ZORDA ZORDAYIM ZORDAYIZ

Nisanın ilk gününde kız arkadaşım ve yakın arkadaşlarımız ile hep beraber yapabileceğimiz arayışına düşmüşken devlet tiyatroları yetişti ansızın imdadıma. Akün sahnesinde her hafta sergilenen Shakespeare Zorda ile adeta zinde bir başlangıç yapmış olduk haftasonuna. Adından mıdır bilinmez insan oyunun başında olağan İngiliz tiyatrosunun ciddi mi ciddi bir eser bekliyor. Ciddi bir kadın sesi izleyicilerden telefonlarını kapatmalarını resmi bir dille isterken ışıklar kararıyor ve bendenizin merakı salondaki üç yüz altmış bir kişinin heyecanıyla tavan yapıyor. Nasıl bir paragrafa ama ile başlanamayacaksa bir oyunda bu kadar neşeli ve şen şakrak başlamamalı aslında. Ama aynen bunu yaşıyoruz. Enerjik replikler ve günüzümün hınzırlıklarıyla izleyici oyuncu etkileşimi en üst perdeden hissediliyor oyun boyunca. Dünyaca ünlü Globe Sahnesi'nin içinden gelişen hikaye, Bakire Elizabeth'in oyuna penguen yürüyüşüyle, kızıl ve toplu saçlarıyla katılmasıyla tarih ile komedinin uyumunun nasıl sağlanabileceğini gösteriyor. Shakespeare'in ünlü oyunlarına yapılan atı arın yanısıra bir nevi o meşhur Hamlet'e giden yolda neşeli bir öykü buluyoruz. Oyun içinde Shakespeare'in kız kardeşinin köyden kaçıp gelmesi ve tiyatroda erkek kılığında kadın rolleri oynamasından tutun da, kraliçenin erkek kılığına Globe Sahnesi'ni temizlemesi gibi unsurlar gizli bir feminist dürtü yaratmıyor değil. Yanımda oturan kız arkadaşımın ve çevremdeki kadınların duruşlarından, gülüşlerinden bunu hissetmemek elde değil. Sıkmadan ve asla usandırmadan geçen bir saatin ardından elektriklerin oyun içinde gitmesiyle birinci perdenin sonuna geliyor ve on dakika sonrası için tekrar sözleşiyoruz. Oyunun ortasında yönetmenin müdahaleleri ve oyuncular arasında gelişen diyaloglar ile oyun içinde oyunun yeraldığını farkettiğimizde bütün seyircilerde, ki Akün sahnesi 416 kişi alıyor, bir rahatlama ve kahkahalarda limitleri arttırma kendini hissettiriyor. Başlangıçta tüm yakın arkadaşlarımı ve kız arkadaşımı peşime sürükleyip, iki saatlik uzun bir oyuna getiren bendenizdeki neşeyi ve tatlı gururu görmemek ne mümkün! Koltuğuma yayılıyor ve bu güzel dakikaların tadını çıkarıyorum adeta. Tam bu sırada klasik bir Türk gibi sahneden kalkacak toplam hasılatı hesaplıyor ve üzülüyorum. Üzülüyorum çünkü başkent Ankara'da seksen milyonun kalbinde, tiyatroların sayısı bir elin parmaklarını geçmiyor maalesef. Devlet Tiyatrolarının zararı üzerine geçen konuşmalar, üstüne yapılan siyasi ve pis pazarlıklar beni ülkem ve sanat üzerine endişeli bir $1CANSARAN haleti ruhiyeye itiyor. Siyasi bakılar altında oyunlarını yazan ve icra etmeye çalışan Shakespeare'in durumundan çok da farklı olmayışımız beni korkutmaya yetiyor adeta. Oyunda geçen absürtlüklere ve akılalmaz yasaklamalara gülen bizlerin içinde yaşadığı dünyanın dört yüz yıl öncesi Britanyasından çok farklı olmayışı acımasız bir metafor mudur yoksa tarihin bize yaptığı ucuz bir şaka mı? Arkadaşlarım gülüp eğlenirken, kafamdaki bu sorularla sessizleşiyor ve hissizleşiyorum bir an için. Budur belki de bizim sorunumuz, acı gerçekler karşısında ses çıkaramamak ve hissizleşmek... Sanatı insanın ve toplumun hayat damarlarından biri olarak niteleyen bir Ata'ya sahip bizlerin sanatı ve sanatçıyı bu denli değersizleştirmesi Shakespeare'in dahi dönüp bize acımasına yol açacakmış gibi geliyor doğrusu. Baharın habercisi, sıcak ve güzel bir cuma akşamından kalma oyunun ucuz bir ödevde konu olmasına rağmen değinmeden geçemiyor insan bu duruma. Lord Essex ve Bakire Elizabeth'in arasında sıkışmış, tiyatrosunu korumaya çalışan Shakespeare'in zor durumunu bizler yedi gün yirmi dört saat iliklerimizde hissediyoruz. Türkiye'nin dört bir yanında tiyatrolara giden ve bu zevki tadan küçük bir azınlık olan bizler çizilen yolda, gösterilen hedefe gidememenin utancıyla yazılarımıza konu ediyoruz halimizi. Sonuç ne mi peki? Bir şeyleri değiştirememenin getirdiği yorgunluk, kendimi tutamamanın getirdiği anlam bütünlüğünde eksiklik ve zorda oluşum. Shakespeare Zorda ve emin olun bende zordayım... $2