SONSUZ DEVİNİM

İnsanı yönlendiren şey duygularıdır çoğu zaman... Bazen öyle kayboluyoruz ki, hoyrat dalgalara karışıp bilmediğimiz kıyılara vuruyoruz. En sonunda kendimizle baş başa kaldığımız anda başlıyor ardı arkası kesilmez sorular kafamızın içinde koşuşturmaya. Kendi kendimizi sıkıştırıyoruz köşeye ve sonra... Ben kimdim, kimim ve kim olacağım? İnsanlar hakkımda ne düşünüyordur acaba? Sorular bitmek bilmiyor... ''En çok kimsin dediklerinde tökezliyorum'' diyor Asuman Susam dizelerinde... Bu ilk satırı okuduğumda aklıma ilk gelen kendimdi, istemsizce kendimi sorguladım. Kim olduğumdan kastım belirgin özelliklerimin ne olduğu, sorsalar kendimi nasıl tanımlayacak olduğum falan. Bahsettiğim sorulardan hiçbirinin cevabını net bir şekilde bilmediğimi fark ettim. Her şeymişim ama aslında hiçbir şeymişim gibi ya da hiçbir şeymişim ama aslında her şeymişim gibi... Hayattan yıl aldıkça sürekli değişiyoruz, hayatımıza yeni bir eşya girdiğinde ya da çıktığında bile değişiyoruz ki yeni bir insan girdiğinde ve çıktığında nasıl değişmeyelim? Bütün bu durmak bilmeyen değişim süreci içinde kendimizi nasıl gerçekçi bir şekilde betimleyebilelim? Mesela, benim en'lerim yoktur. Hayatımın ...'sı yoktur. Bugün yağmur yağıyordur ve o ruh halime uygun şarkıyı gün boyu dinlerim, dün güneşliymişse de dünkü ruh halime uygun şarkıyı gün boyu dinlerim ve şarkılar arasından benim şarkılardaki en'im o gün dinlediğim o şarkı olur. Hayatımda bir hava durumu bir şeylere bu denli şekil verebiliyorken bir kişinin var olması ya da yok olması insanın hayata bakış açısını bile kim bilir ne denli değiştirir... Kim ölene kadar aynı kişi olarak kalabilir ki... Biri hayatımıza girerken birçok şey hayatımıza onunla birlikte girer ve bir kişi hayatımızdan çıkarken birçok şey de onunla birlikte çıkar. Her kişi, her eşya, her olay bize bunca şey katıp bizden bunca şey götürebiliyor ve bu kısır bir döngü aslında. Asuman Susam, ''Kimse'' şiirinde öyle derin duygularını aktarmış ki bize... Sadece kelimelerden bile birçok anlam çıkıyor. Ama dizelerinde bas bas bağıran bir tek şey var: taze bir acı... Henüz duygularını tanımlayamazken bilinmezliğin içindeki kaybolmuşluk gözüme çarpan ilk şey oldu. Ne dese kendini yanlış anlatıyor olabilmekten korkan biri var... Çünkü hayatında ona yer verdiği değerli bir kişinin gidişinden sonra hayatını yeniden tanımlamaya çalışıyor ve oralarda bir yerlerde kayboluyor. Ama bütün bu hisleri aslında ona öyle güzel şeyler yazdırıp çizdirmiş ki şiirlerini her okuduğumda dizelerinden başka bir anlam dökülüyor içime. Zenginlik denilen şey bu olmalı, manevi zenginlik... Ve o zenginlik aktarılabilmeli, tıpkı sevgili Asuman Susam'ın yaptığı gibi. Belki de kendini tanımlayabilmenin, yeni sahip olduğu şeyleri -kişiliğini, henüz sahip olduğu yeni düşüncelerini vs.- keşfetmenin en iyi yolu da yazmaktır sevgili Asuman Susam için. İşin özü; değişim, değişmeyen tek şeymiş... Biri gider, biri gelir ve hayatımız, duygularımız, hislerimiz her zaman yenilenmenin bir yolunu bulur. Bu yeniliklere ve sonsuz devinime hiçbir zaman alışılmaz, bu da her seferinde yeni duygularla tanışabilmenin en güzel yolu olur... Buram buram sanat kokan şiirleri de bu yoğun duygular besler. O çok sevdiğimiz şiirlerin her zaman iki yazarı vardır: biri şiirin yazarı, diğeri ise yazarın karşı koymasının mümkün olmadığı yoğun duyguları... Bu duyguları elinden gelenin en iyisini yaparak kendinle bütünleştirirsen sen, sen olarak kalmaya devam edebilirsin... Hayat kendini bulmak değil, kendini yaratmaktır. Gabrielle "Coco" Bonheur Chanel