İnadına Dön Dünya

Ölümün bir sihirbazlık numarasına ne kadar çok benzediğini hiç düşündünüz mü? Birini perdenin ardına alıp geri getirmemek üzere kaybetmesi sizce de klişe bir numarayı son derece korkunç bir hale getirmiyor mu? Ancak duruşunu takdir ettiğimi söylemezsem olmaz, sıradan bir numara gibi en güzel kızı alıp kaybetmiyor sadece, herkese numarasını illa yapıyor. Bence bu yüzden hayatın en eşit alanıdır ölüm (eşitlik ve adillik kavramlarının farkını şimdilik tartışmacılara bırakalım). Biri gözlerini kapar dünyaya, aradan bir ay geçer her an kapıyı çalacakmış gibi hissederiz, bir yıl sonra aklımıza geldikçe gözyaşlarımıza hakim olmakta zorlanır, kabuk tuttuğumuz yerden yeniden kanarız, on yıl sonra anılarının en güzel parçası olarak ölümsüzleştirir ve en sonunda ona bir şekilde veda ederiz. Peki ya veda edemezsek? "Abilerin en güzeline. Belki bir gün uyanır diye..." Daha henüz ilk sayfayı açmış okunmaya hazır bir şekilde beklerken ilk selamını bu şekilde veriyor "Belki Bir Gün Uçarız". Komada bir abi ve uyanacağı günü sabırsızlıkla bekleyen bir kardeşe inat akıp giden bir hayata; içe dönük, sessiz bir boyun eğiştense inadına güçlü, canlı ve son derece doludizgin akarak. Pazartesi, Salı, Çarşamba... Çok şükür sağ salim atlattık, Perşembe, Cuma Allah kerim artık. Ne kadar garip değil mi her gün bir yerlerde birilerinin başına onlarca olay geliyor ve biz belki seyirci belki de oyuncu olarak bir film misali perdenin arkasından olan biteni izliyoruz. Eğer çok şanslıysak ve herhangi bir trajedi çalmamışsa kapımızı "vah vah, çok geçmiş olsun" ları diziyoruz birbiri ardına. Geçmeyecek elbette, bunu biz de biliyoruz ama olsun, diyoruz işte. Birilerinin başına bir şeyler geliyor ve (dışımızdan bir kere bile söylememiş olsak bile) bizi teğet geçtiği için sessizce bir oh çekiyoruz. Halbuki o insanların da daha önce kaç kere geçmiş olsun dediklerini bilmiyoruz. Böyle şeyler asla bizim başımıza gelmezmiş gibi. Hiç beklenmeyen bir anda belki de dünyanın en iyi insanına ya da daha da kötüsü sizin bir parçanız olan insanların başlarına gelebilecek korkunç bir trajedinin saklandığı yerden çıkıp çıkmayacağını bilmiyor, bilemiyoruz. Beklemediğiniz her şey her gün bir başka beklemeyen insanın başına gelmiyor mu? "Hayat zaten işlerin hiç de umduğunuz gibi olmadığı yerdir"( Balboa, Belki Bir Gün Uçarız, 26). Bana en acımasız gelen ise ne olursa olsun dünyanın dönmeye devam etmesi. Neden ediyor ki ben üzgünüm görmüyor mu? Hem bu insanlar hala nasıl gülebilir? Üzgünüm burada üzgün, sesim duyulmuyor mu? Hayır efendim, hayat üzülmeye, kızmaya kırılmaya aldırmadan devam eden ciddi bir kurumdur. Size şaka gibi olaylar yaşatabilir ama şakaya gelmez, bunu herkes bilir. Ambulans sirenleri var gücüyle öter, yağmur yağar, biri otobüste yana kaymanızı ister ve günler böyle geçip gider. Daha da kötüsü sizde devam edersiniz çünkü etmek zorundasınız. Birini kaybetmenin acısını olabilecek en derine gömüp hatıraları canlı tutarsınız size güç versin diye. Galiba hayat tam da böyle bir şey; herkesten bir parçayı yanınıza alarak hep birlikte ama tek başına devam etmeye çalışmak. Halbuki bize hayatın bu kadar acımasız olduğu hiç söylenmemişti. Söylenseydi... Bilmiyorum yapardık bir şeyler değil mi? Abisinin uyanıp saçlarından öpeceği günü beklerken akıp giden hayata bir tokat atmaya gelmiş gibi "Belki Bir Gün Uçarız". İçinde yatan derin kedere rağmen dizlerinin üzerine çökmeği reddederek doludizgin yaşayan asi bir kadın, bir kardeş. Delirmenin normalliğine inanırken, bir Fatma Sıla Çakmak kaybın bıraktığı enkazı süpürmeye çağırıyor bizi. "Yokluğun varlıktan daha çok yer kapladığı zamanlar var, bildiniz mi? Bir gün illa bilirsiniz. Yani biri eksildiğinde, evinizde yer açılmaz da tam ortasında kocaman bir delik açılır. Artık o deliğin üstüne basmadan devam etmeniz gerekir. Basarsanız düşersiniz." (Balboa, Belki Bir Gün Uçarız, 99)