İNSAN DEĞİRMENİ

Koca bir hayatını aynı şehirde hatta aynı kasabada geçirmiş insanlar, söylenildiği gibi şanssızlar mı gerçekten? Hayatı boyunca aynı sokakta yaşamak yetmez mi insana? Tek bir şehrin havasını solumaktan bıkan tüm insanlardan af diliyorum ancak ben şanslı olduğumu düşünüyorum. On dokuz yıllık hayatımı bir sahil kasabasında geçirdiğim için. İnsanlar doğdukları andan itibaren birçok şeye muhtaç yaşar. Her bebek annesine, yaşlı bir dede bastonuna, şairler de güzel bir şehre ihtiyaç duyar; en güzel şiirlerini yazmak için. Nedir bir şehri, bir kasabayı bu kadar anlamlı kılan? Kaldırım taşlarını ezbere bildiğimiz yolları mıdır güzel olan? Yoksa köşedeki bakkal amca mı? O kasabanın girişindeki tabelayı görür görmez başlar güzellik. Çocukluğumuz gelir önce aklımıza , en güzel anılarımız, ilk aşkımız. Sahil gelir, sandallarımız gelir. Bizim de bir sandalımız var. Yıllardır kürekleri suda durur, yosun tuttu; ama bizi bekliyor biliyorum. Çocukluğumu bekliyor. Okulumun bitmesini, yazı bekliyor. Güneşin doğuşuna bakmıyor biz olmadan, gitarımızın sesini duymadan müzik dinlemiyor. Yanından geçenlere de çözdürmüyor hiç iplerini. Sabırla bekliyor kıyıda, çınar ağaçlarından esen rüzgarlar ona güç veriyor. Sadece sandal değil bizi bekleyen. Çimenler de bekliyor. Yemyeşil dünyanın en güzel kokan çimenleri, çıplak ayakla basınca güç veren. Kendimi bildim bileli ne zaman güneş ısıtsa çimleri, koşar giderim sahile. Bizim sandala güç veren çınarların altına... Ayakkabılarımı hatta pembe renkli çoraplarımı çıkartırım. Tüm acımı, öfkemi bırakırım o çimenlere. Öfkelerime, kırgınlıklarıma rağmen hiç şikayet etmezler; üzüntülerimi de hemen toprağın altına atar, yok ederler. Bugünlerde de öyle ihtiyacım var ki o çimenlere. Ankara'nın ayazı arttıkça ben çoraplarımı çıkartıp yine Değirmendere'nin çimenlerine uzanmak istiyorum. ''Değirmendere'' adı eskiden sahip olduğu değirmenlerden gelirmiş. Çok eski zamanlarda nice buğdayları öğütmüş o değirmenler, nice su pompalamış insanlara. Şimdi o taş değirmenler yok. Ancak Değirmendere, değirmenlerin yerine öğütmeye devam ediyor. Gerçi buğdayı değil, insanları öğütüyor. Taş değirmenler iki taş disk sayesinde öğütür buğdayı. Değirmendere'de de iki disk var: çınar ağaçları ve deniz. Çınarlar, önce denizden esen rüzgarları keser. Sonra da insanların üzüntülerini toplar yapraklarında, köklerinde. O rüzgarlar da nice acıları, kayıpları götürür denize. Sanırım o rüzgarlar en çok acıyı 1999 yılının Ağustos'unda taşıdı denize. Oturdu insanlar, sadece birkaç tanesi ayakta kalmış çınarların altına. Kimisi kızının son gülüşünü bıraktı rüzgara, kimisi abisiyle attığı son kahkahalarını. Rüzgar hepsini aldı götürdü, bıraktı denize. Deniz yok etti onları. Kalan son kalıntılarla beraber enkaza çevirdi o acı dolu hatıraları da. Deniz ve çınar böyle öğüttü insanları. Buğdayın öğütüldükten sonra ekmek olup birbirinden farklı şehirlere dağıtılması gibi insanları da önce öğüttü, sonra dağıttı. Bazıları da bizim gibi değirmenin yanı başındaki ekmek olarak kaldı. Umarım, hayatımın geri kalanında da o değirmenin yanı başındaki ekmek olarak kalırım, hiç dağıtılmam başka şehirlere. Büyüdüğümde eski okulumun karşısındaki, küçük yufkacı dükkanın sahibi teyze gibi olmak istiyorum. İnat edebileyim değişen her şeye. İnancım, hayallerim hiç kapatmasın dükkanını. Annem gibi olmak istiyorum; o yufkacı teyzeden üşenmeden her hafta yufka satın alan, sabırla onun sohbetlerini dinleyen. Kim olursa olsun karşımdakini bıkmadan hep dinleyeyim. Değirmendere gibi olmak istiyorum. Yaşadığı acı bir sarsıntıyla tüm sevdiklerini kaybetmesine rağmen dimdik ayakta. Hem de daha güçlü esen rüzgarıyla, sahilde masmavi deniziyle, yemyeşil çınar ağaçlarıyla... İnsan hiç yürümekten sıkılır mı? Mutlu olmaktan, hayaller kurmaktan, uzanmaktan... Hele yürürken deniz de eşlik ederse ona; uzanırken de sırtımızı sıvazlayan çimenler, hayallerimizi dinleyen çınarlar olursa bir de. Buğday hiç öğütülmekten sıkılır mı ki, insan neden sıkılsın?