Başarısızlığı Kabullenin

Her insan kendi sınırını bilecek. Neyi yapabileceğini neyi yapamayacağını iyice düşünüp ona göre hareket edecek. Üstesinden gelemeyeceği işlere kalkışmayacak, her zaman yaptığı ve yapabileceğinden emin olduğu işlerle uğraşacak. Böylece başarısız olmayacak ve hiçbir şey kazanmayacak. Ne kadar da güzel bir durum değil mi? Başarısız olmamak uğruna yerinde saymayı kabullenmek... Bu tarz bir yaşayışın güzellikleri var, kabul ediyorum. Başarısız olduğunuz için üzülmüyorsunuz mesela. Bisiklet süremiyor oluyorsunuz ama buna değer tabii ki. Annesinin karnından bisiklet sürmeyi bilerek çıkan bir insan var mıdır acaba? Veya bisiklete biner binmez hiç yalpalamadan sürmeyi başaran var mıdır? Bence yoktur. Herkes annesinin karnından daha emeklemeyi bile bilmeden çıkar. Peki, nasıl öğrenilir bisiklet sürmek? Çocuk büyüyüp, belli bir yaşa gelince ya ona kendi bisikleti alınır ya da başkalarından sürmek için izin aldığı bir bisikleti alır ve üzerine çıkar. En önemli hamlelerden birini yaptı, fark ettiniz mi? Deyim yerindeyse tam bir kırılma noktası burası. Üzerine çıktı, yani bilmediği bir şeyi yapma cesaretini gösterdi. Başarısız olma ihtimalini kabul etti. Peki, sonra neler olur? Çocuk pedalları çevirmeye başlar. Bisiklet hareket geçer. Büyük olasılıkla daha birkaç metre gitmeden bisiklet dengesini kaybeder, yalpalamaya başlar ve devrilir. Çocuğun eli ve dizleri soyulur, birazcık ağlar. Susunca tekrar dener. Başka bir kırılma noktası daha... Bir keresinde başarısız olmasına rağmen pes etmiyor. Çünkü daha başarısız olmanın ne kadar kötü bir şey olduğunu öğrenmedi. Daha başarısızlıktan korkması gerektiğini bilmiyor. Denemeye devam ediyor ve en sonunda, düşe kalka da olsa bisiklet sürmeyi öğreniyor. Önce biraz acemi oluyor tabii. Fakat her hatası onu ustalığı daha da yaklaştırıyor. Aynen Herman Melville'nin dediği gibi "Bir yerde bir hata yapmayan bir kişi asla usta olamaz. Başarısızlık, gerçek ustalığın denenmesidir." Başarısızlığın önemini anlatan güzel bir söz bu ama bence başarısızlık sadece ustalığın değil, her başarının ilk adımıdır ve insanoğlunun her başarısının altında da başarısızlıklar yatar. Geçmişten günümüze bunun hiç değişmediğini düşünüyorum. Bunu değiştiren ise insanın kendisidir. İnsanlar en büyük başarılarına, başarısızlıklarını kabul ettikleri zaman ulaşırlar bence. Konuşmak ve yürümek... Bir düşünsenize ne kadar zor tüm bu kelimeleri aklımızda tutmak, her birinin ayrı ayrı anlamlarını bilmek, nerede ve ne şekilde kullanmamız gerektiğini bilmek. Bu kadar zor olan bir şeyi daha doğru düzgün hiçbir şeyi anlayamadığımız yaşlarda öğreniyoruz. Kelimeleri yanlış telaffuz ediyoruz, cümle kuramıyoruz, belki binlerce kez hata yapıyoruz. Peki, yürümeye ne demeli? Şu an bu kadar normal gelen bir davranışı bebekken kaç kez düşerek öğrendiniz? Tüm bu başarısızlıkların sonucunda ne elde ettik? Başarıyı elde ettik. Konuştuk, yürüdük, hatta koşturduk. Bunlar ezelden beri bu şekilde olan şeyler, doğanın işleyişi bu şekilde diyebilirsiniz. Peki, kabul ediyorum ve size yeni bir soru soruyorum. Ünlü mucitlerin keşfettikleri şeyleri, kaç kez başarısız olduktan sonra keşfettiklerini biliyor musunuz? Thomas Edison ampulü ilk deneyişinde bulmadı. İlk deneyişi bırakın internette okuduklarıma göre iki bininci deneyişinde bile bulmadı ama o ne yaptı? Pes etmedi ve en sonunda başardı. Tamam, başarısızlıkların başarıyı getirdiğini anladık. Peki, nasıl oluyor da başarısız olmak başarıyı beraberinde getiriyor? Bu soruya cevap verebilmek için önce başarısızlığı anlamalıyız bence. Bence başarısız olurken aslında kendi gücümüzün sınırlarını zorluyoruz ve sınırlarımız o işi yapmaya yetmediği için başarısız oluyoruz. Bunun başarıyla ne alakası var diyebilirsiniz? Bu soruya Vladimir Nabokov'un bir sözüyle karşılık vermek istiyorum. "Zorlanan her sınır, kendisini aşan bir şeylerin de habercisidir."(Nabokov). Bence burada bahsedilen, kendisi aşan şeyler insanlardır. İnsanlar sınırlarını zorladıkça onları aşar. Bu da başarısızlıkla birlikte başarıyı getirir. Ne zaman ki insan sınırlarını kabul eder, onları zorlamaz ve başarısız olmaktan korkar, işte asıl o zaman en büyük başarısızlığını yaşar.