Örümcek Ağı

Yalnızlık, kayıplar, acı, depresyon, amaçsızlık, mutsuzluk... Bunlar ve daha birçok neden insanın hayatında madde kullanımına ve kötü bir yola sapmasına neden olmaktadır günümüzde. Uyuşturucu, sigara ve en önemlisi, alkol. Yavaş yavaş çeker insanı içine alkol. Problemi bir geceliğine unutturur önce. Her ne kadar kullananlar yetişkin olsa da, her insan biraz gündelik hayatın stres ve problemlerinden uzaklaşmayı ister. Sonra bir daha unutmak ister, çünkü kaçmak o kadar kolaydır ki... Her köşe başında, her markette bulunan bir acil çıkış. Tek sorun, çıkış kapısı sürekli kendi içinde tekrarlanan bir döngü gibidir. Bir bakmışsınız her gece içmeye başlamışsınız. Yavaş yavaş unutturan dozunuz, gün geçtikçe katlanmaya başlamıştır. Sonra bir de bakarsınız geceler yetmemeye başlar. Hani örümcek ağından ne kadar çıkmaya çalışırsa bir sinek, bir o kadar yapışır ya, işte öyle çeker alkol insanı. Kişinin kendisini etkilediği kadar çevresini de etkiler. Aileyi , arkadaşları, kısacası tüm tanıdıklarını da kişiyle birlikte mutsuz eder. Öyle bir noktaya ulaşır ki insan, unutmamak, hatırlamak istediklerini bile aklında tutamamaya başlar. Paula Hawkins' in Trendeki Kız adlı polisiye romanında bütün bu aşamaları, Rachel karakteri üzerinde gözlemlemek mümkündür. Alkol kişiyi hayattan koparır. Alkolik olan insan, bütün ihtiyaçlarını bir kenara bırakıp alkole ulaşma çabası içinde yaşamaya başlar. Yokluğunda terleme, titreme, sinir krizleri görülür. Kafese kapatılmış bir aslan gibi ne yapacağını bilemeden anlamsızca, delicesine çıkış yolu aranır. Ne için alkol aldığını bile hatırlayamaz hale gelir. Araç, amaç olmuştur onun için. Hayattaki diğer amaçları ise silikleşmiştir. Ailesini içinde bıraktığı çaresizliği bile görememeye başlar. Ne hissederdiniz kızınız/oğlunuz bir bağımlı olsaydı, alkolik olsaydı? Ne yapabilirdiniz onu koruyabilmek, kurtarabilmek için hiç düşündünüz mü? Ben söyleyeyim: Hiçbir şey. Sadece etrafına küfürler yağdırıp, eşyaları kırarken orada durmak zorunda kalırdınız. İşini, kariyerini, sevdiği her şeye tek tek yabancılaşana kadar onu izlemekten başka bir şey yapamazdınız. Ağır alkol kullanan bir alkolikte, bir süre sonra unutkanlık problemleri görülmeye başlar. Kitabın kurgusu da aslında tam bu olay üzerinedir. Rachel içine düştüğü olayda öldürülen kızın katilinin kendi olup olmadığı konusunda şüpheye düşer. Bunun üzerine hatırlamak için bütün yolları denemeye başlar. Alkollü olmasa o gece ne olduğunu bileceğini düşünerek kahrolur gittikçe. Belli bir zaman aralığını hatırlayamayan insanda, paranoya ve şüphecilik baş gösterir. Evden tam çıkarken ocağı kapatıp kapatmadığına emin olamayan kişiyi düşünün. Şimdi aynı kişinin evden çıkmadan önceki üç, dört saati hatırlayamadığını düşünün. Kişi bırakın ocağı kapatmayı, çocuğunu servise bindirip bindirmediğini, eşini yolcu edip etmediğini, hatta dişini fırçalayıp fırçalamadığını bilemez. O boşluk, içinde saatleri aşar ve sonsuz olasılıkla dolu bir boşluğa açılır. Kişi o aralıkta her şeyin mümkün olduğunu düşünmekten kendini alamaz. Problem ne kadar ciddi, önemli, hayati olursa olsun, alkol asla çözüm değildir. Kişi içinde bulunduğu durumu alkole başvurmadan gözden geçirmeli ve ona göre kendi kararlarını vermelidir. Bir noktada alkolü çözüm olarak gördü ve ona yaklaştıysa bile çok geç olmadan yardım alarak durmayı denemelidir. Yardım kuruluşları, psikiyatri seansları ile birlikte kişi içinde bulunduğu örümcek ağından kurtarılıp yeniden hayata kazandırılabilir. Alkolün insanı ele geçirme yönteminin yavaş ve etkili olmasından ve ulaşmanın kolay olmasından dolayı alkol en tehlikeli etken maddelerden biridir. Bir kere yakalandı mı insan, kaçması neredeyse imkansızdır. Yavaş yavaş kendine mahkum eder insanı. Problemlerinden kaçtığını düşünürken ona hepsinden büyük bir problem yaratır. Bu sefer problem kendisidir. Ailesine ve çevresindekilere geri dönüşü olmayan acılar yaşatırken, bir yandan da kendini fiziksel ve zihinsel hastalıklara savunmasız bırakır. Rachel'in içinde bulunduğu durumu düşünüp empati kurduktan sonra alkol alırken iki kere düşünmeye başladım... Zevk için mi, yoksa unutmaya mı? Ayhan Okuyan 21601531