BİR GÜN ZATEN SESİN KISILACAK

Günümüzdeki en büyük sorun sizce nedir? Sevgisizlik, saygısızlık, anlayışsızlık, bencilik ya da uyumsuzluk mu? Bana sorarsanız günümüzdeki en büyük problem iletişimsizlik. "İletişemiyoruz" güzel insanımla. Diyeceksiniz ki, iletişimin bin bir türlü yolu var. Nasıl iletişim kopukluğu yaşayabiliriz? Yaşıyoruz işte efendim, yaşıyoruz! Evet, belki her gün konuşuyoruz, kelimelerimiz eksik kalmıyor; her gün e-postalar olsun, mesajlar olsun bir şekilde yazılı iletişim de kuruyoruz ama iletişimden kastım bu değil ki... Karşılıklı bir şeyler paylaşmaktan bahsediyorum. Samimiyet paylaşmaktan mesela, bizi birbirimize bağlayan. Teknoloji denen bir illet yapışmış üzerimize, sonumuz olacak haberimiz yok! Birleştirmiyor bizi ayırdığı kadar... Çok eskilerin çocuklarından değilim ama bende belli şeyler gördüm, eksikliklerin farkındayım. Kaybettiklerimiz, değerini yitirdiğimiz samimiyet dolu konuşmalar... Özlüyorum, özlenebilecek en yüksek seviyeden. Bazı insanlar vardır, yazmak yerine konuşmayı tercih eder çünkü onlara göre konuşmak, yazmaktan daha etkilidir. Kimine göre tam tersi, yazmak konuşmaktan daha etkilidir, kelimeler kalemle güçlenir... Ben de yazmayı konuşmayı tercih edenlerim bir yerde. Ama bu yazma işini yanlış yorumlayanlarımız var aramızda, onlara seslenmek istiyorum: "Siz olayı çok yanlış anlamışsınız!" Sırf onların bu yanlış anlaşılmadan ve gelişen teknolojiden ötürü konuşmayı, yazmaya tercih eder oldum çünkü fark ettim ki asıl iletişim konuşarak oluyormuş, yazarak değil. Her gün her an bir şeyler yazıyoruz. Belki arkadaşımıza, belki kendimize, belki de hiç olmayan birine, hayali sevgiliye mesela... Ama yazıyoruz bir şeyler. Elimizde telefon, bilgisayar, kağıt, kalem... Konuşmak yerine yazıyoruz, bu canımı sıkar oldu. Herkes yazmalı, her şey yazılmalı; "söz uçar yazı kalır" diye boşuna tabi ki dememişler ama yine de en azından konuşulduktan sonra yazılmalı. Yani yazı yazıldığı yere gönderilmeli, alıcısına gönderilmemiş bir aşk şiiri kalmasın diyorum. Mektuplar da olmasın zarflarda bekleyen, taslaklara kaydedilmiş mesajlar da olmasın telefonlarda. Dilden dökülmeyen, dökülemeyen sözler yazı aracılığıyla gönderilmeli. Tezcan Topal, birçok mektubu bir araya getirmiş ve "Eski Sevgiliye Yazılmış Mektuplar" diye bir kitap çıkarmış. Bugünlerdeki bu iletişim rahatsızlığımdan dolayı çok ilgimi çekti. Birçok farklı kişi tarafından sayfalarca yazılmış mektuplar var. Yine diyeceksiniz ki, "e ne kadar güzel işte, şu iletişimsiz dünyada iletişim kurmaya çalışıyorlar" ama hayır öyle değil! O mektupların bazıları ya hiç gönderilmedi ya hiç olmayan birilerine yazıldı ya da artık buralarda olmayan birilerine yazıldı... Bu sayılmaz ki! Mektup dediğimiz söyleyemediklerimiz varsa yazarak söyleyelim, içimizi dökelim diye var; yazıp yazıp hiç göndermeyelim diye değil... Zamanında değerini bilip o mektuplarda yazanları söyleyememişizdir ve artık çok geçtir. Artık yanımızda olmayana, kaybettiğimiz birine yazmak yaşayamadıklarımızı yaşamamıza ya da söylemediklerimizi söylemek için bir fırsat değildir. En fazla vicdanımızı rahatlatmak için yapılan bir şeydir çünkü karşı taraf asla bilemeyecek yazdıklarımızı... Demletilmiş çayın soğuması gibidir artık göndermediklerimiz. Acı, demli ve soğuk... Ne yapılabilir ki dökülmekten başka? Dökmeyelim yazdıklarımızı; gönderelim, paylaşalım. Diyeceğim o ki; aldığımız her nefesin, yanımızda olan herkesin, söylemek istediğimiz her kelimenin değerini bilelim. Kalmasın içimizde bir şey, gerek duymayalım pişmanlıklara; konuşmayı deneyelim, yazalım, paylaşalım. Yazdığımız kişiye gönderelim yazdıklarımızı. Köşede bekletilip eskimesin mektuplarımız, taslaklarda bekleyip hafızayı doldurmasın maillerimiz, dilimizin altındakileri çıkaralım. Çıkaralım ki sesimiz çıksın varlığımız hissedilsin. Çıksın artık şu sesimiz! Teknolojiydi, oydu, buydu derken boşa geçmesin zamanımız. Konuş insanım konuş, sesin kısılana kadar konuş! Bir gün zaten sesin kısılacak...