Gurbette Olmanın Dayanılmaz Ağırlığı

Bazı kelimeler var ki ne kadar çok okursak okuyalım anlayamayız. Kaç sözlüğe bakarsak bakalım oturtamayız manasını kafamızda tam anlamıyla. Kelimeler de insanlar gibi bir bakıma, tanışmak gerekir üslubunca. Ne kadar çok duysak da tınısı kulaktan kulağa, ne kadar dolansa da telaffuzu ağızdan ağza; dokunmadıkça ruhumuza, yer etmedikçe beynimizde bizim için hep bir muammadır aslında. Varlığından haberdar olduğumuz ama hiç tanışma fırsatı bulamadığımız bir yabancıdan farksız biridir adeta. Bir de öyle kelimeler var ki sadece kulaklarımızda değil tüm hücrelerimizde tınısını duyduğumuz, iliklerimize kadar hissettiğimiz... Hatta gözlerimizin bile kayıtsız kalamayıp dolduğu kelimeler... Bir cümleden, paragraftan belki de bir kitaptan daha anlamlı daha derin sözcükler... Bizi derinliğine çekip alan, şu an'dan soyutlayan... Kelimenin ağırlığından belki de dudaktan çıktıktan sonra yutkunma ihtiyacı hissettiren, idraki için birkaç saniye kazandıran... Hafife alamazsınız bu kelimeleri... Ağırlıklarından, öyle kolay kolay da çıkmaz ağızdan. Gurbet de öyle bir kelime benim için. On sekiz yaşıma gelene kadar romanlarda, şiirlerde okuduğum, türkülerde duyduğum ama aslında hiç anlamadığım bir kelimeydi. Bir gün tanışacağımızı biliyordum o yüzden çok da heyecanlı değildim o gün gelip çattığında. Galiba sandığım kadar merak etmiyordum onu. Belki de hüznün baskınlığından heyecan girmeye cesaret edememişti içeriye. İçeride neler olduğunu ben bile bilmiyordum. İnsan ailesinden, doğduğu evden, alışkanlıklarından ayrılırken ne yaşadığını, nasıl bir bilinmezliğe sürüklendiğini kestiremiyor. Yaşanmışlıkların hüznü ile yaşanacakların heyecanı karışıyor siz evinizden ayrılırken. Büyüdüğünüzü hissediyorsunuz daha otobüste el sallarken annenize. Yalnızlığınızı hissediyorsunuz tek tabak koyarken masanıza. Eskisi gibi olmayacağını anlıyorsunuz artık çıkardığınız kıyafetlerinizi dolabınızda halihazırda bulamayınca. Hafta içinin koşturmasında değil; hafta sonlarında, evet o rahat keyif alınası zaman dilimlerinde bir yumru oturuyor göğsünüze, sabah yataktan kalkmak istemiyorsunuz mesela. Kızarmış ekmek kokusuyla, annenizin sesiyle uyanmak varken alarm sesiyle vazifeymişçesine yataktan kalkıp karnınızı doyurmak adına bir şeyler hazırlıyorsunuz kendinize. Belki de çaktırmamak için durumun dramını bir dizi açıyorsunuz kahvaltınızı yaparken. Yahut bir haber belki de magazin programı... Ne eserse kafanıza... Çayınızı sanal dünyayla karşılıklı yudumluyorsunuz. Odanızda bir başınıza oturduğunuz, nefes sesinizi duyabildiğiniz gecelerde anlıyorsunuz ki babanızın salonda çay karıştırma sesini bile alışkanlık edinmiş kulaklarınız ama duyamayınca sızlanan taraf yüreğinizmiş. Yemekhanedeki amca 'Buyur kızım.' deyip tabağınızı uzatınca birden gözleriniz doluyor çünkü kızım kelimesini üzerine alınmamışsınız aylardır. O an fark ediyorsunuz ki gurbet gibi kızım kelimesi de zamanla ağırlaşmış, benliğiniz bir anda kaldıramıyor. Bir yandan iple çektiğiniz o özgür, başına buyruk hayatı yaşamanın keyfini tadarken, öbür taraftan ne zaman eseceği belli olmayan özlem poyrazlarına kapılıp gidiyorsunuz. Arkadaşlarınızla sohbet ederken değil ama akşam olup gün bittiğinde yaşadıklarınızı paylaşacak, sizin neler yaptığınızı merak edecek birinin kapıyı açmasını umuyorsunuz. Yaptığınız en monoton, sıradan şeyleri anlatırken bile heyecanlanacak birinin... Sınavlara çalışırken değil ama o stres altında bir şeyler yeme ihtiyacı hissettiğinizde sessizce annenizin odanıza girip sizi beslemesini bekliyorsunuz. Birilerinin hayatınızı kolaylaştırmak için karşılıksızca çaba göstermesini arıyorsunuz aslında. Birinin sizi koşulsuz sevmesinin dünyadaki en kıymetli şey olduğunu idrak ediyorsunuz gurbette. Sonra diyorsunuz ki insanın sevdiklerinden uzakta olduğu her yer gurbettir. Kilometrelerle alakası yoktur aslında mesafe dediğimiz kelimenin. Mesafe iki insan arasındadır çünkü; iki şehir değil. Sürgün yiyen kalplerdir, bedenler değil. Bir yandan hayata dair çok şey öğrendiğim için şanslı sayıyorum kendimi, öbür taraftan eksik... Zorluklarla savaşırken güçlendiğimi hissediyorum, ama bazen yorgunluk kaplıyor tüm benliğimi. Öylece annemin koynunda yatmak isteği geliyor ki sormayın. Çocukluğumu özlüyorum, o savunmasız, bilinçsiz, güçsüz halimi... Büyüdüğümün farkındayım ama kabullenmek istemiyorum. Uykusu gelmiş yahut karnı acıkmış çocuk huzursuzluğunda kemiriyorum ruhumu. Bu gurbet hali olmasaydı farkına varamazdım onları bu kadar sevdiğimin deyip avutuyorum sonra kendimi, kavuşmamıza kalan günleri sayarak uykuya dalıyorum, evimde alarmsız uyanacağım sabahların düşüyle.