Savaş Mağdurları

"Savaş; korku ve sefaletten başka bir şey veremez. Yakar, yıkar, öldürür, yok eder." yazıyordu Nazım Hikmet yıllar önce okuduğum bir kitabında. O zamanlar yalnızca mantıklı gelen bu sözün doğruluğuna bir gün şahit olacağımı ise düşünemezdim. Ta ki sokakta yürürken acıyarak baktığım insanların gittikçe arttığını fark edene kadar. Kimlerden bahsettiğimi tahmin etmişsinizdir sanırım. Suriyeliler... Ülkelerindeki savaştan, zulümden kaçıp Türkiye'ye sığınan yedisinden yetmişine mülteciler... Böyle dediğime bakmayın, içlerinde henüz birkaç aylık olanlar da var; şans eseri Türkiye'ye kadar gelebilmiş, ağzında diş kalmamış olanlar da. Evleri yıkılan, sevdikleri öldürülen, bir anda yersiz, yurtsuz ve istenmeyen konumuna düşmüş milyonlarca mağdur insandan bahsediyorum... Savaştan kaçtıklarına bile sevinemeden kendilerini büyük bir sefaletin içinde bulan insanlardan... Eğer ortada bir sorun varsa ve ben bunu düzeltmek için bir şeyler yapmıyorsam kendimi suç ortağı gibi hissederim. Bu nedenle kendimi bildim bileli gönüllülük faaliyetlerinde olabildiğince aktif olmaya çalışmışımdır. Hasta çocuklara yardımdan tutun, kendi evlatları tarafından istenmeyen yaşlılara manevi evlat olmaya kadar kendimi böyle şeylerle tatmin etmeye çalışırım. Fakat şimdiye kadar hiçbir şey beni geçen hafta ziyaret ettiğim Suriyeli aile kadar etkilememişti. Yardım etmenin verdiği huzurla mutlu ayrılırım diye düşündüğüm yerden gözyaşlarımı silerek çıkmam bunun en büyük ispatı sanırım. Bir ev düşünün, ev demeye bin şahit ister ya! , içinde sadece bir kanepe var. Duvarlarda boya, yerde halı yok. Bir hapishane hücresinden farksız, tek odalı bir yer yani. Ve burada hayatta kalmaya çalışan beş kişilik bir aile... En büyüğü altı yaşında, en küçüğüyse henüz üç aylık olan çocuklarını hayatta tutmaya çalışan anneyle babanın çaresiz bakışları öylesine işledi ki derinlerime, nasıl siler atarım bilmiyorum. Ama daha da acısını başlarından geçenleri dinlerken hissettim. Şu an kendisine bir iş bulamayan evin babası, Suriye'deyken oranın en büyük firmalarının birinde mühendis olarak çalışıyormuş. Oldukça güzel bir evde, oldukça lüks bir hayat süren bu ailenin şu an ise yakacak kömüre paraları yetmiyor. Beni en çok etkileyen de bu oldu ya zaten. Benim yaşadığım hayatın neredeyse aynısını yaşayan, maddi hiçbir sıkıntısı olmayıp tek derdi tatilde gidecekleri yeri seçmek olan bu aile, şu an bayat bir ekmek için dilenmeye razılar. Demek ki bu savaş orada değil de Türkiye'de çıksaydı benim ve ailemin düşeceği durum da onlarınkinden farksız olacaktı. Düşüncesi bile korkunç... Kafamdaki bu düşünceleri atıp aileye baktığımdaysa dertlerinin sadece aç kalmak veya üşümek olmadığını fark ettim. Bu aile de tıpkı diğer Suriyeliler gibi vatansız kaldılar. Düşünsenize vatanınız gözlerinizin önünde yok oluyor. Yurt dışına her çıktığımda hissettiğim ülke özlemi geldi aklıma. Ya da her döndüğümde toprağı öpme isteği. İşte bu ailelerin dönüp öpebilecekleri bir vatanları yok artık. Bu ne kadar büyük bir acı, nasıl bir çaresizlik tahmin bile edemiyorum. Bunlar yetmezmiş gibi bir de buradaki insanların onlara karşı bazı tutumları var ki insanlığımdan utandığım oluyor. Mesela bu ailenin en büyük oğlu, ki kendisi sadece altı yaşında, Suriyeli olduğu için mahalledeki çocuklardan sık sık dayak yiyormuş. Veya mahalle bakkalı bir şeyler çalar diye evin hanımını dükkanına sokmuyormuş. Bize sığınan bu insanların sanki hiç dertleri yokmuş gibi bir de bizden zulüm görmeleri insanlık ayıbı değildir de nedir? Suriyeli bu aileye yaptığım ziyaretten sonra fark ettim ki ülkemizde fazlalık gibi görülüp zulmedilen bu insanların aslında bizlerden hiçbir farkları yok. Kendilerini bir savaşın ortasında bulup evlerini, vatanlarını terk etmek zorunda kalmış mağdur insanlar sadece. Bize güvenip sığınan bu insanların ellerinden tutup yüklerini olabildiğince hafifletmek insanlık görevinden başka bir şey değil. Bu yüzden lütfen ama lütfen imkanınız varsa bu mağdur insanların ellerinden tutup olabildiğiniz kadar destek olmaya çalışın! Pınar DÖKÜCÜ21503147