Cambaz Olma Rehberi

Doğduğumuz andan itibaren yeryüzünde henüz yazılmamış boş bir kitap peyda olur birden, son sayfayı tamamladığımızda bizle birlikte kapanır kapağı ancak. O zamana kadar satır satır işleriz kitabı, şansımız varsa kapak kapandıktan sonra da okunmaya konuşulmaya devam eder. Kimi zaman birçok insanla tanışır kitabımıza buyur eder, kimi zaman da giden karakterlerin ardından bir maşrapa suyu döküveririz. Gün gelir biri girer hayatımıza, merkezimiz yapar etrafında döneriz ama kitap daima komodinin üzerinde kalır. Başkahraman olarak her gelene, gidene, güzele, çirkine uzaktan bakar kendi kitabımızı kendimiz yazarız. İşte her şey tam da bu noktada başlar: Nasıl kitap kahramanı olunur? Albayım Beni Nezahat ile Evlendir' i okuduktan sonra düşünmeye başladım ben kendi kitabıma ne kadar kahraman olabildim diye? Sahi bir kitap kahramanını kahraman yapan aslında nedir? Kendi başına hareket edebilmesi mi, her zorluğa göğüs gererken korkusuzca dünyaya kafa tutabilmesi mi? Bence bir hikaye kahramanının sahip olması gereken en önemli özellik (ki sanılanın aksine gerçekten zor bir meziyettir) kendisi olabilmesidir çünkü ancak bu şekilde okunmaya değer olabilir. Bizler işte tam burada bir saniye durmalı, derin nefes almalı ve düşünmeliyiz; bir hikaye yazıyoruz evet ama o hikaye bizim mi gerçekten? Neticede herkes hikaye kahramanı.(Algör, Albayım Beni Nezahat ile Evlendir, 26) Bence bir hikaye kahramanı ilk önce kalbini takip etmeyi bilmeli, onun götürdüğü yola adım atarken içini kaplayan dinginliğin rehber olmasına izin verebilmeli. Kitap kapandıktan sonra elbet bir gün kitabınıza dahil ettiğiniz kim varsa öyle ya da böyle ilişiğini kesecek sizden ve kalbinizi dinlemediğiniz kaç yaşanamamış anınız varsa hepsini peşlerinden sürükleyip yok olacaklar. Kim bilir belki de kalbinizi dinleseydiniz harika bir ip cambazı olabilirdiniz ve hikayeniz alışılagelmiş kalıplardan çıkıp sizi gerçek bir kahraman yapabilirdi ancak siz yapmamayı seçtiniz. Cambaz olmaya cesaret edemezseniz kimseye (kendiniz de dahil) ipin üzerinde olmanın neye benzediğini anlatamazsınız. Sonuçta bu sizin hikayeniz ama ben kendi hikayeme dünyayı gezmeden ya da bir uçurtma festivaline katılmadan nokta koymak hiç istemem mesela. Sonuçta kitap, hikaye adına ne dersek diyelim sadece bir hayatımız var ve onu şekillendirecek olan biziz. Bir hikayeye kahraman olmak için ne mükemmel olmak nede dillere destan bir güzelliğe sahip olmak gerektiğini düşünmüyorum. Bence kahraman olabilmek için en önemli olan şey kendi yolumuzu çizmekten ve adım atmaktan korkmayacak kadar cesur olabilmek. Çünkü hayat anılardan, anılarsa kalbimizin sesine kulak verdiğimiz ufak kahramanlıklardan oluşur. Günün sonunda beş yıl önce öğlen vakti yediğiniz yemeği hatırlamazsınız, ya da o sizi özel kılmaz, ama ani bir kararla, sırf içinizden geliyor diye apar topar en iyi yemeği yemek için başka bir şehre gitmek... Emin olun o günü unutmazsınız. Albayım Beni Nezahat ile Evlendir'den sonra farkına vardım ki kendi yolumu nasıl çizeceğim konusunda bir el kitabı aramak ya da damdaki bir ustaya danışmak, beni olmak istediğim kişi yapmak için sönük kalacak. Çünkü adı üstünde kahraman olabilmek için bir şeyleri başarmak lazım, bu da ancak içimizden gelenlerin sorumluluğunu alıp hayata geçirmekle mümkün olur. Hepimiz tıpkı yolunu bulamayan bu adam gibi kendi yolumuzu bulmaya çalışıyor, kendi hikayemizin kahramanı olmak için bir el kitabı arıyoruz. Ama korkmaya, endişelenmeye gerek yok Fatma Sıla Çakmak kitap kahramanları da zaman zaman çıkmaza girebilir. Kahraman olmak her zaman en doğru, en kusursuz olmak değildir. Peki nedir? Yani demek istediğim o ki "Mesele nedir? Ana soru bu. Sence nedir?"( Algör, Albayım Beni Nezahat ile Evlendir, 97).