AH İSTANBUL

Uzun zamandır derslerle ve sınavlarla o kadar meşguldüm ki, ailemle beraber tatile çıkmayalı ne kadar oldu hatırlamıyorum bile. Herhalde onlar da beni özlemişler ki; hep beraber bir değişiklik yapıp hafta sonu İstanbul'da buluşma kararı aldık. Nerede olursa olsun sevdiklerimle beraber geçireceğim iki gün bile tüm yorgunluğumu almaya ve onlarla özlem gidermeme yetecekti. Özellikle bu buluşmanın İstanbul'da olması beni daha çok heyecanlandırdı ve mutlu etti. Kendimi bildim bileli belirli aralıklarla İstanbul'a giden ben, üniversiteye başlayınca Ankara'dan dışarı adımımı atamaz olmuştum. Yoğun ve stresli bir sınav sürecinden sonra, zaten yeterince üşengeçken artık daha da üşengeçtim ve hiçbir yere gitmek gelmiyordu içimden. Bölüme geçmemle beraber üşengeçliği ve bıkkınlığı üzerimden attım ama hala bir şeyler vardı beni kısıtlayan. Asosyalleşmeye başladığımı düşündüm en başlarda ama sonradan derslerden zaten vakit kalmadığını, sınav sürecinden daha yoğun bir döneme girdiğimi fark ettim. Aslında, bu buluşma benim için bir nefes alma fırsatıydı ve kesinlikle kaçırmamalıydım; öyle de yaptım. Babam ve yakın arkadaşı Veli Amcam üniversiteden beri koparmamışlar ilişkilerini. Önce annelerimiz arkadaş olmuş. Daha sonra da çocukları olan bizler. Kendimi bildim bileli İstanbul' a giderim derken gezmeye değil, sadece onları görmeye giderim. Uzak mesafelerde büyümemize rağmen kızları olan Hazal ve Dilan' la bağlarımız hiç kopmadı. Beraber büyüdüğümüz ve aramızda sadece bir yaş olduğu için birbirimizi kardeş olarak gördük hep. Bunların İstanbul'la ne alakası var diyebilirsiniz. Her şehir, her nesne, her olay her insan için farklı anlamlara gelebilir. Sizin için İstanbul; Kadıköy, Beyoğlu, Cadde, İstiklal veya Boğaziçi olabilir ama benim için İstanbul demek, dostluk ve mutluluk demektir. Uzun süre görüşmesen bile hayatın boyunca asla kopmayacağın insanlar demektir. Saatlerce gülebildiğin ve yanında çekinmeden saçmalayabildiğin sıcak ortam demektir. Tabii bu hisler hala etkisini koruyor olsa da bir yandan bende farklı bir yer de oluşturmaya başladı İstanbul. Doğup büyüdüğüm yer olan Karadeniz Ereğli küçük bir ilçeydi ve daha önce büyük şehirde hiç yaşamamıştım ta ki üniversiteyi kazanıp Ankara'da tek başıma yaşamaya başlayıncaya kadar. Hem Ankara'nın büyük şehir olması hem de tek başıma yaşıyor olmamın verdiği güvenle, İstanbul bu sefer gözümü korkutmamıştı. Bundan önceki gidişlerimde "ben burada okuyamam" derken şimdi "Ankara'dan pek bir farkı yok" demeye başladım. Ankara-İstanbul kıyaslamalarında Ankara'da deniz olmadığından yakınılır genelde. Bu zamana kadar bu düşüncenin saçma olduğunu düşünsem bile şimdi bir düşünüyorum da: deniz havasını, o yosun kokusunu, martıların haykırışlarını, GÖZAÇAN, 2 gemilerin siren seslerini içinizde hissetmek ayrı bir huzur vermiyor mu? Şimdi düşününce bile insan Kadıköy'de balık ekmeğini yedikten sonra, iskelede çay keyfi yapmak istiyor. Bu gezi sırasında beni en çok mutlu eden kısımlardan birisi de onunla karşılaşmamdı. Ve işte biraz da bu yüzden İstanbul daha farklıydı benim için artık. Dediğim gibi Ereğli küçük bir yer, bu yüzden eğer iyi bir başarıya sahipseniz, aynı liseye gitmekten başka şansınız yoktur. Lisede sadece bir sene beraber okuduk ve sonra o İstanbul'a gitti okumak için. Günümüz teknolojisi sayesinde iletişimimizi koparmadık. Sürekli konuşuyor; hatta tatillerde Ereğli'de buluşuyorduk ve giderek birbirimizden hoşlanmaya başladık. Bu karşılaşmamız, birbirimize açıldıktan sonraki ilk yüzleşmemizdi. O içimden taşan aşırı sevinç ve masmavi gözlerinin içine bakıyor olmanın verdiği utangaçlık duygusuyla beraber kıpkırmızı kesildim ve "Merhaba!" demeyi bile unuttum. Sadece bir hafta sonu içerisinde bana mutluluk, dostluk ve daha bir sürü güzel duyguyu bir arada ve bu kadar yoğun bir şekilde yaşatan İstanbul... Teşekkür ederim.