turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
KÜÇÜK SORULAR

Kelebekler arkalarında parıldayan tozlar bıraksaydı, mutluluğu bulmak daha mı kolay olurdu? Kırmızı, mavi, yeşil, mor birbiriyle ne kadar uyumluysa içine bir o kadar da turuncu katmalı mı? Kedilerin bıyıkları neden altın sarısı değil? Ya da üstlerinde pembe benekler olsaydı daha mı güzel olurlardı? Onu bu kadar özlememin bir nedeni var mı? Onun şarkılarını dinlememin, onun kokusunu istememin ve onun dokunuşlarını aramamın? Rüzgarın yalnızca onun sesindeki ipeksiliği anımsatması neden? Onun düşleriyle rahatlamam..? İSİMSİZ Düşünmek heyecan verici. Tasarlamak en ince ayrıntısına kadar, planlamak, gülümsetici. Sıcaklığını hissetmek, havada dalgalanan kokusunu içine çekmek, eşsiz görünümünün altındaki adı anımsamak, olağan üstü bir haz, olağan üstü bir mutluluk... Aslında her şeyden öte bir tutku bu. Tüm sevgilerden, aşklardan ayrı, onlardan değişik bir şey bu. Yaratmak, yeni bir şeyler denemek ve tatmak, pişirmek ve sunmak. İfadeleri seçmek, gözlerdeki pırıltıyı yakalamak, mimikler, duygular, heyecanlar, sevinçler... Hepsi birlikte bu tutkunun içinde. Savaşmak ve kazanmak. Kaybeden olmadan. Sonra mutlu olmak kendi kendine... Bir tutam ondan bir tutam bundan. Deneysel aslında, cüretkar biraz da... Cesaret ister, korkmadan, tereddüt etmeden yapacaksın. Sevgi ister, tüm benliğinle yüreğini katacaksın... Biraz tarçın, kakao ve zencefil bir fincan un, üç kaşık toz şeker, yarım çay bardağı eritilmiş margarin ve kucak dolusu sevgi... HANİ Hani kaybedince anlarsın ya sevdiğinin değerini, hatta sevdiğini... Hani bir burukluk çöker içine. Ne olduğunu bile anlamayacak kadar afallamışsındır. Hani ne yapacağını şaşırırsın. Ne istediğinden bile haberin yoktur ya... Hani... Bir yanın gitmeni ister korka korka, diğer yanın gururuna yenilir. Pişmanlık... Buruk, mayhoş bir tat bırakır ağzında. Ekşi, acı, hafif bir tat, duyguların yarattığı boşlukta yüzmenin verdiği bir his... Hani tanımlayamadığın, anlatamadığın bir şey... Canını yakan! Her seferinde içini acıtan bir şey. Gözlerini dolduran, sesini titreten bir şey... Hani ellerinin buz kesmesine neden olan korku dolu, iğrenç, berbat bir his... SUSMA Bir kırılma noktası ardından göz alıcı bir parlaklık. Bir değişim. Kırıcı... Kırılganlığa doğru bir adım, bir adım daha ve sonra... Yenilgi. Peki neye? Kendine, yalnız ve çaresiz Bir başkası değil. Sen kendi yarattığın düşmanlara yenildin. Ya da yalnız değildin, etrafında bir sürü suret vardı anlamsızca bakan benliğine, onlar seni aldattı. Onlara yenildin. Korktun! Belki kaçtın. Belki kısa sürdü bu korkun. Eğer bir daha olursa sakince ıslık çal. Susma! TAHTA BACAK Tahta bacaklı Poseidon, Ne kadar da gösterişsiz ve acınası bu şekilde, Ama yine de çalkalamaya yetiyor öfkeli nefesi, Denizi... Kirpiklerindeki ıslaklığı görünce denizkızının, Geri sarıyor bir film gibi tıpkı Kayalarındaki parıltıyı çalan kaptanın, Aciz teknesinin batışını. Ve maviye sürgün ediyor onu Tıpkı Jullietsiz ölüme sürgün edenler gibi Romeo'yu... Bu yazıda biraz ondan biraz bundan, biraz nardan biraz da yardan bahsetmek istiyordum. İstediğime de az çok ulaştım. Sürç-ü lisan ettiysem af ola. Nardan yana ayvanın gönlü kaldıysa af ola, kaplumbağa yer alamadıysa da af ola.
