YAPBOZUN SON PARÇASI

Bazı yerlerin kendine has dili, kokusu, ruhu olur. Kokusunu ruhuma kattığım, adını dilime doladığım yerlerden biriyse Kapadokya, nam-ı diğer Güzel Atlar Ülkesi. Karşılaştığım pek çok yerden farklı. Tezatların birbiriyle bu kadar uyumlu olduğu başka bir yer görmedim çünkü ben. Kendine adım atan herkesi bağrına basmış olsa da; yalnız kalmaya, terk edilmeye mahkummuş gibi. Tarih boyunca, başkalarına kollarını açmış Kapadokya, fakat tıpkı şimdi turistlerin gelip geçtikleri gibi; gelen geçmiş, kimsesi kalmamış. Bu yalnızlığı kafamı nereye çevirdiysem gördüm: oyma mağaralarda, yer altı şehirlerinde... Bunca yalnızlığına rağmen, yine de dolup taşıyor sokakları hatta bazen fazla bile geliyor insanlar, bulamıyorlar kendilerine esas boşluktan arta kalan bir yer. Ama öyle bir yer ki, gidenin ömrünü uzatır denecek cinsten... Ben gittiğimdeyse, nispeten daha sakin bir sezonuydu oraların. Yaşanan olaylardan dolayı yabancı turist sayısı da azaldığı için, kısa ama derin bir tanışıklığımız oldu Kapadokya ile. O anlattı, ben dinledim. Bilmiyorum, ortalığın sakin olmasından dolayı mıydı ama Güzel Atlar Ülkesi'ndeyken huzur doluyor insan. Ben Kapadokya'da iken anladım; sessizliğin içindeki sesteymiş meğer huzur. Bir başkasına ihtiyaç duymadan, saatlerce bir taşına üstüne oturup vadileri izleyebiliyor insan. Yaşanılan her an, bir sonraki ana kadar, en güzel an ilan ediliyor ordayken. Mesela, yolculuğun ertesi, yorgun argın yattığınız o gecenin sabahı; bir masala, gökyüzünü bir şeker dünyasına çeviren yüzlerce balona uyanıyor insan. Hele ki, her gün çirkin alarm sesleriyle, güneş görmeyen gri şehirlere uyanan kişiler için bu görüntü, insana kısa süreli rüyadaymış hissi veriyor, emin olamıyorsunuz o manzaranın güzelliğinden. Sizi kendinize getiren ise, sabahın o tatlı sert rüzgarı oluyor. Sonraysa insana o anın tadını çıkarmaktan başka yapacak bir şey kalmıyor. Güneşin doğuşuyla başlayan gününüz, yoğun bir tempoyla devam ediyor. Göreme Açık Hava Müzesi ve daha pek çok yerde rastlayabileceğiniz oyma kiliseler, hem bu zamana kadar korunmuş oluşu hem de insanların inançları uğruna yaptıklarını gözler önüne sermesiyle ziyaretçilerini kendine hayran bırakıyor. Romalılarından kaçan ilk Hristiyanlar, zamanında Kapadokya'ya sığınmışlar ve yerin üstünde olduğu gibi, sekiz kat altında da, kendilerine zor zamanlarda yaşamak için bir şehir yaratmışlar. Evet, Derinkuyu'dan bahsediyorum. Onca merdiven, onca havasızlık insanları durdurmaya yetmemiş, yaşama tutunmuşlar. Bugün oralarda gezince insan ister istemez güç alıyor, hayatı daha da önemli görmeye başlıyor. Bunca yorgunluğu, Kızıl Vadi veya Aşk Vadisi de denilen tepeye çıkıp, güneşin batışını izleyerek atmak, yapılacak en güzel seçim oluyor. Pek çok noktaya hakim, kafanızı nereye çevirseniz çevirin, irili ufaklı peri bacalarını gördüğünüz kızılımsı vadi, güneş battıkça keyifli bir şölene dönüşüyor. Kırmızının bin bir tonu, peri bacaları aracılığıyla ete kemiğe bürünüyor sanki. Belki de toplamda maksimum yarım saat süren gün batımı, tüm yorgunluğunuzu alıveriyor. Ama Kapadokya'ya geldiyseniz yapılacak şeylerin başında, izlerken bile sizleri masal diyarlarına götüren balonlara binmek geliyor bana göre. Çünkü o, yapbozun son parçası gibi; onsuz olmaz, eksik kalır! Daha etraf kapkaranlıkken düşülen yollarda hala uyuklamakta oluyor insan, ta ki balon alanına gelinip, sabah rüzgarı içinize işleyene dek. Etraftaki yoğun ve tempolu koşturma da sizi kendinize getirmeye yardımcı oluyor. Balon havayla dolmaya başladıkça, o şekerlere benzettiğimiz havadaki taneciklerin ne kadar devasa boyutta olduğunu, şaşırarak fark ediyor insan. Tüm hazırlıklar bittiğinde ve havalanmaya başlandığında, heyecan ve coşkuyla etrafa dalıyorsunuz. Aslında ne kadar küçük varlıklar olduğumuzu kanıtlamak istermişçesine, pilot durmadan yükseliyor. Daha çok manzaraya hakim bir şekilde, aynı anda yüzlerce devasa balon, cüsselerinden hiç beklenmedik bir zarafetle, gökyüzünde güneşin doğuşunu süzülerek, onlara has bir saygıyla karşılıyorlar adeta. Toplamda yaklaşık bir saat süren bu aktivite, hayatınız boyunca unutmayacağınız bir anı haline dönüşüyor. Kapadokya çok az sürede, tüm bu zenginliyle ruhunuzu doyuruyor ve misafirlerini uğurlarken, bir sonraki gelişleri için usulca beklemeye başlıyor yeniden. Hani bazı kitaplar vardır, insanın hayatının birkaç döneminde tekrar tekrar okuması gereken; Kapadokya da işte o kitaplar gibi, tekrar tekrar gidilmesi gereken...