AVATAR SON HAVA BÜKÜCÜ

Öncellikle bu yazının benim için ayrı bir önem taşıdığından bahsetmeliyim çünkü küçüklüğümden beri en sevdiğim dizi olan Avatar Son Hava Bükücü hakkında konuşacağım. Küçüklük dediğime bakmayın konusuyla, karakterleriyle kısacası atmosferiyle sizi anında içine çekmeyi başarabilen bir başyapıttan söz ediyorum. Kısaca konusundan bahsedecek olursak: Ateş, su, toprak ve hava elementlerinin dördünü de bükebilen ve dört ulus arasındaki barışı ve huzuru korumakla görevlendirilen bir avatar vardır. Bir avatar öldüğünde yeni bir avatar doğmaktadır ve bu döngü dört ulus içerisinde, belli bir sıraya göre devam edip gitmektedir. Bu döngü yıllar hatta yüzyıllar boyu böyle sürüp gitmiştir ta ki hava gezginlerinden çıkması gereken avatar ortadan kaybolana kadar... Avatarın yokluğunu fırsat bilen ateş ulusu yeni bir avatarın gelmemesini garantilemek için bütün hava bükücüleri öldürmüş, su kabilelerine ve toprak krallıklarına saldırarak bütün dünyayı acıya ve yasa boğmuştur. Yüz yıl aradan sonra Katara ve Sokka adında iki kardeşin yeni avatarı bir buzulun içinde bilinci kapalı halde bulmasıyla kahramanlarımızla geçireceğimiz, kimi yerde üzücü kimi yerde eğlenceli ve komik yolculuğumuz başlar. Sanırım bu dizinin her yaştan insana bu denli hitap etmesinin en önemli sebeplerinden biri karakterlerin gerçekliği. Babasına karşı geldigi için yüzünün sol tarafı yakılan ve ülkesinden avatarı buluncaya kadar sürülen Prens Zuko az önce söylediğimi açıklığa kavuşturabilecek bir karakter. Tek istediği babasının onu sevmesi ve onu memnun edebilmesiydi. Çocukken izlediğimde onu kötü bir karakter olarak benimsemiştim fakat bu yıl diziyi tekrar izlememle Zuko'nun tam anlamıyla bir insan olduğunu fark ettim. Hata üstüne hata yapıyor ve bunun için acı çekiyor fakat her seferinde ayağa kalkmasını bilip mücadelesini sonlandırmıyor. Çizgi bir karakterden oldukça fazla şey öğrenmem dışarıdan bakılınca komik veya acınası bir durum olarak algılanabilir fakat bu yapımdaki bütün karakterlerden bir şeyler öğrendiğimi rahatlıkla söyleyebilirim. Mesela Zuko biraz geç olsa da istediği yolun bu olmadığını, kendi kaderini kendisinin değiştirebileceğini anlayarak babasına sırtını dönüp neredeyse bir yıldır kovaladığı Avatar Aang'in takımına katılıyor. Bu harekette öğrenebileceğimiz o kadar çok şey var ki: Körü körüne inandığımız şeylerin doğru olmak zorunda olmadığını, hatalarımızı düzeltmeye çalışmak için geç olmadığını, doğru şeyi yapmak adına gördüğümüz değer yargılarını sorgulamamızın gerekebileceğini fark ediyoruz. Burada ders çıkarabileceğimiz şey sadece Zuko'nun değil, aynı zamanda Aang ve arkadaşlarının da tavrı: Affetmek. Pek çoğumuzun küçük sebeplerden dolayı imkansız gördüğü şey olan affetmek... İnsan ister istemez düşünüyor onların yerinde olsaydım ben nasıl tepki verirdim, bunu yapabilir miydim? diye. Bu soruyu ise asıl, Katara annesinin katili ile karşı karşıya geldiginde soruyoruz. Katara ve Zuko ilk başlarda katilin