GELECEK KAPILARININ ARDINDAKİ TEKNOLOJİ

"Gelecek" kelimesini duyduğumda, grimsi bir kapının altından görünen bir sarı ışık gözümde canlanır. Sarı ışık, güneşin yarattığı aydınlık gibi... Bu yüzden geleceğe hep umutla bakarım. Bazen "gelecek" kelimesini duymak beni ürkütür. Çünkü grimsi kapıyı açtığımda, kapıda beni karşılayan hayatın sürprizleri beni gülümsetecek midir? Veda ettiğim geçmişimi özleyecek miyim? Grimsi kapının gardiyanı olan değişen dünya da beni korkutuyor. Çünkü o kapıdan içeri girdiğim an, gardiyan o kapıyı kontrol edecek ve değişen dünya geçmişteki hazinelerime dönmeme izin vermeyecek... Geçmişim, sarı sayfalı defterlerimde yaşayacak... Büyük bir merakla izlediğim "Geleceğe Dönüş" filmi, beni gelecek hakkında çok düşündürdü. 2046 yılında insanlar, "2016 yılında, dünyada terör hakimdi. İnsanlar şimdiki gibi barış içinde yaşamıyordu. " diye düşünecek mi? Ya da George Orwell'ın gelecek hakkındaki teorisi doğru çıkacak mı? 2046 yılında, baskı altında yaşayan ve insan olduğunu unutan ruhsuz bedenler olarak mı gezeceğiz? 2046 yılında insanlar, savaş arzusuyla mı yaşayacak? Olay akışı 1985 yılında geçen ve 1987 yılında çekilen "Geleceğe Dönüş" filmi, 2015 yılının kapısını tozpembe hayallerle açıyor... Uçan arabalar ve kaykaylar, mikrodalgada büyüyen pizzalar, kendi fermuarını çeken montlar... Daha da önemlisi insan ilişkileri çok iyi... Bence 1985 yılında, filmin senaristleri gelecekten umutluymuş ve izleyicileri de umutlu duruma getirmişler; fakat insanlar hayal kırıklığına uğradı... İnsanlar teknoloji ve mutluluğun bir arada olacağını düşündü. Belki uçan araba olmayacaktı; fakat teknoloji mutluluğu etkilemeyecekti ve insan ilişkileri bozulmayacaktı... Hayaller ve hayatların yarattığı zıtlık, gerçek 2015'te görüldü. Teknoloji çok gelişti; fakat teknoloji bozulan insan ilişkilerinden beslendikçe beslendi ve doymadı... Savaş teknolojisi terörü daha da güçlendirdi... Sosyal medya teknolojisi, kişilerin arasındaki bağı kendi yapay dünyasının formatına çevirdi. Gelecek, bu dünyadan doğacak... Bu yüzden geleceğin adı "Teknoloji Çağı" olacak ve bilim adamları, teknolojinin geleceğin anahtarı olduğuna inanıyor; fakat teknoloji yapay başka bir dünyanın anahtarı olacak... Teknolojinin sinsi dünyası, insanlığın sonunu getirecek en büyük silah... Çünkü bence teknoloji ve mutluluk aynı anda olamaz... Birinin yaşaması, diğerinin güçsüz olmasına bağlı... İnsanların evrendeki en büyük ayırt edici özelliği, eşsiz zekası... Teknoloji, insanların zekasına erişme yeteneğine sahip. Çünkü yapay zeka teknolojisi gittikçe gelişiyor. Robotlar ve eşyalar kendi kendilerini yaratabilir ve insanların evrendeki yerini daraltabilir. Yapay zeka teknolojisi her teknoloji türünün yaptığı gibi, insanların ilişkilerini bozup, mutluluklarını engelleyebilir. Bu düşünce kimi kişilere göre komik gelebilir; ama teknoloji hayal olan şeyi yaratmaktır. Mesela, 60'lı yıllarda yaşayan bir adama, cep telefonu ya da navigasyon düşüncesi komik gelebilirdi. Teknoloji, insanları sinsi bir şekilde hayal olan şeyi yaratma fonksiyonu ile kendini sevdiriyor. İnsanlar, teknolojiye gittikçe bağlanıyor. Böylece insanlar zekalarını, mutluluklarını ve kişiler arası ilişkilerini teknoloji için feda ediyor. "Geleceğe Dönüş" filmindeki 2015 yılında insanlar, uçan arabalarda mutlu ve insanlar kendi hayatlarındaki egemenliklerini teknolojiye kaptırmamışlar. Bence gerçek 2015 yılında uçan arabalar olsaydı, insanlar uçan arabada birbirleriyle konuşmazlardı ve insanlar uçan arabada sohbet etmek yerine, uçan arabada selfie çekilmeyi tercih ederdi. Geleceğin grimsi kapısını açtığımda, teknolojinin insanlığa zarar verdiği bir görüntüyle karşılaşmaktan korkuyorum... Teknolojinin insanlığa zarar verme gücünden korkmam, teknolojiden kurtulmamız gerektiğini savunan bir düşünceye sahip olduğumu göstermiyor... Teknoloji hayatımızı kolaylaştırmak için gerekli olan en büyük etken; fakat teknolojiye verilen önem, insanların kişiler arası ilişkilerindeki mutluluğundan sonra gelmelidir yoksa teknoloji insanlığı sinsice ele geçirecek ve insanlığın sonunu getirecek... Teknolojiye gerekenden fazla verdiğimiz önemle; evrendeki yerimizi yapay bir dünyaya bırakarak, insanlığın sonunu kendimiz hazırlıyoruz.