İÇİMİZDEKİ BOŞLUK

Acaba mutsuzluğun nedeni içimizdeki boşluk hissi midir? Yoksa içimizdeki bu boşluğun sebebi mutsuzluğumuz mudur? Bu iki soruyu kaç kere sordum kendime bilemiyorum çünkü sayamayacağım kadar çoktu. Ama sonunda buldum cevabını. Evet, mutsuzluğumun sebebi tamamen içimdeki o kocaman, sonunu göremediğim boşluktu. İşte bu kadar basitti bu soruyu cevaplamak. Oysa ben ne kadar büyütmüştüm gözümde, sanki koca bir dağ gibiydi, kaçmazsam üzerime yıkılacak ve ben altında kalıp boğulacak gibiydim. Yaklaşık bir yıl öncesiydi. Tıpkı kitabın baş kahramanı Linda gibi yaşadığımı ya da yaşamı hissedemeyerek uyanmaya başladım. Linda ile aramda tek bir fark vardı; o evli ve iki çocuk annesiydi; yani sorumlulukları benimkilerden çok ama çok farklıydı. Ama ben kendimle Linda'yı bağdaştırmaktan kaçınamadım, onun hissettikleriyle kendi hislerimi neredeyse aynı denecek kadar bir tuttum. İkimizde de bir boşluk hissi vardı. Bu hissi hiçbir zaman kelimelere dökemedim ve eminim benim gibi kimse kolay kolay dökemez. Neden mi dökemez? Siz hiç her sabah, ama her sabah, uyanmamak istediniz mi? Ne gerek var ki uyanmaya? Size selam veren insanlara ya da "günün nasıl geçti" diye soran eşinize, annenize, babanıza ya da kardeşinize "neden her gün aynı soruyu soruyorsunuz, bıkmadınız mı bu sıradanlıktan" demek istediniz mi? Her gün sabah uyanıp işe veya okula giden otobüsdeki amcalara, teyzelere sormak istediniz mi "teyzeciğim, amcacığım mutlu musunuz her gün aynı şeyleri yapmaktan" diye? Acaba bir tek ben mi mutsuzum? İşte ben böyle kelimelere dökmeye çalıştım. Kitabı büyük bir istekle okumamın sebebi de buydu galiba. Çünkü Linda'nın da kafasında aynı düşünceler vardı. O da her sabah aynı isteksizlikle uyanıp, çocuklarına ve eşine kahvaltı hazırlayıp, işe gidiyordu. Tıpkı bir robot gibi. Sanki birileri insanları makineleştirmiş, onlara çeşitli görevler vermiş ve her gün aynı şeyleri yapmanın adını sorumluluk koymuşlar. Aklınıza bir soru gelir; "bu benim yaptığım bir tür şımarıklık mı? Dünyada milyonlarca insan boyundan büyük, ciddi sorunlarıyla uğraşırken ben neden bu haldeyim? Evet, istediğim her şeye sahibim belki ama bu da yetmiyor demek ki. Ben bütün bu sahip olduklarımı hak ediyormuyum acaba" diye düşünürsünüz. Bu boşluk dediğimiz olgu, ben ona kara delik demek istiyorum, sizi bu tür düşüncelerle yok etmeye çalışırken, ondan kurtulmak için ne yapacağını bilemez hale gelir insan. Sanki herkes çok mutlu ve sen onların arasında mutsuzluktan nefes alamaz hale gelirsin. Ama her şeye rağmen hayatından vazgeçmek istemezsin çünkü senin bir ailen ve sevdiğin insanlar vardır. Arkadaşlarına, ailene anlatmak istersin ama bir yandan da bilirsin ki sana senden başka kimse yardım edemez. Hayatı damarlarına kadar hissetmek ve iyileşmek senin elindedir. Peki bütün bu düşünceler neden rahatsız eder seni? Çünkü sen hayatındaki olumsuzlukları göz önüne daha çok getirirsin ya da monotonlaşmış ve kalıplaşmış hayatında bir köşeye sıkışmış halde bulursun kendini. Kaçmak istersin, nereye olursa olsun. Kendine ve çevrene ihanet etmiş gibi hissetsen bile hayatta yapmam dediğin şeyleri yapar, çünkü sıkıştığın o köşeden kurtulacağını ümit edersin. Linda da sıkıştığı yerden ve kafasındaki rahatsız edici düşüncelerden kurtulmak için Jacob'a sığınmıştır. Belki bir anlamda işe yaradı diyebiliriz ama bence bu küçük bir ihtimal. Çünkü insanı tedavi edecek olan şey yine kendisidir. İnsanın sadece çevresindeki güzellikleri ve akıp giden yaşamının ne kadar değerli olduğunu fark etmesi gerekiyor. Hayatımızın her saniyesi o kadar değerlidir ki olumsuz düşünceler, mutsuzluk hisleri ve kara delik diye tanımladığım o boşluk hissinin zerre kadar önemsiz olduğunu anladığınız an dünyanın en mutlu insanı siz olursunuz. Gözde Koçak