Normal Olmak Varken Neden Mutlu Olasın

Mutlu olmak, hepimizin peşinde koşması gereken bir hedef midir? Mutlu olmak dünyayı anlamamıza yardımcı olur mu? Bu sorulara herkesin cevabı farklıdır. Bazı insanlar mutlu olmanın, ulaşmamız gereken nihai hedef olduğunu ve dünya üzerinde yaptığımız her şeyin mutluluk için sadece bir araç olduğunu düşünürler. Öte yandan, bazı insanlara göre mutlu olmak kalıcı değildir ve bu dünya için yeterli değildir çünkü dünyada daha önemli şeyler vardır. Hatta mutlu olmak, bu dünyayı anlayan biri için imkansız denecek kadar zordur. Bana göre mutluluğu yakalamak çok zordur çünkü kendi hayatımda her şey yolunda gitse bile haberleri izlediğim an mutluluk benim için ulaşılmaz hale gelir. Savaşın en ağır yükünü çeken ve hiçbir şeyden haberi olmayan masum çocukları, tecavüze uğrayan, öldürülen insanları ve en ağırı da yaptıkları kötülüklere rağmen haksızları koruyan adalet sistemini gördükçe mutluluk benim için imkansız hale gelir. Büyüdükçe mutlu olmanın ne kadar zor olduğunu anlarım zira dünya üzerinde yaşananların farkında oldukça mutlu olmak için bir sebebim kalmaz. Etrafındakiler tarafından zeki denilen insanlar da her şeyin farkındadır ve bu farkındalık mutluluklarının önündeki en büyük engeldir. Bu yüzdendir ki sanatçılar ve edebiyatçılar kendilerini mutsuz olarak tanımlar. Dünya hakkında hiçbir umutları kalmamıştır ve depresyona daha çok meyillidirler. Öte yandan kendini mutlu olarak tanımlayan ve hayat gayesini tamamlamış gibi hisseden insanlar vardır. Lakin mutluluğa ulaşsalar bile mutluluk onlar için asla kalıcı olmaz. Sebebi ise insanın bitmek tükenmek bilmeyen doyumsuzluğudur çünkü mutluluğa ulaşmış birisi başka şeylerin de arayışında olacaktır. Yeni bir ev, araba ya da kıyafet isteğimiz hayatımızın sonuna kadar devam edecektir. 30 yıl aynı işte çalışıp, para kazanmak ve istediğimiz şeyleri almak için tüm hayatımızı heba edeceğiz. Mutlu olmak için sürekli yorulup, isteklerimizi karşılamaya çalışmakla geçecektir ömrümüz. Goethe'nin dediği gibi "En yüksek mutluluğa erenler bile, başka arzular peşinde deli gibi koşarlar." Bu söz çok doğrudur çünkü insan yapısı gereği tamahkardır. Mutluluk onun için yolun sonunda değil, yolun üzerindedir. Bu yüzden mutlu olmak bizim için ulaşılması gereken büyük bir hedef değildir. Arthur Schopenhauer "Mutlu bir hayat olanaksızdır; insanın başarabileceği en iyi şey kahramanca bir hayattır." demiştir. Gerçekten de amacımız, mutlu bir insan olmak değil de; hayatımızı başkalarına yardım ederek geçirmek olmalıdır. Bu dünyada yapılması gereken en doğru şey başkalarını düşünmek ve onların hayatını olumlu yönde etkilemektir. Mesela bir dilenciye para vermek ya da karşılaştığımız insanlara gülümsemek uygulanması çok basit şeyler olsa bile o insanların gününün güzel geçmesine yardımcı olacaktır. Mutlu olma gayesi ise bu durumun aksine bencilliktir çünkü kendi mutluluğunu düşünen birisi, başkalarının hayatını zor duruma düşünmekten çekinmez. Eğer kendimizi düşünmek yerine hepimizin amacı kahramanca bir yaşam sürmek olursa, dünya daha çok yaşanılabilir bir yer haline gelir. Başka insanlara yardım edip , kahramanca işler yapmış olsak bile hayatımızın sonunda yine bir mutlu son beklentisine gireriz. Bu kitapta Jeanette Winterson: "Mutlu sonlar yalnızca bir duraklamadır. Üç çeşit büyük final vardır: İntikam, trajedi, bağışlama. İntikam ile trajedi genellikle bir arada gerçekleşir. Bağışlama geçmişin borcunu öder." demiştir bu konu hakkında. Yolun sonuna geldiğimizde mutlu son hiçbirimiz için orda olmayacaktır. Karşılaşağımız şey ise yapmamız gereken büyük seçimdir: bize yapılan kötülükleri affetmek ya da onların intikamını almak. İşte bu iki tercih bize hayatin gerçek anlamını gösterir ve başından beri peşinden koşmamız gereken büyük hedefi gösterir. Sinem Yalçın