MANZARA

Yorgundu. O da herkes gibi yorulmuştu. Çıktığı bu hayat yolculuğunda , gördüklerini duyduklarını ve hissettiklerini anlamlandırmaya çalışırken yorulmuştu. Omzunda yılların yükü, kafasında tonlarca soru işaretiyle nereye gittiğini bilmediği bir tren yolculuğunu sürdürmekteydi sanki. Ne zaman inip ne zaman bindikleri belli olmayan başka başka yolcularla sürekli hareket halinde olan bu tren; kendi genç ama ruhu yaşlı olan o adamı da beraberinde götürüyordu. Etrafına attığı dalgın bakışları yakalıyor muazzam bir çerçevede ona geri sunuyordu trenin camları. Seyretmeye doyamadığı bir manzara vardı karşısında. Kırlar... Kırlar ve masmavi gökyüzü. Onun en sevdikleri... Başaklar ve buğdaylarla kaplı o altın kırları izler , resmeder ona derin anlamlar yüklerdi. Kimsenin anlamına erişemeyeceği kadar yoğun duygularla çizdiği resimlerini dışarıdan bakan birkaç çift göz olarak diğer insanlar nasıl görüyordu ? Peki ya biz, bizler bugün nasıl görüyoruz?Şimdiye kadar gördüğümüzü sanmış da olabiliriz. Çünkü karakterini anlayamadığımız bir adamın icraatlarını da muhtemelen kendi göz zevkimize göre yorumlarız. Göz zevki ise kişiden kişiye göre değişir. Doğru sonuç almak için derine dalmalıyız. Tablolarına bakıp fırça darbelerinin izini sürmektense, bir yandan iki adım geri çekilip tablolarını uzaktan seyredip hisseder; diğer yandan onun hakkında araştırmamızı yaparsak Van Gogh'un da içine sinen bir yaklaşımla onu artık duyarız, artık sadece bakmaz aynı zamanda görürüz. Peki ya diğer türlü ? Eğer istersek, tüm enerjimizle hissetmeye çalışırsak sonunda onun o resmi çizdiği ruh halini anlayabilir miyiz? Büyük bir ihtimalle bakmakla yetinir, içimizde onun hissettikleriyle alakası olmayan duygular uyandırırız. Aaaaa ne kadar da güzel ifade edilmiş buğday tarlalarının kargalarla uyumu deriz. Hatta hiçbir sakınca bulunmamakla birlikte bize huzur bile veriyor olabilir. Çünkü hikayesini bilmiyoruz. Hikayesini bilmeden bir şekilde atıp tutmuş oluruz. O adam o tarlaya nasıl ve neden gelmiş diye kim sormuş kendine ? Ben sormadım ama şu vakitlerde okuduğum, ressamın hayatının son demlerinde yazdığı 'Son Mektuplar'ından anlıyorum ki her şey hoş bir manzaradan ibaret değilmiş. O manzaraya bakan gözler daha önemliymiş. Tabloyu bir ayırıcı olarak düşünürsek, ressamın bulunduğu mekan, ressamın kendisi ve onun yaşadıkları en az manzara kısmı kadar önemliymiş. Bunlar bir elmanın iki yarısı gibi birbirlerini tamamlar, biri olmadan diğeri eksik kalırmış, kalmış da. Bir elmanın yarısı olan bir diğer iki unsur da ressamın hayatındaki çelişkili tutumu. Hayatıyla ne alıp veremediği vardı ki dertlenip hasta olmuştu hatta delirmiş kendi kulağını kesmeye kadar varmıştı? Yoksulluk ve buna bağlı olarak psikolojik zorluklar sebep olmuş olabilir. Benim dikkatimi çeken nokta şu ki : bir yandan kendi kulağını kesen diğer yandan şahane resimler ortaya koyan bu ressamın davranışları bir elmanın iki yarısı değildir de nedir? Ressamın en verimli dönemleri hastalığının en fazla baş gösterdiği dönemmiş. O dönemlerde, yaşadığı süre zarfında resimlerinin kıymetinin bilinmemesi onu , etrafında birkaç insan olsa da yalnızlaştırmış, zorluklarla tek başına mücadele etmesine yol açmış gibi duruyor. Belki de bu yalnızlık duygusu onu yordu. Kendi görüşüne göreyse yorgunsak eğer, bu daha önceden çok uzun bir yolu yürüdüğümüzdendir. Hissettiği yorgunluğu anlamlandırmaya çalışıyordu. Belki de yeterince anlamlandıramadı ve 37 yaşında iken kendi elleriyle son vermeyi tercih etti hayatına. O çok sevdiği, sık sık gittiği buğday tarlalarına bu kez hangi düşünceyle varmıştı?İntiharı mı yoksa sıradan bir gün geçirmeyi mi planlıyordu? Belki de bulduğu son çıkış yolu buydu. Çünkü aramaktan yorulmuştu. Sallanan bir köprüde yaşama tutunmaktansa tuttuğu ipi salıvermişti. Tutunmaktan, o zayıf bedenini taşımaktan yorulmuştu. İşte kimilerine göre hayat diğer dünyaya geçiş sağlayan dar ve ayakları yıkılmaya ramak kalmış paslı bir köprü gibiyken , diğerlerine göre ise rengarenk, mis kokulu binlerce çiçek arasında hangisine konacağına karar veremeyen kelebek gibidir. Bu iki karmaşık bir o kadar da zıt bakış açısı, insanların fikirleri ve kararları kadar karmaşıktır. Zıtlıklarla var olan Van Gogh artık bir yol seçmişti. Akıl olarak gidip gelmekten yorgun ve bitap düşen ressam bu şekilde bir var olmak şeklindense yok olmayı tercih etti. Korkunç gelen ölümden ziyade yaşamaktı onun için belki de. O çok sevdiği yerde, buğday tarlalarında son eserini, manzarasını bitirdikten sonra göğsüne sıkıp veda etmeye çalışsa da kaldığı yere geri dönebilmiş belki de ölüm mü değil mi çelişkisini yaşarken kendini öldürmüştü. Son sözleri ise : 'Hüzün sonsuza dek sürecek' olmuş