ANILARIN KURTARICISI

Hiç gerçek bir eşitliğin bulunduğu, farklı hiçbir şeyin olmadığı bir dünya düşündünüz mü? Geçmişine dair hiçbir anının olmadığı ya da her şeyin siyah beyaz olduğu... Sevgi, acı, korku gibi duyguları dile getiremeyeceğin bir toplum düşünün. Ben de işte böyle bir toplumun parçasıyım, benim adım Jonas. Size sadece adımı söyleyebildim çünkü bir soyadım yok, gerçi toplumda kimsenin soyadı yok. Bu toplumda yaşamak için yalan söylememek ya da belli bir saatten sonra sokağa çıkmamak gibi belli başlı kurallara uymak zorundasın. Ben ise okulumdan daha yeni mezun oldum ve bu yüzden mesleğime atanmam gerekiyor. Yanlış duymadınız, meslekleri bize yaşlılar seçiyordu ve en iyi arkadaşlarım Fiona ve Asher'dan ayrılacağım düşüncesinin beni kemirdiği yetmezmiş gibi bir de nereye atanacağım konusunda fikir yürütemiyordum. Sanki diğer insanlardan farklıydım, onların fark edemediği şeyleri fark edebiliyordum fakat farklı olmamam gerekiyordu çünkü bu da yasaktı. Meslek seçimi günü geldi çattı ve herkes Baş Yaşlının konuşması ve belli yaşlardaki insanlara yönelik yapılan seçimler için seremoniye gitti. Sıra bizim meslek seçimlerine geldiğinde herkesin tek tek numarası söylenmeye başladı. Tedirginliğim artıyor derken bir anda benim numaramı atladılar. Acaba bana meslek bulamadılar mı ya da bir yanlışlık mı olmuştu? Şaşkınlık içerisinde tüm bu sorular beynimi yıkarken bir de baktım sahnede tek ben kalmıştım ve herkes bana bakıyordu. Kötü bir habere kendimi hazırlamışken Baş Yaşlı bana seçilmiş kişi olduğumu söyledi. Dediğine göre tüm niteliklere sahipmişim ve bu yüzden anı toplayıcısı olacakmışım. Bunları söylerken sürecin acı dolu olacağının üstüne basmaktan da çekinmemişti. Herkes beni tebrik ediyordu fakat ben ne yapacağımı bile kavrayamamıştım. BAĞDATLI 2 Kadının söylediği her kelime beynimde tekrarlanıp duruyordu. Eve gider gitmez merakımı gidermek için görevimin kurallarını öğrenmeye çalıştım. 5 ana kural vardı ve en çok şaşırdığım ikisi görevdeki yaşananları kimseye anlatamamam ve yalan söylememin serbest olmasıydı. Eski anı toplayıcısıyla (yeni adıyla aktarıcı) ilk buluşma için bayağı sabırsızlandım. Kimsenin izni olmadığı kadar uzaklara gidecektim ve kimsenin öğrenemeyeceği şeyler öğrenecektim. Kitaplarla dolu bir eve girdim ve karşıma yaşlı bir adam çıktı. Değişik biriydi, özür dilediğimde sinirlendi ve bunun boş bir laf olduğunu söyledi. Sonra ise işin ilginç tarafı başladı ve bana anıları aktaracağını söyledi. Karşılıklı sandalyelere oturunca git gide ona yaklaşmamı rica etti. Yaklaştıkça tedirginliğim arttı ve bir anda kendimi başka yerde buldum. Daha önce görmediğim şeyler gördüm, kimsenin göremediği şeyler.... Kar yağıyordu, kızakla kayıyordum ve bir evde şarkı söyleyen insanlar vardı. Nasıl olmuştu bir türlü anlam veremedim. Eve döndüğümde ise ilk defa anneme yalan söylemek zorunda kaldım. İçimden gördüğüm şeyleri anlatmak geliyordu fakat şu saçma kurallar yüzünden sözcükler bir türlü ağzımdan çıkamıyordu. Bu günden itibaren bende bir şeylerin değiştiğini hissetmeye başladım. Babam, çocuk yetiştiricisiydi ve bir gün eve, ailelere verilemeyecek kadar güçsüz kalmış bir bebek getirdi. Çok sevimli bir bebekti ve babam ona bakmaya karar verdi. İsmini bile kendi koymuştu, Gabriel diye. Onunla aramda bir bağ oluşmaya başladı çünkü onun da benim gibi olduğunu hissedebiliyordum. Gün geçtikçe renkleri, başka canlıların varlığını