sevmeye bas ladıg ı zamandır. As ık olmus birine mutlaka denk gelmis sinizdir. Etrafa mutluluk saçar, hiç olmadıg ı kadar keyiflidir, kendine inancı vardır. Dig er durumların aksine güçlü olma durumu tek bir s arta bag lıdır; kars ılık bulmak. As ık olan arkadas ımızı bir erkek olarak düs ünelim. Sevdig i kızın, og lumuzun as kına kars ılık vermesi halinde as ıg ımız, yani esas og lan, bunu fark etmesiyle birlikte bütün dünyayı kars ısına alacak gücü kendinde bulacaktır. O saatten sonra etrafından ne kimin geçtig i önemlidir, ne de hayatında ne olup bittig i. Çünkü zaten esas og lanın yanında sevdig i kız vardır. As klarının gücünün farkına varan çiftimiz birlikte bir hayata bas larlar ve ne zorlukla kars ılas ırlarsa kars ılas sınlar, sevgilerinin gücü sayesinde zorlukları birer birer as arlar. Belki de daha önce kendi hayatlarında kaderci olan bu çiftlerimiz kendi kaderlerine ayrı ayrı bas kaldırmıs ve birlikte yeni bir kader yazmaya bas lamıs lardır. Önceleri bu kudreti kendilerinde göremeyen insanlar as ık olunca kadere bile kars ı gelebileceklerdir. Türk sanat tarihinde çektig i sinema filmleriyle, aldıg ı ödüllere s öhrete ulas mıs olan Ferzan Özpetek' in yazmıs oldug u Sen Benim Hayatımsın kitabını okurken anladım ki, Özpetek sadece sinema alanında deg il yazım alanında da bir marka hem de oldukça kaliteli bir marka. Romanı okurken anladım ki, bu dünyadaki en büyük gerçeklik kesinlikle sevgi. Bas arılı olmanın da yolu insanı sevmekten geçiyor, mutlu olmanın da... Kaynakça: Özpetek, Ferzan. Sen Benim Hayatımsın. Ankara. Yapı Kredi Yayınları, 2015. sevmeye bas ladıg ı zamandır. As ık olmus birine mutlaka denk gelmis sinizdir. Etrafa mutluluk saçar, hiç olmadıg ı kadar keyiflidir, kendine inancı vardır. Dig er durumların aksine güçlü olma durumu tek bir s arta bag lıdır; kars ılık bulmak. As ık olan arkadas ımızı bir erkek olarak düs ünelim. Sevdig i kızın, og lumuzun as kına kars ılık vermesi halinde as ıg ımız, yani esas og lan, bunu fark etmesiyle birlikte bütün dünyayı kars ısına alacak gücü kendinde bulacaktır. O saatten sonra etrafından ne kimin geçtig i önemlidir, ne de hayatında ne olup bittig i. Çünkü zaten esas og lanın yanında sevdig i kız vardır. As klarının gücünün farkına varan çiftimiz birlikte bir hayata bas larlar ve ne zorlukla kars ılas ırlarsa kars ılas sınlar, sevgilerinin gücü sayesinde zorlukları birer birer as arlar. Belki de daha önce kendi hayatlarında kaderci olan bu çiftlerimiz kendi kaderlerine ayrı ayrı bas kaldırmıs ve birlikte yeni bir kader yazmaya bas lamıs lardır. Önceleri bu kudreti kendilerinde göremeyen insanlar as ık olunca kadere bile kars ı gelebileceklerdir. Türk sanat tarihinde çektig i sinema filmleriyle, aldıg ı ödüllere s öhrete ulas mıs olan Ferzan Özpetek' in yazmıs oldug u Sen Benim Hayatımsın kitabını okurken anladım ki, Özpetek sadece sinema alanında deg il yazım alanında da bir marka hem de oldukça kaliteli bir marka. Romanı okurken anladım ki, bu dünyadaki en büyük gerçeklik kesinlikle sevgi. Bas arılı olmanın da yolu insanı sevmekten geçiyor, mutlu olmanın da...
