Ufuk Karataş

Çok yorgundum. Hayır, gerçekten. Herkesin dediği gibi yorgun değil. Bu farklı. Sabah sınavım vardı. Yorgun olmam normaldi. Ama biraz da rahatlamam gerekmez miydi? Ben ise sırtımda yük varmış gibi hissediyordum. Sınav değil de hayat beni yormuş gibiydi. Depresyonda gibi görünüyor olabilirim. Değildim. Herhalde. Bilmiyorum. Tek bildiğim bu düşüncelerin kafamda beş dakika falan durduğu. Ondan sonra ne düşünüyorduysam ona dönmüşümdür. Bilmiyorum. Önemsiz şeylerdir mutlaka, hatırlamadığıma göre. Kafamı yastığa koyduğum zamanki hissi ise unutamıyorum, ne kadar istesem de. Bütün dertlerimin yatağın içinden akıp gideceğini düşündüm. Ne güzel olmaz mıydı öyle olsa? O an kesinlikle olurdu diye düşünüyordum. Şu an ise emin değilim. Belki dertlerimiz bizi biz yapandır. Belki de hayatta neler yaşadığımızın önemi yoktur. Bilmiyorum. Bu düşüncelerle uykuya daldım. Rüya görmeyi pek sevmem. Hatırlamayı beceremediğimden, alışamadım bir türlü. O gece farklıydı ama. Rüyadan rüyaya atlıyordum. Rüya oldukları belliydi, rüya görürken bile fark etmiştim bunu. Minik bir mantık hatası bile bütün illüzyonu bozuyordu. Bir insanın saçma bir davranışı, nedensiz bir hareket, orada olması imkansız olan bir eşya... Hissettiğim duygular bile rüyayı ele verenlerden biriydi. Son rüyanın rüya olduğunu buradan anladım. Bir öncekilerde fiziksel saçmalıklar bulunurken sonuncusu biraz garipti. Bu rüyada yorgun değildim. İçimde garip bir enerji vardı. O kadar garipti ki rüya olduğu hemen ele vermişti. Önceki rüyalarda fark ettikten sonra uçurumdan falan atlayarak bir sonraki rüyaya geçerdim. Rüyaydı bu. Ölmeden intihar edebileceğiniz tek yer. Nedense son rüyadan uyanmak istemedim. Hayatta yapmak istediğim her şeyi yapabileceğimi düşünürdüm hep. Eğer yapacak enerjim olsa veya üşenmesem. Yaparım yaparım diyordum. Er ya da geç yapardım ya. Umarım. Bilmiyorum. O anda rüya da olsa hayatımdaki eksik şeyin içimde olduğunu hissettim. Biraz takılmaktan ne çıkar diye düşündüm. Problem olmaz. Gezinmeye başladım bu rüya aleminde. Her şey normal görünüyordu. Okula gitmeye karar verdim. Herkes normal davranıyordu. İlk ders Serap hocanın matematik dersiydi. Hep nefret etmiştim kendisinden. Bana sataşmayı çok severdi. Bunu anne ve babama söylediğimde ise sorun çıkarmayıp sessiz olmamı söylediler. Ben de uydum hep bu dediklerine. Neden acaba? Bilmiyorum. Dün olduğumuz sınavın notlarını okumaya başladı. İçimden Serap hocanın kağıtları en az bir hafta okumadığı geçti. Rüya gördüğümü bazen unutuyordum. "Rever 68, Sonnui 79 aferin, Snivat 42, Sueno 97 bravo, Ametsa 84, Yume..." Gıcık kadın bana geldiğinde durdu. Yüzünü ekşitti. Demek oluyor ki yüksek not aldım. Düşük not alsam sevinirdi. "Öğretmenler taraf tutmaz hepsi sizin başarmanızı ister" derler. İnanmıyorum ben buna. Bence öğretmenler de insan. Her insan gibi sevdikleri var, sevmedikleri de. Ben ise Serap'ın sevmediklerindendim. Hadi okusana diyecektim az kalsın. 