İKİ MARS BİR DÜZ

Tavla oynamayanımız yoktur herhalde bu devirde ve bu ülkede. Olsun ya da olmasın, 5-0 yenen birinin ağzından çıkan ilk cümledir çoğumuzun şahit olduğu "İki mars bir düz". Şimdi, yalnız olduğunuzu ve başka bir gezegende ölene kadar bu anı yaşayamayacağınızı düşünün. Sonra farkına vardınız ki ölüm burnunuzun ucunda. Evet, Mars'ta, insanoğlunun daha yeni yeni keşfettiği Mars'ta aniden çıkan bir fırtınada mahsur kaldınız. Keşke olanlar bununla kalsa, sizinle orda bulunan herkes öldüğünüzü düşünüp çoktan ağıt yakmaya başladı. İşte tam bu anda boşvermek yerine, derin bir nefes alıp değil ölmemeyi yeniden tavla oynayabileceğiniz dünyaya dönmenin yollarını aramalısınız. Ne düşünürseniz düşünün tabii ki de ilk önceliğiniz o 'yalnız' gezegende hayatta kalmak. Bir de mesafeler var hangi gezegende olursak olalım bizleri bizlerden ayıran. Hadi bütün engelleri aştınız, nasıl iletişim kurabileceğiniz aklınıza geldi mi? Hatta bu iletişimi kuramadığınızda hayatta kalmak için yaptıklarınızın da bir öneminin olmadığının farkında vardınız. Nitekim tüm bunları yaparken öyle biri olmalısınız ki anı yaşamak denilen şeyin de ötesine geçmeniz lazım. Bütün bu düşünmeniz gereken şeyleri bile es geçip derhal icraata koyulmalısınız. Zamanla yarışıyorsunuz, bunu bir an bile aklınızdan çıkaramazınız. Gel gelelim bizim kendi dünyamıza, dünyalarımıza, zamanla yarıştığımızın farkında olmadığımız dünyaya. Aslında tüm bu yarış içinde yapayalnız olduğumuzun farkında olmadığımız her geçen gün daha da kutuplaşıp bir başımıza kaldığımız dünya. Kızıl gezegenin aksine mesafeler çok çok daha az imkanlarımız çok çok daha fazla. Bütün bunara rağmen hiç düşündünüz mü neden Kızıl gezegende gibi yaşıyoruz? Cevap çok basit aslında, zaman. Bir görüğümüz birini bir daha görmediğimiz de çok kolay sığınabileceğimiz bir kavram olmasından mı elle tutulur gözle tutulur bir şey olmamasından mıdır bilinmez, her geçen gün daha da uzaylı oluyoruz kendi dünyamızda. Marsa geri dönersek farklı bir açıdan baktıktan sonra belki de çok daha kolay orda hayatta kalırken mutlu olmak. Belki bir daha asla tavla oynamayacak dahi olsanız, isteseniz yalnız kalmıyorsunuz artık zorundasınız yalnız kalmaya. Ancak o zaman anlıyorsunuz dünyada anlamadığınız yalnızlığın aslında 8 milyar insan varken yaşamamanız gereken bir durum olduğu. Elbette tercihen bazen faydalı dahi olabilir alacağınız kararlarda ya da kendinize gelmenizde. Peki ya tercihen bu durumda olmayanlara ne olacak? Tercihlerinden, tarzlardan dolayı yalnız bıraktıklarımıza ne olacak? En azından Mars'ta yaşadığınızda bu durumu, bu ölümcül yalnızlığı, biliyorsunuz ki bunu size kimse değil sadece doğa ananın ufak bir oyununda kahraman olduğunuz için yaşıyorsunuz bu yalnızlığı. Şunu kabul edelim öncelikle. Kimse ama hiç kimse hak etmiyor tercihlerinden hatta başına gelen bazılarımızın kader diye adlandırdığı şeyden dolayı yalnız kalmayı. Yazar kitabında buna inat, bu uzak mı uzak gezegende patates mi yetiştirmiyor, ölmüş bir volkanı, kahramanımızın canlı kalması için kullandırmıyor. Nasıl fırtınanı çıkması kaderin oyunuysa yine kaderin bir oyunuyla milimetrik hesaplarla aylar sonra kahramanımız kurtulmuyor. Çok net bir şekilde anlamalıyız ki kendi hayatlarımızın yazarı biziz. Dolayısıyla kahramanı olmak da bizim ellerimizde. Kaderin ya da başımıza gelen şeyin her şeyin üstesinden gelmek bizim ellerimizde. Yalnız kalmamakla başlayabiliriz ipleri elimize almaya. Uzaylı olmaktan çıkıp iletişimin uzay çağına erdiği bu devirde daha da yaklaşmalıyız birbirimize. Tavla gibi düşünüp ilk elde bırakmamalıyız. İki mars bir düz edene ladar yolu var hayatlarımızın. Unutmayın her şey sizin elinizde Oğuzhan Çimen