EN ÜST VE EN ALT NOKTALARIN KESİŞİMİ: YAŞLILIK

Ticaret şüphesiz ki hayatımızın önemli bir parçasıdır. İhtiyaçlarımızı karşılamak için hayatımızın her safhasında ve her parçasında içinde olduğumuz bir alışveriş sürecidir ticaret. Peki, sadece mal mıdır alınıp satılan? Eğer birlikte işi yaptığımız tüccar zaman ise, ne para puldur emtia, ne de mal mülk; çok daha kıymetli kıymetli bir şey. Verdiğimiz yılların karşılığında tecrübe ve bilgi alırız bu tüccarla olan ticaretimizden. Verdiğimiz her yıl, mazinin tepelerinden istikbalin çukurlarına yuvarlanmaya mahkum olan bizleri, mutlak sona daha da yaklaştırır. Bir kitabı ya da şu anda okuduğunuz bu yazıyı her bir harfini kalemimle dokuyarak nasıl daha anlamlı kılıyorsam, zaman da yaşadıklarımın hatırasını saklamak için suratıma çektiği çizgilerle nakşediyor adeta. Okumasını bilene bir kitap değil midir bir ihtiyarın suratı? Zamanla olan ticaretinin sonunun yaklaşmış ve tükenen yılları karşısında birçok tecrübe satın almış olan ihtiyarlar değil midir en bilge rehberimiz? Tabi, en bilge olmak için en çok yıpranan da olmak gerekir, yoksa kolay değildir böyle tecrübeli ve bilgili olmak. Yani tüm bu tecrübeye rağmen zordur yaşlılık. Bir tepeye tırmanmak gibi geçer ömür. Tepe noktasına vardığınızda artık enerjiniz bitip yorulmanıza rağmen en geniş bakış açısını da o zaman yakalarsınız. Epsilon ve karısı da işte bu engin birikim sahibi ihtiyarlardan. Hızlandıkça Azalıyorum adlı eserde yazar, ömürlerinin son sayfasında birbirlerinden başka kimsesi olmayan, emekli olduğu gün sosyal hayatı biten yaşlı bir koca ve sosyal ilişkilerde oldum olası başarısız olan bir yaşlı ev hanımının yaşantısını bizlere sunuyor. Toplumdan izolasyonun hızlandığı yaşlılık sürecindeki bir çift, şu an bizlere sahip olduğumuzdan çok farklı bir psikolojiye de sahip olabileceğimizin sinyalini veriyor. Peki, ya bizler hazır mıyız bu sürece? Biz hazır olsak da olmasak da kaçınılmaz bir gerçek yaşlanmak. Doğduğumuz andan itibaren başlayan yaşlanma durumu, birçoğumuzu ihtiyarlık güneşi şakaklarımızda tulu edinceye kadar rahatsız etmez. Cesedin üzerine bir daha batmamak üzere doğan bu güneş, cesedin içinde hapsolmuş bazı ruhları, hayatın çok yakında sönmesi korkusuyla yakarken; bazılarını da "çiçeğin hayatının başlangıcıdır tohumun bozulup parçalanması" düsturunca huzurla ısıtır. Her iki durumda da ortak gerçeklik, artık cesedin, benliğimizi taşımakta eskisi kadar kabiliyetli olmadığıdır. Yaşlılarımızın nispeten daha engin ruhlarının nispeten daha harap olmuş cesetlere hapsedilişi, kendilerinin ömürleri boyunca dünyayla kurduğu sosyal bağların zaman tarafından yavaş yavaş koparılmasıyla ayrı bir psikolojik boyut kazanıyor. Bu dönem onların, gerek maddi gerekse manevi açıdan başkalarına muhtaç hale geldiği son derece hassas bir geçiş aşamasıdır. Toplumun da bu konu hakkında daha duyarlı olması gerekiyor. Yaşlılara yönelik hali hazırdaki uygulamaların bir kısmı, bilinçsiz insanlar yüzünden ne yazık ki istenilen etkiyi gösteremiyor. Örnek vermek gerekirse; metroda yaşlılar için ayrılmış koltukların bazı gençler tarafından sürekli gasp edilmesi, devletin bu konu üzerine daha fazla eğilme gerekliliğini artırıyor. Aslında büyük resme baktığım zaman rahatlıkla etkili bir uygulama önerebilirim. Eğer yaşlılarımızın ve gençlerimizin etkileşimin artırabilecek sosyal sorumluluk projelerini hayata geçirebilirsek hem yaşlılarımız toplumdan izole olmasını önleyebiliriz, hem de gençlerimizin zamanla ticaret yapmasına gerek kalmadan keyifli bir şekilde tecrübe kazanmalarını sağlayabiliriz. Tüm bunlar toplum olarak birbirine daha bağlı ve saygılı bir toplumun temellerini atar aslında. Son olarak bu zor döneminde, hayatları boyunca biriktirdiği deneyimlerle günümüz problemlerine önemli çözümler üretebilecek olan ve hayatın anlamını kavramaya bizlerden daha yakın olan yaşlılarımıza birkaç saatimizi esirgememeliyiz.