BİR SİSİFOS OLAMADIK.../ Ece ZALOĞLU

Albert Camus'un Sisifos Söyleni adlı eserini bilmiyorsanız, sizin için özet geçeyim; Sisifos tanrıların gözdesidir fakat bir gün onları kızdırır bunun üzerine tanrılar ona bir ceza verir. Sisifos her seferinde tepeye ulaşmasına ramak kala taşın aşağı yuvarlanacağını bilmesine rağmen onu yukarı taşımak zorundadır. Camus burada, Sisifos'un olacakları bilmesine ve asla başarıya ulaşamayacak olmasına rağmen denemeye devam etmesini saçma olarak nitelendirir ve uyumsuzu yani saçmayı, yaşamı irdelerken inceler. Fakat Sisifos'un bitmek tükenmek bilmeyen azmi benim için saçma değil aksine hayran kalınasıdır. Çoğumuz, başarısızlıkla sonuçlanacağı bir köşede dursun, kesin başarı güvencesi olmayan işlere girişmiyoruz bile. Neden peki? Risk almak bu kadar mı zor bizim için? Ya da bu kadar mı inancımızı yitirdik kendimize ve çevremize? Belki de bunun cevabını Camus bize çoktan vermiştir eserinde; " Ölümsüzlük güveni olmayınca, tam anlamıyla hangi özgürlük var olabilir?" Kısıtlı bir zamanda kendi potansiyelimizle kısıtlı olan imkanlarla yaşarken nasıl kesinliği olmayan bir amaç için zamanımızı ve gücümüzü harcamamız beklenebilir ki? Bir gün bütün bunların sonunun geleceğini bilmek zaten en baştan şevkimizi kırmıyor mu? Her geçen gün vücudumuz güç kaybederken, yapabileceklerimiz için belki de çok geç kaldığımızı bile bile yine de kalkıp 9. 12. 2014 günlük rutinimizi tamamlıyoruz ve bazen bu rutinin içinde çırpınırken başını daha fazla suyun üstünde tutacak gücü kalmayanlarımız oluyor. Hikayesini kendi sonlandırmak istiyor belki ya da sonunun beklemeye değmeyeceğini düşünüyor. Kim bilir neler geçiyor akıllarından, bilmiyoruz çünkü anlatacak güçleri kalmamış, yorulmuş ve bir an önce bu histen kurtulmak istiyorlar. Ne yazık ki hayat, tüm çocuklarını eşit şekilde sevmeyen bir anne kadar ikiyüzlü ve gaddar ve bazılarımız bunu kaldıramayacak kadar narin. İşte o zaman hayatın galibiyetini kabullenip oyundan çıkmayı tercih ediyorlar. "Kendini öldürmek, bir anlamda, melodramlarda olduğu gibi içindekini söylemektir. Yaşamın bizi aştığını ya da yaşamı anlamadığımızı söylemektir." Belki de bizi Sisifos'tan ayıran, onun gibi olamamamıza neden olan özellik budur. Mağlubiyeti bu kadar çabuk kabullenişimiz adeta onu kucaklayışımız önümüzdeki engeldir Sisifos olmamızda. Hayatta karşımıza çıkan zorlukları bir engel olarak değil bir meydan okuma olarak görüp, üstüne gitmeli ne kadar başarısız olursak olalım umutsuzluğa kapılmadan devam etmeliyiz. Ta ki başarana kadar... Sisifos'un her seferinde başarısız olacağını bilmesine rağmen denemeye devam ettiğini düşünecek olursak bizim olası başarımız için uğraşmamız pek de işten sayılmaz sanırım. Sonuçta, uğraşmaktır bizi canlı tutan. Sisifos'un bu kısır döngüye rağmen intihar etmemesi de bundandır belki de. Şu kısıtlı varlığımızı sonsuzluğa kavuşturacak olan tek şey üretmek, yeni şeyler yaratmaktır. Bu dünyadan göçüp gittikten sonra bizden geriye hiçbir şey kalmamasından korkuyoruz, unutulmaktan korkuyoruz yine de hiçbir şey üretmiyoruz. Fakat, bir şeyler var etmedikçe, bir katkıda bulunmadıkça bundan yıllar sonra hatırlanmaya dair ne bırakabiliriz. Bu yüzden sürekli düşünmeli, uğraşmalı ve başımızı dalgaların üstünde tutmalıyız ki hatırlanmaya değer şeyler bırakabilelim kendimize dair. "Bu evrende yapıt, bilincimizi ayakta tutmak ve onun serüvenlerini görüp göstermek için tek şansımızdır. Yaratmak, iki kez yaşamaktır." Belki şu ana kadar bir Sisifos olamadık ama bundan sonrası için bu şansımızı kaybettiğimiz anlamına gelmez. İnsan, başarısızlıklarında yılmamalı her zaman daha iyisi için uğraşmalı bir şeyler yaratmalıdır. Yaratmalı ki şu kısıtlı yaşamı ikiye katlansın, bir anlam kazansın. Böylece hiçbir başarısızlık onu yıldıramaz, Sisifos gibi yılmadan devam eder hayatına.