KAÇMA, YAŞA DUYGULARININ HEPSİNİ

Her zaman neden mutlu gözükmek isteriz? Neden her zaman minik bir tebessüm yüzümüzden hiç eksik olmasın isteriz? Neden moralimizi bozan şeyleri bir kenara atmak, anlık dahi olsa onlardan uzaklaşmak düşüncesi bize daha çekici gelir? Mutluluk bir duygudur da, üzüntü, kızgınlık, utanç, nefret duygu değil midir? Evet, onlar da duygudur tıpkı neşe, heyecan gibi. Peki, öyleyse neden onlardan her zaman kaçarız veya neden bu duyguları hissediyor olsak bile, onları saklar ve dışarıdan mutlu veya neşeli gözükmek isteriz? Acaba gerçekten mutlu muyuz yoksa okumuş olduğum 'Bir Çöküşün Öyküsü' adlı kitaptaki Madame de Prie gibi dışardan hep neşeli ve mutlu gözüksek de içimizde fırtınalar mı kopuyor? Bu duyguları dışarı hiç yansıtmayıp, hep içimize gömmek bizleri gerçekten iyi hissettiriyor mu? Bence, kesinlikle hayır. Çok çalıştığınız, günlerdir defterleri, kitapları, birçok makaleyi yalayıp yuttuğunuz, hep kafanızı meşgul etmiş olan bir dersin nihayet sınavına girdiğinizi düşünün ve maalesef ki sınavınız iyi geçmedi, emeklerinizin karşılığını alamadığınız için çok üzgün aynı zamanda sinirlisiniz. Sınav çıkışı arkadaşlarınızla konuşurken çoğu kişi sınavının iyi geçtiğini söyledi ve tam siz kendi sınavınızın kötü geçtiğini söyleyecekken ve belki bir miktar olsun bunu birileriyle paylaştığınız için daha iyi hissedecekken bir arkadaşınız size 'Sen de baya çalışmıştın, bizim ki bile iyi geçtiyse, senin ki çok iyi geçmiştir' dedi. Sizde gururunuzun el verdiği kadarıyla, sadece bir 'Aynen' sözcüğü ile arkadaşınızı geçiştirdiniz ve onların yanından ayrıldınız, böylece hem üzüntünüzü hem de öfkenizi geçiştirdiğinizi sandınız. Bir hafta sonra ise yakın arkadaşlarınızın toplanıp okul çıkışı yemeğe gittiğini ve sizin bunu sosyal medyaya yüklemiş oldukları resimlerden gördüğünüzü düşünün. Bu duruma fazlasıyla sinirlendiniz ve aynı zamanda arkadaşlarınıza karşı büyük bir kırgınlık hissediyorsunuz. Fakat sonraki gün okulda onların hiçbir şey yokmuş gibi davranması üzerine siz de tüm duygularınızı ve onlara söylemek istediğiniz sitem dolu cümlelerinizi yine derin bir yere gömüp, normal bir şekilde onlarla konuşmaya devam ettiniz. Böylece bir kez daha karmaşık duygularınızı bir kenara attınız, yine onları görmezden gelerek hallettiğinizi zannettiniz. O akşam ders çıkışı alışverişe gittiniz. Vitrinlere göz atarken bir pantolonu çok beğendiniz ve hızlıca mağazaya girip o pantolonu askılar arasından bulup, kabine yöneldiniz. Denediğinizde pantolon size dar geldi, bir büyük bedenini almaya tekrar aynı reyona yöneldiğinizde ise bir büyük bedeninin kalmadığını gördünüz ve etraftaki kişilerin anlamsız bakışları eşliğinde ağlamaya başladınız. Her ne kadar kendinizi durdurmak isteseniz de, gözyaşlarınıza hakim olamadınız ve hıçkıra hıçkıra ağlayarak mağazadan çıktınız. Sizce bu gözyaşlarının sebebi yalnızca beğendiğiniz pantolonun bedenini bulamamış olmak mı? Kesinlikle hayır. Gözlerinizden süzülen o yaşların birçok sebebi var aslında, pantolonun bedeninin bulamamak sadece artık dayanamadığınız nokta oldu. O gözyaşlarının sebebi çok, geçen hafta çok emek vermiş olduğunuz ama kötü geçen sınavınız sonrasında hissettiğiniz öfke ve üzüntü, daha sonra arkadaşlarınızın sizden habersiz yediği öğle yemeği ve sizin bunu öğrendiğinizde hissetmiş olduğunuz kırgınlık ve öfke ve bunlar gibi daha bir sürü olay. İşte bu olay benzeri sayısız olay barındırıyoruz hayatımızda. Bu duyguları yaşamayı engelleyemeyiz fakat belki karşımızdakine hissettiklerimizi aktarırsak veya arkadaşlarımızla, annemizle veya kardeşimizle paylaşırsak, tüm hissettiklerimizi, duygularımızı içimize atmaktan vazgeçersek daha mutlu, huzurlu ve rahatlamış hissederiz, e her zaman istediğimiz de bu değil mi zaten? Daha iyi hissetmek istiyorsanız eğer, üzerinizdeki yoğun duygularınızın size yüklemiş olduğu yükü bir kenara fırlatmak istiyorsanız, duygularınızı aktarmaktan asla çekinmeyin, bu hangi duyguyu yaşarsanız yaşayın geçerli. Hayatta yaşadığımız duygular sadece mutluluk, neşe, heyecandan ibaret değildir, öfke, kırgınlık, üzüntü, umutsuzluk da aslında duygudur, hep yaşadığımız fakat yaşamaktan hep kaçtığımız yada bu duyguları hissettiğimizde asla karşıya aktarmadığımız ve yok saydığımız duygulardandır. Unutmayın ki nasıl mutlu olduğunuzu aktardığınızda sizinle beraber gülücükler saçacak insanlar varsa etrafınızda, üzgün olduğunuzda da sizi teselli edecek veya size yardım eli uzatacak insanlar da her zaman vardır.