AYNADAKİ YALNIZLIK

İnsanların yanından hızlıca geçerken tek tek yüzlerine bakıyorum. Nadiren geçen, güler yüzlü olanları hemen dikkatimi çekiyor. Telefonda konuşuyor bazıları ama gözlerinin çevresinde herhangi bir kırışıklık göremiyorum. Bu kırışıklık onların iletişim kurarken ne kadar samimi olduklarını gösteriyor bana göre. Öylesine sorulan sorular... Nasılsın, bir sorun yok değil mi ya da ilk fırsatta görüşelim... Sonra kendimi düşünmeye başlıyorum; daha 1 saat önce denk geldiğim eski bir arkadaşımla aynı konuşmaları yüz yüze yapmıştık. İkimiz de biliyoruz ki o an dilimizden dökülen klasik sözler sadece söylenmesi gerektiği için söylenen sözlerdi. Peki bu konuşmaların aynısını ilerde de yapacağımı bilmemi sağlayan nedir? Utanç duygusunu o kadar ulu bir hale getirdik ki çoğu zaman başkasının yerine utanıyoruz artık. Kendimizin ne yaptığından çok başkasının ne yaptığına dikkat ediyoruz. Hal böyle olunca ne zaman kendimize ayna karşısında bakarsak, kıyaslayacağımız birilerini buluyoruz. Her zaman, yaptığımız ya da başardığımız bir eylemden daha iyisini yapan birisi olduğu duygusu içinde tıkalı bir halde kalıyoruz. Ama karşımızda ayna değil de bir insan olunca işler değişiyor. Bırak başka birisi olduğunu düşünmeyi, kendimizi o an unutuyoruz bile. Hayatımız boyunca yaşadığımız tecrübeler, okuduğumuz kişisel gelişim kitapları veya kendimize verdiğimiz bundan sonra değişeceğim sözleri aniden kaybolup gidiyor; yeni doğmuş bir kuş gibi oluyoruz. O mutlu olursa mutlu, sinirli olursa sinirli, üzgün olursa üzgün oluyoruz. Bu sebeptendir ki, iletişim halindeyken konuşmalarımıza istediğimiz şekilde yön veremiyoruz. İletişimimiz iki kişilik olmaktansa tek bir kişiye göre ilerliyor. Gerçi buna iletişim denilebilir mi onu da bilmiyorum doğrusu. Samimiyet işte tam burada devreye giriyor kanımca. Çok yakın olduğumuz insanlarla bağımızın güçlü olmasının asıl sebebi karşılarında kendimizi bir aynadaymış gibi görebilmemiz bana göre. Yani kendi düşüncelerimize saygı duymamızı sağlıyor yakın olduğumuz kişiler. Arada bir fark var ama. Yakınımızdakilerleyken kendimizi herhangi bir başkasıyla kıyaslamıyoruz. Yaptığımızın daha iyisini yapan birisi olduğunu düşünmüyoruz. Çünkü artık ben kelimesini kullanabiliyoruz. En sıkıntılı olduğumuz zamanlarda arkadaşlarımızın yanında soluğu almamızın sebebi de bu değil mi? Kendimize odaklanmamızı sağlıyor yakınlarımız çünkü. Bir nevi egomuzu okşuyoruz diyebiliriz sanırım. İşte bu sebeple insanlara nasıl olduklarını soruyoruz her karşılaşmamızda. Kendi merakımızdan yapmıyoruz bunu. Sadece karşıdaki insanın kendisini iyi hissetmesi ya da bize karşı olumlu düşünmesi için. Ben her şeyin insanların kendi çıkarı için yapıldığını düşünüyorum. Nasıl biraz önceki sorularda bunun örneğini görebiliyorsak bir aşk ilişkisinde de bunun yaşandığını düşünüyorum. Sen yeter ki mutlu ol diyor birçok şair dizelerinde. Bana göre bunun istenmesinin sebebi; sevilen kişinin mutlu olduğunu görmenin yalnızca seven kişiyi mutlu etmesi. Başka bir deyimle, bizi mutlu eden şey nasıl karşıdakinin mutluluğuysa, karşıdakinin üzüntüsü de olabilirdi. Asıl olay bizim bir ilişki ya da iletişimde kendimize pay çıkarıp çıkaramadığımız. Bunların farkında olmak ya da doğruluğuna inanmak insanlardan uzaklaşma isteği doğuruyor bireyde, en azından benim için böyle sanırım. Madem amaç sonunda kendimizi mutlu etmek; bir başkası bunun için bir araç olmalı mı diye düşünüyorum. Hem başkası yerine utanma duygusunu, yapmacık konuşmaları bir kenara atmak güzel olmaz mıydı? Sanırım cevap kendime ters düşmeme neden olsa da hayır. Çünkü kendimizi aynalara hapsetmek olurdu bu kaçınılmaz bir biçimde. Bu aynalar sadece bizi gösterecekti. Sadece dışarıyı evimize getiren bir geçit olacaktı ya da. Çünkü insan ne kadar kendisiyle kalırsa dışa dönük olmaya, ne kadar toplumla bir olursa kendi içine kapanmaya eğilim gösteriyor fikrimce. Yapmacık sorularımızı sormaya devam etmeye mahkum olduğumuzu düşünmüyorum ama. Her insan bu samimiyetsiz davranışları iki cümlelik bir konuşmada bile fark ediyordur. Birbirimizi kandırmayıp, karşıdaki kadar kendi varlığımızın da bilincinde olduğumuzda birçok şey değişmiş olabilir. Mesela, artık gülerken gözlerinin çevresi kırışan insanlardan anlayabileceğiz bunu.