Çaresizliğin Çığlığı

Herkesin hayatında aklına kazınan, ilk duyduğundan beri hiç unutamadığı cümleler vardır. Beni de derinden etkileyen, "Umut, şimdi hiç görmeyen birine, gökkuşağını anlatmak kadar zor ve imkansız." olmuştu bir Cem Adrian şarkısında... Hiç mutlu olmamış bir insana mutluluktan bahsetmek, hiç çaresiz kalmamış bir insana çaresizliği tanımlamak gibiydi. Boş bir çaba ve kabulleniş içeriyordu. Emrah Serbest'in Müptezeller'i de sosyal medyada oluşturduğu büyük yankıdan sonra satın almaya karar verip okuduktan sonra da bende yer etmiş bu cümleyle kolayca eşleştirdiğim bir kitaptı. Adı geçtiğinde veya kitapla ilgili bir cümle gördüğümde hala içimde bir sızı bırakır. Mutsuzlukları kendine saklayıp dışarıya hep iyi tarafları göstermek... Birçok insan aslında bunu yapmıyor mu? Zayıf, güçsüz ve belki de acınacak halde görünmekten korktukları için çaresizliklerinden kaçıp mutsuzluklarını içlerine atarak yaşıyorlar. İşte bu kitap öyle değil. Hatta biriktire biriktire, kendi içinde boğulanların sesi niteliğinde. Sessiz kalıp ezilen ve bu çaresizlik karmaşasında kaybolan herkese inat yaşanılanları bağırıyor. Bu dışa vuruma imreniyordum çünkü yazar, bağımlılıklarını ve bunlara sebep olan acılarını tüm açıklığıyla kağıda döküp milyonlarca insanla paylaşmaktan çekinmiyordu. Nefessiz bir şekilde hayatın zorluklarını haykırıyordu. Belki de bu yüzden yazdıkları, içimde herkes gibi bastırdığım o hüzünlü tarafa kolayca hitap edebiliyordu. Bazen bu gerçekçi yansıtışından dolayı, sanki arkadaşım veya yakınımdan bir olay dinliyor hatta az sonra onu teselli edecekmiş gibi hissediyordum. O kadar bedbaht bir tutumdaydı ki... Okudukça her öyküde yeni bir sigara daha yakmaktan kendimi alamıyordum. Fazla depresif hissettiğim bir yerde durdurup, "İyi de hayatın güzel tarafları da yok mu? En basitinden nefes almak gibi, bence sende denemelisin." diyesim geliyordu. Hele de bu kitapla tanışma serüvenimde baş rölü oynayan ve sosyal medyada kitabın sürekli rastladığım çok ünlü bir diyalogu vardı ki... İletişim ve Tasarım bölümünde de okumamın etkisiyle, tasarladığım birçok grafik çalışmamın konusunu oluşturdu. Ve kitapta o noktaya gelip, o derin cümleleri hikayesiyle birlikte okuduğumda, bana nefes almanın hayatın güzel tarafları içinde sayılıp sayılamayacağını yeniden sorgulattı. Depremde yerle bir olan evin ardından Serbes: "Üzülme baba, alt tarafı bir ev, alt tarafı beton parçası ya. Çalışır ederiz, yine alırız. Ben de çalışırım bundan sonra, söz, alırız bir ev daha." "Ona üzülmüyorum ki ben," dedi babam. "Her ay evin taksitini ödedik de ne oldu. Bak, uçup gitti elimizden balon gibi. Keşke seni ağlatmasaydık çocukken. Keşke sana o akülü arabayı alsaydık." (60) Hayatın bir insana, hem de her şeyini ailesi için feda etmiş ve yıllar boyu evi için çalışıp didinmiş bir babaya böyle bir cümle kurdurması ne kadar da acı. Evet, ailelerimiz seçemiyoruz. Dünyaya gelmeden önce veya geldikten sonra belki de seçim hakkımızın olmadığı tek konu bu. Fakat ailelerimizin de bazen hakkında hiçbir seçim yapamadığı konu var ki oda hayat... Ellerinde olmadan, sadece bu yaşamın getirilerine veya götürülerine boyun eğmek zorunda kalıyorlar. Peki ya bu dünya herkese adil davranıyor mu? Tabii ki hayır. Bence yazarın bu kitapta vurgu yapmak istediği tam da dünyanın olmayan adaleti zaten. Emrah Serbes deyince çoğumuzun zihninde ilk olarak Behzat Ç. canlanıyor. Ben de daha önce yazdığı hiç bir kitabı okumamış ve sadece dizisini izlemiş biri olarak söyleyebilirim ki, eğer gerçek hayattan, yaşanmışlıklardan yani kısacası içimizden kesitler arıyorsanız, Serbes aklınızda bulundurmanız gereken bir numaralı isimlerden biri. Tabii, bu seçiminizde depresif anlatımlara karşı bünyenizin ne kadar dayanıklı olduğunu da dikkate almanız gerekir. Çünkü Müptezeller, benim için hala bir cümlesini dahi gördüğümde içimde sızı bırakan kitaplar listesinde. Bazen sadece adına veya kitabın kapağına rastlamamda yetiyor... MELİSA ŞAŞMAZ