GÖRÜNÜŞÜM İÇİN ÖZÜR DİLERİM!

'Görünüşüm için özür dilerim. Göründüğüm kişi için, ten rengim herkesten daha koyu, dudaklarım herkesten daha doğrusu ideal olarak tanımlanan herkesten yani beyazlardan daha büyük olduğu için özür dilerim. Yıllardır annemden, babamdan, atalarımdan aktarılan genlerim için de özür dilerim.' Bu yazdıklarımın sadece ilk cümlesi Solomun Northup'a ait olsa da devamında gelen cümleler bana göre sadece kelimelere dökülemeyip sayfalarda yer almayanlardır. 1800'lü yılların ortalarında geçen Solomun Northup'un kendi hikayesini kaleme aldığı '12 Yıllık Esaret' adlı romanının son cümlesini de okuduğumda aklımdan geçen tek kelime 'HAKSIZLIK' oldu. Herkesin eşit olduğunu savunmaya çalıştığımız kimsenin dış görünüşünden dolayı yargılanmaması gerektiğini söylediğimiz bu dünyada ırkçılık hep oldu ve olmaya devam ediyor. Bu eser ise bu acı gerçeği acımasız bir dille yüzümüze vuruyor. 'Ben hayatta kalmak istemiyorum. Ben yaşamak istiyorum' diyor Solomun Nortup romanında. Çoğumuza göre yaşıyor aslında yani yaşamak nefes almak demekse evet yaşıyor. Evi, eşi, çocukları olan Amerika'da özgür bir adamken evet bence de yaşıyor. Peki ya sonra? Sadece nefes alıyor olmak, uzaklarda bir ailenin olduğunu bilmek ama onları görememek, herhangi bir mal gibi görülmek, hiçbir hak ve özgürlüğünün olmaması, insan sayılmayan binlerce köleden biri olmak yaşamak mı demektir. Böyle yaşamaktansa yaşamamayı tercih etmez mi insanlar. Başkahramanımız da aynı benim gibi düşünüyor öldürülmek için yalvarıyor. Kim onu suçlayabilir ki bu isteğinden ötürü. Karanlıkta tek ışık ölüm görünüyorsa ışığa ulaşmaya çalışmaktan daha kolay ne olabilir ki. Bana göre en kötüsü de otuz yıllık bir özgürlükten sonra gelen on iki yıllık bir esaret. Hayatında özgür olmanın ne demek olduğunu bilirken bundan mahrum kalmak daha büyük bir işkence olmalı. Eğer köle olarak doğsaydı ve dünyanın diğer yüzünü bilmeseydi yani 'hürriyet' kavramıyla tanışmamış olsaydı belki Solomun için her şey daha kolay olurdu. Hayata gözlerini yeni açmış bir çocuk hayatın bütün gerçeklerinin henüz farkına varırken ten renginden dolayı en baştan 1 0 geride başlaması büyük haksızlık. Tüm yaşıtlarının siyah-beyaz olarak ayrılması ve bu sınıflandırma sonucu belki mükemmel hayatlara sahip olabilme şansı varken sadece alınıp satılan bir mal olmak kocaman bir hayal kırıklığından başka bir şey değil. Ten rengin siyah olarak doğmak hayatının karanlıklar içerisinde sürmesi gerektiğini göstermez. Hayata tutunmak için umut ışığı beyazlar olması gerekirken beyazlar efendiler, siyahlar köleler olmamalı. Hiçbir şeyin farkında olmadan sadece yaşamsal ihtiyaçların derdiyle ağlayan çocuklara din, dil, ırk ayrımı yapılmadan hepsine aynı eşit şartlar verilmeli hayata tutunmak için. Ben sadece kalıtımımdan ötürü beyaz olduğum için belki de hiç yüzleşmeyeceğim ırkçılık probleminden uzun yıllar haberdar olmadan yaşamımı sürdürdüm. Ne insanlığın bu kadar azalmış olduğunun farkındaydım ne de bu dünyadaki adaletsizliğin. Şu an her ne kadar anlamaya çalışıyor olsam da ne kadar aynı duyguları hissedebilirim ki. Irkçılığa maruz kalmak için tek bir sebebi bile olmayan, tek suçlanabileceği durum nefes alması olan bir çocuk annesini bile seçemezken nasıl ırkçı düşüncelere maruz bırakılabilir ve hayatını buna göre yönlendirmek zorunda kalabilir ki. Tam on iki yıl. On iki yıl boyunca esaret altında kalmak, özgür bir adamken evinden sokağa çıkıp rahatça yürüyebiliyor, bir şeyler satın alıp eşin ve çocuklarınla vakit geçirebiliyorken bir anda kendini kocaman siyah karanlık bir çukurda bulmak... Hayatının büyük bir kısmını ıskalamak... Çocuklarının evlendiklerini, çocuk sahibi olduklarını göremeden, torununu kucağına alamadan hatta ölümünde eşinin yanında olamadan yani hak ettiklerini yaşayamadan geçen kocaman on iki yıldan bahsediyoruz. Neden peki bunları yaşamak zorundasın mantıklı tek bir cevabı yok. Hesabını sorabileceğin kimse yok. Sana bunun neden olduğunu söyleyebilecek tek bir insan yok. Korkunç! Kendi başıma gelseydi nasıl davranırdım neler yapardım bilemiyorum ama intiharı düşünmek ve bu işkenceye bir an önce son vermek tek umut ışığım olabilirdi. Aynı isimle filme de aktarılan bu roman dünyadaki adaletsizliği, ırkçılık ve köleliğin acı tarafını bir daha yüzüme çarptı ve bana çok daha farklı açılardan dünyaya bakmamı sağladı.