GERÇEKTEN İSTENİLEN ŞEY NE İDİ?

"Herkesten uzak yerlere gidip, sessiz sakin bir hayat yaşamak istiyorum." veya "Bütün bu gürültüden uzakta, amaçladığım şeyi başarmak için kendi kendime kalmak istiyorum." benzeri cümleler günümüz toplumunda hiç garip karşılanacak cümleler değil. Çoğu kişi, bu tür cümleleri kendisi kurmuyor olsa bile, çevresindeki insanlardan duyuyordur. İnsanlar yalnızlığı ve bunun getireceğini düşündükleri huzuru gün geçtikçe daha çok arıyorlar. Belki de bunu kendi isteklerini yerine getirebilmek için bir amaç olarak görüyorlar. Fakat acaba insan doğasının uç noktadaki yalnızlığa tepkisi, gerçekten de uzun vadede veya çoğu durumda kısa vadede bile, gerçekten iyi yönde bir tepki mi olur? Konrad, incelemesinin tamamlamak için çekildiği kireç ocağında, sürekli kendini insanlardan soyutlamanın yollarını arıyor. Bu sadece Konrad için geçerli değil, belirli bir amaç uğruna veya sadece diğer insanlardan biraz uzaklaşabilmek adına, çoğu kişi yalnızlığı arıyor, bunun hayalini kuruyor. Fakat bu kadar çok sayıda insanın yalnızlığı arıyor olduklarını dile getirmelerine rağmen, çok az kişinin gerçekten de bunu başarmaya çalıştığını ve daha da az sayıda kişinin bunu en sonunda başardığını görüyorum. Belki de bu kitle, gerçekten yalnız olmaya dayanabilecek az sayıdaki insanlardan oluşuyor, tabii eğer tamamen yalnız kalıp kendini diğerlerinden soyutlama durumunu insan psikolojisinin kaldırabileceğini varsayarsak. Peki diğerleri, bunu gerçekten istediğini söyleyen, ama elde etmek için hiçbir çaba göstermeyen insanlar? Bu noktada akla gelebilecek bir sürü caydırıcı neden var, fakat benim aklıma takılan bir nedenden ziyade bir soru. Bu insanların belki de farkında olmadan, kendilerini herkesten soyutlamaya, ne kadar çoğu insandan hoşlanmasalar da onlardan ayrı yaşayamayacaklarını, daha doğrusu bunu yapmanın ruh sağlıklarını bozacağını düşünüp düşünmedikleri sorusu. Çoğunun aklında bu düşünce olsa bile farkında olduğundan emin değilim, ama sanırım bu kadar istedikleri bir şeyden onları vazgeçiren sebeplerden biri de bu olsa gerek. Konrad'ın kafasında buna benzer düşünceler yoktu, o, kireç ocağında yaşamaya başlamadan önce, hatta yaşamaya başladığından bir süre sonra da, orasının kendine çok iyi geldiğini düşünüyordu. Konrad'ın yaşadıklarının bir sebebinin, dünyada olup biten ve onun farkında olduğu olaylarla olan çatışmasını, diğer insanlardan uzak ve sadece kendi içinde yaşamaya çalışması olduğunu düşünüyorum. Buna ek olarak, böylesi bir durumun getireceği sonuçların sadece Konrad için değil, çoğu insan için geçerli olması oldukça muhtemel. Konrad yalnız olmayı istiyordu evet, ama bunu sadece insanlardan hoşlanmadığı için değil, aynı zamanda incelemesini yazma amacı güttüğü için yalnız olmayı istiyordu. Fakat ne zaman incelemesini yazmak istese, yoluna bir şey çıkıyordu. Genelde etrafında olan biten bir şeylerden rahatsız oluyordu. Ve o, incelemesini hiçbir zaman tamamlayamadı. Çoğumuz hep Konrad gibi bir şeylere ulaşmaya çalışıyoruz. Bu yolda karşımıza çıkan engelleri atlamak için nerdeyse her şeyi yapabilecek kadar ileri bile gidebiliyoruz. Bizim için çok değerli olan birçok şeyi göz ardı etmeye başlayabiliyor, belki de yolumuzda ilerledikçe gözümüzü karartıp etrafımızdakileri tamamen görmezden gelmeye başlayabiliyoruz. Bu tek odaklılık belki de bir şeylere ulaşmak için yürüdüğümüz yoldaki başarısızlığımızı arttırıyor. Çünkü kendimiz için değerli olan şeyleri göz ardı ettikçe kendimizden uzaklaşıyor, dolayısıyla amacımıza ulaşma yolumuzu da kaybetmiş oluyoruz. Sonuçta, çoğu insan yalnız olmayı dilediğini düşünüyor. Fakat belki de asıl istedikleri biraz huzur, belki de bir şeyler üzerinde düşünebilmek için biraz zaman. Konrad gibi insanların istedikleri de uzun zamandır istedikleri bir şeyi yapabilmek için biraz zaman. Fakat bu genellikle yalnızlık ve kendini soyutlama olarak yorumlanıyor insanlar tarafından, çoğu insanın doğası bunu kaldıramayacak durumda olsa bile. Belki de bunun nedeni insanların gündelik hayatın getirdiği yapmacıklıktan sıkılmış olmaları, dolayısıyla amaçlarını ve dileklerini de yalnızlığa yüklemek istiyorlar. Maalesef ki henüz, bu durumdan sağlıklı bir şekilde kurtulmanın bir yolunun bulunmuş olduğunu düşünmüyorum. Belki de yapılabilecek en iyi şey, hem yalnızlığı, hem de insanlarla beraber olabilmeyi aynı zamanda kucaklayarak amaçlarımıza doğru yürümeye çalışmaktır. Başak Çiğdem Özcan