GÜNAH MIDIR İNTİHAR?

Merhaba, bu yazıyı okuyorsanız yaşıyorsunuz demektir. Ne kadar şanslı olduğunuzu hatırlamanızı isterim. Bugün sizin kadar şanslı olamayan birçok insan dünyaya gözlerini kapadı. Sizin gibi hayalleri, sevenleri, sevdikleri olan, yaşamayı seven birçok insandan bahsediyorum. Kaderi böyleymiş denildi arkalarından. Doğduğumuz günden öleceğimiz ana kadar yaşadıklarımızı kaderimizin belirlediğini söylerler. Yani bu yazıyı okuyorsanız kaderinizde bugün ölmek yok demektir. Gerçekten öyle mi? Ne zaman öleceğinizi merak ediyor musunuz? Çoğu insan gelecekte kendini nelerin beklediği merak eder. Ben geleceği merak eden insanlardan değilim. Hiçbir zaman ileriyi düşünerek hareket etmedim. Çünkü içimde bir yerlerde yaşlanamayacağımı hissediyorum hep. Bunun nedenini size sonra açıklayacağım. Önce Adam Strand'ın Otuz Dokuz Ölümü adlı kitaptan biraz bahsetmek istiyorum. Bu kitapta Adam adında bir gencin birçok kez intihar etmesi ama hiçbir intiharının ölümle sonuçlanmadığı anlatılıyor. Dışarıdan bakıldığında normal, pek derdi olmayan bir genç gibi duran Adam neden sürekli intiharı tercih ediyordu bilinmiyor kitapta. Kaderine bu kadar çok karşı gelen bu gencin, kaderinde yazılı mıydı bunların hepsi acaba? İntihar eden insanlara hep önyargıyla yaklaşırlar. Özellikle kadere inananlar yapar bunu. Eğer kader var ise bunun olacağı zaten belli değil midir? Bunu yaşaması gerektiği için yaşıyordur belki, bunu bilemeyiz. Günah kavramı yüzünden hep kötü konuşulur bu insanların arkasından. O insanın ne yaşadığı ne hissettiği önemli değildir onlar için, yaşamak zorundaydı diye düşünürler. Bir insanın kendi canına kıyması hiç kolay bir şey değildir. Neler yaşadığını ne acılar çektiğini kimse bilemez. Çoğu için bir kaçıştır intihar ya da en iyi seçenek onlar için. Hayatınızın en zor anında belki sizin de bir anlığına olsun aklınıza gelmiştir bu düşünce. Benim de zor dönemlerim oldu ve o sıralar hep aklıma bu düşünce geliyordu. Ama düşünceden ileri gitmediği için bir sorun olarak görmedim bunu hiç. Devam edemeyeceğimi hissediyordum. O dönemi atlatamayacağımı, atlatsam bile sonrasında hiç mutlu olamayacağıma inanıyordum. İleriye yönelik tek bir hayalim bile yoktu. Beni motive edecek tek bir insan bile. Ne ailem ne arkadaşlarım ne de bir sevgilim. Kimse yanımda olup elimi tutmadığı için bu düşüncelere yenilmiştim belki bilmiyorum. Şimdi bana sorarsanız "o dönemi atlattın mı diye?" Hayır, hala tam olarak atlatabilmiş değilim. Hayatımı da yoluna sokamadım. Yaptığım hataları düzeltemeyip, bana yapılan hataları da unutamadım ama artık düşüncelerim değişti. Hayatımdan çıkarıp attım o hastalıklı düşünceyi. Çünkü beni düştüğüm zaman kaldıracak birisi var artık hayatımda. Bana benden daha çok inanan, her şeyin iyi olacağına beni ikna eden birisi. Zor zamanlar geçirsek bile ileri de bunları unutacağımızı biliyorum. Dayanması ne kadar zor olursa olsun bunlara değecek bir hayat yaşayacağım. Ne kadar acı çektiysem o kadar mutlu olacağım. Bu kadar kolay pes etmek istemiyorum. Bana kötü şeyler yaşatan herkesi hayatımdan çıkaracağım ama bunun için gerekli olan tek şey zaman. Zamanla daha çok hırslanacağım. Şimdi sadece bekliyorum. Adım adım yoluna girmesine bekliyorum her şeyin. Hayat bazı insanlar için kolay olmayabilir. Ya da bazılarına sorun gibi gelen olaylar bazıları için çocuk oyuncağı olabilir. İnsanların duyguları ve düşünceleri hiçbir zaman bir olamaz. Hepimiz farklı yaratıldık ve hepimizin belli bir dayanma gücü vardır. Bir insan sorunlarıyla baş edemiyorsa bu onu zayıf yapmaz. Sizin dayanabileceğiniz bir olay onun için dayanılmaz olabilir. İnsanları sınamayın. Birini üzgün gördüğünüzde her şeyi abartıyor demeyin. Yardımcı olun. Destek olmaya çalışın. Gizem KAYİŞOĞLU