Hayal Ağacım

Özgürce yaşamak ister insan, hayatına yön vermek, hayallerini gerçekleştirmek ister hep. Kimsenin hayallerine dokunmasına izin vermez ve bir ağaç gibi büyütür içinde onu. Kimisi dallanıp budaklandırır onu, kimi ise hayallerinden umudunu kaybedip veya kaybetmek zorunda bırakılıp kökünden keser o ağacı. Şu hayatta en güçsüz olarak tanımladığımız çocuklar aslında o ağacı en güzel koruyup büyütenlerdir. Hayallerine o kadar güzel sarılırlar ki ondan umut, güç ve bazen de mutluluk alırlar. Asıl mesele ise büyüdükten sonra bile hayallerinden umudunu kesmemektir ve onu her daim canlı tutabilmektir. Kimseyi dokundurmamaktır hayallerine önemli olan, ağacın kurumasına izin vermeden onu her gün sulamaktır umudunla. İnsan ya bu, hayal kurar, umut eder ve hayatına güzellik katar hayalleriyle. Hayal işte bu, belki hiç bir zaman gerçek olmayacak ki olmak zorunda da değil ama yine de o umut mutlu eder insanı, tutunacak bir dal verir ona. Yoksa ne anlamı kalırdı ki yaşamın hayaller olmadan, ne farkımız kalırdı robotlardan? Özgür olmak dedim ya, evet özgürlük ister insan ama ait olmak da ister, bir yere ait hissetmek, onun bir parçası olmak... Güveneceği, dayanacağı bir dağ, her zaman yanında olacak insanlar ister ve bu ailedir çoğu zaman çünkü orası insanın karşılıksız sevgiyi ilk tattığı yerdir. En çok onlara güvenir, en çok onları severiz çünkü onlar her şeyi bilir ve bizim için hep en iyisini yaparlar. Çocukken bunu sorgulamayız pek ancak büyüdükçe ailemizin o kadar da kusursuz olmadığını görürüz ve gün geçtikçe onlara olan güvenimizi kaybedebiliriz. Hele bir de hayallerimize temas etmeye çalışırlarsa işte o zaman kaçmak, uzaklaşmak ister insan. Bu gerçekten de bir kırılma noktasıdır, ya hayallerin ve özgürlüğün ya da kalbin kırılacaktır. Bu iki ucu keskin bıçak neresinden tutarsan tut delecektir kalbini. Çağan Irmak'ın yönetmenliğini yaptığı Babam ve Oğlum adlı filmi izledikten sonra bunu daha iyi anladım. "Ona bir oda ver baba, bir evi olsun ama zaman zaman da çıkıp gidebileceği bir ev." Bu sözler çok iyi anlatıyor hem özgür olma hem de ait olma ihtiyacımızı. Nereye gidersen git, istediğin yere kaç, kendinden kaçamaz insan. Bir şeylere dayanıp güvenmek, bir yere ait olmak ister. Buna rağmen kimisi ne olursa olsun hayallerinin yok edilmesine, hayatına ve hayallerine yön verilmesine izin vermez. Bu kendini ait hissettiğin yeri kaybetmek manasına gelse bile. Aslında annemiz, babamız, sevdiklerimiz bizim için hep en doğru olduğunu düşündükleri şeyleri isterler ama istemediği bir hayatı yaşarken mutlu olamaz insan, içinde kalır hep hayalleri. Benim de hayallerim oldu her çocuk gibi. Bir gün başbakan, öteki gün bir doktor, bazen ise bir çiftçi. Hep büyümek istedim, dünyayı büyüklerden daha iyi tanımak ve özgür olmak istedim. İlkokulu bitirdiğimde liseye İstanbul'a gittim, dünyanın öbür ucu değil ama yine de zordu özlemek, arkandaki dağı her zaman hissedememek. Küçük yaşıma rağmen ailem beni hiçbir zaman sınırlandırmadı, hep desteklediler ve o dağ aslında hep benimleydi. Her şey istediğim gibiydi ilk zamanlarda, hayal ağacımı büyütmeye başlamıştım, dünyayı ve onun insanlarını tanıyordum. Ama fark ettim ki ben dünyayı ne kadar tanırsam hayallerim de o kadar küçülüyordu. Bu sadece büyüdüğüm için miydi yoksa hayallerime olan inancım veya dünyaya olan güvenim azaldığı için miydi bilemiyorum. Belki de sadece daha çok mantığıyla ve aklıyla hareket eden biri olmuştum. Yine de hayaller çok güzeldi, sınırlarından arınmak, her şeyi senin istediğin gibi olan bir dünya yaratmak... Belki de büyümek sadece böyle bir şeydi, sen büyüdükçe hayallerin küçülüyordu. Küçük de olsa yine de hayallerim var hala, onlara sıkı sıkı sarılıyorum ve kaybetmemek için de elimden geleni yapıyorum. Liseyi bitirip üniversite tercihi zamanı geldiğinde babamın istekleri benimkilerden daha baskın olmaya başladı. Babam tıp okumamı istiyordu ancak ben pek ilgili değildim tıpa karşı. Bana baskı yapmıyordu babam ama korkuyordu bence daha sonra pişman olmamdan, kendisi birçok pişmanlık yaşamıştı çünkü. Yine de ben kendi yolumu çizmeye ve hayallerimin peşinden gitmeye karar verdim, sonunda pişmanlıklar yaşayacak olsam bile ben bu hayatı yaşamak istiyorum çünkü. Bir gün oğlum olursa eğer ona buradan söz veriyorum: Hayallerine saygı duyacağım ve içindeki ağacı büyütebilmesi için elimden geleni yapacağım. Belki onun arkasında bir dağ olamayabilirim ama en azından bir tepe olurum, az bir şey mi?