UYGARLIĞIN BİZİ GETİRDİĞİ NOKTA

"Burada Tevrat'tı kendi sözlerimle ifade edeceğim: Aşktansa, paradansa, inançtansa, şöhrettense, adalettense... Bana gerçeği verin." 21. yüzyılda yaşayan modern bireyler olarak hepimizin birbirine çok benzeyen hayat tarzları var. Bir gün içinde ne yapıyoruz? Sabah yedide kalkıyoruz, işe ya da yaşımız daha küçükse okula gidiyoruz. Yanlış anlaşılmasın, okula da büyüyünce bir iş, bir kariyer sahibi olabilmek için gidiyoruz. Günümüzün yaklaşık sekiz saatini okulda ya da işte geçiriyor, bize verilen görevleri layığıyla yerine getirmeye çalışıyoruz. Akşam eve geliyor yemek yiyip televizyon izliyor ve uyuyoruz. Hayatımız toplumda bir yer edinmek için koşuşturmakla geçiyor. E bir de tabii para denilen bir olgu var ki hayatımızda oldukça önemli bir yer tutuyor. İyi kötü belli bir hayat standardı tutturmak ve yirmi birinci yılın bize sunduğu nimetlerden olabildiğince fazla yararlanmak istiyoruz. Sahip olduklarımızla asla tatmin olmuyor hep daha fazlasını istiyoruz. Daha fazla para, daha iyi imkanlar, daha yeni bir telefon, daha lüks bir ev, daha hızlı bir araba... Bunlara sahip oldukça toplum içinde saygınlığımız artıyor güya. Ne kadar çok eşyaya sahip olduğumuz ve bu eşyaların niteliği materyalist toplumda bir ölçüt olarak kabul ediliyor. Ne acı! Aslında bu bizim suçumuz değil. Çünkü bize böyle öğretilmiş. Medeniyet bizi bu noktaya getirmiş. Yani bir nevi kendi kendinin sonunu getirmiş. Peki, diyelim bu tekdüze hayatın akışından kafamızı kaldırdık, bu düzeni kimin uydurduğunu merak ettik ve aslında yaşadığımız hayatın bize medeniyet tarafından dayatılmış olduğunu fark ettik, medeniyetten vazgeçip, bütün insan ilişkilerinin bir yanılsama olduğunu düşünerek medeniyetten izole bir hayat sürebilir miyiz? Zamanı geriye doğru akıtıp ilk insanlar gibi yaşayabilir miyiz? Ya da insan ilişkilerinden soyutlanmak bizi mutlu edecek bir şey midir? Diyelim ki, Chris Mccandless gibi, gerçek mutluluğu aramak üzere evden çıktık ve okula, işe gitmeyi reddederek yolun bizi götürdüğü yere gideceğimizi söyledik kendimize, yolda da bütün paramızı yaktık, ailemizi arkadaşlarımızı geride bıraktık. Çünkü gerçek gelmedi bu ilişkiler bize. Hatta kendimize yeni bir isim edindik yeni hayatımızın başlangıcının şerefine. Ve kendimizi, Alaska'da bir hiçliğin ortasında bulduk; mutluluğa, gerçeklere kavuşmuş olur muyuz? İnsanlığın bu medeniyet seviyesine gelmesi çok uzun yıllar almış ve ilk çağlardan bu yana beraberinde pek çok adaptasyon getirmiştir. Önceleri öne çıkan kas gücü Sanayi Devrimi ile yerini makine gücüne bırakmıştır. İçinde yaşadığımız çağ bilgi çağıdır. Dolayısıyla beyin gücü öne çıkmaktadır. Bu noktada insanın eskiden sahip olduğu bir takım yetilerin körelmesi kaçınılmaz olmuştur. Avcılık ve toplayıcılık becerileri gibi... Bu becerilere veda etmiş olan birey toplumundan soyut düşünülemez ve toplumunu terk ettiği anda hayatta kalma şansı oldukça düşüktür. Medeniyetin yapay olduğunu düşünerek kaçan ve mutluluğu ilkellikte arayan insan, hayatta kalma şansının düşüklüğünü fark ettiğinde, "Mutluluk yalnızca paylaşınca gerçektir." sonucuna ulaşır. Peki, medeniyete olan inancını yitirmiş bir birey medeniyeti terk etmeden hiç mi mutlu olamaz? Kendimizi medeniyetten soyutlamasak da medeniyeti sorgulayarak ve onun bize sunduklarından daha ölçülü bir şekilde yararlanarak medeniyet içinde mutlu olmak pekala mümkün. Mesela paranın, gücün bir yanılsama olduğunu düşünüyorsak yalnızca temel ihtiyaçlarımızı karşılayabilecek kadar para kazanacağımız, sevdiğimiz bir işi yaparız ve harcamalarımızı bu doğrultuda minimize ederiz. Belki, Chris'in yolunu takip ederek bir karavan alıp modern zaman hippilerine katılırız. Kim bilir? Ya da beton yığınlarından rahatsızsak kasabadan uzakta bir çiftliğe yerleşip gözlerden uzak, sakin bir hayat süreriz. Yani demek istediğim, 21. Yüzyılın üstümüzde yarattığı modern zamana yakışır bir insan olma baskısı kaçınılmaz olsa da, bu yüzyıl bize bir takım şeyleri seçme şansı da tanımış. Tek yapmamız gereken tüm seçeneklerimizi gözden geçirip hayatımızın kontrolünü ele geçirmek. Belki de eğitim, kariyer gibi medeniyetin bize sunmuş olduğu bazı olgulara hayır diyebilecek kadar cesur olmak!