Aidiyetsizlik Kaygısı

Yeni doğmuş bebekler, kendilerini güvende hissetsinler diye kundağa sarılırlar. Anne kucağı onlar için en güvenli, en huzurlu yerdir. İnsan ne kadar büyürse büyüsün; bu güven hissine ihtiyacı olduğundan mıdır, istediğinden midir bilinmez, bir şeyin parçası olmak, kendini belki de ana kucağındaki gibi güvende hissetmek ister ve hayatı boyunca bir isim, ait olacağı bir yer arayışı içinde olur insan. Küçüklükte bize o güven hissini veren kundağın yerini, bir kimlik, aidiyet duygusu ile yakalamaya çalışırız. Düşüncelerimi satırlara dökmeden önce karakterden ufacık bahsetmek gerekirse, karakterimiz dünyadaki konumları iki uç nokta olan anne ve babanın kızı. Annesi katı bir dindar, babası ise sadece beş duyusuna güvenerek hareket eden bir akılcı. Hikayenin düşündürücü kısmı ise karakterimizin kaygılarıyla, bulamadığı kimliğiyle başlıyor çünkü Peri'nin düşünceleri bu iki uç noktayı ortalıyor. İnsan düşündüğü için insandır. Bizi bir çok canlıdan ayıran en önemli özelliğimiz, aklımız , düşünme ve karar verme yetimizdir. İlkel duygularımız mantığımız ve zekamızla bastırılmıştır. İnsanlık tarihinin günümüze yakın olan kısmına baktığımızda, icatlar, bilim insanları, din adamları, din savaşları görürürüz. Aslında dünyada yaşayan insan sayısı kadar farklı düşünce olabilir fakat bunu kabullenmeyi nedense zor görür insanoğlu. Aynı düşünceyi taşıyan insanlar kendi aralarında gruplaşır, zıt düşünceler besleyenlere düşmanlaşır ve birçoğunun sıfatları isimleri vardır. Bireye birey gözüyle değil, düşüncelerinin yöneldiği yönün kendisine kazandırdığı sıfatla bakılmaya başladığında ise fikir ayrılıkları yüzünden bir takım problemler ortaya çıkmaya başlar. Birbirlerinin düşüncelerini değiştirmeye uğraşan, kendi kafalarındaki düşüncelerden farklı şekilde düşünmeye kapalı insanlar bu fikir çatışmalarının başrol oyuncularıdır. Benim görüşümce bir insanın fikir sahibi olması için konuya hakim olması gereklidir ve insan her konuda bir fikir sahibi olmak zorunda değildir. Hatta bir fikir sahibi olmak demek kesin ve katı olmak ya da başka görüş kabul etmemek anlamına gelmemelidir. İnsanın fikrini belirtme özgürlüğü olması gerektiği gibi belirtmeme, tarafsız kalma ya da sessiz kalma özgürlüğü de olmalıdır çünkü bazı insanlar için büyük önem taşıyan konuların, bazı insanlara tamamen yabancı gelmesi olası bir durumdur. Fakat yine de baktığımızda hemen hemen her konudaki düşünceler için fikir ayrılıkları ve farklı görüşlerin toplandığı farklı sıfatları vardır. Kitapta Peri'nin annesinin aldığı dindar sıfatı gibi. Dini görüş ve düşünceleri, kendi için yaptığı ibadeti göz önünde bulundurarak annesine dindar sıfatı yakıştırılmıştır. Ben görmediğime inanmam felsefesindeki baba için ise akılcı sıfatı kullanılmıştır. Fakat bir şeye fazla inanmadığı ya da belirli bir çerçevenin dışında düşünemeyen insanlar olduğu gibi, katı bir kafayla düşünmeyen, hiçbir düşünceye körü körüne inanmayan insanlarda olacaktır. Ya da iki zıt görüşün arasında, her hangi bir tarafa daha yakın olmayan zihinler de görülecektir elbet Peri gibi. Fakat arada kalanlara bir sıfat verilmemesi, onların bir adı olmaması, bu insanların bir yere, bir şeye ait olmadığını mı gösterir? İnsan kendini tanımlamak ister elbet. Karakterini gösterecek bir sıfat, düşünceler bütününü özetleyen yanyana gelmiş bir kaç harf insanı bir şeye, bir düşünceye ait hissettirir, güven verir. Fakat eğer kendini tanımlayamıyorsa bir birey, bu kişi nereye aittir? İnsanoğlunun yarattığı sıfatlarla kendini bir şeye ait hissedip fikir çatıştıran, kimliğini bulan ya da bulduğunu sanan insanlar için bir sıkıntı yokken, düşünceleri keskin olmayan, arada kalmış insanların kendini dışlanmış, yalnız veya kaybolmuş hissetmesi gerçekten hafife alınacak bir şey değildir ve insanlar güvende, huzurlu ve bir yere ait hissetmek için, fikirleri sıfatlarla, kimliklerle ayırıp her düşünceyi kabullenmediği sürece de arada kalmış, aidiyetsizlik kaygısı yaşayan insanlar olacaktır. Her gün yüzyüze oturduğum, bir konuda fikri olmamasına rağmen boş konuşan arkadaşlarım, kendini çocuklarına ve evine adamış, "evinin hanımı" annem, bizleri gözünden sakınan, ihtiyaçlarımızla uğraşan "ailenin reisi" babam gibi. Herhangi birinin kulağına dehşet verici de gelse, düşünceler suç teşkil etmez. Aynı şekilde fikir sahibi olmamakta suç değildir. İnsan kafasının içinde dönen şeyler için sadece kendisine sorumludur. Düşünceleri veya düşüncesizliği yargılamak, ayırmak yerine düşüncenin kendisine, tepkisizliğin kendisine kafa yorulursa eğer, herkes bir birey olabilir ve aidiyetsizlik kaygısı mazide kalır. Çünkü eğer bu yazıyı bile okuyan iki kişi varsa, iki ayrı düşünce ortaya çıkabilir ve ikisine de saygı gösterilmelidir.