Kaybeden Olmak

Kaybedenler Kulübü filminden bir replik hatırlıyorum. Eğer bir gün evine, odana girdiğinde ne yapıcam şimdi diye düşünüyorsan, sen de kaybetmişsin demektir. Bu sözün çok fazla aklımda kalmasının belki de en büyük sebebi, aynı soruyu, aynı yerde benim de kendime soruyor olmamdı. Daha sonrasında ise düşüncelere dalıyordum. Ben de mi kaybetmiştim? Peki, ne demekti ki kaybetmiş olmak? Daha sonrasında benim canımı sıkan durumlara ve kaybetmiş olmama şaşırmış bir şekilde yaşıyorken benim gibi düşünen ve aynı ikilemleri yaşayan bir çok insan olduğunun farkına vardım. Şimdi düşünüyorum da aslında kaybeden insanlarla tanışmak çok da zor değil. Belki de şöyle söylemeliyim kendini kaybetmiş olduğuna inandırmış insanlarla karşılaşmak hiç zor değil. Kimi zaman aşkta, kimi zaman ise başarıda insanların çoğu, isteği herhangi bir olayın kendi istediği gibi gerçekleşmemesi halinde kendini kaybetmiş ve şanssız hisseder. Peki bu düşünce gerçekten de insanların kendi kendilerini içine soktukları bir aldatmaca mı yoksa gerçekten bazı insanlar hep mi kaybeder? İşte tam bu konuda yani kaybeden olmanın nasıl bir şey olduğu konusunda güzel bir örnek teşkil edebilecek bir kitaptı Emrah Serbes'in yeni kitabı Müptezeller. İsmini kitabın sonlarına doğru anca öğrenebildiğimiz Bakır'ın başından geçen bazen iç karartıcı bazen ise gerçekten trajikomik olabilen ilginç bir hikayeydi. Öncelikle ilk aklıma takılan soruyu size de sormak istiyorum. Müptezel ne demek? Argo bir kelime olan bu kelime değerini yitirmiş anlamına geliyor. Bakır bir madde bağımlısı ve her zaman kendini bu duruma yaşadığı hayatın getirdiğini iddia eden bir genç. Kullandığı maddelerin mi onu bu duruma getirdiği bilinmez ama gerçekten hayal gücü kuvvetli bir yazar adayı. Bakır'ın kendi ağzından yazılmış bu hikaye, bir kaybedenin gerçekten kadersiz mi, yoksa kendini bu çerçeveye sığdırmış ve böyle olduğuna inanmış bir akılsız mı olduğu konusunda düşüncelerimi destekledi ve onları tam olarak tanımlamama yardımcı oldu. Bu konuda Bakır'ın hayatı kendini kaybeden hisseden herkese güzel bir örnek diyorum çünkü Bakır da çoğu kaybeden gibi kaybetmiş olmaktan zevk alıyor. Dertlenince sigara yakmak, oturup bir büyük bitirmek ya da dertli bir şarkı dinleyip kendinden bir şeyler bulmaya çalışmak. Kabul edelim ki çoğumuz hayatımızın bir döneminde bu ruh haline girmeyi istemişizdir çünkü ancak acı çektikçe insan kendini masum hisseder ve ne yanlış yaptıysa onun bedelini ödediğini düşünür. Birçok kez yeniliyor hayat yolunda Bakır ve birçok kez de yalnız kalıyor ama onu gittikçe daha kötü yapan ve kendi deyimiyle bir gün görmemesini sağlayan şey ise bence bu kötü günlerinden bir kez bile olsun geri dönmek istememesi çünkü dertli oldukça uyuşturucu ve alkol kullanacak ve bu maddeleri kulladıkça tekrardan dibe vuracak. Böyle bir döngünün içine kendini atıp genel manada bakınca gayet ehlikeyf şekilde yaşanan bu hayat bana hiç kaybedilmiş gelmiyor. Bu kitabı okuduktan sonra acaba benim de hayatımda beni üzmesinden gizlice zevk aldığım kötü bir durum var mı diye düşündüm ve hepimizin birçok kez içine düştüğü bir çıkmazın varlığını hatırladım. Çoğu insan gibi ben de tekrar tekrar aşık oldum ve çoğu zaman o aşkıma ulaşamadım ve vazgeçtim ama kabul ediyorum ki ne kadar acı çektirse de aşık olmak insana kendini genç ve masum hissettiriyor. Bakır'ın yaşadıkları bana öğretti ki hayat insanlara başa dönme tekrardan başlama şansı her zaman veriyor ama o şansı nasıl kullanılacağı ise insanın kendine kalıyor. Eğer tüm şans hala benim elimdeyse güzel bir yol çizmek de hala benim elimde. Aksi takdirde neler olacağını ise en güzel Bakır Arslan kendi hayatına yönelik olarak özetliyor, "Yolun başında müptela idim yolun sonunda müptezel." Kadir Serkan Kılıç