Hayatta Olmanın Paha Biçilemez Değeri

Geçenlerde uzun süredir merak ettiğim Her filmine televizyonda denk gelince büyük bir merakla izlemeye başladım. Tam olarak hangi yıl olduğu belli olmayan ancak gelecekteki dünyada geçen bu fütüristik filmde ana karakter Theodore biten evliliğinin ardından asosyal, biraz da depresif bir hale gelmiştir. Yapay zeka ile işletilen ve kullanıcının her ihtiyacını karşılaması için tasarlanan bir sisteme aşık olur. Hatta aşk yaşarlar desem daha doğru olur, çünkü yapay zeka Samantha da ona aşıktır. Belki bu şekilde anlatınca size çok absürd bir film gibi gelmiş olabilir, "İnsan var olmayan bir şeye görmeden nasıl aşık olabilir? " diye sorabilirsiniz. Bence Samantha ve Theodore'un ilişkisi teknolojinin bizi yönetip adeta kendine ve sahteliğine tutsak ettiği günümüzdeki ilişkiler kadar gerçekti. Aylarca görüşmediğiniz Whatsapp'tan mesajlarla, ses kayıtlarıyla iletişim halinde olduğunuz insanları düşünün mesela. Sadece sanal ortamda konuşup yüzünü görmediğimiz, otobüs beklerken vakit geçsin diye cevap yazdığımız, belki o da bizim fotoğrafımızı beğenir diye paylaşımlarını beğendiğimiz insanlarla olan ilişkimiz ne kadar gerçek? Telefonları, tabletleri, kulaklıkları bir kenara bırakıp karşımızdakini en son ne zaman gerçekten dinledik? Ne zaman dışarı çıkıp parklardaki, kafelerdeki insanlara baksam gördüğüm hep aynı trajik manzara oluyor. Herkesin elinde son moda telefon, lafta buluşmuşlar beraber vakit geçiriyorlar ama herkes o küçük mavi ekranın büyüsünde. Ne elinden bırakıyor ne de karşısındakiyle ilgileniyor. Yarım saatlik buluşmada yüzlerce özçekim yapılıyor. Sanki buluşmanın tek sebebi internette daha çok fotoğraf paylaşmakmış gibi... Teknolojiye olan bağımlılığımız arttıkça hayata karşı duyarsızlaşıyoruz. Japonlar teknolojiye fanatik bir biçimde bağlanan, sanal olmayan ilişkilerde zorlanan ve topluma karşı duyarsızlaşan bu yeni nesil için "Otaku" terimini kullanıyorlar ve bilim adamları teknoloji bağımlılığı yüzünden evinden bile çıkmak istemeyen bu asosyal ve depresif gençlerin sayısının dünyada her geçen gün arttığını ve büyük bir sorun olduğunu söylüyor. Merak ettiğimiz her şey kelimenin tam anlamıyla bir tık uzağımızda olmasına rağmen -belki de bize çok yakın ve her an erişilebilir olduğundan- hiç kimse bir şey araştırma ihtiyacı duymuyor. Yeni şeyler öğrenmiyoruz bile. Samantha hiçbirimizin önemseyip de sormayacağı şeyleri merak ediyor, yaşama dair istek duyuyordu. Yanında olup dünyayı senin gözlerinden görebildiğim için çok şanslıyım demişti Teodore havadan sudan şeylerden bahsederken. Hangimiz yanında olduğumuz kişinin gözünden görmeye çalışıyoruz dünyayı? Filmde beni en çok etkileyen sahnelerden biri Theodore'un telefonunun arka kamerasını Samantha'nın gözleri gibi kullandığında ( Samantha kameradaki görüntüleri ayırt edıp ne olduğunu anlayabilen bir sistem ) Samantha'nın sorduğu sorulardı: kumsala gittiklerinde " Sıcaklık nasıl bir duygu?" "Denizi, güneşi hissetmek nasıl bir şey?"; akşam Theodore yatağına yatıp uzanırken "Şu an o odanın içinde ve hayatta olmak nasıl bir duygu?" gibi. İzlerken bu soruları biri bana sorsa ben nasıl cevap veririm diye düşünmekten kendimi alamadım. Hayatta olmak nasıl bir şey gerçekten? Görmek, hissetmek, maddesel bir şekilde bir yerde bulunmanın tanımı, açıklaması nasıl yapılır? Hayata karşı ilgimizi, heyecanımızı gün geçtikçe yitiriyoruz ne yazık ki. Sanal dünyada kaybolup gerçeğin, şu anda bulunduğumuz anın tadını çıkarmıyoruz. Mesela gündoğumlarını kaçırıyoruz çoğu sabah. Halbuki gökyüzü gündoğumunda gökyüzü dakikalar içinde değişiyor ve güneşin ortaya çıkması ile beraber kuşlar, kediler de uyanıyor ve gerçekten hayat tekrar başlıyor. Ormanda müzik dinlemeden, telefona bakmadan yarım saat doğa ile vakit geçiremiyoruz. Çoğu zaman hava durumuna uygun giyinmek için sıcaklıklığı telefonumuzdaki uygulamadan ya da haberlerden takip ediyoruz. Camı açıp sıcaklığı hissetmek, gökyüzündeki bulutlara bakıp yağmur yağar mı yağmaz mı diye düşünmek varken tembellik ediyoruz. Hayatımızda bize kolaylıklar sağlaması için üretilen ve geliştirilen teknolojinin bağımlısı olmadan, yaşamanın tadını çıkarmak dileğiyle... Not: Eğer vaktiniz olursa filmin müziklerini de dinlemeyi unutmayın. Ben şahsen çok beğendim.