BAKIŞIMDA BİR TUTAM MAVİLİK

Herkesin kendince bir kalıba oturtup tanımlamaya çalıştığı ''hayat''; her bir dalından yüzlerce yeni dal fışkıran, her birinde bambaşka yaşamlar gizli olan heybetli bir ağaçtan başka bir şey değil benim gözümde. Doğumumuz, bir el tarafından yakamızdan tutulup bir ağacın önüne konulmamızın ve ''Hadi bakalım, başla tırmanmaya!'' cümlesinin eyleme dökülmüş hali aslında. Başta her şey yerli yerinde devam ederiz. Kocaman bir ağacı ayakta tutan gövde, minicik bir bedeni birbirine girmiş binlerce dalın bulunduğu kısma taşımakta da oldukça başarılıdır. Fakat işlerin renginin değiştiği bir kısım da elbette var. Hani bir yerde suratına sert bir darbe çarpar da büyüdüğünü, sorumluluklarının eline, ayağına, boynuna zincirlendiğini fark edersin ve yapacağın tercihlerin, seni bambaşka yapraklara ulaştırma ihtimali olduğunu anlarsın ya; işte o an, tam olarak ağacımızın gövdesinden ayrılış anımıza denk geliyor. Bir farkında olmama hali içerisinde atıyoruz ilk adımımızı. Salt kendi isteğimizle seçip tırmanmaya devam edeceğimiz dal ile biraz daha şekilleniyor hayatımız. Bize sunulanın üstüne eklemeye devam ediyoruz. Ne kadar hayalimizdeki ağaca uygunsa önüne bırakıldığımız ağaç o kadar gönlümüz hoş, aklımız rahat ilerliyoruz yolumuzda. Diğer ağaçların dallarına dolanmış dallarımızı hoş görüyoruz, olmadık anda karşımıza çıkan ağaçkakanlarla daha hevesli başa çıkıyoruz ya da onları geride bırakıp yolumuza devam ediyoruz. Peki ya bize sunulanla hayalimizin el ele tutuşup ortak ilerleyebileceği en ufak bir nokta dahi yoksa? Ya attığımız her adımı kendi ağacımızda rastlamamız imkansız olan yapraklara ulaşma hayaliyle atıyorsak? O ağacın ürettiği oksijen bile bizi zehirleyecekmiş gibi geliyorsa ne yapmalı her an canavara dönüşme potansiyeli Esra Akarçay taşıyan dev bir ağaç üzerindeki minik bir beden? Tüm bu sorular ve daha onlarcası, Steve Mccurry'nin objektifine Afganistan'da takılan güzel bir kız çocuğunun gözlerine bakınca akın ettiler aklıma. O kadar kuvvetlilerdi ki tutamadım, engel olamadım beni esir almalarına ve sorgulamaya başladım. Bu Afgan kızının gözlerinde öyle tarif edilemez duygulara ulaştım ki; onu tanımadan, adını dahi bilmeden hikayeler yazdım onun için. Onun ağacını hayal ettim. Böyle güzel gözlere yakıştıramadım yazdığım hikayeleri ama kalemime yalan söyletemezdim ki. Onun gözleri de yalan söylemiyor çünkü. Korkusuzca ortaya koymuşlar bulundukları bedenin mücadelesini. Eline kağıt kalem verseniz ev sahiplerinin kendi ağacına olan aidiyetsizliğini ve buna rağmen tırmanmaktan vazgeçmeyişini satır satır yazarlar. İşte bu fotoğrafa baktığımda sanki onlar yazdı, ben okudum ve bu saatlerce sürdü. Bu sürede yollarımı kendi içime doğru yürüdüm ben de. Bulunduğum ağacı boş verdim, içimde yeni bir fidan ektim, suladım, büyüttüm, ona tırmandım yeni baştan. Çok uzun sürdüğü söylenemez bu sürecin. İçimdeki toprağın en verimli olduğu zamana denk geldi. Ne kadar da hazırdı yeni fidanlar büyütmeye... Böylece yormadım hiç kendimi. İçinden çıkamayacağım, yolumu kaybedeceğim ya da bastığım anda kırılacak, güvensiz dallara yönelmedim. Temiz ve net bir sorgulamaydı. İçim kapkaranlıktı, Afgan kızının gözleri güneşim oldu. Verimli toprağıma, içimde büyümeye hazır fidanıma hiç sakınmadan saçtı ışıklarını. Ben fidanımı büyütüp, onu kocaman bir ağaç yapıp zirvesine ulaştığımda ise yine o gözler söküp aldı içimden onu. Kendisine ilk bakıldığında yapması gereken görevi yaptı Afgan kızı. Beni önce içine çekti, kendisi hakkında düşündürdü, gözlerinin derin mavisinden her yanıma bulaştırdı; sonra ''Git!'' dedi. Bu sefer beni içime doğru fırlattı. Zihnimin orada burada kalmış dağınık parçalarını bir bir toplattı. Ondan gözlerimi ayırdığımda ise benim de bakışımda bir tutam mavilik kalmıştı. Gözlerime değil, bakışıma bulaştırmıştı o derin mavisini. Şimdi ne zaman hayatım hakkında, kendi ağacım hakkında düşünsem mavi bir perde geriliyor gözlerimin önüne. Teşekkürler Afgan kızı.