UÇUŞ UÇUŞ HAYAT

John ve Yves Berger'in ağızlarından dökülen anlam ve duygu yüklü cümleler yitip giden bir eş, bir anne için yazılmış muhteşem bir mektup kitabına dönüşmüş. Aslında Uçuşan Etekler'de, Rema Hammami'nin John B.'in eşine taktığı ve Berger'in de sıkça kullandığı eşine hitabı ve kitabın adıdır. Ölümün ardından baba ve oğul yaşadığı eksiklikleri ve duygusal açıdan yeni oluşumlarını kitaba etkileyici cümlelerle aktarmışlar. ERAY, 2 Ölüm her ne kadar sadece bizden aldıklarıyla akla gelse de en başta, biz farkına varamadan birçok şey katar bize. Öncelikle anılarımız belirginleşir, insan gerçekten elindekilerinin değerini kaybedince anladığından, bizim için çok önemli olmayan ufacık bir anı bile hatırlandıkça, dünyanın en değerli kısacık iki saniyesi oluverir. O iki saniyede aklımızdan ne mutlu anılar ne hüzünlü dakikalar geçer, sonra hepsi birden bir yumruk gibi yüreğimize iner ve bize gerçeği diretir, ölüm sevdiğimizi; sevgilimizi, annemizi, belki de çocuğumuzu... bizden geri vermemek üzere alıp götürmüştür çoktan. Ölümden sonra çokta yapabileceğimiz bir şey olmadığındandır ki, bir panikle bütün o anıları hatırlamaya unutmamaya çalıştıkça zaman içinde pürüzlenir, bize acabalar katarak ve sonsuza yolculanır her biri. Bize yalnızca, kültleştirebildiğimiz anılarımız kalır ve hayat boyu bize yoldaşlık eder. ERAY, 3 Ölüm aynı zamanda daha çok sorumluluk, farkındalık demektir. Annemiz ölünce onun bizim için tüm kalbiyle, sevgisini katarak yaptığı işleri de artık naz yapamamaksızın biz yapmak zorundayızdır, eşimizin her ne kadar kendimiz yapabilsek de kravatımızı bağlamasına ya da saçlarımızı taramasına alışmışızdır ve kendimiz yapmak istemeyiz. Bir taşım çorba kaynatmak ya da kravat bağlamak bizim için artık omuzlarımızda koca bir yük koca bir sorumluluktur her ne kadar gündelik olsa da. Bunun sebebi; her ocağa elimizi attığımızda, her gömlek giyindikten sonra kravatla bakışırken aklımıza annemiz, eşimiz, kaybettiğimiz gelir, kendimizi kalpten eksik hissettiğimiz gibi elden ayaktan yitik hissederiz. Fakat zaman geçtikçe, bu eksiklikler giderek az hissedilmeye başlar böylelikle sorumluluklarımız azalır hayat tekrar eskiye döner. Ölümün yalnızca geride kalanlar için değil, hayattan ayrılan taraf içinde apayrı bir yüzü var ki, o daha da kötü 'belirsizliğinden'. Belirsizlik insanı bir ümitlendirir bir kahreder. Acaba 'cennete' gidebilecek kadar iyi bir insan olabilmiş midir? Acaba 'cehenneme' gidecektir de o güne kadar farkında mı olamamıştır? En şüphelisi de, acaba cennet, cehennem yani ölümden sonra hayat var mıdır? Öleceğini önceden hissedebilme şansına sahip insanların en büyük şanssızlıkları da işte budur. Son dakikalarını cevapsız sorularla çırpınarak harcamak. Her ne kadar sevdiklerine ve hayata veda edecek kadar zaman ve bilinçleri olsa da bilinçleri onlara son ve kötü bir oyun oynatarak belirsizlik yaşatır. Fakat kitaptan da anlaşıldığı üzere ölümü Beverly Bancroft'unda yaptığı gibi cesaretli bir kucak açarak kabullenmeliyiz ki arka da bıraktıklarımızı da belirsizliğimize sürükleyip yorgun hayatlar yaşatmayalım. ERAY, 4
YANİ NE ÇIKAR SİZ BİZİ ANLAMASANIZ DA

