Herkes Olmaktansa Hiçbiri

Hayatım boyunca şiir kitapları her zaman ilgimi çekmiştir. Şiirlerde her zaman kendimden bir parça bulurum ve bu benim için bir içe dönüş serüvenidir. Hayatımda her zaman kendimi keşfetmeye çalıştım ve bu isteğim beni yeni şiir kitapları aramaya yöneltti. Geçenlerde beni çok iyi tanıyan bir arkadaşım vasıtasıyla Asuman Susam'ın Kemik İnadı'nı keşfetme fırsatı yakaladım. Bu benim için insanın sonsuz benliğine açılan yeni bir kapı demekti. Bu kitabı okurken yazarın benim ruh ikizim olduğunu anladım. Hele ki kitabın içinde olan üç şiir beni çok derinden etkiledi. Bu şiirlerde kendimi ve en önemlisi insanlığı gördüm. "En çok kimsin dediklerinde tökezliyorum Bir yalancı gibi terliyor ellerim Hepsi olmaktansa hiçbiriyim Ama bu nasıl denir" Ben kimim? Bu soru tüm insanlığın kendine sorması gereken ilk soru. Ben gerçekten ben miyim, yoksa yüzümdeki bir maske mi? Çoğu insan günlük hayatın koşuşturmacası yüzünden benliğini keşfedemiyor ya da benliğinden kaçıyor ve bu yüzden sokaklarda sürekli bir maskeyle dolaşmak zorunda kalıyor ki bu durumdan rahatsız olanlar da var olmayanlar da. Aslında bu maskeyi herkes kullanıyor. Demek istediğim, herkes gibi olmaya çalışmak insanların seçebileceği en kolay yol. Koyun sürüsüne dahil olduğunuzda dünyadaki hiçbir şey sizi ilgilendirmez oluyor. Yediğiniz yemek, dinlediğiniz şarkı, hoşlandığınız aktiviteler... "Kimsin?" sorusunu duyduğunda bocalayan insanlar, kendini bu koyun sürüsünden ayrı tutmaya çabalayan insanlardır. Bu soruyu duyduğunda kafasında alarm zillerinin çalmadığı insanlar ise birer koyun. Hayatım boyunca "ben kimim?" sorusunu kendime sordum ve sora sora kendi kişiliğimi keşfetmeye devam ediyorum. Geceler bana ışık tutar bu konuda. Gecenin sonsuzluğunda kafamı yastığa koyduğumda ateş beni yutuyor. Bu ateş beni öylesine sarıyor ki her sabah yepyeni bir arınmışlıkla uyanıyorum. Daha önceki yıllarda öz benliğimi görmezden geldiğim için hayatımı kendim idare etmiyordum. "Neden kendimden kaçıyorum?" sorusunu kendime sormaya başladığımdan beri dinlediğim müzikler, yediğim yemekler, korktuğum şeyler, yapmaktan zevk aldığım aktiviteler... Her şey çok değişti. Belki de garipleştim, ama tüm bu özellikler artık yalnız bana ait, başka hiç kimseye değil! Korkularım demiştim. Eskiden yalnızlıktan korkardım, evde tek başıma kalmaktan bahsetmiyorum. Hayatta kimseniz olmamasından bahsediyorum. Bir arkadaşınız, bir dert ortağınız... Korkardım, çünkü yalnızlık bize hep asosyallik olarak lanse edildi toplumda. Yeğenoğlu, 2 Günlük arkadaşlıkların boş olduğunu anladım. Sadece anı geçirmek için görüştüğüm arkadaşlarım beni "herkes gibi" yapmaktan öteye geçiremiyordu. Hayatımda gereksiz, bana bir şey katmayan insanlara yer yok. Artık kendimle baş başa kalmak en büyük keyfim. "Kimim ben Varlığın evinde rüyada Yerin sertinde inzivada Bir suçlu gibi terliyor ellerim Sen'i istemezim sanmıştım Kusur ben'miş anladım" Kendini kendine itiraf edebilen insanlar, yani kendi benliğini keşfetme cesaretine sahip olanlar toplum tarafından dışlanıyor, çünkü onlar "farklı" düşünüyor. Toplum bu insanları diğer tüm insanlar gibi düşünmediği için ezik veya delirmiş olarak sınıflandırıyor, çünkü günümüzde herkese ayak uydurabilmek çok büyük bir maharet ne yazık ki! Günümüzde insanlar toplum baskısı yüzünden kendileri olamıyorlar. Katılmadıkları bir konuya sırf bir gruba dahil olabilmek "aynı şekilde ben de katılıyorum" diyebiliyorlar. O gruptan çıkarılma korkusu yüzünden veya deli damgası yememek için de kendilerine göre yanlış veya haksız bir olay karşısında dahi susuyorlar. Bu insanlar hayatta kendi fikirleri olmayan, vizyonsuz ve güdülmeye mahkum insanlardır. Herkes olacağımıza hiçbiri hatta birer boşluk olalım daha iyi! En azından hiçbiriyken bile düşünceleriniz kendi düşünceleriniz. Her insan bu hayatta tek başına, çevresindeki insanlar ise sadece birer figüran. Bir an önce kendiniz olmaya bakın, hayat kısa! "Onlar gökyüzünden emanet Dışarlıklı bir kederle vardılar Vadide saklanan ölüme Kardeşlik hatırası bakışlar Bir tek onlar Kaldı ense kökümüzde"