Bu Benim Dünyam

Her gece gözlerimizi kapadığımızda gözümüzün önünden akanlar sadece rüyadan mı ibarettir yoksa daha fazlası da var mıdır? O süslü bahçeler, rengarenk kişiler, yaratıklar ve daha fazlası... Her insanın farklı şeyler görmesi sizce bir tesadüf müdür? Bana kalırsa rüyalarımızı ikiye ayırmamız gerekir; istediklerimiz ve istemediklerimiz. Arzuladıklarımız ve korktuklarımız... Kimileri başımıza gelmesinden en çok korktuğumuz şeylerdir kimileri ise keşkelerimiz. İşte tam da bu noktada keşke dediklerimiz aslında ayrı ayrı her bireyin ütopyasıdır. Ben de sizlere kendi ütopyamdan bahsetmek istiyorum. Rüyalarımı süsleyen, hayalini kurduğum ve keşke dediğim muhteşem dünyamı... Ben kendimi hala bir çocuk olarak görüyorum. Kaç yaşına gelirsem geleyim, sanki hiç büyümeyecekmişim gibi geliyor. Belki dışarıya böyle yansımıyor ama ben biliyorum ki gerçek bu. Benim dünyamda yaşın hiçbir önemi yok mesela. Eğer istediğim bu ise, dakikalarımı, saatlerimi ve günlerimi okulda geçirmek yerine, çıkıp yakar top, saklambaç oynayıp, üstümü kirletip, deliler gibi dondurma yiyip, deliler gibi hiç kalkmadan çimlere uzanabilirim ve bir kişi de çıkıp neden okul yerine orada olduğumu sorgulayamaz. Bana geleceğimi düşünmemi söyleyen her bir bireyin ayrı ayrı karşısına dikilip, ben oyun oynamak istiyorum diyebileceğim bir dünya... Sevdiğim insanın elinden tutup, rahat rahat gezebileceğim, kimsenin bize karışamayacağı ya da siz nereye gidiyorsunuz diye sorgulayamayacağı bir dünya... Neden geleceğimi şimdiden düşünmek ya da kendimi bir şeylerden kısıtlamak zorunda olayım ki. Biz daha çocuğuz. Kimse bir çocuğa bunu yapma deme hakkına sahip değildir ki. Sokakları yemyeşil olsun istiyorum dünyamın. Yeşilliği ve gökyüzünün mavisi ile sımsıcak sokaklar. Güvenlik derdimiz olmayacak tabii ki. Buna değinmeyi bile gereksiz buluyorum. Şimdiki gibi çocuğum tek başına ne yapar ya da bir yerde bir bomba daha patlar da canı yanar mı kaygısı olmayacak. O zaman izin verirler mi istediğimi yapmaya? O zaman izin verirler mi, istediğimin elinden tutup, göz alabildiğine uzanan kır bahçelerinde koşuşturmama, o bahçelerde sallanmama ya da dilediğim gibi "seni seviyorum diye" haykırmama? Belki çok alışagelmiş olacak ama kimse üzülmesin istiyorum. Sizce de çok zor değil mi bir insanın gözlerine ağlarken bakmak? Gözyaşları akarken elinden hiçbir şey gelmemesi... Bir kişi bile aç kalmasın ve hasta olmasın. Hatta silelim hastaneleri, yok olsunlar. Ne gerek var ki onlara? Yerlerine parklar yapalım. Böylesi çok daha güzel bence. Bir de benim dünyamın biraz daha büyük olması lazım. Yoksa kimse yaşlanmadığı zaman, nasıl sığacağız bu dünyaya... Herkesin, en azından her ailenin bir tane hayvanı olsun ama evlerde tıkalı olmasınlar. Benim gibi istediklerini yapabilecekler ama gün bittiğinde kafalarını okşayıp gireceğim yatağa. Onlarla da sevgimizi paylaşmamız lazım, bu kadar bencil olamayız. Hatta kim bilir belki de onlar da konuşurlar. Her insanın ütopyası farklıdır. Kimseden aynı şeyleri istemesini bekleyemeyiz. İşte bu da benim ütopyam. İsteyen beğenir, isteyen beğenmez ama bu benim dünyam ve kapısı burada yaşamak isteyen herkese açıktır. Her sabah, her öğlen ve her akşam aynı şeyleri yapmaktan sıkılmış, kısıtlanmaktan bıkmış ve mutlu olmak isteyen herkese... Belki gerçekleşmesi imkansız ama en azından düşüncesi bile insanı bir nebze olsun mutlu etmeye yetebiliyor. Hem kim bilir, bir gün, bir bakmışsınız, benim muhteşem dünyamda açıyorsunuz gözlerinizi. Son olarak bunu aramızda bir sır olarak tutalım olur mu? Kendine yetişkin diyen insanların bu güzellikleri öğrenip de, neler kaçırdıklarını anlayıp üzülmelerini istemem.