BÜŞRA GÖÇER

Koparılmış Çiçek ve Aidiyet Duygusu "Çiçeklerden hoşlanmıyor olmalısın..." Vazoyu kenara alan adamı şaşkınlıkla süzüyorum. Nereden anladı; bakışlarımdan mı? O önündeki kağıdı işaret ediyor: "Öyle yazmışsın." Evet, öyle yazdım. "Elimde güç olsa bütün çiçekçileri kapatırdım," diyerek senaryodaki diyalogu tekrarlıyorum. Adam, "Neden sevmiyorsun?" diye soruyor. Sevmediğim çiçek değil, koparılmış çiçek. "Vazoda çiçek seyretmek ölü severliği hatırlatıyor bana." (Mehmet Eroğlu, 23) Bu diyalogları ilk okuduğum andan itibaren çok sevmiş ama bana tam olarak ne hissettirdiğini cümleye dökememiştim. Edebiyatın güzelliklerinden biri de bu olsa gerek, cümleyi okurken sanki çözümlemesem, ne hissettirdiğini kendi cümlelerimle kağıda dökmesem nefes alamayacakmışım gibi geliyor ve o herkesin farklı şeyler anlayacağı bu dipsiz bucaksız edebiyat okyanusunda sonunda nefes alabilmenin mutluluğunu bana anlattığı şey olan aidiyet duygusunun yaşamla nasıl paralel olduğunu kağıda sonunda dökebilince yaşıyorum. Yaşamak sadece nefes almak mıdır? Yaşayan bir varlığı ait olduğu yerden alıp hayatı fonksiyonlarını ve gereksinimlerini minimal şartlarda da olsa devam ettireceği bir yere koymak onu yaşatmak değildir çünkü yaşamak sadece biyolojik ihtiyaçlarımızı karşılamak veya varlığımızı devam ettirmek değildir. Yaşayan bir varlık olarak insan, içinde bir yerlere ait olma isteğiyle doğar, bu nedendendir ki küçüklüğümüzden beri eğer bir yerde ilk defa bulunuyorsak tedirgin oluruz çünkü oraya yabancıyızdır, kendimizi ait hissetmeyiz. Yeni bir eve taşındığımızda sanki orası gerçek evimiz değilmiş gibi gelir, sanki orada misafirmişiz gibi. Aidiyet duygusu küçükken genelde sizi büyüten, sizinle ilgilenen kişinin yanında olma istediğidir ama yaşımız büyüdükçe aidiyet duygusuna daha farklı anlamlar katarız hele de ev kavramı artık anne babanızın yanı demek değilse. Kendimden örnek vermem gerekirse memleketimdeki üniversitede okumadağımdan dolayı artık anne babamın yanında yaşamıyorum. Annem, babam ve evimden ayrı yaşadığım ilk yılda kaldığım yere alışamamıştım, kendimi kaldığım yere ya da bu şehre ait hissetmiyordum. Bana sorarsanız sadece biyolojik olarak yaşıyordum çünkü insan kendini bir yere ait hissetmeyince ne yapacağını şaşırıyor ve bu hissetmeyişin sonunda kendini hiçbir şey yapmazken buluyor. Buranın havası, suyu, insanları o kadar farklıydı ki kendi memleketimden, onlar bana uzaktı ben onlara uzaktım ama bir yılın sonunda, yaz tatili için Ankara'dan ayrılırken camdan dışarı baktığımda artık kendimi o kadar yabancı hissetmiyordum. Nitekim memleketime geldiğimde de artık burayı ait olduğum yer olarak görmüyordum, memleketsizleşmiştim. O gün Ankara'dan ayrılıp memleketim olan Adana'ya gittiğimde hissettiğim o ait olmama hissini iki şehir için de hala yaşıyorum ve biliyorum ki şu anda ister kendime göstereyim ister göstermeden sinsice yapayım bu işi; ben, kendimi ait hissettiğim bir yer arıyorum. İnsan anca kendini ait hissettiği yerde kendini bulur belki de o yüzdendir ki şu an kendimi çocukken kendimi tanıdığım kadar tanımıyorum. Bazen bu aidiyet duygusu olduğumuz yerlerle ilgili değil de yanımızdaki insanlarla da ilgili olabiliyor. Örneğin, herkesi birinci dereceden tanımadığınız bir arkadaş ortamında bulununca ve özellikle konuşulan konular ilginizi çekmediğinde kendinizi genellikle oraya çok yabancı hissedersiniz. Nitekim, bu durum çok sevdiğiniz çocukluk arkadaşlarınızda kesinlikle geçerli olmaz. Bir duruma karşı yabancılık hissedip hissetmemeyle alakalı duygular genellikle karşıdaki insanı tanımanız ve onun da sizi tanımasıyla alakalı oluyor. Çünkü insan karşısındaki insanı tanıyınca, vakit geçirmeyi sevince yer ve zaman fark etmeksizin kendini oraya ait hissediyor. Velhasıl, benim düşüncem ve inancım eğer insan kendini ait hissetmediği bir yerde veya bir ortamdaysa, tıpkı yazarın da belirttiği gibi koparılmış bir çiçeğe benzer. Oysa bir çiçeğin bütün olarak yaşadığı yer kökleriyle toprağa bağlı olan dalıdır, koparılıp düzenli sulanarak yaşatılmaya çalışan saksı değil ve eğer hayat bir yolculuksa rotamız kendimizi ait hissettiğimiz yere ve doğrultuya göre olmalı çünkü asıl benliğimiz orada bizi bekliyor olacak. BÜŞRA GÖÇER