BENİM CENNETİM

Her insan farklı durumlara bağlı olarak mutluluğu yakalar. Kimi insanlara bağlı olarak, kimi mekana, kimi mevsime... Ailemin görevi gereği Türkiye'nin bir çok şehrine ayak uydurmaya çalışmış biri olarak ben de mekana bağlı olarak mutlu olanlardanım. Bulunduğun yer sadece bir şehir adından ibaret değildir çünkü. Pencerenin içeri tarafıdır yaşadığın yer, içeride ne görüp öğrenirsen, nasıl yetişirsen pencereden dışarıyı öyle görmeye başlarsın. Üniversiteye başladığım yıl ufak bir hafta sonu tatilinde İzmir'e döndüğümde hissettiklerim, kendi penceremin iç tarafımın İzmir olduğunu kafamda kesinleştirmemi sağladı. Uçaktan indiğimde eve gidene kadar arabada etrafı izlerken buldum kendimi. İçimde tarifi zor bir duygu oluşmuştu. Sonra bu duyguyu sevdiğim insanlarla beraberken hissettiğimi farkettim. Bu duyguyu hissediyordum çünkü İzmir bazen sırlarımı paylaştığım arkadaşım, bazen uzak kaldığımda kokusunu bile özlediğim sevgilim, bazen ise kendimi yanlarında güvende hissettiğim ailem olmuştu bana. Kulaklığımı kapıp dışarı çıktım. Etrafı izlemeye başladım. Beni bu şehre bu kadar alıştıranın, bağlayanın ne olduğunu merak etmiştim içten içe. Çarşıdan geçerken insanların samimiyetini özlediğimi fark ettim başta. Birbirlerine şakalar yapan, müşterilerine 40 yıllık dostuymuş gibi davranan esnafları seyrettim biraz. Sokak sanatçılarıyla, yardıma muhtaç insanlarla oturup muhabbet eden insanları görünce diğer şehirlerdeki burnu havada insanları ne kadar itici bulduğumu fark ettim. Derin bir nefes aldım sonra, buram buram deniz kokan havasını ayrı özlemiştim. Çarşının sonlarına yaklaştığımda İzmir'e dair en özlediğim şey ufukta göz kırpıyordu bana. Heyecanlı adımlarla yaklaştım ve dalgalar ayakkabılarımı ıslatacak kadar yakınında durdum. İşte en mutlu olduğum yerdeydim. Denizle yaşamış, denizin varlığıyla mutlu olan bir insanın denizsiz yaşaması zor derlerdi. Doğru olduğunu fark ettim tam o an. Uzun zamandır Ankara'da yürüdüğüm sokakların hep denize açılacağını düşünürdüm ister istemez. 'Bunca sene deniz olmadan nasıl yaşayabildiniz?' diye sorduğumda hep abarttığımı söylerlerdi. Sorumu döndüğümde daha içten ve emin bir şekilde sormaya karar verdim yine o an. Uzun uzun oturdum sahildeki bir bankta zamanın nasıl geçtiğini anlamadan. Kaybettiği oyuncağını bulmuş bir çocuğun oyuncağına sarıldığı gibi sarılmak istiyordum bu şehre. Eğlenmek, huzur bulmak, mutluluğu yakalamak için ekstra bir şeyler yapmak zorunda değildi İzmir'de yaşayanlar. En kötü zamanlarında bile onlara ilaç gibi gelecek bir doğası, denizi vardı çünkü. Tüm bunları düşündükten sonra dönmek zorunda olduğumu hatırladım. Gözlerimi kapattım usulca. Ankara denince gri bir renk belirmişti zihnimde, gözlerimi açtığımda ise mavi ve yeşil renklerinin bu denli uyumlu olduğu başka bir yer var mıdır diye düşündüm. Başta biraz hüzünlendim fakat sonra bunaldığımda, sıkıldığımda gelebileceğim bir cennetim olduğunu bilmek tekrar mutlu etti beni. Hep anlatırlar İzmir'in güzelliklerini, denizini ama genelde İzmir'in insana kattığı şeylerden pek bahsedilmez. Oysa İzmir yavaş yavaş kendi güzelliğini aktarır içinde yaşayanlara. Fark etmedim başlarda, fakat dönüp İzmir'e ilk geldiğimdeki kişiliğime, karakterime baktığımda arada kocaman bir şehir olduğunu fark ettim. O eski negatif, asabi kişiliğim yerini naif bir bene bırakmıştı. Bunda deniz kenarında kendi başıma yaptığım saatler süren değerlendirmelerin etkisini görmezden gelmem imkansız. O sakin dalgaların huzur veren sesi sanki kişiliğimi oluşturmuştu. Sanki o insanlardan çekinen, kolay kolay çoğu insanla anlaşamayan Alperen gitmiş, yıllar içinde İzmirlilerin sıcakkanlılığını kazanan bir Alperen gelmişti. Hayata pozitif bakmayı da 'Kafana tokadan başka bir şey takmayacaksın be kardeşim' deyip oltasını denize atan Karşıyakalı balıkçı amcalardan öğrenmiştim ben. Bu şehir insanlara olaylara güzelliklerle dolu bir pencereden bakmayı öğretiyor. Kim bilir belki de başka bir şehre gitseydim bambaşka bir kişiliğim olurdu ama beni bu denli güzelleştirecek, geliştirecek bir başka şehir olduğunu sanmıyorum. İşte bu yüzden İzmirli olduğum için hep mutlu oldum ve gurur duydum.