BEYAZ SADECE BİR RENK DEĞİLDİR

Bir renk olmak isteseydim tercihimi beyazdan yana kullanırdım. Saf, temiz, masum ve önyargıları yok. Hepimizin olması gerektiği ancak bir türlü başaramadığı gibi... Üzerine hiçbir şey yazılmamış bir kağıt düşünün, bembeyaz bir sayfa. Hani hep deriz ya "Kendime yepyeni bir sayfa açacağım" diye, öyle işte. Her insan doğduğunda beyaz bir sayfadır aslında. Sonradan kirlenir, yıpranır. O bembeyaz sayfanın üzerine yazılan her şey insanın tecrübeleridir aslında, acılarıdır, mutluluklarıdır, kısacası yaşadıklarıdır. Beyaz sadece bir renk değildir. Masumluğu, saflığı, temizliği temsil eder. Beyaz bir kıyafet giydiğimiz zaman kirlenmemesi ya da toz olmaması için dikkat ettiğimiz kadar düşüncelerimizin kirlenmemesi için dikkat etmiyoruz ya da başkalarının düşüncelerini kirletmemek için... Bebekler doğduklarında hiçbir şeyin farkında değillerdir. Nasıl yetiştirilirlerse davranışları ve düşünceleri de ileride öyle şekillenir. Örneğin bir insan çocukken ırkçılığın ne olduğunu bilmez, bilemez sonradan öğrenir. Belki ailesi tarafından, belki de yaşadığı çevre tarafından öyle olmaya zorlanabilir, ırkçılık ona dayatılmasa bile, eğer yaşadığı çevrede bu tür davranışlar ya da eğilimler mevcutsa ister istemez çevresinden etkilenip, o davranışları örnek alabilir. Daha sonra bunu kendine alışkanlık edinir ve ileride değiştiremez. İşte dünyadaki tüm kötü duyguların ilk başlangıç noktası böyledir. Kimi zaman çocukken geçirilen bir travma, kimi zaman da aile baskısı ile edinilen alışkanlıkların etkisi olur. Hepsinin ortak noktası kişinin öyle olmak istediği için yaptıkları değil, öyle olmaya zorlandığı için yapmak zorunda kaldıklarıdır. Kimi insanlar hep beyaz kalır, kimi insanlar da sonradan simsiyah olur. "Her insan kendi içinde bir oda taşır." demiş Franz Kafka. Bu odayı nasıl doldurmamız gerektiğini biliriz belki ancak doğru mu yoksa yanlış mı doldurduğumuzu ancak yaşayarak öğreniriz. Her beyazın içerisinde bir siyah, her siyahın içerisinde de bir beyaz vardır. İnsanların yaşadıkları tecrübeler o kadar da acımasız değillerdir. İnsanlara hayatta iyiliği de kötülüğü de gösterirler. Bu yüzden hiç kimse tamamen kötü ya da tamamen iyi değildir. Kusursuz insan olmadığı gibi tamamen kusurlu bir insan da yoktur. Önemli olan hangi tarafa daha yakın olmak istediğimizdir. Önümüzdeki beyaz sayfa aslında biziz fakat o sayfa asla bembeyaz kalmayacak. Onu bir şekilde doldurmak zorundayız. İster karalayarak, ister resim çizerek, ister güzel şeyler yazarak. Tamamen bize kalmış. Her zaman, kendimizi hissettiğimiz ya da olmak istediğimiz gibi yaşayamayız. Hayat bizi istemediğimiz seçimler yapmak zorunda bırakabilir. İstemediğimiz gibi davranmak zorunda kalabiliriz. Peki, bunlar bizi kötü yapar mı? Kant'ın felsefesinde olduğu gibi sadece niyet mi önemlidir, yoksa yaptığımız eylemler mi geçerlidir? Bu soruların cevabı kişiden kişiye değişir ancak bana göre her ikisinin de önemi vardır. Farklı durumlarda farklı davranmak gerekebilir, demek istediğim karşılaştığımız olaylara ve sonuçlarına bağlıdır bu yüzden kesin bir şey söylemek mümkün değildir. Yaptığımız kötülükleri sonradan telafi etmek her ne kadar mümkünse, yaptığımız iyilikleri sonradan berbat etmek de o kadar mümkündür. Önemli olan ne kadar istikrarlı davrandığımız ve kendimize edindiğimiz hayat felsefesidir. Burada en önemli nokta şu ki, kötülüklerin çok olduğu bir yerde iyilikler zamanla kaybolur ancak iyiliğin çok olduğu bir yeri tek bir kötülük bile bozabilir. Örneğin, bir kova siyah boyanın içerisine bir damla beyaz boya attığımızı düşünelim, renkte bir değişme olur mu? Olmaz. Hatta bir kova beyaz boya bile atsak kovadaki siyah boya ancak griye çalar. Diğer taraftan, bir kova beyaz boyanın içerisine bir damla siyah boya atsak bile o beyaz renk hemen bozulur. İnsanlar da böyledir, içlerinde ne kadar iyilik olursa olsun bir kere kötülük düştüğü zaman, kurtulması gerçekten çok zor olur. Dünyada tüm insanlığa yeten bir tane Şeytan var sonuçta değil mi? Oysa bir sürü iyi insan olmasına rağmen onunla baş edemiyoruz. Hiçbir renk kalıcı değildir, kalıcı olan tek şey yaptıklarımızdır... Mustafa Ekrem YILMAZ