GERÇEK BENLİKLER

İnsanın derinlere inen bilinçaltında, zihninin açığa çıkmamış köşelerinde ne gibi sürprizlerle karşılaşacağımız cevabı kan dondurucu olabilecek bir soru, değil mi? Çünkü nedense o sürprizlerin kötü sürprizler olduğu geliyor ilk önce aklımıza. Evrimleşmeden önce herhangi bir hayvandan farkı olmayan, sadece dürtülerinin yönlendirmesi ile hareket eden o vahşi insandan küçük bir parçanın hala içimizde gizlendiği, bastırılmış da olsa var olduğu gerçeğini zaman zaman hatırlıyoruz, hatırlatılıyoruz. Harry Hook'un beyaz perdeye uyarladığı Sineklerin Tanrısı adlı yapıtta doğamızın gerçekleri gözler önüne serilmiş. Toplumsallığa tam olarak evrilmemiş küçük çocukların ne kadar kolay ilkelleşebileceği; o içimizde gizlenmiş, korkulan alternatifimize nasıl dönüşebileceğimiz ıssız bir adaya düşen bir grup çocuk üzerinden anlatılmış. Henüz masum olduğuna inandığımız, kötülüğün ne olduğunu bile bilmediğini düşündüğümüz saf bir çocuğun adeta bir canavara dönüşmesi Jack, Ralph ve Domuzcuk'la birlikte benim de bir parça masumluğumu yitirmeme sebep oldu. Çünkü hiçbir zaman, çocukken bile, masum olmadığımız ihtimali, kötülüğün öğrenilemeyeceği, zaten ne olduğunu bildiğimiz hatta kötülüğün ta kendisi olduğumuz düşüncesi kalıcı bir yer edindi aklımda. İnsanlık bireysellikten sosyalliğe adım atarken bencilliğinin törpülenmesi, içgüdülerinin bastırılması gerekti. Bir arada huzur içinde yaşanabilmesi için egomuz, süperegomuz gelişti. Peki neden? Başkalarını umursadığımız için mi, hala kendi çıkarlarımızı gözettiğimiz için mi? Hangi otorite dürtülerimizi bu denli baskılayabiliyor? Bu soruları düşünürken her neyse ya da her kimse, o otorite olmadan, başkalarına ne olduğunu önemsemediğim noktada yani gerçek benliğim tam anlamıyla özgür olduğu zaman kendimi tanıyıp tanıyamayacağımı sorgulamaya başladım. Yasaklar, sınırlar, etik ve ahlak öğretileriyle yoğrulmuş halimin insanlıktan çıkması zor olur Dilara Sönmez muydu? Jack'in yüzünü boyayıp eline bir mızrak alarak vahşi bir hayvana dönüşmesinden daha zor olmayabilirdi belki de. Kötülük benim için kişisel açlıklarını doyurmaktan başka bir amacı olmamak, sadece ve sadece haz almaya yönelik eylemlerde bulunmak ve bence hepimiz kötü doğuyoruz. İçinde bulunduğumuz koşullar asıl benliğimizi saklamaya zorluyor bizi. Eğitimimiz ve toplumsal kurallar erdemli, dürüst, merhametli olmamızı öğütlüyor. Cezalar verilerek, sınırlar çizilerek içimizdeki karanlık odaların kapıları tek tek kapatılıyor. Doğamızı unutarak, insanlığın gerçeği olan vahşeti inkar ederek yaşamaya devam ediyoruz. Kurduğumuz hassas düzene zarar gelmemesi adına, bunu başaramayanları toplumdan soyutluyoruz. Çünkü herkesin barındırdığı kötülüğün serbest kalması halinde dünyayı cehenneme çevireceğimizi biliyoruz. Bilmek istemediğimiz şey ise, uygun koşullar altında hepimizin kendi cehennemini yaratabileceği. Kendimi "iyi" bir insan olarak gördüğüm için, insanların içgüdülerini nasıl temizleyip, giydirip uygarlaştırdığı konusunda kendimden yola çıkabilirim belki de. Doğduğumda, iyi bir insan olma şansı tanındı bana. Toplumsal hayata uygun olmayan özelliklerim köreltildi, ara verilmeden eğitildim. Hayattan sadece haz almamı, fiziksel ve ruhsal açlıklarımı ne pahasına olursa olsun doyurmamı söyleyen iç sesim kısmen de olsa susturuldu. Hatta öyle bir boyuta gelmişim ki, insanlar tarafından takdir edilmek uğruna hiçbir şeyden haz almamam gerektiğine inanmışım. Tüm dürtülerime karşı gelerek, kendimi disipline sokarak yaşamaya alışmışım. İlkel benliğimin üstüne modern katmanlar çekip o katmanlar arasında kaybolmuş gibiyim. Dünyanın her yerinde, canlılık başladığından beri kötülük ve kötülüğün bastırılması sonucu geriye kalan iyilik bir arada bulundu. Seçim şansımız olması belki de bugüne kadar insan ırkının soyunun tükenmemesinin sebebi. Zaten insanlığın kötülük kadar iyiliği de Dilara Sönmez benimseyebileceğine inanamazsak elimizde umuda dair hiçbir şeyimiz kalmaz. Bazen pembe gözlüklerimizi çıkarırsak nefesimizi sıklaştıracak, içimize işleyecek kadar çok vahşiliğe şahitlik edebiliriz. Bu yüzden bence o gözlükleri hiç çıkarmayıp herkesin içinde bir yerlerde saf iyilikten damlalar olduğuna inanabilmek gerekiyor. Çünkü hayat, gerçeklerine katlanamayacağımız kadar acımasız.