KORKULARIMIN EN BÜYÜĞÜ: ÖZLEMEYİ ÖZLEMEK

Sevdiklerimiz, uğruna ölmeyi göze alacak kadar çok sevdiklerimiz, dostlarımız, akrabalarımız, kediler, köpekler, kuşlar, bahçeler, çiçekler; bazen haz etmediğimiz, özlenmeyi hiç hak etmeyen insanlar, alışkanlıklar, hepsi hayatımızdan çıkaramadığımız özlem duygusunun her gün farklı bir yüzüyle kapımızı çalmasıyla gelir önümüze. Çok kötü geçen bir günün ardından dünyanın en güzel ve karşılıksız seveni anneye sarılmayı özler bazen insan. Sevgiliye duyulur özlem, uzaklarda okuyan, kokusunu unutma korkusuyla geçmek bilmeyen, saniyeleri saatlere, günleri aylara dönüştüren amansız beklemelerin en büyük tetikleyicisidir. Her ne kadar özlemek, çok zamanlar canımızı yaksa da özlemlerin en acısı, en vahimi özlemeyi özlemek olacaktır. Bir mesaj uzaklıktayken bile özlenen o insanların artık hayatımızda olmaması en ağır cezalardan biri olacaktır. Bazen ölüm, bazen söylenen ağır sözler, bazense kavgalar ayırır insanları. İşte bu ayrılıklar, sindirilemeyecek kadar ağır gelecektir insana. Sonunda kavuşma olan özlemeleri özleyecek; zamanında problem olarak gördüğü mesafeleri, her kilometresini yürüyebilecek kadar çok özlese de gidemeyecektir sevdiğine. Bu tarif edilemez acıyla defalarca başa çıkmak zorunda kalan biri olmanın beni olgunlaştırdığını düşünsem de bu acıyı hiç yaşamamış olmayı o kadar çok isterdim ki... Küçük yaşlarımda kaybettiğim, benimle, anneannemin ve annemin tepkilerine rağmen evin ortasında top oynamak için can atan dedeme, parmağımda durmamayı kendine ilke edinen Cankuş'a, beni her duyduğunda kendisine seslendiğimi düşünüp dünya güzeli sesiyle beni karşılayan Civciv'ime sarılıp koklamayı öyle özledim ki... En az bu acılar kadar büyük olan, çok sevdiklerimin canını yakan olaylar... Hayatın acı tecrübelerle dolu olduğunu bilsem de hiç alışmak istemiyorum özlemeyi özlemeye. Her sabah sesiyle uyandığı, hasta olduğunda yanında olan, canından bir parça olanı kaybediyor insanlar. Her ne kadar unutamasalar da alışıyorlar bu duruma ve bazen akıllarına bile gelmiyor; özlemeyi özlüyor insanlar. Çok sevdiğim, belki de abartılı bir şekilde değer verdiğim ve bir kez olsun pişman olmadığım sevdiklerim var benim hayatımda. Okula gelince özlediğim annem, İstanbul'a gidince aklımdan çıkaramadığım arkadaşım, her gördüğüm hayvanda aklıma gelen kedilerim var. Ne yaparsam yapayım ne kadar üzersem üzeyim sevdiklerimi, gitmezler değil mi onlar? Ne kadar ince giyinirsem giyineyim, kızıp gitmez değil mi annem? Yaptığım büyük bir hatadan dolayı bırakıp gitmez değil mi arkadaşım? Kucağımda fazla tuttuğum, göbeğini öptüğüm için bana kızıp gitmez değil mi Tarçın? Gitmediler şimdiye kadar, hiç gitmesinler çünkü bu ceza çok büyük, özlemeyi özlemek çok ağır. Biliyorum, daha da ağırları var. Hatta bu korkum, bu isteğim şımarıklık olarak geliyor bazen. Benim yaşadığım sıradan günlerin bile hayalini kuran insanlar var bu dünyada, savaşın ortasında büyüyen ve onu öldürmek üzere olan açlığından dolayı ölen annesini düşünemeyen, özleyemeyen çocuklar var. Hiç görmediği annesinin fotoğraflarına bakıp hayal kuranlar, özleyecek kadar değer verecek dostları olmayanlar var. Sevdiklerini düşünerek, onları özleyerek geçen her saniyenin değerini bilmeli insan. Onların değerini kaybettiğinde değil, onlara en sıkı sarıldığı, onların gözlerini güldürebildiği anlarda anlamalı, bilmeli insan. Bir de kimseye onsuz yapamayacak kadar değer vermeyin diyen, gereğinden fazla tecrübe sahibi insanlar olur hep etrafımızda. Belki de onlara bunu söyleten, özlemeyi özletecek kadar çok canlarını yakan olaylardır ama insanlar, bu dünyaya makineler olarak değil de duygu dolu canlılar olarak geldiyse, her güldürdüğü yüzde mutluluğu, huzuru buluyorsa onlardan bunu hayatlarından çıkarmalarını istemek büyük bir haksızlık olacaktır. Tabii ki insan sevmeli, özlemeli, düşünmeli hatta üzülmeli, hayatı dolu dolu yaşamalı. Fakat, her ne kadar gerçekçi bir hayal olmadığını bilsem de, bu dünyada kimse özlemeyi özleyecek kadar ağır bir bedel ödememeli.