DOĞU AVRUPA'YA YOLCULUK

Prag'da güzel bir sokaktan. Uzun yola hüküm giymiş birisiyim ben. "Uzak nedir? Kendinin bile ücrasında yaşayan benim için gidecek yer ne kadar uzak olabilir?" der İsmet Özel. Bu sözün, sözler içinde bir yeri var benim için. Kendi içimde bile uzak olduğum birçok yer varken neden uzak şehirler bu kadar güzel gelir bana, bilmem. Bunun sebebinin, etrafımdaki hayatın monotonluğundan kaçıp yeni maceralar yaşama ve farklı insanlar tanıma isteğimle ilgili olduğunu yorumlardım çoğu zaman. Ancak bana güzel gelen uzaklar değil, uzaklara gitme düşüncesidir belki de, yani yolcuğun kendisi. Emin olduğum tek şey ise yolculuğun hayatımdan asla eksilmeyeceğidir. Tıpkı bu yazıyı dahi Ankara'dan İstanbul'a giderken yazmam gibi. Seyahat etmenin benim için önemini belirttikten sonra uzun zamandır gerçekleştirmek istediğim ve sonunda bu ara tatilde başardığım hayalimden bahsetmek isterim. İlk defa yurtdışına çıktım ve bunu en yakın lise arkadaşlarımla beraber yaptım. 14 gün boyunca 5 Avrupa şehrini(Budapeşte, Bratislava, Viyana, Prag ve Berlin) trenle gezdik. Bu 2 hafta boyunca unutamayacağım birçok anı edindim. Bunun ötesinde, deneyimlemeden öğrenemeyeceğim yeni şeyler de öğrendim. En önemlisi, yıllardır içimde tutuşan uzaklara gitme ve yeni yerler keşfetme isteğimi tam anlamıyla bu geziyle şimdilik tatmin ettim diyebilirim. Bu gezinin öncelikle kültürel yanlarından bahsedecek olursam bana çok şey kattığını söyleyebilirim. Gittiğimiz her şehirde farklı bir mimari doku bulmak gerçekten heyecan vericiydi. Bir yanda Gotik mimarisiyle Prag, diğer tarafta komünist dönemden izler taşıyan Budapeşte, modern mimarinin başkenti Berlin ve tabii ki en iyisi, göz alıcı mimarisiyle batı kültürünün başkenti Viyana. Her şehirde karşılaştığımız bu farklı doku, o şehrin karakterini kafamızda oluşturuyordu. Çetin Altan'ın çok beğendiğim bir sözü var bu konuda: " Belki de sabahları bir saat yürümek ve beşinci senfoniyi dinlemek için gelmişizdir dünyaya." Viyana bana huzur dolu yapılarıyla, tam anlamıyla bu sözü yaşatan bir şehirdi. Freud'dan Mozart'a kadar birçok tarihi karakterin yaşadığı bu şehirde binlerce yıllık kültür birikimini hissetmemek imkansız ve bu his gerçekten benim için ufuk açıcı ve büyüleyiciydi. Diğer dikkatimi çeken şey ise, gittiğimiz tüm şehirlerde, insanların kültürel aktiviteleri bir zorunluluk veya eğlence aracı yerine gündelik hayatın bir parçası olarak görmesiydi. Kültürel aktivitelerin elit bir kesimin uğraşından ziyade maddi durumdan bağımsız, tüm topluma mal olduğunu fark ettim gittiğimiz opera ve müzelerde. Avrupa'daki sosyal yaşamı ve genel olarak yaşam koşullarını da biraz kıskançlıkla beğendiğimi söyleyebilirim. Öncelikle gittiğimiz her şehirde Türk dönercilerine ve Türklere rastlamak benim için mutluluk vericiydi. Gurbette ana dilinle konuşabilmek güven veren bir şey. Beni diğer etkileyen şey ise insanlardaki rahatlıktı. Bizim halkımıza göre daha mutlu ve güler yüzlüylü çoğu insan. İnsanlar yaptıkları iş fark etmeksizin işlerinden zevk alıyorlardı. Türkiye'den sonra buraya gelip somurtkan yüzler yerine gülümseyen insanlar görmek bana ülkemizin birçok bakımdan vahim durumunu hatırlattı. Avrupa halkına dair diğer bir gözlemim ise kızlarının gerçekten çok güzel olması ve aynı zamanda bir o kadar da mütevazı olmalarıydı, ülkemizin aksine. Berlin'de kaldığımız hostelden. Kaldığımız hostellerde hem Türk hem yabancı birçok maceraperestle tanıştık. Tanıştıklarımızın çoğunun bizim hayatlarımızın monotonluklarını ve küçük hesaplarını yüzümüze vuran bir yaşam tarzı vardı. Örneğin Kanadalı dostumuz Alex Amerika kıtasını baştan sona dolaşmış, şimdiyse Avrupa'yı keşfeden, kafası estiğinde şehir değiştiren biriydi. Diğer biri üniversiteyi bırakıp Avrupa'da hostellerde küçük işler işler yaparak gezen Serhat'tı ve bunu bizimle yaşıtken yapması gerçekten cesur bir hareketti. Bu insanlarda öğrendiğim en önemli şey sistemin kalıplarının dışına çıkmanın hiç de sanıldığı kadar zor ve göz korkutucu olmadığıydı. Açıkça söylemek gerekirse 5 kişi olarak seyahat etmenin zorlukları olmadı değil. Zaman zaman tartışmalar ve anlaşmazlıklar oldu ama bunun yanında en yakın dostlarla beraber gezmenin getirdiği heyecan ve eğlence bu eksileri götürdü. Seyahat etmenin insanı özgürleştiren ve vizyonunu genişleten en önemli aktivitelerden biri olduğunu tecrübemle söyleyebilirim. Bu yüzden günümüz gençlerinin okumak kadar gezmenin de öneminin bilincine varmalı. Muhammet Kamil Gök 21600879