Canım Anneme...

O zamanlar daha küçücüktüm. Yaşım beşti ama yaptığım haylazlıklar hiç de öyle göstermiyordu. Yolda küçük bir farenin cansız bedenini görmüştüm. Belki hastalıktan ölmüştü belki de birileri ezip geçmişti, bilmiyorum. O anda, o farenin belki de bir bilye kadar peynir için ne zorluklara katlanıp onu alıp çocuklarına götürmek için mücadele verirken şu hayattan bir başına göçüşünü düşünüp onun haline acımam gerekirdi aslında. Ama benim aklımdan sadece, o fareden çok iyi ve etkili bir korkutma aracı olacağı geçiyordu. Onu gördükten birkaç milisaniye süre sonra farelerden çok korkan komşumuz Suna Teyze'ye kuracağım komplo çoktan kafamda hazırdı. Mahalledeki insanların dediği kadar varmışım gerçekten: Şeytan çocuk olsa ben olurmuş. İki gün boyunca fareyi bir poşette sakladım. Gerekli şartların oluşmasını bekliyordum. Suna Teyze bahçesindeki güzel çiçekleri sulamaya çıkınca planımı uygulamaya koyacaktım. Ve planıma sadık kalarak kafasına ip bağladığım fareyi onun ayağının üstünden hızlıca geçirdim. O çığlığı hala kulaklarımda yankılanır. Onun hamile olduğunu biliyordum ama bu kadar etkileneceğini düşünmemiştim. O gün beni dövmeni hiç unutmuyorum anne. Beni çok sevdiğin için çok yavaş vuruyordun bunu biliyorum. Çünkü bana tahtadan salıncak yaparken çivileri nasıl çaktığını görmüştüm. Bana vurduğundan çok daha hızlı çivilere çekiçle vuruyordun. Arkadaşlarıma babaları hep salıncak yapmıştı ama benim babam yapamıyordu. Bu aileyi geçindirmek için üç kuruşa inşaatta çalışıyordu. Bir gün orada çalışırken en üst kattan üstüne tuğla düşmüştü. Ben net olarak hatırlamıyorum o günleri ama o günden beri babam ne konuşabiliyor ne belinden aşağısını hareket ettirebiliyordu. Sen onunla hep ilgilenirdin. Halbuki çok sevdiğim kız kardeşimin doğumuna birkaç gün kalmıştı. Sen hep babamın ve benim yanımızdaydın ama. Ben sana herkesin bahçesinde salıncağı olduğunu söyleyince sen de yıkık dökük evimizin kapısının önündeki küçük şeker portakalı ağacına benim için salıncak yapmıştın. Tek dostum olan ağacıma bir de salıncak eklenmişti. Bu yüzden ben her şeye rağmen yine mutluydum. Hatırlıyor musun anne? Okula yeni başlamıştım. Okulun ilk günü beni okula bırakıp hemen fabrikaya çalışmaya gitmiştin. Bu sefer de sen ailemizi geçindiriyordun. Beni okutmak için yaptığını biliyorum bunları çünkü benim çalıştığımı görünce o dertli yüzünde güller açardı. Ödevlerime de hep yardım ederdin işten çok yorgun dönmene rağmen. Her neyse... İşte o ilk gün benimle dalga geçtikleri için o fakirlikten dolayı fazla büyüyememiş küçücük bedenimle üç kişiye karşı kavga etmiştim. Beni çok kötü dövmüşlerdi, senin bana vurman gibi değildi onlar. Kolum kırılmıştı ve her tarafım morarmıştı. Her tarafım çok acıyordu ama hiç ağlamadım anne. Çünkü orda ailemizle dalga geçmişlerdi. Ben buna öleceğimi bilsem bile asla izin vermezdim ki vermedim de. Sana o morlukları hiç göstermedim ve top oynarken kolumu kırdım dedim ama sen anlamıştın. Ama anne o gün sana yalan söylerken hissettiğim acıyı beni öldüresiye dövmelerinde bile hissetmemiştim. Ben ikinci sınıfa başlamıştım ama hiç arkadaşım yoktu kardeşim, sen ve portakal ağacım hariç. Babamla da konuşurdum ama o tepki vermezdi. Onun tepki verdiğini sadece ben sizden salıncak için yalvarınca görmüştüm. O tutmaya çalışsa da gözlerinden birkaç damla yaş akmıştı. Neyse... Sizin dışınızda kimsem yoktu ama siz bana yetiyordunuz. Hele sen anne... Bakımı çok zor bir kocayla, haylazların haylazı bir oğlanla ve küçük bir kız çocuğuyla uğraşıyordun fabrikanın seni her gün daha da yaşlandıran işlerinin yanında. Seni görmek, senin her zaman arkamda olduğunu bilmek bile bana yetiyordu. Derslerim de çok iyiydi o dönem. Hocalarım beni çok seviyordu. Ta ki o malum olaya olana kadar. Okuldan en sevdiğim ders olan matematik sınavından yüz aldığımı öğrenmiş bir şekilde sevinçle eve dönüyordum. Yaklaştıkça yükselen dumanların kokusunu da almaya başlamıştım. Sesler geliyordu, yakınlaştıkça fark ettim ki evimiz yanıyordu. Herkes kalorifer kullanırken biz soba kullanıyorduk. Ve sobadan dolayı evde yangın çıkmıştı. Ama sen, kardeşim ve babam çoktan gaz zehirlenmesinden dolayı benden ayrılmıştınız zaten. Sizin cansız bedenlerinizi hemen çıkarmışlar o yangının içinden. Şimdi de evi söndürmeye çalışıyorlardı. Ben gelir gelmez ağacıma baktım çünkü komşular sizi çıkardıklarını söylediler. Ağacım küle dönmüştü ama bu beni çok üzmemişti. Çünkü sen hala arkamdaydın anne. Bu üzülmemiş halim sadece birkaç dakika sürdü. Artık her şeyi öğrenmiştim. Sizi fermuarlı paketlerin içinde götürüyorlardı. Ben size son bir kez bakmak istedim. Ateş hiçbirinize dokunmamıştı; senin yüzünde benim okulda olduğumu bilmenin mutluğu, kardeşimin yüzünde her zamanki tatlılığı ve güzelliği, babamın yüzünde ise gözyaşları vardı anne. O belki de sobadan gaz yayıldığını anlamıştı ama iş işten geçmişti. Hepinize sarıldım. O zamana kadar hiç ağlamamıştım anne. Çünkü seni de o kadar sıkıntı çekmene rağmen hiç ağlarken görmemiştim. "Ağlamak kötü bir şey mi"1 anne? Ama bu seferlik izin ver anne, çünkü bu sefer sana yalan söylediğim zaman duyduğum acının kıyaslanamaz derecede çok daha fazlasını duyuyorum anne. "Şimdi acının ne olduğunu gerçekten biliyordum."2 Suna Teyze'yi korkuttuğum fare gibi artık tek başımaydım ve yanımdaki tek şey bu acıydı anne. 1 Jose Mouro de Vasconcelos, Şeker Portakalı 2 Jose Mouro de Vasconcelos, Şeker Portakalı