GERÇEK DÜNYANIN YAZISI

Hikaye diyince "yetişkin" insanların aklına "Çocuklar okusun onu. Biz çocuk muyuz ki hikaye okuyacağız?" gibi bana garip gelen bir kalıp geliyor. Neden çocuklar? Hayal güçleri hala körelmedi diye mi? Hala kitaptaki gibi ağaçların konuşabildiği, iyi kalpli ama çirkin devlerin yaşadığı bir ülkenin olduğuna inanabilecek kadar saf oldukları için mi? Çocuklar kadar güzeli var mıdır dünyada? Yemeğini bitirmezse bezelyenin arkasından ağlayacağını düşünen bir canlıdan bahsediyoruz. Onlara laf edilmesine küçümsenmesine dayanamam. Şu dünyada herkes muhteşem ve her şey çok yolunda sanki. "Yetişkinler" tüm sorunları çözdüler. Onların öğrenecek bir şeyi kalmadı değil mi? Hiç kimse bunu bana inandıramaz. Gerçi inandırsa bile gerçeği değiştiremez. Bir hışımla da başlamış olsam, benim sinirim hikayeyi çocuk yazısı olarak görenlere. Hele ki hayatında hiçbir vasfı olmamış, sadece kalıplaşmış şekilde düşünen yetişkinlere. Hikaye de her şey olabileceği için hikayeyi sevmeyen yetişkinlere. Güzelliğe inanmayıp hep mutsuz olarak büyüyen ve sırf bu sebepten hikaye sevmeyen yetişkinlere. Hep düşündüğüm bir şey var aslında onu paylaşmak istiyorum. Tüm insanlar saf ve güzel doğar. Bunun için herkes çocukları sever. Tabii ki istisnalar vardır ancak istisnalar kaideyi bozmaz. Ancak bu dünya o kadar kirlidir ki o çocuklar dünyaya geldiklerinden itibaren kirlenmeye başlarlar. Hatta insanlara bilginin ve düşünmenin kötü bir şey olduğuna inandırılır ki düşünmesinler. Sadece onlara verilen görevi yerine getirsinler. Bir düşünün. Şu anda yürümeyi bilmiyor olsanız, ancak düşmenin acı verici bir olay olduğunu bilseniz. Ayağa kalkıp yürümeye başlar mıydınız? Buna "Evet, başlardım." diyenler elbette vardır, olacaktır. Ancak eminim ki yaklaşık 100 defa düşmeden sonra bu insanların yarısından çoğu pes edecektir. Peki ya çocuklar? Çocuklar o kadar mükemmeldir ki asla pes etmezler. Denemekten vazgeçmezler. Ya da bir dil öğrenmek. Yeni bir dil öğrenmek bir sene sürer. Bu ortalama bir süredir. Kelime dağarcığı olsun, dilbilgisi olsun. Ortalama bir sene ve bunları belki yüzlerce sayfa okunarak, ezber yaparak, sorarak öğreniyor. Peki ya çocuklar? Okumaları, yazmaları, konuşmaları yok. Onlar ise her şeyi en baştan, hiçbir dayanak noktaları olmadan 5-8 ay arası öğreniyorlar. Şimdi tekrar bir düşünelim. Hikaye çocuk yazısı mı? Tekrar düşününce cevabım aslında evet. Hikaye bir çocuk yazısı. Daha doğrusu, çocukların ve çocuk kalabilenlerin yazısı. Kendisi büyüse bile, hayal gücü değişmeyenlerin saflıklarında en ufak değişme olmayanların yazısı. O kadar iyi ki, bizim "yetişkin" beynimiz olanları olanaksız buluyor. Fazla iyilik bize ters geliyor. Çünkü bu dünyada bize kötü öğretiliyor. Olumsuzluklar gösteriliyor. Düşünme yönümüz törpüleniyor. Sadece yetişkinlerin gücü yettiği için çocuklara dünyanın kötü olduğuna inandırıyorlar. Dünya gerçekten kirli bir yer. Her ne kadar öyle görünmese de aslen gerçekten çok kirli bir yer. Küçük çocukları bile buna inandırabiliyorlar böylece. Hikaye, bu kitaptaki gibi sevimli hayvanların aralarında konuştuğu, babacan ağaçların iyi olan herkesi koruduğu, çirkin devlerin pofidik göbeklerine sarılınabilen bir dünyanın kapısını açan bir tür. Hatta o kadar iyi ki dünyada sadece saf ve temiz olan çocukların yazı türü olduğu söyleniyor biz "yetişkinler" tarafından. Okurken gerçek sevgiyi, gerçek aşkı, gerçek eğlenceyi anlayabileceğimiz tür hikaye. Herkesin arada sırada da okuması gereken ve gerçekte dünyada güzelliklerin olması gerektiğini hatta zaman zaman da ölümü hatırlatan gerçek dünyanın yazısı hikaye. Keşke tüm "yetişkinler" nadir de olsa okusa ve çocukluklarına dönse. Dünya o zaman daha güzel bir yer olabilir. Rengim Özokutgen 21302555