AĞLAYAN GÖK

Soğuktan yanar mı bir insanın kalbi? Yanıyordu, yanıyordu o gece işte. Üstümdeki palto, dışardaki yağmur ve içimdeki yangınla beraber dört kişiydik o sonunu göremediğim uzun yolda. Sokağın başındayken her şeyin sonundaydım. Sen ise saniyeler önce yanımdayken, yağmurla yarışırcasına kayboldun bir anda ve bıraktın beni içimdeki yangınla bir başıma. O an sallandı dünya, sallandı ayaklarımın altında ve gürledi gök haykırışlarıma eşlik edercesine. Sen bana sırtını döndün, bense yoldan döndüm. Yürüdüm, koştum, düştüm. Sonra ne mi yaptım? "Bomboştu her şey, elimde bir dünya tarağı Gök ağlıyordu, ben zülfünü ördüm." Şimdi mi? Yaşanmıyor. Yaşayamıyorum kalbimdeki buzdan kesiklerle. Yandım ben o gece ve yanmaya devam ediyorum yastığa başıma koyduğum her gece. Kubbesi olmayan, bir tepsinin kenarında olan uykum ve uykusuzluğum... Şiirler yazmak isterdim sana sonu olmayan, aşk dolu ve çiçek kokan. Ama bundan sonra hissettiğim her koku yağmur sonrası toprak kokusu ve çiçekler bana haram. Zaman geçiyor, ben ölüyorum ve yangın devam ediyor içimde. Bitmeyen yol, akmayan gözyaşı ve içimde sel olup taşan yağmur... Ağlayarak boşaltmak istiyorum içimdeki yangını buz tutmuş gözaltlarıma inat ama yenik düşüyorum her seferinde. Getiremiyorum eski beni ve dindiremiyorum içimdeki seli. Soğuk sevgilim, beni bırakan ellerin kadar soğuk kalbim. Nereye gitsem kapalı kapı, nerde dursam yanlış durak. Zamanla geçer diyorlar ama zamanla kapanıyor diğer tüm kapılar. Kayboluyorum, kaybediyorum benliğimi ve uzaklaşmak istiyorum seni benden uzaklaştıran dünyadan. Yokluğunda boğazımda düğüm biriktiriyorum ve kalbimde şiir. Konuşmak istiyorum artık, seni istiyorum. Okumak istiyorum yazdığım şiirleri dize dize ve ağlamak istiyorum içimde biriktirdiğim tüm gözyaşlarını dökercesine. Anla işte, yoruldu kalbim. Kendini avutmaktan, dışarıya susup içeriye bağırmaktan, sensizlikle başa çıkamamaktan... Yoruldum. Kalbim. Benim yolum kalbimden ayağınaydı ya, şimdi kalbimden sonsuzluğa. Kaybettirdin izini ve bıraktın beni sonunu göremediğim yolda bir başıma. Özledim. Şarkılar dinledim seni bana biraz olsun getirir diye ve dinlediğim her şarkıda biraz da sağırlaştı kulağım, kalbim, bedenim. Sağır oldum tüm dünyaya ve izin verdim dinmek bilmeyen yağmur sesinin beynimi kemirmesine. Yağmur damladı, gözyaşlarım içime aktı. Dışa güldüm, içime ağladım. Seni sevdim. Ağaran saçımı ve kalbimin günbatısını sana verecek kadar çok sevdim. İçimdeki yaraya neden olsan da seni merhem niyetine sevdim, siyahına beyaz kattım da sevdim. Yokluğun yokluğumdu, sen yoksan ben de yoktum. Kendimi aradım günlerce tamamen yabancı olduğum o sokakta ve bulamadım hiçbir seferinde. Mutsuz, umutsuz ve kendini kaybeden biri olarak seni bulmaya çalıştım çünkü sen benim hayatımdın, beni ben yapandın. Düştüm yollara, koştum sonsuzluğa ve döndüm satırlara. Seni bulabildiğim tek yerdeyim ve yazdığım ve yazacağım her kelime senin için. Şimdi boğazımda düğüm olmuş cümlelerin kağıda akmasına izin ver ve beni dinle sevgilim. Kendimi kaybettim ama seni buldum yazdığım bu satırlarda. Kelimeleri dizerken uzanan elinden tutuyorum ve gidiyorum beni bıraktığın o geceye. Ordaydın, tam da karşımda. Buz tutmuş dudaklarımla gülümsedim sana ve ağlayamadığım günlere meydan okurcasına ağladım boynuna sarıldığım anda. İçimde yangını hissetmemle yağmurun yağması bir oldu ve gözlerimi açmamak için kendimi zor tuttum. Biliyordum sevgilim, biliyordum sallanacaktı dünya ayaklarımın altında. Deprem oldu, sel oldu; giden bir sen ve kalan bir ben oldum. Ve sonra ne mi yaptım? "Dünya beni sarmazdı sarmalamazdı, döndüm. Gök ağlıyordu, ben zülfünü ördüm. " Keskin, Birhan. (2016). Soğuk Kazı. Metis Yayıncılık, Ankara.