UÇURUMA ATILAN BİR ADIM

Gelecek... Bu kelime içimi hem bir huzursuzlukla kaplıyor, hem de umut yolunda küçük bir mumun yanmasına sebep oluyor kalbimin derinliklerinde. Kendi içimde çelişiyorum. Bir taraftan, içinde bulunduğum sıcak, güvenli ortamdan çekip alıyor, uçsuz bucaksız bir karanlığa sürüklüyor beni; bilinmezliğe doğru. İleriye baktığımda görebildiğim tek şey yalnızlık... Gözlerimi kapıyorum, hissettiğim, bildiğim tek bir şey var, o da hiçbir şeyin aynı kalmayacağı. Bulunduğum yer, üstüne bastığım şu toprak, etrafımdaki insanlar, hatta belki de düşüncelerim bile değişecek. Asıl beni korkutan da bu zaten, alıştığım hayattan, her gün tanıdık, içimi ısıtan gülümsemelerini gördüğüm insanlardan ayrılmayı düşünemiyorum bile. Zamanın ufak tik tak sesleriyle işleyişini hissediyorum, bu ilerleyişi durdurmak imkansız. Ritmi aynı olsa da, yelkovanın bir sonraki "tik" sesinde bizi nelerin beklediğini tahmin etmek de imkansız. Zamana karşı durabilmek de... Ama nedense içimdeki o saçma umut duygusu var olmaya devam ediyor, hiç bir zaman beni yalnız bırakmıyor, korkularım ve sıkıntılarım içinde. O küçük mumun pırıltısı, bir yolunu bulacaksın, her şey iyi olacak diyor fısıltıyla. Bana cesaret veriyor, ileriye attığım her adımımda yolumun daha aydınlık olmasını sağlıyor. Elimden tutup bana yolu gösteriyor. Bir sonraki adımımın neleri getireceğini bilmemek... Tıpkı uçurum üstündeki ince bir ipte yürümek gibi, verdiğim karar sonucu düşecek veya yeni bir adım daha atabileceğim, hayatım buna bağlı, amacıma bir adım daha yakın olacağım belki de bir dakika sonra. O bir dakikada düşünerek yaptığım hareket, her şeyin kökten değişimine yol açabilir. İyi veya kötü... Ama bunu sadece deneyerek öğrenebilirim. Ay'da 172 Saat adlı kitapta üç ana karakter de verdikleri ortak kararın sonucu kendilerini neyin beklediğini bilmeden, hayatlarını tamamen değiştirecek bir yolculuğa adım atıyorlar. Ay'a ayak basıyorlar, geçmişlerini, ailelerini, alışık oldukları yaşamlarını milyonlarca kilometre geride bırakarak. Mutlak sessizliğin içinde tamamen kendi başlarınalar ve dünyaya bir daha dönemeyeceklerinden en ufak bir haberleri bile yok. Birer birer siliniyor varlıkları hayattan, geriye sadece aydaki ayak izleri kalıyor. Tek başına kalan Mia çaresizce ne kadar uğraşsa da geri dönmede başarılı olamıyor, onun yerine Dünya'ya dönen şekil değiştirebilen sıra dışı bir varlık oluyor ve amacı yaşayan tek bir insan bile bırakmamak. Mia bunu tahmin edebilir miydi peki? Tabii ki hayır, o sadece ailesinin de desteğiyle yeni bir yolculuk için yola çıkmıştı, yeni bir hayat uğruna. Bunun dünyanın sonunu getireceğini nasıl tahmin edebilirdi ki? Yaptıklarımızın nelere yol açacağını bilemeyiz ne de olsa. Her geçen gün geçmişten kopmak, geleceğe bakmak daha da zorlaşıyor. Anılar, vazgeçilmez birer parçamız haline geliyor, yaşamak için bir neden oluşturuyor. Onlar olmadan, aynı kişi değiliz. Zaman ilerledikçe değişime uğruyor her şey, ama ilerlemek zorundayız, aynı zamana tıkılıp kalmak yerine, yeni güzel anılar için adım atmaya devam etmeliyiz. Aldığımız kararların ne gibi sonuçlar vereceği bilinmiyor olabilir ama bu, yola devam etmeye engel olmamalı. Olabilecek kötü şeyler için korkmaktan vazgeçmeli ve içimizdeki düşünceleri dışarı bırakmalıyız. Çünkü yapılmamış bir davranıştan, söylenmemiş bir sözden pişman olmaktansa, yapılan için pişman olmak daha iyidir. Gelecekten pişman olmak yerine, geçmişten olmalı. Eğer bunu göze almaktan aciz kalırsak, istediğimiz hiçbir amaca ulaşamayız. O yüzden gelecek kaygısını, düşüncelerin arasından alıp bir kenara atarak, sadece bugünü düşünmeliyiz. Bilmeliyiz ki geleceği düşünmek, ileri adım atmayı engelleyecek, şu anki zamanı boşa harcayacak. Ve şu an yapılanlar da geleceği oluşturacak. Seren Sonlu