GÖKYÜZÜ MASMAVİ

Mutlulukla acıyı harmanlıyor Anday, yaşamla ölüm arasındaki o belli belirsiz çizgiyi daha da müphem kılıyor su gibi duru, zamandan ve mekandan arınmış, berrak şiirleriyle. İçtimai mevzulardan dem vuruyor arada bir, "memleketin yükselişinden" işsizliğin insan ruhu üzerindeki tesirine kadar o döneme dair ne varsa yansıtıyor okuruna, ikindi güneşinin kör edici ışıklarını insanın gözüne savuran lakayt bir ayna gibi. Mutluluk şiirleriyle başka diyarlarda buluyor kendini insan, yalan kadar tatlı, insan kadar sahte diyarlarda. Kırkikindilerine hasret yeşilin üzerine öğle vakti düşen gölge misali miskin ve yalancı bu şiirlerin dizeleri. Bir binanın gölgesi gibi değil de yalnız ama devasa bir bulutun gölgesi gibi. Betonun toprağı boğuşu kadar gaddar ve dürüst olsalardı keşke. Güvercinlerin boğuk sesleri fayda eder mi artık? Adem evladı kendine nankör doğmuş bir kere. Ne var yani bu kadar insan ölmüşse? Sevmediler mi öncesinde, dinlemediler mi kuş seslerini sanki? Toprağın her daim yeri vardır elbet, yaşlı ve hain varlıklara bile. Bunca izmarite kucağını açmış kolay mı? Ulu çınarlar nefesini keserken çizgilere basmayı veya basmamayı henüz unutmamış küçük ve güleç adamların, onlara haber vermemiş buluşacaklarını durgun ve sonsuz günlerde. Aksi günahmışçasına inanılan masallar anlatmış onlara, güze ve kışa yabancı dünyalar yaratmış gözleri önünde. Ben de inanırım o masallara kendime inanırmışçasına, gökten zembille inmedim ne de olsa. İnanırım Anday'ın her şiirine, ona güç gelse de yalan söylemek iki mısralığına. Kendimi bildim bileli tembel olmuşumdur zaten, bir işsizin ıslığı gibi özgür olmuşumdur ya da özgürlüğün elleri, Oktay Rıfat dizelerinde olduğu gibi. Böylesi vurdumduymazlığın da bir gün son bulacağını nasıl bilirdim sonra, hatırlatmasaydı Anday, onca güzelliğin arasına mahir bir şekilde sıkıştırdığı ölüm kokan mısralarıyla: Konuşmak yok artık bu yerde Yolculuk hevesi, avarelik yok Evine, toprağına bağlı herkes Muharebe derdi, para derdi yok Bulutlara veda vakti geliyor yavaş yavaş ama önceki huzur yok artık bu karanlıkta, önceki sıcaklık yok. Huşu ile örgü ören yaşlı insanları anımsatıyor bu karanlık. Fakat çizgilerimiz neden bu denli belirsiz? Düşüncelerden kaçmak bu kadar kolay mı olmalıydı rüzgarla yaprakların dans ettiği böyle bir günde? Deniz kokusundan uzakta olanın artık bütün yanlışlar, koşmayı unutan bedbaht yaratıkların, kirpiklerinin güneş ışığına yenik düştüğü anlarda bile. Hududu yok olmuş göğün ve dağların, turuncuyla mavi arasında kalmış hayallerimiz, ufuk çizgisi kararlı ve mağrur, ayın atalarımızı andığı yerlerde. Usulca fısıldıyor sonraları gece, eğilip kulağıma Tarancı mısralarını, kendimi bulduğum İstanbul semtlerinde: Eğilmiş üstüne gökyüzü masmavi Bir anne şefkatine müsavi Alpay AŞAN 21301246 Doğmuşuz bir kere, ne manası var hayatın "yaran rindan-ı kiramdan" olmayacaksa? Böylesi uzun sokaklarda elbet solar karanfiller, elbet kaybolur kaldırım taşları. O zaman ne yapacak peki bu müdara yoldaşları? Geçecek mutlaka süslü bir şair mahallelerinden yalnız Pazar akşamları. Kim bilir belki de dinlerler bir gün sessizliği durgun bir kıyı şehrinden veya duyarlar ağaçların rüzgara fısıldadıklarını. Aynadaki aksi bile değişirken fikirlerin ve mütevazı sözcüklerin, hor görmezler herhalde bu lütfu, unutmazlar yaşayamadıklarını. Mutluluğa gark ediyor Anday okurunu, kaleminden dökülen muazzam mısralarla. Sayfalarca tasvir edilemeyecek konuları birkaç dizeye sığdırıyor mahir ellerle, bu yönde istidat sahibi her Türk şairi gibi. İnsan muhayyilesinin hududunu sündürüyor şiirlerini süslediği benzetmelerle. Sorunlarından bahsediyor memleketin mizahi bir dille, unutulmamasını sağlıyor bazı gerçeklerin. Şiirde dönemin yeni soluğunu en somut haliyle okura sunuyor.