NE UĞRUNA ?

Henüz daha dünyaya gözlerimizi açmamışken başlar ailelerimizde bizi okula gönderme sevdası. Okula gitme çağında olan çocukları görüp imrenirler onlara. Hatta ve hatta bir an önce doğup büyüyüp okula gitme yaşımızın gelmesini isterler , biz daha minicikken çantalar defterler ve kitaplar alınır büyük bir hevesle. Adı duyulmuş üniversitelerin yanından geçerken bilinen tüm dualar okunur birden biz oralarda okuyalım diye. Doktorlara , avukatlara bakarken aileler çocuklarını hayal ederler o beyaz önlük ya da o cübbenin içinde, yüzlerinde bir gülümsemeyle. Okula giden abiler ablalar anlatılır bize hep özendire özendire. Esasında hepimiz okula gitmeye çok hevesli oluruz başta onlardan etkilenip. Jilet gibi gömlekler, en sevdiğin çizgi lm karakterine ait çantalar ve defterler, yeni mis gibi kokan kıyafetler, ayakkabılar ve daha fazlası. Peki madem bu kadar severek , özenerek, isteyerek oturuyoruz o sıralara başta, nedir sonradan bizi bu denli uzaklaştıran, yabancılaştıran kin dolduran o sıralara? Okulla tanıştığımda farkettiğim ilk şey aynı hissetmek olmuştu herkesle. Herkesle aynı sıralara oturmak , aynı saatte uyanmak, aynı kitabı okumak, aynı bilgiyi öğrenmek ve kullanmak , aynı kıyafetleri giymek hatta ve hatta aynı saç modelini yapmak her sabah. Herkesin aynı şeyi bilmesi ve aynı şeyi yazması lazım, başarı bu çünkü sözde; ezber. Kimin hafızası daha kuvvetliyse o kazanır. Düşünme, sorgulama pek de önemli değil ne de olsa . Neden öğrendiğinin ne önemi var ki öğren yaz gitsin işte boşver, sorma. Kendini robot gibi hissetmene neden olacak bir sistem bu her gün her saatte ne yapman gerektiği başkaları tarafından ayarlanmış. Beni ben yapan özelliklerimin , yeteneklerimin hiçbir önemi yok sanki. Senden istenileni yap gerisi gereksiz, anlamsız, amaçsız çünkü ''puan'' getirmiyor onlar. Ama bak az da yapma yoksa ''puan'' alamazsın ha diyen bir sistemle karşı karşıya kalmıştım. İlkokul çağlarımda matematik dersinde resim çizerken yakalamıştı beni öğretmenim. İçi onlarca saatlerimi harcadığım adı resim defteri olan ama aslında , bana göre, hayallerimin , hayal gücümün bir broşürü gibi olan o defteri alıp çöpe atmıştı hiç tereddüt etmeden. Ne uğruna peki? Hayatımda ders dışında kullanmak durumunda dahi olmayacağım formüller uğruna. Hayal gücünü boşver bize ezberin lazım diyen bir sistem için. '' 3 Idiot '' lmi de bu şekilde ezberci , sorgulamadan bir hayli uzak olan bu sisteme baş kaldıran öğrencilerin maceralarını, hatalarını ve yaşanmışlıklarını konu aldığından lmi izlerken kendinden ve düşüncelerinden elbet bir şeyler buluyorsun. İçimizden çok gelip öğretmenlerimizin korkusuna cesaret edemediğimiz baş kaldırışı görüyoruz lmde. Mesela kim karar verdi mesleğine? Her gün uyanırken iyiki diyor musun içinden yoksa hayatı dar mı ediyorsun kendine ve senle çalışanlara sırf sen yaptığın işten mutsuzsun diye onları da mutsuz ediyor musun? Toplumda adının önüne '' Dr. , Prof. '' gibi unvanlar mı neden oldu bu mesleği seçmene yoksa sen mi seçtin düşündün mü hiç. Peki ya içindeki müzik aşkı? Hani eline geçen en ufacık bir gazete parçasına karaladığın o çizimlerin? Ya o kaçırmadan gittiğin tiyatrolarda her seferinde sahnede kendini hayal etmelerin ? Onlar daha mı önemsizdi isminin önünde sahip olduğun üç dört harften oluşan lakaplardan. Mutlu ediyordu , iyi hissettiriyordu ama para getirmiyordu sende olanlar. Üstelik toplum da onaylamıyordu bunları . Kafası çalışmıyordu ondan seçti diyebilirlerdi onları seçsen ailen de mutlu olmazdı hem. Peki ya sen?. Bu yüzden gittin istemediğin şeyleri seçtin. Kendi sesini kıstın , toplumun sesini açtın sonuna kadar ama içindeki sesi susturamadın. Arkadan açılmış bir müzik gibi rahatsız etti seni. Ne sesi yüksek olanı anlayabildin ne de kendi sesini. Ama korkma hiç bir şey için hiç bir zaman geç değil zorunda değilsin o mühendislik fakültesini okumaya, aynı lmde karakterlerin sonradan kendisini bulduğu gibi bulabilirsin kendini. Sen istedikçe , çabaladıkça , ürettikçe , baş kaldırdıkça sisteme sen kendi yolunu aydınlatabilirsin başkalarının fenerlerine ihtiyaç duymadan. Sevdiğin , seçtiğin şeyi yap ki en güzelini yap. Film bana ilham verdi ve bir kez daha iyiki , iyiki ya güzel sanatlar fakültesini seçmişim toplumda sürekli karşılaştığım ''ne olacaksın ki? '' sorularına aldırmadan . Başta tereddüt etsem de artık eminim bu lm sayesinde. Bu lmin herkese bana verdiği gibi ilham vermesi , sevdiğiniz , seçtiğiniz şeyleri hayatınız boyunca yapmamız dileğiyle.