İYİ Kİ

Günlük hayatta en çok kullandığımız kelime nedir acaba, ya da en sık hissettiğimiz duygu? İnsanoğlu yapı olarak farklılık gösterse de bazı özelikler yaygınlık açısından ağır basabilir. İstisnaları saymazsak genel olarak bir şeylerden hoşnutsuzluk duyduğumuz zamanlar yadsınamayacak kadar fazladır. Hep daha fazlasını isteriz, elimizdekilerle yetinmeyi bilmediğimizden de olabilir ya da nasıl mutlu olacağımızı bilmediğimiz için, en basit neden olarak. Nedenler çeşitlilik gösterse de sonuç hep aynıdır: mutsuzluk. "Hayatınıza şöyle bir geriye dönüp baktığınızda kaçınızın aklına gelen ilk şey mutlu olduğunuz ya da başardığınız şeyler için gurur duyduğunuz anlar?" diye sorsam çoğunluktan olumlu dönüt alamam sanırım. Ama soruyu biraz değiştirip "Hayatınızdaki en büyük pişmanlığınız nedir?" desem sanki herkes bu soruyu sormamı bekliyormuşçasına, anında cevap verir diye tahmin ediyorum. Bu olası sonuç yaptığımız hataları düşünmekle ve kendimizi sürekli suçlamakla geçirdiğimiz zamanın bir hayli fazla olmasından kaynaklanıyor olabilir. Hep geriye dönük, hayıflanma içeren, "keşke"lerle dolu cümleler kurarız. Sürekli geçmişimizi değiştirme çabası içindeyizdir. Sanki keşke demek bir şey değiştirecekmiş gibi... Üzerinde fazla durmadığımız bir nokta var, mutluluk zannettiğimiz kadar uzakta değil. Aslında mutluluğu çok uzakta aradığımız için ona ulaşamıyoruz ya da nerede bulacağımızı bilmediğimiz için de yanlış yerlerde arıyor olabiliriz. Etrafımıza kısa süreliğine de olsa biraz iyimser bakalım: kimse sadece hatalarla dolu bir geçmişe sahip olamaz mutlaka yaptığı doğru şeyler de vardır, kendisinin bile görmeyi reddettiği belki de. Her zaman bizden daha iyi durumda olan insanlar vardır bunu inkar edemeyiz ama aynı şekilde bizden daha kötü durumda olanların da bizi şanslı kıldığı bir gerçektir. Duruma geniş çerçeveden bakınca görmek o kadar kolay ki: mutluluk, şu anda yaşama tutunan bedenimizin her zerresinde! Mutluluğa ulaşma arzusunda ama aslında hayatları mutsuzlukla çevrili olan insanların arayışları Ernest Hemingway'in ilk eseri olan "Güneş de Doğar" eserinde çok iyi incelenmiş. Her şeye rağmen eğlencelerinden ödün vermeyen bu insanlar aslında içlerindeki eksiklikleri başka şeylerle kapatmaya çalışan insan profilinin gerçek bir örneğidir. Bazen içinde bulunduğumuz andan ya da bizi mutsuz eden şeylerden kurtulmak için başka gerçeklikler yaratıp sahte mutluluklardan oluşan gardın arkasına saklanırız ama o gard düştüğünde ortaya çıkan yine hüznün ele geçirdiği bedenimizdir. Kaçışın çözüm olmadığını kabul edip sorunun kaynağına yönelmemiz gerekir. Bir bakıma mutsuzluk yaratan olaylara karşı gard almak yerine onu kökünden yok etmeye çalışmalıyız ve bu olay tabi ki içimizde gerçekleşen kendimizle verdiğimiz savaştan başka bir şey değildir. Savaşı kazanmanın yolu basit ama çoğu kişinin yapmadığı bir şey: bakış açımızı değiştirmek. Geçmişimizi değiştirmeye çalışıp "keşke" diyerek kendimizi yıpratmak yerine anı ve bundan sonrasını kurtarmaya çalışmak daha yapıcı bir davranış olacaktır. Hayatta iniş çıkışlar olabilir, bazen her şeyin üzerimize geldiğini düşünebilir hatta hayatın bize karşı kasıtlı oyunlar oynadığı hissine bile kapılabiliriz. Bunlar yaşamın normal aşamalarıdır hatta tabir yerindeyse "Öldürmeyen acı güçlendirir." demek çok da yanlış olmaz; bu engellerin bizi daha olgun, ne istediğini bilen bireylere dönüştürdüğünü göz önünde bulundurursak. Her engel aslında bize kendimizi daha iyi tanımak ve geliştirmek için bahşedilmiş fırsattır, eğer değerlendirmesini bilir ve lehimize çevirmeyi başarırsak. Hayatımızda birden köklü değişiklik yapma düşüncesi korkutucu gelebilir başta doğal olarak, ama değişime küçük başlangıçlar yaparak hayat verebiliriz. Mesela "keşke" kelimesini dağarcığımızdan çıkarıp yerine "iyi ki"yi koyabiliriz. Bu ufacık değişim bile yaşama karşı olan bakış açımızı değiştirmeye başlamak için yeterli bence. O yüzden mutluluğu dışarıda aramak yerine kendi sahip olduklarımızda arayıp onlarla mutlu olmayı öğretebilirsek kendimize; eminim ki hayat, öncekinden çok daha farklı bir hal alacaktır. "İyi ki" ifadesinin hayatımızda daha fazla yer etmesi dileğiyle.