İNSAN VE KAHRAMANI SANAT

Sanata düşkünlüğü ile tanıdığım bir arkadaşımın davetiyle geçenlerde bir kitap sergisine katıldım. İçinde yüzlerce eserin yer aldığı bu sanat yuvasının bu kadar güzel ve etkileyici olabileceğini önceden bilmiyordum. "Sanatın asıl kurtarıcı tarafı, bizi varlığımızdan şüpheye düşürmesidir." başlığı ile kurulan bu sergi, bana sanatın sahip olduğu nasihat gücünün ne denli çok olduğunu hatırlatmakla kalmayıp sanatsız yaşayan bir toplum insanının, yaşamın getirdiği değişim ve yenilenmelerden faydalanamayacağını fark ettirdi. Her yeni günü bir öncesi gün gibi yaşıyoruz maalesef günümüzde. Kimimiz işiyle, kimimiz okuluyla boğuşurken yenileniyoruz da aslında. Her ne kadar bizler bunun farkında olmasak da. Yaptığımız işler ve aktiviteler birbirini yinelese de her güne değişmiş bir kişilik ile başladığımızı düşünüyorum. Bu değişimin kendi elimizde olduğunu anlamamı sağlayan bu sergide şunun farkına vardım ki sanatın yardımıyla bizleri oyalayan günlük alışkanlıklardan ve sorumluluklardan sıyrılıp kendi benliğimizi olumlu yönde geliştirebiliriz. Ruhumuzu, bedenimizi, duygularımızı sanatın ışığı ile yoğurduğumuz zaman kendi varlığımızın ne yönde gelişme göstereceğinde söz sahibi konuma gelebiliriz. Fakat üzücüdür ki değişimine önem verdiğimiz şeyler, kendi benliğimiz ve karakterimizden ziyade günümüzün gereksiz uğraşlarından öteye geçemiyor bugünlerde. Mesela bilgisayarlar, telefonlar, tabletler her geçen gün güncelleniyor ve gelişiyor günümüz toplumunda. Aynı şekilde ben, biz insanların da bu değişimin benzerini geçirdiğimizi düşünüyorum. Var olmanın temel kuralıdır zaten değişim ve adaptasyon bana kalırsa. Gününün şartlarına ayak uyduramayan her zaman geride kalmak zorundadır. Bu elektronik alet de olabilir insan da olabilir. Ondandır ki günümüz işlerinden ve uğraşlarından ziyade geçirdiğimiz değişim ve yenilenmelerin farkına varmak, kanımca sanatla mümkün olacaktır. Genel anlamda gündelik yaşama atıfta bulunan eserlerin yer aldığı bu sergide sanatçıların eserlerinde işledikleri genel tema, kanımca toplumumuzun içinde bulunduğu kargaşa ve monotonluktur. Farklı farklı şekillerde ve türlerde eserler bulunan bu sergi sayesinde insanın kendi varlığının özünü sanat ile kolaylıkla bulabileceğini bir kez daha görmüş oldum. Günümüzde insanlara işlerle, sorumluluklarla ve görevlerle monoton bir hayatın dayatıldığını düşünüyorum. Uyumaktan ve çalışmaktan arta kalan saatlerini boş alışkanlıklara kaptıran bu insanların hayatlarında eğlencenin ve neşenin pek yer edindiğini düşünmüyorum. Halbuki bu arta kalan zamanlarında müzikle, resimle, dansla kısaca sanatın bir dalı ile uğraşsalar; kanımca daha aktif ve keyifli bir yaşantıya sahip olurlar. Yarın bana gelip sorsalar, hayatınızı eğlenceli kılan şeyler nelerdir deseler muhtemelen vereceğim cevap, arkadaşlarım ve karakalem çalışmalarım olurdu. Beni karakaleme yönlendiren lise öğretmenime çok şey borçluyum. Çünkü ne zaman canım sıkılsa veya üzgün olsam, kendimi kağıdın kalemle buluştuğu zaman ortaya çıkardığı o rahatlatıcı mırıltılara bırakırım kendimi. Çektiğim sıkıntıları ve yaşadığım duygu değişimlerimi resmettiğim bu sanat dalı, sanatın sahip olduğu yaşam potansiyelini ve hevesini hissetmemi sağladığını düşünüyorum. Gittiğim bu serginin ardından şunu diyebilirim ki etkileyiciliği ve güzelliği ile bizi varlığımızdan şüpheye düşüren ve tökezlediğimiz zaman elimizden tutarcasına bize sahip çıkan bu kahramana, biz insanlar "sanat" ismini vermişiz. Kimine göre resimlerin yığıldığı ve insanların para kazandığı pazarlar olarak düşünülseler de bana kalırsa sergiler, yokuşta yuvarlanan bir top gibi durmak bilmeden ilerleyen yaşantımızın frenleri olabilirler. Farkında olmadan atladığımız veya unuttuğumuz hususları bize hatırlatan, eksik yönlerimizi tamamlayan, zorda kaldığımızda bize yardımını esirgemeyen bu sanat dalı; bana kalırsa bir pazardan ziyade bir rehabilitasyon merkezi. Gerek bireysel gerekse toplumsal konuları ele alan eserlerin bulunduğu bu sergiden eminim herkes farklı manalar çıkarabilir. Fakat şu bir gerçektir ki sanat öyle iki taraflı bir şifadır ki bir yandan sanatçısının hislerini ve duygularını sergileyip onu rahatlatırken bir yandan da ona bakan, onu okuyan ve izleyen kişinin hislerine ve duygularına tercüman olup onu rahatlatan bir ayna niteliğindedir kanımca. Böyle bir lütfa sahip olduğumuz için ne kadar şükretsek azdır. Çağatay MEMİŞ