PEKİ YA MASUMİYET?

Çocuklar düşünüldüğünde akla hangi kelimeler gelir? Tatlı, şirin, masum, belki de yaramaz... Onlar hakkında konuşurken, özellikle onların masumiyetlerinin ve tecrübesizliklerinin ne kadar güzel ve kıskanılası olduğunun hep altı çizilir. Aslında bunlar doğru. Onlar hayatın daha sert yüzünü görmemiş, zamanının çoğunu oyun oynayarak ya da uyuyarak geçiren küçük insanlar. Nasıl onları şiddetle, acımasızlıkla bağdaştırabiliriz ki? Onlar bu kötü kelimelerin anlamını bilmezler ki bile... Yoksa bilirler mi? İşte geçenlerde izlediğim bir film bana bunu sorgulattı. Geçtiğimiz sömestr tatilinde, evde geçirdiğim zamanların çoğunu, herkes gibi bilgisayar başında geçirdim. O boşlukta da tabii ki, merak ettiğim ve o zamana kadar izleme fırsatı bulamadığım filmleri, dizileri, videoları izledim. Bir gün yine video sitelerinin birinde dolaşırken, kenarda bir videonun başlığı dikkatimi çekti; "Sylvia Likens'ın Sabaha Kadar Ağlatacak Korkunç Hikayesi". Açıkçası, videoyu açıp izlemedim. Sadece, başlıkta ismi geçen kızın kim olduğunu merak ettim ve kendim internet üzerinden araştırmak istedim. Farklı birçok sitede, kızın kim olduğunu ve yaşadığı olayı okudum. Okuduklarım gerçekten kanımı dondurdu. Olay kısaca şöyleydi: Sylvia Likens, daha on altısında, ailesinin onu ve kız kardeşi Jenny'i birkaç aylığına emanet ettiği komşuları Gertrude Baniszewski tarafından işkence edilerek öldürülmüş talihsiz bir kızdı. Daha on altı yaşında masum bir kızın, psikopat bir kadın tarafından gördüğü akıl almaz işkenceleri okumak, tüylerimi ürpertti. Bu meseleyi daha da çok araştırmaya başladım ve gördüm ki bu cinayetle ilgili iki tane de film yapılmış. Birincisi, "The Girl Next Door/ Komşudaki Kız", diğeri ise "An American Crime/ Bir Amerikan Suçu". Ben bunlardan ikincisini izledim. Bir Amerikan Suçu'nun gerçekten iyi bir film olup olmadığı tartışılır ancak film sayesinde olayı sanki canlıymış gibi izlemek, beni gerçekten çok etkiledi. Bu etkilenme pek iyi yönde değil maalesef ki çünkü; olayın ne kadar dehşet verici olduğu aşikar. Olayın dehşet verici olması, sadece cinayetten ve işkenceden kaynaklı değil. Bu olayda çocuklar da cinayet zanlısı! Olayı okurken zaten etkilenmiştim ancak izlemek sanki olaya canlı tanıklık ediyormuşum hissi yarattı ve olayın etkisini iki kat arttırdı. Bu yüzden de çoğu sahnede içimden "Yapmayın çocuklar!" diye geçirdim. Küçücük çocukların yaptıkları şeyleri, onların içindeki acımasızlığı görmek beni hayal kırıklığına uğrattı. Böyle hissettim çünkü; ben hep çocukların, hayvanlarla birlikte bu dünyanın en masum, en temiz varlıkları olduklarını düşünürdüm. Onları hiç bir zaman filmde Sylvia'yı dövdükleri gibi ya da üzerinde sigara söndürdükleri şekilde hayal edemezdim. Yapılan işkenceler o kadar korkunç ki, şu an bile sahneler aklıma geldikçe içim parçalanıyor. Yani küçük bile olsa bu çocukların hiçbirinde nasıl acıma duygusu olmaz? Nasıl kızın acıdan haykırıp, ağladığını duyarken ona o kötülükleri yapabildiler? Yani, bu nasıl bir çocuğun aklına gelebilir ki, öyle değil mi? Onlar zamanlarının çocuğu oyun oynayarak harcıyorlar. Onlar bu denli gerçek dünyanın acımasızlığından uzaktayken, nasıl böyle bir olaya karışabilirler ki? Üstelik işkence ettikleri kişi de kendileri gibi bir çocuk. Bunları düşündükçe gerçekten içim sıkılıyor. Bu olay, ünlü bir seri katil tarafından yapılsaydı, olay çok daha sıradan görünebilirdi ancak aynı olay sıradan bir ev hanımı ve onun çocukları tarafından yapılınca sanırım daha ürkütücü geliyor insana. Etrafımızdaki insanlara şüpheyle baktırabilecek bir olay. Hiç tahmin etmeyeceğimiz bir insanın, hatta çocuğun, ne derece psikopat olabileceğini gösteriyor. Bu olayı öğrenip, üstüne bir de filmi izleyince tabii ki etkisini birkaç gün üstümden atamadım. Bu tip şeylere karşı fazla bir hassasiyetim var, o yüzden böyle oldu sanırım. Olayın bu derece etkisinde kalınca tabii ki olayla ilgili birçok şeyi sorguladım. Çocukları masumiyetini mesela. Uygun şartlar sağlandığı zaman, çocukların, büyüklerden kat ve kat daha acımasız olabileceğini öğrendim bu olay sayesinde. İşin en ilginç ve acı kısımlarından biri ise, filmin sonunda çocuklar ve annelerinin mahkemede yargılandığı sahnede, çocuklara "Neden böyle bir şey yaptınız?" diye soruduğunda çocuklarının hepsinin "Bilmiyorum." demesi idi. Bunu duymak çok acı gerçekten. Bir masumun "nedensizce" sadece anlık zevk için öldürülmesi ve bunu çocukların yapması, insanın içindeki tüm iyimserliği öldürüyor. Bunu sadece bir insana değil, etraflarındaki herhangi bir canlıya yapabilme ihtimallerini düşünmek bile büyük rahatsızlık veriyor. Daha ne söyleyebilirim ki? Masumiyet zaten çok az şeyde varken, o çok az şeyin hiçe dönüşme ihtimali beni çok ürküttü. Umarım bu ihtimalin tersine, her şeyde az da olsa masumiyete rastlanır. Özge Baybutoğlu 21402285