YALNIZ Zeynep Balioğlu

O da severse meşk, sevmezse aşk olur demişler. Bir insanın kendini öldürmek ya da bile bile ölümün kucağına atmak dışında yapabileceği en korkunç şey bir imkansızlığa tutulmaktır sanırım ki büyük ihtimalle herkes biliyordur; aşk, kişinin isteği doğrultusunda gerçekleşmez. Sadece olur. Olan olduktan sonra da yapabileceğiniz bir şey yoktur maalesef. Çoktan kaptırmışsınızdır kendinizi ve artık çok geçtir. Her ne kadar öyle görünmese de, bir intihardır bu aslında. Tek taraflı aşk, sizi istemeyen, en azından sizi sizin istediğiniz gibi istemeyen birine nefes alırcasına kolay bir şekilde kendinizi adamanızdır ve siz artık onun için varsınızdır. Sadece onun için. Hayatınız bir kısır döngü haline gelmiştir ve memnunsunuzdur bundan çünkü aşık olunana en yakın hissedilen anlardır bu anlar. İşte tek taraflı bir aşkın meyvesi olan mektuplardan oluşan Orhan Veli'nin Yalnız Seni Arıyorum isimli kitabını okurken de aklımdan bunlar geçiyordu. İnsan hayal edemiyor böyle bir talihsizlikte yalnız olmama ihtimalini. Sanki dünya sadece sizin başınıza yıkılıyor, siz ölüyorsunuz sadece. Fakat gördüm ki, her ne kadar bilsem de bunu, bu mektupları okurken bir kere daha fark ettim. Meğer ne kadar doğal bir şeymiş sevdiğin tarafından sevilmemek. Aynı zamanda ne kadar acı, bu kadar fazla insanın birine delicesine kapılıp gözünü kırpmadan kendini ona feda edebilecek olması. Mantıklı mı peki bu? Kesinlikle değil. Ama sanıyorum ki, deneyimliyorum ki aşk beyninizle hareket ettiğiniz bir hadise değil. Sadece yüreğin söz sahibi olduğu, müdahale edilmesi imkansız bir hissiyat... İçiniz sıkışsa da, her an ölmek isteseniz de durduramazsınız kendinizi. Yine sevdiğinizin yanına gider, yine ona yazar, ona söylersiniz. Orhan Veli de bu yolda ilerleyen talihsiz bir aşık. Eminim o da evli bir kadına ona aklını kaçırtacak bir şekilde aşık olmak istemezdi. Kendisi bu aşkın hayatına anlam kattığını ileri sürmüş olsa da, ben de kendi adıma bunu söylüyor ve dediğini anlıyor olsam da, belki de bu kadar acı çekmeyecekti, belki huzurlu bir hayatı olacaktı Nahit Hanım ile tanışmasaydı. Kim bilir, mutlu bile olurdu belki. Yaşamını devam ettirmesini sağlayanın bir imkansızlıktan ibaret oluşu ve sadece paralel evrende gerçekleşebilecek bir hayalin hayatının tek gayesi olması bir hayli hüzünlü doğrusu... Anlıyorum onu, bitsin deyince bitmiyor. Her ne kadar isteseniz de, yapamıyorsunuz. İstemiyorsunuz belki de. Hayatınıza anlam katan tek gerçek o kişi haline geliyor. İlk başta o kişiyi istediğinizi söylüyorsunuz, sadece onu. Fakat bir noktada artık onu istemekten ziyade sadece onun var olmasını ve mutlu olmasını dilemek yetiyor size. Çünkü biliyorsunuz onun sadece hayatta olması bile o kadar büyük bir şans ve mucizevi bir olay ki, daha fazlasını istemek açgözlülük gibi geliyor. Ama o kişiye karşı olan hisleriniz ve onun varlığına duyduğunuz minnet sonucunda yıpranıyorsunuz. Aşk nasıl bir şeymiş meğer. Bir insan nasıl başkasını kendi hayatının merkezine koyup da bundan etkilenmeyeceğini düşünüp, hatta bu ihtimali umursamayıp, benliğini yitirebilir? 2 Yalnız aşık olan taraf sizseniz; umursamıyor, umursayamıyorsunuz bir noktadan sonra. Mühim olan sevilenin mutluluğu oluyor. Gerisi teferruat. Tabii ki, vazgeçemediğiniz o kişinin gözlerine her baktığınızda bir parçanız ölmüyor değil. Zamanla olağan bir hale büründüren bir kılıfa giriyor acınız, eskisi kadar yakmıyor canınızı belki. Ya da hissedememeye başlıyorsunuz duygularınızı. Stoklarınızdaki bütün duygular tükenmiş, hayatınızı insanlık kırıntılarıyla devam ettirmeye uğraşıyorsunuz. Sonra yoğun bir acı dalgası sizi en beklemediğiniz anda sarıyor. Yine gününüzün en işinizin başınızdan aşkın olduğu anlarda bile onu düşünüyorsunuz. Adeta bir lanet, bir beddua gibi, bırakmıyor peşinizi. Nedense durumun gerçekleşemeyecek kadar güzel olduğunun farkında olsanız da, bir umut oluyor hep içinizde. Aşık olunmaması gereken bir kişiye aşık olmak bir intihar, başka bir şey değil. Çekilen duygusal acı fizikselleşiyor ve sadece bitirmek istiyorsunuz her şeyi. Buna bir nevi ölmek de denebilir. Ama biliyorum ki asıl ölüm hayata gözlerimi kapamaktansa bir daha onun gözlerine bakamamak olacak, her ne kadar benim ona bakışımla onun bakışı asla aynı olamayacak olsa da. Görünen o ki Orhan Veli de istediği cevapları alamayacağını biliyor olsa da Nahit Hanıma mektup yazmaya devam etmiş. Bütün imkansızlıkları bilmesine rağmen... Belki de onun Nahit Hanıma olan aşkını bu kadar özel kılan da budur. Karşılık almayacağını bilmesine rağmen sevmiş o kadını, adamış kendini ona. Görünen o ki Nahit Hanımla "meşk" kavramını beraber yaşayamamışlar, aşkta takılıp kalmışlar.