Gitmek Cesaret İster

Gitmek zor iştir hem gidene hem de geride kalana. Hangisi için daha zordur; giden için mi yoksa geride kalan için mi bilinmez belki ama gidenin işi hep daha zor olmuştur. Gitmek cesaret ister çünkü. Sevdiklerinden uzaklaşmak beraberinde suçluluk duygusunu da getirir bir noktada. Bireysel isteklerin sevdiklerinden daha kıymetli olduğunu anlar insan ayrılırken. Gitmek zorunda olduğunu düşünen birey farkında olmadan hayatı için önem sırasını da değiştirmektedir. Yeni bir düzen beklemektedir gideni. Gelecek kaygısı ile sevdiklerini geride bırakıp gidenlerden biriyim. Üniversite hayalleri ile beş yıl önce başlayan serüvenin başlama zamanı geldiğinde durumun pek farkında değildim. Liseyi beraber okuduğum iki farklı arkadaşımla birlikte yeni bir maceraya başlamanın verdiği heyecan ile daha önce tatmadığımız bir tat olan tren yolculuğu yapma kararı almıştık. Hareket vakti gelene kadar aslında bunun uzun süreli bir ayrılık olacağı fikri üzerinde yoğunlaşmamıştım. Daha önce tren yolculuğu yapmadığım için trenlerin garlarda çok fazla zaman harcamadığını orada öğrendim. Aylarca sürecek ayrılık öncesinde yıllardır kısa süreli ayrılıklar dışında yanlarından ayrılmadığım annem ve babamla vedalaşmam çok kısa sürdü. Gideceğim yerin artık hayatımın büyük bir kısmını geçireceğim yer olduğu fikri henüz yeni yeni filizlenmeye başlamıştı ancak bu durumu kabullenmek düşündüğümden daha da zordu. Tren hareket etmeye başladığı anda ertesi gün uyandığımda annemin güzel kahvaltısı olmayacaktı. Geride bıraktığım insanlar yalnızca aile bireylerimdi. En azından arkadaşlarımı geride bırakmıyordum. Onlar benimleydi. Üzülmem gereken insan sayısı olması gerekenden daha azdı. Ancak zamanla üniversitede nelerin olacağı konusunda hiçbir fikrim yoktu. O anda anı yaşama kararı almıştık. Tren başka başka garlarda durdukça vedalaşan insanları izliyordum. Buruk bir sevinç içerisinde kimi eşinden, kimi sevgilisinden, kimi ailesinden kimi de memleketinden Muhammed Enes AKYOL 21401927 ayrılıyordu. Geride bırakılan mutlaka bir şeyler oluyordu. Gerek insanlar olsun gerek de anılar. Vedalaşan insanları gördükçe aslında bizim de onlardan farklı bir durumda olmadığımız gerçeği ile yüzleşmeye başlamıştık. İnsanların umutlarına ve hüzünlerine biraz ortak olmak amacı ile trenin durduğu her yerde tanımadığımız insanlara el sallama başladık. Bir yerlerden, bir şeylerden ayrılan insanlara aynı durumda olduğumuzu hissettirmek içindi belki de bu yaptığımız. Gidenlerin yalnız olmadığını göstermek içindi çabamız. Nerede olursa olsun insanlardan reaksiyon aldık ve bize geri el salladılar. Onlar da biliyordu gitmenin ne demek olduğunu çünkü herkesin vardı bir gideni ve her gidenin vardı geride bıraktığı bir şeyleri. Tren yoluna devam ederken farklı manzaralarla karşılaşıyorduk. Alıştığımız düzenin dışına adım adım çıkarken bizi nelerin beklediğini çok düşünmüyorduk. Başka kaç kişi bizim sahip olduğumuz fırsata sahip olabilirdi ki ? Lise yıllarını birlikte geçirdiğin arkadaşların ile aynı üniversiteye gitmek. Kaç lise arkadaşı bunun hayalini kurmuştur bilinmez ama bunun olması için uğraşan çok öğrenci olduğunu tahmin etmek çok da zor olmasa gerek. Belki biz de tüm lise beraber gelememiştik üniversiteye ancak geride bıraktığımız her bir arkadaşımızdan da ayrılmanın verdiği burukluğu üzerimizde taşıyorduk. Bu burukluğu saatlerce sürecek olan tren yolculuğu sırasında da dile getirmek hiç de zor olmadı çünkü insanın alıştığı şeylerin artık olmadığını fark etmesi kolay alışılacak bir durum değil. Özlem bir şeyi kaybettiği andan itibaren insanın içini kemiren ve giderek büyüyen bir duygu olarak karşımıza çıktığı için aslında biz ne kadar zor bir iş yaptığımızın farkında değildik. İzlediğimiz filmler, diziler yüzünden her şeyin kurgunun bir parçası olduğunu düşünürken hayatın getirebileceği zorlukları görmezden gelmeyi seçiyorduk. Kendi ayaklarımız üzerinde durmak fikri içten içe bizi heyecanlandırıyor olsa da aslında yanımızda sevdiklerimiz olmadan bunun ne kadar zor olduğunu anlamamız biraz zaman alacak gibi duruyordu. Muhammed Enes AKYOL 21401927 Aradan saatler geçmişti ve gece çökmeye başlamıştı. Etraf kararmaya başlamıştı. Artık çok sevdiğimiz arkadaşlarımızdan da uzaklaşmış ve kendi benliğimiz ile baş başa kalmıştık. Bizi en çok etkileyen ve ne olup bittiğini anlamamızı sağlayan en önemli anlardı bu zamanlar. Geride bıraktığımız insanların neler yaşadığını anlayabilmemiz için bize sunulmuş özel zaman dilimleriydi geceler. Giden olmanın omuzlarımıza yüklediği ağırlık yüzünden sabah uyanınca ilk iş olarak herkes geride bıraktığı sevdiklerini aramaya başlamıştı. Gitmenin büyük bir eylem olduğunu anlamıştık daha tam bir gün olmadan. Daha henüz her şeyin başında olduğumuz için bu durumun daha da kötüleşeceğini düşünüyorduk. Özlem duymak bizi insan yapan en önemli özelliklerimizin başında geliyordu. En azından o anda böyle hissediyorduk. Telefonlarımız susmuyordu ve bu durum bizi rahatsız etmiyordu. Aksine neşelendiriyordu. Sevildiğini, özlendiğini bilmek hoşumuza gidiyordu. Ve giderek vedaların giden için mi yoksa geride kalan için mi daha zor olduğu konusunda çelişkiye düşüyorduk. Herkes az ya da çok bir şekilde etkileniyordu ayrılıktan. Her ne kadar hayatın getirdiği bir durum olsa da veda etmek ya da veda edilen olmak insanı derinden etkileyen bir gerçek olmayı sürdürecek. Giden olduğu zaman insan gitmek zordur, geride kalan olduğu zaman ise geride kalmak zordur ancak gerçekte hangisinin daha çok etkileneceği zaman gösterecektir.