Alt Benliğimizdeki Şeytan/Ezgi AKKAYA

Ruhumuz içinde şeytani ikizimizi barındırıyor olabilir mi? Bilinçaltımızın katmanları arasına sızmış, bizi kuklası gibi oynatan, her hareketimizi şekillendiren, zaaflarımızdan faydalanan bir ikizimiz olduğu düşüncesi Darren Aronofsky'nin Siyah Kuğu filmiyle zihnimde yer etmeye başlıyor. Masumiyet ve mükemmeliyet timsali Nina'nın, çok da kendisi kadar mükemmel olmayan ancak bir o kadar yırtık, sapkın ve baştan çıkarıcı Lily'e dönüşümünün perdeye yansıması geceleri uykuları zehir edecek derecede tüyler ürpertici. Mükemmel olma hırsı sadece balerinlerde mi vardır ? Filmin aşılamaya çalıştığı düşünce elbette ki bu değil. Başarının tadını bir kez alan insan daha fazlasını elde etme arzusuyla dolar. Beğeni toplamak adeta bir içgüdüdür. Kafamızdaki ukala ses bize zirvedekini koparıp almamızı emreder, onu bir yaşamsal gereklilikmiş gibi dayatır. Bu sese her ne kadar itici bir kuvvet, bir motivasyon kaynağı misyonu yüklense de, o susturulamadığında kulaklarımızı tırmalamaya, içimizde iyilik ve saflığa dair her ne varsa kemirmeye başlayacaktır. Zihnimize kıskançlık ve doyumsuzluk tohumları ekildiğinde artık o gemi çoktan yola çıkmıştır, çok geçtir. Çok masum başlarız hayata. Kötülüklerin tozu bulaşmamıştır üstümüze. Anne ve babalarımızın kanatları altında, evimizin surları ardında bihaber yaşarız sinsice bizi bekleyenlerden. Tıpkı Nina gibi. Kendi dünyamızla tanışma anımız geldiğinde ise yeni bir benlik keşfetmenin, ruhumuzun saklı odacıklarındaki sandıkları açmanın heyecanıyla afallarız. Peki alt benliğimiz hep bir şeytan tarafından mı yönetilir? Nina gibi baskılanmış bir karaktere sahipsek bu soruya olumlu cevap vermek durumundayız benim fikrimce. Hata yapmanın her zaman kötü sonuçlar doğuracağı düşüncesi beynimize işlendiyse, duygularımızı kapalı kutular içinde bir rafa kaldırmaktan başka çaremiz yoktur. Açığa çıkmalarını engelledikçe yumruklarını hissederiz attığımız her adımda. Ruhumuzun ücra köşelerinde saklambaç oynayıp kulağımıza yapmaktan kaçındığımız şeyleri fısıldarlar. Nina'nın şizofreni belirtileri göstermeye başlaması da bu alt benliğindeki fısıltıların üst bilincinin sesinden daha gürültülü hale gelmeye başladığı ana tekabül ediyor sanırım. Filmden bana yansıyanlara göre, hırsımızı alevlendiren şey bir kıskançlık kırıntısının yolumuza düşmesiyle başlar. Kıskançlık, elde edemediğimiz şeylerin başkasına bahşedildiğinin farkına varmamızla doğar ve bu farkındalığın kafamızda diyaloglar üretmesiyle büyür. Hırs ise, o fısıltıların en güçlüsüdür. Nina'nın Lily'le tanışıp, onun kendisini böylesine serbest bırakabildiğini görmesi, kutuları raftan indirme isteği uyandırıyor. Kozasından çıkıp derinlere açılma dürtüsünü tetikliyor. Lily aslında onun şeytani ikizi ve onu bir başkaldırıya sürükleyecek kadar da asıl kimliğine baskın. Nina kendi halinde, saf bir beyaz kuğu iken, siyah kuğunun ihtişamına ve estetiğine kapılıp kimliğinin ele geçirilmesine, duvarlarının yıkılmasına izin veriyor. Annesinin geçmişinde içinde ukte kalan şeyleri onun omuzlarına yüklemesi, onu tıpkı kendisi gibi görmek istemesi, mükemmel olmayı en büyük amaç olarak göstermesi, onu kanatlarının altında boğması, zincirlerle bağlaması Nina'nın aklını yitiriş sürecine tuz biber ekiyor. Asıl kimliğimizin bilinçaltımızda yattığını düşünmüşümdür hep. Farkında olmadan oraya iteklediğimiz her şeyin bizi yönettiğinden, hayat sahnemizdeki en büyük oyuncu olduğundan şüphelenmişimdir. Dışarıya yansıttıklarımızı bir perde olarak alırsak, perdenin arkasında bekleyenler asıl oyunculardır ve perde aralandığında oyunlarını sergileyeceklerdir. Oyunun sonunda alkışlanıp alkışlanmayacaklarını ne kadar gerçekçi oldukları belirleyecektir. En nihayetinde, önemli olan özenle sakladıklarımızın bizim birer parçamız mı olduğu yoksa dış etkenlerce mi yaratıldığıdır. Salon alkışlarla yankılanırken, tıpkı Nina gibi tavana bakıp ''Mükemmeldim.'' diyebileceksek, karanlık yanımızla tanışmaya, ikizimizin elini sıkıp '' Senden korkmuyorum.'' demeye değer. Bu film çift kişilikli bir insanın yaşadığı kayboluş ve tükenişi anlatsa da, içimizdeki dipsiz kuyuya bakmaya korkan bizleri, oradaki suya dalmaya cesaretlendiriyor belki de.