Gelecek Kaygısı ve Sıradanlık

Hiç hayatınızdaki her şeyi bir kenara bırakıp yeni tanıştığınız birisiyle bir gemide Grönland'a yolculuk yapasınız geldi mi? Grönland ve gemi yolculuğu olmasa bile benim içimden bazen böyle bir istek geçiyor: Bir yolculuk yapma isteği. Motosiklet üzerinde dünyayı gezme hayalim vardır. Ünlü Amerikan yazar Jack Kerouac tam benim yaşımdayken Grönland'a yaptığı yolculuktan esinlenerek Deniz Benim Kardeşim isimli eserini yazmış. Ben de Kerouac gibi bir romana konu olabilecek deneyimler yaşamak istiyorum. Şimdi gerçek yaşama dönebiliriz. Motosiklet yolculuğum şimdilik sadece bir hayalden ibaret. Neden sadece hayal olduğunu Deniz Benim Kardeşim'i okuyunca anladım. Kitaptaki iki ana karakterden biri olan Bill Everhart gibi bir hayat yaşıyorum. Rahat, mutlu ve çoğu kişinin imreneceği bir konumdayım. Arada bir eğlenip hoş vakit geçirdiğim de oluyor. Lakin bu yaşamımın iç karartıcı bir şekilde monoton ve sıkıcı olduğu gerçeğini değiştirmiyor. Tıpkı Bill gibi bir adım ötesini düşünmekten kendi geleceğimin kölesi haline dönüştüm. Çocukluğumdan beri dünyevi zevkleri erteliyorum. "Geleceğini düşünme" kavramının tamamen bir yalan olduğunu düşünmeye başlıyorum. İlkokulda bana zevk veren şeyleri erteleyip iyi bir liseye giderek geleceğimi kurtaracağımı söylediler, liseye geldiğimde aynısını iyi bir üniversiteye gitme konusunda söylediler. Şimdi ise iyi bir işe girmek konusunda aynısını söylüyorlar. Ayrıca bütün bu aşamaları atlatıp toplum tarafından "başarılı" sayılan insanlara baktığımda, hemen hepsinin yaşamdan kopmuş, hayatı anlamsız görünen birer robot gibi olduklarını gözlemliyorum. "Geleceğimi kurtarmak" bu robotlardan birine dönüşmek midir diye sormadan edemiyorum. Jack Kerouac bana "hayatı anında yaşamak" sözünün sadece televizyon reklamlarında tekrar tekrar çıkan bir slogan olmadığını yeniden hatırlattı. Bill'in rahat ama sıkıcı hayatını bırakıp yolculuğa çıkarak hayatına anlam katması kendime Wesley ve Bill gibi her gün anı yaşayabiliyor muyum diye sormamı sağladı. Bir insan ömrü yaklaşık 27. 000 gün civarıdır. O 27. 000 günü doldurmaya yaklaştığımızda dönüp bakacağız, acaba anlamlı bir şey yapabildik mi diye. Ben dönüp baktığımda hayallerimi yaşamak, sevdiklerimle vakit geçirmek yerine bana göre anlamsız bulduğum ancak içinde bulunduğum şartlar gereği yapmak zorunda olduğum şeylerle harcadığım vakit için pişmanlık yaşayacağım. Peki ya Deniz Benim Kardeşim'deki Wesley gibi "sorumsuz" ama özgür bir hayat yaşasam? Gidip evsizlerle beraber sarhoş felsefesi yapsam, balta girmemiş ormandaki Afrika kabilesinin gördüğü ilk beyaz kişi olsam, bir çölün ortasında yıldızlara bakarak uyusam, sevdiğim insanlarla ve etkinliklerle hoş vakit geçirebilsem? İşte o zaman dönüp baktığımda 27. 000 günümün boşa geçmediğini anlayacağım ve Bill'in dediği gibi "Vay be. Bunu yaptığıma sevindim. Değişiklik oldu. İşte yaşamanın anlamı budur." (s. 112) diyebileceğim. Şimdi diyeceksiniz "Madem öyle, sen neden her şeyi bir kenara bırakıp hayallerinin peşinden koşmuyorsun?" Dürüst olacağım: korkuyorum. Düzenimi terk etmekten, risk almaktan, dünyaya meydan okumaktan korkuyorum, tıpkı kitabın başında Bill'in korktuğu gibi. Tabii bunları tek başınıza yapmak mümkün değil. Eğer hayattan aldığınız zevki başka birisiyle paylaşamayacaksanız, bu zevki yaşamanın ne anlamı var? Herkese Deniz Benim Kardeşim'in özgür ruhlu denizcisi Wesley gibi hayattan zevk almasını bilen, kendisini çılgınlıklara iten bir dostu, "dar anında tehlikeye karşı gülerek yüreklendiren bir budalası"(s. 61) olmasını öneriyorum. Benim hayatımda ne yazık ki böyle biri yok. Robot gibi yaşamaktan tatmin olan kişi sayısına bakarsak yakın zamanda olmayacak gibi de geliyor. En iyisi boş vereyim. Hayatı dolu dolu yaşamak benim neyime? Hafta sonu bir sınavım var, bari ona çalışayım. Yüksek bir ortalama yapıp iyi bir iş sahibi olursam motosiklet yolculuğumu ileride yapabilirim.