HAYATLARIMIZDAKİ YOL AYRIMLARI

"Bir keresinde kayboldum... annemle, babamı kaybettim.(s. 13)" diyerek başlıyor, yazar Alejandro Zambra, Eve Dönmenin Yolları adlı kitabına. Klasik bir başlangıç olarak görülebilir fakat yazarımızın sonradan yaptığı şu açıklamayla olay daha da derinleşiyor: "... Ama bence o akşamüstü asıl onlar kaybolmuştu.(s. 13)". Bu yaptığım alıntıların ışığında soruyorum: Aslında hepimiz bu uçsuz bucaksız zamanın veya belki de mekanın içinde kaybolmuş, bir yerden bir yere sürüklenen varlıklar değil miyiz? Bununla beraber, şu anda okumakta olduğunuz yazının yazıldığı zamanlar biraz çalkantılı bir dönemime denk geldiği için yazmak için bol bol malzemem var. Bir nevi kaybolmuş durumdayım ve umuyorum ki bu yazı benim için bir deniz feneri olacak. Şimdi düşünmenizi istiyorum. Yaşadığınız süre boyunca sizi en çok etkileyen olay neydi? Tarihte yaşanmış bir olay değil, bizzat başkahramanı olduğunuz bir olay düşünmelisiniz. Mümkünse ilk öpücük veya ilk aşk tarzı bir şey olmasın bu pek haz etmem de-. Yazarımızın kitapta geçen şiirinde "Ben büyüyünce bir anı olacağım.(s. 75)" dediği gibi sizi de en iyi tanımlayan olaylardan birisi olsun. Tekrar kişisel sınırlarıma dönecek olursam eğer yukarıdaki soruya ben de pek emin olamasam da- şöyle cevap veriyorum: Bu evrende var olan her şeyin birbiriyle bir şekilde bağlantılı olduğunu fark ettiğim an, hayatımı en çok etkileyen anlardan birisi. Hatta beni o kadar etkilemişti ki bu bağlantılar topluluğunu nasıl çözerim diye kendi çapımda yollar arıyordum. Bulup bulmadığımı soracak olursanız, maalesef bulamadım. Şunu da açık açık belirteyim, bulsam da söylemezdim. (şeytani gülüş) Hayatımız hep bir arayış içinde geçiyor, tıpkı başkahramanımızın hayatı gibi. Bazen evimizi yolunu arıyoruz, bazen doğru kişiyi. İki kişinin bildiği sır değildir, kabul ediyorum. Hatta bununla aynı anlama gelen şu deyiş bana nedense daha hoş geliyor: Sır iki kişi tarafından tutulabilir; birinin ölü olması şartıyla. Peki, benim şu sorumu kim cevaplayacak: Kendimizden bile saklamamız gereken sırları ne yapacağız? Her zaman olduğu gibi bu soruyu cevaplarken de yalnız başımayım. Burada şunu belirtmeliyim ki bu monolog aslında beni ve aynı zamanda kitabımızın kahramanını da yavaş yavaş öldüren bir şey. Soruma dönecek olursam eğer, hocalarımdan birinin kulaklarını çınlatmak isterim. Şöyle demişti: "Ekin, eğer yeterince zeki olursan kendini kandırabilirsin ve ben senin bunu yapabilecek kadar zeki olduğuna inanıyorum.". Bunu anıyı da yukarıda bahsettiğim hayatımızı değiştiren olaylara eklemem gerekiyor. Bu olaydan sonra hocamın söylediği şeyin gerçek olduğunu da belirtelim. Test edildi ve onaylandı yani. Hayat aslında eski mitolojilerde sıkça bahsedildiği gibi bir ağaç. Dalları ise sizin seçtiğiniz yollar. Nasıl her ağaç kökleriyle toprağa bağlıysa, biz yani bütün insanlar- de birbirimize bağlıyız. Ağaç benzetmesinde toprağın simgelediği gibi hepimizin ortak bir kökeni var. Hepimiz yola aynı yerden başlıyoruz. Bu hayat denilen yolda, tek başına yürümeyi öğrenesiye kadar dümdüz ilerliyoruz. Sonra seçimler devreye giriyor, yani budaklar. Hayatlarımız sonsuz boşlukta köklenmeye dallanmaya- başlıyor. Kimi zaman diğer insanlara dokunuyoruz, destek oluyoruz; kimi zamansa diğer insanlarla yaşamak uğruna rekabete giriyoruz. Belki de hayata, daha da doğrusu insan hayatına yapılabilecek en uygun benzetme budur. Ayrıca kendi tarihimize bakacak olursak, yukarıda bahsedilen figürü en çok kullanan topluluklardan biriyiz. Belki de damarlarımızda vardır değil mi? Şunu da hatırlatmak gerekirse, ağaçların da damarları vardır. Bir soru daha sorma vakti fakat bu sefer cevaplayamayacağım bir soru olacak: Bütün bunlar tesadüf mü? Yoksa eve dönmenin yollarından birisi mi? Bu sorunun cevabını, ekinimizin isminiz bazen böyle güzel anlamlara gelebiliyor- en önemli şahsiyetlerinden biri olan Aşık Veysel'den alıyoruz: Uzun ince bir yoldayım Gidiyorum gündüz gece Bilmiyorum ne haldeyim Gidiyorum gündüz gece Dünyaya geldiğim anda Yürüdüm aynı zamanda İki kapılı bir handa