İNSANLIKTAN NE OLURSA OLSUN VAZGEÇMEMEK

Ne olursa olsun insanlıktan vazgeçmemek lazım bence hayatta. Her ne kadar dünyamızda sayılamaz derece suç olsa da-terörizm, cinaye, tecavüz, hırsızlık gibi-son ana kadar dimdik ayakta durmak gerekir. Olaylar geçer başımızdan ve bazen bu olaylar bizi resmen boğar, sıkar, nefes alamaz duruma getirir. Hayat enerjimizi tüketir tamamen. Ölsem de kurtulsam deriz. Dayanamayız. Hepimiz bunları yaşıyoruz ne yazık ki. Yalnız bu yani ne olursa olsun insanlığımızdan vazgeçmeme meselesi bazı insanları düşündürüyor. Öleceğimizi bilsek bile, kitapta da yazarın yarattığı bir karakter gibi olan yani öleceğini öğrenip de kaçırılan bi kıza yardım eden gibi bir adam gibi mi olacağız?Bence olmalıyız çünkü bizi insan yapan değerlerimizdir, ahlakımızdır kanaatimce. Ne o bazılarının çok övündüğü mesleğidir ya da başka bir şeydeki başarısıdır. Bence sırf öleceğini bildiği için bütün insanlara kötü davranan ya da onları umursamayan, dünya artık umrunda olmayan insan şeref yoksunudur. İnsanlar son anlarında gerçek yüzlerini gösterirler. Yani böyle yüzsüzlükleri ortaya çıkar. İşte bunun olmaması gerekir. Başımıza kötü bir şey geliyor diye inzivaya çekilmeyi aklım almıyor. Böyle insanların adamlığı başlarına kötü bir şey gelene kadarmış demektir bu. Acizliğin hat safhası olsa gerek bu durum sanırım. Mesele Allah'a olan inancınız falan değil çünkü böyle olan insanların Allah'a olan inancını yitirdikleri düşünülür o yüzden böyle davrandıkları düşünülür. İnsanlar ister inansın, ister inanmasın ya da isterse krem peynire bile tapsın. Hiç umrumda değil. Bunu yapmanın Allah'a olan inanç meselesi olduğunu kabul etmiyorum. İnanç meselesi bunu tetiklemiyor. Din meselesi de bunu tetiklemiyor. Şahnen Müslümanlığın gerektirdiği şeyleri çok yapmayan birisi olarak söylüyorum, şahsen ben o kadar düşeceğimi sanmıyorum ve kimse bu kadar düşmemeli zaten. Niye herkes kendine hakaret etsin ki?Bunu yaparsak kendimize küfretmiş oluruz demek istiyorum. Bence tabii ki. Kitaptaki profesörün genç Jennifer'ı bulma uğraşı ne büyük bir ilham kaynağıdır benim gibi düşünenler için çünkü Alzheimer olan bir insan bu profesör ve kaçırılan kızı bulmak için, doğru olan şeyi yapmak için oradan buradan topladığı delilleri not ediyor. Çok zor bir şey çünkü her an ne yaptığını unutabilir. Diyebilir ki en azından hayatımdaki son anları mutlu geçireyim ama demiyor. Sırf şerefli olduğu için, insanlığı her şeyden üstün tuttuğu için çünkü her şekilde kabul edilsin edilmesin insanlık dinden, inançtan daha önemlidir çünkü o olmazsa diğerlerinin olmasının bir anlamı olmaz. Bu bağlamda kitaptaki gibi büyük bir karar verirken ya da buna benzer ciddiyette bir karar verirken iki kere düşünmek lazım ne olursa olsun. Başka insanların kaderi bizim elimizde sonuçta. Bencillik, seçeneklerimiz arasında olmamalı. Ucunda ölüm varsa bile. En azından vicdanımız rahat eder bir de bu şekilde düşünürsek. Ölürken, kalbi büyük bir pişmanlıkla dolu olan biri olarak mı ölmeyi isteriz yoksa en azından bunun verdiği gurula mı ölmeyi tercih ederiz. Belli ki ikinci seçenek daha mantıklı ama vicdan gibi bir özelliğe sahipsek ki bu yaşadığımız şuanki dünyada pek de geçerli değil. Yine de vazgeçmeyelim ne olursa olsun. Kendimize bakalım. Değiştirebiliyorsak, bir fark yaratıyorsak bazı şeylerde uğraşalım onun için çünkü her şeyden önce dünyanın iyi insanlara ihtiyacı var. Gerçekten çok büyük bir eksiklik bu. Umarım bu süreç, bazı insanların-aslında çoğu insanın- vicdanlarını tekrar kazanmasıyla son bulur çünkü eğer son bulmazsa daha da karanlık günler insanlığı bekliyor olacak.