İÇİMDE SEN, İÇİNDE DÜNYA SAKLI

"Sana dün bir tepeden baktım aziz İstanbul!/ Görmedim gezmediğim, sevmediğim hiçbir yer./ Ömrüm oldukça, gönül tahtıma keyfince kurul!/ Sade bir semtini sevmek bile bir ömre değer." ( Beyatlı, 2003:12) İstanbul aşktır, İstanbul sevgili... Hem şikayet etmektir, hem kopamamaktır. İstanbul'u sevmek zordur, yaşamak, hissetmek... Uzaktan seyreder, kıyısında dolaşır fakat dokunamazsın ruhuna. Mahur Beste' nin notalarında Huzur 'u arayan Tanpınar, her semtine ayrı ayrı aşık bir Yahya Kemal olmak lazım mesela onu sevmek için. Kalabalığını, trafiğini sevmek, kabullenmek lazım önce. İstanbul'u seviyorum. Uzun birbirini takip eden yağmurlu ve soğuk günlerden sonra doğan İstanbul güneşinde ısınmayı, oturup sahile gözlerimi ufuklara daldırarak seyretmeyi ve bir süre sonra o ufuk çizgisinde gökyüzünün denizle birleşmesini seviyorum. Saatlerce kalabilirim bu manzaranın karşısında. Seni o kalabalık ve ihtişamlı halinle, hiç beklemediğim anda karşıma çıkardığın bir güzellikle beni hala şaşırtabildiğin için seviyorum. Bu şehirde en beklenmedik anda kendime rastlama ihtimalimi seviyorum. Sanırım en çok cömertliğini seviyorum senin. Ne zaman bir sokağına girsem başka dünyalara kapı aralıyorsun. Bu yüzden ki ne vakit ayrı kalsam özlerim seni. Bir muhabbeti, bir lezzeti, bir manzarayı ya da boğaza nazır içtiğim bir bardak çayı... Ve buradan bakıyorum sana aziz şehir... Sönmüş sokak lambalarının altında ışığa aşık sinekler ahenkle uçuşuyor. Dünü yer altına hapsettim, bugünü kirli sokaklarında yaşıyorum. Akgün 2 Yarın için bir kutup yıldızı arıyorum gökyüzünde ama yine de mazide boğuluyorum. Ah serseri şehir, sen yalnız seni sevmemi isteyen haylaz bir çocuksun, kendinden başka sevda tanımayan bencil bir aşık. Dipsiz sonu olmayan kör bir kuyusun. Ama yine de masmavi gökyüzüsün, masmavi denizsin, masum bir sevgisin içimde ama hırçın bir sevgili... Ey İstanbul... Aşıklar şehri, kimsesizler kimsesi, dertlilerin çaresi, dermansızların nefesi, tarihin sesi... Sabahın Eyüp'tür İstanbul. Eyüp'ün kalabalık... Kalabalıklar içinden sıyrılıp Pierre Loti'ye çıkmak nefes aldırır bir aralık. Aşıklar tepesidir Pierre Loti'n. Aşk karşılıklı çay içmektir seninle İstanbul. Uzun uzun seyretmektir seni, huzur içinde dinlemektir sesini. Haliç takılıyor gözüme buradan. Narin bir kız gibi kıvrılan beliyle ayırıyor bu yakayı ikiye. Hayret veriyor ve düşündürüyor yedi tepene de serpilmiş irili ufaklı minareler. Mimar Sinan geliyor aklıma. Mihrimah Sultan düşüyor hayalime birden. Ve İki Cami Arasında Aşk... Koca Sinan da sende tatmış aşkı ey İstanbul. Birinde güneş batarken diğerinin minarelerinde ay doğmaya başlayan iki cami yapmış. Öyle ki sevdiğinin adını işaret edermiş minarelerle gökyüzünde. Mihri ve mah. Güneş ve ay. Necip Fazıl'ın ifadesiyle seninle bütünleşmiş güneş ve ay. Senin güneşin bir başka ısıtıyor kalbimi, dolunayın bir başka aydınlatıyor karanlık gecemi... Sen başkasın İstanbul bambaşkasın... Ve sisler kalkıyor yavaş yavaş gül yüzünden esrarengiz şehir. İri ve yakışıklı bir delikanlı edasıyla Galata çıkıyor meydana. Bakışlarıyla sevdiceğini işaret ediyor hemen. Nazlı kız kulesi çarpıyor o anda gözüme. Yıllardır kavuşamayan iki aşık yatıyor sinende İstanbul. Tabiatın, coğrafyanın ve tarihin sendeki kadar güzel bir araya geldiği başka şehir yok belki de dünyada. Bu yüzdendir ki sayısız şiirler yazılmış hakkında. Sayısız şair mısralarında senin güzelliklerini anlatmış, seninle süslemiş şiirlerini. "Sade bir semtini sevmek bile ömre bedel"(2003:12) diyen Yahya Kemal de nakşetmiş semt semt, sokak sokak seni. Onun şiirleriyle anlıyorum güzelliğini. Ahmet Hamdi Tanpınar 'ın Huzur' uyla keşfediyorum seni. Sanki bütün şiirler senin için yazılmış, bütün kitapların konusu sensin sanki. Bu yüzden daima şiir gibi bir şehir olarak şiirle ve şiirde yaşamaya devam edeceksin. Akgün 3