TABUTLAR IŞIK GEÇİRMEZ

Proust diyor ki: "Ötekinin kıymetini bilmek için yokluğuyla baş başa kalmalı insan." atalarımız aynı durumu, "Kel ölür sırma saçlı olur, kör ölür badem gözlü olur." diyerek anlatmış. Diller, renkler, dünyalar, kültürler veya zihinler ne kadar farklı olursa olsun sonuç değişmiyor. Bunun deneyim veya yaşla da bir alakası olduğunu sanmıyorum. İnsanoğlu elindekinin değerini kaybedince idrak edebiliyor ancak. Peki niye değerini anlamak için kaybetmeyi bekliyoruz? Geçmişe ait ''keşke'' lerimizin doğum sebebi insanların binlerce yıldır vazgeçemediği bir alışkanlığı mı yoksa yapmaktan bıkmadığı bir hata mı karar vermek zor. Şayet bu bir hataysa tekrarlamamak için ders çıkarmamız gerekmez miydi? Kötü bir alışkanlıksa bırakmaya çalışmak... Genelde böyle yapardık çünkü. Sanırım bu ne bir hata ne de alışkanlık, bu insan doğasının bizi cezalandırma şekillerinden biri. Nedenler değişse de her insanın öyle veya böyle yokluğunu hissedince zamanında değerini bilemediği için acı çekip hayıflandığı keşkeleri, pişmanlıkları var. Bu kimi zaman bir sevgili, akraba, eş dost olabileceği gibi kimi zamanda bir an, zaman veya dönem olarak karşımıza çıkıyor. Diyalektik materyalizmde zıtların birlikteliği esastır. Yani siyah olmadan beyazın, yalan olmadan doğrunun veya gece olmadan gündüzün bir anlamı olmayacağı gibi her şeyin karşıtıyla var olabildiği bu alemde yokluk olmadan varlığın değerini ve önemini bilememek insanoğlunun yaşamadan öğrenemeyeceği hatta bazılarının yaşasa bile öğrenemeyeceği bilgilerden. İşte bundandı insanoğlunun yitirmeden anlamaması. Turgut Uyar ne güzel özetlemişti durumu, ''Hatırla denize hiç bakmadık çünkü kıyısındaydık.''1 derken. Sonuç olarak var olanın veya sahip olunanın hep kalacakmış gibi sanıldığı bir illüzyon içerisinde elindekiyle bir türlü yetinmeyi öğrenememiş, hep daha iyisini daha fazlasını isteyen insanoğlu kendi doğası tarafından keşkelerle cezalandırılıyor. Üzülüyoruz, ağlıyoruz, acı çekiyoruz. Işte bu zamanlarda bazı şeylere sahip olmak istemiyor insan. Çünkü bazen sahip olup kaybetmek hiç sahip olmamaktan daha kötü geliyor. Cebimizde sıfır kilometre mutsuzluklar üstelik kendi ellerimizle inşa ettiğimiz... Söylemeyi unuttum bi' de son pişmanlığın genelde pek faydasını göremiyoruz bu durumlarda. Ne mutlu görenlere. Ne mutlu kaybettiklerini bıraktığı yerde tekrar bulabilenlere. Bazı şeyleri idrak edebilmek için illa yaşamamız da gerekmiyor aslında. Etrafımız kaybedenlerle çevrili. Kimi sevgilisini kimi annesini, sağlığını... Dışarıdan bir seyirci olarak daha net fark ediyor aslında insan kıymet, değer bilmek kaybedince arkasından ağlamak değil, yanındayken sınırsız sarılabilmekti sevdiğine. Her türlü güzelliği paylaşabilmekti bir arada. Soğuk havada daha bi sıkı sarınmaktı ne yazık ki biz bunları genelde kaybedince anlıyorduk ve kaybettikten sonra tek yaptığımız şey keşkelerle teselli bulma çabasından öteye gitmiyordu. Insan açgözlülüğünün ve bencilliğinin bedelini kendini bir dramın içine sürükleyerek ödüyordu. Bazı zamanlar hayat ayrıldıktan sonra daha da güzelleşen sevgili gibi acımasız olabiliyor. Bu acımasızlığın en büyük sebeplerinden birisi de tıpkı elimizden kayıp düşen bir vazonun artık paramparça olacağının bilinci ve zamanı geri sararak daha sıkı tutulmak üzere geri getirilemeyeceğidir belki de. Yani içimizi parçalayan esas sebep, o vazonun elimizden kaymasından ziyade artık dipsiz bir uçurumda her saniye bizden biraz daha uzaklaşıyor oluşudur. İşte bu geri dönüşü olmayan gerçek bir kaybediştir ve belki de kaybetmekten anlamamız gereken de uzaklaştığı her an daha çok canımızı yakan ve hiçbir zaman geri dönmeyecek bir şeyi kaybetmektir. İşte bu yüzden belki de alışmak yerine her seferinde yeniden yabancılaşarak sıkı sıkı sarılmalıyız değer verdiğimize. Yokluğunun üzüntüsündense varlığının sevinciyle daha da güçlü tutmalıyız onu ellerimizde. Ahmet Erhan ''Burada Gömülüdür'' adlı şiir kitabında iki mısraya sığdırmış aslında herşeyi: ''Göreceksen şimdi gör beni Çünkü tabutlar ışık geçirmez.'' (93)