ÖLÜMSÜZ OLMAK İÇİN ÖLMEK GEREKİR

Gözleriniz kilitlenmiş, parmağınız deklanşörde... Bir flaş patlıyor ardından. Peki sonra? Sonra bir an ölümsüzleşmiş oluyor. Gözlerinizi kilitlediğiniz 'o' an küçük bir dokunuşla sonsuzluğa erişiyor. İnsanoğluysa var olduğundan beri ölümsüzlüğü arıyor. Ahmet Ümit, Beyoğlu Rapsodisi adlı romanında ölümsüzlüğü arayan figürleri işlerken fotoğrafların anları ölümsüzleştiren özelliğiyle kurguya bambaşka boyutlar katıyor. Kimileri fikirleriyle, kimileri eserleriyle ölümsüzlüğe erişmek isterken kimileri de simyacılar gibi bedensel ölümsüzlüğün sırlarını arıyor dünyada. Ressamlar geride tablolar bırakıp hala isimlerini söyletiyor, müzisyenler hala besteleriyle kulaklarımızda notalarını yaşatıyor. Peki ya olağanüstü bir yeteneğiniz yoksa ama ölümsüz olmak istiyorsanız? Beyoğlu Rapsodisi'nin ana karakteri Selim ve en yakın arkadaşı Kenan dünyada ölümsüzlüğü arayan iki ayrı uç. Kenan hayatını dolu dolu yaşamayı seven, her anın tadını çıkaran bir deli fişek. Oysa Selim oturaklı, ailesiyle mutlu bir yaşam sürmekten öte bir beklentisi olmayan aklı başında biri. Önce Kenan merak sarıyor tabii ölümsüzlüğe. Bir uçak kazasında ölüme yaklaşmasıyla birlikte yaşadığı bu ömrün ona yetmediğini fark ediyor. Hayatını deli dolu yaşayan herkes böyle değil midir zaten? Eğer varsa öyle bir tanıdığınız bunu hissedersiniz. Hep çok mutlu ve enerjik görünürler ama içten içe bir hüzün, bir korku sezersiniz onları yakından tanıdığınızda. Yaşadıkları onca şeyin hep daha fazlasını isterler ve yetinemedikleri için üzgünlerdir. Hayattaki tüm zevkleri tatmadan ölmekten de korkarlar, bu nedenle ölümsüzlüğün yollarını ararlar. Kenan da bu yolda ilerlerken fotoğrafların ölümsüzleştirme gücünü keşfediyor zaten. Cinayete kurban gidenlerin cinayet mahallerindeki fotoğraflarını bir sette kurbanların ölümlerini yeniden canlandırmayı, böylece o anları ve böylesine bir projeyle kendi ismini ölümsüzleştirmeyi hayal ediyor. Selim ise ağırbaşlı çizilen karakteriyle, sakin bir hayat sürer gibi görünen insanların bambaşka, gizli bir kişilikleri olabileceğini sembolize ediyor. Hayatta kimileri ölümsüzlüğün arkasındaki isim olur, ölümsüzlüğün mucitleri gibi. Selim'in de aslında ölümsüzleştirmek istediği kendisi değil, babasının yarattığı marka olan AZYA. Selim de AZYA markasını sonsuza taşımak için kimilerinin hayatlarına son vermek zorunda kalıyor. Yani Selim'in markasını ölümsüzlüğe ulaştıracak şey de ölüm oluyor. Peki, bizi ölümsüzlüğü aramaya iten nedir dünyaya ayak bastığımız günden beri? Ölümün bilinmezliği mi, ölümden korkuşumuz mu? Canlı türlerinin çoğunun ömrünü sonraki nesillere aktardıkları bilgi miktarı etkilemekteymiş, bu nedenle dünyayı keşfettikçe insan türünün ömrü sürekli bir artış göstermekte ama bu artış nereye kadar devam edecek? Yetinmeyi öğrenecek mi insanoğlu yoksa onlarca hatta yüzlerce yıl sonra da olsa ulaşabilecek mi ölümsüzlüğe? Dikkat edilmesi gereken nokta ise söz konusu nasıl bir tür ölümsüzlük olursa olsun, ölümsüzlüğe giden yolun ölümden geçişi ve bunun vurgulanışı. Selim'in AZYA markasını ölümsüzleştirmek için öldürdüğü, en yakın arkadaşı dahil olmak üzere bir sürü insan bu yargının en güzel örneklerinden. Kenan ise yeniden canlandırıp fotoğrafladığı kurbanların Selim'in kurbanları olduğu sırrını öğrenmesiyle bu kurbanlar arasına katılıp ölüyor. Ancak ardından açılan, kendi ölümünün de bir fotoğraf karesinde ölümsüzleştirildiği sergide ölümsüzlüğe erişiyor. Sadece romanda değil dünyada da böyle, belki de Ümit bunu yansıtmak istemiş. Kenan'ın cinayet mahalli fotoğraflarından oluşan sergisine verilen, insanın iliklerine işleyen o isim gibi; Ölümsüz olmak için ölmek gerekir... Kimi zaman bir dokunuş kadar yakın olan ölümsüzlük kimi zamansa sizi en yakın arkadaşınızı öldürmeye sürükleyecek kadar uzaktır. Ölümsüzlüğe merak sardığınız andan itibaren geri dönmesiyse çok zor. Peki siz ölümsüzlük için neleri göze alırdınız?