Muhammed Baykal, Şube 44, 21400183

SOĞUK TOPRAKLAR, SICAK İNSANLAR: ESTONYA (3-8 Mayıs 2010) Öğrenmeye başladıktan ancak 2 yıl sonra hazzetmeye başladığım İngiliz dilinde yazdığım kompozisyonun "Comenius" takımına seçilmemi sağlamasıyla başlıyor Estonya maceram. Projenin katılımcısı olan Estonya, Avusturya, İspanya, Fransa, Yunanistan, Slovenya ve Türkiye ülkelerinden öğrencilerin ve öğretmenlerin Estonya'nın ev sahipliğinde buluşacağı toplantının temasının müzik olduğunu öğreniyor, öğrenir öğrenmez de müziğimizi tanıtmak için hazırlıklara başlıyoruz. Aşık Veysel'den Barış Manço'ya, Dede Efendi'den Türk Beşleri'ne kadar hazinemizde ne varsa araştırıp sunumlar, gösteriler hazırlıyoruz, haftalar süren hazırlık bizi bayağı heyecanlandırıyor. Biz hevesle şarkılarla, türkülerle ilgilenirken zaman da heyecanımıza anlayış gösteriyor, çabucak geliyor yolculuk günü. Kültürümüzü, kimliğimizi tanıtacak olmanın üstümüze yüklediği sorumluluğun bilinci ile yolculuğumuza başlıyoruz. Yolculuk sabahı Gazi Üniversitesi Vakfı Özel Okulları Kurucu Temsilcisi Dr. Yusuf Ekinci ile, 03. 05. 2010 Keyifli yolculuğumuz akşam başkent Tallinn'de bitiyor. Otele geçerken şehrin tarihi dokusu gözüme çarpıyor. Tarih "Buradayım!" diyor adeta, "Yüzyıllara direniyorum!". Önümüzdeki günlerde göreceklerimden habersiz, ilk akşamdan başlıyorum hayıflanmaya, dokusunu günden güne kaybeden tarihi şehirlerimizi neden koruyamıyoruz diye düşündürtüyor bana Tallinn. Estonya'daki ilk sabahımıza başkenti soluma hevesiyle uyanıyoruz. 1 gün serbest gezmeye vaktimiz var. Tallinn sokaklarını aşındırmaya başlıyoruz erkenden. Sokaklarda geziyoruz, hediyelik eşya dükkanları, kiliseler, alışveriş merkezleri... Bir bina içine sıkıştırılan dükkanlardan ibaret olan günümüzün alışveriş merkezleri dünyanın her yerinde aynı. Sokaklar ise tam tersi. Sokaklar derken yollardan, kaldırımlardan bahsetmiyorum. Sokaklar, özgün binalarıyla şehrin, ülkenin ruhu olduklarını haykıran değerler. Canlı dokularıyla sokaklar; insanoğlunun yaratıcılığını yansıtıyor, insanların farklı koşullarda nasıl çeşitli güzellikler ortaya çıkardığını. Tallinn sokaklarında dolaşırken hem bunları düşünüyor hem anaokulu çağındaki bir çocuk merakı ile şehri, insanları gözlemliyorum. Binaların çoğunun tarihi görünmesinden ülkenin pek gelişmiş olmadığı yargısını çıkarıyorum ancak çok geçmeden yanıldığımı anlıyorum. Görüyorum ki binaların içi 21. yüzyılla muhteşem bir harmoni içinde ancak dış görünüşleri 19. yüzyıl Avrupa'sının sokaklarında yürüyormuşsunuz gibi bir izlenim veriyor. Tarihi dokusuyla tipik bir Tallinn sokağı. İlk günümüzün sonuna yaklaşırken hava gittikçe soğusa da gezinin ilerleyen bölümünde özgürce gezme fırsatı bulamayacağımızdan otele dönmemekte direniyoruz. Elimizde turizm bürosundan aldığımız Tallinn haritası, ayaklarımız pes edene kadar yürüyoruz başkentte. Gün boyunca gezdiğimiz onlarca mekan kafi gelmiyor. Bu sevimli kente el sallarken kentin bizde hakkı kalsın istemiyoruz. Ancak sonunda yoruluyor ve odalarımıza dönüyoruz. Yeni günün sabahında yeni bir heyecan var: proje başlıyor. Sabah otobüsle Tartu'ya doğru yola çıkıyoruz. Geç gelen kafileleri de toplayarak Tallinn'den ayrılıyoruz. Tartu'ya vardığımızda kafilemiz ev sahibi ailelere dağılıyor. Sıradan bir geziden farklı olarak toplumun en küçük kurumu olan aile ortamını gözleme şansımız doğuyor. Misafirliğimin ilk dakikasından itibaren misafirperverliklerini, sıcakkanlılıklarını hissediyorum. Hem aile hem de projenin içinde tanıdığım insanlar, "Kuzey'in insanı soğuk olur" önyargısını her gün tekrar tekrar yanlışlıyorlar. Bu soğuk toprakların sıcak insanlarıyla çok çabuk kaynaşıyoruz. Çok çabuk diyorum çünkü bize Anadolu insanını anımsatıyorlar. Belki evlerinde Anadolu insanının yaptığı gibi "Tanrı misafirleri" için ayrılmış bir "misafir odası" yok ama davranışları yurdumuzdaki sıcaklığa yakın. Tartu'da anlıyorum ki tarihi dokuyu korumak Tallinn'e has bir şey olmaktan çok tüm ülkede uygulanan bir adetmiş. Geçelim tarihi öneme sahip binaları, eski köy hayatının bile sıradan bir kulübede müzeleştirildiğini görünce Estonlara hayran kalıyorum ve yine aklımdan Türkiye geçiyor. Derin bir nefes alıyorum, Anadolu'da kış uykusuna yatan tarihin ne zaman yazı göreceğini düşünüp duruyorum. Müzeye çevrilen eski bir köy yerleşim yerinden bir kare. Gezimizin sonuna gelirken görüyorum ki, Estonların renkli karakterleri yeme içme alışkanlıklarına da yansımış. Suyu bile nadiren sade içen bir milletten bahsediyorum. Marketlerinde limonlusundan çileklisine kadar su çeşitleri mevcut, sade su satın almak için azimle sade suların yerini aramanız gerekiyor. Geleneksel Eston çikolatasını da sade olarak bulmak için belli bir çaba sarf etmek gerekli. Dondurmanın bile sürekli sadesini üstün tutan bir millet olarak bunu anlamamız kolay değil. Tüm bu şaşkınlıkların içerisinde gezimiz de göz açıp kapayıncaya kadar sonlanmış oluyor. Estonya tecrübemden memnun olarak, Türkiye için hayaller kurarak yuvama dönüyorum.