Yalnızlık Treni

Yalnızlık tuhaf bir histir. Belki histen daha da fazlası, bir durum. Kimisi yalnızlığı kötü bir hastalığa benzetip geçmesi için çabalarken, kimi de yalnızlığı yaşam biçimi haline getirmiş ve bundan çok mutludur ki bu insanlar genellikle diğerleri tarafından yalnızlığın kıymetinin bilinmediğini düşünürler. Bazıları ise yalnız kalmaktan o kadar mutsuzdur ki belki de kendi yalnızlığını görmemek için yıldızları bile yalnız olarak tanımlar. Fakat yalnızlık da diğer her duygu gibi ondan uzak durmak isteyenlerin peşinden biraz daha fazla koşar, yanlarında daha çok kalmak ister. Sanırım bu yüzdendir yalnızlık üzerine sayılamayacak kadar çok şiirler, şarkılar yazılması; resimler yapılması; filmler çekilmesi. Dedim ya değişik bir durum bu yalnızlık, herkes tarafından aynı şekilde karşılanmıyor. Orhan Girgiç'in Radyocu kitabında da sözü edilen radyo programının isminde de olduğu gibi Yalnız Kalpler Treni- yalnızlık bir trene benziyor aslında. Hiçkimse sonunun nereye varacağını bilmiyor fakat kimi bunu merak ettiği için treni asla terk etmiyor, kimi birkaç durak için biniyor ve trenin arkasından el sallıyor, kimi ise nereden bindiğini ve nerede ineceğini dahi bilmiyor. Kitabın kahramanı Naci ise yalnızlığını bir hastalık olarak görüyor hem de çaresi olmayanından. O ne kadar yalnızlıktan kaçmaya çalışsa da yine kendi ayaklarıyla dönüyor kadim dostunun yanına. Hastalık mıdır yoksa vazgeçilmez bir yaşam biçimi mi bilemiyorum ama her insanın hayatı boyunca en az bir kere bu yalnızlık treninde yolcu olduğu kesin. Kimi kendi isteğiyle biniyor bu trene, kimisi de binmek zorunda kalıyor ama bir şekilde hepimizin yolu düşüyor bu yalnızlık trenine. Özellikle tam da birileriyle konuşmaya, vakit geçirmeye ihtiyacımız olduğu zaman yalnız kalırız sanki, ya da aslında çok uzun zamandır yalnız olduğumuzun farkına varırız. Ama bence yalnızlık insanların kendisini sorgulamasına sebep olacak bir durum değil tam terisine hayatımızın bir parçası ve onu böyle görmeye çalışmalıyız. Tıpkı sevgi veya şefkat göstermeyi öğrendiğimiz gibi belki de yalnızlığı da öğrenmeliyizdir çünkü bazılarımız kabullenemese de hayata yalnız geldik ve yalnız gideceğiz. Aslında bir bakıma yalnızlık treninin yanında kendi hayatımızı da bir trene benzetirsek eğer onun içinde de yalnızlık vagonlarımız var. Bu trenin de durduğu duraklarda hayatlarımıza yeni insanlar girip çıkıyor ve bu sıralarda bazen yalnızlık vagonuna kendi isteğimizle uğruyor, bazense yolumuz düşüyor. Yalnızlığın bir çaresi de yok çünkü yalnızlık bir sorun değil, öyle olduğunu düşünüyorsanız zaten yalnızlık kapınızı çaldığında onu iliklerinize kadar hissedeceksiniz. Dediğim gibi bu yüzden onu da tüm diğer yaşadığımız durumlar gibi görmemiz gerekli, yaşamımızın bir parçası olduğunu kabul etmeliyiz, bazen yalnız kalmaya da ihtiyacımız olduğunu hatta bazen çevremizdeki insanların da yalnız kalmaya ihtiyaçları olduğunu hatırlamamız önemli. Yalnızlığı hayat felsefesi edinmiş insanların ortak özelliği kendi kendine konuşmanın nasıl bir his olduğunu anlamak değildir, bomboş evde biriyle sohbet ediyormuş gibi kendiyle konuşmasıdır yalnız insanların ortak özelliği. Yalnız kalmaya başladıktan bir süre sonra alışkanlık yapmaya başlar, kötü bir alışkanlık. Belki de bir süre sonra kendiniz o trenden hiç ayrılmak istemezsiniz. İşte kimimiz yaşadıklarından dolayı bu trene çok önceden alışmıştır, kimi ise alışma sürecindedir. Ama bana sorarsanız öyle ya da böyle yani istesek de istemesek de hayat bize aslında bu trene ait olduğumuzu öğretecek. Diyeceğim o ki, hayatın bize yalnızlığı istemediğimiz şekilde öğretmesindense bu dünyada yalnız olduğumuzu kabullenmemiz ve yalnız kaldığımızda da bu durumu yadırgamamayı kendi kendimize öğrenmemiz gerektiği. Yalnızlıktaki hüznü değil de özgürlüğü bulmaya çalışırsak ona alışmamız daha az zaman alır ya da yalnızlık trenini durakta bekleme sancımızı azaltabiliriz.