Gün Işığına Hasret Hayatlar

İnsanın içi ürperiyor düşündükçe yerin kilometrelerce altında çalışan işçileri. Kapitalist dünya düzeninde ezilmeye, dışlanmaya uzun yılar boyunca mahkum edilmiş emektarla onlar. Emile Zola'nın Germinal adlı eserini okuduğum zaman bu düşüncelerim gün yüzüne bir kez daha çıktı. Fakirlerden her seferinde biraz daha alıp zenginleşmeye devam eden ve kendilerini üst tabakadan ziyade 'üst insan' olarak gören zenginler olduğu sürece bu düzen böyle devam edecek. Belki birkaç yüzyıl daha... "Etienne canavarın etinden oluşan günlük tayınını yuttuğunu görüyordu, asansörler hiç durmadan inip çıkıyor, lokmaları kolayca yalayıp yutan o doymak bilmez devin gırtlağından aşağı insan taşıyordu."(Zola, s. 37) Günler, aylar, yıllar akıp gittikçe zenginler daha çok kazanmaya, işçiler ise daha çok kaybetmeye alışıyor aslında. Hak ettikleri parayı kazanamadan kaybediyorlar. Daha da önemlisi ağır çalışma şartlarından dolayı fiziksel sağlıklarının yanı sıra akıl sağlıkları da bozulmaya başlıyor. Yeri kilometrelerce alta kazmaya başladıkları andan itibaren sağlıklarından, umutlarından ve hayallerinden uzaklaşıyorlar birer birer. Tıpkı gün ışığını arkalarında bırakıp sonsuz karanlığa doğru yürüdükleri gibi. Gün ışığı yerine karanlığı, 2 kaybettikleri umutları yerine ise bir kuru ekmeği tercih ediyorlar çaresizce. Ne de olsa dünya düzeni 'ezen ve ezilen' ilişkisini gerekli görüyor. Öyle ki, daha çok kazanabilmek adına bazı insanların kendi mezarlarını çoğu zaman bilinçsizce kazmasına müsaade ediyor, hatta buna mecbur bırakıyor... "Özgür oldukları söylenerek işçiler bir köşeye atılmıştı, evet, onlara açlıktan ölme özgürlüğü tanınmıştı, onlar da bu özgürlüğü doyasıya yaşıyorlardı. Seçildikten sonra yoksulları eski çizmeleri kadar önemsemeyen ve ceplerini doldurup keyiflerine bakan alçaklara oy vermek karın doyurmuyordu."(s. 163) Acı ama gerçek bir tespit. Emekçilerimizin sahip olduğu tek özgürlük açlıktan ölme özgürlüğü. Çalıştıkları karanlık çukurdan bir daha hiç çıkmama özgürlüğü... Eserde işçilerin sefalet ve acı dolu hayatını, kasabaya yeni gelen Etienne adlı mevsimlik işçi fark etmekte ve açlıktan kırılan işçi ailelerini görünce harekete geçmek gerektiği konusunda diretmektedir. Fakat zenginiyle fakiriyle kölesi olduğumuz kapitalist düzen beklenildiği üzere bu hareketin başarıya ulaşmasını engeller ve insanlara acı dolu günler yaşatır. Ancak benim fikrime göre başarı sadece form değiştirmiştir. Hareket emekçilerin istediği iyi hayat şartlarını sağlamamış, olsa bile, dünyanın acımasız düzenin farkına varmasına ve umudun asla sönmemesine sebep olmaktadır. "Kan mı bu? Hayır, kömür tozu... İçimde ölene dek beni ısıtacak kömür var."(s. 9) Germinal'i okuduktan sonra özellikle bu satır sebebiyle aylar önce Soma faciası ile hissettiğim keskin acı yine yokladı yüreğimi. Ve yine bu ahlaksız düzene isyan etmeme sebep oldu. Aslında içimizi burkan Soma faciası ile birlikte çoğu şeyin farkına varmıştım. İşçinin, emekçinin neler çektiğini ilk o zaman anlamıştım. Kayıplarımızı düşünüp ağlamıştım saatlerce. İnsanlığa olan inancımı ve güvenimi bir anda kaybetmiştim. Kendimi yalnız hissettim. Sonsuza dek yalnız kalmak istedim. Sonrasında, ruhumun en derinlerinde çaresizlik 3 duygusuyla karşılaştım. Elimden bir şey gelmediğini, insanlarda para kazanma hırsı olduğu sürece bu durumun bu şekilde devam edeceği gerçeğini fark etmiştim. Bu yüzden kaybedeceklerimizi düşünüp bir kez daha ağlamıştım. Ne kadar üzülmüş olsam da bir süre sonra hiçbir şey olmamış gibi yaşamaya, gülmeye devam ettim herkes gibi. İnsanoğlunun yüreğinin ne denli çabuk soğuyabileceğini ilk o zaman anladım. Ama artık eminim bu gerçekçi eseri okuduktan, satırların arasında kaybolduktan sonra. Ne de olsa çiğ süt emmiş insanoğlu, nankörüz...