Kalbimizdeki İki Duygu: Aşk ve Özlem

Kalbim hayatımda ilk defa dizgilerinden kurtulmuş bir at gibi coşkulu ve hızlı atarken bedenim de soğuktan dolayı ellerini kenetleyerek küçücük vücudunu ısıtmaya çalışan bir kız çocuğu gibi titriyordu. Benliğimi kontrol altına almaya çok yakın olan bu büyülü duygu karmaşası beni tutkulu birlikteliklere mi, heyecanlı maceraları mı, yoksa ıstırap verici yitirilişlere mi sürükleyecekti bilmiyordum ama halimden hiç olmadığım kadar memnundum. Sanki karşımdaki insanın ruhuna karışıp hayatın güzelliklerini keşfe çıkmış ve kalbimi o insana emanet edip geriye bakmadan aydınlık günlere ilerliyormuş gibi hissediyordum. Kısacık yaşantımın bir taraftan bütün eksik yanlarımı tamamlayan diğer taraftan da kalbimin en derin noktalarını bile doldurmaya yeten ilk aşk hikayesi de işte böyle başlamıştı. Geçen hafta en sevdiğim şiirlerden biri olan Ümit Yaşar Oğuzcan'ın "Bir Pınarsın"ını okurken mazide kaldığını düşündüğüm ilk sevgi yolculuğumun kırıntıları duygu ve düşüncelerimi ele geçirmeye başladığı için onlara kulak vermeden duramadım. Altı yıl öncesine dönüp 'o' kişiyi ilk kez gördüğüm zamanı hatırlıyorum da ne kadar da masum hayaller kurmuştum aklımda, bir annenin yeni doğmuş çocuğuna dokunmaya kıyamaması gibi ben de ona hemencecik yaklaşamamıştım, beklemiştim. Karşımda tüm çıplaklığıyla duruyordu; karakteri, benliği, eksiklikleri, güçlü yanlarıyla ilgili hiçbir bilgim yoktu, sadece gözleri bana tüm ihtişamı ve güzelliğiyle parıldayan yıldızlarla dolu bir gökyüzünü çağrıştırıyordu. Kısa bir 'merhaba' ile o anın büyüsü bozulsa da hiç unutamayacağım üç yıla adım atmıştım, bir noktaya kadar hızla mükemmeliyete doğru ilerleyen sonra da yavaşça üzüntülerle şekillenen koskoca üç yıla. Birini kendi benliğinizden bile taviz verecek kadar çok sevdiğiniz ve onu kaybetmemek için elinizden geleni ardına koymadığınız zamanlar olmuştur, işte ben o haldeydim. Bu durum karşılıklı olduğu için beni acı dolu, geçmek bilmeyen günlere sürüklemek yerine 'o' kişiyle hayatımı renklendirme şansını bana sunmuştu. Onun kalbimdeki yerini en doğru ortaya koyan ifade "varken doyulamayansın, yokken dayanılmayan" (Oğuzcan, Bir Pınarsın) cümlesi olmuştu. Sürekli yesem bile tadına doyamadığım bir tatlı gibi ne kadar onun yanında dursam da ellerimiz birbirinden ayrıldığı anda onu özlemeye başlıyor, sevgim şehvetli ama fazlası zararlı olabilecek bir bağımlılığa doğru yol alıyordu. Sanki onun gülümsemesinde bir bahar sabahı güneşin doğduğunu görüyor, hayallere dalıyor ve onunla olduğumda zamanın neden durmadığından yakınıyordum. Şiirin dizelerinde kendi benliğimden izler bulmaya çalışırken aynı zamanda aklımda beliren bu düşünceleri de hızlıca savuşturmaya çalışıyordum. Kısa bir dörtlükten oluşmasına rağmen kalbimin en derinlerine gömdüğümü düşündüğüm mutlulukları ve üzüntüleri gün yüzüne çıkarmama yardımcı olan bu etkileyici şiir bana sadece ilk aşkımı değil özlemek kavramını da hatırlatmayı başarmıştı. Özlem duygusunu aklımda hep insanlarla özdeşleştirmiştim çünkü bir olayı, bir vakti ya da hayatımızdaki küçük bir detayı bir daha aynısını yaşayamayacağımızı bilsek bile özlemek bana anlamsız gelmişti. Zamanda yolculuk etmek mümkün olmadığı için eskiye dönük anıları geri getirmemiz mümkün değildi ama bir insanı hala hayattayken tekrar bulup özlemimizi gidermek mümkündü. Aklımın sonsuzluğa uzanan yönlerini kullansam bile çoğu durumda duygularıma yenik düşerek hareket ettiğim için insanları özlemek konusunda hiç başarılı olamamıştım. Birini özlediğimde içimdeki duygular kopmasına çok az kalmış bir fırtına gibi yükselmeye başlar ve elime geçen ilk fırsatta o kişinin yanına gitmeme yol açardı. Kalbimi dağlayan gri sis bulutlarını dağıtmanın başka bir çaresi yoktu. Hayatın bir saniye sonra bizlere ne sunacağı büyülü bir belirsizlik olduğu için birini özleyip onu görememe halinin çaresizliğini hiçbir zaman hissetmek istemiyor, belki de böyle yaparak kolaya kaçıyordum. Hayatımdaki bazı kişiler "bir pınarsın sen içilen ama hiç kanılmayan" (Oğuzcan, Bir Pınarsın) dizelerinin vücut bulmuş haliydi. Onların yanında susuzluğumu gideriyor, kendime geliyor ama uzun süreli ayrılıklara dayanamıyor, yaşamayı sürdürmek için onların varlığına ihtiyaç duyuyordum. Gün boyunca dost dediğim insanlarla beraber olduktan sonra eve geldiğimde telefonumu elimden düşürmeden onlarla konuşuyor, sanki yıllardır haber alamadığım biriyle iletişim kuruyormuş gibi zevk alıyordum. Bu satırları yazdığım gün şiirin üstünden belki de onlarca kez geçtim. Her seferinde aklımda öncekilerle bağdaşmayan çağrışımlar beliriyor, farklı dünyaları keşfe çıkıyordum. Şiiri son okuyuşumda "seveni yanıltmayan, sevince yanılmayan" (Oğuzcan, Bir Pınarsın) dizelerinin sahibinin kim olduğunu merak etmeye başladım. Birine karşı kalbimizde küçücük bir şüphe bile olmadan saf sevgi beslemek hepimizin sahip olmak istediği bir değerdi ama kolay elde edilmiyordu. İlk aşkımın beni yanıltmayacağını düşünmüştüm ama böyle olmamıştı, hayat hayallerimdeki kadar tozpembe olmadığını bana birçok kez göstermişti. 'İşte bu benim ruh eşim' dediğim kişiyle beraber olduktan sonra bu şiiri tekrar okuduğumda dizelerin bana daha anlamlı geleceğinden emindim çünkü ancak doğru kişiye karşı aşkın o insanı deli edici tarafını hisseden bir kişi bu şiiri tamamen özümseyebilirdi.