ÇOCUKLUĞUMUN OYUNU

Uzun zamandır öykü okumamıştım ve okuduğum öykülerin çoğunu hatırlamıyordum. Türkçe ödevim için bir öykü kitabı seçmeliydim ve listeyi açtım. Hızlıca listeye bakınırken gözüme bir kelime çarptı: "Satranç". Hayatım boyunca satranç oyununu ilgi çekici bulmuşumdur bu yüzden kitap ilgimi çekmeyi başardı. Çok ince bir öykü kitabı olması beni hayal kırıklığına uğratmıştı ama yine de büyük bir hevesle açtım kitabın kapağını, okumaya başladım. Satranç oynamayı çok küçük yaşlarımda ağabeyimden ve bir öğretmenimden öğrenmiştim. Birkaç hafta içinde oyunun nasıl oynandığını, taşların nasıl hareket ettiğini ve oyunun tüm kurallarını öğrendim. Hayatımda yeni bir heyecan ve oyundu o zamanlar. Glk oyunumu kendimden üç yaş büyük biriyle yaptığım için yenilmiştim. Büyük bir hayal kırıklığı içindeydim ve bir daha oynamayacağımı söylemiştim kendime. Tabi ki böyle olmadı ve hala satranç oynamaya devam ediyorum. Bu öyküyü okuduktan sonra anladım ki o zamanlar kendimi Czentovic gibi biri sanıyormuşum. Bir anda dünyanın bir numaralı satranç oyuncusu olacağımı, herkesi yeneceğimi düşünmüşüm. Satranç için yaratılmış bir zekam olduğunu ve Czentovic'in yaptığı her şeyi yapabileceğimi düşünmüşüm. Aslında aynı hayali hala içimde yaşıyor gibiyim. Neden bilmiyorum ama tüm bu heyecanıma ve hayalime rağmen kendimi geliştirmedim satranç konusunda. Zevk için ya da öylesine oynadım sadece. Kendimi satranç hamlelerinin yazılı olduğu kitaplar içinde bulamadım hiç. Bir satranç turnuvasında da bulunmadım ama bu turnuvalara katılan arkadaşlarımı kıskandım hep. Bu öykü beni satranç hayalime tekrar bağladı diyebilirim. Bundan sonra kendimi satranç konusunda geliştiriceğime inanıyorum. Belki biraz garip gelecek size ama kitabı bitirdiğimde Dr. B. gibi hayatımın belirli bir kısmını satrançla geçirmek istediğimi anladım. Bir hapishanede kapalı kalarak ya da esir olarak değil belki de ama aylar boyunca sadece satrançla ilgilenerek, hamleler ezberleyerek, dünya şampiyonlarının oyunlarına bakarak ve sürekli oynayarak... Yirmi, yirmi beş yıl boyunca gerçek bir satranç taşına dokunmamış, satranç tahtası başına oturmamış birinin, bir anda ortaya çıkıp dünya şampiyonunu yenmesi gerçekten inanılmazdı. Kendimi Dr. B.'nin yerine koydum o an ve çocukluk hayalimi farklı bir şekilde de olsa yakaladım. Kitaba ilk başladığımda Czentovic gibi olmak istiyordum, bitirdiğimde Dr. B. gibi olmak istedim. Bu yazıyı yazarken düşünüyorum da hem Czentovic gibi satranç konusunda zeki olmak hem de Dr. B. gibi gerekli hamleleri ve eski şampiyonların oyunlarını bilmek en güzeli. Satrancın her zaman zeka geliştiren bir oyun olduğunu düşünmüşümdür. Her ne kadar doğuştan bu oyunu çok iyi oynayabilen insanlar olsa da, her insanın kesinlikle hayatının bir noktasına bu oyunu koyup kendini geliştirmesi gerektiğini düşünüyorum. Çünkü satranç sadece oynandığı tahtanın üzerinde başlayıp biten bir oyun değil, hayatınızı kolaylaştıracak, sizi zor olayların içinden çıkaracak bir oyundur bence. Satrançtaki hamleleri bilmek, onlar üzerinde gelişmek, farkında bile olmadan bizim hayatımıza yansır. Daha kesin düşünmemizi, daha dikkatli olmamızı sağlar. Bunun en büyük örneği öyküdeki Dr. B.'dir. Dr. B. esir tutulurken, sürekli sorgulanmaktadır. Bir satranç kitabı hayatına girdikten sonra, hamleler üzerinde çalışır ve sorgulanırken açık vermemeye başlar. Eğer hayatımıza bu oyunu sokabilirsek, hayatta daha başarılı olacağımıza inanıyorum. Eğer benim gibi siz de bir zamanlar satrançla ilgilendiyseniz ancak şimdi eskiden verdiğiniz değeri veremiyorsanız veya hayatınız boyunca hiç bilmediğiniz ancak çok işinize yarayacak bir oyunu öğrenmek isterseniz, bu kısa öykü sizin için bu tahta parçalarının insan aklıyla canlandığı dünyaya geçiş kapısı olacaktır. Can BAYRAKTAR