MASALSI DİYARDA BİR GEZİ: VENEDİK

Masal kitaplarıyla büyüdüm ben, içinde bir sürü karakteri olan, kurtarılmayı bekleyen insanlara yardım eli uzatan kahramanlara imrenip, sarayları olan prenslerin ve prenseslerin yaşamlarında olmayı hayal ettim hep. Onlar gibi büyülü bir diyarda yaşamak hayalimdi kendimi bildim bileli fakat büyüdüğümde masalların gerçekten sadece masallarda kaldığını umutsuzca kabullenmiştim, ta ki bu yaz sular üstünde yüzen şehir Venedik'e gelene kadar. Venedik, aşıklar şehri... Şehre ilk adımlarımızı attığımızdan itibaren farklı bir ülkeye gelmenin ötesinde, küçükken okuduğumuz o masallardaki diyarların içindeki küçük kahramanlarmışız gibi hissettirmeye başlatıyor burası bizi. Görkemli köprüleri, kanalların arasında gondolcuları, suların içinde kalmış evleri, tatlı kafeleri çıkıyor hemen önümüze. Beklenildiği gibi fakat hayal edilenden çok daha fazlasını barındırıyor burası ve Charles Dickens'in sözünü doğruluyor ilk gördüğüm her şey "Dünya'da Venedik ile ilgili okuduğunuz hiçbir şey şehirdeki muhteşem ve etkileyici gerçeğe eşdeğer değil." Hani, derler ya hep hayali gerçekten daha güzeldir diye, Venedik size tersini kanıtlıyor bu sözün, hayal edebilmek için önce görmeniz, yaşamanız gerekiyor Venedik'i. Venedik'in sembolü haline gelen gondolları gördüğüm an içim büyük bir heyecanla doluyor çünkü gördüğüm her şey bana kendi küçükken hayalini kurduğum o masalımı yaşamaya başlamışım gibi hissettiriyor. Hemen bulduğum bir gondola sanki kaçırırsam bir daha gelmeyecekmiş gibi bir sabırsızlıkla biniyorum. Büyülü araçlarmış gibi süslenmiş gondol ile tüm Venedik'i müzikler eşliğinde gezerken kendimi tıpkı hep hayal ettiğim kraliyet prensesleri gibi hissediyorum. Gondol turumun ardından Venedik'in en bilinen köprüsü olan Ponte di Rialto'ya ulaşmayı hedefliyorum. İnanışa göre bu köprüye gelen sevgililerin aşkları daima sürermiş. Şehrin yüz ölçümü çok küçük olmasına karşın bahsedilen köprüye gitmek vaktimi alıyor çünkü beklenildiği gibi ben de o meşhur daracık sokaklarda kaybolurken buluyorum kendimi. Bazı sokaklar o kadar daracık ki yolun sonunun olmayacağını düşündürüyor. Bazen de uzun yürüyüşün ardından karşı sokağa geçmemi engelleyen kanalları görüp başladığım yere geri dönüyorum. Fakat en güzeli ise en sonunda hep varıyorum istediğim yere çünkü Venedik'tir bu, kaybola kaybola bulduruyor kendini. Labirent gibi hissettiğim bu ufacık ve karmaşık sokaklar, ulaşamamanın umutsuzluğunu vermiyor bana, tam tersi her kaybolduğumda biraz daha hissettiriyor şehir kendini ve heyecanlandırıyor daha nelerin görüleceğine dair. Çünkü bu masalsı şehir her sokağında farklı bir hikaye barındırıyor ve bu hikayelerin her biri içinizi sımsıcak ısıtıyor, ufak gülümsemeler oluşturuyor yüzünüzde siz fark etmeden. Bazı sokakların sonunda küçük sanat galerileri, bazılarında ise basamakları suların içinde kalmış evleri Bazen de gençlerin oturup arkadaşlarıyla sohbet ettiklerini görüyorum, kendimi hissediyorum onlarda, benim