GÖRÜNENİN ARDINDA

Güzel vakit geçirmek istediğim zamanlar kendimi tiyatro oyunu ararken buluyorum hep. İnsana, izlerken o kadar çok şey öğretiyor tiyatro oyunları bilirsiniz. Benim de bu keyfe hiçbir zaman hayır diyemediğimden olsa gerek, zaman buldukça eğlenerek öğrenmek adına tiyatroya gitme kararı alıyorum. Geçen gün de Ankara Devlet Tiyatrosu'nda adını çok garipsediğim bir oyuna gittim. Grönholm Metodu isminde bir oyundu bu. Karmaşık kurguya sahip ama bir o kadar da eğlendirici öğelerle sarmalanmış bu oyunu bir buçuk saat boyunca göz kırpmadan izledim desem yalan söylemiş olmam. Oyun en başından sonuna kadar, bir plazaya satış müdürü alınması için rekabetli çekişmelerden geçip sona kalan dört aday üzerinden ilerliyor. Aynı zamanda bir iş uğruna , daha açık ifadeyle para uğruna, insanın iç hesaplaşmalarını nasıl bastırdığını, yitirdiği değerlerini ve kaldığı ikilemleri gözler önüne seriyor. İnsan hayatında araçtan çok amaç haline gelmiş "para"nın artık materyal bir icat olduğunu düşünmekten çok uzaklaştık. Var olmak için tüketmek ve üstün güce sahip olmak için sömürmek, artık insana olağan gelmeye başladı gibi. Birçok kanlı savaşın tarihinde yatan bu zenginlik isteği, günümüzde daha da önem kazanır oldu. En başta yaşadığımız toprakları , doğayı, kirletmekten ve çoğu zaman insanlığımızı kaybetmekten çekinmediğimiz gibi kendi varlığımız için başkalarının hayatını elinden almak da kolay bir mesele artık. Yaşamak için çalışmak şart lafına katılıyorum. Güzel ve tatmin edici bir yaşam sürmek için o beyaz yakalıların arasına girmek benim için de bir gereklilik zannedersem. Belki sistem de böyle istiyor ki ben de o şirketin içinde ayakta kalabilmek adına başkalarının ayağını kaydırmaktan bir an olsun vazgeçmeyeceğim. Ne acı... Nasıl bir sistem ki bu sonunda hep istediği para... Bana oyunu beğendiren de zaten bu sorgulatma ve kendimi o adayların yerine koydurma çabasıydı. Dürüstlük, iyi niyetli olma, güvenilir görünmek gibi erdemlerin bugünün dünyasında çok işe yarar şeyler olduğunu zannetmiyorum. Hele de onlarca kata sahip olan ve şehir hayatının en işlek noktasında yer alan o plazaların bunu sizden beklediğini hiç sanmıyorum. İş hayatında önem verilen şey sizin ne kadar iyi bir insan olduğunuz değil sizin ne kadar iş çıkarabildiğinizdir bunu da unutmayın. Öteki dünyadaki sınavımıza henüz girmedik ve girmemişken de bu dünyada fazla para elde etmek kimsenin gözünü çıkarmaz. Öteki tarafın gereklilikleri bahsettiğim erdemler, bu rekabetçi ortamda bunlara hiç ihtiyaç yok. Bunu daha iyi anlayabilmeniz için oyunun sonunda geçen ve benim üzerine çok kafa yorduğum bir repliği söylemek istiyorum. "Biz iyi ama pislik görünümlü bir çalışan değil, içinde pislik biri olan fakat iyi görünen bir çalışan arıyoruz." Dünya üzerindeki rekabet, bizlere ailelerimiz tarafından mı öğretiliyor yoksa sistem bize bunu bir şekil öğretiyor mu emin değilim. Tek bildiğim, karakterimizi ortaya koymamızın kimsenin umrunda olmuyor olması. Üzücü biraz... Kar etmeye, daha da sömürmeye ve varlığı yok etmeye çalışan bu düzenin içinde hala yaşıyor olabilmemiz bir şükür sebebi. Oyunun sonunda, dört adayın hapsedildiğini sandığımız toplantı odasının bir sınav odası olduğunun ve üç kişinin de şirket psikologları çıkması muhtemelen sistemin bizi aynı zamanda gözetlediğinin de bir kanıtı. Alexandras işi kapabildi mi bilmiyorum. Ama bir pislik olma rolünü çok güzel oynadı. Ben kendisinin bir işi elde etme uğruna verdiği bu çabayı önce tebrik ettim daha sonra da eleştirdim. Sistemin bir kölesi de Alexandra oldu bence. Sınandığının bile farkında değildi zavallı Alexandra. Sistemin ayakta kalması için sen de sömürüleceksin. Tıpkı bizler gibi...