Hayat Kadar Gerçek

Gerçekten özgür müyüz? Yaşadığımız bu hayat bize mi ait? Hayallerimizin peşinden mi yoksa bize sunulup dayatılanın peşinden mi gidiyoruz? İnsan çok garip aslında, ölüm ona ne zaman gelecek bilmediği için herhalde yaşarken pek sorgulamaz. Aslında sonu yokmuş gibi harcar günlerini, pek düşünmez... Çoğumuzun yaptığı bu değil mi aslında, sabahtan akşama kadar bütün gün hayatın koşturmacası içinde kaybolup ne olduğunun farkına bile varamadan aynı sabaha uyanmak. Hepimiz aslında başrolü olduğumuz hayatlarımızın ne kadar değerli olduğunun farkında olmadan günlerimizi sonu yokmuş gibi harcıyoruz. Sanalla gerçek arasına sıkışmış gibiyiz, sanki hayat bizi bambaşka bir yerlere atıyor ve biz oradan nasıl göründüğümüzün farkında bile değiliz. Yaşadığımız bu bize "sunulmuş" olan hayata durup bir yerinden bakmak gerekiyor. Yaşınız kaç olursa olsun bir durun düşünün "Bu hayat benim hayatım mı?" diye, "Yoksa çoktan yazılıp çizilmiş bir senaryoyu mu oynuyorum?" deyin kendi kendinize. Dinlemeyin, sorgulayın. Farklı olun, aynıdan kaçın. Rutini bozun, değişiklikler arayın. En önemlisi korkmayın, korkularınızın üstüne gidin; çünkü korkularınız kısıtlar sizi. İnsan istediklerine ulaşmak için, yaşadığı hayata mahkum olmayıp onun rutininden sıyrılmalıdır. İşte "Truman Show" tam da bunları düşündürdü bana izlerken. Eve gidip yapacak bir şey bulamadığımda zaman geçirmek için açtığım bir filmken bir anda ağzımı açık bırakarak içine çekti beni. Sanal bir dünyada yaşayan bir adamın bütün hayatının televizyon şovu olarak yayınlanmasının hikayesiydi bu film. Bu olay tabii ki çok ütopikti fakat bana kendi hayatımı sorgulatacak kadar da gerçekti aslında. Şu anda içinde var olduğumuz, beş duyumuzun tamamıyla hissettiğimiz ama hepsinden çok yaşadığımızı sandığımız hayatımızın aslında ne kadar yapay olduğunu gösteren, eleştiren, korkutan ve çokça irdeleyen bir yapıt aslında. Evet, tam olarak "sandığımız hayat". İçerisine gülüşlerimizi, hüzünlerimizi, ilk aşklarımızı, çocuklarımızı en değerli hatıralarımızı sığdırdığımız bu hayat. Bunların hepsi bir yerlerinde var oluyor hayatın, hayatımızın. Peki biz kendi hayatımızın neresindeyiz? Sevdiğimiz adam ya da kadın da bizle aynı hisleri taşıyor mu? Yoksa o da mı gerçek değil? Şu an okuduğumuz okul, çalıştığımız iş gerçekten bize mi ait hayatımıza bizle beraber ortak mı, yoksa bir başkasının bizim için öngördüklerini, oluşturduklarını mı yaşıyoruz? Birilerinin her zaman bir yerlerde sizinle ilgili planları ve hayalleri olacaktır; ama önemli olan sizin ne istediğiniz neyi yaşamaya değer bulduğunuzdur. "Hayat" ne kadar anlam dolu ve güzel bir kelime! Yaşayan her canlıya ilk ve son defa verilmiş bir şans. Bu yaşadığınız hayata hapsolmayın, hayatlarınızı çaldıktan sonra hayatınız size aitmiş gibi kandırmalarına izin vermeyin. Yaşamak lazım o yüzden; önce kendiniz sonra sevdikleriniz için. Madem tek bir hak var, tek bir hayat var ve siz başrolündesiniz bu hayatın o zaman keyfini çıkartmak için daha ne bekliyorsunuz? Korkmadan yaşayın, esir olmayın. Kalbinizin sesini dinleyin ve bütün Arın Tekinel korkularınızı yenin ki sonsuz ufuklara yelken açabilin. Dünya çok büyük bir yer ve emin olun görülmeye değecek, size kucak açacak çok yer var. Tadını çıkarın. İnsan yalnız ve değersiz hissederse çökmeye başlar ve gerçeklikten uzaklaşır. Aslında işin özeti bütün sanallıktan kurtulun ve her an'ın gerçek olmasına özen gösterin; çünkü gerçekse, en mutsuz anınız bile yaşamaya değerdir. Son olarak, yaşama dört elle sarılmaya devam edin. Hayatınızın seyir oranı ne kadar yüksek olursa olsun öldüğünüzde yayından kaldırılacaksınız unutmayın. Truman'ın da dediği gibi "Olur ya bir daha görüşemezsek iyi günler, iyi akşamlar ve iyi geceler!"