AZRAİL VE KRAL

"Günlerden bir gün, kral dillere destan bir davet verir. Herkes oradadır. İhtişam yeri göğü kaplamıştır. Prens, konuklar arasında Azrail'i görür. Prensi izlemektedir Azrail. Bunu gören prens panikle babasına gider. Kral, apar topar prensi Tahran'a gönderir ve saraydan çıkmamasını öğütler. Ertesi gece, konuklar arasında yine Azrail vardır. Kral sinirlenir, yanına gider ve "Benim oğlum daha çok genç, neden buradasın?" der. Azrail cevaplar: "Biliyorum, çok genç bu yüzden onu burada görünce çok rahatlamıştım ; çünkü bana onun canını İran'da bir sarayda almam söylendi." Ve sarayı terk eder." Cem'in dudaklarından dökülen bu efsane, çok etkileyiciydi. İçinde birçok efsaneye değinilmesine rağmen( Şehname, Oidipus gibi) en kendime yakın hisettiğim buydu. Çünkü her yaşamda var bu hikaye, çok bizden. Çünkü bütün insanlar öldürürler sevdiklerini, daha iyisi olduğuna inandıkları seçenekler uğrunda. Cem, Mahmut Usta'yı babası gibi sevdi ve ona ihanet etti. Onu kuyuda bıraktı ve kaçtı. Oidipus, oğlu tarafından öldürüldü. Şehname'de oğul babası tarafından öldürüldü. Fatih için bile vardır baba-oğul ihaneti söylentileri. Bu kitapta ise ince bir detay var: Babasıyla aynı kadına aşık olan ve ondan bir çocuk sahibi olan Cem, sonunda çocuğu tarafından öldürüldü. Peki sonucunda kim kimi öldürmüş oldu? Babası mı öldürdü Cem'i, oğlu mu? Tesadüflerin, gizemlerin, sırların ve mistisizmin hikayeyi ve karakterleri sarmalayıp, etrafında döndükleri bu kitapta okumaya değer çok şey buldum. "Sevdiğin şeyi bul ve seni öldürmesine izin ver." Zamanı birlikte devirdiğimizden, hepimiz sevdiklerimizi öldürüyor ve şahitlik ediyoruz her gün eksilerek. Kimimiz sevdiklerimizin hayallerini, umutlarını öldürürken bazılarımız özgürlüklerini öldürüyoruz. Birini severken zamandan çok daha fazlasını veriyoruz onlara. Fikir duygu ve ömrümüzü veriyoruz her elementiyle her yapıtaşı her saniyesi her zerresiyle. Hayat bana göre bir heyelan gibi; dağları evcilleştirmeye çalışıyoruz biz, çiçekleri kopararak baharın gelişini önlemeye çalışıyoruz. Fakat olacakların önüne zaten geçemiyoruz. Hayata başladığımızda uçurumdan atlarız, geri sayım vardır fakat geri dönüş yoktur. Churcill der ki, "Cehenneme doğru gidiyorsanız, gitmeye devam edin." Kaçınılmaz, kaçınılmazdır. Hayat ve olacaklar kaçınılmazdır. Bütün bunlar kulağa kaderci gelse de, tecrübeyle sabittir. Kitapta da afallamış, baba özlemiyle büyümüş, baba modeli olarak gördüğü insanı ölümüne terketmiş bir çocuk görüyoruz. Kafasında ise bir hikaye... Yıllarca babaya ihanet ile kitapları okuyan ve onlarda kendini bulan Cem'in oğlu tarafından öldürülüşüne kadar kitabı soluksuz okudum. Kurgu tesadüf olamayacak kadar tesadüfken, düşündürüyor. Oğlunun Cem'i öldürmesi, Cem'in mi, babasının mı, oğlu Enver'in mi suçu; yoksa hepsinin mi? En güzel yanı hiç bilemeyecek olmak. Bildiğim tek şey, hayattaki birçok gerçeğin kaçınılmaz olduğu. Sıraları, zorlukları değişiyor fakat her şeyi tadıyoruz. Olacakları değiştirebileceğimize inanmıyorum geniş açıda. Dar açıda, elbette. Seçim hakkı dediğimiz şey vardığımız yeri değil, kullandığımız yolu değiştirir. Hepimiz sonun biliriz, aşikar ve barizdir fakat hepimizin yolları farklıdır. Kimimizinki daha çetin şartlarla donatılmışken kimimizinki daha rahattır. Bu da bizim olayları kaldırabilme gücümüzle sabittir. Antalya'daki 30 santigrat ile Ankara'dakinin aynı olmayışı gibi. Yani nem faktörü gibi. Kitapta da görüyoruz ki Cem en çok neyden korkuyorsa onunla sınanıyor. Ne kadar kaçarsa, o kadar peşinden geliyor kafasındaki hayaletler. Kitaptaki ironiler kimi zaman benzerlikten kimi zaman zıtlıktan beslenmiş. Fakat bence tesadüflere pamuk ipliğiyle bağlı olan kurguyu güçlendirmiş. Charlie Chaplin der ki "Hayat, dar açıda trajedi, geniş açıda komedidir. Bazı şeyler yaşarken çetrefilli ve zordur ama geniş açıda hepsi çok gülüç ve kısadır. Dilek ve çabalar hep istediğimiz yöne akmaz. Bir yöne akar yalnızca: olması gerekene. Zaman bir su tünelidir; üstünden kimler geçmiştir, ne kayıklar yüzmüş; ne devasa gemiler batmıştır. Dolayısıyla genellemek ve çok umursamak yanlıştır. O anı yaşamalıyız. Yapmamız gerekeni yapmalı; düşmeye, eksilmeye devam etmeliyiz, ta ki yıldızlara kadar...