Hayatın Farkına Varmak: Sevmek Diye Bir Şey

Hayatın bu yorucu akışı içinde insan samimi sesler arıyor. Saatler süren derslerin, bitmek bilmeyen raporların ardından bir kaç saat kafa dinlemek, kendiyle baş başa kalmak için fırsat kolluyor. Benim de öyle bunaldığım bir gün karşıma çıkıverdi Sevmek Diye Bir Şey. Kapağının renkli oluşu nedense beni heyecanlandırdı, içini açıp orada kaybolmak istedim. Genelde okuduğum kitapların yazarları hakkında önceden bilgim olsun isterim çünkü ne okuyacağımı, nasıl bir psikolojinin içine çekileceğimi bilmek benim için önemlidir. Tarık Dursun Kakınç'ı bu kitapla ilk kez duydum ve bu kitabı okumaya kitabı gördüğüm an karar verdiğim için kendisi hakkında her hangi bir fikre sahip değildim ama yazar kitabıyla hayatın kısa bir özetini sunmuş sanki okurlarına. Ve bunu öyle samimi öyle bizden, içimizden biri olarak yapmış ki.. 1965 yılında yazılmış hikayeleriyle eskiyi, babaannemin dedemin hep anlattığı o dönemleri yansıtması da beni kitaba çeken bir neden. Sokakta didişerek oyun oynayan çocukların var olduğu bir dönemin, kavrulmuş fındık ile mutlu olabilen çocukların babalarının yüzüne hasret büyümelerinin hikayesi Eski Babam, değinmek istediğim bir hikaye. Babasının iyi mi kötü mü olduğunu bilmeyen fakat onu çok seven yedi yaşında bir çocuğun dünyasında babasının gitmesiyle oluşan boşluğun ve o babanın çaresizce gitmek zorunda oluşunun hikayesi çünkü. Babasının İstanbul'a gitme fikriyle çocuğun boğazına bir yumruğun oturması, göz yaşlarını tutamaması çocuğun babasını nasıl masum ve ölesiye sevdiğini gösterdi bana, biraz da duygulandırdı. O zamanlar öyleymiş, babaannem anlatırdı. Babalarını görmezlermiş, babanın yanında iki kelime konuşmak bile saygısızlıkmış. Baba işten dönmeden uyunur, sabah da erken saatlerde okula gidilirmiş. Ya da bu hikayede olduğu gibi babalar yavrularından, evlerinden uzağa, çalışmak için, para kazanmak ve ailelerine bakabilmek için, büyük şehirlere giderlermiş. Çocuklar ise sadece varlığını bilirler ve bunun verdiği güvenle yaşar giderlermiş. Düşünüyorum da o zamanlarda yaşıyor olsam çok büyük bir özlem olurdu bende babam. Çünkü babamla oturup günümüzün nasıl geçtiğine dair konuşmadıkça benim için gün bitmez. Mutlaka, saat kaç olursa olsun, ne kadar meşgul olursak olalım benim onunla konuşmam, fikir alışverişi yapmam, ondan bir şeyler öğrenmem gerek. Babasına aşık olan kızlardanım ben galiba. Hikayede değinilen bir diğer konu da "adam olmak" mevzusu. "Okursan, adam olursun. Sokakta diringa oynayıp ona buna sataşarak adam olunmaz, derslerine çalış okulunu bitir" düşüncesi bir türlü mantıklı tarafını bulamadığım düşüncedir. Şöyle ki adam olmak okulda verilen eğitimle ölçülemez. Adamlık matematikle, fizikle ya da coğrafya bilgisiyle olmaz. Adamlık karşıdakine verilen değerdir, kendini ahlaki açıdan yetiştirmiş olmaktır ve daha sosyal bir olgudur bana göre. Adam olmak ve diploma sahibi olmak arasındaki fark anlatılmalıymış o insanlara. O zaman daha hızlı gelişir, şuan hepimiz farklı yerlerde olurduk. Ve o hikaye Sevmek Diye Bir Şey. Bu bölümde yazarın betimleme yeteneğine hayran kaldım. Öyle ki anlatılan resmi gözünüzde canlandırıyorsunuz ve tek bir eksik nokta bile kalmıyor, çok net bir şekilde hem sahneyi hem de hissedilenleri anlıyorsunuz. Tembel yosunların diriliğini kaybetmiş o yeşil rengi canlanıyor gözlerinizin önünde. Yılların getirdiği o tecrübeyi simgeleyen çizgileri kadının suratında en ince ayrıntısına kadar görüyorsunuz adeta. Bu çizgilere bakarak o yaşlı adamın yaptığı "Her kadın gibi önce yavaş yavaş, sonra insanı delirten bir hızlılıkta yaşlanıyor" yorumu kadın hayatının kilit cümlesi. Hiç bir kadının kabullenmek istemediği ama kaçamadığı da bir gerçek. Kadın gençliğini uzun uzun yaşar, yıllar boyunca hep güzeldir, kendine bakar fakat yaş kırkını geçip ellisine dayandığında bir anda hem vücudu kendini bırakır hem de kadın artık vazgeçmiştir, akışına bırakır ve kontrolsüzce yaşlanır. Tıpkı kadın gibi ilişkiler de hızlı yaşlanır. Bir süre sonra "acımasız, anlamsız ve yavan" bakar olur gözler. Bir taraf aklından "Seni seviyorum, seni seviyorum, sensiz hayat çok anlamsız eskiden yaptıklarım şimdi çok boş" diye geçirirken diğer taraf "Ne kadar yaşlanmış, çok da çirkinleşmiş artık onu sevmiyorum" diye geçirir. Ve bu durum kitapta inanılmaz güzel betimlenmiş. Daha güzel anlatılamazdı. Son olarak hikayede adamın aklından geçen "Burnundan kaç kez öptümdü, sayısını bile bilmiyorum" cümlesinin ima ettiği 'Geçmişi silemezsin, hep oradadır ve karşına çıkar' düşüncesiyle daha fazla aynı fikirde olamazdım çünkü ben geçmişin izlerinin hiç bir şekilde silinemeyeceğini düşünüyorum. İnsan bir zamanlar sevdiği, sarıldığı, öptüğü, kokusunu beynine kazıdığı ve birlikte sayısız hayal kurduğu insanı bir çırpıda silip unutamaz. Hayatına O hiç olmamış gibi devam edemez. Bir kuşun kanat çırpışında, bir çiçeğin rüzgarla savruluşunda, sonbaharda hışırdayan yapraklarda onu bulabilir. Çünkü sevilen insanın içindedir aslında, insandan ayrı değildir. İnsanın beyninde, aklında, fikrindedir. Yaşamının içine işlemiştir. Unutamazsınız, unutulmaz. Çünkü sevmek böyle bir şey..