İNTİHAR

İntihar kavramı denince akla gelen ilk düşünce, hayat yeterince yaşamaya değer mi oluyor. Dünya üzerinde milyarlarca insan yaşamakta ve her biri belli amaçlar doğrultusunda mücadele etmekte; hayatta kalmak ve iyi bir yaşam sürdürmek, bunlar arasında en temel olanlarıdır. İşte bu noktada Albert Camus her insanın bir gün öleceğini ve insanların boşuna mücadele edip didindiklerini dile getirmiştir. Fakat bu durum hayatımıza son verip bu mücadeleden ve düzenden kaçacağımız anlamına gelmez çünkü insanlar, bu mücadele ve bu düzen devam etsin diye var olmuşlardır. Bu düzeni değiştirmek yaşamı yok etmek demektir. Genelde, buna karşı gelip hayatını sonlandırmak isteyen kişiler bu düzende bir yere sahip olamayan, hayattan bağlarını koparmış, mücadele gücü olmayan kişilerdir. Albert Camus hayatın boş ve anlamsız olduğunu söylemekle beraber bu boş düzen var olsun diye yaşamın olduğu düşüncesine varmış ve intihar eden kişinin bu duruma ayak uyduramamış olduğunu belirtmiştir. Neredeyse her birimiz bir intihar haberi duymuşuzdur, gerek medyadan gerek etrafımızdaki çevreden. Bu durum zamanla sıradan bir hale gelmeye başlamıştır. Hiçbirimiz de dönüp arkamızı bu insan neden kendini öldürdü, bunu yapmasının amacı neydi diye sormuyoruz. Tıpkı Albert Camus'un bize aktarmak istediği gibi yaşam belli bir düzenden oluşuyor kimisine göre boş ve gereksiz, kimisine göre anlatmakla bitmez. Fakat ortada bir düzen ve uyum var. Herkes yapması gereken görevi yapmalı ve bu düzene ayak uydurmalı aksi takdirde bu yaşamda var olmanın hiçbir anlamı yoktur. Her insan yaşama bir gün gözlerini kapatacak ve bu geri dönüşü olmayan yola ne zaman gireceğimizi hiç birimiz bilemeyiz. Fakat o gün gelene kadar yaşamış olduğumuz hayatı en verimli şekilde geçirip istediklerimize kavuşmak için mücadele etmeliyiz aksi takdirde neden bu Dünyada bir yere sahibiz kendimize sormamız gerekir. Dünyada en gereksiz, işe yaramayan dediğimiz canlının bile bir amacı varken bu dünyada en çok özelliğe ve yetiye sahip olan biz 1 Batuhan Ketene insanların neden amacı olmasın. Evet, hepimiz bir gün öleceğimizi biliyoruz ve boşuna mücadele ediyoruz diyebiliriz ama bu amaçlarımızdan ve hedeflerimizden vazgeçip hayatımıza son vereceğimiz anlamına asla gelmez. Yeryüzünde var olan düzen buysa biz insanlar bu düzende yerimizi almalıyız. Kısaca bu durumu şu şekilde dile getirebiliriz: "Hiç ölmeyecekmiş gibi çalış, yarın ölecekmiş gibi yaşa." İşte bu söz biz insanoğlunun temel felsefesi ve hayata bakış açısı olmalıdır. Sonuç olarak, yaşadığımız hayat elinde sonunda sonlanacak olsa da onu yaşanabilir ve değerli hale getiren biz insanlar yaşadığımız her saniyenin değerini bilmeli ve bu doğrultuda amaçlarımız uğruna mücadele etmeliyiz. Bu yaşamda yer aldığımız sürece karşımıza çıkan zorluklarla mücadele etmeliyiz. Kitapla bağlantı kurmak istersek, Albert Camus Antik Yunan mitinin bazı kısımlardan bahseder ve kendi düşüncelerini de bu bağlamda harmanlayarak Sisifos'u mutlu bir şekilde ifade etmemiz gerektiğini söyler çünkü tanrılar tarafından cezalandırılmış olan Sisifos, mecbur kaldığı için değil, kendi tercihi olduğu için her gün o koca kayayı, geri düşeceğini bile bile, iterek tepenin başına kadar çıkartır. Her birimizin sabah yataktan kalkıp her gün olduğu gibi sıradan bir biçimde hayatımızı sürdürmemiz gibi Sisifos'da kayanın geri düşeceğini bilerek onu tepeye kadar çıkartmaktadır. Bu insanoğlunun doğasında olan en temel olay değil midir zaten? Bu dünyada, sevdiğimiz ve değer verdiğimiz insanlarla zaman geçirip hayatımızı belli bir düzen içerisinde sürdürebilme şansımız varken neden bu güzelliklerden kendimizi mahrum bırakıp hayatımızı sonlandıralım? 2 Batuhan Ketene