SAVAŞMAYIN, BARIŞIN!

Savaş, kan, çığlıklar, silah sesleri, topraktaki barut kokusu, uçakların çıkardığı ürkünç gürültüler... İnsanoğlunun okurken bile kanının donabileceği, sizi bir anda karanlık bir evrene götürecek kelimelerdir bunlar. Asla ısınamazsınız, sevemezsiniz, hatta bunları bir bütün olarak görmekten ürkersiniz. Savaş kavramı herkesin yıllar boyunca düzenli olarak kaçtığı ve nefret ettiği, lakin buna karşın ister istemez içinde bulunulan lanet bir olaydır. İnsanlar, beşeri ürünler, doğa, ekonomi, devlet ve dünyayla ilişkisi olan her şey zarar görür. Halbuki nedir bu insanların derdi? Para, toprak parçası ve şöhret bir kız çocuğunun masum gözyaşlarından nasıl daha değerli olabilir ki... İşte Ivana Bodrozic Hiçbir Yer Oteli adlı muhteşem eserinde küçük bir kız çocuğunun savaş ve barış arasındaki ince çizgide küçük umutlarla hayata tutunmak için olan çabasını anlatıyor. Herkesin düşüncesi bu; ''Savaş durdurulmalı, barış içinde yaşanılmaya başlanmalı!''. Fakat hiçbir şahıstan bir girişim veya en azından bir fikir duyurusu yok. Sadece genç çocukların ve kadınların çığlıklarıyla kanla bürünmüş şehirleri fotoğraflıyoruz. Kimileri magazin dergilerinde çıkıyor, kimileri gazetelerde baş haber yapılıp iki gün sonra saçma bir ünlü haberinin çıkmasıyla unutuluyor. Peki, o kadar gözyaşları heba mı oluyor? Küçük kız çocuklarının her saniye ettiği yardım çağrılarını biz neden duymuyoruz? Asırlardır bize ciddi şekilde zarar veren savaş kavramı gün geçtikçe etkisini büyütüyor. Ayda bir patlayan bombalar, terör saldırıları, petrol bahanesiyle savaş açılan ülkeler ve daha niceleri... Savaşmanın bile bir onuru kalmadı artık. Haince ve ne zaman gerçekleşeceği asla bilinmeyen saldırılar sadece ve sadece gözü yaşlı anneler, sakat kalan çocuklar ve annesiz- babasız kalan çocukların kabusu oluyor. Bu üzücü durum; hem psikolojik hem fizyolojik etkisi asırlar boyunca geçmeyecek derin kalıntılara sebep oluyor. Gelişen teknolojiyle bir insanın hayatını almak sadece 1 saniye sürüyor, belki de daha az... Evet, artık daha az ümide sahip olan çocuklara sahibiz; doktor, mühendis ve öğretmen olmak isteyen çocuklara değil yalnızca tek derdi ekmek parası kazanıp ev geçindirmek isteyen çocuklara sahibiz artık. Sürekli artan terör saldırıları ekmek parası kazanmayı bile zor hale getirmekte, çocukların ölüm anında bile tüm hayatlarını film şeridi gibi gözünün önünden geçirmelerine engel olmakta. Bir gözyaşını engellemek ne kadar zor olabilir ki? Asıl kritik ve önemli olan soru ise neden bir insanoğlu kardeşi olan diğer bir insanoğlunun hayatına son vermek için çabalar? Hepimiz aynı yerden geldiğimize göre hesaplaşılamayan nokta nedir? Asıl üzülünecek nokta ise bu duruma alışmış olmamız. Kan donduran bomba sesleri, televizyonda son dakika olarak belirtilen ölü sayısı... Hepsine alışmış durumdayız ve şaşırmıyoruz. Adeta Oscar ödülü almış bir filmi izler gibi bu dehşet ve inanılmaz şekilde acı verici görüntüleri sıcak evimizde çayımızı yudumlayarak izliyoruz. Bilmiyoruz ki o çay tadının bir anda kan tadına dönüşme ihtimalini. Bize gelmez ve bizi etkilemez diyoruz fakat meçhul son giderek yakınımıza hatta dibimize giriyor. O zaman düşünüyoruz o kız çocuğunun suçu neydi? O gözyaşı damlalarının sebebi mutluluk da olabilirdi ama değil... Duyarsızız, ilgilenmiyoruz, üç maymun oynuyoruz. Belki de en kötüsü savaşın hayatımıza hiçbir şey katmaması. Bir ülke kazansa bile en az kaybeden kadar acı çekmekte ve zarara uğramakta. O halde kazanan kim; kimse. Kaybeden ise herkes... Zaten gün geçtikçe değeri düşen ekonomiyi bombalar yapmaya, daha fazla kitle öldürecek silah yapmaya ve birbirimizi mağlup etmeye harcıyoruz. Sonucunda ise kimse karlı çıkamıyor aynı Hiçbir Yer Oteli adlı eserdeki gibi. Kimse ve hiçbir taraf biz kazandık diyemiyor... Gözyaşları birbiri ardına geliyor. Herkes birbirini arıyor, ölüm haberi alanlar damarlarından biri kopmuş hissediyor. Çığlıklar, feryatlar ve donuk yüzler... Bu kavramların hepsi savaşın ne kadar canice ve olumsuz bir durum olduğunu sağlam bir şekilde gözler önüne seriyor. Bir kız çocuğunun gözyaşının küçük bir petrol alanından daha değersiz olduğunu görünce insana bir utanma geliyor; bir şey yapamadığı için ve uğraşsa da pek yol kat edemeyeceği için. Bunlara karşın en ufak bir umudun filizlenmesi imkansız değil. Savaşın bitmesi ve beraberinde sonsuz barış durumunun gelmesi olası görünüyor fakat bizler sıcak evlerimizde yarışma programları izlemek yerine uğraşmalıyız; o küçük kız çocukları için, yetim çocuklar için ve gözü yaşlı anneler için çabalamalıyız. Eğer birlikte çabalarsak ve bunun için çözümler dahi üretmeye çalışsak, bu simsiyah havayı delerek sonunda güneşin o yüz gülümseten ışığını ve barışa giden o derin ve ince çizgiyi büyük umutlarla görebiliriz. Savaşa alışmamak ve dünyayı kurtarmak aynı şekilde bu dünyayı kirleten ve zarar veren insanoğlunun elinde. Hepimiz aynı yerden gelmişken, bu ikilemi engellemek insanlığın elindedir... ŞÜKRÜ EMRE ERTOP