SENDEN KALMANI İSTEMİYORUM

"Senden kalmanı istemiyorum ya da seni buna zorlamıyorum. Geminin kalkmasına daha beş-altı saat var, ondan önce kararını verebilirsin. Kalmak zorunda değilsin. Parayı paylaştırırım tabii. Bunun için üzgünüm. Kalmak istediğinden emin değilsen kalmanı istemem. Ama sanırım ben kalacağım. Hayatımın yarısı geçti, yarısından fazlası. Belki de yıllardır başıma gelen gerçekten olağanüstü tek şey, tek şey sana aşık olmaktı. Yıllardır olan gerçekten olağanüstü tek şey bu". Raymond Carver'in öykülerinden oluşan 'Azgın Mevsimler' Carver'in hayata bakışının bir yansıması gibi. Gördüklerimizi işlemiş satırlara, her gün karşımıza çıkanları tüm yalınlığı ve doğallığıyla... Aşina olduğumuz her şeyi, anları duyguları fikirleri tüm çıplaklığıyla gözler önüne seriyor. Duygular var Raymond Carver'in satırlarında, aşktan bahsediyor, senden kalmanı istemiyorum diyor sevdiği kadın giderken. 'Senden kalmanı istemiyorum' gerçekten ne anlama gelir? Birinin kalmasını istememek gitmesini istemek midir yoksa kal diyememek mi? Giderken duymak isteyeceğimiz bir şey mi? Neden aşık olduğumuzu kabul ve itiraf ettiğimiz birine bunu söyleriz? Çünkü emin olmak ister insan, kal dediğim için mi kaldı, kal demesem benimle burada mı olacaktı... Düşüncelerimiz bırakmaz peşimizi, sevgimiz bitmese de şüphemiz de onunla birlikte var olur, hep tedirgin eder sevgimizi. Daha sonra da mutlu olmamıza izin vermez, yavaş yavaş sarıp ele geçirir, sevgiyi yok etmez belki ama sabrı tüketir. Diğer yandan, kal desin ister diğeri. Çünkü o da emin değildir, çünkü muhtaçtır kalbi birinin gitme demesine, emin olmak ister istendiğine orada. Sever çünkü ve bilir kalırsa daha da çok seveceğini, daha zor olacağını bilir daha sonra giderse. Gidişi kuşkusundandır onun, istendiğini bilmemesinden. Kalacağına değsin ister kalacağı zaman sevileceğini bilmek... Ama kimse kal demez, senden kalmanı istemiyorum der. Durdurmaz bu da gideni, sevse de gider. Yoksa korkmak mıdır kal diyememek veya gitmek? Bağlanmaktan mı korkar insan? Yoksa sıkılmaktan mı? Mutlu olmamaktan mı? Hepimiz korkarız, bağlanmaktan da sıkılmaktan da mutsuzluktan da... Ve hepimiz de ya giden oluruz ya da uğurlayan. Çıkarırız sevdiklerimizi hayatımızdan. Peki bu bizi daha mutlu eder mi? Bağlanmaktan korkan biz kimseye bağlanmayınca daha mı mutluyuz? Güvenemeyerek, kimseyle paylaşmayarak hayatımızı, gider ya da biter diyerek hayatımıza girenlere daha mutlu olacağımızı sanırız. Çöpe atarız bitecek bile olsa bitene kadarki mutlulukları, yok sayarız yaşanabilecek anıları. Belki yaşanmayacak olan ayrılıktan korkumuza tüm mutlulukları bir kenara iteriz ve daha iyi bir hayat yaşadığımızı sanırız, adımız da duygusal değil mantıklı bir insan olur. Evet, risktir belki kalmak veya gitmemek, üzülürüz belki ama olmasa daha mı az üzülürüz? Hayatın parçası değil midir üzüntüler, ne kadar ve nereye kadar koruyacağımızı sanıyoruz kendimizi? Hüznü tadacaksak hepimiz, neden sevdiğimiz insanla mutsuz olmayalım? Ama ne kimse kal der ne de kimse vazgeçer. Korkularımızın esiri oluruz kendi küçük dünyamızda, evet belki daha az üzülerek ama bilmeden aşkı, reddederek olabilecek güzel şeyleri, yaşayıp gideriz buralarda. Arada çıkar gitme diyenler ve gitmeyenler, bakar insanlar, bakar ve sonra umursamaz ya da dalga geçerler cesaret edemediklerine. Gitme diyenler dramatik olur onlar için, eğer üzülürlerse hak etmişlerdir, çünkü duygularını dinledi onlar, mantıklı davranmadılar, onlar kadar akıllı olamadılar. Mutlu olurlarsa da rivayet olurlar, önemsenmez hiçbir zaman, lafı edilmez. Hak ettiğini yaşasa keşke insan, sussa korkak ölecek olanlar ve biz sevebildiğimiz kadar mutlu olsak, cesur olduğumuz kadar özgür.