Çocuk Olmak ve Bu Uğurda Kendini Kandırmak

"Çocukluğunu yarım yaşayanlar ne kadar büyürlerse büyüsünler, her çaresiz anlarında ona geri dönerler." (Lidar, 2016, s. 13 ) demiş Ali Lidar "Z Raporu" adı verdiği kitabın "çocuk hüznü" yazısında. Kitabın genel anlamda çok etkileyici olmasına karşın bu cümlede bana hitap eden, kendini bana sevdiren başka bir olgu vardı. Yoldan geçen standart bir kişiye bu cümlenin hoşuma gittiğini söylesem doğal bir mantık kurarak benim cümlede bahsedilen çocukluğunu yaşamamış kişilerden olduğumu savunur. Böyle söyleyeceğini biliyorum çünkü bu cümle bana kendini ikinci kez okuttuğunda ben de aynısını düşünmüştüm. Buna rağmen karakter tahlilimi ve insanların benim hakkımdaki fikirlerini göz önünde bulundurup daha bilimsel ve güvenilir bir tahlil yapıldığında benim aslında Ali Lidar'ın bahsettiği kişilerden olmadığıma kanaat getiriyorum. Bu iyi bir şey mi kötü bir şey mi kararını da vermiş değilim çünkü Lidar'ın düşüncesine göre çocuk kalmış kişiler çocukluğunu yaşayamamış kişilerdir. Kendimi ele aldığımda çocukluğumu dolu dolu yaşamış olduğumu söyleyemem çünkü dışarı çıkıp oyun oynamayı tabi ki severdim ama dışarı çıkmanın ilk adımı genellikle annemin zorlamasıyla gerçekleşirdi. Bu anlamda kendi çocukluğumu düşününce Lidar'ın düşüncesine göre hala çocuk kalmam gerekirken kendimi çocuk kalmış biri olarak tanımlamamaktayım. Diğer yandan çocuk kalmış kişiler yaratıcılık ve girişimcilik gibi konularda diğerlerinden çok daha başarılı olmakta. Bunu sebepleri Mentos reklamındaki gibi çocukların yeni kişilerle konuşmaya korkmaması bu sebepten ötürü Kapalı Çarşıdaki çocuklar küçük yaşta dörtten fazla dil bilmektedir- ya da Nasa'nın yaratıcı insanları işe alması için geliştirilen yaratıcılık testi çocuklara yapıldığında çoğunun çok yüksek puanlarla testi geçmesi gibi örneklerle açıklanabilir. Böyle düşününce de çocuk kalmak hayatta avantajlar sağlamakta ama ödenecek bedel de en az kazançlar kadar ağır olmaktadır. Ahmet Hakan Tanrıseven İkisini de yapamayan yani çocukluğunu hem yaşayamamış hem de içinde kalan o çocuğu hayatta etkili bir biçimde kullanamayan kişiler "kaybeden" olarak tanınmaktadır. Bu kişiler hayata kaybederek başlayıp kazanma ihtimalini hayal edemeyen kişilerdir. Kişi gerçek bir kaybedense Ali Lidar'ın dediği gibi "İnsan suçlamak istedikten sonra her şeyi suçlayabilir. Şartları suçlar, kaderi suçlar, yaptıkları için kendisini, yapamadıkları için karşısındakini(..)" , (Lidar, 2016, s. 16)Üçüncü kişilerin, kendi kayıplarına sebep olduklarını savunanlar, kendi hatalarını göremezler. Suçu sürekli başkalarına atarlar. Suçu başkasında bularak, kayıplarının kendi hatalarının bir sonucu olduğunu kabullenmez, başkalarının onun kaybetmesi için özellikle uğraştığını savunurlar. "hoca bana takmış" sözü de öğrencilerin kendilerini avutma biçimidir. Bu anlamda kaybedenler, hayatlarının da kontrolünde değildirler. Hayatlarında olup biten şeylerin iyi olanlarını kendine yorar, kötü olanlarında da suçu başkalarına atarlar. Bu tür insanlar doğal olarak içindeki çocuğu da çeşitli sebeplerden dolayı ya hiç bulamamış ya da öldürmüştür çünkü çocuk olmak annenin elinden bir an önce kurtulup özgür olmayı istemektir; ne kadar bağımlı olduğunun farkında olmadan bağımsız gibi davranmaktır; kaybettiğinde, düştüğünde, yaralandığında bir daha düşerim korkusu yaşamadan topun ardında koşmaya devam etmektir. Kendi adıma düşünecek olursam çocuklumu günümüz çocuklarından iyi yaşadım ama hala keşke daha çok anım olsaydı diye hayıflandığım da olmuyor değil. Bu anlamda çocukluğuma özlem duymaktayım. Bu beni Ali Lidar'ın sınıflandırmasına koyuyor mu bilmiyorum. Az önce yaptığım kaybeden tanımına ben giriyor muyum bunu da bilmiyorum. Bildiğim tek şey kaybetmek istemiyorum. Hiçbir tanıma veya benzetmeye sığmayan insanın değişimini iliklerime kadar hissediyorum. Çocukluğuma hapsolmak değil çocukluğuma tutunmak istiyorum. Unutmayın ki ne para ne de karizma bir çocuğun tebessümü kadar masum değil. Ben haykırarak gülmek istiyorum. Ahmet Hakan Tanrıseven