BİR GENÇ KIZIN YARIM KALMIŞ HİKAYESİ... / ARZU SÜLÜKÇÜ

olayı barındırır. Dünya tarihini göz önünde Tarih içinde birçok iyi ve kötü bulundurduğumuzdasavaşları, ayrımcılıkları ya da din için yapılan kavgaları görebiliriz. Yakın zamanda şahit olduğumuz, bütün dünyanın bildiği Yahudi Soykırımı insanlık tarihinin yüz karalarından biri olarak değerlendirilir. Adolf Hitler bu olayın baş sorumlusu olarak kayıtlara geçmiştir. Almanları saf bir ırk haline getirmek için Yahudileri sürgün etmek, çoğunu arına yollamak gibi insan haklarının hiç bir maddesiyle uyuşmayacak Nazi kampl uygulamalarda bulunmuştur. İşte tam bu dönemde bize ışık tutan bir kaynak vardır. Yaşananları bir çocuğun gözünden tüm çıplaklığıyla anlatan Anne Frank'ın Hatıra Defteri... oykırımdan ailesiyle birlikte kaçmış ve Hollanda'ya yerleşmiştir. Anne Frank Yahudi S Yaklaşık 2 yıl boyunca küçük bir bölmede ailesiyle birlikte saklanmış ve bu dönemde aşadıklarını günlüğüne aktarmıştır. Fakat bu kaçışları sadece 16 yaşına kadar sürmüştür. y . örgütü tarafından saklandıkları bölme basılmış ve Anne Frank götürüldüğü Alman gizli Nazi kampında ölmüştür. Her kitap aslında bir insan benim gözümde. Sayfaların içinde yaşanmışlıklar, pişmanlıklar en çok da keşke dediklerimiz saklıdır. Anne Frank'in kitabında da yaşanmışlıklardan çok yaşanmamışlıklara tanık oluyoruz. Aslında etkileyen de bu yarım kalmışlıktı. , beni Benden 5 yaş küçük, çaresiz bir kızın yerine kendimi sonu hiç yazılamamış kitabını koyarak, tamamlamak istedim. Bir koku geliyor burnuma, çürümüş yiyecek gibi ya da hayır yanık kokuyor. Gözlerimi açmak istiyorum ama neredeyim onu bile bilmiyorum. Bu sesler de ne böyle. Annemle Margaret yine kahvaltı konusunda kavga ediyorlar sanırım. Annemin sesi neden böyle yoksa ağlıyor mu? Hayır, bu annemin sesi değil kim peki. Anne Frank gözlerini açmalısın, açmak zorundasın. Gözlerimi araladıkça gördüğüm şeyler yüzünden nefes alamamaya başladım. Soluklarım hızlandı kaçmak istedim. Her yer de insanlar var çoğu ölmüş gibi. Kaçmak istiyorum ama bu telleri aşmam imkansız. Yavaş yavaş zihnimdeki bulanıklık gidiyordu. Her şeyi daha net hatırlamaya başlamıştım. Ailem... Onlar neredeydi. Kaç gün olmuştu buraya geleli onu bile hatırlamıyordum. Etraftaki sesleri susturmaya, duymamaya çalışıyorum ama nafile. Alman askerleri herkesi tekmeliyor, bağıranların başına silah dayıyorlardı. Korkuyordum hem de çok. Ayağa kalktım, üstümdeki kıyafetler kir içindeydi yırtılmışlardı. Ayaz içime işliyordu. O sırada bir düdük duyuldu, ellerindeki coplarla bizi hizaya soktular. Ellerimize siyah beyaz çizgili, pijamaya benzer kıyafetler verdiler. Kendimi damgalanmış gibi hissediyorum. Açlığımı bastırmaya çalışıyorum ama olmuyor. Günlerdir yemek yemedim sanırım. Bir asker beni tuğlaların olduğu yere doğru itti. Bunları taşımam gerekiyormuş. Ailemi özledim, korkuyorum... Bugün kampa gelişimin üstünden 21 gün geçti. Umudumu kaybettim, buradan kurtulamayacağım. Her gün trenlerle yeni insanlar geliyor fakat kimse o trenlere binip gidemiyor. Sayımız sadece öldükçe azalıyor... Yemek yiyemiyoruz, askerlerin tabaklarında bıraktıklarıyla besleniyoruz. Sadece gözlerimi kapatmak istiyorum. Ölüm benim için tek kurtuluş. Burada denek olmak istemiyorum ya da rastgele bir komutanın parmağı beni gösterdi diye ölmek de istemiyorum. Ben daha 16 yaşındayım. Gezmek istiyorum, yakamda sarı bir yıldız olmadan, Yahudi olduğumu saklamadan yaşayacağım bir dünya istiyorum. Böyle doğmak benim suçum mu? Her geçen gün biraz daha ölüme yaklaşıyorum. Yaşamak için bir nedenim yok. Ailemi özledim, onlarında benim yaşadığım şeyleri yaşadıklarını düşündükçe uyuyamıyorum. Bir kurtuluşa ihtiyacım var... Bugün 15 Nisan 1945, benim kurtuluş günüm. İngiliz ordusu kampı basıp bütün esirleri kurtardı. Kimlik tespiti için hepimizi bir yere götürdüler. Ailemi bulmak istiyorum. Onlar olmadan buradan kurtulmamın bir anlamı yok. Kurtuluşumun 3. Günü bugün. Hepimizi şehir merkezinde bulunan bir devlet binasının yemekhanesinde tutuyorlar. Ailesi bulunanlar tek tek ayrılıyor. Hala uyuyamıyorum, korkuyorum uyurken. Annemin kollarında uyumak isterdim şimdi... Buraya gelişimin üstünden 11 gün geçti hala bir ses yok. Biri ismimi mi söyledi? Evet, yanlış duymadım. Birisi Anne Frank diye sesleniyor. Görevli yanıma geldiğinde Otto Frank'in şehrin diğer tarafındaki binada kaldığını söyledi. Babamı bulmuştum. Bugün benim esas kurtuluşum. Nazi soykırımından kurtuluşumun 42. yılı. 57 yaşında torunları olan bir babaanneyim artık. O kamptan sadece babam ve biz kurtulduk. Yaralarımızı birlikte sardık. Almanya'ya geri döndüm, burada evlendim, çocuklarımı burada doğurdum. Kendi vatanımda ötekileştirilmeden yaşayabiliyorum artık. O dönem yazdığım günlüğümü herkes okuyabilsin, yaşananları anlayabilsin diye basımını gerçekleştirdik. Tüm dünyadaki insanlar bize yaşatılanları ilk ağızdan okuyabilme fırsatını yakalasın diye yaptım bunu. Bu yaşıma kadar hayattan çıkardığım en büyük derslerden bir tanesi ise insanın asla umudunu kaybetmemesi. Hiç ummadığınız an da o karanlık kuyuya güneş doğabilir...