Kaçınılmaz Son 'Ölüm'

Kitabın kapağını açtığımda ilk olarak fark ettim ki ben uzun zamandır herhangi bir öykü kitabı okumamıştım. Birisi öykü dediği zaman ise aklıma hep Ömer Seyfettin ve Yalnız Efe gelir. Hafızama bu ikilinin kazınmasının sebebi, acaba ilkokul yıllarında katıldığım kitap okuma yarışmasında bu kitap sayesinde başarı elde etmiş olmam mıydı, yoksa okuduğum son hikaye kitabı acaba bu kitap mıydı? Bunları düşünerek kendimi sorgulamaya başladım. Sonrasında öz eleştiri yaparak kendime Ömer Seyfettin kitaplarından ileriye gidememiş bir ''zavallı'' damgası yapıştırdım. Bunu Ömer Seyfettin'i küçümsemek için söylemiyorum, haşa! benim ne haddime... Bunu kendi acizliğimi anlatmak için söylüyorum. O günden bugüne çok sular akmıştı köprünün altından, ancak ben hala üzerine herhangi bir gelişme kaydedememiştim. Şimdi ise nasip oldu ve elime bir öykü kitabı aldım. Bu öykü kitabı ise Guy de Maupassant'ın tüm öykülerinin toparlandığı bir kitaptı. Eğer neden bu kitabı seçtim diye soracak olursanız cevabım lisedeki kısıtlı edebiyat bilgim olacaktır. Edebiyat derslerinde öykü konusunu işlerken hep Maupassant'ın bu türde öncü olduğundan bahsedilirdi. Daha önce Maupassant'ın herh angi bir kitabını okumadım ancak alanında öncü insanlar benim dikkatimi fazlasıyla çekmeyi başarırlar. O Güler 2 yüzden eğer bir öykü okuyacaksam, ki uzun zamandır hiçbir öykü okumadığım gerçeğini de unutmamak gerekir bu kitap kesinlikle Maupassant'a ait bir eser olmalıydı. Kütüphanenin tozlu rafları arasında kitabı ararken neden bilmem kendimi Hogwarts'ın bilinmeyen mahzenlerinde geziyormuş gibi hissettim. Sanki yıllardır kimse bu koridorlara uğramıyordu. Yıllar önce birisi oraya bir hazine saklamıştı ve ben o bilinmeyen hazineye ulaşmaya çalışıyordum adeta. Daha sonra bu yazıyı yazarken ise bu hayalimi derinlemesine düşünme ve irdeleme imkanı buldum. Yaptığım çıkarımlara göre bu çocukça görünen hayal aslında toplumun acınası halinin bana bir yansımasıydı. Öyle ki, kitabı ararken bile kendimi çok sıra dışı bir şey yapıyormuşum gibi hissediyordum. Oysaki kütüphaneyi sık ziyaret eden birisi olarak, sürekli bu tarz duyguları hissediyor olmam normal değildi. Böyle hissediyor olmamın tek sebebi çevreme göre farklı bir iş yapıyor olmamdı. Oysa ileri toplumlarda bu olması gereken bir yapı taşıdır. İşte, bu güzel hayallerimin arkasındaki gerçek, toplum olarak geri kalmış olmamızmış. Kitapta beni en çok etkileyen öykü ise Le Horla oldu. Eserin girişinde yapılan memleket sevgisi vurgusu çok güzel betimlenmişti çünkü insan mutlu olduğu yere aittir ve mutlu olduğu yer de genel olarak akrabalarının, sevdiği insanların olduğu yerdir. Tabi ki herkes için geçerli değildir ancak birçok insan için mutlu olunan yer memlekettir. İnsanlar, sevdiği insanlar o topraklardan göçmüş olsalar bile, yine de o topraklara özlem duyarlar. Güler 3 Neden bilinmez, insanları oraya, ata topraklarına çivileyen bir büyü var gibidir. Toplumumuza baktığımızda bunun etkisini daha net görebiliriz. Bir insanla tanıştığımızda ilk sorduğumuz birkaç sorudan birisi ''Memleket neresi?'' olur. Öyle ki herkes hemşehrisini bulmaya ihtiyaç duyar. Her insan o topraklardan küçük de olsa bir parça arar. Memleket sevgisi, özlem duygusunun ağır bastığı hislerden birisidir. Orda bir köy vardır uzakta, o köy bizim köyümüzdür, gitmesek de tozmasak da o köy bizim köyümüzdür. Le Horla, Maupassant'ın hastalığının nüksettiği ve ölüme çok yakın olduğu bir dönemde yazılmıştır. İnsanın doğasında iyilik olmadığını kabul eden Maupassant'ın bu eseri, diğerlerine göre daha da karanlık senaryolar içeren bir bunalım öyküsüdür. Bu bunalımın sebebi kuşkusuz Maupassant'ın hayat sahnesinin son perdelerini oynuyor olmasıdır, ancak öykünün sonunda fark ettim ki bu cinnetin sebebi ölümün yaklaşıyor olması değil, yazarın ölüme hazır olmamasıdır. Oysaki ölüm canlı hayatının vazgeçilmez bir parçasıdır ve her insan bu son perdeyi oynamak zorundadır. Bunu bilip buna göre yaşarsak hayatın o kadar da karanlık bir yer olmadığını göreceğiz.