Korkuyu Beklerken

Hayaller kuruyorum. Mutlu olduğum, içinde hüzün barındırmayan ve kısa bir süreliğine de olsa hayatımı mükemmelmiş gibi gösteren hayaller. Gerçekliğe dönmek, o kusursuz hayallerden sıyrılmak zor oluyor elbette. Bambaşka bir dünyanın içindeyim çünkü. Kendi hayatımda olan biten ne kadar olumsuzluk varsa yok oluyor birden. Yenilgilerim, kaçışlarım, çaresizlik içinde sürüklenişlerim, başarısızlıklarım, kayıplarım... Hepsi yok oluyor. Bunların yerini saf mutluluk ve huzurdan ibaret bir hayat alıyor. "Evet, mutluyum artık!" diyorum. Sonunda istediğim hayata, yaşamak istediğim o rüyaya kavuşuyorum. Hayaller her zaman mutlu eder beni. Hayallerimden uyanıp dünyama açtığım zaman gözlerimi, kendimi uçsuz bucaksız bir mutluluk denizinde yüzmüş gibi hissederim. Kitaplar da böyledir işte. Bir kitabı okuyarak kim bilir kaç farklı hayal denizinde kulaç atmışımdır bu zamana kadar? Kaç kitabın içerdiği hayali kendi hayalim bilip mutluluk duymuşumdur? Belki de yüzlerce. Evet, okuduğum kitaplarla mutlu olan bir insanım. Her hikayeden kendimi mutlu edecek çıkarımlar yaparım. Kendi hayatımdan farklı hayatlara tanık olma şansını yakalıyorum böylece ve farklı insanların mutluluklarıyla mutlu oluyorum. Kitap okumaktan beklentim de farklı insanların yaşamlarındaki bir parça haline gelip onlarla mutlu olmaktır fakat yakın zamanda bu beklentimi yerle bir edecek bir kitapla tanıştım: Oğuz Atay-Korkuyu Beklerken. Onca beklentim, mutluluk hayalim bu kitapla yok oldu gitti sanki. Mutlu hayaller beklerken öyle bir karmaşanın içinde buldum ki kendimi hikayelerden sonra uzun süre kendime gelemedim. Karakterler negatif kişilerden oluşuyordu: Mutsuz insanlar, dışlananlar, çaresizlik içinde intihara sürüklenenler, akıl sağlığını yitirmiş olanlar... Şaştım kaldım içinde bulunduğum vaziyete. Gerçek dünya zaten birçok sorunu barındırıyordu ve böyle hikayelerle kendimi daha da üzmek istemiyordum. Kitapları okumadan bırakmak huyum değildir. Kendimi ikna ettim ve başladım yeniden okumaya. Bazen bunalarak bazen içim sıkılarak okudum fakat insan sonradan anlıyor Oğuz Atay'ın yapıtlarının değerini. Bir türlü dikiş tutturamayan onca insanın öyküsüne rağmen zevk alarak okuduğum kitaplardan biri oldu Korkuyu Beklerken. Her sayfada diken üstündeydim. "Acaba bu hikayedeki bahtsız kişi kim?" sorusu sürekli beynimi meşgul etti. Gerçeklikten uzaklaşmaya çalışan insanları tanıdım Atay'ın hikayelerinde. Çoğu zaman da öyle hayatlara tanık oldum ki dünya bu insanların suratına kapılarını çoktan kapatmıştı. Çaresizlik içindeydi herkes. Yaşamak zor, ölüm kurtuluştu. Yadırganan, toplumun dışına itilen o kadar insan gördüm ki bu hikayelerde kendi hayatıma sadece monotonluğundan şikayet ettiğim hayat- şükreder oldum. En çok Unutulan'dan etkilendim mesela. Öyle büyük bir çaresizlik ve sessiz yakarışlar gördüm ki Unutulan'da, kendi hayatımı sorguladım. Belki benim de üzdüğüm birileri vardı bu dünyada. Sonucu hikayeki gibi ağır olmasa da belki istemeden zarar vermiştim insanlara. Peki ya öyleyse bunun pişmanlığını yaşayacak mıydım? Yoksa hayatıma kaldığım yerden devam mı edecektim? Babama Mektup öyküsündeki gibi yıllar geçtikçe babama mı benzeyecektim yoksa? Korkuyu Beklerken'i okurken hayatımı sorgulamamak mümkün değildi. Belki biraz fazla hayal ürünüydü hikayeler ama ben de yaşıyordum zaman zaman çaresizliği, arada kalmışlığın dayanılmazlığını, yalnızlığı ve başarısızlığı. Kendi hayatımı sorguladım durdum böyle. Kendimi hikayelerdeki kahramanlarla kıyasladım. Meğer kitaplar sadece mutluluktan ibaret değilmiş. Bir kitap, içinde ne kadar farklı duygu barındırıyorsa ve insana kendini sorgulatıyorsa insanda sonsuz bir etki bırakıyormuş. Bu sefer hayaller yok. İnsanın kanını donduran bazı talihsiz hikayeler var. Kendini ifade edemeyen, gerçeklerin acımasızlığından kaçmaya çalışan, dünyadaki yerini bir türlü bulamayıp çaresizlik için kıvranan insanlar var. Bu hikayeler sayesinde insanlığın karanlık yüzünü gördüm ve anladım ki kitapların görevi sadece mutlu edip, mutlu hayaller kurdurmak değilmiş. Bir kitabın düşündürmesi ve o kitabı okuyan insana kendi hayatını sorgulatması gerekliymiş. Bir kitaptan etkilenmek böyle oluyormuş aslında. Alışılmışlardan ve kalıplardan sıyrıldım Oğuz Atay'ın Korkuyu Beklerken'i ile. Yaşamak ile yaşamamak arasındaki ince çizgide gidip gelen ve kaplumbağa misali kabuğunda yaşayan onca insanın hayatına tanık olmamı sağlayan Oğuz Atay'a bir teşekkür borçluyum, öyle değil mi?