YAMA USTALIĞI

Sokakta yalnız dolaşırken insanlar düşündüklerimi hissedebiliyorlarmış gibi bana bakarlar bazen. Tanımadığım insanlarla göz göze geldiğim vakit o anda ne düşündüklerini bilmeyi o kadar çok isterim ki sanki beyinlerinden geçenleri okuyabilecekmişim gibi yoğunlaşırım karşımdakilere. Belki benim orada olduğumun farkında bile olmayabilirler, kendi hayatlarının sorunlarıyla bocalıyor olabilirler veya aşık oldukları kişinin ne kadar da mükemmel olduğunu düşünüyorlardır. Bunların hiçbiri o an oluşan merakıma engel değil. Sadece gözlemleyerek anlamaya çalışırım ve kafamdan uydurduğum senaryo ile yanlarından geçip giderim. Bazen de bu durum tersine döner. Kalabalıklar içinden hemen kaçmak, sakin ve kimsenin olmadığı bir yere gelmek isterim. Bu anlarda insanların gerçekten ne düşündüklerini asla bilemeyecek olmak iyi gelir. Neredeyse bütün kişisel gelişim uzmanlarının ve kitapların söylediği gibi sokaktaki adamın, karşı komşunun, bakkalın, dolmuş şoförünün, otobüsteki insanların, dünyanın geriye kalanın benim hakkımda ne düşündüğü önemli değil. İnsanın sadece kendini umursaması, kendisi için yaşaması ve arzu ettiklerini yaparak kendini mutlu etmesidir mühim olan. İnsan mutluluk ve huzurla dolu olunca kendinden arta kalan enerjiyi çevresine de ister istemez yansıtıyor zaten. Bu tavsiyelerin doğruluğu tartışılır; ancak her şeye rağmen diğer insanların düşüncelerini umursamadan yaşayanları tebrik etmekten başka bir şey gelmiyor elimden. Kabuğunu kırıp hayatı doya doya yaşamak güç meziyet doğrusu. Bu nedendendir ki Paula HAWKİNS 'in 'Trendeki Kız' romanındaki şu cümle benim bu düşündüklerimi kısmen açıklıyordu: 'sanki insanlar yüzümden, kendimi tutma ve hareket etme şeklimden üstüme yazılmış hasarı okuyabiliyorlardı.' Bazı anlarda oluşan ve herkesten kaçma isteği yaratan bu korkunun sebebi nedir bilemiyorum; fakat hasarlarımı görmelerinden korkmadığıma eminim. Ben de onlar gibi hatalar yapıyorum ve yaşamayı öğreniyorum. İnsanlardan kaçma veya onlara doğru koşma, onları kucaklama hissi sizce nereden geliyor? Eminim ki her insan zaman zaman kapılır bu hisselere. Bana kalırsa bu, ruhlarımızdan kaynaklanan bir problem. Hiç ruhunuzda delikler olduğunu hissettiniz mi? Fark etmeseniz de o deliklerden giren hava sizi dondurur ve içinizdeki kışı çevrenizdekilere de yansıtırsınız. Kimi zaman önyargıyla yaklaşan insanların 'soğuk nevale' kıvamında sizin aslında bambaşka bir insan olduğunuzu iddia edenlerin sıfatlarına maruz kalırsınız çünkü insanlara karşı biraz uzak durmak üzerinize yakışmayan sıfatları giymeniz için birebirdir. Ama merak etmeyin bunların sorumlusu o delikler. Kendilerini bir türlü sonu gelmeyen bir uçurumdan atlamış gibi hisseden insanlar deliklerini fark eder ve yamamaya çalışırlar. Bazen bu işlemi istemsizce yaparlar. Mesela Paula Hawkins ' in Trendeki Kız romanındaki ana karakter gibi alkol ile yama yapmaya çalışanlar oldukça fazladır. Size ruhunuzu unutturan bir sıvının deliklerinizi dolduramayacağı oldukça aşikar. Diğer yama ustaları yalan söyleyerek açıklarını kapatmaya çalışırlar. Kendilerini aslında olmadıkları biri olarak göstermek hoşlarına gider, sanki geçmişte yaşadıkları olayların namlusundan çıkan kurşunlar ruhlarını delik deşik etmemiş gibi . Zamanla yalan söylemek için insanlara ihtiyaç olmadığını fark eder ve artık yalanları kendilerine söylerler. Çevresindekileri hiç yormadan kendi yalanlarına ve başkasının içinde doğruluk payı olmayan cümlelerine inananlar ise geriye kalan yama ustalarıdır. Yama ustası olmak kötü bir şey değil sonuçta ruhlarının bir bütün olmasını istiyorlar sadece, başka bir arzu yok işin içinde. Yalnızca sonuca ulaşmak isterken seçtikleri yola iyi karar vermeliler. Yalan ve alkol gibi basit ve insanı ucuzlaştıran yöntemler delikleri daha fazla büyütmekten başka hiçbir işe yaramaz. Gerçekten ruhlarını kucaklayan insanlar deliklerini fark ettiklerinde onlara yama yapmaya çalışmazlar, onları kabullenirler. Tıpkı Paula Hawkins ' in Trendeki Kız romanında dediği gibi, ' hayatınızdaki boşluklar kalıcıydı. Tıpkı beton kenarındaki ağaç kökleri gibi onlarla büyümeniz gerekiyordu; boşlukların içinden çıkıp şekillenmeliydiniz '. Bazı delikler kalıcıdır ne yaparsanız yapın onların üstünü örtemez veya onları halının altına saklayamazsınız HAWKİNS, P.(2015). Trendeki Kız. (ASLIHAN KUZUCAN Çev.) İSTANBUL: İTHAKİ