"Sevgili"nin Kollarında

İnsan benliğini korumak için ne kadar ilginç savunma mekanizmaları geliştirebiliyor. Bu mekanizmalardan birkaçını sürekli kullanan Mehmet Arslan tam da böyle bir kişi. Kardeşimin Hikayesi'nin başkahramanı Mehmet, yaşamında geçirdiği tarifsiz acıları dindirmek ve bir daha böyle acılar yaşamamak için kendini korumaya almış ve sonunda da akıl sağlığını kaybetmiş bir kahraman. Çocuk yaşta, anne ve babası ile ikiz erkek kardeşini kendinin de içinde olduğu bir kazada kaybetmiş Mehmet. Sadece bu acı ile bile bir çocuğun baş edebilmesi ne kadar büyük bir acı. En sevdiğin ve güvendiğin insanların bir anda hayatından yok olmalarından daha korkunç bir şey olabilir mi? Böyle acılar ile baş etmede inkar en etkili savunma mekanizmalarından birisi sanırım. Anneannemin ölümünden sonra benim için dedemin evine gitmek her seferinde çok zor geliyor. Şimdi daha iyi anlıyorum, gitmedikçe sanki anneannem hala o evde yaşıyor gibi geliyor bana. Ama gidince, o evde onun yokluğunun büyük boşluğunu derinden hissediyorum, üzülüyorum. Üzüntüden kaçmak benimki de. Evet, kaçmak veya kaçınmak da benim en sık kullandığım savunma mekanizmalarım. Dilencilerin olduğu sokaklardan, caddelerden hiç hoşlanmam, fakir insanların hikayelerini de hiç sevmem, asla duymak istemem. Hastalıklar hakkında konuşulduğunda, bir sevdiğim hasta olduğunda da o ortamda bulunmak hiç istemem. Neden biliyor musunuz? Bir erkek için itiraf etmesi zor ama... Yüreğim dayanmıyor! Kaçmak bir yol ama bunu Mehmet gibi dostluk, aşk, nefret, kıskanma, öfke, pişmanlık gibi duygulardan kendini tümüyle arındırarak yapmak mümkün mü? Kimseyi sevememek, birisine kızamamak, duygusuz yaşamak insanlıktan çıkmak gibi bir şey. Bir günde hangi duyguları yaşıyorum diye gözden geçirmeye karar veriyorum. Sabah erken kalktığımda uykumu alamamışsam sinirli olabiliyorum, evdekilere terslendiğim oluyor, okula giderken trafikte bir sürücü beni sinirlendirebiliyor, sevdiğim bir arkadaşımı gördüğümde ona gülümsüyorum, kendimi mutlu hissediyorum. Bir sınavım iyi geçerse sevinç içinde havalara uçuyorum. Sabah evden çıkarken terslendiğim annemi üzdüğümü hatırlayarak pişmanlık duyuyorum. Bu duygular olmadan yaşayabilmek mümkün değil, kendimce bu sonuca varıyorum. Kaçarken işi bir insana dokunamamak, elini tutamamak, sevgilinin yumuşacık saçları arasında parmaklarını gezdirememek, onun heyecanla atan kalbine kulağını koyamamak, kendini bunlardan yoksun bırakmak noktasına vardırmak nasıl bir deneyim olurdu? Her insanın en temel ihtiyacı olan sarılmak ve sarmalanmak duygusunu "Sevgili" olarak adlandırdığı bir makinenin kollarında gideren Mehmet gibi olurdu. Çok üzücü geldi tüm bunlar bana. Kimseye dokunmadan yaşamayacağımı da anladım. Geçmişte insanı üzen olayları unutarak insanların kendilerine bir koruma mekanizması geliştirmesi, hastalık derecesine varmadığı sürece çok da kötü bir şey olmayabilir diye düşünmeden de edemiyorum. Bugünlerde gencecik çocuklarını hendeklerde kaybeden anneler, babalar aklıma düşüyor birdenbire. Biricik babalarını, annelerini bombalar nedeniyle kaybeden çocuklar, gençler kafama takılıyor. Hatta sayısız kereler tecavüze uğrayan çocuklar eğer unutamazlarsa nasıl yaşamlarına devam edecekler. "Unutmak, insan soyunun en büyük şifasıydı." (Livaneli 223). Bu saptamaya katılmamam mümkün değil. Bir insan kendine çok acı veren olayları sürekli hatırlayarak yaşayamaz. Mehmet'in hikayesi de kendine acı veren duyguları tekrar hatırlamasıyla, hissetmesiyle trajik bir şekilde sonlanıyor. O duygular ile baş edemeyeceği için de kendini "Sevgili"nin kollarında ölüme bırakıyor. Bu trajik sonla bir kez daha beni üzen veya kıran duygulardan, durumlardan tamamen kaçamayacağım gerçeği ile yüzleşmeye çalışıyorum. Bunları ne yok saymalı ne de her an tekrar tekrar hatırlayarak yaşamalı. Bunlarla bir şekilde barışıp aşırı uçlara savrulmadan yaşamaya gayret etmeli.