Pembemsi Metal Müzik

Deafheaven (dfhvn), San Francisco'da kurulmuş bir "black metal" grubudur. Sunbather albümleri ise 2013 yılında çıkmıştır. Sunbather, her açıdan inanılmaz bir albüm. Öylesine derin ve öylesine mükemmel yazılmış ki, insan dinlediği her saniye daha da etkileniyor. Etkilenmemek elde değil. Solistin çığlıkları öyle güzel ki, insan gerçekten albümü açtığı saniyeye defalarca kez teşekkür ediyor. Notalar akıp giderken ve duygular bir sel olurken durup biraz düşünüyorsunuz. Bu adam niçin boğazını acıtacak kadar acıklı ve öfkeli bağırıyor? Muazzam bir şarkıyı, "kimilerine göre" neden dinlenemez hale getiriyor? Acıyı bu kadar etkili aktarmanın başka bir yolu yok çünkü. Ne arka planda kalan enstrümanlar, ne de hafif bir kadın sesi yaşanan acıları tam olarak aktarmaya yetmez. Yetemez! Yazarın çektiği acıyı kulaklarınızla duyuyor, tanık oluyor, hissediyorsunuz. Belki tüm acılardan kurtulmanın basit yolu, bağırmaktır. Çoğumuz cesaret edemesek bile yüzlerce insanın karşısına çıkıp bağırmaya, onlar ediyorlar. Her ne kadar "metal müzik" denen müzik türü nefret ve korkuyla ilişkili olsa da, bu insanların neden bunları bu yolla, korkunç ve nefret dolu bir müzik yoluyla, aktarmaya çalıştıklarını düşünmek lazım. Yıllar boyunca sanatçılar duydukları korkuyu, hüznü farklı şekillerde yansıtmışlar. Edvard Munch, "Çığlık" adlı tablosunu yaparken, korkuyu anlatmak istemiş. Edgar Allan Poe, hüznü, ölümü anlatmak istemiş. Ne kadar başarılı oldukları, o an o tabloya bakarken hissettiğiniz duygularla alakalı. Eğer siz, bahsi geçen tabloya bakarken o korkuyu hissediyorsanız, o tablo fazlasıyla başarılıdır. Aktarmak istediğini, sizin hislerinize geçirmiştir. Siz, "Sunbather"'ı dinlerken nefreti, korkuyu, hüznü hissedebiliyorsanız, o başarılı bir albümdür. Bu yüzden Sunbather, sadece dönemsel bir başarı değil, kalıcı bir başarı yakalamış bir popüler kültür ürünüdür. 2 Üşümezoğlu Her notada daha farklı bir hikaye anlatılır. Bir şarkıda reddedilmişlik, ulaşılamazlık anlatılır. Vahşice, korkusuzca çalınmış o notaların arasındaki öyküyü anlayabilirseniz, nefretin ve hüznün sebebini de anlayabilirsiniz. Acı çekercesine söylenmiş o sözlerin ardında yatan hüznü fark ederseniz, muhtemelen bu albümü daha çok, daha içten seveceksiniz. Aslında şu ana kadar sadece acılardan, kederden ve nefretten bahsettiğini söyledim. Oysa bazı kısımlar, mutluluk da içeriyor. Sonuçta, grubun üyeleri çıkılmaz bir bataklığın içinde yaşamıyorlar. Mutsuz, hüzünlü oldukları zaman kadar, mutlular da. Onlar da insan sonuçta, onlar da bizden, her ne kadar inanmak zor gelse de. Bu yüzden bu albüm, bana göre gelmiş geçmiş en güzel albümlerden biri. Çünkü içinde, çoğu yazarın bahsetmekten çekineceği kadar duygu, çoğu ressamın resmetmekten korkacağı kadar korku var. Acı var, ama mutluluk da var. Tam bir insan hayatının özeti aslında, "Sunbather". Sevdiği kız tarafından fark edilemeyen bir çocuğun kısa hikayesi de var çığlıkların arasında, acı ve kederle bulanmış din korkusu da var. Çocukluğu, babasıyla asla elde edemediği mutluluğu var. Her an gördüğü, ama sahip olamadığı Manhattan çekiciliği var. Aşkı, korkusu, hatta ölümü bile var yazarın. Bu yüzden kayboluyorsunuz notaların, sözlerin arasında. Korkuyla, acıyla, ama biraz da mutlulukla dolu birinin hayatı, Sunbather. Çalmaya devam ederken şarkılar, siz de bu hayata ortak oluyorsunuz. Geçmişe, yaşananlara, yaşanmayanlara göz gezdiriyorsunuz. Kimi zaman yükselen gitarlarla heyecanlanıyor, kimi zaman ise solistin bağırmalarıyla, çığlıklarıyla, acısıyla baş başa kalıyorsunuz. Hatta bazen onlar bile olmuyor, bazen yalnız kalıyorsunuz. Bir kilisede, sıradan bir Pazar ayinini dinliyorsunuz birkaç dakika boyunca. Yazarın korkularıyla yüzleşiyorsunuz. Uyuşturucudan sıyrılmış, fakat yakın arkadaşlarını uyuşturucunun pençesinden kurtaramamış bir gencin yardım çığlıklarını duyuyorsunuz. Tam bu dizelerde korkuyu hissediyorsunuz, zira yalnız kalmaktan da korkuyor yazar. Tüm arkadaşlarını kaybetmekten ve yalnız kalmaktan korkuyor. Albüm, sonuna 3 Üşümezoğlu yaklaştığınızda size haber veriyor adeta. Biteceğim diyor. Aslında bir saatçik süren bu serüven vücudunuzda bahsi geçen etkileri bırakıyor. Sunbather, çıkalı bir yıldan az süre olmuş olmasına rağmen, benim en sevdiklerim listesine çok yukarılardan giriyor. Böylesine bir duygu seli zor bulunacağı gibi, böylesine başarılı bir müzisyen ekibin de bir araya gelmiş olması, başarılı bir albümü zorunlu kılıyor. Albüm, birçok insanın hayatı gibi bitiyor. Albümün geride bıraktığımız kısmı gibi sesli ve çığlıklarla değil! Yavaşça, sakince... Sanki bir saat boyunca o derin duygulardan bahsetmemiş, o anıları anlatmamış gibi bitiyor. Ölüyor hatta albüm. İlk tuşa bastığınızda doğuyor ellerinizde ve biterken de ölüyor yavaş yavaş...