Bir Gün Daha Sona Erdi

Çok değil, geçen haftaydı daha. Sınavdan çıkmıştım, telefonum durmaksızın çalmaya başladı. Duymamıştım olanları. Meğerse ben biyoloji sorularıyla cebelleşirken aileler yıkılmış, evlatlar kaybedilmiş, doğmamış bebekler katledilmiş. Bahsettiğim yer ne bir ülke sınırı ne de savaş alanı, maalesef ki Ankara'nın ortası. Son birkaç ay içerisinde üç patlamadan sağ kurtuldum, hatta İstanbul'a günübirlik gittiğimde olanı da sayarsak dört oldu. Dört kere, dile kolay... Geçen dönem Türkçe101 dersini alırken yazılarımdan biri bu dört patlamadan biriyle alakalıydı. Bu dönem öyle bir şey yaşamayacağıma o kadar emindim ki serbest yazılarımda umut verici, yaşam enerjisi sağlayacak konulardan bahsederim diye düşünüyordum. Ama çok erken davranmışım sanırım. Yine bir serbest Türkçe yazısı ve ben yine karamsar bir olaydan bahsetmek isterken buluyorum kendimi. Karamsar bir olayın yarattığı kara korku... Neden kara korku dedim, biliyor musunuz? Tabii ki bilmiyorsunuz. Hani çocukken basit korkularımız vardı, hatırlar mısınız? Evet, evet onlar. Karanlık, öcüler, bir korku filminde gördüğümüz canavar... Nedense küçükken daha hayatı öğrenmemişken korkulacaklar sadece onlardı. Onlar masum, çocukça ve beyazdı. Ama her gün evden çıkarken "Bugün sağ salim eve dönebilecek miyim acaba?" korkusu bence simsiyah. Hatta öyle bir siyahlık düşünün ki sonunu göremediğin dipsiz bir kuyuda aşağı düştükçe seni karanlığında boğan nefessiz bırakan siyahın en korkunç tonu. Keşke sadece kendimiz için korkabilecek kadar bencil olabilsek ama öyle bir noktadayız ki artık korkularımız etrafımızdakileri de sardı. Herkesten, her şeyden, herkes için korkar olduk. Bir baba düşünün korkuyla çocuğuna ulaşmaya çalışırken, bir anne düşünün sadece olabileceklerin ihtimali bile onu ağlatmaya yeterken. Peki, şimdi ben sorarım size bunları bir değil, iki değil her gün yaşarken bunu kara korku olarak adlandırmak ne kadar yanlış olabilir ki? Korkudan başka ne olabilir ki? Umuda yapılamayan yolculuk... Umut, insanı hayata bağlayan en önemli olgu benim için. Her zaman bir umudumuzun olması gerektiğini savundum. Ama şu an, oğlunu kaybetmiş bir babaya, kızını kaybetmiş bir anneye, kardeşini kaybetmiş bir ablaya ben bu cümleleri nasıl kurabilirim ki? Sadece otobüs bekleyen masum yakınlarını kaybetmiş insanlara umutsuz olmamalısınız diyebilir miyim, diyebilir misiniz? Tanımadığım insanların hayatlarını kaybettikten sonra gördüğüm fotoğrafları benim bile kalbimi dağlarken geleceğime dair umudumu parça parça yok ederken göz pınarlarıma baskı uygulayan gözyaşlarıma rağmen kurabilir miyim umutla ilgili herhangi bir cümle? Maalesef ki yapamazdım ben. Bu korkunç olayların üzerimizde bıraktığı karanlık korkuyla umudunuza tutunun demek gülünç ve saçma geliyor bana. Tıpkı "Kendine dikkat et." demek gibi. Kendine nasıl dikkat edebilirsin ki böyle bir durumda? Belki de "Kendine dikkat et." demenin altında da "Yaşayabilirsin, bunu yapabilirsin, sen hayatta kalabilirsin." umudu vardır. Ben ne siyasetçiyim ne de ideolojilerle ilgileniyorum. Ben sadece ve sadece insanlarla ilgileniyorum. Benim için şu son birkaç ay içerisinde kaybedilen insanlardan başka daha önemli hiçbir şey yok. Kaybedilen koruyamadığımız insanlarımız beni bu kapkara korkuya iten beni umutsuz kılan. Fark ettiniz mi bilmiyorum ama korku ve umut tamamen birbirlerine bağlı. Korku, umudu; umut, korkuyu yok edebilme kapasitesine sahip. Yağmur benim için her zaman çok anlamlıydı. Bu kara olayların ertesi günü de bardaktan boşanırcasına yağmur yağmıştı. Belki de artık doğa ana bile bize bir mesaj ulaştırmaya çalışıyordur artık topraktan tahtında oturup hiçbir şey yapamıyor olmak onun da canını sıkmıştır. Belki o da oğlunu kaybetmiş bir babanın, annesinin kanıyla kirlenmiş montuyla annesine ağlayan kız çocuğunun, kızını toprağa vermiş bir ailenin, iki ayrı patlamada iki arkadaşını kaybetmiş olan dostların, onu ziyarete gelen küçük kardeşini kaybeden bir ablanın yüreğine su serpmek, onları umutlarla sulamak, korkularından arındırmak istemiştir. İşte bir gün daha bitti, hiçbir şey olmamış gibi Türkçe ödevini yazdığım, sabah okula giderken "Acaba akşam aynı kapıdan içeri girebilecek miyim?" diye düşünürken baktığım evime döndüğüm, ilk fırsatta "Buradan gideceğim." diye düşündüğüm, arkadaşlarımın kendi arkadaşlarının yasını tutarken "Ben bunları yaşamayayım, lütfen." diye dua edip yalvardığım, "İyiyim." demenin anlamsızlaştığı bir gün daha bitti. Kaybedilen insanlar hiçbir zaman dönemeyecekler, acıları onları tanımayanlar tarafından hatırlanmayacak ama olur da bir gün insanlığımızı yeniden kazanırsak belki bunlarda son bulur ne dersiniz?