Hayatın Akışında Hedeflere Ulaşmak

Hiç nehirde yüzen bir yaprağı seyrettiniz mi? Suların o coşkun akışına tam bir tezat içerisinde, hiçbir şeyden haberi yokmuşçasına sakin oradan oraya sürüklenir. Biz insanlar da hayatın dur durak bilmeyen, bir anlığına yavaşlayıp soluklanmayan akışına kapıldığımızı çoğu kez fark etmiyor veyahut unutuyoruz. Sanıyoruz ki kurduğumuz hayallerin her biri tam da bizim düşlediğimiz gibi gerçekleşecek; yeterince çaba gösterir, azimli olursak bütün hedeflerimize ulaşacağız. Eski zamanlarda yelkenlilerle deniz seferleri yapan kaptanların çok iyi bildikleri bir şey vardı. Hedefine ulaşmak istiyorsan bulunduğun noktadan hedefine düz bir çizgi üzerinde ilerlemek yerine, denizin akıntısını hesaba katıp rotanı ona göre belirlemelisin ancak denizin akıntısı da seni kontrolün dışında olduğundan hedefine tam olarak ulaşamayabileceğini bilmelisin. Oysa biz hedeflerimize ulaşmak için rotalarımızı belirlerken hayatın akışını hiç hesaba katmıyor, hedeflerimizi tek bir nokta olarak görüp hiç hata payı bırakmıyoruz. Tüm çabalarımıza rağmen hedeflerimizi ıskaladığımızda kendimizi suçlayıp yeterince çaba sarf etmediğimizi zannediyoruz. Geçmişte ben de kendim için hedefler koyar, onlara tam olarak ulaşamadığım zaman sorunu bütünüyle kendimde arardım. Elbette zaman zaman daha fazlasını yapabileceğimi, yeterince gayret etmediğimi düşünürdüm. Fakat kimi zaman da elimden geldiğince çalıştığımı, daha fazlasını yapmamın mümkün olmadığını fark ederdim. Benzer deneyimleri hayatımın belli noktalarında sık sık yaşamak beni bu konu üzerinde düşünmeye sevk etti. Zaman içerisinde farkına vardım ki çoğu kez hedeflerime ulaşamamamın nedeni dış etkenleri, hayatın akışı içerisinde sürekli olarak sürükleniyor olmamı hesaba katmamak ve buna rağmen başarı ve başarısızlığı birbirini dışlayan kavramlar olarak görmemdi. Bu nedenle bezen elimden gelen her şeyi yaptığım halde dış etkenlerin bir sonucu olarak başarısız olduğumu düşünebiliyor, bazen de çok fazla çaba sarf etmeden, iyi günümde olduğum için hedeflerime ulaşıp kendimi başarılı sayabiliyordum. Aydın Boysan'da hem kendi hayatından hem de başkalarının hayatlarından verdiği çarpıcı örneklerle çoğu kez hayatımızın kontrolünün tam anlamıyla bizde olmadığını, dış etkenlere ne kadar bağlı olduğunu gösteriyor. Ama hangisi daha değerliydi? Hedeflerim için mümkün olduğu kadar çalışıp elimde olmayan etkenlerden dolayı yaşadığım başarısızlık mı yoksa çok az çabayla ve biraz da şansla elde ettiğim başarılar mı? Bana kalırsa bu tarz başarısızlıklardan elde edilen tecrübe tesadüf eseri ulaşılan başarıların sağladığı faydalardan daha büyük önem taşımaktadır. O an için başarısızlık yaşadığımızı ve bunun ilelebet olumsuz etkileyeceğini zannetsek de zaman içerisinde çabalarımızın boşa olmadığını, bize nasıl katkılarda bulunup daha sonraki hedeflerimize ulaşmamıza yardım ettiğini fark ederiz. Öte yandan şans eseri elde edilmiş, uğruna emek harcanmamış başarılar kısa bir süre için faydalı görünse de ileride bize hiçbir katkı sağlamaz, aksine daha sonraki hedeflerimize ulaşmamıza engel olur. Belli ki bu hataya düşen yalnızca ben değilim, toplumun geneli de benzer düşünceler taşıyor. İnsanlar bulundukları pozisyonlara, sahip oldukları unvanlara göre değerlendiriyor ama bulundukları noktaya ulaşmak için gösterdikleri çaba dikkate alınıp takdir edilmiyor. Birkaç saatlik sınavlarla kişinin bir işi yapmaya uygun olup olmadığı belirleniyor ancak o noktaya kadar gösterdikleri başarılar ve emek hiç dikkate alınmıyor. Böylece kurumlar gösterişli özgeçmişlere sahip ancak gerçekte gerekli bilgi ve donanıma sahip olmayan insanlarla doluyor. Bu insanlar yaptıkları işlerde mutsuz oluyor ve işlerini yalnızca maddi getirileri için yapan insanlar haline dönüşüyor. Bu anlamda başarıya ve başarısızlığa toplum olarak yaklaşımımız bize zarar veriyor. Bu eser de bana insanların elde ettikleri başarılardan ziyade gösterdikleri çabalarla değerlendirilmeleri gerektiğini ve harcanan emeklerin yeterli süre içerisinde kendilerini göstereceklerini, boşa olmadıklarını hatırlattı.