VARLIĞIN ODAK NOKTASI: ÖLÜM

İlkokul, ortaokul, lise, sınavlar derken üniversiteye geldim ve zamanın ne denli hızlı aktığının farkına varmamıştım. Bunun yanı sıra hayatımla ilgili bazı hususları hiç sorgulamamıştım. Neredeyse yirmi bir yaşıma basacaktım ama nedendir bilmem hiç kendi hayatıma dışarıdan bir göz olarak bakmayı denememiştim ve birçok insan gibi her zaman kendimi hayatın merkezinde görmüştüm. Peki, gerçekten neresindeydim bu hayatın, merkezinde mi? Ya elinde ipler bulunan bir kuklacı gibi yaptığım, yapacağım veya yaşadığım, yaşayacağım her şeyi kontrol ediyordum ya da başkasının hareket ettirdiği iplere göre şekil alan bir kukladan farksız değildim. İşte Sonbahar Ülkesi kafamda daha önce oluşmamış bu soruların önce oluşmasına, daha sonra da cevaplanmasına vesile oldu, hem de söylediği tek kelimeyle: Ölüm. Şimdi bunu okuyan insanın aklında bazı soru işaretleri olabilir, ölümle bu soruların cevabına nasıl varılacağı hususunda. Çünkü bu kelime herkes gibi benim de ezelden beridir bildiğimi düşündüğüm bir kelimeydi ama Bradbury, benim bir yanılsama içinde olduğumu gösterdi birbirinden farklı hayat hikayeleri ile. Ortada her birey için ortak olabilecek ama bir o kadar da birbirinden farklı yaşam öyküleri vardı ve bunların tek ortak yanı ölümdü. Çünkü ölüm bir pencereyi kapatır, birini açardı ama nerede, nasıl ve ne zaman olacağını hiçbir zaman bilemeden. Ve ben ölüm sayesinde, ölümün benimle hayat arasındaki ince bir çizgi olduğunu anladım. Tıpkı kuklanın oynamasına olanak veren ip gibi. Ben o andan itibaren kuklacı mıyım yoksa kukla mı sorusunun cevabını buldum ve hayatta her şeyin kendi inisiyatiflerime bağlı olarak gelişmediğini anladım. Sürekli bir yerlere koşturuyoruz, sürekli halletmemiz gereken işler var. Herkesin problemi, kendi kişisel bazında, en önemli olanıdır. Tüm bu problemlerin önüne ölüm kavramını getirdiğimde yapılacak işlerim de, yaşadığım problemler de o kadar basitleşiyor ki gözümde aniden. Altı ay önce çok yakın bir tanıdığımı toprağa vermiştik ve o zaman ölümün bu hayattaki tüm olguların üzerinde olduğunu bir kez daha hatırlamıştım. Ölümün bana da ne kadar yakın olduğunu hissettiğim zamanlar ne okulda başarılı olmak, ne iki kilo vermek ne de yeni çıkan telefonu almak umurumda oluyordu. Hayattaki diğer tüm olayların olguların ölüm karşısında bu denli önemsiz kalması, beni de Bradbury gibi ölümü her şeyin üzerinde bir olgu olarak görmeye itti, hatta hayattaki tek gerçek kavram bile olabilir. Bradbury için bir sonbahar ülkesiydi ölüm, haritasını hep yanımızda taşıdığımız ama her geçen saniye gitmeyi ertelediğimiz. Öyle bir harita ki bize her an varacağımız yeri gösteriyor ama biz sürekli onu yok sayarak yaşıyoruz. Aslında o harita bakıldığı zaman sadece ölüm için değil bu hayat için de bize rehberlik eder. Haritayı olabildiğince görmezden gelerek bu hayat hengamesinde yaşıyorum sanki hiç ölmeyecekmişim gibi, her zaman yaptığım hataların telafi edecek vaktim varmış gibi. İşte tam da bu yüzden bir şey yapmadan önce iki kere düşünmek gerek sanki verebileceğim son kararmış gibi. Bu söylediklerim sadece insanları üzmemek adına ölümü hatırlayın tarzında bir öğüt gibi dursa da aslında kendimiz için de durum geçerli. Yani hayatta yapmak istediklerimizi daha fazla ertelemeyelim bazı hırslarımız uğruna, her zaman ölümü hatırlamak bize yol gösterir neyi o an yapmak isteyip, neyi ertelemeyi istediğimiz konusunda. Ölüm her ne kadar şuan ki dünyada hatırlanmak istenmeyen bir kavram olsa da insanlar tarafından, ölüm kendini sık sık hatırlatıyordu kendini bize çünkü tüm hayatların tek ortak elemanıydı ve hangi insana baksak ölümden bir parça görmek zor değildi. Ayrıca ömrümüzden geçen her saniye bizim onu görmezden gelmemizi daha da zorlaştırıyordu. Demem o ki ölüm, eninde sonunda varlığını kabul edeceğimiz bir kavram ve onunla yaşamayı öğrenmeliyiz. Bu hayatta ve bundan sonrası için daha doğru kararlar almamızı sağlayan, yanımızdan hiç ayırmadığımız bir harita varken bunun kıymetini bilmeliyiz.