ÖLÜMÜN RENGİ

Yakınlarımızdan biri vefat ettiği zaman veya son zamanlarda sıkça tanık olduğumuz patlamaların ardından ölümlü olduğumuzun farkına varırız. Nitekim dünyanın fani olduğu ancak böyle zamanlarda aklımıza gelir. Öyle zamanlar olur ki hiç ölmeyecekmişiz gibi davranırız. Sanki dünyanın sonu, yaşamın bir amacı yokmuş gibi hareket ederiz. Ne zaman bir gün öleceğimizin farkına varsak o zaman şöyle bir durur düşünürüz. Kendi adımıza, insanlık adına bugüne kadar ne yaptık? Kayda değer bir hayat sürdük mü; yoksa ölünce dünyada bir iz dahi bırakamayacak kadar boş mu geçirdik onca yılı? Tüm bu sorulara cevap ararken karamsarlığa düşeriz. Zira ölüm, bir gün ölmeyecek olsak dahi iç karartıcı çağrışımlar yapar hep. Ölümün rengi siyahtır. Kırmızıya bulanıp ölsek bile siyah aklımıza gelmez mi? Ölüm çaresizliktir. Onu düşünmek bile içimizdeki olumlu enerjinin kaybolmasına, daralmamıza neden olur. Son zamanlarda Ankara ve İstanbul'daki olayları düşününce yine ölüm geliyor aklıma. Hayallerimin arka planı siyaha boyanıyor. Pürüzlü ve soğuk duvarları siyaha boyayan bir boyacıyı hayal ediyorum. Ancak ne boyacının hislerini ne de kendi hislerimi anlatmaya kelimeler yetmiyor. Geçen gün arkadaşıma nasıl hissettiğimi anlatabilmek için gözümün önünde beliren boyacıdan bahsettim. Ancak içimdeki sıkıntıyı yine anlatamadım. Anlatamayınca da içimdeki sıkıntı büyüdükçe büyüdü. En sonunda anlatamadıklarımı anlatacak bir şiir kitabı buldum. Asuman Susam'ın Kemik İnadı adlı eseri, ölümü ve ölümün insana verdiği dehşeti, korkuyu ve karamsarlığı tam benim kelimelere dökemediğim şekilde anlattığını fark ettim. Susam, ölümü insanın yok oluşu olarak ele almış: "Sen gideli kim'den türetilen ne kaldı / ne'liğim kemiğinin tozunu" (Susam, 2015, s. 13). Ölen insanın artık bir kişi olarak değil de bir geçmişten kalan bir nesne olduğunu söylemiş. Bu mısralara gelince ölümün bu kadar gerçekçi ele alınmasından rahatsız oldum. Sonra dönüp tekrar okudum ve gerçeğin de zaten bu olduğu kanısına vardım. Birini kaybedince ne kalıyor elimizde? Resmi kalıyor, eşyaları kalıyor. Onun yokluğuna alışana dek onu bu nesnelere bakarak hatırlıyoruz. Bir nevi nesnelerin yerine koyuyoruz. Bir süre sonra anlıyoruz ki kalanlar yetmiyor. Sonra kalanlar bir rafa kalkıyor. "Ne'liğim ben kemiğinin tozunu" diye soruyoruz kendimize. İşte tarif edemediğim korku da tam olarak bundan kaynaklanıyor. Geride hiçbir şey kalmamasından, vefat eden kişinin ölümüne alışmamızdan korkuyorum. Bu yüzden ölüm siyaha boyuyor anıları, hatıraları ve zaman geçtikçe yoğunluğu azalan duyguları. Ölümü düşünmenin beni endişelendiren bir diğer yanı ise insanlık yararına kayda değer hiçbir şey yapmamış gibi hissetmem. "Ya kurguysa her şey gibi ben de; yabancıyım çünkü" (Susam, 2015, s. 39) diye sorunca Susam, kendimi tekrar sorguluyorum. Ya ben de hayatıma, aslında olduğum kişiye yabancıysam? Ya olmak istediğim kişi gibi davranmak için bambaşka bir hayat kuruyor ve asıl olanı kaçırıyorsam? Tüm bu olasılıklar beni korkutuyor. Fakat bir yandan da ölümden neden korktuğumu, boyacının neden duvarları siyah boyadığını anlıyorum. Aslında ölüm, bize çağrıştırdığı kadar olumsuz olmamalı. Belki de ölüme giden yol güzel değerlendirilirse, gökkuşağının en güzel renklerinden biri ölümün rengi olabilir. Kemik İnadı'nı okurken, ölüm aklıma gelince içimin sıkılmasının asıl sebebinin bilinmezlik olduğunu keşfettim. Hayatı nasıl yaşamam gerektiğini bilmiyorum. Belki de kendime ve insanlığa daha yararlı olmanın yollarını bilsem ve buna göre hareket etsem, her şey çok daha kolay olacak. Olur da bir gün hayatımı daha etkili yaşamanın bir yolunu bulursam; boyacı o duvarları siyaha değil, gök mavisine boyayacak.