ZOR DA OLSA DEVAM ETMEK

Hayatımızın büyük bir kısmı zorluklara göğüs germekle geçiyor. Yaşımıza, yaşadığımız yere ve hayata göre öyle durumlar çıkıyor ki karşımıza, bazen çoğumuz çıkmazda kalıp umutsuz hissedebiliyoruz kendimizi. İçten içe o zorluğu aşabileceğimizi bilsek de bunun ne zaman olacağı, nasıl ve hangi koşullar altında olacağı soruları yiyip bitiriyor bizi. Kendime gelecek olursam, kısa zaman öncesine kadar, başıma gelen en küçük olay bile beni çabucak umutsuzluğa sürükleyebiliyordu. Çoğu kişinin basit olarak nitelendirebileceği durumlar, bana dünyanın en büyük zorlukları gibi geliyordu ve zamanımın büyük kısmını bunları düşünmekle geçiriyordum. Bazen de, her ne kadar bunların geçici sıkıntılar olduğunu ve emek harcarsam aşabileceğimi bilsem de, kendimi bir türlü motive edemiyor ve mutsuzlukla geçiriyordum günlerimi. Ne zaman ki bu zorlukların bize deneyim veren durumlar olduğunu anladım, o zaman onların üstesinden daha kolay gelmeye başladım. Olumsuz olayların hayatıma kattığı zorluklarla daha kolay mücadele etme sürecim Ali Lidar sayesinde başladı diyebilirim. Alengirli Şiirler kitabının "Kışa Rağmen Koş!" şiirinde çok güzel iki mısra vardı: "Kışa rağmen durma koş dökülsün son gazeller/ Eteklerinde artık taş yerine kar topla" (60). Şiir kitaplarının üzerimde etkisi her zaman yadsınamayacak kadar çok olmuştur, ama bu dizelerin yeri bende çok başka... O kadar umutsuz bir anımda okudum ki bu şiiri, beni hayatım hakkında düşünmeye ve üzerine kafa yorup zorluk sandığım olayları yeniden gözden geçirmeye itti. O aralar problemim, bir dersimden aldığım düşük nottu. Günlerdir bunun hakkında ne yapacağımı, ikinci sınavdan da düşük alıp dersten kalırsam ne olacağını, aileme nasıl açıklayacağımı düşünüyordum. Sonra bu şiiri okudum ve "hayat devam ediyor" dedim. Artık üzerinde bir etkim olmayan bir durumun, gelecekte sebep olabilecekleri üzerine bu kadar kafa yormak yerine, bunu nasıl düzelteceğim hakkında düşünüp, düzeltmeye çabalamalıydım. İkinci sınavımın düşük olmasından korkmak yerine o sınava çalışmaya şimdiden başlamalıydım. Çaba göstermeden geleceği düşünmemin, bugünüme hiçbir faydası yoktu. Bense oturmuş günlerdir, başarısız olduğum bir sınav hakkında ne yapacağımı düşünüyordum. Buna kafa yorarak saatlerimi harcadığım o beş günde çalışsaydım, birçok eksiğimi kapatmış olurdum. Olumsuz bir şey oldu mu, bütün odağım o oluyor ve geriye kalan her şeyi bir anda unutuveriyordum. Kaygılı bir insandım yani, belki dünyanın yüzde doksanının sorun etmeyeceği şeyleri olması gerekenden fazla düşünüp beynimi yoruyor, vaktimi boşa tüketiyordum. Bütün bunları anlamamı da, ciddi anlamda bir şiirin iki dizesi sağladı. Belki de bilinçaltımda hep bildiğim ama kabullenemediğim bir gerçeği başka birinden duymak bana iyi geldi, bilemiyorum. Fakat bu şekilde bir uyarıya ihtiyacım varmış. Kendimi toparlamaya ve bundan sonra sorunlarım için üzülmeye değil, onları çözmek için çabalamaya karar verdim. Çok basit bir örnek üzerinden açıklamış olabilirim, ama hayatımın geriye kalanında hep aklımda olacak bir ders aldım. Ortalama yetmiş yıllık bir ömür yaşıyoruz ve dert edinip kafa yorduğumuz her şeyi belirli bir süre zarfı içinde unutuyoruz. Yarın bir gün unutacağımız bir şeyi düşünmek için kıymetli vaktimizi harcayıp kendimizi yormak hem bedenimiz hem zihnimiz için çok zor. Kendimizi bu olayın tekrarlanmaması için geliştirmek, bu olayı bir deneyim olarak görmek ve düzeltebileceksek durumu düzeltmeye çalışmak varken, değiştiremediğimiz durumlara takılı kalmak için hayat çok kısa. Bir alanda başarısız mı oldum? Olsun, bu benim yolumda bir engel olmamalı. Tüm engellere rağmen bunları aşmak için bir yol bulup yoluma emin adımlarla devam etmeliyim. Kışa rağmen durmamalı, koşmalıyım!