Alçalmak

Hiç kendinizi küçük düşürdüğünüz bir durum oldu mu? Kendinizi bir insan olarak görmediğiniz bir an yaşadınız mı hiç? Ya da sizi kendinizden utanır hale getiren bir olay başınızdan geçti mi? Bir birey olarak alçaldığınızı hissettiniz mi hiç? Yaptığınız bir yanlıştan dolayı kendinizden soğuduğunuz oldu mu hiç? Yanlış bir hareketinizde kendinize küstüğünüz, kendinize darıldığınız bir anınız oldu mu? İnsan doğası gereği hata yapmaya programlıdır. Fakat bu hatalardan çok geç olmadan dönmek ya da daha iyisi, hatalara hiç girişmemek insanın elinde olan bir şeydir. Amacımız her zaman hata yapmamaktır. Kendimizi küçük düşürmemeye, kendimizi utandırmamaya özen gösteririz hep. Pişmanlıklarımız vardır elbette. Fakat pişmanlıklardan öğrenilir hayat. Hatta hata yapmamanın tek yolu pişmanlıklarımızı lehimize kullanmaktır. Çünkü ancak bu şekilde insan hata yapmadan yaşamayı arzular. Bir insanın en çok alçaldığı an hangisidir sizce? Başka bir insanın canını haksız yere almak olabilir mi? Ya da hırsızlık yapmak olabilir mi? Peki ya hayat eşini aldatmak desem? Pamela Redmond Satran'ın ünlü romanı olan Keşke Genç Olsaydım'da olduğu gibi hayat arkadaşını arkadan bıçaklamak alçalmanın tam olarak tanımı denilebilir bence. Birine verilen sözü bozmak kadar alçak bir şey daha düşünemiyorum çünkü. Birbirini seven iki kişiden birinin sevgisinin azalması sonucu eksilen sevgisini başka kişilerde araması tamamen bir acizlik ve korkaklıktır. Neden mi? Çünkü birlikte olduğu kişiye söyleme cesaretine bile sahip değildir o alçaklıkta olan kişi. Verdiği sözü tutamamakla kalmayıp söz verdiği kişinin arkasından iş çevirmek alçalmışlığın delili değil midir? Böyle bir alçalmışlığın geri dönüşü var mıdır peki? Bu kadar aşağılara düşmüşken geri çıkılabilir mi? Her inişin bir çıkışı varsa bu inişin de bir çıkışı var mıdır? Alçalma yaşandıktan sonra yapılan hiçbir şey o alçalmayı ortadan kaldıramaz. Hiçbir şey o yanlışı silemez veya unutturamaz. O alçalma alçalan kişinin üzerinde kara ve çıkmayan bir leke olarak kalacaktır. Fakat iyi yanından bakacak olursak bu leke o kadar utanç verici olacaktır ki kişi bir daha kendisini kirletmek istemeyecektir. Bir daha o kadar alçalmak istemeyecek, bir daha kirlenmek istemeyecektir. Hata yapmanın güzelliği de budur işte. Yapılan hata o kadar rahatsız eder ki bir daha yapmamak istersin. Adeta her gün yanan bir ateş oluverir içinde. Bu ateş gittikçe söner fakat hiçbir zaman yok olmaz. Sürekli içinde yanmaya devam eder hafif bir sıcaklıkta. O içinde sönük bir şekilde yansa bile sana hatırlatır o ateş körüklü yandığı günleri. Sürekli canını yakar ama sonunda öğretir o ateş bir daha aynı alçalmayı yaşamamayı. Amaç alçalmaları yükselmelere dönüştürmek olmalıdır her zaman. Ne kadar düşersek o kadar yükseğe ulaşma imkanımız vardır. O içimizdeki ateş ne kadar körüklü yanarsa yansın, ne kadar acıtırsa acıtsın o kadar iyi öğretir yaptığımız hatayı tekrarlamamayı. Bu sayede insan öğrenir hata yapmamayı. Çünkü o kadar çok yanmıştır ki canı, o ateş o kadar yakmıştır ki içini bir daha hata yapmayı istemez. Hayatımızın en utanç verici anlarını düşünelim. Yaptığımız en büyük hataları ele alalım. En alçaldığımız zamanları gözden geçirelim. Eğer gözünüzün önüne gelen olaylar sizin içinizde hala bir burukluk bırakmışsa endişelenmeyin, o hataları bir daha eskisi kadar kolay bir şekilde yapamayacaksınız. Ne kadar alçalmışsanız alçalmış olun, bir daha o kadar alçalmak size çok zor gelecek ve o alçalmanın yakınından bile geçmek istemeyeceksiniz. Tek yapmanız gereken içinizi yakan o ateşe kulak vermek. TUNA ERSOY