ABRAKADABRA

Prestij, iki sihirbazın kıyasıya mücadelesini konu alırken fedakarlık ve kendini adamışlığı çok doğru bir sunuşla insanın zihnine işliyor. Daha neler olduğunu anlayamadan filmin pençesine düşüyoruz. Filmde Christian Bale ve Hugh Jackman, oyunculuklarını mimiklerine, bedenlerine ve hepsinden önemlisi ruhlarına özenle giydirmişler. Bu giysilerin onlara kusursuzca uyduğu aşikar. Oyuncular üstlerine düşeni fazlasıyla yaparken yönetmenimiz Christopher Nolan da boş durmamış. Filmi bir filmden çok daha fazlasına, bir sihirbazlık gösterisine çevirmiş. Yoğun, sıkıcı hayatımızdan bizi bir an için kurtarmayı başarmış ve adeta sihirli elleriyle sinema perdesinden zihnimize uzanıp orada yapmış büyücülük oyununu. Ee ne duruyoruz? Gösterimiz başlasın o halde! Filmimizin ilk repliği "Dikkatli bakıyor musunuz?". Yönetmen, gösterisine başlamadan önce bizi uyarıyor çünkü film, izlerken anlam veremediğimiz ya da istemeden göz ardı ettiğimiz küçük ayrıntılarla dolu. Bunları yakalamak ve gösterinin sırlarını çözmek için dikkatli bakmamız gerekiyor ancak ne kadar dikkatli bakarsak bakalım yine de kandırılıyoruz filmde çünkü biz aslında aldatılmak istiyoruz. Filmimizin son repliği ise " Aslında öğrenmek istemiyorsunuz. Aldatılmak istiyorsunuz". Film bu noktada bize oyun oynadığını itiraf ediyor. İlk replikteki uyarının boş bir mesaj olduğunu ve ne yaparsak yapalım zaten kandırılacağımızı anlıyoruz. Aynı zamanda insanın doğasına dair gizli bir bakış açısı elde etmiş oluyoruz. Doğruyu bulmak istiyor muyuz, istemiyor muyuz? Felsefe ve bilim doğruyu bulma isteği doğrultusunda ortaya çıkmış ve insanlık tarihi boyunca hep varlığını sürdürmüştür. Nasıl var olduk, nasıl sona ereceğiz gibi felsefenin temelini oluşturan sorular zihnimize düşüp merakımızı cezp edebilir. Korkarım, bu soruların cevabına asla ulaşamayacağız. Peki, ulaşabilseydik alacağımız cevaplardan memnun kalacak mıydık? Hiç sanmıyorum. Kıyametin yarın kopacağını bilip de rahat bir uyku çekebilecek insan düşünemiyorum. Öğrenmek için delicesine uğraştığımız bir bilginin bize mutluluk getirmeyecek olması çok zalim bir çelişki. Bu zalimlikle baş etme yöntemini biz bulamadıysak bile bilinç altımız bulmuş şüphesiz: Göz ardı etmek, aslında aldatılmak istemek. Filmde vurgulanan kısım tam olarak bu. Bir tarafımız sihirbazlık numaralarını çözmek isterken diğer tarafımız sihrin gerçekten var olduğuna inanmak istiyor çünkü bu inanç bize çok daha renkli bir dünyanın haberlerini veriyor. Yönetmenimiz haklı. Kandırılmak istiyoruz çünkü böyle daha mutluyuz. Prestij'in odaklandığı diğer bir nokta ise fedakarlık duygusu. İki sihirbazımızın arasındaki mesleki rekabet gün geçtikçe saplantı haline geliyor. Her ikisi de hayatlarını mahvetme pahasına kimin en iyi olduğunu kanıtlamaya çalışıyor. Bu yolda yaptıkları fedakarlıklar muazzam boyuta ulaşıyor. Birinin mesleği uğruna parmaklarını kesmesi ve diğerinin yine aynı uğurda cinayet işlemesi, bu rekabetin ne derece tehlikeli boyutlara ulaştığını gözler önüne seriyor. Film, bize böylesi hastalıklı zihinlere dair küçük bir pencere açıyor. İstediğimiz şeyleri elde etme pahasına nelerden vazgeçebileceğimizi gösteriyor bize lakin bu zaten bildiğimiz ve günlük hayatlarımızda çok sık duyduğumuz bir durum. Hırslı insanlar mesleklerinde başarılı olmak için çabalarken bazen gereğinden fazla çalışırlar bunu için ve ailelerine yeterince vakit ayıramazlar. Bu çalışma hırsı gözlerini öyle bir kör eder ki yuvalarının yıkıldığını ancak iş işten geçtikten sonra anlarlar. İşi uğruna ailesinden vazgeçmek, fedakarlığın başka bir boyutu. Filmdeki kadar dikkat çekici olmasa da kendi hayatlarımızda tanık olduğumuz fedakarlık, Prestijdekiyle paralellik gösteriyor yalnızca filmdeki fedakarlık duygusu aşırıya kaçmışlığın verdiği bir hayrete düşürme yöntemiyle sunuluyor önümüze. Kendi hayatlarımızda karşılaştıklarımızdan daha şaşalı ve daha dramatik sadece. Yani Prestij, bize bizim aşina olduğumuz bir hikayeyi anlatıyor aslında. Olay örgüsüne gelecek olursak, çok iç içe olduğunu söyleyebiliriz. Zaman kavramının da takibi çok zor. Kendinizi zamanda bir oraya bir buraya salınırken buluyorsunuz. Film, bir sihirbazın anılarından diğerininkilere geçişlerle dolu, sarmal bir olay örgüsüyle işlenmiş. Yönetmen, sihirbazlık oyununu yapabilmek için kusursuz bir kafa karıştırma taktiği elde etmiş bu olay örgüsüyle. Biz, şaşkınlıktan kocaman olmuş gözlerle olayları takip etmeye çalışırken yönetmenimiz söylüyor sihirli kelimesini: Abrakadabra! Sihirbazlık gösterimiz bittikten sonra ise büyük bir şaşkınlık içerisinde, kafamızda derin düşüncelerle birlikte kalakalıyoruz oturduğumuz yerde. Bir yandan da yönetmenin zekasına hayranlık duymaya başlıyoruz çünkü bütün o numaralarını aslında gözümüzün içine soka soka yapmasına rağmen bizim durumdan haberdar olmamız için elinden gelen her şeyi yapmış. Fedakarlık konusunda da altın vuruşunu yaptığını söylersek yalan olmaz sanırım. Sonuçta gerek içerik gerek bu içeriği bize aktarma yöntemi olarak Prestij çok başarılı bir film. Şaşırmak ve gerçek anlamıyla bir filmden etkilenmek, üzerinde kafa yormak kısaca sizi düşünmeye teşvik edecek bir film arıyorsanız Prestij tam size göre.