Deliduman / Emrah Serbes

Emrah Serbes'in bu romanı olay ağırlıklı bir roman. Ancak içinde insanı oturup düşünmeye teşvik eden ve karamsarlığa iten bazı konular yer almakta. Bunlardan biri insan hayatının genellikle kötü bir şekilde ilerlemesi ve buna bağlı olarak hissizleşmemiz. İşlerin biraz yoluna girmesiyle de hislerimizin yeniden harekete geçmesi. Hayatın beni çok zorladığı ve yorduğu son birkaç haftada bu durumun doğru olduğunu söyleyebilirim. Hatta biraz daha ileriye bile götürebilirim bu durumu. İnsanın hayatı kötü giderken beklentileri o kadar düşüyor ki en kötü hissedilen anda ufacık bir olumlu şey bile bizi çok mutlu edebiliyor. İnsan keşke hep böyle olsa diyor ancak insanın nankörlüğünden olsa gerek düzgün gittiği zaman mutlu olmak için büyük şeylere ihtiyaç duyuyoruz. Bunu da çok üzücü bir şey olarak görüyorum. Çünkü bu beraberinde doyumsuzluğu ve huzur ortamının kesintiye uğramasını getiriyor. İç huzurumuzu bozuyor, bizleri karanlığa sürüklüyor. Hayatın kötülüğünü kanıksıyor, kendimizi tatmin edebilmek için ucuz ve değersiz şeylere yöneliyoruz. Bazen birer robot gibi hareket ediyor, kendimizi hayatın rutinine kaptırıyor ve yalnızca komutlara itaat ediyoruz. Evet, bence kesinlikle hissizleşiyoruz. Hayatımızın küçücük bir kesiminde o rutinden çıktığımızda ise aklımız karışıyor. Hayatın yaşadığımız şeyden ibaret olmadığını görüyoruz ve küçük bir an bile olsa umutla doluyoruz. Gözümüzün önünde olan hayatın dışında kalanları fark etmemizle beraber hissizliğimizden bir nebze de olsa sıyrılabiliyoruz. Görüyoruz ki bir çıkış var, başka bir seçenek var. Fakat sonra yine hayat sarpa sarıyor ve biz tekrar kanıksamaya, tekrar hissizleşmeye, tekrar sıkıcı hayatlarımıza geri dönüyor ve sorgulamayı bırakıyoruz. Döngüye tekrar katılıyoruz. Hayatlarımız hissizlik ve uyanışla geçip gidiyor ve böyle ilerliyor. Kitapta beni düşündüren bir diğer konu ise çaresizlik. Yorulmuşluğun ve bıkmışlığın getirdiği çaresizlik. Kaçış yoluna bizi götürecek bir ışığın olmaması. Elimizin kolumuzun bağlandığı çok an olmuştur hayatlarımızda. Ya da elbet bir gün olacaktır. Fakat sonradan fark edeceğiz ki ellerimizi kollarımızı bağladığımız anlar da vardır. Belki halimiz, belki umudumuz, belki inanç ve belki de isteğimiz kalmamıştır. Fark edemeyiz bazı şeyleri. Fark etsek de göz ardı etmeyi tercih ederiz. Her şey gözümüzde büyür ve hayat zifiri karanlık olur. Gözümüzün önündeki gökkuşağını göremeyiz. Bize her şey siyah ve anlamsızdır. Bize sunulanın dışında hiçbir seçenek göremeyiz kendimiz için. Sadece o yolda yürür, olacaklar için hiçbir sorumluluk almayız. Hedeflerimizden, geleceğe dair dileklerimizden vazgeçerek kendimizi akışına bırakırız. Heyecan duyabileceğimiz ve uğruna mücadele edebileceğimiz hiçbir şey bulamayız. Uyandığımız her gün "Bugün hiçbir şey yapmak istemiyorum ya." dediğimiz günlere dönüşür çünkü bir amacımız yoktur. Güneşin var olmadığı bir hayatta bizi yeni güne uyandıracak şevki nereden bulabiliriz ki? Bir ışık. Bize güç verecek ve hayatımıza anlam katarak ellerimizdeki ipleri çözecek bir kurtarıcı. İhtiyacımız olan şey tam olarak bu. Belki bir insan, belki bir kitap ve hatta belki de bir kedi. Bize yaşamak için sebep verecek herhangi bir şey. İşte o şeyi bulduğumuzda kaçış yolunun tabelalarını görebilmeye başlayacağız. Hayatın acı tatlı yönlerinin bazılarını önüme seren bu kitap bana düşünmem için bir şans verdi diyebilirim. Doğru karışımlarla ve doğru tercihlerle acıyı biraz da olsa tatlandırabileceğimi fark ettim. Umutsuzluğa düştüğümde yalnız olmadığımı, çaresiz ve hissiz kalsam da yine de hayatın bir şekilde devam edeceğini fark ettim. Dibe battığım her an beni güneşi tekrar görebilecek kadar yukarı çıkaracak sebeplerin olduğunu gördüm. Rutinimize bağlı hissiz makineler olmak zorunda değiliz. Çaresiz değiliz, olmamalıyız da. Nefes aldığımız sürece hayattayız. Bize sunulan ve kendi çizebileceğimiz hayatı yaşamak zorundayız. Yalnızca bize eşlik ederek hayatımızı renklendirecek o ışığı bulmalıyız. Umarım hepimiz kendi ışığımızı buluruz. Güney Özdemir