ve daha bir sürü şey görmeye başladım. Öğrendiklerim görüntüyle de sınırlı kalmamıştı, aktarıcım bana müziğin de nasıl bir şey olduğunu göstermişti. Gördüğüm anılar beni daha güçlü ve mutlu biri yapıyordu fakat beraberinde sürekli kuralları çiğnemeye başlamıştım, çünkü öğrendiklerimin hepsi şu anki BAĞDATLI 3 yaşam şeklimize aykırıydı. Evde dans ediyordum, söylenmemesi gereken kelimeleri sarf ediyordum ya da Fiona'nın elini tutuyordum. Annem her seferinde bana kızıyordu fakat nedense yaptıklarımın hiçbiri bana hatalı gelmiyordu. Bana aktarılanları içimde tutmaktan sıkılmıştım ve birilerine anlatmam gerekiyordu fakat buna iznim yoktu. Bu yüzden çareyi akşamları Gabriel'e anılarımı aktararak buluyordum. Artık ilaçlarımı da almayı kestim ve duygularım geri gelmeye başladı. Sonunda benliğimi bulmaya başladım. O andan itibaren Fiona'yı düşünmeden duramıyordum ve hissettiğim duygunun da bir karşılığını bulamıyordum. Aile kavramını da sorgulamaya başlamıştım. Dikkat etmeye başladıkça sanki bana yabancıymış gibi geliyorlardı. Yanlışlıkla bir gün babama beni seviyor musun diye sordum fakat bir karşılık bile alamadım. Ne denli bir kavramın yokluğunda büyüyorduk, "sevgi"... Bu bağı bir tek aktarıcım ile ve daha sonra Fiona'nın ilaçları bırakması sayesinde de onunla yaşayabildim. Tüm güzel duyguları öğrendikten sonra sıra acıyı öğrenmeye gelmişti. O anı tadana kadar acının bu denli korkunç bir şey olduğunu çözememiştim ve bir anda kendimi savaşın içinde buldum. İnsanlar birbirlerini vahşice öldürüyorlardı ve kimse bunu engelleyemiyordu. Kendime geldiğimde hislerimi kontrol edemedim ve bir daha bu işi yapmak istemedim. Acı kavramı tüm güzel duyguları unutturmuştu o anda. Savaş, ölüm kavramlarını gerçekliği yüzünden geçirdiğim şoku da belli bir süre atlatamadım. Görevimi bile bırakmayı düşündüm fakat devam etmem için Fiona beni ikna etti. Onunla bir anlaşma yaptık. Ben görevime devam edecektim, o da ilaçlarını bırakıp benim gibi hissetmeye başlayacaktı. Gördüğüm acılar ve başka anılar arttıkça daha çok sorgulamaya başladım. Şu anki yaşam şeklimiz çok anlamsız gelmeye başladı. Hissedemiyorsan hiçbir şeyin anlamı yok ki! BAĞDATLI 4 Belli bir süre daha dayanabildim fakat Gabriel'i yeterince güçlü ve ağır olamadığı için öldürmeye karar verdiklerinde sabrım taştı. Hem de onu babam öldürecekti fakat ölümden bile haberleri yoktu onların. Ben de herkese anılarını geri vermek için sınırı aşmaya karar verdim. Sonucu ne olursa olsun bu gece yapacaktım yoksa Gabriel ölecekti! Maalesef işler o kadar da kolay değildi, ne de olsa herkes beni arıyordu. Artık bir suçlu ilan edilmiştim. Gabriel'i alıp kaçarken bana yardım edenler yakalandığı için daha çabuk olmalıydım. Onların hayatlarını tehlikeye atmıştım. Peşimdeki onca insana rağmen bu anıların bana verdiği güçle onlardan kurtulabildim ve sonunda herkesin geçmişini geri getirebildim. Dünyada kayıplar, savaşlar ve daha birçok kötülüklerden dolayı insanlar acı çekmiştir. Bu acılardan dolayı duygulardan arınmak bazılarına mantıklı gelse de sevgi, umut, aile gibi kavramların verdiği his tüm bu acıların kat ve kat üstündedir. Kısacası duygular ve ya hislerin olmadığı bir dünyada yaşamanın da anlamı yoktur. Ben de toplumuma tüm bunları kazandırdığım için çok mutlu hissediyorum. Anılar geri geldiğinde orda olmak çok isterdim fakat herkesin güvende olduğunu biliyorum ve artık hayat benim için bir anlam kazandı.