GENÇLİK GERİ GELMİYOR

Her şeyi zamanında yaşamanızı öğütleyen yaşlılar olmuştur hayatınızda. Ne var ki çoğumuz hayatı asla bitmeyecekmiş gibi görüp çarçur ediyoruz. Gençliğin enerjisi, hayatı toz pembe gösteren neşesi insanın çoğu şeyi ciddiye almamasına sebebiyet veriyor. Bense tüm bunların aksine, gençliğinin en güzel yıllarını yaşamakta olan biri olarak, son zamanlarda gençliğimi boş ve verimli olmayan bir şekilde yaşadığımı fark ettim. Ne çocuklarıma anlatacak anılar biriktiriyor ne de bugünümü doyasıya yaşıyordum. Bu da beni ömür denilen yolculukla ilgili kafa yormaya itiyordu. Tam da bu konuya yoğunlaşmışken Pamela Redmond Satran'ın Keşke Genç Olsaydım adlı kitabını okumaya başladım. Kitabı okuduğum süreçte kendimce yaşlılığı enine boyuna düşünmek, arada bir iç ürperten düşlere dalmak benim için oldukça güzel deneyimlerdi. Yaşlılık kavramını irdelemeye başladım bu kitapla birlikte. Derinin yer çekimine karşı koyamadığı, hafızanın insanı zorlamaya başladığı ve sevdiklerin hayattan bir bir göç ettiği zamanlara şahit olmaktır yaşlılık. Artık daha duygusal ve daha hassas olmak ama bunu kimsenin umursamamasıdır belki de. Her geçen gün ölüme daha yakınlaştığını hissetmek akıl sağlığına da iyi gelmeyecektir elbet. İşte, bu yüzden yaşlılık beni oldum olası korkutan bir kavram olmuştur. Satran da romanında gençliğini mutlu geçirmemiş ve yaşlanmaya başladığını anladığında gençliğe geri dönmeye çalışan bir kadının, Alice Green'in, hikayesini anlatıyor. Romanı belki birçok genç yüzünde alaycı bir gülümsemeyle okuyacaktır. Bu gülümsemenin sebebi gençliğin verdiği vurdumduymazlıktır sanıyorum. Ben asla bu denli vurdumduymaz olamıyorum. Green'in hayatı öyle etkileyici ki yaşlanmakla ilgili tüm korkularımı kamçılıyor ve kitabı okurkenki empati kuvvetime lanetler okumadan demiyorum. Böylece eskilere gidiyor ve korkumun derinliklerine iniyorum biraz daha. Yaşlılığın korkunçluğunun farkına varmam aslında rahmetli büyükbabam ile geçirdiğim günlere tekabül ediyor. O zamanlar henüz bir çocuk bile olsam, bir yaşlının akıl almaz psikolojisini anlayacak kadar incelemiştim büyükbabamı. Onda gördüğüm şey neydi, tahmin edebiliyor musunuz? Ben söyleyeyim, pişmanlık. Gençlikte har vurup harman savurmuşluğun pişmanlığıydı bu. Arkasına baktığında gördüğü manzaranın yıkılmış köprüler olmasının ağırlığıydı belki de. Bu manzarayla karşılaşmış olmak bir çocuk için ne büyük bir hayal kırıklığıdır, bilirsiniz. Bu hayal kırıklığı ile yüzleşmek ise bir ömre bile sığmıyor. Satran'ın kitabı ise beni bir yüzleşme sürecine sürükledi diyebilirim. Kendimi başkahramanın yerine koymadan edemiyor, aynı durumları kendim yaşamışçasına üzülüyordum. Gençliğin coşkusu, heyecanı içimdeyken okuduğum bu kitap bana öğretti ki gençlik bir kere yaşanıyor ve asla geri gelmiyor. Bir gün nostaljik şarkılar eşliğinde güzel hatırlamak istiyorum gençliğimi. Dolu dolu yaşadım, diyebilirsem ne mutlu bana. Sıkı bir cilt, parlak saçlar, yıpranmamış duygular... Gençlik bir tazeliktir, güzelliktir her zaman. Bu yüzdendir ki her güzel şey gibi o da kısa sürer ve göz açıp kapayıncaya dek terk ediverir insanı. Onu bir kez kaybeden asla geri alamayacaktır üstelik. Aslında bu durumu kabul ettiğinde kişi daha huzurlu ve mutlu olabilir mi, bilmiyorum. Gençliğimi yaşlanma korkusuyla harcamak istemiyorum elbette ama kendime hakim olmakta çok zorlanıyorum çoğu zaman. Satran'ın romanını okuduktan sonra bir şeyler değişti. Hayatımı Alice Green gibi yaşamak istemediğimden bir gün çok geç olabilir diye şimdiden tedbirlerimi almaya karar verdim. Öncelikle korkularımı yenmem mi gerekiyor? Yeneceğim. Aklımın ucundan geçmeyecek çılgınlıklar mı yapmam gerekiyor? Yapacağım. Çünkü ancak böyle tutunabilirim hayata ve doyasıya yaşayabilirim gençliğimi. Vardığım sonuç belli: gençlik geri gelmiyor. Faruk ŞİMŞEKLİ