TABUREDE OTURANLARIN KİTABI

Lise hayatım Kadıköy'de geçti. 14 yaşımda ailemden ayrılıp, akademik başarı beklediğim için Kadıköy Anadolu Lisesi yatakhanesinin yolunu tuttum. Kadıköy'de akademik başarıdan başka her şeyi buldum ama bu başka bir yazının konusu olmalı. Tam 5 senelik lise serüvenimde, en sevdiğim ortamdan bahsetmek için açmıştım bu konuyu. Antikacılar Sokağı bulunur Kadıköy'de. Bu sokakta da bir çay ocağı... Moda Çay Evi, uzun süre oturabilirseniz etrafınızdaki insanların sürekli değiştiğini fark edebileceğiniz, ayrı ayrı karakterlerle tanışabileceğiniz bir mekandır. Bu çay ocağında, tanımlayamadığım bir zevk bulurdum. Başka çay ocaklarında, aynı sokak içinde olsalar bile, bulamadığım bir zevkti. Hayatımda açıklayamadığım unsurlar bulunmasını sevmediğimden, ben bu zevki çay ocağının taburelerine bağlamıştım. Orada arkadaşlarımla sohbet etmenin tadı bile farklıydı. İşte aynı tadı, İstanbul'da veya Kadıköy'de olmamama, çay bile içmememe rağmen Seray Şahiner'in Reklamı Atla kitabını okurken aldım. Tabii ki başta bunun çay ocağı keyfi olduğunu anlamamıştım. Kitabı okurken etrafımdaki insanları değiştirdi Şahiner. Hepi topu 5 dakika tanıma fırsatı bulduğum insanlarla aramda sıcak bir bağ kurdu. Reklamı Atla kitabı bir derleme olduğu için, üç ya da dört sayfada bir başka bir hikayeye atlıyordum okurken. Belki eski tarihli hikayeler olmasından, belki de içinde nostaljik unusurlar barındırmasındandır bilemiyorum, Antikacılar Sokağı'nın kokusu yurt odama doldu birden. E vaziyet böyleyken, kitabın başından kalkıp bir çay yapmamak da ayıp olurdu, yaptım. Ayrıca kendimi özdeşleştirebildiğim anlatımları da çok fazlaydı kitabın. Mesela yazar dinlediği şarkıların kaynağı olan şiirleri bilmediğinden bahsediyor, ardından insanların herhalde liseden önce şiiri bilmediğini farz ediyordu. İşte böyle detaylar, kendi gençliğimi de gözden geçirme fırsatı verdi bana. Baktım ki, gerçekten de lisede okumaya başlamadan önce "Şiir nedir?" bilmiyordum. Gerçekten, Antikacılar Sokağı'nı nostaljisi yüzünden seviyormuşum, tabure değilmiş yani mesele. Sonra etrafıma bakma isteği hissettim birden. Camımı açtım, dışarı bakmak için. Karşımda MSSF binası duruyor ama çelimsiz. Denizi göremedim, moralim bozuldu. Çay da söyleyemedim İbrahim Abi'ye bakıp odamdan. İstanbul'a gitme planları yaptım, bilet baktım, sınavlarımın tarihlerini araştırdım. Bu anlardan birinde, liseden bir oda arkadaşım aradı beni. Topluca Ankara'ya gelme planları olduğundan bahsetti. İstanbul kalmadı zihnimde. Çay ocağı yine de üzücü bir unsur olarak aklımın bir köşesindeydi ama umursamadım. İnsanın bir mekana özleminin arkasında aslında o mekanda yaşadıkları olduğunu anladım. Kadıköy'e gitmeyi düşünürken, şimdi Kadıköy'dekilerin benim yanıma gelmesiyle planımı tamamen terk etmemin başka bir açıklaması yoktu. Fakat bu düşüncelerim de rahat durmadı tabii. Dallanıp budaklandılar hemen. Reklamı Atla'nın bir bölümünde edebiyattan ve yaşadıklarını yazma isteğinden bahsedince Seray Şahiner, ben de bunu okuyunca, yaşadıklarımı yazmak geçti içimden. "Nasıl yaparım?"ını düşündüm, "Ne anlatırım?"ını düşündüm. Henüz kendimi insanlara yeterince anlatamayacağıma karar verdim. Çünkü yaşadıklarım sınırlıydı ve yaşadıklarımı ancak onlardan kazandığım anlatım gücüyle insanlara aktarabilirdim. Ama benimle aynı şeyleri yaşamamış insanlara hitap etmem mümkün olmazdı o zaman, şimdilik vazgeçtim. Akademik başarıdan bahsetmiştim hani yazının başında. Dediğim gibi lise hayatım bana akademik bir şey katmamış olmasına rağmen, şu an bu kitabı okuduğumda aldığım zevkin tıpatıp aynısını da alamazdım o hayatı yaşamasam. Demem o ki, varsın katmasın bana bir şey, zevklerimi perçinlemiş lisem, hala da perçinliyor. Kitabı okuduğuma da pişmanım aslında biraz. Böyle olacağını bilsem Kadıköy'de Antikacılar Sokağı'nda okurdum diyorum bu kitabı. Etrafıma bakıp, az önce önümde oturanların nereye kaybolduğunu merak ederdim. Kafamı kitaba yeniden indirmeden önce de bağırırdım bir güzel, "İbrahim Abi, iki!"