GÜNEŞ RENGİNE BOYANMIŞ UMUTLAR

Yine oturmuşken sessizliğimle ben, bir gecenin karanlığında terasta... Dinlerken yalnızlığımla sessizliğimi ve içimde soldurmamaya çalıştığım umutlarımla izlerken gökyüzündeki yıldızların solgun ışığını... Sokaktan gelen karanlığı delen seslerle irkildim. Bir adam çok sevdiğini haykırarak söylediği; ince, narin, kırgın bir kadını hırpalayarak itekliyordu. Sessizliğimi acıyla delen sevgi sözleri doğru muydu? Doğruysa bu sevgi sözleri, o gördüğüm şey neydi? Neden onu dövüyordu? Hangisi gerçek, hangisi yalandı? O sırada şairin şu dizeleri geldi aklıma: "Biteviye söylenmiş, söylenecek yalanlardan yorgun dünyayı bir tablo gibi seyrederiz." (Asuman Susam, Kemik İnadı, 31) Evet, duyduğum tekdüze söylenmiş bir yalan, gördüğüm ise çok acı bir tabloydu ve ben de bozdum sessizliğimi haykırırcasına. Demiş ya şair: "Önce sesten sonra sözden geçmeliydik o boşboğaz dilbaz lafazan beylik sözden gözümüz değer değmez dünyaya kulakta işitsindi susunca yoktuk hayatta kalmak içindi gevezelik" (Asuman Susam, Kemik İnadı) Ben de gördüm o narin kadının çırpınışını, "Seni seviyorum." diyenin onu ne kadar kırdığını. Tabii ki susmadım çünkü susarsam yoktum, hemen bildirdim gerekli yerlere onlar yetişti. Evet o hayattaydı fakat örselenmişti, kırılmıştı ve kaybetmişti umudunu sevgiye dair, bu durumdaki birçok kadın gibi. O gece hiç uyumadım, hiç konuşmadım ve yazarın dediği gibi: "Önce sesten, sonra sözden vazgeçtim." (Asuman Susam) Karanlık gittikçe artıyor, sessizlik terasta üşüyen bedenime yorgan oluyordu. Ta ki sabahın ilk ışıklarına kadar. Artık, yalnız yıldızların solgun ışıkları yavaş yavaş sönmüş. Güneş, aydınlık ışıklarıyla sessiz terasımı ve umutsuz gönlümü birden aydınlatmıştı. Mutlak bir şeyler yapılmalıydı. Hiç uyumadan hazırlandım. Her zaman severek gittiğim üniversiteme, biraz yorgun, üzgün ve düşünceli olarak yola koyuldum. Hep haberlerde izlediğim bu şiddet olaylarını o gece canlı yaşamıştım. Evet bu gerçeğin kendisiydi. Yaşadıklarımı arkadaşlarımla paylaştım. Arkadaşlarımla düşünüyor, bu içine bir türlü sığamadığımız koca dünyada nasıl duyurmalı bu sessiz çığlığı insanlığa, nasıl değiştirebilir o masum kaderler diye parçalıyorduk kendimizi. Günler geçti çaresiz ve sessiz. Derken bir gün dünyanın bir ucundan da duyulan, bizim sessiz sandığımız çığlıklar artık insanlığı harekete geçirmiş ve bizim gibi düşünen insanlar birleşmişti. BM Genel Sekreteri'nin kadına karşı şiddete son vermek için tüm dünyayı bir araya getirmeyi hedefleyen Unite kampanyası tüm dünya devletlerini sivil toplum kuruluşlarını ve bireylerini kadınlara ve kız çocuklarına yönelik şiddeti önlemeyi ve ortadan kaldırmayı amaçlayan girişimler için kaynak yaratmaya davet ediyordu. Biz de Bilkent Üniversitesi öğrencileri olarak hemen koştuk. Bu koşuş, benim için, o gece terasta şahit olduğum kadına ve sevgiye karşı yapılmış şiddetten kaçış, umuda, sevgiye ve insanlığa koşuştu. Dünya Gönüllüler Gününde -5 Aralık 2016 Pazartesi- "Kadına Şiddete Hayır!" dedik. Arkadaşlarımla, o kocaman yüreklerle, kampüs bahçemizde... Hepimiz boyandık renklerle, olmasın dünyamız o geceki gibi simsiyah karanlık diye, olsun istedik insanlık rengarenk. Güneş rengine boyandık hep birlikte dolsun gönüller umutlarla sevgiyle diye. O gece uzun zamandır hasret kaldığım bir huzurla uyudum. Bir şeyler yapabilmiştim sonunda, umarım son bulurdu bu şiddet. Artık sadece akan çeşmelerle konuşmuyorduk akşam üstleri , ağızdan ağza uçmuş büyümüş ve büyülenmiştik yazarın dediği gibi sessizliğin sesi tüm dünyada duyuluyordu ve yazılıydık artık. Ertesi gün tüm arkadaşlar yine ordaydık ve hepimiz çok mutluyduk birbirimizle paylaştık geceki huzurumuzu ve söz verdik bugün, bundan sonra da çalışacaktık insanlık için. Bizden beklenen buydu zaten, anlamıştık yaptıklarımızı, anlattığımız tüm insanların gözlerinden. Evet çalışmalıydık. Biz çalışacaktık, zamanın içene kaçmış taşları ayıklamak için. Hani yazar diyor ya: "Zamanı parçalara ayıramayız ama zamanın içine kaçmış taşları ayıklarız." Benim için de öyleydi bu çalışma. O gece yaşananları, zamanı parçalayıp ordan çıkaramam ama bundan sonraki taşları ayıklarım belki de. Bu gece hava çok soğuk, çıkmayacağım terasıma. Duymayacağım belki olacakları dışarıda ama ümit edeceğim bitsin bu kavga. Susam, Asuman. Kemik İnadı. İstanbul: Can Yayınları 2015