Sevgili Charlie,

Hep yazan sendin. Tanımadan yazdın. İstemsizce yazdın. Yargılamayacağımı bilerek yazdın. Sıra bende. Tanımıyorum seni. İstediğimi paylaşacağım o yüzden. Sen de yargılama beni. Hayatım değişiyor. Kozamdan çıkıyorum biliyor musun? Eski ben, ben değilim artık. Ailem yok, uzaklarda. Seçtiğim kardeşlerim yanımda ama onlar da uzaktalar artık. Uzaklaştırdım kimisini. Kimisini sildim. Yeni kişiler tanımlanıyor artık hayatıma. Eğlenceli, keyifli... Farklı simalar, farklı tarzlar, farklı kişilikler... Benliğimi değiştiriyorlar. İstesem de istemesem de değişiyorum. . . . . . . . . . . . . . . .. . . . .. . . . . .. . . . . . . . . . Nerde eski büyük egom? Arkamda saklanıyor. Ara sıra gösteriyor kendini, sonra tekrar kayboluyor. Ama yavaş yavaş kırıyorum onu, biliyorum. Utangaç sanki biraz. Yeni insanlara karşı çekingen. Hep geride... Korkuyor. Dalına tutunmaya çalışıyor. Ben onu bıraksam da o beni bırakmıyor. Kim bana yakınlaşsa, kim beni arkadaş görse, birden çıkıveriyor ortaya. Uzaklaştırıyor onları. Kıskanıyor beni biliyorum. Dalına tutunmaya çalışıyor. Paylaşmıyor beni, paylaşamıyor dalını. Korkuyorum kimi zaman. Ya herkes giderse, yalnız kalırsam... Ne yaparım o zaman? Arkamı dönüyorum bir ses: "Bırak çekip gitsinler, bizi kabul eden böyle etsin." Komik değil mi arkadaş? Komik... Bir anda çıkıveriyor o ses: "Yalnız olmadın hiç. Olmayacaksın da... Senin arkanda ben varım." Bu aralar yok o ses. Kayboldu. Nereye kaçtı gitti bilmiyorum. Ses kesilince, bir anda arkasını dönen herkes, kollarını açtı. Koştum kollarına, sıkıca sardım onları. Meğer yalnızmışım. Yalnızlığa itiyormuş beni. Farkedememişim. Nereye mi gitti ses? Hiçbir fikrim yok. Nasıl oldu dersen arkadaş, O geldi. Senelerdir beklediğim o his belirdi içimde. Tarif edemem o hissi. Edemiyorum. Seçgin 2 Onunla geldi. Sarıldı bana ve arkamdaki o kirli sesi temizledi bir anda. Aşk dedi bana. Bilmiyorum. Ona da hep bunu söylüyorum. 'Bilmiyorum'. Ona ne desem, nasıl davransam, bilmiyorum. Her şey karıştı, mantık yok oldu. Hızlanan kalp atışlarımla yolumu bulur oldum. Kalbimi takip ediyorum artık. Ses kesildi. Onun tutunacağı bir dalı vardı. Acaba benim dalım da o muydu? Ben yeni bir dal bulunca, kırıldı gitti mi? Gitsin... Umrumda değil. Egoymuş... Kimin ihtiyacı var ki sana? Ben belki de bir dal değil, hayatıma kök salacak bir ağaç buldum. Ağacımın köklerini kestirmeyeceğim ona. Bu sefer olmaz. Gitti. Yeni bir sayfa değil, defter açıldı önümde. Uzunca bir süre gelmez umarım. Hayatımda kaybetmeyi göze alamayacaklarım var artık. Pis sesiyle beni kandıramaz, arkamı kolladığına inandıramaz beni. Yalnız da kalsam, yeri yok artık onun. Biliyorum Charlie. Sen benim gibi değildin, hiç de olmadın. Egoların hiçbir zaman önüne engel koymadı. Ama çektin değil mi onun eksikliğini biraz da olsa... Yavaş yavaş kazandığın o egoyla girdin biliyorum arkadaşlarının arasına. Sevdiklerinin güvenini o arkandaki ses güçlendikçe kazandın. Ne oldu sonra? Küçük yanlış tercihler yaptırdı sana. Önce sen de ona güvendin. Sana yol göstermesine izin verdin. Yavaş yavaş ele geçirdi seni. Sen sen değildin artık. Hayatın bambaşkaydı. Sen, bambaşkaydın. Yanlış kızı öptün, yanlış hapları kullandın. Yanlış sözler çıktı ağzından. Hep o işte Charlie. Ardındaki ses... Kov artık onu. Unut söylediklerini. Sen ondan önce vardın, hep de olacaksın. Başka dallara başka ağaçlara tutunacaksın. Onun tek dayanağı sensin. Kır belini acı çek, ama kurtul ondan Charlie. Gerekirse o dalı kurut. Kırılgan ol. Ama kurtul ondan Charlie.