YUMUŞAK VE ERDEMLİ BİR KALP

Kalbimizin çok derinlerinde keşfedilmeyi bekleyen, dokunanı olmadan kabuğunun kırılması zor olan bir duygudur merhamet. Bir insana, hayvana, bitkiye veya herhangi bir canlıya bazen acıma duygumuzun körüklemesiyle, bazense içimizden gelen, karşılık beklemediğimiz sevginin etkisiyle yavaşça besleriz bu duygumuzu. Kimimiz kalbimizden, kimimiz nefesimizin sıkışmasına neden olan vicdanımızdan, kimimizse bulunduğumuz durumun doğruluğunu mantığımıza uyduramamamızdan bu yönümüzün ortaya çıkmasına engel olamayız. Tabi bununla birlikte doğru olan da merhametimizi saklamaya çalışmaktansa, belki de etrafımızdakilere yardımı dokunabileceğini düşünerek bütün duruluğuyla dışarı vurmaktır. Çaresizliğe düşmüş, umutsuzluğa kapılmış birine veya yardıma muhtaç olan bir hayvana karşı içimizi kabartabilir bu duygu. Elimizde olmadan kalbimize bir ağırlığın çöktüğünü hissederiz, onlara yardım etmenin yollarını ararız. Sadece yardıma muhtaç olanlar için kalbimizde biriktirmeyiz bu duygumuzu. Kendimizden çok tanıdığımız, kişiliğimizden, benliğimizden çok inandığımız canlılar için de büyük bir emekle büyütürüz içimizde. Güvenimizi, samimiyetimizi kurduğumuz her canlıyla karşılık beklemeden bir sevgi bağı da oluştururuz. Bunlar uzun birliktelikler ve sayısız tecrübelerle de kurulmuş olabilirken, kısa sürede kurulan anlamlı ilişkiler de olabilir. Merhamet duygumuzu alevlendirecek en büyük etkenlerden birisi de karşımızdaki canlıyla olan geçmişimizdir. Bazen tanıdığımız bir insanın davranışlarına, hareketlerine bakarken hatırlarız kalbimizdeki bu saf duyguyu, bazen de yemek ve sudan çok sevgiye muhtaç olan bir hayvanın korkmadan, çekinmeden gösterdiği anlamlı bakışlarında. Merhametimiz tek başına zor durur ayakta. Yanında ihtiyaç duyduğu şefkatimiz ve fedakarlıklarımız onun daha da güçlenmesine ve anlamlanmasına yardımcı olur. Sonucunu düşünmeden yaptığımız bir fedakarlık, attığımız bir adımda bile merhametimizin içimizde uyandıracağı güvenden, sağlamlıktan destek alırız. Bu duygumuzun da en anlam kazanacağı anları karşılıklı duyacağımız minnet duygusuyla hissederiz. Hal böyle olunca da karşısındaki canlıya gerçek anlamda değer vermesini bilmeyen, onu bencilce, kendi duygularını tatmin etmek için seven insanlara yakışacak bir erdem olmadığını kolayca anlarız. Hangi tür canlıda olursa olsun anne babanın çocuğuna duyduğu merhametten güçlüsü yoktur herhalde. Kalplerinin atma nedeni olan, onlara benliklerindeki saf duygularını hatırlatan evlatlarına karşı duydukları merhamet ve beraberinde büyüttükleri şefkatleri onları canlarından çok sevmelerinin de en büyük kanıtlarındandır. Hayatımda merhametin en temiz halini görmemi sağlayan babam, dışarıdan bakıldığında sert, soğuk ve asabi bir adam olarak görülse de her türlü canlıya karşılıksız gösterebildiği merhametiyle bana aslında ne kadar yumuşak bir kalbi olduğunu hatırlatırken onu seneler sonra farklı yönleriyle tanımamı sağladı. Birbirimize duyduğumuz merhameti etkileyebilecek, belki de anlamsızca engellememize neden olabilecek olan ön yargılarımız, yanlış anlamalarımızın sonucu olarak hatalar yapmamıza neden olabilir. Kimi zaman kıskançlığımızın sonucu olarak karşımızdakinin ne sevgisini ne de merhametini paylaşmak istemeyiz, kimi zaman da kendimizi başka canlılardan üstün görme hatasına düşerek bu duygudan mahrum kalabiliriz. Karşılıksız sevgiyi ve gerçek merhameti bana öğreten, anlamamı sağlayan hayvanlar sayesinde, birbirimize üstünlük kurmaya çalışmaktansa, oluşturabileceğimiz en küçük iletişimin bile aslında ruhuma ve benliğime ne kadar iyi gelebildiğini fark ettim. Aslında kalbimizin küçük karanlık bir köşesinde gün ışığına çıkmayı bekleyen bu erdemi sağlıklı bir şekilde dışa vurmayı başarabilsek, hem diğer insanlara karşı daha anlayışlı, makul ve en önemlisi de şefkatli olabilirken, hem de bütün canlılara kalpten yaklaşmanın aslında ne büyük bir onur olduğunu fark eder ve kalbimizin diğer köşelerinde yatan kötü duyguların da yavaş yavaş silinmesine yardımcı oluruz. Merhametimizin asla bizi alçaltan bir duygu olmadığını anladığımız zaman, aslında onun kişiliğimizi yücelten ve kelimenin gerçek anlamıyla içimizdeki iyi insanı ortaya çıkaran yegane erdemlerimizden biri olduğunu da anlayacağız.