Ne Yaptın Be Asafcığım!

Ne yaptın be Asafcığım? Nerelere götürdün beni? Oysa ki ne zamandır isterdim ben şair olmayı. Kim bilir kaç defa denemişimdir bir şeyler karalamayı, içimdeki çözümleyemediğim duyguları sözcüklere sığdırmaya çalışmayı. Hüzünlüyken, sevinçliyken, bazen de hiçbir şey hissetmezken uğraştım okuyunca benim hissettiklerimi tadabileceğin dizeler yazmaya. Ama ne yapsam nafile! Ortaya acemi, çocuksu dörtlükler çıktı, onlar da duygularımı tam anlamıyla anlatamadılar. Ben de ne yapayım, el mahkum, iyi bir şair yerine iyi bir şiir okuyucusu olmaya karar kıldım. İtiraf etmeliyim ki içimde ufak da olsa bir umut var, senden ve diğer ustalardan bir kaç bir şey kapar da bir gün derme çatma ben de bir şiir yazabilirim diye. Seni bana hep Lavinia şiirinle tanıttılar. Aman, sen de! Bana ne kızıyorsun canım? Ben de biliyorum tek şiirinin o olmadığını. Bana kızma, lise edebiyat kitabını hazırlayanlara kız. Onların kabahati. Ama benim sana şimdi edeceğim sitemin sebebi Lavinia değil. Sebebi başka. Bilirsin çok severim aşktan, sevdadan konuşmayı ama bugün nedense hiç mecalim yok aşka kafa yormaya. Geçen gün senin şiirlerini okuyordum yine. Her zamanki gibi yormadın beni kısa şiirlerine, sağ olasın. Hemen düşürme yüzünü, bozulma hemen. Kötü anlamda demedim. Her ne kadar hızlıca okuduysam da dizelerini, her şiirin sonunda bir an duraksadım, düşündüm. Zevkten beynimin uyuştuğunu, kalbime yakın bir yerlerde bir şeylerin kıpırdandığını hissettim. Şiirlerin bana hem çok karmaşık hem de çok basit göründü bazı bazı. Günlük hayatta kullandığım kelimelerdi okuduklarım. Her Allah'ın günü kim bilir kaç defa sarf ediyorum bu sözcükleri. Sarf ediyorum da hiç bu sıradan sözcüklerin böylesi şiirler oluşturabileceklerini, böylesi anlamlı şeyler ifade edebileceklerini, beni böylesine duygulandırabileceklerini düşünmemiştim. Mesela okuduğum kitaba adını veren Dokuza Kadar On şiirin: "Önce hepsini yazdım, sonra hepsini çizdim. Yazıp çizdiklerimden çıktı kara bir resim. Baktım, orada, bir-bir duruyor sevdiklerim. Bakıyorlar ardından, yazıp çizdiklerimin, O, yazarken ya da çizerken bilmediğim.. Bilmeden yazdıklarım, bilmeden çizdiklerim. Beni çizdi sonunda, yazıp da çizdiklerim. Bana gülüyor şimdi, yitip-yitirdiklerim.. Çizilmemiş olanlar, yazmayıp bildiklerim. Ah 'bilip ettiklerim, bilmeyip ettiklerim.' " (64) Bu güzelim şiirde bir tane anlamını bilmediğim kelime ya da günlük hayatta kullanmadığım kelime yok. Ne var ki duygularımı en yoğun yaşadığım anda bile ben böylesi dizeler yazamam. Seninle benim aramızdaki fark da tam bu işte! Ama nasıl bir duygu olmalı sana bunun gibi şiirler yazdıran? Okuduğumda duygu dünyamı alt üst eden bu satırları yazdıran ne? Daha önce de anlatmıştım sana, şairlerin kafalarının içinde neler döndüğünü, neler düşündüklerini, neler hissettiklerini hep merak etmişimdir. Ama bu kitabı okuduktan sonra, meraktan çok, senin gibi hissedebilmek, duygu yoğunluğuna ulaşabilmek, hatta belki de çektiğin ıstırabı göğüslemek istedim. Seninle beraber ağlamak, dünyadan ve hayattan umudu kesmek ama sonra birden yaşama enerjisiyle dolmak, sarhoş olup bağıra çağıra küfretmek, sevdiğime aşkımı haykırmak, kabuğuma çekilip düşüncelere dalmak yani kısacası sen şiirlerinde neyi çarpıyorsan suratıma hepsini bir bir, cesurca ama biraz da üstü kapalı bir şekilde yapmak istedim. Keşke sadece isteyerek olunabilseydi şair. Keşke okuduğum bu kitapta tıpkı senin yaptığın gibi bir saniyeliğine de olsa insana nefes almayı unutturan şiirler yazabilseydim ben de. Ama sen acımadın be Asaf. Aldın elimden hayallerimi. Müstakbel derme çatma şiirlerim senin dizelerinin alevinde yandı, bitti, kül oldu. İçimdeki acemi şair ezildi duygularının ağırlığı altında. Şiirlerinin her satırında bir kez daha idrak ettim benden olmayacağını. Bilirim, böyle üzmek istemezdin beni. Ama böylesi belki de daha iyi oldu be Asaf. Çok geçe kalmadan, çok umutlanmadan vazgeçmek iyi oldu. Ne demiş Nietzsche? "Ümit kötülüklerin en kötüsüdür çünkü işkenceyi uzatır." Ne de doğru söylemiş! E amma da konuşturdun beni. Doldur bakalım aslan sütünü, boğazım kurudu.