ÜŞÜYORUM, ÜSTÜME YORGAN ÖRTECEK 'KİMSE'M OLUR MUSUN?

"Kendini yalnız hisseden kimse için her yer çöldür." buyurmuş Anton Çehov. Ne kadar haklı ve yerinde bir tespittir, yalnızlık denilen puslu buhrana dair. Güzelliğin çevrenizi kapladığı, mutluluğun hegemonyasını sürdürdüğü ve sınırları saadet zinciri timsali görünmez gülücüklerle kaplı imparatorluğunuzda, merkezi siz olan renkli hayatınız birden grileşiverir. Solar gönlünüzün gülü, geriye kalır dikeni. Hem manevi hem maddi cihette muhatap bulamayan akıl sahipleri ise bir çocuk edasıyla "Bismillah" derler hayata yeniden. Başlangıç, yerine veya amacına göre isabetlidir ama konu, lüzumsuz sebeplerle ayrıldığınız akraba veyahut dostlarınızın yokluğunda tezahür eden 'yalnızlık' adlı illet ise onunla uzlaşma belki daha mantıklı bir seçenektir, ne dersiniz? Yalnızlık... Yalnızlık odur ki kimi zaman bir beşer kimi zaman ise soyut bir kavram olan, misal bu hayatta başı dik durmamıza vesile, yegane bir kaynak olan iman silüetine bürünen 'arkadaş' kavramının yokluğunda zehirli iğneleriyle sisli sokağın arasından sıyrılıp ortaya çıkan ve hayattan sizi koparma adına bütün enerjinizi sömüren bir 'karabasan'dır. Tutsak alınır benliğiniz, bitmek bilmeyen düşüncelerle harmanlanmış sorularınızın çözümünü bulma maksadıyla derin bir beyin fırtınasına gark oldurulursunuz. Kitleler arasındasınızdır, tanıdık yüzler arar bir çift irisinizden damarlar vasıtasıyla bağlantı kurduğunuz 'duyular bakımından vazgeçilmez'iniz. Size ait hiçbir öğe yoktur yabancı bedenlerde. Sonra atarsınız kendinizi rıhtımın kenarına, ansızın gece olur ve beklenen kutsal an işte budur: Yakamozla şahlanan ve dolunayla coşan o müthiş deniz manzarasında bile bir dost ararsınız, o dost ki sizi bu sonsuz depresif tavırdan vereceği sıcak elle kurtaracak ve birbirinize sarılıp tekrar ayrılmama yemini edeceğiniz. Ama gelmez, yoktur çünkü. Kimisi kirli ideolojinizden, kimi de aşırı pragmatist kişiliğinizden kaçmış; bazen de siz buna yakın düşünceler serabında kaybolup aynı terk işlemini onlara karşı gerçekleştirmişsinizdir. Ve geriye tek bir ihtimalkalır: Bu kasvetli hayatta sıkışıp kalan ve bir nebze de olsa rahatlayamayan ruhu, bir uçurum kenarında, toplamda beş saniye süren ve sonunda kayalıklarla flörtün gerçekleştiği operasyon ile sonsuza dek özgür bırakmak. Ey sevgili yalnızlık! O kadar güçlü ve dirayetlisin ki senle olan ve bitmek bilmeyen bu savaşımı bitirmek istiyorum. Anlaşma yaparız, sen ihtilal çiçeği olursun, ben de yenilen taraf olurum, he? Ama yok, yapmayız dersen bil ki sana söyleyeceklerim var: Sen değil misin ıssızlığımdan doğup da bir dev gibi karşıma çıkan ve çok özgünmüş gibi bana kendi kurallarını uygulatmaya çalışan? Aynı sen, 'yoldaş listesi' adlı hafıza kartımın dolmaya yaklaştığı zamanlarda son derece sosyal olan ben, o parti senin bu parti benim gezerken köşe başı sokakta başını öne eğmiştin, yüzüme bile bakamıyordun. Korkaksın çünkü, eğer denildiği kadar çetin olsa idin muvaffakiyetle bünyemde haşrolmuş idrak yeteneğimi o zaman ele geçirirdin. Ne zaman ele ayağa düştüm, tanıştığım ve varlıklarında kaybolduğum dostlarımı 'arkadaşlık bakımından yeterlilik testi'ne tabi tuttum ve onları birer birer yitirdim, o zaman çıkageldin suratında o pişkin ifade ile. Yaprağı açık yeşil, reçinesi tutkal ve kokusu pek ağaçlarla dolu yolunu aşındırdığım patikadaki renkli görüntüyü kaybettim. Hayır, renk körü olmadım; sadece senin gazabına uğradım. Eskiden de yapmayı çok sevdiğim koy dalışlarım artık bayılma olmadan neticelenmiyor, sebebi belli: Sen, yeniden... Varlığını kısıtlamak için doğadaki güzelliklere baksam onlar da fayda etmiyor, anlayacağın iyice çaresiz kaldım. Yoruldum bu amansız savaştan, çölde üşüme krizleri geçirmekten tükendim artık. Barışalım ve sen de benim biricik yorganım ol, ne dersin ha, sevgili yalnızlık? Saim ERÇOLAK