GERÇEK HAYATTAN MASALA

Masallar her zaman kötülerin yenilgisini, iyilerin zaferlerini anlatır ve bizlere yapmamamız gereken şeyler hakkında dersler verir. Malefiz aslında hepimizin bildiği ama hiçbir zaman bizlere gösterilmemiş bir karakter. O, çok sevdiğimiz "Uyuyan Güzel" prensesimize adını veren kişi, onu lanetleyen ve gerçek aşkını bulana kadar uyutan kişi. Bu yönden masalı incelediğimiz zaman Malefiz kötü bir karakter olarak gözümüze çarpıyor ama işin bir de görünmeyen tarafı var. Bana kalırsa "Uyuyan Güzel" masalının gerçekliğin uç noktalarında verdiği derslere göre Malefiz bizlere dünyevi gerçekleri açıklayan bir film. Bu film iyiliğin yanında kötülüğün de ne olduğunu bizlere öğretiyor. Bana kalırsa film biraz da olsun kötü olmayı ve nasıl kötü birisi olunacağını da gösteriyor ve bu özelliğiyle gerçek dünyaya yakın bir hikaye sunuyor. Sözlük anlamının dışında "iyi" ve "kötü" kavramlarını açıklamamıza yardımcı oluyor. İyilik ve kötülük aslında farklı kavramlar değildir. Sadece birinin egemen olması sonucu öbür yönümüz ortaya çıkar. Her insanın içinde hem kötülük hem de iyilik mevcuttur. İnsanları kötü veya iyi diye adlandıran şey ise aslında tamamen kendileri ve diğer bireylerin gözündeki benlikleridir. Bazen hayat, bazense kalp kırgınlıkları bizleri kötü olmaya zorlar. Açıkçası, bu bir gerçektir ki, dışarıdan bir insana sen kötüsün, sen yalnızsın dedikçe yalnızlaşır o insan ve kendini kötü olarak adlandırmaya başlar. Savunma içgüdümüz işte tam bu anda bizi hiç olmadığımız bir insana dönüştürür. Daha fazla yara almamak için duvarlar koyarız sevdiklerimizle aramıza. Bu duvarlar zamanla büyür ve bizi yalnızlığa itmeye başlar. Bu yalnızlık zamanla bizim bütün iyi yönlerimizi nefrete dönüştürür ve ebediyen yalnız olduğumuzu düşünmeye başlarız. İşte kötü olmak buradan geliyor. İncinmemek ve güçlü görünmek için zamanla kötü biri gibi gözükmeye çalışıyoruz ve bütün o sert kabuk zamanla karakterimizi yapılandırmaya başlıyor. Evet, artık herkes bir canavara bakar gibi bakmaya başlıyor. Artık sen kötü birisin ve bunu değiştiremeyeceğin düşüncesi seni yiyip bitiriyor. Oysaki hala içinde bir yerlerde beslediğin sevgi, şefkat, iyilik duyguların açığa çıkmak için can atıyor ama nefretle büyüttüğün kötülük bütün bu duygulara dur diyor. Peki, geri dönüşü yok mu? Başta dediğim gibi kimse kötü veya iyi olarak doğmuyor, bizler kendimizi bu şekilde adlandırıyor ve çevremizdekilere tanıtıyoruz. Nasıl kendimizi bu hale soktuysak, böyle adlandırdıysak bu bataktan çıkaracak olan da bizleriz. Bazen bir çocuğun şefkati, bazen güzel bir gülümseme bütün o nefreti silip atabilir aynı Malefiz'e olduğu gibi. Bir anda küçük bir çocuğu koruma isteği onu içindeki bütün kırgınlıkları, bütün pişmanlıkları ve kalp ağrılarını dindirdi. Kötü duyguların egemenliği artık yerini sevgi, iyilik ve şefkate bıraktı. Bu film bize aslında kim olduğumuzu veya olmak istediğimizi anlatıyor. Bizlere öfkeyle, başkalarına acı çektirerek kırgınlıklarımızı, acılarımızı unutamayacağımızı öğretiyor. Bu filmden önce neden her lanetin gerçek aşkın öpücüğüyle bozulduğuna anlam veremiyordum ama şimdi her şey çok net. Masallarda kötü diye adlandırdığımız karakterler genelde kalp kırgınlığı sonucu kötü karakterlere dönüşmüşler aynı gerçek dünyadaki gibi. Kimse gerçek bir aşk olduğuna inanmıyor ve bulunabilmesinin de imkansız olduğunu savunuyor. Doğal olarak bütün bu tezler de masal ve filmlerde kötü karakterlere empoze ediliyor. Onlarında canları sevdikleri tarafında yakılıyor ve kötü insanlara dönüşüyorlar. Bu yüzen Malefiz, prensesimize geri dönüşü olmayacak bir lanet sunuyor ama sonunda anlıyor ki gerçek aşk aslında gerçekten var ve hayat zannettiği gibi tamamıyla acımasız ve nefret dolu bir yer değil. O da artık herkes gibi hem iyilik hem de kötülük barındıran bir karakter, çoğumuzun şimdi olduğu gibi.