Keşfetme İçgüdümüz

Ben bir filmin açılış sahnesinin filmin en önemli sahnesi olduğunu düşünürüm, çünkü filmin geri kalanının bizi nasıl hissettireceğini gösterir. Into The Wild filminin açılışı beni huzurlu hissettiriyor. Filmin ilk dakikalarında Christopher McCandles'ı Amerika'nın çeşitli yerlerinde doğa manzaraları eşliğinde gezdiğini görüyoruz, bu sırada da rahatlatıcı bir gitar müziği de bizi bütün o yerleri geziyormuşuz gibi hissettiriyor. Into The Wild filmi ailevi problemler yaşayan ve hayatının rutininden sıkılan üniversiteden yeni mezun olmuş bir gencin gerçekten yaşanmış hikayesini takip ediyor. Christopher McCandles adlı bu genç çözümü tanıdığı kimseye haber vermeden, yanına hiç para almadan uzun bir Amerika gezisine çıkmakta buluyor. Ve asıl amacı bu gezinin sonunda Alaska'da, ormanın içinde kışı geçirmek. Alaska ormanlarında kışı geçirmek bu tür işlerin uzmanları tarafından zor, hatta imkansız olarak görülüyor, bu Christopher McCandles'ı yıldırmak için yeterli bir sebep değil. Film boyunca Christopher McCandles'ı ağaçların arasında yürürken, bir nehirde yüzerken ve doğanın içinde amaçsızca gezerken izliyoruz. Bütün bunları yaparken McCandles halinden memnun ve huzurlu gözüküyor, film bunu yakalamakta çok iyi bir iş çıkarmış. Into The Wild'ın izleyiciye doğanın bu rahatlatıcı yanını hissettirmesinde film müziğinin katkısı küçümsenemez. Filmin müziği ünlü rock grubu Pearl Jam'in vokalisti Eddie Vedder tarafından yapılmış, sonra da albüm olarak çıktığında büyük bir üne kavuşmuş. Rahatlatıcı gitar ve banjo şarkılarından oluşan bu albüm kendi yazısını hak ediyor. Söylediğim gibi Christopher önceki hayatında bulamadığı huzuru bu yolculuğa çıktığında buluyor. Film sadece Christopher'ın yolculuğunu anlatmıyor, ayrıca uygun olan yerlerde toplumsal eleştiriler yapıyor. Christopher günümüz toplumsal düzenine karşı çıkan birisi, bu yolculuğa çıkmadan önce de bu şekilde. Mesela hiçbir zaman telefonu olmamış, bu sebeple de ailesinin gittiğini anlaması uzun zaman alıyor. Christopher McCandles'ın topluma karşı davranışlarının aşırı olduğunu düşünebilirsiniz fakat bazı konularda haklı olduğun kabul etmek gerek. Günümüz toplumunda karmaşa çok yer tutuyor. Karmaşa derken sorumluluklarımız, insan ilişkilerimiz ve kendi amaçlarımız etrafında sürekli olarak arada kalmamızdan bahsediyorum. Evet, haklısınız, hepimizin sınırlı zamanı var ve şehir hayatında yapmak istediklerimizi yapabilmek için bu kargaşaya katlanmamız gerekiyor. Yine de insan basit bir hayatın, basit güzelliklerin tadını çıkarabilmenin hayalini kuruyor, McCandles gibi uzun yolculuklara çıkılmasa bile doğada zaman geçirmek şehirlerin artan kargaşası ile birlikte popüler bir etkinlik haline gelmeye başlıyor. Bence insanın doğayla iç içe olma isteği sadece stresli şehir yaşantısından kaçma isteğinden kaynaklanmıyor. Bu insanın doğasında olan bir his, bir içgüdü. Yeni bir yere gittiğimde görmediğim yerleri görmek, etrafta neler olduğunu bilmek için etrafı gezmek isterim. Merak duygusu her zaman insanlığı Dünya üzerinde ne olduğunu keşfetmeye itmiştir. İnsanlık coğrafi keşifler sırasında gemi yolculuklarına çıkmıştır, Amerika'nın keşfinden sonra maceracılar kıtanın batısını açığa çıkarmak üzere yolculuklar düzenlemiştir, günümüzde ise uzay keşfinin başlangıcına tanık oluyoruz. Bütün bunlar Christopher McCandles'ın yolculuğu gibi uzun ve tehlikeli yolculuklar. Bu yolculuklar insanlığın gelişimine çok büyük katkılarda bulunmuş ve hala da bulunuyor. Fakat bana göre insanlığı bu tehlikeli yolculuklara çıkmaya iten genellikle maddi kazanç düşünceleri değil, insanın aklına işlenmiş macera isteği. Belki çok romantik bir fikir olarak algılanacak ama bence biz "dışarıya" aidiz. İçimizde her zaman bizi keşfetmeye sürükleyen bir his var ve tarihte de görüleceği üzere bu his bizi kontrol ediyor. Christopher McCandles 1992 yılında Alaska'da hayatını kaybediyor, uzmanlar bunu McCandles'ın özensizliğine bağlıyor. Bana göre bu doğru da olsa Christopher McCandles takdir edilesi bir insan. Bir şeylerden kaçıyor da olsa yaptıklarını cesaret olarak nitelendirmek yanlış olmaz. Belki bizler de Christopher'ın bulduğu o huzuru bulmak için içgüdülerimize güvenmeli ve bazen onları dinleyerek hareket etmeliyiz. Ölümünden sonra Christopher McCandles'ın kamerasında bulunan resim.