Nesneler ne Anlatır ki?

Geçen gece kitaplığımın arasında belki de uzun zamandır görmediğim hatta varlığını bile unuttuğum arkadaşlarımla birlikte çekildiğimiz bir fotoğrafımızı gördüm. En az 5 yıl öncesine ait olan bu resmi gördüğümde yüzümde bir tebessüm oluştu. Resimdeki iki arkadaşım benim zamanımı en çok geçirdiğim ve beni en çok mutlu eden kişilerdi. Şimdi düşünüyorum da bunca geçirdiğimiz hoşça vakitten sonra üniversite yıllarında ayrılmış olmamız ne kadar da üzücü. İnsan sanki bir parçasını kaybetmiş gibi hissediyor. Bütün bu düşündüklerimi sadece bir fotoğrafa bakıp söyleyebilmiş olmam ne kadar da ilginç. Sanırım eski bir fotoğrafa veya hatırası olan bir nesneye bakmak herkesi derinden etkileyen bir şey. Ben buna nesnenin gücü diyorum. Yadsınamayacak bir güce sahip olan nesne insanın zaman ve mekanlar arası yolculuk yapmasına belki birçok kişinin anlık telaşı ve acısını bir kenara bırakıp eskiyi yad etmesine olanak sağlıyor. Sizce de öyle değil mi? Hatırlıyorum da küçükken benim en büyük tutkum yüzmek ve denizin derinliklerine dalıp oradaki canlıların hayatını gözlemlemekti. İlk suya dalışımı da teyzemlerin Kıbrıs'taki evinin yakınlarındaki koyda yapmıştım. Başta fazlasıyla korkmuştum hatta bir ara hava tüpündeki oksijen bana ya yetmezse ya boğulursam diye düşünmüş, hayliyle ikirciklenmiştim. Fakat en sonunda aklımdaki saçma telaşeleri ve korkuları bir kenara atıp suyun derinliklerine daldığımda içimden iyi ki bunu yapmışım diye geçirmiştim. Bu olayın sonrasında da tam bir deniz tutkunu olmayı başardım. O zamandan beri her korktuğum, üzüldüğüm ve ya telaşlandığım zaman zihnimde masmavi bir denizin hayalini kurar, geçmişte yaşadığım o güzel anıyı düşünüp mutlu olmaya çalışırım. Ama bunun yanı sıra nesnelerin içimizde olumsuz düşüncelerin ve duyguların oluşmasına da yol açması çok muhtemel, sizce de değil mi? Her insanın hayat boyu sahip olduğu bazı korkuları, ön yargıları vardır ve bunların oluşmasındaki en büyük etken geçmiş deneyimleri ya da anılarıdır. İşte bu ön yargılar ve korkuların insanın hayatına girmesi bazen de nesneler sayesinde olmaktadır. Kendimden bir örnek verecek olursam küçükken izlediğim Çığlık filminden dolayı ne zaman bir dolap ve ya kapı açsam içimde hep bir endişe hatta korku olduğunu söyleyebilirim. Çünkü filmde kötü canavar bir sahnede dolaptan aniden çıkıp kurbanlarına saldırmıştı ve bu sahne beni çok korkutmuştu. Bu durumun bir benzerini de Kerem Görkem'in Aile Fotoğrafı adlı eserinde gördüm. Yapıtta parçalanan bir ailenin yavaş yavaş bir yıkıma gidişi anlatılıyor. Aile üyeleri bu üzücü durumu eski güzel günlerinde çektirdikleri toplu bir resme bakarak tekrar tekrar hatırlıyor ve yitirdikleri mutluluklarını anımsayarak sürekli hüzünleniyorlardı. Nesneler kötü izler bırakabilir. Tıpkı benim dolapları açtığımda korktuğum gibi onlar da her aile resmine baktıklarında hüzünlenmekteydi. Nesneler hayatımızda çok önemli bir yer tutar. Nitekim bizi bir anda küçüklüğümüze ve ya çok uzakta olduğumuz bir mekana saniyeler içerisinde götürebilir. Tekrar yaşamamızın imkansız olduğu bazı anlara ya da her gün doyasıya tekrar tekrar hissetmek istediğimiz duygulara bizi ulaştırabilir. Tabi her iyiliğin bir kötülükle var olduğu gibi, nesnelerin bazen de insanları adeta kaçarak uzaklaşmak istedikleri anlara götürmesi ve onlara bunları tekrar tekrar anımsatması herkes tarafından bilinmesi gereken bir gerçek. Bunun sebebini açıklamak hiç de zor değil çünkü aslında nesneler bir insana kendisinin tıpkı sudaki bir yansımasını göstermekte. Adeta insanlara kendilerini anlatan ve yaşamlarında yaptıklarını anımsatan değerli parçalar gibi... Hüseyin Tuna Erdinç