Benim Adım Deniz, Benim Adım Özlem

Küçükken dedem bana, deniz ile buluşmuş bir ruhun karada huzur bulmasının imkansız olduğunu söylemişti. Kişi bir daha karada mutlu olamaz, her zaman bıraktığı o kıyıyı ve o limandaki sevdiğini arar, tuzlu su kokusuna duyduğu hasreti de başka hiçbir şey gideremez diye de eklemişti. İlk duyduğumda bana bu sözleri çok da mantıklı gelmemişti Deniz insanı nasıl karadaki bütün güzelliklerden daha fazla mutlu edip, kendisine bağlayabilir ki diye düşünmüştüm. Fakat ne zaman o mavilikle baş başa kalıp, derdimi bir tek ona anlatabileceğimi fark ettim işte tam da o an dedemin söylediklerinin özünü kavradım. Deniz sevgisi, ailene duyduğun sevgiye benzer tıpkı onun gibi içine çaba harcamadan yerleşir ve onu ne kadar seversen ayrı kaldığında da bir o kadar özlersin. Bana göre Orhan Veli Kanık kişinin denize duyduğu ya da duyabileceği özlemi en duyumsayarak anlatan şair. Yazarlardan biri diyerek belirtilen kişinin değerini azaltmak istemiyorum. Ne zaman onun dizelerini özellikle de " Denizi Özleyenler İçin" adlı şiirini okusam düşüncelere dalarım. Öncesinde hangi duygu durumunda olursam olayım her zaman içimi derin bir hüzün kaplar. Sanki aylardan eylül olmuş ve yaz mevsimine veda ediyor gibiyimdir. Neşelenemem ki doğrusunu söylemek gerekirse zaten bunu da başarmak istemem. Denizi mutluluk hissi ile ilişkilendirenlere de hep şaşırmışımdır; çünkü ben ne zaman denize baksam geçmişi hatırlarım. Fakat belirtmem lazım sadece kendi anılarımı düşünmem, benden onlarca hatta yüzlerce yıl önce oturduğum kayada kimler oturmuş birbirleri ile ne konuşup ne hissetmişler merak ederim. Her ne kadar imkansız olsa da benimle aynı yerde bu melankoli hissine tutuldukları için onlarla tanışmak isterim. Hepimiz o derin maviliklerdeki allı pullu gemileri görmüşüzdür. Onlar binip sorunlarımızdan uzağa hayallerimize doğru kaçmak istemişizdir. Belki bazılarımız o gemilere binmeyi başardı ve hatta o uzak suların kaptanı oldu fakat çoğumuz kendisini onlara kıyıdan el sallarken buldu. Ben, şiir kişisi gibi gemilere uzaktan el sallayan kişi olmak istemiyorum aksine o allı pullu gemileri damların üzerinden uçuran kaptan olmak istiyorum. Derler ki bir işe başlamanın en zor kısmı onu yapmaya karar vermektir. Ve ben de ne zaman bu dizeleri okusam tekrar ve tekrar kararımı kafamda yineliyorum. Çoğu kişi denizlere büyük birer tuzlu su kaynağı olarak baksa da, onlar hayatı anlatırlar bize. Dalgaları, köpükleri adeta yüzyıllar öncesinden gelen fısıltıları önümüze koyar fakat çoğumuz denizin bize verdiklerine dikkat etmeyiz ve bundandır da anlayamayız. " "Hatırlarım dünyayı ilk görüşümü dünyayı bir midye kabuğunun aralığından" Bana göre deniz ile arkadaş olmamış, hüznünü ona dökmemiş insan hayat ile tanışmış sayılmaz. Deniz ile ilişkiye girince hayatımızda yepyeni bir bölüm başlar. Etrafımızdaki nesneleri ve insanları bambaşka açılardan görmeye başlarız. Bu bağlamda midye kabukları sihirli bir kapı görevi görüp yeni hayatımıza başlamamıza olanak sağlar. Deniz tutkusu adeta bir özlemdir; tanışmadığın veya unutamadığın sevgiliye, kavuşamadığın hayallerine ya da yıllar önce ardında bıraktığın çocukluğuna. Tıpkı Orhan Veli'nin yazmış olduğu gibi "Ben zavallı, Ben yıllardır denize hasret". Denizin o görkemli mavi suların kara gibi keskin ve aşılmaz kuralları yoktur. Esnektir, istediğini yapmana izin verir ve hatta seni bu uğraşta destekler. Sana yıllardır aklına gelmemiş çocukluk düşlerini hatırlatır ve ilham verir. Adeta bir iç sesmişçesine seni harekete geçirmeye uğraşır. Zaten bize aşıladığı o özgürlük hissi yüzünden hep ona dönmeye çabalarız. Deniz bizi kendimizden daha iyi tanır ve tıpkı sevilmek istediğimiz gibi sever. Ayrıca bizi çevremizdeki diğer insanlar gibi de yargılamaz. Orhan Veli de bu durumun farkındadır ki zaten bahsi geçen şiirinde de denizin ön yargısızlığından bahseder. " Köpükler gibi fena kalpli değil, Köpükler ki zinaları ayıp değil" Köpükler yani deniz pek çoğumuz gibi mahalle baskısı ve kişisel egolar olmadan olgunlaşmıştır. Bu nedenden dolayıdır ki onlar bizi birbirimize yaptığımız gibi haşin bir şekilde yargılamaz. Aşka ve sevilmeye karşı değillerdir. Kişileri cinsiyetleri yüzünden birbirlerinden ayırmazlar, kendisini anlayanı o da onlar. Başkalarının önyargılarına karşı bireyi korur ve gelişmesine olanak sağlar. Fakat biz, denizi özleyenler olarak biliriz ki o eşsiz dalgalar ve köpükler etkisi altına aldığı kişiyi hiçbir zaman bırakmaz. Deniz ki her zaman içimizde kıyıda köşede kalmış çocukluğumuzla kol koladır. Ve eğer bizler de bu ikiliye yeterince sıkı tutunabilirsek hayatta hiçbir zaman yenilmeyip, kendi keşfedilmemiş görkemli denizlerimizin kaptanı olmayı başarabiliriz.