Maskelerin Ardında

İnsanlarla olan ilişkilerimizde ne kadar samimi, sahiciyiz? Ne yazık ki bu bence günümüzde en çok sorgulanması gereken konu. Olmadığımız biri gibi davranıyoruz ve maskelere, yalanlara, sahte kahkahalara hepimiz aşinayız. Üstelik insanlara göre diktirdiğimiz kişilikler her zaman üstümüze cuk diye de oturmuyor hatta bazen üstümüzden düşüveriyor. Oysaki biz olabilsek, gerçek biz, hayattaki yükümüz ne kadar da hafiflerdi değil mi? Artık yorulup herkesin bizler için yazdığı farklı senaryoları oynamayı reddetmek istediğimizde ise rolümüzü bir kenara bırakmak kolay değil çünkü yalnızlık korkusu koca bir engel olarak karşımızda duruyor. İnandırılmışız ki insanlar sadece onların istediği gibi olduğumuz sürece bize karşı iyi ve sevimli bir tutum sergiliyor ve ancak o zaman kalabalık grupların bir üyesi olabiliyoruz. Kalabalıkların saygıdeğer bir üyesi olmak için ise toplumun mükemmeliyet algısına her an uyum sağlayabilen ve basit duygulardan arınmış bireyler olmak zorundayız ancak hiçbirimiz mükemmel değiliz. Zaaflarımız, korkularımız, tutkularımız var ve bizden daha iyi, daha güzel, daha zengine duyduğumuz kıskançlık ise gizlediğimiz bir gerçek. Her günün sonunda başarıyla yerine getirdiğimizi sandığımız performanslarımızın bizi en çok terleten kısmı da bu duyguların üstünü örtmeye çalıştığımız anlar olsa gerek. İnsanların bizi sevmesi için büründüğümüz bin bir surat sonra hep ayağımıza dolansa da sonu gelmeyen bu düzende asla pes etmiyoruz ve gittikçe daha da kilitliyoruz kalbimizi, ruhumuzu. Toplum tarafından kabul edilme ve sevilme arzusuyla kendimizi hırslandırıp yavaş yavaş tükeniyoruz. Bir gruba ait hissedilme arzusu, kıpkırmızı lezzetli bir elmayı çürüten küçük bir kurt gibi yavaş yavaş ve içerden tüketiyor bizi. Tehlikeli bir hırsla büründüğümüz roller bizi sosyal hayatında hiçbir zaman tatmin olamayan, yorgun ve mutsuz bireylere başka bir deyişle dışardan sağlıklı fakat içi çürük elmalara dönüştürüyor. Sosyal hayatımızdaki bu sahte tavırlarımız maalesef özel hayatımızı da ele geçirmiş durumda. Görüyorum ki arkadaşlarımın yaşadığı duygusal ilişkiler de anneannem ve dedemde gözlemlediğim içtenlik ve saflıktan yoksun. Farklı toplumlarda gelişmiş "ideal kadın" algısı bütün genç kızların hareketlerini ve partnerlerine karşı tutumunu belirler konumda. Erkeklerin bu algı doğrultusunda kadınlardan beklentileri bizleri aynı maskeyi farklı şekillerde takmaya zorluyor. Bu durum beni üzmekten öte ileride seçeceğim hayat partnerimle kuracağım bağ konusunda endişelendiriyor. Gerçek kimliğini ve farklılıklarını gizleme üzerine kurulmuş bu düzende ne kadar gerçek bir bağ kurulabilir ki? Bu tek taraflı olmayan beklentiler silsilesi Kayıp Kız'daki ilişkinin yıpranmasına sebep olduğu gibi, gerçek hayatta da ilişkilerin de sonunu getiriyor. Beraber olduğu kişinin maskesinin altını ara ara gören partnerler, birbirinden soğuyor ve kafasında yarattığı eşin yanındakiyle aynı kişi olmadığının farkına varıyor. Bu nedenle, toplumda yaratılan mükemmel eş algısına uyum sağlamaya çalışırken temeli kumdan yapılmış binalar gibi her an yıkılmaya hazır ilişkiler kuruyoruz. Bu üzücü gerçek bize benimsetilen sahte hareketlerin ne kadar da tehlikeli olabileceğinin kanıtı niteliğinde. Figür 1: Venedik maskeleri Gerek toplumsal dayatmalar gerek özgüvensizliğimiz nedeniyle farklı kişiliklere bürünüp insanlara kendimizi sevdirmek için emek harcıyoruz. Bu acınası durumun normal kabul edildiği toplumumuzda doğal ve içten hareketler aşağılanırken, maskesini en güzel taşıyanlar yüceltiliyor. Artık sosyal hayatlarımızı aşıp özel hayatlarımıza kadar giren bu sahtelik, sağlıklı ilişkiler kurmamıza engel oluyor ve sevgi, bağlılık, samimiyet gibi kavramları bize unutturuyor. Bu bağlamda beni en çok korkutan şey ise yalnız kalmama kaygısıyla büründüğüm rollerin içinde kendimi kaybedip kim olduğumu unutmak. Benim olmayan bir hayatın içinde, aslında sahip olmadığım bir hayat arkadaşıyla mutsuz olduğumu bile görememek çok da uzak bir ihtimal değil ya da. Bütün bunlardan tek kaçış yolu ise toplum tarafından kabul edilmek için yollar keşfetmeye çalışmak yerine yalnızlığa göğüs gerebilecek kadar cesaretli olmak. Böylece korkularımızdan arınıp, dayatmaların karşısında dimdik durabiliriz. Sımsıkı tuttuğumuz maskeleri yere atıp kendimizi özgür bıraktığımızda, gerçek duygular ve ilişkileri tadabiliriz ancak. Figür 2: Maskeler