Hayatın Tuzu Biberi

Sizce bütün insanların herhangi bir alanda yeteneği olmak zorunda mıdır? Yani bugüne kadar yaşamış ve bugünden sonra da dünyaya gelecek bütün insanların onları etrafındaki insanlardan ayıran eşsiz bir özelliği bulunmak zorunda mıdır? Bu özellik sanattan zanaate kadar her şey olabilir. Gerçi günümüzde sanatın sınırlarını belirleyen kesin bir otorite olmasa da çoğunluğun karar kıldığı bazı faaliyetler sanatın belkemiğini oluşturmaktadır. Hal böyleyken benim bu tür alanlara yönelik hiçbir ilgimin olmadığını fark ettim dolayısıyla özgün bir özelliğim de yoktu. Etrafımda yaşayan hiçbir insandan en ufak bir farkım bile yoktu. Herkes gibi yemek yiyor, yaşıyor, tekrar yemek yiyor ve yatıryordum. Birbirini kovalayan her günüm sanki bir önceki günü taklit ediyor ve günlerim bu taklit konusunda gittikçe ustalaşıyordu. Onlar bile bir alanda kalifiye hale gelirken, kendim adına aynı şeyleri söyleyemiyordum. Bu sonsuz döngüye bir 'son' vermeliydim. Başladım düşünmeye. Ne yapabilirdim ? Aklıma gelen sanat dallarını süzgeçten geçirmeye başladım. İlk vazgeçtiğim alan resim olmuştu. Nasıl bu alanda ustalaşabilirdim ki? İlkokulda bütün sınıfın tam not aldığı ders olan resim dersinden barajı bile geçememem zaten başlı başına bir göstergeydi benim için bu dersi seçmemek için. Benim yapacağım şey daha farklı, daha özgün bir alan olmalıydı ve en önemlisi o alanda yeteneğimin olmalıydı. Günler günlerin arkasından koştururken benim arayışım devam ediyordu. O gün okuldan eve geldiğimde acayip bir şekilde aç olduğumu hissetmiştim. Evde atıştıracak hiçbir şeyin olmamasının yanında annemin de evde olmaması benim için yeni bir devrin başlamasına sebep olacak gibiydi. Beynimde şimşekler çakmaya başlamıştı. Paulo COELHO'nun da Aldatmak kitabında bahsettiği 'Yemek yapmak sanatların en güzeli ve kusursuzudur.' sözünü kendime düstur haline getirecektim. Kim bilir belki ileride büyük bir aşçı bile olabilirdim. Ne zamandır aradığım farklı bir alanı sonunda bulmuştum. Her alanda olduğu gibi yemek yapmanın da bir adabı vardı elbette. Öncelikle ne yapacağınızı belirlemeliydiniz. Bu noktada tek tüketici ben olduğum için tamamen kendi zevklerime göre bir yemek yapacaktım. Bir sonraki adım malzemelerin tedarikiydi . Yapacağım yemek ağzıma layık olmalıydı; sonuçta bu alanda kendimi geliştirmek için önce yaptığım işten kendim tatmin olmalıydım. Gittim markete ve yapacağım yemek için malzeme almaya başladım. En nihayetinde bu alanda ustalaşmak için en kaliteli malzemelere ihtiyacım vardı. Her ne kadar kasada haftalığımın yarısını bıraksam da sonucu için değerdi bu çektiğim zorluklar. Geriye ne kalmıştı ki bütün malzemeleri uygun şekilde sıraya koyup ocakta pişirdikten sonra her şey hazır olacaktı. Yemeğimi tabağa koyduktan sonra birkaç şeyin eksik olduğunu fark ettim. Birazcık baharatla yemeğim muhteşem bir sanat eserine dönüşecekti. Bence öyle de olmuştu; nitekim benim için bir sanat eseri olsa da annem eve geldiğinde sanki benim için birinci ev savaşının çanları çalmaya başlamıştı. Anlayacağınız üzere sanat hayatım başlamadan bitmişti o akşam. Günler yine sıraya girmiş kendi sıralarının gelmesini beklerken yine bir ışık doğmuştu benim için ya da ben öyle zannediyordum herhalde. O gün üniversite hayatımın ilk günüydü. Oryantasyon günü kafama denk bir öğrenci kulübü ararken o kulüple karşılaşmıştım. Fotoğrafçılık Kulübü! Bunu daha önceden niye hiç düşünmemiştim ki. Bazılarına göre fotoğraf çekmek aslında var olan bir şeyi kaydetmek gibi görünse de bu kulüptekilerin fotoğrafçılığa sanatın bir dalı gibi yaklaşması heyecanımı bir kat daha arttırıyordu. Günler geçmiş, kulüp toplantıları başlamıştı. İlk toplantımızda deneyimli bir arkadaş fotoğraf çekmenin inceliklerini anlatıyordu. Öncelikle kendimize göre bir tarz seçmemiz gerekiyordu portre fotoğrafçılığı, sokak fotoğrafçılığı ya da doğa fotoğrafçılığı gibi. Yani çekeceğiniz fotoğraf sizin zevkinize göre şekillenecekti tıpkı yapacağınız yemeği belirlemek gibi. Ondan sonra tarzınıza uygun bir obje ya da mekan bulmalıydınız yani malzemeleri tedarik etmelisiniz bir bakıma. Bir sonraki adımımız tahmin ettiğiniz gibi uygun açı ve ışık oranında deklanşöre basmak tıpkı malzemelerinizi bir araya getirmek gibi. En son göreviniz de dijital ortamda yaptığınız küçük rötuşlarla fotoğrafınıza son halini vermek aynı yemeğimizin son haline baharatlarımızı eklemek gibi. Sahnedeki arkadaş fotoğraf çekmenin evrelerini anlatırken benim aklımdan bir önceki maceram film şeridi gibi akıyordu sanki. İçimden 'İyi de ben bunları önceden yaptım ki zaten' cümlesini geçiriyordum. Önceden yaptığım sanatı tekrar icra etmek çok da zor olmasa gerek. Nitekim öyle de oldu. Artık kendimi geliştirebilecek bir alanım vardı ve bunu annemi kızdırmadan da yapabiliyordum. Her ne kadar çok zıt alanlar olsa da fotoğrafçılıkla aşçılık çift yumurta ikizi gibiydi. Varsın bazıları bunları yapmanın bir yetenek gerektirmediğini iddia etsin. Bence bir insanın kendini bir şekilde mutlu edebilmesi bile büyük bir yetenektir şu sıkıcı dünyada. Muhammed KESİCİ