En Huzurlu Gece

Modern toplumun bir yan etkisi olarak yaşadığımız yüksek tempolu hayatlar çoğu kişi için büyük bir sorun olabiliyor. Bu düzeni mola vermeden çalışmaya devam eden bir makinenin çarklarına benzetsem çok yanlış olmaz sanırım. İşin hoş olmayan tarafı ise ne bizler makineyiz ne de hayat küçük detayları erteleyebileceğimiz kadar uzun. Bunların yanı sıra bir de gürültü kirliliği denen bir olgu var ki benim için en büyük sorun bile olabilir. Öyle kalabalıklara denk gelebiliyoruz ki bazen kendi sesimizi duyamıyoruz. Tüm bunlardan bıktığımız zaman ise ihtiyacımız olan tek şey kendimize ayırabileceğimiz o küçük, kısa, huzur dolu an oluyor. Kimisi için bu anın olmazsa olmazı bir kitap, kimisi için sıcak bir kahve veya en sevdiği battaniyesi olabilir. Galiba benim olmazsa olmazımı oluşturan iki temel şey var: Kahvem ve baktığımda huzuru hissedebileceğim bir görüntü. İşte Vincent van Gogh'un Yıldızlı Gece tablosu benim en sevdiğim, en huzur dolu olduğunu düşündüğüm resimlerden biri. Bu tabloya ilk baktığım zaman gördüğüm şey gökyüzündeki muazzam manzaradan haberi olmayan bir kasabaydı. Daha sonra bunun aslında kendi kendime yaptığım bir öz eleştiri olduğunun farkına vardım. Zaman zaman çevremde var olan olay döngülerinde o kadar kayboluyordum ki etrafımdaki ufak ama günümü hatta belki tüm haftamı mükemmel kılabilecek ayrıntıları kaçırabiliyordum. İşin en üzücü tarafı ise tüm bunların farkına vardığım zaman çok geç kalmış olmamdı. Oysa yapmam gereken tek şey kafamı kaldırıp gökyüzüne bakmaktı, neyse ki zamanla bunu yapmayı öğrendim. Bunaldığım, yorulduğum veya her şeyin üzerime geldiğini düşündüğümde aklıma bunu getiriyorum; "Derin bir nefes al ve etrafına bak, ihtiyacın olan her şey aslında orada". Bana bunu hatırlattığı için sanırım bu tabloyu her gördüğümde nedensiz bir şekilde mutlu olduğumu hissediyorum. Barındırdığı renklerin karamsar havasının aksine bana hep huzuru, güzel olan tüm şeylerin bir baş hareketi kadar yakınımda olabileceğini hissettiriyor. Tüm mesele nasıl baktığımızda aslında... Tüm bunların yanında bir de resmin mükemmel bir tarafı olması var tabii. Elbette kime göre, neye göre mükemmel? Var olanın dışına çıkıp neredeyse alışılmışın dışında, bambaşka görünen bir evren yaratabildiği için bana göre mükemmel bir tablo. Olması gerekeni değil, olabilecek olanı resmettiğinden, gerçeklikten uzak bir görüntü sunduğundan dolayı benim için mükemmel. Sonuçta sadece küçük bir mola verdiğimde zaten kaçtığım o keskin gerçekliğe de mola vermiş oluyorum. Niye daha fazla onu görmeyi, ona maruz kalmayı isteyeyim ki? Bana her şeyin var olabileceğini, hiçbir şeyin "asla" ile kestirilip atılmayabileceğini gösterecek herhangi bir şeye ihtiyacım varken üstelik... O karanlık gökyüzünde ışığını çevresine muazzam bir biçimde yayan yıldızların var olduğunu görmek, üstelik bunların hayal gücüyle baştan yaratılmış haline bakmak bir huzur kaynağı değildir de nedir? Hani demiştim ya vazgeçilmezlerimden biri diye, elimde sıcacık kahvemle bu tablonun karşısında oturduğumu düşünüyorum da... Saatlerce öyle kalabilirim sanırım. Düşünmeden, bıkmadan, gözümü ayırmadan, sadece tablonun ayrıntılarına bakarak... Sizler için ne ifade eder, nasıl bir duyguyu, hangi anı canlandırır bilmem ama Yıldızlı Gece benim en sevdiklerimden. Hatta van Gogh'la ilk karşılaşmam desem yanlış olmaz. Ben bu tabloya bana sanatı en çok sevdiren kişinin yanında kaybettiğimi sandığım o küçük ama aslında her şeyden önemli olan huzuru borçluyum. Her baktığımda bana aynı heyecanı ve aynı dinginliği sunan bu resme bir de böyle bakmanızı isterim. Sahip olduğu dönemin en önemli eseri sayılmasının yanı sıra sizlere ne hissettirdiğine, ne anlattığına dikkat ederseniz eminim ki kendinizden bir şeyler bulacaksınız. Belki benim gibi aradığınız huzuru veya kim bilir belki de ihtiyacınız olan o küçük umut kırıntılarını... Sadece lütfen hissederek bakın, umarım o gecenin içinde aradığınızı bulabilirsiniz...