YAŞAMIN BAŞLANGICINDAKİ ÜZÜNTÜ

Doğum... Ne zaman doğumla ilgili bir şeyler düşünsem karnım ağrır, ne zaman internette doğumla ilgili herhangi bir görsele rastlasam karnım ağrır. İlk olarak göbeğimizle hayata bağlandığımızdan olsa gerek, bilmiyorum. Doğum olayı beni ürpertiyor ve ürkütüyor. John Fante'nin Hayat Dolu kitabı bana bir kez daha doğumu düşündürdü ve evet, yine karnım ağrıyor. Joyce, Fante'nin eşi, hamilelikte bir kadının ne kadar da değiştiğini, ruhsal olarak ne denli yıprandığını anlamak için güzel bir örnek. Ortada hüzünlü bir durum var, sancı sadece doğuma birkaç saat kala yaşanmıyor, sürecin kendisi başlı başına bir sancı, bunu oldukça iyi anlıyorsunuz kitabı okuduğunuzda. Sürekli değişen, saçmalığa varan tutumlarla dengesizleşen bir eş, çocuğunuzu taşıyor ve erkek olarak çenenizi kapatıp her şeyi sanki olağanmış gibi kabul etmek zorundasınız. Çünkü o sizin eşiniz, çünkü sizin çocuğunuzu taşıyor, çünkü sizin çocuğunuzun annesi olacak. İşte, bütün bir sürecin sancılı olmasından kastım buydu. Konu bir bebeğin dünyaya gelmesi olduğunda akan sular duruyor, dünyanın her yerinde, her insan için bu böyle; doğum, yaşamın başlangıcı, kültürel fark dinlemiyor, hepimiz duruyoruz ve hüzünleniyoruz öylece. Kendimi düşündüm, John Fante'nin yerine koydum kendimi. Tek tesellim Nick Fante gibi erkek torun delisi bir babamın olmaması, buruk bir teselli bu gerçi, sonuçta her baba hemen hemen aynıdır. Geçiyorum. Filmlerde, her yerde çocuk doğunca yaşanan büyük bir mutluluk olduğunu görüyorum, bu beni şaşırtıyor. Bence oturup üzülmeli insan, hayır karamsar ya da depresif değilim, doğum, hüzünlü bir şey. Beraberinde çok büyük bir sorumluluk getiriyor, işte bir canlı, en azından on sekiz yıl boyunca size ait, sizin kanınızı taşıyor, ondan siz sorumlusunuz, ya başaramazsanız onu korumayı? Hayatta her şeye gücünüzü yetirebiliyor musunuz? Hayır, patronunuz var, hükümet var, trafik var, zamlar ve vergiler var, sürprizler ve metropollerin göbeğinde patlayan bombalar var; bir insanın dünya diye geldiği yer burası aslında. Hayat diye atıldığı şey bu; konu bir bebeğin dünyaya gelmesi olduğunda pembe hayallere dalamam ben, ilk önce en kötüsünü düşünmeli bence insan, çünkü kolay bir şey değil bu. Kuşlar uçuyor, güneş parlıyor, mevsim bahar, öyleyse çocuk istiyorum denmemeli. Bir diğer şey de şu, ne zaman küçük bir çocuğa baksam duygulanırım. Güzel herhangi bir şey gördüğümde de yaşarım bunu, onun her şey olağanmış gibi hareket etmesi tuhaf bir üzüntü yaratır bende. Yolda yürürken gördüğümüz minik tuhaf canlılardır çocuklar, insan diyemiyorum çünkü insanda hoş ve masum olmayan şeyler var, oysa çocuklarda bu yok. Her şey olağanmış gibi oyun oynamaları, yürümeleri, hareket etmeleri de beni bu yüzden duygulandırıyor sanırım. Doğumdaki hüzün de burada bana kalırsa, oturup üzülürüm diye düşünüyorum, bir gün hastanede müstakbel eşimin çocuğumu doğurmasını beklerken orada sarılabileceğim birileri olsun isterim. Daha ortada fol yok, yumurta yok ama şu an bu konu üzerine düşünmek, empati yapmaya çalışmak, o günle ilgili hayal kurmak bile garip bir üzüntü yarattı bünyemde, karnımın ağrısı da cabası. Bugün Ekşi Sözlük'te gezinirken savaştan kaçan Suriyelilerin fazlasıyla üretken olduklarına dair bir şeyler okudum. Çocuk yapıyorlar, durmadan. İnsanlar bu nasıl mağduriyet falan diye sormuşlar. Kin kusanlar var. Nefretle analiz yapanlar var. Duyarlı olma çağrısı yapanlar var ama onlar da yanlış yerdeler. Bırakın anneleri ve babaları, olay çocuklarda, sonuçta doğdular, o çocuklar ne olacak? Bir çocuğu, başka bir çocuktan ayırabilir miyiz? Sarışın, esmer, beyaz, kız ya da erkek, çocuğun rengi, cinsiyeti olabilir mi? Yine ve yeniden karınları ağrıtan, insanı üzen bir durum. Bizler, evlilik, ilk çocuk heyecanı ile ilgili 'acaba nasıl olacak?' şeklinde tatlı hayallere ve hüzünlere dalarken, yüzlerce bebek şu an gözlerini çaresizliğe açarak başlıyor hayata.