GÖRMEMEZLİKTEN GELİNEN HAYATLAR

Her gün gördüğümüz şeylerin başında gelir yoksulluk. Kimi zaman trafik lambasının yeşile dönmesini beklerken kimi zaman işimiz dolayısıyla karşılaşırız yoksullukla ve yoksul insanlarla, bunlar hayatın gerçekleridir ve her zaman karşımıza çıkarlar. Fakat neden çoğu insan bu kadar sık karşılaştığı bu şeyi görmezden geliyor? Günümüzde varlıklı bir insanın başına gelebilecek en kötü şeylerden biri beş parasız kalmak hatta çoğunluk için bu insan ölümünden bile kötü bir şey. Belki de bu yüzden çoğumuz yoksulları görmezden geliyor, onların hikayesini duymak istemiyoruz. Fakat George Orwell bu görmezden gelinen insanların yolcuğuna ortak olmuş ve yaşadığı zorluklarla Avrupa'nın iki büyük şehrinde beş parasız kalmanın hem fiziksel hem de ruhsal olarak zorluklarını kağıda dökerek bizlere anlatmış. Sorduğu sorular ve anlattıklarıyla dilencilerin de aslında bir mesleği olduğuna inanmasıyla, berduşların yaşadığı zorlukları hissettirmesiyle beni sistemi sorgulamaya doğru itti. Kitapta anlatılanlar ve kendi çıkarımlarımla çoğu yoksulun ve işsizin açlık, susuzluk, hastalık dışında en büyük sorunlarından birinin aslında çalışmamaları olduğunu anladım. Özellikle de cahil insanlar için bu büyük bir sorun haline geliyor. Çünkü bu insanlar genellikle hayatları boyunca zor koşullarda da olsa çalışmış ve kendini geliştirememiş insanlar oluyor. Bir anda işsiz kalınca kendilerine bir uğraş bulamıyorlar, öte yandan günümüzde iş bulmak insanların gözünde bir statü kazanma durumuna dönmüş . Her iş insana statü kazandırmasa da iş bulan insan toplum tarafından ahlaklı bir konuma geliyor. Fakat bu insanlar toplum tarafından daha az hor görülmek veya haftada beş yerine dört gün margarinli ekmek yemek için günde on dört saat çalışmak durumunda bırakılıyor. Bu insanların düşünmeye, tepki göstermeye bile vakti olmuyor. Hayatları, kaldıkları ucuz bakımsız pansiyonlarla çalıştıkları yerler arasında geçiyor. Bana göre toplumun üst sınıflarının da istediği bu, toplumun alt kesiminin sadece uyumak ve çalıştırmak zorunda bırakıp geleceklerini planlamaya, düşünmeye izin vermeyip onları birer robota, modern kölelere dönüştürmek. Bu insanlar kendilerini özgür olarak görebilirler ancak yanılırlar çünkü aklında sadece o akşam ne yiyeceği ya da nerede yatacağı olan, siyaset, sanat gibi konularda kendine ait görüşü olmayan, kendini ifade edemeyen birey fiziksel olmasa da ruhen köleleşmiştir. Değinilmesi gereken başka bir nokta ise yapılan eylemlerden hangisine iş denilebileceği. Yapılan eylemin yararlı ve işe yarar bir şey olması onu bir iş haline mi getirir? Eğer yararlı bir eylem olması gerekiyorsa iş dediğimiz çoğu şey aslında iş değil. Eğer yararlı bir eylem olması gerekmiyorsa dilencilik neden hor görülüyor, iş olarak sayılmıyor? Bunun nedenlerinden biri küçüklüğümüzden itibaren o insanlar hakkında fikrimiz olmamasına rağmen bize toplum yaratık gibi gösterilmeleri diğer nedeni ise yaptıkları eylemden asla fazla para kazanamayacak olmaları. Dünyada işe yaramaz fakat çok para kazanılabilecek bir sürü meslek var kimse de bu mesleklerin işe yarayıp yaramadığına bakmıyor herkes o mesleğin kazandırdığı statü ve paraya bakıyor. İşte bu noktada dilencilik hor görülüyor, eğer insanlar dilenerek çok para kazanabilseydi kimse onları hor görmezdi yoksa bir bankacı nasıl sayılarla uğraşıyorsa ya da bir temizlikçi yeri siliyorsa bir dilenci de günlerce aç kalarak, havaya aldırmadan kilometrelerce yol kat ederek dileniyor ve aslında zor bir eylem gerçekleştiriyor. George Orwell insanların hor gördüğü hatta görmemezlikten geldiği bu konuyu ele alarak, bana modern köleliği somut bir şekilde ispatlayarak, aslında dilencilerin ve berduşların sanıldığı gibi kötü insanlar olmadığını hatta onların da bir işi olduğunu ve bunun zorlukları olduğunu, bana bu insanlara acınılması yerine saygı duyulası gerektiğini gösterdi. Yoksulluğa karşı bana yepyeni bir bakış açısı kazandırdı Mert Kır