HAYAL DÜNYASINDA BAŞARI YANILSAMASI

Büyümek nedir? Büyümek yalnızca fiziksel olarak gelişimimizi tamamlamak mıdır? Bilinçlenmek, daha tedbirli olmak, hayallerden kaçınmak, gerçekçi bir bakış açısından ayrılmadan kurallara uyan örnek bir vatandaş olmak mıdır? Büyüdük, olgunlaştık derken aslında hayatta en önemli değerleri geride bıraktığımızın, en önemli özelliklerimizi unuttuğumuzun, ya da en kıymetli alışkanlıklarımızı bıraktığımızın farkına varmıyoruz. Mesela küçükken kurduğumuz hayalleri, oynadığımız oyunları büyüdükçe gereksiz ve çocukça bulup yetişkinlik dönemimizde rüya bile görmeyi unutur olduk. Her gece rüyalar gören ben, en son ne zaman rüya gördüğümü hatırlamıyorum. Hayattaki küçük şeylerden mutlu olabilmeyi unuttum. Karşıma çıkan güzelliklerin kıymetini bilemez oldum. Büyük olduğunu düşündüğüm hedeflerimin yanılsaması altında aslında ne kadar mühim olduğunu göremediğim ufak ayrıntıların, fırsatların kaçını kaçırdım, bilmiyorum. Adam Phillips'in Kaçırdıklarımız adlı incelemesi, gerçekten de tüm bu düşünceleri özetler nitelikte. Değindiği noktalar, pişmanlıklarımızı unutturmak, bizi teselli etmekten çok, gerçekten bu anları, bu kaçan fırsatları düşünmemizi sağlıyor. Gelecekte de geçmişteki hatalarımı tekrarlamamam için bir nevi uyanış çağrısı oldu bana. Kitabı okurken aklıma küçüklüğüm geldi hemen. Hayal gücüm çok genişti küçükken ve yalnızlıktan hala olduğu gibi çok hoşlanırdım. Şimdinin aksine, kendimi hayal dünyama kaptıracak vaktim vardı her zaman. Bir sokak arasında gördüğüm küçük bir sahne ile senaryolar yazardım. Yerde gördüğüm bir böceği saatlerce takip ederdim, nereye gidiyor diye. Araştırmayı ve yaratmayı çok severdim. Sonra büyümeye başladım. Arkadaşlarım oldu. Hiçbiri benim yaptığım şeyleri yapmıyordu, aksine davranışlarım, alışkanlıklarım garip bulunuyordu. Ailem sanatla ilgilenmemi desteklediği halde derslerime yeteri kadar vakit harcamadığımı söylerdi. Bu gibi sebeplerle uzaklaştım sevdiğim şeylere vakit ayırmaktan. "Üniversiteye geçince çok rahatlıyorsun." yalanıyla hareket edip lise sonda saçlarımın yarısının dökülmesine, korkunç derecede egzamaya, reflüye sebep olacak kadar stres yaptım. Üniversitede ise kendime yüklediğim sorumluluklar sebebiyle egzama dışında değişen hiçbir şey olmadı. Bu kitapta geçen bir cümle ise alışkanlıklarımı bir anda kırmama sebep oldu: "Bir şeyi yeniden bulabilmek için onu kaybettiğimizi bilmemiz ya da sezmemiz gerekir." Değer miydi arkadaşlarımı, saçlarımı kaybetmeme, sağlığımı veya hayal gücümü kaybetmeme tüm bu hırs? Aynaya bakınca eskiden çok güzel olan saçlarımın şimdi kafamdaki boşlukları örtmeye çalışan bir tutam bir şeye dönüşmesi kalbimi parçalıyor şu an. Başarıyı bir kez tadınca neden daha fazlasını ister oldum? Hedeflerime ulaşırken en güzel özelliğimi ve sağlığımı nasıl gözden çıkarabildim? Harika olabilecek dostlukları nasıl elinin tersiyle iten birine dönüştüm, bu arkadaşlık beni geriye çeker diye? Hayatı fazla ciddiye alarak bir yere gelemeyeceğimi yeniden keşfediyorum. Eskiden çok emin olduğum bu özelliği, bana ait bu çok değerli şeylerimi kaybettiğimi Adam Phillip'in fark ettirmesiyle yeniden hatırladım. Bu noktada keşkelere büründü zihnim. Acaba ile başlayan sorular uçuştu her yerde. "Hayat bir nehir ve sen kendini nehre teslim etmiş, akıntıyla beraber, nereye gittiğini bilmeden süzülüyorsun öylece. Akışın tersine yüz, akıntıya kapılma." derdi babam bana küçükken. Bu cümle her zaman zihnimde kazılıydı kendimi değiştirmeye çalıştığım dönemlerde. Bu tavsiyeyi yanlış anladığımı da kitabı okuduğum esnada fark ettim. Kendimi bazı noktalarda kontrol ettiğimi sanıyorken, aslında kendimi hayatın monoton akışına bırakmaya başlamışım. Phillips'in de yetişkin bir şehir insanı hakkında yaptığı en doğru tespit de buydu bence. Kontrol etmem gereken her şeyi kontrol ederken, arada sırada akışına bırakmayı unutmuşum kendimi. Fazla kontrol sonucu da kontrolün esiri olmuşum. Bizi kontrol etmeyi amaçlayan her türlü sistemin de kölesi olmuşum. Neredeyse okuduğum her kitapta, yazdığım her yazıda beni bulan olguya yine geri dönüş yaptım sonunda. İçinde bulunduğumuz bu sistem, ciddiye almamız gereken son şey belki de. Bize dayatılan sahte kurallar, sahte dostlar, sahte başarılar ve sahte hayaller... Hiçbirine ihtiyacım yok, kendi rüyalarım, küçükken yarattığım mutlu dünyalarım, oyunlarım varken. Yaşamak istediğim keyif ve deneyimlemek istediğim her türlü özgürlük benim için tüm notlardan, mesleklerden, madalyalardan daha değerli artık. Bunu Phillips sayesinde kendimden tamamen emin bir şekilde söyleyebilmenin mutluluğunu yaşıyor, bir şeyleri değiştirmek için hala geç kalmadığımın minnettarlığını yaşıyorum. Beril Akşit