turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Ses her zaman görsellikten daha önemli bir yerde olmuştur insan hayatında. Duyduğumuz şarkılar veya sevdiğimiz birinin ses tonu bir ipek gibi içimize işler. Zaman zaman görüntüleri hatırlamayız bile. Öyle bir an olur ki unutulmaz bir tınıyı duyduğumuz anda ısınıverir içimiz. Benim için duymak her zaman görmekten daha gerçek olmuştur. Her de böyle bir film. Spike Jonze, teknolojinin hayatımızı ele geçirdiği bir dünyada, görmenin bir anlamı kalmadığı bu zamanda bizi gerçekliğe asıl döndürenin sesler olduğunu, seslerin duygusal yönümüzü nasıl ele geçirip nasıl içimize dokunduğunu böyle hüzünlü bir hikayeyle anlatmayı seçmiş. Jonze'nin yarattığı başkahramanımızın adı Theodore Twombly. Theodore, teknolojinin hızla ilerlediği bir zamanda yaşayan mutsuz bir adam. İlişkilerin basitleştiği bu yeni yaşam tarzına alışamamış ve terk edilmiş bir erkek. Umutsuzca, belki de hayattan tüm beklentisini, tüm umudunu yitirmiş gibi yaşıyor. Belki de geleceğe dair gördüğü tek şey boş bir karanlık. Fakat birden hayatına bir kadın giriyor. Samantha... Samantha yapay zekaya sahip bir bilgisayar programı. Buna rağmen sizinle konuşma tarzı, fikirler üretmesi, sizi güldürmesi bir insandan çok da farklı gibi gelmiyor. Theodore, Samantha'yı yalnızca telefonda konuştuğu bir insan gibi hayal etmeye başlıyor ve duyduğu sese zamanla aşık oluyor. Theodore için aşkın, umudun, tutunabileceği tek şeyin göstergesi Samantha'nın sesi. Herkes için böyle değil midir zaten? Bazen annemizin içimize güneş gibi işleyen sıcacık sesi, bazen de bir sevgilinin huzur veren tınısıdır tek ihtiyacımız olan. "Ilıktır senin sesin. Güvenli olmaktan çok güven uyandırıcıdır." der Cemal Süreya çok sevdiğim Sesin Senin şiirinde. Seslerin kaçabileceğimiz güvenli bir liman olduğunu anlatan muhteşem bir dize. İşte Theodore da bulduğu bu güvenli limana, Samantha'nın sesine sığınıyor. Jonze, Theodore'un kırılgan ruhuna dokunabilecek tek şeyin aşkın sesi olduğunu yüreğimize hüzün serperek anlatıyor. Filmin sonlarına doğru işletim sisteminin sahipleri sitemi kapatma kararı alıyor ve Samantha, Theodore'a yüreğimizi parçalayarak, arkasında büyük bir kalp kırıklığı bırakarak veda ediyor. Her ne kadar Theodore'un sevgilisinden ayrılmasına üzülüyor olsak da filmin bu şekilde sonlanması bize devamı gelmeyecek umutlara bel bağlamamamız gerektiği mesajını veriyor diye düşünmekten kendimi alıkoyamıyorum. Çoğu zaman ufacık umutlara tutunmayı alışkanlık haline getirmiş biri olarak filminin sonundan aldığım bu mesajı filmi ikinci izleyişimde kalbimin en derinliklerinde hissettim.
Bir Rüya İçin Ağıt

Bütün dünyanın yükünü sırtımda hissederek, etrafımda duran onlarca insanın yaşadığı sıkıntıları ve duygularını hissedebiliyorum. Bu yüke daha ne kadar sırt gerip dayanabilirim bilmiyorum ama kim biliyor ki? Kaçmak için bir şansım, şansımız varken neden bunca acı, keder ve neşenin ağırlığı altında ezilmeliyiz? Aklıma gelen tek açıklama insan olduğumuz gerçeğini göstermekten ileri gidemiyor ama bununla yetinmek doğru bir karar mı? Sorulan bunca sorudan cevap olarak daha fazla sorunun ortaya çıkması durumu daha ironikleştiriyor ve dolayısıyla bizi bir paradoksun içine itiyor. Sonsuz bilinmezliğin içinde cevaplar aramanın verimli olmadığını gördüm. Ancak durup pes etmedim. En azından henüz. Pes etmeden yapmam gereken bir şey olduğunu fark ettim. Aklımdaki soruları azaltmayı deneyeceğim ve bunu itiraf ederek yapacağım.
