KENDİMİZ İÇİN BAŞARMAK

İnsanoğlunun belki mücadeleci ve rekabetçi yaratılışından belki de bitmek bilmeyen her daim daha fazlasını elde etme isteğindendir bilinmez, sürekli daha fazlasını başarmak, her zaman rakiplerini geride bırakmak ve en üste çıkmak ister. Kimine göre bencilliktir bu, kimine göre ise başarıya giden yegane yol. Gerçi başarının da belirli bir ölçütü yok. Örneğin profesyonel bir koşucu için dünya çapında bir yarışta madalya almak başarıyken, standart bir insan için bir günde soluk soluğa kalmadan belli bir mesafeyi koşmak bile başarıdır. Bu iki insanı biri diğerinden daha başarılı diye ölçülendirmek da anlamsız. Sonuçta ikisi de kendisine göre başarılı sayılabilir. Bu anlamda belki de kendi hedeflerimizi, motivasyonlarımızı ve başarılarımızı kendimiz belirliyoruz. Biliyorum ki böyle düşünen bir tek ben değilim. Usta yazar Haruki Murakami de "Koşmasaydım Yazamazdım" kitabında benimle aynı düşüncede... Bir anılar kitabı aslında Murakami'ninki. Yaşamı boyunca sahip olduğu yazma ve koşma disiplinlerini anlatıyor bizlere kitabında ve aslında yazarlıktaki devamlılığını nasıl koşmaya borçlu olduğunu. Bence kitapta işlenen düşünce koşmak ve yazmaktan çok daha geniş. Kitaptaki bu kavramlardan çok arkalarındaki felsefe önemli aslında. Sadece kendimiz için başarmak. Başkalarının takdirini veya övgülerini ölçüt olarak almayıp, sadece kendimiz için çabalamak. Kendimi düşünüyorum da, dışarının beklentisini bir kenara itip, sadece kişisel başarıya odaklanmam pek de mümkün değildi herhalde. İnsanlar sizden büyük şeyler beklerden onları bir kenara itip, "bir saniye size ne oluyor ya, bu benim kendi başarım" demek pek de kolay olmasa gerek. Belki de kolaya kaçtım bilinmez ama sonraları dışarının beklentilerini başarı ölçütü olarak değerlendirmenin ne kadar riskli olduğunu fark ettim, çünkü bu beklenti aynı zamanda beni başarısızlık korkusuna da itiyordu. Bu sadece kendi için başarmak erdemine sahip olmanın zorluğu bir yana bunu muhafaza edebilmek daha da zor bence. Elde ettiğimiz başarıların sadece kendimiz için olduğunu unutup da dışarıdan gelen övgüleri ölçüt haline getirdik mi vay halimize... Sonuçta insanız ve hatalar yapabiliyoruz. Başarılarımız olduğu kadar başarısızlıklarımızın da olacağı kaçınılmaz. Bu başarısızlıklarımız sonucunda da övgü yerine yergi alacağımızdan, dışarının övgülerini yegane ölçüt haline getirip de yergi ile karşılaştığımızda tüm motivasyonumuzu ve isteğimizi kaybetmemiz işten bile değil. Belki de Murakami'nin yapabildiği ama bizim beceremediğimiz şey, gerçek başarıya ve bununla gelen mutluluğa götüren tek yol sadece kendimiz için başarmayı öğrenenebilmek. Murakami'nin bir diğer değindiği nokta da bize herhangi bir konuda "sen bunu yapamazsın, başaramazsın, sen bu işi bırak" diyenler olabileceği gerçeği ve onlara aldırmadan sadece kendi başarımız için nasıl çabalamaya devam etmemiz gerektiği. Belki de Murakami'nin bahsettiği gibi bizi küçümseyen ve alaya bu alan insanların olmasına da muhtacız kim bilir. Churchill demiş ya: "Uçurtmalar rüzgar gücü ile değil, o güce karşı koydukları için yükselirler." Belki de yapmamız gereken başarıya giden yolda karşımıza çıkan zorluklarla ve başkalarının eleştiri ve alaylarına rağmen sadece kendi başarımıza odaklanmak. Başkalarının ne başardığı ve onları geçme, onlardan daha iyiyi başarma kaygısından çok, kendiyle yarışma, kendini geçme kaygısı taşımalı aslında insan. Ne yazık ki ben bunun ne kadar farkında olduğumu düşünsem de bu "sadece kendim için başarmak" erdemine sahip olduğumu düşünmüyorum. "Ya başaramazsam başkaları ne der sonra" diye dert bile ediyorum bazen kendime. Kim bilir belki ben de bir gün Murakami gibi koşmanın arkasındaki felsefeyi, sadece kendim için başarmayı öğrenebilirim.