HAKSIZLIĞA BAŞKALDIRI

Şu sıralar hayatın karşıma çıkaracaklarını kestiremediğimden oldukça yorgunum. Yorgunum, çünkü dünümle bugünüm birbirini tutmuyor. İnsanlar değişiyor, yüzler, hisler ve duygular... Tüm bunlar yelkovanın bir hareketi ile değişirken yorgun oluşuma anlam vermişsinizdir. Daha kendimi tanımadan farklı insanları, farklı ilişkileri tanımaya çalışmaya başladım. Kendi hikayemi dinlemeden başkalarının hikayelerine tanık olmaya başladım. Bunun ardı arkası gelmedi. Üzüldüm, kırıldım ve hatta onlarla birlikte ağladım hayatın karanlık yüzüne karşı. Her daim güçlü durmaya çalıştım ancak tanık olduğum her kötü an beni daha da güçsüzleştirdi. Daha kendi anılarımı biriktirmeden annemin anılarını dinleyerek başladım hayata. Tıpkı benim gibi bir çoğunuz tanık olmuşsunuzdur eski dönemin anılarına. Çoğu karamsarlık ve hüzün içerir. Birtakım ezilmeler, gururun hiçe sayılması ve ardı arkası gelmeyen şiddetler... Gelecekte ben de çocuklarıma bu tarz karanlık anılar anlatır mıyım, bilmem. Dilerim ki buna fırsat verecek anılar biriktirmeyeyim. Geçmiş ile gelecek arasında sıkışıp kalmışken Tahar Ben Jelloun'un Annem Hakkında isimli kitabı ile tanıştım. Çaresiz bir izleyici olarak annenin yaşadıklarına tanık oldum. "Derin ve tutkulu bir sevgi olan evlat sevgisi çoğu zaman utangaçlık ve söylenmemiş sözlerle sarmalanmıştır. Annem geçmişini anlatarak, nadiren mutlu olduğu bir hayattan kurtulup özgürleşti" (Jelloun, 2016). Alzheimer olan annesi, geçmişini anlattıkça donup kalan Tahar gibi hissettim kendimi. Annenin, geçmişi hastalığından ötürü doğru hatırlayıp hatırlamadığı tartışılır. Bende bıraktığı izi asla tartışamam. Evrensel bir sorun haline gelen küçük görme, ezme ve aşağılama kavramları varlığını hala sürdürüyor. Gelgitler yaşadığım şu dönemlerde yaşananlara karşı çaresiz bir izleyici sıfatıyla bakmam oldukça can yakıcı. Çoğumuzun bu tarz anıları vardır. Ailesinden birilerinin ya da kendisinin başkalarının sömürgesi altına girmesi ve bu kalıpta acı çekmesi... Hayatın kaçınılmaz gerçeği olarak kabul ettiğimiz baskıcı topluma başkaldırmamak niye? Bizi karanlığa sürükleyen insanların kalemini kırmaktansa olanları kabullenip gelecekte yakınmak niye? Annemden duyduğum her acı hikaye bir tokat gibi vuruyor yüzüme. Aynı şeyleri sizler de yaşayın istemiyorum. Biliyorum, eskiden kadın olmak zordu. Sana verilen görevleri tamamlayıp evinde oturduğun zaman gerçek bir kadın oluyordun. Eşinin himayesi altında ezildiğin, çocukların üzülmesin diye suda taş kaynattığın zaman anne oluyordun. Ne değişti şimdi? Annemin anlattığı hikayelerin benzerini ben nasıl da anlatamayacağım çocuklarıma? Zaman ilerledikçe bireyler de, zihinleri de, algıları da değişti. Kadınlar, kadınlarımız daha gücü durmaya başladı. Peki bu güç nereden geldi? Eğitimden, Algıların değişmesinden, Kadınların, kadın olduklarını bilmesinden, Sosyal toplumun düzene binmesinden... Üstüne basa basa yazıyorum bunları. Evrensel bir sorun olduğunu kabullenip sıkıntıları örtbas etmektense, onlara başkaldırıda bulunmayı destekliyorum. Kızıyorum anneme çoğu zaman. Neden? Neden karşı çıkmadın sana yapılanlara karşı? Neden susup kalbini ellerinle parçaladın? Cevap hep aynı: öyle gerekti... Gözümüzü açtığımız her sabah işkence olmasın bize. Geçmişte yaşadığımız baskıları örtbas etmek yerine duyuralım insanlara nasıl acımasız olduklarını. Toplumumuz gün geçtikçe bunu kaldırmaya meyilli olmaya başladı. Durum böyleyken eskileri yad edip acılar içinde kıvranmak ve dinleyenleri üzmektense huzur dolu anılar ekleyelim yaşam yelpazemize. Hayat bu acılar içinde kıvranmak için fazlasıyla kısa. Geleceğe güzel yatırımlar yaparak güzelleştirebiliriz bu hayatı. Geçmişle yakınmak bir ağız dolusu laftan başka bir şey değildir. Hayatta piyon rolünden sıyrılıp içimizde barındırdığımız gücü farkedelim. Güzel günler ancak bu şekilde selamlar bizleri. Acılardan sıyrılmış, kendi benliğinde huzurlu bir şekilde yaşamanız dileğiyle...