NE İLK NE SON KATLİAM

Tarihi romanları okurken nedense kendimi bir senaryoyu okuyormuş gibi hissederim. Senaryo, başı belli, sonu belli, sıra dışılıkların nadir olduğu kurgu... Sanıyorum ki bunun sebebi romancılarımızın bu tür romanları yazarken tarihin aslında spontane gelişen bir süreç olduğunu unutmaları ve karakterleri belirli kalıplar içerisine hapsetmeye çalışmalarıdır. Tarihin bilinen kesin gerçekleri kadar bilinmeyen karanlık noktaları da var ve kurguların bu karanlık noktalar üzerine yapılmasının okuyucuda spontanelik hissini kuvvetlendireceği ve tarihi karakterlere daha geniş bir hareket alanı kazandıracağı kanaatindeyim. Örneğin Kayıp Gergedanlar romanında yazar Cem Kalender, hem konu olarak tarihin en karanlık noktalarından birini, Maraş Katliamı'nı, ele alarak hem de bu hazin olayı 'isimsiz' karakterlerin ağzından 'isimsiz' mekanlarda anlatarak kendine, hikayeye gergedanları bile dahil edebilecek kadar geniş bir hareket alanı açmış. Bu durum da bende romanın tamamen spontane geliştiği hissini uyandırdı. Tabii olayın kendisinin, Maraş Katliamı'nın, üzerinde başlıca durulması, düşünülmesi gereken bir olay olduğu da elbette unutulmamalı. Belirttiğim gibi Maraş Katliamı, Türkiye'nin yaşadığı en karanlık en acı tecrübelerden sadece birisi. Olaylarla ilgili ne zaman bir habere, bir anekdota rastlasam bu insanlarda hiç vicdan yok muydu diye düşünürüm. Böyle zamanlarda, ideoloji, inanç ve manipülasyon kavramlarının önemini daha ciddi bir şekilde kavrarım. ''İdeolojilerin peşine takılanlar pusulasızdırlar. Gemi ya kayalara çarptı, ya batağa saplandı.'' diyor Cemil Meriç. Öyle ya, hangi güç bir insana, karnında daha doğmamış bir bebeği olan anneyi öldürme kararını verdirtebilir? Eğer bunu yaptıran şey ideoloji, inanç ve manipülasyon üçlüsünden biriyse ya da hepsi birden bu kararda rol oynuyorsa bu kavramların insanlara yaptırabileceklerinden gerçekten korkmak gerekir. Albert Einstein mesela, tarih böylesine mükemmel zekaya sahip bir insanın ABD'ye atom bombası üretmesi için bir tavsiye mektubu yazdığını söylüyor. Niyeti belki iyiydi ama sonuçları göz önüne aldığımızda bu dalaletin savunulacak bir tarafı yok maalesef. Benzer şekilde Türkiye tarihi de mahşerin bu üç atlısının getirdiği yıkımlara birçok örnek teşkil ediyor. Bu acı hadiseleri tek tek yad etmektense Maraş Katliamı ve roman bağlamı üzerinde biraz daha durmak isterim. 1978, Kahramanmaraş.
