AYNADA GÖRDÜĞÜM

Mine Söğüt'ün yazdığı ve Bahadır Baruterin'in resimlediği Deli Kadın Hikayeleri adlı öykü derlemeleri bir kadının kendini hissedebileceği ve bir erkeğin kadını anlayabileceği bir kitaptı bana göre. 21 tane kadının bıçak sırtındaki hayatlarını betimleyen yazar anlamı o kadar derin kelimeler kullanmış ki okurken korku ve dehşet duyuyor insan. Öyküdeki zavallı kadınların kafasında geçenler ve yaşadıkları kabusların anlatıldığı bu kitapta kullanılan resimler sizi iyice içine çekiyor o dehşetin. Sanki o gözler size bakıyor, sanki acısını haykırmak ister gibi çığlık atıyor sessizce o resimler. Kadının yaşadığı acıyı daha iyi hissettirecek başka bir kitap ya da başka bir resim var mıdır acaba? Beni en çok etkileyen ve açıkçası korkutan öykülerden birinin içindeki bu resimdi. Resme bakıldığında birçok anlam çıkartabilir insan ama öyküde bahsedilen ve bu resmin anlattığı şey çocuğunu öldüren bir anne... Hangi kadın ya da anne ne yaşar da bu düzeye gelir ruhu? Ona kimler neler yaşatmıştır da böyle kararır ruhu? Var mıdır acaba bunu yapanın gerçekten bir ruhu? Yıllar boyunca her yerde her ülkede kadına şiddete karşı durmak için sloganlar atıldı, vakıflar kuruldu, yardım eden insanlar atıldı ortaya. Hepsi el ele tecavüze uğrayan gencecik masum kızları (Özgecan Aslan), dayak yiyip ezilmiş eşleri, tacize uğrayıp konuşamayan kadınları korumak için birleşti. Ama kimi neyden koruduklarını bilemedi belki de çoğunluğu. Belki de çoğu onların içinde neler yaşadığını bilmedi. İşte yazar herkesten farklı düşünüp onların kararmış ruhlarını, incecik bir ipin üstündeki hayatlarını ve kana bulanmış ellerini anlatmış. Bu resim ellerini kana bulayan bir kadının resmi... Bu resimdeki kadın şiddetlerin en büyüğünü yaşamış bir kadın... Bu resimde ki kadın şiddeti kendine yaşatan, acısını kendine çektiren, kendini taciz edip, kendine tecavüz eden bir kadın... Bu kitabı okurken tüylerimi diken diken yapan bu resim bambaşka bir bakış açısı verdi bana. Başkasından gördüğü şiddete hayır diyemeyen bir insan kendinden gördüğü şiddete nasıl dur der diye düşündüm. İçinin neden ve nasıl kararmış olabileceğini düşündüm. Neredeyse her gün 3. sayfada gördüğümüz o haberleri geçirdim gözümün önünden. " Ağladığı için bebeğini küvette boğdu, çocuğunu çamaşır makinesinde boğdu, bebeğini bıçakladı..." Şu haberleri okumak kadar iğrenç bunları yazmak. Bir kitap yorumundan farklı olabilir yazdıklarım fakat bu kitabı okumak bana bunları hissettirdi. Kitabı beğenip beğenmediğime bile karar veremezken bunu yorumlamak tuhaftır belki ama konu kadına şiddetken hele de kadının kendine yaptığı şiddetken çok zor bir kitabı sevmek benim için. Ressamın yaptığı resimler o kitabın içinde olmasa belki de bu kadar yaşamazdım bu öyküleri. Çok tuhaftır ki o resimlere bakıp o öyküleri okuyup kendi deliliğini düşünmüyor değil insan. Hatta şükrediyor iyi ki o uçurumun kenarındaki ruhlardan birisi değilim diye. Kendi haline sevinmek mi daha insancıl bir hareket yoksa okuduklarına üzülmek mi bilemiyorum. Belki de aynaya bakmalıyız ilk önce... Kendi ruhumuzu tartmalı, gözlerimize bakıp sormalıyız ben kimim, deli miyim diye? Bir sürü cevap gelir bence karşıdan ama kimse hissedemez o şiddeti görmediyse. Üzülür ilk başta kendine, sonra durgunlaşıp o kıvılcımı görür gözlerinde. İşte o kıvılcım başlatır yangını. Ya kendine ya başkasına yaparsın şiddetini ya da izin verirsin sana yapmalarına. Çıkmaz sesin ufacık bir kuşun sesi kadar bile. Sonra da yazarın anlattığı kadınlar gibi ölmek ve kurtulmak istersin. Bu kitap bana bunları yazdırdı... İnsan iyi hissetmiyor kendini. Ufacık bir farkındalık bile yardım edebilir şiddet gören o kadınlara. Bu kitabı okumak yaratabilir belki o farkındalığı...