VARKEN YOK OLMAK

Bir mimarlık öğrencisi için bu dünyadaki en korkunç ve tehlikeli metni sorsalar hiç tereddütsüz bu kitabın ismini verirdim. İlk sayfalarından itibaren vücudumdaki her hücre birbiri ile çatışma halinde ve hiç ayrılmak istemememe rağmen kitaba 50'li sayfalarında ara verdiğimde ise beyin yarım kürelerim sonu gelmeyen amansız bir savaşa girmişlerdi. Kendimi zavallı gibi hissetmekten başka bir şey yapamaz durumdaydım. Savaşlar her daim vardır. Bir taraf kazanır ya da ateşkes sağlanır ama içimdeki bu savaş ömrümün geri kalanını zindana çevireceğinin sinyallerini veriyor. Yaşamım boyunca mimarlık mesleğini yaparken düşüncelerimin baskısı ile bir daha rahat nefes alamayacakmışım son nefesimle bir daha nefes almak zorunda olmamanın rahatlığını yaşayacakmışım gibi düşünmemi sağlıyor. Her savaşta az da olsa desteklediği bir taraf bulunan ben beynimdeki savaşta savaş meydanının ortasında birileri ızdırabımı dindirsin diye beklerken, tarafların anlaşabildikleri tek noktanın beni huzura kavuşturmamak olduğunun farkına varıyorum. Hayat, insanlar, hayallerim, bunca sene bana öğretilen ve insanlardan görerek öğrendiklerim hayatımı Peter karakterininkine çevirirken, en içerideki düşüncelerim Roark tarafından büyülenmiş durumda. Onları içeride tutmak için dünyanın en büyük korkaklığını silah olarak kullanabilirim ama o da bana inat boğazımda hiç geçmeyecek bir yumru, gözümden hiç düşemeyecek ama sürekli görüşümü bulanıklaştıracak bir yaş olarak kalır. Evet, bu kitap benim için, "Nasıl tembel ama hayalperest bir mimarlık öğrencisi saniyeler içerisinde tüm yaptıklarından ve öğrendiklerinden utanmaya yaşadığı hayatı gereksiz görmeye ve yokmuş gibi hissetmeye başlar? Nasıl varken bir anda yok olur, mimar olmaya çalışan bir öğrenciyken aslında hiçbir zaman mimar olamayacağını kavrar?" sorularının cevabı oldu. Tüm hayat enerjim başlangıçta okuduğum elli sayfanın arasına sıkıştı sonrasında kitap boyu ve takip eden haftalar boyu oralarda acı çekti. Her okuduğum yeni kelime beni biraz daha karanlığa sürüklerken benim kanımla yazılmışçasına biraz daha yıkılmama, hayattan silinmeme neden oldu. Şaşkın, korkmuş, hala anlayamayan ve müdahale edemeyecek gözlerle sadece izledim bu süreci. İlerisi yok. Kavramların birbirine karışmasından daha korkuncu kimseyi umursamazcasına yer değiştirmeleriymiş. Değerli-değersiz, var-yok, anlamlı-anlamsız benzeri tüm kavramlar beynimde Karaman kendi bağımsızlıklarını ilan edip, birbirleri ile yer değiştirdiler. Önceden bildiğim ya da bildiğimi sandığım her şey sayfalar geçtikçe muammalara dönüştü. Sanki hayatım boyunca bakmışım ama görememişim, gördüğümü sanıp kendimi kandırmışım. Tanıdığım herkes de bu kendimi kandırma oyununda bana eşlik etmiş ve desteklemiş. Son olarak tekrar ediyorum bu kitap bir mimarlık öğrencisi için içindeki mimarın, gözlerinin önünde gerçekleşen sayısız intiharının kusursuz betimlemelerle gerçeğe dönüşmüş hali. Artık mimar olmak istiyor muyum, istemiyor muyum, okul bittiğinde olacağım kişi idolüm haline gelen mimar Roark mı yoksa içi küflenmiş dışı göz kamaştıran Peter mı? Sanırım bu soru için cevap olarak tüm korkaklığımın bana verdiği yetkiyle ikinci seçeneği tercih edeceğim. Bunun sonucunda ise beni bekleyen hayat boyu utanç prangasını ayak bileklerime geçirip kendimi yapay bir geleceğe hapsediyorum. Düşüncelerim beni Roark'a sürükledikçe, o benim için gerçek mimarlığın can bulmuş haline dönüşüyor. Gerçek özgürlüğün fiziksel olmadığını ancak düşüncelerimizi diğer insanlardan, yargılamaktan, çekiştirmek ve çekememekten, gereksiz olması gerekenlere değer vermemekten geçtiğini anlıyorum. Kabul görmek, takdir edilmek bu kadar değerli olmaması gereken kavramlar iken biz hayatımızın amacı haline getirerek kaybediyoruz. Herkese Roark gibi olmanın güzelliği ile eşdeğer güzellikte bir ömür, yavaş yavaş Peter'a dönüştüğünün farkındalığının getirdiği acı ile aynı büyüklükte iyilikle dolu günler dilerim.