BiriniO sevRmHekA birN ne vVi dEeliLliİk hGalİidBirİ hSer EinVsanM içiEn. KGerç ekleri göremez, yanlışı doğruyu ayırt edemez hale gelirsiniz. İstediğiniz kadar günlük hayatta gerçekçi, aklıselim bir insan olun, aşık olunca kendinizi kontrol etmek için yapabilecekleriniz sınırlıdır. Öyle ki zaman zaman kendinize bile "neden" ve "nasıl" sorularını sorarsınız. Neden onu seviyorum? Nasıl mümkün oluyor bu kadar nefret ederek sevmek? Evet, bazen öyle bir insan çıkar ki karşınıza, yanlış olduğunu, kalbinizin kırılacağını bilerek kendinizi sevmekten alıkoyamazsınız. Aklınızdan atamaz, kusurlarını göremezsiniz. Görseniz bile umursamazsınız. Ama bir an gelir, işte o an kalbiniz öyle bir kırılır ki aklınızdaki o cevapsız sorular yerini pişmanlığa ve kızgınlığa bırakır. O an bile sevilene kızamaz, kendinize kızarsınız. Siz safsınızdır, kalbinizi kıracak bu insana bu hakkı siz vermişsinizdir. Onu kalbinizin ortasındaki tahta oturtmuş ve ona hükmetme yetkisini vermişsinizdir. Ne yazık ki aşk böyledir. Kelebeklerin ateşe yaklaştığı gibi uzaktan, ışıltısıyla büyülendiğiniz aşk, yaklaştıkça sizi yakacak ve en büyük acılarınızın sebebi olacaktır. Sanırım bu yüzdendir ki en büyük ve en uzun aşklar hep imkansızlıklarla, mesafelerle boğuşan aşklardır. Çünkü engeller her zaman azmettiricidir, tu tkuyla bağlanmanıza neden olurlar bir şeye. Aşkta da bu böyledir: ulaşılamayan sevgili hep en değerli olan, en mükemmel olandır. Sizden ayrı olduğundan; kusurları önemli değildir sizin için, katlanabilirsiniz. Yahut sevginin sivri dikenleri batıp canınızı acıtamaz uzakta olduğundan. O her zaman sizin tanıyıp, ilk kez aşık olduğunuzu düşündüğünüz insandır ve asla değişmez, değişemez. Çünkü yan yana olmadıkça, o sizin hayalinizdeki ideal sevgiliden başkası değildir. Araya giren zamanla, özlemle bu hayali büyütür, onu kafanızda idealize edersin. Bu yüzden ilişkinin ilk aylarında başlayan, bahsettiğim aşk körlüğü mütemadiyen devam eder bu tarz aşklarda. Bundan dolayı büyüklerimiz her zaman özlemle bakarlar eskinin aşklarına. Çünkü o zamanlarda nerede olursanız olun, aynı şehir ve aynı sokakta olsanız bile, her zaman bir mektup uzaklığında olmak zorundasınızdır sevgiliye. Bugünki gibi telefonlar olmadığı için her an, her dakika ulaşılamaz ona. Mektubu yazmak, göndermek, ona cevap beklemek; hepsi emek ve sabır gerektirdiği için bütün aşklar çok değerlidir. İşte bu sebepten dolayı eski aşkların asla bitmediği ve çok sağlam olduğu söylenir. Gerçekten de öyle günümüzde bir "seni seviyorum"u bile o kadar kolayca, umarsızca söylüyoruz ki, kelimelerle hayat bulan duygular anlamlarını yitirirler böylece. Çoğu aşk Nahit hanımla, Orhan Veli'ninki kadar özel olamıyor bu yüzden. Her şeyimizi apaçık ortaya dökmeye, sıradanlaştırmaya o kadar alışmışız ki aşık olmayı bile tam olarak öğrenememiş bizim nesil. Çünkü acele yaşamaya başlamışız aşkları. Yada belki de artık günümüz aşklarında özel bir şeyler aramıyoruzdur. Yalnızlığımız bir nebze olsun hafiflesin diye aşık oluyoruzdur. Oysa aşık olmak onun aşkıyla yaşayıp, onun hayaliyle avunup, yalnızlığa da razı olmak değil midir? Aşkın bu anlamını kavramış ve her haliyle yaşamış adamlardan biridir Orhan Veli. İmkansızlıkların ve mesafelerin aşkını büyütmesine izin vermiş ve Nahit hanımı, hiç ona gelemeyeceğini bilse dahi, aşkların en güzeliyle sevmiştir. Büyük ihtimalle de böyle bir aşka bir daha kolayca rastlanamayacaktır günümüzde. Mektup aşkları günümüzde tamamen kaybolduğundan, hiç birimizin böyle bir aşkı anlaması kolay değildir. Her ne kadar yaşarken zor gelse de mesafeler ve imkansızlıklar bir aşk ateşini körükleyen temel unsurlardır. Çünkü bir insanı sevdiğini ancak onu özleyince anlarsın, özleyince aslında senin için aslında ne kadar önemli olduğu dank eder kafana. Ama günümüz de özlemek içinde sevmek içinde zaman vermiyoruz birbirimize. Kapılıp gittiğimiz bu hayat temposunda her şeyimiz gibi en insansal ihtiyacımız olan aşkı bile gelişigüzel yaşıyoruz. Ne Orhan Veli gibi sevecek bir adam var bu yüzden günümüzde, ne de Nahit hanım gibi sevilecek bir kadın... Simay AKTAŞ