İÇ DÜNYAMIN RESMİ

İnsanlar hayatlarının bazı dönemlerinde hayal kırıklıklarıyla dolu bir yalnızlık yaşarlar. Bu yalnızlık sürecini kimi insan daha kolay atlatırken kimileri de daha sancılı geçirir. Ben de bu süreci sancılı yaşayanların tarafındaydım sanırım. Hayatıma dönüp baktığımda hayal kırıklıklarından başka bir şey göremiyordum ya da hayatıma bakmayı bilmiyordum. Hayatım diye bir şey var mıydı ona da pek emin değildim açıkçası. Sadece yaşıyordum, tabii buna yaşamak denilebilirse... Hayal kırıklıklarımla beraber diğer tüm günlerimin kopyası diyebileceğim bir günü daha yaşarken bir resim çıktı karşıma. Casper David Friedrich'in Bulutların Üzerinde Yolculuk adlı eseriydi bu. Resmi görür görmez başımdan aşağı kaynar sular dökülmüş gibiydi çünkü bu resim sanki benim iç dünyamın kaleminden çıkmıştı. Resim, iç dünyamın bir yansımaydı. Resimdeki suların dalgalı hareketi, iç dünyamdaki çırpınışların dışa vurumu gibiydi. İçimdeki hayal kırıklıkları da suların kıyıyı vuruşu gibi içime sert darbeler indiriyordu. Resimdeki o kasvetli hava, sisli hava ruhumun girdiği o karanlık ruh halini temsil ediyordu. Kasvetli havanın yavaş yavaş fırtınaya dönüşü gibi içimdeki fırtınanın zamanı da yaklaşıyordu. Şüphesiz ki resmin benim iç dünyamla sıkı ilişkilerinin olduğunun en büyük göstergesi de uçurumun kenarında, kayalıklara yakın duran adamdı. Bu adamın saçları rüzgardan dolayı fazlasıyla dağılmıştı ve resimdeki uçurumun kenarındaki adam yoğun esen rüzgarda ayakta kalabilmek için elindeki bastonundan güç alıyordu. Fırtınada yitip gitmemek için elindeki bastonuyla tüm bu zorlu şartlara karşı ayakta kalmaya, güçlü durmaya çalışıyordu. Resimdeki adama karşı nedenini anlayamadığım kadar yoğun bir şekilde acıma duygusu hissediyordum. Fırtınanın ortasında yalnız bir şekilde duruşundan dolayı mı yoksa fırtınaya karşı korkusuz bir şekilde karşı koyuşundan mı bilemiyordum ama çok yoğun bir acıma duygusu hissediyordum, bunu biliyordum. Hayal kırıklıkları ve buna bağlı olarak ortaya çıkan yalnızlık insanı insan yapan duygulardan sanırım. Yalnızlık, her insanın içinde daima taşıdığı bir boşluktur ve insanlar hayatlarının bazı dönemlerinde bu boşlukla beraber yaşarlar. Bu boşluk öyle büyük bir boşluktur ki insan bu boşluğu doldurmaya çalışır ancak tüm bu doldurma çabaları boşunadır. Yalnızlık, topluluklar içinde insanın kendi sessizliğinde boğulmasıdır. Yalnızlık en çok da o boşluğun dolmayacağını bile bile dolması umudunu taşımaktır. Şiddetli bir yağmurdan sonra gökkuşağını beklemektir yalnızlık ancak o gökkuşağı hiçbir zaman ortaya çıkmaz ve o yağmur da asla dinmez. Yağmur dinmediği gibi daha da hızlanır ve insanın canını daha da acıtır. İnsan güçlü kalmaya çalıştıkça yağmur bedeninde daha ciddi yaralar açar aynı yalnızlığın insanın ruhunda açtığı yaralar gibi. Ruhumdaki bu boşluk ve yaraların acısını en üst düzeyde yaşarken çıktı resimdeki adam karşıma. Bu adam hem yalnızlığı hem de yalnızlığa karşı dimdik ayakta durmayı simgeliyordu benim için. Yoğun fırtınanın içinde öylece durup yalnızlığı simgeliyordu aynı zamanda yalnızlıkla beraber içindeki yaralar ve boşluğa rağmen yalnızlık onu yıkamamış, dimdik ayakta duruyordu. Resimdeki her nokta, içimdeki yalnızlık anlayışının dışa vurumu gibiydi. Yalnızlık en çok da resimdeki adamın durumunda değil midir? Fırtınanın ortasındır, ne sesini duyan biri vardır etrafında ne de yardım etmeye gelen... Ne içindeki fırtınadan kurtulabilirsin ne de o fırtınayla yaşayabilirsin. Ressamın da eserinde ortaya koyduğu gibi tek yapabileceğin fırtınanın karşısında durabilmektir yapayalnız bir şekilde. Resmin benim iç dünyamın kaleminden çıkmış olabileceği düşüncesinin en büyük nedeni de yoğun bir şekilde acıdığım fırtınaya karşı koyan adamdı. İşin en acı tarafı da bu adam benden başkası değildi.