de aynı sonu hak ettiğini düşünür fakat hava keşişlerinin barışcıl değerleriyle büyütülen Aang, asıl yapılması gereken şeyin affetmek ve bırakmak olduğunu savunur. İtiraf etmek gerekirse hangisinin daha iyi bir seçenek olduğunu bilmiyorum. Sana acı çektirenlerin de aynı şekilde acı çektiğini görmek mi yoksa bu zehirli düşüncelerin akıp gitmesine izin vererek ruhunu arındırmak mı? Hatta Katara'nın bu konu hakkındaki bir sözü beni oldukça etkilemiştir: ''Onu öldürmek istedim. Bütün öfkemi ve acımı ondan çıkarmak istedim fakat yapamadım. Yapamayacak kadar zayıf olduğumdan mı yoksa yapmayacak kadar güçlü olduğumdan mı bilmiyorum.'' Aslında bir yandan Katara'nın idolüm gibi bir şey olduğunu belirtebilirim. Çektiği acılara rağmen insanlara güvenmeyi ve şefkat göstermeyi asla ihmal etmeyen, azimli ve güçlü bir gür kimin idolü olmaz ki? Tabi bütün bu savaş ve kayıpların arasında bizi güldüren detaylar da oldukça fazla bir şekilde mevcut: Zuko'nun çayı hayati bir şeymişcesine seven bilge amcasından bahsetmek istiyorum. Yeğenine öğüt olarak söylediği özlü sözleri de kendime ders niteliğinde kafamın bir köşesine kazıdığımı söyleyebilirim. Benim krimi soracak olursanız hepimizin hayatında bir Iroh olmalı. Bilgelik derslerinin yanında bir güzel de çayını içerdik. Bu dizinin bana öğrettiği bir diğer şey ise hırsın ve kibrin bize getirebilecekleri oldu. Zuko'nun kız kardeşi Azula, küçüklükten beri usta bir ateş bükücü ve babalarının favorisi olmuştur. İnsanları elinde sevgiyle değil de korkuyla tutabileceğine inanmaktadır fakat en sonda sevginin en güçlü bağ olduğunu acı bir şekilde fark eder. Üç sezon boyunca Azula'yı hiç sevmediğim halde nalde, istediği her şeye sahip olduğunu sanarken aslında hiçbir seye sahip olmadığını fark ettiğinde ona acımadan edemedim. Beğendiğim diğer bir ayrıntı ise hayatı boyunca ezdiği Zuko ile aralarındaki son çekişmeden, Zuko ayakta ayrılırken kendisinin gözyaşları içerisinde yerde yatarak ayrılmasıydı. Acımasız olduğumu düşünmeyin sadece dengelerin değiştiği durumlar her daim ilgimi çekmiştir. Yazımı fazla uzattığımın farkındayım fakat değinmek istediğim o kadar çok konu ve nokta var ki... Söz şu son kısmı da toparlayarak daha fazla uzatmamaya çalışacağım. Ayrıca dizinin en önemli karakteri Aang'den hala bahsetmemiş olduğumun da farkındayım fakat onu en sona saklamak istedim. Aang henüz on iki yaşında bir çocuk olduğundan Avatar olmak gibi bir sorumluluğu üstlenmeye hazır değildir ve arkasında sadece bir not bırakarak kaçar. Bu da beni şu yönden düşündürdü: Üstlenemeyeceğimiz sorumluluklar karşısında kaç kez yüzleşmek yerine kaçmaya karar verdik? Ayrıca nereye kadar kaçabiliriz ki? Aslında hepimiz de Aang gibi sorunlarımızla ve korkularımızla en sonunda yüz yüze geliyoruz. Kısacası, Avatar Son Hava Bükücü, bana dünya kadar şey öğreten ve öğretmeye de devam eden, hayatımda her zaman benim için çok özel bir yeri olacak olan, dizi demenin ona haksızlık sayılacağı şahane bir başyapıt.