UMUTSUZUZ ARTIK

Eskiden hayatımızda sahip olduğumuz birçok değere artık maalesef sahip değiliz. Gün geçtikçe fark ediyorum ki kaybettiğimiz komşuluk, arkadaşlık, kardeşlik gibi değerler yüzünden gün geçtikçe birbirimize daha da çok yabancılaşıyoruz. Bu durum eminim ki sizi de beni üzdüğü kadar üzüyordur. Siz de takdir edersiniz ki bir değeri kaybettiğiniz zaman o değeri tekrar geri getiremezsiniz çünkü bir değer yüzlerce yıl içinde oluşuyor. Bu değerleri kaybettiğimiz için artık biz de çok farklıyız. Daha bencilleşip, katılaşıp kendi kabuğumuza çekildik. "Nasıl değişti olaylar, insanlar nasıl bu kadar zalim ve bencil oldu." (91) İnsanlar farklılaştıkça ve kendisini başkaları ile bir görmeyince bu durumu düzeltecek cesareti ya da gücü kendi içlerinde bulamadılar. Bu yüzden de insanlar gittikçe daha da acımasız hale geldiler. Kendi çevresi içinde bile hep kendisini ilk sıraya koydu. Demek istediğim kendisinin dışında kimseyi önemsememeye başladı. Örneğin, üniversitelerde eskiden bir not alışverişi vardı arkadaşlar arasında. Arkadaşım dediğin ve zor durumda kalmış bir kişiye niye notlarını vermeyesin ki... Ancak bugün öğrenciler bırakın arkadaşlarına not vermemeyi yanlış notları verir oldular. Sırf o kişi yanlış nota çalışıp düşük alsın da kendisi rakip elesin diye. Bu durumun ve arkadaşının kötü niyetinin farkına varan birey muhtemelen artık kimseye güvenmeyecektir çünkü artık kalbi kırılmıştır. "Huysuz bir ilkokul çocuğu, kurşunkalemi bir defa ortadan ikiye böler, çat diye ayrılır... Kolaydır ilk başta bölünmek kalem için tabii. Ama önemli olan sonrasıdır, çocuk kırdığı parçaları da kırmak ister, iş gittikçe zorlaşır, kalemi kırmak imkansız hale gelir. Kırıldıkça zorlaşır, kırıldığı yerden sağlamlaşır bazı şeyler, insan gibi, kalp gibi, güven gibi." (80) Bu durumu düzeltmek için bir birey şu an ne yapabilir bilmiyorum. Belki bu düzenden kaçabilir. Fakat "Kaçtığı ne varsa insanın, hep ondan önce gider, sığınacağı yerlere..." (85) Bundan dolayı, ne kadar kaçarsa kaçsın bir insan bu düzen hep onu takip edecektir. Kırılıp paramparça olup kabuğuna çekilmeye mahkum halde kalacak bütün bireyler eninde sonunda. Eski Türk filmlerinde gördüğümüz ve uzaktan da olsa tadabildiğimiz duyguları asla bireysel olarak tecrübe edemeyeceğiz artık. Sadece uzaklaşacağız daha çok birbirimizden ve tat alamayacağız artık çevremizdeki hiçbir şeyden. Kimse de içsel kırıklıklarından dolayı bu durumu çözmek için bir şey yapmaya cesaret edemeyecek ve hayatı güzelliklerini tatma fırsatını kaçıracağız.. "Bir at arabasıyla dağın yamaçlarından yavaş yavaş, manzarayı izleye izleye giden insan, hızlı bir trenle her şeyi kaçırıyor artık..." (38) Görünen o ki daha da çok hızlı yaşayacağız bundan sonra bir şeylerin farkına varmadan. Diğer insanları, değerlerimizi tüketerek; onların kalplerini kırarak ve kırılarak daha da beter olacağız. "Yoldaki bakışlar soğuk, yüzler soğuk, insanlar soğuk, kalpler soğuk... Mevsimlerde suç bulma öyle..." (Bacaksız 120) Bu durumun bir çözümü olduğunu düşünmediğim gibi şu andan sonra bu duruma bir neden de yüklemek açıkçası bana pek mantıklı gelmiyor. Bu dünya böyle çünkü kapitalist sistem bunu istiyor diyemiyorum, çünkü gerçekten çok isteseydik dostluğu, kardeşliği, komşuluğu onlara sahip çıkabilirdik. İnsan olarak kalmayı becerebilirdik. Keşke insanların iki veya üç tane arabası, evleri, bankada bir sürü parası olmasaydı da bu değerlerimiz olsaydı. Ancak keşke demekle hiçbir şeyi de geri getiremiyoruz. Biz kökten her şeyi kaybettik. Bu yüzden, o kadar vahim bir durumdayız ki umutsuzuz artık. K aynakça Bacaksız, Özgür. Mutsuz Çocuklar Ülkesi. 16th Ed. Destek Yayınları. İstanbul 2016.