Egem Dilşad Üren

Sevgili Profesör Albus Percival Wulfric Brian Dumbledore, Zeki, 400 yıllık çınardan daha fazla görmüş geçirmiş, insanlığa ve Harry Potter'a yaşadığı her şeye rağmen sevgiyi öğütleyen ve Türkiye'de öğretmenlerin kendilerini sizin gibi hissettikleri; ama olamadıkları Dumbledore... Eğer ki gerçek ve hayatta olsaydınız Muggle'ların haline kendi sihirli dünyanızda olup bitenlerden daha çok şaşırırdınız. Ben bir Muggle olarak Voldemort'un yaptığı kötülüklerle yarışabilecek kötü şeyler yaptığımızı düşünüyorum. Belki de sizin o Üç Affedilmez Lanetinizden daha kötü şeyler bile yapma kapasitesindeyiz. Tecavüzcüler, seri katiller, insanları katleden hükümdarlar var bizim fani dünyamızda. Sizin hem iyilik hem kötülük yapmak için asalarınız var, bizim de zehir gibi akıllarımız, kırılasıca ellerimiz ve bilimin önderliğinde icat ettiğimiz silahlarımız, bıçaklarımız var. Daha nükleer bombalardan ya da biyolojik silahlardan bahsetmedim bile... Görünüşe bakılırsa birisine tecavüz etmek için, birisini öldürmek ya da soymak için bir bıçak ya da erkek olmak yeterli. Bunun en vahim, iğrenç ve insanlık dışı örneği Suphi Altındöken. Voldemort'tan daha kötü, acımasız ve gerçek... Sizin ölüm ve sevgiyle ilgili Harry'e söylediğiniz aşağıdaki söz bu insanın ne kadar acınacak durumda olduğunu çok basit bir dille belirtiyor. " Ölülere acıma, Harry. Yaşayanlara acı, her şeyden çok da, sevgisiz yaşayanlara" (J. K. Rowling 578). Belki de sözünüzün gerçekten acı bir şekilde uyduğu bir olay var. Özgecan Aslan diye 19 yaşında ve üniversite öğrencisi bir kız vardı. Vardı; çünkü ancak 11 Şubat 2015'e kadar yaşayabilmişti. Yaşayabilmişti; çünkü ömrü ne doğal koşullarla tükenmişti ne de hasbelkader bir kazayla bitmişti. Suphi Altındöken adlı bir dolmuş şoförü tarafından dolmuşta son yolcu olarak kalınca tenha bir yere götürülerek vahşice öldürülmüştü. Aynen Voldemort'un yaptığı gibi duygusuzca, suçluluk duymadan ve gaddarca öldürmüştü kurbanını. Ama Voldemort'la aralarındaki ortak nokta bir tek bundan ibaret değildi. İkisinde de bu davranışlara ve sapıklıklara neden olan ortak özgeçmişleri vardı. İkisi de sevgisiz ortamlarda büyümüştü. Suphi Altındöken küçüklüğünden beri babası tarafından dövülmüş ve babasının annesine uyguladığı şiddete tanıklık etmişti. Kendisi de evlendiğinde aynı şeyleri eşine yapmış. Voldemort ise bir yetimhanede yetiştirilmiş; ama her zaman yalnız, arkadaşsız ve başkalarını korkutan bir çocuk olmuş. İkisini de ömür boyu takip edecek olan bu kötü şöhret bağıra bağıra gelmişti. Özgecan öldü, gitti ve kurtuldu. Belki de en acılı bir biçimde; fakat bu dünyadaki acısı bitti. Özgecan sevgisiz, nefretle dolu, bir canlıya merhamet göstermekten yoksun ve silahlarla oyuncak oynar gibi haşır neşir bir insanın hiçbir zaman tadamayacağı baba sevgisini, anne şefkatini ve küçük mutlulukları yaşamış olarak ayrıldı aramızdan. Belki de Suphi Altındöken'in tadabileceğinden bin kat daha fazla... Halbuki Suphi Altındöken daha yaşamasına ve Özgecan'dan sadece 7 yaş büyük olmasına rağmen bunları hiç yaşamadı ve