Dilimdeki Prangalar

Dilimdeki Prangalar Dünya ucu bucu olmayan bir sessizliğe büründü sanki. Kulaklarıma cümlelerlerden çok sessizliğin ortalığı yakıp kavuran tiz sesinden başka bir ses gelmez oldu artık. Cümleler mi tükendi de herkes birden durdurulamaz bu sessizlik sürecine girdi? Yoksa korkularımız, kelimelerimiz önüne bitmek tükenmek bilmeyen bariyerler mi koydu? Bu bariyerler yüzünden ben artık konuşmaya korkar oldum. Korkuyorum, çünkü konuşursam canımın yanacağının farkındayım. Konuşursam, tek bir kelimemin bile ansızın benim geleceğimin baş rol oyuncusuna dönüşmesinden korkuyorum. İnsanların yüzünde de benim yaşadığım bir korkuyu adeta aynaya bakarmışcasına görmem çok da zor olmuyor. Ne yazık ki, düşüncelerimiz korkunun egemenliği altında bedenimiz dışına çıkamadan zihinlerimizde hapis hayatı yaşıyor. Düşünce özgürlüğü... Ne kadar da tanıdık bir kavram gibi gözüküyor aslında. Ne yazık ki benim gözümde artık sadece tozlu ra arda yıllanmaya bırakılmış bir kitap, hayal meyal hatırlanan silik bir anıyı anımsatıyor. Bu gidişle de insanların kişi hürriyetleri çerçevesinde düşüncelerini karşı tarafa yansıtması bir ütopyadan öteye gidemeyecekmiş gibi duruyor. Ne zaman kaybedildi ki insanların birbirlerine olan saygısı? Ne zaman başladı ki birbirimizin düşüncelerine olan bu tahammülsüzlük? Ne zaman yasaklandı dilimizden dış dünyaya özgürce dökebileceğimiz sözler? Sorular, sorular, sorular... Bitmek tükenmeyen bu sorular benim uykumu kaçırmaya yetiyor ve artıyor bile. Sözlerden o kadar korkuyor ki kimi insanlar gerçekliği kılıca dönüşür de biri inanır diye içleri gidiyor. Susman lazım... Konuşursan duyarlar çünkü seni. Duyarsa biri senin sözlerini, toplumdan dışlanabilirsin, eleştiri yağmuru altında karalanabilirsin, tırnaklarınla elde ettiğin statün daha gözünü bile açıp kapayamadan ayaklar altına alınabilir. Bu korku insanları maskeler giymeye yönlendiriyor. Kişiler dinlerini, mezheplerini, yaşayışlarını, cinsel kimliklerini, siyasi düşüncelerini söylemekten çekiniyorlar. Küçük kara kutular içinde kirlerimizle yaşamaya çalışıyoruz. Çünkü toplumun durdurulamaz baskısı hepimizin diline prangalar vuruyor. Bununla da kalmayıp sadece düşüncelerini ifade ettikleri için dillerindeki prangaların yeterli gelmeyip, bileklerine de prangalar takıp hapise gönderilen kişilerin hikayelerini görmek çok da güç bir durum olmaktan çıktı. Bir kuş misali kafeslere kapatılıyor kimliklerimiz, düşüncelerimiz, benliklerimiz... Oysa ki sözcüklerimiz değil midir bizim kim olduğumuzu belirleyen mihenk taşları? Sözcüklerimiz gerek içinde bulunuyor olduğumuz dünya şartları, insanların düşünceleri, toplumun bu güne kadar süregelmiş ve devam edeceği konusunda şüphemin bulunmadığı baskısı ve daha birçok dış etken nedeniyle sınırlanıyor. Düşüncelerimizi içimizden geldiği gibi konuşabilmek, dış dünyaya yansıtabilmek varken, bu dış etkenlerin yarattığı korku nedeniyle kafesler içinde mahsur kalmış vaziyette bulunuyoruz. Düşünceler kapatıldıkları yerde durduğu müddetçe korkuya dönüşmekte ve en nihayetinde bu korku insanları içinden çıkılması güç bir hale sokacak gibi görünüyor. Gün geçtikçe, bu durumun da sonucu olarak insanlar arasında samimi bir iletişimin bulunması olanaksız gibi olacak. Korku insanları genel ve tek düze bir biçime sokuyor. Bizi farklı yapan, insanları kendine has yapan ana öge düşüncelerimizdir. Her insanı renk paletinden birer renk gibi düşünürsek eğer içinde bulunulan bu korku herkesi bir kara delik misali bir siyaha dönüştürüyor. Dilimize bağlanmış olan bu prangaların anahtarı bizim elimizde. Dünyayı bu ucu bucağı olmayan karanlıklardan kurtarıp rengarenk bir hale sokabilmek de tabii ki. Mustafa Kemal Atatürk'ün de dediği gibi ''Her fert istediğini düşünmek, istediğine inanmak, kendine mahsus siyasi bir kre malik olmak, seçtiği bir dinin icaplarını yapmak veya yapmamak hak ve hürriyetlerine maliktir. Kimsenin krine ve vicdanına hakim olunamaz.'' Bunun bir gün başarabileceğine dair inancım tam.