Hızlı Yaşam Beni de Hızla Ezer mi?

Biyografi filmleri genelde önemli olayların nasıl olduklarını anlatırlar ve açıkçası biraz sıkıcıdırlar. Oysa Sosyal Ağ, gerçeklere dayalı olduğunu hissettirmiyor bile. Kurgusallığı öylesine güzel ve anlatımı o kadar akıcı ki filmin ne anlatmak istediğini o an anlayabiliyoruz. Bu şekilde olmasında yönetmenin, oyuncuların ve elbette senaristin payı var. Senarist Aaron Sorkin, bu film ile ilgimi çekmişti. Ardından kendisinin yazdığı bir dizinin başlayacağını duydum. The Newsroom adlı dizi, bir haber kanalında haberlerin hazırlanışı, sunuluşu ve bunların yanı sıra karakterlerin kişisel ilişkilerini de konu alacaktı. Duyduğumda ilk düşüncem haberlerin hazırlanmasının çok sıkıcı olacağı ve karakterler ilgi çekici değillerse dizinin hemen iptal edileceği idi. Ama öyle olmadı. İlk bölümü izlemeye başladığımda daha ilk dakikalarda hayran kalmıştım. Çok hızlı bir şekilde ilerliyor bölümler. Aynı anda birçok olay oluyor ve seyircinin anlaması için yavaşlamıyorlar, tekrar etmiyorlar. Üniversiteye başlayana kadar sadece etkileyici bulduğum için izliyordum. Şimdi izlediğimde ise gerçekliğini fark ettim. Benim hayatım gibi dizi de. Arka arkaya ve hatta aynı anda olup biten bir sürü olay var ve hiçbirine "Pardon, biraz yavaşlayabilir miyiz?" diyemiyorum. Takip etmekte zorlanıyorum. Ama tıpkı dizide olduğu gibi, bu da çok etkileyici bir durum benim için. Bazı şeyleri yapabilmek için kendimi zorlamam gerekiyor ve öyle zamanlarda bunu düşünüyorum. Hepsi birden olmasa zaten kolay olurdu. Kolay olsa sıkılırdım. Sıkılsaydım hiçbir anlamı olmazdı şeklinde. Bu halde yaşamaya devam edebildiğimle gurur duyuyorum. Bana bir başarı duygusu veriyor. Bu kadar baskıya, zorluğa rağmen kendim olmaya devam edebilmemle gurur duyuyorum. Öyle olmayan örnekler gördüm çünkü. Ya bütün sorumluluklarından kaçıp anlamsız yaşayanları, ya da sorumlulukları arasında kendilerini kaybedenleri. Üniversiteden önce anlamadığım bir şey daha vardı. Kahveyi anlamazdım hiç. Tadını beğenmiyorum genel olarak ve o zamanlar gereksiz görüyordum. Ama anladım. Hayat o kadar fazla enerji istiyor ki kendimize yetemiyoruz, dışardan takviye almamız gerekiyor. Mark Zuckerberg ve Bill Gates'in hikayelerini duyup "Üniversite bitirmeye gerek yok, bak adamlar dünyayı değiştirdiler ve zengin oldular" diye düşünmek çok yaygın bir durum. Ama bu hikayelerde atladıkları bir nokta var. Bu insanlar okullarını okumuyor değillerdi, okullarında başarılılardı. Alabilecekleri her şeyi aldıktan sonra bıraktılar. Bu hikayeler okumamaya değil, aksine okuldan daha çok yararlanmaya teşvik edecek hikayeler. Beni teşvik ettiler en azından. Bir gün Aaron Sorkin'in hakkında senaryo yazacağı bir insan olmak istiyorum. Filmin başka bir beğendiğim yanı ise kesinlikle oyunculardı. İzlediğimde Mark Zuckerberg'ün neye benzediği hakkında hiçbir fikrim yoktu. Ve filmden sonra kendisine bakınca "Filmdeki hali çok daha gerçekçi, çok daha olması gerektiği gibiydi." diye düşündüğümü hatırlıyorum. Yine elbette Aaron Sorkin'inin senaristliğinin de payı var, ama asıl önemli nokta Jesse Eisenberg kesinlikle. Kendisi karaktere öyle bir gerçekçilik katmış ki beni oynuyor olsaydı "Aslında böyle olmam lazımmış. Örnek alayım." diye düşünebilirdim. Andrew Garfield da iyi bir oyuncu tabi ama karakterler gerçek oldukları için benzeyen birini seçmeleri daha iyi olurdu diye düşünmeden edemedim. Filmdeki olaylardan da bahsetmek istiyorum. Sean Parker'ın gelip Facebook'a resmen el koymasına öyle sinirlendim ki anlatabileceğimi sanmıyorum. Yine filmin kalitesinden kaynaklanan bir sahiplenme duygum oluşmuştu. Facebook sanki benimdi. Ben yazmıştım her kodunu. Ve Sean Parker gelip çalmıştı elimden. Bu şekilde çalınan bir emeğim olmadı hiç, o yüzden tam olarak nasıl bir his olduğunu bilemem ama Eduardo Saverin'in hissettiklerinin onda biri benim filmde hissettiklerimse kendisi dünyadaki en haklı insan olmalı. Hiçbir şeye henüz o kadar emek harcamam gerekmedi ama filmden hemen sonra emek hırsızlığına karşı duyarlılık geliştirmeye başladım. Bu filmde de aslında kendimden bir şeyler buldum. Ana karakterlerin dış dünya ile ilişkileri benimkilere çok benziyordu. Açılış sahnesinde sohbete benzer sohbetler yaşamıştım ben de. Bu kadar benzerlik bile bana "Ya sonum öyle olursa?" dedirtmeye yetti. Bir süre böyle bir korkuyla yaşadım ve kafamda bu ihtimale göre planlar yapmaya başladım. Şimdi bu ihtimalin aklımın uzak bir köşesinde, beni rahatsız etmeden durması çok rahatlatıcı. Aşırı düşünme denen bu durum başıma saçma dertler açıyor bazen. En sık yaşadığım esprilerde oluyor. Ben gülmeyi sevdiğim kadar güldürmeyi de severim. O yüzden espri ararım her şeyde. Ama bazen çok ileri düşündüğüm oluyor. Bir durum hakkında aklıma gelen ilk espriye "Bunu zaten herkes düşünmüştür." diyorum ve o espriden bir şey türetiyorum. Ve aslında o aradaki basamak herkesin aklına gelmediğinden benim yaptığım espriye yeterince tepki alamıyorum. Onur Gezmiş