İzleyen Yabancı Gözler

Hayatımızın her çağında farklı duygulara, insanlara ve şehirlere misafirlik yapmıştır ruhumuz. Bazen garipsediği bazen ise oldukça tanıdık olduğu hislere açılır kalplerimiz. Çoğunlukla, gördüğümüz olaylar veya insanlar üzerine fazla kafa yormayız. Sonradan düşündüğümüzde ise zengin ruhlu birçok insanın kalbine misafir olamadığımızı fark ederiz. Bu insanlar kimi zaman günahsız, sevapsız, arzulu ve başıboş bir çocuk kimi zaman sırtında dünyanın yükünü barındıran bir adam olabilir. Farkında olmayız ama bazı insanlar vardır ki bizi dışarıdan izlerler, üzerimize düşünürler. İşte Emrah Öztürk bu dışarıdan gören gözler rolünü bazen bir çocuğa bazen bir leğene bazen ise bir temizlikçiye vermiş ''Limon Yağmuru(2014)'' kitabında. Altı yaşında evden çıkıp okula gitmeye başladığımda okul sorumluluğuna girmek istememiştim. Hiçbir okulu beğenmemiştim; fakat en sonunda bir koleje gitmek zorunda bırakılmıştım. Girdiğim ilk andan itibaren ağlamaya başlamıştım. Evimi istiyordum. Sokak ve okul hayatıma geri dönmek istiyordum. Okula gittiğim her sabah içimi bir hüzün kaplıyordu. Bulutlar olduğundan daha koyu ve okul yolu olduğundan daha bir engebeli gelirdi bana. Okulu sevemediğim için çok da arkadaşım olmamıştı zaten. İnsanlar hep beraber oyunlar oynarken o yaşlarda, ben tek başıma onları izlerdim. Öğrenim hayatı bir hüsran olarak başlamıştı benim için. Böyle bir başlangıç benim çocukluk neşemi sıfırlamıştı ve suskun bir çocuğa dönüştürmüştü beni. İnsanlara çok belli etmesem de kalbimde hiç neşe kalmamıştı. O yaşlarda dertler, sevgiler ve istekler kısmen küçük olsa da insanlar bana anlattığında üzerlerine çok düşünürdüm. Kimse benim sevincimi, hüznümü ve okula olan nefretimi bilmese de ben herkesi tanırdım, kalplerinin derinlerinde nelerin yattığını bilirdim. İnsanlara birçok açıdan yakın ve tanıdıktım aslında; fakat aslında hepsini izleyen bir yabancı gözdüm. Yazarın birçok nesneye ve öznede tanıttığı karakterlerde hissetim kendimi. Beni bana anlatıyordu sanki yazar. Kendime anlatamıyordum o günleri ama yazar bana en güzel ayrıntısıyla anlatmıştı sanki. Gariptim o zamanlar ama garipsenmezdim. 1 Yusuf YILMAZ Bireysel olarak bir araştırma yapmaya kalkışırsak, aslında birçok insanın garip, yalnız olduğunu veya sosyal hayata uyum sağlamak yerine uzaktan izlemeyi tercih ettiklerini görebiliriz. İnsanların böyle bir durumda olma sebebi bilinmez; fakat yazarın oluşturduğu karakterlerin birçoğunu aramızda görebildiğimizi fark ederiz. Bu kitabı okumadan önce bir arkadaşımın bu durumda olduğunu düşünmüştüm. O arkadaşım üstüne gitmeye karar verdim ve karşılaştığımızda genel olarak ondan bana bir şeyler anlatmasını bekledim. Birçok girişimimden sonra aslında kendi kalbini bana açmak istemediğini fark ettim ve onun da garipsenmeyen gariplerden olduğunu anladım. Yakınında bulunmadım bir süre. Uzaktan izledim. Benim onu izlediğim gibi o da tek başına çevresini gözlemliyordu. Mahmur ve yorgun gibi gözüken gözleriyle sürekli insanları izliyordu ve ben yüz ifadelerinden insanlarla beraber olmak, onlarla eğlenmek istediğini kolayca anlayabiliyordum. Bir gün yine bahçede onu izlerken beni görmüştü. Hafifçe utanırmış gibi gülümsemiş ve yanıma doğru gelmeye başlamıştı. Onu izlediğimi anlamaması için ''Gözüme takıldın ve ne yaptığını anlayamadım.'' diye girdim konuşmaya. O anki cümlesini o an pek önemsemesem de yıllar sonra bugün aklımda yer edindi. Bana ''İnsanlar ne garip. Onları izliyordum.'' dedi. Durdu sonra bir an. ''Garip'' diye nitelendirdiği insanlardan olmak istiyor gibiydi. Ya o da benim gibi bir şey yaşamıştı ya da tercihi buydu. Bir an önce oradan ayrılmak istedim. Gerilmiştim. Bana öğrenimimin ilk yıllarımı çağrıştırıyordu artık bu arkadaşım. Uzak durmak en sağlıklısıydı benim için. Yakın olmak ise o günler üzerine hatırlanacak birçok kötü anı demekti. Şimdilerde bu kitabı okumam bana o günleri hatırlatsa da, kötü hatırlamadım o günleri. Keyiflendim bilakis. Yazarın anlattıklarında kendimi bulmak sevindirdi beni. Öykülerinde anlattığı bir insan veya bir nesne bana ne de çok benziyordu. Düşündükçe içerledim. Öyküleri okudukça garipsememeyi öğrendim. Kitaplar genellikle insanlara bilgi verir ve insanları düşündürmeye, onlar hayal kurdurmaya çalışır. Bu kitabı okumak beni hem bilgilendirdi, hem düşündürdü ve fazlasıyla hayal kurdurdu. Anı sandığımın en diplerinden görüntüler çıkarabilen bu kitap, aynı zamanda bana bu anılarımdaki eksik ve fazlaları görme imkanı tanıdı. Yanlış yaptığım dışlamaları, garip hissettiğim anları ve garipsediğim 2 Yusuf YILMAZ insanları bir yağmur gibi boşaltmıştı bu kitap kafamın içine. Bir limon yağmuru gibi... Limoni bir yağmur gibi... 3