BÜTÜNÜNÜ GÖZE ALMAK

Mutlu olmak kavramına o kadar yabancılaştık ki ateş ile barut nasıl yan yana duramıyor ise mutluluk ve insan birlikte düşünülemez hale geldi günümüzde. Mutsuzluk fıtratımızda varmışçasına kanıksadık artık bu rahatsız edici duyguyu, mutlu olmaktan korkar hale getirildik. "Hatta eninde sonunda kaçınılmaz ayrılması"* dizesinde bile açıkça görebiliyorum ki şairlerimiz bile sonunu düşünmeden adım atamıyor, kötü son korkusu hepimizin cesaretini kırıyor. Sonu kötü biten anılarımızın geleceğimizi gölgelememesi adına mutluluğu bile göze alamıyoruz çünkü kimse daha tam olarak farkında değil, mazide yara almazsak geleceğimizi asla sağlam inşa edemeyeceğiz. Çünkü bugüne kadar tüm cesaretimle attığım adımların sonucunda mutsuz bile olduysam bu benim için ileriye daha sağlam adım atmamı sağlayan bir deneyim oldu. Çevremdeki kişilerin asık suratlarına, depresif ruh hallerine o kadar alıştım ki onların mutluluklarının altında daha çok neden arar oldum. Ancak neden bir nedeni olmak zorundaki her zaman? Mutluyum çünkü nefes alıyorum; mutluyum çünkü herkesi mutlu edebilecek şeylerden değil, yüzümde tebessüm oluşturan en basit şeyden mutlu olabiliyorum. Dosta, tebessüme, sarılmaya, beş dakikalık muhabbete -zorunda hissetmeden yapılan- hasret kaldığımız şu dünyada; sevgiden yoksun, eksiklerle dolu şu dünyada birde birbirimizi kırıyor, insanları ötekileştiriyor, sevgiyi tüketiyor ve mutluluğu yok ediyoruz. Kendi mutluluğumuza o kadar düşman olmuşuz ki, duvarlarımızı yıkmadan mutluluğun peşinden koşmamızın ne kadar anlamsız olduğunu anlayamıyoruz. Herkes mutluluğun peşinden koşuyor ama aslında mutluluk içimizde sabit duruyor. Olay onu yakalamakta değil, sadece ortaya çıkarmakta ancak kimsenin vakti yok durup bunu düşünmeye. Hayatın keşmekeşine ayak uydurmak, akışını yakalamak için o kadar çok koşmuş ki bazılarımız, mutlulukla araları ne kadar açılmış farkında bile değiller. İnsanlar çok farklı şeylerden mutlu olabilirler, resim çizmekten ya da arkadaşlarıyla olmaktan... Mesela ben ara sıra yalnız iken daha bile çok mutlu olanlardanım çünkü insan insana her zaman iyi gelmez. Bazen şiirler, bazen şarkılar iyi gelir. Kendimize zaman vermeliyiz, bize iyi gelen o şeyi kendi kendimize keşfetmeliyiz çünkü birisi bunu bizim için yapamaz... "Bunu keşfetmek neden bu kadar önemli?" diye bazen soruyorum kendime. Mutsuzluğu kanıksamıştık, neden kaçıyoruz ki? Tam olarak bu alışkanlıktan, yani mutsuzluğa alıştığımız bu halimizden kopabilmek bu bağışıklığı kırabilmek için. Herkesi mutlu edecek en az bir şeyin olduğunu tüm insanlığa kanıtlayabilmek için. Mutlu olmanın bu kadar zor olmadığını, eskide kalmadığını gösterebilmek için ve tabi ki mutluluğu kaldırdığımız o tozlu raftan geri alabilmek için. Mutluluğun tozlu raflara kaldırılmış olduğu gerçeği bile benim için iç sızlatıcı. En kolay yakalanabilecek duygu olan mutluluk, artık bizim ulaşmamız için çok çaba sarf etmemiz gereken bir şey haline geldi malesef. Buna rağmen kimse kendini mutlu etmek için hiçbir şey yapmıyor çünkü "ya mutsuz olursak?" korkusuyla günden güne cesaretimiz kırıldı. "Her güzel şeyin bir sonu vardır" ya hani, sonunda mutsuz olacağım diye mutlu olmaya korkan insanlar tanıdım ben ve böyle insanlardan hep korktum. Mutluluğun bütünü göze alınmalı. Hatta acı tarafları bile. Zaten mutlulukta acı olmasaydı nasıl bilebilirdik ki değerini? Göze aldığımız, sımsıkı sarıldığımız o mutluluğun acı taraflarını dahi sonuna kadar yaşamalıyız, belki de en dibe vurmalıyız daha kötüsü olamaz derken ama hep bilmeliyiz mutlu olmayı, mutlu etmeyi insanlığı ve kendimizi. İşte o dibe vuran insan bilir mutluluğun kıymetini, eşsizliğini çünkü ona umut olan elinden tutan en değersiz şey bile onun en büyük kahramanıdır, mutluluğudur. Mutluluğa tutunup daha güçlü ayağa kalkmakta olay zaten, kalkabilmekte. Bunun nedeni de her toplumun algısına yerleşmiş olan kötüsünü görmeden iyisine bir türlü sahip çıkamama problemi. Şu hayattaki en büyük mutsuzluğun birisini sevip de o kişi tarafından sevilmemek olduğunu düşünürdüm bundan dört yıl önce. Çok sevdiğim bir insanın ölümüyle mutsuzluk kavramım bütünüyle değişti. Artık hep şunu söylerim "bir şeyin beni gerçekten mutsuz etmesi için tam olarak o gün hissettiğim gibi hissetmem gerekir." Çünkü tarifi yok, tesellisi yok, sonu hiç yok. İşte "mutluyum" diyebilmek tam olarak bu yüzden bu kadar kolay. En basitinden sırtınızı yasladığınız bir insanın yokluğuyla sınanmıyorsanız gönül rahatlığıyla "mutluyum" diyebilirsiniz. Mutsuzluk için bahaneler üretmek yerine mutluluk için üretelim. Eminim böylesi daha kolay olur çünkü dediğim gibi en basit şeyden bile mutlu olabilecekken, hayatımızda can sıkacak o ufacık şeyi çekip kocaman bir mutsuzluk haline getiriyoruz. Eğer canın yanarken omzunda ağlayabileceğin bir kişi varsa mutlu olmalısın demektir, aynalara karşı ağlamaktır en büyük mutsuzluk. İyi kitaplar okuyun, güzel insanlar alın hayatınıza ömrünüzü uzatmak ve kötü yaşamamak için. *LİDAR, A. (2016). Alengirli Şiirler. İstanbul: İthaki. EKİNSU BUYURGAN