ARAMAK, AMA NEYİ ?

Gün boyunca birçok kere "aramak" kavramını hayatımızda kullanırız. Kimi zaman bir sevdiğimizi, dostumuzu veya ahbabımızı telefonla arar halini hatırını sorar, kimi zaman ise kaybettiğimiz bir eşyamızı bulmak için kullanırız bu kavramı. Ancak her defasında ulaşmak istediğimiz sonuç aynıdır; aklımızdaki soru işaretlerini gidermek. Peki yaşantımızda bu kadar yer kaplayan bir kavramı ne kadar doğru kullanıyoruz? Onca şeyi ararken asıl aramamız gereken şeyi kaçırıyor olabilir miyiz ? Geçenlerde Stefan ZWEIG'in kaleme aldığı " Olağanüstü Bir Gece" adlı öykü kitabını okudum. Karşıma çıkan duygu hali beni kendi içimde epeyce bir sorgulamaya itti, düşüncelere daldırdı ve hatta kimi zamansa çıkmazlara sürükledi. Ben kendimi ne kadar biliyorum? Onca şey ararken hayatımda, kendimi aramayı unutmuş olabilir miydim? Kişinin değeri nedir, aradığı şeydir demiş Mevlana Celalettin Rumi. "Eğer bir can konağı arıyorsan, sen cansın; eğer bir lokma ekmek peşinden koşuyorsan, sen bir ekmeksin" diyerek bahsetmiş bir şiirinde. Ne kadar da doğru söylemiş, aslında hepimizi bir bütün yapan şey aradıklarımızdır. Bizi biz yapan olay, içimizdeki bu keşif duygusudur. Hal böyle olunca, aramanın insan için önemi daha da bir artıyor. Eğer bizler aradığımız şeysek, neden hala başka cevaplar peşinde koşuyor ve asıl öğrenmemiz gereken yanıtı erteliyoruz ki? Kendimizi aramaya başlamalıyız. Benliğimizi en ince ayrıntısına kadar keşfetmeliyiz. Sorular sormalıyız sürekli kendimize; ne istiyoruz bu hayattan, bizi neler mutlu ediyor, hangi eylemi gerçekleştirdiğimizde gönül bahçemizi ferahlık kaplıyor. Bütün bunların cevaplarında saklı aslında tüm benliğimiz. Yıllardır içimizde var olan bu benlikler, bizlerin onları gün yüzüne çıkarmamızı bekliyorlar heyecanla. Çünkü biz aradıklarımızla benliğimizi bulur ve benliklerimiz ise yanıtlarımızla vücut bulurlar. Kolay mıdır peki öyle insanın kendini hemen keşfetmesi? Üç beş cevaba bulur mu insan kendi benliğini? Yalnızca yarım saat içinde cevapladığı bu sorular, insanın kendisini tanımasına yeterli mi? Elli üç yıl kendi kendimi aradım da bulamadım diyor Aşık Veysel. Günler mi yetersiz gelir insanın kendi kendini tanımasına, yoksa aylar az mı kalır bu zorlu arayışta . Zaten şu yaşımıza kadar içimizde yavaş yavaş biriken ve hala birikmeye devam eden onca duygu ve his var. Bütün bunları kısa bir sürede analiz edip, kendimizi doğru bir şekilde keşfetmek çok zor ve eksik kalmış olurdu. Sanki hayatımızın üçte birini keşfetmiş de onu geri kalan üçte ikisiyle bütünleştiriyormuşuz gibi. Halbuki onca farklı an yaşanmış, farklı mutluluklar hissedilmiş ve farklı hüzünler gelip geçmiştir bu hayat gemimizden. Kimi zaman güneşli ve berrak günlerle, kimi zamansa keskin ve amansız fırtınalarla karşılaşmışızdır. Ancak hepsinden farklı boyutlarda etkilenerek gelmişizdir bu günlere. Demek istediğim, yaşanılan çok olay var ve her birinin incelenmesi, araştırılması gerekiyor. Aramalıyız, aramalıyız ve yeniden aramalıyız. Yılmadan, usanmadan, tükenmeden aramalıyız kendimizi. Kesin bir cevap beklemek mümkün mü bilemiyorum, ama yine de sürdürmeliyiz benliğimizin arayışını. Zaman geçiyor, arkasında bıraktığı izlere aldırmadan silip süpürüyor her şeyi. Bir bakmışız aylarımız gün, yıllarımız ay gibi görünmeye başlamış gözümüze. Dönüp bakınca arkamıza, bizi üzüp yıpratanlardan çok, mutluluğa ve huzura erdiren şeyleri görmek istiyoruz. Bu mutluluğu görebilmek için bizi neyin mutlu ettiğini öğrenmeliyiz. Kendimizi soruşturmalıyız, araştırmalıyız. Bize huzur veren şeyler neler? Bolca yapalım. Ne gibi şeyler kendimizi kötü hissetmemizi sağlıyor? Olabildiğince uzaklaştıralım hayatımızdan. Hem geçmişimiz hem de geleceğimiz için araştıralım kendimizi. Arayalım, arayalım, arayalım. Ta ki kendimizi keşfettiğimizi zannedip, sonrasında aslında yetersiz kaldığını görüp, yeniden aramaya başlayana kadar.