ÇABUK TÜKENEN SEVDALAR

Orhan Veli, yazmış olduğu şiirlerle benim için bütün yazarlar arasında çok özel bir yere sahip olmuştur. Şiirleri hepimizden bir parça taşıyor sanki. Her okuyuşumda sanki ilk defa okuyormuşum gibi zihnimde ve kalbimde yeni düşünceler filizleniyor. Orhan Veli'yi yaşadığı kısa ömüre rağmen daha iyi anlamak, onun aşk kaynağının derinlerine inmek için Nahit Hanım'a yazdığı mektuplardan daha etkileyicisi olamazdı. Kitabı okurken sanki izinsizce, bir aşkın gizliliğini bozmuş gibi sevimli bir huzursuzluğa kapıldım. Birbirinden uzak yaşayan iki aşığın aralarındaki mesafeye rağmen mektuplarla bir arada kalmaları çok etkileyici. Pek çok yürek acıtıcı ifadelere rağmen aşkın önüne engel konulamayacağını görüyoruz. Okurken aralarında geçenleri bir nebze kıskandım çünkü günümüzde bu denli etkileyici bir olay yaşamak pek mümkün değil. Aşk fedakarlık ister ve Orhan Veli, o dönemde yoksul olmasına rağmen sevdiği kadının yanına gidebilmek için elinden gelen her şeyi yapmıştır. Kendisinden cevap alamadığı anlarda bile ona olan inancından, sevgisinden vazgeçmemiştir. Günümüzde ise pek çok şey için mücadele etmiyoruz ve ellerimizden kayıp gitmesini izliyoruz. Aşk bunlardan biri. Aşk bence insanın en doğal halidir ve aşık olan, önüne çıkan engellerin hepsini aşar. Ancak günümüzde insanlar fiziksel yönden tatmin olmak için aşıkmış gibi davranıyor. Başka bir deyişle aşk, basit bir çıkar ilişkisinden öteye gidemiyor ve bunun en temel sebebi 21. yüzyılın teknolojinin etkisi altında kalmasıdır. İnsanlar teknolojinin zincirlerine vurulmuş bir köle gibi. Her türlü teknolojik çeşitliliğe rağmen günümüzde yaşanan aşkları çabuk tüketebiliyoruz. Birçoğumuz ebeveynlerimizin ya da aile büyüklerimizin aşık olup evlenme hikayelerini elbet dinlemişizdir. Telefon yok, bilgisayar yok, sosyal medya yok, kısaca günümüzde haberleşme için kullanılan organlar o devirlerde yok. Buluşmak için aşılan zorluklar, pastanede beraber bir çay içmek için geçilen yollar bizim için kurgu bir hikaye gibi geliyor. En sonunda dedelerimiz, ninelerimiz birbirlerine kavuşuyorlar ve nihayetinde biz de içimizden "ben olsam bu fedakarlıkları yapabilir miydim?" diye sorguluyoruz. Aslında yapılması gereken tek şey mücadele etmektir. Ancak günümüz aşıkları, sanal ortamda temsili bir bağ kurmadan adım atmıyor. Demek istediğim; sanal ortamda önce koyduğu fotoğraflardan dış görünüşüne bakıyor. Eğer hoşuna gitmiyorsa, tabiri caizse yargısız infaz yaparak, tek bir dokunuşla o kişiyi bir daha görmüyor. Kişini dış görünüşü ne olursa olsun, herkes bu sanal prosedürü uyguluyor. İnsanlardaki iç güzelliği göremedikten sonra fiziksel güzelliği görmenin ne anlamı var? Sanal güzellik duvarı aşıldıktan sonra görece daha kolay olan tanışma kısmı geliyor. Kişiler, karşısındaki etkilensin diye hiç olmadıkları bir karaktere bürünüyor ve zaten birbirine yabancı olmalarına rağmen kendilerini daha da yabancılaştırıyorlar. Bir paradoks edasıyla bu kısır döngü günümüz gençliğini esir altına aldı. Herkesin gerçek benliği dışında bir de sanal benliği oluştu. Sosyal medya diye adlandırılan bu platform, insanları gerçek hayatta yakalayamadıkları başarıya ve ilgiye yaklaştırdı. Kendi düşüncelerinden ziyade sanal ortamda insanların ne düşüneceği daha önemli oldu. İnsanlar, fikirlerini daha fazla dikkat çekmek adına yontuyor ve o fikirler artık kendilerine ait olmaktan çıkıyor. Bu durumda sanal etkileşimler, aslında çıkarlar üzerine kurulmuş oluyor ve sanal dünyadan ayrılıp gerçek dünyaya ulaştığı zaman insanlar aradaki uyumsuzluk gözle görülüyor. Nihayetinde uzun soluklu, kalıcı bir ilişki yaşanması güç oluyor. "Emin ol, dünyada hiçbir şeyden zevk almıyorum. Bütün bu tatsız günler içinde yalnız seni arıyorum." (Kanık, Yalnız Seni Arıyorum s. 76) diyen Orhan Veli kadar aşkımıza inanırsak ve mücadele edersek ancak o zaman gerçek dünyada aradığımız sevgiyi bulabiliriz.