Bana bir kedi bir de adam bahşedin. Ben size kedinin burnunu sızlatan, bıyıklarını beyazlatan, kuyruğunu kısaltan bir aşktan bahsedeyim. Bir kedi başını kaldırdı ve adam esnedi. Ve bir adam sakallarını yokluyordu kasılarak, kedi de kedi hani. Adam deyip geçmeyin yirmi birinci yüzyılda böyle bir tabir zor idi. Kedi aşık oldu be abi. Adam ne mi yaptı? Adam, hiçbir şey... Yani dedi kedi adama, ne çıkar sen beni anlamasan da? Bir başka adam düşünün, her şeyi anlamış ama her şeyi söylemesine gerek bırakmayacak kadar da anlatmış kendini. Bir adam düşünün, takmış aklını bir kere mesela, tahtadan bir ren geyiğine. Bir adam düşünün, mesela her yere yetişmiş ama hiçbir şeye geç kalmamış. Bir adam düşünün ki gelecekten korka korka dönen bir mutlu imiş. Bir adam düşünün ki uzaktan yüzünü bile seçemediğim ama adı en sevdiğim şairin adı olan. Yani dedi kedi sakallarını yoklayan adama, sen bana geç kaldın mesela. Benzer oluyorum Cansever'e, sonunu siz biliyorsunuz ben başını anlatayım diyorum. Bekledim mesela, önceleri bir şey duymadım ne sevgi, ne nefret. Ama nasıl bekledim, mesela hep uyanıktım. Mesela hep aittim, hem sevgim, hem nefretimle. Bir kedi en fazla ne kadar sevebilir, en fazla ne kadar nefret edebilirse, en fazla ne kadar bekleyebilirse o kadar bekledim mesela. Yani ne çıkar bir kedi sizi sevmişse? Yani diyor kedi adama bir kedinin aşkından korkacak ne yaşamış olabilirsin? Adam anlamadı mı sandınız, bir adam tabi bir kediyi sevebilirdi. Belki de kedinin mutlu sonu o kadardı. Kovalandıkça cesurca kükremeyi bekleyen kalbi korkmayı öğrendi. Şefkat gezdirdi kollarında bir gün sarılırlarsa diye. Adam gibi sevdi mesela kedi. Sevgi büyütmeyen adamlara nefretini verdi, onlarla nefretini büyüttü. Sonunu biliyorsunuz nankör dediler mesela. Yani dedi kedi o adamlara benzedim şimdi. Uyuyunca geçer diyen adamlara inat uyanıkken bekledi, sizlerle tanıştı mesela. Bir kedi için çok haklıydı. Adam ne mi yaptı? Adam, hiçbir şey... Yine birine adam demek bazı abilere ağır geldi. Yani dedi kedi adama, ne çıkar sen beni anlamasan da? Dedim ya kedi de kedi hani. Sayfalarca şiir yazıyor ren geyikli adam. Bekler mi diyor mesela, bir sürü yaz gününün içinde bekler diyorum. Yani diyor kedi bana, havalar güzelken sevmesi kolay mesela. Kimseye bir şey söylememiş o ama bir daha gelmemiş diyorlar. Bir daha gelir mi diyorum, mesela uyanık bekledim ama bir daha gelmedi diyor. Sadece gelsin istedim diyorum. Bir ses daha duyduğum oluyor beni bekliyorsun diyor ve onu bekliyorsun beni beklerken. Bir de benim sesimi duyun isterseniz, bekliyorum diyorum. Öncesinde bir konyak içer misiniz diyorum, izninizle. Ben mi? Sevmek mi? Miktarını mı, asla bilemezsiniz. Ne o adamları ne de sizleri korkutmayı istemem çünkü. Bazı adamları ne çok sevdim mesela, hiç dokunmadığım adamları... Ne çok unuttum o adamları nerden sevdiysem, en çok oradan unuttum onları. Ve dokunduğum adamları inanılmaz sevdim mesela. Korktuğum adamların incitmeye korkan öpücüklerinde sevildim. Miktarı mı, asla bilemem. Kalbim bunu kaldırsa birkaç damarı da öpmeleri gerekebilirdi çünkü. Ne iyileşirdim mesela! Yani ne çıkar beni anlamasalar da? Dedim ya kedi de kedi hani.
