Tek Başına

İnsanlık tarihi birçok savaşa sahne olmuştur fakat İkinci Dünya Savaşı'nın yeri bu bağlamda çok ayrıdır. Sebebi ise daha önce eşi benzeri olmayan bir soykırım politikasının uygunlanmasıdır. Roman Polanski tarafından yönetilen 'Piyanist' filmi bu acı gerçeği bir kez daha gözler önüne sermektedir. Yahudi bir piyanist olan Wladyslaw Szpilman'ın savaşın başlamasından itibaren birçok kez ölümle burun buruna gelmesi olayın ciddiyetini kavramamızda önemli bir rol oynuyor. Ailesinden kopmasından tutun da evlerinin bombalanıp yıkılmasına kadar sayısız şekilde görebileceğimiz bu tarz kötü koşullar Wladyslaw'ın umudunu asla zedelemiyor. Savaşla hiçbir alakası olmamasına, sadece bir sanatçı olmasına rağmen savaş onun ve sanatının üstünden silindir gibi geçiyor. Wladyslaw Szpilman'ın bulunmuş olduğu kötü koşullar ve bizzat tanık olduğu soykırım bende çok derin duygular uyandırdı. İnsan düşünmeden edemiyor, nasıl olur da bir topluma veya bir gruba karşı bu denli bir kin beslenebilir? Bu nefretin ve kinin neticesinde yapılan eylemler nasıl yapanlar tarafından meşru ve haklı kılınabilir? II. Dünya Savaşı süresince, soykırım amacıyla yola çıkan insanlar ve devletler yıllar boyunca belli bir kesmi taarruz altına aldılar. Günümüz dünyasında da, maalesef geçmişten gelen bu zihniyeti fazlasıyla görebiliyoruz. Her alanda, kim olduğu veya kimlerden olduğu dikkate alınmaksızın sürekli bir şekilde birilerine karşı sindirme ve yıldırma politikaları güdülüyor. Bir kesim bir kesmi her ne sebeptense ezmeye ve bastırmaya çalışıyor. Wladyslaw ise günümüz dünyasındaki bu durumu İkinci Dünya Savaşı'nda bizzat tecrübe ediyor. Doğup büyüdüğü ve çalıştığı topraklardan sadece Yahudi olduğu için sürgün ediliyor. Yaşanan tüm olayları Yahudi olmasına rağmen dışarıdan bir göz gibi izliyor. Şans mıdır kader midir bilinmez, hiçbir şekilde diğer Yahudiler kadar işkenceye maruz kalmaması da diğer bir ilginç nokta olarak göze çarpıyor. Wladyslaw'ın kendi ülkesi olan Polonya dahi, bu durum karşısında maalesef bir refleks gösteremiyor. Bu noktada, başkasından birşeyler umut etmenin ve beklemenin ne denli zor ve yorucu olduğu kendini gösteriyor. İnsanların, belki bir yerlerden bir yardım gelir diye beklemesi durumun ne kadar içler acısı olduğunu gösteriyor. İnsanlar, büyük ihtimalle, yeri geldiğinde kim olduklarını ve kendi benliklerini gizlemek zorunda kalıyorlar. Bu durum, insanı gerçekten derinden üzüyor. İnsanların dayanakları nelerdi, onları ayakta tutan güç kendini nereden besliyordu diye düşünmeden edemiyorum. Bu denli kötü badireler atlatıp, soykırıma tabi tutulmuş bir ulusun nasıl dünya siyasetine yön veren bir konuma geldiği de üstünde durulması gereken bir husustur. Belki de, yaşanan bu sıkıntılar onları bu noktaya gelmeye zorlamıştır. Ve belki de, bu sıkıntılar ve olumsuzluklar yaşanmasaydı bu ulus bu denli önemli ve itibarlı bir konuma gelemeyecekti. Bu noktada ise, yaşananlardan ders çıkarma ve kıssadan hisse durumu ortaya çıkıyor. Dünya üzerinde birçok ulus Yahudiler gibi , soykırıma tabi tutulmamış olsalar dahi, birçok felaket ve hadiseyi atlatmışlardır. Fakat, görebildiğimiz kadarıyla büyük ölçüde sadece Yahudiler bu tarz olaylardan ders çıkarmayı kendilerine bir görev edinmişlerdir. Her ne koşulda olursa olsun, hiç kimse, hiçbir grup veya hiçbir millet bu tarz felaketlerle karşı karşıya kalmamalıdır. İnsan hayatı, muhakkaki ki, her şeyin üstünde olmalıdır. Kin, nefret ve intikam duygularıyla bir yere varılamayacağını en iyi anlatan durumlardan bir tanesi işte bu Yahudi Soykırımı olayıdır. Şüphesiz ki, insanlarımızın bu tarz olaylardan ders çıkarması ve bu tarz durumları iyi bir şekilde analiz etmelerinin, hem insan bazında hem de devletler bazında daha sağlıklı ve adaletli ilişkiler kurma açısından çok büyük faydası olacaktır.