BİR DOST OLARAK YALNIZLIK

Yalnızlık, bir insana verilecek en büyük hediyedir bazen. Bazense en büyük ceza. Bu kişiden kişiye göre değişen bir olgudur. Aslında kişiden kişiye olduğu kadar, zamana da bağlıdır. Her insan zaman zaman yalnız kalmak ister; kimisi üzgün olduğunda, kimisi mutlu olduğunda. Ama herkes yalnız kalmak ister. Yalnızlık Doktorası adlı kitapta da yalnızlığın kötü bir şey olduğunu ancak tercih edilmiş yalnızlığın kendimizi tanımamız, düşünmemiz için çok verimli bir süreç olduğunu söylüyor yazar. Yalnızlık günümüzde insanlar tarafından kötü bir şey gibi algılanıyor. Hatta yalnız insanlara acıyorlar. Ancak yalnızlıktan korkmamalıyız. Yalnızlık düşmanımız değil, bizim dostumuzdur. Şarkılarda, filmlerde yalnızlık hep acıklı olarak aktarılır. Ama yalnızlık benim için her zaman iyi bir şey olmuştur. Kitapta da yazar bol bol yalnızlığı övmüş. Özellikle kitabın başında vermiş olduğu Halit Ziya Uşaklıgil örneği çok iyi açıklıyor yalnızlığı. Bir gün arkadaşlarıyla yalıda otururken arkadaşlarından biri sormuş "Şehirden neden kaçıyorsunuz mirim? Orada yalnız kalmaktan korkmuyor musunuz?" Halit Ziya Uşaklıgil de çok net bir şekilde cevaplamış soruyu "Yalnızlık bir mahrumiyet değil, lükstür" (13). Bu cevap zaten yalnızlıktan yana olan beni iyice kendine çekmişti ve çok etkilenmiştim. Ben lisede tek kişilik yurtta kaldım ve yurtta tanıdığım kimse yoktu. Bu, ilk başlarda beni bir hayli endişelendirmişti, tek başıma ne yapacağım diye sürekli kendime soruyordum. Fakat daha sonradan anladım ki yalnız kalmak o kadar da endişelenecek bir şey değil; aksine insanın kendini tanımasını sağlayan ve kafa dinlemesine olanak sağlayan bir olgudur. Lisede yalnız geçen 4 seneden sonra, şu an 3 kişilik odada kalmak bazen yorucu oluyor ve yalnız kalma isteği çok ağır basıyor. Yalnız kalmak için çoğu zaman kampüse çıkıp tek başıma dolaşıyorum. Ve bunu yaparken de ciddi anlamda ruhumun hafiflediğini, yüklerimden kurtulduğumu hissedebiliyorum. Bu gerçekten çok rahatlatıcı bir his ancak buna bağımlı olmak kötü sonuçlar da doğurabiliyor. Örneğin, liseden üniversiteye ilk geçtiğim zamanlarda yalnız kalmaya bağımlı olduğumu fark ettim. Oda arkadaşlarımla bir türlü anlaşamıyordum. Zamanla bu problemi aştım ve gördüm ki her şeyde olduğu gibi yalnızlıkta da bir denge olması gerek. Bazen insanın, dertlerini, mutluluklarını, heyecanlarını birileriyle paylaşması gerekiyor. Yoksa dertler insanın içinde daha da büyüyor, sevinçler yerini üzüntüye bırakıyor, heyecanlar ise yerini sıradanlığa bırakıyor. Bir süre sonra da duygusuz bir insan oluyorsunuz. Ve bu ruh halinden kurtulmak bir hayli zaman alan bir şey. Değişme aşamasında kırdığınız insanları da komple kaybedebiliyorsunuz. Ancak, çevrenizdeki insanlar samimi değilse, yapmacık tavırlar içerisindeyse, duygusuz olmak o insanlarla muhatap olmaktan daha iyi olacaktır. Sonuç olarak, yalnızlık çoğu zaman bize aktarıldığının aksine iyi bir şeydir. Yalnızlıktan kaçmak yerine onunla yaşamayı öğrenmeli, onun bize sağladığı faydalardan yararlanmalıyız. Her hafta, bir gün birkaç saatliğine, yalnız kalmayı deneyin mesela. Hayatınızdaki etkisini fark edeceksiniz. Belki ilk başlarda canınız sıkılacak, ama daha sonra güzelliğini fark edince yalnızlığı yıllarca kötü bir şeymiş gibi algıladığınız için kendinize kızacaksınız. Yalnızlığın bir diğer güzel yanıysa, insanın kime ihtiyacı olduğunu anlaması. Hayatınızdaki insanları "kim olmadan yaşayabilirim, kim olmadan yaşayamam" diye düşünüp gereksiz insanları hayatınızdan çıkarıp diğerlerine daha sıkı sarılmanızı da sağlar. Yani kısaca yalnızlık siz onda ne ararsanız onu size verir. Yalnızlığı iyi kullanın.