Hüznün Tüketilmişliğine

Bazen sadece bir saniyeliğine, beynimin tamamını kullanabilmeyi istiyorum. Herkesi, her şeyi, tüm bedenimi hücre uçlarıma kadar kontrol edebilmeyi... Tüm dünyayı ve hatta tüm evreni de... Burayı yaşanılabilir bir yer yapabilirim belki. Tüm insanlık öyle mutsuz ve umutsuz ki bu zehrini yanında, yöresinde kim varsa ona kusmaktan çekinmiyor. Herkesin mutlu, en azından memnuniyet içinde ve huzurlu yaşamasını dilerdim. Devletler ve sınırlar olmasa mıydı? İnsan soyu bu kadar kavgacı olur muydu yine de? Yine de her şeye karşı bu kadar nefret dolu olur muyduk? Böyle bir dünyada yaşamaktan öyle korkuyorum ki. Bırakın bir şeyler yazıp söyleyip de haklarımı savunmayı, sokağa çıkmaktan, dolmuşa ve otobüse binmekten, öyle bir arkadaşımın koluna girip de aylak aylak gezip dolaşmaktan, hatta yaşamayıp sadece nefes alan bir varlığa dönüşmüş olmaktan korkuyorum. Yolda yürürken sürekli göz ucuyla arkamı kollamaktan, bir elim bağrımda gezmekten, çevremdeki herkesi ve her şeyi bir tehdit unsuru olarak görüp sürekli kendimi korumaktan öyle yoruldum ki. Sanki yaşadığımız bu hayat bir ömür değil de bir yaşam mücadelesi haline geldi. Yaşamak nefes alıp vermekten mi ibaret sadece? Tüm insanlık koca bir taşa döndü bugünlerde. Eskiden her 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı'nda okuldaki müsamerelere katılır, şiirler okur ve o günü tüm arkadaşlarımla coşkuyla kutlardım. Bir şiir okumanın, halk oyunu ekibinde görev almanın dünyanın en büyük görevi gibi sorumlulukla ve hevesle yapıldığı günlerdi galiba onlar. Çocuk olmak mı böyle bir şeydi yoksa zamanın azizliğine mi uğradık kestiremiyorum. Aidiyet duygumu henüz kaybetmemiştim, belki de sınırların ve devletlerin ne kadar korkunç bir canavara dönüşebileceğinin henüz farkında olmadığımdandı bu duygum. Çocukların devletler eliyle öldürüldüğü, yakıldığı, kimyasal gazlarla zehirlendiği, başından bir gaz fişeğiyle vurulduğu, bir mülteci botuyla okyanuslar aşmaya çalışıp da deniz kıyılarına vurduğu bu kirlenmiş ve yozlaşmış dünyada çocuk bayramı kutlamak sahtekarlıktan öte bir şey gibi gelmiyor bana. Herkesin dört gözle gelmesini beklediği o yeni yıl akşamları aslında o kadar da umut vermiyor artık. Gece yarısı olup da havai fişekler atılmaya başladığında ilk kez ben de ağlamaya başladım bu sene çünkü korktum, çok korktum. Bizden neyi çaldıklarını anlıyorsunuz değil mi? Bizden çocukluğumuzu, gençliğimizi, umudumuzu ve arkadaşlarımızı geri kalan her şeyle birlikte çalıyorlar. Havai fişeklerle mutlu olabilen insanlar var mıdır hala? Çünkü ben her "BOM!" sesinde yine neresi kan gölü olacak diye düşünmekten kendimi alamıyorum. Bütün bu gürültülerin ve "BOM!" seslerinin ardından kulağıma çok güzel sözler fısıldayan biri düşüyor aklıma. Bana çok güzel sözler öğreten çok güzel kalpli bir arkadaşım olmuştu bir zamanlar. Kendisiyle internet üzerinden tanışmış, çok güzel sohbetler etmiştik. Lisede