Görüp De Özendiğim

Mutluluk neydi diye sorsam herkes kendince bir cevap verir. Herkesin kendince sebepleri, mutlulukları vardır. Peki bu cevaplardan hangisi gerçek mutluluğu tanımlar? Kimine göre küçük bir olay mutluluk yaratabilirken kimine göre de büyük bir olay gereklidir mutlu olmak için... Önemli olansa kendimizi nasıl iyi hissettiğimizdir. Ben de mutluluğu çok aradım. Mutlu olabilmek için çabaladım çoğu zaman. Küçük mutluluklar aradım ilk; yere düşen kar tanelerinde aradım, dalga sesinin sahile vurmasının verdiği huzurda aradım. Bulduğumu düşündüğüm zamanlarda da kaybettim hep. Çünkü öyle bir şeydi ki bu bir an varken diğer an yoktu. Bu kadar değerli olan bir şeyin bu denli değersizleşmesi nedendi? Herkes mutluluğu ararken kimsenin tam anlamıyla mutlu olamaması nedendi? Sordukça sorularım çoğaldı. İçinden iyice çıkılmaz bir hal aldı. Küçük mutlulukları bırakmam gerektiğini ilk o zaman anladım. Yağan karın tüm Ankara'yı kaplamasının getirdiği huzur mutlu etmiyordu artık beni. Dalga sesleri kulağıma en sevdiğim şarkıyı fısıldasa da fısıldamasa da mutlu değildim. Bu sıralarda Dianne Dengel'in mutluluk tablolarını görmem ise kafamda bir şeylerin uyanmasını sağladı. Dianne Dengel yoksul bir ailede yetiştiği için fırça ve tuval almayan ama içindeki sanat sevgisinden de bir türlü vazgeçemeyen bir çocuktu. Fırçası olmadığı için boyayı elleriyle sürüp bir kağıt yardımıyla dağıtarak resim yapıyordu. Bu zor şartlar altında çizdiği resimler ise olağanüstüydü. Mutluluğu farklı farklı karelerde o kadar güzel, o kadar içten resmetmişti ki... Bir masa etrafında toplanmış bir aile, önlerinde bir koçan mısır fakat yüzlerindeki, gözlerindeki gülümsemenin yarattığı etki, içten içe üzgün olsalar bile, oldukça canlı, içten ve samimiydi. Ete kemiğe bürünüp oturacaklardı sanki karşıma. Bu resimlerden birkaçını daha inceledikten sonra fark ettim ki belki de mutluluğu daha somut şeylerde aramam gerekiyordu. Çünkü aslında en önemlisi sevdiklerimin yanımda olmasıydı. Sıcak bir aile ortamının verdiği güven bile yeterliydi mutlu olabilmek için. Dışarıda binlerce aç çocuk varken ben sıcak evimde oturup istediğim her şeye sahip olabiliyordum sonuçta. Ben bile yediğim önde yemediğim arkamda mutlu olamıyorsam hiçbir şeye sahip olamayanlar ne yapacaktı? Ne yazık ki böyle düşünmeme rağmen bir türlü mutlu olamıyordum. Beni geride tutan bir şeyler varmış gibi hissettim hep. Belki de en mutlu olduğum anlar bile çok kısa sürdüğünden mutluluğu yakalamaya korkuyordum. Beni en çok yaralayan da bu belirsizlikti işte. İstediğim bir şeyler vardı ama ulaşacak gücüm hiç olmamıştı. Mutlu olduğumdan daha fazla üzülürsem ne yaparım diye düşünmekten kendimi alamıyordum. Bu mantığı o kadar benimsemiştim ki her hareketimden önce ilk bunu göz önünde bulunduruyordum. Şimdi düşünüyorum da sebebi bu korkum olabilir gerçekten. Cesaretim yok benim. Üniversite tercih kağıtları önüme ilk geldiğinde başka bir şehri, başka bir okulu seçmeye olmadığı gibi birçok şeye olmadığı için üzülmeye de cesaretim yok, bu yüzden mutluluktan kaçıyorum. Herkesin yana yakıla aradığı, bulunca zaman zaman "Peki ya bu mutluluk ne kadar sürecek?" diye korkarak sorduğu fakat çok üzülse bile yılmadan yıkılmadan hissetmek istediği bir duygudan kaçmamın başka bir açıklaması olabildiğini sanmıyorum çünkü. Cesaret ne kadar önemliymiş meğer başarmak için, elde edebilmek için, mutluluk için. Cesaretin varsa eğer her şeye sahip olabilirmişsin. Bir gün bu cesarete sahip olur muyum, olabilir miyim bilemiyorum. Ama umarım bir gün mutlu olmaktan bu kadar korkmam ve doyasıya yaşayabilirim resimlerden görüp de özendiğim bu harika duyguyu.