Kendi Yaşantımızda Kapana Kısılmak

Sorumluluklar adeta geçmeyen bir iz gibi insanların peşinden hiçbir zaman ayrılmıyorlar. Ne yaparsak yapalım, bir sorumluluk bitince hemen ardından bir başkası geliyor ve bu döngü insan yaşamı boyunca sürekli tekrar ediyor. İnsanlar sanki bir çemberin içinde mahsur kalmışlar adeta. Fil Sürekli omuzlarında gitgide artan bir yük ile... Raymond Carver'ın adlı eserini okurken birçok duyguyu aynı anda yaşadım. Kimi zaman kızdım kimi zaman da hüzünlendim. Bu duygu değişiminin en temel nedeni Carver'ın aslında bizim hayatımızın en gözden kaçan tarafına bir ışık tutuşu benim düşünceme göre. Sorumluluk denen kavram o kadar insan doğasının bir parçası haline gelmiş ki bize olan etkisini fark edemiyoruz bazen. İşte bu durumda Carver, adeta, bir uyarı ateşi Fil Fil gibi insanların aynayı kendilerine çevirmesini istemiş 'de. , benim düşünceme göre bir hikaye kitabı olmaktan çok öte; çünkü, insanlık adına yazılmış bir uyarı mektubu gibi. Hayat; durmak bilmeyen bir hız treni, benim düşünceme göre. Zaman geçtikçe, yani insan büyümeye başladıkça, bu trene daha fazla insan binmeye başlıyor ve trenin rayda gidişi daha da hantallaşıyor. İnsan, daha da hızlı gitmesini istiyor ama bu isteği gerçekleşemeden tren duruyor. Bu senaryo, Raymond Carver'in kitabını okurken aklımdan geçirdiğim ve genel olarak her şeyi özetleyen bir senaryo. Adeta, kitabı okurken benim bir parçam haline geldi. İnsan, sorumlulukların pençesinden kaçamayan bir canlı. Nereye giderse gitsin binbir çeşit sorumluluk bir bulmaca gibi oluşuveriyor. Ancak, bence üzücü olan durum insanların kendi hislerine ve düşüncelerine bu açıdan çok da önem vermeyişi. Carver, bunu anlamamda büyük bir katkı sağladı kitabıyla. Kitabı okurken aklıma birden bire babaannem ve yaşadığı hayat geldi. Küçük yaşta babasını kaybetmişti babaannem. Hemen ardından maddi yetersizlikler ve o günün koşulları neticesinde okula gidememişti. Hayat, bazen bize yüklediği sorumluluklarla bizim kendi hayallerimizin önünü kapıyordu. Babaannemin bu hayat hikayesi, bence, Carver'ın kitabının yanında, konuyu özetlemekte olan çok net bir örnek. Bazen görev bilinci ve iş yükü o kadar fazla olur ki gözümüzü kırptığımız anda tüm hayallerimize rağmen birkaç saniye gibi geçen süre aslında altı yıl olur. Bazen bize yüklenen ağır taşların altında, kendimizi ve bizi biz yapan hayallerimizi unutmamız gerekiyor. Raymond Carver'ın Fil adlı kitabı beni gerçekten çok etkiledi ve üzerinde düşünmemi teşvik etti. Bazen insanların kendi fikirlerini ve hayallerini nasıl da "sorumluluk" kavramıyla karaladığını bana anlatmış oldu. Her insanın kendine özgü ve o kişinin karakterini yansıtan bir hayal dünyası var. Bu hayal dünyası farklı farklı rüyaları kapsıyor. Carver, bana bu bilinci sağladıktan sonra şöyle sesleniyor aslında insanlara: "Dur artık!". "Dur ve bir bak arkanda bıraktıklarına. Bunların hiçbiri sen değilsin, sadece sen öyle olduğunu kendine inandırmaya çalışıyorsun. Ancak değilsin! Sen sadece görev yapmaya adanmış bir makine değilsin, fazlasısın. Sen bir insansın ve bir insan olarak seni sen yapan şeye odaklan, kendini mutlu gördüğün anı yaşa. Dünyayı mı gezmek istiyorsun? Gez. Kitap mı yazmak istiyorsun? Yaz. Yeter ki başka bir insanın sana biçmiş olduğu toplumsal role bu kadar kanalize olma!" İşte bana kattığı bu özel mesaj Fil sayesinde, Raymond Carver'ın 'i benim için bu kadar özel oldu.