Köpek İle Sahibi

Thomas Mann bu kitapla gerçekten çok güzel bir iş çıkarmış ve aldığı Nobel ödülünü fazlası ile hak ediyor. İnternette kitabı araştırırken gördüğüm bir yazıda kitabı sadece çok fazla kitap okuyanların beğeneceği deniyordu ama ben neredeyse hiç kitap okumamama rağmen gerçekten sevdim kitabı. Kitaptaki kahramanın köpeğini bu kadar çok tanıması beni gerçekten etkiledi. Köpeğin yaptığı her hareketin anlamanı biliyor ve Bauschan'ın da(köpek) sahibine bu kadar bağlı olması gerçekten güzel. Aralarında çok güzel bir bağ oluşmuş. Bauschan sahibinin giydiği şeylerden şehre mi avlanmaya mı gideceğini anlayarak ona göre sevinip ya da üzülüyor. Eğer sahibi ava gidecekse çok heyecanlanıyor çünkü ortalıkta serbestçe koşturabileceğini biliyor ama eğer sahibi şehre gidecekse üzülüyor çünkü bütün gün evde onu beklemek zorunda kalıyor. Benim de bir köpeğim var, ismi Muffin. Onu ben 6. sınıfa giderken almıştık. Almadan önce anne ve babama 1 ay boyunca yalvardığımı hatırlıyorum en sonunda beni kıramayıp bir tane petshop'a götürmüşlerdi ve orada Muffin ile tanışmıştım. Onu ilk gördüğümde daha 8 aylıktı. Cinsi bir Golden Retriever ve tüyleri altın sarısı rengindeydi. Onu gördüğüm anda almak istemiştim ve anne ve babam da izin vermişlerdi. Muffin'i eve getirdiğimiz zaman çok heyecanlıydım çünkü ilk defa bir evcil hayvanım olacaktı. Eve ilk girdiğinde Muffin biraz korkuyordu çünkü bu onun ilk seferiydi. Muffin'in annesi doğum yaptığı zaman sahipleri onu petshop'a vermişler. Muffin ile ilk gecemiz çok güzel geçtiydi. Onu eve ısındırmaya çalışmış ve onunla bol bol oynamıştım. Bir sonraki günün sabahı okula gidip Muffin'den ayrılacağım diye üzülüyordum. Ama okul bitip eve geldiğim zaman çok sevinmiştim. İlk haftalarda biraz zorlanıyordum ona bakmak konusunda çünkü bu benim ilk seferimdi ama ilerleyen haftalarda ona bakmaya iyice alışmıştım ve Muffin ile baya yakınlaşmıştık. Her gün onu belirli bir zamanda yürüyüşe çıkarıyordum ve beraber eğleniyorduk. Bir keresinde onu elimden kaçırmıştım ve o da kaçıp gitmişti. O gün ağladıydım ve 2 hafta boyunca üzülmeye devam etmiştim ama 2 hafta sonra biri arayıp Muffin'i bulduğunu söylemişti. Ben hemen gidip almak istemiştim Muffin'i ama gece geç vakit olduğu ve öteki günde okul olacağı için ebeveynlerim izin vermemişti. Öteki gün okuldan sonra Muffin'i bulan kişi ile buluştuk ve Muffin'i bize geri verdi. Muffin'i geri aldığımız zaman çok sevinmiştim ve onu eve götürüp onunla oynama başlamıştım. Aradan birkaç hafta geçtikten sonra her şeyi beraber yapmaya başlamıştık ve ona birkaç komut öğretmeye çalışıyordum otur deyince oturması gibi, tabi becerememişti. O yüzden bir köpek eğiticisinin yanına vermiştik onu. Birkaç hafta sonra bazı komutları yapabilir hale gelmişti otur deyince oturuyordu, gel deyince geliyordu. Çok iyi bir arkadaşlığımız olmuştu Muffin ile. Yazın onu her gün parka götürüp başka köpekler ile tanışmasını ve oynamasını sağlıyordum. Şuan Muffin 7 yaşında ve üniversiteyi İstanbul'dan başka bir şehirde kazandığım için onunla ayrılmak zorunda kaldık. Geçen cuma okul bittikten sonra İstanbul'a evime dönmüştüm ve kapıdan içeri girdiğim anda Muffin üstüme atladı ve yüzümü yalamaya başladı. O'nu yine gördüğüm için çok sevinmiştim ve hafta sonunu onunla iyi değerlendirmek istemiştim ve elimden gelenin en iyisini de yaptım. Sonuç olarak bu kitabı okuyunca kendi köpeğim ile olan anılarım aklıma geldi ve ben de onlarla ilgili yazmak istedim. Özgür Özaçık