SESLERLE KANDIRILMIŞ

Kanmayın! Kandırıyorlar sizi yaptığınız her şeyde. Ardınıza bakmadan kaçın, helak edilen kavimler gibi değil, kimse kuma dönüştürmeyecek sizi, sadece dönüp bakarsanız, o an içinde bile kandırıp geri dönmenizi sağlayabilirler. Çok iyiler yaptıklarında. Kanmayın. Ardınıza bakmayın! Uçanları kıskanmayın, çok avcı var. Avcıları kıskanmayın, çok kıtlık gelir buralara. Kaçın sadece. Kanmayın. Kanarsanız, ne uçan gibi ne avcı gibi olabileceksiniz. Öyle yürümez buralarda işler! Okay Uludok'a sorun isterseniz. 40 Şizofrenden Bir Öykü'de ne istiyorsanız anlatacaktır. Öncelikle, bu isme de kanmayın! Kandırıyorlar sizi okuduğunuz her şeyde... 40 şizofrenden bir öykü yok, bir şizofrenden 40 öykü olduğu söylenmiş ama o da yok. 1 şizofrenden 1 öykü var sadece. Kafasındaki seslerin sesini kısmış bir adamın, daha doğrusu istemediği sesleri kısmış bir adamın, tek bir öyküyü kırka bölmesiyle oluşmuş bir kitap bu. Ne dedim? Kanmayın! Beraberimizde geliyor doğarken kafamızdaki her ses. Bazılarınınki bastırılamayacak kadar yüksek oluyor. Bazılarınınki dışarıdan duyulabilecek kadar bağırıyor... Ölmeyi beklemek zorunda olanlarla, ölmeyi istemek zorunda olanlar arasında gidip geliyor sesler. Üzücü, zor hayatları olduğunu sananlar gördüklerinde acıyarak bakıyorlar kafası bağıranlara. Dünya'da iki tür insan varmış da biri normal olduğunu sananlar diğeri normal diye bir şey olmadığını bilenlermiş. Yok öyle şey! Dünya'da çok tür insan var! Ben varım mesela! Nasıl tanımlayacaksınız beni? Okay Uludok var sesleriyle ünlü olmayı başarmış, yanlış yaratılmış bir insan. Normal mi, normal diye bir şey olmadığını bilen mi şimdi o? Yanlışlıkla dökülmüş hikayelerden bahsediyorsam ben şimdi, kendini de yanlışlıkla tanımlamaz mı elinde olsa? Sadece 176 sayfa... Kendini anlatmasına bile izin vermemiş olacak sesler ki kısa kesmiş. Normalde roman olacak kitap öykü derlemesi olmuş. 40 ayrı kişiden değil! 40 ayrı sesten. Sesler de bizi kandırmaya çalışıyor olabilirler, belki bir tanesi söylüyor hepsini, nereden bilecek yazan? Kanmayın o yüzden. Dinlediğiniz her şeye de okuduklarınız gibi bakın. Kanmayın! Komik olan ne var bu trajik hikayede diye soruyorum yazara kitabını okurken. Cevap verdiğini hissediyorum kafamdaki sesler aracılığıyla: "Sesleri kimse duymuyor." Gerçekten komik. Sadece benim başımı kontrol ediyor benim başımdaki sesler. Size komik gelmiyorsa yeterince yakından dinlemiyorsunuzdur. Dinleseniz siz de yazardınız birkaç yüz sayfalık acı hikayelerinden. Bana güvenin, ben yıllardır gizlemeye çalışıyorum. Sesleri başkalarının duymamasının verdiği rahatlıktandır belki yazara komik gelmesi her şeyin... Kendini sonunda güvende hissediyordur asla kazanamayacağı çarpışmalardan. Seslerin kendi içlerindeki kavgaya bile yetmezken gücüm, başkalarının sesleriyle kavga etseler nasıl başa çıkardık? Yazar haklı. Kandırmamış kendini bizim gibi. Trajedide komediyi göremezseniz ne işe yarar ki zaten? Kendiniz çekmiyorsanız o derdi, iyi hissedersiniz doğal olarak. Bir nokta var ama! Bu hikayedeki acıyı siz de çekiyorsunuz. Kendinizi kandırmayın sesler yok diye! Kanmayın... Bir şizofren ağacın gölgesinde kendi kafamı dinleyebilirdim bugün. Yerine, hiç tanımadığım bir adamın konuştuğu ağaçlardan bahsettiği bir öykü kitabı okudum. Kimseye açıklayamam nedenini. Kendime sormaya bile cesaret edemem. Söyleyemediğim şarkılar gibi, dudaklarım kanayana kadar susmam gerekebilir hepsini. Arkadaş aradım galiba başımdaki seslere. Size söylediğimin aksine az da olsa kanmak, kandırılmak istedim. Çaresizliğin insanı getirdiği nokta budur işte! İnkar her şeyden önce gelir bir yerden sonra. Benim kafamda hiç ses yok! Benim suçum yok! E kim bilecek? Arkanıza bakmadan kaçın sizinle aynı acıyı paylaşanların hikayelerinden. Sadece o zaman komik değildir çünkü trajediler. İnanmıyorsanız kaçmamayı deneyin. Kum olursunuz kutsal hikayelerdeki lüks düşkünü kadınlar gibi. Kanmayın!