HAKSIZLIKLAR ÜZERİNE

Haksızlık nasıl bir duygudur? Bunu yaşamayandan başkası bilemez. Çünkü bu duygu ya hayatta hep karşınıza çıkmıştır mesela diyelim ki öbür insanlar kadar varlıklı değilsinizdir; ya da her gün yaşadığınızı sanıyorsunuzdur ama diğerlerinden haberiniz bile yoktur. Elbette türlü türlü haksızlıklar var şu hayatta ve hepsinin ortak noktası bu duruma düşmeyi hak etmemiş insanlar. Ne mi demek istiyorum? Düşünün ki bir okula gidiyorsunuz diyelim ki bir de özel okul olsun. Arkadaşlarınız, tanıştığınız insanlar, yani ileriki yaşantınızda muhtemel rakipleriniz sizden çok önce hayallerinize ulaşmış. Bu mesela yurt dışına çıkmak olabilir özellikle benim için bu böyle. Ben, daha parmakla sayılabilecek kadar ülke gezmiş olsam da, tanıdığım insanlar Avrupa'da beşinci turlarını atmaya gidiyor. İlginç değil mi? Bu maddiyat dışında uygun olma durumu da olabilir. Çünkü para açısından müsait olsanız bile bazen gidememenizi sağlayan nedenler vardır, "şanssızlık" gibi. Ne olursa olsun kulağa adil gelmiyor. Lisede milyonlarca olanakları olduğu için onları yapanlar bir de istemediğinden değil de elinden gelemediği için o güzel işleri yapamayanlar var. Anlayamayacağı ya da üstünden kalkamadığı için değil, sadece imkanı olmadığı için. Elbette bu, yalnızca eğitim açısından haksızlık durumu. Peki, bu saydıklarımda suçlu, olanağı olanlar mı? Elbette hayır. Onlar sadece eline geçen şansı yakalayanlar. Yani aslında gözünü açıp olayı kavrayabilenler. Her zaman herkesten daha kötü durumda olanlar vardır. Bu asla değişecek bir şey değil. Ben belki burada fazladan üç tane daha ülke görememeye üzülüyorken, dışarıda hayatında böyle bir hayali bile kuramayanlar var. Ne kadar klişe ya da dini bir terim gibi gelse de bence "şükretmek" bunlardan hiçbiri değil. Haksızlıklar var evet, doğru ve hiçbir zaman da bu gerçek değişmeyecek ama en kötü olduğumuz zamanlarda bile gözlerimizi açıp dışarıya bakarsak bizden kötü olanlar da var deyip şükretmek yerine, ya da benden çok iyi olanlar var deyip hayata küsmektense bulunduğumuz konum için şükredersek işte o zaman belki haksızlıkların seviyesini indirebiliriz. Bir de elimizden şükretmenin bile gelemeyeceği haksızlıklar var. Kısaca bizim dışımızda gelişen ve hiçbir şey yapmaya ya da söylemeye hakkımız olmayanlar. Varsayalım ülkendeki durumdan memnun değilsin. Fakat bir anda terk edip gidemezsin ya? Ne gelir elinden mecbur yaşıyorsun. Sevmediğinden değil aslında ülkeni, üzen de bu oluyor zaten. Sırf seni yönetenlerden memnun değilsin diye bir anda kendi ülkenden nefret ediyor oluyorsun. Dünyanın en tuhaf memleketinden gelen biri ülkene yorum yaptığında cevap veremiyorsun çünkü haklı. Ne derlerse haklılar... Sonra bir bakıyorsun ki kendi ülkene yabancılaşmışsın sırf sana göre yanlış yönetiliyor ya da yanlış insanları destekledin diye. Tabii ki bunlar yalnızca varsayımdan ibaret. Olan, olmuş ya da olabilecek şeyler. Peki bu durumda istemeden ülkemden soğuduğum için haksızlığa uğramış olmuyor muyum? İstemeden ve işte değiştiremediğim şeyler yüzünden kendi kendime damga yiyorum. "Ülke" yerine özel ders, belki bazıları için sıcak bir yuva ya da huzurlu bir aile. Elimizden bir şey gelmediği için yaşadığımız şeylerin tümüdür aslında haksızlık. İster zengin-fakir ayrımı olsun istersen de maneviyat yönünden fakir insanlar için, dünya dönmeye devam ettikçe haksızlıklar yaşanacak. Sırf siyah teni olduğu için bundan yarım asır önce otobüste oturmaya hakkı olmayanlar gibi. Ya da inançları yüzünden faşist bir adamın emriyle katledilen Yahudiler... Bunların hiçbiri onların suçu değildi. Bunları yaptıranlar da haklı değildi. İnanıyorum ki Hitler'in haklı gerekçeleri olduğunu savunan insan sayısı zaman geçtikçe sıfıra yaklaşacak. Beyazlar kadar siyahi insanlar da normal karşılanacak. Haksızlıklar hep olacak fakat dünya dönmeye devam ettikçe onu azaltmaya çalışanlar da artacak.