ÇOCUKLUĞA ÖZLEM

Büyüdük aniden, küçüldü dünyamız. (Sanlısoy, "Büyüdük Aniden") Hayat çok garip, içinde bulunduğumuz anda zaman geçmiyor diye dertlenirken bir de bakıyoruz ki haftalar, aylar ve hatta yıllar geçip gidiyor. Büyüyüveriyoruz aniden ancak farkına varamıyoruz. Çocukken gözlerimiz merakla bakardı dünyaya, kafamızdan soru işaretleri eksik olmazdı; gördüğümüz, duyduğumuz her şeyi merak ederdik. Öğrenme isteğimiz vardı. Dünyada olup bitenleri anlamaya hevesliydik. Ne var ki büyüdükçe bu hevesimizi kaybettik. Farkındalığımızı yitirdik. Eskiden saatlerce çimlerde yatıp bulutlara çeşitli anlamlar yüklediğimiz veya geceleri yıldızları birleştirerek şekiller çıkarmaya çalıştığımız gökyüzüne bile başımızı kaldırmamayı, bakmamayı seçtik. Gözümüzde büyüttüğümüz dertlerimiz yüzünden onlardan başka bir şey göremez hale geldik. Eskiden başımıza gelen en küçük olaydan bile mutlu olabilirken şimdi yaptığımız her işte bir kusur aramamız ve hayatımızdaki her durumun olumsuz tarafını görmemiz bizi karamsarlığa sürükledi. Bir türlü mutlu olamamaya, hiçbir şeyden haz alamamaya başladık. Küçükken her an kolayca mutlu olabilmemizin başlıca sebebiyse toz pembe gözlüklerimizdi. Gözlüklerimizin arkasından baktığımız dünya çok daha sevimliydi. İnsanlara daha yakındık, herkese tereddüt etmeden sokulurduk. Kolayca samimiyet kurabilirdik çünkü çekinmezdik, herkesi kendimiz gibi saf sanırdık ama büyüdükçe dünyanın çirkinliklerini ve insanların kötülüklerini görmeye başladık. Hayatın sandığımız kadar da toz pembe olmadığını görerek ders aldık. Nitekim insanlara daha temkinli yaklaşır olduk ve bu da sosyal ilişkilerimizi köreltti. Yaşadığımız düş kırıklığıyla gözlüklerimizi çıkarıp bir kenara fırlattık ve kendi içimize dönük yaşamaya başladık. Yalnızlığımızı kucakladık çünkü insanlar bize gösterdi ki kimse bize bizden daha iyi arkadaş, yoldaş olamaz hayatta. Bunun yanı sıra her şeyi toz pembe görmenin getirdiği sınırsız hayal gücümüz vardı. Bıkmak bilmeden hayaller kurardık ve inanırdık da ama zaman içinde kurduğumuz hayallerin gerçekleşmemesinden sıkıldık, hüsrana uğramaktan yorulduk ve en iyisi biz işimizi kış tutalım da yaz çıkarsa bahtımıza diye diye hayallere veda ettik. Belki de sadece tükenmek bilmeyen sıkıntılarımızla boğuşmaktan hayalkurmayı unuttuk. Gerçekçi olalım diye kendimizi kastıkça kastık, gerçekçiliğimiz gün geçtikçe kötümserliğe dönüştü ve mutsuzlaştık. Umutlarımızı yitirdikçe daha da dibe battık. İnsanların çirkinliklerini gördükçe ve zarara uğradıkça etrafımıza bir zırh ördük fakat korunma amacıyla içine girdiğimiz bu zırh zaman geçtikçe bizi de yuttu. Sadece kötülük görmekle kalmadık, önce alıştık sonra öğrendik ve en sonunda biz de kötülüğün içine çekildik. Yalan, iftira ve türlü insafsızlıklara alet olduk. Çocukluğumuzun saflığını, iyiliği unuttuk. Bir şeyin değerinin kaybedilince anlaşıldığı gibi biz de tertemiz geçmişimizin değerini kirlendikçe anladık. Küçükken büyümek için sabırsızlanırdık. Büyüklerimiz bize çocuk muamelesi yaptığı için bozulurduk çünkü onlara kafa tutardık, bizi yetersiz görmelerine katlanamazdık. Güvenli alanımızın dışındaki gerçek dünyayı bilmezdik ve bir an önce büyüyüp maceralara atılmak için can atardık. Halbuki gerçek dünya sandığımız gibi çıkmadı, sorumluluklar ağır geldi. Bu sefer de kendi ayakları üstünde durabilen birey muamelesi yapıldığında bozulduk zira bize eskisi gibi sahip çıkılmasını istedik. Büyüyünce de çocukluğa dönmek için yalvarmaya başladık. Çocukluğun değerini bilemeden, büyüdüğümüzde de altında ezildiğimiz sorumluluklarımız ve dertlerimizle uğraşmaktan akıp giden zamana engel olamadan yaşamımızı tüketiyoruz. Sonunda ömrümüzün boşa geçtiğini fark ettiğimizdeyse her şey için çok geç kalmış oluyoruz. Dolayısıyla ne geçmişi düşünerek hayıflanmalı, ne de geleceği düşünerek günümüzden çalmalıyız. Zamanın değerini bilmeli, geçen her saniyenin tadını çıkararak yaşamalıyız.