HAYVAN SEVGİSİ

Başlangıcının nerelere dayandığını kestiremediğim hatta muhtemelen çoğumuzun da hiçbir fikrinin olmadığı bir çıkmazın içindeyiz: Hayvanlar sevilmeli midir? Açıkçası bu satırları yazarken bile, onların nasıl olup da bir tartışma konusu haline getirildiğine inanamıyorum. Zira ailem dışındaki insanları tanımaya başlayana kadar, hayvanları sevmeyen birileri olabileceğini aklımın ucundan bile geçirmezdim. Nitekim büyüdükçe alışmaya başlıyorsunuz, birbirini bile sevmeyi beceremeyen insanoğlunun kendi dışındaki canlıları pek tabii kabullenememesini anlayabiliyorsunuz. Hayvanlardan söz ederken, öncelikle yalnızca evcilleştirilebilenlerden ibaret olmadıklarını, aslanından sivrisineğine kadar ele alınması gerektiğini belirtmekte fayda var. Bu yazıda sizlere, içimdeki öfkeyi bir nebze de olsa dizginlemeye çalışarak, hayvanlara bakış açısını 3'e ayırdığım insan tiplerini kısaca anlatmak istiyorum. Öncelikli kategorimiz yargılamaktan zerre çekinmediğim, hayvanları sevmemesi bir yana, eziyet etmekten sonsuz zevk alan insanlar. Burada "eziyet" olarak belirttiğim kelimenin arkasında öyle korkunç şeyler yatıyor ki... Bunlardan en berbatı, tıp dilinde "zoofilikler", bizim bildiğimiz adıyla ise "hayvan tecavüzcüleri". Çoğumuzun "tecavüz" kelimesini gördüğü an kanının çekildiğini umarken, bir de bu sözcüğü hayvanlarla yanyana getirince inanın ciğerim parçalanıyor. Allah tüm canlılara belirli cinsel dürtü ve organlar vermiş, nasıl ve nerede kullanılması gerektiğini de içgüdüsel olarak hepimize öğretmiş. Bu kadar açık bir gerçek söz Irmak Başak Özgül konusuyken, konuşamadığı için derdini dahi anlatamayan o güzelim canlara kıyan tüm insanların aynı şekilde cezalandırılması gerektiğine yürekten inanıyorum. Elbette sadece bu değil, o "eziyet" sözcüğünün arka planını dolduran konulara sebebiyet veren herkes, bu dünyada olmasa dahi-zira hukuken yalnızca para cezası almaktadırlar- ahirette tüm bunların hesabını verecek, biliyorum. Kaldı ki tüm bu fenalıkları hayvanlara yapabilenin, an gelip insanlara yapamayacağının da hiçbir garantisi yoktur. Buradaki asıl faktör "vicdan" işte, öyle herkese nasip olmuyor vesselam. Yukarıda bahsettiğimizden bir nebze daha kabul edilebilir gördüğüm kişiler ise, hayvanları sevip sevmeme konusunda net bir kararı olmasa da kendilerinden uzak olmasını tercih edenlerdir. Bu kategoriye bir çok farklı açıdan yaklaşabiliriz. Örneğin, vahşi doğada yetişmiş bir aslan karşımıza çıksa, hiçbirimiz "Aa, niye sevmedin?" diye soramayız elbet. Fakat hayvan sevmek, evinize bir kedi alıp sabah akşam oyunlar oynayarak, onu güzelce beslemekten ibaret olmadığı gibi; sevmemek de, sokakta muhtaç bir can gördüğünüz an, bir kap su vermekten kaçınmak değildir, olmamalıdır. Yani bu bahsettiğim insan tipi, hayvanların da bizim gibi doğada var olan canlılar olduğunu bilir fakat ne halde oldukları pek umurlarında değildir. Ona dokunmayan yılan bin yaşasındır anlayacağınız. Benim de içlerinde olduğum son kategori ise, hayvanların en az insanlar kadar değerli canlılar olduğuna inanan ve onlar için bir şeyler yapmaktan asla vazgeçmeyenlerdir. Kimi vahşi doğada yaralanan hayvanları bile korkusuzca tedavi etmek için uğraşır, kimi de her sabah çıkar Irmak Başak Özgül evinden, sokak hayvanları için imkanları el verdiği ölçüde mama/su koyar dışarıya. Kimi ise çoğumuzun duymuş olduğu Kuyu'yu 60 metre derinlikteki sondaj kuyusundan çıkarabilmek için canını dişine takar. İnsanın içinde, diğer canlılara karşı var olan merhameti en güzel anlatan örneklerden biri bu işte... Gerek içimizde gerek dışımızda verdiğimiz tüm savaşlar, sevginin ne olduğunu bilmemekten kaynaklanıyor zira. Bir köşe yazısında, çok güzel ifade edilmiş bu durum: "O küçük köpeğin yaşama hakkında birleşen, telaşlanan, didinen, ağlayan bir milletiz biz... Kendi kör kuyularımızdan çıkmamız lazım." (Coşkun 2017) Yani ne zaman ki bu kategorideki insan sayısı artacak, işte o zaman bizden sonrakilere güzel bir dünya bıraktığımıza inanacağım. Aile bireylerimizin "Bizim çocuk okuyup büyük adam olacak ileride, bana da o bakar." Dediği, arkadaşlarımızın her fırsatta-elbette biraz da insanın doğası gereği- kendi çıkarlarına daha uygun gördüğü şeyleri yaparak bizleri yıprattığı, her aynaya baktığımızda bizim bile kusurlarımız yüzünden kendi kendimizi sevmeyi başaramadığı şu dünyada; karşılıksız sevgiye sahip hayvanları hiçe sayarken bir düşünün derim. Ya onlar size dilediği muameleyi yapabilme yetisine sahip olsaydı? Bana sorarsanız, bizim kadar cani olmayı kendilerine yediremezlerdi. Her şeyden önce kendimizi sevebilmek için, onları da sevmeyi öğrenmek zorundayız. Aynı gezegeni paylaştığınız, aynı hücreleri taşıdığınız bu canlar, en az sizler kadar mutlu olmayı ve en önemlisi, yaşamayı hakediyor. Irmak Başak Özgül Büyüklerimizin de her zaman söylediği gibi, insanın çok arkadaşı olabilir ama aralarından "dost" diyebileceklerini iyi seçmelidir. Bu yazıyı, benim için en büyük ilham kaynağı olan ve takıldığım yerde gözlerinin içine bakarak tekrar masa başına oturduğum küçük dostuma teşekkür ederek bitirmek istiyorum. Aziz Nesin çok güzel söylemiş: İnsanın, insandan kaçışıdır hayvan.