ZİNCİRLEME TEZATLIKLAR

"Bu yazıda herkes kendine ait bir satır bulacak; tartmasını bilene ağırlığı, hissetmesini bilene ise varlığı vaad ettim." Hepimiz içimizde bir boşluk taşıyoruz tanımlayamadığımız. Somut ağırlığının yanı sıra, kelimelerle anlatılamayacak kadar da soyut bir varlık veya yokluk; adını ne koyarsanız. Her ne kadar kelimelerle şekil vermeye çalışsak da biliyorum ki biz de başarısız olacağız bizden öncekiler gibi. Ama bu boşluk her ne ise ister duygusal boşluk deyin, isterseniz sıkılmak bildiğim tek şey mutluluklarımızın ardında saklanan bir sis, buhranlarımızın temelini yaratan bir demir misali yerleşik hayatta, hem de ruhumuzun tam ortasında. Bendeniz, elimden geldiği kadar anlatmaya çalışacağım size. Boğazımdan inen her kahve yudumunun ardından içimdeki ağır boşluğun farkına varıyorum. Gitmek zor, kalmak ise oldukça acı verici. İnsan hem kendinden hem de geçmişinin izlerinden kaçmak istiyor. Ne kadar iyileştiğimizi düşünsek de varoluşun siyah ve beyaz sınırları arasında hapis kalmış olan grinin buruk rızasını hepimiz taşıyoruz. Öyle bir rıza ki yaşanmaya adanmış ama bir o kadar da tuz basılmış taze bir yara gibi. Gerçekliğimizden kaçmak zor; insanlardan sıyrılıp duygularımızın ardındaki yeni bir dünyada yaşamak ise çok daha zor. Ardımızda bize el sallayan yarım kalmış aşklar, dizi incinmiş çocuklar ve veda gözyaşları döken dostlar... Hepsi yaşamımızın mülkiyetini almış ama bir kiracı gibi yüreğimizde oturan kayalıklar misali. Duygu evreninin çalkantılı denizinin köpüklü ve haşin dalgaları çarpıyor her birine. Aşındıkça aşınıyorlar; gündüzleri meltem eşliğinde, geceleri ise mehtap ışığının dansında. İkinci kahve yudumunun biraz daha soğumuş olduğunu fark ediyorum. Ya içimizdeki bu ağır boşluk? O da soğur mu fiyakalı bir fincanda bekledikçe? Hatta bunu bir kenara bırakalım; boşluğun ateşi mi olurmuş? Oluyormuş demek ki. Ağır ağır, cayır cayır yakan bir alev dalgası gibi süratle ruhumuza nükseden ama hissedilmeyecek kadar da sönük bir sıcaklık. Zincirleme tezatlıklar arasında çırpınıyoruz; yolumuz nereye bilmiyoruz. Battıkça yüzüyoruz; yüzdükçe boğuluyoruz. Kendimizi balık zannediyoruz fakat her zaman bizden büyük olana yem rolünü üstleniyoruz. Gönlümüzün yerçekimsiz sahasında nefes bile alamadan savrulup gidiyoruz. Gözyaşlarımızın göktaşları kalbimize bir arı misali tek tek saplanırken bilincimizi dış dünyanın gerçekliğinden ayıramıyoruz. Gerçeklik nedir? Parkta oynayan bir çocuğun gülüşünde mi saklanır? Yoksa İzmir Caddesi'nde bir sabah vakti evine
