Cebimdeki Kalp Kırıntısı

Öncelikle aşk bir amaç mıdır? Soruyorum size. Benim yok deyip arayışa girmek midir aşk? Yoksa sakince hayatınıza devam ederken bir anda aşkla çarpışıyor musunuz? Peki hangisi daha gerçek? Ararken bulduklarımız mı yoksa hayatın bize getirdikleri mi? Cevabını çok iyi biliyorsunuz siz de benim gibi. Ararken değil de tesadüfen bulduklarım daha sahici, daha içten. Alışverişe gittiğim zamanları hayal ediyorum. 36 beden pantolon arıyorum, dar olsun, rengi mavi olsun ama eskitme dursun ama çok da spor olmasın... isteklerim uzar gider. Arar dururum bütün mağazaları. Her bir pantolonu elime alıp bakarım "bu benim istediğim mi?" diye. Deneme kabinlerinin önündeki o koca kuyrukları beklerim. Sıra bana geldiğinde ise sonuç beklediğim gibi olmaz. O değildir aradığım. Onca uğraş veririm ama eve sadece meyve, sebze poşetleriyle dönerim. Ama bir gün önünden geçerken "dur şuraya da bir bakayım 2 dk" diye girdiğim o küçük butikten, o büyük çabalar verip bulamadığım pantolonu alır çıkarım, yüzüm gülerek. Çünkü bir anda bulurum. Beklemediğim anda karşıma çıkar . İşte aşkın neden ben beklediğimde gelmediğinin cevabı. Zamanı değilse, gelmez. Gelince de, kıymete biner. Olmuş olsun diye değil de, olması gerektiği için beni yolumdan alıkoyanlardır benim için aşk... Peşinde binbir tane olayla beraber, bir duygu buketiyle kapıma dayanır. Kaybetmemem lazım biliyorum, zor buldum çünkü. Çantamdaki bütün misketlerimi koyuyorum ortaya. Eğer ki yapabileceğim bir şey varsa çekinmiyorum. Daha doğrusu, çekinmemem lazım. Hiçbir ilişki fedakarlık olmadan yürümez çünkü biliyorum. Peki ne yapacağım şimdi? Seviyorum, yetmez mi? Yetmiyor işte be kardeşim... Gösteremedikten sonra sevmek benim neyime? İstersem canımı koyayım ortaya, "bu senin için" diyebileceğim bir şey yoksa elimde, sözlüm 0. "Kızım sen de biraz sevdiğini belli et ama!" diyen kafalar var etrafımda, sadece demesini bilen kafalar. Sevgi nasıl belli edilir ki? Etrafıma bakıyorum, herkes başka bir yol deniyor aşkını yaşatabilmek için. Pahalı hediyeler alıyorlar birbirlerine. O klişeleşen laf "aşkı parayla satın alamazsın" yalan oluyor, çünkü alınıyor. Kime daha pahalı hediye alınırsa, balkonu balonla süslenirse, adına parti düzenlenirse ertesi gün gelip " Aşık oldum" diyor. Göz boyama sanatına her gün bir yeni renk eklenir desene... Bazıları da "Sözlerle" dediler, "duygusal birşeyler söyle" dediler. Ama hiç kimse verdiği sözleri hatırlamıyor, yarın olunca unutuluyor bir nefeste verilen binlerce söz. Ben daha dün ne yediğimi hatırlamıyorum ki... Sanki hiç olmayacak gibi değil mi? Ee şimdi ne yapacağım dediğimde de oturup ağlamaya başlıyorum. Olmadığını, beceremediğimi görmek koyuyor insana. Sevgim neden yetmedi bizi "biz" yapmaya? Ne zaman geçecek bilmiyorum bu kalbimin sancısı. Bir aşk istedim, herkes onu mutluluk diye tanımladı bana. Ama bana bir beden büyük gelebileceğini nereden bilebilirdim ki. Ne kadar kürek çekersem çekeyim olduğum yerde sayıyorum sanki. Elinden tutup birinin beni çekmesini beklerken aslında daha da dibe batıyorum. Bazen nefes alamıyorum, hıçkırıklarda boğuluyorum. Nasıl başladı ve ya nasıl bitecek inanın bilmiyorum. Konu karşılıklı sevmek ve ya değer vermekse getirin menünüzü, en zor ama bir o kadarda tadına değer bir şey seçeceğim. Çünkü biliyorum hakkını verebilirim. Kendime güveniyorum. Ama gel gör ki cebimde fazla bir şey yok sunabileceğim. Sadece kalbim var... Geçtiğimiz yılların dillere destan bir filmi vardı, adı "500 Days of Summer". Kendimi her böyle hissettiğimde açıp bir daha ve bir daha izliyorum. Tom'un saf ve çaresiz aşkına benzetiyorum ben de kendiminkini. Onun çabaladığını görmek yeni yeniden umutlandırıyor ve başa dönüyoruz. Belki bu sefer olur ha, ne dersiniz?