Hayat Filminin İki Yönü

Hayat, içinde iyilikleri ve kötülükleri saklıyor. Nerede iyi veya kötü ile karşılaşacağımızı bilmiyoruz bu yüzden. İkisi iç içe girmiş durumda. Bir anda kötünün üstümüze karabasan gibi çöktüğü anlarda nefes almamızı sağlayan bir iyi ile karşılaşabiliyoruz. Hayat, o nefes alış verişlerle güzel ve katlanılabilir hale geliyor. Onlar olmasa bu dünya çekilmezdi. Kötülük insanı nefesi kesilene dek boğardı. İyi ki de öyle. Yaşamda iyi ki siyahla beyaz, gece ile gündüz, kötü ile iyi hem iç içe hem de birbirine çok yakın... Birinden ötekine geçiş hem yakın hem de kolay... Bunları internette öylesine dolaşırken karşıma çıkan İyi Biri adlı filmi izlerken düşündüm. İyi ile kötüyü hem filmde hem de gerçek yaşamda ölçüp biçtim. Olayı somutlama imkanım oldu film boyunca. Hayatın içinde iyilik ve güzellikler gizli olduğu gibi iyi ve kötü insanlar da gizlidir. Kötüler az çok kendini belli eder, onlardan mümkün olduğu kadar uzak dururuz. Sakınırız onlardan. Kendimizi korumaya alırız. İyilere ise hep bir yanımız açıktır. Onlara kucak açarız sanki iyiliğe kucak açarcasına. Bu yüzden onlarla aradaki mesafe birden kısalır. Örneğin sokak arasında kedileri doyurmaya çalışan bir adamla birlik oluveririz anında. Onun çıkarsız iyiliği bizi yaklaştırır birbirimize. Gözlerinden iyilik okuruz, sözlerindeki içtenliği görürüz. Ondaki iyiliği çoğaltmak isteriz. Dizmeye çalıştığı taşların üzerine bir taş da biz koymaya çalışırız. Sonra yola birlikte yürüme isteğimiz oluşur. Yol arkadaşı oluruz. Dili ve gönlü bir yol arkadaşı oluruz. Onlarla umutlanırız, onlarla dağıtırız karanlıkları. Kötülerden uzak bir dünya ancak böyle iyi birileri ile kurulabilir. İçimizde yıllardır yeşerttiğimiz dünyayı kurmak cesaretini bize böyle iyi kişiler verir. Onlarla el ele vererek karanlıkları dağıtabileceğimizi düşünürüz. Bahçemizde iyilik çiçekleri yetiştireceğimize inanırız. Birlikte hayallerimizi gerçekleştirmeye doğru koşmaya başlarız. Hep iyimserlik ve umutla... Herkesi kendimiz gibi bilerek, herkesin kendi içinde bulunduğumuz dünyada soluklandığını düşünerek... Oysa çok masumca bir düşüncedir bu. Safçadır, aldatıcıdır. Hayat bizi bir köşe başında gerçeklerle burun buruna getirir. Hayatın kötü yüzü ile yüzleşiriz orada. Bizim iyi niyetimizle dalga geçen, onu istismar eden, hayallerimizle oynayan, kendince iyilik yaptığını sanan ama aslında kötülükte zirveye çıkan birileri ile... Kristal dünyamız aldığı taşla tuz buz oluverir. Kırılır, dökülür, biteriz ama içimizdeki bu büyük yıkım, birileri için alay konusu olur. Saflığımızla dalga geçilir. İçimizde kurduğumuz iyilikler dünyası buharlaştırılır. Damarlarımızdaki iyilik kurutulur. Aslında o buharlaşan ve kuruyan insanlıktır ama bunu kimse görmez. İnsanlığın ayaklar altına serilmesine kimse aldırmaz. "Sen de o kadar saf ve iyi olma kardeşim!" öğütleri verilir. "Neden, iyi ve saf olmak kötü bir şey mi?" deriz kendimize. Bilmeyiz ancak, bizim de kalbimizin yavaşça sertleştiğini. Hayat, bundan sonra yeni bir yolda sürer. Arkamızda yıkımlar bırakarak, kendimize yeni bir sayfa açmak ve hayatın içindeki iyi birilerine yeniden rast gelmek umuduyla yola devam ederiz. İşin güzel tarafı odur ki aslında karşımıza çıkacak o iyi birileri hep vardır. İnsan, öz olarak iyidir de ondan... Çevrenin etkisiyle bozulmuşlardır sadece. Çevrenin kirli etkilerinden kendini uzak tutmayı başaran iyi kişiler daha çoktur dünyada. Biz de onlardan biriyizdir ve kendi gönül frekansımızdan birilerini bulduğumuzda bir elektriklenme yaşarız. Ondan pozitif enerji alırız. Onunla dil, gönül ve kafa birliği yaparız. İnsanlık tarihi bu birliklerin tarihinden başka bir şey değildir. Bir, bu birlikler vardır; bir de bu birliklere yapılan saldırılar, yani savaşlar... Yani dostluklar ve düşmanlıklar... Kimileri şansları sayesinde yol üzerinde hep iyi birilerine, yani dosta rastlarken kimileri kötülerin birinden kaçarken diğerine yakalanıyor, düşmandan düşmana tosluyor, ve hayatı kelimenin tam anlamıyla zehir oluyor. Bu kötüler zaman içinde o kişiyi de kötüler safına katarak bir anlamda kötülüğü çoğaltıyor. Kötülük çiçeklerine su veriyor. Hayat filminin iki yönlü olması, iyi ile kötünün bir arada bulunması, bu sonucu kaçınılmaz kılıyor. Yaşamımız bu kaçınılmazlar arasında yalpalana yalpalana devam ediyor. Tıpkı filmin finalde bir sonuca bağlanmayıp yeni bir serüvene kapı açması gibi...