BİLEREK KÖR OLMAK

Düşünen bir insan olarak övünmeme rağmen insanlığın bu tek "görme" duyusuna ne kadar bağlandığını ve bu duyunun getirileri kadar götürüleri de olabileceğini bu kitaptan önce bu kadar derinlemesine düşünmemiştim. Tabii ki insanlar gördüklerinden kötü de etkilenebilir, iyi de ancak bu kitabın etkileyiciliği insanların nasıl etkilenebileceğini, bazılarının tek bir görüntü yüzünden hayatları boyunca yaşadığı ve beyinlerini yavaş yavaş çürüten travmaları çok çıplak ve somut bir şekilde ifade etmesindeydi. Aslında somut bir şekilde insanların kafasında yaşadığı sonuçları, iğrenç denebilecek kadar net bir biçimde adeta beyinlerinin nasıl parçalandığını gözler önüne sermesi bu kitabı özel kılıyor. İnsan kaybedince anlar derler ya, sırf birini değil bir şeyi de, mesela bir duyu organını da kaybedince anlıyor insan aslında onun gerçek değerini. Hele gerçekten kaybetmeyip sadece kullanmaması gerektiğini biliyorsa bu insanın bütün içgüdülerine ters düşüyor. Yüzler yok, renkler yok, nesneler bile yok bazen karanlıkta. Gözümüzü açtığımızda gördüğümüz değer verdiğimiz sevdiğimiz anlamlı bulduğumuz hiçbir şey ya da hiç kimse yok. Hatta gözümüzü açmışız, açmamışız anlamı da yok. Kafes bu işte, ne olduğunu bile bilmediğin "canavarları" görürsen aklını kaçırabileceğin bir dünyada, görmekten vazgeçenlerin, kendilerini karanlığa mahkum edenlerin hikayesi. Kendilerini adeta bir kafese hapseden, hayatta kalmak uğruna evindeki camlardan bile dışarı bakmayan bir kadının hikayesi. Yavuz 2 İnsanlığın en çok güvendiği, bizlere en çok bilgi veren, hatta kalıplaşmış "Gözümle görsem inanmam!" gibi sözlerimizde yer alan en çok kullandığımız duyumuz görmedir. Deyim yerindeyse, bağımlı olduğumuz bu organ bize güneşin doğduğunu, battığını, çimenleri, gökyüzünü, yıldızları ve bize şu an çok normal gelen hiçbir şekilde fark etmeyeceğimiz birkaç yüz muhteşem detayı daha gösterir. Bütün renkleri, canlılığı, neşeyi gösterir. Ne kadar önemlidir sevdiklerimizi görmek! Ancak görmek isteyeceğimiz şeyler olduğu gibi görmemek isteyeceğimiz şeyler de vardır. Görünce adeta insanın beynine kazınan, insanı değiştiren, kendi benliğinden çıkaran hatta delirten olaylar da vardır. Görmek bizim en büyük mucizelerimizdendir ama aynı zamanda en büyük lanetimizdir. İnsan, görmemeyi, gözünü yummayı tercih ederse gerçekten onu suçlayabilir miyiz? Evet, belki kitaptaki gibi "canavarların" olduğu bir dünya değil bizimkisi; ancak bizde de farklı canavarlar var. Her gün dışarda gördüğümüz, belki fark etmediğimiz yüzlerce canavarın arasındayız. Çok uzak bir ihtimalmiş gibi görünse de aslında yaşadığımız dünya kitaptakine ürkütücü derecede benziyor. Biz de hayatımızı değiştirecek, bizi farklı bir insana dönüştürecek belki de ölmek istememizi sağlayacak görüntüler görüyoruz. Biz de bazı şeyleri gördüğümüzde gözlerimizi çıkarmak istiyoruz, şakaklarımızı beynimize ulaşana kadar oyup parmaklarımızı içeri daldırıp, bazı görüntüleri oradan kazıyarak dışarı atmak istiyoruz. Aynı kitaptaki gibi deliriyoruz. Kitapta aslında "canavar" olarak tanımlanan şeyler ne, bilmiyoruz. Bilen herkes aklını kaçırdığından, çoğu öldüğünden, kimse gerçekten neden dünyanın bu hale geldiğini bilmiyor. Yine bizim dünyamızı anımsattı değil mi? Kim bu kötülüklerin sorumlusu, kim bizim yoldan çıkmamızı sağlayan? Ne olduğunu bilmediğimiz şeylere karşı sağlam durmaya çalışıyoruz. Bunu bildiğimiz tek şeyle yapıyoruz, çünkü savaşlarda da böyle yapılır, zayıf yanını yok edersin ki sana karşı kullanılamasın. Gözlerimizi kapayarak ve bence her zaman fiziksel Yavuz 3 olarak kapayarak da değil. Bazen de görmezden gelerek. Yine, aynı kitaptaki gibi kendimizi, benliğimizi, akıl sağlığımızı korumaya çalışarak gözlerimizi kapıyoruz. Evet, yüzleşmeliyiz belki de ama bu kadar çok tehdidin, tehlikenin, "canavarın" kol gezdiği bizim dünyamızda söyleyin bana, gözlerinizi bağlayıp gezmek, bu kadar şeyi yaşamamak uğruna, aklını oynatmamak uğruna gözlerinizden vazgeçmek hala çok mu saçma geliyor? Yavuz 4