Varoluşumuzun temel duyusu yaşamaktır Sayın Okurlar. Bizler ömrümüz boyu daha çok yaşamak adına uğraş veririz. Bazı cesurlarımız bunu ülke sınırlarının ötesine taşır, ürkek kalanlarımız ise derin bir hava boşluğuyla doldurur içini. Bugün yaşadığı üç metre karelik alanın dışına çıkamayan birçok korkak arkadaşım için ertesi günün sabahı, kulaklarındaki uğultunun frekansını tahmin etmek güç. Yaşamak, insanın kendine aldığı yoldur Sayın Okurlar. Yola çıkmadan kendinizi bulmanız neredeyse imkansızdır. Attığınız her bir adımla büyür, evrilir ve bir benlik kazanırsınız. Ömrünü dördüncü metre kareye taşıyamadan tamamlamış olan insanların hayat karşısında aldıkları en büyük mağlubiyet budur. Onlar mucizeyi gerçekleştirmek yerine, rahat koltuklarına kurulmuş ve mucizenin gerçekleşmesini beklemişlerdir. Fakat şu unutulmamalıdır ki asıl mucize kendinizle karşılaştığınız vakit gerçekleşir. Yol, insana kendi devrimini gerçekleştirme fırsatı yaratır. Attığınız en ufak bir adım dahi sizi daha sağlam, daha güçlü ve daha olgun bir bireye dönüştürür. Antonio Tabucchi, Yolculuklar ve Öteki Yolculuklar isimli kitabında bir yandan yaşamı boyunca ayak bastığı farklı coğrafyaları bizlerle paylaşırken, diğer yandan da oldukça teşvik edici bir tınlamayla şu sözleri fısıldıyor kulaklarımıza; ''Ruhlarımızın temas ettiği mekanlarla olan ilişkilerinize yeniden bakın. Bir yer hiçbir zaman yalnız "orası" değildir: Orası biraz da biziz. Nasıl olduğunu bilmeden onu hep içimizde taşıdık ve günün birinde, bir rastlantı sonucu, oraya vardık. Doğru mu yoksa yanlış bir gün müydü, bu ne o yerin ne de bizim suçumuzdur. Bu, sadece ve sadece o gün oraya vardığımız anda kim olduğumuza da bağlıdır.'' (arka kapak) Kısacası Sevgili Okurlar, hayat; yetmiş sekiz yaşındaki bir delikanlının artık yarınından bir beklentisi olmaması kadar acı ve mucizelerin yürüme bilmemesi kadar gerçektir. Fakat bütün bunlara rağmen bizlere söylediği tek bir şey vardır hayatın; eğer bir şeyi gerçekten istiyorsanız, onu almadan pes etmeyin, der. Sınırlarınızı esnetmeyi deneyin. Umutlarınız, arzularınız, tutkunu olduğunuz her şey izin verin taşsın bedeninizden, kurtulun kendi karanlığınızdan, bırakın kokunuz, ayak izleriniz uçup gitmiş olsun hiç bilmediğiniz memleketlerin hiç bilmediğiniz sokak aralarına. Oralardan geçmiş olun. Yaşamak zaten bir mucizedir. Mucizenizi sonuna kadar yaşayın. Sağlıcakla kalın.
İlgi Çekebilme Sanatı

Reklamları bir düşünün. Televizyonda, internette, sokaklardaki panolarda ve hatta telefonunuzda bile sizi rahat bırakmayan reklamları. Ne kadar ısrarcı olursa olsunlar, ilginizi çekemedikleri sürece okunmamaya, dinlenilmemeye ve en sonunda da kapatılmaya mahkumlar onlar. Ama durun, sırf bu reklamları hazırlamak için bile bir meslek var, reklam yazarlığı isminde. Bu da demek oluyor ki insanların ilgisini çekebilmek gerçekten zor bir iş. Hatta o kadar zor ki dolaylı olarak mesleği bile var bu işin. Tabii sadece reklamlar için değil, kitaplar, filmler, şarkılar ve kısacası akla gelen her şey için aynı bu durum. Ancak yaratıcılık ve doğallık üstesinden gelebilir bu zorlu işin.
Ölüm İnsan Olmak İçin Bir Fırsat mı?

