Tarkan Haklı: "Başkası Olma Kendin Ol"

Düşündükçe içten içe, iğrenç bir şekilde beyninizi kemiren bazı şeyler vardır ya, hani keşke böyle olmasa dediğiniz ama asla değiştiremediğiniz veya değiştirebileceğinizi düşünmediğiniz şeyler... Çok şanslısın, sayın okuyucu, çünkü bugün beynini patatese çevirecek o şeyi, benden duyacaksın. Gerçek benliğini diyorum, ne kadar yaşayabiliyorsun ya da daha doğrusu ne kadar yaşıyorsun? Hafiften bir sıcak bastı değil mi? Basar, fena basar çünkü cevap hayır ise ne anlamı var ki şu an nefes alıyor olmanın. Şunu da belirtmeme izin verin, asıl suçlu Iva Prochazkova'dır, o ve Çıplaklar adlı romanı. Yani ben durup dururken neden kendime böyle sorular sorup bunalıma gireyim ki? Romandan sonra oldu ne olduysa. Şayet hala yutkunabiliyorsanız, acı gerçeklere ani girişimi yapıyorum. Ergenlik dönemimi, zamanında dışarıdan hiç öyle görünmemiş de olsa, duygusal, sosyal ve düşünsel açıdan oldukça ağır atlattım. Sebebini tahmin edeceksinizdir, "kimlik arayışı". Her ergenin yaptığı gibi ben de bir kişilik oturtmaya çalışıyordum. İnanın bana ne kendime ne de başka insanlara saygım kalmadı uğraşlarım ve süreç bu sonrasında. İçimden geldiği gibi değil, kafamda belirlediğim, belirli süzgeçlerden geçirerek oluşturduğum ve hayranlık duyduğum kurgusal bir insan gibi davranmaya çalışıyordum. Bu arada, bu ölçekler sürekli değişiyordu. Sonuç olarak da aydan aya, belki de haftadan haftaya, hatta günden güne bile değişiklik gösteriyordu hal ve hareketlerim. Gelin görün ki benim kadar dengesizine de rastlamıyordum hiçbir zaman. Bu yüzden hem kendimden nefret etmeye başladım hem de başkaları gayet normal davrandıklarından onlardan da tiksinmeye başladım. Başkalarına olan nefretiniz bir yerden sonra kafanızı çok kurcalamamaya başlıyor ama kendinizi sevmiyorsanız, işte oradan dönüş çok zor hatta imkansız olabiliyor. Şu yüzden ki, kendinizi sevmedikçe az önce bahsettiğim sürekli farklı hal ve hareket sergileme olayına daha çok kaptırıyorsunuz kendinizi çünkü kendinizi bir şekilde, yine kendinize sevdirmeye çalışıyorsunuz. Fakat sizin de anladığınız gibi bu kısır bir döngüden öteye gitmiyor. Şimdi, tamam bunu bir ergenin yaşaması normal, sonuçta ergen değil mi? Peki, biz yetişkin insanların da kendileri gibi davrandıkları söyleyebilir miyiz? Bu, bendenizin ergenliğindeki kadar geniş bir şey olmayabilir. Diyelim ki patronunuza veya hocanıza karşı farklı davranıyorsunuz, üzerinizde ağırlıklar hissediyorsunuz onların karşısında ve başka bir insana bürünüyorsunuz. Tanıdık gelmemiş olması imkansız diyorum ben. Asıl değinmek istediğim; neden olaylarla veya kişilerle yüzleşmek yerine anında bukalemun moduna alıyoruz kendimizi? Neden kendimiz olup deneyip görüp sonuçlarına katlanmıyoruz? Olduğumuz kişiyi mi sevmiyoruz aslında, yoksa gerçek kişiliğimizi ortaya koyduğumuzda olacak şeylerden mi korkuyoruz? Umarım sorunun cevabı her ikisi de değildir çoğumuz için. Korkunç cevaplar bunlar. Ben kendim için cevabı çoktan açıkladım sanırım ergenliğimden bahsederken ve yine sanırım ergenliğimden kalma bu travmva ile devam ediyorum yoluma. Kendimi sevmeyi uzun süredir başaramadım henüz. Çözümü açık görünüyor. Tüm o oyunculukları bırakıp benliğimizin, bizi ve hayatımızı ele geçirmesine izin vermek. Evet, kolay olmayacaktır bu çoğu zaman, çılgınca senaryolarla karşılaşabiliriz maskelerimizi bir kenara atarken. İnsanlar "Yahu ne oluyor buna?" diyebilirler, sizi hayatlarından çıkartabilirler, işinizden kovulabilirsiniz, yaşadığınız şehri değiştirebilirsiniz ya da belki uzun zamandır açılamadığınız birine onu ne kadar çok sevdiğinizi söyleyip sonucunda reddedilebilirsiniz. Fakat düşünsenize, "Bunları yapan benim, yanlışıyla doğrusuyla benim kararımdı her şey ve ben yaşadım zaten çoktan bana ait olan hayatı!" diyebileceksiniz. Tüm bunların yarattığı huzurla yaşamak varken ısrarla kendi yarattığımız kabuklara bağlı kalmanın anlamı yok gibi, sayın okuyucu. Hem belki iş üstündeyken başkalarına da ilham verirsiniz, heyecan verici olmaz mı?