İSTANBUL

Lise ikinci sınıfta okuyordum o zaman. Bir bahar günü babam eve geldiğinde İstanbul'a gezmeye gideceğimizi söyledi. Çok sevinmiştim çünkü daha önce İstanbul'a hep kısa süreliğine gittiğimiz için çok gezememiştim. Küçüktüm ama bulunduğum çevrede herkesin İstanbul ile bir bağı vardı ve orada ki yaşamlarını anlatırlardı. Anlattıklarında en basit bir semt ismini bile bilmiyor olmak beni üzerdi. Nasıl olurdu da romanlara şiirlere konu olan şehri bilmezdim? İçten içe her zaman bunun ezikliğini hissederdim. Ama artık bende İstanbul'u bilecektim. 4 gün gezmeyle elbette her yeri avcumun içi gibi öğrenemezdim ama artık bir bağımız olacaktı sonuçta... Gitmeden tam bir gün önce sabah mutfakta su içiyordum ki annemin antrede duran cep telefonu çalmaya başladı. Ailem uyanmasın diye birden aceleyle telefona doğru koşmaya başladım ki sağ ayağımın küçük parmağını mufak kapısının pervazına çarpmanın verdiği acıyla yere kapaklandım. Ağlamaya başladım, dehşet bir acı hissediyordum ama o an acı umrumda bile değildi, ayağım kırıldıysa İstanbul'a gidemem korkusuyla ağlıyordum. Mosmor olmuş ve şişmiş bir ayağa rağmen doktora gitmeyi kabul etmemekle kalmayıp bir de üzerine acı çektiğimi anlamasınlar diye rol yaptım (seneler sonra aynı ayağımda aşırı şişme ve ağrı şikayetiyle doktora gidip, parmağın kırılıp yanlış şekilde kaynadığını öğrenecektim) ve hatta okula gittim. Ertesi akşam babam, annem, ablam ve ben arabamızla İstanbul'a gitmek üzere yola çıktık. Ailecek araba seyahatlerini çok severdik. Evden çıktığımız andan itibaren gezme serüvenimiz başlardı ve sürekli bir yerlerde mola vererek seyahat ederdik. Bu seyahatimiz de diğerlerinden farksızdı elbette. Önce çay molası, sonra yemek ve kahve molası ardından tekrar çay molası... Durum bu olunca saat epey ilerlemişti ve ön koltukta otururken uyuyakalmıştım. Sonra babamın "heeeeyy Feyo uyan geldikkk!" demesiyle uyandım. Gözlerimi aralarken arabanın cam tavanından çok gösterişli bir şey gördüm. Bir binaydı bu, daha doğrusu iki gökdelen birbirine üstten bir ara geçiş katı ve çatıyla bağlanmıştı. Geçiş katının üzerinde koskocaman harflerle yazılmış inşaatı yapan firmanın tabelası vardı ve bu tabela vinçlerdeki ışık kaynağıyla aydınlatılmıştı. Yeni uyanmanın verdiği mahmurluktan mıdır, yoksa daha önce bir benzerini görmemiş olmamdan mıdır bilmem gördüğüm şey karşısında nutkum tutuldu. Ve o an ne yapıp ne edip ileride inşaat sektöründe olmam gerektiğine karar verdim. Bir binaya bu kadar hayran kalmış olmamın başka açıklaması olamazdı ve bunun benim için anlamı çok büyüktü. Seyahatimiz boyunca gözüm sürekli inşaat halindeki gökdelenlerdeydi. Hepsi birer şaheser gibiydi gözümde, her birini hayranlıkla izledim. Milli Saraylar'ı gezdikçe bu hayranlığım devam etti. Kusursuz tavan işlemeleri, halılar, perdeler, kumaşlar, mobilyalar ve bir yapıyı oluşturan diğer her şey... İstanbul'un doğal güzellikleri bir yana bütün yapısal güzellikleriyle aramda bir bağ oluştu. İstanbul, tıpkı Burhan Sönmez'in İstanbul İstanbul romanında "... kimilerine acı olur kimilerine umut..." dediği gibi bana umut oldu, geleceğime de ışık. Lise ikinci sınıfta, "ne okuyacaksın?" sorusuna yaşıtlarım üniversite puanımız bir gelsin ona göre tercih yapacağız diye cevap verirken, ben çoktan araştırıp bulduğum sonuçlara göre İç Mimarlık ve Çevre Tasarımı bölümünde Bilkent Üniversite'sinin bir numara olduğunu öğrenip cevabımı netleştirmiştim. Evet, bugün Bilkent Üniversitesi İç Mimarlık ve Çevre Tasarımı 3. Sınıf öğrencisiyim. Okulumun ve bölümümün tüm zorluklarına rağmen, o ilk gün ki hayranlığımla aynı yolda yürüyorum. Ve hala İstanbul'a her gittiğimde, beni bu yola soktuğu için ona teşekkür ediyor ve minnet duyuyorum...