Geçmişe Sarıl, Hayatına Yön Ver

"Unutmak istiyorum yaşadığım her şeyi!" diye haykırıp yaşadıklarından pişman olan çok insan tanıdım, ben de onlardan biriydim. Ne zaman kötü bir şey yaşasam, "keşke silebilsem hafızamdan, sıfırlayıp kurtulsam" diye düşünürdüm. Her gece yatağıma yatıp gözlerimi kapattığımda yaşadığım kötü ve beni mutsuz eden olayları hatırlayıp ne kadar üzüldüğümü fark ederdim. Tıpkı Sil Baştan filminde Joel British karakterinin kız arkadaşıyla ayrılıp bu olaya sonsuz üzüntü duyduğunda hafızasını silmek istemesi gibi ben de iki sene öncesine kadar her mutsuzluğumu böyle uzaklaştırmak istiyordum kendimden. Joel British, bana nazaran daha şanslıydı, çünkü o, eriştiği yeni bir teknoloji sayesinde sevgilisiyle yaşadığı her şeyi hafızasından sildiriyordu. Benim ise yaşadığım kötü olaylar karşısında kaderime boyun eğmekten başka pek bir çarem yoktu. Yumruğumu sıkıp gözlerimi kapattım, alıp verdiğim derin nefesler birkaç metre öteden duyulabilecek kadar sesliydi. "Yeter artık! Seninle yaşadıklarımı hiç yaşamasaydım keşke, tanıştığımız günü bile unutmak istiyorum!" cümleleri ağzımdan döküldüğünde kalabalık bir yerdeydik, yanımda eski erkek arkadaşım vardı, onaydı bu haykırışlarım. Öylesine bıkmış, öylesine mutsuzdum ki onunla, artık her şeyi unutup onu hafızamdan silmek istiyordum. Unutmak için tek bir çarem vardı ve bu yüzden koşmaya başladım, koşarken kötü şeyleri düşünmeye vaktim olmuyordu. Yurt odasına erişip elime aldığım tüm ilaçları teker teker ağzıma atarken aklımda sadece beni mutsuz eden ve hafızamdan silmek istediğim şeyler vardı. Her şeyden uzaklaşmak için seçtiğim bu yol, bana en kolay ve kısa geleniydi. Hiçbir şey düşünmeden, sadece unutmak için içtim bütün ilaçları. Sonra ise gözlerimin ağırlaşıp kapanmasını bekledim. Gözlerimi tekrar açtığımda, beklediğimden çok farklıydı her şey. Hala hayattaydım ve hiçbir şey bitmemişti, tek bir fark vardı: pişmandım. Hayattan kopmamıştım ve hastanede kaldığım süre boyunca düşünecek çok vaktim olmuştu. Hayatın düşündüğüm kadar ucuz olmadığını fark ettim, savaşmaya değer bir şeyler olduğunu da... Geç de olsa öğrendim insanın yaşadıklarıyla var olduğunu. Aslında yaşadıklarımızdan ders çıkarıp daha iyi gelecekler çizmemiz gerektiğini öğrendim. Kötü olayları silip atmak yerine, güçlü olup iyi taraflarını görmek gerektiğini de öğrendim. Sonrasında fark ettim ki insan çoğu zaman kendini mutsuz etmek için çabalıyor, mutsuzlukları hayatının merkezine koyup onlara üzülmekten mutlu kısımlara odaklanamıyormuş. Joel British de tıpkı benim gibi farkına varmıştı mutlu kısımlara odaklanması gerektiğinin fakat onun için de çok geçti çünkü bir kez silinmeye başlamıştı hafızası ve yaşadığı kötü olaylarla birlikte iyiler de gidiyordu. Halbuki insanı insan yapan, hayattan ders çıkarmasını sağlayan iyi-kötü yaşadığı her şeydi. Tüm bu farkındalık evresinin ardından dört elle sarılmaya başladım yaşadığım tüm kötü olaylara. Hayata küsüp unutmak için çabalamak yerine, tüm o kötü anları kucaklayıp benimsedikten sonra bir kez daha aynı hataları yapmamak için neler yapmam gerektiğini düşündüm. Ardından tek tek teşekkür ettim hayatıma girip beni üzen herkese çünkü onlardı beni olgunlaştıran ve hayatın zorluklarına karşı neler yapmam gerektiğini gösteren, beni güçlendiren. Kaçmadan yüzleştim hepsiyle ve sonrasında tarif edilmez hafifliğe eriştim. Daha da mutlu oldum hatta. Mutsuzluklar kapımı çaldıkça savaşmak için daha güçlü durdum. Geriye bakıp hayıflanmak, pişman olmak yerine "iyi ki olmuş." Demeyi öğrendim. Joel de benim gibiydi, hafızasını sildirmekten pişman olup yaşadığı her şeyi hatırlamak istediğinde daha iyi hissediyordu çünkü o geçmiş kendinindi. Öğrendim ki, insan, geçmişiyle var olur. Bizi biz yapan ve davranışlarımıza yön veren geçmişimizden kopmamak dileğiyle!