GÜNEŞ IŞIĞINDA YALNIZLIK

Bir Çöküşün Öyküsü şaşaalı kraliyet yaşamından koparılıp taşraya sürgüne gönderilmiş Madam de Prie'nin oldukça kısa süren çöküş sürecinden bahseder. Yönetme yetkisi, gücü ve mevkisi elinden gidince buna bağlı olarak oluşmuş çevresi, tüm 'dostları', aşıkları, dalkavukları da yok olur birden. Hayatını yalnızca bunlarla doldurmuş madamın da hayatı bomboş kalıverir. Boş bir mukavva kutu ne kadar dayanıklıysa madam da o kadar dayanıklıdır artık. Öyküye adını veren çöküş çok geçmeden yaşanır, yalnızlığın ağırlığı altında eziliverir mukavva kutu. Hayatta kalabilmek için kendi vücudumuza çektiğimiz nefesten başkasının nefesine, kendi kalp atışlarımızdan başkasının kalp atışlarına mecbur muyuz? Başkalarının zihninde canlanan biz, gerçek bizin varlığının kanıtı mıdır? Madam de Prie başkalarının düşüncelerinde var olduğu sürece hayattadır. Önemsenmediği, sevilmediği, ondan korkulmadığı, ona kin duyulmadığı yani bir başka insanın içinde ona karşı bir his oluşmadığı sürece bir hiçtir. Kendini yalnızca başkalarında bulmaktadır ve başkaları yoksa o da yoktur. Onu çöküşe götüren de bu bakış açısıdır. Asla dönüp içine bakmamış, kendini kendi içinde aramamıştır. Aynaya baktığında gördüğü kişiyi tanımayacak kadar başkalarından öğrenmiştir kendini. İlk defa yalnız kalmak zorunda kaldığı sürgün döneminde ise çok geç olmuştur çünkü başkalarının varlığından bağımsız bir Madam de Prie de yoktur artık. Bedenen var olsa da bir birey olarak yok olmuştur. Paris'ten sürgün edilip ilk defa yalnız kaldığı zamandaki Madam de Prie'yi şöyle anlatır Stefan Zweig: "Madam de Prie kafese kapatılmış vahşi bir hayvan gibi içsel yalnızlığının hapishanesinde dolaşıp duruyor ve pencereden dışarı bakıp gelmeyen bir şeyi gözlüyordu(10)". Kendi içinde olmayı hapiste olmak olarak görür. Özgürlüğünün anahtarını yabancıların eline veren de kendisidir aslında. Hapishane olarak gördüğü kendi içine, kendi gözleri ile bakmış olsaydı, bu sürgünü fırsata çevirseydi aslını geç de olsa var edebilirdi, içindeki boşluğu kendi varlığı ile doldurabilirdi ancak o pencerenin dışına baktı ve bu boşlukta boğuldu. Kendini öyle bir noktaya getirdi ki artık ölüm yok olmak değildi onun için, var olmanın tek yoluydu. Nitekim başkalarının zihninde var olabilmek için gerçek varlığını sonlandırmasıyla kitap son buldu. Kitap son buldu bulmasına lakin benim zihnimdeki yankıları uzunca bir süre devam etti. Yalnızlık başkalarıyla değil kişinin kendisiyle ilgilidir. Kendinden ne kadar çok uzaklaşırsa kişi, o kadar yalnız kalır kalabalıklar içinde. Madam de Prie aslında hep yalnızdı, penceresinden sızan sahte ışıklarla avunuyor, kendini kandırıyordu. Birçok Madam de Prie var hayatımızda. En yakın arkadaşın, erkek kardeşin hatta belki sen. Bu insanların gözü hep pencerenin dışındadır. Aydınlanmak, ısınmak için başkalarının güneş ışıklarına ihtiyaç duyarlar hep. Pencerenin dışı bazen aydınlıktır bazen karanlık. Aydınlığı evlerimize taktığımız gün ışığı ampulleri gibidir, gerçekten ısıtamaz bizi, adının hakkını da veremez boğucudur, daha da kötüsü patlayıverir bir anda, karanlığın içinde bırakır insanı. Bu durum daimi karanlıktan da kötüdür çünkü sahte ışığın parlaklığına alışmış gözlere daha bir koyu gelir o karanlık. O koyu karanlığın adı hayal kırıklığıdır. Ruh halimizi, mutluluğumuzu, huzurumuzu diğer insanlara bağlamak kaçınılmaz olarak hayal kırıklığını getirir çünkü hiçbir ampul sonsuza dek yanacak kadar dayanıklı değildir. Hep görürüz, motivasyon kaynağı olarak bir insanı belirleyenler yarı yolda kalır: kilo verme motivasyonu olarak eski erkek arkadaş, ders çalışma motivasyonu olarak kendinden çok çalışan sınıf arkadaşı... Oysa uzaklarda aradığımız gerçek ışık kendi içimizdedir. Kendi güneşinin farkında olan insanın ne bir mutluluğuna ne de başarısına gölge düşürebilir başkaları, Güneş'e, ışığın ta kendisine gölge düşürülemez çünkü. Bazen öyle kötü şeyler yaşar ki insan kalbi soğur, eğer güneşinin farkındaysa kalbini yine kendisi ısıtır, başka yüreklerin kapısında yıpranmaya devam etmez. İşte bu yüzden kendimizle baş başa kaldığımız değerli anlara yalnızlık adını verip elimizi telefona atmak ya da hemen kulaklığımızı takmak yerine bu anları kendi güneşimizi aradığımız bir serüvene çevirmeliyiz. Güneşini bulmuş insan içinse zaten yalnızlık yoktur.