Benim Kokum

Sadece bana özel bir şey mi bilmiyorum ama ben anların kokularını saklarım hep içime. Kokularını ve renklerini. Anların duygularını da hatırlarım. Bence yeryüzünde ismini "mutluluk", "hüzün" ya da "huzur" koymadığımız, koyamadığımız tanıma ihtiyacı olan milyonlarca duygu var. Ne zaman değişik bir şeyler hissetsem aklıma gelir bu. Kendimi ifade etmeye ihtiyacım olduğundan tanımlar ararım. Bulamam. Çünkü yoklar. Bu her duygu aynı zamanda bir renktir benim için. Bazen de bir ses. Geçmişimdeki her anı bana anımsatacak bir şeyler var. Bu bazen kırmızı bir mutluluk bazen sağanak yağışlı bir hüzün bazen de mavi bir eski dost. Doğduğum şehirde havalar kasvetlidir hep. Ben kimsem aslında biraz da o şehirdendir. Bir duygum var mesela içimde telaş gibi biraz. Biraz da tedirginlik. Varlığıma bağlıyorum bu duyguyu. Henüz adı konmamış bir şey. Bahar gelir hani. Ama henüz başlangıcı. Kapıdadır ya, öyle.. Mutluluğundan, heyecanından umursamazsın soğuğu. İnce giyersin. Bir tişört, üzerine ince bir hırka. Güne güneşli ve güzel başlamışken kasvet çöker birden. Hava öyle bir hale gelir ki sanki söyleyecek bir şeyleri var da susuyor gibi. Dokunsan ağlayacak gibi. Ağlar da. Yağdırır yağmurunu.. O hava öyle olur ya işte ben o kokuyu da o duyguyu da bilirim hala. Saklarım. Huzur derim ona telaş derim, toprak kokusu derim. Karadeniz insanı çabuk parlak çabuk söner derler ya, sanırım bu yüzdendir. Ne zaman yağmur başlasa öyle bir havadan sonra ben hep yolunda olurum evimin. Kulağımda müziğim, burnumda toprağın kokusu. İçimde ders çalışmalıyım diyen liselinin telaşını aldırmayıp huzura odaklanan bir ben. Ne zaman söyleyecek bir şeyi olsa gökyüzünün ben bunları hatırlarım, o kokuyu, o telaşı, o huzuru. Dedim ya ben kimsem biraz da bu şehirdendir. Bu yüzden hep söyleyecek bir şeylerim var benim de. Bu yüzden bir parlar bir sönerim. Anlarla yetinmem insanların kokularını da hatırlarım. Unutmamak için düşünürüm bazen kokularını çaldığım insanları. Bazen öyle bir anda gelir ki koku; savunmasız yakalanırsın. Bazen ilk aşkın kokar, bazen çocukluğunun güzel bir anısı. İlk dostun eser, son aşkın. O kokuyu hatırlayamamak, unutmak kahreder beni. Çünkü koku yoksa yaşanmamıştır hiçbir şey. Koku giderse yaşanan her şey de onunla gider. Ben kimsem biraz da yaşadıklarımdandır. İstemem bu yüzden unutmak. Unutursam ben de yok olurum anılar gibi. Ama bilirim eğer unutmak istersem önce kokudan başlamalıyım. Birini, bir şeyi unutmak için önce kokusunu unutmalıyım... Siz bilmezsiniz benim çocukluğum yeşildir. Bazen kahverengiye çalar. Her yeşil evimi anımsatır bana. Unutmam. Hatırlarım, demiştim. Bahçesinde koştuğum, oyunlar oynadığım evimi. Yeşiller arasında rengarenk arkadaşlarım. Hırçınız, heyecanlıyız, koşuyoruz. Düşüyoruz. Ama kalkıyoruz. Kendi renklerimizin yanında hepimiz kahverengiyiz. Nasıl da güzeliz. Bazen de melodileri tutarım aklımda. Çocukken çok "sol" idim mesela. Büyüdükçe "do" ya yaklaştım. Bir keresinde dolu yağıyor ve cama muhteşem bir ahenkle çarpıyordu ve biz evde oturmuş portakal yiyorduk. Bu yüzden ne zaman cama bir şeyler tıkırdasa benim burnumda portakal kokusu. Yine bir gün unutamam. İlk aşkımdı. Gülüyordu. Kahkahaları dünyanın en güzel "la"sı idi. Çimlerde kahkahalar atıp otururken güneşe dönüktü benim yüzüm. Bir o yana bir bu yana gidişleriyle güneşimi bir açıyor bir kapıyordu. Ne zaman güneş gözüme gelse öyle ben aşkım, ben sevgiyim, ben mutluyum. İnanamazsın şu an her şey kokuyorum. Korku, özlem, huzur, telaş, toprak, çimen.. Aynı anda her şey kokuyorum. Tüm geçmişim, çocukluğum, geleceğim kokuyorum. İnanmazsın şu an yeşil, sarı, mor, mavi her rengim. Gökkuşağıyım. Dünya üzerindeki bütün melodilerim. İşte bunu unutmamalıyım..