ANKARA'DA SANAT KOKAN BİR GEZİNTİ

Ankara denilince genellikle aklımıza Atamız, Anıtkabir, başkent ve tabii ki devlet kurumlarında görev yapan binlerce devlet memuru gelir. Ankara'ya eğitimim için gelinceye kadar pek çok güzelliğinden bihaberdim. Eskişehir gibi kültür sanat kokan bir kentte yaşayan bir genç olarak Ankara bana soğuk ve anlamsız gelirdi. Çok köklü bir tarihe sahip olmadığını düşünürdüm İstanbul'a kıyasla. Robotlaşmış insanlarla önce Kızılay'da karşılaştım. Herkes bir yerlere yetişmeye çalışırken ruhlarını, duygularını kaybetmiş gibiydiler. Geçen zaman içerisinde yeni yerler keşfetmeye başladım. Güzel sanatlarda okumanın da verdiği merakla tarihi semt Ulus'a doğru yola çıktım. Tarihi binalarıyla, tiyatrolarıyla ve sergi salonlarıyla Ulus beni oldukça etkiledi. "Şehir demek bu demek" diye geçirdim içimden. Yaşanmışlıklar, kültür, tarih hepsi birer zenginlik benim için. Köklerimizi, eski yaşam koşullarımızı öğrenmenin en görsel ve etkili yöntemi tarihi mekanlarda tatlı gezintilere çıkmaktır. Ulus'a gitme konusunda Sanat Tarihi hocamızın da teşvikleri etkili oldu. Türk kültürünü, mimarisini inceleme fırsatı buldum. Ankara'nın eski, otantik minyatür halini görmüş olmanın sevinci içimdeyken Şehir Tiyatroları'yla ve Salt Ulus Sanat Galerisi'yle göz göze geldim. Köşe başını kapmış ve yıllara meydan okumuş bir binanın sanatla buluşması gerçekten etkileyiciydi. Büyük bir hevesle içeri giriverdim. Bina olanca sadeliğiyle beni karşıladı. Mütevazı ve nazik bir beyefendi beni bilgi almak için yönlendirdi. Galerinin ve galeriye ev sahipliği yapan tarihi mekanın geçmişi ile ilgili bilgi almak istedim. Yapısal olarak eve benzeyen bina, ünlü bir mimar tarafından müfettiş lojmanı olarak tasarlanmış. 2002 yılında Salt Ulus olarak hizmet vermeye başlamış. Modern sanat galerileri de pek ala etkileyici ve cazip olabilir ama içerisindeki sergilerin temaları antik bir binada daha bir anlam kazanmış kanımca. İlk ziyaret ettiğim sergi "Köklere Dönüş" isimli sergiydi. Atalarımızdan miras kalan kültürün etkilerini Ulus'a ilk adımımı atmamla birlikte hissetmeye başlamıştım zaten. Konuştuğumuz dilden söylediğimiz şarkılara, ezberlediğimiz şiirlere kadar her şey bize öz geçmişimizi hatırlatır. Hala o köklü kültürün bir parçasıyız. Modern dünyada yaşıyor olsak bile ruhumuz o zenginliklerde huzur bulup besleniyor adeta. Galerideki bir diğer odaya geçmemle birlikte ilginç bir fotoğraf sergisiyle karşılaştım. Büyük şehirlerde bütün insanlar yorgunluk ve tükenmişlik halinden yakınmakta ne yazık ki. Sergi bu temayı konu edinmiş. Zamana yetişememek, çabalamak, yarışmak, koşmak, hep bir şeylerin kaygısı derken hayat akıp gidiyor. Giderken de beraberinde pek çok değeri alıp götürüyor. Sadece Türk toplumunda değil Avrupa'nın hatta dünyanın pek çok yerinde insanlar artık öz vatanlarına, topraklarına dönme eğiliminde. Huzur arayışı bunun en büyük sebebi olsa gerek. Kökler demişken ilk girişte gördüğüm o kocaman halıyı uzun bir süre unutamam herhalde. Arap harflerinden oluşan halı harflerin boğazdan çıkış noktalarını görsel bir şekilde sunuyor bizlere. Harflerden yola çıkan sanatçı aslında diller ve alfabe ile geçmişe, ecdadımıza ve kültürümüze göndermeler yapmakta. Her ne kadar Polonyalı bir sanatçının eseri olsa da ortak insani duygularımızla kültürü ve geçmişi anlamlandırmak her millette ortak bir duygu olsa gerek. Bir diğer fotoğraf sergisini daha görmek için en üst kata çıkıyorum. Sanatçı bu sunumunda kadının ataerkil toplumdaki yerini konu edinmiş. Erkek egemen toplumda kadının yalnız ve kimi zaman çaresiz kalışı sert bir dille görselleştirilmiş. Pek çok konuda kadının ikinci planda kalması, korku duygusu ve kurban edilmesi temalı fotoğraflara uzun bir süre baktım ve anladım ki konuşmadan ya da yazmadan da fikirlerinizi çok net bir şekilde karşınızdaki insanlara anlatabilirsiniz. Fotoğraflarda baba-kız ilişkisinden de dem vurulmuştu. Bir babanın kızını kurban edişi, kadının toplumumuzdaki konumuna dair acıklı ve trajik hikayeleri anımsattı bana. Her kötü olayda, sorunda işin ucu hep kadına dokunur. Kurban edilen, çeken, sabreden, hep kadındır ve öyle olmalıdır. Erkekler genelde ister, bekler, hükmeder. Bu durumu değiştirebilecek güç ne gariptir ki yine kadındadır. Çünkü erkekleri de büyüten yetiştiren yine bir kadındır, annedir. Kadın toplumu belirler. Bu nedenle kadınların eğitimine azami önem verilmeli. Tarihi Beyoğlu binalarını hatırlatan bu yapıda tarihin bir parçası olmak, yaşanan gündemden kısa bir süre de olsa kopardı beni. Bu kopuş ruh dünyama olumlu yansımalar ekledi. Çünkü günümüz dünyası bana çok somut, teknolojik ve boş gelmekte. İçi boşaltılmış hayatlarda bir oraya bir buraya koşarken başlangıca dönmek hayatın anlamını bir yandan da geleceği gösterir. Tarihi serüven akışında suyun yönünü başlangıcı belirler. Tarihini bilen sonunu kestirebilir ve bilinçli bir zaman dilimi haline gelir yaşam. Yağmurlu bir Ankara akşamında küçücük tarihi galerideki lezzetli serüvenime son verip Bilkent'in yoluna düşüyorum. Bu renkli ve sanat kokan tecrübeden sonra diğer galerileri ve sergileri de takip etmeye karar verdim. Ankara'da yaşamanın renkli ve tatlı yönlerini bulmak lazım öyle değil mi?