BİR ŞEYLER EKSİK

Ne zamandan beri sokaklar fabrikadan çıkmış gibi tıpatıp insanlarla dolu? Sanıyorum 10 yıl öncesine kadar bu kadar aynı değildi herkes ya da ben küçüktüm farkında değildim. Emin olduğum bir şey varsa o da sosyal medya kullanımıyla bu "aynılığın" artmasıdır. Herkes her gün Instagram'da, Snapchat'te en az bir fotoğraf paylaşıyor; uyandığında, işine veya okuluna giderken yolda, yaşadığı "beğenilebilir" olaylarda, kitap okurken ve hatta araba kullanırken. Peki neden? Araştırmacılara göre paylaştığımız bir gönderi beğenildiğinde, ona yorum yapıldığında tatmin oluyoruz ve bu diğer bağımlılık yapan maddelerle aynı etkiyi göstererek bizi bu tatmin duygusuna bağımlı hale getiriyor. Bu yüzden daha çok tatmin olmak için daha çok gönderi paylaşıyoruz ve gönderilerimizin beğenilmesi için en "beğenilebilir" şekilde yaşamaya başlıyoruz. Bu bağımlılık bizi nasıl etkiliyor? Gönderilerimiz beğenildiğinde mutlu oluyoruz, tamam. Peki ya gönderilerimiz beğenilmediğinde? Eğer bu bir tür bağımlılıksa, beğeni alamadığımızda madde alamadığımızdaki gibi olmuyor muyuz? Biz biz olmaktan çıkıp sadece ona göre hareket ediyoruz. Kurabiyeye kafamızı o kadar takıyoruz, o kurabiyeyi yemeyi o kadar istiyoruz ki hayatımız kurabiyenin etrafında dönüyor sanıyoruz. Biraz silkelensek kendimize gelip onun sadece bir kurabiye olduğunu, hatta yesek bile belki sonrasında pişman olabileceğimizi göreceğiz. Beğenildiğimizde yaşadığımız mutluluk ne kadar sürüyor peki? İki saniye? Bir dakika? Sanıyorum ki beş dakikadan fazla değildir. Hemen sonrasında yeni beğenimizi istiyoruz, hep tekrar tekrar tekrar beğenilmek. Nereye kadar? Bunun bir sonu var mı? Eğer içinizde bir yerlerde durumun az da olsa farkında olan ve aslında bu durumdan hiç de hoşnut olmayan biri varsa, Doğa'da olduğu gibi delirmeden de sonlanabilir. Doğa, Doğa Tarihi'nin baş karakteri. Hayatını ne kadar beğeni alacağı üzerine kurmuş, adım atarken bile en çok beğeniyi nasıl alacağını düşünerek atıyor. Kendi zevklerine göre değil de başkalarının zevklerine göre yaşamaya öyle alışmış ki gerçekten sevdiğini sanıyor. Hep daha fazlasını istiyor; daha başarılı, daha güzel, daha zengin, daha fazla beğeni, daha fazla yorum... Sahip olduklarıyla yetinemiyor, bu yüzden hep mutsuz. Saniyelik mutluluklar yaşıyor sadece, insanların içinde iltifat aldığında veya herkesten çok beğenisi olduğunda. Geçmişiyle ilgili bir uyaranla karşılaşıyor sonra, mutsuzluğunun farkına varıyor, aslında sevmediği hayatı yaşadığını görüyor. Artık dönüşü yok, bu şekilde yaşamaya devam etmesi gerek, çünkü ondan beklenen bu. Yavaş yavaş deliriyor Doğa, kendisinden beklenenleri yapmaya çalışırken kendi olmaktan çıkıyor. Hepimiz az ya da çok birer Doğa'yız bence. Hepimiz sosyal medya kullanıyor, hepimiz bir şekilde "ben de varım" demek istiyoruz. Aslında tüm bunlar fark edilmek için değil mi? Kıyafetimizle, güzelliğimizle, vücut ölçülerimizle, saçlarımızla, dinlediğimiz müziklerle, gittiğimiz mekanlarla, sahip olduklarımızla fark yaratmaya, fark edilmeye, ilgi çekmeye, beğenilmeye çalışıyoruz. "Beğeni getiren" belli başlı kalıplar var, genelde herkes bu kalıplara sığmaya çalışıyor. Kimine büyük geliyor kimine küçük ama herkes bir şekilde o kalıba girmeye zorluyor kendini. Belli müzikler dinleniyor, sevilmese bile. Belli filmler izleniyor belki de nefret ede ede veya hiçbir şey anlamadan. Kitaplar okunuyor fotoğrafını internete koyabilmek, o fotoğrafın altına klişeleşmiş "çok romantik" ama yine anlaşılmamış sözler yazabilmek için. Modaya uymaya çalışırken fabrikadan çıkmış kola şişeleri gibi görünüyor herkes ama kimse durup düşünmüyor bile: "Bu bana yakışıyor mu?" veya "Ben bunu gerçekten sevdim mi?" diye. Başkaları için yaşar olduk, kendimizi tamamen unuttuk. Neden peki? Ne zaman başkalarının istek ve görüşleri kendimizinkilerin önüne geçti? Hakan Bıçakçı'nın Doğa Tarihi kitabını okuduğumda kendimi görmekten çok etrafımda çokça bulunan başkalarını gördüm, kalıplara uygun yaşayanları. Birlikte olduğu kadını ya da erkeği doğru düzgün tanımamasına rağmen zengin diye, yakışıklı diye, güzel diye birlikteliğini devam ettiren, insanlara içtenmiş gibi görünen ama içtenlikten bir o kadar uzak olan, sürekli bir şey kanıtlamak zorundaymış gibi davranan, "-mış gibi" yapan insanları gördüm. Kendilerine bile itiraf edemeseler de eksik bir şeyler olduğunun kanıtı bence bu. Bakıldığında her şey dört dörtlük, her şey tıkırında ama hep eksik bir şeyler var. Kimisinde sevgi, çoğunda özgüven. Bu "eksik" kişiler kendilerini beğenilerle tamamlamaya çalışıyor. Belli bir yerden sonra iş çığırından çıkıyor ve ipler o zaman kopuyor. Tabi ki hepimiz delirmeyeceğiz bu serüvenin sonunda, peki ne olacak? Buna verebilecek bir cevabım yok çünkü bilmiyorum ama umuyorum ki bu serüveni başladığımızdan daha eksik bitirmeyiz.