Rüya Gibi Gerçek

Hepimiz hayatımız boyunca sayısız rüya görürüz. Kimi zaman gördüğümüz rüyalar canımızı sıkar ve uyanarak bir an önce kurtulmak isteriz. Kimi zamansa öyle güzel rüyalar görürüz ki uyanıp gerçek hayatla yüzleşmeyi hiç istemeyiz. Bu iki durumla da sıkça karşılaşmış biri olarak, yaşadığım anın rüya olmaması için adeta dua ettiğim sadece tek bir anım var... Çok değil bundan yaklaşık bir yıl önce, hazırlığın beni fazlasıyla yorduğu bir derste her dersten sıkılışımda yaptığım gibi elime telefonumu alıp internette geziniyordum. Küçük bir haber gözüme çarptı, gerçek olamayacak kadar güzeldi: Justin Timberlake, İstanbul'da konser verecekti. (Bu ekran görüntüsü, gerçekten haberi okuduğum güne ve saate ait. Anı olarak saklıyorum.) Haberin coşkusuyla attığım sevinç nidası dersin sessiz ve iç karartıcı havasını bir anda bozmuştu, dersi sabote ettiğim için üzgündüm fakat içime durdurulamayan bir coşku seli hakimdi. Bu güzel haberi en sevdiğim insanlarla paylaşmak ve onlarla plan yapmak için sabırsızlanıyordum. Dersin bitmesini bekleyemeden hemen arkadaşlarıma toplu bir mesaj yolladım. Ana tema aşağıdaki fotoğrafta da görülebileceği üzere konseri kaçırmamaktı. Kızlar grubu olarak hepimiz çok sevinmiştik fakat ortada bir sorun vardı. 26 Mayıs 2014 Pazartesi gününe denk geliyordu bu okul var demekti, işin daha kötü o gün final haftamıza denk geliyordu. Gürül gürül çağlayan neşemiz yerini sessizliğe bırakmıştı. Bir tek ben her ne olursa olsun gitmekte ısrar ediyordum. Gerekirse finale girmemeyi bile göze almıştım. Hemen biletlerin nerede ve nasıl satılacağını araştırmaya başladım. Bulduğum sonuçlar pek iç açıcı değildi, en önde izlemenin bedeli bir hayli yüksekti. Saha içinde izlemek de bana göre değildi, aşırı kalabalık pek tekin olmazdı. Bilet satışları üç gün sonra başlayacaktı, acilen bir karar verip biletleri almam gerekiyordu. Haberi duyduğumdan beri aklımda gitmek istediğim tek bir isim vardı, onunla hayalimiz hep birlikte İstanbul'u gezmekti. Eğer bu konsere gidebilirsek bir taşla iki kuş vurmuş olacaktık, hem de ne güzel kuşlar... Onunla hayallerimizi gerçekleştirebilmemizin güzelliği hakkında bir yarım saat konuştuktan sonra, B. bu güzel haberi biriyle daha paylaşmam gerektiğini hatırlattı. Kendisi çok uzun zamandır hayatımda olan, her şeyimi anlattığım, iyisiyle kötüsüyle her anımda yanımda olan bir erkek arkadaşımdı. Mantığına ve çözüm üretme kabiliyetine de her zaman inandığım birisi olarak önce heyecanımı paylaşıp ardından ne yapmam gerektiğine dair bir çözümünün olup olmadığı sordum. İlk kez bir çözümü yoktu. "Sınavın olabilir, gitme." dedi. Şaşırmıştım, Justin Timberlake'e olan hayranlığımı, sevgimi bu derece bilmesine rağmen heyecanımı bile yeteri kadar paylaşmamış çok yüzeysel davranmıştı. Bir anlam verememiştim, "neyse" diyerek konuşmayı bitirip kendi kendime heyecanlanmaya devam ettim. İki gün sonra yine derste sıkıldığım bir vakitte telefonuma bir mesaj geldi, A. okula geldiğini belirten bir mesaj atmıştı. Yine kendi gibi değildi, çünkü o ziyaret için hep önceden haber verirdi. Bu sefer bir değişiklik yapmış sanırım diye fazla irdelemeden yanına gittim. Kısa bir muhabbetin ardından buraya gelmesinin bir amacı olduğunu söyledi, neyi kastettiğini anlamamıştım. Ta ki cebinden iki konser biletini çıkarana kadar... Şoke olmuştum, dilim tutulmuş tek bir kelime dahi söyleyemiyordum. Derin bir nefes alıp en sonunda sadece "Nasıl yani?" diyebildim. Elime tutuşturduğu bu biletlerin bana ait olduğuna inanamıyor, elimle santim santim inceliyordum. Bilet satışının ertesi gün başlayacağını biliyordum, bu biletleri nasıl almıştı hiçbir fikrim yoktu. Ben ona heyecanla bu konser haberini