RUHUN AYNASI MI GÖZYAŞLARI?

Hiçbir şey yapmadan bir koltukta sessizce oturduğunuzda, belki birini beklerken yada sadece zaman geçirmek için, kulaklığınızı takarsınız ve en sevdiğiniz şarkıyı dinlemeye başlarsınız. Sizi bilmiyorum ama benim için müzik, ruhumun ve içimde yaşadıklarımın ritmik bir aynası hatta belki de yaşadıklarımdan bir kaçış fırsatı. Tıpkı gözyaşlarım gibi. Bir insanın gözyaşları, o insanın içine bakmamızı sağlayan sihirli bir gözlük gibidir. Ne zaman ve nerede bizi ele vereceğini bilemeyiz. Bazı zamanlarda dudaklarımızın kenarlarında olusan bir tebessümle heycanlandığımızda veya mutluluktan ortaya çıkarken, bazen üzüntü, bazen sinir, hayalkırıklığı, pişmanlık, özlem ile bizi bulur... Gözyaşlarım, kendimi ifade etmemin bir yolu, içimde yaşadıklarımın bir çıkış noktasıdır. Yapayalnız, bir koltukta otururken dinlenilen müzikler hem o anki hem de genel düşüncelerini yansıtır bir insanın. Müzik, içinin en derinliklerinden bir duyguyu alır ve onu gözyaşlarına taşıyabilir. Bir şarkı sizin geçmişinizi tekrar hatırlatabilir, anılarınızı su yüzüne çıkarabilir. İlk duyduğunuzda içinizdeki boşlukları dolduran ve gözlerine yansıyan bir şarkınız oldu mu hiç? Belki hayatın getirdiği zorlukları, belki kaderinizi, karşılaştığınız olayları yüzünüze vuran bir şarkı vardır... "Ağlamak zayıflıktır. Kaybedenlerin bir hareketidir." diyen herkes aslında bir bakıma kendini ifade etmekten korkan, çevresine asıl kişiliğini göstermek istemeyen ve belki biraz da kendinden utanan kişilerdir. Ağlamanın verdiği huzur belki de "ana kucağı"ndan başka hiçbir yerde edinemeyeceğimiz bir rahatlık ve korunma duygusu sağlar bize. Gözyaşları göz pınarlarımızdan çıktıkça hafifleriz, yeniden başlamamıza, bazı şeyleri geride bırakmamıza yardımcı olur. Sanki o minik tomurcuklar tonla ağırlık taşıyormuş gibi vücudumuzdan ayrıldıkça onarmaya başlarız kendimizi. "Gözyaşının Kimyası" kitabındaki ana karakter Caterine de rahatlamak için gözyaşlarını döken bir kadındır. Bir müzede ilk kadın horologist olarak çalışmaktadır ve işi, zaman ölçütlerini, saatleri, otomatları ve diğer moturlu kurmaları restore ederek tamir etmektir. Yıllar boyu süren gizli ilişkisi, Matthew'ın ölümüyle sonlanınca kendini yapayalnız ve terk edilmiş bulur. Tıpkı tamir için bekleyen makinaları gibi tamir edilmek için sessizce ve umutsuzca bekler. İşinde bir uzman olan Caterine, acaba kendi acısını ve duygularından kalan kırıntılarını restore edebilecek midir? Ağlayarak acısını atmak isteyen Cathrine "Yine ağladım." diyerek aynı zamanda ağladığına pişman olmaktadır kendi yaşadıklarını ve duygularını analiz etmeden geçiştirmeye çalışmaktadır belki de. Caterine'nin bu hareketi aslında kendini yenilemek için uğraştığını, kendini toprlamak istediğini ama aynı zamanda kendi düşüncelerinden ve bu acıdan kaçmak istediğini hissettiriyor. Ben, kendi hayatımda herhangi bir sorunum olduğunda kendime müziğe verirken, gözyaşlarından uzaklaşmak belki onları ertelemek için ve belki de yaşadıklarını içine gömmek için Caterine işini kullanıyor. En iyi yaptığı şeye, işine adıyor kendini. Üzüntülerimiz ve onları nasıl dışa vurduğumuz kişiliğimizi yansıtır. Bu kimsenin karşı çıkabileceği yada yorum yapma hakkına sahip olabileceği bir şey değildir. Yaşadığımız olaylara karşı verdiğimiz tepkiler kişiden kişiye farklılık gösterebilir. Bazı insanlar sinirlenirken ve sinirini etrafındaki insanlara yansıtırken bazılarımız hayal kırıklığına uğrayabilir ya da ağlayabilir, gözyaşı dökebilir. Bu, insanın kişiliğini yansıtma şekline bağlıdır. Asıl önemli olan kendimizi nasıl iyileştireceğimiz ve neyin ne olduğunu anlamaktır belki de... Herkes ağlar ve bu davranış normal ve tıbben gerekli bir davranıştır, hatta belki de gözyaşları insanın kendini ifade ediş biçimidir. Gözyaşlarımız ruhumuzun içinde barınan bir aynadır önemli olan bunu fark edebilmek... Renksiz, ıslak ve sıcak bir damladır yanaklarımızdan süzülen... Peki siz bu duruma hiç bu şekilde bakmış mıydınız? Gözyaşlarınızın ruhunuzun bir aynası olduğunuz fark etmiş miydiniz? Yoksa her zamanki gibi sadece "ağlamak" için mi ağlıyorsunuz? Bazen sadece ağlamak olarak değil de "gözyaşlarını dökmek" olarak adlandırmak istiyorum. Bazen bir müzik gibi yada bir sanat eseri gibi insanın derin, gizli ve mahrem bir yanını temsil etmektedir gözyaşları, insanın en içinde barındırdığı ruhunun bir simgesi...