SONUNDA NEREYE VARDIĞIMIZ DEĞİL YOLU NASIL YÜRÜDÜĞÜMÜZ ÖNEMLİ

Yetenekten daha önemli olan şey ruhtaki coşkunluktur. Neden Maradona'ya, Pele'den daha çok sempati duyulur? Çünkü Maradona'da yetenekten daha fazlası vardır. Pele yeteneklidir ve belki daha iyi futbolcudur Maradona'dan ama hissiyat olarak Maradona'yı kendimize daha yakın buluruz, ona daha fazla sempati besleriz. Başka bir kıyaslama Formula 1 yarışçıları olan Michale Schumacher ile Ayrton Senna ile ilgili yapabiliriz. Schumacher, Senna'dan çok daha başarılı ya da çok daha yetenekli olabilir ama insanların kalbinde Senna'nın kapladığı yer kadar yer kaplamaz. Böyle bir kıyaslamada herkes Ayrton Senna'yı ayrı bir yere koyacaktır. Kazanılan kupaların ötesinde, başarıların yanına bile yaklaşamayacağı bir ruh koymuştur çünkü ortaya Senna. Maradona gibi, o da her zaman için insanların kalbinde yeri ayrı olacak bir sporcu olarak yaşayacaktır. Ben başarının değil, ruhun ve ihtişamın yolunu seçme yanlısı bir insanım. Dolayısıyla ileride geldiğim noktanın ne olduğundan ziyade o noktaya gelme biçimim beni daha çok ilgilendiriyor, ona daha çok kafa yoruyorum. Ben Cristiano Ronaldo olmak istemiyorum, ben Geroge Hagi olmak istiyorum. Kobe Bryant değil, Michael Jordan olmak istiyorum. Sonuca odaklı insanları da hiçbir zaman anlayamadım ve anlayamayacağım. Muhteşem yetenek gerektiren eserleri ilerleyen yüz yılda pekala robotlara da yaptırabileceğiz. Picasso'nun resmini şu an her ressam kopya edebilir. Teknoloji ile her şeyi elde edebiliriz ama ruhani olanı, coşkuyu ve tutkuyu elde edebilir miyiz? Ernest Hemingway'in Yaşlı Adam ve Deniz romanını işte bu bakışla okudum ben. Önemli olan o kılıç balığını avlamayı başarması değildi Santiago'nun, muhteşem olan şey mücadelesiydi. Ortaya koyduğu ruh ve yaşlılığa, yani ölüme meydan okumasaydı bu yaşlı adamın. On beş tane kılıç balığı avlayan insanın gözümde hiçbir değeri olamaz ama Santiago'nun var. Ondaki ruhu hiçbir şey ve sebep küçültemez çünkü. Bu kitapta beni coşturan şey tam olarak buydu. İhtişam, meydan okuma, tutku ve coşkun bir ruh görmek istiyorum ben. Her şeyi robotlar gibi başaran ruhsuz birisini değil, tökezleyen ama pes etmeyen insanları görmek istiyorum. Santiago, bu açlığımı gideren ve unutamayacağım bir roman karakteridir bu nedenle. Son Galatasaray Fenerbahçe derbisini izlerken de bunu fark ettim. Maç Fenerbahçe lehine 2 0 olduğunda, Galatasaraylı oyuncular yenilgiyi kabul etmişlerdi. Daha yanılmıyorsam yirmi dakikalık bir süre ve uzatmalar vardı önlerinde ama onlar maçı bıraktılar. Bir Galatasaray taraftarı olarak böyle bir görüntüye maruz kalmaktansa ezeli rakibimize on beş sıfır yenilmeyi tercih ederdim. Sadece takımımdan, futboldan, oyunculardan soğumadım izlediğim görüntüler karşısında, insan denen değerli canlı adına da utandım. Sonuna kadar çabalamayan, skor ya da şartlar ne olursa olsun, yılmadan, inanarak mücadele etmeyen insanlar benim canımı sıkar. Sonuca bu kadar önem atfedilmesini anlayamaz, sonunda yenilgi de olsa, sahayı başı dik terk etmenin gururu nasıl görmezden gelinir şaşırırdım. Kendimi sık sık bu konuda yalnız da hissediyorum. Bir sınavı, bir maçı, herhangi bir şeyi, kazanmaktan daha önemli olan şeyin bir tek ben farkındayım? Bence bir çocuk sınav sonucuna göre değerlendirilmemeli, o sınava hazırlanırken gösterdiği özveriye not verilmeli. Ben milli eğitim bakanı olsaydım, ilk iş olarak bunun gözlemlenmesinin mümkün olacağı bir eğitim sistemi geliştirirdim. Yaşlı Adamın, denizle ve kılıç balığıyla mücadelesini bu nedenle kutsal bir noktaya oturtuyorum. Kitabı bitirdiğimde dışarı çıktım. Pet Shop Boys'un, Go West şarkısını açıp kulaklığımı taktım. Yaklaşık olarak bir saat boyunca yürüdüm, tek bir şarkıyı dinleyerek adımladım yolları. Hayatın sırrını çözdüğümü düşünmüyordum ama hayatın ne şekilde yaşanması gerektiğine dair harika bir ipucu yakaladığımı biliyordum.