Marjinal

Hiç, farklı olduğunuz için çevrenizdekiler tarafından dışlandınız mı? Ya da farklı olduğunuz için yalnız hissettiniz mi? Her insanın mutlaka kendisini diğer insanlardan ayıran bir özelliği vardır. Bazı insanlar daha sıradan özelliklere sahipken, diğerleri çoğu kişide bulunmayan özelliklere sahip oldukları için göze batarlar. Bunun sonucu olarak da yalnızlığa sürüklenirler. Çünkü farklılık ve değişiklik toplum için alışılagelmiş kavramlar değillerdir. Han Kang'ın kaleme aldığı Vejetaryen adlı romandaki Yonğhe isimli karakter, aykırılığı nedeniyle bu durumu yaşıyor. Aslında çok normal olan bu farklı olma durumu, çevresindekiler tarafından maalesef anormallik olarak görülüyor. Tıpkı beyaz kaplanların, diğer kaplanlardan farklı oldukları için sürüde yer edinememeleri ve yalnız avlanmaları gibi, farklı insanlar da bireysel olarak yollarına devam etmek zorunda kalıyorlar. Farklılıklarıyla özel olduklarını değil, uyumsuz olduklarını düşünüyorlar. Çünkü onlara yansıtılan düşünce bu. Aslında bunun tek sebebi toplum tarafından kabul edilmeme değil. Kişi, kendine uygun bir ortam bulamayınca, herkes gibi normal görünmeye ve değişmeye çalışıyor. Fakat bunun sonucunda başarısız oluyor. Çünkü herkesle aynı olmaya ve sıradanlaşmaya çalışmak zor bir şeydir hatta mümkün değildir. Bunun rol yapmaktan bir farkı yoktur ve kişinin kendisinden uzaklaşmasına yol açar. Kendinden uzaklaşan bu kişi de tekrar benliğini bulmakta sıkıntı yaşar. Sonuç olarak da değişen hiçbir şey olmaz ve yine yalnız kalır. Toplum, tabiri caizse, fark ettirmeden algılarımızı değiştiriyor. Bir süre sonra davranışlarımızın ve düşüncelerimizin yanlış olduğunu düşünmeye başlıyoruz. Hatta, hayatımızın birçok alanında bu ''farklı olma'' durumunun tekrar edildiğini görüyoruz. Hatırlar mısınız? Küçükken izlediğimiz çizgi filmlerin ve dizilerin çoğunda, ana karakter her zaman dışlanan taraf olurdu ve yaşanan olaylar bize onun gözünden gösterilirdi. Onun adına üzülürdük ama neden çevresi tarafından soyutlandığını anlayamazdık. Daha o zamanlarda bile, belki de alışkanlık kazanmamız için, bu konu bize aşılanıyordu. Farklı olmanın iyi bir şey olmadığı ve belli kurallara uymamız gerektiği öğretiliyordu adeta. Çünkü ''farklı'' ya da ''marjinal'' olmak bir bakıma kalıplardan kurtulmaktır. Var olanı benimsemek değil, olmayanı yaratmaktır. Bu da toplum için aykırı bir durum olduğu için hemen bu farklılığın bastırılması sağlanıyor. Bastırılamazsa da kişi toplumdan dışlanıyor. Topluma yerleşmiş bazı kalıpların dışına çıkınca çevremizdeki insanlar birer birer azalıyor. Mutlaka bu tarz bir durumla karşılaşmışsınızdır ya da en azından çevrenizdeki bir kişinin karşılaştığına tanık olmuşsunuzdur. Hareketleriniz olsun, düşünce yapınız olsun, çevrenizdeki insanlar tarafından, sırf kendi standartlarına uymadığı için, saçma görülebiliyor ve yargılanıyor. Bir süre sonra da siz fark etmeden hepsi uzaklaşıyor ve çevrenize baktığınızda kimsenin olmadığını fark ediyorsunuz. Neticede yalnız kalıyorsunuz ve buna anlam vermekte zorlanıyorsunuz. Garip olan şey ise ''farklı'' insanların her yerde olması fakat azınlık olarak görülmesi. Evet, hala ''farklılık'' topluma yerleşmeyi başaramadı. Ne zaman yerleşir ya da hiçbir zaman yerleşecek mi bilemeyiz ama toplumda her zaman farklılıklar olmaya devam edecektir. Bu varoluş devam ettiği sürece de bu tarz durumlar bitmeyecektir. Peki ''marjinal'' olarak gördüğümüz bu insanlar ya da kendimiz ne yapmalıyız? Bu durumda yapabileceğimiz tek şey, farklılıklarımızı kabul edip değişmek için uğraşmamaktır. Kimsenin değiştirmesine de izin vermemeliyiz. Çünkü herkesin değişerek aynılaşması çeşitliliği azaltır. Çeşitlilik azaldıkça da herkes sıradan bir insan haline gelir. Eğer bunu istemiyorsak, etrafımızdaki farklı insanları Sezen Günce Yöndem 21601048 farklılıklarıyla kabul etmemiz gerekiyor. Kendi farklılığımızı da bastırmak yerine daha da ön plana çıkarmamız gerekiyor ki özel olduğumuzu unutmayalım.