İKİ BİN ON YEDİ

Bir dünya hayal edin, kimsenin özgür bir şekilde nefes alamadığı, kimsenin özgür bir şekilde yaşayamadığı, kimsenin özgür bir şekilde düşünemediği bir dünya. Düşüncelerinizin bile takip edilip, hiçbir şeyi sorgulayamadığınız bir dünya. Tarihin sadece insanları yönetmek için üretilen bir değişken olduğu bir dünya. Herkesin birbirine benzediği ama aynı zamanda da herkesin hiçbir şeye benzemediği bir dünya. Evimizdeki televizyonlar tarafından izlendiğiniz, içinizden biri olması gereken ama aslında gerçek bile olmayan, "Büyük Birader" diye adlandırdığınız bir kişiliğin sizi yönettiği bir dünya. Çok uzak gelmiyor aslında değil mi bu dünya? Çok farklı değil, çok da yabancı değil bize. Orwell'in öngördüğü anti-ütopyadan çok da farklı durumda sayılmayız. Yaşayan varlıklarız biz; uyanırız, hemen hazırlanıp derse yetişmeye çalışırız, yüzümüz asık bir şekilde caddeleri doldururuz, yalan hayatlarımızı yalandan gülümsemelerle süslemeye bile yeltenmeyiz bazen. Aldığımız nefesi bile başkalarını memnun etmek için, zorunda olduğumuz için alırız. Yaşayan varlıklar olduğumuzu mu gösterir peki bunlar? Aksine yaşamadığımızı gösterir. Yaşadığımızı sandığımız ama içimizin dolduramadığımız kocaman boşluklarla dolu, delik deşik olduğu bir toplumuz biz. İnsanız biz, bilinçli varlıklarız ama ne kadar bilinçliyiz, ne kadar farkındayız yaşadığımız hayatın gerçek olduğunun? Toplum olarak geldiğimiz durumun vahametinin farkında bile değiliz. Yaşamıyoruz biz. Hiçbir şekilde yaşamıyoruz, yaşayamıyoruz. Ailemizi memnun etmek için iyi okullara gitmeye çalışıyoruz, hayatımızda olmalarının bile hiçbir anlam ifade etmediği insanlar için giyimimize kuşamımıza dikkat ediyoruz, aynanın karşısına geçtiğimizde olduğumuz kişiyi değil de olmamız gereken kişiyi görmeye çalışıyoruz. Toplumun hoşuna gitsin diye, onaylanmak için, yargılanmamak için davranışlarımızı toplumun belirlediği çizgiler içinde tutuyoruz. Kendimiz olmuyoruz, kendimiz olmaya çalışmıyoruz bile. Yaşadığımız yalan hayatlarda mutlu gibi davranmaya çalışıyoruz. Ama o soğuk yatağa tek başımıza girdiğimizde, o boş odada tek başımıza kaldığımızda bütün maskelerimiz düşüyor. Eğer şanslıysak bir şeylerin farkına varıyoruz ve tek başımıza kaldığımızda düşünüyoruz bazı şeyleri; yeterince şanslı değilsek tek başımıza kaldığımızda bile rol yapmaya, kendimizi kandırmaya devam ediyoruz. Belki 'Okyanusya', 'Avrasya' ya da 'Doğu Asya' gibi süper ülkelerin hiç bitmeyen savaşları ile kandırıldığımız bir dünyada yaşıyor olmayabiliriz ama yaşadığımız hayatlar 1984'deki hayatlar kadar korkunç ve tüyler ürpertici. Aldığımız nefes bile bu denli önemsizken nasıl kendimizi yaşamaya inandırabiliyoruz ki. Belki de bu sebeptendir bu suç oranları, belki de bu sebeptendir gerçek anlamda yaşayamıyor oluşumuz. Kendi oğlunun canına kıyan annenin sebebi budur belki de. Hayatın, dünyanın ve toplumun geldiği durumdandır. Taş gibi kalpler bu sebeptendir belki de. Aldatmaların, cinayetlerin, hırsızlıkların, psikolojik problemlerin bu denli artması bu yüzdendir. Bu yüzdendir belki de güvensizliklerimiz, bu sebeptendir kendimizi bile kandırmamız. 1984'deki dünya kadar korkunç ve tüyler ürpertici olmasa da; kimseye içimizi açamadığımız, kimseye güvenemediğimiz bir dünyadayız. Fikirlerimiz, umutlarımız ve inançlarımız insan olmak için en çok ihtiyaç duyduğumuz şeyler; ama bunları dışa vurmak bir yana kendimizle bile paylaşamıyoruz. Belki başımızda 1984'deki gibi bizi tekdüzeleştirmek için bu kadar büyük işlere kalkışabilecek kadar büyük bir güce sahip bir yönetim olmayabilir ama bu gücü onlara vermek için elimizden geleni yapıyoruz. Yaşamamak için elimizden geleni yapıyoruz. Yıl belki 2017 olabilir ama biz yıllardır Orwell'in öngördüğü 1984 yılında sıkışıp kalmış durumdayız. Ne zaman umutlarla dolu yeni bir yıla gireriz bilmiyorum ama en kısa sürede olmasını umuyorum. Umarım en kısa sürede kendimiz için nefes almaya, kendimiz olmak için yaşamaya başlarız.