anlattığım sırada kendisi de bir araştırma yapmış ve biletlerin ön *İsimler, gerçek bir hikaye olduğu için gizliliği korumak adına özellikle tam olarak belirtilmedi. satışla nasıl alınabileceğini öğrenmiş, sabahın ilk ışıklarında da daha kimse sistemden biletleri almazken benim için bu biletleri almış olduğunu öğrendim. Belimle ilgili bir rahatsızlığım olduğunu bildiğinden dolayı yerleri tribünden, ama sahneye en yakın tribünden seçmişti. Bu inceliğinin mahcubiyeti karşısında ezilmiş, biletlerin parasını almayı kabul etmediği için de bunu kabul edemeyeceğimi söyleyerek biletleri geri vermek istemiştim fakat tabii ki bu isteğim reddedilmişti. Ona beraber gitmeyi teklif ettim, muhtemelen o da bunu bekliyordu haklı olarak, memnuniyetle kabul etti. Kendisi bu tarz müzikle hiç ilgilenmez aksine nefret ederdi ama bu konser onu da mutlu etmişti. Yani en azından ben onu mutlu edenin konser olduğunu düşünüyordum... Gerçeği bir ay sonra onun ağzından kendi kulaklarımla duymuştum, beni sadece arkadaşı olarak görmüyor, arkadaştan öte olabileceğimizi düşünüyordu. Bu benim için tamamen beklenmedik bir durumdu, yıllardır onu arkadaşım, çok yakın arkadaşım olarak görüyordum. Daha ötesinin olamayacağını dile getirmemle birlikte, yıllardır sahip olduğumuz arkadaşlığımız da yıkılıvermişti. En üzücü kısmı artık onun hayatımda olmayacağı gerçeğiydi, alışmam zaman alacaktı. Elimde birçok güzel anıyla birlikte bana sürpriz yaptığı konser biletleri kalmıştı, geri vermek istedim. Artık bende durması hoş olmayacaktı fakat çok sert bir dille geri çevirerek bunun mevzu bahis dahi olmayacağını defalarca vurguladığı için el mahkum biletleri evimin en güzel köşesinde saklamaya devam ettim. Kader benden yana olmuş, bütün finallerim konser sonrasına kalmıştı. B.'yle diğer bir hayalimiz olan beraber İstanbul gezisi yapmayı da gerçekleştirmek için konser gününden birkaç gün önce İstanbul'a doğru yola koyulduk. İstiklal Caddesi'nden Beşiktaş'a, Beşiktaş'tan Sarıyer'e aklımıza esen her yere doğru ufak çapta geziler düzenledik. Hatta bir ara o kadar kendimizi kaptırdık ki İstanbul'un arka sokaklarının birinde kaybolduk. Hiçbir fikri olmayan yerli turist halimizle gördüğümüz ilk çıkışa benzer sokağa girdik. Şans bu yana karşımıza en çok görmek istediğimiz yerlerden biri olan, buram buram tarih kokan "Pera Palas" çıktı. İstanbul'un bize şans getirdiğine inanmaya başlamıştık. Zaten en büyük şansımız ertesi gün Justin Timberlake'i canlı canlı görecek oluşumuzdu. Konserden önceki gece, otel odamızda küçük çapta bir Timberlake konseri vererek ön hazırlık yapalım demiştik fakat bu bizi hazırlamak yerine ertesi gün için bizim daha çok heyecanlanmamıza neden olmuştu. 26 Mayıs 2014, inanılması güç bir hayalin gerçek oluşu... Uyanır uyanmaz önce B.'yle birbirimize baktık ardından hemen çantalarımıza yönelip konser biletlerimizin varlığını kontrol ettik, elimizde biletleri tutuyorduk tutmasına ama sanki hala gerçek değilmiş gibi geliyordu. Heyecandan yarım yamalak bir kahvaltı yapıp hemen rüyaya yolcuğumuza doğru yola çıkmıştık. İTÜ Stadyum'una geldiğimizde bizim gibi heyecandan içi içine sığmayan, ellerinde kollarında Justin'le alakalı birçok şey olan yüzlerce hatta binlerce insanın varlığıyla karşılaştık. Kapı açılış saatine daha çok olmasına rağmen, herkes bu rüyanın bir saniyesini dahi kaçırmamak adına erken gelmişti, tabii biz de öyle. Saatler birbirini kovalamış ve konser saatine yaklaşılmıştı. Kapıların açılmasıyla birlikte herkesin heyecanı bir nebze daha artmış, etrafta çığlık atan insanlar çoğalmıştı. Bizim sabırsız insanlarımız sıraya girmek yerine önlere doğru atılmayı seçmişlerdi ve ne yazık ki saha içinde ayakta izleyecek olanların