Sevgimin Özü

Son zamanlarda nasıl hissediyorsunuz? Bıkkın, mutlu, huzursuz ya da yorgun... Bana soracak olursanız: Biraz mutlu, biraz bıkkın, biraz huzursuz. Hiçbir duyguya tam olarak ait değilmişim gibi. Hiçbirini tam anlamı ile yaşayamıyorum. Ne zaman tam olarak mutlu olduğumu hissetsem; mutluluğuma engel olacak garip düşünceler beliriyor kafamda. Hiçbir duygu tam olarak hissettiremiyor bana beni, benliğimi. Hiçbir duyguya ait değilim tıpkı kimseye ait olmadığım gibi. Vay halime! ''Kalbim bir mektup gibi buruşturulup bir kenara atılmış sanki. Unutulmaya yüz tutmuş bir şekilde kenarda öylece duruyor. Kimse bakmıyor yüzüne. Ne de olsa kullanılıp atılmış. Gerek yok! Kirpiklerim olur olmadık yere ıslanıyor. Kan ter içinde uyanıyorum geceleri. Yalnızlık boylu boyunca uzanmış koynuma. Kendimi kimsesiz ve erken unutulmuş gibi hissediyorum. Karanlıklar içinde boğuluyorum aklımda hep bir kişi. Annemi daha sık anıyorum ve hatta anlıyorum.'' Son zamanlarda nasıl mı hissediyorum? Kalbi kırgın, sulu göz, unutulmuş biri nasıl hissediyorsa tam olarak öyle işte. Gelin yalnızlık diyelim biz bu duyguya. Birbirimizden saklayacak ne var? Biliyorum birçoğunuz itiraf edemese de tam da bu duyguya aitsiniz. Ben de başlarda biraz çekinmedim değil. Hiçbir duyguya tam olarak ait hissetmediğimi söylediğimde fark ettiğinizi varsayıyorum. Biliyorum, bu duyguyu kabullenmek cesaret ister. Maalesef herkes de cesur değildir bu duyguyu kabul edecek kadar. Ne de çok korkak var aramızda düşününce aksini iddia edecek. Ne yazık! Oysa hissedilen her duygu bir o kadar kutsal, değerli. Anne gibi bir şey. Anne gibi kutsal ve değerli. Biliyorum şu an şaşırdınız ve aradaki bağı çözmeye çalıştınız bir an da olsa kafanızda. Hadi anlatayım o zaman sizlere. Madem soru sorarak cümleye başlamayı bir adet haline getirdim o zaman sizlere bir sorum olacak. Sizlere yalnızlığınızı unutturacak; kalbinizin en güzel yerinden sevecek; varlığı hayatın en güzel armağanı olan, karşılıksız sevmenin adı, sevgisi ile sevmeyi tattıran, varlığı ile var olmayı öğrendiğiniz kişi kimdir desem cevabınız ne olurdu? Ben hiç düşünmeden vermek istiyorum cevabımı. ''Annem.'' Canım annem, sen ki bana yalnızlığımı unutturan; hayatta başıma gelmiş en güzel şeysin. Benim yaşam öykümde başrolü annem kaptı. Birçoğunuzun yaşamlarında olduğu gibi. Bu başrol, gün gelir yan rol olur yaşamlarımızda. İşte o sırada anlarız ki ne zaman annelerimizi hayatımızın yan rolü yapsak; o zaman başlar bir son duygusu: Yalnızlık. Yaşadığımız her savunmasızlığımızda kalkan olup; en içten sevgisi ile kötü her yaşanılanı örtebilen yegane arkadaş. Evet arkadaş, hem de en iyi! İtiraf edemediğimiz yalnızlığımızı bir güzel alır götürürler. Kimdi en yakın arkadaş? Konuşmadan anlaşabildiğin, her hareketinin anlamını bilebilen, beraber güldüğün, gözyaşlarını silen ve her bir damlasında acı çeken insan mıydı en yakın arkadaş? Var mıdır öylesi dünya üzerinde? Evet var ve tüm bu cümlelerin karşılığına denk gelen kutsal biri. ''Anne.'' Şimdilerde daha bir aklıma düşer oldun be annem. Gözlerin düşer oldu aklıma. Gözlerindeki derin aşk gelir aklıma. Kimse anlayamadı ruhumun yalnızlık ızdıraplarını senden başka. Anlayamayacaklar da. Ben senin sevgin ile öğrendim diğer tüm sevgileri. Sevginin güvenden geldiğini... Hayran olmamak elde değil ki sana. Ebedi sevgine, yaptığın onca fedakarlığa, biricik varlığına hayranım. Sen ey kutsal kadın! Anne oldun, eş oldun, abla oldun kardeş oldun. Sen kendinden başka herkes oldun. Affetmenin yüceliğini senin yüreğinde tanıdım ben. Çok kırdılar beni be annem. Affettim ama... Senden öyle öğrendim çünkü. Affetmek erdemdir. Şimdilerde seni daha bir anıyorum ve hatta anlıyorum. Olgunlaşıyorum sanırım ve artık yaşadığım hiçbir şeye şaşırmıyorum. Seni daha çok anlamak gibi mesela. Ne de olsa olgunlaşmak yaşadığın hiçbir şeye şaşırmamak değil midir? Meleksi varlığın ile dolu dolu sindirerek söylüyorum, seni çok seviyorum annem... Yalnızlığım, mutluluğum, bıkkınlığım... Bana annemin değerini bir kere daha hatırlatan ''Annem Gibi'' adlı kitaba sonsuz teşekkürlerimi sunarım. Şimdilerde daha bir hisliyim artık. Kendimi bilmeye devam edeceğim nice yıllara... Ecem İlayda Yalçın