KALBEN'İN SESİNİ DİNLE

Yapılan her işteki başarıyı öncelikle iki anahtar kavrama bağlıyorum, özgürlük ve tutku. Her ne kadar bu iki temel eğilim düşünce bazında birbirlerine ters düşseler de, belli durumlarda birlikte sürdürüldüklerinde aradığımız birçok şeyin sırrı olabilirler. Evet, başarı dedim. Aslında bu durumu ifade eden kelime tam olarak bu değil. Çünkü bu tür etkinliklerde mutlak bir başarıdan veya başarısızlıktan söz etmek mümkün değil. Ama bir süredir etkisinde olduğum bu sanatçının yapıtlarını kendimce başarılı olarak değerlendiriyorum. Kimden mi bahsediyorum? Kalben Sağdıç. Bu isimle ilk karşılaşmam yanılmıyorsam altı ay önce oluyor. O özgün müzik kulaklarıma dolduğundan beri dinlemeyi bırakamıyorum. Kalben'i yeni tanımaya başladığım zamanlar, üniversite sınavlarına hazırlandığım dönemle kesişiyordu. Bütün o stresten bir an olsun uzaklaşmak için en iyi kurtarıcımdı. Beni en çok etkileyen yönü de tutkusuydu. Müziğini yaparken takındığı ifade, mimikleri, her bir ritimi hissetmesi, bunu aynı şekilde dinleyicilerine yansıtması... Yaratıcılığıydı belki de. Kendini bu kadar iyi ifade etmesi de olabilir elbette. Nasıl demişti Kalben "Yıkılırken kumdan kalelerim birer birer karşında, zırhı paslanmış bir kahraman gibiyim... " İşte böyle güzel dile getirmişti duygularını. Tüm bunlara bu kadar bağımlıyken bir kuş gibi özgür olmasıydı aynı zamanda beni etkileyen yönü. Kendi müziğini yaparken hiç umursamıyordu sanki elinin kolunun nerede olduğunu ya nasıl gözüktüğünü. Canı nasıl isterse öyle söylüyor, öyle çalıyordu. Bir kadın sanatçı olarak saçının düzgün gözüküp gözükmediğini, makyajının yerinde olup olmadığını, kıyafetlerinin beğenilip beğenilmediğini umursamıyordu sanki. Onun kendi havasını yaratmasındaki en büyük etken buydu belki de. İşte tam da o dönemlerde benim için bir şeylerin sembolü olmuştu. Ankaralı olduğunu öğrendiğimde tamam demiştim, tamam artık birlikteyiz zor zamanlarımda. Belki biraz anlamsız ama küçüklüğümden beri hep Ankara'da yaşayacakmış gibi hissederdim kendimi, benim için hep özel bir şehir olmuştu. İşte tüm bunlara bağlanarak ders çıkardım, ilham aldım. Perspekti mi genişlettim ve sorguladım. Neyi mi sorguladım? Neden umursadığımı. İnsanların birbirlerini daha ilk gördükleri andan itibaren yaptıkları etiketlemelerin farkına vardım. Evet, elbette yeni tanıştığımız bir insanın kendisi hakkında bize kir veren temel şey dış görünüşüdür. Ama bunları ele alarak kesin bir yargıya varmak ne kadar doğrudur tartışılır. Sabretmenin farkına vardım. Karşımdaki insanlara saygı çerçevesinde yaklaşmayı öğrendim. Bir diğer farkına vardığım şey de, neler yapabileceğine bakıp kendi iyi yapabileceğimizi bulup o alanda ilerlemek. Zorla yapılan işte ne alınan verime ne de harcanan zamanda elde edilen hazza inanıyorum. Günümüzde kabul gören, herkes tarafından onaylanmış meslekler için kendimizi kalıplara koymanın ne anlamı var? Bir de şu komşunun çocuğu örnekleri var hepimizi aynı kalıba sokmaya çalışıp anlamsızca yargılayan. Bırakalım insanlar istedikleri işleri yapsınlar, sadece alacakları paranın