MASKELİ İNSANLAR

İnsanları acıları, üzüntüleri olgunlaştırır derler ya hep. Doğru mu sizce bu anlayış? Gerçekten bizi olgunlaştırıyor mu yaşanmışlıklarımız yoksa bu söz bizim kendimizi teselli etme yöntemimiz mi? Bu geçici hayata bir defa geliyoruz, adı üstünde ya geçici. Elimizden geldiğince mutlu yaşamaya çalışıyoruz. Peki, bu hiçbir zaman üzülmeyeceğiz mi demek? Bence kesinlikle değil. Hiç üzülmeyeceğimizi, acı çekmeyeceğimizi düşünmek dünyaya pembe gözlüklerle bakmaya benziyor. Çevremizdeki her olayı iyiye yormak, her kötülüğün içinde bir iyilik aramak, bu kadar iyimser olabilmek açıkçası bana pek uygun bir davranış değil pek. Kendimi düşünüyorum, ben acılarımı büyüten birisi miyim yoksa onları kolaylıkla atlatabilen biri miyim diye. Ben tam olarak bir kötümserim, önümdeki zorlukları, acıları daha da gözünde büyüten, onları asla aşamayacağını düşünen biriyim. Bu bir ödev gibi kolay bir sorumluluk da olsa ya da üniversite sınavı gibi geleceğimi belirleyen büyük bir sınav da ben o olayı her daim gözümde daha büyük görürüm. İlla bir sorumluluk ya da bir sınav olmasına gerek yok benim ondan korkmam için. İnsanların kolayca geçiştirebildiği ya da sık sık yaşadığı bir olay bile benim için çok büyük bir mesele haline dönüşebiliyor. Mesela bir dost kazığı. Bazı insanlar hiç etkilenmiyorlar bu tarz olaylardan. O insanı yanlış tanımışım, o beni kaybeder, önemli olan 'benim' diyebiliyorlar hatta üzülmüyorlar bile. Ben nasıl mı karşıladım bu olayı? Odamda saatlerce ağlayarak, bunu bana nasıl yapar diye haykırarak. Kendimi sorguladım, 'Ben nasıl bir insanım?' dedim. 'Bana bunu yaptığına göre haklıdır, kesin hakkettim' bile dedim. Aslında bu kadar büyütmeme, kendimi hırpalamama ne gerek vardı ki? Asıl önemli olan şeyi unuttum. Kendimi, kendi isteklerimi, zevklerimi... Benim her olayı büyütme ve aşırı duygusal olma özelliklerim beni hep dışarıdan yardım bekleyen bir kişi durumuna sokuyor. Şair ' Biri beni onarsın' (Cilalı Taş Devri, 2016)diyerek tam olarak söylemek istediklerimi açıklıyor. Biri beni onarsın istiyorum, benim çaresizliğimi görsün. Biri bana yardım etsin, biri beni buradan kurtarsın istiyorum. Bir el istiyorum belki de beni o çukurdan kurtaracak güçlü bir el. Evet, ağlıyorum, kendimi hırpalıyorum ama odamda, kendi başıma. Dışarıya çıkarken yüzüme maske takıyorum, mutlu gözükmeye çalışıyorum. Hiç derdim yokmuşçasına... Bir tek ben olamam değil mi duygularını gizleyen? Şair de ' Reklamlara bakıyoruz' (Cilalı Taş Devri, 2016) derken bundan bahsetmiyor mu aslında? İnsanlar artık kimseye güvenemiyor, kendileriyle ilgili verdikleri her ekstra bilgi bir gün onların aleyhinde kullanılacakmış gibi hissediyorlar. Bu da bizi insanlara karşı duvarlar örmemize, ardından da o duvarların içinde boğulmamıza neden oluyor. Kendimizi yalnız hissediyoruz, yalnızlaştıkça daha da içimize kapanıyoruz, kendimizi iyice soyutluyoruz çevremizden hatta kendimizden bile. Artık duygularımızı sadece dışarıdan değil kendimizden de saklıyoruz. Sadece topluma karşı değil kendimize karşı da maske takmaya başlıyoruz. Peki neden duygularımızı gizlemeye çalışıyoruz, neden her daim güçlü olduğumuzu insanlara kanıtlamaya çalışıyoruz? Çünkü toplumumuz ağlayan bir kişi gördüğü anda onun güçsüz, zorluklarla baş edemeyen biri olduğunu düşünüyor. Ben de toplumun bu görüşüne boyun eğenlerden biriyim. Aslında ağlamak benim için terapi seansına bedeldir. Ne zaman kendimi güçsüz ya da bir yığının altında boğuluyor gibi hissetsem kendimi romantik bir film izlerken buluyorum. Böylece insanlar neden ağladığımı sorarsa ben de rahatlıkla filme ağladığımı söyleyebiliyorum, duygularımı onlara anlatmama gerek kalmıyor. Benim için en güzel bahaneye dönüşüveriyor. Aslında şairin de dediği gibi ' Bir avuç sakiniyiz bu dünyanın' (Cilalı Taş Devri, 2016) ne olur insanlar bizi güçsüz görse ya da bizim hakkımızda kötü düşünse? Cidden ne olur ki? Bu dünya gerçekten de ölümlü bir dünya. Neden elimizdeki bu yegane şansı insanların bizim hakkımızdaki görüşleri için harcıyoruz? Neden onların çizgilerinin dışına çıkmaya korkuyoruz? Çünkü ' Dünyada uyumsuzlara yer yok.'(Cilalı Taş Devri, 2016) Acılarını her zaman içinde yaşayan birisi olarak ben, acıların bizi olgunlaştırdığına inanmıyorum. Belki de inanmak istemiyorumdur. Çünkü bu söz bana dünyanın hep üzüntülerle dolu olacağını anlatıyor. Gelecekteki beni daha umutsuz, daha karamsar olarak görmeme neden oluyor. Geçmişi özlüyorum böyle olunca da. Geçmişi, çocukluğumu... Yine de içimdeki o küçücük umudu öldürmek istemiyorum. Belki tabiat gibi her bahar bakıma girmesem de, ben de her sabaha mutlu uyanmaya çalışıyorum, kendimi zorluyorum. Yaşama sevincimi kaybetmemek için, gelecekteki beni mutlu edebilmek için.