AŞK VE ÖNYARGI HAYATIMIZI ETKİLİYOR MU?

Harry Potter romanları her zaman benim favori kitaplarım olmuştur. Ne zaman mutsuz olsam ya da kendimi kötü hissetsem hep o kitaplara sığınmışımdır. Aslında düşündüm de, onları okumak için mutsuz olmaya gerek yok. Her saatimi, her dakikamı o fantastik dünyada geçirebilirim. Her günü Harry Potter günü ilan edip, sekiz filmi keyifle, bıkmadan usanmadan izleyebilirim. Bu büyülü evrene ne kadar bağlandığımı serinin son filminde fark ettim. Gerçek olmayan bir dünyaya ve hayali karakterlere nasıl bu kadar koşulsuz bağlandığımı o zaman anladım. Harry Potter ve Ölüm Yadigarları, kuşkusuz beni en çok etkileyen ve uzun bir süre etkisinden çıkarmayan serinin son devam filmiydi. Bütün gerçeklerin açığa çıktığı, on yıllık serüvenin sona erdiği filmdi. Belki de bu yüzden en sevdiğim Harry Potter Ölüm Yadigarları olmuştur. Benim çıkar çıkmaz koşarak aldığım, bir solukta okuduğum, okurken derin düşüncelere daldığım kitap... Anlatılacak o kadar hikaye, o hikayelere de yapılacak bir o kadar son olduğu düşünülürse kitabın iki film olarak yayınlanması pek de şaşırtıcı değil. İkinci film ise beni ağlatan sayılı filmlerden biri olmuştur. Birlikte büyüdüğünüz karakterlerin öldüğünü görmek lise çağlarında biraz sarsıcı olabiliyor doğal olarak. Harry'nin vaftiz babasının ve Ron'un öz abisinin ölümü gerçekten çok üzücüydü. Fakat beni asıl yaralayan, her hatırladığımda gözlerimi dolduran, izlediğimde ise ağlatan tek bir ölüm sahnesi vardı: Severus Snape'in yıllarca hizmet ettiği Voldemort tarafından hayatına son verildiği sahne. Severus Snape karakterine hayat veren Alan Rickman'ın geçen yıl vefat ettiğini belirtmek gerekirse, artık bu sahneyi izlemenin benim için gerçekten büyük bir acı olduğunu tahmin edebilirsiniz. İlk kitaplarda nefret ettiğim, bütün kötülüklerin onun başının altından çıktığına inandığım, ortalarına doğru yavaş yavaş içindeki iyiliği anlamaya başladığım, son kitapta ise gönlüme taht kuran ve doğal olarak favori karakterime dönüşen Severus Snape, nam-ı diğer Melez Prens, öylesine kuytu bir köşede bir başına pasif bir şekilde öldürülmeyi kesinlikle hak etmemişti bana kalırsa. Snape bütün seri boyunca aslında göz önünde olmasına rağmen tabiri caizse ruhunun derinliklerini saklıyor, iç yüzünü belli etmekten çekiniyordu. Belki de bu gizeminden dolayı en sevdiğim karakterdir. Evet, aslında kendisi serideki en karanlık karakterlerden biridir ama bence alışılmışın dışında olan, onu diğer kötülerden ayıran özelliği sevginin sarmaladığı karanlığı temsil etmesi. Severus Snape'e duyduğum hayranlığın en önemli nedenlerinden birisi de aşkı uğruna ölümü göze almasıydı. Hayatının aşkı Lily Evans (Harry Potter'ın annesi)'la Hogwarts sıralarında daha küçük bir çocukken tanışmışlardı. Romantik, duygusal ve iflah olmaz bir aşık olan Snape, karşılıksız aşkı Lily öldürüldüğünde büyük acılar çekmişti. Fakat Lily' yi o kadar çok seviyordu ki ondan kalan yegane şeyi korumaya and içmişti: Harry Potter. Onu korumak için çifte bir hayat seçen, kötülerin gözdesi, iyilerin düşmanı olacak kadar aşk adamıydı Severus. Bir düşünün, hangimiz aşık olduğumuz insanın çocuğuna o öldükten sonra bakabilirdik, hangimiz hayatı pahasına o çocuğu sarıp sarmayabilirdik? Onun kadar cesur, gözüpek ve hayatının aşkı öldükten sonra bile sevdiği kadına duyduğu aşkı bitmeyen kim kalmıştır ki şu dünyada? Severus Snape yaşarken hakettiği değeri görmedi belki ama en azından ana karakterimiz Harry Potter, Snape hakkındaki gerçekleri öğrendikten sonra oğluna onun adını verdi. Küçücük bir teselli bu aslında(Harry Potter'ın biraz abartılmış bir karakter olduğunu düşünsem de son filmde vefalı bir insana dönüşmesi bana keyif vermedi değil.). Severus Snape'i yedi film boyunca yanlış değerlendirilmeseydi iyi ve kötü arasındaki savaş daha erken bitebilirdi. Bu gerçek, beni kendi hayatımı sorgulamaya itiyor. İnsanlara karşı ne kadar önyargılıyız? Önyargılarımızdan kurtulmak ne kadar sürüyor? Bir insanı gerçek anlamda tanımamız mümkün mü? Bunlar filmden çıktıktan sonra kendime sorduğum sorulardan birkaç örnek. Bunları kendime sordum fakat tatmin edici bir cevap bulamadım maalesef. Bazen tanımadığımız insanlar hakkında düşünmeden bazı yargılara varabiliyoruz. Mesela yanımızdan geçip giden, sadece iki saniye gördüğümüz biri hakkında yorum yapabiliyoruz istemsizce. Bazen de onları tanıdığımızı düşünsek bile aslında hiç de tanımadığımızı fark ediyoruz. Mesela yıllardır sevdiğiniz bir kadının aslında sizden büyük sırlar sakladığını öğrenseniz, aşkınız devam eder miydi? Hiç sanmıyorum. Herkes karşındaki insana güvenmek ister. Bu insanoğlunun doğasında var. Bu seriyi kimse çocuk filmi olarak düşünüp, önyargılı yaklaşmamalı bence. Harry Potter izlerken herkesin kendi içinden bir parça bulacağına inanıyorum. Harry Potter serisi, kendisini keyifle izleten ve aynı zamanda insana doğru bildiklerini sorgulatan, bol bol empati yaptıran ve aynı zamanda aslında çoğu film gibi aşk ve sevgi üstüne kurulu olan ama olayların farklı bir işleyişi olduğu için her zaman benim favorim olacaktır.