KAYGI YAĞMURU

Zaman her şeyin ilacıdır derler. Gerçekten de öyle midir? Konu zaman olunca kesin bir yanıt vermek oldukça güçleşiyor haliyle ancak kime sorarsanız sorun aynı cevabı alacağınız bir soru da yok değil. Bu gizemli soru ne dersiniz? Şüphesiz bu soru, geçip giden zamanın yarattığı kapkara olumsuzluk bulutlarına ev sahipliği yapan kasvetli bir gökyüzünün var olup olmadığı sorusu. Gelin, kaygıların küçük birer damlaya dönüşeceği bu olumsuzluk yağmurunda biraz ıslanalım. Ne kadar da güzel yağıyor değil mi? Elinizi çekmeyin hemen, bırakın teninize değsin acılar, kalp kırgınlıkları, kaygılar... Neden mi? Nedeni oldukça basit çünkü ancak böyle var olabilir insan. Bitmez acıları, binbir parçaya ayrılan kalpleri, gözyaşlarını kucaklayarak ruhundan durmaksızın parçalar kaparsalar dahi. Gözlerinizi kapayın şimdi ve kapkara olumsuzluk bulutlarının eserinin kokusunu içinize çekin. Canınız acıyacak, bunu inkar edemem ancak emin olun geriye alınması mümkün olmayan zamanın yarattığı, kimsenin yerini tutamayacağı o eşsiz kişiye söylenen onca nefret dolu cümle, bir şakanın dahi küçük bir tebessüm oluşturmaya gücünün yetmediği bunca an karşısında hiç acı çekmeden dimdik duran bir insan dahi bulamazsınız. Kendinden daha değerli gördüğü o renkli gölgeyle yollarının ayrılacağını anladığı zaman ya da hiç beklemediği bir haber aldığı, çığlıklarının bitmek bilmeyen gecelerini zehir ettiği an nasıl kendinden emin bir şekilde ileriye bakabilir ki insan? Şimdi açın gözlerinizi ve avucunuza bakın. O küçük ama diğerlerinden farklı olduğunu hemen anlayabileceğiniz damlayla göz göze gelin. Şu an neden bu küçük damlanın farklı olduğunu hatta daha da önemlisi neyi çağrıştırdığını düşünüyorsunuz belki de kim bilir. Merakınızı bir nebze gidereyim. Elinizdeki ıslaklık kaygının ta kendisi. Merakınız hala bu kadar fazlayken sizce de zamanı gelmedi mi kaygının dünyasına bir yolculuğa çıkmanın, bambaşka kapılardan geçmenin? Nedir kaygı? İstisnasız her bir ruhun diğerlerine göstermekten sakındığı dünyasında farklı anlamlar taşır kaygı. Kimilerine göre göz açıp kapayıncaya kadar bitecek bir zaman aralığıdır kimilerine göre de hayat boyu taşıyacakları kapanmaz bir yaradır. Birden fazla yüzü vardır kaygının. Bazen hayat değiştirecek bir olayın sonucunu beklerken hissedilen gerginliğin maskesini takar bazen de insanın o unutulmaz kimsenin bir daha yüzünü görüp göremeyeceğini düşünürken hissettiği acının maskesini. Bana sorarsanız eğer vereceğim cevap basit. Kocaman bir dalgadır kaygı, siz daha ne olduğunu anlayamadan sizi yutan, ruhunuzu paramparça eden ve nefessiz bırakan. Hızlı kalp atışlarını, dinmek bilmeyen gözyaşlarını ve sonsuzluğa uzanan düşünceler denizini ifade eder kaygı benim dünyamda. Uykumdan terler içinde uyanmama sebep olan o acımasız kabus, beni bir ışık zerresinin bile girmediği, çığlıklarımın sonsuz sessizlikte yok olup gittiği karanlık ve soğuk odalara kapatan görünmez bir eldir. Biz bitmek bilmez bu kasvetli, hüzünlü yağmurun altında ıslanadururken kim bilir kaç insanın ruhunu ele geçirmiştir bu acımasız kaygı. Şimdi sizden bir şey yapmanızı isteyeceğim. Kısa sürecek merak etmeyin. İstediğim tek şey, kafanızı kaldırıp şöyle bir etrafınıza bakmanız. Ne mi görmeniz gerekiyor? Vereceğim cevap basit. Bir şey görme dürtüsüyle bakmayın etrafınıza. Emin olun, siz kafanızı kaldırdığınız anda tam karşınızda bekliyor olacaklar. Kırışmış okul gömleğiyle bu karanlık bulutların yok olacağı zamanı ümitsizce bekleyen, gözyaşlarında boğulan çocuğu görüyor musunuz? Kalp atışlarını hissediyor musunuz? Acısını paylaşabiliyor musunuz? En önemlisi yüzündeki kaygılı ifadeye tanık oluyor musunuz? Neden bu kadar kaygılı dersiniz? Kim bilir belki de emek vererek hazırlandığı, tüm hayatını değiştirecek sınavda istediği başarıyı gösterememiş ve kaygının, onu çığlıklarının sonsuz sessizlikte yok olduğu odaya kapatmasına izin vermiştir. Şimdi kafanızı diğer tarafa çevirin. Yıpranmış bir bankta yağmura aldırış etmeden, elleri titreyerek telefonunu durmaksızın kulağına tutup geri çeken adamı görebiliyor musunuz? Gözlerindeki kaygı dolu bakış dikkatinizi çekmeyi başardı mı? Evet, o da sizin ve benim gibi zamanın yarattığı bin bir çeşit kaygının kurbanlarından bir tanesi. Neden bu kadar kaygılı dersiniz? B. Nihan Eren'in kaleme aldığı Kör Pencerede Uyuyan'daki Melike gibi kendisinden daha fazla önemsediği ve diğer yarısı gibi gördüğü o paha biçilmez kişiye ulaşamadığı içindir belki. Kim bilir belki de Ilgaz gibi kendine verdiği sözü tutamayacağından dolayı duyduğu kaygıdan ne yapacağını bilemeyenlerdendir. Sizi benimle kaygının küçük bir damlaya dönüşüverdiği bu iç karatıcı yağmurun altında ıslanmaya davet etmemdeki amacım, bu olumsuzluk yağmurundan bir kaçış olmadığının ancak kaygılar bizi dizlerimizin üstüne düşürdüğünde tekrar kalkamazsak o kapkaranlık, soğuk odalardan asla ve asla çıkamayacağımızın farkına varmanızı sağlamaktı. Kim bilir belki amacıma ulaşmışımdır belki de tüm emeklerim boşa gitmiştir. Tek bildiğim kimilerine göre göz açıp kapayıncaya kadar bitecek bir zaman aralığı, kimilerine göre de hayat boyu taşıyacakları kapanmaz bir yara olan kaygının karşısında dimdik durmayı başaramadığımız müddetçe ruhumuzdan her geçen gün parçalar eksileceği. Nereden mi biliyorum? Cevabı basit çünkü kimi zaman bir damlaya dönüşüveren kaygı ne kadar saf ve temiz görünürse gözüksün aynı bu hayat gibi acımasız ve küstah.