"Mayıs" İzlencesi

Küçük İskender'in "Mayıs Giremez" kitabını okumaya başlarken bazı ön yargılarım vardı. İlk şiirleri okurken anlamakta çok güçlük çektim. Şiirlerde çok fazla kapalı öğe, imge vardı. Kitabın 18. sayfasında içimden şu sözleri geçiriyordum : "Sanırım bu kitap bana göre değil, bana ait olan bir şey bulamıyorum.". Kendimi zorladım ve şiire kendimi dahil etmeye çalıştım. Bunun için çok çaba harcadım ve sanırım başarılı oldum diyebilirim. Okumaya başladıktan birkaç gün sonra ( Evet tek seferde oturup bitirilebilecek bir kitap fakat ben böyle daha çok zevk alıyorum ) pes ettim. Bir kitaba yapılan en büyük ayıptı belki bu. Üzerinden bir hafta geçince tekrar kendimi ikna edip okumaya devam ettim. Tekrar kitabı elime alışımda sanki bir şeyler değişmişti. Belki de sadece okumaya devam ettiğim şiirler beni daha çok etkiledi, bilemiyorum. Kendime ait bulduğum ilk parçalardan biri de "kalacağım İzmir'de bir süre" şiiri oldu. Bunun en büyük sebeplerinden biri elbette İzmirli olmam. Doğup büyüdüğüm şehirle ilgili yazıldığı, özellikle de hayatımda ilk defa evimden ayrılıp başka bir şehre okumaya geldiğimde okuduğum için beni çok derinden etkiledi. O çok sevdiğim şehri, "Cambazların atları kıskandığı geceleri", 18 yılımı bırakıp gittiğim yeri özletiyor bana. Evet duygusalım şu sıralar, aylardır görmediğim arkadaşlarım geldi farklı şehirlerden. Hepimiz bir zamanlar aynı şehre bağlıydık. Hepimiz kendi yolumuzu bulduk, o yolda ilerliyoruz. Burada şair kendi yaşadığı tek gecelik ilişkiden kalan bulanık anılarını anlatsa da sanki orada kaybettiği kızı ben arıyormuşum gibi kendimi şiirin içinde hissettim. Çok da abartmadan belki de çıkmak gerek şiirin içinden. Kendimden olduğunu düşündüğüm bir küçük parça, bana ait olamayanları da bana aitmiş gibi hissettiriyor sanki. Peki ya sıradaki sayfada ne mi hissettim ? Ait olmadığım bir yerde gibi hissettim kendimi. İlk başta hoşuma gitmedi. Okumaya çalıştım biraz daha, bazı şiirleri atladım. Gene kendime ait bir şeyler aradım. Gerçek hayatta da böyle yapmaz mı insan ? Şunu anlamıyorum, insan hem olduğu yerden daha iyi bir yerde olmak istiyor hem de ait olduğu yerde bulunmak istiyor. Bunun üstesinden nasıl geleceğiz acaba ? "Aynı Olamam, Aynayım o halde." Nasıl yani ? Ben aynı değilim, o zaman etrafımı mı yansıtıyorum. Benim tek bir özüm var ve bunu değiştiremez miyim ? Okurken aklımdan bunlar geçti sürekli. Sonra bir kadın, sokağın ortasında tanıştığı bir kadın. Çok tanıdık. Daha önce de bahsettiği gibi "Haddinden fazla güzeldin, özellikle göz uçların - sert ve dik". Yaklaşmaya çalıştıkça uzaklaşan bir kadın. Neden bu kadar tanıdık. Sadece ait olmak istediğim için mi böyle yoksa gerçekten yaşadığım için mi ? Kafamda mı büyütüyorum yoksa ? Hala zorlanıyorum bu bağlantıları kurmakta. Sanki şöminenin başında oturmuş sıcak salebimi yudumluyormuşum gibi iyi hissettirdi bana ve aynı zamanda Ankara ayazında çırılçıplak dolaşırcasına da soğuk ve yalnız. Belki de daha fazla yaşanmışlık lazımdı bu kitabı anlamam için. Daha fazla tecrübem olsaydı belki de o ayaz beni üşütmeyecek, aslında en çok ait olduğum yere götürecekti. Bunu bilmiyorum ve öğrenmenin tek yolu da "zaman". Belki ileride bir gün, çok uzun zaman sonra geçmişe bakarım, bu kitabı okurum. Bu yazıyı tekrar okurum ve düşüncelerimi karşılaştırırım. Kendimi tanımam ve kitabı anlama açısından bana çok daha yardımcı olacağını düşünüyorum. Resmi kendim çektim. İnternet üzerinden zamanında çektiğim resimleri yer yer paylaştığım oldu.