O Hayalin Tutmaz Yanlız, Ben Söyleyeyim

Hayatını bir düzene sokmak, yetişkin olmak, artık ne yapacağına karar vermek gibi şeyler kişiden kişiye çok fazla değişiyor, ama toplum bunu sert, değişmeyen, herkes için aynı bir kalıp gibi vermekte inanılmaz ısrarcı. Mesela hayatımı düzene sokmak benim için tamamen içimde olan şeylerle alakalıyken, başka birinin hayatını düzene sokma anlayışı daha materyal şeyler üzerinden olabilir. Ya da tam tersi. Toplumun %70-80 gibi bir kısmı pratik, somut, "gerçekçi" şeylere değer veren sensor'lardan oluştuğundan(Myers-Briggs 16 Kişilik Tipi), "ben hayatımı içsel şeylerle düzene sokmaya çalışıyorum" demen saçma karşılanıyor. Ama sadece para gibi, sahip olduğun şeyler gibi somut örnekler gösterirsen bu insanlara "hayatın rayına oturmuş" oluyor. Eğer hayatını bir düzene sokmanın sadece materyal şeyler üzerinden olmadığını düşünürsen, dediğim gibi, gerçekçi olmadığın, artık büyümen gerektiği gibi baskıcı tepkilerle karşılaşıyorsun. Bu ironik bir şekilde o kişinin hayatını düzene sokmasını engelleyen bir şey. Bu tip baskılar altında böyle bir topluma ayak uyduramayacağını, hayatının asla iyi olmayacağını düşünmeye başlıyorsun. Sana kendin olmak için alan bırakmıyorlar. Daha özgürce kendin olamazken nasıl hayatını düzene sokman beklenir? Bunu böyle gereksiz bir şekilde kalıba sokmaya çalışmak tehlikeli bile, çünkü senin hayallerini de etkileyen bir şey. Toplumun maddi ve somut şeylere nasıl taptığı, "Kutsal İş Üçlüsü" nde görülüyor zaten. Küçükken sorduklarında ne olucaksın diye "Doktor!", "Mühendis!", "Avukat!" dersen süper, tepki almadan, onaylanarak geçersin. Kutsal üçlüyü kullanırsan güvendesin. Peki ya ressam, heykeltıraş, müzisyen ya da oyuncu olmak istediğin zaman? Tepkilerin zamanla nasıl değiştiğini şöyle göstereyim: 10 yaşında gerçekten müzikle çok ilgilenmeye başladığımda ve bir enstrüman çalmaya başladığımda, önce kimse bu kadar uzun süreceğini bile düşünmemişti. "O çabuk sıkılır, geçiçi heves bu" gibi şeyler söyleniyordu. Daha sonra insanlar ileride ne olmak istediğimi sorduğunda müzisyen demeye başladım. İlk tepkiler gülüp "ay ne şeker değil mi?" benzeri şeylerdi. Zaman geçtikten sonra ve çevremdekiler ciddiye aldığımı görmeye başladıklarında, " Müzikle hiçbir zaman karnını doyuramayacaksın, biliyorsun değil mi?" gibi uyarı benzeri cevaplar gelmeye başladı. Lisedeyken çoğu insan pes etmeye başlamıştı bile. "Bak tamam ne istiyorsan yap ama "adam" gibi bir şey oku üniversitede bari" demeye başladılar. Şu andaysa, ne yapmak istediğim sorulduğunda ve ben de müzisyen cevabını verdiğimde "Tamam da, ne yapmak istiyorsun?" ya da "O zaman burada ne işin var?" gibi cevaplar alıyorum. Aldığım favori cevaplardan biri de "Eroinman mı olacaksın başımıza sen?"di. Komikliğini hiçbir zaman kaybetmeyecek sanırım. Evet hala böyle düşünenler var, hala müzikle uğraşırsan uyuşturucu gibi bağımlılığın olacağını düşünenler var. Bir bakıma eğlenceli aslında. Bir müzede Antik Mısır'daki firavunların mumyalarını inceliyormuşsun hissi veriyor. Müzisyenlikle ilgili tüm bu tepkilere bakınca (ya da sanatla ilgili herhangi bir iş), sizin için bu kadar mı imkansız? Bu kadar mı değersiz? Hayatım boyunca bu konuda hep cesaretim kırmaya çalışıldı, hiç bir zaman yapamayacağım ve sürüneceğim söylendi. Tabii yaptıkları sadece beni daha da isteklendirmek oldu, ne düşündükleri daha az umrumda olamazdı. Ama sürüneceğimin söylenmesi birkaç şeyi çok güzel açıklıyor. Ben inanılmaz lüks içinde yaşamak istemiyorum. Milyoner olmak istemiyorum. Gerçekten sevdiğim şeyi yaparak, müziğimle insanlara dokunmak istiyorum. Beni dünya üzerinde en çok mutlu ve hayat dolu hissettiren şey bu. Ama sanırım onların asla anlayamayacağı bir şey. Resmen hayatımın mottosu haline getirdiğim bu alıntı basit ama etkileyici: "Sevdiğin işi seç, hayatında bir gün bile çalışmak zorunda kalmayacaksın."