ÖNYARGILARIMIN YIKILDIĞI BİR KIŞ KONSERİ

Annem ve babamın gitmeyi planladığı bir yardım konseri, bana ne kadar hitap edebilirdi ki? Hele bir Cumartesi akşamı öncesinden katılmayı planlamadığım ve açıkçası ilk bakışta çok da ilgimi çekmemiş olan bir yardım konseri... Eğitim, yardım ve müziğin buluştuğu Türk Eğitim Derneği ("TED") tarafından düzenlenen bu konsere, önyargılarımla gitmiş olmama rağmen, katıldığıma çok mutlu oldum. Şef Alessandro Cedronenin dehası, Murat Karahan'ın sesi, Seda Aracı Ayazlının zarafeti ve Orkestra Ankara'nın dinamikliği ile bu sene gittiğim en tatmin edici konserdi. Annem, ablam ve TED mezunu olan babam, son anda ortaya çıkan bir program nedeniyle katılamadıkları konserin davetiyelerini bana verdiler. Hiçbir zaman gitmeyi düşünmediğim bu konsere, yardım amaçlı alınan biletlerin boşa gitmemesi için, iki arkadaşım ile birlikte katıldım. Konser TED Ankara Koleji'nin spor salonundaydı, kendi okuluma olan bağlılığımdan olsa gerek, konser "salonuna" girer girmez organizasyonu küçümsemeye başlamıştım. Nitekim konser alanı, kendi okulumda olacağı gibi bir konser salonunda değil, spor salonundaydı. Seyircilerin oturacağı balkonlar ve platformların yerini ise basket potaları almış gibi görünüyordu. Oysa bu detayların ve dolayısıyla da konserin başarısız olacağı yönündeki yargılarımın, konserin sonunda sadece benim önyargım olduğunu fark ettim. Daha ilk parçadan konser, teknik anlamıyla "klasik" müzikten farklı bir yorum sunmasıyla benim ve katılan arkadaşlarımın merakını uyandırmıştı. Keman, çello, kontrbas gibi tipik telli çalgılar vardı ve çalanlar çok yetenekliydi ancak bu konseri ve ilk parçayı ayrı kılan husus, bu klasik unsurların hızlı bir darbuka ritmi eşliğinde çalınmasıydı. Parçanın ortasında telli çalgıların bırakılıp alkış ve basit çalgı aletleri ile bir kısmının sunulup, sonra tekrar çalgılara dönülmesi; Şef Alessandro Cedrone'nin yenilikçi düşüncesi ve Orkestra Ankara'nın çok yönlülüğünü göstermişti. Farklı müzik türlerinin birleşmesine çok ilgi duyduğum için henüz üflemeli enstrümanlar ve solistler sahneye çıkmadan konser deneyimimden memnun kalmıştım. Sonunda sahneyi Murat Karahan aldı. TED'li olmak ve TED'de konser verebilmekten ne kadar mutlu olduğunu ifade eden küçük ve sıcak bir konuşma yaptı. Önyargılarımdan Yağız Usluel 21602862 13 Aralık 2016 tamamen kurtulamamış olacağım ki, Murat Karahan'dan tipik tenor nüansları beklemeye başladım. Fakat bir kere daha hatalı olduğumu fark edecektim. Mükemmel müziğe dinleyicinin tepkisi fiziksel olur. Murat Karahan'ın ilk uzun notasında, sesinin kuvveti ve orkestra ile uyumu ile bacaklarımda dolaşımın azaldığını, nefesimin hızlandığını ve oturduğum sandalyeye yapışmaya başladığımı parça bittikten sonra fark ettim. Gözlerim kendiliğinden kapanmıştı. Sanki vücudumdaki bütün algılar, kulaklarıma yer verebilmek için kapanmış gibiydi. Parçanın yavaşladığı an arkadaşlarıma döndüm ve daha ilk parçadan yaşamış olduğumuz şaşkınlığı ve beğeniyi sessizce bakışlarımızla paylaştık. İlk parça bittiği an merakıma yenik düşüp konserin programına baktım. Şarkı listesinin zenginliğini görür görmez sevindim ve sonra "tipik bir tenor" olmasını beklediğim Murat Karahan'ın bilgilerine baktım. Önyargım ve bir nebze de cehaletim yüzünden küçük bir utanç yaşadığımı da itiraf etmeliyim. Murat Karahan'ın sadece Türkiye'de değil dünyada da en saygın orkestralarda çok prestijli konserlere çıktığını gördüm. Yanımdaki boş koltuğu tekrar fark ettikten sonra da Murat Karahan gibi bir ulusal hazinenin ülkemizde yeterince ilgi görmüyor olmayışına hem şaşırdım, hem de üzüldüm. Seda Aracı Ayazlı ise, belki de benim zevkim için fazla eğitimli ve fazla teknik bir sopranoydu. Sesiyle kadeh çatlatabileceğine neredeyse eminim. Müzikal olarak Murat Karahan kadar etkilenmemiş olsam da Seda Aracı Ayazlı'nın zarafeti nerdeyse göz kamaştırıyordu. Murat Karahan ile olan düetlerinde de geri planda kalmamış olması, ne kadar özel bir sanatçı olduğunu göstermektedir diye düşünüyorum. Ancak yine de, Murat Karahan'ın üzerimde yarattığı o ezici etkiyi hissetmedim. Konserin beni çok etkileyen başka bir yönü ise yöresel parçalara yer verilmesi oldu. Tosca'nın arkasından "Çökertme" gibi yerli şarkılar çalınmaya başlayınca içimde haylaz bir mutluluk doğdu. Orkestranın bunu yapabilecek kadar hünerli, Şef'in açık görüşlü ve solistlerin de bu denli çeşitli olması beni farklı bir coşku ile doldurdu. Bu parçaların Tosca ve Pavarotti'nin arasına girmiş olmasına olan şaşkınlığım, Murt Karanının "HAYDİ HEP BERABER!" diyerek "klasik" müzik konserine seyirciyi de katması ile ikiye katlandı. Sanırım ilk parçadan tipik bir klasik müzik konserine katılmadığımı anlamıştım ama bu kadar çeşitli bir konser olmasını asla beklemiyordum. Yağız Usluel 21602862 13 Aralık 2016 Sonuç olarak önyargılarıma tutunarak katıldığım bu kış konseri, şans eseri gittiğim, coşkumu katlayarak arttıran, fiziksel tepki vermememi sağlayacak seviyede neşe aşılayan, çok çeşitli ve bir o kadar da özel bir konser oldu.