Ölüm doğanın bir kanunu mudur? Yoksa doğaüstü bir olay mıdır? Her insanın doğasında onun için biçilmiş bir yaşam süresi vardır ve bu dolduğunda insan doğası gereği ölür ama aynı zamanda da doğada bu olaya bir çözüm bulunamadığı için doğa çaresiz kalır. Bu nedenle ölümün doğaüstü bir yanı da vardır. Bu yüzden her ikisi de mümkün gibi gözüküyor. Peki insan ölümden niye bu kadar korkar? Tam olarak ne olduğunu bilmediğimizden dolayı mı? Öyle olduğunu düşünüyorum. İnsan bilmediği şeyden korkar derler zaten. Bu konuda Antoine de Saint-Exupery de şöyle demiştir: ''İnsanları sadece bilinmeyen korkutur. Ancak bir insan bilinmeyenle karşılaştığında bu dehşet
COHERENCE

Anıl Karasaç Paralel evrenlerin var olması fikri her zaman ilgimi çekmiştir. Bizimkinden tamamen bağımsız bir evrende şu an yaşadıklarımızdan çok daha farklı olayların yaşandığını düşünmek bile büyüleyicidir benim için. Coherence da bu nedenle ilk fragmanıyla birlikte ilgimi çekmeyi başardı. Film bir bilimkurgu filminden bekleyeceğinizin aksine büyük bir laboratuvar veya bir bilim tesisinde geçmiyor. Aksine bütün hikaye bir grup yetişkin arkadaşın keyifli bir akşam yemeği için toplandıkları bir evde şekilleniyor. Tabii ki bu akşam yemeği keyifli olmanın yakınından bile geçmiyor. Toplanmak için gizemli bir gök taşının dünyanın epey yakınından geçeceği bir geceyi seçen bu arkadaş grubu geçmişteki benzer bir göktaşı vakasından konuşurken birden evin elektrikleri kesiliyor ve bununla birlikte işler karışmaya başlıyor. Tuhaf yaralanmalar, kısa süreli "kaybolmalar", bulunan tuhaf eşyalar ve grup içindeki çatışmalar da bunun tuzu biberi oluyor. Filmi farklı kılan şeylerden biri de fiziksel ve olağandışı bir fenomendense bu fenomen durumunda insan ilişkilerinde gözlemlenebilecek değişimlere yoğunlaşmış olması. Örneğin bu filmi izleyerek bir insanın paralel evrenler arasında seyahat etmesi durumunda verebileceği psikolojik tepkiyi gözlemleyebilirsiniz. Bunun yanı sıra bu psikolojik tepkinin kişiler arası etkileşim üzerinde oluşturacağı etki üzerine fikir sahibi olabilirsiniz. Çünkü filmin yoğunlaştığı konu tam olarak bu. Ve bu o kadar güzel işleniyor ki olaylar ilerleyip karmaşıklaştıkça merakınız daha da artıyor. Örneğin Em isimli karakter birtakım olaylar sonucu paralel bir evrene atlamış bulunuyor ve az önce birlikte olduğu arkadaşlarını bambaşka ruh halleri içinde ve bambaşka tavırlar sergilerken buluyor. Ve siz durumun doğuracağı sonuçlar hakkında tahmin yürütmekte bile zorlanıyorsunuz. Yani film bir şekilde dikkatinizi üzerine toplamaya başarıyor. Sonuç olarak film bitiyor ve aklınızda tek bir soru kalıyor: "Ben ne yapardım?". Bu da beraberinde tonlarca soruyu getiriyor. Fark ediyorsunuz ki "paralel evren" fikri heyecan verici bir merak ve bilinmezlikten öte bir şey. Aynı zamanda umut. Ve düş kırıklığı. Sonsuz farklı olasılık, sonsuz farklı olay ve bu olayların sonsuz farklı sonucu. Her biri siz şu an bu yazıyı okurken gerçekleşiyor. Belki şu an bu evrenlerden birinde para içinde yüzüyorsunuz. Belki birinde ölüyorsunuz veya belki de hiç var olmadınız. Hatta belki bir paralel evrende insanlar dinozorlara biniyor ve yemek yemek yerine besin kapsülleri alıyorlar. Bu olasılıkların her biri sizi daha da meraklandırıyor. Ama yüzleşmeniz gereken acı bir gerçek var. O da bunlardan hiçbirine şu an tanık olamayacağınız. Daha da kötüsü belki de paralel evren diye bir şey yok. Coherence işte bu noktada gerçek bir başarı gösteriyor. Asla bilemeyeceğiniz bir konuda size bir nevi simülasyon yaşatıyor ve filmdeki bütün karakterler sizin gibi meraklara ve endişelere sahip kişiler. Uzun lafın kısası eğer kuantum fiziğinin en ilgi çekici konularından biri olan paralel evrenlerle ilgili, aynı konuyu işleyen diğer filmlerden farklı bir film arıyorsanız. Veya sadece deneysel bağımsız filmlerden hoşlanıyorsanız Coherence aradığınız film.
