KATLETTİĞİMİZ HAYATLAR

Sahiplendiğiniz hayvanların canını yaktığınızı hiç düşündünüz mü? Aslında onları ne kadar üzdüğünüzü? Hatta kimi zaman onlara işkence yaptığınızı hissettiniz mi? Bu sorulara cevaplarınız hayır mı? Birkaç gün önceye kadar benim de cevabım hayırdı. Ama artık gerçekler ile aramdaki perde aralandı ve hayvanların neler hissedebileceği daha iyi anlıyorum. Kim tahmin edebilirdi ki dünyayı kanatları altında barındıran kuşların küçücük bir tecritte hapsolmasına, eski Mısırlılar tarafından Firavun gibi görülen ve bu sebepten dolayı tapılan kedilerin sıradan bir ev süsü olmasına kim ihtimal verebilirdi? Bir bebeğin annesini sevmesi gibi, ataerkil bir aile dayısının ilk erkek yiyenini sevmesi gibi hayvanları sevdiklerini iddia edenlerin aslında onların en büyük düşmanları ve katliamcıları olduğunu kim düşünebilirdi? Vaktinin çoğunu okula, işe, gezmeye, alışverişe ve çevrimiçi oyunlara ayıran insanlar, sözde sevdikleri hayvanlara zaman ayırmayarak her gün acı çektirerek öldürüyorlar onları. Başka bir ifadeyle insanlar vaktinin büyük bir kısmını istekli veya isteksiz bir şekilde kendilerine ayırarak onlara işkence yapıyorlar. Yazarın da bu konuda üzüntü duyduğu bir anısını paylaşmak istiyorum. Yazarın "Bauschan" adlı köpeği ile yaşanan anısında şunları anlatıyor: Dışarıya çıkarken beni görünce basamakları hızlı hızlı iner, kendi ekseni etrafında döner ve dans eder, mutlu bir şekilde bahçe kapısına doğru gider. Ama hayalleri yıkılırsa, kafasını eğer, yüzündeki mutluluk ifadesi yerini umutsuzluğa bırakır ve kahrından yanıp kül olur. Gözlerindeki bakışlar değişir ve ürkekleşir(Mann, Thomas, 30). İnsanlar sahip oldukları hayvanlarla ilgilenmek yerine "Amaaaaaaaan, bir hafta sonum var onu da arkadaşlarım ile geçireyim zaten her gün akşam köpeğimle veya kedimle birlikteyiz" diyerek kendilerini kandırıp, onlara vakit ayırmayan bu bencil insanlar; oruçlu bir insanın iftar saatini beklediği gibi sahibini bekleyen hayvanların sevgilerini zerre kadar hak etmiyorlar. Bir defasına mahsus olsa bile onların gözlerinden bakabilsek dünyaya, onların yerine geçebilsek neler hissederdik acaba. Küçük bir erkek çoğunun ilk aldığı uzaktan kumandalı araba heyecanı ile hayvan sahiplenmeye hevesli insanlar, onları sahiplendikten sonra bir kağıt parçası gibi buruşturup atıyorlar. Sigaraya bağımlı bir insanın onu içmezse yokluk, titreme ve huzursuzluk hissedercesine birlikte mutlu bir şekilde zaman geçirdiği hayvandan sıkılınca yani cicim ayları geçtiğinde o minnacık hayvanların neler hissedebileceklerini anlayabilselerdi hala onları sahiplenmeye devam ederler miydi acaba? Günde dokuz saat iş dolayısıyla ayrı kalınan bu yavrucakların yalnız kalınca gözleri kan çanağına dönene kadar ağlayan, avazları çıktığı kadar bağıran bu hayvanların bedduaları yersiz olur muydu bu pervasız insanlara? Hayvanları sahiplenerek onların hayatlarını kurtardıklarını sanan "iyilik melekleri" sanki ben seni hapse atarak kurtarıyorum der gibiydiler. Aslında bu o kadar yanlış bir düşünce ki. Onların doğal ortamı zaten sokaklar. Onların karınlarını doyurup onlara sıcak bir yuva verince onları eve veya bahçeye hapsederek, doğal ortamlarından ayırmaya hakkı olabilir miydi insanoğlunun? Onların her daim sana bağlı olduklarını düşünme hakkı verir miydi? Yeryüzünde insanlık bir anda yok olsa hayvanların insanlar olmadan yaşamayacağını düşünmek, bazılarının ben ölürsem veya gidersem Türkiye yok olur gibi hastalıklı bir düşünceden farkı var mıydı? Nedir bu insanoğlundaki kibir. Dünya üzerinde küçücük bir şeyi bile yaratmaya, yoktan var etmeye gücü yetmeyen insanın haddi miydi böyle beylik laflar etmeye? Hayvanların da anne ve babasının olduğunu unutmak, onların ailesinin erişkin olana kadar çocuklarına bakabileceği gerçeğini değiştirmez. Ayrıca, yardım etmek isteyen bir insanın her şekilde hayvanlara yardım edebileceğini tekrardan gösteren belediye işçisi abimize teşekkür etmemiz gerekir. Bu abimiz sokakta gördüğü hayvanın üstüne montunu örterek onu doğal ortamından uzaklaştırmadan yardım etmesi bize hayvanlara her yerde ve istediğimiz takdirde yardım edebileceğimizin göstergesidir(DHA, 2017). İnsanlar onları evlere hapsetmektense onların kendi türlerinden dostlarıyla birlikte barınabilecek yer yapmaları hayvanlar için daha uygundur. Çok küçük ücretler ödeyerek kedi, köpek ve kuş evleri satın alınarak onları sokağın belirli yerlerine koyulabilir. Böylece sadece bir tane hayvanın yerine belki onlarca hayvana daha uygun yaşam şartları sağlanmış olunabilir. Belediye işçisi abinin montunu köpeğin üstüne örterken... Yıllarca farklı türden onlarca hayvanlara bakmış olan ben Efendi ile Köpeği kitabını okuduktan sonra hayata bakışımı değiştirdim. Bundan sonra evimde hiçbir hayvan beslemeyeceğim. Teyzemlerin evinde beslediği Efe adlı kuşun sürekli odalarda uçuyor ve evin içinde "özgürce" geziyor olmasına rağmen dışarıdan gelen kuş sesi duymasıyla bir anda canlanması, onlarla muhabbet etmeye çalışmasını anlayabiliyorum artık. Hatta belgesel izlerken bile aslan, yılan ve tavşanlarla konuşmaya çalışmasını da. Belli ki onlarla bir şey paylaşmak ve anlaşılmak istiyor. Artık daha iyi görüyorum onların insanlar içinde olan çaresizliğini. Despot bir ailedeki küçük bir çocuğun hiçbir zaman söz söylemeye hakkı olmaması gibiydi onlarınki. Büyükler kendi aralarında konuşurken çocuğun bir köşede oturup sesini duyuramadığı bir dünyaydı. Duyursa da kim dikkate alırdı ki? Herkes kendinin anlaşabileceği ve dinleyebileceği kafa dengi olan birini istemez miydi? Onların ellerinden alınan bu hak aslında binlerce yıl önceki insanların yaptığıyla aynı değil miydi? O zaman insanların özgürlüğü zorla alınıp sahipleri tarafından kukla gibi oynatılır ve söz hakkı tanımazdı. Şimdi de "modern insanlar" hayvanların tüm haklarını alıp onları kukla gibi oynatmıyorlar mı?