraklar, birçok beklenti ile birlikte otobüs ya da uçak camına yaslamışızdır kafamızı. O geçen süre içerisinde düşünmediğimiz, sorgulamadığımız şey kalmaz. Hedefimize ulaştığımızda özgür hissederiz kendimizi artık. Hayal edip istedikten sonra hedefimize ulaştığımızı düşünmek ise bize güven verir. Özgürlük, güven ve mutluluk gibi en güzel duygulara sahip olduktan sonra maceramızın asıl kısmı başlar: "Gezmek." Gezmeye şehrin en bilindik yerlerine gitmekle başlarız. Bilinen çarşılar, en ünlü kafeler, en güzel kahvecisi ve tabiki fotoğraf çekinip ben de buraya gitmiştim diyebileceğimiz tarihi ve doğal güzellikler. Tabiki bir yeri gezerken oranın tarihi ve doğal güzelliklerini, lokantalarını, en ünlü meydanını gezmek lazım. Fakat buraların heyecanına kapılıp atladığımız önemli bir detay var: "Sorgulamak" Bu tarihi meydana zamanında kimler en önemli buluşmasına yetişmek için nefes nefese kalmış bir halde gelmiştir? Bu antik kahvecide kim ilk muhabbetini yapmıştır hayat eşiyle? Bu soruların hiçbiri gelmiyor aklımıza. O an sadece o güzelliğe kapılıyoruz ve istediğimiz, hayal ettiğimiz yerde oluşumuzun heyecanıyla doluş taşıyoruz. Sanki o yer sadece bizimmiş gibi geliyor o an. Sanki bizden önce kimse uğraşmamış buraya, daha önce başka hayatlar geçmemiş oradan, başka heyecanlar yaşanmamış gibi. Bu sorgulamayı bizden sonra orayı gezecek insan da yapmıyor. Bizden sonra diğer bir yolcu gelip şehrin en ünlü çarşısından heyecan ve mutlulukla hediye alırken bir ay önce aynı yerden bizim de arkadaşımıza götürmek için hediye aldığımızda ne kadar heyecanlı olduğumuzu bilmiyor mesela. Halbuki bir düşünse yüzüne tatlı bir tebessüm yerleşecek ve o çarşı gözünde daha sevimli, daha sıcak ve samimi bir yer haline gelecek belki de. Sonuç olarak, her birimiz yolculuk için heyecanlanırken yolcular için heyecanlanmı unutuyoruz. Bizim geçtiğimiz yollardan daha önce geçenlerin de yolculuk kadar macera olduğunu aklımıza gelmiyor. Her yolculuğa çıktığımızda acaba orada ne ile karşılaşacağım, kimlerle tanışacağım gibi sorular bizi heyecanlandırıyor. Fakat acaba kim benim gibi bu yolculuktan önce heyecanlanmıştı, diye düşünmüyoruz. Gitiğimiz şehrin en bilindik meydanındaki bir bankta otururken şehrin güzelliğine kapılıyoruz, insanların telaşını izliyoruz arkamıza yaslanıp. Fakat bizden önce hangi yolcu burada oturmuştu ve insanların koşturmasını izlemişti, diye sorgulamıyoruz. Antonio Tabuccchi ise bu konuya ilişkin şöyle diyor: "Bir yer hiçbir zaman yalnız 'orası' değildir: Orası biraz da biziz." Her yeni yolculuğumuza eski yolcuların buraya bir şeyler kattığını düşünerek başladığımızda yolculuk maceramız tebessüm dolu ve sıcak bir maceraya dönüşecek belki de. Bizim yolculuğumuz bitip geri döndüğümüzde ise yeni yolculara biz sıcak ve tebessüm dolu bir macera olarak kalacağız. Bu seferi onlar o banka oturup buradan şehri kim izlemişti diye sorguladığında bizi anımsayıp yüzlerine tatlı bir tebessüm konacak. BAYBORA KAAN KILIÇ