SABAHATTİN ALİ

Küçüklüğümden beri kitap okumaya ilgi duymuşumdur. Yaşım büyüdükçe kitaplara olan ilgim arttı, her kitapta başka bir beni keşfetmek kimi zaman macera dolu gelse de kimi zaman da bu maceralar beni anlam veremediğim bir kaçışa sürükledi. Bu kaçışlarımdan bir tanesi, belki de en sevdiğimdir Kürk Mantolu Madonna. Bir uyku kaçması neticesinde tekrar okuduğum ve her okuduğumda bir önceki okumada eksik kalan hazineleri keşfettiğim bir roman. Peki ya Sabahattin Ali? Attan düşüp koluna kırmasına rağmen kitabı yetiştirme pahasına kolunu sıcak suda bekletip tekrar yazmaya devam eden biri ne kadar sığ olabilirdi ki? Peki o sıcak suyun onun kemiklerine işlediği gibi tek tek içimize işleyen her sözcüğün mucidi nasıl inkar edilebilirdi? Öyle kırılgan öyle ince ki satırları, her hikayesinde henüz tadılmamış duygular gizli. Evet farkındayım, daha önce Sabahattin Ali okumamış insanları ölesiye kıskanıyorum. Onun eserlerini en baştan, Hindistanı bulma heyecanıyla Amerika'ya sürüklenenen Kolomb'un içinde kopan fırtınalı duygularla tekrar keşfetmek, okumak istiyorum çünkü benim için Sabahattin Ali bir yazar olmaktan çok bir özlem, duygularımın farkına varmamı sağlayan bir öğretmen. Kürk Mantolu Madonna eşşiz tabirleri ve anlatımıyla duygu yüklü bir şölen sunmuştur bize. Romanın ana karakterleri Maria Puder ve Raif Efendi'dir. Raif Efendi dış dünyadan kopuk bir yaşam süren, içine kapanık bir karakterdir. Sevmediği bir kadınla evlidir. Bu tekdüze ve çoğu zaman arzu edilmeyen bir hayata tutunmasını sağlayan tek şey günlüğüne aktardığı anılarıdır. Maria ise Raif Efendi'ye hakim olan bu naifliğinin aksine son derece dominant ve kadın olmayı erkekliğin bir alt başlığı konumunda nitelendirmeyen bir kadındır. Aralarındaki bu zıtlık onları adeta çok güçlü bir mıktanıs gibi birbirlerine çeker. Roman Raif Efendi'nin suskunluğunun arkasında büyüyen aşkını anlatır. Oldukça mütevazi ama bir o kadar da güçlü bir dille anlatılmış bir aşk vardır bu romanda. Gerçekten var mı yoksa bir hayalden mi ibaret kestiremezsiniz. Bazen dominantlık yönüyle kendime yakın bulduğum Maria'ya kızarım bazen kendi davranışlarımın arkasında nasıl duruyorsam onunkilerin de arkasında yer alırım. Emin olduğum tek bir nokta vardır bu romana dair; o da Raif Efendi'nin ne güzel bir aşık olduğudur. Elimde kalemle, en ufak bir sözcüğü, cümleyi kaçırmamak için gözlerimi faltaşı gibi açarak aradığım, altını çizdiğim o muhteşem aşığın laflarıdır beni sürükleyen. Bu aşka dair en sevdiğim birkaç cümle şunlardır: Maria'ya olan aşkını böyle dile getiriyordu Raif Efendi, "... bu akşam anladım ki; bir insan diğer bir insana bazen hayata bağlandığından çok daha kuvvetli bağlarla sarılabilirmiş!" "Dünyada bir tek insana inanmıştım. O kadar inanmıştım ki, bunda aldanmış olmak, bende artık inanmak kudreti bırakmamıştı. Ona kızgın değildim. Ona kızmama, darılmama, onun aleyhinde düşünmeme imkan olmadığını hissediyordum. Ama bir kere kırılmıştım. Hayatta en güvendiğim insana duyduğum bu kırgınlık, adeta bütün insanlara dağılmıştı; çünkü o benim için bütün insanlığın timsaliydi." Maria da ona şu şekilde karşılık veriyordu, " Seni seviyorum. Deli gibi değil, gayet aklı başında olarak seviyorum." Bu aşk dolu satırları okurken kendimi Raif Efendiyle özdeşleştirmekten kaçamadım. Benim gibi bu romanı severek okuyanların da Raif Efendi'nin düşünceleri, hareketleri, yapısıyla ilgili satırlarda mutlaka bir kere olsun "Ben de öyle değil miyim sanki!" diyeceğini, ya da "Acaba ben de mi?" diyerek kendilerini sorgulayacaklarından eminim. O tutku dolu aşkın içinde bir adamın ve kadının psikolojik analizleri yer edinmiştir. Bu yönüyle diğer aşk romanlarından sıyrılmıştır aslında. İnsanların aşkın ve ölümün karşısındaki çaresizliğini, eşsiz tasvirlerle sızdırmıştır satır aralarına. Aşk öyküsü okumak belki biraz kafa dağıtmak için alınmıştır çoğu eller tarafından ama içinde kaybolmadan bitirmek imkansızdır. Okuyup bitirdikten çok sonra bile aklımızın kıvrımlarında gezinir o hayal mi gerçek mi bilemediğimiz ikili. Belki aşık olduğumuz insanla kendimizi belki de hiç tatmadığımız o tutkulu aşkı seçer koparırız kitaptan. Sanki gerçekten varolmuşcasına anarız Raif Efendi ve Maria'yı.