ÇAĞIN GEREKTİRDİĞİ GİBİ YAŞIYORUZ

Çağın gerektirdiği gibi yaşıyoruz. Her tarafı cam olsa da penceresi açılamayan gökdelenlerde, daha sosyal olma gerekçesiyle dip dibe yapılmış küçük ofislerde hayatımız geçiyor. Bir de bunu ideal olarak görüyoruz ve gerçekleştirebilmek için çok fazla şeyi gözden çıkarıyoruz. Ben de hayal ediyordum böyle bir yerde çalışıp yüksek katlı bir binada yaşamayı ama artık sorgulamaya da başladım. Bu yüzden, Bir Sabah Uyandığımda Yoktum adlı kitabın kapağı beni onu okumaya teşvik etti çünkü üzerinde tam tarif ettiğim gibi büyük camları olan bir yatak odası vardı. Belliydi bir iş adamının yaşamını överek veya yererek anlatacağı. Basit bir konuydu bu ama yazar beni çok şaşırttı çünkü sıra dışı bir anlatımı vardı. Kitabı bitirdiğimde ise güzel görünen bu yaşamı kötü olarak eleştirmesi beni içten içe mutlu etmişti. Yaşamına sahip olmak istediğim kitabın ana karakterinden nefret etmiştim. Hatta kitabın sonunda "Oh olsun, hak ettin başına gelenleri," bile dedim. Ben o olmak istemiyordum. Çağın gerektirdiği gibi yaşıyoruz. Hayat kalitemizi arttırmak amacıyla küçük bir unvan ile işe başladığımız büyük firmalarda yükselebilmek için aslında hayatımızdan oluyoruz. Gece gündüz çalışıp ailemizi, arkadaşlarımızı görmezden geliyoruz. "Meşgulüm, seni sonra arayayım," dediğimiz annelerimizi aramayı yine meşgul olduğumuz için unutuyoruz. Elimizde kahve bardağı ile sokakta hızla yürürken çevremizi umursamıyoruz. Hızlı yürüyoruz çünkü "Kaybedilecek bir dakika bile yok." (Kocaoğlan, s. 28). Ben böyle bir yaşam istemiyorum. Her şey para değildir. Her şey iyi bir unvan sahibi olmak değildir. Kitabın ana karakteri gibi olmak istemiyorum çünkü o işini yaparken çevresindeki kişileri unutuyor, bencilleşiyor. Elbette çalışacağım ve hayat kalitemi arttırmak için çabalayacağım ama hayatım tamamen bundan ibaret olmayacak. Bir mimar adayı olarak aslında düşüncelerim mesleğimle çelişiyor. Mesleğim insanların parasıyla satın aldığı, yıkılması bir depreme bakan, öbür dünyaya götürülemeyecek binaları tasarlamak demek. Mesleğim geceler boyunca kimseyle iletişim kuramadan çalışmak demek. Biliyorum ve mimarlığı da çok seviyorum. Ama hayatım sadece mesleğim olmayacak ve ben ailemi, arkadaşlarımı görmezden gelmeyeceğim. Ben insanların tasarladığım binaları satın alabilmek için aile ve arkadaşlarını görmezden gelmesine de izin vermeyeceğim. Kendi mutluluğum kadar herkesin mutluluğunu düşüneceğim. İnsanların ifadesiz yüzlerle hızla geçtiği sokaklarda durup biraz tebessüm edebilmeleri için şekli dikdörtgenler prizmasından farklı binalar tasarlayacağım. Belki binalarımı öbür dünyaya götüremem ama insanlarda hissettirdiğim duyguları götürebilirim. Çağın gerektirdiği gibi yaşıyoruz. Oturup bir dakika bile düşünmeden, hayatımızı sorgulamadan sadece nefes alıp veriyoruz. Her sabah aynı saatte kalkıp aynı yollardan işe gidiyoruz. Çok çalıştıktan sonra terfi alıp evimizi büyütüyoruz, arabamızı yeniliyoruz. Daha büyük krediler çekiyoruz. Ailemize daha az zaman ayırıyoruz. Kendimize zaten hiç zaman ayırmıyoruz. Kısacası bir sistemin içinde dönüp duruyoruz. Hayatı kaçırıyoruz. Emeklilik yaşını hesaplayıp "Ne kadar kaldı acaba?" diye düşünüyoruz. Daha on sekiz yaşında olmama rağmen daha dün baktım kaç yaşında emekli olacağıma. Elli sekiz yaşında emekli olacakmışım eğer sigortam hemen başlarsa. Yaklaşık yirmi yıl da çalışmam gerekiyormuş. Bunu öğrenince bir an kendimi "Yirmi yıl çalıştıktan sonra emeklilik yaşım gelene kadar da hayalimde ne varsa onu yaparım," diye düşünürken buldum. Resmen yirmi yıllık hayatımdan vazgeçmişim. Böyle olmamalı. Tabii ki çalışacağım ama sürekli "Ne zaman emekli olurum?" düşüncesiyle değil. Hayalimde ne varsa bugünden başlayarak yapabilmem gerek. Yarını düşüneceğim diye bugünü kaçırmamam gerek. Kariyerimi düşünürken de yakınımdakileri kaçırmamam gerek. Çağın gerektirdiği gibi yaşıyorum. İyi bir iş sahibi olmak için çalışıyorum ama çevremi görmezden gelmiyorum ve küçük şeylerle mutlu oluyorum. Hala yüksek bir binada yaşamayı ve bir yerlerde patron olmayı istiyorum ama buna ulaşırken ailemi ve arkadaşlarımı unutmuyorum. Robot gibi yaşamak istemiyorum. "Keşke" dememek için zamanımı sevdiklerimle geçirmeye ve güzel anları kaçırmamaya çalışıyorum. En önemlisi de "Bir Sabah Uyandığımda Yoktum" demek istemiyorum. Buse AKÇAY