NEFES ALAN İÇİN ÖLÜM

Henüz beş yaşımdayken eve bir plak getirdi babam ve ben 'Neşe'dert'aşk' la tanıştım. Hüzne, mutluluğa, aşka ve kadere kadeh tokuşturmak üzere kurulan sofralarda hep Neşet Ertaş'ın tezenesi çalındı kulağıma. Hikayesini bilmeden severiz çoğu şeyi, çocukluğumda hikayesini bilmeden sevdiklerimin arasında taşırdım onu da. Anlamazdım anlattıklarını ama kanıksadım zamanla. Yıllar geçtikten sonra biriktirdiğim anlarla dün Akün Sahnesi'nde Şirin Aktemur Toprak'ın yazıp Umut Toprak'ın yönettiği Neşe'Dert'Aşk'ı izleyince yıllar öncesinin kokusu burnumun direğine yerleşiverdi ama bu kez sadece şarkılarını dinlemedim, hayatının yansıması olan şarkılarından onun hayat felsefesini anladım. İyi sahnelenmiş oyunlar, başarılı performanslar her zaman ağlatır beni. Bu kez iyi bir performansın ötesinde bir hayatın gerçekliğine ve bu hayatın benim hayatımdan parçalar taşımasına da ağladım galiba. Geçmişin ayak izleriyle geleceğimin adımlarını gördüm. Hep en derinde yaşamak lazım hayatı... Aşkın acısı nasıl yakar insanın boğazını, mutluluk nasıl dolup taşar insanın gözünden tatmak gerekir bence yaşadım diyebilmek için. Kendimi bildim bileli hep gerçek olanın peşinde koştum ben de ama köşeye sıkıştırdıkça hayat, buldum zannettiklerim koptukça benden, istemeden gerçek olan her şeye kapatmaya başladım gözlerimi. Hiç aşık olduğunuz, cananı olduğunuz birini sonsuza uğurladınız mı? Kara bir perde çekmek ister insan gözlerinin önüne çünkü gerçekliği kabul etmek demek onun yokluğunu kabul etmek demektir. Bir senedir kendim dahil her şeyin gerçekliğini reddediyorum ben; söylediğim şarkıların, sahnede hırkasını giyindiğim karakterlerin bir senedir içinin boş olması demektir bu da! Oysa bir sanatçı olarak diyebilirim ki sanatı besleyen gerçeğin ta kendisidir. Birinin Piraye'si, Leyla'sı, Şirin'iyken hiçliğe düştüğüm yerden izlediğim 'Neşe'Dert'Aşk' gerçekliği hatırlattı bana. Neşet Ertaş'ın tezenesini zaten seven ben, bu kez hayattaki duruşuna hayran oldum. Acı onu şehirden şehre savururken bile, o arkasını dönmek yerine bam teline sürmüş gerçekliğini. O, yitirdiği kadını türkülerine işlemiş aşktan iplerle ama hayatına devam etmeyi bırakmamış, kaybetmesine rağmen atına binip gidene dek aramış aşkı... Her ölüm erkendir ve kabul etmesi zor olsa da gerçektir. Akşam mavi bir koltuğa uzanıp onlarca senenin hayalini kurar, aynı gecenin sabahında aşık olduğunuz ellerini avcunuzun arasında ölümün soğuğuna bulanmış bulursunuz. O güne dek yaşadıklarınız yalan bile olsa en gerçek an budur. Ölüm pişmanlıklarınızı, aşkınızı, hayallerinizi nereye varacağını bilmeden metrelerce derine gömmektir ve ne yazık ki gerçektir. Her ölüm erkendir ama bazıları yarına bugünden başlamak kadar erkendir. Kurdun, kuşun nefes alıp verdiği bu dünyada bir tek ona mı yer kalmadı diye düşündürür her ölüm ve her ölüm nefret doğurur ciğere dolan nefese. Yaşamak arzusuyla dolup taşan, gökyüzünü şahesere bakar gibi saatlerce sıkılmadan izleyen bir adamın yokluğundan bahsediyorum size bugün uyuyup ertesi sabaha uyanamamaktan. Bu yüzden ölüm fikri yeterince korkunç değil bence, geride kalan olmak varken... Şimdi hala buradayken, daha tamamlamamışken burada sözleşmemizi ne yapmak gerekir? Gerçeğe gözlerimizi kapatıp -uzun zamandır yaptığım gibi- hiç yaşamamış gibi göçüp gitmek mi bu dünyadan? Giden siz olsaydınız bunu ister miydiniz? Ölümün bir yitiriş hikayesi olamayacağını, ruhuna aşık olduğunuz sevgiliyi bedenini yanınızda bulamayınca yitirmiş sayamayacağınızı aksine onu burada tutmanın yokluğunu görmezden gelmekle mümkün olamayacağını anlattı bana Neşet Ertaş yaşadıklarının gerçekliğiyle. Acıyı yok saymak değil bahsettiğim elbette, acıyı yaşamayı bilmek. Gerçekliğin ipini bırakınca zaman öyle hızlı akıp geçiyor ki ve geçen zamanın şahidi yalnızca yüzünüze gelip yerleşmiş çizgiler oluyor... Sözüm o ki acıdan korkunca mutluluğun da tadını alamıyor insan... Bunca zamanın ardından yaşadığım gerçekle, olmak istediğim yer arasındaki mezardan çıkmak istiyorum. Kalbimde, avuçlarımda taşıdığım izleriyle benim ve onun için bir iz bırakmak istiyorum hayata. Neşet Ertaş gibi, sevdiğim adamın bir zamanlar var olduğunu ama şimdi bu dünyaya bıraktığı izin ben olduğunu kabul etmem gerektiğini biliyorum artık. Yoklukta varlık kadar gerçek, geriye kalansa bunu kabul edebildiği kadar... Bense gerçek olmak istiyorum yeniden, yaşamadan ölmemek için!