Ah, şu yalnız insanlara bak.

Yalnızlığımı romantize etmeyi, doğurduğu hüznü bir zırh gibi giymeyi severim. Bunun genç yaşımın getirdiği toylukla yakından alakalı olduğunu biliyorum, ama aynı zamanda yalnızlığın sanatın çıkış noktası olduğu krinden kendimi alamıyorum. Dolayısıyla, karşılıksız bir aşktan, derdini anlatamamaktan, ait olamamaktan veya en basit haliyle insansızlıktan doğan yalnızlığın yarattığı o buruklukla aramda bir usta çırak ilişkisi varmış gibi geliyor bana. Ustam bazen çekilmez, dayanılmaz olabiliyor, ondan nefret ettiğimi düşünebiliyorum ama yine de saygıda kusur etmiyorum hiçbir zaman. Zira bana mutluluğun değerini, sevmeyi, aşık olmayı, gerçeği ve hayal kurmayı yeni baştan ve tekrar tekrar öğretiyor gibi sanki. Bu bitmeyen ders süreci bana ilham oluyor, düz yazı konusunda olamasa bile şarkı sözlerimde ve onları okuyuşumda yardımcı oluyor. Bu düşüncelerin bana özel olduğunu düşünmüyorum elbette. Şöyle bir bakınca, insanları gülümseten, rahatlatan şeyleri göz önünde bulundurunca, hepsinin özünde azıcık da olsa bir mavilik olduğunu fark etmek hepimiz için mümkün. Birine aklımızı kurcalayan, canımızı sıkan bir olay yahut düşünce anlattığımızda mesela, o kişinin cevabından beklediğimiz şey basmakalıp bir poziti ikten ziyade, buhranımızın içten bir tasviridir. Ancak bu şekilde karşımızdakinin bizimle empati kurabildiğini düşünürüz çünkü. Bu durum edebiyat ve müzik içinde geçerlidir. İyi bir roman kişisel gelişimimize bir kişisel gelişim kitabından daha fazla katkı sağlar, İyi bir güftekarın kalemi bir psikoloğun telkinlerinden daha etkilidir. Müzik, güfte falan demişken hazır, bahsetmek istediğim bir şarkı var. Beatle'lardan çıkma Eleanor Rigby... Süresi hayatın kısalığını simgelercesine tamı tamına 2 dakika, ama bana göre yalnızlığın en güçlü, en içten, en ra ne tasviri... Paul amcanın kadife sesi ve tanımadığım, Beatles'ın dışındaki amcalar ya da teyzelerin yaylılarıyla ruhuma dokunan, belki de ilk iki paragrafta yazıya döktüğüm düşünceleri edinmeme sebep olan şey. Bütün zamansız eserler gibi, bu şarkıyı da nereye isterseniz çekebilir, nasıl isterseniz öyle yorumlayabilirsiniz. Ben, birbirleriyle karşılaştıklarında yalnızca selamlaşıp yollarına devam eden, hayatlarının sonbaharındaki iki yalnız insanın hikayesi olarak yorumluyorum şu sıralar. Eleanor Rigby, kaçırdığı hayatın alaycılığıyla baş etmek için kendisine mecburen bir hayal dünyası yaratmak durumunda kalmış bir kadın, Peder Mckenzie ise ıssızlığından şikayetçi görünmemeye çalışan, bunu çok çok önce kabullenmiş gibi görünen, Tanrısı ile teselli bulduğunu zanneden ama yine de elinde olmadan, içinde bulunduğu - kendi deyimiyle - ''bu fani dünyanın aciz, günahkar kullarının'' düşünceleri ve yargılarıyla hareket eden ve içten içe bunun farkında olan, dolayısıyla kendisiyle tam olarak hiçbir zaman barışamayan bir adam. Bir sanat eseri ile kurduğum bağı sanatsız bir dil ile anlatmam gerekiyorsa eğer, bazı klişeler mübahtır diyerek şunları söylemek zorundayım. Bir çoğumuz içinde biraz Eleanor Rigby'den biraz da Peder Mckenzie'den barındırıyor aslında... Hayal kuruyoruz ve kendimize hayalperest sıfatını yakıştırıyoruz, fakat hayal kurmamızın asıl sebebi hayatı kovalayacak cesarete sahip olamamamız. Şimdiyi yakalayan, geçmiş ve gelecek kaygılarından arınmış bir benliği kafamızda canlandırmak, o benliğe erişmeye çalışmaktan daha kolay. Bu yüzden hayal kurmayı seçiyoruz. Sözde reddediyoruz toplumu ama içinde yükselebilmek için kırk takla atıyoruz aynı zamanda. İnsan ayırıyor, küçümsüyoruz ve böylelikle özel olduğumuzu düşünüyor ya da zannediyoruz ama aynı insanlar tarafından sayılıp yüceltilmek de sanki en büyük amacımızmış gibi. Yalnızlığımızdan memnun görünüyoruz ve bu yalnızlığı çeşitli güzellemelerle aklamaya çalışıyoruz ama dertlerimizden bahsederken bile çoğul konuşmayı tercih ediyoruz çünkü bir sürüye dahil olmanın verdiği aciz rahatlamaya muhtacız içten içe. Tezatlar dünyasındayız. Dünyasındayım. Şarkının başında dediği gibi, Ah, şu yalnız insanlara bak...