Kalbe Mektup

Uzun süre sonra yine Ankara'dan memleketime dönüş yolundayım. Önümde 1700'lü yılların İngiltere'sini anlatan bir film... Silahlar, alkol, silahlar ve yine alkol... Film klasik Hollywood şiddetiyle örülü bir şekilde devam ediyor. Sonra neden ekranlar kapanıyor birden. Muavinimiz mola zamanı olduğunu söylüyor. Otobüs duruyor ve uzun süredir oturmaktan dolayı bacaklarımın yürümeyi hatırlaması zaman alıyor. Klima kokusu yerini temiz havaya bırakıyor birden. Bitkin, yorgun ve uykusuz bedenim kendine gelmeye çabalarken oturabileceğim bir taş seçiyorum gözüme. Gündüz yerini geceye bırakırken yoldan tüm hızlarıyla arabalar geçiyor. Bir an gözüm dalıyor ama toparlanıyorum ve arabaları izliyorum. Sonra bir posta kamyonu görüyorum. İçinde barındırdığı hediyeleri düşünüyorum. Ondan da önemlisi bu hediyelerin taşıdıkları duyguları ve bu duyguların, çevresindeki hiç kimseye hissettirmeden karşı tarafa iletilmek için saklanışını... Özlem, sevgi, aşk taşıyan bu kocaman kamyon sanki diğer araçlardan hiçbir farkı yokmuş gibi tüm süratiyle yolları aşındırıyor. Yeniden bir anons... Bu sefer otobüsümüzün bizi beklediğini bildiriyor. Toparlanıyorum ve koltuğuma geçiyorum sessizce. Yeniden açılıyor ekranım ve filmim kaldığı yerden devam ediyor. Bir yandan hala taşınan özlemler, sevinçler ve tüm yoğun hislerin bir araya gelmesiyle ortaya çıkmış hediyeler aklımı kurcalıyor. Sadece gerçek manada hediyelerden ziyade her birimiz iç dünyamızda taşıdığı duygular zihnimi meşgul ediyor. Yanı başımızdan geçip giden tüm duygulara, aynı posta kamyonuna olduğu gibi tepkisiz kalışımızı algılayamıyorum bir türlü. Her insan bir kutu misali duygularını içinde barındırıyor ama sadece çok küçük bir kısmı kelime vagonlarına bindirilip diğer insanlara aktarılabiliyor. Aslında her bireyin kendi içinde ne kadar da karmaşık olduğu dank ediyor birden kafama. Buna karşın bizim için birçoğunun günlük figüranlar olduğu da... Bu kadar iç içe düşünmeden sonra anlıyorum ki her insanın kendini alıştırdığı bir duygusal yük var ve bu yük katlana katlana artabildiği gibi ani bir şekilde eriyip azalabiliyor da. Unutulan ve geçip giden onca anıdan geriye kalanlar süzülüyor ve tüm posası duygu denizimize dökülüyor. Bu düşüncelere dalmışken birdenbire bir silah sesi geldi. Film hala tüm vahşetiyle devam ediyordu. Daha yeni saydığım tüm o güzel duyguların yanında, hayatın içinde her zaman vahşetin de yer edindiğini hatırlatıyordu resmen yaşadıklarım. Önce başrollerden biri yıkıldı yere kanlar içinde hemen arkasına bir diğeri... Kamera başroldekilerin en küçük kardeşine odaklandı ve evet, işte onun yüzünde de kocaman bir duygu karmaşası yaşanıyordu. Öfkeyle beraber, ailesine olanların hüznü sarmıştı bedenini ve bunu tüm tavırlarıyla belli ediyordu. Filme dönmeden önce kafamı kurcalayan tüm güzel ve rahatlatıcı duyguların yanında bunlar da yerini aldı birdenbire. Ve işin ilginç tarafı tüm o rahatlatıcı duyguların iç dünyamızda gizli kapaklı saklanırken, aklımdaki listede yerini henüz almış vahşi duyguların ne kadar da dışa aktarılmaya müsait olduğunu fark ettim. Tüm o güzel duygular yanı başımızdan sessizce çekip giderken, öfke ve hüznün nasıl da vücudumuzu sarstığını ve dışarıya kendini belli etmek için çırpındığını anladım. Bu durum belki de içgüdüsel olarak insanın kendini savunma mekanizmasıdır. Dışardan gelebilecek yeni tehditlerden... Elbette ki bu tehditler izlediğim filmdeki gibi sadece fiziksel müdahalelerle değil, daha çok kelimelerin sivri taraflarının kalbimizi acıtmasıyla ilgili. Ve maalesef bu acıyı dindirmek için bazen hiçbir kelime yeterli olmuyor. Böyle durumlarda kalp duyguların en rahatlatıcısını da tatsa, bir yerinde, bir noktasında eski acıları taşıyor. Unutulduğu sanılanlar bile bir göz kırpışı kadar hızlı hatırlanıyor ve tüm bedeni etkisi altına alıp bir türlü bırakmıyor. İnsanoğlu olarak bizler, sadece günlük hayatın yükünü omuzlarımıza yüklüyor, çevremizde olup bitenden hep bir adım uzakta, insanların iç dünyasına girmekten korkarak, kuytu bir köşede bekliyoruz. Ne güzellikleri tam tadabiliyoruz aslında, ne de acılarımızı. Hayat bizi akıntısına katmış sürüklüyor ve bizler ne zaman kıyıya biraz yaklaşsak, batmamak için yüklerimizi bırakıyoruz. Sanki başka sefer dönüp alma şansımız olacakmış gibi... Sevgili okurum, bugün bir değişiklik yap ve yoldan geçen herhangi birinin yüzüne, hareketlerine bak. Yaşadıklarını ve bunlarının onun bedenine yansımalarını düşün. Bugün yolda yürürken çevrene gülümse, güneşin sana verdiği enerjiyi içinde saklamaktan vazgeçip etrafına dağıt. Bugün o güzel hislerini sakladığın sandığı kır, bırak her biri tek tek tüm bedenini sarsın. Hatta sadece senin bedeninle de kalmayıp başkalarına aksın. Bugün bir değişiklik yap sevgili okur, kalbindeki tüm sıyrıklara rağmen mutlu ol. Sanki bir daha hiç olamayacakmışsın ve bu da umurunda değilmiş gibi mutlu ol...