Köpekler ve İnsanlar

Tıkanmış durumdayım. İlerleyemiyorum. Ne istediğimi biliyorum sanki ya da hiç değilse aklıma gelen birkaç fikir var fakat bu konuda hiçbir şey yapamıyorum. Beni geride tutan bir şeyler var. Gece herkes uyurken, pencereler ve kapılar kilitli olduğundan sabahı beklemek gibi. Fakat gelecekte beni bekleyen hiçbir güzellik yok. Bir asırdan fazladır aynı günü yaşadığım için geleceği görebiliyorum. Boş zamanlarımda en çok yaptığım, düşünmenin hemen ardından gelen aktivite yürümek sanırım. Sadece hareket etmek bile temiz hava gibi. Durduğum an daralıyorum, düşünmeye başlıyorum. Hani klasik bir ikilem vardır. Yol ve varış noktası. Benim için yol da varış noktası da anlamsız. Gidebileceğim hiçbir yol gitmek istediğim yere çıkmıyor zaten. Ve akşam yenilmiş biri olarak, geldiğim aynı yere dönerkenki kepazelik, utanç kaçınılmaz. İşin aslı, benim seçimlerimle ya da değil, şu anki konumuma nasıl geldiğimi bilmiyorum. Ayhan Geçgin'in Uzun Yürüyüş romanında da içinde bulunduğum ruh haline sahip, ne olursa olsun hareket etmeyi sürdürerek uzaklaşıp kaybolmak isteyen bir karakterin yürüyüşü anlatılıyor. Karakterin bir ismi yok, bazen Erkan oluyor bazen Mahmut. Varoluşsal bir amacı, bir isteği yok. Tek yapması gereken yürümeye devam etmek. Durduğu anda hayat ona yetişebilir çünkü. Bu yürüyüşü onu önce şehre, daha sonra da dağa götürüyor. Romanda gezi parkı vb. bazı toplumsal göndermeler de mevcut fakat bunlara değinmeyeceğim çünkü gerçekten umurumda değil. Benim derdim bana yetiyor. Ben tek başımayım. Bir gün bütün gökyüzü üzerimize çöktüğünde de tek başıma olacağım. Romandaki karakter de kendini ortasında bulduğu bu olaylar ile benim kadar ilişkisiz. Geçen hafta İstanbul'daydım. Ankara'da doğmuş ve hayatı geçmiş biri olarak İstanbul benim için korkutucu ölçüde büyük ve çeşitliydi. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde bunalıma girmem uzun sürmedi. Geçirdiğim bir hafta boyunca her gün sürekli yürüdüm. Gittiğim her yerde başka şartlar altında isteyebileceğim ve elde edebileceğim şeyler gördüm. Gittiğim yerlerde gördüğüm insanlarla konuşmak için bahaneler yarattım. Saati sordum, yol sordum. Gerçekten yolu bilmeme gerek yoktu, yolu bilmeyi hiç istemiyordum. Ve içten içe, konuştuğum herkese sinir oldum. Sanırım İstanbul hakkında en sevdiğim şey dışarıya her çıktığımda yeni bir ihtimalin olmasıydı. Başınıza ne geleceğini kestiremiyorsunuz. Belki hayatınızın değiştirecek kişiyi o gün tanıyabilirsiniz. Yanınızdan koşarak geçen bir palyaço veya sokak lambasıyla kickbox çalışan adam gibi şeyler görmek çok da anormal değil. Herkes tarihi kalıntılara, kalelere vs bakarken ben insanları izliyordum. Çok önemli bir şeyini kaybetmiş ve çaresizce bulmaya çalışan biri gibi umutsuzca dolaştım. Ayaklarımda yaralar çıkana kadar yürüdüm ve daha sonra biraz daha yürüdüm. Bunlar sadece İstanbul'da olmanın bana yaptırdıklarıydı. Okyanuslar ardındaki, sadece resimlerine bakabildiğim şehirlere gidebilseydim eğer neler olurdu kim bilir. Belki o zaman duygularımdan kaçmak için günlerce yürümem gerekirdi. Bazen neden dışarıya çıkmak istediğimi sorguluyorum. Gelmeyecek olanı beklemekten sıkılmadım mı? Başka bir çarem yok belki de. Yürümek ve beklemek. Beklemek ve yürümek. Modern hayat bu iki eylemin tekrarlarından oluşuyor sanırım. Hep bir şeyleri bekliyorum ve daha sonra bir yerlere gitmem gerekiyor. Gerçekten hiçbir şey yok. Ne dışarıda ne de içeride. Bütün bunları anlatmamda bir amaç yok tıpkı yaptığım zaman da olmadığı gibi. Ve kendimi bu noktada romandaki karakterle özdeşleştiriyorum. Tek başıma dolaşırken gittiğim yerlerde, parklarda ve diğer ıssız yerlerde çoğu zaman sokak köpekleri görüyorum. Belki kendimi avutmak için, belki durumumu normalleştirmek için, belki de sadece zamanı geçirmek için bazen onları izliyorum ve hayatlarını anlamaya çalışıyorum. Yaptıkları yeri koklamak, etrafa bakmak, biraz yürümek ve sadece durmak gibi birkaç hareket var. Ben de kendimi insanların dünyasında sahipsiz bir köpek gibi hissediyorum. İnsanların beni köpek olarak gördüklerinden şüpheleniyorum. Biraz zaman ayırdıktan, başımı biraz okşadıktan ya da yanımda biraz durduktan sonra gitmemi bekliyorlar sanki. Romanın kapağındaki köpeği gördüğümde aklıma ilk olarak bu geldi ve benzer bir bağlantının kurulmuş olabileceğini düşündüm. Bir köpek olarak, insanlar hakkında anlamadığım şey: Herkese aynı şekilde mesafeli davranarak hayatlarının nasıl değişmesini bekliyorlar. Bir şeyi beklemiyorlarsa neden kendilerini önemsiyorlar, neden dışarı çıkıyorlar? Bazen ben de bir yerlerde durup birilerinin benimle konuşmasını bekliyorum. Bu hiçbir zaman olmadı.