Alara Deniz Özkan

Hep imrenmişimdir, kendini ve başkalarını savunabilen, koruyabilen, kolaylıkla fedakarlık yaparak hayatta aldığı darbeleri daha da güçlenmek için Emir Kulları kullanan insanlara. Askerler de öyle değil midir? Daha önce hiç karşılaşmamamıza, bizi tanımamalarına rağmen geceleri hiç bilmediği, belki de çok korktuğu bir yerlerde bizi korumak için kendi canlarından oluyorlar. Murathan Mungan'ın " " adlı kitabında toplanmış öyküler de okuduğum zaman bu nedenle beni çok derinden etkilemişti. Askerlerin gerçek 1 hikayelerini okumak, içinde bulundukları gergin ve kaotik ortamda nasıl dayandıklarını bazen de nasıl dayanamadıklarını görmek... Merhaba Asker Hayat adil mi diye düşünüyorum bazen ve tabii ki değil diyorum kendi kendime; ben bir ailenin biricik evladıyım ve daha on sekiz yaşındayım ama orada bizler için savaşan on sekiz yaşında ki bir genç de kendi ailesinin biriciği. Peki neden böyle olmak zorundaydı, bu mesleği kendi seçtiği için öldürülmek zorunda mıydı veya alt-üst ilişkileri arasında hep ezilen taraf olup psikolojisi mi bozulmak zorundaydı? Kimse bu şekilde, hem mental hem fiziksel bir savaş içerisinde, her anı ölümü bekleyerek gergin geçen bir yaşamı hak etmez. Kim ölümü hak eder ki zaten, hele hele daha 18 yaşında gençliğinin baharındaysan. Ne zaman savaş çıkacağını, ne zaman çatışmaya gireceklerini bilmeden gergin bir bekleyiş içerisindeyken bazı genç askerlerin de yaşamları konusunda tüm umutlarını kaybetmiş ve kendi ölüm anlarını beklemeye başladıklamış olduklarını görüyorum. Ölümü beklemek, kulağa ne kadar da korkutucu geliyor. Bunlara nasıl katlandıklarını gerçekten anlayamıyorum. Psikolojilerinin bozulmasına şaşmamak gerek. Bu psikoloji bozukluğu da onların kararlarını derinden etkileyerek normalden daha radikal davranışlar sergilemelerine neden oluyor; zaten öleceklerini düşünürken neden bu anı beklemek zorunda olduklarını sorgulamaya başlıyorlar belki de kendi kendilerine. Bazıları bu süreci sonlandırmaya karar vererek intihar edip hayatlarını, bu gergin bekleyişi sonlandırıyorlar. Özelliklede zorunlu askerlik nedeniyle o ortamda bulunun kişiler orada olmak dahi istememelerine rağmen paraları yoksa eğer aylarca, yıllarca kalmak zorunda kalıyorlar. Bu da şüpheli asker ölümlerini ve intihar ederek kendi canlarına kıyabilecek pozisyona gelen asker sayısını gittikçe arttırıyor. Bence bu problemin asıl nedeni askeri düzendeki eksiklikler yani alt ve üst ilişkilerinden kaynaklanan bir problem. Daha yeni asker olmuş erlerin üstlerinin onları ezerek bir hiçmiş gibi hissettirmeleri sizce ne kadar doğru ya da bunun sonucunda psikolojilerinin bozulmaması beklemek ne kadar mantıklı? Evet, komutanların düşüncelerini de anlıyorum onları savaş vaktine ve psikolojisine hazır hale getirmeye çalışıyorlar fakat zaten tedirgin olan, savaştan korkan gencecik çocukların üstüne bu kadar gidip hırpalamaya da gerek yok. Zaten gönüllü olarak askerlik mesleğini yapan kişi sayısından daha çok zorunlu askerlik nedeniyle orada olan insan var yani onlarda hazırlıklı veya istekli gelmemiş ezilmek için. Kimse zaten kendinden daha güçlü ve otorite sahibi biri tarafından kötü duruma düşürülmek istemez. Aslında askerler sadece kendinden daha üstteki kişiler tarafından da ezilmiyor kendi durumlarındaki askerlerde aynı şeyi birbirlerine yapıyorlar. Belki de güçlerini kanıtlamak için göz korkutmaya çalışıyorlardır ama bunların askerlik kurumunu zedelediği açıkça anlaşılıyor. Neden her ne olursa olsun askerlik döneminde ya da mesleğinde insanların psikolojilerinin bozulduğu gayet aşikar. Bu psikoloji bozukluğunun temelinde de ortamda maruz kaldıkları baskı yatıyor. Baskı kurmak ne kadar doğru bilemeyiz ama asker olmuş kişilerin bu baskı sonucunda kendi canlarından vazgeçebilecekleri pozisyona gelmeleri durumun ne kadar acıklı olduğunu bizlere göstermeye yetiyor Bibliyografi Mungan, M. (2014). Merhaba Asker. İstanbul.