EGO NE İLE YAŞAR?

Günümüzde ego diye bir kavram almış başını gidiyor. Kimi insanların egosu alay konusu olurken, kimi insanlar egosuyla ünlü oluyor. Çeşitli bulmacalarda, gazete manşetlerinde, sosyal medyada ve televizyon kanallarında "Egosuyla bilinen futbolcu... Egoist aktörün konuşmasından sonra yer yerinden oynadı!" gibi ifadeler görmek mümkün. Peki, nasıl oluyor da kimi insanların egosu normal karşılanıyor, egoist lafı o kişinin lakabı oluyorken kimi insanlar egosu yüzünden yerin dibine sokuluyor? Sonuçta ikisi de ego. Benim bu duruma yapabileceğim en mantıklı yorum egonun seviyeleri olabileceğidir. Prestij filminde de dikkatimi çeken ilk detay bu oldu. Filmdeki iki başkarakter aslında beraber çalışıyor ve çeşitli sihirbazlık şovları yaparak para kazanıyorlar. Aralarında çıkan bir sorun sonucu yollarını ayırıyorlar ve birbirleriyle yarışmaya başlıyorlar. Filmde bir karakter daha iyi gösteriliyor. Diğer karakterin daha kötü gösterilme sebebi ise bu karakterin egosuna diğerinden daha çok kapılması. Ego kelime anlamı ile "ben" gibi bir şey. Günümüzde eğer birilerine egoist kimdir derseniz "Kendini beğenmiş, bencil" gibi cevaplar alırsınız. Peki, nedir bunun ölçüsü? İnsanın hali hazırda bütün hareketleri zaten kendi içinken insanları egoistlikle suçlamak çok anlamsız geliyor bana. İnsan neden iyilik yapar ile başlayalım mesela. İnsan dini inançları gereği iyilik yapabilir. Bu iyiliğin karşılığı cennettir. Yani dini inançlarından dolayı iyilik yapmaya yeltenen bir insan her ne kadar başkaları için iyilik yapıyor gibi gözükse de bunu kendi için yapar. Dini inançları olmayan bir insan ise küçük yaşlardan beri özendirildiği "iyi insan" olmak için iyilik yapıyor olabilir. Bu kişi iyilik yaparsa hayallerindeki adam olmaya bir adım daha yaklaşır. Eğer bu kişi iyilik yaparsa içten içe kendini takdir eder ve iyi hisseder. Kişi kendine yapılan bir kötülükten dolayı kötülüğe cephe alsa bile bu işi yine kendi hayallerine varmak, kendi düşüncelerinin hayata geçtiğini görmek için yapar. Bu örnekler her iş için her şekilde devam ettirilebilir. Ancak sonuç yine hep egoya varır. Buradan hoşuna gittiği için cinayet işleyen biriyle iyi hissetmek için iyilik yapan bir kişinin aynı olduğu söylenebilir mi? Tabii ki hayır. İşte bu noktada egonun çeşitleri devreye giriyor. Filmdeki karakterlerin egosunu ele alalım. İyi gösterilen karakter işinde itibar görmek için ikiz kardeşiyle aynı hayatı yaşıyor, şovu için parmaklarını kesiyor. Kötü gösterilen karakter ise intikam almak istiyor. İntikamını ise kendi şovunu rakibinden daha iyi yaparak almak istiyor. Bu kapışma devam ederken kötü karakterimiz iyice egosuna kapılıyor ve hedefinden başka hiçbir şey göremez hale geliyor. O kadar ileri gidiyor ki bir bilim adamından temin ettiği kopyalama cihazı yoluyla her şovunu daha etkileyici kılmak için kendini kopyalayıp kopyasını öldürüyor. Kötü karakter olduğunu ise gerçekler ortaya çıktığında verdiği "Ölenler şov için feda edilmeliydi." cevabıyla tescilliyor. Olaylar ne kadar kurgusal gibi olsa da ego açısından bakıldığı zaman bu insanlar her gün kaldırımları paylaştığımız insanlar. Ego tüm insanlarda bulunan doğal bir şey. Ancak bunun doğuştan gelen bir şey olması işleri meşrulaştırmaz. Yaşama içgüdüsüne rağmen sayılı gün ömrü kalan bir insan başkalarının organlarını çalmıyor ve olacakları kabul ediyorsa, insan egosunun dürtülerini düşünüp tartıp karar verebilir. Önemli olan kişinin egoist olup olmaması ya da egosuna hizmet etmesi değildir, önemli olan insanın egosunu kabul etmesi ama asla boyun eğmemesidir. Egolarımız ne derlerse desin, toplumdaki herkesin egosu vardır ve toplumun parçası olanlar bunları göz ardı etmemelidir. İnsan eğer sadece kendi egosuna çalışırsa filmdeki karakter gibi ego kelimesinin anlamı olan "ben" in içinde kapana kısılır. İnsanın egosu için yapabileceği en iyi şey başkalarının egosunu da gözetmesidir.