ÜÇ MAYMUNU OYNAMAK

Milyonlarca yıl önce yasayan canlıların birçoğunun nesli tükendi; dinozorlar, mamutlar belki de bilmediğimiz canlı türleri. Peki, ya bizi bu canlılardan ayıran şey ne? Belki de insan ırkı da tıpkı bu canlı ırkları gibi ilerde bir zamanda yok olacak, hatta belki de bizim ırkımızı kendi elimizle yarattığımız yapay zekalar sonlandıracak . Kendimizin yarattığı bir şeyin sonumuzu getirmesi oldukça ironik olurdu ama teknolojinin üst noktaya ulaştığı bir gelecekte bizden daha zeki bir canlı ırkının oluşması da muhtemel. Zeka beraberinde güç de getirir, böyle bir üstün ırkın oluşması söz konusu olduğunda insan ırkının onlara karşı pek de bir şansı kalmaz. Bencilliğimizin diğer canlıların sonuna neden olması gibi yine sadece kendimizi düşünüp daha iyi olanaklara ulaşmak için yaptığımız bu robotların bizim sonumuza neden olması, belki de hak ettiğimiz bir son olur. Muhtemel gelecek hakkındaki çoğu düşünce bu üstün ırk oluştuktan sonra bizim ırkımızı sona erdirip dünyanın sonunun gelmesine yol açacağı yönünde, sonumuzun gelmesi düşüncesinde bile bencilliğimizi ortaya çıkarıyoruz. Sanki dünyanın biz olmadan sonu gelecekmiş gibi. Aslında olacak olan sadece bir ırkın yok olup yerine başka bir ırkın oluşmasıdır, milyonlarca yıldır olduğu gibi. Süper gelişmiş robotların dünyayı ele geçirmesiyle ilgili birçok film yapılmış olmasına rağmen beni en çok etkileyen Andy Wachowski'nin yazdığı ve yönettiği Matrix olmuştu çünkü bu film diğerleri gibi sadece bu konu üzerine yoğunlaşmayıp beraberinde yaşadığımız Olguner 2 hayatla ilgili çok farklı bir bakış açısı getiriyor; yaşadığımız hayatın tamamen bir yanılsama olması gibi. Hayat nedir? Hissettiğimiz, duyduğumuz, tattığımız, kokladığımız, gördüğümüz şeylerin bir bütünüdür hayat. Ama bu beş duyunun sadece beyne giden sinyallerle oluştuğu düşünülünce, bu hayatı bir makinenin içinde bize bu hisleri hissetmemiz ya da yaşadığımızı sandığımız şeyleri görmemiz için uyarılar verilerek yaşıyor olabilir miyiz? Bu fikirle ilk karşılaştığımda bunun üstünde çok düşünmüştüm, insana yaşadığı hayatın tamamen bir yanılsama olabileceği söylenilince pek de kabullenmesi kolay bir şey olmuyor. Her insan yaşadığı anıların, duyguların gerçek olmasını istiyor ama ne yazık ki hayatın bir yanılsama olmadığını kanıtlayacak bir şeyimiz yok bu hayatın gerçek olduğunu kanıtlayacak bir şeyimizin olmadığı gibi. Asıl soru belki de şu olmalı "Hayatımızın tamamen bir yanılsama olduğunu kanıtlayabilseydik bunu kabullenebilir miydik ve bu yanılsamadan kurtulmak için çabalar mıydık?" Karar vermesi oldukça güç bir durum olurdu, sonuçta kim renk renk boyanmış yapma bir çiçek yerine gerçek ama solmuş bir çiçeği seçer ki? Gerçek olmadığını bilsek bile güzel görünen şeyler insanları cezbeder, o yüzden onları mutlu eden şey solmuş çiçek yerine yapma çiçektir ama asıl mutlu eden şey ise o yapma çiçeğin gerçek olduğuna inanmaktır. Elbette kimse bir yalanla yaşamak istemez, en küçük bir olayda bile kandırılmak hoşumuza gitmez. Ama hayatımızda inandığımız bütün doğruları yıkacak bir yalanla karşı karşıya kalsaydık bunu bilmemeyi tercih etmez miydik? Üç maymunu, üç maymun oynadığını bilmeden oynamak değil midir asıl mutluluğu getiren? Bir insanı asıl üzen kandırılmak değildir onu asıl üzen kandırıldığını öğrenmektir. Peki, ya hiç öğrenmezse? Olguner 3 Şimdi iyi düşünün, eğer hayatımız bir yanılsamaysa ve size bir seçim hakkı sunulsa yaşadığınız her şeyin yalan olduğunu gösterecek kırmızı hapı mı yoksa bu yalana gerçek olmadığını fark etmeden devam edebileceğiniz mavi hapı mı seçerdiniz?