Bir Kere de Ölüm Kadınları Pas Geçsin

Bu hayatta seni en çok ne korkutuyor diye sorsalar, hiç düşünmeden ölüm derdim. İnsan hiç bilmediği, dokunmadığı ya da görmediği bir şeyden daha çok korkarmış. Bu sebepten cevabımın ölüm olması sizi şaşırtmamalı. Son günlerde ise en büyük korkumla burun buruna yaşıyorum resmen. Her yeni güne uyanabildiğim için kendimi şanslı sayıyorum. Bugün de tecavüze uğramadım, canlı bombaya denk gelmedim ya da henüz taciz edilmedim, diye büyük bir sevinçle annemi arıyorum. Ne kadar da acı... Oysa ben hayatı dolu dolu yaşamak istiyorum. Ağız dolusu kahkaha atmak, canım ne çekerse yemek, üzerime ne yakıştırırsam giymek istiyorum. Ölmek için daha çok gencim, bu yüzden uzun bir süre ölümsüz olmak istiyorum. İsteklerim bu şekilde sıralanıp giderken bitirdim Jose Saramago'nun Ölüm Bir Varmış Bir Yokmuş kitabını. Tam da hayalini kurduğum o distopyayı anlatıyordu usta yazar. Ölümün var olmadığı bir evren. Ne kadar da güzel geliyor değil mi kulağa. Ne var ki davulun sesi sadece uzaktan hoş geliyormuş. Yirmi senedir içinde bulunduğum ülkemi düşündüm önce. Acaba böyle bir sistem bu topraklarda nasıl işlerdi, diye geçirdim içimden ve hayal ettiklerime ben bile inanamadım. Onlarca yasanın ve cezanın bulunduğu ülkemizde suç oranı fazlasıyla yüksekken, ölümün olmadığı bir Türkiye'de tacizin, tecavüzün ya da cinayetin yüzde kaçlara çıkacağını düşünebiliyor musunuz? Ben düşünmek istemiyorum. İnsanlar ölümün olmadığı bir dünyada daha da fazla yoldan çıkacaklar. Huzurun, barışın, mutluluğun yerini felaketler, katliamlar ve savaşlar alacak. Her yerde ölemeyen ama acı çeken insanlar olacak ve ölmeyi fazlasıyla hak eden bazı insanlar ise bizleri ölmekten beter edecek. Belki de ben, kadın olduğum için daha çok utanacağım. Bedenimi koruyamadığım için, hayatımı özgürce yaşayamadığım için belki intihar edeceğim ama ölemeyeceğim. Kim bilir belki ağır bir depresyona girecek, hayatla tüm bağlantımı keseceğim. Onlar ise bitmek bilmeyen arzularını tatmin etmek için başka bedenleri ele geçirecek. Olan ise yine biz kadınlara olacak. Belki de ölüm bir kurtuluştur kimi insanlar için. Elbette ölümü yüceltmek gibi bir amacım yok ama kendimi o kadınların yerine koyunca bazen yaptıklarına hak veriyorum. Mesela yirmi iki yaşındaki Aysun. Öz ağabeyinin tecavüzüne uğruyor. Annesine, ablasına, teyzesine anlatıyor ama ne fayda, kim inanır ki ona? Hatta inanmayıp, bir de Aysun'u iftira atmakla suçluyorlar. Sonuç şaşırtmıyor beni, gencecik bir kız ardına bile bakmadan çekiyor tetiği. Şimdi gel de bu kızcağıza ölümsüz bir dünyayı anlat, kabul eder mi? Elbette, hayır. Ölümün olmadığı bir dünya ancak adalet, özgürlük, eşitlik ve barış varsa güzeldir. Ancak o zaman ölüm insanları gerçekten üzebilir. Yoksa çoğu kadın için ölmek belki de kurtulmak demektir. Ben olsam ne yapardım acaba, diye düşünmek bile tüyler ürperticiyken bir de böyle bir felaketi yaşamayı hayal bile edemiyorum. Eğer böyle bir dünya olacaksa, ölümsüzlük sadece biz kadınlara özgü olmalı. Sadece kadınları pas geçmeli cellat. Diğer tüm canlılar eski düzende devam etmeli. Belki çifte standart diyeceksiniz ama elinizi vicdanınıza koyun da söyleyin, bu kadarını hak etmedik mi? Mezarlıklar gencecik kadın bedenleriyle dolup taşıyor, yaşayacak kadar şanslı olanlar ise soluğu demir parmaklıklar arkasında alıyor. Küçücük bedenlerini kocaman adamların gövdesinden saklayan, yediği dayakları eliyle örtmeye çalışan, itilip kakılan kadınlardan bahsetmiyorum bile. Hala ölümsüzlüğü hak etmiyor muyuz? Bence bir daha düşünün.