GENÇLİK

Gençlik, gelecek günahlarımızın bedeli gibi gelir bana çünkü neredeyse tüm hatalarımızı gençlik zamanlarımızda yapıyoruz. Aslında bir anlamda geleceğimizin kefaretini ödüyoruz. Hiç olgun bir insanın yaptığı hatalardan dolayı acı çektiğini görmedim çünkü onlar hatalarını toparlamaya ve her şeyi yoluna koymaya çalışırken hatalarını unuturlar. Oysa en çok gençken hatalar yakıyor canımızı, büyüdükçe olgunlaştıkça o kadar da acımıyor kalbimiz. Günlerce kıvranıp duruyoruz karın ağrısıyla, ağlamaktan canımız çıkıyor ve kendimizi dış dünyadan soyutluyoruz. Yaşça çok büyük biri olduğumu söyleyemem ama hatalarım çok yakıyor canımı. Bir hata yapıyorum ve sonucunu bir ömür çekecekmişim gibi hissediyorum. İşte bu yüzden özgür de olamıyorum, içimden geldiğince de yaşayamıyorum ve korkusuzca önüme, geleceğime bakamıyorum. Bu yüzden çok etkiledi beni Deniz Benim Kardeşim, okurken bende olmak istedim o kırık dökük masaları olan barda ve bilinmeyene doğru giden gemide. Özgürlüğü ciğerlerine çeken o gençlerden biri de ben olmayı çok istedim. Genç olmak ne demek bilemiyorum, yaşım daha varmadı yirmiye ama hatalarımdan ders alacağım yaşta hata yapmaktan korkuyorum. Hep özenmişimdir istediği gibi, arkasına bakmadan, yolun sonunu bilmeden koşan yaşıtlarıma çünkü sonunu göremediğim işlere daha hiç kalkışmadım, kalkışamadım. Korktum... Bu yüzden özgür yaşamayı hep korkusuz yaşamak olarak anarım ama özgürlüğün tanımı bu kitabı okumamla beraber biraz daha genişledi ve ucu bucağı görünmeyen masmavi denizin üstünde bir yolculuğa çıkmak, denizin tuzlu tanelerinin yanaklarıma değmesine izin vermek oldu. Bolca ağlamak, bolca gülmek, bolca tartışmak, ama kimseyi incitmeden, ve tüm bunları yanımda olmasını istediğim insanlarla yapmak istiyorum. Bir yandan da, kapkaranlık bir sokakta tüm kinimi haykırmak istiyorum, bana tüm o aşk acılarını yaşatan kalbimin katilini yumruklamak istiyorum ve sonra ağlayarak denize inmek istiyorum. İçimdeki kederi, yaptığım hataları dalgalar alıp götürsün istiyorum. Küçük bir bankta, cüzdanımın içinde kıvrılan sigarayı bulup yakmak istiyorum. Bütün bunları yapmak bana genç olduğumu hissettirecekse ben de bunları yapmak istiyorum. Çok mu şey istiyorum? Hayallerim var, saçma sapan ya da anlamsız çoğu ama benim de hayallerim var. İşimi gücümü, ailemi arkada bırakıp tanımadığım bir adamla denize açılacak kadar çılgın olmasam da içimde bir yerlerde benimde doğduğum yeri bırakıp deniz kenarında küçük bir evde yaşamak gibi hayallerim var. Hiçbir şeyim olmasa da sabah uyandığımda kalbimi yerinden çıkartmaya yetecek mavi bir denizim olur. Her baktığımda özgürlüğü ciğerlerime çekerim. Öğle saatlerinde kahvemin o acı tadını tadar sonra da denizin serin sularına bırakırım kendimi, dalgalar görürür beni gittiği yere. Belki de o zaman iliklerime kadar özgürlüğü tadabilirim. Hayattan tüm beklentim bu aslında ve istediğim bu hayata ulaşana kadar da hata yapmamam imkansız. Zaten hepimiz hatalarımızın bir ürünü değil miyiz? Düşüp kalkmadan nasıl yürüyebilirim ki, hiç tökezlemeden, bir yerlerim kanamadan nasıl büyüyebilirim ki? Bir yandan hiç hata yapmamak, bir yandan da hatalarımın beni götüreceği yere hemen varmak istiyorum. Gençken büyümek, şimdiden kanatlarımı çırpıp süzülmek istiyorum hayallerimin arasında. Bunları düşünürken, bir an önce ulaşmak istiyorum başkaları için küçük ama benim için kocaman olan hayallerime, denizime, kahveme ve daha da büyümeden, yaşlanmadan hayatı yaşamaya başlamak, nefes almak, her günün tadına bakmak, korkmamak istiyorum. Korkudan titreyen ben, özgürlükten kaçan gençliğim, Kerouac'ın kitabını okuduktan sonra başka bir hale geldi. İçimde gizliden gizliye beslediğim tüm hayallerim, hedeflerim ortaya çıktı ve hayallerime sarılıp, onlara ulaşmak için hiçbir yola sapmayıp ilerlemeye itti.