BİR BAŞKADIR BENİM ŞEHRİM

Yahya Kemal Beyatlı demiş: "Ankara'nın en güzel yanı İstanbul'a dönüşü." İki metropol. Biri Türkiye'nin siyasi başkenti, diğeri ekonomik başkenti. Meclis, parti genel merkezleri gibi kuruluşlar Ankara'da; bankalar, finans merkezleri, borsa İstanbul'da bulunur. Hatta İstanbul ekonomi konusunda Türkiye'nin o kadar merkezindedir ki borsa bile "İstanbul Menkul Kıymetler Borsası" olarak adlandırılır. Bir insanın İstanbul'a aşık olması çok kolaydır. İhtişamı tarihinden gelir. Hz. Muhammed bile buyurmuştur: "Konstantiniye muhakkak fethedilecektir. Onu fetheden emir ne güzel emirdir, onu fetheden ordu ne güzel ordudur." Ankara için bu sözleri duymak mümkün mü? Sanmıyorum. Belki de tarih kitaplarının kuytu köşelerinde, söyleyenin bile haberi olmadığı sözler bulabiliriz. Fiziksel, doğasal olarak bakalım bir İstanbul'a. Koskocaman bir boğaz, ihtişamlı kaleler, camiler, hanlar... Canınız sıkılır Bebek'e gidersiniz bir kahve içersiniz. Bir Kadıköy-Beşiktaş vapuru ile boğazın güzel sularını seyredersiniz. Ayasofya'dan çıkıp Sultan Ahmet'e. Gece dışarı mı çıkmak istediniz? Galatasaray Adası'nda boğazla kadeh tokuşturabilirsiniz. Nevizade'de neşenize neşe katıp sonra Beyoğlu'nda gezebilirsiniz. İstanbul'un kokusu bile ciğerlerinize bayram havası verecek düzeydedir. Peki ya Ankara? Gelelim şehrim Ankara'ya. Şunu söylemeliyim ki hayatım boyunca Ankaralı olmakla gurur duydum ve bu hep böyle devam edecek. O yüzden bu karşılaştırmada Ankara'nın, Ankara'mın tarafında olacağımı söylemek isterim. Ankara hakkında bir sürü klişe vardır. Mesela "Gri Şehir Ankara" gibi. Kesinlikle doğru yapılan bir tespit. Ama "Niye gri oğlum bu şehir?" diye sorarsanız bana size başlarım anlatmaya. Ankara sıkıcı olduğundan mı gridir? Belki. Ama bence Ankara ne siyahı, ne de beyazı üzemediğinden gridir. Ankara insanına kötü davranamaz çünkü Ankara'yı gerçekten içten seven insan bulunamaz, nadirdir. Ankara'da okuyan her öğrencinin hayali İstanbul'da okumaktır. Şahsen benim değil ama, istatistikler, kendi dostlarım, oraya, İstanbul'a gidenler bunu gösteriyor. Gri Şehir... İstanbul'a gitseniz sağınıza, solunuza bakmaktan boynunuz tutulur. Her yer tarih. Peki Ankara? Restore edilmemiş hanlar, değişik değişik kapılar, içi dışı harap bir kale. Nereye bakacak arkadaş bu Ankaralılar? Bir Anıtkabir'imiz var, ona da asla laf söyletmem. Bin kez bak, milyon kez bak hala aynı ihtişamı, gururu yaşatır insanın içinde, sıkılamazsın. Bir Atakule'miz vardı sonunda yenileniyor ve tahmin edin ne oluyor? Bir alışveriş merkezi. Bir belediyenin amblemindeki sembolik binanın bir alışveriş merkezi olması bence bir şehrin ne kadar değişik bir yer olduğunu gösterecek seviyededir. Tekrar soruyorum: "Nereye bakacak bu Ankaralılar?". Sağda solda bakacak yer sayısı bir elin parmaklarını geçemeyen bir başkent mi? Hem de Avrupa'yı Asya'ya bağlayan yol üstünde. Maalesef. Pek dolu değildir Ankara gerek doğa açısından, gerekse de turistik. Değişik dedim Ankara'ya. İyi anlamda değişik olduğunu düşünüyorum. Sıkıcı şehrin ilçe isimlerine bakın. Solfasol, sanırsın müzikal başkenti oysa gecekondu ağırlıklı bir semt; Gazino, ismi gibi eğlence vadeden bir yer değil, tek numarası Vehbi Koç'un evi burada; daha niceleri: Örnek, Aşağı Eğlence, Asfalt... Benim en beğendiğim ise Sanatoryum, sanırsın ki eski Roma kentlerinden kalma esintiler, Bizans'ın antik şehirlerinden biri. Aslında olan terkedilmiş bir hastanenin bulunduğu yer. Fantastiklik burda bitmiyor benim için. Dünyanın her yerinde aynı anlama sahip kelimeler Ankara'da anlamını yitiriyor tamamen başka anlamlar kazanıyor. En büyük anlam kayması: "Sanayi". TDK bu kelimeyi " Ham maddeleri işlemek, enerji kaynaklarını yaratmak için kullanılan yöntemlerin ve araçların bütünü, endüstri" olarak tanımlar. Ankara Sözlüğü'nde bu kelime "araba modifikasyonu, yedek parça alım satımı ve tamiri yapılan yer" olarak geçer. Hiçbir ekonomistin açıklayamayacağı bir sistemi vardır. Bir il düşünün herkes aynı işi yapıyor, yaklaşık on bin iş yeri. Hepsinin uğraşı tek. Dışardan bakıldığında ustalar hakkında bir fikir öne sürersin, maddi durumu yetersiz diye. Ancak içlerine girip bir iki muhabbet edince diyorsun ki "Ne hayatlar var arkadaş?". Bir de on bin iş yeri varsa, on bininin durumu da bu. Herkesin müşterisi belli. İşte buna şaşkın şaşkın bakıyor ekonomistler. Bu durumu bir de Ankara'ya okumaya gelen birine anlattığınızı düşünün. İnanmayacaktır. Sonuç olarak, ben Ankara'ya aşığım. Bu muzipliğine, kendine haslığına aşığım. Fantastikliğine, griliğine aşığım. Ve de en önemlisi insanına aşığım. İstanbul halt yemiş Ankara'nın yanında. Ben ne yapayım yapısal açıdan dolu bir şehri insanı boş oldukça. Ankara'm... Sen çok yaşa be!