YAŞIYORSAN BİR ETİKETİN OLMALI

Hayatın önümüze serdiği dikenlerle, yokuşlarla dolu bir yol var. Bazı yollarda daha çok diken var ve o yollarda yürümeye devam etmek oldukça zor. Bazı yollar ise olabildiğince düz ve pürüzsüz. Yollarımızı seçemediğimiz halde nasıl ilerlediğimiz neden bu kadar önemli bazıları için? Dikenler yüzünden kanayan ve yokuş çıkmaktan yorulmuş vücutlara bir de insanların yargılayıcı bakışları eklenince hayat çekilmez hale geliyor bu şansız insanlar için. Temple Grandin de bu şansız insanlardan biri aslında. Fakat o bu şanssızlığın hiçbir zaman vazgeçmek için yeterli bir sebep olmadığının kanıtlarından biri. Grandin'in hayat hikayesine tanık olduktan sonra yolumun onunkine göre çok daha düz olduğunu fark ettim. Hayatımda eksiklik ve sorun olarak gördüğüm şeyleri kendimce büyüttüğümü anladım. Dünyada o kadar çok problem var ki biz kendimizinkileri düşünmekten perspektifimizi genişletemiyoruz. Toplumun bize dayattığı gerçekleri kabullenip hiç sorgulamadan gerçek olarak görüyoruz bunları. Bize perspektifin ne olduğu tarif ediliyor, yanılgılarımızı bile başkasının öğrettiği şekliyle kabul ediyoruz. Temple gibi kendine bir perspektif odası yaratıp kendi algıları ve aklıyla yanılgısını sorgulayabilcek çok az insan var bu dünyada. Bence bütün problemlerin de çıkış noktası burası aslında. Gün geçtikçe üretmenin ne demek olduğunu unutuyor, yaratıcılığımızı bize öğretilenlerle sınırlayıp beklenen şekilde bir üretim gerçekleştirmeye odaklanıyoruz sadece. Her şeyden sadece verimli olmasını bekliyor ve kar odaklı bir yaşam sürüyoruz. "Eğitimi nasıl daha etkili hale getirebilir, topluma daha çok insan kazandırabiliriz?" gibi sorular sormak yerine "Hangi kısıtlamaları yaparak devlet hazinesini fazlalaştırabiliriz, hangi yatırımı yaparsak vergilerden düşebiliriz, üretime katkısı olamayacak bireyleri nasıl yalnızlaştırabiliriz?" sorularına yanıt arıyoruz şu anda. Temple gibi hayattaki tutkularını bilen ve onlar için savaşmaya hazır insanlar giderek azalıyor. Kendimiz için yetiştirdiğimiz hayvanları bile sadece birer kar kaynağı olarak görüyor, onların rahatının karımızdan çalacağını düşünüp bu konuda harekete geçmiyoruz. Farklı olanları doğrudan izole ederek cezalandıran bir topluluk haline gelmemiz çok kötü gerçekten. Değişiklik yaratabilecek insanları, dikenli yollarına rağmen pes etmeyenleri, daha çok teşvik ederek onlara yardımcı olmamız gerekirken bir darbe de biz indirerek onların yollarını tıkıyoruz. Böylece bakış açımızı değiştirebilecek bir insan kalmıyor geriye. Bu özel insanlar bizden çok farklı açılarla görebilen kişiler ve bize öğretebilecek çok şeyleri var. İnsanlara etiketler yapıştırmayı bırakıp, normları olduğu gibi kabullenen konformist bir toplum yapısına bürünmekten vazgeçebilirsek tüm dünyada işlerin değişeceğini düşünüyorum. Bazıları için yazdıklarım fazla ütopik olacak muhtemelen; fakat alışılmamış yeni düşüncelere ulaşılamayacak, ütopik düşünceler olarak bakıldığı için mekanik bir yapı almış olan topluma tekrar insancıl bir yapı kazandırabilecek kaç tane insan susturuldu kim bilir. Üstünde yaşadığımız gezegene bakınca çok fazla insanın ve canlının acı çektiğini gördüm. Bir de suçu kimyasallara, hastalıklara ya da devlete attığımızı. Sonra dönüp tekrar baktığımda açlığı kader bellemiş küçük çocuklardan savaşı dünyanın bir parçası olarak gören yaralı minik bedenlere, vahşice öldürülen hayvanlardan delinen atmosfer yüzünden habitatları yok olan beyaz kürklü yaratıklara, tüm bu olaylarda bir payım olduğunu fark ettim. Yardım etmeye çalıştığım zamanları da düşünmeye çalıştım kendimi rahatlatmak için ama gördüm ki bu yardımlar da insanları dürtüp duran vicdanı susturmak için yapılıyormuş aslında. Gerçekten yardım etmeye çalışanlar da üstlerine bir etiket yapıştırıp defolu, yararsız bireyler olarak görülüyor. Aralarında şanslı olanlar da var tabii. Onlar dünyayı daha iyi hale getiren, onun yaşanabilir ve güvenli bir ev olmasını sağlayanlar işte. Gereksiz soruları sormayı bırakıp sorgulayabilen farklı insanların hayatımıza yeni bir akış getirmesine daha sık izin verebildiğimiz, insanların kendileri olmaktan korkmadığı ve gülümsemesi dünyayı aydınlatan birçok insan görmeye başladığımız günlerin çok uzakta olmaması dileğiyle. İrem Karabulut 21601745