ŞİİR GÖTÜRMEZ GERÇEK

Zamanın ötesine geçmek, farklı dünyaların topraklarına ayak basmak, kendini oralarda yeniden keşfetmek. Bu saydıklarımı mümkün kılan tek bir kelime geliyor aklıma: şiir. Her ne kadar bazılarımız okumayı sevmese de, başka ağızlardan dinlemesi başka bir haz veriyor olsa gerek. Ya dilleri farklı dünyalarda dolaşmak, o kadar kolay mıdır dersiniz? Hiç sanmıyorum. Her şeyden önce bunu yapabilmeniz için şiirin yazıldığı dil hakkında epey bir tecrübeli olmanız gerekiyor. Kendi dilimizce iyice özümsenmiş yabancı bir şiir ancak bu şekilde bizden biri gibi geliverir. Üstat Bilge Karasu tam olarak bunu yapmış olmalı ki şiir çevirilerini okurken yorulmuyor, aksine anlam derinliği içerisinde boğuluyorsunuz. Sayfalarda dolaşırken bıraktığım ayak izlerim her yeni şiirde başka başka görünüyor gözüme, farklı gibiler. Bana yalnızlıktan dem vuranların tek uğrak yeri olması gerektiği fikrini katmıyor değil, çünkü ancak insan bu şekilde kaybolarak farklı dünyaların yalnızlarıyla, yalnızlıkta bir olarak varolabilir. Çünkü hepimiz yalnız isek yalnızlıkta birlikteyiz demektir. Belki de hayatı okumayı bilmediğimizdendir emin değilim ama hayatı şiirlerden okuduğumuz andan itibaren tertemiz bir sayfa açılıyor önünüze. Bizi birbirimizden ayıran o en ince çizgilerin birer birer silindiğini görmek kaçınılmaz oluyor tabii. Böylesine duygu yüklü, böylesine derin hayatların tek bir vücut halinde tanıdık bir yüz edasıyla ayakta durması etkiliyor insanı haliyle. Sayfa sayfa geçip bitirseniz de elinizdeki şiirleri; geriye asla kaybolmayan, eskimeyen bir sayfa kalıyor: siz. Böylesine harmanlanmış bir duygu dünyası içerisinde kendini kaybetmenin, aynı zamanda yeni "sen"i keşfetmenin verdiği haz hiçbir şeye değişilmez sanırım. Başka başka sözlerle kendini ifade etmenin, sözcüklerin uçsuz bucaksız diyarlarına kendini bırakmanın, üzerinizdeki tüm baskıyı alıp götürmesi kaçınılmaz. Şiirin böylesine bir gücü önünde saygıyla eğilmekten, ona hayran hayran bakmaktan başka yapacak bir şeyiniz kalmıyor bir bakıma. Ortak bir dil, ortak bir amaç çatısı altında birleştirici gücünü kullanarak yapıyor bunu. Kendi anlam kavgalarınız arasında yeni bir boyut, yeni bir düşünce tarzı, olayları yeniden incelemek konusunda bir adım daha ileri götürüyor sizi şiir okumak. Sadece okumak değil aslında yaşamak, öğrenmek, onunla varolmak. Aklınıza gelebilecek ortak yaşanmış duyguları ele alalım: mesela hüzün. Hüznün insan üzerinde ne denli büyük etkisi olduğu tartışmayı götürmez bir gerçek sanırım. Böylesine ortak, böylesine bizden bir duyguyu ifade etmenin en güzel yolu şiir olacaktır elbette. Bilge Karasu'nun şiir çevirileri arasında farklı kültürlerden, farklı yazarlardan değişik tatlar almak hüznü nasıl anlamlandırmanız konsunda geniş bir seçenek sunuyor önünüze. Bu kadar derin yaşamak, bu kadar anlam aramak kolay mı, değil tabii. Yaşam içerisinde kendi kendimizden yorulduğumuz, kendimize dahi tahammül edmeyeceğimiz anlar oluyor elbette. Kimimiz bunu bilerek, kimimiz istemeden yapıyor. Her nasıl olursa olsun tek çözümü eğer bir şeyler okumaksa, tekrar tekrar öğrenmekse bu sadece ve sadece şiirle gerçekleşebiliyor. En azından benim için bu böyle. Hayatın neresinden bakarsam bakayım, orada ya da burada, bugün ya da yarın; zaman ve mekan fark etmeksizin şiirin üzerimde bıraktığı etkiyi inkar edemem. Kim olursak olalım zaman ve mekan fark etmeksizin her an değişiyor duygu dünyamız ve farklı dünyalara dalıveriyoruz aniden şiirlerle. Yalnızlık, hüzün, özlem, belki biraz da mutluluk hepsini bir arada yaşayadabiliriz belli olmaz ama bu duygu dolu dünyaların hepimizi farklı serüvenlere sürüklediği su götürmez bir gerçek. Hayatı kendinden öğrenemeyebiliriz ama yaşanmışlıklar arasında dolaşarak kendi gerçeğimizi de bulabiliriz. SERHAT ÖZDEMİR