KÜÇÜK ÇOCUK

Bir ütopya hayal edelim. Yılın bütün zamanı meyveler dallarda olsun. Hava hiç kararmasın. Para icat edilmemiş olsun; sosyal statüler olmasın. Uğruna savaşacak ortak çıkarlar olmasın. Evren, huzuru bir bebekmişçesine korusun ve taşısın. Düşünmesi bile zor geliyor, değil mi? Yıllar önce, devletler kendi yağında kavrulur, insanlar birbirlerine muhtaç fakat beraberlik duygusuyla yaşarken, duygularımız reklamlar ve politikalar tarafından sömürülmemiş, uyuşturulmamışken, tebrik ederim: Nur topu gibi bir kapitalizmimiz oldu! Bencillik ve üstünlük psikolojisi bu denli yüksek düzeyde olmadığından, kapılarımızı çaldığında cevap vermedik ona. Fakat bir süre sonra bazı üst düzey yetkililer, özelleştirmeyi uygun gördü ve harika bir ideoloji geliştirdiler kapitalizmin annesi Amerika ile: Yabancı mal Türk malından iyidir, dediler. Elbette insanlar şaşırdılar, yerli yerine yabancıyı tercih etmenin ülkede ne denli istihdam açığı yaratacağını ve ekonominin gittikçe küçülüp daha fazla dışa bağımlı olacağını öngöremedikleri gibi, bu yabancı ürünlerin sağlığımız ve iyiliğimiz taraftarı olmadığını da öngöremediler. Tatlı çocuk kapitalizm, televizyon oldu oturma odamızın başköşesine oturdu, deterjan oldu banyoya, kola oldu mutfağa girdi. Geldiği gibi de gitmedi; sevdirdi kendini bize, ürün çeşitliliği, renkli reklamlar getirdi. Kendimizi havalı ve üstün hissettirdi ve hepimiz daha önce tatmadığımız bu hırslı, yıpratıcı ve bencil üstünlük hezeyanına kapılıverdik. Zamanla ünlü aktörleri, aktrisleri, çizgi romanları tanıdık. Ama kapitalizm şımarık ve inatçıydı, hep daha fazla ilgi istedi. Pamuk cenneti olan Türkiye'de yerli tekstil durma noktasına geldi, Sümerbank kapandı. Zira kapitalizm yanına yakıştıramamıştı bizim giysilerimizi. Bize 80'li yıllarda saçlarımızı kabartmayı, taytlar giymeyi öğretti. Mutfağımıza girdi, ocaktaki bamyayı tezgahtaki Ülker'i beğenmedi; patates kızartması ve kola istedi. Aradan biraz zaman geçince alım gücü nazaran daha yüksek olan ailelerin çocukları genetiğiyle oynanmış patates cipslerinden, früktoz şuruplarından başka bir şey tüketmez oldular. Çünkü kapitalizm kıkırdayarak dedi ki, sadece fakirler yerli malı giyinir ve ev yemeği yer. Gel zaman git zaman kıyafet ve zevkler statü habercisi oldu; Lacoste giymeyeni beğenmedik; mercimek çorbası içene gülmeye başladık. Hepimiz sıfır noktamızı ve özümüzü unuttuk. Kapitalizm artık çocuk değil, evimizin efendisi oldu. Daha da güçlü şimdilerde... Geçen seneler çok Şevval CENGİZ 21501869 fazla kültürü akışına hapsedip, önüne katıp sürükledi. Yozlaşmayı hep alüvyon nehirlerine benzetirim, ikisi de verimli toprağı sıyırıp alır götürür, geriye sadece çorak, mineralsiz toprak kalır. Bize dair güzel olan ne varsa, samimiyetimiz, hoşgörümüz, yardımseverliğimiz, güler yüzümüz... Hepsini kapitalizm götürdü. Geriye küçülmüş bir ekonominin, daha çok çalışmak zorunda kalan işçilerinin asık suratları ve hayat kaygıları kaldı. Her yer ev oldu, yabancı şirketler her yeri sahiplendi, beton yığınları arasında mutsuz ve bencil çocuklarımız oldu. Yıllardır yediğimiz, içtiğimiz katkılı ve genetiğiyle oynanmış ürünler, kansere yol açıyor. Hayat kalitemiz düştü, artık daha şişman fakat daha hassasız. Yürümeyi, arkadaşlarımızlayken birbirimizle ilgilenmeyi unuttuk. Manevi aldığı bunca şeyin yanı sıra kapitalizm bizden canlar aldı. Faili meçhul onlarca cinayetten sorumlu olduğunu çok iyi biliyoruz. Terörü böylesine kapımıza kadar kimin getirdiğini de... Bunca askerin kimler yüzünden öldüğünü çok iyi biliyoruz fakat biz artık resmen kapitalizmin evinin kiracılarıyız. Bir şey söyleme hakkımız yok; evden atılırız. Hepimiz hayatlarımız için endişeliyiz, Kızılay'a gitmekten korkuyoruz. Eğer hep iddia ettiğimiz gibi bu ev yani bu vatan, bize ait olsaydı dışarı çıkmaktan korkmazdık. İdil'de çatışmalar olmaz, Cizre harabeye dönmezdi. Kimse evinde bir yere gitmekten korkmaz bu ev artık kapitalizmin evi ve o efendimiz. Her şey o küçük çocuğu eve almakla başladı. Şevval CENGİZ 21501869