anarşist bir insan olmamın en büyük sebeplerinden biri onun bana anlattıklarıdır, ne yazık ki ona sıkıca sarılmak bana nasip olmadı. Ben ona hiç bitmeyen sorular sorardım, sadece ben de değil herkes sorardı. Hepsine sabırla ve özenle cevap verirdi. Uzun uzun... Geçiştirmezdi kimseyi, insanlara öyle değer verirdi. Onu hiç kanlı canlı karşımda göremediğimden kendisini, çok sevdiğim bir dizideki devrimci bir adama benzetirdim zihnimde. Çemberimde Gül Oya dizisinin Mehmet'i, bizim Alper'imiz. Alper de aynı Mehmet gibi öyle güzel kalpli bir devrimciydi ki üniversiteye hazırlanan gençleri toplar onlara dersler verirdi, hiçbir karşılık beklemeden hem de. Mehmet'in dizide devrimci düşünlerini gördüğümüz pek çok sahne olmuştur ve bir bölümünde Mehmet'in zihnimden silinmeyen şu sözleri geçiyordu: "Mühim olan, ölümü hayatın birinci sırasına yerleştirmemektir, onun üzerinden politika yapmamaktır, propaganda yapmamaktır, bana ölüme özgü övgüler anlatma Vedat! Bana insanları nasıl yaşatacağını anlat. Nasıl mutlu, adil ve özgür yaşatacağını...". Alper de öldürmeye karşıydı ki ben bu dünyada canını yaktığı tek bir canlı olduğunu dahi sanmam. "Dava" uğrunda ölmeye inanmazdı, hatta ölüme bile inanmazdı, üstelik "... ölümsüzdür." sloganlarından da nefret ederdi. Ölüme ve savaşa karşı gelmek için baş koyduğumuz bir davada ölüme gidenlerimiz de oldu aramızdan. Çocuklar gülsün diye yola çıkan gençlerin vardığı yer ölüm mü olmalıydı sahiden? Tıpkı Ankara'da barış için bir araya gelenlerimiz gibi, oradaki bir çocuk yani Veysel gibi ya da bir otobüs durağında sadece yurduna gidebilmek için sıra bekleyen Ozancan gibi, birkaç günlüğüne gittiği İstanbul'da tek suçu o güzergahı kullanan bir takside olmak olan Berkay gibi... Hepsi benim canım, arkadaşlarım, hiçbir ilgileri olmayan bir savaşın kurbanları. Ve Alper çocuklara oyuncak ve umut götürmek için çıktığı yoldan bir daha geri dönemedi ve bizi onun arkasından "Alper Sapan Ölümsüzdür!" sloganları atmak zorunda bıraktı. O kadar kötü ki ve o kadar acımasız, adaletsiz bir dünya ki bu. Nereye kadar katlanacağız, ne zaman sıramız gelecek bizim de ve daha ne kadar acı göreceğiz bilemiyorum. Gencecik bedenlerin, o güzelim insanların toprak altına hapsedildiği günler ne zaman bitecek? Ölüm o kadar alelacele ki artık. Hüznümüz bile yarım, o bile çabuk. Öyle hemen gelip geçebilen bir şey gibi... Alıştık. Sonra unutmak da öyle... Birkaç hafta, birkaç gün, gittikçe azalan bir süreye döndü yas. Yine de bazen bir an geliyor ve tüm unuttukların üstünde birikiyor gibi hissediyorsun. Yaşadığın için suçlusun gibi, o ölmüş, sen yaşamışsın ya ne büyük suç! Farkına varmadan da katlanılmaz hale gelebiliyormuş hüzün de bazen. Yazdıkça, ağladıkça tükenmeyen bir acıya da dönüşebiliyormuş bir gün, öyle çabuk unutuyorsun sanırken. Sıra sana gelene kadar böyle kendini tekrar eden bıçak gibi günler. Tekrar ve tekrar... Yine yeniden bir gün daha...