İNANDIĞINA KOŞMAK

Yalnızca sevdiğin veya inandığın için bir şeyin peşinden gitmek cesaret ister. Bu şey bir insan da olsa, bir hayvan ya da bir inanç da olsa hep aynı cesarete ihtiyaç duyarız. An olur istediğimiz ya da sevdiğimiz tek bir şeyin peşinden gitmek başka isteklerimizi geride bırakır, başka sevdiklerimize kulak tıkarız. Öyle bir şeydir gerçekten sevmek, tutkuyla bağlı olup o bağı hep sağlam tutabilmek. İşte Wall-E'nin bana düşündürdüğü en önemli nokta bu oldu: Sevdiğinin peşinden gitme gücü. Filmi izlemeyenler bunu oldukça tuhaf bulabilir zira filmin afişinde oldukça eski görünümlü bir robot var. Dünyada yaşamın bittiği gelecek yıllarda geçen film, bu eski robotun dünyayı çöplerden arındırmak için tamamen yalnız başına çalıştığını gösteren sahnelerle başlıyor. Çok sıradan bir hayatı olan bu robotun, Wall-E'nin düzeni, dünyaya başka bir robotun gelmesiyle bozuluyor. Aşkı tadan cefakar çöp toplama robotumuz sevdiği "kızın" peşinden uzun bir uzay yolculuğuna çıkıyor. Her şeyi aşırı bir hızla tükettiğimiz bir toplumda ve dünyada yaşıyoruz. Yeni bir dizi çıkıyor, on bölümde sıkılıp başkasını izlemeye başlıyoruz. Sosyal medyada her gün yüzlerce yeni akım üretiyor ve üç gün sonra sıkılıp, başka akıma ayak uydurmaya başlıyoruz. Altı ay önce aldığımız son model telefonun bir üst modeli çıkınca dayanamıyor, gidip onu alıyoruz. Ne yazık ki, bu aşırı hızlı tüketim tablosu sadece maddi konularla sınırlı kalmıyor artık. Duygularımızı da aynı hızla tüketmeye başladık. Sevgi, aşk, güven, hatta öfke ve nefretimizi bile erkenden aşındırır olduk. Ne yazık ki içinde yaşadığımız zaman, bize duygularla yoğrulmayı değil, onları erkenden aşındırmayı öğretti. İşte Wall-E tam da bu yüzden çok önemli bir mesaj veriyor. Bir şeyi sevdiğine inandığın zaman onu hemen tüketip bitirmek yerine onunla büyü diyor. Bütün dengelerini bozsa da, düzeninden şaşırtsa da, acı verse ya da seni değiştirse de, onun peşinden gitme cesaretini yüreğinde bul diyor. Maalesef, bizler bu cesareti bulmakta çok zorluk çekiyoruz. Bunun birkaç farklı sebebi olabilir diye düşünüyorum, ama bana kalırsa asıl sebep zarar görme korkusu. Zarar görmektense, canımızın yanmasındansa yalnız başımıza olmayı ya da kısa süreli insani ilişkilerle hayatta kalmayı tercih ediyoruz. Bu çok acı bir şey aslında, çünkü insan denen varlık yalnız olmak için yaratılmamış. Herkesin, hayatının bir noktasında yanında olacak birine ihtiyacı oluyor, er ya da geç. Bu yüzden bana kalırsa böyle bir korkuya sahip olan herkes bunu yenmenin bir yolunu bulmalı. Çünkü şimdi çekilmese bile yalnızlığın acısı, an geliyor, yalnızlık birini çok sevmenin verdiğinden çok daha fazla acı veriyor. Demiş ya şarkıda, "Severim bütün dertleri sevgi benzeri.", bence insan bu felsefeyi benimsemenin bir yolunu bulmalı, huzurlu ve dolu dolu bir hayat sürebilmek için. Evet, sevmek; sevdiğinin peşinden gitmek ya da bir şeye tüm varlığınla inanmak çoğu zaman insanın canını çok fena acıtan, insanı kızgın ateşlerde kavuran bir duygu durumuna dönüşüyor. Ama hayat da sevmeden, sevilmeden; acı çekmekten korkarak yaşanmıyor. İnsanın kaderidir bu, çekilecek acı varsa çekilir. Ama sevmeler sadece acı çekmek de değildir: sevdiğinle geçirdiğin öyle mutlu, öyle tarifsiz anlar olur ki çektirdiği tüm acıları bir anda unutuverirsin. Ya da peşinden gittiğin bir isteğin sana öyle güzel şeyler kazandırır ki, her şeye rağmen iyi ki yapmışım dersin. Kısacası, sevdiğinin peşinden gidebilme cesaretini göstermek her yiğidin harcı değildir; ama yapabilenler bilir ki, ne olursa olsun peşinden gitmeye değecek şeyler vardır.