Gözlerini Kapatmak

"Belli gerçeklikler dile getirilemezdi. Düşünülemezdi bile. Orada her şey, mutsuzluğu kendi atardamarları ve iç organları arasındaki akışa yedirecek ve yine bu mutsuzluğa taştan bir maske yapacak güçte çok özel bir mekanizma tarafından yönetiliyordu. Bu yüzden Maria Ines o kanlı sözcükleri kendine saklamaya devam etti. Ve mümkün olduğunca az acı vermeleri için uğraştı." (s. 115). Maria Ines ve ablası Clarice'e aileleri tarafından öğretilen, yerindeyse dayatılan şey doğru mu, gerçekten kelimeler, olaylar dile getirmediğimiz takdirde, içimizdeki karanlığa gömdüğümüzde daha mı az can yakmaya başlar? 'Kelebeklerin Yazı' okuması hiç kolay bir kitap değildi. Kitabın yazarı Lisboa, kelimelerini, cümlelerini epey bir süslemiş bu sebeple de kafam dağınıkken kitaba asla devam edemedim. Anlamak için tamamen kendini verip sadece ona odaklanman gerekiyordu. Hatta bir cümleyi birden fazla kez bile okudum. Buna rağmen, alışılmışın dışında olduğu için, her kitabı içimde güzel bir yere koyduğum gibi onu da koydum. Bahsedildiği gibi, kötü şeyleri dile getirmeden hatta düşünmekten kaçarak yaşamaya aslında benim de sıkıca tutunduğumu kitapta okuduktan sonra fark ettim. Başıma gelen her kötü olaydan arkama bakmadan kaçmışım, düşünmemek için kırk takla atmışım. Olaylara olan bu yaklaşımım, duygularını oldukça abartılı ve yoğun yaşayan bir insan olmamdan dolayı bana gerçekten zor anlar yaşatıyor. İlişki kurduğum insanlarla o kadar çok şey paylaşıyorum, kendimi o kadar çok ortaya döküyorum ki her nesnede, her şarkıda, her sözde, sahip olduğum her şeyde mutlaka bir anı bulunuyor. Tam anlamıyla bir mücadele yaşamama sebep oluyor bu da. Bir söz duyuyorum ve anında beynim sanki arama motoru gibi çekip çıkarıyor alakalı ne varsa. Ve ben tabii ki anında kendimi inanılmaz bir iradeyle başka bir şeye yönlendiriyorum. Bunu da bilinçli yaptığımı fark ettim. Olayın akışı aynen şu şekilde gerçekleşiyor; bir şey duyuyorum veya görüyorum, o şeyin beni üzecek bir şey olduğunu fark ettiğim ilk saniyede hiç vakit kaybetmeden ama tekrar belirtiyorum kesinlikle farkında olarak kendimi başka bir konuyu düşünmeye yönlendiriyorum ve ilginçtir ki başarılı da oluyorum. Tabii başarılı olamadığım zamanlar da olmaya başladı. Çünkü bu kitabı okudum ve yaptığım şey resmen gözüme kocaman gözükmeye başladı. Her yaptığımda bak yine yapıyorum diye düşünmeye başladım ve haliyle bu işimi biraz zorlaştırdı. Bir şeylerden kaçarak yaşamaya alışmışım. Bununla gurur duymuyorum ama kabullenip yoluna devam etmek gerçekten güçlü insanların yapabileceği bir iş. Ne yazık ki ben kendimi o kadar güçlü görmüyorum. Kişisine, konusuna göre değişiyor elbet. Ne kadar değer veriyorsam, içimde ne kadar yer kaplıyorsa o kadar çok kaçıyorum ondan. Yapabilsem çevremdeki insanlar dahil kendi aklımdan sileceğim bütün her şeyi. Sadece kendi aklımdan geçenler yetmezmiş gibi bir de başkalarından duymaya katlanamıyorum. Kibarca bundan bahsetmek, daha fazla bununla ilgili konuşmak istemediğini söylemek de bir süre sonra yormaya başlıyor insanı. Ne olur unutsanız her şeyi? Bakın, konuşmadığımız takdirde ben iyiyim. Aklıma sokmadığınız zaman bir şekilde kendimi zorla da olsa kurtarabiliyorum düşüncelerimin, duygularımın azizliğinden. Unutmak değil sadece düşünmemek mümkün kılıyor bunu. Çünkü insan nasıl unutur ki? Böyle bir imkan ne yazık ki verilmemiş bize. Bir lm izlemiştim, insanların istemedikleri anılarını, hayatlarından çıkarıp unutmak istedikleri insanları bir makine yardımıyla unutmalarını sağlıyorlardı. Bunu yazarken derin bir nefes almam gerekti. Ne büyük hayal! Düşüncelerim önümü o kadar kapatıyor ki bazen, göremiyorum. İleri bakmak için yanıp tutuşurken havada asılı kalmış gibi hissediyorum kendimi. Savruluyorum, biri kurtarsın istiyorum ama tabii ki kimse kurtarmıyor. Hatta daha da hızlı savrulmama neden oluyorlar. Bir kurtarıcı beklemekte hayal aslında, şu mlerde olan şeylerin olmayışı bir kez daha çarpıyor yüzümüze burada. Kim seni neyden nasıl kurtarsın ki? Gerçeklikleri dile getirmeden, düşünmekten kaçarak yaşamaya devam etmek zorundayım ta ki o lmdeki makine yapılana kadar. Kelebeklerin Yazı - Adriana Lisboa