Çocuk Kalanlar İçin Çizgiﬁlm

Çizgi lmler hakkında genel kanı, çocuklar için yapılmış olan, gerek konusuyla, gerek konuşma tarzıyla, gerek davranışlarıyla çocuklara bir nebze yol gösteren, iyi ile kötüyü ayırt etmesini sağlayan lm tarzı olduğudur. Büyük yaşta olanlara çok basit ve izlemeye değmez olarak gelir. Sadece çocuklarıyla birlikte izlerler böyle lmleri. Bu ön yargı çoğu kişinin çizgi lm izlememesine neden oluyor. Bana göre bu önyargı, tamamen yanlış bir kanı. Özellikle son birkaç sene içinde vizyona giren Wreck It Ralph ve The Lego Movie gibi lmler için. Bu lmler, çocuklar için yapılmış olmaktan çok yirmili yaşların gençliği için yapılmış izlenimi bıraktı bende. Film, konusu ya da anlatmaya çalıştığıyla değil, geçtiği ortamla çocukluğuma götürdü beni. Daha ilk saniyelerinde yüzümde tebessüm oluşturdu. Çocukken oynadığımız oyunları, sahip olduğumuz oyuncakları, bilgisayar oyunlarını bu lmlerde görmek, çok güzel bir çocukluk geçirdiğimi anımsattı bana. Biraz da hayallerimizi gördüm onlarda. Legolarla oynarken, hep böyle bir dünyada yaşamak, o karakterlerden biri olmak, bir şeyleri parçalayıp ondan yeni şeyler meydana getirmek isterdim. The Lego Movie'yi izlerken, bu dünyanın gerçekleştiğini görmek biraz duygulandırdı beni de diyebilirim. Sanki benim yaratmayı düşündüğüm şeyleri yaratmışım gibi hissettim. Hayatınızda, herhangi bir başarıya sahip olduğunuzda ya da kendi çabanızla kullanacağınız bir şey yarattığınızda yaşadığınız gururla karışık mutluluk ve heyecan duygusunu bilirsiniz. Bu lmleri izlerken, ne kadar benim eserim olmasa da, aynı duyguları hissettim. Bu lmler, lmi yapan kişilerin yanı sıra o dönemin çocuklarının da malıymış gibi hissettiriyor bana. The Lego Movie, çoğunlukla hayallerle inerken, Wreck It Ralph olaya daha önce hiç düşünmediğim bir açıdan yaklaşıyor: arcade oyunlarının karakterlerinin yaşamı. Bu lmin daha ilk
Oğuzhan Musa Gökce

13 Mayıs 2014 Soma Maden Faciası'nın senesi dolmadan Soma Kolin Termik Santrali Yapım İşi. Ağaçlar: "Verdiğimiz rahatsızlıktan dolayı özür dileriz." İnsan hayatını önemli kılan hususlardan birisi de süresidir. Türkiye'de doğuşta beklenen yaşam süresi 76, 3 yıl olarak belirtiliyor. Yaşamını yitiren birisini duyduğumuzda özellikle bu genç maden işçileri olduğunda ardında kaç evladını bıraktığı ve göreceği senelerin elinden alınmış olması insanı hüzünlendiren esas konu olmaktadır. Erken öldü, genç vefat etti DHA, Soma , 2014 dediğimizde o kişinin elinden alınan 40-50 senelik hayatı ifade etmektedir bizim için "erken". Peki 2000 senelik ömrü olan bir zeytin ağacı mevzubahis olduğunda durum ne olacak? Onun ardında evladı yok, aynısından başka bir yere ekeriz bir daha büyür,
ALIN YAZISI

