PARİS VE MUTLULUK

2014'ün yazında babamın kongresi sebebiyle daha önce iki kere gittiğim ve her seferinde ayrılmakta zorlandığım Paris'e tekrardan gitme şansı yakaladım. Sınav senemin stresinden kurtulmak için mükemmel olmuştu bu gezi. Bu planımızı düşündükçe hafiften heyecanlanıyordum elbette fakat 28 Haziran günü yola çıktığımızda heyecanım neredeyse on katına çıktı. Uçağımız şehre indiğinde ise beklenmedik bir şekilde sanki yıllardır buradaymışım, burası benim evimmiş gibi hissettim. Paris başka, insanları başka, sokakları bambaşka... "Bir masal aleminde hissettirecek kadar güzel bir siluet çıkacak karşınıza..."(Poyraz). Paris'in sokaklarında gezerken tarihin ruhunuzun derinliklerine kadar işlememesi mümkün değil. Her köşede farklı bir ayrıntı, farklı bir hayat... Gün geçtikçe anladım ki Paris, sadece Eyfel Kulesi'nden ibaret değil. Paris'i Paris yapan insanları, sokak araları, özellikle de yer altındaki kocaman dünyası, yani metrosu. O kadar farklı insanlarla karşılaşıyorsunuz ki! En güzeli de karşılaşılan her yeni yüzün, keşfedilmeyi bekleyen yepyeni birer dünya olması. Şehir ayaklarınızın altına seriliyor, küçülüyor adeta metrodayken. İlk durağımız Louvre Müzesi idi, burada gezerken zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorsunuz. Her girdiğiniz oda, her baktığınız eser sizi başka bir tarihe sürüklüyor. Önce Napolyon'un taç giyme törenindesiniz, oradan sonra Mona Lisa ile birlikte çay içiyorsunuz, daha sonrasında ise kendinizi bir TANIR, 2 anda Fransız Devrimi'nin ortasında buluveriyorsunuz. Müzeyi baştan sona gezmek isterseniz acele etmeyin derim, var olan bütün yüzyıllara doğru seyahatler yapın. Bu seyahatleri yaparken de sakın ha koşmayın, tarihin bir yere gittiği yok ya! Koskoca koridorlardan geçerken yabancı yüzlere baktım hep, onlar da bana baktı tabii. Her bir farklı suratta yabancılığı görüyordum ama gözlerinden okunuyordu insanların benimle aynı duyguya sahip olduğu: Mutluluk. Bilmediğim bir nedenle mutlu ediyordu burası beni. Sonraki durağımız her ne kadar Paris'in neredeyse tek simgesi olarak gösterilmesini eleştirsem de her gittiğimde daha da hayran kaldığım Eyfel Kulesi idi. Oraya ulaşmak için Bateaux Mouches adı verilen gezinti teknelerine bindik. Teknenin üst katına çıktığımda Paris'in özgürlük ve mutluluk dolu havası yüzüme çarpıyordu. Seine Nehri adeta 'Gitme!' dercesine dalgalanıyordu. Buradan ayrılma fikrini unutmuş gibiydim o dakikalarda. Nihayet durağa gelmiştik. İşte karşımdaydı bütün muazzamlığıyla Eyfel. Yükseklik korkuma rağmen ısrarlarım sonucu en üst katına çıktık. Gördüğüm manzara karşısında ne korku kaldı ne eleştiri. Sadece ben vardım sanki nefes alışım yankılanıyor gibiydi tüm şehirde. Eyfel ise benim için şehri koruyordu, benden başka kimse onu sevmesin diye. Paris'in en tepesindeyken kuş olup uçasım, haykırasım geldi bütün mutluluğumla. Evet, bu şehir beni hiç olmadığım kadar mutlu ediyordu! TANIR, 3 Son durağımız ise St. Chapelle kilisesindeki Vivaldi konseri oldu. Kiliseye gitmeden önce açıkçası biraz canım sıkılmıştı, bu konseri her yerde dinleyebileceğimizi düşünüyordum, Paris'e gelmişken bir daha göremeyeceğim şeyleri görmek, tatmak istiyordum. Fakat kiliseye girdiğimde fikrim tamamıyla değişti. İçimden 'Ben galiba Paris için yaratılmışım!' diye haykırmak geliyordu. Bu kesinlikle kendi ülkemi sevmediğimden değil, Paris'e karşı duyduğum tarifi çok zor hayranlığımdandı. Yerlerimize oturduktan yaklaşık yarım saat sonra konser başladı. Klasik müziğe olan ilgim konserin değerini daha da artırmıştı. Gözlerimi kapadım, 18. yüzyıla Vivaldi'nin yanına gittim. Dolaştık birlikte Paris'in tarih kokan sokaklarında. Champs Elysees'i yürüdük boylu boyunca, Notre Dame Kathedrali'nin uçan payandalarına çıktık, en sonunda geldik birlikte Pont des Arts'a. Aşık olanlar isimlerini bir kilit üzerine yazıp anahtarlarını nehre fırlatıyorlardı. Köprüyü geçerken bir de baktım ki benim ismim de bir kilidin üzerinde. Kalbimi bu şehirde bıraktım, köprünün üstünde o küçük kilitle Paris'le birbirimize bağlanmıştık.