ANNEM: TEK KAHRAMANIM

Tahar Ben Jelloun Annem Hakkında alı bir roman yazmış. Ben de yazabilir miyim diye düşündüm romanı elime alınca. Zor olsa gerek. Anne hakkında yazmak, onu anlatmak zor gibi geliyor bana. Dünyanın en tatlı kelimesinin sahibi o harika kadın hakkında bir roman yazılacaksa nerden başlanır ki... En iyisi onun karşısına geçip gözlerine bakmak, ellerini öpmek, kucağına sığınmak... Yaşımız kaç olursa olsun, bir anne kucağı her zaman iyi gelir insana. Bir annenin gözlerindeki içtenlik başka bir gözde yoktur. Annenin koruyucu kanatlarından daha emin olanını bulamayız. Bugüne kadar korktuğumuzda onun adını söyleyerek çığlık attık, sevindiğimizde onun kollarında paylaştık mutluluğu... Korkuyu ve sevinci onunla yaşadık. Anne konulu roman yazmak bir yana da annemin yokluğunda içinde anne geçen yüzlerce cümle kurabilirim. Onun uzağında dilimden dökülecek anne kelimeleri ile içimdeki soğuğu ve yalnızlığı kovabilirim. Yediğim yıkıcı darbelerden anne hayaline sığınıp güç toplayabilirim. Üşüyen ellerimi ısıtmak için onun ellerini tutabilirim. Kelimelerim tükendiğinde anne kelimesini kullanarak yepyeni söz grupları türetebilirim. Annem benim en değerli varlığım. Hiç tükenmez, hiç eskimez bir hazine o. Hani kan grupları vardır, bilirsiniz. Bazıları genel alıcı ve genel vericidir. Anneler genel verici kan grubudur. Hep verirler. Dünyaya gelişimizden önce başlar vermeleri. Anne karnında. Gün gün, ay ay... Sonra bir ağlama sesi ile merhaba dediğimiz hayatta genel verici yine annedir. Sütünü verir, uykusunu verir, gençliğini verir, yıllarca uğraşıp didinerek bize canından can verir ve bizi bu günümüze getirir. Biter mi? Hiç bitmez. Annelik, bir yerde ve bir zamanda biten bir görev değildir. Ömürlük bir görevdir. Sonrasını bilmiyoruz ama ben annelerimizin kabirde bile bizi düşündüklerini sanıyorum. Hatta orada bizden beklenti içinde oldukları bilinen bir gerçek... Dua beklerler bizden, hatırlanmayı, kabirlerinde ziyaret edilmeyi beklerler. Annem ilk kahramanımdır benim. İlk öğretmenimdir. Sevmeyi, saymayı, yemeyi, içmeyi kısacası her şeyi önce ondan öğrendim. Gerektiğinde ağlamayı gerektiğinde gülmeyi, hayatın zorlukları ile savaşmayı, yılmamayı, umut adlı hayat çiçeğini içimde büyütmeyi, hayatta tek başıma kalmayı ve ayakta durabilmeyi de... Okulun öğretemeyeceği ne çok şey öğretmiş anneciğim. Şimdi annesizliğin tam orta yerinde oturup onun hakkında düşünmeye ve düşündüklerimi yazmaya başladığımda anlıyorum bunları bir defa daha. İliklerime kadar hissederek hem de... Yaşayarak öğrenmek bu olsa gerek. Şu kısa yaşamımızda henüz öyle çok fazla kalıcı anılara sahip değiliz. Olan bütün anılarımızın ana kahramanı çoğunlukla annemiz. Bu yüzden kendimizi annemize daha yakın hissederiz. Bir babanın çok daha ötesinde durur anne. Babalar bundan alınmasın. Onlar da özel bir yerdeki tahtlarında keyifle kurularak oturmaktadır ama annenin yeri özeldir. Bambaşkadır. Anı sarmalında bizi sarıp sarmalayan daha çok, annemizdir. Dilimizi vermiştir bize. Ana dilimizle konuşarak yaşıyoruz. Vatanımızı vermiştir bize, ana vatanımızda yaşayıp gidiyoruz. Kuzusu yapmıştır bizi, yıllardır ana kuzusu olarak yaşadık, yaşamaya da devam edeceğiz. Kucağını vermiştir bize, ana kucağında boy sürdük, serpildik, ayakta durmaya, yürümeye başladık. Hayatımızın her köşesinde önce annemiz var. Şimdi anılarımıza döndükçe anne adlı ülkeden keşifler yapıyorum. Anıların üzerindeki külleri temizledikçe bir anne anıtı ortaya çıkıyor. Ona bir defa daha sarılıyorum, sımsıkı hem de. "Bırakma bu zalim hayata beni anne, düşerim yoksa!" diyorum. Bırakmıyor annem beni. Öyle bir sarılıyor ki bana, öyle bir koruyor ki beni, her şeyi unutuyorum. Her şey silinip gidiyor, bir anne çıkıyor ortaya. Gerçek bir kahraman, geniş bir coğrafya, uçsuz bucaksız bir sevgi denizi... Tahar Ben Jelloun adlı yazarın Annem Hakkında adlı romanı beni içinde anne olan anılara, sözcüklere, çağrışımlara götürdü. İyi de oldu bu. Kendime geldim, yokluğunda annemi bir defa daha yaşadım. Anne kelimelerindeki sıcaklık ile ısındım. Hayatın zorluklarına karşı mücadele gücü topladım. Sırtımı ona yaslayarak geleceğe doğru emin adımlarla yürüme kararı aldım. İyi ki varsın anneciğim, iyi ki varsın!