Geçmiş zamanlarda, dini zorunluluklar daha mı yaygındı? İnsanlar mantık çercevesinden uzak kararlar mı veriyorlardı? Belli yanlış dini olgular insanların hayatını herzaman derinden etkiler. İnsanlar genel olarak sorgulamadan , şüphe etmeden davranırlar. Dini değerler konusunda yanlış ve yetersiz bilgiler hurafeleri ortaya çıkarır. Yaşadığımız toplumda namus cinayetleri çok yaygın olmasının sebebi aslında budur. Usta yazarlarımız bu konularda çok çeşitli yazılar yazmışlardır. Okuduklarım arasında en çok beni etkileyen kitap Yaşar Kemal'in Yılanı Öldürseler kitabıdır. Yazar , insaların dini hurafelerin nasıl etkilediğini farklı bir dile anlatır. Hurafeler aslında öyle yıkılması zor duvarlardır ki eğitimli insanlar bile yıkamamıştır. İnsanlar öyle inanırlarki bunlara,, yanlış olma ihtimali ile tartışılmazlar. Roman boyunca yazar Cukurova toplulumun doğruları ve yanlışlarını objectif bakış acısıyla yansıtmıştır. Kitabı okurken, toplumun dini konulardaki cahil inanışları ve davranışları onların yaşamını derinden etkilediğini görürüz. Reenkarnasyon olayı hala kanıtlamamakla birlikte ölen insanların yeniden dirilerek başka bir hayvanın bedenine geçme olayını yazarımız sık sık kitabında yer verilmiştir. İnsanların sadece rüyalara dayanarak hareket etmesini ve tamamen mantıktan uzak kararların sonucunda masum insanların hayatının sona ermesine neden olur. Reenkarnasyon olayı modern dünyada bile geçerliliği yoktur. Kırsal kesimdeki insanların bu olaylara inanmaları daha yaygın çünkü araştırma ve okuma becerileri malesef gelişmemiştir ve genelikle dinle ilgili konularda hurafelerin çok olmasının nedeni aslında budur. Kitap da bahsedilen Esme karakteri dini hurafeler yüzünden tüm toplumun tepkisini çekmiştir ve ölümüyle sonuçlanmıştır. Esme suçsuz olmasına rağmen kadere karşı gelememiş ve canından bile çok sevdiği oğlunun tüfeğiyle yaşamını yitirmiştir. Bu durum hurafelerin nasıl güçlü olduğunu kanıtlar. Yazar bu durumu şöyle dile getirir. "Esme öldüğü zaman eşi Halil'in huzura ericeği ve Halilin o ölmeden azabının sona ermiceğini söyler". Oysa ölen insanların dünyaya ile bir etkileşimleri yoktur. Bu durum sadece hurafedir ve asla gerçek değildir. Hurafelerin yok olması için insanların araştırmaları ve çok okumaları gerekir . Dinimizi belirli kalıplara yerleştirmek yerine sorgulayarak ve araştırarak inanmaları gerekir. Toplulumuz namus olaylarında çok duyarlıdır ama bazen bu durum okadar cok abartılır ki ölümle sonuçlanır. Genel bir bakışla, namus cinayetleri alın yazısı olarak da adlandırabilir ve bu durumun asıl kaynağı hurafelerdir. Onların sonucunda kader olgusu yani alın yazısı ortaya cıkar ve insanlar bu düşünceye sığınırlar. Sonuç olarak, Bilim ve teknolojinin ilerlemesi ve bilgiye ulaşmanın kolaylaşmasıdan dolayı hurafelere olan inançlar zayıflamıştır . Ancak kırsal kesimlerde malesef hala azda olsa bu inanç devam etmektedir. İnsanların alın yazısına olan inançları onların şüphe etme ve olayları sorgulama yeteneklerini köreltmiştir ve sadece kabullenmişlik duygusunu ortaya cıkarır.
