RUHUMUN KAMUFLAJI KÜRKÜM OLSUN...

Yaşam;uzun soluklu, kıvrımlı, girintisi çıkıntısı çok olan bir parkurdur. Kimimiz bunu tamamlayabiliriz, kimimiz ise kıvrımlarda kısılır kalırız. Bazı bazı da girintiler yüreklerimize saplanıverir. Saplanan parçaları söküp yola devam edebiliyorsak ne güzel, bir de onları herkesten gizleyip kamufle ederek bu parkuru tamamlamaya çalışmak var. Adımlarımız kuvvetli olmalı bu süreçte. Fakat kamuflaj işi biraz zorlaştırıyor. Maria Puder ve Raif Efendi yıllarca ruhlarına çakılan acıları, haksızlıkları hep bir yerlerde saklamış ve çok günyüzüne çıkarmamış iki insandır. Ta ki yer yüzünün Avrupa kıtasında bedenleri ve ruhları çarpışana kadar. Esasında insanların derinlikleri yaşamlarının ışıltısında , görselliğinde değildir. Tamamıyla ruhlarının derinliklerindeki izlerdedir. Sıradan gelen birçok insanın ruhu sığ değildir esasında. Bizler düşüncelerimizle, bakışlarımızla sığlaştırıyoruz insanları. Raif efendinin nezaketinin, içine dönük yapısının, insanlarla birebir iletişim kuramamasının etiketi hep önceden yapıştırılmıştır. Halbuki en derin ruh ona aittir. Kara kaplı defter gün yüzüne çıktığında her birimiz kendimizden utanarak okuduk o satırları. Çoğumuzun dünyasını tamamıyla açtığı bir kara kaplı defteri elbette ki mevcuttur. Tam olarak teslim olamıyoruz birbirimize. Doğduğumuzda her şeye karşı eşit mesafedeyiz, büyürken aldığımız yaralar, yıkımlar yavaş yavaş akşam sefası havasına sokuyor bizleri. Her geçen gün örtüyoruz ruhlarımızı, kamuflajını tam yapıyoruz yaralarımızın. Çünkü hayata karşı sağlam duruşumuz olmalı diye eğitiliyoruz. Ruhlarımıza eş ruh bulduğumuz zaman dökülüveriyor kara kaplı defterler. Bazen onu bulmak çok kolay çok da erken olabiliyor. Bazen de çok uzun zaman beklemek gerekebiliyor. Kimi zaman da bir tablo vesile olabiliyor hayatın değişmesine, içindekilerin bir bir dökülmesine. Raif Efendi şanslıydı diyorum kendi kendime ya da şansı erken mi dönmüştü? Bilemiyorum artık. Bir Kürk Mantolu Madonna portresi ile şansı döndü diyebilirim belki de. Babasının Avrupa'daki sabun endüstrisinin içeriğini merak etmesi vesile olmuştur ve Berlin'de de çarpışmıştır bu benzer ruhlar. Her satırında aklımdan, ruhumdan bir parça buldum sevgili Maria Puder'de. Kimi aman kadınlığında, kimi zaman dik duruşunda, kimi zaman da aşık oluşunda. En çok kesiştiğimiz yer de; sevebilecek kategoride denk geldiği insan ile hesap olmadan, şart olmadan, kısıt olmadan sevebilmesinde. Esasında hepimiz öyleyiz, bizi anlayan birini bulduğumuzda açılıp dökülüveriyor ruhumuzun gizli kapıları. Fakat aynı tınıda dans edemiyorsak işte o zaman hep kem gözle görünürüz birbirimize. Sabahattin Ali'nin ayrıcalığı vardır zihnimde, kitaplığımda öncelikle Gümülcine doğumlu oluşundan, sonrasında da psikolojik tahlil düzeyinin yüksekliğindendir. Sebepsizce birbirimizi yargılamalarımız, tartaklamalarımız , tam dinlemeyişlerimiz var. Zihinlerimizde kurduğumuz , kurguladığımız , uzun uzun günlerce, gecelerce konuşmuşluğumuz var. Bir kendi yerimize, bir karşımızdakinin yerine cevaplayışlarımız, takdir edişlerimizin azlığı, kırılmalarımızın çokluğu var. Zamanın hele acımasızca ilerleyişi var. Çoğu zaman da aleyhimize olur bu ilerleme. Hem önyargılarımızın çokluğu , hem de sabır eşiğimizin düşüklüğü var. Yıllarca bekleyişlerimiz , en çok da içimize işleyen pişmanlıklarımız var. İliklerimize nakış gibi tutunması var. Bize bunlardan arta kalan kalp kırıklıkları, oyuntuları var. Esas en çok da kalan ne biliyor musunuz?Koskoca sevimsiz nahoş bir pişmanlık. Pişmanlık ile ilgili tasviri Sabahattin Ali'nin ruhundan olan bir paragraf ile paylaşmak istiyorum'. Kaybedilen eşyanın, her türlü dünya servetinin acısı zamanla unutuluyor da yalnız kaçırılan fırsatlar akıldan çıkmıyor ve her hatırlanışta insanın İçini sızlatıyor. Bunun sebebi ;'Herhalde bu böyle olmayabilirdi.' düşüncesi yoksa insan mukadder telakki ettiği şeyleri kabule her zaman hazır.' Hem de nasıl bir sızı ;insanın damarlarında dolaşan kandan , her nefes alışında ciğerine dolan havaya kadar hepsi canını yakar mı?Öyle bir yakar ki... Kasıp kavurur. İşte bu sebeptendir ki iki kez düşünmek gerek. Severken de, yargılarken de... Her erkek bir Maria Puder arar hayatında, aramasa dahi bulduğunu Maria Puderleştirmeye çalışır. Sevgisindeki açıklığı, duruluğu, her anlamda dik duruşu, cesur oluşu;dinini, dilini, ırkını mevzu etmeyişi, dünyanın neresine olursa olsun sevdiğinin peşinden gitmesi eşsiz bir kadın olduğunun göstergesidir. Hiçbir erkek Kürk Mantolu Madonna'yı okumasından sonra eski halinde değildir. Hiçbir kadın da önceki kadın değildir. İnsanların dış görüntülerinin yanı sıra derin bir hassasiyet taşıdığı bilincindedir her cinsten insan. Kadınlar için ele alınması gereken bir durum daha var elbette;kaşını kaldırışını, mimiklerini, Maria Puder'in kapkara gözlerini tasvir edişi gibi bir tasvir arayacaktır. Sonunda içinizde kalan burukluk hayatınız boyunca nefes borunuza kaçmış yabancı bir cisim gibi duracak bir o adar da sizden olacak. Hiçbirimiz önceki biz değiliz. Kimimiz Maria Puder'in, kimimiz Raif Efendi'nin kara kaplı defterinin sayfalarından sökülemeyecek parçalarla donatıldık.