ARKADAŞ DEĞİL, SADECE TANIDIK

Sunny, yedi kız arkadaşın lisede başlayan ve ömür boyu süren arkadaşlıklarını anlatan 80'li yılların atmosferiyle harmanlanmış hem komik hem de hüzünlü bir film. Aralarında bazen dargınlık olsa da neticesinde hep birbirlerini seviyor ve kolluyorlardı. Senaryo için "içimizden bir hikaye" demeyi çok isterdim fakat ben artık böyle arkadaşlıklara rastlamıyorum. Uzun yıllar sınıfımdaki diğer öğrencileri "arkadaşım" diye düşündüm, bu yüzden hiç yalnızlık çekmedim. Bütün günü birlikte geçirip öğle yemeklerini birlikte yiyorduk sonuçta, elbette ki arkadaşlarımdı onlar, annemin babamın yüzünden çok onların yüzlerini görüyordum. Bu "Polyannamsı" düşüncelerimle gayet halimden memnundum, ta ki okul tatil olup arkadaşlarımla sokakta karşılaşınca kafasını çeviren, attığım mesajlara cevap verme tenezzülünde bulunmayan insanların aslında benim arkadaşım olmadığını, yalnızca birer "tanıdık" olduklarını anlayana dek. Onlar beni yalnızca vakit geçirmek için kullanıyordu, ilişkimiz tamamen mecburiyettendi. Soframızı paylaşmamızın, anılarımızın hiçbir ehemmiyeti yoktu belli ki. Yalnızca boş zamanlarımı dolduracak birini değil, iyi-kötü, acı-tatlı her türlü deneyimimi paylaşabileceğim ve yanında rahat hissedebileceğim bir arkadaş istedim hep. Filmde çok güzel bir kız vardı, model olmaya uygundu ve çeşitli ajans ve şirketlerden teklifler de alıyordu. Hatta bir dergiye kapak bile olmuştu. Bu arkadaş grubundan haz etmeyen bir kız, kızın arkadaşına elinde cam parçasıyla saldırmaya kalkışınca bir saniye bile tereddüt etmeden arkadaşını korudu ve yüzünde büyük ve çirkin bir iz bırakacak darbeyi aldı. Bir daha modellik yapamadı belki ama çok daha büyük bir felaketi engelledi. Benim için bu fedakarlığın 10'da birini bile yapacak bir arkadaş bulamayınca sorunun bende olabileceğini düşündüm, ya da henüz o kaderimdeki "en iyi arkadaş"la tanışma vaktimin gelmediğini. Fakat yıllar geçtikçe ben ne kadar çabalasam, ne kadar güler yüzlü yaklaşsam, ne kadar samimi olmaya çalışsam da insanların hep soğuk ve mesafeli durduğunu görmem beni daha da üzdü. Yaşım ilerledikçe değil en yakın arkadaş, arkadaş bulmanın ne kadar zor olduğunu fark ettim. Fakat yine de inancımı yitirmedim, annem hep en güzel arkadaşlıkların üniversitede yaşandığını söylemişti çünkü. Üniversiteye geldiğimde ise yaşadığım pişmanlık beni derinden yıktı. Haftalar geçse de ilerlemeyen arkadaşlık ilişkileri, bir kere bile selamımı kabul etmeyen ve "günaydın" dediğimde bana uzaydan gelmişim gibi hayretle bakan gözler, yolda zorla durdurup hal hatır sorduğumda beni tanımayanlar... Oldukça konuşkan ve tanışması çok kolay bir insan olmama rağmen sınıfın yarısıyla bir dönem boyunca hiç konuşamamıştım, -"Ödevi yaptın mı? Yaptıysan bana da verir misin?" muhabbeti dışında- . Bu insanlara "arkadaş" demeyi bıraktıktan sonra tüm gün tamamen yabancı insanların arasında olduğunu fark ettim ve bu beni geriyordu. Daha sonra uzun gözlemlerimle fark ettim ki, benim dışımda kimsenin arkadaşa ihtiyacı yoktu çünkü onların çok değer verdikleri telefoncukları, bilgisayarcıkları vardı. Sosyal medyada hepsinin bir imajı ve hatta "kariyerleri" vardı. Tam zamanlı Instagram kullanıcılarıydılar. Fotoğraflarına yorum atan, paylaştıkları her gönderiyi beğenen takipçileri vardı, neden arkadaşa ihtiyaç duysunlardı ki? Sosyal medyayı ara sıra kişisel ihtiyaçlarını görmek, bazen de sınav öncesi ders çalışmak için bırakıyorlardı. Sanal dünyayla bu kadar iç içe yaşadıkları için gerçek hayatta afallıyorlardı belki de. "İnsanların hiçbir şey öğrenecek vakitleri yok artık. Her şeyi satıcılardan hazır alıyorlar ama dost satan bir satıcı olmadığından insanların dostları da yok artık." Küçük Prens Son cümlelerimde "insanlar değişecek, sonsuza dek böyle kalmayacaklar" demeyi çok isterdim fakat açıkçası gidişatın pek iyiye gittiğini düşünmüyorum. Japonya ve Kore gibi ülkelerde insanlar yalnız hissettikleri için intihar oranlarının bu ülkelerde çok yüksek olduğunu zaten biliyordum ama Japonya'da insanların günlük arkadaş kiraladıklarını okuduğumda gelecek gözümde çok daha net bir biçimde canlandı. Elbet yıllarını boşa harcadıklarını anlayacaklardır insanlar, yaşlanınca. Hayır, yalnız yaşlanınca. Ailelerini yitirdikten sonra kimsesiz bir şekilde hayata tutunmaya çalıştıkça, gençliklerinde çok değer verdikleri elektronik aletlerin yüreklerindeki sevgisiz ve yalnız boşluğu dolduramadığını anladıklarında ve çaresizlik onları ele geçirdiğinde... Pişman olacak ve zamanı geriye sarmayı delicesine isteyecekler fakat her şey için artık çok geç olmuş olacak. "Sunny" grubundaki arkadaşların ölene kadar birbirlerine olan bağlılıkları, hem maddi hem manevi yardımları çok güzeldi. Hele ki grubun lideri öldüğünde cenazesinde "Sunny" şarkısında dans etmeleri filmin en can alıcı kısmıydı. Böyle arkadaşlıklar hep geçmişte mi kaldı, kaldıysa neden ben bu jenerasyonda doğdum diye düşündürdü film bana. Geriye kalan son umut kırıntılarımı ise, benim gibi düşünen ve hisseden başka insan kaldıysa, bir gün onlarla tanışabilme olasılığı besliyor. İçimi ısıtan ve günümü aydınlatan bir arkadaş istiyorum. Bulabilirsem çok şanslı bir insan olacağım, bulamazsam da hayatımı yaşamaya devam edecek ve sadece kendime ve aileme değer vereceğim, isteklerime ve ideallerime daha sıkı sarılacağım. Kendi kendimin arkadaşı olacağım. Beyza YILDIRIM (21502586)