ASIL MUTLULUK

Bazen ilerlemiş yaşına rağmen hala sevgi ve mutluluğu keşfedememiş insanları anlamakta zorlanıyorum. Hayat pratiklerinin kıt olması ve olgunlaşamamış seviyeleri ise beni hayrete düşürüyor. Pişmanlıkları ha f geliyor, geçmişte pişmanlık diye belirttikleri, onları halen üzen konuları saçma bulmaktan kendimi alamıyorum. Bir şeyleri atlatabilmeliler diye düşünüyorum. Zaman çok hızlı geçiyor ve üzülmeye bile çok vaktimiz yok aslında. Hep bir sonraki hede mize, bir sonraki mutluluğumuza odaklanmamız gerektiği düşüncesi beni ayakta tutuyor. Bu yüzden de beni her üzen konuda, sonuçta gerçekten ne öğrendiğimi sorgulayıp çıkarımda bulunuyor, yine kendimce elde ettiğim olumlu bir tarafına tutunuyorum. "Normal Olmak Varken Neden Mutlu Olasın?" kitabında da tam olarak bundan bahsediliyor. Doğar doğmaz evlatlık verilmiş bir çocuğun muhafazakar bir ailede büyümesine rağmen kendine yolculuğuna ve kendini keşfetmesine odaklanıyor. Muhafazakar bir ailede yetişmiş bir insanın, kendini nasıl baştan yarattığını, geliştirdiğini gözlemliyor, aynı zamanda kendi hayatlarımıza da ışık tutuyoruz. Kitapta bu çocuk hem büyümenin verdiği sorunlarla başa çıkıyor, hem de kendi gerçek kimliğine bir kapı açıyor. Okuduğu her kitap onun düşüncelerinde ve hayatında bir iz bırakıyor. Kendine istediği bir hayat çiziyor. Benim de odaklanmak istediğim konu bu aslında. Gerçekten istediğimiz hayatı mı yaşıyoruz yoksa tamamen toplumun bize dayattığı normlar üzerine mi kurulu hayatlarımız? Mesela birçok insan ailesiyle benzer yaşam tarzına sahip. Bu benim en çok yadırgadığım olaylardan biri çünkü her gün hayatımızda birçok yenilik olurken ya da kendimizi geliştirmeye çalırken nasıl olur da aynı düşünür, aynı hareket eder, aynı şekilde yaşayabiliriz? Farklılıkların kaçınılmaz olduğu bu dünyada gerçekten kendimizi keşfedebiliyor muyuz yoksa sadece içinde bulunduğumuz ortama ayak uydurmak adına kendimize geçici bir yol mu çiziyoruz? Günümüzde en çok gözlemlediğim konular arasında insanların mutlu olmaya takıntılı hale gelmesi de bulunmakta ama sadece rollerini oynadıkları hayatlarda mutlu olmaları da dikkat çekiyor. Gerçekten mutluluğu ve iç huzuru yakalamış insan sayısının çok az olduğunu ve insanların efkara müsait bir ruh yapısına sahip olduklarını görüyorum. İnsanlar üzülmeye ve hayata küsmeye o kadar alıştı ki eskisi kadar yavaş da ilerlemiyor artık bu süreç. En ufak bir ayrılık bir olumsuzluk veya bir sıkıntıda hayata hemen küsebiliyor, gemileri yakabiliyorlar. İnsanlar üzülmeyi sevmez ama en ufak bir şeyde de hemen üzülüverir. Farkına varılması gereken tek nokta, tekrar bu zamana geri dönemeyeceğimizdir. İnsan bunun farkına gerçekten varabilirse eminim odaklanacağı tek şey mutluluk olur. Aldığı nefesi hisseder, içine çeker doluca. Kaç insan söyleyebilir en son ne zaman derin bir nefes aldığını? Hala yapabiliyorken herşeyin tadını çıkararak ve hissederek yaşamalıyız. Yediğimiz yemeği, içtiğimiz içkiyi, gerçekten hissetmeliyiz. Hayatta önce sevgi ve mutluluğu keşfetmeli sonrasında diğer isteklerimizi bu iki unsur etrafında şekillendirmeliyiz. Gerçekten şükretmeli ve olayları pozitif hale getirebilmeliyiz. Ancak o zaman kendimizi gerçekten anlayabilir, dinleyebilir, daimi mutluluğa erişebiliriz. Günlük hayatta bizim yaşadığımız sadece anlık mutluluklar. Sonrası devamlı efkar ve uzun süreli üzüntüler. Sonuç olarak sevgi ve mutluluğu yakalayabilmek, kendimizi keşfetmek aslında hayal ettiğimizden daha kolay. Tek yapmamız gereken, çözüme odaklanarak gerçekten verimli bir keşif yoluna çıkıp, çok okuyup çok öğrenerek gerçek kimliğimizi ortaya çıkarmak ve bu doğrultuda istediğimiz yaşam tarzına sahip olabilmektir. Nereden geldiğimiz veya nasıl bir yolda ilerlediğimizin aslında hiçbir önemi yok. Bizim hayatımız bizim yönlendirdiğimiz yola girecek ve o yolda sürüklenecektir. Bu yüzen de asla pes etmemeli gerçekten hayata tutunup kendimizi keşfetmeli ve kitapta da olduğu gibi asıl benliğimize ulaşmalıyız. Çünkü asıl mutluluk ancak bu şekilde elde edilebilir.