Gerçeklerden Kaçış

Dürüstlük bir erdemdir fakat bu erdem kaç kişide gerçekten var? Artık insanlar yalan söylemeye o kadar çok alıştı ki bunu hayatlarının bir parçası haline getirdiler ve yalan çoğu insan için bir kaçış yolu haline geldi. Kaçılan şey ise gerçekler. Bu gerçeklerden kaçarken, insanlar kimi zaman kendilerine yalan söylerler, kimi zamansa sosyal hayatlarında. Peki bir insan neden yalan söyleme ihtiyacı içinde hisseder? Kim bilir, belki gerçeklerle yüzleşmekten belki de doğruları söyleyince alacakları geri dönüşten korkuyorlardır. Hani başın sıkışır, yalan söylersin, geç kalırsın, ödevini unutursun, yalan söylersin ya, bunların her biri bir savunma mekanizmasıdır aslında. Fakat insanlar savunma adı altında çıkmaza sürüklendiklerinin farkında değiller maalesef. Hayat zaten yeterince karmaşık iken gerçekler çarpıtılarak daha da karmaşık bir hale getirilir. Bir an için söylenen bütün yalanların bir şekilde karşı taraf tarafından anlaşıldığını düşünelim. Asıl işler o zaman daha da karmaşıklaşmaz mı? Yalan söylemeye alışmış bir insan, anı kurtarma çabasıyla yarınını kaybeder belki de. Çünkü o an onun için önemli olan tek şey işin içinden bir şekilde sıyrılmaktır. Ancak bu yalanın getireceği daha büyük sorunlar önemsenmez. Söyleme arkadaşım, bırak yanlış yaptıkların orada kalsın. Onları düzeltmek için çabala, saklamak için değil. Varsın ödevi yapmama sebebimiz unutmamız olsun, köpeğimizin yemesi değil ya da doktor randevusu yüzünden geç kalmak yerine uyuyakaldığımız için geç kalmış olalım. Bırakalım insanlar bizi biz olduğumuz için sevsin, yalanlarla onların olmamızı istediği biri gibi olduğumuz için değil. "Bunu söylersem, böyle yaparsam daha çok sevilirim." gibi düşüncelerle asıl yalanı önce kendimize söylemiş oluruz zaten. Bir de bazı yalanlar vardır, "renkli yalanlar" deriz onlara. Pembesi vardır, beyazı vardır... Mesela arkadaşımızla buluşacağız, daha hazırlanmaya başlamamış olmamıza rağmen vaktin geldiğini fark ettiğimizde, arayan arkadaşımıza "Şimdi çıkıyorum." deriz ya da kimseyi endişelendirmemek için canımız yansa bile iyi olduğumuzu söyleriz. Eminim ki bunu hepimiz yapmışızdır, çok büyük bir mesele değil. Asıl sorun, bu beyaz, pembe yalan dediklerimizi her şey için geçerli gördüğümüzde başlıyor. Öyle ki, kendilerini haklı çıkarmak için söylediği büyük bir yalanı az önceki örnek gibi zannedip, "Beyaz yalan bunlar canım, sayılmaz ki." deme lüksünü kendinde gören çok fazla insan var ne yazık ki. Bu yüzden de insanlar yalan söylemeye gittikçe alışıyor fakat genelde yalanlar ne kadar iyi niyetle söylenilmiş olunursa olunsun, söylenilen her yalan, insanı o kadar değiştirir çünkü insan bir süre sonra söylediği yalanlara kendini inandırır ve artık olmadığı biri gibi davranmaya başlar. Bir sigara bağımlılığı değildir belki de ama insan ne kadar çok yalan söylerse o kadar çok alışır ve artık yalan söylerken yüzü kızarmaz bile. Çünkü kolay gelir gerçeklerden kaçmak. Birinin gözlerinin içine rahatça bakıp yalan söyleyebiliyorsak eğer, işte o zaman bir şeyler yanlış demektir. Güven kavramından bahsediyoruz ancak ortada bu kadar fazla yalan varken bu ne kadar mümkün olabilir ki? Güven sorunu yaşayan insanlar var ve pek de haksız sayılmazlar çünkü artık kimse olduğu gibi davranmıyor. Hep bir maske. Bir sürü insanla konuşuyoruz fakat hangisini gerçekten tanıyoruz? Yüzüne gülümseyip arkasından konuşan, sırf sevmediği için hakkında atıp tutan o kadar çok insan var ki insan kime güveneceğini şaşırıyor doğal olarak. Oysa o maskeler bir atılsa güven hissini daha çok tadacağız. Herkes karşısındaki insan ona güvensin ister. Tıpkı güvenebileceği birini bulmak istediği gibi. Bu insanı bulmak o kadar zor olmamalı çünkü gerçeklerle yüzleşmek, yalan söylemenin ağırlığı yanında hiçbir şeydir ve biz karşımızdaki insanın bize yalan söylemeyeceğinden eminsek eğer belki de dünyanın en sağlam dostluğuna sahibiz demektir. İşte bu yüzden hissettiğin gibi davran, hissettiğin gibi konuş. Kısacası kendin ol, yalanların seni dönüştürdüğü kişi değil ve insanlar seni dürüstlüğünle sevsin, attığın yalanlarla değil. Çünkü gerçeklerden kaçmak ya da onları saklamak için binbir takla atmak bize bir şey kazandırmaz. Aksine, insanı yorar ve en sonunda bir bakmışız, kendimizden geriye hiçbir şey kalmamış.