Gönlüm Hep Seni Arıyor, Neredesin Sen?

Neşet Ertaş, adı söylendiği zaman kelimeler kifayetsiz kalır. O "Bozkırın Tezenesi" , mızrabını her vurduğunda telden çıkan, yürekleri dağlayan o ses bir neslin aşkı öğrenmesine ve yorumlamasına yardımcı olmuştur. Benim içimde her zaman farklı bir yere sahip olan insan babama dedemden, bana da babamdan kalan bir miras gibidir. Şarkılarını her dinleyişimde farklı bir anlam fark ettiğim ve her seferinde beni farklı dünyalara sokabilen bir insandı. Benim için sadece radyodan veya CD den ibaret olmamakla birlikte hayatımın raflarını dolduran edebi eserlere sahiptir. Kendisini ilk dinlediğimde belki beş, belki altı yaşındaydım. Hayatın ne denli zor ve çileli olduğunu bilmememe rağmen sanki yıllardır acı çeken bir insan gibi gözlerim dolmuştu, evet Neşet Ertaş'ın o kendine has sesi ve mızrabı beni büyülemişti ve ben o küçük yaşıma rağmen bu büyük halk ozanının ne demek istediğini küçük ve saf kalbimde hissetmiştim. Adeta hayat boyu kalbimden, gönlümden çıkmayacak bir acı saplanmıştı sineme. Acılarla ve yoksullukla dolan hayatında "Garip" mahlasıyla çıktığı bu yolda koşma tarzı şiirler de yazdığı ozan yönünü uzun zaman kimse fark etmedi. Yazdığı birçok estetik seviyedeki türkünün ve bozlağın altına attığı imzayı mütevazı bir kişi olduğu için kimselere söylemedi ve bu türküler anonim olarak sahipsiz kaldılar. Büyük yaratıcı seviyesi ve ruhu, şarkılarını, türkülerini öylesine içten etkiler ki adeta her okuyuşunda farklı bir beste veya farklı bir şarkı havası verir. 21 Mart 2011, Cemal Reşit Rey konser salonunda Kültür ve Sosyal İşler Daire Başkanlığı Kültür Müdürlüğü ile İstanbul Büyükşehir Belediyesi'nin ortak organizasyonuyla Aşık Veysel'i Anma Gecesi adlı programda sahneye çıktı büyük üstat Neşet Ertaş. Kendisi vefat etmeden önce canlı olarak bir tek o gün dinleme fırsatı yakalamıştım. Ankara'dan İstanbul'a sadece bu konser için gitmiştik babamla ve bir buçuk sene sonra Üstat Neşet Ertaş aramızdan ayrıldı. Üstat sahneye çıktığı an inanılmaz bir gürültü ve alkış vardı salonda, tüylerim diken diken olmuştu. Bağlamasının teline vurduğu o an CD'lerden, videolardan, ses kayıtlarından bambaşka bir Ertaş vardı sahnede, adeta altı yedi kişilik bağlama grubu saz çalıyormuşçasına vurdu teline. Bu kadar yüksek ve bir o kadarda kulağa hoş gelen bir sesti onun bağlamasından gelen ses. Birçok ünlü, zengin ve fakir insan vardı konser salonunda ama Usta mızrabını vurdukça, ne sınıf ayrımı kalıyordu ne de maddi varlıkların değeri. "Niğde Bağları" türküsünü çaldığında herkes kalkıp oyun havasını oynuyor, "Mühür Gözlüm" dediğinde ise herkes yerine oturup uzaklara dalıyor, kalplerinde hissediyordu şarkıyı. Aslında her insanın derdinin gönül derdi olduğunu, kalplerindeki aşk ile hayata sıkıca bağlı kaldıklarını anlatıyordu o konser ve belkide herkesin gönlünde taht kuran bir insan olduğu için ve bu insana Neşet Ertaş'la ulaşabildiği içindir bunca sevgi bunca özlem. Usta, konserlerini beni dinlemeye gelen fakir fukaranın bilet parası yoktur diyerek bedava yapan bir insandır. Bu hayatta maddi açıdan çok iyi yerlere gelebilecek bir insanken, halkıyla aynı seviyede ve beraber yaşamayı tercih etmiştir. O bu ülkedeki genci yaşlısı herkesin Neşet Babasıydı ve gittiği her yerde de böyle ağırlanmıştı. "Cebin zengin olmasa da, gönlün zengin olsun." lafına en çok uyan ve o cümleyi gerçekçi bir kılan kişiliktir. "Dünyanın en yoksul insanı, paradan başka bir şeyi olamayandır." der büyük üstat Neşet Ertaş.