HAYALLERİMİZ VE BİZ / BERİN BELLER

En son ne zaman hayal kurdunuz? Siz de hayal kurmayı unutanlardan ya da hayal kurmaya cesaret edemeyenlerdenseniz, Tanrı Olmak İsteyen Otobüs Şoförü'nü bir an önce okumalısınız. Korkarım, Tanrı Olmak İsteyen Otobüs Şoförü'nü okurken duyduğum heyecan ve kalbimdeki kıpırtı uzun uzun yazmamı pek mümkün kılmayacak fakat tereddüt etmeden söyleyebilirim ki, Tanrı Olmak İsteyen Otobüs Şoförü , uzun zamandır okuduğum en keyifli kitaptı. Beni en çok etkileyense, kitaba adını veren öykü oldu. Tanrı Olmak İsteyen Otobüs Şoförü'nden aldığım keyif tam olarak nasıl anlatılır bilmiyorum ama yüzümü gülümsetti, içimi ısıttı desem birazcık tarif etmiş olurum diye umuyorum. Gelelim öykümüze ve beni böylesine heyecanlandıran o mucizevi tarafına, yani saygıdeğer otobüs şoförümüzün hayal dünyasına. Benim hayal kuramayacak kadar büyüdüğümü düşünüp uzun zamandır gerçekleştiremediğim bu eylemi, şoför beyin meslek sahibi bir aile babası olduğu yaşlarda dahi sürdürüyor oluşu başta beni biraz tereddüte düşürdü, bunun kıskanılası mı yoksa takdir edilesi mi olduğuna karar veremedim ama öykü devam ettikçe anladım ki, yeni bir kitabın etkisine girene kadar, kendime saygıdeğer otobüs şoförünü örnek alacağım. Bana çocukluğumdaki özgürce hayal kurup çılgınca mutlu olduğum günleri hatırlatan saygıdeğer şoföre sonsuz teşekkürü sadece bu yolla edebileceğimi düşünüyorum. Zaman geçiyor. Evdekilerin gözünde hala minik bir kuştan farksız olan ben bile, on dokuzuncu yaşımı bitirdim. On dokuz yıl demek, altı bin dokuz yüz otuz beş gün, yüz altmış altı bin dört yüz kırk saat demek; dile kolay. Geçen zamanı düşündükçe soruyorum kendime, ne yaptım ben bunca zaman diye. Peki sen ne yaptın sevgili okuyucu? Dünyaya geldiğin günden bu yana, neler yaptın? Beş milyar yıldır sayısız canlının önce var olup sonra bütün izlerinin silindiği bu gezegende, zamanın dolduğunda pişman olmanı önleyecek bir şey yaptın mı mesela? Cevabın hayırsa, tedirgin olmana gerek yok. Senden bir kere daha düşünmeni isteyeceğim çünkü önemli olan yaptığın somut eylemler değil; nasıl hissettiğin, ne düşündüğün ve çevrene nasıl bir enerji gönderdiğin. Hayat senin hayatın, kendine sorduğun sorulara iyi kiyle cevap verebiliyorsan, üzerine düşeni fazlasıyla yapmışsın demektir. Başarıları küçümsemek, insanoğlunun mutsuzluğunun temel sebebi bence. En azından benim mutsuzluğumun temel sebebi buydu. Şimdi, Tanrı olmak isteyen saygıdeğer otobüs şoförünün gözünden kendi geçmişimi değerlendiriyorum da, bana sunulan fırsatlar, elde ettiğim başarılar için minik birer yardım basamağıymış sadece. On dokuz yılda biriktirdiğim ne varsa, kendi emeğimin ürünüymüş, benim başarımmış. Doğduğum günden bu yana, biriktirdiğim ve şimdi benim için gurur kaynağı olan her şey, saygıdeğer otobüs şoförünün gözünden bakınca, üzerime düşenleri fazlasıyla yaptığımı söyletmeye yetiyor çünkü artık biliyorum ki, önemli olan nasıl hissettiğim. Ben artık başardığımı hissediyorum. Saygıdeğer otobüs şoförünün, bir tanrı kadar otorite sahibi olduğunu hissedişi gibi. Öyleyse biraz da farklı bir açıdan devam edeyim. Bugüne kadar geçen günleri nasıl değerlendirdiğini analiz etmenin bir diğer yolu da, mutlu olduğunu en çok hissettiğin anları anımsamak sanırım. Şimdi anlatmakta olduğum meseleyi daha iyi anlayacaksın. Bugüne kadar gerçekleştirmeyi en çok istediğim hayalimden bahsedeyim sana biraz, astronot olmak istememden. Bu heves, ben on yaşındayken başladı ve hala devam ediyor. Kulağa saçma geliyor olabilir, haklısın. İktisat okuyan bir öğrencinin astronot olma hayallerini okuduğun ilk anki şaşkınlığına hak veriyorum ama lütfen anlamaya çalış çünkü bu bana şu an yanlış veya anlamsız gelmiyor. Ayrıca eminim, senin de gerçekleştirme fırsatını kaçırdığın ya da belki de hiç elde edemediğin halde hayalini kurup heyecanlandığın bazı şeyler vardır. Sen de kendine olanak tanı, zihnini özgür bırak. Kısıtlamadan yapıldığında, hayal kurmak dünyanın en güzel şeyi! Hayal kurmanın hiçbir yaşta ve statüde bir ön koşulu olmadığı, Etgar Keret'in benimle paylaştığı en büyük sır galiba. Artık biliyorum ki, Bilkent'te iktisat öğrencisi olmak, gözlerimi kapatıp Ay'da yürüyüş yapmaya engel değil. Tıpkı otobüs şoförü olmanın, Tanrı olmak istemeye engel olmaması gibi.