21. YÜZYILIN DİKTATÖRÜ

Diktatör kelimesini duyunca aklınıza ilk kim geliyor? Hitler mi Franco mu? Peki ya diktatörler sadece faşist düzenlerde mi var? Kapitalist düzenlerin toplumu hizaya getirecek diktatörleri yok mu? Kafamın içindeki bu soru işaretlerinin cevaplarını Emrah Serbes'in Deliduman adlı kitabında buldum ve 21. Yüzyılın Franco'dan da Hitler'den de çok daha tehlikeli bir diktatörü olduğu sonucuna vardım. Bu diktatör sabah uyandığımızda hava durumunu öğrenmek için ilk açtığımız, akşam işten veya okuldan eve gelince haberleri dinlemek için koştuğumuz ve kafamızı dağıtmak için dizileri, yarışmaları izlediğimiz, hayatımızın bir parçası haline gelmiş olan televizyondan bir başkası değil! Dünyamızı yepyeni bir boyuta taşıyan televizyonun Hitler ve Franco'dan tek farkı ise istediğini açık açık değil de bilinçaltımıza yerleştirerek yaptırtması ve etkileyiciliğini böylece geniş kitlelere yayabilmesi. Üstelik bunu başarmak için kurbanları üzerinde çaba sarf etmesine hiç gerek yok. Televizyonun etkisini birisine göstermek için ona televizyonu nasıl açacağınızı göstermeniz yeterlidir. Sonrasında gördüğünüz şey hipnotize olmuş edilgen bir varlıktır. Deliduman'ı okurken ben de televizyonun yıkıcı etkisini bir silaha benzettim. Günümüzde çok yaygın olan bu silahın tetiğini mi çekeceğiniz yoksa size mi doğrultulduğunu ayırt etmek çok güç. Eğer televizyonun öğretilerinden habersizseniz kurşun size sıkılır ve ölürsünüz, yani toplumda tutunamazsınız. Eğer silahın tetiği çeken diğer tarafında olursanız televizyonun isteklerine göre hareket edersiniz, güçlü konuma geçersiniz ama adam öldürmekten hapse girersiniz. Televizyon sizin muhakeme yeteneğinizi elinizden alarak "Yaptığım şey doğru mu değil mi?" diye sorgulamanızı çoktan engellemiştir. Hapiste yetkililerin buyurduğu üzere diğer mahkumlar gibi giyinmeye, aynı saatte yatmaya, aynı saatte kalkmaya ve aynı şeyleri yemeye başlarsınız. Hayattasınızdır ama mahkumsunuzdur... İşte televizyon da tam olarak bizlere bunu yapmakta. Bizleri uyutuyor, aynılaştırıyor ve yetkililerin yaptığı gibi ona itaat etmemizi zorunlu hale getiriyor. Bu toplumda yer edinmek, sevgi dilenmek, kabul görmek için de televizyondan medet umarsınız. Tıpkı Çiğdem gibi bir yarışmayla hayatınızın değişeceğine mucizelere inanırsınız. Çiğdem toplumda fark edilebilmek için televizyonda gördüğü yarışmalardan birine katılıyor ve oradaki başarı hikayelerinden birisinin kendisi olabileceği hayaline kapılıyor. Sizler de tıpkı Çiğdem gibi etrafınızdakilere bakıyorsunuz, toplumda kendinizi var edebilmek için tetiği çekmek zorunda olduğunuzu hissediyorsunuz. Tam bu noktada dünyaya açılabilmek için diktatörünüz yani televizyon, yapmanız gereken şeyin mesajını size veriyor çünkü insanlar karar alırken geleceğe ya da geçmişe değil, televizyona bakıyor! İnsanlar koyun, televizyon çoban oluyor ve kapitalist düzen sahip olduklarınızla sahip olmak istedikleriniz arasındaki boşluğu televizyon aracılığıyla dolduruyor. Televizyonda gördükleriniz hayallerinizi süslüyor ve herkes aynı şeyi izlediği için aynı hayale sahip oluyor. Herkese özel olması gereken hayaller gibi bireysel bir olgu bile kollektif hale geliyor ve milyonları aynı şekilde hareket etmeye teşvik ediyor. Televizyonun öngördüğü şekilde insanlar tekdüzeleştirilerek kontrol ediliyor. Bunu da kitapta görmek mümkün. Çiğdem ve abisi Çağlar da yarışmaya ilk katıldığında herkesin kendisi gibi Michael Jackson'un Moonwalk dansını yaptığını gözlemliyor. Çağlar herkesle aynı olmaktan hoşnutsuzluğundan yakınıyor: "O kadar çok Michael Jackson'u bir arada görünce insanınister istemez siniri bozuluyor. Diğer Michael Jacksonlara baktıkça keşke daha özgün bir şeyler öğretseydim kardeşime diyorum." sf. 7 Yıllardır televizyonda bu dansı izleyerek büyüyen bir nesilden yeni bir şey yaratmalarını zaten kimse beklemiyor, onlar da bunun için çaba sarf etmiyor. Hepsi, aynı yoldan aynı şekilde yani aynı dansla şöhrete kavuşmayı umut ediyor, aynı hayalle yola çıkıyor ve aynı hüsrana kapılıyor. Televizyon onların hayal kırıklıkları oluyor. Standart insanların hayatlarını değiştirebileceği hayaller televizyonla beraber süslenmektedir ve daha sonra bu hayallerin sadece ambalajının güzel olduğu anlaşılmaktadır. Çiğdem gibiler kendi hikayesinin kahramanı olabileceğini düşünse de bir düzenin kurbanı olduğunu fark edememektedir. Televizyonun kahramanlıktan kurbana dönüşen yıkım gücü de burada saklıdır. "Deprem yıkım demektir; diktatör yıkım demektir! Deprem olayında sağlam bir binaya ihtiyacın var; diktatör olayında eğitilmiş rasyonel bir zihne ihtiyacın var, çünkü irrasyonel cahil bir zihin her zaman diktatöre hizmet eder!" Mehmet Murat İldan'ın bu sözü yazıdan çıkarılabilecek en güzel sonuçtur. Televizyon tarafından uyutulmuş zihinler irrasyonel cahilliğe yol açmaktadır ve insanlar diktatörlerine itaat etmeye devam etmektedir. Rasyonel ve eğitilmiş zihinlerin gelişmesi televizyon tarafından engellenmektedir.