HOŞÇA KAL KÖTÜLÜK

Dünyadan bütün kötülükleri silsek daha mutlu olur muyduk? "Savaş" kelimesini tüm sözlüklerden kaldırsaydık mesela ya da "kötü" kelimesinin anlamı hiçbir lügatte olmasa nasıl olurdu? Uzun zamandır düşünüyorum tüm bunları çünkü içinde yaşadığım dünyayı sevmiyorum. Çıkarları uğruna hayatındaki herkesten vazgeçebilecek, bulunduğu konumdan daha üstte olabilmek için tüm çevresini feda etmeyi göze alabilecek bir sürü insan tanıyorum, görüyorum. Bundan nefret ediyorum, insanlar kendilerini tatmin etmek için o kadar çirkin yollara başvurabiliyor ki. Bunları düşünmekten çok yoruluyorum bazen ve kafamdan bu tür düşünceleri atabilmek, dünyanın kirliliğinden biraz uzaklaşabilmek için ütopik filmler izliyorum. Genel olarak zihnimi ferahlatan bu tür filmleri arayıp bulmak zor oluyor, ben de geçenlerde arkadaş grubumdan tavsiyeler istedim. Benim hakkımda ufacık bilgisi olan biri bile kötülüğün olmadığı bir dünyayı içeren filmleri sevdiğimi bilir. Bir arkadaşım da bana "gerçeklerle yüzleşmem için" Amerika'da Phillip Noyce yönetmenliğinde yapılmış olan Seçilmiş filmini önerdi. Benim genelde izlediklerimin aksine bu distopik bir filmdi. Ama olsun, dost önerisidir diye izledim. Kafamdaki "tüm kötülükler hayatımızdan silinse ne olurdu?" sorusuna verilebilecek en güzel cevabı verdi film bana. Film kötülüklerin insan hafızasından silindiği, uzun seneler sonraki dünyayı anlatıyor. Her ne kadar bu fikir başlarda güzel bir fikir gibi gelse de filmi izledikçe kötülüğün insanın doğasında olduğunu ve o olmazsa iyiliğin değerini anlayamayacağımızı fark ettim. Kötülüğün hayatlarımızdan silinmesi aslında koskoca bir sansür olurdu ve bunu başarabilmek için tarihimiz ve geçmişimiz bize tamamen unutturulmalıydı. Düşünsenize, gururla anlatabildiğimiz Kurtuluş Savaşı'nı hiçbirimiz hatırlamıyoruz çünkü hayatımızda "savaş" sözcüğü yok. Bu gururla andığımız savaşta yüz binlerce askerimiz öldüğü için savaşın olmaması gereken bir olay olduğunu da bilemeyeceğiz mesela. Yani karar verme şansımız yok, örnekler bile hayatımızdan çıkarılmış ve biz sadece "iyi"nin ne olduğunu bilip ona göre yaşamakla hükümlü olacağız; seçmeden, seçme şansı verilmeden. Hatta belki de kötü bir duyguyu asla tatmadığımız için yaşadığımız iyi günler bize sıkıcı ve sıradan gelecek. Bazen en güzel duygular bile acıyla sonuçlanır, ama bundan edindiğimiz birikim bize deneyim katar ya, kötülüğün olmadığı bir dünyada acı da olmayacağı için, aslında kötülüğün hayatımızdan gitmesi çok güzel duyguları da elimizden alacak. Bunlardan biri de aşk. Aşkla bağlandığımız birinden herhangi bir sebeple korktuğumuzda; günlerce, belki haftalarca bunun acısını çekebiliriz. Ama belirli bir süre sonra bu acıya bir deneyim, bir hayat dersi gibi bakabilmeyi öğreniriz. Gel gör ki, kötülüğün silindiği bir dünya elimizden aşkı da alır, deneyimi de. Yani kısaca, kötülüğü silmek demek, tüm insani duygularımızdan vazgeçmek ve hayatımıza ruhsuz robotlar olarak devam etmek olur. Uzun lafın kısası, her ne kadar dünya düzeninden nefret etsem de, çözüm bundan kaçmak değil, tüm bu kötülükten ders alarak dünyayı daha güzel bir yer haline getirmeye çalışmak. Kötülüğü hayatımdan silemem evet, çünkü o beni ben yapan en temel duygularımdan biri. Ama onun en kötü olduğu yerlerde mücadele için elimden geleni yapabilirim. İyi bir insan olabilir ve çevremdeki herkese iyiliği anlatabilirim. İnsanlara sadece gülümseyerek bile onların kalbine dokunup onların da içlerindeki iyiliği keşfetmelerine yardımcı olabilirim. Barış için uğraşıp bunun faydalı olduğu konusunda insanları ikna edebilirim. Benim hayatına dokunduğum insanlar da başkalarının hayatlarına dokunur ve kötülüğü silmeden, onu iyilik için kullanarak güzel bir hayat yaşayabiliriz. Aynı hatalarımızdan ders çıkarır gibi, diğer insanların hatalarından ders çıkarıp, bunun kötü bir şey olduğunu başka kitlelere aktarabiliriz. Böylece mutlu bir dünyaya biz adım atamamış olsak bile gelecek nesiller için bunu sağlayabiliriz. Değil mi?