YAŞ YALNIZCA YİRMİ

Otuz beş yaşında değilim, daha yaşlı da değilim ama bu şiirin insanda bazı duyguları uyandırması için yaşınızın otuz beş ya da daha üzeri olmasına gerek yok. Aynı diğer milyonlarca insan gibi yolun yarısında olup olmadığımı da bilmiyorum. Cahit Sıtkı Tarancı'nın şiirinde de konu aldığı gibi yolun yarısında olup olmadığımızı gösteren şey rakamlarmış gibi görünse de, ne yazık ki ömür matematiksel bir hesaplama ile ölçülebilecek kadar basit değil. Ben daha gençliğimin baharında henüz yirmi yaşında olmama rağmen "Otuz Beş Yaş" şiiri dönüp geçmişime bakmama ve bugüne kadar yaşadıklarımı düşünmeme sebep oldu. Ortalama bir insan ömrünü düşündüğümüz zaman yirmi yıl çok uzun bir süre gibi görünmese de öylesine yaşanmışlıklarla dolu bir yirmi yıl ki ben bile şaşırıyorum bu yaşıma kadar onca şey biriktirmiş olmama. Sevinç, üzüntü, heyecan, gözyaşı hepsini ayrı ayrı yaşadığım dolu dolu koskoca yirmi yıl. Dakikalar, saatler, günler nasıl bu kadar çabuk geçmiş olabilir? Kim bilir belki de yıllar sonra Tarancı'nın da şiirinde yazdığı "Benim mi Allah'ım bu çizgili yüz" diyerek ayna karşısında yılların ne denli hızlı geçtiğini düşüneceğim. John Lennon "Hayat siz başka planlar yaparken başınıza gelenlerdir" demiş. Ömür; planlar yapıp, planlar doğrultusunda yaşamak için öyle kısa ki aslında her dakikayı dolu dolu yaşamak, yaşadığımız her saniyeden zevk alarak yaşamamız lazımken, anı yaşarken bunları düşünemiyoruz. Kum saati gibi geçen koca ömrümüzde, geçmişe baktığımda üzüldüğüm, mutsuz geçirdiğim her an için pişman oluyorum. Ailemiz ve arkadaşlarımızla birlikte sağlıkla geçirdiğimiz dakikalardan daha önemli, daha güzel başka ne olabilir ki? Çevrenizde size değer veren, sizi seven, birlikte vakit geçirmekten mutlu olduğunuz insanlarla hayat ayrı güzel. Sahip olduğumuz bazı şeylerin daha çok kıymetini bilsek ve bu doğrultuda yaşamımızı devam ettirsek ömrümüzün geri kalan kısmında derdin ve tasanın daha az olacağını fark ettirdi bana "Otuz Beş Yaş" şiiri. Yaşadığımız bu hayatta takvimlerle bir savaş içindeyiz. Her geçen gün ömrümüzden yirmi dört saat daha gidiyor ve giden bir dakikayı bile geri geriye getiremiyoruz. Yaşımın da getirdiği sağlıklı yaşantımda, dert ettiğim şeyler yalnızca aile ve arkadaşlık ilişkilerimde yaşadığım sorunlar ya da derslerimde yaşadığım sıkıntılarken bundan birkaç yıl sonra beni nelerin beklediğini bilmiyorum. Belki sağlık sorunlarıyla yüzleşeceğim ve aynı şiirde de olduğu gibi her günün yeni bir sorun çıkaracağını düşüneceğim yeni güne uyanma isteğim yavaş yavaş azalacak. Belki de şiirin aksine otuz beş yaşıma geldiğimde endişelenmek yerine, sağlık sorunlarıyla yüzleşmek yerine yine küçük küçük sorunlarla yüzleşeceğim. İlerleyen yıllarda önümüzde ne bizleri nelerin beklediğini ne de alacağımız nefesin sayısını biliyoruz. Cahit Sıtkı Taranci kendi hayatından yola çıkarak, diğer şiirlerinde de olduğu gibi kendisini rol model olarak aldığı şiirinde ölümü konu almaktadır. Henüz otuz beş yaşında iken kendisini ölüm korkusu sarmıştır. Nitekim otuz beş yaş şiirini yazdıktan iki yıl kadar sonra hayata gözlerini yummuştur. Sanki kendisini neyin beklediğini biliyor gibi, ölüm konusunu işlerken sorunların günden güne artarak onu ölüme sürükleyeceğini düşünürken ölüm onu zamansız, beklenmedik anda yakalıyor. Aynı yaşadığımız hayatta olduğu gibi ölüm korkusu ve ölüm herkesin ortak derdi ve herkesin ortak sonu. Kimse ölümün nerede, ne zaman, nasıl geleceğini bilmeden yaşarken bazılarını beklenmedik anlarda buluyor ölüm. İşte bu yüzden daha öncede yazdığım gibi yaşadığımız her dakika ve her saniyenin kıymetini bilerek yaşamalıyız sayılı nefesimiz olan bu hayatı. Elif YURDEMİ