Dünya Dönmediği Zaman Git

Dünyam, ruhum, ömrüm, huzurum, canıma can bildiğim... Sevgiliye hitap ederken kullandığımız sözcüklerle bu şekilde uzayıp giden bir liste oluşturabiliriz. Evet, genciz. Evet, belki de hayatımıza katmamız gereken hala birçok tecrübe var. Belki de o yolun yarısında olmamız gereken otuz beş yaşın yalnızca üçte ikilik kısmını tamamladık henüz. Ama şu yadsınamaz bir gerçek ki, hepimiz ayrı ayrı hayatların başrolleriyiz. Zaten kendi hayatımızın yan rollerinden birine sahip olmak biraz utanç verici olurdu. Ancak başrolü paylaşabiliriz. Aşık olmak sizce de dünyadaki en mükemmel olaylardan biri değil mi? Ufacık bir hoşlanmak ile başlıyor her şey. Bazen orada kalıyor, bazen de bir anda sırılsıklam aşık oluveriyoruz. Atalarımız boş bulunup "Büyük aşklar nefretle başlar." gibi bir söz söylemişler. Aşkın ve nefretin asla bir arada bulunamayacağını düşünüyorum. Küçük zıtlaşmalar, nefretle karıştırılmamalı. İki insan bir şekilde tanışır, beraber vakit geçirir, birbirlerinden etkilenip bir anda kendilerini "kara sevda"nın içinde bulurlar. Acaba gerçekten kara mıdır bu sevdalar? Çünkü eğer öyleyse gerçekten bize çok yazık. Günümüzde çok kısa süren ilişkiler türemeye başladı. Kabullen(e)meme, bu durumun önde gelen sebeplerinden biri. İnsanlar, aşık oldukları kişiyi bir süre sonra değiştirmeye çalışıyorlar. Bu durum bir raddeden sonra, doğal olarak, beraberinde kaçınılmaz olan ayrılığı getiriyor. Bir kadın ve bir erkek düşünün. Yıldırım aşkı ile tutuluyorlar birbirlerine. Sonrasında bir ilişki başlıyor ve birlikte geçirdikleri tüm zamanlar hoş geliyor bu kişilere. Daha sonra o iki aşık insan birbirlerini değiştirmek için adeta bir savaş veriyorlar. Gün geçtikçe saygı yitiriliyor aşk yerini eziyete bırakıyor. Sonra, sevgi de azalmaya başlıyor. Belki bitmiyor. Ama azalıyor. Gece uyumadan önce birbirlerine sarf ettikleri sevgi sözcükleri, yerini kavgalara, ağza dahi alınamayacak kabalıkta sözlere bırakıyor. Sonrasında da ilişki artık geri dönülemez bir "yok oluş" yoluna giriyor. O "dünya" artık dönmemeye başlıyor. İnsan unutuyor. Kime aşık olduğunu hatırlamıyor. Bu, bence günümüz ilişkilerinin en büyük yoksunluklarından birisi. Kız arkadaşıma her zaman "Eğer bir gün senden, sen dışında birini olmanı istersem bil ki beni terk etme zamanın gelmiştir". Açıkçası; kendi doğrularımı ve benliğimi tehdit etmedikçe ondan değişmesini beklemem bencilce bir davranış olur. Bir de şu var ki; aşağı yukarı her ilişki, kısa bir süre dahi olsa, böyle serzenişler içeren bir dönemden geçiyor. Önemli olan insanın kime, neden aşık olduğunu unutmamasıdır. Bir diğer unsur ise yapılması gereken tercihler. Günlük hayatımızda sık sık iki tercih arasında kaldığımız oluyor. Fark ettiyseniz yaptığımız seçimlerin sonunda iki farklı sonuç meydana geliyor: keşke ya da iyi ki. Elbette yürüdüğümüz bu "yaşam" yolunda arkamıza dönüp baktığımızda "keşke" demek yerine "iyi ki be" demeyi tercih ederiz. Evet, insanoğlu pişmanlıklarından ders çıkaran bir varlık. Ama bazen "Ah be, keşke yapmasaydım" diyebilmemiz için o şeyi yitirmemiz gerekiyor. Dolayısıyla ben her zaman "iyi ki" taraftarı oldum. Eğer önünüzde iki farklı sahne var ve birisi "tek oyunculuk" ise durup düşünmeden karar vermemelisiniz. Belki şimdi aşkınız için fedakarlık yapmak hoş geliyor. Ama bundan 3-5 sene sonra bugününüze "dün" olarak baktığınızda yapmış olduğunuz o fedakarlıkları, vermiş olduğunuz o tavizleri "keşke" olarak görecekseniz bunları "bugününüzde" yapmaktan kaçınmalısınız. Eğer "dünya" durduysa ve siz birazcık da olsa bunun farkındaysanız, gitmeyi yarına ertelememelisiniz. Bu yüzden, gelecek zaman diliminde arkanızda "keşkeler" ile dolu bir geçmişe bakmak istemiyorsanız; dünya dönmediği zaman gitmelisiniz.