Labirentin Merkezine Yolculuk

Herkesin hayatında belli bir zaman gelir ki içinde bulunduğumuz dünyanın bizi sınırladığını sezinleriz. Böyle anlarda kendimizi başka bir gerçekliğin içerisine atarak içinde bulunduğumuz dünyadan ve de sorunlarından uzaklaşabileceğimiz bir kaçış yolu bulmuş oluruz. Birçok insan "yeni" kelimesini "eski" olarak gördükleri nesnelerle değiştirmek, yeniden başlamak için kullanırlar. "Yeni bir dünya" bu insanlar için bir kaçamaktan ibaret olsa da kimi insanlar "yeni" kelimesinin altında yatan daha derin anlamları bulmaya kendilerini adarlar ve kendilerini içinde buldukları bu yeni dünyada bir amaca kavuşurlar. Bu iki kategori dışında olan ve bu yeni dünyanın gerçeği ile paralellik sağlayabilmesi adına geriye kalan tek eksiklikler bir yaratıcı ve onun kreasyonlarının varlığıdır. Bu yazıda yeni dünya olarak tanımladığımız bu model dünyanın ve içindekilerinin işleyişlerinin gerçekliğimizle olan benzerliklerini göz önüne sererek birbirleri arasındaki paralelliğin anlamına farklı bir bakış getirmeye çalışacağız.
Sadık Arkadaş

Mürver Agacı 21 farklı öyküden olusan bir basyapıt adeta. Dorian Gray'in portresini okuduktan sonra adeta aşık oldum Oscar Wilde'a. Her ne kadar öykü okumaktan hoslanmasam da listede Mürver Agacı'nı görünce içimi bir heycan kapladı. Insanın varolusunun belirsizliklerini, ahlak ve erdem gibi konuları ele alm s birçok öyküsünde Oscar. Bu kitap hakkında hoslanmad gım ı ı tek sey ise birçok öyküsünün Hristiyanl ga baglamasıydı. Hiçbir ı dine karsı besledigim hiçbir kötü duygu yok ancak arka arkaya okudugum öykülerin sonunun sürekli Isa'ya baglanması bende öykülerin etkisini kaybetmesine neden oldu. Özellikle çok begendiğim birkaç öykü hakkında yorumlar yapacagım bu blog yazımda. Ilki ve muhtemelen beni en çok etkileyen öykülerden biri 'Mutlu Prens'idi.
Kahramanım

Kıpkırmızı dağ çileklerinin kokusu her yeri sarmıştı. Rengarenk kelebekler pencerenin önünde sıra olmuş, sanki reçelin kokusunun o tatlı büyüsüyle ahenkli bir şekilde dalgalanıyorlardı. Güneşin parıldattığı, minik kurdeleli reçel kavanozları, göz kamaştırıcı bir güzellikteydi. Reçelin birazını önlüğüne damlatarak tencereyi ocaktan indirdi ve soğuması için bekledi. Kalp atışlarının metrelerce öteden duyulabileceği kavanozların yanına giderken, etiketlerin üzerine yazacağı isimleri düşündü. Kızıma ve canım torunuma... Küçük bir kızken bunların olmasını dört gözle izler ve beklerdiniz. Çünkü daha sonra dedenizle kavanozların etiketlerini dilediğinizce boyayacaktınız... Anne ve babanız çalışırken size anneanne ve dedeniz baktıysa, onlar sizin dünyanız olmuştur. Herkes bir yanadır, onlar bir yanadır. Küçük bir kızken onlardan hiç ayrılmayacağınızı düşünürdünüz. Bir gün bu yazıyı yazacağınız hiç aklınıza gelmezdi, di'li geçmiş hiç kullanmayacaktınız... Sen benim kahramanımdın hep. Beni