Deli Kadınlar Üzerine

Hayatınızda hiç deli bir kadınla karşılaştınız mı? Onun sergilediği davranışlara bir anlam yüklemeye çalıştınız mı ya da? Yoksa siz de bir deli gördüğünde arkasına bakmadan onlardan uzaklaşanlardan mısınız? Eğer öyleyseniz merak etmeyin, size herhangi bir suçlamada bulunmayacağım. Çünkü ben de delilerden çok korkan, davranışlarının altında yatan gerçekleri öğrenmekten kaçınan birisiyim. Zaten bu korkumdu beni bu kitaba sürükleyen. Başlangıçta kapağına ve kitabın içindeki sayfalara serpiştirilmiş değişik kadın figürleri insana "Bu kitabı bırak, hiç okumak istemezsin" mesajı yolluyor gibiydi. Sonra her öykünün başında bulunan kısa ve bir anlam çıkartamadığım yazılar sanki normal bir insanın anlamasının imkansız olduğu şifreler gibi geldi bana. Tırsmadım değil; fakat kitabın sayfalarında ilerlerken de bahsettiği deli kadınlardan bir ortak yan kendimden, annemden ya da tanıdığım bütün kadınlardan bir şeyler buldum. Çünkü kadınlar, kadınlığın verdiği zorluğun altında ezilen insanlardı. Deli olanlarının tek farkları, omuzlarına yüklenen acının kat kat daha fazla olmasıydı. Bu acılar yüzünden delirmişlerdi ya zaten. O deliler yeri geldiğinde anneliğin verdiği ağır yükün altında kalan, çocuğunun canının yanmaması için kendi maharetli pamuk ellerini bile bıçak olarak gören; yeri geldiğinde küçük yaşta yakın bir akrabası hatta belki babası tarafından bile cinsel bir obje olarak görülen ve bu yüzden de hep zarar gören taraftı. Peki neden böyle olmuştu? Bunun nedeni fiziksel açıdan erkekten daha güçsüz olması mıydı? Kadının suçu bu muydu? İşte bu noktada her kafadan bir ses çıkıyor ve hiçbiri de kadının ezilmesini önleyecek, ona hak ettiği değeri verecek bir cevapla karşımıza çıkamıyor maalesef. Öyküden öyküye geçerken acılarının dışında ortak olanın yalnızlık olduğunu görüyorum deliren kadınların. Ya yalnızlıktan delirmişlerdi, hiç kimsenin onları anlamak istemeyişleri, dinlemeyişleri veya destek çıkmayışları yüzünden ya da delirdikleri için yalnız kalmışlardı acılarıyla birlikte. Ölümleri bile yalnız olmuştu, cesetleri yolun tam ortasındaki vak vak ağacında tek başlarına asılı kalmıştı. Günlerce kokuşmuş olsa bile sanki bütün dünya onları yalnız bırakmak istermişçesine, leş kokusunu almamışçasına, soluk bedenini görmemişçesine aşağısından geçip gitmişlerdi. Bu kadar mı değersiz bir kadın? Bazılarınız "Öykü ya işte adı üstünde, sadece kurgu" diyebilirsiniz ama şimdi bu yazıyı okumayı bırakıp en yakın gazete bayisine gidip bir gazetenin üçüncü sayfasına bakınca bile görebilirsiniz. Kadın cinayetleri, işkence, darp, tecavüz... Oraya yazılanların dışında, daha yazılmayanların olduğunu düşündüğünüzde durum gerçekten tüyler ürpertici değil mi? Acı üstüne acı, cinayet, tecavüz, kanla yoğrulmuş bir kadının delirmesi bu açıdan bakıldığında çokta abes bir durum gibi gözükmüyor, haksız mıyım? Kitaptan unutamadığım "Beni Öldürmek İsteyen Muhteşem Hayat" adlı hikayede yaşlı bir kadın şarkılarla olan dostluğunu anlatırken sevdiği şarkının sözlerini söylemeye başlıyor. "Vie quit veut me tuer, beni öldürmek isteyen hayat, c'est magnifique, muhteşemdir."* Evet hayat gerçekten muhteşem ama bunu bütün çocuklarının ölümüne şahit olmuş ve cinnet geçirmiş bir kadının söylemesi daha da muhteşem. Acaba bizler -akılları başlarında olan insanlar- ne zaman hayatın muhteşem olduğunu görüp, birbirimizi kanatıp öldürmek yerine birbirimize sevgiyle bakmayı öğrenebileceğiz? Ne vakit kadınları güçsüz görüp erkekleri göklere çıkarmayı sona erdireceğiz? Hepimiz insanoğlu soyundan gelmiyor muyuz? O zaman bu ötekileştirme neden? Kadınlarımızı sevip, saygı duymak varken; vurmak, hor görmek, küçümsemek neden? Bütün bu soruların cevapları verildiği vakit belki dünya deli kadınlardan değil de daha fazla mutlu kadının bulunduğu cennetten bir köşe haline gelebilir. Umarız...