SAVAŞIN İKİ YÜZÜ

Savaş, bu dünyada acı gerçeği tanıma ve ondan ders çıkarma adına en kuvvetli ama bir o kadar da acı verici olgulardan biri. Bugün, ne yazık ki, kendi ülkemizde de bunu görme şanssızlığına ulaşmış durumdayız. Henüz tam anlamıyla sıcağı sıcağına yaşamamış olsak da savaşı, hem kendi tarihimizden hem de dünya tarihinden, bunun ne kadar yürek burkan sonuçlara vardığını hepimiz biliyoruz. Ivana Bordrozic'in yazmış olduğu Hiçbir Yer Oteli kitabında da savaş olgusunun doğurduğu acı durumlardan biri en içten ve samimi duygularla anlatılmış. Babalarını kaybeden çekirdek bir ailenin yaşam mücadelesini anlatan kitabın gerçekleri, bugün hala günyüzünde diyebiliriz ve Türkiye'nin sınır komşusu Suriye'nin çektiği acıları buna örnek olarak göstermek mümkün. Sıcağı sıcağına yaşamamış olsam da savaşı, doğurdu acıları ve dökülen gözyaşlarının tatsız ıstırabını tahmin edebiliyorum. Sınır komşumuz Suriye'deki iç savaş olsun, ülkemizin başkentindeki patlama olsun -bu patlama hala tazeliğini koruyor benim aklımda- bizi, savaşın gerçeklerine yavaş yavaş alıştırıyormuş gibi geliyor. Bu ay içinde gerçekleşen patlamada ben de olaya yakın bir yerde bulunuyordum ve patlamanın olduğu taraftan gelen insanların yüzündeki korkuyu kelimelerle tarif etmenin mümkün olmadığını düşünüyorum. Bir de bu durumun sokaklarımızda her gün yaşanma ihtimalinin olduğunu düşündüğümüzde savaşın acımasız ve çirkin yüzünün, insanları psikolojik olarak nasıl etkileyeceğini fark etmek hiç de zor değil. İşte bu şartlar altında yaşayan yüz binlerce insan var dünyada ve birey olarak elimizden gelen ise onlara üzülmekten başka bir şey değil. Onların yaşadığı bu acıyı azaltmak adına bir şey yapamazken bizim de o çukura sürükleniyor olmamız gerçeği belki daha da acı bir durum. Savaşın acı tadına artık aşina olan sınır komşumuz olan devletlerden, o savaşın bize zaman zaman sıçrıyor olması ve anaların döktüğü gözyaşlarının sadece onlara mahsus kalması ise açıklaması güç başka bir gerçek. Ateş düştüğü yeri yakar... Her şeye rağmen acısını dindirmeyi başarıp umudunu kaybetmeyen insanlar da var elbet. Savaşın tüm zorluklarına göğüs gerip ona karşı durabilenler. Yeni ve temiz bir gelecek için bombalarla savaşmak yerine, kendilerine parlak bir gelecek hazırlamayı amaç edinenler. Hiçbir Yer Oteli'nde de anlatılan o çekirdek aile gibi savaşın acı verici gerçeklerini sindirip doğru zamanı bekleyip gelecekleri için savaşanlar. Günümüzde bunu görmek de mümkün elbet. Ülkemizde, burada barınan ve vatanlarına dönmeyi hayal eden milyonlarca Suriyeli mevcut. Belki hepsi bu amaç uğruna didinmiyorlar ancak birçok Suriye vatandaşının, bizim ülkemizde canla başla çalışıp öncelikle buradaki yeni hayatlarını düzene sokmaya çalıştığını gözlemlemek mümkün, daha sonraki hedefleri de, kuşkusuz, ülkelerine içleri rahat bir şekilde geri dönebilmek. Özellikle Ankara'da, başkentte, çalışan ve didinen bu Suriyelilerin en önemli amacının, dönmeyi büyük bir sabırla bekledikleri anavatanlarına dolu dolu ve burada bir şeyleri başarmış olmanın verdiği özgüvenle gitmek olduğu apaçık ortada. Savaşın acı verici olduğu yadsınamaz bir gerçek fakat savaştan ders çıkaran böyle insanların var olduğu gerçeği de savaşın yeni kapılar açtığına olumlu bir kanıt. Bugün var olan bütün milletler savaşın çirkin yüzüyle çoktan tanışmış durumdalar. Dünya savaşları, iç savaşlar ve daha nice savaşlar, insanlara bunun ne kadar sevimsiz olduğunu çoktan kanıtlamış vaziyette. Ancak savaşın, literatürden tamamen silinme durumunun olmadığı da ayrı bir gerçek. Böyle bir vaziyetin içindeyken yapılacak olan şeylerden biri, savaşı olabildiğince azaltmaya çalışmak ve dökülen gözyaşlarının, verilen şehitlerin acısını tekrar yaşamamayı ummak. Bir diğer şey ise olası bir savaş durumunda bütün güçlüklere göğüs gerip hayatımıza olabildiğince güçlü ve emin adımlarla devam etmek. Hayal gibi görünse de bugün bu durum, gerçekleştirmek ne kadar zor olsa da, insanların savaş ortamından uzak ve barış içinde yaşadığı günleri beklemek, kayıtsız kalmaktan daha pozitif bir tutum.