Ruh Ölmez, Hayat Koşulmaz

Ruhi Mücerret, farklı anlatımı ve ilginç konusuyla apayrı bir gerçekliğin anlatıldığı bir roman adeta. Gerek karakterlerin ilişkileri gerek özellikleri olsun, ince ve bir o kadar da alaycı bir kurgu. Ruhi Mücerret'in yaşamının girdiği hallerin ilginçliği hepimizin yaşamıyla aşık atacak düzeyde. Günümüzün karmaşası, kararsızlıkların getirdiği ruh hali adeta bilerek düzenlenmiş, usta bir aşçının elinden çıkma bir pasta gibi, rutin kavramı ise sanki pastanın üstündeki çilek. Ancak bu durum Ruhi Mücerret için tam tersi şekilde gerçekleşiyor. Yüz yaşında olup İstiklal Harbi'nin son gazisi olmasına rağmen yaşına tamamıyla aykırı, rutine yer olmayan, soluk soluğa bir romanda karşımıza çıkıyor. Hikaye bir anlamda ruhun yaşlanmadığını anlatıyor. Her ne kadar beden aksasa, kalp teklese de ruh hep enerji dolu olur. Ayrıca bedenin genç olup ruhta enerji kalmaması durumu da söz konusu, ne yazık ki. Yaşamdan keyif almıyorsa insan, alamıyorsa, ruh gitgide yaşlanır ama geri dönüşü olmayacak şekilde değil, tutunacak bir şeyler arayarak düşercesine. Hayatta bazı anlar gelir içimizin enerjiyle dolduğunu hissederiz. Civan Kazanova'nın Serpil Silahlıperi'ye olan sevgisi gibi aşklar insanın kalbine yaşamı doldurur. İnsanın içindeki ışık sönse bile aşk ne kalpleri yakıp ateşle can bahşetmemiştir ki? Taş duvarların arkasına saklansa bile bir yolunu bulur gelir aşk, hayatı yaşanabilir kılan şeylerden belki de en inatçısı. Ruhi Mücerret'in Azrail'e olan inadı gibi bir inat bu. Ölmemeye ant içmiş karakterimizin başından geçen olaylar gibi ilginç. Kitapta geçen bir cümle "Lakin... Bilmecenin cevabı bilmecemsi olmamalı değil mi?" (Ruhi Mücerret, 90) hayatın bize sunduğu bütün bilmecelere tezat aslında. Hayatta her bilmecemizi çözdüğümüzde apayrı, daha da zor bir bilmece çıkıyor karşımıza. Bazen keyif veriyor bu bilmeceler ama üst üste gelen zor sorular olunca insanın keyfi kaçıyor, Kader ve Tanrı ile oynadığı bu bilmece oyununa devam etmek istemiyor. Mızıkçılık olmaz ama, sonuçta soruları soranlar da canına kast etmek niyetide değil, hep kolay soru sıkıcı olur ya, ondan zor bilmeceler geliyor insanın karşısına. Bazen hayat da senden umudunu keser ya sormaz hiçbir şey, adeta küsmüşsünüzdür. Bazen bir gün sürer bu küslük bazen çok uzun, ne kadar süreceği bilinmez. Hayatla kişinin küslüğü de en zor şeydir yaşanacak, karşına ne bir zorluk çıkar, ne bir güzellik. Boş boş yaşar gider insan o süre zarfında ve depresyona girer. Kişi düştükçe etrafındaki yüzler de azalır gitgide, gerçek dostları kalır geriye sadece ve acı hepsinin acısı olur. Hayat ne zor şey, belki reklamlarıyla toplumu kontrol etmeye çalışan bir kişinin peşinde koşan yüz yaşındaki birinden daha zor hayatlar yaşıyoruz, "sıradan" insanlar olarak. Üstümüze gelen duvarlar, yetiştirmemiz gereken işler var hep. Sürekli bir koşuşturmaca içindeyiz. Hayat denen özenle hazırlanmış yemeği büyük lokmalarla, çiğnemeden mideye indirmek peşindeyiz hepimiz. Durup tadına bakmak, hep koşmaktansa yürüyüp çevrenin tadını çıkarmak aslında hepimize çok yakın bir olasılık... Bir o kadar da uzak. Paranın, statünün ve birtakım maddi bazı şeylerin ardına düşmüşken gerçek güzellikler gözümüzden kaçıyor. Ruhi Mücerret'in Masum Cici'nin peşinde giderken kendinden 70 yaş küçük Nazlı Hilal'e açılmayı es geçmesi gibi belki bazılarımızın yaşantısı. Ruhi açılmasa kitap hiç tam olur muydu? Elbetteki hayatın tek tadı aşk değil. Hayatta çok farklı tatlar, çok farklı kokular var deneyimlenecek ama para bunların arasında yok. Bazılarınca çok para hayatın tadını çıkarmanın anahtarı... Çok parası olanlar neyin peşinde hepimiz biliyoruz, daha çok paranın. Sahip oldukça olası geliyor insanın, açgözlülüğün sınırı yok. İyisi mi bazılarımız gerçek tatların peşinden gidelim, belki de sahip olma maratonundaki arkadaşlar feyz alır. Gökberk Demirez