bu diyarda yaşayan halimi. Etrafta bir sürü yabancı olması rağmen bu şehir size samimiyeti, sevgiyi, sıcaklığı hissettiriyor. Bu şehir siz farkında olmadan mutlu ediyor sizi, ait olduğunuz yeri sonunda bulmuşsunuz gibi. Küçük bir kahve molası vermek için durduğumda, bir sürü minik kafe arasından ben her zamanki gibi en sakin olan kafeyi tercih ediyorum, içeriden gelen buram buram kahve kokusunu içime çektiğimde mutluluğum biraz daha artıyor çünkü kendimi evimin karşısındaki her zaman ders çalışmaya gittiğim o küçük kafedeymişim gibi hissediyorum. Tekrar yürümeye koyulduktan kısa bir sürenin ardından San Marco Meydanı'na varıyorum. Meydana ilk girdiğimde, buraya gelmeden önce çok merak ettiğim, Bizans mimarisinin muhteşem örneği olan bazilikayı görüyorum hemen ve gördüğüm daha ilk andan itibaren tüylerim diken diken oluyor eserin muhteşemliği karşısında çünkü bu tarihi eser bir yapı olmaktan çok üzerindeki her detayı ile muhteşem bir sanat eserini yansıtıyor. Renkleri, dokusu, yapısı... "Yüzyıllar öncesine ait bir yapı nasıl olurda bu kadar canlı ve etkileyici kalabilir, acaba ben de böyle tasarım değeri yüksek bir eser yapabilecek miyim?" gibi sorular aklımın bir köşesinde yer edinirken bazilikanın bitişiğindeki ve en az onun kadar etkileyici olan Dükler Sarayı heyecanımı daha da arttırıyor. İçeriye ufak bir gezi yapmak için girdiğimde kanalların arasında kalan bahçesinin güzelliğine dalıp, hayallerde buluyorum kendimi. Altın kaplama tavanlar ve duvarlardaki yapımı yüz yıllar alacak tablolardan oluşuyor burası. Sarayın merdivenlerinden inerken her bir yapı tarihi hissettiriyor, o dönemdeymişim gibi. En merak ettiğim ve gidilmeden dönülmemesi gereken yer olan Burano Adası, gökkuşağı rengine döşenmiş evlerinin sıcaklığı ile içimi ısıtıyor. Sanki zamanında bu adaya koca bir renk yağmuru yağmış ve etraftaki tüm evleri akıllara gelebilecek çeşitli renkler ile boyamış gibi gözüküyor. Adanın kendine has o kadar tatlı bir havası var ki bende geride her şeyi bırakıp orada sakince bir hayat yaşama isteği uyandırıyor. Yerli halkın birbirine olan samimiliği kendi şehrimdeki komşuluğu aklıma getiriyor. En güzeli de adanın renkli evleri, içimde bir mutluluk pırıltısı oluşturuyor, sanki her daim her şey pozitif olacakmış gibi hissettiriyor burası. Venedik hakkında ki en güzel şey buranın her yaşa her kitleye ait olması ve belirli bir neden ile gelmeniz gerekmiyor buraya çünkü buraya gelen herkes elbet kendinden bir şeyler buluyor. Mesela ben bu masalsı şehrin sakinliği ve insanlarının samimiyetlerinde mutluluğu, inancı buldum. Küçüklüğümdeki hayalin gerçeğe dönüşmesi ile umudu ve heyecanı tattım aynı zamanda Venedik'te. Siz de bu masalsı diyarın içinde kaybolup kendinizi bulmak istiyorsanız Venedik'e mutlaka uğrayın ve mümkünse uzun kalın. Kanalların ayaklarındaki kafelerde kahvenizi keyifle yudumlarken yaşayışını hissedin buranın, kendi masal diyarınızdaki küçük kahramanların büyülü dünyasını yaşayın Venedik'te. ECE SEL