Su Gibi Kitap

Yeni bitti kitap, hala sıcak hissettirdikleri. Ah, Barış Bıçakçı! En küçük bir kir, balçık bulaştırmadan kelimelerine nasıl yazdın böyle? Kelimeler su gibi... Barış Bıçakçı ile tanışmama vesile olan kitap, buna vesile olansa yine liseden kalan değerli edebiyat öğretmenim. Bana Barış Bıçakçı okumalısın dedi fakat seçimi bana bıraktı, hangi kitap olması gerektiğini söylemedi. Beni, gizemli ismiyle Bizim Büyük Çaresizliğimiz çekti. E merak ettirdi tabii, neydi bu "büyük çaresizlik" ? Doğruyu söylemek gerekirse çok sevmem Ankara'yı, belki de çok klişe bir sebep benimkisi; Ankara'da deniz yok. Fakat doğduğumdan beri burdayım, 22 yıl oldu. Okuduğum kitaplarda hep İstanbul, hep İstanbul... Belki de Barış Bıçakçı'yı bu yüzden sevdim. O çok sevmediğim Ankara'nın bildiğim sokaklarını kitapta okurken pek hoşuma gitti. İstanbul'u anlatmak kolaydır, çeşit çeşit fevkalade bulacağınız yerler vardır; Ankara bir İstanbul olamaz ama Barış Bıçakçı zor olanı yaptı. İnsanın bildiği yerleri okuması daha farklı oluyormuş, anlattığı yerlerde sanki o hayali insanlarla karşılaştım mı acaba diye düşünmesi bile bir farklıymış. O bilinen yerlerde geçen hikayeyse, daha yakın geldi bana. Sıkı bir dostluk var bu kitapta, hem de dostluğa dair bulabilceğiniz her şey hatta daha fazlası. En küçükten, orta yaşlara ve sonunda yaşlılığın hayalleri kurulan bir dostluk. Çok farklıydı bence, herkesin sahip olduğundan farklı bir dostluktu. Tabii ki kitapta geçtiği içindir herhalde, hayal ürünü olduğu için! Keşke dedirtti bana çünkü, böyle güzel dostluk nerede! O kadar güzel yaşanmışlıklar vardı ki, geriye dönüp anlatıyordu kahramanlarımızdan biri olan Ender Çetine. Garip ve bir hayli güzel olan birkaç olayı aktarmak isterim. Bir gün paralarının son kuruşuna kadar -belli ki en sevdikleri yiyecek- helva alıyorlar, ekmeğin arasına koyup tıka basa yediklerini; bir keresinde de yan apartmanda yaşayan güzel bir kadını dikizlemek için Çetin'in yerlere yatışını anlatıyor. Okuduğunuz zaman sizi kocaman gülümsetecek şeyler... Küçükken aynı kıza aşık olma hayalini kurmuşlardı, o zaman yani hayalken bu düşünce kolaydı onlar için. Ama günün birinde bir genç kız girer hayatlarına, Nihal... Kurdukları hayal gerçek olur. Düşündükleri, hayal ettikleri kadar kolay olmaz ama. Kendilerini didiklerler, belkide hiç olmadığı kadar birbirlerini kıskanırlar. Hatta bir süre ikisi birbirine bu konudan bahsetmez bile. İşte böyle sonu olmayan bir aşk, Nihal'in haberi bile olmaz. Sonrasında ne oluyor, biz de bilmiyoruz. Kahramanlarımız birlikte yaşayıp gidiyorlar. Yine canlarının istediklerini yapıp gitgide yaşlanıyorlar. Bu roman sonunu, aşkı oldu ya da olmadı diye bağlayan bir kitap değil dedik; düşünülen aktarılmaya çalışan şey başka. Yaşlanmak! Evet, işte Ender'in çaresizlik diye bahsettiği şey, evet kitabımıza ismini veren çaresizlik. "Kederin bizi başrole taşıdığı, ikimiz dışında her şeyi cılız bir manzaraya dönüştürdüğü o anda, cümleyi kendimce yeniden kurdum: Bizim büyük çaresizliğimiz Nihal'e aşık olmamız değil, sesimizin dışardaki çocuk seslerinin arasında olmayışıydı. Asıl çaresizlik buydu."(102) Tek bir çaresizliğe indirgeyemeyiz, yaşlanmak onlardan bir tanesi. Kitaptadüşünülmesi gereken o kadar çok şey var ki. Barış Bıçakçı, bizim iç sesimiz olmuş, bunları kitaba dökmüş; Türkçenin ne kadar güzel ve etkili olabilceğini göstermek istercesine yazmış gibi. Ankara'yı da bir güzel anlatmış. Hala okumayan varsa; tertemiz bir kalem, gerçekçi ve içten bir kitap okumak istiyorsanız hemen edinin bu kitabı hemen! Barış Bıçakçıyla tanışın bir an önce.