Sürüm Sürüm Sürünmek

Hepimiz küçükken hayvanlarla oynamayı severdik. Şimdi önümüze çıkınca iğrendiğimiz o salyangozlar, o zamanlar en yakın dostlarımızdı, hele benim gibiler için o ufaklıklar dosttan daha öteydi. Belki aynı anlamda değil ama öte. Onlarla zaman geçirmeyi sevdiğim kadar alakasız bir şekilde onlara acı çektirmeyi de severdim. Cani birisi değildim ama hiçbir neden yokken yaktım, kaynattım o salyangozları, üzerlerine tuz döktüm. Tabii onların ruhları beni hala kovalıyor. Belki de hayatım boyunca sahip olacağım en büyük pişmanlık salyangozlar hakkında. Ama pişmanlığım onların canını almamdan dolayı değil, onlarla bu kadar samimi olmama rağmen onların dertlerini bir kez bile dinlemememden. Kim bilir neler yaşamışlardır, ne maceraları olmuştur? Hangi büyük insan tarafından ezilmişlerdir, hangi kervanın atları altında kabukları kırılmıştır? Bu düşünceler aklıma Lidar'ın şiiri Yanlışlıkla Üzerine Basılmış Salyangozlara Ağıt'ı okuyunca geldi. Evet, salyangozlar için bir ağıt. Hepimizin salyangozları için. Özellikle de benimkiler. Salyangozlar bence hayvanların en güzeli. Ne köpek gibi ısırır, ne kedi gibi nankörlük yapar. Bir timsah gibi sizi yeme ihtimali de pek yoktur. Neresiyle yiyecek zaten? Peki onlar ne yapar biliyor musunuz? Sürünür. Yavaş yavaş, sabırlı sabırlı, tatlı tatlı. Tamam belki o kadar da tatlı değil ama onların da kendilerine göre bir tarzları olduğunu inkar etmeyelim. Sırtında evini bile taşıyor, işe bak! Belki biz de öyle yapmalıyız, gerçi 4+1 bir evi sırtında taşıma fikri çok da hoş değil. Peki bu havalı hayvanlarla neden dost olamıyoruz? Belki de hata onlardadır, bizi önemsemiyorlardır veya rahatsız edilmeyi pek sevmiyorlardır. Açıkçası onların yerinde olsam ben de sevmem insanlar tarafından rahatsız edilmeyi. Koca koca yaratıklar, onlara zarar vermekten başka bir şey yaptığımız da yok. Halbuki onların bize hiç bir zararı yok, hatta çok yardımsever yaratıklar salyangozlar. Trenlerimize kömür taşırlar, iç organlarını diğer hayvanlara bağışlarlar, bize kötü söz etmezler. Lidar böyle demiş en azından, farklı bir durumla karşılaşmadığım için böyle kabul ediyorum ben de. Ondan iyi mi Mustafa Selçuk Öztürk bileceğim! Hem gerçekten yardım etmeseler bile düşünmeleri yeter, zaten o ufacık halleriyle ne yapsınlar bize! Kendi dertleri başlarından aşkın zaten, bir de bize mi yardım edecekler? Şansımızı zorlamamak gerek, sinirlendikleri zaman ne yapabileceklerini henüz bilmiyoruz, öğrenmeye de hiç gerek yok. Gerçi aramızda zaman zaman salyangoz gibi olanlar var, onlar muhakkak aşinadır bu durumlara. Salyangoz gibi olanlar ha! Ne demek salyangoz gibi olmak, kabuk falan mı beliriyor sırtımızda? O yapışkan sıvıyı mı bırakıyoruz arkamızdan? Hayır efendim, hayır! Salyangoz olmak öyle basit bir şey değil, herkes olamaz. Önce sabırlı olacaksın, senle uğraşsalar bile o soğukkanlılığını koruyacaksın, teknik olarak kanın olmasa bile. Ezilmeye hazır olacaksın, hem fiziksel hem zihinsel olarak. Yok efendim yok, herkes salyangoz olamaz! Uğraşacaksın uğraşacaksın, karşındaki seni takdir etmeyecek. Sırtında koca yük taşıyacaksın, gerekirse başkalarının yükünü de taşıyacaksın ama kimse seni takdir etmeyecek. Huzurlu bir sabah yürüyüşü yaparken çılgın çocuğun birisi gelecek, tuz atacak üstüne yanacaksın, hatta aspirinli su verecek kafayı bulacaksın. Kabuklarınla kolye yapacaklar, tabii içinde sen yokken. Eksikliğini kimse hissetmeyecek, asla karınca gibi çalışkan olarak anılmayacaksın, hatta hiç anılmayacaksın. Salyangoz olmak bu işte, en zorun daha zoruyla uğraşmak! Bazen Lidar gibiler çıkacak karşına, yada üstüne, o yaşadığı üzüntüyle ağıt yazacak sana, duyduğu o acıma duygusunu sana hissettirmemeye çalışarak. Yazsın, belki o şekilde hatırlanırsın sen de.