HİSLERDİR GERİYE KALAN

Günümüz toplumlarında insanlar gerek gelişen teknolojinin etkisi gerek ulaşım imkanlarının artmasıyla duygusuzlaşmakla ve her şeyi metalaştırmakla suçlanıyor. Sosyologlar bu avantajlarla duygusuzlaşma arasındaki bağlantıyı şöyle açıklıyor, mantık çok basit, örneğin önceki yıllarda uzakta olduğunuz ailenizi, sevgilinizi ya da dostlarınızı beklemenin kendince zor olsa da bir güzelliği vardı. Fakat teknolojik avantajlar, bu duyguları sundukları imkanla köreltti ne yazık ki artık sevdiklerimizden gelecek bir haberi mektup yolu gözler gibi beklemiyor, seslerini duymak için telefonun bir ucunda saatlerimizi harcamıyoruz. Canımız ne zaman isterse imkanlarımız dahilinde yanlarına gidebiliyor, istediğimiz kadar sohbet edebiliyoruz. Sosyologların aksine ben bu iletişim ve ulaşım araçlarının insanları birbirine daha iyi bağladığını düşünen tipik bir teknoloji çağı insanıyım. Belki onlardan gelecek mutlu bir haberi beklemenin süresi kısaldı fakat acıyı, mutluluğu hissetmenin süresi azalmadı ve açıkçası bana sorarsanız insanı insan yapan kendi kişisel hisleri ve de başkalarıyla paylaştığı değerlerdir. Bu hislerin yokluğu insanın doğasını altüst edebilir. Stefan Zweig, Olağanüstü Bir Gece adlı eserinde şu cümleleriyle aslında duygusuzlaşmanın insana ne denli acı veren bir şey olduğunu çok güzel ifade etmiştir. "İçimdeki bu kıpırtısızlıkla hayatım giderek tekdüzeleşti, uğraşılarımın ve olayların çeşitliliğine rağmen günler öne çıkan bir şey olmadan peş peşe diziliyor, bir ağacın yaprakları gibi yeşeriyor ve sararıp gidiyorlardı." (Zweig, sf. 10) Zweig bu sözleri sayesinde insanı insan yapan asıl değerin hisler olduğuna çok güzel bir dille dikkat çekmiştir. Kendimizi duygusal açıdan iyi hissetmediğimiz dönemlerde aslında bir çoğumuz bu hissizleşmeyi yaşamışızdır bunun nedeni çok küçük duygusal çöküntülerden, sevdiğimiz birini kaybetmenin verdiği üzüntüye kadar uzanabilir. Yani farklı bakış açılarından farklı olayları değerlendirdiğimizde acı ve üzüntü herkes için aynı dışavurumu temsil etmeyebilir. Kimisi yaşadığı kayıp nedeniyle hayata daha sıkı tutunmak zorunda kalırken, kimisi hissiz bir biçimde hayatına eski haliyle devam edebilir bu davranışların hepsi azda olsa çokta olsa insani hislerimize bağlıdır. Diğer bir açıdan bakacak olursak insan acıya farklı tepkiler verirken aynı şekilde mutluluğa da farklı tepkiler verir. Ama burada gizlenmiş küçük bir farklılık vardır. Eğer kendi iç dünyanızda dahi mutluluk hislerinden yoksun olmaya başladıysanız ve artık sizi en çok sevindiren olaylara karşı bile çevrenize sahici olmayan gülücükler atıyorsanız burada bir problem var demektir. Mutluluk da aynı acı gibi zamanla artıp azalabilir; günler, aylar geçtikçe üzerimizde ilk öğrendiğimiz andaki tadı ya da acıyı bırakmayabilir ama burada benim anlatmaya çalıştığım şey, ilk andaki mutluluk bile sizi artık sarhoş etmiyor, başınızı döndürmüyorsa hissizleşmeye başlamışsınız demektir. Acıyı ya da mutluluğu hissedememek ilk anın verdiği şok etkisiyle normal olabilir. Lakin, kısa ya da uzun vadede artık içimizde mutlu değilsek yani hobilerimizle, arkadaşlarımızla, ailemizle veyahut kendi kendimize geçirdiğimiz o hayatın en kaliteli zamanlarında bile mutlu olamıyorsak, hep bir şeyler eksik kalıyor hissine kapılıyorsak işte bunu normalleştiremeyiz, bu içimizin yavaş yavaş öldüğünün acı bir kanıtıdır. Çevremizde her gün gördüğümüz ailemizden olan ya da sokakta karşımıza çıkan yaşlıca teyzeler veya amcalar bizlere eski güzel günlerini anlatırken hala o geçmiş günlerin mutluluğunu yüzlerindeki gülümsemeyle bizlere kanıtlıyorlar, zaman zaman yüzlerinde o güzel günlere geri dönemeyecek olmanın hüznü tebessümlerini buruklaştırsa da her ifade bir his taşımayı sürdürüyor. Ve aslında onlar bizlere her anımızı, acısıyla tatlısıyla geçen günlerimizi gerektiğinde acıyı gerektiğinde ise sevinci, mutluluğu hissederek geçirmemiz gerektiğinin en güzel kanıtıdırlar. Kalpten gelen hiçbir hissimizi kaybetmeyen bir nesil olmayı, yaşadığımız hiçbir anı akıllı telefonlara değişmeden, belki bazılarını sosyal medyada paylaşmadan sadece yanımızdakiler ile yaşayarak geçireceğimiz bir ömrümüz olmasını ve ileride bizlerin de aynı şekilde bu güzel zamanları gelecek nesillere tebessümle aktarmayı diliyorum. Bir daha bu güzel yaşlara dönemeyecek olsak dahi.