BİR AĞACIN GÖZÜNDEN AÇLIK OYUNLARI

Yeni bir gün doğuyor. Sonunda, güzel bir gün... Güneşin yükselmesiyle birlikte ısınan hava - son birkaç günün aksine huzurlu, sakin, normal bir günün geldiğini anlatıyor sanki. Söylemeyi unuttum sanırım. Ben bir ağacım. Her gün sokakta yürürken görebileceğiniz tarzdan bir ağaç... Panem ülkesinin başkenti olan Capitol şehrinin yakınlarında bir yere salmışım köklerimi. Normal bir ağaç hayatı yaşıyordum. O güne kadar... İlk başta her şey çok güzeldi. Gece gündüz demez, yakınımdaki tüm ağaçlarla sohbet ederdim. Birer ağaç olarak konuşacak çok şeyimiz olmasa da elbet bir şeyler bulurduk. Bazen kuşlar dallarımıza yuvalar yapardı. Onları izler ve muhteşem seslerini hayranlıkla dinlerdik. Bazen de örümcekler bizi ağlarıyla sarar, diğer böcekleri avlamaya çalışırdı. Merakla izlerdik ağlara karışan sineklerin son anlarını. Her tarafından görürdük olayları. İyisiyle kötüsüyle yorumlardık her şeyi. Sonuçta doğaya hizmet etmekten başka bir amacımız yoktu. Tek işimiz birbirimizle muhabbet etmekti. Yıllarımız böyle geçti, ta ki Açlık Oyunları başlayana kadar. Panem ülkesinde Capitol'e bağlı on iki tane mıntıka var. Her birinin farklı görevleri olan bu mıntıkalardan, yılda bir kere, bir kız ve bir erkek olmak üzere, on ile yirmi yaşları arasında ikişer tane haraç seçilir ve Capitol'e yollanır. Bu yirmi dört haraç her yıl düzenlenen bazı saçma sapan etkinliklere katıldıktan sonra savaşmaya hazır hale getirilir ve bir arenada toplanır. Bir geri sayım sonrasında Açlık Oyunları başlar. Bu haraçlar birbirlerine karşı avantajlar elde etmeye çalışır ve birbirlerini öldürerek arenada sağ kalan tek haraç olmaya çalışırlar. Açlık Oyunları sırasında arenaya oturdukları yerden istedikleri gibi müdahale edebilen oyun kurucular vardır. Biz ağaçları, toprağı, havayı, arenada ne varsa her şeyi istedikleri gibi değiştirebilirler. İlk başta farklı kıyafetler giymiş insanlar geldi ormanımıza. Bizi incelediler, içimizden kablolar geçirdiler canımızın ne kadar yandığını umursamadan. Bazı arkadaşlarımın üzerinde deneyler yaptılar, bazılarını da söküp götürdüler. Çoğu arkadaşlarım daha oyunlar başlamadan ormandan yok olmuştu. Oyunların başlamasına birkaç gün kaldı. Ben ve geriye kalan diğer ağaçlar merakla bekliyorduk neler olacağını. İnsanlar gelmeyi bırakmıştı ama üstümüzden dev metal insan taşıma araçları uçuyordu sık sık. Ortam da değişmişti. Hergün dallarımda gezinen sincaplar artık yoktu. Kuşlar bile neredeyse yok denecek kadar azalmıştı. Hiç görmediğim arılar belirmeye başlamıştı ve hava da çok farklıydı. İnsanların toprakta yaptığı değişiklikler de beni kötü etkilemişti. Kendimi iyi hissetmemeye başlamıştım. Sonunda Açlık Oyunları başladı. Tüm olaylar haritanın merkezinde başlar, yavaşça tüm haritaya yayılırdı. Merkezde hiç ağaç yoktu. Ben ve arkadaşlarım uzaktan izliyorduk ilk ölümleri. Hiç görmediğimiz şeyler oluyordu. İnsanlar çok ilginç. Kendilerini tatmin etmek için başkalarına zarar veriyorlar, hatta birbirlerinin canına kıyıyorlardı. Sanırım benim ağaç aklımla kavrayabileceğim bir şey değil bu. Neyse, olaya dönelim. Oyunların ilk birkaç dakikası içinde yirmi dört haraçtan yedi tanesi falan öldü. Sağ kalanlar da yaşadıkları panikle haritanın farklı taraflarına doğru koşmaya başladılar. Bazılarının gözlerinden korku rahatlıkla okunabiliyordu. Bazıları da diğerlerini öldürdükleri için kahkaha atabilecek kadar mutluydu. Bir anda yanımda küçük bir kız belirdi. Adı Rue idi sanırım. Kısa boylu, esmer, kıvırcık saçlı bir kız. Küçük bir çantası ve bir bıçak vardı elinde. Çantasını yere en yakın olan dalıma astı ve yanıma oturdu. Bir süre düşündü. Kim bilir aklından neler geçiyordu o anda. Ailesi, ölümün nasıl bir şey olduğu, oyunu kazananların hayatlarının geri kalanı... Her şey olabilirdi. Bir süre sonra gözünde yaşlar olduğunu farketti. O yaşları sildi, Dallarımdan birkaç yaprak aldı, yaprakları çantasına koydu ve yola koyuldu. Uzun bir süre ilgim Rue üzerinde kaldı ve başka bir şey düşünemedim. Aklımdaki tek şey o kıza ne olacağıydı. Düşünüyordum. Sadece düşünüyordum ki bir anda dev bir alev topu belirdi üzerimde. Beni sıyırıp geçti. Tam rahatlayacaktım ki dallarımdan birinde bir elevin tutuştuğunu farkettim. Bir insan olsam o anda o alevi söndürmeye çalışırdım, ama maalesef bir insan değildim. Bir kozalaktan daha küçük olan ateş gittikçe büyüdü ve etrafta neler olup bittiğini anlayamaz duruma geldim. Dallarım teker teker düşüyordu ve yapraklarım küllere dönüyordu. Yok oluyordum. Tam hayattan umudumu kesmek üzereydim ki aniden üzerimdeki alev sönmeye başladı. Yağmur yağıyordu. Kendime bir baktım halimi görmek için. Geriye gövdemden başka birkaç dal ve birkaç şanslı yaprak kalmıştı. Sonra da çevreme baktım. Yalnızdım. Diğer tüm arkadaşlarım... Ölmüşlerdi. Çoğu köklerinden ayrılmış, yere yığılmıştı. Bazıları yerlerinde bile değildi. Kim bilir onlara neler olmuştu. Kendi içime kapandım. Hiçbir şey umrumda değildi. Sadece Açlık Oyunlarının bitmesini bekledim... Sonunda her şeyin bittiğini farkettim. Güneş doğuyordu. Yeni bir gün doğuyordu. Bir an için mutlu olmaya çalıştım. Nasıl olsa bundan sonra beni mutlu edebilecek şey buydu. Ekin Uyumaz 21401247