90 civarında falan aldım herhalde diye düşündüm. Rüyada bile 100 alacağıma güvenim yoktu nedense. "Yume 18 almışsın. Dersten sonra görüşelim olur mu?" Birden yüzümdeki bütün kan çekildi. İçimdeki her şeyi yapabilirim enerjisi umut doluyken birden öfkeye dönüştü. Hayır, öğretmene sinirli değildim. Rüya görüyordum ve gerçek olmadığını biliyordum. Ben kendime sinirliydim. Yıllardır gördüğüm tek huzurlu rüyayı bile kötümserliğimle mahvetmiştim. Kendi düşüncemin ürünü olan hocanın bir suçu olmadığını bilmeme rağmen öfkem geçmiyordu. "Ne? Nasıl yani? Hocam bu kadar alçalacağınızı bilemezdim açıkçası. Derste bana sataşmak neyse de, bari notlarıma karışmayın." "Notlarına dokunmadım, Yume. Ayrıca derste seni özellikle seçmiyorum. Tembelliği sevmem sadece." Tembel mi? Tek çalıştığım ders matematik, bu kadın bana diyor ki tembelsin. Herkesin bana baktığını hissettim. Umrumda değildi ama. Belki de rüya olduğunu bildiğimdendir. Belki de adaletsizlik beni çok sinirlendirdiğinden. Bilmiyorum. Hocaya doğru yürümeye başladım. Ne yapmak istediğimi fark etmiş olacak ki Aisling önüme çıktı. "Oğlum sakin ol. Bak değmez okuldan atılmaya." Aisling'in dün arkadaşlarıyla içki içmeye gittiğini biliyordum. Beni çağırmadığını da. Vücutta alkol varken karaciğere bir yumruğun ne kadar acıttığını da. Hemen yıkıldı önümde. Hoca Aisling gibi birini bu kadar çabuk indirebileceğimi düşünmemiş olacak ki daha kapıya yeni varıyordu. Yürümem koşuya dönüştü. Hocayı tam çıkarken yakaladım. O sürekli konuşan, susmayı bilmeyen sinir bozucu ağzına yumruğumu geçirdim. Birkaç dişini kırdığımı hissettim. O hissi hiç bir şeye değişmem. Sınıftan birkaç kişi beni arkamdan yakalayıp yere indirdiler. Umrumda değildi. Amacıma ulaşmıştım. Müdürün odasına götürüldüm. Bana ebeveynlerimin çağrıldığını ve disiplin komitesinin toplandığını söyledi. Ben ise uyandıktan sonra ne yapacağımı düşünüyordum. Yumurta falan mı kaynatsam? Sucuklu yumurta için sucuk yok. Bir koşu gidip alabilirdim aslında evin yanındaki Migros'tan. Annem çayı demlemiştir zaten. İyi gider şimdi bir sucuklu yumurta. Uyanayım da... Müdürün odasında bekleyeli bir saati geçiyordu. Ne kadar içimdeki bu enerjiyi kaybetmek istemesem de canım sıkılmaya başlamıştı. Pencereyi açtım. İkinci kattaydım. Çok yüksek değildi aslında ama uyandırırdı beni büyük ihtimalle. Atladım aşağı. Yıllardır gördüğüm en iyi rüyaydı. Hatırlamakla kalmayıp bir yerlere yazarım ben bunu diye düşündüm. Dünya'daki en güzel his rüyadan uyandıktan sonraki, rüyanın gerçek olmadığını anlama duygusuymuş. Bu kadar güzel bir rüyadan sonra o duyguyu hissedeceğimi düşünmüyordum ne yazık ki. Belki de hissederim dedim kendi kendime. Bilmiyorum. Düşüşü ve uyanışımı kucakladım. Ama uyanmadı. Dünya'daki en güzel his yerine hayatımın en acı verici hissini yaşadım. Bacaklarımın ikisi de kırılmıştı. Ve o an anladım. Rüyada olmadığımı. Ölmek istediğimi hatırlıyorum. Sadece istemekle ölebilir mi ki insan? Bilmiyorum.