Muhteşem Florence

Tam da gülmeye çok ihtiyaç duyduğum bir anda keşfettim Florence'ı. Afişinde; tüm filmlerini izleme imkanı bulduğum, büyük hayranlık duyduğum Merly Streep, yanında ilerleyen yaşına rağmen hala yakışıklı ve karizmatik Hugh Grant ve tüm pozitif enerjisiyle yetenekli ve şirin Simon Helberg; bu sinema filmini varlıklarıyla onurlandırıyor gibiydiler. Kimi zaman kahkahalarla güldüren, kimi zaman hüzünlendiren New York'un büyülü atmosferinde yaşayan varlıklı ve asil bir kadının, Florence'ın gerçek hayat hikayesine yüz on dakika boyunca tanıklık etmenin hazzını yaşadım. Film bittiğinde tarttım duygularımı, bir sinema eleştirmeni edasıyla sarıldım kalem kağıda. Aldığı puanlar, izleyici yorumları hiçbiri umurumda değildi, film çok eğlenceliydi, zaman zaman duygu geçişleri yaşatsa da özellikle Florence'ın arya söylediği sahnelerde ve müzik öğretmeni piyanist Cosme'nin (Simon Helberg) bu esnadaki mimiklerine sesli güldüğüm anlar oldu. Üstelik Merly Streep'in bu sahneleri kendi sesiyle oynadığını Simon Helberg'ün ise gerçekten piyano çaldığını öğrendiğimde onlara hayranlığım katlanarak arttı. Genel anlamda film boyunca yüzümden gülümseme hiç eksilmedi, çok keyifli vakit geçirdim ve kesin olarak emindim, defalarca sıkılmadan izleyebilirdim. Florence, müziğin bir tutku olduğunu düşündürttü bana; tutkularımızın bizi hayata bağladığını, ayakta tuttuğunu, yaşama sevinci ve enerji verdiğini de. Aslında hayli hüzünlü bir hayat hikayesi olan hasta ve yaşlı bir kadın müzikle soluk alıp veriyor, maddi imkanlarını müzik için kullanıyor. Kulakları tırmalayan kötü sesine rağmen kendisini yetenekli buluyor, piyano ve şan dersleri alıyor. Gerçi sevgili eşi St. Clair (Hugh Grant) olumsuz eleştirileri ondan uzak tutmayı bir şekilde başarsa da en yakınındakilerin bile "İmkansız yapamaz." dediği hayallerinin peşinden giderek, bir an olsun onlardan vazgeçmiyor. Filmin sonunda da herkese, her şeye rağmen dediğini yapıyor, bir plak çıkararak ünlü ve büyük bir konser salonu olan Carnegie Hall'da, II. Dünya Savaşında cephelerde kahramanca savaşan askerlere moral konseri veriyor. Sesiyle değil belki ama cesareti ve özgüveniyle alkışı hak ediyor. O sahne de hem Florence'ı hem de Oscar'lık performansıyla bu hissi bende uyandıran büyük usta Merly Streep'i ayakta alkışlamamak için zor tuttum kendimi. Bu arada Florence'ın filmle bütünleşen sahne kostümleri, saç aksesuarları, gösterişli takıları ve makyajı göz alıcıydı, izlerken özellikle o tüylü ve ışıltılı kostümlerin içinde düşledim kendimi ve gülümsedim. Onunla gerçek anlamda bir karı koca ilişkisi yaşamayan, hatta kendisine alternatif bir hayat kuran St. Clair'in onu gerçeklikten uzak tutmak adına yaptığı tüm fedakarlıklar ve ona "tavşancığım" diye seslenirken ki samimiyetini oturduğum koltukta hissedebildim. Her gece Florence'ı yatağına yatırıp kulağına şiirler fısıldarken ve sonunda tercihini sevgilisinden değil Florence'dan yana kullanırken bu rolüyle sanki evlilik kurumunu kutsuyor gibiydi Hugh Grant. Pozitif ayrımcılık yaparak şu ya da bu şekilde hayallerini ertelemiş, cesaret edememiş, peşinden gidememiş, engellenmiş tüm kadınların bu filmi izlemeleri gerektiğini düşünüyorum tüm benliğimle. Başkalarının fikrini önemsemek, saygı duymak gerektiğini ama "El alem ne der." diye kaygıyla yaşamamak gerektiğini de. Bunu başaran Florence yaşarken de ölürken de huzurluydu, yaşamından yıllar sonra bile sıra dışı hayat hikayesiyle kalbimi fethetmeyi başarmıştı. Onun "İnsanlar şarkı söyleyemediğimi söyleyebilirler ama şarkı söylemediğimi söyleyemezler." sözü filmin kısa bir özeti gibiydi. Film sona erip, jenerik geçerken gerçek Florence Foster Jenkins'in sesini dinlediğimde çok mutlu oldum, onun gerçekliği bana ilham verdi; bende aryalar söylemeliydim avaz avaz, alabildiğince özgürce...