Ölüm Yüklü Füzelerden Kaçan İnsanlar

Birimiz elinde, kocaman; içi yoğurt, süt, tavuk, peynir vs temel gıdalarla dolu torbayı, diğeri bir koli yumurtayı, bir başka arkadaşımız ise çocuklar için çikolata torbasını taşıyarak giriyoruz savaşta her şeylerini kaybetmiş, yeniden bir hayat kurmaya çalışan bu iyi kalpli insanların tertemiz evlerine. Kimi evde erkek yok, sadece kadınlar ve çocuklar yaşıyor. Suriye kültüründe kadınlar çalışmıyormuş, yolda söyledi Suriyeli çevirmen. Şu an Ankara'da yaşadıkları mahallede çalışmaları için olanak da yok zaten. Hem onlar çalışsa evdeki onca çocuğa kim bakacak? Evde baba olsa bile sakat olduğu için çalışamıyor. Dolayısıyla da çoğu ailenin geliri yok. Evdeki erkek çocuklar okuyamıyor, çalışıyor. Hem de çok cüzi maaşlarla... Kimisinin maaşı bile yok o gün ne kadar kağıt toplayabilip satarsa o kadar para getirebiliyor. Ben o çocuğun üzerindeki sorumluluğu hayal bile etmek istemiyorum, düşündükçe ruhum sıkılıyor çünkü... Çok çabuk büyümeleri gerekiyor, çocukluklarını yaşayamıyorlar. Ama bu durumdan şikayet etmiyorlar. Ne çocuklar, ne kadınlar... Nasılsınız, iyi misiniz diye sorduğumuzda hep "elhamdülillah" cevabını alıyoruz. Oysaki kimi ailenin evinde soba bile yok ve şu an dışarıda kar yağıyor... Kızılay ile iş birliği yaptığımız kampanyada toplanan yardımlarla alınan sobaları, arkadaşlarım, yarın götürüp ihtiyaç sahiplerine dağıtana dek çok üşümezler umarım. Çalışma yaşına gelmemiş daha küçük, güzel yüzlü çocukların kimi çok cana yakın hemen gelip sarılıyor, öpüyor, el sıkışıyor, bize hünerlerini sergiliyor, bazen de bebek kardeşini getirip kucağımıza veriyor.. Kimi ise çok utangaç, alışkın değil eve yabancıların girmesine. Dil engeli yüzünden de anlayamıyor bizi. Onlara çak yapmak ya da basit el oyunları oynamak, hatta bazen isimlerini öğrenmek bile yeterli oluyor buzları kırmak için ama bazen de hiç iletişime geçemeden terk ediyoruz evi. O zaman içim biraz daha burkuluyor. Oysaki yapabileceğimiz o kadar çok şey var ki! Suriyeli mülteci ailelerin ziyaretine her gidişimde farklı sorunların farkına varıyor ve kendimce bu sorunlara çözüm bulmak için planlar kuruyorum. Bir telefon uygulaması tasarlanabilir mesela. Bu uygulama sayesinde dünyanın her yerinden bağışçılar, ihtiyaç sahipleri ile buluşturulur ve her ay belli bir miktar para yardımı yaparak bir çocuğun okumasını sağlayabilirler. Yalnız, bağışlanan para çocuğun sadece okul masraflarını karşılamakla kalmamalı, aynı zamanda o çocuğun okula Başak Dik gitmediğinde çalışarak kazandığı parayı da karşılamalı ki çocuklar ailelerini geçindirme derdi olmadan okula gidebilsin. Çocukların okula gittiğine emin olmak ve bağışçıların güvenini kazanmak üzere de gönüllülerin oluşturduğu bir grup, belirli periyotlarda hem çocuğun ailesini hem de okulunu habersiz ziyarete gitmeli ki bu program amacına ulaşabilsin. Lise çağındaki bir erkek çocuğunun ailesini geçindirmek üzere, aylık altı yüz liraya, sigortasız çalışıp okula gidemediğini öğrendiğimde geldi bu fikir aklıma. Refik Durbaş'ın bağışla ziyanımı kitabındaki "Adak" şiirini okudukça yaptığımız aile ziyaretlerinden sahneler zihnimde canlanıyor. Şair iki dizesiyle bile ne güzel anlatmış savaşı ve savaşın sadece binalarda değil aynı zamanda kalplerde de yaşattığı tahribatı: "Ölüm yüklü füzelere/Kalbim hedeftir Gazze'de". Bu şiirde Gazze'deki savaştan bahsediyor ama benim aklım onlarla daha iç içe olduğum için Suriyeli mültecilere gidiyor. Savaşlar farklı belki ama kurbanlar hep aynı. "Çocuklar, çocuklar/Babaları savaşta ölen çocuklar/ömürleri daha uzuuuuun/ömürleri yüz bin yıl olsun"(Durbaş, 15) Olsun, uzun ömürleri olsun da güzel yaşadıkları, çalışmak zorunda kalmayıp okula gidebildikleri, hayallerini gerçekleştirebildikleri, baba hasreti çekmedikleri günlerle dolu olsun.