SAVAŞ ÇOCUKLARI

Kaçımız yeni bir güne başlarken o günü aydınlatan güneşi göremeyecek olanları geçiriyor aklından? Kaçımızın uykuları bölünüyor canı yananlar için? Cevabı çok açık; zaman savunmasızları karanlık çukurlarda boğarken, bizler aydınlık dünyamızda huzurla yaşıyoruz. Karşılaştığımız en ufacık sorunlar bile bizi sahte sıkıntılara sürüklerken, dünyanın bizden arta kalan yanında insanlar yaşamak için savaşıyor. Çocukların bile ölüme acımadan terk edildiği bu düzen içinde aslında hepimiz kara lekelerle damgalanmış durumdayız. İnsanlar vicdanlarının varlığını unutmuş, acımasız hayatlar içinde kendilerini kaybetmiş durumda. Geçmişten günümüze yapılan savaşlar ve onlarla ilgili anlatılan hikayeler taşlaşmış kalplerimizi gösterebilecek en mantıklı örneklerdir. Savaş ölümdür ve ölüm insanın insana yapabileceği en büyük vahşettir. Savaş dönemlerine dair yazılan birçok kitap ve çekilen birçok film bulunmaktadır. Bu filmlerden bir tanesi 2004 senesinde Bahman Ghobadi tarafından çekilmiştir. Kaplumbağalar da Uçar adlı film savaş dönemini ve savaştan etkilenen çocukların gerçek yaşantılarına değinerek bize savaşın gerçek yüzünü sert ve çarpıcı bir şekilde aktarmaktadır. Irak-Türkiye sınırında geçimini mayın toplayarak sağlamaya çalışan bir grup çocuğun hayatını ve savaşın onlar üzerindeki etkisini anlatan film Amerika-Irak savaşı dönemini işlemektedir. En ilginç bulduğum noktalardan bir tanesi ise, filmde oynayan çocuk oyuncuların hepsi gerçekten Irak-Türkiye sınırında yaşayan mülteci çocuklardır. Hiçbirinin oyunculuk deneyimi olmamasına rağmen rollerini başarıyla sergilemişlerdir çünkü onlar savaşı gerçekten yaşayan çocuklardır. Bu nedenle rol yapmamışlardır, sadece yaşadıklarına Atınç 2 kameralar şahit olmuştur. Bir diğer enteresan nokta ise; filmin adının bir Kürt hikayesinden geliyor olması. Hikayeye göre küçük bir kaplumbağa hep güvercinler gibi uçup derenin karşısına geçmeyi hayal etmekteydi ve bunu güvercinler sayesinde başardı çünkü onlar minik kaplumbağayı hep birlikte kaldırıp uçarak karşıya geçirmişti. Filmin biraz daha savaşın çocuklar üzerindeki etkisini nasıl aktardığını inceleyecek olursak savaş çocukluğu öldüren en korkunç gerçektir. Hiç kendinizi bir savaş çocuğu olarak hayal ettiniz mi? Eğer kim olduklarını bilmediğiniz birkaç adam silahlarla gözlerinizin önünde anne ve babanızı öldürseydi sonra da annenizin cesedine tecavüz etseydi ne yapardınız? Büyük ihtimalle bunların cevabını biz hiçbir zaman bilemeyeceğiz. Ancak bir çocuk bunları yaşadığı zaman o artık çocukluğunu yitiriyor ve hayatı ölüm çukurlarıyla dolu bir yoldan sürdürmeye devam ediyor. Filmden örnekleyecek olursak Agrin henüz 14 yaşındayken Amerika'nın Irak işgali sırasında anne ve babasını kaybediyor ve askerler tarafından tecavüze uğruyor. Çok küçük yaşta bunları yaşamış olmanın verdiği baskı ile önce bebeğini öldürüyor daha sonra ise intihar ediyor. Filmdeki Agrin'in hikayesini günümüz koşullarında değerlendirdiğimde aklıma ilk İsrail'in Filistin çocuklarına uyguladığı işkenceler geliyor. Haberlerden dinlediğimiz kadarıyla bile orada yaşananların ne derece insanlık dışı olduğunu görebiliyoruz. Ancak Filistin'in yaşadığı bu eziyetin bizim bildiğimizden çok daha fazlası olduğunu düşünüyorum çünkü günümüzde çoğu haber kurumu gerçekleri yansıtmakta menfaatine göre hareket etmektedir. Sizce Türkiye'de Filistinli olup da Agrin gibi bir hayat hikayesine sahip olan bir çocuğun yaşadıkları ne derece tüm gerçekliğiyle bizlere aktarılır? Gerçeklere ulaşmak bu şartlarda çok zor olsa da oturup biraz düşündükten, okuyup, dinledikten sonra mantığınızın sizi götürdüğü yerde gerçeklerle karşılaşacaksınız. Savaş olmayan bir dünya da bile insanlar akli dengelerini kontrol edemeyip birbirlerine işkence edebiliyorsa Filistin'de asıl yaşananları duymak dahi istemeyiz... Atınç 3 Savaş dediğimde hiç karşılaşmak istemedim şeyler canlanıyor gözümde, hayali bile ellerimin buz kesmesine, gözlerimin dolmasına sebep oluyor. Özellikle Kaplumbağalar da Uçar filmini seyrederken bazı sahnelerinde ellerimi yüzüme kapatıp sadece ağlamıştım. Irak ve Türkiye sınırında yaşamakta olan mülteciler hala var ve belki de hala mayın toplayarak geçimlerini sağlıyorlar. Zaman geçiyor her şey değişiyor ama acı hep aynı yerden vuruyor insanı. Gerçekler bazen bir filmle çıkabiliyor karşımıza bu nedenle savaşa siyasi değil insanca ve duygusal yaklaşmak gerek. Her çocuk eşit olmayı hak ediyor.