tarafına kargaşa hakim olmuştu. Bizse çok rahattık, yerlerimiz belliydi. Hemen telefonlarımızı, tabletlerimizi ayarlayıp beklemeye başlamıştık. O sırada tek düşündüğüm dakikalar sonra hayranı olduğum adamı canlı görecek oluşum değildi, bana bu şansı sunan dileğimi gerçekleştiren benim için her zaman yerinin farklı olacağını bildiğim birine tekrar teşekkür etmeyi de düşünüyordum. Düşünmekle kalmayıp bulunduğumuz konumun da fotoğrafını mesaja ekleyerek içi bol minnet dolu bir teşekkür mesajı yazdım, teşekkür edilecek bir şey olmadığını sadece mutlu olmamın yeteceğini söylediği bir mesajla karşılık verdi. Aylar sonra ilk kez konuşmuş olmak da yüzümü gülümsetmişti, yılların dostluğunu tek kalemde silmek bana göre olmadığındandı bu zor kabullenişim. Hava kararmış, nefesler tutulmuştu. Herkes onu bekliyordu, sonra birden adı duyuldu: "Juustin Timberlaaakee." Ve o an gelmişti, Justin Timberlake'yle aramda sadece metreler vardı... Nefesim kesilmişti, açılışı "Pusher Love Girl" şarkısıyla yapmıştı. Şarkı bitiminde bu binlerce hayran kitlesinin coşkusu onu şaşırtmış, defalarca teşekkür etmişti. Bizse her "İstanbul, you're awesome"* demesiyle birbirimize bakıp "Aaay" nidaları atıyorduk. Bir yandan video çekip bir yandan da şarkılara eşlik ederek kendimizi bu inanılmaz rüyaya gittikçe kaptırıyorduk. "TKO", "Suit&Tie" gibi en yeni şarkılarının yanı sıra "Cry Me a River", "Sexyback" gibi eski şarkılarını da bu muhteşem konser için repertuarında harmanlamıştı. Sahne şovlarıyla desteklediği şarkıları adeta büyülüyordu. *"İstanbul, sen harikasın." Sonlara doğru yaklaşırken piyanonun başına geçerek gerçekten çok etkileyici bir vuruş yaptı: Sıradaki şarkıyı o zaman daha yeni yaşadığımız Soma faciasında ölen çok sevgili emektar madencilerimize ithaf etti. Bunu dile getirmesine bütün konser halkı olarak etrafı inletircesine alkış ederek teşekkür ettik, bu ince düşüncesi beni kendisine bir kez daha hayran bırakmıştı. Artık daha ne kadar hayran kalabilirdim, bilmiyordum. (Hepimiz ışıklarımızı yakıp şarkıya eşlik ettik.) En başından beri canlı olarak söylemesini istediğim tek bir parça vardı: "Mirrors". Hep şimdi çalacak, bundan sonra çalacak diye beklerken konser sonu gelmişti. Hayallerim yıkılmış, tribündeki koltuğuma konser başlangıcından beri ilk kez oturmuştum. Derken o başlangıç melodisini duydum, kalbim ağzımda atıyordu adeta. İstemsiz bir şekilde gözlerim doldu, şimdi bunları paylaşırken bile hafif bir tebessümle birlikte gözlerim hala doluyor. İçimde hissettiklerimi kelimelere dökmem mümkün değil, şarkıyı videoya çekerken hissettiğim bütün duygular dışa vurmuş elim titremeye başlamıştı. Neyse ki B., benim için videoya devam etmiş bense kendimi şarkının sözlerinde, Justin'in sesinde kaybetmiştim... Son parçasıydı "Mirrors", inanılmaz güzel bir şekilde son noktayı koymuştu. Justin Türkçe bir şekilde "Sizi seviyorum" demiş, "Hoşça kalın" diyerek veda etmişti. Bizse konserin bitmesinin üzerinden dakikalar geçmesine rağmen o atmosferden çıkamamış, "Mirrors" söylemeye devam ediyorduk. Dış dünyayla o kadar bağlantımızı kesmiştik ki konser sonrası çekim yapan kameraların bizi şarkı söylerken çektiğini ertesi sabah bir hocamın beni arayıp "Seni televizyonda gördüm, konsere gitmişsin." demesi sayesinde öğrenmiştik. Bu muhteşem deneyim, bana unutulmayacak güzel hisler bıraktı. Şimdi hala ara sıra bunun bir rüya olmadığını hatırlatmak için fotoğraflara bakar, videoları yeniden izlerim. Bir anda kendimi yine o büyüleyici atmosferin içinde bulurken, içimde büyükçe bir minnet duygusuyla hayatta böylesi güzel şeylerin de var olduğunu ve bunların benim de başıma geldiğini hatırlayarak hayata karşı tutumumu umutla doldururum.