SEV BENİ

Ayça Gürsoy Sanat aracılığıyla eleştiri modern düzende çalan tüm müziklerin arasında farklı bir ritim, ölümlü Tanrıların yaratıcılığına sığınan farklı bir renk haline geldi. İngiltere sokaklarında hiç beklemediğiniz bir anda, hiç beklemediğiniz bir yerde Banksy'in duvar resimleriyle karşılaşabilir, bu sayede var olan düzeni bir kaç saniyeliğine de olsa sorgulama şansı yakalayabilirsiniz. Banksy'nin eleştirel perspektifine göz atarken aynı zamanda da basit ama beklenmedik yapıtlardan oluşan sanat eserlerinin tadını çıkarabilirsiniz. Yukarıda bulunan ve küçük bir oğlan çocuğunun mutsuzluğunu betimleyen eser bizleri gündelik hayatımızda önemli bir yeri olan sosyal medyayı sorgulamaya itiyor. Gelişen teknolojik imkanlar iletişim alanında dev yatırımlar yaparken, kulağa oldukça masum bir eğlence aracı olarak gelen sosyal medya platformları sandığımız kadar zararsız olabilir mi? Bana kalırsa, cevap kesinlikle hayır. Kullanıcıların yoğunlukla genç populasyondan oluştuğu sosyal medya hesapları, ne yazık ki bireylerin beğenilme, sevilme gibi temel dürtülerini sanal bir yoldan tatmin etmeye çalışarak, hali hazırda sosyal iletişim becerileri kısıtlanmış jenerasyonların psikolojik sağlıkları açısından ciddi bir tehlike oluşturuyor. Hafızanızın en tozlu raflarına, en eski hatıralarınıza bir göz atmaya ne dersiniz? Anneniz tarafından karşılıksız olarak sevildiğiniz, bebekliğin verdiği sevimlilikle herkes tarafından beğenildiğiniz günlere geri dönelim. Takdir edilme dürtüsü ve sevilmenin beraberinde getirdiği doyum duygusunu o günlerdeki kadar yoğun yaşayamadığınızı fark etmişsinizdir. Tam da bu sebeple varoluşumuzun temel yapı taşlarından biri olan sevilme arzusu, Banksy tarafından küçük bir çocuğun mutsuzluğuyla dile getirilmiştir. Gün geçtikçe gerçek hayat kavramından uzaklaşan yaşamlarımız, elimizden hiç ayırmadığımız cep telefonlarıyla daha da can sıkıcı bir hale geldi. Sabah uyanır uyanmaz kontrol ettiğimiz Instagram hesaplarımız, arkadaşlarımızın doğum günlerini kutladığımız Facebook sayfalarımız, nerede olursak olalım vazgeçemediğimiz Twitter fenomenlerimiz bizlere renkli ve eğlenceli birer dünya sunmayı vadediyorlar. Ancak sosyal medyanın iletişim uğruna açtığı kapıların ardında bizleri yalnızlık, asosyallik, depresyon ve anksiyete bekliyor. Yüklenen her fotoğrafın, paylaşılan her cümlenin altında beğenilme, takdir edilme ve sevilme arzusu yatıyor. Bazen kim olduğunu bile bilmediğimiz takipçilerin veya iyi bir ihtimalle Almanyada yaşayan kuzenimizin yengesinin kızının fotoğrafımıza bir beğenilik katkıda bulunması ne zaman bu kadar önemli oldu bizim için? Yüzlerce yıldır en mahrem kabul edilen anlar, sergilemenin görgüsüzlük sayıldığı lüksler niçin günümüzde korkusuzca, hiç tanımadığımız insanlara altın bir tepside sunuluyor? Sosyal medyanın ve modern yaşamın kapanına sıkıştığımız son bir kaç yılda ne yazık ki yalnızlığımızın yegane çaresini sanal yollarla sevilmeye ve beğenilmeye bağladık. Bu nedenle sayısı binlere ulaşan takipçilerin, süslenmiş ve abartılmış sanal hayatların ve gerçek üstü güzellikteki içerikleri barındıran sosyal medya profillerinin de etkisiyle yetişkin olarak adlandırdığımız herhangi bir bireyin, Banksy'nin eserindeki çaresiz çocuğa dönüşmesi kaçınılmaz bir son haline geldi. Yazımın sonlarına yaklaştıkça Banksy'nin eserinin bana neden bu derece ilginç geldiğine ve bu eserle hayatım arasında nasıl bir bağlantı kurduğuma da değinmeden edemeyeceğim. Babannemin hiç bıkmadan anlattığı bir hikayeye göre, dört veya beş yaşındayken tüm gün dışarda gezerek geçirdiğim, küçük bir çocuk için çılgın maceralarla dolu bir günün ardından eve oldukça üzgün dönmüşüm. Dedem, ''Noldu kızım neden bu kadar mutsuzsun?'' diye sorduğunda, ''Mutsuzum çünkü, bugün bana kimse çok güzelsin demedi,'' diye cevap vermişim. Kulağa oldukça saçma gelen bu şımarık küçük kız, nedense modernize edilmiş hayatla eşleştiriliğinde sevilmemek, beğenilmemek ve takdir edilmemekten muzdarip Banksy'nin küçük oğlan çocuğundan pek de farklı sayılmaz. Siz ne dersiniz?