UMUDU KOYBOLMUŞ PİYANO

Hayatın olmazsa olmazlarından biri müziktir bence. Bir kalabalığın ortasındayken kulaklığı taktığın an çalan şarkıya göre bambaşka bir yere gidebilirsin. Etrafta dolaşan insanların her adımına bir anlam yüklersin ya da kaybolurlar gözünün önünden ; onların yerine kendi hayal dünyanla baş başa kalırsın. "Ben müzik sevmem ve dinlemem." diyen insanlarımız yalan söylüyorlar, herkesin hoşuna giden bir nota dizisi vardır elbet. Dinlerken bambaşkadır müzik; ama yaparken apayrı bir zevk verir insana. Ben kendimi bu iki katagoride de yer aldığım için şanslı buluyorum. Parmaklarım ilk defa 2002 yılında değdi piyanoya. Hayal meyal bir iki sahne var zihnimde o yaşlarıma dair. Bunlardan bir tanesi de piyanoyla ilk buluştuğum andır. İlk gördüğümde çocuk aklımla pek bir anlam veremedim bu siyah beyaz şeyler kütlesine. Parmak uçlarımı piyanonun tuşlarına bastırdıkça rahatsız oluyordum çıkan sesten. Bu yüzden de hep hata yapıyormuşum da biraz daha gösterime ihtiyacım varmış gibi yapardım öğretmenime. O da her defasında çok daha güzel çalardı parçaları. Hayran kalırdım onun pamuk beyazı ellerinin dans edişine. Piyano onun elleriyle bir bütün olur beni beyaz tuşlarına daha çok hayran bırakırdı. Zamanla piyano ve arkadaşları, hala sevmediğim ritim saymama yardımcı olan metronom, en yakın arkadaşım oldu. Her yönüyle büyümeme yardımcı oldu piyano. Her sene sonu verilen resitaller, heyecanımı kontrol etmemi sağladı, kulağım diğer insanlara göre çok daha seçici oldu, en güzeli de müzik seven insanların içinde büyüdüm. Yıllar böyle piyanonun arkadaşlığıyla geçmiş oldu. Üzüldüğümde veya mutlu olduğumda hep siyah beyaz tuşlara sarıldım, öğretmenim böyle öğretti çünkü. "Piyano bir ders değildir, sen nasıl istersen öyle çalarsın. Belli bir süre sonra sabit olan piyano kurallarını öğrenirsin zaten." derdi. Okuldan beni o alır, eve gidene kadar arabasında her daim çalan klasik müzik cderinden dinlerdik. Hıphızlı giderdi benim öğretmenim, bir an önce piyano başına oturalım isterdi, çok hızlı sürerdi arabayı. Ben de ne zaman Fransız besteci Alexandre Cesar Leopold Bizet'nin parçalarını çalacağım diye merak ederdim. Dersler biter, yaz mevsimi gelirdi ama öğretmenimle bağımız kopmaz; haftada en az bir gün bize gelir, birlikte yüzerdik. Daha sonra Bizet'den Carmen çaldım, büyüdüğümü söyleyen gözlerle bana bakışını hatırlıyorum. Victoria'nın bana öğrettiği son şey ise kendi bestesi "Butterflies on the snow" oldu ama Bizet'nin yanı sıra bunu da çaldığımı göremedi. Zaten ellerim de son kez o zaman değdi piyanoya. En sevdiği oyuncağı anlamadığı bir sebepten elinden alınan çocuk gibi ne anlam verebilirdim bütün olanlara ne de geri verildiğinde piyanoyu benimseyebilirdim tekrardan. Çünkü piyanonun beyazı da kalmadı, bana verdiği umut da. Piyanonun parlak siyaha boyanmış ahşap kapağını şimdi her açtığımda beş yaşıma geri dönüyorum. Önce Victoria'nın elleri beliriyor beyaz tuşların üzerinde. Sonra ise sesini duyuyorum: "Belini dikleştir, bilekler kalkık, parmaklar serbest, ayaklar birbirine dolanmamış." Ayağındaki topukluyla ritim saymama yardım ediyor, çünkü metronom sevmediğimi biliyor: "Bir ve iki ve üç ve son kez!" Peki ya şimdi hata yaparsam? Beyaz inci kolyesini takmış bir şekilde gelir mi yine yanıma? Ben şimdi yanlış çalıyorum oysaki, ne nota ne bir porte hiçbir şeyi dinlemeden öylesine hatalı çalıyorum her şeyi. İçimde beş yaşında bir çocuğun piyano sandalyesine her oturduğunda oluşan umutları var. Defalarca yanlış basıyorum tuşlara ama kimse sandalyesini çekip gelmiyor yanıma. İşte piyano ilk defa o an susuyor benim için. Oysa arabada George Bizet dinlerken ben ona hep söylerdim: "Çok hızlı gitme öğretmenim. Zamanımız çok..."