Tekrar Çocuk Olsak

Çocuk olmak nasıl bir şey bilen ya da hatırlayan var mı? Bu güzel kişiliğe sahip olan birileri var mı hala? Küçüklük hayalimdi büyümemek, aslında buna büyürken büyümemek demek daha doğru olur çünkü büyümenin hem fiziksel hem de zihinsel boyutu vardır. Benim hayalim zihinsel olarak bir çocuk gibi kalabilmekti. Çocukluk saflığımı, merhametimi, sevgimi, paylaşımcılığımı ve sevimliliğimi büyüdükten sonra bile koruyabilmek isterdim hep. Bunları isterdim çünkü çocuklar dünyayı güzelleştiren varlıklardır ve yaşamanın ne demek olduğu unutulduğu anda onun ne olduğunu çocuklar hatırlatır. Bazı şeyler durulma noktasına gelse bile çocuklar sayesinde bu durulma giderilir ve yeni bir canlılık ortaya sürülür, tıpkı bir torunun dedesine yaşattığı gibi. İşte çocuk olmak... Yakın bir zaman önce küçükken çizdiğim resimlere, oynadığım oyuncaklara (özellikle de Lego'larıma) ve çekindiğim fotoğraflara rastladım ve acaba o dönem yaşadığım duyguları hala içimde barındırıyor muyum diye bir soru işareti oluştu kafamda. Oyuncakları ellerime aldığımda bakıyorum ki o zamanlar avucum kadar olan bazı parçalar şimdi avucumun içinde kayboluyorlar. O dönem hayalgücümün etkisiyle çeşitli hikayeler kurup oyuncaklara uygun roller verirdim ve onları ona göre oynatırdım; çünkü bana göre oyuncakların da kişiliği vardı. Evin çeşitli yerlerinde farklı farklı senaryolar tasarlayıp kahraman hikayelerine uygun bir şekilde oynatırdım oyuncakları. Bazen bu çocuk oyunlarına o kadar kapılırdım ki kendimi bile senaryolara dahil ederdim, bir dev olarak tabii ki! Bu duygular çocukluğumun hayal gücünün eseriydi. Ne de güzeldi o çocukluk oyunlarım! Ne yazık ki artık kendimi bu tür yaratıcılıktan alıkoymuş bulunuyorum çünkü bu tür eğlenceye ne vaktim var ne de hevesim. Büyümek işte böyle kıyıyor içimizdeki çocuğa. Onu besleyen hayal gücümüzü kullanmamız zorlaşıyor çünkü zamanımızın birçoğunu işimizi ve sorumluluğumuzu yerine getirmekle uğraşıyoruz; oysaki önceden böyle dertlerimiz olmazdı. Çocukken çizdğim resimlere baktığımda ilk defa tecrübe ettiğim şeyler tekrar gözümün önünde canlanıyor. Bir şeyi nasıl öğrendiğimi analiz etme fırsatı yakaladım böylece. Kağıdı taradığımda çizime ilk ne taraftan başladığıma, hangi ögeyi hangi sebepten dolayı yerleştirdiğime kadar anımsayabildim. Çocukken kağıdın üzerine duygularımı döktüğümü fark ettim şimdi ise realist çizimlerle uğraştığım için duygularım ve onları ifade etme biçimimde bile farklılık var. Çocukluğumda duygularım saf ve hayalgücüm canlıyken büyüdüğümde bu duygularımın değişime uğramasından kaynaklıdır bu. Tekrar çocuk olmak için neler verirdik neler ancak böyle bir şey istemek imkan sınırlarını zorlar. Benim yaşıma gelmiş bir bireyin içi her ne kadar çocuksu olsa da hiçbir zaman kendi çocukluğunu baştan yaşatamaz çünkü bu seviyeye gelmiş bir insanda birikmiş tonlarca soru, edinmiş binlerce tecrübe vardır. Çocuk gibi olabilmenin sırrı bundan kaynaklanıyor bir bakıma. Bir çocuğun zihni bir yetişkinin zihninden daha az doludur, dolayısıyla bir yetişkinin zihni çiziklerle ve karalamalarla doluyken bir çocuğunki beyaz bir sayfa gibidir. İçimizdeki çocuğu tekrar canlandırmak için çizgi film izleriz çünkü çizgi filmler çocukların hayal güçlerini geliştirir ve hayata dair birçok şey öğretir. Hayvanları sevmek, anne babaya saygılı davranmak veya büyüyünce iyi bir meslek edinmek için çalışmak gerekmesi gibi fikirler ilk buradan öğrenilir. Meşhur sözleri de hayat boyu unutulmaz ve yıllarca söylenilir. 90'ların çizgi filmleri çok daha kaliteliydi, o zamanlar çocuk olduğum için kendimi şansli buluyorum. Simdiki çocuklar hiçbir zaman Louie Anderson veya Andy'nin nesi Var'i bilemeyecek. Bizler hep Andy'nin yaptığı kötü şakaları televizyondan izleyip onun ne kadar zeki olduğunu düşünür, ona imrenirdik. Onun gibi bir şaka ustası olmak için uğraşan bir nesil yetişti. Ben Louie'nin annesinin küçük kapaklı kurabiye ve para kutusundan isterdim. Onun sayesinde para biriktirmeye başladım. Bazı bölümleri arkadaşlarım ve benim için o kadar unutulmazdi ki yıllar geçse bile hala birbirimize anlatıp duruyoruz. Çocukluğuma dair en unutulmaz kısımları çizgifilmler süsledi. Çocuk olmanın bazı özellikleri bunlardı. Duygularım çocukluğumdaki kadar saf, güzel ve canlı olmasa da yine de içimde bir parça çocuk yaşıyor. Bunu da çocukluğumdan kalan eserlerim ve anılarıma borçluyum.