ALGILANAMAYACAK SINIRLAR; SONSUZLUK

Uzaya ve evrene olan merakımdan dolayı uzun zamandır izlemek istediğim, fakat bir türlü fırsat bulamadığım, Cosmos'u geçtiğimiz hafta içerisinde izleyebildim. On üç bölümden oluşan belgesel Amerikalı astrofizikçi Neil deGrasse Tyson tarafından olabildiğince sade ve anlaşılır bir biçimde anlatılmaktadır; hatta konuya ilgisi olmayan biri bile bu belgeseli ilk izlediğinde olay örgüsü ve belgeselin anlatmak istediğini çok kolay bir şekilde yakalayabilir. Sanırım bu belgeseli bu kadar ünlü yapan da budur. İlk bölümden son bölüme kadar soluksuz bir şekilde izlediğim Cosmos, evrenin bizden önceki halini ve şu andaki durumunu bir atom çekirdeğinden galaksiye varan ölçeklerde gözler önüne sermektedir. Bilimin temel ilkelerini oluşturan kuralların sadece bilimi değil, bütün bu evreni oluşturan unsurlar olduğunu gördüm. Şaşkınlık ve heyecan içerisinde bölümleri izlerken saatin nasıl geçtiğini anlamamış olmam beni birazcık daha heyecanlandırdı. Çünkü belgesel sadece bu dünya, ya da samanyolu galaksisi için değil, koca bir evren üzerine çekilmişti. Bahsedilen unsurların, bırakın görülebilir olması, bilinmesi bile benim için büyük bir olaydı. Koca bir evren derken sonsuzluktan bahsediyorum; en azından bizim göremeyeceğimiz kadar uzaklıkta olan sınırlardan... Böylesine bir sistem içerisinde bize göre devasa olan galaksimizin bile aslında evrenin geri kalanı ile kıyaslandığında bir hiç olduğunu görmek beni az da olsa korkuttu. İnsan olarak dünyanın bile bilinmeyenleri içerisinde yaşarken, resme daha büyük bir ölçekten baktığımızda kendimizi bile kaybediyoruz. Sonsuzluk kavramını bir kelime olarak değil de bir olgu olarak düşündüğümüzde birçoğumuz yarıda kalıyoruz. Çünkü sonsuzluk, sınırları olmayan ve insan aklına giremeyecek kadar büyük bir olgu. Bütün bu sorular içerisinde belgeseli izlerken aralarda durup düşünmeye ve anlatılan konuları hazmetmeye ihtiyacım olduğunu fark ettim. Çünkü sonsuzluk konusunda kendimi aciz ve yetersiz hissetmeye başlamıştım. Belgeselde evreni oluşturan sistemin büyüklüğü kadar aslında onun ne kadar küçük olduğundan da bahsediliyor. Bir atom çekirdeği de evrenle aynı prensipte varoluşunu sürdürüyor. Bütün bu sonsuzluk içerisinde hiçbiri bir diğerine aksi bir harekette bulunmuyor. Bu devasa harmoninin yapıtaşları bile kendi içinde ayrı bir uyum içerisinde. Belgeseli izlerken fark ettiğim ve beni hayretler içerisinde bırakan bir diğer olay ise, bu sistemin her yerde sorunsuz bir şekilde çalışmasıydı. Sonsuzluk içerisinde sorunsuz çalışan bu sistem aynı şekilde bir atom çekirdeğinde de saat gibi düzgün bir şekilde işlemektedir. Kendimizi çevremizdeki her şeyden üstün kabul eden insanlar olarak biz bile zaman zaman kendi içimizde çelişmekteyiz. Yani sistemimizde birbirine ters giden bir şeyler her zaman olmuştur. Bu yüzden bu belgeseldeki her bölümü izlerken kendi acizliğimi, küçüklüğümü ve evren üzerindeki varoluşumu sorguladım. Belgeselin sonuna geldiğimde ise artık evren ve çevremdeki olaylar hakkında daha iyi bir bilgiye sahiptim, fakat bu bilgiler beni bunun öncesinden daha büyük bir insan yapmadı aksine evrene karşı ne kadar küçük ve çaresiz bir varlık olduğumu gösterdi. Bunun sebebi ise sonsuzluğu ve evreni tam anlamıyla kavrayamamış olmamdı. Fakat sonradan fark ettim ki, sonsuzluğu tanımlamaya çalışıp bir kalıba koymaktansa, onun derinliği içerisinde daha anlamlı bir hayat sürebilirdim. Bu büyük sistem içerisindeki bütün elemanların, bir atomdan tutunda galaksi hatta koca bir evrenin aynı prensipten yararlanarak çalışmasını daha büyük bir keyifle izleyebilirim. Cosmos benim için bir belgeselden daha çok, aradığım cevapların bir adresi oldu ve benim gibi düşünen herkese şiddetle tavsiye ettiğim bir başyapıt olacaktır.