FARKLI DÜNYALARDA AYNI SEFERİN YOLCULARI

Otobüs yolculuklarını sevmiyorum. Saatlerce daracık bir yerde oturup kalıyorsun ve trafikten korkan biri olarak denk geldiğim şoföre göre bu saatler fazlasıyla tedirgin geçebiliyor. Uçak ise gittiğin mesafe fazla olmadığı sürece anlamsız geliyor. İki saat önceden havaalanına gitmek, uçak kalksın diye beklemek, rötarlar, tatsız ve sıkıcı. Tren bunların yanında farklı bir duygu uyandırıyor bende. Hem daha güvenli hem de nostaljik ve değişik bir havası var. Açık konuşmak gerekirse üniversiteye başlamadan önce trene yalnız bir kez binmiştim. Yaklaşık sekiz yaşındaydım ve Mersin- Ankara arasında yataklı vagonda on dört saatlik bir yolculuktu. Asena adında bir arkadaş edinmiş ve sallana sallana giderken uyumak çok hoşuma gitmişti. Fakat ne yazık ki daha sonra üniversiteye gelip Toplumsal Duyarlılık Projelerinin bir alt kolu olan Demiryolu Hattı Destek Projesine katılana kadar trenle yolculuk etme fırsatı bulamadım. Proje kapsamında 23 Nisan haftasında vagon kiralayıp seçtiğimiz bir köye giderek birkaç gün vagonda konaklayıp köy okulunda çocuklarla zaman geçirdik ve tren sevdam o yolculuğun ardından başladı. İki sene üst üste projeyle köylere gidip bu sene için koordinatör seçildikten sonra yazın Türkiye'yle yetinmeyerek bir İnterrail bileti alıp trenle tam altı ülke ve yirmi sekiz şehir gezdim. Gezime Madrid'den üç arkadaşımla beraber başladım. Üç gün gezdikten sonra otobüsle Salamanca'ya geçtik ve ilk bindiğimiz tren Salamanca'dan Lizbon'a giden gece treni oldu. İşte kitabın bende okuma isteği uyandırmasının nedeni: Kitabın ana karakteri Raimund Gregorius'la farklı amaçlarla çıktığımız seyahatlerimizin bir gece de olsa kesişmesi ve hikayenin benim daha önce bulunduğum, sokaklarında gezdiğim, on iki saatte keşfetmeye çalıştığım şehirde geçiyor olmasıydı. Kitabın ilk bölümünde kendimi geçirdiğim yaz tatilini düşünmekten alıkoyamadım. Özellikle Gregoris'in yaptığı tren yolculuğu boyunca, her geçtiği istasyonda kendi anılarımı düşünmekten ana konuyu kaçırdığım zamanlar bile oldu. Tren yolculuğu dışında Gregoris'in dillere olan ilgisi ve yeteneği, Portekizceyle tanıştığı zaman hissettikleri keşke gezdiğim süre zarfında hem Portekizceye hem de gezdiğim diğer ülkelerdeki dillere daha 1 çok önem verip insanları daha çok dinleseydim dememe neden oldu. Günlük hayatta kullanabileceğimiz teşekkür ederim, merhaba gibi temel ve basit kelimeleri her gittiğimiz yerde öğrenmeye çalışmıştık fakat gittiğimiz hiçbir yerde oturup onlara kulak vermedik. İhtiyacımızı giderecek kadar İngilizce konuşup geri kalan zamanda kendi aramızda Türkçe konuşarak zaman geçirdik. Gregoris'in ise dile bakışı, duydukları ve bunlardan aldığı haz bambaşka. Tasvirlerden, insanlardan okumalarını istemesinden, konuşmaya çalışmasından ve kitaptaki dilin büyüsüne kapılıp kendi diline çevirmek için gösterdiği çabadan bunları anlamak mümkün. Son olarak kitapta beni etkileyen konu Gregoris'in son derece düzenli ve belli sınıflar içerisine giden hayatında verdiği ani karar oldu. Her şeyin başlangıcı olan ve hiç tanımadığı, bir daha karşılaşma ihtimallerinin olup olmadığı bile belli olmayan bu kadının tek bir kelimesiyle tüm hayatını süresi belirsiz bir şekilde geride bıraktı. O kadar düzenli bir hayatı olan ve şu ana kadar şehrini bile değiştirmemiş bir insan için fazlasıyla zor ve cesaret gerektiren bir karar. Kitapta yaşanan tüm o hayat ve tercihler konusundaki karmaşık düşünceler. Kimi zaman yaşadığım fakat her seferinde ailemi ve sevdiğim insanları düşünerek şartları bahane edip bastırdığım, tüm yaşantımı değiştirmek, yaptığım tercihler yerine yenilerini koyarak bambaşka bir yerde farklı bir hayat yaşama isteğimi gün yüzüne çıkardı. Ve bana geçmişi ve tercih nedenleri sorgulamak için yeni bir kapı açtı. 2