Sorun Sadece Bizde Değil!

Bilin bakalım kim hayatındaki Bermuda üçgeninin elementlerini oluşturan vize, kurs, okul üçlüsünden kaçıp buraya geldi? Ta da, BEN! Bilkent'e başladıktan sonra bir şey fark ettim, burada bir vize haftasının değil vize döneminin olduğunu ve bahsettiğim dönemin size farklı farklı duyguları aynı anda yaşattığını... Geçen hafta Amerikan Tarihi dersimin notları arasına gömülmüşken sıkıntıdan bir anda ağlamaya başladım sonra ağladığım şeyin ne kadar saçma olduğunu farkedip gülmeye başladım bu durum (doğal olarak) oda arkadaşımın akıl sağlığımdan şüphe etmesine sebep oldu. Yine de içimdeki pozitif enerjiyi harcamayıp bunun bir süreç olduğunu (her ne kadar bitecek bir süreç gibi gözükmese de) ve ileride bu hallerimi hatırlayıp kendime güleceğimi söylüyorum. Üstümde böyle büyük bir bıkkınlığın olması beni bile şaşırtıyor bazen. Kimisine göre şımarıklıktan kimisine göre gözlerime taktığım "kötümserlik lenslerimden" kaynaklanıyordu bu bıkkınlık. Okul dışında yazdığım bloğumda bu konudan bahsederken neden birçok öğrencinin hayatında yer edinmiş bıkkınlık üzerine etraflıca düşünmediğimi sordum kendime sonuçta kişi kendisinin doktoru değil midir? Etraflıca bir araştırma yapmak için akademik makalelerin arasına kendimi bıraktım. Yaklaşık 10 makakle arasından bir tanesi gözüme çarptı, bir zamanlar Meryem Üzerli sayesinde aşina olduğumuz tükenmişlik sendromu ile öğrenciler aynı cümlede geçiyordu. Öğrenci Tükenmişliğini Yordamada Stresle Başaçıkma, Sınav Kaygısı, Akademik Yetkinlik ve Anne-Baba Tutumları adlı makalenin sonucunda ülkemizde sınav stresi konusu üzerine yeterince önem verilmediğini ve hakkında yeterli çalışma yapılmamış olduğunu öğrendim. Bu önemli bir noktaydı çünkü Türk öğrencilerinin hayatında yer edinmiş bir "canavardı" sınav. Aldığı eğitim ve verdiği emekler ile nasıl bir insana dönüşebileceğini anlatın. Kişiliğinin nasıl gelişeceğini... "Güvensizliğin oluşturduğu kaygı, başarıyı olumsuz etkileyen ve başa çıkılması zor olan bir durum haline gelebilmektedir. Ayrıca üst öğretim kurumlarına giriş sınavlarının bir yarış haline getirilmesi, öğrenciler arasında rekabetin yaşanmasına da yol açmaktadır. Ailenin zorlayıcı etkisiyle sınavlarda başarı sağlamaya çalışan öğrenciler, arkadaşlarıyla rekabete girerek üstün olmaya çalışmaktadırlar. Sınava hazırlanma gibi rekabetin arttığı durumlarda başarısız olma korkusu, kaygıyı daha da arttırmaktadır (Baltaş, 2009)" (ÇAPULCUOĞLU Uğur , GÜNDÜZ Bülent- sayfa 211) Makaleyi bitirdikten sonra kendimi düşündüm; ben sınav adlı canavar ile neler yaşamıştım? Bir harita çıkardım, bu haritanın başlangıç noktası üniversiteye başlamam oldu ve geriye gitmeye başladım. En stresli veya mutsuz hissettiğim zamanları günlüğüm yardımıyla yazmaya başladım. 23. 06. 2016- LYS'ye iki gün kaldı ve yapamayacağım korkusu peşimi bırakmıyor. Ağlamaktan gözlerim acımaya başladı, tek istediğim annemi hayal kırıklığına uğratmamak. Bunu anneme söyleyince aldığım cevap; sınavımın umurunda olmadığı, umurunda olan tek şeyin sağlığım olduğunu idi ama benim için bu kadar basit değil. 06. 01. 2016- Bugün annemle kavga ettik neymiş efendim YGS yaklaşıyormuş çalıştığımı görmüyormuş! 