Bir Yer Var, Biliyorum

Her insanın kendi hayatıyla ilgili sorunları var ve herkes istiyor ki bu sorunlar en kısa yoldan çözülsün. Eğer ki bu sorunlar çözülemezse insanlar elindekini değil aklındakini çözmeye çalışıyor. Bu, gerçek bir çözüm olmasa da insanın içini rahatlatıyor. Bunu en kolay yoldan yapmanın yolu ise başka insanlar ile hissettiğin duygularını, yaşadıklarını paylaşmak. Bunu yapmak insanın içini en rahatlatan şey de olsa, bir insanın duygularını bir başkasına doğru bir şekilde aktarması çok zor. İnsan karşısındakine içindeki saklı patikayı , gizli duyguları , göstermeden önce onu daha yakından tanımak istiyor. Bazen tek sorun bu olmuyor, bazen sorun kişinin kendisinde oluyor. Mesela insan her zaman ne hissettiğinden emin olmayabilir. Duygular basit rasyonel ifadeler değil. Bırakın karşınızdakine ne hissettiğinizi aktarmayı, bazen hissettiklerinizi kendinize kabullendiremiyorsunuz. Bunun en temel sebeplerinde mantık ve duygu arasındaki iletişimsizlik yatıyor. Duygular mantığı her zaman kabul etmiyor. Ama bir olurlarsa, duygunun ve mantığın bir olduğu yerde huzur oluyor, sükunet oluyor, mutluluk oluyor. Lakin bu ikisi ters düşerse işte bu zaman fırtınalar kopuyor insanın içinde. Bu fırtınaları dindirmenin en güzel yollarından biri yazmak. İnsan yazdıkça içindekini açıyor. Yazmanın konuşmaktan çok daha güçlü bir yanı var. Konuşurken karşınızdakinden bir beklenti içerisine giriyorusunuz, fakat yazarken bu durum tam tersine dönüyor. Siz okuyucudan beklentinizi bir kenara bırakıp sadece içinizdekileri aktarmaya odaklanıyorsunuz. Kaygılanmayı bırakıp sadece içinizdeki duygulara odaklanıyorsunuz. Akıl ve duygular arasındaki bağı engelleyen en önemli sorunu aşıyorsunuz, kaygılar. İnsanin yazma kaygısı var mıdır ? Elbette var. Ama bu kaygı, konuşarak aktarmaya çalıştığımızda karşılaştığımız kaygılardan epey farklı. Yazarken beklentiler anlatıcının tarafından tamamen okuyucu tarafına kayıyor. Bu şekilde anlatıcı kendini daha özgür, daha rahat hissediyor. "Ağlasam sesimi duyar mısınız, Mısralarımda; Dokunabilir misiniz, Gözyaşlarıma, ellerinizle? Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel, Kelimelerinse kifayetsiz olduğunu Bu derde düşmeden önce. ". Orhan Veli'nin bu kıtalarında gözüme çarpan, en çok hoşuma giden kısmı "Kelimelerinse kıyafetsizliği" olmuştur. Ne de güzel anlatıyor aslında kelimelerin duyguları ne kadar temiz, saf bir şekilde aktardığını. Ama bunu yeterli bulmuyor olsa gerek ki ağladığı zaman onu okurların hissedemeyeceğini söylüyor. Bence kelimeler insanın duygularını aktarması için en anlaşılır araç. Ama buna rağmen insanlar duygularını gizlemek için elinden geleni yapıyor mısralarda. İnsan kendini dışa açamıyor elinden geldiğince uğraşsa da. Keşke herkes içindeki duyguları rahatça söyleyebilse karşısındakine. İnsanın duygularını paylaştıkça, bu duygular daha değerli oluyor. Ama olmuyor, dilimizin ucunda kalıyor bazı sözler. Söyleyemiyoruz bir kelimeyi bile, donup kalıyor insan. Keşke şiirde de bahsedildiği gibi, "bir yer" olsa herkesin rahatça konuşabileceği, anlaşabileceği. Her şeyin rahatça söylendiği bir yer olsa. Bu şekilde insanlar duygularını nasıl anlatacağını dert etmez kafasında. İnsanlar sorunlarını daha rahat çözebilir belki bu sayede. Herkes günlük hayattan, bulunduğu yerden kaçmak, bu yerde yaşamak isterdi. Kim istemez ki duygularını rahatça anlatabileceği bir yerde rahatça yaşamak ? Ama düşünüyorum da acaba bu düzen gerçekten ideal olur muydu, herkesin duygularını açıkça belirttiği bir ortamda düzen olur muydu ? İlk başta kulağa çok hoş gelse de, insanlar birbirleri hakkında sakladığı duygularını da açıklamaya başlayacak. Eskiden çok iyi anlaşır gibi gözüken insanlar bir anda can düşmanı olacaklar. Acaba doğru muydu duyguları gizlemek diye bir daha düşünecek herkes. Ben de gerçekten düşünüyorum, acaba duyguları bundan mı gizliyoruz diye. Ama sonra hatırlıyorum ki insan sadece nefretini ya da öfkesini gizlemiyor. Sevgisini de gizliyor. Neden sevgimizi gizleriz ki ? Sevmek ya da sevilmekten daha güzel ne var bu dünyada ? Neden söylemiyoruz sevdiğimizi, neden içimizde tutuyoruz ? Değer verdikçe kaybetmekten mi korkuyoruz acaba, yoksa aynı miktarda sevilmemekten mi... Gene bazı beklentilere giriyor insan, ondan söyleyemiyor güzel duygularını. Duygularına karşılık alamamaktansa, onları paylaşmayıp kendine saklamayı tercih ediyor insan. Acaba doğru olan bu mu yoksa her şeyi açıkça yaşamak mı, zaman gösterecek insana....