YOL BİTERSE ÖMÜR BİTER

Yeni asrın yoğunluğundan, sıkıcılığından, duygusuzluğundan, yapmacıklığından söz eder herkes. Bu yüzden kimsenin duygularının gerçek olmadığını düşünür. Herkes bir yerlerde, bir yerlerinde birine kızar, birini özler, birini sever ama herkes başka herkesler in bu yarım yamalak hissettiği duygularını eleştirir veya dalga geçer çünkü bu yapay zeka asrın yapay duygusallıkları içinde olduğunu anlatmaya çalışır herkese. Belki bu bir şeyler anlatma çabası başkalarından önce kendilerinedir insanların. Bu kadar fazla ve fakat yalnızlığa dilbeste insanlar arasında böylesine bir metafizik uzaklık olması bu yalnızlığın kronikleşmesindendir. Dolayısıyla herkes aslında kendine bağırmak istediği düşünceleri, duyguları başkasına bağırmak suretiyle, illa insan değil bir nesneye de olabilir, içinden atmak ve kendine karşı "yolun başında"olmasına rağmen kağıtlara dürüst olmak ister. Ali Lidar da kendi deyimiyle bağırarak bu dürüstlüğü yaşamış ve bize de yaşatıyor "Yolun Başında" Bağırmak diyorum. da. Evet bağırmak. Çünkü insanlar küçük yaşlarda bu kronik yalnızlığı fark etmezler fakat senelerle beraber ağırlığı da artar bu yalnızlığın. Artık öyle bir noktaya gelirler ki içten içe arkında oldukları bu durumu bir şekilde yüzeye çıkarmak isterler. Ağır p baskıya f sikolojik tabi olan bir insanın sınıra geldiğinde patlaması gibi, bu insanlar da sonunda dayanamaz ve bağırırlar. Genellikle diğer insanlara bağırırlar, şanslı olanlar ise kendilerine veya kağıtlara. Ne kadar bağırırsa bağırsınlar elde edebildikleri yalnızca psikolojik durumları hakkında doğru söylemiş olmalarıdır. Herkes yalnızca bağırmayla bu yalnızlığın çözülmeyeceğini bilir. Ama bildikleri tek şey de budur aslında. Çünkü herkes yolun başındadır daha. Tecrübesizdir kendi hakkında. Yol bir türlü b itmez ama. Yol biterse ömür biter çünkü. Evet, kağıtlara bağıranlar daha şanslıdır, çünkü onların serzenişlerini zaman ve mekan ötesinde insanlara duyurma şansları vardır. Yakın çevresine veya kendi kendine bağıran insanlar en fazla yakın çevrelerini belki de birkaç insanı etkileyebilirler. Bu onlar için tatminden öte bir deniz suyu etkisi meydana getirir. Çünkü bu bağırışa bir muhatap olması hatta olabildiğince çok muhatap olması bağıran insan için en faydalı çözüm yoludur. Halbuki kağıda dökülenler bizlere ve geleceğe kadar uzanmaya kabildir. Bu da tıpkı bilim gibi birikimsel bir tecrübe oluşturur. Duygu havuzuna yapılan bu birikimler damla damla da olsa havuza girenleri ıslatmaya yetecek kadar çok. Bize düşen yapaylıktan veya yalnızlıktan n bir çare bulamadığımız zamanlar bu havuza girip çıkmak. Belki bu bizi kurtulmak içi ıslatacak veya çıktığımızda güneş derimizi yakacak fakat kesinlikle bir sonuca ulaşmamızı veya tatmin olmamızı en azından benzerlerimiz olduğunu anlayıp rahatlamamızı sağlayacaktır. Asır yapay ve duygusuz olsa bile gerçek duygular oluşturmak veya yapay duyguları ayırt etmek bizim sorumluluğumuzda. Şiir, bunun en güzel turnusol kağıdıdır gerçeklerinden bence. Şiir sanattır, şiir gerçektir, kesinlikle içten gelmesi gerekir ve belli bir ustalık gerektirir. Eğer bir insan hakkında, olay veya nesne hakkında şiir yazabilecek kadar yoğun hisler taşıyorsak o zaman bunların gerçek olduğundan şüphe etmeye gerek yok. Asır yapay ve duygusuz olsa da bizler o zamanlarda olabildiğince gerçeğiz. Ayrıca bu durumda kesinlikle bu hisleri şiire dökmek gerek. Eğer şiire dökülürse havuza katkı yapılmış ve insanların gerçekliğine bir mum daha yakılmış olur. un bir örneği ancak Ali Lidar belki bun Yolun Başında olduğunu böyle bir derlemeyle bize sunmasaydı ne ben bu yazıyı yazabilirdim ne de biz onun bağırdıklarını işitebilirdik. uhammed İkbal Turan M NOT: Sayın Hocam, ilk düzeltmenizdeki herkes kelimesinin çokluğu kasten yapılmıştır. Naçizane estetik çabası diyebiliriz. 