Önümüzdeki Engel

Gücün tanımı, birçok farklı değişkene bağlı olarak değişebilir. Toplumda sevilen, sayılan bir kişinin sahip olduğu güç ile ekonomik güç elbette farklıdır. Devlet yapısında ise otorite değişene kadar devletin gücü baskıcı ve oldukça etkilidir. George Orwell'in Hayvan Çiftliği kitabının olay örgüsü bir çiftlik ve hiyerarşi üzerinden ilerlemiştir ki çiftlikteki en güçlü varlık insandır. Herhangi bir sebepten ötürü çiftlikteki hayvanlara emir verip, onları kontrol eden insan faktörü ortadan kalkar. Roman, otoritenin ortadan kalktığı bir durumda, çiftlik hayvanlarının nasıl davranacağı üzerine ilerler ve sonuna kadar kara mizahla birlikte kitabın yazıldığı zamanın rejimine göndermelerle doludur. Kontrol mekanizmasının bulunmadığı ortamlarda hiçbir kuralın veya düzenin uygulanma garantisi yoktur ki, bu durum topluluklar için kaosa giden ilk adımlardan biridir. İnsanlık tarihinden beri her zaman gücü istemiş ve gücün peşinden koşmuştur. Devlet kuramı ortaya çıkmadan önce de insanlar bir liderin etrafında toplumlar oluşturmuştur. Bu toplumların nasıl yaşayacağı, ne zaman avlanıp ne zaman savaşacağı liderlerin kararlarına bağlı olmuştur. Garip bir şekilde özgür olma peşinde koşan insanlık, bir lider olmadan kendini rahat hissedememiş ve bir otoritenin gücünü kabul etmiştir. Fakat güç çatışması asla son bulmamıştır. Kabileler daha fazla besin, daha fazla insan gücü veya herhangi bir şeyin daha fazlası için birbiriyle savaşmış, hatta kendi içinde liderlik kavgası yüzünden sorunsuz bir şekilde yaşayamamıştır. Göstersin veya göstermesin her insanın içinde bir liderlik isteği ve güce dair hırs bulunmaktadır. Gücün birden çok farklı tanımı olduğu burada ortaya çıkmaktadır. Lider olmayı istemeyen bir birey liderlik yerine daha çok ev, daha çok kaynak veya daha çok insan ister ve bir alanda kendini güçlü yapmaya çalışır. Güç hırsı hayvanlarda da görülen bir içgüdüdür diyebiliriz. Çünkü tıpkı insanlarda olduğu gibi hayvanlarda da sürülerin bir lideri ve liderliğini sonuna kadar koruma içgüdüsüne sahip hayvanlar bulunmaktadır. Hatta sürü içinde lider olmak için sonu ölümle sonuçlanan kavgalar da olmaktadır. Bu noktada gücü, hayatta kalma içgüdüsü ile benzer tanımlayabiliriz. "Hayatta kalma" her canlının en temel içgüdüsüdür ve her canlı bu içgüdüye göre hareket eder. Liderliği ve gücü elinde bulan hayvanın hayatta kalma şansı artacağından, hayvanlar da gücün peşinde sürükleniyor gibi gözükebilir. Fakat bu tamamen içgüdü peşinde hareket eden hayvanların doğası gereğidir. Hayvanlar insanlar gibi toplum ve hak benzeri kavramları ortaya atmamış basit canlılardır. Peki ya insanlar ve hayvanları ayıran nokta nerededir? İnsanların da içgüdüsel olarak güç peşinde olması mantıklı olduğu kadar, insan hakları, devlet ve eşitlik gibi kavramların yanında güç savaşı, insanların bugüne kadar inşa ettiği her şeyi yok etmektedir. Aslında devlet, ironik bir şekilde güçlerin savaşı konumuna gelmiş ve insanlara zulmeden bir organ halini almıştır. Kendini bugüne kadar geliştirmiş insanlık, en temel içgüdüsüne bile karşı koyamamakta, daha fazla güç hırsıyla gözünü boyamış bir şekilde kendisiyle savaşmaktadır. Sanırım geldiğimiz noktada insanlık bir kördüğüme ulaşmış durumda. Teknolojide, sosyolojide ve felsefede ilerlesek bile hala 200, 000 yıl öncesine göre asıl ilerlememiz gereken noktada durmaktayız. Güç kavgası içinde birbirimize zarar veriyor, hak ve eşitlik kavramlarının üzerlerine basarak eziyor ve yarattığımız her şeyi hiçe sayarak ilerlemeye çalışıyoruz. Otoritelerin bizlere vadettiği "Herkes eşittir." sloganlarına kanıyor, işimize gelmediği müddetçe "Ama bazıları daha da eşittir." sloganlarına kulak asmıyoruz. Kendimize dürüst olmadığımız, diğerlerini bizden farklı görüp domuzlara boyun eğdiğimiz sürece de yerimizde saymaya devam edeceğiz.