BIZI NE VAR EDER?

Bir sabah uyandığınızda kim ve nerede olduğunuz dahil olmak üzere o güne kadar bildiğiniz her şeyi unuttuğunuzu hayal etmenizi istiyorum sizden. Adınızı, kimliğinizi ve nasıl bir insan olduğunuzu bilmiyorsunuz. Aynaya baktığınızda gördüğünüz yüz ve beden sizin kabuklarınızmış ve onunla beraber insanlar sizi başkalarından ayırt edebiliyormuş, diğer insanların söylediğine göre. Fakat yüzünüzdeki çizgiler, kırışıklıklar bir yaşanmışlığın belirtisi ve geriye dönüp baktığınızda o yaşanmışlıkları göremediği zaman insan, kendini kaybediyormuş, onu var edenlerle birlikte. Peki bizi biz kılan, insanı var edenler nelerdir bu kitapla birlikte bunu düşünmeye başladım ben de. Kendimce bulduğum cevapların yolu ise öncelikle anılarımızdan ve onları hatırlamamızdan geçiyordu. Baş kahramınız M.'nin insanın kendine dönüş yolunu ''tren yolculuğu'' olarak tanımladığı gibi ben de hatırladığımız anıların zihnimizde bizi bir tren yolculuğuna çıkardığını düşünüyorum. Yola ilk başladığımız zaman her yer bozkırken tecrübeler edinerek ilerledikçe, yeni insanlar tanıyıp onların çiçeklerini biz de çevremize ekmeye başladıkça, yolumuz yavaş yavaş yeşeriyor ve renkleniyordu. Bu tren yolculuğunun birçok durağı vardı aslında. Bazı duraklarda beraber yolculuk yaptığı insanlara veda etmek ve onları kendi yollarına uğurlamamız gerekebiliyordu. Birkaç çiçeğin rengi solmuştu. Fakat bir sonraki durakta bambaşka bir insan, bambaşka bir hayat oturmuştu yanımıza. Adını bilmediğimiz çiçekleri, bilmediğimiz renklerle ve desenlerle bize sunmuş, hatta yolumuza da kendi elleriyle dikmişti onları. Fakat bir süre sonra o çiçekleri kimin diktiğini hatırlamamaya ve sonunda onları köklerinden tek tek koparmaya başlıyor insan. Unutuyor. Yaşadıklarını, tanık olduklarını, haykırdıklarını ve sustuklarını unutuyor. ''Bellek silinemez ve asla yok edilemez. Sadece unutkanlığın zarı, anıların ışılmadasını engeller. Sonra bir darbe gelir ve o zarı parçalar. Hatırlamak budur.'' Ne zaman bütün anılar ışıltısını kaybeder, ne zaman o son darbe gelmez, kalan çiçeklerin renkleri de işte o an tümüyle solarmış, geride bir bozkır bırakarak... Diğer tüm duygulara baskın çıkarak, yaşamış olduğumuz sevgilerin ve tatmış olduğumuz acıların da insanı var eden diğer nedenler olduğunu düşünüyorum. İnsanın en derin noktasına dokunabilen de, mutluluğu, hüznü, korkuyu doğuran da bu iki duygu çünkü. ''Acı, mutluluğu anlamak için gereklidir, tıpkı ışığın karanlık sayesinde kavranması gibi'' diye bahsedilmiş ya hani kitapta, mutluluğun ne kadar doyurucu ve aydınlatıcı olduğunu da yaşadığımız acılarla, kaldığımız karanlık odalarla anlayabiliyor, değerine o zaman karar verebiliyoruz aslında. Peki ya sevgi? Doğaya, insana, yaratılmışlıklara bakarak, nasıl sevilmesi gerektiğini onlardan öğrenerek sevebiliyor bana kalırsa insan kendisini. Sevdikçe büyüyor ve sevdikçe de var olabiliyor aslında. Küçük bir bedendeyken örneğin, içerisine bütün yaratılmışlıkların sevgisini koyunca sanki o küçük beden, dünya kadar oluyor onun için. Bilmezken benliğini, merak etmezken eskisinde, tren yolcuğulunda onu yalnız bırakan insanlara duyduğu nefretin nedenini, yalnızca sevgiyle bakabilirse eğer görebiliyor ve anlamlandırabiliyor onları. ''İçerisinde bir tutam sevgi olan hayatımızdan, ne kadar kötü olursa olsun vazgeçebilir miyiz? Diye soruyor M. ve bana kalırsa cevabı içten içe de biliyor aslında. Bir tutam sevgiye, denizler aşılmış, dağlar delinmiş bu güne kadar. Ve yine o sevgiyle görmüş insan, yalnızca kalbiyle görülebilecek olanları. Bizi biz yapanları yani anılarımızı, sevgilerimizi ve acılarımızı alabildiğine korumalıyız tüm kötülüklerden. Unutmamalıyız mesela, bir zamanlar renklenen çiçeklerimizi, bize mutluluğa çıkaran karanlıklarımızı. Olur da kaybedersek ''biz''i ve unutursak kim olduğumuzu, yeni bir tren yolculuğuna bilet alabiliriz belki de. Yeni renkler görebilmek ve bizi yeniden var edebilmek adına...