Nefret

Cepheler arasında koşmak, yeni savaşlar başlatmak insanlığa antik zamanlardan kalan bir mirastır. Aynı zamanda gittikçe bağımlılığa dönüşen bir alışkanlıktır bu. İnsanın sahip olduğu küçük ya da büyük hiçbir şeyle yetinememesinden kaynaklanır bu bağımlılık. Kıskançlık, bireyin içini kemirip onun doğuştan sahip olduğu nefreti gün yüzüne çıkarmasına neden olur. Nefret aşktan daha tehlikeli olan tek motivasyondur. İnsanı gerçekliğe karşı kör edip karanlıkta yapayalnız bırakır. Aşk ise daha çok güneşi izleyen bir insanın gözlerinin kamaşmasına benzer, hiçbir cismi ya da varlığı fark edemez halde bırakır kişiyi. Hem aşk hem nefret bir şekilde gerçekleri insanın algısından ve bilincinden gizler. Fakat nefretin yarattığı yıkım, ayrılıkla veya karşılıksız aşkla karşılaştırılamayacak şekilde yıkıcı olur. "Eski içgüdülerin kışkırtması sonucu belli zamanlar insanoğlunu güvenli şehirlerden ormanlara ve geniş ovalara sürükleyen kimyasal maddelerce fırlatılan kurşunlarla can almak"(37) nefretin, öfkenin ve kıskançlığın sebebiyet verdiği en büyük yıkımdır. Tarih boyunca bu doyumsuzluğun mahvedici sonuçları insanoğlundan başkasına zarar vermemiştir. Bütün dünyayı içine alan savaşlar, bu savaşlarda ölen milyonlarca insan sadece bir anlık öfkenin uğruna yitip gitmiş hayatlardır. Nefreti köreltmenin bir yolu var mıdır? İnsanı bütün olumsuz duygu ve düşüncelerden kurtarıp zincirlerini kırmanın bir yolu var mıdır? İnsanın içinden nefreti söküp alırsak savunmasız, korumasız kalır belki de. En derin içgüdülerden biri olan korunmanın bir uzantısı olarak da görülebilir nefret. İnsan, kendine tehlikeyi çağrıştıran herhangi bir şeyden nefret edebilir ve ona karşı kendini korumak için bir strateji belirleyebilir. Bu korunma dürtüsü arada kalan masum varlıklara zarar vermediği sürece gayet basit ve etkili bir yoldur. Fakat konu insanın hayvani dürtüleri olunca sınırlar gerçekten belirsizleşebilir. Doğru ve yanlış birbirine girer ya da bu kavramlar büyük ölçüde önemini yitirir. Bu yüzden insan kendini ve sevdiklerini korurken kendine başka motivasyonlar bulmalıdır. Korumadaki öncelik tehdide karşı duyulan nefret değil de insanın kendisine ve koruduklarına karşı duyduğu sevgi olmalıdır. Bu bütün insanlığın yararına olduğu kadar aynı zamanda bireyin iç dünyasında da huzuru yakalayıp rahat bir nefes almasını sağlar. Çünkü nefret sadece çevremize zarar veren bir duygu değildir. Aynı zamanda insanın içini parçalayıp onu içeriden çürütür. Yani gerçekten kontrollü bir insan belki duyduğu nefretle masumlara zarar vermeyebilir fakat kendisinin zarar göreceği kesindir. Nefretin tek başına varlığı yetmezmiş gibi bir de bu duyguyu kontrol altında tutmaya çalışırken kendi kendini mahveder. İnsanın en derin ve en eski dürtülerinden biri olan kana susamışlık ve nefretin temel sebeplerinden biri de insanın kendini güçsüz ve yalnız hissetmesidir. Bir topluluk ile birlikte yaşamak kendisini daha yüce görmesini sağlarken içindeki nefreti gömmesine ya da en azından yokmuş gibi davranmasına yardımcı olur. Toplumla yaşamanın tamamen nefreti köreltmesini öngöremeyeceğimiz gibi bazı durumlarda bu duyguyu güçlendirdiği de kabul edilmelidir. Örneğin Birinci ve İkinci Dünya Savaşlarının temel nedenlerinden uluslaşma ve topluluğa aidiyetin olduğunu görüyoruz. Sonuç olarak birilerine bağlanmak kimi zaman insanlar üzerinde sakinleştirici bir etki yaratırken kimi zaman da bazı negatif içgüdüleri kamçılamıştır. İşte bu yüzden insan hiçbir zaman içinde bulunduğu durumun suçlusu ya da çözümü olarak başkalarını görmemelidir. Sevdiklerimiz her zaman bir dayanak noktası oluştursa da kişi çözüm noktasının kendisinden geçtiğini bilmek zorundadır. Sevginin birleştirici gücü ve kendine olan inanç nefreti dünyadan, toplumumuzdan atıp derin bir nefes almamıza yardım edecek yegane şeylerdir. Böylece insan ilişkileri de dünya ile birlikte temizlenmiş olur.