ANLAŞILDI

Anlamak, anlaşılmak ve anlaşmak. Bu kelimeleri günlük hayatımızda fazlasıyla kullanıyoruz. Öğretmenimiz dersi anlatırken anlayıp anlamadığımızı sorduğunda anladığımızı, annemiz odamızı toplamamızı istediğinde ve anlaşılıp anlaşılmadığını sorduğunda anlaşıldığını ve arkadaşlarımızla buluşmak için bir plan yaptığımızda hepimiz ortak bir karara vardığımızda da anlaştığımızı kolayca söylüyoruz. Bu günlük kullanımımız tamamen normal. Fakat maalesef, bu kelimeleri sosyal ilişkilerimizde bu kadar kolay kullanamıyoruz. Birçoğumuz hayatımızın belli dönemlerinde anlaşılmadığımızı, insanlarla anlaşamadığımızı düşünüyoruz. Hatta bazen öyle zamanlar oluyor ki bu duruma sevgiyi de karıştırıyor ve sevilmediğimizi düşünüyoruz. Sofia Coppola'nın yazıp yönettiği Bir Konuşabilse filmini izledikten sonra anlamak, anlaşılmak, anlaşmak ve bu kavramların sevgiyle bağlantısı üzerinde düşünmeye başladım. Yeni şeyler yaşadıkça fikirlerimin değişme olasılığı olsa da bu kavramların birbirleriyle ilişkisi ile ilgili bazı fikirler oluştu aklımda. Birini seviyorsak onu her zaman anlayabilir miyiz? Sevdiğimiz kişi de bizi seviyorsa, bu anlaşabildiğimiz anlamına mı gelir? Bu sorular bu şekilde bize yöneltildiğinde "hayır" cevabını verebilsek de çoğu zaman, hayat akıp giderken başka cevaplar verebiliyoruz. Sevgilimizin bizi anlamadığını düşünüyorsak bunun sebebinin bizi artık sevmemesi olduğu sonucuna varabiliyoruz. Ailemizle anlaşamıyorsak, onların bizi anlamaya çalışmadığını ya da bizimle ilgilenmediklerini düşünebiliyoruz. Bu düşüncelerin benim de aklımdan geçtiği olmuştur ama filmi izlediğimde sevginin ve aşkın anlamadan, anlaşmadan bağımsız olduğunu bir kez daha gördüm. John Charlotte'u seviyordu, ama Charlotte anlaşılmadığını düşünüyordu. Charlotte da John'u seviyordu, ama Bob ile gerçekten çok iyi anlaşıyordu. Bazen öyle insanlarla karşılaşırız ki bir bakışımızdan, bir hareketimizden ne halde olduğumuzu anında anlarlar. Bu insanlarla daha önceden tanışmış, sohbet etmiş olmamıza gerek yoktur, tıpkı Charlotte ve Bob gibi. Çünkü bazen birini gerçekten anlamak için benzer olaylar yaşamış, benzer durumlarla karşılaşmış olmak gerekir ve bu yeterlidir. Daha önceden hiç konuşmamış olsak da o insanla, benzer bir olay yaşadıysak, benzer duyguları beslediysek onu kolaylıkla anlayabiliriz. Karşımızdaki de bizi anlayacaktır. Peki, ama bu birbirimizi sevdiğimiz ya da seveceğimiz anlamına mı gelir? Belki o insanla o anda birbirimizi anlayacak, fakat sonrasında hiç görüşmeyecek, hatta belki hiç konuşmayacağız bile. Yine de bu anlaştığımız insanı sevmeyeceğimiz anlamına da gelmez. O insan bir şekilde hayatımıza girebilir ve zamanla aramızda sevgi oluşabilir. Her ne kadar böyle bir şey yaşamasam da sanırım bu hayattaki en güzel şeylerden biri olur. Anlaştığımız biriyle karşılaşmak, aramızda sevginin oluşması ve bunun arkadaşlık ya da aşk gibi bir ilişkiye dönüşmesi... Bence bu bir nevi şans sayılır. Bizimle aynı duygulara sahip, aynı veya benzer şeyleri yaşamış biri... O kişiyi bulmak bence gerçekten de hiç kolay değil. Bulsak da bu birbirimizi sevmemizi gerektirmez. Dolayısıyla, bence sevdiğimiz kişilere odaklanmalıyız. Bizi anlamadıklarını düşündüğümüzde önce dönüp kendimizi sorgulamalıyız. Filmde Charlotte Bob'a, John'un onu anlamadığını söylüyordu. Bu noktada aklıma takılan bir soru var. Charlotte gerçekten anlaşılmak istiyor muydu? Çoğunlukla karşıdakini suçlamak, onun eksiklerini dile getirmek bize daha kolay geliyor. Her şeyi yapıp yapmadığımızı, yaptığımız şeyleri en iyi şekilde yapıp yapmadığımızı görmek için önce kendimizi sorguya çekmek yerine karşıdakini işaret ediyoruz. Bazen anlaşılmadığımızı söylerken kendimizi anlatmak için hiç de çaba sarf etmediğimizi düşünüyorum. Dolayısıyla, işe önce kendimizden başlamalıyız. Bir insanı anlamak bence gerçekten de kolay değil, fakat imkansız da değil, özellikle de o insanı seviyorsak. Eğer anlaşılmadığımızı düşünüyorsak, kendimizi anlatma biçimimizi de gözden geçirmeliyiz. Karşımızdaki insan yaşadığımız şeyleri yaşamamış olabilir, o duygulara uzak olabilir. Yine de sevgi, onun bizi anlamak istemesini sağlayacaktır. Sevdiğimiz insan bizi anlamak için bize doğru bir adım attığındaysa da anlama sırası bize geçer. Anlaşılmak istiyorsak karşımızdakinin bizi anlayabileceği şekilde kendimizi ifade etmeye çalışmalıyız. Sonuçta her birimiz bambaşka bir dünyayız ve hepimizin deneyimleri ve algısı çok farklı. Bunları göz önünde bulundurarak kendimizi en uygun şekilde ifade ettiğimizde anlaşılmama ihtimalimizin düşük olacağını düşünüyorum. Kısacası, çoğu şeyde olduğu gibi anlaşılmanın da anahtarı biziz. Gerçekten anlaşılmak istiyorsak bunu bir şekilde başarabiliriz. Bazen şanslıyızdır ve kolaylıkla anlaşılabilir, anlayabilir ve anlaşabiliriz. Şans her zaman bizimle olmayabilir, fakat bu da sorun değil; çünkü istersek, başarabiliriz. Tek yapmamız gereken, hemen hemen her şeyde olduğu gibi biraz sabredip emek vermek. Gerisi kendiliğinden gelecektir. İpek Kökeş