küçükken korktuğum bütün büyük köpeklerden koruyan, hem de hiç korkmadan, parkta oynarken aslında o çok sevdiğim, ama bir nedenle canımı yaktıklarında, tadabileceğim en masum nefretle baktığım çakıl taşları üzerinde dizimi kanattığımda, aslında yaşının çok altında türlü oyunlarla acımı azaltan, beni hep koşulsuz ve karşılıksız seven kahramanımdın. Çocukken o ufacık, hiçbir kötülükten haberi olmayan, masum kalbimle hiç kimsenin sevebileceğine ihtimal vermediğim kadar çok severdim seni. Koşulsuz ve hiç değişmeyecek bir sevgiydi bu. Sen benim kahramanımdın hep, kurtarıcımdın. Öğlen uykularımı uyumadığımda beni korkutan annemin ve bana kızmak için gelecek bekçinin elinden kurtaran kurtarıcımdın. Sen benim en kıymetlimdin belki de... Ben büyürdüm, ama sen hiç yaşlanmazdın... Başkaları yaşlanırdı, beyazlamış saçları dökülürdü, seninkiler hala gürdü, beyazdı; ama sana çok yakışıyordu. Sen hiç yaşlanmazdın, biliyordum... Zaten sen de söylerdin yaşlanmayacağını, söz verirdin. Hep benimle oyunlar oynayacaktın, hiç yorulmayacaktın. Sen zaten kahramandın, hiç yorulmazdın, yaşlanmazdın. Bir gün yorulacağın hiç aklıma gelmezdi. Bir gün gidebileceğini hiç düşünmemiştim ya da düşünmek istememiştim... Ama yorulduğunu hissettim bir gün. Büyümüştüm. Sen de... Yaşlanmıştın, biliyordum. Sözünü tutamadın... Belki istemeden; ama yine de gitmiştin işte, dönmeyecektin. Döneceğini bilseydim yalvarırdım sana; ne olur dön derdim. Oynayamadığımız daha bir sürü oyun vardı, onları oynayacaktık. Belki hala korkabileceğim büyük köpekler vardır, kim koruyacak şimdi onlardan beni. Daha çok erken, saat dokuz bile olmadı, neden uyudun ki şimdi... Bak bekliyorum başucunda uyanmanı çaresizce, umutsuzca... Bana geri dönmeni, yanımda bana aldığın ufak oyuncağımla... Bak gözlerim doluyor. Sen kıyamazdın, dayanamazdın ağlamama. Şimdi de dayanamayıp dön hadi. Kahramanlar ölümsüzdür ya hani... Ne olur geri dön kahramanım. Seni sonsuz bir sevgiyle kucaklayacağım...
Yaşabilmek İçin...

Herkesin hayatında bir kere bile olsa kendisine "Benim amacım ne?" diye sorduğu zamanlar olmuştur. Ancak bugüne kadar verdiğimiz bütün cevapların gerçeği yansıtmadığını anlamamız uzun sürmez. Belki de burada olmamızın, yaşamımızın hiçbir amacı yoktur ya da amacımızın ne olduğunu bilmiyoruzdur. Bu iki olasılığı kıyasladığımızda hangisinin daha korkunç olduğunu belirlemek için kendimizi ve değerli zamanı tüketiriz ama yine de bir sonuca ulaşamayız. Peki ya ortada üçüncü bir seçenek varsa? Bizi bu sonu olmayan döngüden kurtarabilecek bir yol olduğunu söylesem bana inanır mıydınız? Hepimiz "Burada olmamızın bir nedeni var." cümlesini defalarca duymuşuzdur. Hatta bu cümle sadece biz insanlar ile kalmayıp yaşayan bütün canlı varlıkları kapsayarak daha da genel bir anlam ortaya çıkarmıştır. Bu cümleye göre yaşayan bütün varlıklar hizmet ettikleri amaç