BARBARLAR DA SOMURTUR

Barbar ben değilim. Çişi de ben yapıp kaçmadım. Peki Sema Kaygusuz neden Barbarın Kahkası'nda beni anlatıyormuş gibi davranıyor. Benim suçum yok! Bu küçük çocuğun ne suçu var? Ne yapabilir en fazla? Ben barbar ne onu bile bilmezdim bugüne kadar. Uzak durun o yüzden şimdilik benden. Biraz daha suçlanırsam intikam ateşiyle gerçekten dediğiniz şeyleri yapmaya başlayıp en azından boş yere suçlanmadığımı bilerek yaşamaya devam edebilirim. Çok insan öldürdü barbarlar, neden benim gülüşümü onlarınkiyle karşılaştırasınız ki? Yazdıklarımda bir kahraman olamaz, olmamalı. Ben kendime bakarak yazarım. Dışarıdan görmeye çalıştıkça içime giren gözlerimi suçlaya suçlaya, karanlığın önündeki pencerelere, duvardaki aynalara aldırmadan sadece kendimi ve etrafımdakileri yazarım. Ne kahramanı? Buralar hep benim! Tüm bu beyaz, boş sayfalar. Tüm bu harfler, tüm bu takırtılar... Ne yazdığımı en son okuyunca fark ediyorum belki ama olsun. Buralar benim ve suçlu olmadığımı bilmenin rahatlığıyla dolduruyorum tüm boşlukları. Barbar değilim, çişi yapıp kaçansa hiç değilim! Yılan derisi yiyerek uykusunu düzenlemeye çalışan alt ıslatan çocuklar gördü bu gözler. Öyle basitçe etrafa savuramazsınız bu kadar önemli bir olayı. Çiş önemli şey! Ben de önemli adamım işte. Tüm bu sayfalar benim. Bitirene kadar okumam. Okuyana kadar fark etmem yazdıklarımı. Sema Kaygusuz o yüzden özenir benim gibi kahramansız yazı yazabilenlere. Pencereler de benim aynalar da. Barbar ve çiş yapıp kaçan hariç herkes benim. İnanmazsanız devam edin okumaya, devam edin ki gerçek otorite neymiş görün. Tüm sayfalar itaat eder bana! Tüm harfler diz çöker önümde. Barbar olduğum için değil, zorladığım için falan da değil! Gerekeni bilirler. Nasıl bir insan olurum onları zorlayarak diz çöktürsem? Ne farkım kalır barbarlardan? Benim sayfalarımda farklı yürür işler. Barbarların kahkahalarını duyabilirsiniz belki ama kahramansız hikayelerden taşar hepsi. Anlayamadığınız yerleri onlara sorun, benim okuduğum kitaplarla cevap verirler. Okuduklarımdan yazmak zorundayım çünkü. Diğer türlüsü imkansızlıktan hiç çıkmadı. Duvarları zor yıkılıyor imkansızlığın, kötü hissettiriyor bizim gibi güçsüzleri. Her trajedi başkaları için komediye dönüşebiliyor ya sonunda, başkaları komik bulabilir benim bu okumadan yazamama durumumu. Sorun bakalım onlar hiç yazmışlar mı? Hani barbar bendim? Yazmayanlar barbardır dedim, dedim ama arkasını o kadar da sağlam kuramam aslında. Gerisini getiremiyorsunuz her söylediğinizin, hayat zor yoldan öğretiyor bunu size. Özrünü dileyemediğiniz gibi bazı hataların, kendinizi kaybetmek daha kolay geliyor karşılık bulamadığınız kelimelerde. Yazarlar bu yüzden yazıyor, ben bu yüzden kendimle konuşmak yerine sizinle konuşuyorum. Bilinmezliğin çekiciliği okudukça kendine çekiyor sizi ve yazmaya zorluyor. Sadece Sema Kaygusuz'dan bahsetmiyorum. Çok insan geçiyor bu dünyadan. Neredeyse hepsi yazıyor okuyanının hiç tanımayacakları değerli anılarını. Bilmedikleri zaman okuyanı, değeri bir kat daha artıyor yazdıklarının. Yoksa ben kimim ki barbarlıkla suçlayayım hiç tanımadıklarımı? Onlar da yazıyorlardır. Mecburlar sonuçta. Başlarını et yiyen böcekler ayırmadığı sürece boyunlarından, onlar da yazar. Peki kim bu gülen barbarlar? Bu tanımadığımız abla bilinmeyenle tanıştırmaya neden bu kadar hevesli bizi? Anlayamadığım yerler var. Benzetmeler kolay, çürüyenlerde kendini görmek zor. Anlamazlıktan gelmek zorunda hissediyor insan kendini. Ben bu kadar kötü olamam! Hem ben barbarsam kim iyi insan olarak kalabilir ki dünyada? Sıradanlığa şükredeceğim hiç aklıma gelmezdi ama umarım sıradanımdır ve şükrederim. Ben barbar olamam. Ben değilimdir çuvaldaki ilk kurtlu incir! Boşverin kitabı, bana cevap verin. Ne zaman başladım ben siz olmaya? Ne zaman başladınız siz barbarlar beni okumaya? ARİF YASİN TÜRKOĞLU