SADECE UMUT

Hayat, çoğu zaman bizim bencilliklerimize tanıklık eder. Çoğu zaman, doğamız gereği önce "ben" deriz. Bazı zamanlarda bencil olmak bizi öne geçirse de, çoğu zaman bizi kötü bir insan yapabilir. Özellikle ailemize karşı bencil olmak, sonuçlarını düşünmeden hareket etmek, sonrasında daha çok üzülmemize neden olabilir. Sorsanız kimse istemez ailesini üzmeyi, çoğu için gözbebeğidir annesi, babası ama ne zaman ki yakınlaşıp olaylara bakarsınız, o zaman fark edersiniz aslında en çok bizi çekenlerin ailemiz olduğunu. Günlerce kardeşi olmaması için dua eden Louise de bilmiyordu, daha doğrusu kestiremiyordu böylesine kötü bir sonuç doğuracağını ettiği duaların. Sonrasında delilerce pişman olsa da, pişmanlıkların fayda etmeyeceğini de bilmiyordu. Ne yazık ki tecrübe ediyor insan kötü sonuçları ve illa birçok pişmanlık yaşıyor hayatta Louise'in yaşadığı gibi. Önceleri kardeş istemediği için günlerce buna dua ettikten sonra, kansere yakalanan annesine iyi gelebileceğini fark ettiğinde her şey için çok geçti ve bebek artık yoktu. Duaları işe yaramıştı elbet ve kardeşi olmayacaktı, peki ya annesi ne olacaktı? Tabii ki daha da kötüye gitti durumu, tıpkı bencilliklerimizin sonucunda olduğu gibi... Yıllar yıllar önceydi ben de annem sayesinde kanserle tanışalı. O zamana dek pek bilgimiz olmasa da, küçük yaşlarda farkına vardık birçok şeyi ablamla. Tam da bir çocuğun delilercesine isteklerde bulunduğu dönemlerimde, ben yaşıtlarımdan olgun olmak zorundaydım. Annem, savunmasızca yatarken, eve dahi gelemezken, yorgunluktan kumandaya erişemiyorken, biz ilkokulda öğrenmek zorunda kaldık kendi kendimizi idame ettirmeyi. Kimine kolay gelir, kimine zor ama bildiğim tek şey vardı, o da bencillik yapmamak gerektiği. Biz de bencil olabilirdik, çocukluğumuzu bahane edip kaçabilirdik sorumluluklardan, belki de Lousie gibi isyan ederdik bazı şeylere ya da kötü sonuçlar doğurabilecek dualar etseydik, annem bizden güç alamazdı. "Kızlarım için ayağa kalkmalıyım." Diyemezdi. İnkar edilemez ki bir anne için en büyük güç kaynağıdır evlatları. Çoğu zaman evlatları için yaşar, onlar için ayakta durur anneler. Yeni bir çocuk sahibi olacak olmanın heyecanını yaşayan Alice için de hiç şüphesiz ki doğması beklenen bebek bir umut kaynağı olacaktı, eğer Louise'in duaları kabul olup Alice bebeği kaybetmeseydi. Ve umutlar yıkılır bazen. Hayata tutunmak için sahip olduğun son umudu da kaybettiğinde, yaşamak daha da anlamsızlaşır bazen. İşte tam da o zaman durumlar daha kötüye gider, tıpkı hastalığı daha da kötüye giden Alice gibi. Kaybedilen umutlar, ki Alice için bebeğiydi, bizi sonu olmayan hüzünlere sürükler. Kırılan umutlar sarmışken dört yanımızı, umudunu kırdığımız, hayattan beklentilerini yitirmesini sağladığımız insanlar için çabalamaya başlarız bu kez. Geç de olsa hatalarımızın farkına vardığımızda, yavaş yavaş yıktığımız duvarları yeniden örmeye çalışırız. Çoğu zaman kolay olmaz, bizim de bir hayatımız varken. Louise için de kolay olmayacaktı kendi bebeğiyle ilgilenmesi gerekirken, umutlarını yıktığı annesiyle ilgilenecek olmak ama bunu kendine bir borç biliyordu. Her duyarlı insanda da olması gerektiği gibi vicdanı vardı onun da ve kendinden önce annesinin yanında olması gerektiğini biliyordu. Biraz şanslıysa insan, zor da olsa zamanla toplayabiliyor kırdığı umutları. Neyse ki biz hiç umutlarını kırmadan hep destekledik her şeyimiz annemizi. Ama kırılmışsa da bir kez, zor da olsa toparlanabiliyor. İşte o zaman dünyaları verseniz, umutları kırılmış, hayata küsmüş, depresyona girmiş bir insanı daha mutlu edemezsiniz. Tıpkı ünlü bir yazarın da dediği gibi: Umudunu yitirme; Şu hayatta bir şeyin bitişi, her zaman başka bir şeyin başlamasına sebep olmuştur. Esinlendiğim kitap: Annem gibi Pınar Tanrıverdi