PAZARLIKSIZ 'DOST'LUKLARA

(Nilgün TANRIKULU, Portaxe&Portaxe galerisi, 12-16 Kasım 2011) Arkadaşlık insanı insan yapan en temel gereksinimdir bence. Sevinçlerini, acılarını, hayallerini, hayatlarını, umutlarını paylaşacak birine ihtiyaç duyar insan hep. Bu bazen bir hayvan bazen de çok değer verdiğimiz bir insan olabilir. Benim hikayem de tam bu noktada başlıyor. Küçüklüğümde hiçbir zaman sosyal, kendini rahat ifade edebilen, diğer insanlarla kolay iletişim kurabilen biri olamadım. Sanırım işte tam bu nedenlerden dolayı ailem kendimi daha rahat hissetmem ve yaşadıklarımı dışa vurmam için bana bir köpek almaya karar verdi. Zeytin gibi gözleri olan Dost isimli bir Golden. Arkadaşlığın, dostluğun ne kadar önemli olduğunu Dostla öğrendim, aslına bakarsanız ondan çok şey öğrenmiştim. Belki çok klasik olacak ama okulda beni üzen bir olay yaşadığımda derslerin bitmesini iple çekerdim; gidip Dostla dertleşmek ve ona sarılmak için. Dikkatinizi çekerim anne babama değil, Dost'a anlatmak ona sarılmak için. Saatlerce konuşurdum ve o bana her şeyi anlıyormuş imajı çizen gözlerine bakarken huzurla dolardım. Bazen de yukarıdaki fotoğrafta olduğu gibi Dost'u yanıma oturtur ve ona kemanımla küçük çaplı bir konser verirdim. Belki de dostluğun en pazarlıksız, en saf halini kafamda her şeyin yeni yeni oluşmaya başladığı ve dünyanın anlam kazandığı zamanda Dostumdan öğrenmiştim. Karşımda beni sözleriyle teselli edemeyen, destekleyemeyen, hislerini sözcüklere dökemeyen bir köpek(en yalın haliyle) vardı ama dostluğun ne demek olduğunu gerçek anlamda kavratan varlık da oydu aynı zamanda. Bazen ağladığımda karşımda bana ağlama, üzülme diyen bir arkadaş yerine onun bakışlarındaki samimiyeti aradım dost diyebileceğim kişilerde. Çocukluğumun en güzel anlarını yanında geçirdiğim Dostum aynı zamanda en büyük acıyı da yaşatıp arkasında bırakmıştı beni. Ama arkasında çok farklı bir insan bırakmıştı aslında. O küçük, özgüvensiz kız onun dostluğuyla çok farklı bir dünyaya evrilmiş, arkadaşlığın kıymetini anlamış, küçük dünyasındaki büyük duygusal değişimlerle olgunlaşmıştı. Yaşadıklarım bu filme farklı bir boyut kazandırdı. Profesör Parker ve Hachiko arasındaki bağı Dostla aramdaki ilişkiyle bağdaştırdığım için bu kadar etkilendim bu filmden belki de. Hachiko'nun ait olduğu tür olan Akitalar insanlar ve köpekler arasındaki dostluğu başlatmıştır ve filmi etkileyici kılan nedenlerden biri de buydu benim için. Ama keşke insanlar ve hayvanlar arasındaki ilişki filmde anlatıldığı ölçüde çıkarsızca olsa. Bu kadar özel bir dostluğu bana hediye eden canlıya ve türüne yapılan haksızlıklardan bahsetmek isterim biraz da. İnsan ırkı zamanla bir sistem yaratmış ve bu sistemin kölesi olmuş, hırslarına yenik düşüp duygularını bastırmak zorunda kalmıştır ve bu bastırılan duygularını kendinden güçsüz gördüğü diğer canlılar üzerinde uygulamıştır. Köpeklerin bunun kurbanı olması insanların o samimi ilişkiye tanık olmadıklarının göstergesidir bir nevi. İnsan, sistemin kendinden istediklerini sorgulamadan vermeye o kadar alışmış ki güçlerinin yettiği diğer canlılardan örneğin köpeklerden de aynısını bekliyor. Yaptığımız işlerin karşılığında maaş aldığımız küçük ve sevgisiz dünyamızı onlarınkiyle karıştırmamalıyız. Onun getirdiği top karşılığında onu ödüllendirmek yerine bunu aranızdaki özel bağın yaptırmasını beklemelisiniz. Filmde de Profesör Parker'ın arkadaşının dediği gibi 'İnsanı memnun etmek için uğraşmaz, rüşvetle satın alınamazlar.' Hachiko'nun da o topu profesöre öleceği gün de getirmesi bunu çok özel bir nedenden dolayı yaptığının en büyük göstergesidir. Daha fazla kanıta ihtiyacı var mıydı ki insanoğlunun onlarla ne kadar değerli dostluklar kurabileceğini fark edebilmesi için? İnsanoğlu bencilliğini bir kenara bırakıp ' İnsan yaratılmışların en üstünüdür.' söylemine bir son verip kendinden daha saf duygular taşıyan canlıların dostluğuna kıymet vermeli ve bu dostluğa ihanet etmemelidir. Yoksa bu dünyayı anlamlandıran bir ide olan dostluğun tadına asla varamayacaktır ve bu insanoğlu için en büyük kayıp olacaktır. Bu duyguları tatmış biri olarak her ne kadar hikayemin sonu kötü bitse de kendime tekrar bir DOST edinmek isterim ve şunu açıkça söyleyebilirim ki hırslarınızdan arınmak, nefes aldığınızı hissetmek ve gerçekten bu dünyayı yaşamak istiyorsanız harekete geçmelisiniz. Meryem ERKOÇ