Kimileri çok uğraşır iki kelimeyi yan yana getirip sanat yapmak için, kimileri ise normal bir gün içerisinde konuşur gibi yazar düşüncelerini kağıda. Zamanında ben de çok çalıştım düşüncelerimi yazıya aktarabilmek için, güzel şiirler yazabilmek için ama ya yeteneğim yoktu ya da yaşadıklarım bir sanat çıkarabilmek için yeterli değildi. Aslında duygusal biriyimdir, bu zamana kadar sevdim de, sevildim de ama bunu yazmak için her oturduğumda aktaramadım kafamdakileri yazıya o yüzden çok özenmişimdir takır takır düşüncelerini yazanlara, süslü cümlelerle hissettiklerini, düşüncelerini bir çırpıda anlatabilenlere. Genelde bizim okuduğumuz şiirler, yazılar ya aşk üzerine ya terkedilme ya da ulaşılmaz aşk üzerine yazılan yazılardı. Ben çok fazla kitap okumama rağmen şiir ya da mektup türünü çok fazla okumadım şimdiye kadar o yüzden belli başlı sevdiğim şairler ve yazarlar vardır. Bunlardan biri de Cemal Süreya. Cemal Süreya'nın anlatım dili, yazdıkları gerçekten beni büyülüyor. Bu yüzden onun kitabı olan 'On üç günün mektupları' nı inceledim. Cemal Süreya, bu kitabında 1972 yılında geçirdiği hastalık sonucunda hastanede yatan eşi Zuhal Tekkanat'a moral vermek için 13 gün boyunca ya evinde ya da bir kahvede oturup sigara içerken yazdığı mektuplardan oluşmaktadır. Bu kitabın belki de en çekici özelliği Cemal Süreya'nın yazarlığının yanında özel dünyasını da giriş yapıyoruz. İlk defa bu kitapta yer alan 'Sevgilim, ben şimdi büyük bir kentte seni düşünmekteyim Elimde uçuk mavi bir kalem, cebimde iki paket sigara Hayatımız geçiyor gözlerimin önünden' diye başlayan ve devamında Cemal Süreya'nın karısına duyduğu derin aşkı gördüğümüz ve Zuhal Tekkanat'ın yerinde olmak istediğimiz şiiri 'Sevgilim, ben şimdi' kitabın en dokunaklı, en duygu dolu şiiridir. Bu sadece verebileceğim örneklerden sadece biri. Kitabın geneline baktığımızda da sanki günlük yazıyormuş gibi yazmış Cemal Süraya. 'Dün senden ayrıldıktan sonra eve gittim. Akşam geç saatlere dek bekledim. Memo gelmedi. Sonra madam söyledi; Nihal telefon etmiş; bu gece Nihal'ler de kalacaklarmış; hoşuma gitmedi bu; çünkü oğlumla beraber olmak isterdim.' gibi yazılar bulunmaktadır içinde. Karısı 13 gün boyunca hastanede yatarken o, nerdeyse dakikası dakikasına neler yaptığını, hayatında neler olduğunu, neler düşündüğünü anlatmıştır karısına. Bunların yanında da tabii ki eşine duyduğu o büyük aşkı yazmıştır sıkılmadan, bunalmadan, üşenmeden. Beni en çok etkileyen yanı Cemal Süreya'nın bunları belki yayınlanır düşüncesiyle yazmamış olmamasıdır. Güzel ya da edebi olması için özel bir çaba sarf etmemiştir. Bu yüzden bu kadar dokunaklı, bu kadar özel bu mektuplar ve mektupların içinde bulunan şiirler. Benim çevremde de bu kitabı okuyan birkaç insan vardı ve onlarla konuştuğumuzda ben okuduğum için pişmanım tepkisini aldım. Benim için o kadar şaşırtıcı bir yorum oldu ki tepkimi belli ettiğim de aldığım cevap daha şok edici bir şeydi aslında, o da şuydu ki; evet pişman oldum bu kitabı okuduğum da çünkü Cemal Süreya'nın yaşadığı aşk o kadar yoğun ve içten ki, ben karısını kıskandım ve bu denli aşklar var fakat biz neden bulamıyoruz düşüncesiydi. Mantıklı düşününce evet haklıydı o da, çünkü günümüz de olan aşklar genelde lafta kalan duygulardan oluşuyor. Artık çıkar ilişkisi daha ön planda duygulardan. Birbirlerini koşulsuz, çıkarsız seven çok az insan kaldı günümüzde. Çevremizde kim var ki karısı hastanede yatarken gününü dakikası dakikasına anlatan, duyduğu aşkı çekinmeden yazan. Ama bu kitabı okuduğumuz da aşka inancımız artıyor. Evlenince aşkın ölmediğini görüyoruz çünkü Cemal Süreya 'sen ve ben' kavramının nasıl 'biz' kavramına dönüştüğünü sergiliyor bize. Tam bir oku-bitir dön ve tekrar tekrar oku kitabı. Okudukça aşka tekrar tekrar aşık olunası bir kitap. Kitabı okudum, yer yer gözlerim buğulu okudum ve Cemal Süreya'ya bir kez daha hayran kaldım.