SEVGİYİ BULDUM!

Paulo Coelho'nun Aldatmak isimli kitabının son sayfalarına yaklaşırken gözüm saate kaydı. Saat sanki bugüne teslim edilmesi gereken ödevi biliyormuş gibi inatla normalden hızlı akıp gidiyordu. Ben ise saatin o çalışkanlığının tam aksine daha blog yazımın konusunu bile belirlememiştim. Öyle bir yazı yazmak istiyordum ki bu yazımla ben, okuruma sadece dünyamı anlatmayayım aynı zamanda ona dünyamı hissettireyim tıpkı Melih Kibar'ın Çiğdem Talu'ya hissettirdiği gibi: Melih Kibar yüksek lisans için Londra'ya gider. Normalden daha erken gittiğinden olsa gerek hiçbir arkadaşı gelmemiştir ve sıkıldığından dışarı çıkmak ister. Halbuki dışarıda korkunç bir fırtına vardır. Bunu gören Melih Kibar ise binada dolaşırken kendini bir piyanonun önünde bulur. Oturur piyanonun başına ve bir beste yazar. Bu fırtınadan habersiz olan İstanbul'da yaşayan Çiğdem Talu'ya bu besteyi gönderir ve ondan besteyi kelimelerle anlamlandırmasını ister. Çiğdem Talu besteyi sonuna kadar hissettiğinden olsa gerek bizim de bildiğimiz İçimdeki Fırtına adlı sarkıyı yazar. Melih Kibar o besteyi nasıl yazmıştı da Çiğdem Talu bu denli besteyi hissedebilmişti. Bu merakla kitap okumaya devam ederken altı çizilmesi gereken bir cümle gözüme ilişti ve o cümleyi not etmek için siyah kaplı ajandamı açtığımda merakım birden çözülüverdi. Paulo Coelho 100 sayfa önceden bana sorumun cevabını şöyle vermişti: "Ben insanların ve meleklerin dilini konuşsam da söylediklerimde sevgi olmadığı sürece sesim borazanın zırlamasından, zillerin şıngırdamasından farksız çıkar." (Coelho 119) O an anladım ki Melih Kibar gibi hissettirebilmek için sevgi gerekiyordu. Halbuki ödevi bu akşama yetiştirme zorunluluğu kalbimin derinliklerinden gelen yazmaya karşı olan o isteği ve sevgiyi yok ediyordu. Bu hissizlik kalemimi pergelin sivri ucuna dönüştürmüştü. Kalemim kağıda dokunduğu yerden hareket etmiyordu. Bu şekilde yazamayacağımı nihayet anladıktan sonra masadan kalktım ve sevgiyi bulmaya karar verdim. Neydi bu sevgi, nasıl bir şeydi, nasıl bulabilirdim ben? Sevgiyi arama telaşesiyle etrafıma baktığımda kendimi yirmi yaşında yeni doğmuş bir bebek gibi hissettim. Bu dünya benim yirmi yıldır yaşadığım dünya olamazdı ve sanki ben yeni bir dünyaya doğmuştum. Bir elif misali çam ağaçları, güzelliğini ben baktıktan sonra yok olacakmış gibi son demine kadar sergiliyorlardı. Kuşlar, sabah serinliğiyle coşmuş halde son defa ötüyorlarmış gibi seslerine bambaşka bir renk veriyorlardı. Sabah serinliği ise hemen sonra kendi yerini kavurucu öğle sıcağına bırakacağını biliyormuş gibi bedenimi okşuyordu. Neler oluyordu böyle bütün dünyaya? Bu dünya belki de aynıydı da ben sevgi arayışıyla bakmak ile sadece ışınların ilettiği görüntüye bakmak arasındaki farkı tecrübe ediyordum. Melih Kibar'a sormak istediğim gibi bu ağaçlara, kuşlara, sabah serinliğine de güzelliklerini, nasıl bu denli yansıtabildiklerini sormak istedim. Sonra bir anda hayalime kış mevsimi, akşam sessizliği ve öğle sıcağı geldi. Bu güzellikler birden yok olmuştu. O an anladım ki bu güzellikler sadece bu varlıklara bağlı değildi. Sanki bu varlıklar zamanı geldiğinde güzelliklerini gösterebilmeleri için aydınlatılıyordu. Artık kapılar açılmıştı ve ben sevginin ne olduğunu anlamıştım. Sevgi beyaz, berrak bir ışıktı. Dünyadaki bütün güzellikler ise birer varlık. Işıksız hiçbir varlık görülemediği gibi sevgisiz de hiçbir güzellik görülemezdi. Tıpkı Paulo Coelho'nun bahsettiği gibi: "Bir gün insanlığın hayrına çalışmak isteyenlere yalvarırım. Asla, bedenleriniz Tanrı adına yakılmış olsa dahi unutmayın ki içinizdeki sevgi yoksa başka şeylerin hiç önemi yoktur. Hiç!" (Coelho 121) Bir anda Paulo Coelho'nun bir karakterini anımsadım: Jacob Konig. Jacob'un hayattan hakettiği mutluluğu bulamamasının nedeni sevgisizlikti. O ne karısını seviyordu ne de işini yani politikayı. O politikaya sırf başarabileceğini düşündüğü için başlamıştı ve sırf karısını memnun etmek için devam ediyordu. İçinde sevgi olmadığından olsa gerek hayatın güzelliklerini aydınlatamıyordu ve hakettiği mutluluğu bulamıyordu. Hayatta biz de Jacob Konig gibi birçok seçim yapıyoruz ve mutluluğu bulmak için didinip duruyoruz. Oysa birçoğumuz mutluluğu bulmaya çalışırken sevgiyi unutuyoruz ve yaptıklarımız bizi mutluluğa yaklaştırmak yerine uzaklaştırıyor. Sevgiyi anlamalıyız ve unutmamalıyız. Sevgiyi anlama yolunda ilerlediğine inanmış biri olarak blog yazımın son cümlesini sizlere sevgimi hissettirmiş olma umuduyla yazıyorum.