EN GÜZEL ARMAĞAN

Öğrendiğimiz milyonlarca kavram var hepimizin hayatında hiç şüphesiz. Kimini tanımlayabilirken diğerini tanımlayamayız bazen. Ya da hissetmek bir hayli zordur bizler için. Ama aile kavramı doğumdan ölüme kadar ki olan süreçte bizlerle olan, asla kaybetmek istemeyeceğimiz türden bir tanesidir. Şöyle ki, asla haklarını ödeyemeyeceğimiz anne babalarımız herkes için en değerli varlıklardır. Bin bir zorluklarla evlatlarını dünyaya getirip, onlar için her şeyi göze alırlar. Evlatlarının tek bir kılına zarar gelmesin diye kimi zaman gözlerini dahi kırpmazlar. Her türlü fedakarlıkları yapıp, hiçbir zaman biz bunları yapmıştık demezler. Her şeyi bizim geleceğimiz için planlayıp, iyi bir hayat sürelim isterler. Örneğin, benim annem her zaman " Ne yapıyorsan kendine, bizim senden hiçbir isteğimiz yok, sen kendini kurtar bize yeter." der. Bu yüzden asla hakkı ödenemez anne babaların. Evlatlarıyla aralarındaki bağ öylesine kuvvetli, o kadar eşsizdir ki; ne bir kimse koparır o bağı, ne de birbirlerinden vazgeçerler. Eşsiz bir sevgidir anne babalarımızın bizlere beslediği sevgi. Ne başkalarınınki ile ölçülür, ne de zaman içerisinde azalır. Her şeyden önce güven ve huzur duygularını bulduğun yerdir aile. Fedakarlık kavramının öğrenildiği, karşılıksız sevginin yaşandığı yerdir. En kötü durumda bile birlikte göğüs gerersin zorluklara, oturup birlikte ağlarsın. Mezuniyetimizde anne babamız yanımızda olur, evleneceğimiz zaman onlardır elimizi sıkıca tutacak olan. Bu yüzdendir ki aile olmak emek ister, sabır ister, fedakarlık ister. "Hayat Güzeldir" filminde de Roberto Benigni beyaz perdeye bu söylemek istediklerimi en güzel şekilde aktarabilmiş. Bir anne babanın çocuklarının iyiliği için gözlerini bile kırpmaması ve bunun için kendilerinden bile ödün veriyor olmaları bunun en güzel örneklerinden sayılır. Kendi ailemden bahsedecek olursam, hemen hemen her ailede olduğu gibi belirli zorluklarla karşılaşmış benim ailem de. Yeri gelmiş aşmışlar, yeri gelmiş aşamamış ama hiçbir şeyimizi eksik etmemişler kardeşlerimin ve benim. O kadar gurur verici bir şey ki bu, benim annem ve babam hiçbir zorluktan kaçmayıp, benim bugünlere sağlıkla ve başarıyla gelmemi sağlamış. Bir bakıma, aldığım her nefesi onlara borçlu olmuşum yani. Anne babalar için "Yemedi yedirdi, içmedi içirdi, giymedi giydirdi." tabiri vardır herkesin bildiği. Bu öylesine doğru bir cümle ki, bunun örneklerini herkes kendi ailesinde az bir parça olsa dahi bulup, böylesine eşsiz bir aileye sahip olduğu için şükredebilir. Hiç sorgulamadan yanınızda durandır aile. Zor günlerimizde sıkıntımızı hafifletip, mutlu günlerimizde mutluluğumuza mutluluk katandır. Kısacası, aile hayatın bizlere sunduğu en özel ve en muhteşem şeydir. Bizi bizden iyi tanıyan tek şey olsa gerek ki, tek bir göz kırpmanız veya tek bir kelimeniz yeterli olur. Düşünürsünüz hatta anne babam bile olsa birilerinin beni bu denli tanıması nasıl imkanlı olabilir diye. Bu da dediğim gibi hayatın bizlere gönderdiği en güzel armağanın ailelerimiz olduğunu kanıtlıyor. Bütün bu demek istediklerim tek bir noktaya varıyor aslında. Hayatta iyi kötü şeyler yaşanıyor. İyi zamanlarda herkes yanınızdadır, ama kötü zamanlarda yanınızda olacak kişilerin sayısı bir elin parmağı kadardır, belki de daha azdır. O parmaktaki iki kişi zaten asla değişmez ve yeri doldurulamaz olan anne babalardır ve hayatınız boyunca onların varlığından, sevgisinden asla şüphe duymayacağınız kişilerdir. Kötü yanlarınızı bile kusur olarak görmek istemezler. Sizi her yönünüzle kabul ederek, her zaman hayatınızda olmak için her şeylerini verebilirler. Tek istedikleri dışarıdan gelen zararlara karşı bizleri korumaktır.