İLKBAHARDAN SONRA GELEN KIŞ

İnsanız ya, illa her şeyi genelleyeceğiz. Safız, o kadar safız ki, inanıyoruz. Neymiş hayatta iyi varsa kötü de var.'Bekleyelim'miş. Her karanlık aydınlığa çıkarmış. Koca bir YALAN. Bir tarafta yaşanmış gençliğinin acılarıyla FrauRosalie, bir tarafından gençliğinin meyveleri çocukları. Nasıl bir duygudur dul olmak? Hayat, dediğin adam yok olduğunda kolay mıdır yaşamak? Artık 'hayat', o adamın izlerini taşıyan her şey haline mi gelir? Anna ve Eduard olmasaydı neler olurdu diye düşündürten kadın Rosalie. Aldanmak ve aldatmanın ayrıldığı o ince çizgide, bu öyküyü bir kadın olarak okumanın derinliği... Hani hep derler ya, kadın karnına koca bir dünya sığdırdı, siz onu bir dünyaya sığdıramadınız. Çok doğru! Kadın denilen yaratılışın ürünü, o kadar gizemli ve özel ki, ona çiçek derken bile bunu net bir şekilde açıklayabiliyoruz bütün perdelere rağmen. Halen bazılarınız bu açıklığa rağmen kadınlar anlaşılmaz diyebiliyor, kendi aptallıklarını göremediklerinden. Çiçek su ister, toprağı değişsin ister onunla konuşmanı ister. Suyu her gün, toprak değişimini haftada bir, konuşmanı da yeterli sıklıkta ister. Şimdi benzerlikleri görebiliyor musunuz? Kadınınla konuş, onu o kadar güzel besle ki, senin bahçene bir bakan bir daha baksın. Onu soldurup sonra yeni çiçeklere dadanmak daha mı kolay? Yoksa bu aptalca hareketi kendine yakıştırmayı tercih etmek mi daha kolay olan? İşte Rosalie... O kadar aciz durumda olmasına rağmen geçmişinden güzel anılarını yanına biriktiren, ayakta durmaya çalışan kadın. Şimdi suyunu çocuklarından alıp kendini diri tutmak için savaşıyordu. Hayat ÖZSARAÇ, 2 böyle insanlar için çok zor olmalı. Rol yapmak, role kendini öylesine kaptırıp kendini unutmak... Fakat hayat mucizeler yaşattırabiliyor insana. Kötü şeyler başımıza gelince kaçış noktamız olan 'kader' i, bazen iyi şeyler için de anımsattırıyor bu hayat. Bazen yoldan geçen birini çarptırıyor, bazen kütüphanede kitap okurken göz göze getirtiyor, bazen de oğlunuzun İngilizce öğretmenini sunuyor. Bir bakıyorsunuz birinin 'sadece sulayarak' söndürdüğü ateşi, biri kibritiyle yeniden alevlendiriyor tıpkı Ken gibi. Rosalie, ateşi yakıp yakmamakta kendini kontrol etmeye çalıştıysa da olmamıştı işte. Ateş sadece kendi içinde yanıyor gibi hissetse de, herkes her şeyin farkındaydı. Çocukları ne yapmalıydı diye o kadar çok düşündürttü ki Rosalie bana, onların mutlu olması için bunca verdiği ödünden sonra kendi mutluluğu için koyver gitsin dedim içimden. Yanlış ya da doğru. Çok mu önemli? Kırışıklıklarının sebebi biraz olsun gülmekten olmalıydı artık. Hak ediyordu bunu. Olmaması gereken bir şekilde, kızının düşüncelerine bu kadar çok önem veren bir anne... Neredeyse kızı anneydi, kendisi çocuk. Elbette insan, ucunu göremediği bir yolda rehbere ihtiyaç duyar. Ama bu rehber yol gösterir, yolu çizmez. Kontrol etmez. Kızım istemiyor diye olmamalı mıydı bu ilişki?Oğlum ne yapar diye olmamalı mıydı?Ne bencilce! Her şeye rağmen kalbini kilitlemeye çabalayıp, Ken'le olan sevgisini evlat sevgisine dönüştürmeye bile çalışan bu kadın için ne denilebilirdi? Susmak gerekirdi. Sonucunda kalp yine akla galip gelecekti her zamanki gibi. Şaşırtmadı. İşte bir gün, ilkbaharının üstünden geçen uzun süreyle yazı beklerken, kışı oldu. Mutluluğunu yaşamasına ramak kala veda etti hayata. Demek ki neymiş? İnanmayacakmışız. Bu hayat öyle bir hayat ki, kışken yazı, yazken kışı yaşattırır insana. Sonra neden 'Aldanan Kadın' değil de 'Aldatan Erkek' yazılmaz diye düşündürtür... Aldanmak suçmuş gibi.