UÇMA MEVSİMİ

Uçmanın bir mevsimi var mıdır ya da uçmak mevsimlik midir? Çocukluk mevsimidir diyenleri duyar gibiyim hemen. Yoktur diyenlerin daha çok olduğunun da farkındayım. Kuru mantıkçı azınlık ise uçma mevsimi diye bir şey yoktur diyorlar kısık sesleriyle. Onların sesi orada, kendilerinde kalsın. Bize lazım değil hatta kendilerine bile lazım değil. Gereksiz... Ben tüm yaşamı uçma mevsimi, kendini gerçekleştirme mevsimi görenlerdenim. Yüreği uçmaya hazır olsun insanın, yeter. İnsan; zamana güzellik katabilir, tüm mevsimleri güzel yaşayabilir. Kendini iyi edebilir. Kaan Murat Yanık, "Uçurtma Mevsimi" adlı kitabı ile beni uçma mevsimlerime götürdü. Özelikle de "Kırmızı" adlı öyküdeki "... uyursak geçmez belki ama uçurtma uçurursak kesin geçer, dedi kız. Doğuya doğru koşmaya başladılar; bir uçurtmanın kuyruğuna takılıp yükseldiler, yükseldiler. Uçurtma mevsimi gelmişti..."(Yanık 14) cümleleri ile. Bu cümleler yaşama sevincimi artırdı, içimde o güzel günleri yeniden kabarttı. O kabarık ve uçarı duygularla okudum kitaptaki birbirinden ilginç öyküleri. "Kırmızı, Kelebek, O Gün Yazdım, Getto, Dekadans" ve diğerlerini. Öykü okumak güzeldir, her biri bir başka dünyanın renklerini, kokularını, acılarını, sevinçlerini, hüzünlerini ve elbette insanlarını taşır. Örneğin "Posti ile Hayati"yi okurken insan doğasının bir vazgeçilmezi olan söz oyunlarını keşfettim ve hayranlık duygusuna kapıldım. Bu söz oyunları insan zekasının doruk noktasına işaret eder çünkü. Çağları aşıp gelen söz oyunları, insan zekasının pırıltıları değil de nedir? Kolay kolay unutmayız onları. Yeri geldiğinde o sözleri taşı gediğine koyar gibi yerli yerinde kullanırız. O sözün sahibi belli ise ona saygı duyarız, zekası karşısında şapka çıkarırız. Sessiz bir alkıştır bu. Böyle birçok farklı duyguyu çağrıştırarak okuttu kendini "Uçurtma Mevsimi". En çok da uçurtma sözünden ilham olan uçmak sözünü çağrıştırdı. Kitap boyunca içimdeki çocukla uçurtmalar uçurarak dertlerimizi iyileştirmeye çalıştım. Bu dertlerin belki de en büyüğünü, insanoğlu için kaçınılmaz olanını gördüm "Kelebek"in satırlarında dolaşırken. Ölümdü o dert hiç kuşkusuz. Ölüme bile bile gitmek, ölümün soğuk adımlarının sesini duyarak yaşamak kadar azap verici bir şey olmasa gerek. İnsanı saniye saniye öldürür. Dünyadaki son anları acı içinde yaşar insan. İdam mahkumları böyledir. Öleceği anı bilerek yaşamaya mahkumdurlar. 10 gün, 5 gün diye geri sayımla yaşarlar. Ona yaşamak denirse tabii ki... Bir de bu beklenmedik bir olayla erkene alınırsa daha yıkıcı bir hale, tam bir drama döner. Kendimi o kişinin yerine koymayı bile düşünemiyorum, ürperiyorum. Madem ölümden bu kadar uzak durmaya çalışıyorduk peki yaşamımızın hakkını verebiliyor muyduk? Gerçekten insan gibi yaşayabiliyor muyduk yoksa "insanlığından utan" nidaları arasında sürüklenip gidiyor muyduk? "Getto" işte beni bu düşünceye sevk etti, insan olabilmenin ne kadar zor olduğuna. Dünyaya insan olarak gelmek, insan olmaya yetmiyor çünkü. Dünyada o kadar büyük yanlışlıklar yapılıyor ki anlatmakla bitiremedi kimse. Başta kendi yol açtığımız, sessiz kaldığımız yanlışlar, bilerek veya bilmeyerek yaptığımız kötülükler, acımasızca işlenen cinayetler insanı insanlıktan çıkarıyor. O zaman yazarla aynı cümleyi tekrarlıyoruz: "Var olmak yetmiyordu insan olmak için." (Yanık 133) İnsan olmak, var olmanın, ete kemiğe bürünmenin ötesinde bir yerde duruyor. Elde edilmesi, elde edildikten sonra da korunması zor olan bir şey insanlık... Hepimizin acı serüveni... Yakıcı resmimiz. Öykü okumanın da öykülerin de sonu yok. Yanımızdan akıp gidiyor öykü ırmağı. Biz görsek de görmesek de... Her biri birer mevsim gibidir. Mevsimlik meyveler gibidir. Okuduktan sonra çağrışımları, içimizde açtığı yaralar, gökyüzüne saldığımız uçurtmalar, çocukluk günlerine uçup gitme isteklerimiz kalır geriye. Gidebilsek, gökyüzüne yeniden uçurtmalar salsak, bize iyi gelir, dertlerimiz geçer. İçimizdeki dertler uçurtmalarla gökyüzüne uçar gider. Uçurtmanın ipini salıp hem uçurtmayı hem de dertlerimizi özgür bırakırız. Atarız içimizden masmavi bir gökyüzüne. Ama bunlar öyle kolay olmuyor. İnsan gerçekleri var, insan acıları var. İnsan olmak zor. İnsan olmak; bir mevsimlik değil, bir ömürlük... Uçurtma mevsimi gibi bir gelip bir gitmiyor. Uçurtma veya uçma mevsimi, insanlığın bizi boğduğu zamanlarda kendimizi iyileştirmek için bir tedavi zamanı sadece. Hepsi o kadar. Yazarlar kitapları ile tedavi zamanımıza konuk oluyor, insan olmamızı kolaylaştırabilmek için üzerimize tatlı bir rüzgar üflüyor. O kadar. O rüzgarla serinleyebilmek ise, insan olmayı başarmamıza, özgürce uçurtma uçurmamıza, bir uçurtmanın kuyruğunu tutup uçmamıza bağlı.