ÖLÜMÜ BİR DE BURADAN DİNLEYİN

Ölüm, ölüm olalı böyle rahat, soğukkanlı bir karşılama görmemiştir. Herkesin bahsetmekten kaçındığı bu gerçeği Yahya Kemal sanki sıradan bir olay gibi anlatıyor. Aslında bu onun ne kadar realist olduğunu da gösteriyor. Evet, ölüm gerçektir ve bizden öncekiler gibi biz de bunu tadacağız, bizden sonrakiler de tadacak. Bu gerçek karşısındaki soğukkanlı duruşu beni çok etkiledi. Ölüm... Bir çeşit uyku... Ama diğer uykular gibi değil, çok derin bir uyku bu. Öyle ki, kimse uyandıramıyor. Herkes bir şeyler yapmaya çalışıyor ama nafile. Olan olmuş. Şairin ifadesiyle "Demir almak günü gelmiş zamandan". Bir yolculuk gibi düşünüyor şair ölümü, asla bir yok oluş ya da toprağa karışıp bitkilere gübre olmak gibi değil. Sanki ölümle yüzleşmiş ve korkularını yenmiş gibi o. Artık yolculuğun varlığını kabul etmiş, onu bekliyor. Şairin hayatına baktığımızda ise hayatının göçebe olduğunu görürüz. Belki de hayatın fani olduğunu düşündüğü için kendine yaşayacak bir yuva almıyor. Bir gün orda, başka gün başka yerde yaşıyor. Nasıl olsa göçeceğim buradan diye. Sevilmiş ve seven nafile bekler derken çok ince bir noktaya parmak basmış şair. Dizenin başına eklediği "Dünya'da" kelimesiyle herkesin tartıştığı noktaya ucundan da olsa bulaşmış. Yani evet belki bu Dünya'da sevgililer kavuşamayacaktı peki ya öbüründe? Bu Dünya acıdır, zalimdir sevgilileri kavuşturtmaz. Hiç olmadı en sonunda sevdiğini alır, bindirir o sessiz gemiciğe. Ama bu ayrılığın da sonunda asıl buluşma olur o sonsuz alemde. Şairimiz burada ahiret inancını okuyucuya öyle gizli veriyor ki, şiirin ahenginden fark edemiyorsunuz. Onun ölümden korkmadığını biliyordum, ölümden sonraki yaşama inanması da tabiri yerindeyse cuk oturdu. Gerçi ölümden sonraki hayata inanmayan birinin ölümden korkmaması düşünülemez. "Rindlerin Akşamı" adlı şiirinde de "bitmeyen sükunlu gece" olarak anlattığı ölüm onun için belki sadece sonsuz hayata geçiş için bir adım. Seven ve sevilmişin buluşmasını sağlayan bir aracı o. Ölümü bu derece umursamaması ve ahirete olan inancını bilerek kitabı bir daha okuyorum. Ama o da ne? Artık kelimeler daha net, daha berrak. Sanki benle konuşuyorlar. Sözcükler birleşip cümleleri oluştururken aynı zamanda mana olarak da bir okyanus oluşturuyorlar. Artık ben de varım şiirlerde. Bazen o bin atlıdan biriyim, at koşturuyorum. Bazen Fatih'im, bazen Türkoğlu. Hep o şanlı bayrağın altındayım, milletimin yanındayım, koşuşturuyorum. Kelimeler beni böyle seyahatlere çıkaradursun, şunu fark ediyorum ki hep geçmişte yaşıyorum. Geçmişte sıkıştırıyor beni şiirler, bırakmıyorlar. Evet, geçmişimiz şanlı, maziyle gurur duymalıyız eyvallah. Fakat geleceği hiç düşünmeden kendimizi kandırmaya gerek yok. Geçmiş oldu ve bitti. Şimdi ileriye bakmalıyız. Şair geçmiş günlerin anılarıyla, kahramanlık hikayeleriyle hayatından gayet memnun. Ama geleceğe dair bir ipucu vermiyor. Ya da bir çözüm önerisi, bir tavsiye de yok. Bu mudur geçmişe vefa? Ülkenin milletin geleceği adına kılını kıpırdatmadan seyretmek midir vatan sevgisi? Hayır, geçmiş şanlı da olsa hatalarımız da anlatılmalı. Anlatılmalı ki ders alınsın ve aynı yanlışlar tekrar etmesin. "Hiç ibret alınsaydı tekerrür mü ederdi?" diyerek ne güzel açıklamış olayı Mehmet Akif. Geçmişi unutmadan ders alarak ilerlemeliyiz. Sonuç olarak şairin sadece ölümü ele alış biçimi bile onu okumaya değer kılıyor. Ölümü belki de sonsuzluğa açılan bir kapı gibi düşünmemizi istiyor o. "Allah'a giden yolda meleklerle karıştık" derken de şehadeti ne kadar arzuladığını anlatıyor. Ölümün şehitlerle arasında bir engel olduğunu düşünen bu vatan şairini okudukça maziyle daha çok gurur duyacaksınız. Ve Türk milletini aynı seviyeye taşımak için ihtiyacınız olan heyecanı bu satırlarda bulacaksınız.