Ölünce Geçer Her Şey

Bu yazımda çoğu insanın hayatlarının bir döneminde karşılaşmış olduğu bir insandan bahsedeceğim, hani hiçbir şeyden mutlu olamayan, her şeye bahane üreten, sürekli sıkılan, keder bağımlısı bir insan vardır bilir misiniz? Hah, işte o insan uzun bir süredir ben oluyorum galiba. Kim olduklarını bilmediğim insanların su gibi akıp gittiğini düşündükleri, benim içinse her günün 24 saatten fazla sürdüğü şu "kısacık" ömrümüzde nadir de olsa gülüyorum ben de işte. 8-9 Senedir Kendimi İyi Hissetmiyorum'u okumadan önce yüzümün güleceğini hiç düşünmezdim açıkçası. Melankoli bağımlısı olduğumdan ismini beğenerek almıştım ilk başta fakat kitabı okuduktan sonra "Aman, ölünce geçer her şey" demeyi başarabilen bir insan bıraktı Feyyaz Yiğit bana. 8-9 sene olmuş mudur bilmiyorum ama ben de uzun bir süredir iyi hissetmiyorum kendimi. Hatta bazen o kadar iyi hissetmiyorum ki, kalkıp bir satıra tülbent sarıp, üzerine de çiğ et koyup yastığımın altına atasım geliyor, kim bilir belki gerçekten işe yarıyordur diyorum, korkar belki bütün dertlerim satırdan da koşarak uzaklaşır ama... Benim hikayem de terzi kendi söküğünü dikemez misali, birine babaanne tülbendi bütün dertlere çareymiş desem kesin tutar o, ama ben kendim denesem sadece çiğ etin kokusu siner yastık- yorgana. Biliyorum da ben kötü gün dostlarından değilim belki ama genellikle insanların kötü günlerinde yanlarında olmayı tercih ederim. Her ne kadar kendi hayatıma uygulayamasam da çare olurum dertlerine insanların o kötü zamanlarında, şimdi Sezar'ın hakkı da Sezar'a! Hem iyi günlerinde yanlarında olup da ne yapacaksak insanların? Beterin beteri var ama iyinin de iyisini göremedim ben daha. Bazıları da mutluluk paylaşınca çoğalır diyor, e yedi milyar nasıl mutlu mesut yaşıyoruz baksanıza!? Yine insanların mutlulukları derken kendi mutluluğuma sıra gelemedi bir türlü işte. Açıyorum bazen Feyyaz Yiğit'in şarkılarını, seçiyorum kendime kitaptan bir sayfa, ardından gelen gün ışığı gecenin karanlığında... Tam mutlu mu oldum acaba diye düşünüyorum, bir bakmışım saat 7, başlasın okul telaşı her zamanki gibi. Belki de diyorum ben çok düşündüğüm için uzun zamandır kendimi iyi hissetmiyorum. Kaybettikleri şeyleri bulamayan insanlar sürekli bir arayış içerisinde kalırlarmış unutmadıkları bir hüzünle. Mesela yıllar önce kaybettiğim bir çocukluk dönemi kitabımı ne zaman raflarıma baksam hatırlarım, gözüm arar bilmediğim bir nedenden. İyilik ve mutluluk için bir arayıştayım fakat ne bulabildiğim var kaybettiğimden bu yana ne de etrafımdaki diğer insanlardan geleceği var o mutluluk sırasının bana. Sanki herkesin kapısını çalıyor mutluluk denen arkadaş, insanlara altın tepsiler içerisinde bir şeyler sunuyor, bir tek benim kapımı bulamadı. Belki de ben onu aramaya çıktığım zamanlar eve uğruyordur, bilmiyorum. Karşılaşamıyoruz pek fazla neticede, bazen yolda görüyorum selam veriyorum, acelesi oluyor, geçiveriyor yanımdan hızlı bir şekilde. Gelirse de kapım her zaman açık kendisine, içeride koyu bir sohbet; yanımda beni hiç yalnız bırakmayan ahretlik dostlarım dert, tasa, keder ve altı hala yanmakta olan bir çaydanlık... Benim hayatım da böyle işte... Yazar olmadığımdan olsa gerek kendimi iyi hissetmiyorum desem herkes aynı cevabı verir yüzüme: "Bunlar da geçer Toprak merak etme." Bunlar da geçer diye diye bitiriyoruz ömrümüzü. Halbuki biter mi dert, tasa, keder; geçer mi hiç kötü günler? Kendini kaybetmiş ve bir türlü bulamayan bir insan için bitmez kötü günler. Ya kapılmak lazım yeni jenerasyon akımına ki bunun anlamı düşünmeden yaşa; ya da gerçekten ölünce geçecek her şey... Ben 3-4 senedir kendimi iyi hissetmiyorum, geçer mi bilmem bu günler. En azından 4-5 sene kalmış Thunder & Shadows kahvehanesinde sıcak bir oralet içmeme...