Korkak Acılar

Bir gün neleri değiştirir insanın hayatında. O yirmi dört saat ne farklılık getirir? Ne kadar etkileyebilir bir insanı, bir kadını? Pek çoğumuz hayatımızı düşünmeden yaşıyoruz. Düşünmüyoruz davranışlarımızın sonuçlarını, yapabileceğimiz hataların nelere sebep olacağını. Hatta ve hatta amaçlarımız, beklentilerimiz ve tutkularımız yok pek çoğumuzun yaşamak adına. Oysaki insanlar bunlarla tutunur yaşama, bunlarla her uyandıklarında yataklarından kalkarlar. Bunlar olmadan yaşadığımız her saniye çekilmez gelir pek çoklarımıza. Özellikle de tutkusuz yaşayanlar için ömür kaybedilmiştir. Yaşanmaya değer hiçbir şey kalmamıştır artık. Tutkudur yaşamı değerli kılan, ona hayat veren. Çoğumuz yaşadığımız talihsizlikler, başarısızlıklar sonucu hayata küsüyoruz. Beklentilerimiz boşa çıkmış oluyor ya da hayallerimizden vazgeçmek zorunda kalıyoruz. Bunun sonucunda da yaşantılarımız tekdüze bir hal alıyor. Nefes almış olmak için nefes alıyor, beslenmiş olmak için yemek yiyoruz. Kısacası hayattan zevk almayıp yaşamak için yaşıyoruz. Kimimiz bu gibi durumlarda içinde bulunduğu ruh halinden kurtulmak adına uzaklara gidiyor. Uzaklaşmayı seçiyor sorunlarından. Onu yaşamaktan soğutan her şeyden uzaklaşıp unutmak ve yeniden başlamak istiyor hayatına. Fakat çoğumuzun peşinden geliyor anıları da acıları da. Stefan Zweig Bir Kadının Hayatından 24 Saat isimli kitabında tam olarak bu durumda olan kadından bahsediyor. Bayan C. kaybettiği kocasının ardından, acılarını unutmak adına çocuklarını dahi arkasında bırakarak dünyayı dolaşmaya başlıyor. Ne acıdır ki gittiği hiçbir yer onun derdine derman olamıyor. Hayat böyle işte pek çoğumuz için. Bu kadın gibi uzaklaşmaya, unutmaya çalıştığımız acı gerçekler var. Kimimiz onun gibi dünyayı dolaşarak, kimimiz kendini eve kapatarak, kimimiz ise belki de daha trajik olarak hiçbir durumu umursamadan, eskisinden daha neşeli olmaya çalışarak yaşadıklarımızı unutmak istiyoruz. Eskiden olduğu gibi gülebilmek, eskiden olduğu gibi gelecekle ilgili umutla dolu hayaller kurabilmek istiyoruz aslında. Ritmi düşen yaşantımıza bir hareket, bir heyecan, bir tutku arıyoruz. Yaşama yeniden tutunmak, yeniden hayat bulmak adına. Çünkü çevremizdeki tüm hareketlilik eskiden sahip olduğumuz yaşama istediğimizi uyarıyor. "... hayatı dümdüz seyreden biri için başkalarının hareketli hayatı, tiyatro ya da müzik gibi sinirleri etkileyen bir deneyimdir." (Zweig, 26) Bayan C. de tüm bunlardan etkilenip, kumarbaz bir çocuğu eski hayatına döndürmek isteyerek, birinin hayatını kurtarma tutkusuna kapılıyor. Bizler de belki onunki kadar gerçekleştirmesi zor olan bir tutkuya kapılmasak da kendi tutkumuzu, yaşama nedenimizi, amacımızı buluyoruz bir şekilde. Onu bulduğumuzda ise eskiden daha çok sarılıyoruz yaşama. Kaybettiğimiz tüm o zamanı yeniden kazanmak istercesine, her şeyimizi ortaya koyarak tutkumuzun peşinden gidiyoruz. Kurtuluşumuz sandığımız tutkumuzun bizi daha büyük bir boşluğa sürükleyebileceğini düşünmeden onun için yaşamaya başlıyoruz. Kimi zaman kapıldığımız tutkular bizi çok iyi yerlere getiriyor. Bize mutluluk ve uğruna ortaya koyduğumuz her şeyin daha iyisini sunuyor. Fakat çoğu zaman bizi hüsrana uğratıyorlar, ne yazık ki. Bayan C. 24 saat gibi kısa bir sürede bu hüsranı tadıyor. Unutulmaması gerek şudur ki kaçmaya çalıştığımız acılarımız ne yaparsak yapalım bizi takip etmeye devam edecektir. Dünyanın neresine gidersek gidelim, kendimizi nereye kapatırsak kapatalım bizimle olacaktır. Kendimiz dahil herkesi kandırıp neşeli görünmek istesek de en zayıf anımızda varlığını hissettirecektir bu acılar. Fakat hayatlarımıza eskisi gibi devam etmek istediğimizde acılarımızın yavaş yavaş kaybolduğu göreceğiz. Zweig'ın dediği gibi "... acılar korkaktır, yaşamayı fazlasıyla talep edersek korkup geri çekilirler." (93) Simge ÖZAYDIN