Sahte Gülümsemelerin Karşısındaki İçten Kahkahalar

Sosyal statüye ve paraya dair tartışmalar hemen hemen her yerde karışımıza çıkıyor bugünlerde. İnsanlar nedense artık sadakat, onur gibi erdemleri önemsemiyor, artık varsa yoksa para, şöhret birçoğu için. Oysa sevgi, aşk olmadan para bir insanı ne kadar, nereye kadar mutlu edebilir? Jane Austen'in ölmeden önce tamamladığı son romanı İkna'da, çok sevmesine rağmen sırf ailesi daha zengin ve daha yüksek rütbeli bir damat istediği için sevdiğinden vazgeçen bir genç kız görüyoruz. Roman 1800'lerde geçse de şimdiki zamanın baskın anlayışını çok güzel yansıtıyor. Maalesef ki paranın gerçek aşka nasıl da tercih edilebildiğini dizilerde, lmlerde hatta magazin bültenlerinde kendi gözlerimizle görüyoruz. Peki parayı aşka tercih edince ne oluyor, o delicesine arzulanan para mutluluğu da yanında getirebiliyor mu? Hemen hemen herkes daha iyi bir araba, daha iyi bir ev, daha lüks bir yaşam ister. Bunda anormal bir şey yok elbette ama her zaman daha iyisini istemek, elindekiyle yetinmemek insanı felakete sürüklemez mi? İstemenin sonu yoktur ama esas konu istediklerimizi elde edince mutlu olup olamayacağımız. Kitabın kahramanı Anne oldukça naif ve iyi niyetli ancak açgözlü, paragöz babası ve statü düşkünü arkadaşlarının baskısı ile aşık olduğu genç subay Wentworth'dan ayrılmak zorunda kalıyor. Aradan yıllar geçtikten sonra Wentworth oldukça zengin ve yüksek rütbeli bir subay olarak geri döndüğünde ise tüm aile krini değiştiriveriyor ve bir anda genç adam yörenin aranan damadı haline geliyor. Karakter aynı karakter, Wentworth'a dair değişen tek şey sosyal statüsü ve yıllar önce kesinlikle olmaz denilerek geri çevrilen subay bu sefer sırf parası için baş tacı ediliyor. İnsanın aklı almıyor gerçekten de. İnsanlık denilen kavramın "para" ile ölçülebilecek kadar "ucuzlamış" olması kabul edilebilir bir şey değil. Bütün olay maddiyatsa bize küçüklüğümüzden beri öğretilen değerlere, iyi bir insan olmaya ne oldu? Önemli olanın karakter olduğu, insanın şahsi davranışları ile fark yarattığı bir dünyada yaşamamız gerekirken bu özellikler geri planda kaldı. Artık kullandığımız arabaya, oturduğumuz semte, üzerimizdeki kıyafetlerin markalarına göre toplum bizi sını andırıyor. Çağırıldığımız davet sayısı ne kadar fazlaysa o kadar kadar "sevilen"; mutluluğu, sahte gülümsemeleri ne kadar iyi taşıdığına göre "belirlenen" insanlar olmaya doğru gidiyoruz. Düşüncelerimize, duygularımıza ne oldu peki? Bazen etraftaki herkes maske takıyormuş, herkes toplumun değerlendirmelerinden korktuğu için rol yapıyormuş gibi hissediyorum ancak tüm dünyayı da böyle kabul etmek, hala tüm yapmacıklıkları aşarak içten gelen güzelliği görebilen insanları göz ardı etmek büyük haksızlık olur. Romanın sonunda Anne ile Wentworth nihayet birleşiyorlar. Gerçek aşkın, tüm çıkarcı duyguların üstesinden eninde sonunda geldiğini görüyoruz. Anne paranın riyakar cazibesinin karşısında, uğrunda pişmanlıkla yıllarını harcadığı aşkını seçiyor. Mutlu mu? Evet çok mutlu. Her şey olduğu gibi, berrak, temiz. Zaten insanın sevmediği birinin yanında sarayda da yaşasa huzur bulması imkansızdır. Lükse ne derece taparsa tapsın bir kimse için sevgisiz hayat da bir yere kadar devam edebilir. Mantık evliliği yapan insanların mutsuzluğuna, her ne kadar çoğu reddetse de, mutlaka siz de hayatınızda bir kere şahit olmuşsunuzdur. Bana kalırsa her insan bir gün yaşamın ne kadar da tatlı olduğunu ve sahte gülümsemeler için değil içten kahkahalar için yaratıldığımızı fark edecek. Umarım bu fark ediş anı son nefeslerini verirlerken değil, gençliklerinin baharında hayatlarını şekillendiren kararlarını verirken gerçekleşir.