GÖKTEN DÜŞEN ÜÇ ELMA

İnsanız hepimiz öyle değil mi? Hepimiz çıkıyoruz kabuklarımızdan, belki de hiç ait olmadığımız yerlerde. Seçemiyoruz etrafımızda büyümekte olan çiçekleri, seçemiyoruz yağmurun gözlerimizden ne zaman süzüleceğini. Ne zaman güleceğimizi, kime sarılacağımızı, hangi annenin sütüyle hayat bulacağımızı, hangi babanın getirdiği ekmeğin ortağı olduğumuzu... Kimimiz alabildiğine şanslı, kimimiz çamurun ortasında buluyor kendini. İşte bu fotoğrafta onu seçen her kötülüğün ortasında kalmış bir çocuk görüyorum ben. Bu kareyi çektikten sonra intihar eden bir fotoğrafçının hislerini ve suçluluğunu görüyorum. Bu yazıyı yazarken, fotoğraftan sonra öldü mü kaldı mı belli olmayan bu minicik bedenin ruhunu hissediyorum parmaklarımın arasında. Kalbimin ortasında yaşatıyorum ben onun avuç içi kadar kalmış vücudunu, içimde büyütüyorum. Hayaller kuruyorum onun adına, onun düşleyemediklerini şimdi onunla birlikte hissediyorum. Bakın etrafınıza şimdi. Gördüğünüz bütün insanlar bir zamanlar bebekti. Elleri, ayakları minicik bebeklerdik her birimiz. Hiç birimiz bilemezdik bir gün o küçücük ellerin nasır tutacağını. Hiçbirimiz tahmin edemezdik 'ayakları üzerinde durmak' denen şeyin bu kadar zor olabileceğini. Kimine göre doğanın hediyesi, kimine göre tanrının mucizesi idik değil mi? Seçemedik hangi annenin karnında can bulacağımızı, hangi anneye koşulsuz bağlanacağımızı. Seçemedik gözlerimizin benzeyeceği babamızı. Hiçbir bebek etrafında büyüyen çiçeklerin farkında değildir ki zaten. Kiminin payına dikenler düşer, kimi papatyalardan taç yaparak büyür bu dünyada. Toprak kokusundan önceki yağmurun gözlerimizle ne zaman dans edeceğini bile bilemeyiz biz süt kokan bebekler iken. 'Bebek' en masum ama en acı kelimedir bu yüzden benim hayallerimde. Ne zaman güleceğini bile bilemez o çünkü. Hatta daha kötüsü ne biliyor musunuz? Belki de o bebek hiç gülmeyecektir ama bundan haberi olmadan çıkar kabuklarından ve adım atar galaksideki en adaletsiz topraklara. Şimdi utanıyorum ben senin fotoğrafına bakmaya. Hiç oyuncağı olmamış bir çocuğun yalnızlığını görüyorum işte senin o bitkin düşmüş halinde. Senin o kirlenmiş küçük vücudunun sütten berrak ve tertemiz olduğunu öyle iyi biliyorum ki ben. Kirletiyorlar değil mi o günahsız ellerini? Söyle haydi çocuk! Acı çekiyorsun biliyorum. Milyarlarca kötü kalp sığabildi şu kocaman dünyaya ama sana iyilik bahçesinden bir ağaç gölgesi sunamadık ne yazık ki. Bunu ben başaramadım, sen başaramadın. Bunu biz başaramadık. Hiçbirimiz koyamadık elimizi taşın altına. Açık bıraktık suları, aktı senin gözyaşların gibi. Doyurduk karnımızı tıka basa, çok ihtiyacımız varmış gibi. O yüzdendir ki şimdi yüzüne baktıkça tüm iyi insanlar adına utanıyorum. Utanıyorum senin vücuduna bulaşmış tozu, toprağı sigara gibi içimize çektiğimiz için. Kendimden nefret ediyorum; sen ve senin gibi masum kalplerin gözyaşından şaraplar yapıp o kadehleri iğrenç kahkahalarımızla tokuşturduğumuz için. Tüm dünya adına senin gözlerinin içine bakmaktan kaçıyorum ben. Ama daha acısı ne biliyor musun çocuk? Sen gözlerime bakamayacak kadar kırgınsın bana. O denli bitkinsin, sayılıyor kemiklerin. Senin kemiklerin, bizim günahlarımız. Senin yüzünü eğişin bizim ayıbımız. Sen gittin belki hakettiğin yerlerin en güzeline. Söylemesi çok zor inan ki ama belki de arkanda bekleyen akbabanın bir öğünlük yemeği olmak için doğmuşşun bu susuz topraklarda. Şans denen şey her neyse hiç uğramamış senin duraklarına. Kapkara vücuduna ne de güzel aydınlıklar sığacaktı belki de. Bizim sana bulamadığımız o huzurlu ağaç gölgesini sen başka çocuklar için bulacaktın. Ağaçlar dikecektin, yeşerecekti tüm iyilikler yeniden. Gökten üç elma düşecekti ayaklarının dibine. Biri sana, diğeri sana, sonuncusu sana... İsmail Nurullah Mutlu