Yanlış Yol

İnsan güce bir kere ulaşırsa bir daha bırakmak istemez, gücün bağımlısı olur. İnsanın kendini önemli, vazgeçilemez hissetme ihtiyacını Palahniuk kitabında Katherine Kenton adlı Hollywood yıldızının mazide kalmış şöhreti üzerinden işlemiş. Bu güce, şöhrete olan aşk insanın doğasında olan bir şey. Hepimiz birer Narcissus'uz adeta. Hepimiz o gölde kendi yansımamızı görüp kendimize aşık olmuş edasındayız. Hiçbirimiz önemsiz, yeryüzünden silinecek insanlar olduğumuz gerçeğini kabullenemiyoruz. Gerçekleri kabullenemeyecek kadar önemsiyoruz kendimizi fakat saçmalıyoruz. Hepimiz öleceğiz. Hepimiz kaybolacağız yeryüzünden ve en iyi ihtimalle torunlarımızın çocukları hatırlayacak bizleri. Kabullenemiyoruz sadece. Kabullenemiyoruz çünkü hepimiz çok korkuyoruz ölümden, yok olma fikrinden. Haklıyız da bu korkuyu beslemekte. Yeryüzünden sonsuza dek silinmekten korkmasak saçmalamış oluruz zaten. Fakat kendimizi, mesleğimizi, unvanımızı çok yüceltmenin saçma olduğunu düşünüyorum . Ha doktor, avukat, bilim adamı olmuşuz ha çöpçü olmuşuz. Ha çok para kazanmışız adalar almışız kendimize ha karnımızı zar zor doyurmuşuz. Hepimizin gömüleceği toprak aynı toprak. Hepimiz aynı yerde yatacağız hepimiz birlikte çürüyeceğiz sonsuza dek. Söylemeye çalıştıklarım yanlış anlaşılmasın. Hepimiz nihilist olalım, hayatımızı amaçsızca, hiçbir şeye inanmadan geçirelim demiyorum. Paranoyak olup hayatımızın her saniyesini ölüm korkusuyla geçirelim de demiyorum. Nietzsche "Korkarak yaşarsan, yalnızca hayatı seyredersin" demiş. Bunu uygulamak çok zor değil. Her istediğimizi korkmadan, özgürce yapabilmeliyiz sadece. Güç kaygısı, statü kaygısı yaşamadan. Sadece gerçekleri farkına varmamız gerekli. Kendimizi çok yüce, çok önemli varlıklar olarak görmememiz gerekli. Buradaki hayatımızı sonuna kadar yaşayalım. Kimin toplumdaki statüsü ne olursa olsun herkes birbirine iyi davransın. Herkes eşit davransın. Ben daha çok para kazanıyorum, ben daha önemliyim kavgası olmasın. Çok mu zor bu düşlediklerim. Sanırım evet. Yazının başında dediğim gibi insanın doğası bu. Herkes birbiriyle yarışıyor. Her şey bir yarış, bir kavga. Yaptığımız her şey bir yarışmaymış gibi adeta. Üniversitede bile durum böyle. İnsanlara bölümüm hukuk dediğinizde size olan davranışları değişiyor. Hiçbir gereksinim yok bu davranışlar için. Geçen sene sizden daha fazla soru çözmüşüm, daha fazla kurallara uymuşum diye bu gereksiz saygıya ne gerek var. Böyle basit şeylere takılarak nasıl birbirimize eşit davranabiliriz ki. Nasıl ideal, önyargısız dünyaya ulaşabiliriz birbirimizin gelecekteki mesleklerine karşı bile böyle tepkiler veriyorsak. Kendimizi başkasından üstün görmek herhangi birimizin ne haddine ki. Bazılarımız daha şanslı doğdu. Özel ders aldı. Daha çok test kitabı alabildi. Daha çok imkana sahipti diye ne tür bir farkımız olabilir hayatta. Bu kadar adil olmayan bir hayatta kimsenin kimseye üstünlüğü olmamalı. Bu yazıdan kimsenin çalışmasının karşılığını alamaması gibi bir anlam çıkabiliyor farkındayım. Fakat amacım asla bu değil. Herkes çalıştığı kadar başarılı olur, para kazanır veya "statü" sahibi olur bunun da farkındayım. Ben sadece insanların kazandıkları paranın birbirlerine davranma şeklinde yarattığı değişikliklerden şikayetçiyim. Gücün, paranın insanların gözünü kör etmesinden şikayetçiyim. Uyuyup bunların hepsi geçtiğinde ve insanlar daha iyi bir hal aldığında uyanmak istiyorum. Burada yazdıklarımı özetlemem gerekirse insanların doğasında olan kendini olduğundan çok daha büyük görme hastalığı insanlığı çok daha kötü bir yola sürüklüyor. Bu yolu aşmamızın tek çözümü ise insanların birbirine gerçekten insan gibi davrandığı bir dünya. Bir ütopya. İnsanların ne kadar kazandığının birbirlerine olan davranışlarında bir öneminin olmadığı bir hayal dünyası. İnsanların güç ve saygınlık uğruna çıldırmadığı bir dünya. İnsanların çalıştığının değer gördüğü fakat abartılmadığı bir dünya. Fakat bu fikrin gerçekleşmesi çok uzun bir zaman alacağa benziyor. Canberk Taze