yaşayamadı. Yaşayamadı; çünkü çevresi ve yetiştirildiği ortam sevgisizdi, acımasızdı ve insana değer verilmeyen bir yapıdaydı. Sizce Dumbledore, o zaman sevginin, erdemlerin ve insanlığın öğretilmesi bir tek annelere ve babalara mı bırakılmalı? Ya onlar da bunun nasıl olacağını bilmiyorsa! İşte o zaman aynen sizin uyguladığınız gibi derslerin, ödevlerin, sınavların ve notların daha ötesinde olan bir okul anlayışı gelmeli aklımıza. Arkadaşlıkların edinildiği, dertlerin paylaşıldığı, mutlulukların doğduğu ve öğrencilere insanlık dersi verildiği bir okul... Her bakımdan öğrencilere hayatı öğretme ve hayata hazırlama... Sizin bir zamanlar Hogwarts'ta toplumun kötü olaylarla boğuştuğu ve iyi olaylarla neşelendiği zamanlarda yaptığınız akşam yemeği konuşmaları gibi öğrencilere yol gösteren, kuşkularına cevap olan ve nefret yerine sevgiye yönlendiren müfredat dışı derslere ihtiyacımız var. Rahmetli Özgecan'ın ablası Beste Aslan kardeşinin öldürülmesinden sonra bir canlı yayında gerçekleştirilen röportajda sevgi ve insanlık dersinin gerekliliğini şöyle vurgulamıştı: "Ben sadece insanlara yalvarıyorum, ne olur biraz daha bilinçlensinler. İnsanlara artık okulda insanlık dersi göstersinler. Çocuklara sevgi ve insanlık dersi versinler. Aileler çocuklarını görmeden bilmeden yaşıyorlar. Artık bakmasınlar, görsünler. Sevgi her şeyin ilacı. Sevgi her şeyin başı. Özge ve ben hep bunu savunduk. Özge onun için psikolog oldu. İnsanlık adına bir şeyler yapmak için uğraştık, savaşımız buydu. Okula gittiklerinde dersi bir kenara geçsinler. Önce sevgiyi, insanlığı öğretsinler." Eğer ki Harry başına gelen her şeye rağmen intikam yerine sevmeyi seçtiyse ve eğer ki Özgecan'ın babası kendisini avutacağına başkalarını avutmayı başarabildiyse o zaman insanların içini sadece kötülükler, kökünü derinlere salmış sapkınlıklar ve nefretler doldurmuyor. Belki sevgisizlikten, eğitimsizlikten, fakirlikten ve ilgisizlikten dolayı başka insanlara akla gelemeyecek kötülükler yapabilen insanlar var. Ama unutulmamalı ki toplum olarak kendimizde bu insanları suçlamayı, aşağılamayı, yermeyi ve linç etmek isteyecek kadar nefrete boğabilmeyi hak görüyorsak o zaman onları topluma kazandırmayı da görev bilmeliyiz. Onların ve onlar gibilerin bir daha toplumun genel düzenini bozmamasını ve sınırlarını aşmamasını sağlamak amacıyla sevgiye, okulda eğitime ve biraz çözümsel düşünmeye ihtiyaç var. Aynen sizin dediğiniz gibi: "Mutluluk en karanlık zamanlarda bile bulunabilir, sadece ışıkları yakmayı unutmayın"(Dumbledore, The Prisoner Of Azkaban). Belki de bu olay insanları varolan karamsarlıklar için dövünmek yerine bu karamsarlıkları dağıtmak için ışık saçmaya yöneltir. Umarım, Dumbledore... Keşke herkes sizin gibi olabilse... Keşke kin ve nefret yerine sevgi, erdem ve anlayış hüküm sürebilse akıllarımızda. Siz benim için o kadar çok şey yaptınız ki... Siz bana kitap okumayı sevdirdiniz, sevginin sadece bir Disney propagandası olmadığını gösterdiniz. Sevginin insanı aciz değil, güçlü ve değerli kıldığını öğrettiniz bana. Sevgilerle, Egem Dilşad Üren Bir Muggle hayranınız