İÇİMİZDEN BİRİ

Seray Şahiner'in yazdığı Antabus adlı kitapta Leyla adlı bir karakteri inceleme fırsatı buluyoruz. Leyla bir kadının başına gelebilecek tüm kötülükleri yaşamış bir karakter. Baba evinde gördüğü şiddetten kaçmak için çareyi evlenmekte bulmuş ama evliliği de hiç hayalini kurduğu gibi olmamış tabii ki de. Evlilik hayatında da gördüğü işkencelere devamı eklenmiş. Hatta şöyle bir şey den bahsediliyor: Evliyken tecavüz, tecavüz sayılmıyor ya da karısını döven adam o benim karım istediğimi yapabilirim diyip bu işten sıyrılabiliyor. Kitapta da bir kadına yapılabilecek tüm fiziksel ya da psikolojik işkencelere tanık oluyoruz. Açıkçası kitabı okuduktan sonra içim cız etti ama aslında her gün cız etmesi gerekiyordu çünkü her akşam haberleri açtığımda bu tarz hikayelerle her gün karşılaşıyoruz. İşin kötü tarafı bu tarz olaylara alışmamız ve sanırım bu günümüzün en büyük ve en iç acıtan sorunu. İnsanlar sokakta cinayete tanık oluyor ve yanından geçerken hiçbir şey olmamış gibi davranıyor. Bana dokunmayan yılan bin yaşasın kafasında hareket ediyor ama asıl sorunlardan biri harekete geçmemek oysaki yoldan geçerken tanık olduğun olayda telefonla polisi aramak ne kadar da kolay bir hareket. İnsan kendi başına gelmeden hiçbir şey için harekete geçmiyor zaten. Toplum olarak kalkınmaya çok ihtiyacımız var ve herkesin dilinde kalkınmak var ama yanı başımızda olan kadın cinayetlerinden habersiziz ya da habersiz gibi davranmayı tercih ediyoruz. Komşumuz tecavüze uğruyor ama biz yine görmemezlikten geliyoruz. Erkek tarafını aşağılamak yerine biz tecavüze uğrayan kadın komşumuzla iletişimi kesiyoruz. Yardım edip, el uzatmak yerine biz tecavüze uğrayan kadınları iyice toplumdan soyutluyoruz. Onların bir nebze de olsa eski hayatlarına dönmelerine yardım etmek yerine onların daha da içine kapanık ve topluma yararsız bireyler olmalarına neden oluyoruz. Akrabamız kızını para için 13 yaşında kendinden en az 10 yaş büyük insanlarla evlendirmeye çalışıyor ama biz buna asla engel olmuyoruz. Ona kızının psikolojisinin buna hazır olmadığını ve kızın hayatının asla eskisi gibi olmayacağını açıklamak, onu ikna etmek yerine gidip düğünlerine katılıyoruz. Çocuk gelinleri gözyaşlarıyla baş başa bırakıyoruz. Oysaki haberleri açtığımızda ya da başka bir çevreden bu tarz olayları duyduğumuzda kınamasını ve yorum yapmasını gayet güzel başarabiliyoruz. Ne yazık ki bu kadınların güvenebilecekleri bir anayasal sistemimiz de yok. Hakkını savunan kadınlar ya susturuluyor ya da karşı tarafa hak ettiğinden çok daha aşağıda cezalar veriliyor. Mesela para cezası örneği gibi. Yukarda da bahsettiğim kadın yaşantıları her gün gördüğümüz ve tanık olduğumuz yaşantılar. Bu kadınların ortak özelliklerinden biri de hayata karşı yalnız kalmaları, ne ailelerinden ne de devletten hak ettikleri saygıyı görmemeleri ve en doğal haklarını kullanamamaları. Kitaptaki karakter Leyla da şu sözüyle yaşantısını özetliyor: İnsan yalnız yaşamaya alışmak zorunda kalıyor. Gerçekten bu düşünce sadece hayali bir karakterin sahip olduğu bir düşünce değil. Zulüm altında kalan tüm kadınlar aynı düşünceye sahipler çünkü onları savunacak kimse yok etraflarında. Zaten bu eziyetleri yapanlar da çoğu zaman yakın çevrelerinden oluyor. Kadın hakları meseleleri tüm toplum ve siyasiler olarak ele almamız gereken bir konu. Herkesin üstüne düşeni yapması lazım ki eziyete maruz kalan kadınlar topluma tekrar kazandırılsın ve gelecek nesiller tüm bu yaşanan talihsiz ve acımasız olaylardan habersiz büyüsünler. İrem ÖRNEK 21502134 Kullandığım kaynaklar: Şahiner, S. (2016). Antabus (Vol. 3). İstanbul: Can yayınları.