Mutsuz Sonumuz

Utopia için şüphesiz ki izlediğim en iyi televizyon dizisi diyebilirim. Bana, bunu dedirten pek çok sebep var tabii ki ama öncesinde diziden kısaca bahsetmek istiyorum. Dizi günümüzde geçiyor ve insanlığın geleceğini değiştirecek bir deney etrafında şekillendiriliyor. Bir bilim adamı dünyanın giderek artan nüfusundan dolayı, yakın gelecekte, dünya kaynaklarının hepsinin tükeneceğini ve bu yüzden insanların birbirini öldüreceğini yani soykırımlar gerçekleştireceğini düşünüyor. Bu durumu engellemenin yolu olarak da nüfus artışının engellenmesi gerektiğini savunuyor ve çözüm olarak ise insanlığın yüzde doksanının kısırlaştırılması için bir ilaç geliştiriyor. Bir grup da bunu öğrenip engellemeye çalışırken gelişen olaylar Utopia'yı oluşturuyor. Dünya nüfusu bu şekilde artmaya devam ederse ve insanlar bilinçsiz tüketim çılgınlığı ile dünyayı tüketmeye devam ederse, yakın gelecekte pek çok sorun bizleri bekliyor. Dünya daha şimdiden bize yetememeye başladı bile. Su seviyesi gittikçe azalan barajlar, kuruyan nehirler, kentleşmek adı altında gerçekleştirilen ağaç katliamları, arabalarımız daha hızlı gitsin diye petrolle kirletilen okyanuslar, daha şık giyinmek adı altında tüyleri ve derileri için katledilen hayvanlar ve daha sayılabilecek binlerce etken tüketim çılgınlığından kaynaklanıyor. İnsanoğlu doğa kendini yenileyemeden, ona başka bir darbe indirmeyi alışkanlık haline getirmiş durumda. Elbette, bu duruma engel olmak için birçok çalışma gerçekleştiriliyor. Bazı insanlar doğa ile uyum içinde yaşayabileceğimiz fikrini savunuyorlar ve insanlığa doğru tüketim bilincini aşılayabileceklerine inanıyorlar. Ben bunları toz pembe hayaller olarak görüyorum çünkü insanlığın büyük bir çoğunluğu bencildir ve kendinden başkasının çıkarını düşünmez. Tüketmemek düşüncesi de bu insanların çıkarına ters düşer ve bunu onlara kabullendiremeyiz. Böyle bir durum varken tüm dünyada ortak bir tüketim bilinci oluşturmak, neden sadece bir hayal olmasın ki? Dizideki bilim adamı, insanlığın bir bardak su için birbirini öldürmesini engellemenin tek çıkar yolunun insanoğlunun yüzde doksanını kısırlaştırma, olduğunu savunuyor. Bu düşüncenin kesinlikle etik olmadığının farkındayım ama bu durumu başka nasıl engelleyebiliriz aklıma da başka bir cevap gelmiyor. Bu esnada başka bir düşünce daha aklımı tırmalıyor: 30 yıl sonra bir bardak su için soykırımlar olacak ve biz bunu engelleyebilirdik. İnsanoğlu kısırlaştırlsaydı ve bu şekilde doğumlar kontrol edilseydi, kimse soykırımın tadına bakmayacaktı ve bu insanlık zulmüne tanık olmayacaktı. Tüm bu düşüncelerden sonra bu soruya cevap vermenizi istiyorum: İnsanların birbirini katletmesini izlemek mi daha etiktir yoksa neslin kısırlaştırılması mı? Tabii ki insanların baba veya anne olma özgürlüklerini elinden almak doğru değildir. Peki ya otuz yıl sonra dünya kaynakları tükenir ve savaşlar çıkarsa, o zaman annesiz kalan çocukların veya çocuksuz kalan babaların hesabını kim verecek? Sadece etik olmadığı için, insan neslinin kısırlaştırılmasına engel olanlar, tüm bunların hesabını nasıl verecek. Etik değil akışına bırakalım demek, bence gelecekten kaçmaktır. Dünyanın sonunu getirdiğimiz gün gibi ortadayken, etiğin arkasına sığınıp bu sorunun çözümünden kaçmak daha mı etiktir? Dizinin acı tarafı, bu olanların bir kısmının aslında gerçek olması. Belki dünyada neslimizi kısırlaştırmaya çalışan insanlar yok bunu bilemeyiz ama dünyanın sonunu getiriyor olduğumuz gerçek. Dizinin adının Utopia olması, böyle düşününce, işin içindeki ironiyi bize gösteriyor. Bu dizi insana, etik olmayan bir düşünceyi savundurtabiliyor. Dünya gerçeklerini, başka çerçevelerde bizlere gösteriyor ve insanlığın geldiği noktayı düşündürtüyor. Daha fazla ne kadar birbirimize ve doğaya zarar verebiliriz? Kendi sonumuzu kendimiz getirirken, bu duruma daha ne kadar kayıtsız kalabiliriz? Tüm bunlar olurken yaptığımız en başarılı şey bencilliğimizin sınırlarını zorlamak ve bunu yaparak sonumuza giderken, suçu olmayan diğer bütün canlıları da beraberimizde götürmektir.