Sevgili Yaz, Bu Yıl Biraz Erken Özlettin Kendini

Ne soğuktu bu sabah... Özellikle ılık geçen birkaç haftanın ardından, Ankara'nın soğuğu bu sabah kendini hissettirdi. Ankara'nın soğuğu da hiç çekilmiyor. Özellikle de benim gibi Akdeniz çocuklarına... Yazı yavaştan özlemeye başladığım bu günlerde, Fadime Uslu'nun Yaz Korkuları adlı kitabını okumak gerçekten de iyi geldi. Özellikle de ''Olağan Akışlar'' adlı öyküsündeki bir ayrıntı yaz aylarını ve denizi hatırlattı bana. ''Hafif bir esinti çıkmıştı. Hanımelinin içinde yaseminin kokusu bile ayırt edilebiliyordu. Cırcırböcekleri ötüyor, uzaktan akordeonun sesi geliyordu''(5). Kendimi yaz aylarını ve denizi hayal ederken buldum. Geçen yaz, bir arkadaşım beni ve birkaç arkadaşımızı yazlığına çağırdı. Gün içinde yüzdük, etrafta dolandık biraz, sohbet ettik bol bol. Akşam yemek yedik, içtik biraz ve ardından sahile indik. Oturduk sessizce, gökyüzüne baktık, dalgaların sesini dinledik sabaha kadar. Yapmayı en çok sevdiğim şeylerden biri, deniz kenarında saatlerce oturmak. Bazen sohbet etmek ama bazen de sadece denizi izlemek, dalgaların çıkardığı sesleri dinlemek... Yaz aylarında bana daha çok huzur veren bir şey yok. Tabii en güzel kısmı sabahlamanın, güneşin doğmaya başladığı an. Arkamızdaki dağlara güneş ışınları vuruyor hafiften, güneş henüz kendini göstermemiş olsa bile. Deniz tarafına bakıyorum, ufka doğru. Henüz karanlık, tam aydınlanamamış. ''Dalgaların hışırtısı gece boyunca sürüyor. Evin içindeyse bir şeyler çıtırdıyor. Belki hareket eden böcekler, belki de eşya. Ama nasıl oluyorsa karşı koyun da ötesindeki dağlar ilk ışıkla gölgelenmeye başlar başlamaz her şey, herkesi dinlemek için susuyor''(Uslu 7). O anki huzur paha biçilemez. O sessizlik, sanki bir şeyler anlatıyor. Bütün gün etrafını saran insanların akşam olunca yanından ayrılmalarına hüzünlenen deniz, gece boyu dalgalanıyor, sanki sinirlenmiş gibi. Ve sabah olunca bütün doğa, gece boyu denizin yanında olduğumu bildiği için ödül veriyor sanki bana. Oradaki sessizliği, huzuru hiçbir şeye değişmem. Bütün hayatımı harcamak istediğim yer orası. Gün doğmadan hemen önceki an zaman dursa keşke, hiçbir sorumluluğum, işim olmadan orada durabilsem yıllarca. Ya da gece, kumsalda uzanıp gökyüzünü, yıldızları inceleyebilsem keşke. Başka hiçbir şeyi umursamadan, sadece göğe, yıldızlara bakmak... Ancak bu hayaller, şu anda Ankara'da, omzuma yüklenmiş sorumluluklarla oturduğum gerçeğini değiştirmiyor. İki aya kadar deniz bile göremeyeceğim gerçeği, altı aya kadar ise yazı yaşayamayacağım gerçeği ile yaşamak zorundayım. Ancak aynı geçen sene yaptığım gibi; bu sorumlulukları engel olarak değil, denizi görmek için aşmam gereken basamaklar olarak göreceğim. Her sınavdan, ödevden sonra, Akdeniz'e yeniden kavuşabilmek için bir adım daha attığımı biliyor olacağım. Yoksa başka türlü bu kırsalda hayatımı devam ettirmeye çalışmak pek kolay olmayacak. Kumsalda denize doğru, belki elimde bir birayla, sadece sabaha karşı değil günün her anında, hiçbir şey yapmadan oturmak, şu sıralar en çok yapmak istediğim şeylerden biri. Özellikle de geceleri, ışık saçan binalardan uzak olduğum için gökyüzü ayrı bir net, ayrı bir güzel. Sahilde yüzüstü uzanıp dalgaların çıkardığı sesi dinlerken gökyüzüne bakmak, yıldızları incelemek ya da sabaha karşı bütün sahilde tek başıma, güneş doğmadan hemen önce dağları, denizi izlemek bana en çok huzur veren şeyler. Bütün sorumluluklarımı bir kenara bıraksam, buralardan uzaklaşmak istesem gitmek isteyeceğim yer bana huzur verecek olan şey, bir sahil olurdu, çünkü bu günlerde birçok insan gibi benim de en çok ihtiyacım olan şey huzur.