GİDENİN ARDINDAN

Şimdiye kadar kimsenin "Elektrik ne güzel bir buluş. Kim bulduysa mekanı cennet olsun." da "İnternet mükemmel bir şey. Hayatımızda olduğu için çok müteşekkirim." dediğini duydunuz mu? Cevabınız büyük ihtimalle hayır. Hatta sizin de pek umurunuzda değil. Kimsenin umurunda değil. Ama bir gün elektrikler gitse ya da internet kesilse kıyamet kopuyor. İnsanlar ne yapacaklarını şaşırıyor. Sanki kıtlık olmuş ya da savaş çıkmış da yiyecek bir şey bulamayacakmışız gibi davranıyor herkes. Peki, sizce bu normal mi? Mustafa Kutlu'nun Hesap Günü adlı kitabında bir cenaze anlatılıyor. İnsanlar gelip merhumla konuşuyorlar. Sağlığında ne kadar iyi bir insan olduğundan bahsediyorlar. Tam da bu konu işte. Sağken kimse önemsemiyor, değer vermiyor ama ölünce birden kıymete biniyor. Hepimiz yapıyoruz bunu. Elimizde olanın değerini hiçbir zaman bilmiyoruz, anlayamıyoruz. Ta ki onu kaybedene kadar. Kaybedince bir şeyi aslında o şeyin ne kadar önemli olduğunu anlıyoruz ama iş işten çoktan geçmiş oluyor. Kalbini kırdığımız bir insanı düşünebiliriz mesela örnek için. Aslında bizim için çok değerli olan, çok sevdiğimiz nice insanları kırıp kendimize küstürmüşüzdür. Bazı insanlar güçlü oluyor, affedebiliyor. Fakat herkes bunu yapabilecek diye bir şey yok. İşte küstürdüğümüz insan da öyle bir insansa yapabileceğimiz hiçbir şey kalmıyor. Bazen tam tersi için de geçerli olabiliyor bu durum. Elimizde olmayan bir şeyi, özellikle de hiç bilmediğimiz bir şeyin kıymetini bilmiyoruz ilk evrede. İkinci evrede ise ona sahip oluyoruz o zaman birden "Şimdiye kadar bu olmadan nasıl yaşamışım?" diye soruyoruz kendi kendimize. Aslında o şey olmadan gayet de güzel yaşıyorduk. Ne değişti de değer vermediğimiz bir şey birden kıymete bindi? Tabii bir süre sonra o da normal gelmeye başlıyor ve değerini bilmediğimiz şeyler listesine giriveriyor. Bu da son evre oluyor. Mesela kredi kartı... Üniversiteye başlamadan önce yoktu benim kredi kartım. İhtiyacım da yoktu. Pek değerli bir şey olduğunu düşünmüyordum. Üniversiteye başlayınca bir tane çıkarttım ve ne kadar güzel, hayatı kolaylaştıran bir şey olduğunun farkına vardım. Şimdi ise son evredeyim. Kaybedene kadar kıymetini bilmeyeceğim. Değer bilememek olayı çok zararlı olabiliyor bazen. Sırf değer bilemediğimiz ya da bilmediğimiz için sağlığımıza, sevdiklerimize, malımıza, mülkümüze çok büyük zararlar gelebiliyor. Kaybettiklerimizi bir daha bulamayabiliyoruz mesela. Ya da o kadar çok zarar görüyoruz ki bir daha toparlayamıyoruz. Değer bilebilsek başımıza gelmeyecek, gelse de zararı çok büyük boyutlarda olmayacak şeyler değer bilmediğimiz için bizi mahvedebiliyor. Sigorta mesela. Yine değer bilmediğimiz için "Aman canım ne olacak?" deyip sağlığımızı, malımızı mülkümüzü sigortalamıyoruz. Sonra da başımızı taşlara vuruyoruz "Keşke..." diye diye. Zararımız, eğer sigorta yaptırsaydık harcayacağımızdan kat kat daha fazla olmuş oluyor. Bu, işin sadece maddi boyutu. Başka tarafları da var değer bilmemenin zararlarının. Sağlık mesela... Sağlığımızda sağlığa zararlı her şeyi yapıp hasta olunca pişman olmak. "Keşke yapmasaydım." diyoruz fakat vakit çok geç olmuş oluyor. Manevi olarak da zarar görebiliyoruz tabi ki. Sevdiğimiz insanları kırıyoruz, üzüyoruz, küstürüyoruz... Onlar gittiklerinde geriye kalan tek şey koca bir "keşke" oluyor. Yani, sırf bir şeyin değerini bilmediğimiz ya da bilemediğimiz için çok büyük zararlar görebiliyoruz. Oysaki değer bilmeyi öğrenebilsek başımıza hiçbiri gelmeyecek. Sonuç olarak, değer bilmeyi bilmediğimiz için çok şey kaybediyoruz. Zarar ediyoruz, sevdiklerimizi kaybediyoruz, sağlığımızı kaybediyoruz, gençliğimizi kaybediyoruz. En önemlisi de hiç ders almıyoruz. Ders almaya başlayana dek kaybetmeye devam edeceğiz. Kaybettiklerimizin sayısı katlanarak artacak. Peki, ne zaman öğreneceğiz ders almayı? Ne zaman elimizdekilerin kıymetini bilmeye başlayacağız? Korkum o yönde ki, artık kıymet bilmeyi öğrendiğimizde zaman çok geç olmuş olacak ve ne yazık ki elimizdekilerin hepsini çoktan kaybetmiş olacağız. Bu yüzden de değer bilmeyi bilmemizin bir değeri kalmayacak.