Kışlar Da Güzeldir

Kışın gelişini çoğu insanın aksine dört gözle beklerim. Baharı zaten herkes sever ama kışlardan çoğu insan şikayetçidir; yağmurdan, kardan, soğuktan, ayazdan... Oysa her mevsimin kendine has güzelliği olduğu gibi kış mevsiminin de vardır. Fakat ya kimse görmüyor bu güzellikleri ya da her zaman yaptıkları gibi sadece şikayet ediyorlar tıpkı en sevdikleri yaz mevsiminin sıcağından şikayet etmeleri gibi. Aslında kış doğanın kendini dinlendirmesi, yorucu geçen bahar ve yazın ardından bir kenara çekilmesi olduğu kadar yalnızlığın da sembolüdür. Üzerine çektiği beyaz yorganı da böylece kendini her şeye kapatmasına olanak tanıyor. İşte bu yalnızlıktan yakınıyor büyük bir kısmımız ve kışın bu sessizliği korkutuyor onları belki de. Doğadaki mevsimsel değişim benim bedenim ve ruhum için de benzerlik gösteriyor. Kış aylarında doğmuş olmamdan olsa gerek kış mevsimini sessizliğin zirvesi olarak gördüm ve gelişini bahar kadar bekledim her zaman. Dışarısının soğuğuyla evlerine doluşan, sobanın etrafına üşüşen insanların sıcaklığı göğsüme bu sevinci doldurdu hep. Başta yağmur kokusu sardı her tarafı topraktan dalga dalga yayılarak, ardından kar bastırdı tüm yumuşaklığıyla üzerini. Her tarafın bembeyaz oluşu, yerin ve göğün bir oluşu bana saflığı, sakinliği, temizliği ve duruluğu hatırlattı. Kış sabırla beklemeyi öğretti bana baharı gözlerken. Güneşin tüm sıcaklığıyla herkesi saracağı günlerin hayaliyle ısıttı kalbimizi. Ama sonrasında güneşin kendini göstermesiyle birbirine sıkı sıkıya bağlı kar taneleri bıraktı ellerini dallardan. Tutunamadılar hiç biri. Dedik ya kış yalnızlığı bir kat daha derin hissettirir insana kendi meskeninde. Sokakta da yaşıyor olsak, geniş evlere de sığamasak yalnızlık bir yerden tutup yakalıyor bizi. Benim gibiler için bu istenilen bir şey olsa da çoğu insan için alışkın oldukları gürültünün ve kalabalıkların terki diyar etmesi korkulacak bir şeydir. Kör Ayna'da bahsedilen kış da aynı kış, beklenen bahar da aynı bahardır. Farklı da olsa coğrafyalar duygular aynıdır ve bahsi geçen kasabadaki halk kışı sevmediği kadar baharın gelişini de dört gözle beklemektedir. Çünkü baharın geliş haberini karların erimesiyle gün yüzüne çıkan dağ çilekleri vermektedir ki bu çilekler tadıyla, kokusuyla, rengiyle ve tüm canlılığıyla baharı müjdelemektedir. Ne var ki bahar da gelse bu halk için kış sürmektedir hala. Yeni biten savaşın etkileri ve insanların üzerinden kalkmayan ölü toprağı, halkı kar taneleri gibi dünya ağacının dalından koparmış, adeta izbe bir yere fırlatıvermiştir. Bu sebeple de civar şehir ve kasabalardan geri kalıp, her alanda dışlanarak yalnızlığa itilmiştir. Fiziksel olarak bahar gelmiştir ama kalpler hala kışı yaşamaktadır, kendi yalnızlığında kaybolmaktadır. Tıpkı buradaki halk gibi kendi içinde bu yalnızlığı yaşayanlar da azımsanamayacak kadar çoktur aramızda. Ve birçoğunun hayatı, en büyük hayalleri üzerinde yaşadıklarını düşündükleri geçmiş devirlere ait hazineyi bulup, geri kalan hayatlarında rahat etmek olan bu kasabanın halkı gibi düşük bir ihtimalin peşinde sürükleniyor. Kış mevsimini sevmemeleri de bu yüzdendir. Çünkü gürültüye alışkın kulaklarının, karmaşa içindeki beyinlerinin sessizliğe ve saflığa tahammülü yoktur. İşte o zaman bu yalnızlık baş gösteriyor ve kışın soğuğu o zaman içlere de işleyip gereksiz evhamları beraberinde getiriyor. Oysa karın yere düşmesiyle hissedilen soğukluk kalbe kadar işlememelidir, insan koruyabilmelidir kalbini. Her tanesinin nazlı nazlı süzülerek yere indiği ve her tarafı bembeyaz bir yorgan gibi örttüğü kış mevsimi sanıldığı kadar soğuk değildir. Çünkü kış mevsimini asıl soğuk yapan, kalplerimizin soğukluğu ve bu soğukluğu dışımıza yansıtmamızdır. Halbuki kışın içindeki sıcaklığı bir kere hissedebilmeli insan, yoksa kapalı kapılar ardında yaşattığı karamsar duygularıyla beklediği bahar bile hazan olur onlara. Oysa kışın getirdiği berraklıkla temizlenebilmeli ve yeni filizlenen çilekler gibi karşılamalı beklenen baharı, her ne kadar tutunamasak da dallara kar taneleri gibi.