UÇURTMANIN KAÇIŞI

Hiç kendinize hakim olduğunuz, sınırlarınızı net bir şekilde belirlediğiniz ve ardından koyduğunuz bütün kurallara harfi harfine uyduğunuz oldu mu? Oldu demeyin lütfen, nasıl oldu? Olamaz, olmamalı, çünkü bunun bir açıklaması yok. Peki bunu nasıl başardınız birkaç kelimeyle anlatsanıza bana. Biri bana açıklasın, açıklasın ki bulayım yolumun nereye... Çünkü son zamanlarda aklımı kaybettiğimi, insanların önemsemediği şeylere fazlasıyla değer verdiğimi, kimilerine göre normal hayatın döngüsü olan şeylerin aslında hayatımda çok büyük ölçüde yer kapladığını fark ettim. Hani bu satırları yazıyorum ya, şu an bile gitmek bilmiyor bu düşünceler; başımı ağrıtıyor, göz kapaklarımın uyuşmasına sebep oluyor falan. Çıkaramıyorum aklımdan bir şeyleri, sizde de olmuyor mu? Kesinlikle oluyordur, insanız sonuçta. Şunu fark ettim ki, bu silsileler bütünü en basit eylemde bile etkili. Azaltmaya çalıştıkça her eylemin hayatımızdaki yerini; bir taraftan kısıyoruz harcadığımız zamanı, verdiğimiz emeği veya tükettiğimiz enerjiyi. Bir taraftan kısarken, bu demek oluyor mu ki, istediğimiz şekilde başka bir silsileye devrediyoruz harcadığımız bu zamanı, emeği veya enerjiyi. Fark ediyor muyuz acaba, hayatımızda hangi eylem bizi daha çok tatmin ediyor? Kendi adıma cevaplıyorum, mesela ben boş zamanlarımda genelde boşluğa dalıyorum. Neden dalıyorum boşluğa, bir boşluk görmek istediğimden mi? Veya hiç boşluk olmadığı ve yaratmaya çalıştığım o boşluğu en etkili biçimde kullanmak istediğimden mi? İhtiyaç mı duyuyorum bu boşluğa... Çimlerin üzerinde oturup kuşların sesini dinlerken okuduğum bir kitap bile değiştirebiliyor hayatımı. Yönlendirebiliyor beni, tıpkı Begüm Başoğlu ve Ege Erim'in ortak kaleme aldıkları Sade isimli kitapta da dedikleri gibi: "Temel sorularla başlayın ve kendinize karşı dürüst olun!" (Başoğlu ve Erim 79). Çimlerde otururken değişen düşünceler... Bireyin kendini olduğu gibi görmesi ve kendine doğrulttuğu soruların can alıcılığı ile alakalı. Sanırım farkında olmaya başladığında bir şeyin; bir şekilde oturmayan parçalar çöpe giderken, diğer oturan parçalar yerine daha sağlam oturuyor da ondan. Bu değiştiğini sandığım hayatı tıpkı evimizin salonunda bulunan raflara benzetmeye başladım. Hani olur ya annenizin içinde yaşadığı eski ve yeni çatışması; çeyizinden gelen objeler, dantelli işlemeler ve günümüz modasına uygun vazolar, biblolar... Ayrıca misafirlerin getirdiği, evimizin düzenine bile uymayan o hediyeler... Aslında bu bir çatışma değil mi? Hepsi mi bizi, bizim olduğumuz gibi yansıtıyor yani? Hepsi mi arzularımızı, şehvetimizi veya hazzımızı karşılamamızı sağlıyor hayattan? Neden bilmiyorum ama, olmasını istediğimiz gibi olmuyor kafamızın içindeki değişiklik. Sanırım anne örneğimden yorumlamalıyım bu durumu. Olması gereken, olması gerektiği gibi olmuyor, çünkü her olması muhtemel şey dışarıda olan bir unsura takılı kalıyor. Bir şeyler ya çok fazla ya da yeteri kadar değil. Aradaki dengeyi ise kimse bilmiyor, beyazın bütün renkleri içinde barındırması gibi bir şey bu. 1 Hale ÖZEN 21502281 Section 8 Aslında beyaz şu anda bulunduğum düşünceler silsilesinin bir yansımasıydı. Bunun sebebi ise içinde barındırdığı bütün renklere rağmen yine de tertemiz kalabilmesiydi beyazın. Kendimize, özümüze doğrulttuğumuz sorular; belki de sade yaşamak istememizdendi. Sizi bilemiyorum fakat bunlar benim için öyleler en azından. Düşünüyorum da gardırobumda bulunan kot pantolonları, giymediğim ve sadece egomu tatmin ettiğim diğer kıyafetlerimi... Veya son model telefonumu, şu an klavyesine dokunduğum bilgisayarı... Ben bunları neden almıştım. İhtiyacım olduğu için mi? Gerçekten bilemiyorum harcadığımız bu paranın, bu materyalistliğe olan bağımlılığın bizi ne kadar yansıttığını. Garip olan da ne biliyor musunuz? Bütün bunların farkında olmak ve hiçbirini uygulayamamak. Harfi harfine uyamıyorum aldığım kararlara ve bunun nedenini sorgulamam da bir o kadar saçma geliyor. Madem düşünüyorsun, uygulasana diyorum kendi kendime. Ardından boş versene, senin gibi düşünen kaç insan var ki, diyor çevremdekiler. Sorgulamak da bir başlangıçtır diyorum, neyin yanlış neyin doğru olduğunu da sorgulamak. "Sadece gündelik hayatlarımızın değil, dünyanın gidişatı da gösteriyor ki sorgulamadan kabul ettiğimiz doğrular, belki de sandığımız kadar doğru değildir. Doğrunun ve yanlışın ötesinde, başka türlü bir şey isteyenler için temiz bir sayfa açabilmek umuduyla..." (Başoğlu ve Erim 10).