Değişimin Sonsuz Izdırabı

Sonsuz bir sıkışıklığın içerisindeyim sanki. Damarlarımı bir şeyler sıkıyor, kanım yer yer daha şiddetli akarken, damarlarım da yer yer tıkanıyor gibi hissediyorum. İçimdeki bu sonsuz ikilem, başımdaki deriyi ellerimle çekiştirerek yırtıp kafatasımı bir yerlere vurarak parçalama isteği doğuruyor. Mutlak sabitliği, sonsuza kadar sürecek bir değişimsizliği arzuluyorum umarsızca. Ruhum, adeta bir kadırganın fırtınada savruluşu gibi, bedenimin içerisinde rahatsız edici bir dansa tutuşmuş. Bir bebeğin annesinin karnını acımasızca tekmelemesi ama bundan haberi olmaması gibi, o da belki kendi bilinci olmadan eziyet ediyor benliğime. Bazen dingin bir deniz gibi soluksuzca bekliyor, bazen de kasırgalar koparıyor iç organlarımın arasında koşa koşa. Beynimin içinde sağa sola çarparak dolaşan elektronlar, sanki kafamın derinliklerinde şiddetli bir sızıya neden oluyor. Bildiğim, hatırladığım ve hatırlamasam da bilinçaltımın saklamaya devam ettiği her bilgi, sanki kulaklarımdan, gözlerimden, ağzımdan veya burnumdan dışarı fırlamaya çalışıyor. Değişimin ve hatta gelişimin vücudumun her zerresinde yarattığı bu korkunç his kasırgası, sanki her şeyin sonu gelmişçesine bir umutsuzluk dolduruyor içime. Değişim... Değişim ve onun küstahça bakışları... Değişim ve onun habersizce gelişleri... Değişim ve onun aldırışsızca getirdikleri... Ona öyle bir şekilde zarar vermek istiyorum ki, varoluşuna sebep olan her noktası ve hatta onu var eden ve ondan bağımsız olan diğer her şey, asırlar boyunca güneşin çekirdeğinde kavrulurcasına acı çeksin. Sıradanlıkta yatan o mükemmelliği, bayağılıkta yatan o ihtişamı fark edemeyenleri evrenin öteki ucunda bir gezegene bırakıp onlarsız bir hayat sayesinde sabitliği biraz olsun sağlayabilir miyiz? Aynılığın ruhumuzda bıraktığı o eşi benzeri olmayan lezzeti biraz olsun tadabilir miyiz? Bu düşüncelerin beynimde her an yeni bilgi depoları oluşturduğunu, hafıza evimde yeni odalar ve o odalarda da yeni çekmeceler inşa ettiğini hissetmek bile, karnıma defalarca saplanan zehirli bir hançerin yaratacağı etkiyi yaratıyor bünyemde. Değişime karşı Karakaya 2 kustuğum bu amansız nefret bile zihnimde yeni elektronların dolaşmasına sebep oluyorsa, kendime ihanet etmediğimi söylemek için koşulsuz şartsız bir deli olmam gerekiyor. Yaklaşırken bile ruhumda yarattığı onca bozulmanın ardından, gelişiyle ve o geriye alınamaz etkileriyle de beni perişan etmeye devam ediyor değişim. Bir ceylan nasıl can havliyle kaçmaya çalışırsa aslandan, nasıl ümitsizce de olsa boşaltırsa ciğerlerindeki son havayı bir adım daha uzaklaşabilmek için, işte ben de öyle korkuyor ve öyle uzaklaşıyorum değişim denilen kaçınılmaz lanetimden. O bırakmıyor peşimi, vazgeçmiyor, hatta zamanın kendisiyle iş birliği yapmışçasına, geçen her zaman biriminde tekrar ve tekrar gerçekleştiriyor kendini. Tekrar ve tekrar hissettiriyor varlığının acısını iliklerime kadar. Geldikten sonra da, bir ceylanın, boğazı aslanın ağzındayken durmak bilmeyen çırpınışlarını andırıyor çırpınışlarım. Belki de ölümdür ruhumu dingin bir huzura kavuşturacak tek gerçek. Belki de ölümdür beni bu acımasız değişim döngüsünden çekip alıp uzaklardaki durgun bir okyanusa hafifçe bırakacak olan. Hayalini kurarken bile zihnimde yaşanan değişimlerin çektirdiği ızdırap, belki de onunla son bulacaktır. Zihnimin derinliklerinde bir yerde, hep ona duyduğum merakla yaşıyorum bu dünyada. Hep onun sabitliğinden ve dinginliğinden gelen etkileyiciliğini bastırıyor sanki bilinçaltım. Her şeye rağmen, ölümün değişimsiz bir tek gerçek olduğunu düşünüyorum bazen. İçimi kurutan, ruhumu kasıp kavuran bu değişim ve dönüşümün sonunu getirebilecek yegane gerçeklik odur belki de. İşte bu kurtuluş umuduyla, her gün benim için daha da çekilmezleşen bu fırtınalı dünyaya katlanmak adına, biraz daha kalın duvarlar çekmeye çalışıyorum duygularımla zihnim arasındaki o asma köprüye.