ZAMAN VE DÜŞÜNCE

Hiç düşündünüz mü? Eğer zamanda yolculuk yapabilme şansınız olsaydı hangi zaman dilimini tercih ederdiniz? Kiminle tanışmayı, kimi canlı canlı görebilmeyi isterdiniz? Ne zaman aklımdan bu tarz sorular geçse bir burukluk kaplar yüreğimi. Oysa bunu gerçekleştirebilsek ne güzel olurdu. Yanılıyor muyum? İşte tam da bu sebepten dolayı ne zaman aklıma zamanın içinde yolculuk yapma fikri düşse, içinde bulunmak istediğim zamana ya da o döneme ait bilgileri barındıran kitapları okumayı tercih ederim. Bu tarz yapıtları okurken de sürekli düşünür ve sorgularım. Eğer bahsedilen zamanda ve yerde bulunsaydım, ben de bu olayları yaşasaydım ne yapardım? Hayatım nasıl şekillenirdi? Şu anki yaşamımla arasında ne gibi farklılıklar olurdu? Tam da bu soruları sorduğum için okuduğum yapıtları daha da özenli seçmeye gayret ederim. Belki de bu huyumu bildiği için çok sevdiğim bir arkadaşım bana Can Dündar'ın Abim Deniz adlı eserini hediye etti. Elbette sevdiklerimizden gelen hediyeler hepimizi mutlu eder. Kitapta bahsedilen döneme duyduğum sempati ve neredeyse çocukluğumdan beri benimle beraber olan okuma aşkım bir araya gelince bu hediye benim için daha da anlamlı olmuştu. Şunu da belirtmeden geçmek istemiyorum. Yazarımız dönem araştırmacılığı konusunda yine mükemmel bir iş ortaya çıkarmış. Sanki kendisini bu konuda kanıtlamaya ihtiyacı varmış gibi.. Ölümlerinin üzerinden kırk dört yıl geçen kahramanlarımız Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan ve Hüseyin İnan hakkında günümüze kadar pek çok kitap yazıldı, onlar pek çok belgesele de konu oldular. Şunu da belirtmek isterim ki Abim Deniz bu konu hakkında okuduğum ilk kitap olmamasına rağmen okurken bana bambaşka bir haz verdi. Her zaman sorduğum soruları bu kitapta daha da derinden düşünüp sorgulayabilme fırsatını yakaladım. Hiç düşündünüz mü; Onlar da bizler gibi birer üniversite öğrencisiydi. 20'li yaşlarının başında hayalleri umutları olan gencecik insanlardı. Düşünme yetisi bulunan her özgür insan gibi inandıkları değerleri savunmak istediler. Tam da bu durumda şunu sormaktan kendimi alamıyorum. Her ne olursa olsun karşınızdaki insanın düşüncesine sempati duymayıp onaylamasanız bile o insan saygı görmeyi hiç mi hak etmez? Bizim için doğru ya da yanlış her ne olursa olsun, öncelikle insanlara ve onların fikirlerine saygı gösterebilmeyi unuttuk. Oysa böyle mi olmalıydı? O dönemde aynı ya da farklı düşünce yapısına sahip olan kaç gencecik fidan, hayat yolculuğunun başındaki insan yaşama veda etti. Ne için? Sadece fikirlerini söyleyip uğruna savaş verdikleri için. Sadece savundukları değerler güçlü insanların çıkarlarına uymadığı için sayısız genç insanın yaşama hakları ellerinden alındı. Sayısız insanın yüreği evlat, kardeş acısıyla yandı kavruldu. Kaç tane genç insan anne baba olamadan hayatına veda etti hiç düşündünüz mü? Daha nicesi sevdiğinin elini tutamadan, aileleriyle vedalaşamadan kendilerini ölümün kucağında buldular. Sırf güçlü olanların çıkarları tehlikeye girdiği için, sırf karşısındakiler fikirlerini onaylamadığı için. Ne kadar da yeterli bir ölüm sebebi değil mi? 1 FATMA GİZEM AKÇAY 21301017 Oysaki hemen hemen o dönemde yaşayan kime sorsalar, düşünce yapısı gözetmeksizin hepsi vatanını ülkesini sevdiği için bu tarz eylemlere girdiğini söyler. Nedense ülke ve vatan sevgisi hep farklı anlatıldı, farklı gösterildi. Farklı düşünce grupları arasında rekabet konusu oldu. Oysa böyle mi olmalıydı? Kırk dört ya da kırk beş yıllık zaman diliminde insan olarak hatta ülke olarak ne kadar yol aldık dersiniz? Üzülerek söylüyorum ki hala ülke olarak farklı düşünce yapılarına saygımız yok. Eğer savunulan düşünce güç sahibi olanın çıkarlarına hizmet etmiyorsa, o düşünceyi savunan kişi ya bir cinayete kurban gidiyor ya da mantık dışı bir sebep yüzünden kendini hapishanede buluyor. Oysa ülke olarak düşünen, sorgulayan ve üreten insanların değerini bilebilsek ne kadar güzel olurdu öyle değil mi? Ama en önemlisi ülke ve vatan sevgisini kendi çıkarlarımıza alet etmeden onurla ve gururla yaşayabilmeyi başarmak zorundayız. Biz bunu tam olarak başarabildik mi dersiniz? İşte tam da bu sebepten dolayı Deniz, Yusuf ve Hüseyin ölümlerinden sonra geçen zamana rağmen hala bizlerin akıllarında ve tarihteki önemlerini koruyabilmeyi başarabilmişlerdir. Aramızda olmamalarına rağmen; bizlere düşünmenin, sorgulamanın ve inandığımız değerlere sahip çıkmanın önemini hala öğretebiliyorlar. Çocuklarını erken yaşta kaybetmiş aileleri için ne büyük bir gurur öyle değil mi? Umuyorum ki hiç değilse bu gurur onların acılarını az da olsa hafifletebilmeyi başarabilmiştir. 2