Olmayan Beklentilerin Olmayan Karşılıkları

Zorlaşan dersler, sayıları artan ödevler ve yapılmayı bekleyen daha birçok iş... Bu sorumluluklar zihnimi sürekli meşgul ediyor. Yemek yerken, dışarıda yürürken, her an, her yerde kafamın içinde dönüp duruyorlar, hatta rüyalarıma girip sabaha kadar çıkmıyorlar. Lisenin başındaki rahat halimi özlüyorum, bu rahatsızlıkları dengeleyecek küçük mutluluklar arıyorum uzun zamandır. Ne istediğimi bilmeden boş boş bekliyorum. Ancak fark ettim ki sorun aslında burada. İnsan ne aradığını bilmeli, beklentilerini net bir şekilde saptamalı ki karşılaşabileceği en küçük mutluluğu, hatta beklentileri yaşamanın verdiği hazı bile ıskalamasın. Yine zihnimin karmakarışık olduğu bir günde, yine bir mutluluk arayışı içinde olduğum bir anda, Melisa Kesmez' in Bazen Bahar adlı kitabı ilgimi çekmişti gizemli adıyla. "Bazen" Bahar olduğu içindir belki. İnsan her zaman mutlu olamıyor, hayat bizlere sadece "bazen" bahar diye düşünmüştüm ilk görüşümde. Kitabın konusu, isminin bende çağrıştırdıklarından biraz farklıydı. Ben, tamamen benim gibi insanların mutluluk anlayışı üzerine kurmuştum beklentilerimi, ancak kitap, anne ve babamın, eskilerin mutluluk anlayışını anlatıyordu. "Muzun en önemli yenilik olduğu yılbaşı gecelerimizin..." diyen bu kitapta bunun gibi bir sürü küçük mutluluk öğesi vardı. Ancak oradaki kelime "gecelerimizin" kelimesi beni kapsamıyordu maalesef. Burada anlatılanların hepsi bana yabancıydı yani. Ne oldukları hakkında bir fikrim olmadığı için de hiçbir beklentim olmadı açıkçası. Yine de ilgimi çekebilirler diye düşündüm. Tuhaf bir şekilde, "olmayan" beklentilerimi aradığım bu kitaptan haz alma ümidiyle kitabı okumaya başladım. Kitabı okudukça anladım ki beklentileri olmadan mutlu olamıyormuş insan. Öncelikle, aradığım şeyi bulma ümidi, sonrasında da sahip olmanın verdiği hazmış beni aslında mutlu kılan. Dolayısıyla, böyle bir kitaba başlamak için bile o zamanları yaşamam gerekiyormuş. Yazarla ortak noktalarımızın olabileceğine inanayım, onları okuyayım ve okudukça mutlu olayım diye düşünmeliymişim yani. Ancak bunların hiçbirini yaşamadığım için kitap ilgimi çekemedi. Kitaptaki öyküler bende en ufak bir heyecan bile uyandıramadı. Hiçbir satır için "Evet, ben de böyle yapardım." diyemedim. Ne istediğini bilmeyen ama saçma bir şekilde onu aramaya devam eden bir okurdum çünkü. Hal böyle olunca kitaptaki betimlemeler de sündükçe sündü, uzadıkça uzadı gözümde. Anlamlarını da yitirdiler, sıkıcı oldular. Olsun, kitapta hiçbir şey bulamam da bana bir şey öğretmişti aslında. Beklentilere sahip olmanın önemini anlamıştım. Eğer amaçsız bir şekilde, ne istediğimi bilmeden bir mutluluğu veya heyecanı bekliyorsam daha çok bekleyecektim. Zaten en ufak bir fikrimin bile olmadığı bir yazıdan bir şeyler beklemek, en başından yanlış bir düşünceydi. Bir şeyler aramadığım sürece, yani beklentilerim olmadıkça, çevreme duyduğum ilgi ve heyecanın azalacağını, olası mutluluk fırsatlarını elimin tersiyle iteceğimi fark etmiştim, her ne kadar geç de olsa. Sadece beklentilere sahip olmak da yetmiyor bazen. Beklentilerimizi sürdürmemiz, onların tadını çıkarmamız da lazım. Çünkü insanın heyecanı aradığı şeyi bulana kadar; mutluluğu ise hevesini alana kadar maalesef. Uzun süredir hayalini kurduğum bir şeye ulaştığımda bütün heyecanı kaçıyor birkaç güne. Mesela geçen seneki hayallerimin "meyvesi olan" bilgisayarımdan bahsedeyim. Üniversite sınavına hazırlanırken yaşadığım stres yine beni mutluluk arayışına sokmuştu. Belki yeni bir bilgisayar, o günlerin acısını çıkarmamı kolaylaştırabilirdi. Uzun süre bunun hayaliyle "Haydi Eray sık dişini, az kaldı!" diyordum, ta ki bilgisayara sahip olana kadar. Bilgisayar artık benimdi. Ona ulaşmak için heyecanlanmama gerek yoktu artık çünkü beklentilerim yerini birkaç günlük mutluluğa bırakmıştı. Hevesimi aldığımda her şey bitecekti. O uzun süredir beklediğim mutluluğu düşündükçe hissettiğim heyecan bile gidecekti yani. Sahip olmadığım diğer şeyler değer kazanacaktı. Başka bir deyişle, iş kısır döngüye girmişti. Beklentiler, heyecanlar, mutluluk döngüsüne... Öyleyse, mutlu olmak için bir hedef lazım, beklentiler lazım. Ne istediğinizi bilmezken mutlu olmayı düşünmeyin bile. Olmayan beklentilerinizin olmayan karşılıklarını aramayın yani. İstemeyi, aramayı bilin ki etrafınızdaki detayları yakalayın. Açılan algılarınızla hayatınızı daha dolu yaşayın. Sahiplik duygusu geçici bir mutluluk maalesef, hevesinizi alana kadar. Bu yüzden "beklentilerinizin" tadını çıkarın. Asıl mutluluğu sağlayan onlar. Sizi canlı tutan, düşündüğünüzde içinizi kıpır kıpır yapan da onlar çünkü.