MUTSUZLUĞUN SİMGESİ HASTANE

Hiç hayatınızda hastanede mutlu bir insan gördünüz mü? Durun tahmin edeyim. Hiç görmediniz değil mi? Göremezsiniz de zaten. Çünkü hastane insanların acı çektiği aynı zamanda acı içindeyken doktorun ve hemşirelerin isteklerini sorgusuz yerine getirmeye çalıştığı yerdir. Bu yüzden biz bu insanların mutlu olmasını bekleyemeyiz. Bunun yanında hastanın yanında kalan refakatçiler vardır. Bu kişiler ise hastanın nazını sorgusuz sualsiz çekmek zorunda olan ve aynı zamanda da hastanın durumuna derinden üzülen kişilerdir. Aynı şekilde bu kişilerin de mutlu olması beklenemez. Ve son olarak hastanede, çalışan statüsünde olan ve hastanın başına gelecek herhangi kötü bir şeyden sorumlu olan doktorlar ve hemşireler vardır. Bu insanların işleri de dünyanın en zahmetli, çileli ve zor işlerinden biridir. Çünkü bu insanlar bir insanın hayatından ya da sağlığından sorumlu oldukları için çok streslidir ve bu yüzden bu insanlar da bu hayatta mutlu değildir. Gelin hastaneyi bir de hastanın bakış açısından daha detaylı bir şekilde inceleyelim. Öncelikle az önce de söylediğim gibi bu insanlar acı içindedirler ve tanımadığı kişilere kendi sağlığını hatta bazen de hayatını emanet etmek zorunda olan kişilerdir. Bazen yanlarında kalan refakatçiler kendilerine burun kıvırıp gönülsüz davranır bazen de yanına gelen ziyaretçiler acıma duygusu ile bakar. Kendi acısı kendisine yetmezmiş gibi bir de bu üzücü hareketler derinden etkiler bu çilekeş adamın kalbini. Bir de hastalar için ameliyat serüveni vardır. Ameliyattan bir gece önce eğer bir daha gözünü açamama ihtimali varsa işte o zaman hayatı bir film şeridi gibi geçer gözünün önünden ve "Acaba ben bu hayatı doya doya yaşadım mı?", "Acaba ben ölürsem oğlum, kızım, annem, eşim ne yaparlar?", diye acaba ile başlayan soruları düşünmeye başlarlar. Bu sorular ile yer bitirir kendini. Bir de hastanın refakatçi arasındaki ilişkiden bahsedelim. Refakat eden kişi hastanın ihtiyaçlarını karşılamakla sorumludur. Bazen gece geç saatte uyanıp hastanın tansiyonunu ölçer bazen de hastanın karnını kendi karnından önce doyurur. Ama bunları yaparken bazen yüzlerinde bir bıkkınlık ve isteksizlik olur. Bu hastayı derinden etkiler. Ayrıca bir de hastayı derinden etkileyen ziyaretçiler vardır. Bu insanlar ise kendi hastanın halini görüp kendi hallerine şükrederler ve farkında olmadan hastaya acırlar merhamet ederler. Melik Saraçoğlu Hastane Defteri kitabında "Buraya yattığım an herkesi kaybettim. Ebeveyn, eş, çocuk... Hepsi şefkat kumkuması kesildi. Bana başka türlü baktıklarını hissettiğimde, kimim kimsem kalmadı. Dokunuşları, öpmeleri farklıydı artık. Ben yattım, ailem yitti." diyerek bu acıma ve merhamet dolu olan bu bakıştan hastaların ne denli etkilendiklerini çok güzel ifade ediyor. Eğer insanların ağladıkları üç yer saymamı isteseler, bunlardan biri kesinlikle hastane olurdu. Çünkü insanlar hastanede doğar ve sanki hayatın ne kadar acı olduğunu biliyormuş gibi dakikalarca ağlar. Bir de bazı kişiler vardır narkozsuz ameliyat olurken o elem verici acıya katlanamayıp bırakıverir gözyaşlarını. Ve son olarak ölen bir insanın sevenleri ağlar koridorda feryat edercesine. Bu nedenle hastane insanların ağlayarak doğduğu, ağlatarak öldüğü yerdir. İşte bu yüzden hastane gözyaşlarının sel olup aktığı ve önünde mutluluğa dair ne varsa alıp götürdüğü yerdir. Bir de bu hayattaki en kirli üç şey saymam istense; birinci sırada herkesin elini değdiği parayı, ikinci sırada mikrop yuvası olan lavaboyu, üçüncü sırada hastaneyi sayarım. Çünkü hastaneye tahmin edilebileceği üzere sadece hastalar gider ve her gittikleri, her dokundukları yere hastalığın mikrobunu bulaştırırlar. Bu yüzden hafif bir hastalığı olan bir insan hastaneye gidip ağır bir hastalığın mikrobunu alabilir ya da enfeksiyon kapmaması gereken bir yara çok çabuk enfeksiyon kapabilir. İşte bu nedenlerden dolayı hastanelerin asıl yüzünü hayat kurtaran, insanların derdine derman olan bir yer zannetmeden önce hastanenin çileli, acı verici, ağlatıcı ve olduğunu bir kere daha düşünmek ve hastanenin aslında göründüğü kadar güzel olmadığını anlamak gerekir.