SEÇERKEN VAZGEÇTİKLERİMİZ

Kendimi sürekli bir yol ayrımında hissediyorum. Önüme sunulan şıklardan birini seçmem gerektiğini bildiğim, hatırladığım her an beni kendimden daha da uzaklaştırıyor sanki. Seçimlerimin doğru olduğuna inanmaya çalışırken aklım hep seçmediğim ya da seçemediğim için vazgeçtiklerimde kalıyor. Bu seçim yapma meselesini özgürlükle bağdaştırmaya çalışanlar olabilir. Ya da "Kimse seni zorlamadı, seçtin ve şimdi yaşıyorsun." diyenler... Ben önüme konulan beş şıkkın içinde bulamadıklarımı altıncı şıkta aradığım ve bulmaya çalıştığım zamanlarda hem kendimden hem inandıklarımdan hem de bana sözde bahsettiğiniz özgürlüğümden yeterince ödün vermiş oluyorum. Dünyaya gözlerimizi açtığımız ilk gün seçimlerin bir parçası ya da "kurbanı" oluyoruz. İsim seçimi, okul seçimi, arkadaş seçimi, üniversite seçimi, meslek seçimi... Nereye ait olduğumuzu ve aslında tam olarak kim olduğumuzu bile bilmediğimiz bedenlerimizi, ruhlarımızı dar kalıplara sığdırmaya çalışıyoruz. Hayat hiç bir zaman iyiyle kötüyü aynı anda seçme lüksünü tanımıyor bize. Günümüz standartları zıt kutupların çekim yasasına aykırı hareket etmeyi kafasına koymuş belli ki. Peki iki iyinin bir yaşama fazla geleceğini düşünmek hangi kalıba ait? Duygularımı birbirine tercih edebilecek olgunluğa sahip olduğumu ya da bir insanın gerçekten hissettiği bir şeyden kolayca vazgeçebilecek kadar büyüyebileceğine ve hatta bencilleşebileceğine inanmıyorum. Aksine, hissedebildiğim her duygunun beni hayata bağladığına, yaşamak için yeni bir neden sunduğuna eminim. İçimde ki sevgiyi nefretle, hırsı merhametle bir yarışa sokmamı beklemeyin kısacası benden. İşte tam bu yüzden Aşıklar Şehri'nin Mia'sı olmak için çok uğraşmaya gerek yok aslında. Mia Sebastian'ı bir şarkının notasında buldu ve bir filmin senaryosunda kaybetti. İki mutluluğun arasında sıkışıp kalmış bir hayatın içinde adım atmaya çalışan her insanın hikayesidir bu. Kimse bir bedel ödemek için yaşamaz. Pişman olmak için, seçemediklerinin hesabını kesilmesi için ayakta durup yarını beklemez. Hayatta tek bir seçim yapma şansım olsa, hakkımı seçim yapmamaktan yana kullanırdım heralde, sonradan başımın ağrımasını istemediğim için. Çünkü ben bundan yıllar sonra bir bar taburesinde oturup çalan piyanonun çıkardığı her seste geçmişe olan özlemimi hatırlamak istemiyorum. Yeni adımlar attığımı düşündüğüm her an ayaklarımın geri bastığını görmek ve bunun nedeninin iki dakika içinde aldığım basit kararlardan ibaret olduğunu düşünmek istemiyorum. İnsan bütün güzellikleri aynı anda yaşamayı hak ediyor kelebek kadar olan ömründe. İyiyle kötü arasında ki farkı bile yaşayarak, görerek anlamak gerek bence. Birinden vazgeçip bütün iyiliklere ya da kötülüklere uzanmak ne cennetin ne de cehennemin kapısını açar. Seçim yapmaktansa iki tarafında gizemini çözmek isterim attığım her adımda aslında. Bu yüzden de arkamda bıraktığım her yol ayrımı varlığımın derinliklerine uzanan ve şimdi ki beni oluşturan değerler aslında, farkındayım. Ama o arkamda bıraktıklarımla bambaşka bir insan olabilme düşüncesi, farklı insanlarla, farklı şehirlerde nasıl olduğunu bilmediğim ve belki de asla bilemeyeceğim yaşanmamış olan hayatıma duyduğum özlem içimden çıkıp gitmeyecek, biliyorum. Kendime yetemiyorum belki de. Çünkü hayat, en iyisini bulduğumuzu düşündüğümüz anda bile yeni şıklarla aklımızı karıştırmak için tasarlanmış bir bulmacadan farksız bence. Yaptığın seçimlerle, seçmediklerin arasında ki yedi farkı ararken ya da bütün şıklar arasında kaybolup çıkışı ararken... Her yeni cevabın yeni bir soru oluşturduğu hem kazananı olmayan yarış hem de asla bitmesini istemediğim ve belki de oynadığım en güzel oyun... Irmak KOCABAY 21602475