METALİN SOĞUĞU-ELİMİN SICAĞI

Ben de dahil olmak üzere neredeyse herkeste bir boş vermişlik seziyorum şu sıralar. En azından yakın çevremden gözlemlediğim kadarıyla. Bilkent zaten apayrı bir dünya, Ankara'nın geri kalanından, grisinden, betonundan, kirinden arınmış gibi sanki. Akademik anlamda kendinizi geliştirebilmeniz için danışabileceğiniz "aşmış" hocaları ve devasa kütüphanesiyle dünya çapında eğitim aldığınız bir müessese. İyi de bu yeterli mi acaba? Çok sorguluyorum bunu, arkadaşlarımla da paylaşıyorum kaygılarımı. Onlar da benim gibi düşünüyorlar lakin, onlarla arkadaş olma sebebim bu zaten. Duyarlı olmaları. Benim için üniversite demek sadece derslere girip çıkmak, vizeden vizeye koşturup ortalama kasacağım diye kendini dış dünyadan soyutlamak demek değil. Ben isterim ki düşüneyim, düşündürteyim, hatırlatayım bazı şeyleri. Rahatsız edeceğimi biliyorum bu yazımda sizleri, ama olsun. Hayat sadece aşktan, umutlarına tutunarak hayallerine ulaşan insanların başarı hikayelerinden ya da akşam kuşağında izlediğimiz envai çeşit diziden ibaret değil. Çok başka şeyler oluyor dışarıda; yataklarımızda uyutmayacak cinsten. Ne yalan söyleyeyim ben bazen çok ağlıyorum, sizin de ağlamanızı istiyorum belki de bencilliğimden. En başından beri bozuk bir temele kurulan bu düzene karşı koymak fikri saçma gelebilir onu da farkındayım. Ama ne yapayım işte; ellerinizde Starbucks kahvelerinizle kahkahalar savurarak üzerinde yürüdüğünüz kaldırımlar bile çatlarken üzüntüsünden, sizin bu sonsuz neşeniz bana batıyor gençler. Kusura bakmayın. Gülelim elbette, ama birilerine nispet yaparcasına değil. Bir yerlerde ağlayan çocukların, kadınların, erkeklerin varlığından haberimiz olsun. Yudumlayalım kahvelerimizi küçük küçük, ama hiçbir zaman tam olarak varmayalım tadına, yine de bitirelim. Nitekim, su içmek için kilometreler kateden insanlar var, hatta ülkesini terk edenler. Hep güzel şeyler konuşmayalım arkadaşlarımızla, neden böyle oluyor diye sorgulayalım. Gece yatmadan önce ettiğimiz o en masumane dualarımıza, Küçük Asya'yı da ekleyelim mesela. Müzik dinlemek istiyorsa canınız, her dakika Serdar Ortaç, Katy Perry skalasından melodileri tercih etmeyin. Ozan Can Akkuş var, açın dinleyin, azıcık hüzünlenin. Hayatının baharında yitip giden bu insanlar için iki damla göz yaşı dökün. Biliyorum eninde sonunda her şey normal seyrine dönecek. Yine vizeler bombalardan daha korkutucu görünmeye başlayacak gözüne. Belki de Güvenpark'ta tanışacaksın hayatının aşkıyla, çarpışıp düşüreceksin kitaplarını tam da Ozan'ın zerrelerinin üstüne. Fark etmeyeceksin, hatırlamayacaksın. Ama en azından alışma bu duruma; savaşa. Tıka kulaklarını samimiyetsiz siyasetçilerin söylemlerine. Kimmiş, kimlerdenmiş diye sorgulamadan önce aç kulaklarını yüreğinden gelen "cız" sesine. Her şeyden önce, anlamaya çalışalım karşımızdakini. Sen-ben hepimiz birbirimizden farklı ve tekiz. Sen Silvan'ın derme çatma sokaklarından, ben İstanbul'un Kadıköy'ünden Kim sordu ki bize nerede doğmak istediğimizi? Sen de isterdin denize bakıp, kokusunu içine çekmeyi, sıyrılmayı kardeşlerinin sorumluklarından. Zaten en baştan ayrı düşmüşüz bir de iyice ayrışmayalım, ölülerimizi bile küstürmeyelim. Bu karikatür güldürmek için çizilmiş bir karikatür olmamakla beraber var olandan çok da farklı bir şeyi anlatmıyor. Gerçekten de, küçük erkek çocuklarına verilir bu oyuncaklardan; minik askerler. İki-üç yaşından itibaren ellerindeki, elinde silah olan adamlarla oynarlar. Birbirlerine ateş eder, eğlenip gülerler. Gayet de normal karşılanır bu absürt ötesi durum. Çünkü, erkek çocuğu dediğin dayanıklı, cesur olmalıdır. Oyuncakları bile şanına yakışmalıdır. Gelgelelim bu çocuklar da büyür. Onlardan beklenen; dünyayı daha yaşanabilir kılmak, açlığı, sefaleti, savaşları bitirip. yerine iyiliği, güzelliği getirmek, çiçeği-böceği de şöyle etraflıca serpiştirmektir. Her nesil, bir sonraki neslin başarabilecekleri güzellikleri hayal ederek tatmin eder kendini. "Sizler bizim geleceğimizsiniz," derler. Aynı yöntemler kullanılarak farklı sonuçlara ulaşılabilineceği beklenir. Beklenir, beklenir. Hala bekliyoruz. ... Ben diyorum ki fırlatalım gitsin o oyuncakları ellerimizden. Kalem alalım mesela elimize, birbirimize kalem uzatalım. Öğretelim, öğrenelim. Konuşarak anlaşamıyorsak bile, belki yazarak çözeriz sorunları. Ya da çizeriz en güzeli. İlla bir şey oynayacaksak yap-boz oynayalım, tamamlayalım beraberce tabloyu. Bir orkestra gibi sen saz ol ben saksafon. Kime ne uyumsuz ses çıkarsa da? Hiçbir şeye de gerek yok aslında. Elini ver, tutayım. Yeter ki silaha sarılma. Metalin demir gibi soğuğundansa, damarlarımda akan kanın sıcaklığında, ellerimde ara çareyi, barışı.