Bir Deli...

Yazan Nikolay Vasiliyeviç Gogol... Gözde, ne dersin? Gidelim mi oyuna? Oynayan Erdal Beşikçioğlu. "Dalga geçme Bedirhan diyorum", liseden beri devam eden dostluğumuzun verdiği bir yakınlıkla. Ankara'da Stüdyo sahnesi... Kim kaybetmiş biletleri de biz bulalım, kapalı gişe oynuyor o oyun. Bir pazar akşamı, soğuk Ankara'da. "Ne yaptın diyorum yoksa sen de mi sabahın köründe sıraya girdin?" Gülüyor Bedirhan, sonra cevap veriyor: "Üzümünü ye bağını sorma." Sorar mıyım hiç, herkesin dilinde dolaşan oyunun bileti birden dostum tarafından sunulmuş, sesimi çıkarmam koşa koşa giderim. Anlaştığımız saatte akşam 18. 00'da Opera, Devlet Tiyatroları Sahnesinin önünde buluştuk. Kasım ayındaydık, oldukça soğuktu. Ankara'yı bilen bilir, soğuktur Kasım'ı. Sıkı sıkı giyinip hazırlanıp geldim, otobüsten iner inmez Bedirhan'ı gördüm. Göz göze gelmemizle sanki nerede kaldın, dondum burada der gibi bakıyordu bana. Gülümsedim, yanına hızlıca yürüyüp, haydi yetişelim servise, dedim. Oyun Stüdyo sahnesindeydi, devletin bize sağladığı imkanları kullanmak istedik çünkü bir hayli uzaktı Stüdyo sahnesi bulunduğumuz yerden. Bu arada neden bilmiyorum, havanın soğuk olması oyunu izledikten sonra bana daha güzel geldi, sanki o oyunun havası buz gibi bir havayı hakediyordu. Pat pat pat pat... "Servis kalkıyor Bedirhan koş, geç kalacağız yoksa oyuna." Sonunda yetişip bindiğimiz otobüsün sıcaklığı, soğuktan sonra bize iyi geliyor. Bedirhan ile hemen sohbete dalıyoruz, tabii oyun da merak konusu. Erdal Beşikçioğlu çok tanıdık, bilindik ve takip edilen bir insan benim açımdan. Öte yandan Bir Delinin Hatıra Defteri'ni daha önce okumuştum. Fakat nasıl oyuna dökeceklerini tahmin edememekle birlikte, Bedirhan ile bu konu hakkında konuşuyoruz. Pıssss... Otobüs durduktan sonra bir sessizlik hakim oluyor otobüsün içinde; "Geldik Bedirhan, haydi inelim." Oyuna yarım saat kala varıyoruz. İkimizin de sigara kullanmamasının avantajıyla ilk defa havasını teneffüs ettiğim Stüdyo sahnesinde yerlerimizi alıyoruz. Bu sefer sohbet yok, ilk defa geldiğim için şöyle bir etrafı süzüyorum, dikkatimi oyun için hazırlanmış sahnenin tam da ortasında bulunan vinç çekiyor. Önceden yaptığım araştırmalardan ve oyun hakkında edindiğim bilgilerden kaynaklı biraz şekilleniyor kafamda olaylar. Tabii yine bir mistik hava yok değil, hafif duman, garip bir koku... Ve insanların sahneye yavaş yavaş doluşması... Bedirhan'ın yanımda olduğunu bir an olsun unuttuğum anlar... Birden sessizlik ve oyun başlıyor... Kitaptan hatırladığım sözler Erdal Beşikçioğlu'nun o inanılmaz performansıyla birleşince tadına doyulmaz bir seyir oluyor benim için. Gözüm, kulağım oyunda. Bir bütün olmuş adeta Erdal Beşikçioğlu, hiç mi nefesi kesilmez bir insanın hiç mi boğazı kurumaz tam tamına bir saat yirmi beş dakika boyunca! Oyunda toplum yapısını kabullenemeyip günden güne deliren bir adamın insanlık hikayesidir, aslında biraz zor bir insanlık... Peki o sahnenin tam ortasına konulan vincin anlamı neydi? Alışılagelmiş bir sahne değildi, bir perde yoktu ya da her zaman olan bir dekor değildi gördüğümüz, karşılaştığımız. Bir gazete köşesi yazısında sanayileşmenin ya da makineleşmenin insanlara getirdiği sorunlarla yüzleşmenin oyundaki resmi diye yazmıştı. Tam tepemizdeydi vinç, yalnızdı. Aynı kahraman gibi, onu anlatır gibiydi bir yandan da. İnanılmaz bir başarı sergiledi Erdal Beşikçioğlu Popriçin rolünde. Bir saat yirmi beş dakika sonra kapanmayan perdenin sonuna gelmiştik. Derin bir oh çekip, Bedirhan'a döndüm. O da bana mükemmeldi edasıyla bakıyor, kafasını sallıyordu. Bin tane düşünceyle, sessizlik ile Ankara'nın ayazına evimize dönmek üzere çıktık. Pat... pat.. pat.. Dönüşte servis yok. Taksi!...