ALGIERS'TE BİR KAHVE

"Fransızcası, Brugnans olan tüysüz nektarin şeftalisinden nefret ediyordu söylediğine göre. İnsanlar nektarize oluyorlardı, tatlı ama incelikten yoksundular, yerinde gösterilen ama yüreklerinden gelmeyen duyguları vardı, tasarlanmışlardı, hazır giyim ürünüydüler, sezaryenle dünyaya gelmiş olup gerçekten doğmuş değillerdi." (Aciman 47) Nektarinler misali incelikten yoksun bir insan topluluğunun arasında, kalabalığın içinde sadece bir noktayken hayatlarımızı öylece sürdürmeye çalışıyoruz hepimiz. Karamsar bir bakış açısı değil, her günümüz birbirine benziyor. Her sabah aynı bardakta sert kahve, uykusuz gözlerle aynada kendini incelemek, yarım yamalak yapılmış bir kahvaltının ardından hızlıca diş fırçalamak ve sürekli bir yerlere yetişmeye çalışırken "Ben burada ne yapıyorum acaba?" diye zaman zaman sormak. İş yükünün içinde boğulurken bazen bunlara yetememek, kendini kötü hissetmek ya da o kargaşada sana verilen görevleri yetiştirmeye çalışırken yaşamın sadece bazı insanların gerçekten fark ettiği o asıl amacını unutmak. Doğal olmayan, tesadüflere ve hatalara asla açık olmayan mükemmel hayatlarımızı yaşarken bunu sorgulamak kaç tane insanın aklına gelir bilmiyorum. Sonuçta o kadar nektarinin arasında acaba kaç kişi "Durun lütfen, yanlış giden bir şeyler var. Hepimiz aynıyız, tatlı ama yapayız. Aynı elden üretildik. Yenmiş bir şeftalinin çekirdeğinden her birimiz istekle olmadık ki." der? Aciman'ın Harvard Meydanı'ndaki ana karakterimiz tam da başarısız bir öğrencilik hayatı yaşarken bunları sorguluyordu işte, bunu kendi "evi" gibi gördüğü bir kafede yapıyordu. Kendi gibi bir yabancı bulmuştu Cambridge Meydanı'nda, yaşadığı yer farklı, ana dili farklı, kendi dili ana dilinden de farklı kendi bile bilmediği. Akıcı bir Fransızca ile konuşurken buluyorlardı kendilerini, kendi ana dilleri gibi geliyor alışamadıkları İngilizceden biraz kaçıyorlardı. Halbuki ikisi de onlara ait değildi. Nereye ait olduklarını bilmiyorlardı aslında, kendilerine göre Cambridge Meydanı'ndaki Kafe Algiers'e aitti bu iki Orta Doğulu. İçlerinden geldiği için de sürekli oradalardı, evlerindeydi Algiers'te sert birer kahve içerken bu ikili. Kargaşa içinde kaybolan insan sürüsünün bir parçası gibi tıpkı bu ikili, kim olduklarını bilmiyorlardı defalarca sorguladıkları halde. Kendini bulmak için verilen çabaları okurken herkesin kendinden bir şey bulabileceğini düşünüyorum. Hepimiz aynı bahçeden çıkma nektarinler miyiz, yoksa değil miyiz? Aslında her bir insanoğlu kendine özgü ve farklıdır. Kalaş'ın bahsettiği onlarca ameliyat geçirip birer sarışın bebek olmuş, sadece televizyonda verilen saçma sapan programları takip eden onlarca insan var. Ama bu insanlar aynılaşmadan hepsinin özü birbirinden oldukça farklıydı. İnsanlar nedense aynı olmak için çok fazla çaba sarf ediyor. Büyük ihtimalle genel kanıya göre "mükemmel"e en yakın olmak için bu kadar çaba sarf ediyor ve acı çekiyor bu insanlar. Kabul edilen yargıların peşinden koşuyor herkes, genelin beğendiğine hücum ediyor, herkes beğendiyse kesin en güzeli ve en doğrusu genelin beğendiğini yapmaktır çünkü. Şunu anlayamıyoruz ki her birimiz olduğumuz insan olunca daha güzel bir ortamda yaşayabiliriz. Kafalarımız ve dış görünüşlerimiz aynı oldukça hayatın ne anlamı kalır ki? Çeşit lazım çeşit. Bunu anlayamıyoruz çünkü hepimizin kafasında yer etmiş bu mükemmellik algısına en yakın olan insanları yüceltip tepemize çıkarmakla meşgulüz. Tabii ki bu algıya en yakın hale gelmek için müthiş çabalar sarf ediyoruz. Halbuki gerek yok. Belki de ana karakter bunu fark ettiği için sevdi Tunuslu taksi şoförü Kalaş'ı. "Nektarin kendini bir meyve sanır. Doğal olmadığının farkında değildir." diyor Kalaş. Bunu bir öğüt olarak söylemiyorum asla, sadece kendi dileklerim olarak söyleyebilirim ki umarım hepimizin kafasına bütün detaylarıyla kazınmış o kusursuz insan algısına ulaşmaya çalışmayı en azından biraz azaltabiliriz. Hepimizi çok yıpratıyor bu yol çünkü, biraz kendimizi ve başkalarını tanımaya çalışsak ve aynı fabrikadan çıkmış gibi davranmasak hepimiz için biraz daha iyi olmaz mı ki?