GERÇEK ŞARKILAR

Ben neden yüzlerini bile görmediğim, muhtemelen benimle aynı coğrafyayı hiç paylaşmamış olan ve muhtemelen konuştuğum dili hiç duymamış usta şairlerin şiirlerini okur ya da usta bestecilerin piyano sonatlarını neden dinlerim? Bu sorunu elbette tek bir cevabı benim için. Çünkü onlarda kendi benliğimi bulurum, onlar benim duygularımı ve düşüncelerimi benden daha iyi ifade ederler. Bir yandan kendimi şairlerle özdeşleştirirken, diğer yanda piyano içinde bulunduğum hali notalarla resmeder. Serenad Bağcan'ın eşi benzeri bulunmaz yorumuyla Fazıl Say'ın piyano notalarını güzelce serpiştirdiği şarkılar konserini benim için özel kılan yegane sebep budur. Çok yalnız bir insan olduğumdan arada sırada düşlere dalmayı çok severim. Bu düşlerde kendime yeni bir dünya kurarım. Her şeyi söylemenin mümkün olduğu, kimsenin düşüncelerinden dolayı yargılanmadığı bir dünya kurarım. Canım sıkıldığında da düş dünyamda bir göl kenarında oturur ve etrafımdakilerin bana söylediklerini düşündüğümde hepsinin ne kadar boş laf ettiğini çok geç olmadan anladım. Anladım, anlamasına ama anlatmayı beceremiyorum. Onlar hala hiç değişmeyen küflenmiş beylik ümit bağlamaktan vazgeçmiyorlar. İşte tam burada Metin Altıok'un düşerim şiiri devreye giriyor ve diyor ki '' Sizse hep konuşursunuz /Sığınıp kof sözlere /Kaçarak kendinizden /Uğuldayan hüznünüzle.'' Ah aşk ah! Ne kadınlar sevdim de, haberleri bile olmadı. Sevdiğim kadınları düş dünyama götürür ve orada beraber sonsuza kadar yaşardım. Her mevsimi farklı yaşardık. Her mevsim başka yerde buluşur ama hep bir çam ağacının gölgesinde otururduk ve ben henüz yazılmamış en güzel şiirleri okurdum onlara. Sanki bir daha hiç görüşemeyecekmiş gibi sevişirdik. Sevdiğim kadınlar bunu hiç fark etmediler, halbuki isteseler cenneti verebilirdim onlara. Bu kadar kör olmalarının tek sebebi var, zaten hiç var olmadılar. Gerçek dünyaya dönersek eğer benimle aynı düşleri kuran bir sevgilim var şimdi. Hayali sevgilere, karşılıksız aşklara prim vermiyorum artık. İkimiz de Metin Altıok'un aynı şiirini severdik ''bir yarım umuttur elimizde kalan /göğüslemek için karanlık yarınları'' bize acı ve kederden başka bir şey vermeyen bu dünyada birbirimizin aşkımıza sığındık. Bu dünyada 20 yaşımı dolduralı 7 gün oluyor. 7300 gün eder, bir yılı 365 gün kabul edersek eğer. Nerden gelip nereye gidiyorum? -Hiçbir fikrim yok. Var mıyım, yoksa yok muyum? -Bilmem. Ne işin var dünyada? -Onu git beni bu cehenneme sokana sor ben nereden bileyim. En iyisi kendi aklıma danışayım. Her bilginin temelinde o olduğuna göre bana ışık tutacak yegane araç bu. Nedir bu yaşamak dedikleri aklım? birkaç görüntüden oluşan hayal dünyasından başka bir şey değil. Yani yaşadığım dünya hayal dünyası öylemi. Ne zaman özgür olacağım? özgürlüğe ancak öldüğün zaman ulaşabilirsin. Peki, var olmak ne demektir aklım?-sen ne kadar düşünebiliyorsan dünya o kadar vardır, eğer sen yoksan oda yoktur. Memleketim, memleketim, memleketim. Nazım Hikmet'in memleketine olan hasretini bu şiirde kolaylıkla görebilirsiniz. Bendeki tezahürü ise çok farklıdır bu şiirin. Ben, kendi düş dünyama hasretim. Düşünce özgürlüğünde bir sınır olmadığı, hatta herkes düşüncesini özgürce söyleyebildiğinden 'düşünce özgürlüğü' kavramının hiç duyulmadığı bir yer, benim hasretini çektiğim memleketim. Nazım Hikmet, bu memleketin kasketini giymiştir yaşadığı süreç içerisinde elbette ama ben bir bardak su bile içemedim özlemini yüreğimin en ücra köşesinde bile duyduğum özgür memleketimin. Nazım Hikmet en azından kendi gözleriyle seyredebilme imkanını buldu memleketinin, ben ise ancak düşlerimde görebiliyorum ve uyandığım zaman dünya, acısı ve kederiyle olduğu yerde dönmeye devam ediyor. Kim bilir belki de sonsuz uykuma daldığım zaman memleketime kavuşabileceğim.