Başka Bir Evrene Anahtar

Ruhsuzluk, insanoğlunun son zamanlardaki en büyük sorunu. Fiziksel olarak yaşıyoruz ancak fiziksel hayatımızı renklendiren, her birimizi farklı kılan ruhumuz yaşıyor mu düşünmek lazım bence. Hayao Miyazaki, ruhsal ve derin konularda animasyonlar çeken bir yönetmen. Tüm filmlerinde yaptığı gibi Ruhların Kaçışı filminde de ruhsal olaylara ve konulara harika bir hikaye ile değinmiş. Gençler olarak ruhlarımızı kapatmış, onları kullanmaz haldeyiz bugün. Sadece harcamaya, teknolojik aletlere, oradan buraya koşuşturmaya bağımlı bir hayat yaşıyoruz. İç dinginlik, iç denge ne bilmeden ölüp gideceğiz belki de. Ruhlar dünyasına adım atmaya karar verdiğimizde başlayacak her şey. O zaman öğrenmeye başlayacağız nasıl daha özgür olabiliriz, daha inançlı, kendimizden emin olabiliriz. Gerçek rahatlama ve sakinliği öğrenmenin yolu ruhumuzu dinlendirmektir. Ruhsuz olduğumuz kadar saygısız bir nesil olarak da yetişiyoruz şu anda. Büyüklerimize saygı duymayan, inatçı insanlara dönüşüyoruz. Chihiro da saygısız, inatçı bir gençken ruhlar dünyasında öğrendi tüm bunların aslında yanlış olduğunu. Biz onun kadar şanslı değiliz belki bir anda kendimizi bu dünyanın içinde bulacak kadar. Deneyebiliriz ama o dünyanın bir parçası olmayı, aynı anda iki dünyada birden yaşamayı. Öğrenirsek de hayatımızın bir anda harika bir hal alacağından eminim. Birbirimize saygısız olduğumuz kadar çevreye de saygısız ve kötü davranıyoruz şu anda. " Tüketim Çağı " olarak görüyorum bugün yaşadağımız çağı. Geleceğimizi, yeni nesilleri düşünmeden harcıyoruz ne varsa bu dünyada. Kirliliğin her türlüsü var ne yazık ki. Akarsularımız, denizlerimiz, göllerimiz, havamız iğrenç bir pislik içinde. Bütün ormanlar, yeşillikler kesiliyor beton yığınları yapmak için. Bu beton yığınları bizi ruhsal dünyamızdan ayıran ilk şey aslında. Kendimiz doğadan soyutlamak yaptığımız en büyük hataydı bence. 10 yaşındaki Chihiro'nun yarısı kadar olsak, bütün akarsu ruhlarını temizleriz, dünyamız o kadar güzel bir yere dönüşür ki. Belki bu akarsu ruhları bize sihirli bir kek bile verebilir teşekkür ettikleri için. Ancak maalesef her gün daha da kötüye gidiyoruz ve geleceğimize bir hiç bırakacağız. Sadece gençleri suçlamamak lazım bu konuda. Yetişkinler de bir o kadar saygısız çevreye ve insanlara karşı. Yetişkinler böyle olunca, çocukları da aynı yoldan devam ediyor. Çocuklarını dışarı çıkarmayan, çocuklarını evde teknolojik aletlere bağlı yaşatan ebeveynler tıpkı oğlu Bou'yu odasından çıkarmayan Yubaba gibi. Bu bebekler büyüyor ama bebek olarak kalmaya devam ediyorlar aslında. Fiziksel olarak büyüyen ama ruhsal olarak küçücük kalan bebekler... Hepimizin içinde var bir ruh ama "No Face" gibi kocaman bir siyah, küçücük bir beyaz kalmışız hepimiz. Kusabilsek bütün açgözlülüğümüzü keşke onun gibi ya da Chihiro gibi olsak da bize verilen bir avuç dolusu parayı kabul etmemeyi, açgözlü olmamayı öğrenebilsek keşke. Hem kendimizi, hem de dünyamızı kurtarabiliriz bu şekilde. Filme tamamen başka bir bakış açısından bakarsak, Kamaji'nin çalışan küçük siyah yaratıkları, emirler altında ezilen işçilerimizdir aslında. Özgür bir davranış sergilemeye izinleri olmayan insanlarımızdır onlar. Ruhsal dünyalarından çok fiziksel dünyaları bozulmuştur bu insanların. Hem fiziksel hem de ruhsal dünyaları yok olmuş insanların kurtarılması gerekli en başta. Bu insanların bilinçlendirilmesi imkansız gibi görülse de mümkün olduğunu düşünüyorum. Tüm bunları özetlemek gerekirse ruhsuz bir şekilde yaşamamak, iki dünyada birden yaşamak, çevreye ve etrafımıza saygılı, başkalarına tüm bu konularda yardım edebilen bir birey olmak tamamen bizim elimizde. Ruhların Kaçışı, inanılmaz derinliğiyle tüm bunları ve başka birçok olayı harika anlatan bir sanat eseridir. Eğer siz de eskiden on yaşında olan ya da on yaşına geri dönecek biriyseniz bu filmi kesinlikle izleyin derim! Can Bayraktar