ŞİİRLERİ YILDIZLARDA BULMAK

Şiirler ve şairler, insanlığı ve insana dokunabilen her ne varsa onu içine katar, büyütür, geliştirir. Hayatlarımızı kördüğüm yapar bazen, bazen de karışık iplerimizi tel tel ayırıp alakasız köşelere koyar. Benliğimize gitmek istersek, benliğimize götürür şiir. Kaçmak istersek gizli bir geçit oluverir hemen, dünyamızdan uzaklaştırır. Şair de şiir de yıldızlara benzer aslında. Kimi zaman parlak, kimi zaman mat; her zaman gökyüzündeler. Peki neden sığınırız şiirlere? Sistemin dayattıklarında kendimizi bulamadığımız için mi? Gönüllerimizde birikenleri açığa vuramadığımız için mi? Bilmiyorum. Emin olamıyorum şiire sığınma sebebimden. Bildiğim tek şey, bazı şiirlerin ılık bir rüzgar gibi tenimi okşadığı. Hoşuma gidiyor bu sıcaklık hissi, şairlere sarılıyorum bazen mısralarda. Ali Lidar da kocaman sarılıyor bana Alengirli Şiirler kitabında. Okurken hissedip söyeleyemediğim her ne varsa onu buluyorum bir şekilde. Biri daha diyorum, anlamış hiç tanımadığı bir kadını. Bu değil mi zaten şiiri önemli kılan: Hiç tanımadan anlayabilmek insanları üç beş satırda... Zor değil fakat emek gerekiyor. Şiire dokunabilmek ve şiiri paylaşabilmek için bir ömür dolusu emek, milyonlarca emektar ve incinmemiş çiçeklere ihtiyacımız var. Ben mesela, koklamak istiyorum renkli çiçekleri şiirlerde. Hiç gelmeyecek insanların tok seslerini duymak istiyorum. Gözlerime bakan yaşlı teyzelerle, saçlarımın bukleleriyle oynayan neşeli çocuklarla 'an'ları paylaşabilmek istiyorum. Şiir demek yol demek kalpler arasına döşenmiş. "Gönülden gönüle yol gizli gizli" derken Neşet Ertaş, şiirler sevinmiş sanki şarkılara konu oldukları için ve şairler daha çok yol döşemek istemiş gönüller arasına. Hissedebiliyorum, kelimeler dansa kaldırıyor kırık kalpleri şiirlerde. Onarana kadar yaraları elini bırakmıyor insanların. Ne güzel şiirlere tutunabilmek, ne güzel anlaşılabilmek kurumuş bir kağıtta! Peki neden sımsıkı sarılırız mürekkebi kurumamış kağıtlara? Niçin çılgınlar gibi ipuçları ararız şiirde? Ya sevdadan, ya tasadan ey güzel insan! Eğer hem sevdalı hem tasalı isen, vay senin haline, vay şairin nasırlı ellerine, vay ki ne vay! Sarılamadığın kolları da anlayamadığın toplum kurallarını da şiirlerde didik didik arıyorsan eğer, şairle kavgan bitmeyecek hiçbir zaman. Mürekkep kokusunda sonbaharı arayacaksın ve mücadele etmek yoracak seni zaman zaman. Varsın yorsun, ne çıkar? Şiirle harmanlayacaksın tüm bedenini. Teşekkür et hayata, rast geldiniz pek çok şiir ve bir tutam şair ile. Keşke diyorum şimdilerde, keşke benim de yolum daha önce kesişseydi Ali Lidar ile. Elime kalem aldığımda tanısaydım Orhan Veli'yi, Nazım Hikmeti, Didem Madak'ı. Çok geç yolum düştü onların gizli dünyasına. Sevdalanmak ne demek onlarla öğrendim. Sistemin çarkları nasıl hızlı dönüyormuş meğer, nefes bile alamıyormuşuz aslında. Şiirle bu düzene mola verebileceğimi çok geç anladım. Sen, niçin koklarsın saman kağıtlarının üzerindeki mürekkebi bilemem ama ben, beni anlamak için yapıyorum bunu. Beni anlamak ve yollarımı kesiştirebilmek kendimle. Geç öğrendiklerimi hayatta uygulayabilmek için belki de. Ey şairin ve şiirin aykırı evreninde süzülmeye niyetli güzel insan! Ben de aynı emeldeyim, lütfen seninle de kesişsin yollarımız bir yerlerde. Yıldızlar saklar şiirleri, unutma! Gökyüzünde ara kendini sen de benim gibi. Mısralarda ara ılık nefesini. Şaire de şiire de aşığım ben. Geçemiyorum iki çift güzel kelamdan. Sen, henüz şiirde kaybolma cesaretini gösterememiş olan; rahat bırak zihnini ki o da bulsun kendi kelamını. Rahat bırak gönlünü, dolansın dilediğince satırların arasında. Gönül, doğru yolu da doğru zamanı da bulur. Şiirini de şairini de tanır. Henüz yıldızları saymaya başlamadıysan, hemen çık pencereye! Bir şiir daha yazılacak bu gece. Alengirli mi olur bu sefer, bilemiyorum fakat senden bir parça olacak içinde, biliyorum. Biliyorum çünkü ben buldum kendimi yıldızlara sıkıştırılmış mısralarda. Şöyle diyordu hatta : Ben seni severim aslında da düzenim bozulur diye korkuyorum.