SEN BENDEN YAŞLISIN

Yirmi yaşındayım. Ne büyüyünce ne olacağımı seçecek kadar küçüğüm ne de ben buyum diyecek kadar büyük. Hem seçimimi yapmış hem de onu şekillendirmemiş haldeyim. Bunun haricinde yaşlılığa dair birçok düşüncenin çok uzağındayım. Yakın gözlüğü, takma dişler, belki bir baston ya da kırışmış eller sanki hiç gelmeyecek zamanların getirdikleri gibi. Ben durmak istiyorum burada, bu yaşlarda. On sekizim, on dokuzum bile fark etmeden geçmiş gibi hissediyorken yarın altmışımı nasıl karşılayacağımı tahmin etmem çok da zor olmuyor ve ben durmak istiyorum. Daha geç kalmadan bundan sonrasını anlayarak, anlamlandırarak yaşamak istiyorum. Kitapta belirtildiği gibi yaşlandığımda da " tüm gücümü yaşlanmaya karşı mücadelede tüketmek yerine, kırışıklıklarıma gömülü hayatımı daha kendi bilincinde yaşamak isterim ben". Hayatın hızlı daha doğrusu gittikçe hızlandırılan ritmine ayak uydurayım derken neler kaçırıyorum kim bilir. Benim bilmediğim kesin. Bu kaçırdıklarımı ne zaman fark edeceğimi ise çok iyi biliyorum. Gözlerim yakın, uzak demeden gözlüğe ihtiyaç duyduğunda, kendi dişlerimi bir bir uğurlamaya başlayıp dişçi koltuğunda yeni yapay dişlerimle buluştuğumda, aynada gittikçe artan beyazlarımla bakıştığımda anlayacağım. Belki çok pişman olacağım belki de geçmişe dönük bir sorgulama yapmayacak kadar umursamaz bir tavır içinde olacağım. Tüm bunların farkında olup hiçbir şeyi değiştirmemem ya da değiştirememem çok üzücü değil mi? Kaybedince değeri anlaşılanlardan olmamalı gençlik. Etrafımdaki yaşlılara bakıyorum da ne kadar seviyorlar yaşamayı. Belki büyük çoğunluğu her gününü bir öncekiyle aynı yaşıyor ama yaşıyor. Bunun değerini anlamış olmak galiba işin sırrı. Kendime bakıyorum gelen günlerin birçoğunu sıfır heyecanla, rutin bir şekilde karşılıyorum. Galiba fazla emin olmuşum uyandığım sabahların devamlılığından. Uyandığımda aynada göreceğim kırışıksız ciltten, ışıldayan bir çift gözden fazla emin olmuşum. Ya da fazla abartmışım sorumluluklarımı. Çok uzak değil dört yıl sonra hiç hatırlamayacağım ödevlerin stresini fazla yaşıyorum belki. Araçları amaç gibi ciddiye aldığımdan ya da ciddiye almadıklarımın suçluluğunu fazla yaşadığımdan günlere bakarken ki heyecanım; stresimin, hissizliğimin yanında çok gerilerde kalıyor. Seksen yaşındaki babaannemin bana "sen benden yaşlısın" dediği gün anladım ki dönüp düzeltmem gereken bir şeyler var. Yirmi yaşında olmam yirmi yaşında davrandığım anlamına gelmiyordu. Belki doksandı temsil ettiğim yaş o anda babaanneme göre. İhtiyacım olan şey sakinleşmek-günleri sıfır heyecanla karşılamayı sakinlikle karıştırmamak gerek-, durup her günü kendi içinde yaşamak, ertesi günün yükünü taşımaya bugünden başlamamak. Her günün içine sorumluluklarla birlikte özgürlükler katmaktır belki beni babaannemden ayıracak olan. Ya da hiç sorumluluk almayarak babaanneme ciddi bir fark atmak hiç fena olmaz, ne dersiniz? Olması gerekenin ne olduğunu anlamadığımdan değil de nasıl yapacağımı bilemediğimden bocalıyorum. Benden beklenen yıllar sonrasından bugüne bakarak gözümde büyüttüklerime bir de öyle yaklaşmak. Yıllar sonrasında bugüne dair çok da keşkeler bırakmamak. O günkü dinginliğin, kafa huzurunun verdiği aydınlık zihinle bugüne bakabilmeyi başarmak. Kendi tecrübelerimden ders çıkarmanın yanında edinilmiş tecrübelerle işimi kolaylaştırmak. Aslında sakinleşmek benim hayatıma katmam gereken değil hayatımdaki konumuna şekil vermem gereken bir konu. Sakinleşmek, hayata daha durgun bir cepheden bakmak için unumu elemiş, eleğimi asmış olmam gerekmediğini anladım. Geriye sadece uygulama kaldı. Ona da yaptığım her şeye, yapmış olmayı istediğim için yaptığım gözüyle bakarak başlayacağım. Ne kadar anlatırsam anlatayım insan gene de bildiğini okuyor ve edinilmiş hayat tecrübeleri edineceklerin yanında çok da başvurulmuyor. Öğreneceksem de kendi hatalarımdan öğreneyim fikri bu yaşlara özgü bir asilik içerse de kaçınılmaz. Denemeye dener bu yüzden deneyeceğim.