EKSİK PARÇA

Ahmet Altan'ın diğer denemeleri gibi bu denemesi de insan ilişkilerini, aşkı, en çok da insanların hayata veya kendilerine dair sorgulaması gereken noktalara değinmiştir. Satırlarında sıkça hissettiğimiz acı yine kendini hissettiriyor ve okuyucuya kendini ve hayatını sorgulaması için adeta bir kapı aralıyor. Her satırında ''aslında ne kadar da bizden düşüncesi'' aklımıza kazınıyor ve sayfaları çevirmekten kendimizi alamıyoruz. Herkesin yaşadığı, tanık olduğu ruh hallerini harmanlayıp ''yine'' harika bir yapıt ortaya koyduğunu söyleyebilirim Ahmet Altan'ın. Aşk bir büyü müydü? Eğer böyleyse, sınıflandırabilir miydik iyi veya kötü diye? İnşaları birbirine yabancılaştıran bir duygu nasıl iyi olabilirdi? Kölesi olduğumuz aşk mutluluktan daha çok aslında mesafeyi de içeriyor Altan'a göre. Kaçmaya çalıştıkça kendimizi yine aşkta bulduğumuz bir karmaşadan ibaret anlattıkları Ahmet Altan'ın. Asıl ilginç olan nokta ise aslında inşaları birbirlerine bağladığı gibi mesafelere de neden olduğudur aşkın. Kadın erkek ilişkilerine değindiği bir diğer nokta ise insanların umursamazlıklarını nasıl olup da birbirlerine karşı kullanabildikleridir. ''Umurumda değilcilik'' aslında insanlara bir şey kazandırmamasının yanında insanın kaybettim duygusuna rahatça kapılabileceği bir durumdur. Peki, bunlara rağmen insanlar neden bir türlü bu duyguyu gizleyemiyor, ona göre davranamıyordu? Bunun bir cevabı var mıydı? Cevabı aslında herkesin kendi içinde bulabileceği için, aklımızda soru işaretleri bırakıyor bu kitap. Kıskançlığı ise içinde tutmaması gerekiyordu insanın Altan'a göre. Bu durumun göreceli olmasının yanında anlattığı bir hikayeye göre bir aşkın sonunu getirmişti kıskançlıklarını gizlemesi aşıkların. ''Bildiğimiz, hayatı başkalarından daha başka türlü, daha tutkulu, daha unutulmaz yaşadıkları ama buna rağmen içlerinde hep 'bir şeyin yarım kaldığı' duygusunu taşıdıkları.'' Yaşanılan aşklar da inşaların hayatlarını değiştiriyordu. Yapılan hatalar, söylenen sözler, belki müzikler... İşte her şeyin payı vardı insanın kaderinde. İçimizdeki bu ''bir şeyin yarım kaldığı' duygusu da olmasa belki herkes başka yaşamlara savruluyor olacaktı. Söylenen sözler de unutuluyordu, anılar bile belki... Sezgileri, duyguları unutmak o kadar kolay olabilir miydi? İnsanlar hissettiklerini unutmuyor, bu hisleri yaşamış oldukları için ve unutamadıkları için kendilerini sorguluyorlardı. ''Bir düşünceyi bir olayı, bir bilgiyi unutabilirdiniz ama güçlü bir sezgiyi unutmak o kadar kolay olmuyordu.'' Geçmişin insanlara ruhsal anlamda zarar verdiğine değinen bu kalem, Tanrı'nın insanları öfkeli bir vaktinde yarattığına inanıyordu. İnsan hep kötü duygulardan oluşmuyordu elbette. Öfkeli olmamız intikam duygusuyla dolu olmamızı bununla bağdaştırma fikri kulağa pekiyi gelme de aslında yazarın burada vurgulamak istediği noktanın daha farklı olduğunu hissedebiliriz. Mutluluğun süresini insanlara bağlamak ne kadar doğrudur? Eğer şartlar farklı olsaydı mutlaka başka bir şekilde mutlu olacağımıza inanırız. Bu doğru bir düşünce midir diye sorgularsak eğer başka bir yaşamda da mutlu olacağımızın garantisi yoktur elbette. Ahmet Altan, birbirlerini seven insanların birbirlerini bu konuda suçladıklarını fakat buna katılmadığına da değinmiştir. Erkek ve kadın ilişkileri hakkında birçok yazısı olan Ahmet Altan, ''Gizli Dil'' başlığı altında bence tüm sırları açığa çıkarmıştır. Davranışlara kılıf uydurmuştur bir yerde. Kadınlar istedikleri şeyleri söylemeden elde etmeye bayılırlar. Özellikle bir şeyi istediklerini söylemeleri ve istedikten sonra yapılması o şeyin değerini düşürür kadınların gözünde. ''... niye istediklerini düpedüz söylemedikleri ise erkek için hep bir sırdır.'' İşte bu soru İşaretini ortadan kaldıran aslında yazının içinde bunun var olmasıdır. Erkekler ise farklıdır. Kadınların isteklerini onların yanındayken unutmalarını beklerler. Bunun etik olup olmadığı tartışılır elbet ama asıl önemli olan nokta aslında kadınların başını döndürecek, hayattan soyutlayacak, onlardan başka hiçbir şeyi düşünmeyecek kadar büyülemek isterler. Aslında ilişkiler bu noktadan sonra değişir. En güzel örneğini Ahmet Altan zaten çoktan yazmıştır: ''Benim uykum geldi dediğinde erkeğin onla beraber yatmamasını, perhize başladığı sırada aniden bir hoşluk yapma isteği duyan erkeğin ona sevdiği yemekleri almasını 'düşmanca' bulmaya koyulurlar.'' İÇİMİZDE BİR Yer'e gelince... Tanıştığımız her insanı aslında içimizdeki boşluğu, içimizdeki bir şeylerin hep eksik olduğu hissini, bir şeylerin yarım kalmış olduğunu aklımızın bir kenarında tutarak değerlendiririz. Ruhumuza dokunuyorsa ne ala... Onun sahip olduğu belki adını koyamadığımız bir şey birden kalbimizdeki boşluğu dolduruverir. Umut edelim ki Ahmet Altan'ın dediği gibi olmasın. ''Çoğunlukla içimizdeki boşluğa uyan 'parça', kötülük oluyor.''