ANKARA'DA BEŞ PARASIZ KALMADAN DUYARLILAŞMAK

George Orwell'in Paris ve Londra'da Beş Parasız adlı kitabını elime ilk aldığımda sıradan bir yoksulluk hikayesi olduğunu düşünmüştüm. Sevinerek söylüyorum ki yanılmışım. Bana biraz da olsa sokaklarda her gün gördüğüm Suriyeli mültecilerle empati kurma şansı verdi ve sınıf kavramının ne kadar gereksiz olduğunu gösterdi. Sınıf farkı, lüks içinde yaşamak nedir diye soruyorum kendi kendime... Aslında bu yazıyı yazarken elimde tuttuğum bardaktan kahvemi yudumlamak bile kimileri için bir lüks sayılır. Belki Londra'da veya Ankara'da beş parasız kalmadım ancak hayatımızın bir parçası haline gelmiş herhangi bir şeyi kaybettiğimizde benimsediğimiz gerçeklerin yeni yaşam standartlarımızla uyuşmayabileceğine şahit oldum. George Orwell'in bahsi geçen romanı bana en çok insan ve toplum arasındaki ilişkiyi sorgulattı. Trajik bir örnek de olsa en yakınımda olan Suriyeli mülteciler konusuna yöneldim böylece. Evet her zaman duyarlı bir insandım ama belki de onlara duyduğum saygı git gide artıyordu. Sonuçta bir zamanlar onlar da kendi ülkelerinden başka bir ülkeye göç etmeye yetecek kadar maddi durumu olan insanlardı. Bir anda her şeylerini terk ettiler ve hayatlarını yola koyabilmek için insanüstü bir çalışma performansı göstermek zorunda kaldılar. Dün sabah kardeşim yaşlarında bir erkek çocuğu gördüm, incecik bir gömlekle çöpün içini karıştırıyordu. Doğrusunu söylemek gerekirse eskiden olsa içimi sadece bir acıma duygusu ve üzüntü kaplardı. Sonuçta o çocuk benim kardeşim de olabilirdi. Şimdiyse düşünüyorum da gerçekten saygı gösterilmesi gereken bir tablo çünkü aslında gördüğümüz hiçbir şey göründüğü kadar basit değil. Ben o çocukla sabah karşılaştım oysa o gündüzün benim görmediğim bir akşamı vardı. Belki benim bu çocuğa saygı duymam beni daha başarılı veya iyi bir birey yapmaz ancak en azından vicdanımı bir parça rahatlamama yardımcı olabilir. Belki bu sayede hayata karşı farkındalık seviyem artar. Sonuçta beni diğer insanlardan ayıracak olan şey dikende gül görebilmek... Unutmamak gerek ki karşımızdaki insan kim olursa olsun onun hayatında yaşadığı zorluklar bizim gördüklerimizle sınırlı değil. Ancak onların bize gösterdikleri kadarını bilebiliriz.
Çiçekler Yaptım Grapon Kağıtlarından...

Anaokulundaydım yanlış hatırlamıyorsam. Ulusal bir bayram için elimizde makas, bekliyorduk heyecanla. Ve sonunda öğretmenimiz gelip, bize adına grapon denilen rengarenk kağıtlardan dağıtmıştı. Süsleme için kullanılacaktı, ne istersek yapabilirdik; kalp, ağaç, bayrak... Ben mi? Ben çiçek yapacaktım elbette, hepsi birbirinden renkli olacaktı. Kokmasalar da mutlu edecekti çiçeklerim görenleri. Bir hevesle koyuldum işe ve bitirdiğimde bir sürü çiçeğim olmuştu. Sıra teslim etmeye gelmişti ki, sakladım iki tanesini kendime; bir mavi, bir de yeşil. Nedense paylaşmak istemedim bu ikisini ve bu iki çiçeği hiç ayırmadım yanımdan. Sanki hayatıma hep mutluluk katıyorlardı. Ne zaman üzgün olsam onlarla dertleşirdim. Kimseye veremezdim onları, ancak yıllar sonra anlayacaktım başka birine ait olduklarını. Anlayana kadar da benimmişçesine korumaya devam ettim onları. Aradan yıllar geçti, büyüdüm ve şiir kitapları