SEVİN, ŞİMDİ

"Emin ol, dünyada hiçbir şeyden zevk almıyorum. Bütün bu tatsız günler içinde yalnız seni arıyorum." (Veli, 23) diyor ilk mektubunda Orhan Veli. Göğsünden söküp kalbini sevdasını yedirmiş satırlara alabildiğine. İki ayrı şehir, iki ayrı şehirde atan iki kalp, nazlı mı nazlı bir kadın, Mecnun'a taş çıkartacak denli aşık bir adam. Ne çıkar bunlardan dersiniz? İşte, Yalnız Seni Arıyorum; bu iki gönlün birbirlerine yazdıkları mektupların mahremiyetinde aşklarına tanıklık ettiğimiz yegane kitap. Bir tarafta Nahit Hanım... Usta kalem Orhan Veli'nin yüreğini cayır cayır yakan kadın, Atatürk'le dans etmiş kadın, Samet Ağaoğlu'nun deyişi ile: Rönesans gibi kadın. Bir tarafta Orhan Veli... Bazen çakırkeyif yazmış mektuplarını, beş parası yokken cebinde yazmış, kalbi sevdiğinin hasretiyle yanarken yazmış. Değil tren biletine verecek parası, yolculukta giyecek bir çift pabucu yokken sevgilisini şehrine çağıran, zaman zaman hasretiyle "Ölüyorum Nahit..." diyecek kadar göğsü sıkışan bir adam bu mektuplarda gördüğümüz. "Sevdiğim, hoşlandığım, arzuladığım, güzel bulduğum, eşsiz şekilde güzel bulduğum tek kadın sensin. Hep senin yanında olmak, sonunda da senin yanında ölmek istiyorum. Ben senin hayranın, esirinim. Her şeyinin hayranı, her şeyinin esiri." (Veli, 109) demiş Veli. Daha ne diyebilir ki bir insan sevdiğine? Daha içten nasıl anlatılır sevilene karşı duygular? Orhan Veli tüm bunları nasıl yazmış mektuplarında? Düşünüyorum durup bir an, her gün hunharca tüketilen o "aşk" meğer aşk değilmiş; satırlarda gördüğüm aşkla, bizim sokaklarda gördüğümüz aşk nasıl da zıt birbirine... Ben, üç gün görmesem sevdiceği, dördüncü gün başlar sol yanımda bir sızı inceden derin derin. Ben de kurmaz mıyım hayaller her gece yatmadan, ben de istemez miyim günlerim onunla dolu olsun? Tüm sevenlerin ortak paydası bu değil mi zaten? Hala bir yanım inanıyor aşka, bir yanım çocuk sanırım naif ve kırılgan kalmış, kirlenmemiş bir yer var içimde. İşte bu mektuplar tam oraya dokunuyor. Hasreti çokça düşündüm okurken. Orhan Veli'nin defalarca kez farklı mektuplarda dillendirdiği o geleceği düşündüm Nahit Hanım ve kendisi için hayal ettiği. Öyle bir gelecek ki artık ayrılmak yok, artık özlemek yok, yalnızca ikisi var içinde. Öyle bir gelecek ki orada her şey mümkün, sahi Nahit Hanım'ın kollarını düşünerek yazmış olabilir mi Veli "Anlatamıyorum" şiirini? İşin acı kısmı daha kurduğu hayalleri gerçekleştiremeden ölüverdi Orhan Veli. "Yaz geçiyor sen gelmiyorsun. Belki bir gün geleceksin ama o kadar geç gelmiş olacaksın ki seni gördüm mü görmedim mi, doğru dürüst anlayamadan kalkıp geri gideceksin. Hayatımızın hiç düşünmeden feda edebileceğimiz seneleri o kadar çok mu?" (Veli, 101) Bir türlü gerçekleşemeyen elbet bir gün kavuşacağız muhabbetleri engel olamamış ölümün onu apansız yakalamasına. Gerçekten de bir defa görmüş sevgilisini Orhan Veli, ve bir daha görme şansı olmadan göçüp gitmiş bu iki kapılı handan. Son mektubu Nahit Hanım'ın ilelebet cevapsız kaldı. Ne kadar sitem etse de bana yazmıyorsun diye, ne kadar istese de geç de olsa bir cevap gelmesini boş artık, bomboş. Oysa Orhan Veli sabahları onunla uyanmayı düşlüyordu şiirlerinden para kazanıp kendine düzen kurunca, oysa Paris'miş, Ankara'ymış zerrece fark etmezdi onlar için birlikte oldukça. Sert bir tokat gibi gerçekleri indirdi yüzüme son mektup. Sevgileri ertelememek gerek. Bir Nahit oldum okurken, bir de Orhan. Ne desem zor, biri sevmediği bir adamla aynı evi paylaşıyor kalbi sevgilisiyle atarken; öteki yanına gelemiyor sevgilisinin bilet parası bile bulamaz halde. Nahit Hanım, ah Nahit Hanım, sen nasıl bir kadınsın gerçekten? Devrinde ne kadar aydın insan varsa hepsi sana vurulmuş, hepsi yazmış senin için birçok şey, hepsinde yerin ayrı ayrı. Hatta hepsine farklı yüzlerini göstermişsin aslında. Bu kadar sevilmek başka kime nasip olur bilmiyorum. Senin yanında ölmek isteyen bir adam var fakat seninle değil senin yolunda ölmüş, ne acı... Ah be Orhan Veli, seni sevdiğinden ayıran İstanbul'u bile nasıl anlattın şiirlerinde, nasıl rakı şişesinde balık oldun, nasıl ölümle burun buruna geldiğin anda bile, öleceğim diye değil de, son mektubumda ona yazdıklarımı göremeyecek diye nasıl düşündün? Ah be Orhan Veli, garip Orhan Veli, sevdiğinin şehrine geldin de hasret gideremeden daha nasıl öldün?