İNSANLIK AYNASINDAKİ KIRMIZI

-Ayna ayna, söyle bana. Benden noksanı var mı bu dünyada? Evet, var! Aynaya baktığında fark etmiş olmalısın. Sen bir insansın. Her insan gibi biraz noksansın. Diğer bir deyişle eksik... Başından beri bu kadar eksik miydin, büyüyünce mi arttı içindeki gedik? Orasını sen karar ver. Bildiğim bir şey var ki, sendeki boşluk seni daha da ağırlaştırıyor. Yere bak, zemin mermer olmasa ayakların çatlatacak buraları. Kırılacak ayna. Yerdeki kırık ayna parçalarındaki yansımalarınla daha da çoğalacak boşluğun. Birini dahi dolduramazken diğerlerini çoktan boşverirsin sen. Yoksa daha mı hırçınlaşırsın? Sakin ol ve içini dinle. Aynaya sorduğun ve dahası soramadıkların yankılanır içindeki boşlukta. Ses gider, frekansı yırtar kulaklarını. Bu arada ben kim miyim? Ayna ile arandaki anlaşmazlığı bilen bir dost... İnsansın sen, kırmızısın yani. Sinirin kızgınlığı, aşkın tutkunluğu, dostluğun sıcaklığı var bu renkte. Her insan gibi sadece bir renksin. Bir renk ise milyonlarca yaşantı. Maviyle arkadaş, sarıyla yoldaş, beyazla sırdaşsın. Griyi sakın unutma, onunla başa başsın. Her renk gibi sen de iki rengin karışımısın. Renkler bir araya gelip başka bir rengi oluştururken, kendilerinden bir ton eksilir. İşte sen, o tonun ağırlığı altındasın. Doğru söyledin, bu eksiklikle yaşanmaz. Ya da yaşanabilirlik kabul edilemez. Harekete geçmek lazım. Doldurmak lazım koskoca gedikleri. Ama nasıl? Ne ile? Hayır, her bulduğun rengi içine katmakla kapanmaz boşluğun. Kendini siyaha dönüştürdüğünle kalırsın. Değil mi ki siyah bütün renklerin karışımıdır? Kendi tonundan ödün vermemelisin. Ne bir ER2 açık ne bir koyu. Eksik kırmızıysan eğer, kırmızı olarak dolmalısın. Hayır, açsın belki ama doyumsuzca yiyip sonra kusamazsın. Sevgiye mi açsın? Pembeyi sevemezsin, aklı bir karış havada. Laciverte aşık olamazsın, fazla ağırbaşlı. Yeşil kendi dünyasında. Mor'un kafası çok karışık. 'Madem boşluğumu dolduramıyorum, kırmızı olmak istemiyorum' dediğini duyuyor gibiyim. Başka şansın yok ki. Dünya döndükçe güneş hep sarı, deniz hep mavi, bulut hep beyaz olacak. Çimenin de yeşilliğinden vazgeçeceğini sanmıyorum. Medet umduğun doğa sendeki boşluğu dolduramaz. Sen iyisi mi rotayı başka yöne çevir. Kırmızısın sen, insansın yani. Birey olmanın farkındalığı, yanlışa başkaldırı, doğrunun verdiği dinginlik var sende. Bir de Allah vergisi boşluk var içinde işte. İnsansın, üstüne üstlük dünyadasın. Arayış içindesin. Seni tamamlayacak olanın peşinde... Senin gibi milyarlarca var şu kaldığımız yerde. Hesapla, bu da milyarlarca boşluk eder. Milyarlarca arayış, milyarlarca buluş, milyarlarca da bulamayış var. Çık şu aynalı odadan artık. Dön bir bak etrafına. İnsanlar neyle dolduruyor içini. Ya da neyle doldurduğunu zannediyor. Kimisi para peşinde, dikdörtgen şeklindeki resimli kağıt parçalarının huzur vereceği kanısında. Birkaç milyarı ise elinde büyüteç, aşk teftişinde. Bu insanlar da bölünebilir. Kimisi bu aşkı karşı cinsinde, kimisi de hemcinsinde arıyor. Bazıları da aşkı insanda değil, insanın yaratıcısı Allah'ta buluyor. Allah'ın sonsuzluğu hem boşluklarını dolduruyor, hem ruhlarını doyuruyor hem de gönüllerini tatmin ediyor. Buna da ilahi aşk diyorlar. Kimisi O'na, kimisi şuna inanıyor. Kimisi inanmıyor bile. Bazısı seviyor, bazısı sevmiyor. Bazısı gecesini gündüzüne katıp boşluğundaki sökükleri dikmeye çalışırken, bazısının umurunda bile değil. Boşlukları görmezden geliyor. Karanlığa denk geldiği zaman görmediği o söz konusu boşluğa düşmekten korkmuyor. Ya da korkmamak için düşünmüyor. Ama bir düşünse; kafasını kaldırdığında gökyüzünün, içine sığmayan o kocaman boşluğun dışarı taşımı olduğunu fark edecek belki de. Ama insan işte. Sadece iki hece. Ama ne hece! Bütün alfabeyi içinde barındıran... ER3 Dünya bir tuval. Sen de bir renksin, kırmızı. Bir fırça darbesiyle kondurulmuşsun şu tuvale. Yerinde durmuyorsun tabi. Akıyorsun tuvalin üstünde. Akarken içindeki şeffaflık seni rahatsız etti. Şimdi tuvalde daha bir anlamlı akıyorsun, daha bir alıcı gözle bakıyorsun içinde bulunduğun resme. Belki başka bir kırmızıya rastlarsın, belli mi olur? Belki bir insanın eteğinde bulursun o rengi, belki de yüreğinde. Belki kendi ayakkabıların kırmızıdır. Arayış içinde koşarken bakmamışsındır ayaklarına. Ezilmiştir kendi rengin hem de kendi ayakların altında. Aynaya bir farklı bak bu sefer, belki başındaki al yazmadasındır. Baş tacıdır kırmızı, kendi kırmızılığında. Şimdiye kadar hiç kimsenin göremediği bir desenin vardır, hayal ettin mi hiç? Ayna ile arandan çekiliyorum şimdi ben. Bu sefer gözlerini gerçekten aç ve öyle nazar et aynaya. -Ayna ayna, söyle bana. Şimdiye kadar söyleyemediğin ne varsa söyle.