FARKINDAYIM

Hayatımızdaki her şeyin iyi gittiğini hayal edelim. Her imkana sahip olduğumuzu, her istediğimizin gerçekleştiğini ve bu yüzden zamanla duyarsızlaştığımızı... Kendimizi o rahatlığa kaptırıp dünyada neler olup bittiğini unuttuğumuz zamanlarda bunu birden bire fark etmemiz mümkün mü? Evet, mümkün. Çünkü kendi dünyamızın bile saniyeler içinde değişme olasılığı var aslında. Dert nedir bilmeyen, her istediği anında olan, varlıklı bir ailenin oğlu olarak dünyaya gelmiş birinin ne gibi bir sorunu olabilir sizce? Maddi bir sorundan bahsetmiyorum. Tamamı ile manevi açıdan bakıyorum. Belki de insan gibi bir canlının her şeyi elde etmesi çok tehlikeli bir çöküşe sebep oluyordur. Çünkü insan her zaman daha fazlasına sahip olmak ister fakat buna gücü yettiği an, daha iyisine sahip olabileceğini bilmek, bütün büyüyü bozabilir. Fikrimce bu durum insanı zamanla, yavaş yavaş dünyadan soyutlamaya başlar, hedefi ve hayali kalmayan insanın hiçbir yaşama sebebi kalmamıştır. Duyarsızlaşır... Daha çok duyarsızlaşır. Bir gün isyan eder, dayanamaz ve ben niye böyleyim diye düşünmeye başlar. İşte bu, bir umudun olduğunu gösterir. İnsan kendini keşfetmeye ve sorular sormaya başladığında çözemeyeceği pek az şey vardır. Duyarsızlaştığını, hiçbir şeye tepki veremez hale geldiğini fark ettiği an, en önemli anıdır o insanın. Çünkü değişmek için adım atmaya karar verdiği gün gelmiştir sonunda. Kendi hayatımla, öyküdeki karakteri kıyasladığımda ortaya çıkan tabloda uçurumlar var diyebilirim. Elde etmek istediğim şeyler için çabalayacağımı bilmek bana bir ömür yeter gibi geliyor. Hatta ömrüm, elde etmek istediğim şeylere erişmeme yetmeyecek kadar kısa olacak biliyorum. Ama oldu da her istediğimi elde edecek duruma kavuştum. O zaman ben de aynı onun gibi duyarsızlaşıp yaşadığımı hissetmek isterdim. Kendi çabamla bir şeylere ulaşmak ve bunun zevkini yaşamak isterdim. Ama insan zor durumda olduğunda keşke şu an çok rahat olsaydım, her istediğim olsaydı gibi düşüncelere kapılıyor. Aslında her şeye sahip olunca da mutlu olunamıyormuş gördüğümüz gibi. İnsanın doğasına ters her şeye sahip olabilmek. Bir şeylerle tatmin olup yetinme duygumuz yok çünkü. Hiçbir zaman da olamayacak, elimizde değil. Bu yüzden hayat boyu bir şeyler başarmak için çabalamak kaçınılmaz bir durum. "Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık. Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar." (Zweig, 2016, s 57). Daha önce de dediğim gibi, insanın kendini bulması ve keşfetmesi, bir adım atması için gerekli olan tek şey. Yaşayarak, belki de üzülerek tecrübe edince anlıyor insan kazandıklarının kıymetini. Ancak kendini bulmuş bir insan elindekini kaybetse bile şunu bilir ki yaşadığını hissederse damarlarında işte o zaman daha iyisini bile kazanabilir, elde edebilir. Bu kendini bilme durumu geçerli olduğu sürece umut edebilir insan. Yeniden doğar kendini anladıkça. Kitabı okuduktan sonra, mutluluğun maddi meselelerle değil de insanın kendine ne kadar yetebildiğiyle ilgili olduğunu anladım. Çünkü, kişinin kendi ile çatışması sonucu vardığı o önemli kararlar, düşünceler tüm hayatını etkileyebilir; saniyeler içinde farklı bir insana dönüştürebilir. Hep bir amaç uğruna yaşayıp, kendi başarısı ile bir şeyler elde eden insanların gerçekten yaşadığına inanıyorum. Bence, doğuştan sahip olunan hayat şartları ile bir insan kendini geliştiremez, gerçek hayatı öğrenemez. Bu sebeple hayallerimiz için çabalayıp, kendi yarattığımız hayatları yaşamalıyız.