okumaya başladım. Ancak içlerinden bir tanesi tıpkı çiçeklerim gibi derinden etkiledi beni. Sene 2012, kitapçının birinde dolaşıyordum. Böyle renklice incecik bir şiir kitabı gözüme çarptı, ismi de Grapon Kağıtları. Çiçekler Yaptım Grapon Kağıtlarından... Anaokulundaydım yanlış hatırlamıyorsam. Ulusal bir bayram için elimizde makas, bekliyorduk heyecanla. Ve sonunda öğretmenimiz gelip, bize adına grapon denilen rengarenk kağıtlardan dağıtmıştı. Süsleme için kullanılacaktı, ne istersek yapabilirdik; kalp, ağaç, bayrak... Ben mi? Ben çiçek yapacaktım elbette, hepsi birbirinden renkli olacaktı. Kokmasalar da mutlu edecekti çiçeklerim görenleri. Bir hevesle koyuldum işe ve bitirdiğimde bir sürü çiçeğim olmuştu. Sıra teslim etmeye gelmişti ki, sakladım iki tanesini kendime; bir mavi, bir de yeşil. Nedense paylaşmak istemedim bu ikisini ve bu iki çiçeği hiç ayırmadım yanımdan. Sanki hayatıma hep mutluluk katıyorlardı. Ne zaman üzgün olsam onlarla dertleşirdim. Kimseye veremezdim onları, ancak yıllar sonra anlayacaktım başka birine ait olduklarını. Anlayana kadar da benimmişçesine korumaya devam ettim onları. Aradan yıllar geçti, büyüdüm ve şiir kitapları okumaya başladım. Ancak içlerinden bir tanesi tıpkı çiçeklerim gibi derinden etkiledi beni. Sene 2012, kitapçının birinde dolaşıyordum. Böyle renklice incecik bir şiir kitabı gözüme çarptı, ismi de Grapon Kağıtları. görün ki tüm hayallerimle birlikte yine darmadağın olmam pek fazla uzun sürmedi. Bu güzel kadın, Didem Madak ben daha kendisiyle tanışamadan, yok olup gitmişti yeryüzünden. Kendimi defalarca suçladım. Niye daha önce almamıştım bu kitabı, neden her şeye geç kalıyordum böyle. Bu durum beni hayli bir sarstı. Ancak şairimiz aslında bana yapacağı yardımı çoktan yapmıştı. Bunu anlamam biraz zaman aldı o kadar. Bir karar verdim. Artık hiç bir şeye geç kalmayacaktım ve bu son geç kalışımdı. Yıllarca sakladığım grapondan çiçekleri Didem Madak'ın mezarına bıraktım, daha doğrusu gerçek sahibine, onları en çok hak eden insana teslim ettim. Bundan böyle o çiçeklerime sahip çıkacaktı, bense onun çiçekli şiirlerine.
KAYBETTİĞİMİZ BENLİĞİMİZ

Makineler... O çok sevdiğimiz, bırakamadığımız makineler... Kısa sürede hayatlarımızın içine giren, her şeyi bizim için daha da kolaylaştıran aletler... Bir işi yapmak için düzenlenen dişliler, çarklar bütünüymüş makineler. Biz insanların üşengeçlikten, tembellikten kaçmak için aradığımız yoldan başka bir şey değil çoğu. Minsoo Kang ise bize bu "otomatların" tarihini, kullanım şekillerini anlatırken bir yanda da Batı kültürünün onlara olan hayranlığını, takıntı haline gelen sevgisini anlatmaya çalışır. Bunu yaparken de bitmek bilmeyen teknoloji açlığımızı da yüzümüze vurur. "Bu acelemiz neye? Nereye yetişiyoruz?" soruları arasında gidip geliyoruz. Her gün binlerce adım atıyoruz. Toplantılara, buluşmalara, derslere yetişmeye çalışıyoruz; ödevler yapıyoruz, sunumlar hazırlıyoruz ve vaktimizi bunlarla uğraşarak bitiriyoruz. Elimizde olan aletler, makineler bize bir kaçış yolu sunuyor. Saatler sürecek işlerimizi 10 dakikada bitirebiliyoruz. Bu kalan vaktimizle ne yapıyoruz? Kitap mı okuyoruz? Arkadaşlarımızla mı buluşuyoruz? Hayır tabii ki de.