Sadık Bir Köpek, Sakat bir Hayvan

Yıldın mı hayattan, yoruldun mu, yalnız mısın yoksa ya da sadece sıkıldın mı? Yok mu üzüldüğünde sarılacağın, ağladığında başını göğsüne koyacağın veya sevindiğinde öpüp, koklayacağın bir arkadaş? Sokağa çıkacağında sana eşlik edecek biri de mi yok, yorucu bir günün ardından eve geldiğinde seni kapıda karşılayacak bir sevgili? Belki de pek çoğumuz, hayatının belli dönemlerinde bu tip dertlerden muzdarip olmuştur. Aslında bakarsanız ben de, zaman zaman bu problemlerden arınmayı, hayatıma yeni bir değişiklik, yeni bir heyecan katmayı istedim hep. Etrafıma baktığımda bu problemlerin, belli bir süreliğine de olsa, çözümünün bulunmuş olduğunu farkettim. İnsanlar, dostluğu, sevgiyi ve samimiyeti birbirlerinden değil de, hayvanlardan bulmuşlar. Mesala, şöyle en güzelinden, akıllı ve sevecen bir köpek alıyor, köpeklerine tasmasını takıp, diledikleri gibi gezip tozuyorlar. Üzüldüklerinde yanlarına gidip sarılıyorlar hüzünle. Dertlendiklerinde, dertlerini döküyorlar çekinmeden. Aslında, başta bu durumla karşı karşıya gelemem bana hayli komik gelmişti. İnsanın bu sorunlarının çözümünü bir insandan değil de, hayvandan bulması enteresandı ancak bu durum babamın eve bir kedi almasıyla son buldu. Onun ile geçirdiğim kısa zaman sonunda ben de aynı diğer hayvan sahipleri gibi davranmaya başladım ve aslında ne kadar yanıldığımı anladım. Babam daha kediyi eve getirdiği ilk anda kedinin bizimle ömrü boyunca yaşayacağını belirtti. Kendimi bu konuda böylesine bilinçli bir aileden gelmemden ötürü oldukça mutlu hissettim çünkü günümüzde ne yazık ki birçok hayvan sahibi çok sevdikleri hayvanlarını taşınma, bakamama ve hatta sıkılma gibi nedenlerle sokaklara atıyor. Geçen yaz gittiğim Bodrum sokaklarında gezerken bir sürü sokak köpek ile karşılaştım. Her biri de birbirinden güzeldi, bazıları cinsti. Belli ki birileri hususi olarak satın almış, işi bitince de sokağa atıp gitmiş. O köpeklere bakınca, hikayelerini düşündüm. Hayatlarının bir kısmında prensesti onlar, belki de prens. Her türlü ilgi ve alakayı görüyorlardı. Şimdi ise sersefil halde adeta ölüme terk edilmiş, zavallılar. Önce keyfimiz için yaşam alanlarını değiştiriyoruz sonra da onları evcilleştirip sakat bırakıyoruz adeta. Maalesef sokaklarda gördüğümüz sağlıklı gözüken hayvanların çoğu aslında sakat. Neden mi? Mesela aile bir köpek alıyor. Köpek acıkıyor, hemen yemeği geliyor, susuyor suyu geliyor. Sürekli onunla vakit geçiriyor. Bunca ilgiden sonra köpek de alışıyor böylesine bir hayata ve sadakat gösteriyor sahibine, evcilleşiyor. Peki ya sahibi ne yapıyor bu sadık köpeğine? Sıkılıyor işte, monotonlaşıyor hayatı, sorumluluğu ağır geliyor köpeğinin, bıkıyor, usanıyor. Uzaklaşmak istiyor ondan, doğal ortamı zannedip bırakıyor sokağa ve uzaklaşıyor zalimce. Sahibi zannediyor ki köpeği avlanır bir şekilde, hayatta kalır, fakat bilmiyor ki sadık köpeği artık sakat bir hayvan. Daniel Galera Kana bulanmış sakal isimli eserinde bu durumadan şöyle bahsetmiş. Kendini "adam" diye tanıdığımız ana karakterin babası ölümünden hemen önce köpeğini oğluna emanet edip, şu sözleri söylüyor. " İnsan çocuğunu, kardeşini, babasını ve elbette bir kadını terk edebilir ama bir köpeğe belli bi süre baktıktan sonra terk etmeye kimsenin hakkı yoktur. Köpeklerin insanlarla yaşayabilmesi için bastırdıkları kimi içgüdülerini tekrar ve tam anlamıyla kazanmaları imkansızdır. Sadık bir köpek sakat bir hayvandan farksızdır. " (Kana Bulanmış Sakal, 18-19) Mustafa Feyzi Belviranlı Peki köpekleri bu durumdan nasıl kurtarabiliriz? Aslında bakarsanız çığır açıcı bir çözüm bulamamak ile beraber bu problemden kurtulmak için birkaç iyi niyetli fikrim var. Bunların bence en önemlisi toplum olarak ortak bir bilince sahip olmak. Kamuyu bilinçlendirmek için daha fazla seminerler düzenleyip, insanları duyarlı olmaya teşvik edecek reklamlarla daha fazla yol alabiliriz. Belediyelerimiz hayvanlarımız için barınak imkanlarını arttırıp, onların sokakta yaşamalarını bir nebze de olsa engelleyebilir. Sahiplendirme olanakları geliştirilip, hayvan sahibi olan ailenin, hayvana bakamaması durumunda hayvan başka bir aileye devri söz konusu olabilir. Tabii hepsinden önce elimizi vicdanımıza koyup, bu köpeklerinde birer canlı olduğunu hatırlamalı onlarla ilgili vereceğimiz kararlarda kendi arzularımızı değil, onların geleceğini düşünmeliyiz. Yani, biraz samimiyet ve duyarlılık ile hareket edip, biraz daha çaba gösterirsek, sorunun üstesinden gelmek çok daha kolay olabilir.