09. 04. 2015- Bugün Çağlar'dan ayrıldım ve vicdan azabımdan kaçamıyorum umarım onu çok üzmemişimdir. 11. 05. 2013- Bölüm seçimleri başladı ve ben hala TM ile YD arasında karar veremedim, avukat olmak istiyorum ama matematikte çok zorlanıyorum ve yapamıyorum, yabancı dilim iyi ama sınavda dilden bir bölüm kazandığımda üniversite sonrası nasıl iş bulacağım? 04. 01. 2013- Bu dönem takdir alamayacağım! Fizik, kimya, matematik, geometri... Hepsi ZAYIF! Kendimi küçük düşürülmüş ve aptal hissediyorum. İngilizcemin pekiyi olması beni mutlu edemiyor bu başarısızlığımın yanında. 20. 05. 2011- SBS, SBS, SBS! Bıktım artık bu sınavlardan, bir an önce üniversiteye geçip gezip tozmak istiyorum, kendi evime çıkıp gece yarısına kadar dışarılarda gezeceğim ve kimse bana karışamayacak. Niahahaha! (Maalesef küçük Ilgaz çok yanıldı ) Ilgaz Çatak/ 21601982 Listeme şöyle bir göz gezdirince sorunlarımın neredeyse hepsinin okulum ve sınavlarımdan kaynaklı olduğunu gördüm. Belki olayları biraz dramatize etmiştim yaşarken ancak bunun yanında bizi yarış atı yerine koyan, bir şeyleri öğretmek yerine sınavlar için ezberleten bir sistem ile de karşı karşıyaydık. "Sorun" sadece öğrencilerde değildi. Ezber ve sınavla bir yere gelebileceğimizi, matematik ve fen yapamazsak ileride iş bulamayacağımızı söyleyen ve yeteneklerimizi görmezden gelip bizi tek tipleştirmeye çalışan eğitim sistemiydi. Belki size klasik gelmiş olabilir bu sözlerim ancak bir söz bu kadar klasikleşmişse ve hala devam ediyorsa kimse değiştirmek için bir şey yapmamış demektir. Kimse memnun olmadığı bu düzeni değiştirmek için adım atmadıkça bu bıkkınlığı nesillerden nesillere aktaracağız, sınavları dünyanın sonu sanan çocuklarımızı teselli etmeye çalışacağız. Endişeliyim dostlar; eğitim sistemindeki eşitsizliklerden, intihar yaşının sekize düşmesinden, çocukların/ gençlerin kendilerini ve çevrelerini keşfedecekleri yaşlarda masa başında hayatın güzelliklerini kaçıracaklarından, sınav yüzünden kendi yeteneklerini keşfedememe ihtimallerinden endişeliyim. Bu kadar saydıktan sonra diyeceksiniz ki "ne yapabiliriz, her şeyi onların iyiliği için yapıyor ve söylüyoruz." Taşıdığınız "iyi niyet" her zaman beklediğiniz etkiyi yaratmayabilir. Güzel bir geleceğe sahip olsun diye yarış atı misali hipodroma yerleştirdiğiniz çocuklarınıza nasihat vermek yerine onlarla empati kurun, onu anladığınızı ve sonuna kadar arkasında olduğunuzu söyleyin. Yakın zamanda değişmeyecek gibi gözüken bu sistemin içinde cesur hissedecektir. Bu sınavların önemini maddiyat üzerinden; gelecekte iyi bir iş bulup çok para kazanması için olduğunu söylemek yerine manevi yönünü öne çıkarın. Amacım kesinlikle kimseye çocuğunu nasıl yetiştirmesi gerektiğini söylemek değildi. Taşıdığım tek amaç aynı yollardan geçmiş biri olarak çocukların, gençlerin (en azından benden küçük gençlerin ) yaşadıkları sorunları nasıl daha hafif izlerle atlatabilecekleri hakkında fikir vermekti. Büyüdükçe bıkkınlık içinde boğulan bir birey yerine, olayları sorgulayan ve sonuçlara ulaşabilen bir bakış açısına sahip olmalarını sağlamak. Benden bu kadar! Kendinize iyi bakın ve akıp gitmekte olan hayatı kaçırmamaya çalışın!