ULUS VE ULUSUN TEMSİLCİLERİ

George Orwell'ın " romanında, bir çiftlikteki hayvanların sahipleri olan insanlara başkaldırısını, ardından hayvanların domuzlardan oluşan bir yönetimle yeni hayatlarına devam ettikleri, fakat domuzların insanlardan daha zalim bir yönetim sergiledikleri anlatılmış. Gerçekten de Hayvan Çiftliği" kitapta yaratılan çağrışım insana kötünün kötüsü var dedirttiriyor. Halklara iyi ve adil yönetimler sergileyeceklerini söyleyip halkın desteğini aldıktan sonra halka sırtını dönen ve türlü zulümler yapan yöneticiler tarihe insanlığın yüz karası olarak geçmiştir. Çünkü halkın yöneticisi olmak çok büyük sorumluluk isteyen bir iştir ve bu işte akıllı davranmayan ya da bilinçli olarak halkı sömüren yöneticiler halkın kalbinde lanetlenirler. Akıllı ve sorumlu bir yöneticinin yapacağı ilk ve en önemli iş ise halkı eğiterek, onu olabilecek en bilinçli düzeye getirip, içten veya dıştan gelebilecek sömürücülerden halkı sonsuza dek kurtarmaktır. Eğitimin en önemli parçasının aile olduğunu düşünürsek, eğer bir yönetici halkı gerçek anlamda biliçlendirebilirse bu bilinçlilik nesilden nesile ailelerle aktarılacaktır. Halk yöneticilerin olası beceriksizliklerinden veya olası kötü niyetlerinden kendini koruyacaktır. İyi bir yönetici veya devlet adamı kendinin halk tarafından sorgulanmasından rahatsız olmaz, tam tersine bunu ister, o halkını bilinçli ister. Beceriksiz ya da kötü niyetli bir yönetici ise hesap vermekten her zaman korkar. Çünkü halkın aydınlanması ve sorgulayıcı olması sözünü ettiğimiz kötü yöneticinin sonudur ve bu sondan her zaman kaçar. Her ne kadar yöneticinin varlığından söz etsek de, halk yönetilmek için değil temsil edilmek için olmalıdır yöneticinin gözünde. Temsil edebilmek için de kendinin de halkın bir parçası olduğunu bir an olsun aklından çıkarmamalıdır. Bir devlet adamı için halkın içinde özgür ve sıradan bir vatandaş olmak en büyük mutluluk olmalıdır ki ulusunu gerçekten anlayıp ona hakkıyla hizmet edebilsin. İnsanların sadece sevdikleri işte mutlu olabildiği ve mutlu olduklarında daha üretken oldukları gerçeğini kabul etmeyen yoktur. Bu ilke bir ulusun lideri için de geçerlidir. O ulusun lideri ya da devlet adamları kendini halktan ayrı düşürürse ya da halkı ötekileştirirse, eğer o ulus bilinçli ise bu durumdan ve bu yöneticiden kendini kurtarmayı bilecektir, eğer değil ise o ulus felaketin eşiğine gelmiştir, gözü dönmüş yönetici ulusu bir girdap gibi içerisine çekecektir. İşte iyi bir liderin bu ulusun ileride bu eşikten geçebileceğini bilip, önlemlerini zamanında almalıdır. Bugün ülkemiz Türkiye Cumhuriyeti de yukarıda belirttiğim iyi ve kötü senaryolardan maalesef kötü senaryoyu yaşamakta. Ülke bir girdaba girmekte, bu durumun belirtilerinden bir tanesi de devlet yönetimindekilerle halkın arasının ne kadar açık olduğudur. Bu tabi ki halkın suçu değildir. Ankara'da yaşayanlar bir kez de olsa görmüşlerdir makam arabalarının çokluğunu ve yönetimdekilerin halktan nasıl korunduğunu. Bir ülkenin başbakanının kendi ülkesinde, beraberinde bir koruma ordusuyla gezmesi gerçekten çok acıdır. Bir örnekle açıklarsak halkı aile, başbakanı da ailenin reisi saydığımızda, ailenin reisinin aileden korunması gerçekten acizliktir. Bu durumun bilincinde olan vatandaşlar içinse durum şaşırtıcı bir o kadar da öfkelendiricidir. Bir başbakan kendi halkından korkmamalıdır. Aksine kendini halkın kollarına bırakmalı ve halk da onu namusu bilip korumalıdır. Buna rağmen bu yönetici halkından korkuyorsa bu halkından bir şeyler gizlediğinin işaretidir, halkın tepkisinden korkulmaktadır. Ama yönetici şunu bilmemektedir; halk adalete güvenmektedir, ve halk kendine ihanet edeni adalete teslim edecektir. Ülkemiz de bu girdaptan sonunda kurtulacaktır. Böyle düşünmeme sebep olan temel şey ise, zamanın hep ileriye aktığı gerçeğidir, yani eskimiş yönetimler tarihte kalacaktır ve dünyadaki düzen eskiye dönmek isteyenleri, yani zamana ayak uyduramayanları, mahveder, onların üzerinden bir silindir gibi geçer gider. Zamanın gereklerine uyanlar ise yaşamak için her zaman yer bulacaktır. Orwell'ın kitabında hayvanların yöneticisi olan domuzlar da halkından sürekli birşeyler gizlemektedirler ve kitabın sonunda domuzlar çiftliğin eski sahibi olan insan ırkıyla yani başkaldırdıkları sistemin parçalarıyla bir masada oturup anlaşmaktadırlar. Yazar kelimelerle çizdiği son portrede şunu betimlemektedir: Çiftliğin halkı, yani hayvanlar, çiftlikteki bir evin dışında bir camdan içeriyi gözetlemektedirler ve hayvanların görebildiği şey aynı masada oturmuş hayvanlar ve insanlardır, fakat hayvanlar masadaki domuzlarla insanları birbirinden ayırt edememektedirler.