GERÇEK MUTLULUK

Çoğumuz, sabah o rahatsız edici alarm sesiyle güne başlıyoruz. Otobüse, işe veya derse yetişmek için dakikaların hesaplandığı o süreçte ister istemez hayatımızı sorguluyoruz. İstediğimiz hayatı yaşayabiliyor muyuz veya istediğimiz hayat için doğru yolda mıyız? Çoğumuz için istenen hayat kavramı, parayla doğru orantılı oluyor. Zaten günümüzde neredeyse her şey para ve zaman üzerine kurulu. Para ve zamanın hükümdar olduğu bu düzende ise hepimiz sömürülüyoruz, hayatımızın şekillendirilmesine izin veriyoruz. Peki ya paranın da karşılığının zaman olduğu bir dünyada yaşasaydık? Andrew Niccol'ün yönetmenlik yaptığı Zamana Karşı adlı filmde zamanın alınıp satılabilen ve insanlar için ölümcül sonuçlar doğuran bir kavram olduğu görülüyor. Bahsedilen dünyada, çalışıyorsunuz, çalışmanız karşısında para yerine zaman alıyorsunuz. Harcarken de para yerine sahip olduğunuz zamanı kullanıyorsunuz. Ömrünüz bile sahip olduğunuz zamana bağlı. Yeterince zamana sahipseniz sonsuza kadar yaşayabileceksiniz. Kulağa hoş ve tuhaf gibi gelse de aslında bir sürü soru işaretini de beraberinde getiriyor. Para yerine zaman kullanılsaydı, toplumdaki bireyler daha mı özgür olurdu yoksa daha bağımlı hale gelerek köle mi olurdu? Özgürlük denen kavramın anlamı, bizim için ne ifade ederdi? Günümüzde harcadığı her kuruşu hesaplayan insanlar öyle bir durumda, her yere hızlı hızlı yetişmek zorunda kalacaklarsa, bu durum kölelikten başka bir şey getirmiyor insanın aklına. Çok yanlış ve adaletsiz gibi gelse de şu an bulunduğumuz durum da bundan çok farklı değil. Yaşadığımız evrende insanlar, para kazanmak için zamanlarını harcıyorlar. Benzer bir şekilde filmde ise, zaman kazanabilmek için paralarını harcıyorlar. Yani film şu an yaşadığımız dünyanın nasıl işlediğini gösteriyor, tek değiştirdiği şey ise para ile zamanın yeri. Hayattaki koşuşturmalarımız neredeyse benzer. Her ne durumda olursak olalım aslında, hayatımızın merkezine kendimizi koymayı başaramıyoruz, başardığımızı sansak da bu durum her zaman böyle olmuyor. Ya paranın, ya zamanın ya da bir insanın kölesi oluyoruz. Bu durum dünyanın her yerinde, hatta neredeyse çoğu canlının yaşantısında da görülüyor. Besin piramidindeki gibi her canlının hayatı başka bir canlıya bağlı, birinin yaşaması için birinin ölmesi gerekiyor. Nasıl evcil bir hayvanın sahibi varsa, aslında hepimizin de bir sahibi, yöneticisi var. Herhangi bir olgunun etrafında sadece mücadele etmeye çalışıyoruz. Ne kadar çok paramız ya da zamanımız olursa o kadar mutlu olacağımızı düşünüyoruz. En azından kendimde ve çevremde gördüğüm kadarıyla, insanlar mutluluğu, güveni ve sevgiyi para ile alabileceğini düşünüyor. Ama bu durum, çoğumuzun fark etmediği bazı olumsuzlukları da beraberinde getiriyor. Keşkelerle ölüyor, iyi kilerin değerini bilmiyoruz. Bizler de sanki filmde geniş zamanlara sahip olan zenginler gibi yaşıyoruz, hiç ölmeyecek gibi. Ama unutmamak gerekir ki zamanımız bir gün son bulacak. Herkesin birbirine sormaktan hoşlandığı, parayı mı tercih edersin yoksa sevgi ve mutluluğu mu sorusuna para diye haykırmadan önce etraflıca bir düşünmeliyiz. Ne için, kim için yaşıyoruz? Daha çok paramız, zamanımız ya da ömrümüz olunca her şeye sahip olup, sonsuz mutluluğa mı ulaşacağız? Evde sevdiklerimizle yenen yemek yerine, lüks bir restoranda yenen yemeğin daha keyifli ve güzel olacağını sanıyoruz. Hayatlarımızı biz karmaşıklaştırıyor ve onu basit hale indirgeyemiyoruz. Sorunları kendimiz yaratıyor ve altından kalkamadığımız için yakınıyoruz. Dünyanın işleyiş şeklini değiştiremeyiz fakat basit düşünerek, hayatımızdaki öncelikleri bilerek ve enlerin kıymetini vererek yaşayabiliriz. Yönetilmeyi değil, yönetmeyi seçerek özgürlüğün ve gerçek mutluluğun tadına varabiliriz.