MAVİ BİR DÜNYA: DENİZ

Deniz... masmavi, uçsuz bucaksız bir dünya... kimi zaman öfkeli, kimi zaman durgun ve düşünceli. Öfkesini güçlü dalgalarıyla kıyıya atar, düşünceli olduğunda sakinliği seçer. Hani o öfke kusan dalgalar var ya, o muhteşem sesiyle ve görüntüsüyle ne kadar etkileyicidir. Denizin öfkesini dindiren dalgalar, aynı zamanda insanların öfkesini bile kimi zaman dindirebilir ya da azaltabilir. Öylesine güçlüdür, öylesine yararlı... Deniz sakin ve durgun olduğu zaman ise kendi içindeki huzuru saçar etrafına, olumlu enerji yayar buharlaşan her damlasıyla. Dinginlik yaratır yüreklerde, merhem olur kalplere. Deniz, nefestir. Her anlamda nefes. Deniz canlılarına yaşamaları için nefes, insanlara ise psikolojik nefes. Yorgun, stresli olduğumuz, kendimizi kötü hissettiğimiz zamanlarda soluğu deniz kenarında aldığımızda içimizdeki tortuları denize atıyoruz ve nefes alıyoruz. Stresimiz azalıyor, deniz bizi biraz daha kendimize getiriyor. Hatta deniz öyle bir varlık ki, bedenen hissetmesek, gözümüzle görmesek ama yalnızca onu hayal etsek bile kendimizi rahatlamış hissediyoruz. Bu nedenledir ki denizin olmadığı şehirlerde insanlar daha depresiftirler, daha olumsuzdurlar, daha karamsar tutumları vardır hayata karşı. Çünkü kendilerini deşarj edecek olanak bulamazlar. Kendilerini arındıracakları, ferahlatacakları, yüreklerindeki olumsuzluğu atacakları denizden uzaktadırlar. İşte ben de tam bu kategorideyim. Denizden uzak, dalgaların sesini duyamıyor olmak ve onların beni kötü enerjilerden arındıramıyor olması öyle büyük bir boşluk yaratıyor ki yüreğimde... sanki bir şeyler eksik bende, yarım kalmışım yaşadığım yerde. Bazen kendimi gerçekten tükenmiş hissettiğimde yarım kalan benliğimi tamamlamaya çalışırım, yani eksikliğim olan denizi düşlerim kısa bir süreliğine. Ama hayal bitip de gözümü açtığımda yarımlığımla yine kalırım baş başa. Dört duvar arasında ne kadar yaşayabilirim ki denizin varlığını hissederek? Yok çünkü orada, olmayan bir şeyi varmış gibi düşünüp kendimi nasıl inandırabilirim buna? Denizi olmayan bir şehirde yaşayan ve deniz hayaliyle yanıp tutuşan biri olduğum için önüme çıkan ilk fırsatta kendimi denize kıyısı olan bir şehre atmak ve ruhumu dinlendirmek isterim. Onarılmak isterim. Hedefimizdeki şehre varana kadar denizle buluşacak olmanın tarifsiz heyecanını ve bende yarattığı neşeyi hissederim. Düşünsenize, daha denizi görmeden olumlu enerji doldu içim. Yolda denizi gördüğüm anda yapışırım cama, gözümü kırpmadan onu izlerim dakikalarca. Ruhumu arabanın koltuğundan alıp denize uğurlarım. En derinlerine inerim denizin. Balıkların yüzüşünü, suyun kıpırdanışını, dipteki kumları izler gibi hissederim kendimi. Yıkarım ruhumu bir nevi. Denizde görünmez olurum. Onun bir parçası gibi... usulca ilerlerim denizin içinde, sanki denizin eksik kalmış bir parçası, hayalde dahi olsa kendimi denizde bulduğum anda tamamlandı. Artık bir bütündük, bir olmuştuk birlikte. Yolculuk bitip de deniz kenarına vardığımda yosun kokusunu içime çekerim, en derinlerde hissederim o kokuyu... ve kulaklarımın unutamayacağı, en içimde hissederim denizin o büyülü sesini. Adeta depolarım kendime bu güzel nimetleri, benzersiz güzellikleri. Gündüz güneşin, gece ayın denize yansımasını seyredalarım. Sadece gözümle değil, kalbimle de izlerim o eşsiz görüntüyü. Kendimi odaklarım denize. Aklımdaki, beynimdeki her şeyi yok sayarım o dakikalarda. Her şeyden uzaklaşırım adeta. Çevremdeki kişilerden ve olaylardan soyutlaşırım. Tam anlamıyla denize yolcu ederim ruhumu. Kendimi o uçsuz bucaksız mavi dünyada yalnız hayal ederim. İşte tam da o sırada sadece iki kavram vardır ortada: ben ve deniz. Ne güzel bir ikiliyiz. Birbirimize dost gibiyiz. Sanki yıllar boyunca her derdi paylaşıp deva olmuşuz birbirimize, sırlarımızı dökmüşüz karşılıklı. Hani insanlar dostlarıyla baş başa kaldıklarında huzurlu ve mutlu olurlar, kendilerini çok sevdikleri birinin yanındayken güvende hissederler ya, aynı hisleri ben de denizle baş başaymışım gibi hayal ettiğimde hissederim. Adeta canımın parçası haline gelmiş kırk yıllık dostumla beraberim. Deniz ÖĞRETMEN