Değişerek Kaybedenler

Kaybedenler Kulübü, seneler önce izlediğim, repliklerini asla unutamadığım ve hayatımın bazı anlarında repliklerini yaşayarak anladığım, belki de şu ana kadar bana en çok ders veren lmdir. Son zamanlarda ise belki de her gece yatmadan önce, her canım sıkıldığı anda "Kadınlar, seni sen yapan özelliklere aşık olup, sonra senden o özellikleri almaya kalkıyorlar." sözünü aklıma getiriyorum. Filmde, sevgilisinin Kaan'ın değişmesini istemesi üzerine, değişmek istemeyen, daha doğrusu değişemeyen Kaan'ın söylediği bu söz, kız arkadaşımın benden değişmemi, bir özelliğimden vazgeçmemi istediği her an kafamın içinde yankılanıyor. Peki gerçekten bu doğru mu? Kadınlar tüm özellikleriyle aşık oldukları erkeği değiştirmeye mi çalışırlar, yoksa o erkeği aşık olmak istedikleri adama çevirmek mi? Sanırım bunun cevabı kişiden kişiye değişebilir. Ancak bunlarla beraber insanın aklına bir soru daha geliyor. Peki değiştikten sonra ne olacak? Artık o aşık olunan adam farklı bir insan dönüşecek tamamen. O zaman asıl amaç adamın kadını sevmesinden faydalanarak onu kadının istediği adama çevirmek. Sevebilecek bir adam oluşturmak. Ya da asıl sorun hep daha fazlasını istemek, elindeki ile yetinmemek. İlk başta, sevgiliyi kendisi yapan özelliklerine aşık olup, o özelliklerin onu mutlu etmesine rağmen daha sonra bu mutlulukla yetinmeyip, daha fazlasının istenmesinden dolayı tamamen kendi isteklerine göre bir adam oluşturmaya çalışmak. İnsanlar bu değişimi haklı görebilir çünkü ilişki her zaman kendinden bir parça vermek, bazen de sevgiliyi mutlu etmek için bazı şeylerden fedakarlık etmektir. Ancak, kendini oluşturan özellikler tükenmeye başlayınca, vermek hiç de kolay olmamaya başlıyor, tükeniyor insan. Başlarda kolay geliyordu aslında kendimden fedakarlık etmek, sonuçta onu seviyordum ve onun için vazgeçebilirdim bazı özelliklerimden, sonuçta beni bu kadar mutlu eden biri için elimden gelen her şeyi yapabilirdim ve hala da yapıyorum. Ancak zaman geçtikçe, her sabah uyandığımda farklı bir benle karşılaşmaya başladım. Her ne kadar inkar etsem de bunu, yavaş yavaş farkına varmaya başladım ne kadar da değiştiğimi. İlk başlarda onu mutlu etmek için yaptığım şeyler vardı, içimden gelerek yaptıklarım. Fakat artık bunların yerini kavga etmemek, sorun yaratmamak için yaptığım, bir söz söylemeden önce bin kez düşündüğüm davranışlar almaya başladı. Zaman geçtikçe bunun beni ne kadar da yıprattığını fark ettim. Artık ben onun aşık olduğu eski ben değildim, onun istediği bendim. Peki nerde hata yaptım? Değişecek kadar çok sevmekle mi yoksa onun beni değiştirmesine izin vermekle yani "Ben buyum, kendimi değiştiremem, sen bu özelliklerimle bana aşık oldun o yüzden bunları değiştirmemi isteme benden." dememekle mi? Bu sorunun cevabı çok açık galiba. Çok sevmek asla bir hata olamaz, sevmekle hata yapılmaz. Ancak kendinden ödün vermeye açık olmak büyük bir hata, hatta kendini kaybetmeye yol açabilecek derecede büyük. Her ne kadar hata olsa da, değişmek beni korkutsa da, her sabah farklı bir benle karşılaşmak beni kendimi sorgulamaya itse de artık bunun önüne geçemeyeceğimi biliyorum. Çünkü insan bir kez kendinden ödün verince, karşısındaki bunun her zaman daha fazlasını isteyecektir, bu insanın doğasında olan bir şey belki de, hep daha fazla istemek. Peki bu ne zaman son bulacak? Ya tamamen farklı bir ben olduğum zaman, yani bunları bile sorgulamayı bıraktığımda ya da bir gülüşü, bir bakışı, bir seni seviyorum deyişle her şeyi, kendimi bile unuttuğum bir anda kendi isteğimle onun istediği adam olmaya karar verdiğim, bu değişikleri o istediği için değil de eskiden olduğu gibi, onu mutlu etmek için yaptığım zaman. Melih Peker