NE TUHAF HAYAT DENİLEN ŞEY

Şiirlerini okurken şairin, betimlemenin gücünü hissettim. Akan giden düşüncelerin ya- zıya dökülmesini izledim. Şiirlerde yaşamdan basit kesitlerle şairin düşlerinin, düşüncelerinin buluşmasına tanık olurken, aslında hepimizin zihinlerimizde, beceriksiz de olsak, bir şair ol- duğunu fark ettim. Hepimiz günlük hayatımızda bir şeyler görüyor, gördüklerimizi yorumlu- yoruz. Fikirlerimiz kelimelere dökülüp akıp gidiyor. Algımız düşünceye kelime yoluyla ileti- liyor. Her anımızda olan biteni sorguluyoruz aslında. Her sabah kalktığımızda günün nasıl geçeceğini düşünüyoruz. Her kahvaltı edişimizde tadına baktığımız yiyeceğin lezzeti hakkında yorum yaparız. Gün içerisinde gerçekleşen her olay hakkında bir şeyler düşünürüz. Her biri de cümleler şeklinde gelip geçer. Bazen birbirle- rine bağlıdırlar, bazen ise tamamen bağımsızdırlar birbirlerinden. Ama sonuçta hayatımızda, zihnimizde hep kelimeler vardır. Biz de şairimiz Sabahattin Bey gibi "kelimelerle yaşarız." Biz de zihinlerimizde edebi eserler yazarız. Hepimiz şiirler, öyküler, hikayeler düşler; hepi- miz betimlemeler yapar, kafiyeler üretiriz zihinlerimizde. Ama söz uçar, yazı kalır. Ne kadar düşlesek de kolay olmayan yazma işlemine çoğumuz adım atmayız. Vakitsizliğimizden belki de, belki tembelliğimizden. Ama bu bahaneler bize onca güzel söz, onca ilginç hikaye kaybet- tiriyor aslında. Özellikle günlük ve anı defteri kullanımının sosyal medyanın kolaylığı yüzün- den azalması o güzel anıların bir sosyal medya uygulamasında heba olmasına neden oluyor. Halbuki o anılar bir deftere, bir fotoğraf arkasına yazılsa; yıllar sonra bir akşam vakti, güneşin kızıllığında camdan dışarı bakarken okuyup içinizi ısıtabilir. Dediğim gibi, her insan bir yazar, bir şairdir. Bence şiir, öykü yazmak resim çizmek, şarkı söylemek gibi kendimizi ifade edip içimizdekini dışarı dökebileceğimiz bir aktivite ola- rak görülmeli. Belirli kalıplara, zorlamalara dayatılmadan, küçümsenmeden yazılmalı, yakın bir arkadaşa içini döker gibi. Sonuçta hayatımız, zihnimiz hep kelimelerle dolu. Her insan mükemmel bir yazar olmasa da, her insanın bir kurgu yetisi vardır. Gerek hayatlarından bir parça olsun, gerek herhangi bir konudaki bir görüşleri olsun; her insanın yazacak bir şeyi vardır. Önemli olan yazmayı bir hobi olarak kabul edip yazma işine gönül vermektir. Böylece yazmaya başlar, zihindeki dağılmış cümleler, kelimeler birbirine bağlanır, betimlemeler kuv- vet bulur. Dağılmış düşüncelerimiz toplanır, dizilir ve bir mantık dizisi oluşturmaya başlar. Bir düzeni olur adeta. Kelimelerle yaşarız. Buna hayal gücümüz ve beynimizin düşünme şekli örnek değil sadece. Dil dediğimiz, bizi insana, kültüre, topluma, değerlere, kısaca var olan her şeye bağla- yan odur aslında. Algıladığımızı kelimelere dökerek düşünmemizin sebebi belki de budur as- lında. İnsan hayata dil ile bağlanır. Kendini ifade etmek ister çünkü. Konuşur, dinler, bu saye- de empati yapar, düşünür, anlar. İnsan bulunduğu çevrede dil ile var olur. Yalnızlığından kur- tulmak için konuşur, yalnız bırakmamak için dinler. Merak eder sorar, yeri gelir cevap verir. Ne kadar susmaya çalışsak, ne kadar beş duyumuzu görmezden gelip kendimizi var olan ger- çeklikten uzaklaştırmaya çalışsak da biz her durumda kelimelerle yaşıyor olacağız. Çünkü dil hayatımızın hep önemli bir parçası oldu, her zaman da olacak. Ama ne kadar kelimelerle yaşasak da, bir sabah erken uyanınca balkona çıkmak da gü- zel. Düşüncelerimiz kelime olsa da kelimeye dökmemiz gereken bir şeyler olmalı. Güz vak- tinde güneşin güzelliği, keman sesinin ince tınısı, hasta halimizde önümüze konan tavuk su- yuna çorbanın kokusu... Biz hayata dille bağlı olsak da hayatın kendisi kelimeler değil. İnsan hayat dediğinin karşısında öyle bir hayret içinde kalmıştır ki onu ifade etmek, ona ve diğer in- sanlara bağlanmak için kelimeleri bulmuştur. Hayat denilen şaheseri kelimeleri, dili icat etmiş olmasına rağmen hala tamamen ifade edememiştir ve bana soracak olursanız, hiçbir zaman tam olarak ifade edemeyecektir de.