MUZİKAL KONSERİ; MANÇALI ŞÖVALYE (DON KİŞOT)

Biletimi almış ve yerime geçmiştim. Beklemeye koyulmuştum adeta beklenilenin beklentimi doyuracağından emin olmadan... Konser hakkında bilgi verilmeye başlanmıştı. O an beynim saçma düşüncelerle örülmüştü ödevlerim , sınavlarım sürekli aklımda ama kendi kendime söz vermiştim; konserde hiçbir şey düşünmeyip sadece , konsere odaklanacaktım. Benim iç dünyamla ilgili küçük bir yanılsamadan sonra müzik başladı. Notalar anlamını bulup, "an" ı anlamlandırıyordu. O an ki, aşkı yaratır, aşkı öldürür ve ölümü ölümsüzleştirir. Aşkın ve ölümün birbirine yazılması gerçek anlamına ulaştırır kavuşmayı.. Aşk ve ölümün uyumsuz ahengi, aralarına müziğin de katılmasıyla eşsiz bir methiye halini alır ölümü vuslat bilen bir aşk için. Ve son nota yerine oturduğu zaman, aşk ölümün kucağında, ölümün eli aşkın avucunda kusursuz bir tablo çıkarılmıştır insanların huzuruna. Birbirine haykıran kilitlenmiş dudaklar ve erişilemeyen yaşama açılan kapanmış gözler... Daha birinci bölümün müziğini tam okuyamamışken ikinci bölüm başladı. Notalar gizli anlamlarından çıkıp okunmaya, ben de kabuğumu kırıp okumaya başladık. Şövalye olmadığı halde şövalyeymiş gibi hisseden bir adam(Don Kişot) ve bu tezatlığı okutmaya çalışan bir müzik... Uyumsuzluğu işleyen notaların sergilediği uyumlu bir dayanışma kokusu gelir kulaklara. Derken bu avare şövalye düşer yollara hayalleri uğruna ve biriyle yolları kesişir. Artık yalnızlıktan kurtulmuştur şövalyemiz. Tanıştığı bu adamla(Sanço Pansa) çocukça konuşarak devam eder yoluna. Aşk bu, bir kere düşüvermesin gönül denen en deli köşeye, gerçeğe bakan gözler hayal alemine çevirir bakışlarını, gerçeğe giden bedenin hayal alemine yöneltir adımlarını ve hayalle gerçek arasında gel-gitler başlar. Ve müzik de koyulur herkesin gittiği bu aleme, her yerin sevgilinin tecellisiyle dolu olduğu bu aleme, başlar anlatmaya dilinin döndüğü kadar. Yel değirmenlerine dev süsü veren asil şövalyemiz, süs diyorum, çünkü aşkın anlam kattığı her insan, her an, her nesne aşkın büyüsüyle adeta süslenir, sadece sevdiğinin hayalini süsleyerek, gücünü bu hayalin oluşturduğu mahcup yürekten, ürkek bedenden ve ağlayan hüznünden alarak savaşmaya başlar. Tek amacının gönlündeki tecellinin aslını bulmak olduğu bu kahramanca savaşta, aldığı darbelerin ızdırabını yine teninin her zerresinde gizlediği sevdiğini, gözlerinin önündeki hayata yansıtarak dindirir. Olaylar bir kısır döngü gibi bu şekilde devam eder, ama her defasında çekilen acı katlanarak artar. Son mücadelesinde yenik düşer kahramanımız, aşkının gözünü bağlamasıyla düşmanı sandığı dostuna. Dost bu, bir anlığına düşman gibi algılansa da, ikna eder kahramanımızı eve dönmenin doğrusu olduğuna. Kahramanımız artık evindedir ve yaşadıklarını tek başınalığın yarattığı boşlukta uzun uzun düşünür. Yaşadıkları ağır gelir küçük yüreğine. Düşündükçe artar yüzündeki gülümseme, bedenindeki titreme, ruhundaki kıpırdanma ve gönlündeki sevda.. Mecnun gibi dağları delememiştir Leyla'sı için, ama bu taşıdığı mütevazı sevdasıyla, baharın gelmesiyle canlanan toprak gibi canlanan yüreğiyle fırtınalara karşı koymuştur . Zaten en zoru olmayanı yok etmek değil midir? Sonunda ise, fırtına sonrası terk edilmiş harabeye dönen yüreğini alıp yanına göçer bu diyarlardan.. Hayal olduğu kadar gerçek, gerçek olduğu kadar ulaşılmazı oynayan bu olaylar örgüsünün müzikle kavrulması ve dinleyenlere sunulması... Kardelen gibi engelsiz, papatya kadar uysal, orkide kadar şımarık, sarmaşık kadar inatçı ve gül kadar kırılgan bir dokunuş yarattı ruhumda. Bu dokunuştu maziyi canlandıran, geleceği düşündüren ve bulunduğum anı yaşamam gerektiğini düşündüren. Mazi canlandı, çünkü uzun yol yolcusu olan notalara hafif bir yorgunluk çökmüştü; geleceği düşündüm, çünkü yorgun notaların gelişinde sabırsız bir heyecan vardı; bulunduğum anı yaşamam gerektiğini düşündüm; çünkü heyecan ve yorgunluğu harmanlayan notaların vuslatı bugün. Tıpkı olay kahramanımız asil şövalyemiz gibi... Geçmişin yorgunluğu bedeninde, geleceğin heyecanı kalbinde ve yaşadığı an akıl çerçevesinin sergilediği bugün, bedeninden ve kalbinden bağımsız. Her müzik bir şeyler anlatır notaların eşliğinde. Kimisi anlamını kendinden sözleriyle ifade eder kendi özgürlüğünü kullanarak, kimisi anlamlandırılmayı bekler bizden kendi özgürlüğümüzü kullanarak. Sözler anlamı kısıtlar, evrenselliğini kaybettirir, salt notalardan oluşan bir müzik evrenseldir aynı zamanda sana özeldir. Bu gece dinlediğim bütün müzik aletleri bana çaldı sanki aslında evrensel bir dili olmasına rağmen. Ve konser bitti, bireysel dünyamdan evrensele geçiş yaptı ruhum üzerinde hafif bir tebessüm kokusuyla. Çok kısa bir zaman dilimi de olsa kendimden uzaklaşıp başka dünyalara gezip gelmiştim. Rahatlamış, dinlenmiştim.. Böyle aktivitelere sık sık katılmalıyım diye düşündüm.