Kaygının Kedisi

Sakin geçen bir günün ardından, kulaklığından gelen huzur verici müziğin eşliğinde, evinin merdivenlerinden yukarı çıkmak paha biçilemez bir his. İnsan böyle bir monotonluğun içinde kaybolsa bile bundan şikayetçi olmaz herhalde. Anahtarımı çıkarıyorum, kapıyı açar açmaz evin tanıdık bir o kadar da sıcak havası yüzüme çarpıyor. Ben tüm bu tanıdık hisleri düşünürken, mutfaktan annemin çığlığı yükseliyor. '' Rıfaaaatt! İn çabuk oradan aşağıya, delirtme beni!'' İşte tam bu nokta, monotonluğumun bittiği yer oluyor. Hızlıca ayakkabılarımı çıkarıp mutfağa doğru koşuyorum. Yerlere saçılmış pirinç tanelerinin üzerinden atlayarak, Rıfat'ı kucağıma aldığım gibi odama koşuyorum. Arkamızdan fırlatılan terlik neyse ki bize yetişemiyor. Kapıyı kapatıp onaylamayan bakışlarımı, kaygılı bir şekilde halıda duran kediye çeviriyorum ama o bunu umursamadan patilerini yalamaya başlıyor. İşte, bizim sonsuz döngümüzün küçük bir parçası... Tek çocuk olmanın insana kazandırdıkları ve kaybettirdikleri herkes tarafından farklı yorumlanabilse de ben her zaman bu durumu sevmişimdir. Geçen yıllar ile birlikte artan farkındalık ve hissedilen yalnızlık, evimizdeki kedi sayısının da doğru orantılı olarak artmasına sebep olmuştu. Belki de bu yüzden seviyorum tek çocuk olmayı, büyüdükçe kedilerim bana, insanların kattığından daha çok şey katmaya başladı. Hatta elime kalemimi aldığımda yazacak çok fazla hikayemin olmasını bile onlara borçluymuşum gibi hissediyorum. Aslında bu durum üzerinde düşünürsek, bunun imkansız olmadığını fark ederiz. Ernest Hemingway, Jean Paul Sartre gibi birçok başarılı yazara ilham veren kediler nasıl edebiyatın dışında tutulabilir ki? Kim ne derse desin, kediler edebi varlıklardır ve içinden geçtikleri şairlere, romanlara kendi ruhlarını bulaştırırlar. Rıfat'ı bulmadan yaklaşık bir ay önce bitirdiğim kitabı okurken fark etmiştim ki Barış Bıçakçı da buna inanan, bu bağı kurabilen yazarlardan. Seyrek Yağmur'u okurken bunu anlamamak çok zor olurdu zaten. Kitapçı Rıfat'ın parçalanmış anılarını, kendine has fikirlerini ve bitmek tükenmek bilmeyen dertlerini paylaşırken o dükkana uğramak ve Rıfat'ı karşısına alıp demli bir çay içmek istiyor insan. Rıfat'a göre kedisiz kitapçı olmaz, her derdin çaresi bulunmaz ve günler aynı kaba damlamaz. ''Hiçbir şey eksik değil. Kapının açıldığını kendi dünyasına dalmış Rıfat'a bildiren bir çıngırak ve tabii kitapların üzerine tünemiş uyuyan bol tüylü bir kedi var.'' (Bıçakçı 7) Bu cümleye bakarken kuruyorum Rıfat ile aramdaki bağı. Bir kez daha istiyorum dükkana girmeyi, o kediyi kucağıma alıp hafifçe okşarken satırlar arasında kaybolmayı. Rıfat da karşımdaysa eğer başka ne isterim? Gittikçe bu mükemmel karaktere daha fazla bağlanıyorum. Öyle çok istiyor ki sevilmeyi, öyle muhtaç ki dükkana girip yalnızca test kitapları sormayacak insanlara... Hayatı anlamaya karşı bitmek tükenmek bilmeyen arzusu, çektiği aşk acısı, anlamlandıramadığı sosyal düzen ve hatta tanrıyı sorgulayışı bile hepimizden bir parça barındırıyor gibi. Buna rağmen, hiçbirimiz Rıfat değiliz. Ancak, hepimizi birleştirirsek ortaya bir Rıfat çıkabilir gibi geliyor bana. O, hayatın tam ortasında, herkes ile hiç kimse arasında kaybolmuş kedili bir kitapçı sadece. Hani, bazı kitapları öyle kolayca bitiremeyiz içimizde, okunacak sayfaları kalmasa bile o kitap günlük hayatımızın içinde ufak anlarda hatırlatır kendini bize, benim için Seyrek Yağmur tam olarak öyle kitaplardan oluyor işte. Aylardan Ocak, havanın iyiden iyiye soğumaya başladığı yağmurlu bir akşamda eve yürüyorum. Arka caddemizdeki sinemanın önünden geçerken, tiz ve sık miyavlamalar duyuyorum, kafamı çevirdiğimde yağmurdan sırılsıklam olmuş cılız bir yavru kedi görüyorum sinemanın ince tabelasının altında duran. Öyle yalnız, öyle kaygılı ki aklıma gelen satırlara engel olamıyorum. ''Rıfat zavallı kedisinin arka ayakları sağa sola savrularak kitapçıdan kaçışını her nasılsa görmüştü, unutamıyor. Ne yiyecek bu kedi ne içecek, nasıl koruyacak tehlikelerden kendini? Kitapların verdiği güven olmadan nasıl yaşayacak? Bir kedi kitapsız yaşayabilir mi?'' (Bıçakçı 97) Bir kedi kitapsız, evsiz daha önemlisi Rıfat olmadan yaşayabilir miydi? Neredeyse hiç düşünmeden alıyorum kediyi, montumun içine sarıyorum ve hızlı adımlarla eve gidiyoruz. İyileşmesi zaman alsa da bizi tanıdıkça, evi öğrendikçe iyiye gidiyor durumu kaygısı geçen günlerle birlikte azalıyor hayata karşı. En sevdiği minderi kütüphanenin yanındaki peteğin altında, canı isterse tüm gün uyuyor canı isterse bütün evi alt üst ediyor. Tüm kediler gibi o da kalıplara sığmıyor ve kendine has zevklerinden, kişiliğinden asla ödün vermiyor. Sırf onunla aynı evi paylaşıyoruz ya da ona yemek veriyoruz diye uysallaşsa, keyifsiz olduğunda kollarımızı tırmalamaktan vazgeçse onu yine böylesine sever miydim bilemiyorum. Ben tüm bunları düşünürken, o temizlenmesini bitirmiş güzellik uykusuna dalmıştı bile. Ben de raftan yeni bir kitap alıp yanına kıvrıldım. Adeta satırlardan fırlamışçasına hayatıma giren Rıfat, ona her baktığımdan içimdeki şefkati, güveni ve inancı tazeliyordu. Artık seyrek yağmurlara, umutsuzluklara ve kaygılara birlikte şemsiye açıyorduk, korkmadan.