YARGILAMA!

Onca yıl çalışma, ün peşinde koşma, saygı açlığında bir arayıcı olma, çaba ve daha birçok şey. Ve hepsi küçük bir kaza ile saniyeler içinde gidiyor ve insanlar hakkınızda konuşmaya başlıyor. Nedir bu, kader mi? Tanrı`nın bir yaptırımı mı? O kadar çalışmanın, uykusuz gecelerin sonucu bu mu olmalı? İnsanların boş laflarına, çıkarımlarına, acıyan bakışlarına boyun mu eğmeli? Hiç sanmıyorum. Hep beraber düşünelim hadi sebeplerin ne olabileceğini. Her ne kadar insanlar bunun kaderin bir cilvesi olduğunu düşünse de, asıl sebep bence çok daha farklı ve bir bakıma da çok önemli. Ne mi olabilir? Bir doktor olduğumuzu varsayalım. En iyilerinden biri. Hayatımız boyunca çalışıp kendimizi geliştirme, en iyiye ulaşma yolunda pratik yapmışız ve hiç beklenmedik bir günde trafik kazası geçirince ellerimiz işlevini yitirmiş. Ardından insanlar konuşmaya başlar. Kazazedenin artık işe yaramayacağını iddia ederler. Gayet olağan bir olay. Aslında her gün bu tarz olaylar başkalarının başına geliyor, illa ki bir doktorun başına gelmesi gerekmiyor tabii ki. Her gün insanlar kendileri için önemli olan varlıkları kaybediyorlar ve başkalarının yargılamalarıyla karşı karşıya kalıyorlar. Aileleri, sevdikleri, hatta manevi değerleri olan hatıraları uçup gidiyor hayatlarından. Komik geliyor biliyorum ama çok sevdiği bir arkadaşından hediye gelen bir kalemi kaybedince günlerce ağlayıp kalemi arayan bir arkadaşım var. Dürüst olmak gerekirse onu yargılamıştım. Bir kalemin bu kadar önemli olabileceğini düşünememiştim. Daha sonradan öğrendim ki arkadaşını kısa süre önce bir trafik kazasında kaybetmiş. O gün anladım ki, küçük gibi gözüken bu tarz şeyler başkaları için çok önemli olabiliyor. Bunları her zaman göz önünde bulundurmak lazım tabii birini yargılamadan önce. Neden birilerini yargılarız? Nedir amacımız? Amacımız kendimizden farklı olan birini kendimize benzetmeye çalışmaktır. En azından benim fikrime göre budur insanların birini yargılamadaki amacı. Başkaları tarafından çok yargılandığımı söyleyebilirim. Neden olduğunu anlamadığım bir şekilde davranışlarım, konuşma şeklim ve olaylara bakış açım başkalarınınkinden çok daha farklı imiş. Bunu da bana yakın bir arkadaşım çok kibar bir dille izah etti. Komik olan şu ki, bunu öğrenene kadar kafamda devamlı yeni şeyler kuruyordum neden bana garip bir şekilde davranıldığı ile ilgili? Sanırım yengeç burcu olmamdan kaynaklanıyor bu problemim. İnsanların neden böyle davrandığını onlara sormandan önce kendi kendime fikirler üretiyorum. Bu davranışımdan kurtulmak için çok uğraştım ve çabalarım sonucunda kurtulduğumu mutlulukla siz okurlarımla paylaşabilirim. O günden beri kimseyi yargılamıyorum ve çok mutluyum. Ne gerek var ki başkalarının sorunlarını, kusurlarını kendimize dert etmeye. Hem bizim yaşam enerjimizi götürüyor hem de çevremizin. Başkalarını hiç sıkılmadan yargılayıp, onların heveslerini kırmak üzere eleştirenler genelde yapacak hiçbir şeyi olmayan, hayattan sıkılmış, zavallı insanlar. Bu eski alışkanlığımın bana onlardan geldiğini düşünüyorum. Onları hayatımdan uzaklaştırmamla birlikte hayatım güzelleşti, aydınlandı. Her gün çok daha rahat uyuyor, çok daha rahat, sevinçle uyanıyorum. Size de aynısını tavsiye ediyorum. Eğer çevrenizde varsa böyle insanlar, devamlı başkalarını yargılayan ve onların kusurlarını yüzüne vurup bundan zevk alan, onlardan uzaklaştırın kendinizi. Arkanızı dönün ve koşmaya başlayın. Çok daha mutlu hissedeceksiniz. 1 Biz insanlar sadece ve sadece kendimizden mesulüz. Neale Donald Walsch2 'ın dediği gibi "Başka bir ruhun yolculuğunu yargılamak sana düşmez." Bir insanın kendini yargılaması başkalarını yargılamaktan daha zordur. Kendini yargılamayı başarabilen insan bilgelik mertebesine her geçen gün daha da yaklaşır ve bizim de 1 Google Resimler 2 Pinterest. com amacımız bu olmalı. Her zaman başkalarından önce kendimizi yargılamalıyız. Başkaları tarafından ne kadar yargılansak, ne kadar eleştirilsek de hiçbir zaman onlarda kusur aramamalıyız. Bilakis kusur örtmeliyiz. Başkaları ne düşünürse düşünsün, ne söylerse söylesin gerçek olan bir şey var ki "hiçbiri bizi ilgilendirmez." Mutlu olmak istiyoruz değil mi? Çok kolay. İnsanları üzmeyip, kalp kırmayacağız. Bir kere onları ve onların kusurlarını koşulsuz sevmeyi başarabildik mi çok daha mutlu hissedeceğiz. Bu yüzden bebekler çok mutlu. Ne olursa olsun onlar koşulsuz severler ve bu dünyadaki en güzel şeydir. Koşulsuz, saf sevgi. 3 Adilhan ADİL 3 Pinterest. com/Neale Donald Walsch