CÜZDANIMA VURUYOR GÜNEŞ

Eskiden çocuklar için eğlence mahallede top koşturmaktı, en son çıkan oyuncağa sahip olmak değil. Anneler günlere giderdi, yeni aldıkları bilezikleri gösterme çabasına girmeden, aksine onları saklamaya çalışarak. Saygı vardı çünkü hissedilirdi, şimdiki gibi boyun eğmek zorunda olduğumuzdan değil hani. Yirmi yıl öncesine kadar sahip olduğumuz değerleri yirmi saniyede kredi kartlarımızdan çekilen puanlar kadar hızlı kaybettik. Hangi bankanın daha çok bonus verdiği sorusu, yan dairemizde belki de aç yatan bir yetimden daha çok ilgilendirdi bizi. Müşterisini siftah yapmamış komşuna gönderen dükkan sahibinden, dükkan sahibi olmak için insanının acımasızlık havanında dövüldüğü düzene adım attık. Büyük Birader1 gibi bizi izleyenlerin altında çırpınıyoruz kanatlarımız olmadan. Şimdi ise yaptığımız her seçim, geçmek zorunda olduğumuz her kapı cebimizdeki kağıt parçalarına bağlı. Çocukken uzaktan kumandalı arabaları sürdüğümüz gibi şu an o paralar da bizi kullanıyor. Hangi okula gideceğimiz, kimlerle arkadaş olacağımız hatta yarın ne yiyeceğimize bile bize konulan sınırlar çerçevesinde karar vermek sorunda kalıyoruz. Bu sınırlar devletlerarası gibi değil ki çitleri delip geçelim ya da tünel kazıp kaçalım. Bu sınırlarda bekçiler var ve her birinin farklı değeri, birimi, kuru söz konusu. Onlar için borç altına giren bir insana yaptırabileceklerinin ise sınırı bile yok. Bakmışız en sinirli insan bir anda süt dökmüş kedi haline gelmiş. Daha çok kazanmak için girilen rekabet ortamında tırnaklarını çıkarmaktan geri durmamış, çevresindekileri tırmalamış. Günümüzde ekonomi, iktisat, borç kavramları üzerine inşa edilmiş 1 Büyük Birader ya da İngilizcedeki özgün adıyla Big Brother, George Orwell tarafından kaleme alınan Bin Dokuz Yüz Seksen Dört adlı romanda yer alan kurgusal karakterlerden biridir. Romana göre en ileri safhada bir totaliter rejimle yönetilen; iktidar partisinin kendi çıkarları uğruna halkı üzerinde büyük baskı kurduğu Okyanusya ülkesinin gizemli diktatörüdür. kağıttan barajlar tek bir dokunuşla yıkılabilecek kadar güçsüzken içinde barındırdığı potansiyelle bizi al aşağı edebilecek kadar da güçlü. Yirmi birinci yüzyılda insanın her anında karşısına çıkan bu kavramlar nasıl oldu da herkesin cebinde avını bekleyen aslan misali pusuya yattı ve şekil değiştirerek kredi kartı zırvasıyla masumluk maskesi takındı? Amerika'da pos cihazından geçen bir kredi kartı, Hindistan' da borcunu ödeyemeyen bir çiftçinin boğazındaki bıçak oldu. Globalleşme kavramıyla yola çıkan güçler haritalarda sınırları, ülkelerde dilleri, ceplerde paraları kaldırıp bizleri daha kolay yönetmek için ortak bir paydada birleştirmeye çalıştılar, çalışıyorlar. Bizeyse bunun ne kadar iyi ve gerekli bir şey olduğunu özümsemek ve bu kutsal uğurda her yerde reklamını yapmaktan başka bir şey düşmüyor. Bugün borcu yüzünden gece çalışmak zorunda kalan bir babanın başına dayanan tabanca yarın size doğrultulabilir ya da çocuğuna bakmak zorunda olduğu için başka bir çaresi olmayan "kötü kadın" ın çığlıkları duyduğunuz son ses olabilir. Aslında kötü olanlar kadınlar, adamlar ya da insanlar değil, kötü olan insanların içindeki hırs ve arzu. Ekonomi diye son yıllarda uydurulmuş sömürgeyi sözde faydalı ve ahlak çerçevesinde ceplerimize kadar sokmuş bu oyun günden güne içimizdeki bizi de öldürüyor. İnsani erdemlerimizi piyasanın kölesi yapmamak bizim kontrolümüz altında. Daha cömert, paylaşımcı ve kardeşçe bir hayat ekonominin getirdiği bu olumsuzluklara dur demekle mümkün. Kendimiz ortaya çıkardığımız bu kavramı ise kendimizi yıkmamız sadece istememize bağlı. Bundan istediğimiz her şey kötülükleri yıkmak olsun, sevmek olsun. Ortak olmak her sevince, her derde, kedere Ve yürümek ömür boyu, beraberce, el ele...