BENİM HİKAYEM

Bir gün sabah uyanıp da aklıma gelen ilk şeyin ''Yaptığım şeyleri aslında neden yapıyorum?'' sorusu olması beni zaman zaman ürkütmüştür ve ''Ben hayatımla ne yapıyorum?'' dememe yol açmıştır. Bu gibi düşünceler haliyle hayatımı ara sıra yaşanması zor bir hale getiriyor. Özellikle de sahip olduğum hayatla ne yapacağımı bilemediğimde. Böyle zamanlarda, ünlü düşünürlerin sözlerini ya da uzun zaman anlatılmış olan hikayeleri, efsaneleri okumuş ve onları kendime yol gösterici olarak seçmiştim. Tüm bunların, içerilerinde bir öğüt ya da hayat tecrübesi barındırdığından, hayatımı da iyi bir yönde değiştirdiğini savundum çünkü onları okuduğumda amaçsız yaşamıma bir anlam yüklüyorlar gibi geliyordu. Dahası, bana değil de bu ''yol göstericilere'' ait olan fikirleri benimser ve hayatımı da ona göre şekillendirirdim. Şimdilerde fark ediyorum ki hayatımı uzun süre ben değil, efsaneler ve birkaç özlü söz yönetmiş. Aslında bu durum bir süreliğine işime de gelmedi değil. Ne zaman önemli bir konu hakkında karar veremeyecek olsam, hemen bir ünlü söz düşünür ve hayatımı ona göre yaşardım. Sonrasında da sanki sorumluluğu kendi üstümden atmış gibi hissederdim. Fark etmediğim şey ise kararı verenin hala ben olduğumdu. Ama bu hiçbir şeyi değiştirmezdi çünkü okuduklarım benden büyük ve daha tecrübeli insanlar tarafından yazılmış veya anlatılmıştı. Mutlaka bir bildikleri olmalıydı değil mi? Hayatımı fikirlerine göre yaşadığım insanlardan biri de yazdıklarına hayran olduğum Orhan Pamuk. Lakin elime aldığım Kırmızı Saçlı Kadın kitabında bu sefer sadece kararlarımı sorgulamama neden olmadı, ilk defa yaşamımda kararları verenin kim olduğunu düşünmeme de yol açtı. İnisiyatifi elime almayarak, efsanelerin bana hayatımı nasıl yaşamam gerektiğini söylerken hayat daha kolay geliyordu belki de. İşin kolayına mı kaçıyordum? Bu soruya uzun süre cevap bulamamam zaten yüksek olmayan özgüvenimi de epey zedeledi. Orhan Pamuk, Cem'in hikayesini anlatırken babasız büyüdüğünü söylüyor ve hayatında bir rol model aradığını anlatırken sadece bir örnek değil, aslında ona ne yapması gerektiğini söyleyecek bir insan da aradığından bahsediyordu. Bu arayışın hayatını nasıl bir uçuruma sürüklediğini de. Cem de, hayatta babasızlıktan ya da farklı sebeplerden bulamadığı cevapları benim gibi, kendi cevaplarını bulmak ve çözümler üretmek yerine efsaneler ve hikayelerde aradı lakin uzun vadede sonuçlarını düşünmedi ve hayatının da gerçekten bir efsane senaryosuna dönüşeceğini hesaba katmadı. Cem'in gittikçe zavallı hale gelen hayatını gördüğümde kendi hayatıma da üçüncü bir gözle bakma ihtiyacı duydum. Bana ait olmayan anlatıları kendi yaşamımmış gibi benimsemişim meğer. Yaptığım en ufak hareketin, alakası olmasa bile, o efsanelerle bağlantısını kurmuş ve bundan sonra ne olacağına buna göre kara vermişim. Hatta mutsuz sonla biten bazı öykülerdeki hayatları yaşamamak adına, oradaki insanlar ne yaptıysa tersini bile yaptım. Zarar verdiğim ve kaybettiğim tek şeyin kendi hayatımdaki kontrolüm ve rolüm olduğunu biraz zor fark ettim ama bu fark ediş hayatımda yaptığım bazı radikal değişiklerin de önünü açmış oldu. Belki Orhan Pamuk'un yazdıklarının hayatımı yönlendirmesi tekrar izin verdim ama bu sefer öğrendiğim şey, kendi kararlarımı başkasının söylediklerinin ya da bir kağıtta yazılı sözlerin etkisinde kalmadan ve sahip olduğum hayat tecrübesiyle vermek oldu. Tüm hayatımı bir hikayeye ya da özlü söze göre yaşayacaksam, hayatım o sözden yahut hikayeden daha iyi bir yere gidemeyecek çünkü öyle ya da böyle en kötü senaryodan kaçınsan bile adımını onlara göre attığında mutsuzluk gelip seni buluyor. Evet, bir yazı parçası benim şimdiye kadar biriktirdiğim hayat tecrübesinden daha fazlasını içerebiliyor fakat insanın da hayatta yaşayacak sınırsız macerası, okuyacağı sınırsız sayıda kitap ve tanışacağı tonlarca insan var. Okuyabileceğimden çok daha fazlasını yaşayacağımı ve kararları veren sadece ben olduğumda bunca yılı yaşamama değmiş diyebileceğimi anladım. Eninde sonunda her insan kendi hikayesini de kendi elleriyle yazıyor çünkü.