Tuhaf Olmak İyi Midir?

Sıkıcı bir normal olmaktansa eğlenceli bir tuhaf olmayı tercih etmek daha mı iyidir yoksa bu, tuhaf insanların kendilerini iyi hissettirmek için uydurduğu bir bahane midir? Aslında herkes birbirinden farklı değil midir zaten? Sıradan olmak nedir o zaman? Sıradanlık kavramı yanlış yorumlandığında önyargılarla dolu tanımlamalar yapılmasına sebep olabilir. Başkalarını sıradan olarak tanımlayan ve daha 'nitelikli' insanlara layık olduğunu düşünen insanların bu tutumunun çok genelleyici olduğunu düşünüyorum. Bu genelleme aslında kendini farklı sanan bu kişilerin diğer herkes gibi bir düşünce yapısına sahip olduğunu gösterir. Diğer bütün farklılıkları kabullenmek, farklı olanı dışlamaktan çok daha zordur. İnsanların düşünce yapıları, kişilikleri, ilgi alanları uyuşmuyor diye birbirlerinden uzaklaşmak yerine, bütün bu farklılıklarına rağmen birbirlerine tahammül edebilmeleridir asıl mesele bence. Öte yandan, bazı insanlar kendi farklılıklarını ortaya çıkarmaya bile çekiniyorlar. Öyle ki, kendilerini rahatça ifade etmek yerine normalmiş gibi görünmek için kendileri gibi tuhaflardan uzaklaştırmayı seçiyorlar. Bunu yaparak kendilerini toplumun geri kalanına entegre ettiklerini düşünüyorlar ve bencilce bir hoşnutluk yaşıyorlar. Sürekli üçüncü şahıslardan bahsediyorum ama kim ki bu kişiler? Bu insanlar bizleriz. Her zaman bizlerdik. Tam zamanlı takındığımız maskelerimizle çevremize samimiyet saçıyoruz, insanlara onlar gibi olduğumuzu göstermek için uğraşıyoruz, yalnız olmadıklarını hissettirmeye çalışıyoruz. Ama tabii tuhaf olmadığımızı da kanıtlamaya çalışıyoruz bir yandan. Tuhaf olmakta bir sorun yoktur diyoruz, ama tuhaf olmak istemiyoruz. Rollerimizi çok iyi yapıyoruz belki ama korkunç olan hala korkunç, itici olan hala itici, uyumsuz olan hala uyumsuz. Ve aslında farklı olan hala farklı. Tek değişen insanların sergilediği kişilikler, kendileri için kurguladıkları karakterler, seçebildikleri karakterler. Belki seçme şanslarının olmadığı nadir şeylerden biri olduğu için benliklerini özümseyemiyor insanlar. Hep bir değiştirme uğraşına giriyorlar. "Ben bu şekilde mutlu muyum?" dan çok "insanlar benim böyle olmamdan mutlu olur mu?" düşüncesi hakim oluyor kendi karakterlerini şekillendirirken ve bunun farkında bile değiller çoğunlukla. Çünkü artık o kadar normalleşti ki bu düşünce yapısı, kimse nedenini sorgulamıyor. Herkesin bir birey olduğunun farkındadır kişi, kendisi dışında. Gözlemleyemediği bir tek kendisidir çünkü. Yanında başkaları yokken kendisinin ne olduğunu bilmiyor. Bu yüzden yalnızlıktan çekiniyor. Yanında aynaları olmadan kendini göremiyor insan. Ve bu aynaların güzel aynalar olmasını istiyor. Kendisini nasıl görmek istiyorsa etrafında da onları görmek istiyor. Bu yüzdendir belki de başta bahsettiğim gibi, özünde kendisine benzeyen 'tuhaflardan' uzaklaşarak kendi tuhaflığından da uzaklaşıyor, istemediği özelliklerini terk ettiğini sanıyor. Oysa ki tek yaptığı maskesini suratına sıkılamak oluyor, kişiliğini içine gömüyor fakat yok edemiyor. Neden başkasına benzemek ister insan? Eşsizlik neden yeterince tatmin edici gelmez mesela? Her zaman eşsiz bir güzelliğe, bir yeteneğe veya herhangi bir özelliğe sahip olmanın yüceliğinden bahsettiğimiz halde kendimizden üstün gördüğümüz bir şeye benzemek neden cazip gelir insana? Belki de bu çoktan başarılmış bir şey olduğu içindir, kim bilir. Neil Armstrong daha önce Ay'a ayak basmış olmasaydı bunu yapacak olan ilk kişi olmak çok korkutucu olurdu. Ama zaten sorunsuz bir şekilde başarılmış bir şey bu. Artık aynısını yapmanın hiçbir anlamı olmadığı halde Neil Armstrong'un yerinde olmayı diler insan. Çünkü korkulacak hiçbir şey yoktur artık. Güven arayışıdır insanın davranışlarını yönlendiren. En ilkel içgüdüdür. Kalabalığa dahil olma isteği, sevilme ve kabul edilme arzusunun altında yatan şey aslında hep bu güven arayışıdır. İnsanların normalleşmek istemesinin sebebi de güvende olmak istemeleridir. Çünkü bilirler ki farklı olmak tehlikelidir. Sıra dışı, beklenmedik tepkilerle karşı karşıya kalma tehdidi oluşturur farklı olmak. Her şeyden önce bir 'tehdit' oluşturmak bile insanın gözünü korkutur. Herkes gibi olup göze batmadan güvence sağlamak varken risk alıp farklı olmayı kim ister ki?