Sensiz Ben

Yıllar sonra artık hep beraberiz; sen Aşiyan Parkı'nda o çok sevdiğin Rumelihisarı eteklerinde oturmuş, elinde şiir karaladığın defterin, bana bakıyorsun, uçsuz bucaksız mavi rengimle, balıklarım, martılarım ve dalgalarımla ben de sana ! Ne çok sevmiştin sen beni, tutkundun benim kokuma, yosun kokusu hep dudaklarında; senin, sevdiğinin, harbe giden sarı saçlı çocuğun. Liman deyince aklına direkleri getirirdin, açık deniz deyince de yelkeni.... Benimle uğraşmayı severdin, ben de seninle, hatta bana bakan odanda tavanına yansıttığım ışıltı bile kızdırmaya yetmişti seni, konu etmiştin bana yazdığın şiirinde... Benimle olduğunda mutluydun, ben senin hayallerini resmediyordum... Elifbanın yapraklarında kurşun kalemle kırmızı bayraklı gemiler çiziyordun... Hatırlıyor musun bir yelkenin olup, sana sunduğum uçsuz bucaksız diyarlara gidip, yeni limanlar keşfetmeyi istemiştin; sırf bağlı olduğun yerden kurtulmak için... O zamanlar hayata daha iyi bakıyordun; umutluydun, ömrünün sana sunduğu güzellikleri görebiliyordun, güzel havalarda ekmekle tuz götürmeyi unutmuştun bir kere evine, hatta cesur davranıp evkaftaki memuriyetinden bile istifa etmiştin... Arkadaşların Oktay Rıfat'la Melih Cevdet gıpta etmişlerdi sana.... Ne de olsa saat dokuzda, saat on ikide, saat beşte siz sizeydiniz hep caddelerde... Bir demli çay bile yüzünü güldürmeye yetiyordu. Baktığın her şey anlamlıydı; hava da güzeldi, oğlan çocuk da... Aşıktın tabii o zamanlar... Hepimiz gibi sevdiğini düşünmeden edemiyordun. Uykusuz kalıyordun, senin de düşüncelerin olmuştu, çok sevdiğin salatayı bile aramıyordun... Sormuştun bana "ben böyle mi olacaktım" diye... İçin pırpır ederdi, güneş vurmuş bir şekilde içine, kuşlara yapraklara dönüşürdün... Sonra evlendin, olmadı, götüremedin evliliği, ayrıldın. Eski karını rüyanda gördüğünü söylediğinde onu aslında hala sevdiğini anlamanı ben sağlamıştım yine bir dertleşme zamanımızda... Aşklar, sevdalar gelir geçer dedin ama kadınsız da hiç yapamadın.... Dedikodun bile çıkmıştı; Süheyla'ya vurulmuşsun, Eleni'yi öpmüşsün, Melahat'ı da almış Alemdar'a götürmüşsün diye ! Ne oldu sonra kaybettin bu tılsımı; bütün güzel kadınları kandırdın... Onlara şiir yazdığını sandılar oysa sen sadece iş olsun diye yaptığını söylemiştin bana... Ondan sonra da bir daha o gerçek aşkı yaşamadın, yavaş yavaş yitirdin hevesini, yaşam enerjini, gençliğini... İttin kendini bir yalnızlığa, yoksulluğa, küstün hayata ! Bir melankolik hava içinde yazdın durdun şiirlerini... Geçmişi düşündün hüzünlendin, gençliğini düşündün hüzünlendin, yitirdin umutlarını... Rüyalarında gördüğün allı pullu gemilere ağladın, dünyaya bir midye kabuğunun aralığından ilk bakan sen olarak beni hep çok özledin, aslında arkama saklandın, sığındın... Kendini zavallı gibi düşünmek istedin, kabul etmek istemedin Ankara'nın da güzellikleri olabileceğini... Sonra bir gün Gemlik'e doğru beni gördüğünde mutlu oldun ama bu mutluluk eski mutluluğun değildi artık, beni bir kaçış, bir kurtuluş yeri olarak görmeye başlamıştın. Kendini bu yalnızlığın içinde daha da ölüme yakın hissettin; ölünce kirlerinden temizleneceğine, hatta iyi adam olacağına bile inandırdın. Ölümden sonra neşelenmek için bir şarkı bile yazdın ve bana okudun yine dertleştiğimiz bir akşam... Senin için gerçekten endişeleniyordum; gün doğmadan bana atlayacağını, geride bekleyeninin olduğuna aldırmadığını, her yerde hürriyet olduğunu söylemiştin. Ben ise şaşkın şaşkın seni dinlemiş, artık ne o eski şakacı deniz olabilmiştim ne de seni benden koparabilmiştim. Çok erken kaybettik seni. Daha 37 yaşındaydın. Cahit Sıtkı'nın tabiri ile yolun henüz yarısındaydın. Şimdi ebedi bir hürriyette benimlesin; o çok sevdiğin balıklarla, martılarla, deniz kokusuyla... Kendini tarif ettiğin gibi evvela adamdın be Orhan Veli! Ama ne lüzum var hepsini şimdi sıralama, sen hayatta olmadıktan sonra... Seni değil, sen şiirlerini yaşadın. Şimdi sadece İstanbul'u dinliyorum gözlerim kapalı, dinmiş lodosların uğultusu içinde.... 525 Kelime