BENİM YOLUM

Uzun zaman sonra odamı yeniden düzenlemeye karar vermiştim. Normalde hep yüzeysel olarak yaptığım bu temizliği bir tık yukarı taşıdım ve dolabımın en ücra köşesindeki, küçülmüş kıyafetlerimin altında, tozlar içerisinde duran minik kutumu buldum. İçinde ne sakladığım hakkında en ufak bir krim yoktu, fakat içindeki şey her neyse kesinlikle şu zamana kadar eksikliğini gram olsun hissetmediğim bir şeydi. Kutumun kapağını açtım ve merakla karıştırmaya başladım. Tabii, kutunun kapağını açmamla ardı arkası kesilmeyen hapşırmalarımın da başlaması bir oldu, dedim ya tozlulardı diye. Açıkçası içinden umduğum gibi gizemli şeyler veya özenle biriktirilmiş aşk mektupları çıkmadı, aksine tıkıştırılmış bir halde, gün yüzü görmeyi bekleyen tozlanmış, yırtılmış, kenarları buruşmuş başarı ve katılım belgeleri gibi bir ton sıkıcı şey çıktı, en dibinde de madalyalarım. Kiminde ikinci, kiminde üçüncü olduğum, kiminde de hiçbir şey olamadığım için adeta dalga geçer gibi -en azından bana öyle geliyordu- katıldığınız için teşekkürler yazan madalyalar. Küçük yaştan itibaren itinayla dosyaladığım bu belgelerin şu anki halleri itiraf etmeliyim ki yüzümde acı bir tebessüm oluşturdu. Hayır, sakın yanlış anlamayın, bu yazımda anlatmayı amaçladığım şey kesinlikle bunların hepsi boşunaydı, hiçbir işe yaramadılar gibi düşünceler değil. Sadece kafamızda birtakım şeyleri gereğinden fazla büyüttüğümüzü düşünüyorum. Fazla iş odaklı ve hırslı bir tür olduğumuzdan mı kaynaklanıyor emin değilim fakat gün geçtikçe sa ığımızı kaybetmekteyiz ve dünyaya poziti ikten çok negati ik hakim olmaya başladı. Gözümüzü hırs bürümüş durumda, hiçbir şeyle yetinememeye, hep daha fazlasını istemeye başladık. Artık o kadar çok elimizde olmayan şeyleri elde etmekle uğraşıyoruz ki gözümüzün önündeki, sahip olduğumuz şeylere yeterince değer vermiyoruz, hatta farkına bile varmıyoruz. Bir bakmışız, içinde bulunduğumuz anı yaşamak, zevk almak yerine odağımızı iş ve yükümlülük haline getirmişiz. Hepimiz biliyoruz ki geri gelmeyecek bu zamanlar. O zaman niye günlerimizi, yıllarımızı bu şekilde harcamaya devam ediyoruz? Geriye dönüp keşke diyen çevremizde o kadar fazla insan var ki. Hiç mi ders almıyoruz, hiç mi dinlemiyoruz çevremizdeki "Keşke daha fazla gezseydim, keşke daha fazla okusaydım, keşke kendime daha çok zaman ayırsaydım da yeni insanlar tanısaydım'' diyenleri? Mutluluğumuzu iş-başarı ikilisine bağladığımız sürece, sonsuz bir döngü içinde olan bu başarı ideali -çünkü hep çıkılabilecek bir üst basamak, olunabilecek hep daha iyi bir yer var- bizi mutsuz etmeye devam edecek, farkında bile değiliz. Peki mutlu olmak sizce kolay bir şey mi? Yani sınırlı sayıda bulunan ve yalnızca sayılı kişilerin ulaşabileceği somut bir şey değil sonuçta, değil mi? Olay aslında insanların mutluluk kavramından ne anladığıyla alakalı. İnsan olmanın beraberinde getirdiği özelliklerden olsa gerek, olayları hep daha kompleks bir hale getiriyoruz. İlkokuldan beri karşılaştığımız, bize durmadan yönlendirilen, ''Kendinizi 15-20 yıl sonra nerede görüyorsunuz?'' sorusundan yola çıkarsak; cevap vermeden önce herkes kafasında kendini mutlu hayal eder, kendine özgü bir mutluluk tablosu