BENLİK OKYANUSUM

Benlik okyanusumda kendimi boğulmaktan nasıl alıkoyabileceğimi gün geçtikçe daha iyi öğreniyorum sanki. Tecrübe ettiğim her olay, içinde istemli veya istemsiz bulunduğum her durum bana bünyemde barındırdığım ve yalnızca benim görüp, duyup, hissedebileceğim farklı insanları tanıma fırsatı sunuyor. Özellikle de tatsız olan tecrübeler. İşte ben onları çok seviyorum. Çünkü her tatsız tecrübeden sonra mutlaka farklı bir ben ile tanışıyorum. İşin bir diğer güzel tarafı, tanıştığım bu benliklerim hiçbir zaman terk etmiyorlar beni. Bir daha gitmemek üzere katılıyorlar benlik ekibime. Kimisi gudubet oluyor biraz, ara sıra çatışıyoruz. Gudubetler, kavgacılar ama tansiyonumu kontrol edebilmeyi öğretiyorlar bana. Bir insan kendi içinde nasıl sağa sola kan sıçratmadan çatışır, bunu çok güzel öğrendim sayelerinde. Kimisi de oldukça duygusal ve naif oluyor, sanki bir kedi yavrusunun insan vücuduna uyarlanmış hali gibi. En çok onlara üzülüyorum. Sevilmediklerinde çok mutsuz oluyorlar, bir köşede öylece yastıklarına sarılmış oturuyorlar. Bir dokunsan ağlarlar hani, o derece. Çoğu zaman dokunmaya gerek kalmadan ağlıyorlar. Keşke diyorum, içimde gizli kalmasanız da sevgi, şefkat görebilme şansınız olsa. Bazen tercüman olmaya çalışıyorum içimdeki insanlara, fakat insanların bu dili çoktan unuttuğunu görüyorum. Belki de unutmuş numarası yapıyorlar, orasını pek bilemiyorum. Özellikle duygularını ve içlerindeki şefkati saçma bir şekilde mühürleyip herkesten delicesine gizleyen insanları hiç anlayamıyorum. Sanki sevmek ve sevilmek için yaratılan onlar değiller, kendini başka insanlara kapatmak da büyük bir marifet. Sylvia Nasar'ın "A Beautiful Mind" isimli kitabından beyaz perdeye aktarılan yine aynı isimli filmde baş karakter olarak rastlaştığımız John Nash bana bu hususta çok önemli bir pencere açtı. Benliğimiz tarafından oluşturulan ve beraber yaşamak zorunda olduğumuz birbirinden farklı karakterlerin evcilleştirilmesi ve hayatımızın sonuna dek onlarla barış içinde yaşayabilme fikirleri bana bir nevi ütopik gelirdi önceleri. Ama şimdi sanırım bu yetiyi kazanmaya başladım, bir başka deyişle ütopyama doğru tam gaz gidiyorum. Aslında hepimizin içinde birden fazla hatta belki de onlarca farklı karakter yer almakta. İnsanlar ise yalnızca aynada gördüklerine odaklanıyorlar, kendilerini bir tek o zannediyorlar. Ama değiliz, aynada gördüğümüzden çok daha fazlasıyız. İnsanların içindeki karakterler birbirleriyle uyum içerisinde yaşayan karakterlerse pek farkında olmuyorlar çünkü kendi içlerinde ciddi çatışmalar yaşamıyorlar. Barışın ve sükunetin hüküm sürdüğü bir yerde insanlar her an tetikte olmaya ihtiyaç duymaksızın yaşamaya alışırlar. Eğer içinizde ciddi anlamda birbirine zıt karakterlerle yaşıyorsanız, bu çatışmalar devamlı büyük depremler doğurabiliyor ruh adı verilen o yirmi bir gramlık benlikte. İşin püf noktasıysa depremle yaşamayı öğrenebilmek, ruhu ve içindeki karakterleri evcilleştirebilmek. Tıpkı John Nash'in yaptığı gibi, onları zararsız insanlara evriltmek. Elbette bu hususta destek görmek çok önemli. John'ın eşi Alicia bu konuda benim için büyük bir sembol. Çoğu zaman sırtımı sıvazlayacak bir ele ve gözlerime bakıp her şeyin düzeleceğini sessizce haykıran bir çift göze haddinden fazla ihtiyaç duymuyor değilim. Ancak çoğu zaman koskocaman içsel bir yalnızlıktan başkası olmuyor bizleri dikenli kollarıyla buz gibi bağrına basan. O dikenli kollardan, buz gibi bağırdan kurtulur gibi oluyoruz bazı zamanlarda. Anın ya da insanların o sahte büyüsüne kapılıp farklı dünyalara yol alıyoruz tıpkı rüzgar tarafından sürüklenen aciz bir poşet gibi. O rüzgar eninde sonunda duruyor. Kendimizi farklı hatta çok alakasız yerlerde buluyoruz, belki de hiç istemediğimiz kadar. Bas bas bağıran bir yalnızlığın merkezinde. Düşe kalka bir yolunu buluyoruz sonraları, toparlıyoruz kendimizi. Dersimizi aldık sanıp artık daha sivri bir insan gözüyle bakıyoruz aynada gördüğümüz yansımaya. Halbuki daha kapımızda bizi bir sürü fırtına bekliyor, kestiremiyoruz. Yalnızlık bu kısır döngüye yem olarak atıyor bizi her seferinde. Ne kadar güçlü olduğumuzu sanarsak sanalım, yalnızlık eninde sonunda bütün benliklerimizin elini kolunu bağlıyor, benlik okyanusumuzu kurutuyor.