YOL KENARINDAKİ ÇİÇEKLER

Evvel zamandı, kaybolmuştum. İnsan hevesle yürüdüğü yolda kaybolduğunu hemen fark edemiyor. Ben fark ettiğimde geri dönemeyecek kadar yürümüştüm. Hikayenin bittiğini sandım. Sonrasının hep sıkıntılı güz günleri olduğunu, rüzgarın hep sert eseceğini, göğün üzerime devrileceğini hatta... Kimseye söz etmedim bundan. Denemeli miydim? Hayır. Herkesin tebessümle baktığı kalbiminse bulduğu her köşe başında ağladığı bir yolun artık geri dönülemeyecek faslındaydım. Anlamayacaklardı. Ben kaybolmuştum ve kimse bunun korkunç bir kayboluş olduğunu anlamayacaktı. Gece yürüyüşlerimi sıklaştırdım ben de. Karanlık oldu bir tarafım. Şehri izledim. Gördüğüm ışıkları saydım birer birer. Kaç hikaye barındırdığını düşündüm bu koca şehrin, hep aynı yerde bunu düşündüm. Gün döndü, gece devrildi, ben hep bunu düşündüm. Kendi hikayeme yanaşamadım bir türlü. Sait Faik'in deyimiyle o kadar üstü başı düzgünler, suratı ciddiler, hali azametliler içinde kalmıştım ki bir türlü kendi hikayeme yanaşamıyordum. İnsan ne kadar eksilebilirdi? Ne kadar uzaklaşabilirdi kendi kalbinden? Heveslerimizi yitirebilir miydik? Ya hislerimizi? Hislerimizi yitirmek, bu fazla ürkütücüydü. Gün yine devrilirken bir akşam vakti birinin ayak izlerine rastladım. Benden önce bu yollardan geçmiş birinin varlığını ilk defa o vakit düştü aklıma. -Sanki bu yolu yalnız ben bulmuş ve kaybolanı olmuştum.- Yol kenarındaki çiçeklere götürdü beni o izler. Uzun zamandan beri ilk defa hayret ettim. Ne kadar çok şaşırdığımı ve ne kadar az hayret ettiğimi de o zaman fark ettim. Sonra karşıma çıkan her yol ayrımında sağa saptım. Sahiden "kaybolmanın baharı" diye bir şey vardı ve ben tam da öyle bir zamanın içindeydim. Ne söyleyeceğimi dahi bilemediğim, sözcüklerin içimden geçenleri anlatmaya yetmediği ve yetmeyeceği bir zamanın içinde... Kırk ikindi saymaya hevesimi hatırladım fakat en son yirmi altıda mı yoksa yirmi yedide mi bıraktığımı anımsayamadım. Yine de "kırk ikindi saymalıyım" (Bayazıt, 73) diye sayıkladım durdum çok zaman. Bir akşamüstü yağmurunu ezberimde tuttum. Bir ıhlamur ağacının altından bakıyorum artık dünyaya. Umudun her zaman var olduğunu, her hikayenin bir yerlerinde muhakkak bir bahar barındırdığını ben böyle öğrendim. Dünyanın bütün sözcüklerini önüme yığıp mümkün olan en güzel şiirle baharı anlatmak gibi pek de makul olmayan arzular sarıyor zaman zaman içimi. En çok yol kenarındaki çiçeklerden bahsetmek istiyorum bu şiirde, rastladığım ayak izlerinden sonra. Mavinin ve siyahın her tonunu sığdırmak istiyorum tek bir dizeye. Gecenin de bahara dahil olduğundan ve hatta baharın en güzel faslının gecede olduğundan bahsetmek... Hanımeli kokusu sinsin istiyorum sonra bu şiire. Biraz da nergis... İnsan bazen kokuları da alıp bir şiire, bir bahar şiirinin tam da üçüncü dizesine eklemek istiyor. Bir avuç badem şekeri ile toparlanabileceğimizden, gönlün konuşmaya ihtiyacı olmadığından, bahar akşamları denizin üzerine toplanan ve kül rengi olmakla mor olmak arasında gidip gelen o renkten, kayalıklara oturmanın iç huzurundan, şehrin siluetine bakıp iç geçirmekten bahsetmek istiyorum uzun uzadıya. Dediğim gibi pek de makul olmayan arzular bunlar. Hiçbir zaman tam olarak anlatamayacağım. Eksik kalır korkusuyla bu hevesimi bir kenara bırakıp herkesin kendi baharını bulabilmesi için dua etmeye başladığım bir vakitte rastlıyorum Selçuk Sümer Özel'e ait bu fotoğrafa. Bildiğim bütün şiirler dilimin ucuna geliyor, hiçbirini mırıldanmıyorum. Bakıyorum sadece. Yol kenarında bulduğum çiçekleri hatırlıyorum. Hiçbir cümleye sığdıramayacağım o an olanca büyüsüyle karşıma dikiliyor sanki. Tüm o yolu baştan yürüyorum. Kısacık bir anın içinde heves ediyor, heveslerimi yitiriyor, düşüyor, kalkıyor, biraz daha yürüyor, yoruluyor, tekrar düşüyor ve nihayet bahara rastlıyorum. Taşa, toprağa ve diri kalmış gelinciklere tekrar tekrar bakıyorum. Bilhassa gelinciklere... Rüzgarın sert esmediği bir yerin varlığına şahit olmak ışık düşürüyor içime. Eda Nur Küçükkahveci