ANORMAL OLAN KİM?

Sabah kalk, okula git, ödevlerini yap, ders çalış ve tekrarla... Derslerine sıkı çalış, öğretmenlerinin anlattıklarını ezberle ve sınavda aynılarını tekrar et. Tebrikler, sınıf birincisisin! Peki neden sınıf birincisi olmak için çabalıyoruz, birinci olmasak ne olur? Neden sürekli bir yarış içerisindeyiz? Aynı şeyler, aynı konular hakkında yarışıyoruz. Hayal gücümüzün, farklı bakış açımızın bir önemi yok; sadece bize söylenenleri yapmalıyız ve bize söylenenleri yapabilmek zorundayız, çünkü bunları beceremeyenler aptal olanlardır(!). Bir çocuk düşünün, dokuz yaşında. Ona söylenenleri anlayamıyor, okumakta ve yazmakta zorluk çekiyor fakat uçsuz bucaksız bir hayal dünyasına sahip. Etrafındakileri bu hayal dünyasına göre yorumluyor ve başkalarının göremediği şeyleri görebiliyor. Ama derslerinde başarısız olduğu için etrafındaki çoğu kişi tarafından aptal olarak nitelendiriliyor ve onunla alay ediliyor. Taare Zameen Par isimli bu film bana böyle bir çocuğun ne kadar eşsiz birisi olduğunu ve yapabileceklerinin sınırının olmadığını fark ettirdi. Toplumumuzda belirli kurallar, normlar var ve bütün insanların bu kurallara uyması, bu normları itiraz etmeden kabul etmesi bekleniyor. Ancak böyle bir beklenti içine girdiğimizde bütün insanların birbirinden farklı olduğu gerçeğini göz ardı etmiş oluyoruz, insanların özgürlüğünü kısıtlıyoruz. Eğitim, bu normların oldukça yaygın olduğu toplumsal alanların başında geliyor. Bütün bu normları kabullenip, herkesin yaptığı şeyleri yapmamız isteniyor. Öğrenciler sanki birer yarış atı gibi görülüyor, sürekli birbirimizden daha iyi performans göstermemiz bekleniyor. Özellikle anne ve babanın böyle bir beklenti içinde olması öğrenciyi büyük bir stres altında bırakıyor. "Acaba başarısız olursam, anne ve babamı hayal kırıklığına uğratırsam ne yaparım?" diye düşünmeden edemiyorsunuz. Bu şekilde öğrencileri sürekli bir yarış içinde tutan eğitim sistemini doğru bulmuyorum. Çünkü her insan farklı düşünür, farklı hayal eder ve farklı davranır. Her insanın kendisine özgü bir yeteneği vardır. Her insanın aynı şekilde davranmasını beklemek yerine kendilerine özgü yeteneklerini açığa vurmalarına fırsat verilen bir eğitimin gerektiğini düşünüyorum. Filmde de bu konu çok etkileyici bir biçimde ele alınmış. Bu etkileyici senaryo, özel yeteneklerini açığa vuran insanların dünyayı değiştirerek daha iyi bir yer haline getirebileceğinin farkına varmamı sağladı. Her insanın içinde dünyayı değiştirebilecek çok özel bir kişinin yattığını anladım, yeter ki onu dışarı çıkarabilecek bir fırsat bulsun. Anormal kavramına bakış açınızı değiştiren bir film bu. Anormal olarak nitelendirilen birinin aslında kendisine özgü özelliklerini sergilediğini anlıyorsunuz. Onları anormal olarak nitelendirerek onlara haksızlık ettiğimizi anlıyorum. Anormal olanlar aslında onlar değil, birbirini taklit eden insanlar, yani bizleriz. Toplumsal kurallara uygun hareket etmeye çalışırken kendimize özgü özelliklerimiz kaybediyoruz ve birbirimizi taklit ediyoruz. Ayrıca filmdeki kahramanımız Ishaan'ın "normal" olarak tanımlanan dünyaya uyum sağlamasında çok büyük emeği olan öğretmenin de bizim için bir model olması gerektiği kanısındayım. Öğretmenler, çocukların sahip olduğu bu yetenekleri sergilemesinde çok önemli etkenlerdir. Öğrencilerin bakış açılarını genişletmekte ve hayal dünyalarını açığa vurmalarında hayati rol oynarlar. Bunun gibi daha çok öğretmene ihtiyaç duyuyoruz bu yüzden filmdeki öğretmen karakteri bizim için önemli bir model. Özetlemek gerekirse, bu filmi izledikten sonra toplumumuzda bulunan belirli kalıplara uygun yaşamaya çalışarak eşsiz özelliklerimizi yok ettiğimizi anladım. Özellikle eğitim alanındaki bu kalıplar çocukların bu eşsiz özelliklerini açığa çıkarmasına engel oluyor, hayal dünyasını ve özgürlüğünü kısıtlıyor, belki de dünyayı değiştirecek kişiliklerin oluşmasına engel oluyor. Daha iyi bir dünya için bu kalıpları yıkmalı, kendimiz olmalıyız ve bize özgü olanı açığa vurmalıyız. Ahmet Canberk Baykal