ÇOCUK KALMAK

Yaşamın koşuşturması içinde bir çok kez durup bulunduğum ve hatta ülkemin bulunduğu durumu düşünürüm. Bunu her neredeysem veya her ne ile meşgulsem yapmak beni gerçekten huzurlu kılar ve hepimizin insan olarak bu eylemi gerçekleştirmesi gerektiğini savunurum. Yaklaşık bir hafta önce metrodaki bir yolculuğumda arkamı döndüğümde gördüğüm yüz beni epeyce düşündürdü. Gördüğüm yüz bir çocuğun yüzüydü ve karşılaştığım tablo beni mutlu ettiği kadar buruk bir hüzne de boğdu. Çocuk kendinden bir kaç yaş daha büyük olan başka bir çocuğu bütün dikkatiyle dinliyordu. Bunda hüzünlenecek ne olabilir diye düşündürdüğümün farkındayım, fakat o güzel çocuğun yüzündeki ifadeler, diğerine karşı sergilediği tavırlar aslında bizim unuttuğumuz bir çok şeyi içinde barındırıyordu. Hiç tanımadığı, daha önce görmediği bir başkasını sevgi ve saygıyla kucaklayan bakışlarla izliyordu. Kafasında yargılamaya , yaftalamaya ufacık bir yer vermeden öylece izliyordu. Beni bunların da ötesinde düşünmeye sevk eden hareketi ise çocuğun diğerine sebepsizce sarılmak istemesiydi. İkisinin de yüzlerindeki o gerçek samimiyete ve mutluluğa bakmaktan kendimi alamadım dakikalarca. İşte o an içimde bir şeyler okşanırken, bir yanımda da aksine bir sızı hissettim. O sızı insan olarak saf ve temiz duygularımızın yıllar geçtikçe daha da yok olmasını hissetmemden geliyordu. Sadece yaşadığım ülke bazında değil bütün dünyayı düşündüğümde yaşanan onca sorunun , felaketin altında yatan sorun benim fikrimce bu saf daha doğrusu insan olarak taşımamız gereken duyguların yoksunluğudur. Her gün birbirimizi yaralıyoruz, yakıp yıkıyoruz hatta hiç düşünmeden öldürüyoruz. Bütün bu akıl almaz eylemleri sadece karşımızdaki insan veya topluluk bizimle aynı düşüncede olmadığı için bile yapabiliyoruz. Sadece daha fazla kazanmak için göz kırpmadan harcadığımız canları, bir çoğumuzun sahip olduğu ve gerçek "zenginlik" olarak düşündüğü hayatı yaşarken yoksullukla, açlıkla mücadele veren çocukları ve insanları bir an olsun düşünmüyoruz. Tenimizin rengi, mensup olduğumuz din gibi sebepler yüzünden yüzyıllardır ya öldürüyoruz ya da öldürülüyoruz. Daha da can yakıcı olan şey ise bu durumun gün geçtikçe iyileşip düzelmesinin yerine daha da kötüye gitmesi. Bazılarımız sadece güç uğruna milyonlarca insanı kandırıp, kendi çıkarlarına alet edip o insanları ölümle dahi yüzleştirirken, bazılarımız da bu " güçlü " olarak tabir edilen kesimin acımasız düzeninde adeta koskaca bir okyanusun içindeki küçücük bir kayık gibi savrulup süremizin dolmasını bekliyoruz. Çocuğu izlediğim o kısa sürede bütün bunlar hızla geçip gitti zihnimden ve gerçekten kendim dahil bütün insanlık için her geçen gün daha da içselleştirdiğimiz bu durumdan utanç duydum. Her gün birbirimize nefretle bakan gözlerimiz , birbirimize ve sorunlarımıza kayıtsız kalışımız geçti aklımdan ve anladım ki kaybolup giden sadece yıllar olmamış, geçirdiğimiz sürede zamandan öte yitirdiğimiz şey aslında benliğimiz ve insanlığımızmış. Dünya olarak yaşanılan sorunlara sürekli farklı yollarla çözüm arıyoruz fakat aslında aradığımız çözümler o kadar basit ve içimizde olan şeyler ki bunu bakarken göremez hale gelmişiz. O hala güzelliklerini kaybetmemiş çocuğun gördüğü gözle görebilsek birbirimizi ve sırf insan olduğumuz için birbirimize saygı duyup farklılıklarımızı içtenlikle kucaklasak eminim ki çözülemeyecek hiçbir sorun kalmayacak. Ben çözümlerin her zaman çok yakınımızda hatta içimizde olduğuna inanırım bu yüzden asıl olan özümüze dönmek bize daha yaşanılabilir, huzurlu bir dünya sunacaktır. Umarım biz de insan olarak bir gün aldığımız yaşlara rağmen birbirimize içimizdeki çocuk saflığını ilk günkü kadar gerçek ve temiz bir şekilde muhafaza edip bakabileceğiz.