miktarını değil ben bu işten kendime ne gibi şeyler katabilirim diye düşünsünler. Eğer zevk alıp bir de üstüne emeklerini katarlarsa doğru yerdelerdir demektir. Kendi adıma konuşmam gerekirse sadece bir şey üretmek bazında olmadığında müzik konusunda her türlü gelişime açık olduğumu söyleyebilirim. Yeni müzikler keşfetmekten, onları art arda dinleyip yeni yönlerini hissetmekten büyük zevk alıyorum. Örneğin resim. Resim çizmeye bayılıyorum. Her bir fırça darbesinde kendimi buluyorum, zihnimi yeniliyorum. Sonuç ise tam da buna bağlı gelişiyor, güzel şeyler çıkıyor ortaya. Ama biliyorum ki eğer aynı işi herhangi bir zorunluluk veya kısıtlamayla yapsaydım aynı sonuçları elde edemezdim. Fazlasıyla yararını gördüğüm bir diğer şey ise azim. Hırs kelimesini kullanmak istemedim çünkü benim burada tam olarak bahsettiğim olumlu bir devamlılık eğilimi. Hırs benim için kontrolsüz isteğin tanımıdır. Azim ise istenilen herhangi bir olgu ya da nesneye ulaşma yolunda kesintisiz biçimde devam etme durumudur. Azimli olmak, ne olursa olsun yılmamak, başarıya giden yolda en büyük adımlardandır. Biliyorum, bazen öyle zamanlar oluyor ki dipte hissediyoruz kendimizi. Bir çıkış yolu yokmuş gibi, sanki her şey bitmiş gibi düşünüyoruz. Aslında bir adım geriye çekilip baktığımızda durumun sandığımız kadar vahim olmadığını görebiliriz. Ben demiyorum ki hep güçlü olun. Aksine, hayatın tadı tuzu oluyor o olumsuz durumlar. Şöyle bir dünya düşünelim; hep mutlu olduğumuz, her istediğimizin anında elimizde olduğu, hiçbir zorluğun veya engelin olmadığı... Çok değil, kısa bir süre sonra sıkılırdık ve vazgeçerdik yaşamaktan. Ama hayatta karşılaştığımız olumsuzluklarla başa çıktığımızda elde ettiğimiz haz paha biçilemez, işte o duygudur her şeyi anlamlı kılan. İnanıyorum ki tüm bunları bir araya getirdiğimizde ortaya güzel bir iş çıkacak. Diyelim ki çıkmadı; olsun, en azından yaparken zevk aldık, güzel vakit geçirdik. Bir gün ders arasında Bilkent Üniversitesi'nin İktisadi İdari ve Sosyal Bilimler Fakültesi koridorlarında dolanırken telefonumda Kalben Sağdıç konseri için bilet arıyordum, tam o sırada sanatçının biyogra sine denk geldim. Gördüğüm manzara beni şaşırtmadı desem yalan olur, çünkü o zaman fark ettim bundan bir süre önce şu an ilgilendiğim sanatçı, benimle aynı üniversitede aynı bölümü okumuş. Aynı sıralarda oturduk, belki de aynı hocalardan ders alacağız. Bu düşüncelerle gittiğim konserde de hayal kırıklığına hiç uğramadım. Karşımda kendinden emin, mütevazı, özgür, tutkulu, ne yapmak istediğini bilen bir kadın vardı. Üstüne biraz daha düşündükçe bu duruşunu oluşturan elementleri hayatıma nasıl yansıtacağımın farkına vardım. Cesur olalım, bağlanalım, korkmayalım o veya bu ne der diye, zorunluluktan yapmayalım her şeyi, elimizdekinin tadını çıkartalım, farkında olalım yaşananların, düşünmekten çekinmeyelim. Sevelim işimizi, sevmedik mi? Başka bir şey yapalım o zaman. Azimli olalım, yeri gelsin umursamayalım en ufak şeyi bile, yeri gelsin bir çocuğun yüzündeki tebessümü sorgulayalım. Ve devam edelim, ne olursa olsun vazgeçmeyelim...