KENDİ KİMLİĞİMİZİ ARAMAK

Küçük bir çocukken hepimiz çok meraklıydık. Sürekli soru sorardık gördüğümüz ya da duyduğumuz şeylerin ne olduğunu, ne işe yaradığını öğrenmek için. O yaştayken başlar aslında kendi kimliğimizi arayışımız. Kendi kimliğimizi aramamıza rağmen karşımızdaki kişi soruları ya geçiştirir ya da büyüdükçe hayata dair bu sorulara yanıt bulacağımızı söyler. Bu durum zamanla sorularımızın yavaş yavaş azalmasına ve cevaplarımızı ilerde öğreneceğimizden beklememiz gerektiğini ifade eder. Bu yüzden de bir an önce büyüyüp o sorulara yanıt bulmak isteriz ama bilmeyiz ki büyüdükçe daha az soru sorduğumuzdan hayal gücümüz kaybolacak ve hatta belki de bitecek, yerini ise gerçeklik alacaktır. Ne kadar hayal gücümüzün yerini gerçeklik alsa da bir soru vardır ki o hiç çıkmaz aklımızdan: Biz kimiz? Hayatta daha emin adımlar atmak için bu sorunun cevabını öğrenmeliydim. Peki ya nereden başlayacaktım? Zaman öyle hızlı geçti ki ne zaman bu yaşa gelip otuzumdan gün aldığımı bir türlü anlamadım. Halbuki kendimi doğru düzgün bile tanımıyorum. Etrafımdaki ŞEN2 insanlara baktığımda herkes kendini ve yapmak istedikleri şeyleri anlamış ya amaçlarını gerçekleştirmiş ya da onları gerçekleştirmeye çalışıyorlar. Ben daha kendimi bile anlayamamışken hem de... Sorun bende mi yoksa onlarda mı bilmiyorum. Bir onlara bakıyorum bir de kendime. Ne işe yarıyorum ki şu koskoca dünyada nefes almaktan başka? Onlara baktığımdaysa her şey o kadar güzel ki... Aileleri var en azından. Olmayanlarsa aile kurmaya çalışıyor. Bense yapayalnızım. Neden hiçbir şey istediğim gibi gitmiyor ki? Ben mi mutluluğu hep yanlış yerlerde arıyorum acaba? Belki de öyle. Peki ya onların iş hayatları? O da mı yolunda? Ben hiçbir şeyden tatmin olamazken, onlar en güzel günlerini yaşıyor belki de iş ve aile bakımından. Kendime bakıyorum tekrardan. O kadar bıktım ki her şeyden. Bu depresif halimden bile sıkıldım. Hiçbir şey yapasım gelmiyor. Yaşayan bir ölüyüm sanki. Yaşım ilerledikçe daha da hırçınlaşıyorum. Aşk desen, mutluluk desen yok. İş desen o hiç yok, aylak bir adamım ben. Sanırım yıllardır aradığım ama cevabını bir türlü bulamadığım sandığım sorunun yanıtı bu: aylak bir adamım ben. Hala kafamda bir soru işareti var, ya değilsem, diye ama neyse belki cevap bu kadar basit ve de oldukça yakınımda. Aylak Adam C. kendini ve yaşadıklarını anlatırken bu kelimeleri ya da bu cümleleri seçer miydi, emin değilim ama ben kitabı okurken C.'nin bu duyguları yaşadığını hissettim. Hayattaki anlamımızı, yaşamamızın sebebini, kendi kişiliğimizi öğrenmek en zor sorulardan olsa gerek, hele de kendimizi kimsesizmiş gibi hissediyorken. Belki de yanımızda birileri ŞEN3 varken onlardan güç alıp bu sorulara yanıt bulmak çok daha kolay. Aylak Adamın yanında birileri olsa kendi kimliğini ararken çok daha güçlü bir duruş sergileyebileceğinin kanaatindeyim. Ne kadar mutsuz, huysuz bir adam da olsa derinlerde çok tatlı bir adam olduğunu düşünüyorum. Kendinizi onun yerine koyun. Her şey o kadar kötüyken nasıl hayata tozpembe gözlüklerle bakıp her şey güzelmiş gibi davranabilirsiniz ki? Huysuzluğu, hayatının kötü gitmesinden kaynaklanıyor. Belki de asıl sorun bizde ama biz bunun farkında bile değiliz. Etrafımıza baktığımızda herkes birbiriyle aynı olma yarışında hem kıyafet tarzı hem de düşünce yapısı olarak. Belki de bu kadar aynı olma çok da iyi bir şey değil. Kim bilebilir belki de Aylak Adam doğru olanı yapıyor bizse yanlış olanı yapıyoruzdur kendi kişiliğimizi ararken? ŞEN4