DOĞRU OLMAYANI YAPMAK

Herkesin ulaşmak istediği bir hayali, gerçekleşmesini istediği bir amacı vardır elbette. Kimileri hayallerine ulaşmak için ömür boyu karınca gibi çalışır, kimilerinin de bu kadar çalışmasına gerek yoktur. Çünkü her şeye sahip olan bir aileye doğmuştur ki bu açıdan hep diğerlerinden daha şanslıdırlar ya da diğerleri onları hep şanslı görür, gerçekten şanslı veya mutlu olup olmadıklarını bilmezler. Peki ya her şeye sahip olan, bütün hayallerine ulaşmış birisi için yaşamanın bir anlamı kalmış mıdır ya da bu insan etik olmayan bir davranışta bulunduğunda kendisini yaşıyormuş gibi hissetmesine sebep olan şey nedir? Okuduğum bu kitapta da (Olağanüstü Bir Gece) yazar her şeye sahip, hayatını heyecanlı kılan hobileri var ama bir süre sonra hayatı tekdüzeleşiyor, hiçbir duyguyu hissedemiyor, onu heyecanlandıran hiçbir şey kalmıyor sıradan hayatında. Ve aradan yıllar geçtikten sonra yaşadığını hissetmeye başlıyor ama ona bu hissi veren şeyin ahlaki açıdan kötü bir eylem olduğunun o da farkında ki hırsızlık gerçekten kimse tarafından hoş karşılanmayan bir eylem. Ama onu değiştiren, yeniden yaşamasını sağlayan olay buydu işte. "O zamanki 'ben'den, tam da bu olay nedeniyle tamamen koptum; artık ona dışarıdan, soğuk ve yabancı bir tavırla bakıyorum."(4) Bu satırları okurken aklıma lisedeki hocamın "Hiçbiriniz bir saniye önceki sizle aynı değilsiniz" deyişi geldi. Hepimiz zaman geçtikçe olgulaşıyoruz, bazı şeylerin farkına varıyoruz. O kadar doğruydu ki hem hocamın hem de yazarın söylediği, bir düşünsenize kendinizi, bir sene önceki sizle şimdiki siz aynı mı? Ben bu kitabı okuduktan sonra buna çok kafa yordum ve gerçekten de aynı olmadığımı fark ettim. Pişmanlıklarım vardı; keşke yapmasaydım dediğim büyük pişmanlıklarım, en azından bana göre ya da bazı iyikilerim, mutluluklarım... Bütün bunlar beni ben yaptı işte. Bu kitabı okuduğumda aklımda bir soru belirdi: Doğru herkes için doğruysa neden yazar mutlu değil, onu toplumsal olarak yanlış olana iten sebep nedir? Bana göre bunu yapmasının nedeni; kendini topluma ait hissetmemesi ve o yanlışı yaptığında hiç olmadığı kadar mutlu ve hafiflemiş hissetmesi. Peki siz yanlış bir davranışta bulunduğunuzda çok mutlu olacağınızı bilseniz yine de yapar mıydınız? Ben yapmazdım. Diyelim ki herkes yazarımızın yaptığı gibi hırsızlıkla mutlu olsa dünya yaşanmaz bir hale gelirdi. Aslında onun yaptığı tam da hırsızlık sayılmazdı; o kötü olandan alıp iyi olana vermişti. Ama hiç kimse onun kadar masum düşünmüyor bu hayatta, o yüzden çoğu zaman toplumun lehine vermeliyiz kararlarımızı, bu bazen bizi mutsuz etse bile. Ama yine de işler her zaman mantık çerçevesinde yürümüyor. Eğer yazarla empati yaparsak belki ona hak verebiliriz. Bazen doğru olan şeyler bizi mutlu etmez aksine, yanlış bir şey yapmak bizi heyecanlandırır ve yaşadığımızı işte tam da o yanlışı bile bile yaparken hissederiz ve buna engel olmayız; daha doğrusu engel olmak istemeyiz. Çünkü yaşamak dediğimiz olay, bizden her zaman doğru olanı yapmamızı istemez; bizden bize var olduğumuzu hatırlatan şeyleri yapmamızı , kendimizi kaybettiysek eğer yeniden bulmamızı ister, doğru ya da yanlış olmasının bir önemi yoktur. Çünkü bu hayatta bizden daha önemli bir şey yok; bütün hayatımız boyunca düşlediğimiz hayallerimize kavuştuğumuz o an; hepimiz o anın ya da anların varlığıyla yaşıyoruz işte. Tek ihtiyacımız olan o anları ne pahasına olursa olsun kaybetmemek, hep elimizde tutmak.