Osman Kağan Yayla

Alex Sipiagin, Criss Cross şirketinden çıkardığı dokuzuncu albümünde yine harika bir kadro topluyor ve belki de şimdiye kadarki en iyi albümünü bizlere sunuyor. Kadroda daha önce beraber çalıştığı hatta müzik eğitimini beraber aldığı isimler var. Saksofoncular David Binney ve Chris Potter, hem Sipiagin ile çok iyi anlaşıyorlar hem de kendi aralarında inanılmaz bir harmoni kurmayı başarıyorlar. Davulda gördüğümüz Eric Harland ise ritimleriyle birden çok duyguyu birden yaşatabiliyor. Özellikle "Fast Forward"da oluşturduğu gerilim şarkıya büyük yoğunluk katıyor. Sipiagin'in Moskova'dan sınıf arkadaşı Boris Kozlov'un bas ritimlerinin albümün bu kadar yoğun ve tahmin edilemez olmasından çok büyük bir payı var. Açılış parçası olan "Next Stop Tsukiji" tempo değişimleri, abartısız ve yerinde sololarıyla albümün gidişatı konusunda bize bir resim çizmeyi başarıyor. "Destinations Unknown" , New York'lu bu ekipten beklenen gibi modern ve cazın sınırlarını zorlamaya çalışan bir albüm. "Next Stop Tsukiji"de yönü davullarıyla Harland çiziyor ve altılının geri kalanı bu yola ayak uydurma konusunda hiç de geri kalmıyor. Üflemeli çalgılar kısmında ileri geri sololar asla bitmiyor. Basta Kozlov'sa nefes almayan bir döngü halinde ritimlerini şarkı boyunca sürdürüyor. Sonlara doğru ise Craig Taborn muhteşem piyano solosuyla yeteneğini sergiliyor. "Calming"de favori parçalarımdan biri Boris Kozlov'un derin ritimlerini şarkının ismine yakışır bir şekilde sakin ve zarif sololar takip ediyor. "Meu Canario Vizinho Azul" stresli bir günden sonra dinlenebilecek bir parça. Üflemeli çalgılardan çok bence bu şarkıda piyano, davul ve bas öne çıkıyor. Şarkıdaki Latin Amerika esintisi hissedilebiliyor. Hatta gözlerinizi kapadığınızda kendinizi bir Brezilya sahilinde, en sevdiğiniz içkiyi yudumlarken bulabilirsiniz. Bir Latin klasiğini Sipiagin modern yollarıyla çok güzel yorumlamayı başarıyor. Albümün bence en başarılı parçası "Fast Forward". Harland ve piyanodaki Taborn giriş sekansında neredeyse paranoya olarak nitelendirilebilecek bir bilinmezliğe doğru yolculuk hissi yaşatıyor bize. Bilinmeze olan bu karanlık yolda ilerlerken gökyüzünü havai fişekler gibi aydınlatan sololarla karşılaşıyoruz. Oluşan bu ışıklar gökyüzünde yer kapmak için bir savaş veriyor ve aynı şekilde enstrümanlar, sesler de çarpışıyor. Sesler birbirlerine üstün gelmeye çalışıyorlar ve galibi belirleme görevi bize düşüyor. Sipiagin ve ekibinin bu kadar başarılı olmasının sebebi ise bir galip belirleyemiyor olmamız. Parça sonlara doğru aynı bilinmezliği korumayı ve gerilimi, yoğunluğu hiç düşürmemeyi başarıyor. Bu şarkı albümün ismine uygun olarak gerçekten belirsiz bir rota hissi yaratıyor. Bu albüm birden çok kültür ve gelenekten besleniyor ki bu da kalitesini perçinliyor. Ve albümdeki bu çokkültürlülüğü aslında bütün caz tarihinde görmemiz mümkün 20. yüzyılın başlarında New Orleans'da ortaya çıkıyor caz. New Orleans'ta ortaya çıkmasında buranın bir liman kenti ve müzisyenlere uygun bir ortam hazırlayan canlı bir gece hayatına sahip olması çok önemli etkenler. Belirsiz rotalarda tesadüfen karşılaşmış insanlar var bu şehirde. Köle olarak getirilen Afro-Amerikalılar caza kendi ritimlerini, "blues" müziği ve geleneklerini ekliyor; Avrupalılarsa klasik müzik kültürünü ve enstrümanlarını katıyor. Bütün bu özellikleri birleştiren element ise bana kalırsa duygular. Duygu olmasaydı, müzisyenler hissederek çalmasaydı bu kadar birleştirici bir müzik türü olamazdı herhalde caz. Sonuçta ortaya bütün dünyadan insanları birleştirebilen ve onların bir şeyler hissedebilmelerini sağlayan bir tarz çıkıyor. Yazımı bir şekilde sonlandırmam gerekirse bu albüm cazın köklü özelliklerini ve çokkültürlülüğünü korurken aynı zamanda modern zamana ayak uydurmayı hatta bir kaç adım ileri gitmeyi başarıyor. Daha önce hiç caz dinlememiş kişiler için zorlayıcı veya sıkıcı gelebilir bu albüm ama ben herkesin en azından bu albüme bir şans vermesini öneriyorum ve pişman olmayacağınızı düşünüyorum.