ÖLÜMSÜZLÜK MÜ?

Ölüm denildiğinde ilk olarak ne geliyor aklınıza? Bu konu belki de düşündükçe daha da derinleşen ve içinden çıkılamaz bir hal alan konulardan bir tanesi hayatımızda. Her ne kadar düşünmemeye çalışsam da bu konu beni de en az herkesi olduğu kadar düşündürüyor. Bunun sebebi belki de devamında getirdiği belirsizliktir, bilemiyorum. Son zamanlarda da bu konuda daha çok kafa yormama sebep olan bir kitapla karşılaştım: Ölüm Bir Varmış Bir Yokmuş. Hepimizin korktuğu, hatta zaman zaman yerini ölümsüzlüğe bırakmasını istediğim ölüm düşüncesine farklı bir bakış açısıyla bakmamızı sağlıyor. Bu kitabın beni en çok hangi kısmının etkilediğini düşündüğümde ise aklıma ilk olarak kitabın aynı cümleyle başlayıp aynı cümleyle bitiyor oluşu geliyor. Kitabın bu özelliği insanda ister istemez bir başlangıç ve son duygusu yaratıyor. Tıpkı dünya üzerindeki her şeyde olduğu gibi. Tıpkı ne kadar korkuyor olsak bile hayatlarımızda olduğu gibi. Aslında kitap, ölümün tersine, ölümsüzlüğü konu alıyor bile diyebiliriz. Ne kadar da ilgi çekici geliyor aslında değil mi ölümsüzlük düşüncesi kulağa? Sonsuza kadar yaşamak, hiçbir zaman ölüm duygusunu tatmayacak olmak. Aslında biz sadece iyi yanlarını düşünüyoruz, sonuçlarını hiçbir şekilde göz önünde bulundurmuyoruz. İşte bu kitap tam tersine ölümsüzlüğün hayatımızı nasıl cehenneme çevirebileceğini, hatta ve hatta ölümün bile aslında bizim için yemek yemek veya su içmek kadar önemli bir ihtiyaç olduğunu çok net bir şekilde gösteriyor bize. Oturup bir düşünelim, ne kadar mantıklı yaşlanmanın olduğu bir dünyada ölümün olmaması? Ölüm ortadan kalktığı an o güne kadar yaşam hakkında düşünülen her şey alt üst oluyor. Bütün düşünce yapıları, inanç sistemleri birden bire alaşağı oluyor. Bu da en az ölüm düşüncesinin belirsizliği kadar büyük bir belirsizlik korkusu salıyor insanların içine. Keşke sadece bununla kalsa sonuçları. Düşünsenize, nesiller öncesiyle belki de aynı yaşta görünmeye başlıyorsunuz. Bu da doğal olarak insanlar arasındaki saygıyı yok ediyor. Dünyadaki herkes yaşlandıkca da insanların birbirine olan tahammülü azalıyor, insan ilişkileri git gide daha da çok hasar almaya başlıyor. İnsanların birbirleriyle saygı ve hoşgörü çerçevesinde yaşayamadığı bir yerde yaşamanın ne kadar anlamı var ki? Bunların her biri bir yana, insanların ölümsüz olması, dur durak bilmeyen, sonu olmayan bir hastalık durumunu beraberinde getiriyor. Yani bir nevi insanlara karşı bir işkenceye dönüşüyor. Hayattan zevk almamaya, hatta belki de yaşamaktan nefret etmeye başlıyorlar. Fiziksel olarak tüm güçlerinizi kaybedip vücudunuz tarafından ihanete uğruyorsunuz gibi hissettiğinizde ise aslında hiçbir anlamı kalmıyor sonsuza kadar yaşamanın. Bu da akıllara şu soruyu getiriyor: Yaşamak gerçekten yalnızca nefes alıp vermekten mi ibaret? Vücudunuzun bazı parçaları ciddi bir şekilde hasar almışken sırf ölümsüzlük düşüncesiyle işkence çekmeye değer mi? İlk başta düşünüldüğünde aslında gerçekten de çok cazip bir fikirmiş gibi geliyor ölümsüz olmak. İstediğimiz her şeyi yapabileceğimiz sonsuz bir geleceğin olması önümüzde. Yüzyıllardır bu konu üzerine binlerce düşünce ve inanç sunulmuştur insanlara belki de. İnsanlığı başından beri de bu fikir üzerine kurulu değil mi zaten bütün hikayeler, bütün efsaneler? Unutulan bir şey var ki bu efsanelerin hepsi bir hüsranla biter. Ne de olsa dünya üzerindeki her şeyin bir süresi var. Her şey başladığı gibi de bitmek zorunda, belki de yaşamanın tadı da bunda saklıdır. Şimdi düşündüğünüzde, gerçekten de değer mi ölümsüz olmaya?