SİSTEMİN BOZUK PARÇALARI

İnsan yalnız kalmaktan korktuğu için toplum ve toplumun getirdiği düzene sığınır. Düzen olan yerde de mutlaka aykırılar, uyumsuzlar vardır. Nereye giderlerse gitsinler karşılarına çıkan şey hiçbir zaman bir anlam ifade etmez uyumsuzlar için. Kendilerini herhangi bir yere ait hissedemezler. Düzen, kurallar, dogmalar ve modern toplumun getirdiği her şey aykırı biri için saçmalıktan ibarettir. İnsanın kendisi bile... Kendilerinden nefret ederler sadece insan oldukları için. Haksız da sayılmazlar. Peki, böyle bir insan kendinden bile nefret ederken yaşamaya nasıl devam eder? Farklı düşünmek, farklı giyinmek, farklı davranmak, tamamen farklı olmak... Hiçbir düzen "farklı" olanları kabul etmez. Sisteme aykırıdır farklı olmak. Doğal olarak toplum da kabul etmez aykırı insanları. Sistemin bozuk, onarılması gereken parçalarıdır onlar toplum için. Bu noktada "uyumlu" insanlar için her şey normaldir. Peki, her şey "uyumlu"lara göre olduğu zaman, aykırı olan ne hisseder? Boşluk, hiçlik, amaçsızlık, dışlanmışlık... Bu gözle görülmeyen dışlanmışlık topluma ve en nihayetinde bencil, çıkarcı ve sefih insanlığa karşı bir öfkeye dönüşür. E tabii, saf öfkeyle ömür geçirmek imkansız. Tek çözüm bir duvar örmek ve o duvarların içinde mümkün olduğunda yalnız kalmak. Ancak ne olursa olsun toplum içinde yaşadığımızı düşünürsek yalnızlık fiziki anlamda pek mümkün değildir. Bu yüzden insanın olduğu hiçbir yere ait hissedemez kendilerini uyumsuzlar. Ama insanlık hali, bir yer bulana kadar aramaya devam! Saki de bu yüzden her akşam başka bir apartman seçmiyor muydu? Aykırı olarak tanımlanan birinin gözleriyle baktığımızda ise toplumun, zamanın değerini bilmeyen, neler kaçırdığının farkında olmayan, adaletsiz sistemi yaşamayı "tercih" eden, kendi hayatını değil var olan düzenin öngördüğü hayatı yaşayan insanlar topluluğu olduğunu görürüz. Gerçekten böyle midir? Evde televizyon izlemek yerine dışarı çıkıp herhangi bir parktaki bankta bir iki saat sadece oturup insanları izleyin. Ben izledim. Göreceğiniz şey muhtemelen elindeki "siyah ekran"a bakmaktan yürüyemeyen biri, akşam nerede içeceklerini tartışan bir grup öğrenci ya da işleri yolunda gitmeyen ve sıkıntısı yüzünden anlaşılan takım elbiseli bir adam. İzlerken sizce de insan kendini biraz "aykırı" hissetmiyor mu? Önümden bin bir türlü insan geçerken kendimi Saki'nin yerine koydum. Takım elbiseli adamın içinde bulunduğu durumdan memnun olmadığını her gün kendini sorguladığını yere bakan, düşünceli gözlerinden yarı açık ağzından anlayabiliyordum. Ayakları onu gitmek istemediği bir yere götürüyordu. Gittiği yerde insanlığın gerçek yüzünü görüyor olmalıydı. Bundan rahatsız oluyordu. Aykırıydı. Bu kadar sıkıntı çektiği halde neden buna bir son vermiyordu? Onu durduran kendisinden başkası olamazdı. Yani çektiği sıkıntı için başkasını suçlayamazdı. Kendi tercihiydi hayatı. Mutlu olacağı, ait olduğu yeri kendisi bulmalıydı. İlla ki bir "yer" olmak zorunda değil aslında. Birinin yanı da olabilir bu. Saki, Okyanus'un yanında mutluydu. Aykırı olmak her zaman zordur. Ancak hiçbir zaman yanlış değildir. Saki de aslında sistemin bozuk bir parçası değildir. Hatta sanılanın aksine farklı insan belki de günümüz şartlarında "farkında" olan insandır. Ne yazık ki farkında olan insana ağır gelir hayat, tek başına kaldıramaz. Kendi gibiler lazımdır ona. Bulabilmek için de her ne kadar zor da olsa insanları dışarıda tutmak için ördüğü duvarları yıkması, onlar hakkındaki düşüncelerini bir kenara bırakıp güvenmesi gerekir. İnsan doğası gereği ne kadar aykırı olsa da dışlansa da yalnız kalamaz, kalmamalıdır. Ancak kendini ait hissettiği yeri ya da kişiyi bulduğunda hayatına devam edebilir. Saki'nin Okyanus'u bulması gibi...