Döngünün Bileşenleri

Yaşamak? Nasıl? Mutlu olarak? Korkusuz olarak? Kalp kırmayarak? Yaşıyoruz ama nasıl? Hepimiz birer tohum gibi önce toprağa ekiliyor, filizleniyor, büyüyüp ağaç haline geliyor ve zamanımız geldiğinde dünyayı terk ediyoruz. Bu döngünün adı yaşam. Bütün yaşamımız bir şeyleri kovalamakla geçiyor: İyi bir okul kazanmak, işe kabul olmak, evlenmek, ev almak, çocuk yapmak, işte yükselmek, kalan hayatı idare ettirebilecek bir maaşla emekli olmak, ölürken acı çekmemek... Hepsini istiyoruz hayattan. Olmayacağını düşündüğümüzde de korkmaya başlıyoruz. Yaşımız büyüdükçe isteklerimiz çoğaldığı için korkularımız da artıyor. Bir noktada korkularımızın esiri oluyoruz ve hayatımızı onlara göre şekillendirmeye başlıyoruz. İşimizi kaybetme korkusu, çocuğumuz tarafından sevilmeme korkusu, boşanma korkusu, ölme korkusu. İşimizi kaybetmemek için patronlarımıza yağ çekmeye, çocuğumuzun sevgisini kaybetmemek için her istediğini yapmaya, eşimizi kaybetmemek için onunla iyi geçinmeye bakıyoruz. Fark ettiyseniz bütün korkularımız bir şeyleri kaybetmekle ilgili. Hayatımız kaybetme korkusuyla şekilleniyor. Kaybetmek. Bir anda her şeyi kaybedebiliriz. Bir deprem olur ve evimiz, çocuğumuz, eşimiz, işimiz. Hepsi kayıp. Bir savaş çıkar ve ülkemizi, kolumuzu, bacağımızı, akli dengemizi kaybederiz. Kaybedebileceklerimizin haddi hesabı yok. Peki nasıl elimizde tutabiliriz? Sevdiklerimizin her istediğini yaparak, kapılarında köle olarak değil. Kendimizin de birer birey olduğunu onlara her fırsatta hatırlatarak. Değer verdiklerimizin saman alevi gibi bir anda yanıp gitmesine izin vermeyeceğimizi hissettirerek. Bunu hissettirmek çok önemli çünkü ancak o zaman tamamen, kendi düşünce ve davranışlarımızla, korkularımızla birbirimizden farklı bireyler olduğumuz anlaşılıyor. İsteklerimizi daha korkusuzca, açıkça dile getirmeye başlıyoruz. İşimizde beğenmediğimiz bir noktayı değiştirmeyi talep etmek, eşimize boşanmak istediğimizi söylemek çok daha kolay olmaya başlıyor. Kolaylık derken bahsettiğim "Karıcığım, ayrılalım ben seni sevmiyorum." deyip çekip gitme saygısızlığı yada altınızda çalışan birine " İşini iyi yapmıyorsun, sen bu işi hak etmiyorsun." demek değil. Uygun bir dille karşımızdakinin de tıpkı bizim bir birey olduğunu unutmadan, onun duygularını incitmeden, korkularını ortaya çıkarmadan isteklerimizi dile getirmek. Kaybetmekten en çok korktuğumuz şey de elimizdekilerin hepsini bir yana bırakırsak, sizin ne diyeceğinizi bilemem ama, bence mutluluk. Bütün hayatımızı, isteklerimizi mutluluğumuza göre şekillendiriyoruz. Mutlu değilsek kalp kırmaya, insanları rahatsız etmeye, onları bizi mutlu etmeye zorluyoruz. En büyük korkumuzu başkalarının sırtından yenmeye çalışıyoruz. Başka bireyleri ve davranışlarını bize uymaya zorluyoruz. Genellikle de başarısız oluyoruz çünkü mutlu olmak hayatta tek başımıza ulaşmamız gereken bir tepe. İsteklerimizin tamamını gerçekleştirerek mutlu olabileceğimizi düşünüyoruz ama olamıyoruz. İsteklerimizin tamamını asla gerçekleştiremiyoruz çünkü hep daha fazlasını istiyoruz. Hep daha iyisi, daha çoğu, daha yenisi... Dibi görünmeyen bir kuyuya giriyoruz ve çıkamıyoruz. Şimdi de istediklerimiz olmayacak korkusu çıktı karşımıza işte. Bence asıl önemli nokta korkularımızla yaşamayı öğrenmek. Sürekli bir takım yanlışlarla, eksiklerle karşılaşacağımızı anlayıp onlara göre kendimizi şekillendirmek. Korkularımızdan korkmamak çünkü onlar bizi biz yapan, kişiliğimizi belirleyen unsurlar. Siz hiç dalağınızdan yada akciğerinizden korktunuz mu? Korkmadınız. Akciğeriniz hep bildiğiniz yerdeydi. Dalağınız bir anda soldan sağa geçmeye karar vermedi hiç. Korkularınız da öyle. Siz onları hep yanınızda taşıdınız ve taşımaya devam edeceksiniz. Belki değişecekler, belki işinizi kaybetme korkusu emekli olunca yerini ayın sonunu azıcık maaşla getirmeye bırakacak ama hep var olacak. Bu yüzden korkup kaçmak yerine kalıp savaşmak en doğrusu. Korkup yaşamayı, hayattan zevk almayı bırakmak büyük bir yanlış. Yanlıştan dönmek de bizim elimizde. Mutluluğu, huzuru döngümüze eklemek korkularımızı sahiplenmekle başlar.