Rüyadan Uyanma Vakti

Hemen hemen her çocuk için vazgeçilmez bir oyundur evcilik. Kendi o küçük dünyasından çıkıp oyun bile olsa başka bir dünyaya kapıyı açar. Büyüklüğüne, üstünlüğüne ve olgunluğuna hayran kaldığı yetişkinlerin dünyasındadır artık. Kendisi de şimdi onlar gibi "özgürdür". Güven ve huzur içindedir, ne oyuncaklarını paylaşmak zorunda olduğu kardeşi, ne sürekli ona sesini yükselten ağabeyi, ne de odasını toplamasını söyleyen annesi vardır başında. Çünkü kendisi de bir yetişken olmuştur, büyük, yüce, üstün ve olgun. Bu yalan ve masum dünyaya bazen öyle kendini kaptırıp gider ki artık çocuk olmak onun için bir zulüm halini alır. Bir an önce büyüyüp gerçekten hayalini kurduğu o yüce yetişkin forma kavuşmak ve arzuladığı mükemmellikler dünyasına erişmek ister. Ne var ki o yetişkinlik mertebesine eriştiğinde ise yavaş yavaş aradığı ideal dünyanın gerçekte onu pek de tatmin etmediğini idrak edince, çocukluğunu ve o çocuksu duygularını tekrar yaşama isteği doğacaktır. Her ne kadar sadece çocukların evcilik oynadığını sansak da aslında her birimiz kendi evcilik oyunumuz içinde sürüklenip duruyoruz. Kendimizi güvende ve huzur içinde hissettiğimiz o "masum" cennetimiz içinde, küçüklük arzularımızın olgunlaşmış halini tatmin ediyoruz bir nevi. Korkularımız ve arzularımız besliyor bu cennetin ırmaklarını. Bir süreliğine gerçekliğe ve onun getirilerine ara verip hayaller ve idealler evrenine yol alış başlıyor. Gerçeklikten uzak sahte mutluluklarımız bizleri hiç olmadığı kadar güvende hissettiriyor. Bir 21402377 Kargın 2 kurmaca bizimkisi, mutluluk, güven ve huzur üzerine kurulu bir kurmaca. İdealize edilmiş bu kurmaca içinde kendi düş ülkemizin efendisiyiz bizler. Her ne kadar kuklacı oluğumuzu düşünsek de kuklanın ta kendisiyiz. Bizler bu tatlı rüyada yellenip dururken bazılarımız ise rüyadan uyanma vaktinin geldiğini fark edip gerçekliğe doğru yelken açabiliyor. Karanlık bir kapı var önlerinde, hakikatin kapısı. Masallar ülkesinden çok farklı bu kapının ardı. Evet, orada mükemmel bir dünya yok elbette. Evet, orası belki de kötülükler ve acımasızlıklarla dolu bir yer. Ve evet, masum sahte cennetimizin verdiği vaatler de burada olmayabilir. Ama hiç şüphesiz gözlerimizdeki perdeden arınıp cennetin büyüsünden kopacağız eninde sonunda. Hakikat orada bekliyor tüm çıplaklığıyla ve onu aramaya cesaret edenler, korkularını güçlendiren haşin dalgaları aşıp hakikate yelken açanlar sonunda bir umut ışığı olacaklardır diğerlerine. Artık herkesin uyanma vakti gelmiştir. Cennet rüyasına bir başkaldırı vaktidir zaman. Asıl şimdi özgürlük başlamaktadır. Hür ve mutlu olduğumuzu sandığımız bizler için, rüyamızın artık birer kuklası değil, kuklacısı olabilme şansı doğmuştur. Şimdi gerçekten kaderimiz bizim elimize geçmiştir, sahte düşlerin eline değil. Ama ne var ki cennetimiz bizi hemen alıkoyar ve hakikate doğru gidenlere bir "deli" yakıştırması yapar. Onlar yapmaması gerekeni yapmışlardır çünkü. Gerçeğin ışığında gitmek delilikten başka bir şey olamazdı zira. Bizi biz yapan mutluluklarımız kadar mutsuzluklarımızın, pembe gözlükler kadar siyah gözlüklerin ve aydınlık kadar karanlığın da var olmasıdır. Kısaca her şey karşıtıyla vardı ve yalnızca böyle anlam kazanıyorlardı. İşte, bu şekilde "insan" olabilirdik, gerçekle yüzleşerek, trajediyi de hayatın bir parçası sayarak ve onu takip ederek. Bu bir cesaret işiydi elbette, akıllara bezenmiş korkuların zincirlerinden kopmak gerekli bunun için. Bu cesareti gösterebilecek nadir insanlardan biriydi aslında Truman. Truman Burbank, sadece Peter Weir'ın yönetmenliğini yaptığı 1998 yılı ABD yapımı The Truman Show isimli eserin başkahramanı olmayıp aynı zamanda her birimize tek tek ayna tutan ve aslında insana insanı 21402377 Kargın 3 anlatan cesur bir adam. Doğumundan beri sahte bir kurgu dünyasında yaşayan Truman, hiçbirimizin yapmadığı, daha doğrusu yapamadığını yapıyor ve tüm korkularının üstesinden gelip o "mükemmel" dünyasından ayrılıp tehlikelerle dolu hakikatler dünyasına ilerleyebiliyordu. Ona vadedilen sahte güven ve huzur ortamından ayrılıp gerçeğin arayışı içerisinde ardında ne olduğunu bilmediği o kapıyı aralıyor. İnsan olmanın gereğini yapıyor kısaca, ancak zıtlıklarla anlam kazanabileceğini fark ediyor hayatın. Platon çok iyi özetliyor insanlığın durumunu. Karanlık bir mağara içinde, tüm insanlar birbirlerine zincirlenmiş ve sırtları mağaranın girişine dönük bir halde dışardan gelen ışığın mağara duvarında yarattığı gölgeleri görebiliyorlar bir tek. Hayatın sadece o gölgelerden ibaret olduğunu düşünüyorlar çünkü doğumlarından ölümlerine kadar sadece o gölgeleri görüyorlar. Onların sahte gerçekliği oluyor gölgeler, dışarıda ne olup bittiğini bilmeksizin. İçlerinden birkaçı zincirlerini kırıp ışığın geldiği yöne ilerleyebiliyor, ne var ki gölgeleriyle sarhoş olmuş diğerleri için bu insanlar aklını yitirmiş birer kaçık olmaktan öteye gidemiyor. Her şeye rağmen ışığı takip edebilecek cesarete ulaşanlar eninde sonunda diğerlerini daldıkları uykudan uyandırabileceklerdir, er ya da geç. Evet, rüyadan uyanma vakti geldi artık, şimdi gerçekle yüzleşme zamanı!