oluşturur ve mutluluktan anladıkları - anladığımız- da işimizde başarılı olmak, maddi bir sıkıntımızın olmaması gibi durumlardır. Aslında çok basit olan bu mutluluk kavramını niye bu kadar ulaşılması zor hale getiriyoruz? Neden mutlu olmak için kendimize sürekli şartlar koyuyoruz? Bir evcil hayvan edinmek mesela, duygu ve deneyimlerin en güzeli bence. Karşılıksız saf sevgi resmen, düşününce bile içimi titreten o duyguyu herkesin tadabilmesini dilerdim. Gözlerinin içine baktığınızda duygulanmamak elde değil, konuşmadan bile herkesten, her şeyden daha çok şey hissettiriyorlar aslında, o kadar yoğun ve derin ki... Ya da mesela en basitinden, önünüzde yürüyen yaşlı çiftin sevgiyle karışık atışmasına kulak misa ri olmanız, radyoda birden en sevdiğiniz şarkının çalmaya başlaması ve aniden gelen bağırarak söyleme isteği, yazın sahildeyken ''Terlik giymeye gerek yok, yakın zaten deniz'' deyip kumda ilerlemeye başlayıp ayaklarınızın güneşten kavrulmuş kumların üstünde yandığını hissetmek ve yaptığınız koşmayla zıplama karışık eylemin sonunda teninize değen buz gibi suyun getirdiği rahatlama hissi, durduk yere söylenen "iyi ki varsın" cümleleri ve sımsıkı sarılmalar... Bunlar küçük ama aslında büyük olan, bizi mutlu eden şeylerdir. Her ne kadar göze minik bir eylem gibi görünse de güne gülümseyerek başlamak da hayata karşı duruşumuzu belirlemede çok etkin bir rol oynuyor bence. Babamla, şu anda hala görüşmekte olduğu, liseden beri de yakın arkadaşı olan Mehmet Amca arasında geçen sevdiğim bir dialogdan örnek vermek istiyorum. Mehmet Amca: "Neden kime baksam, kimi görsem herkes mutsuz?'' demişti ve eve döndüğümüzde babam, Mehmet Amca'nın kurduğu bu cümleden yola çıkarak: "Bana herkes çok mutlu görünüyor, güne nasıl başlamışsan nasıl olmak istiyorsan, kendini nasıl hissediyorsan, çevrendekileri de öyle görüyorsun.'' demişti -ki kesinlikle katılıyorum. Her şey bizde başlayıp bizde bitiyor. Ne olmak istiyorsak o'yuz aslında, bu kadar basit. Karşılaştığımız olaylar ve o olaylara verdiğimiz tepkilerden oluşuyor hayatımız. Verdiğimiz kararları yaşarız ve aldığımız o kararlar, doğru ya da yanlış, hayatımızın sonuna kadar bizi izler, istesek de istemesek de etkilerini hep üzerimizde taşırız, artık bir parçamızdırlar. Bizi tanımlayan, her insanı birbirinden farklı kılan kararlarıdır zaten. O yüzden de herkes kendinden sorumludur, mutluluğumuzu da hiçbir nesneye ya da bireye bağlamamalıyız ki çevremizdeki faktörlerin değişimi, mutluluğumuz üzerinde söz sahibi olamasın. Bize hayat verilerek zaten en güzel hediye verilmiş oldu, bu hediyeyi süslemek, daha da güzelleştirmek bizim elimizde. Hayatın amacı sadece varolmak değil; keşfetmek, öğrenmek, zevk almak... Durmadan, özgürce, dolu dolu yaşamak. Sürekli olduğumuz yerden bir kaç adım ilerisini düşünmek yerine, bulunduğumuz yerin güzelliklerini görmeye başlamalıyız. Neye sahip olduğumuz, ne yaptığımız, hangi sıfatla çağırıldığımız önemli değil, her şey bizde bitiyor. Kimse keşkelerden hoşlanmaz ve unutmamalıyız ki bunları önlemek, hayatımızı istediğimiz gibi, pişmanlık ve keşkelerden uzak, sevdiğimiz şeylerin peşinden giderek tutkulu bir şekilde yaşamak bizim elimizde. Yağmur Altıntığ