Biraz Farkındalık İçin: Adam Fawer'dan "Olasılıksız" İlk olarak şunu söylemeliyim, altıncısını okumakta olduğunuz blog yazılarıma kısa bir süre için ara vereceğim. Şu güne kadar kurgusal eserleri özellikle fantastik romanları- ne kadar çok sevdiğimden bahsedip durdum çünkü kurgular her zaman ilgimi çekti. Bu nedenle kapanışı, okuduğum ilk bilim-kurgu romanlardan biri olan Olasılıksız ile yapacağım ve ilginizi çekebileceğini düşündüğüm bir konuya değineceğim. Yavaş yavaş çocuksu romanları okumayı bırakıp farklı türlere yönelmeye başlamıştım zamanlarda elime geçti bu kitap. Her ne kadar okuduklarımın büyük bir kısmını anlamasam da okudukça meraklanıyordum. Kitabın son sayfasını çevirdiğimde gözlerimde yaşlar birikmişti ancak pek sorgulamadan kütüphaneme bıraktım kitabı. Uzunca bir süre sonra kitapsız kaldığım bir anda aklıma düşegeldi bu roman. Öncelikle şunu belirtmeliyim ki kitap çok fazla bilimsel bilgi içeriyor. Bilgi birikimi lazım yani anlamak. Ayrıca her sayfada gerçek olasılık hesapları okuyucuya aktarılıyor kitabın adından da bir nebze anlaşılacağı üzere-. Bu kadar bilimsel terimi okuyucunun anlayabileceği düzeye indirmek ve tüm olayları kurgulamak kolay değil bence. Lafı biraz uzattım sanırım ama bu kitaptan öğrendiğim daha önemli bir şey var. Konuya girmeden önce biraz ön bilgi vermek istiyorum. Kitabın ana karakteri -David Caine- birtakım deneylerle olasılık yapma yeteneğini geliştiriyor ve bu yetenekle karakter, nöbetler geçirerek geleceği görmeye başlıyor. İlk başta aklıma gelmemişti ancak sonradan öğrendim ki bu olaylar bilimsel bir temele dayanıyor. Hepimizin adını bir kez olsun duyduğu ancak hakkında çok şey bilmediği önemli bir konu: Epilepsi. İnsanların yaşamını zorlaştıran, maddi ve manevi açıdan yıpratıcı, yüreğimi parça parça eden bir hastalık... Araştırmalara göre, beynimizdeki sinir hücrelerimiz, hareketleri fazlalaştığında istemsiz olarak sinyaller gönderiyor. Bu sinyaller farklı duygular hissetmeye, anormal hareketlerde bulunmaya hatta psişik değişimlere bile neden olabiliyor. Halk içinde biz buna "nöbet geçirmek" diyoruz. İnsanların çok az bir kısmı hayatları boyunca bir kez epileptik nöbet geçiriyor ancak bu durum tekrarlanmıyor. Bizim kadar şanslı olmayanlar ise ömürleri boyunca sürekli nöbet geçirerek hayatlarına devam ediyor. Tıpkı Adam Fawer'ın kurgusal karakterine olduğu gibi. Çocukluğumdan beri tanıdığım, epilepsi hastası komşum Yunus Abi'mden bahsetmek istiyorum biraz. Her an her saniye dünyası alt üst olabilecekmiş gibi bakardı yüzüme. Yanındayken diken üstünde olurdum sürekli. Sanki ona acıdığım için onunla sohbet ettiğimi düşünüyormuş gibi gelirdi zaman zaman. Tabi ki üzülüyorum onun için ancak bu hastalık o ve onun gibi insanların anormal olması gerektiği anlamına gelmiyor. Önyargılarınızı atın! Biraz da olsa onların zorluklarla dolu dünyasını anlamak için onlarla sohbet edin. Sağlıklı hayatlarınızın kıymetini anlamak adına yapın bunu! Bir nebze de olsa farkındalık yaratmak için istatistiklerden küçük bir parça paylaşmak istiyorum. Epilepsi, dünya çapında en ciddi beyin hastalığıdır1. Dünya çapında yaklaşık elli milyon kişiyi etkilemektedir2. Gelişmekte olan ülkelerde epilepsi hastalarının %60 ila %90'ı sağlık bakım 1 WHO. Epilepsy Atlas, 2008 2Epilepsy Foundation, EpilepsyandSeizureStatistics Gizem KAYAK 21300538 olanaklarındaki yetersizlikler ve sosyal damgalanma sebebi ile tedavi görmemektedir3. Tedavi gören hastaların yaklaşık %40'ı nöbet geçirmeye devam etmektedir. "Ee bunları okuduk da elimden ne gelir ki?" demeyin. Ben bu kitaptan sonra başladım araştırmaya. Sokağın ortasında kriz geçiren bir çocuğun yürek burkan halini görünce öğrendim epilepsinin gerçek anlamını, zorluklarını ve ciddiyetini. Sonra ilk yardım kursuna gidip nasıl yardım edebileceğime dair az da olsa ipucu edinmeye çalıştım. Şunu söylemeliyim ki durumun farkında olmak çok önemli. Okumakla bir şey kaybetmezsiniz. Bilgilenmek ve bilinçlenmek isteyenler için: http://www.turkepilepsi.org.tr/ Umuyorum ki okuyan herkesin hayatında az da olsa bir bilinç uyandırabilmişimdir. Öncelikle beni şaşırtan, aynı zamanda pek çok şey öğrenmemi, araştırmamı sağlayan efsane kitabın yazarı Adam Fawer'a, sonrasında ise dünyanın en tatlı ve bilinçli epilepsi hastası Yunus Abi'me çok teşekkür ederim. Kısa bir aradan sonra görüşmek üzere!