EĞİTMENLİKTE İLK TEMSİL

Görsel Bale 2011 On bir yıl boyunca özel bir bale kursunda öğrenciydim. Her hafta okuldan çıkışta koşarak provalara gider, dans eder, temsillere hazırlanırdım. Öğretmenlerim gözümde birer bale ilahıydı. Her şeyi bilen ve bize bale yaptırmaktan asla yorulmayan balerinlerdi. Sonra büyüdüm. Hem kursumdan hem de liseden mezun oldum ve bale eğitmenliği stajımı yapıp öğretmen olmak istediğime karar verdim. Düşünsenize, aslında Bilkent'te Hukuk okumayı hayatının tek planı haline getiren ben, hukuk okumanın yanında bale eğitmenliği yapmak istedim. Tabii ki bölümümü ve şu an yaptığım işi insanlara anlattığımda çok şaşırıyorlar aralarında bir bağlantı kurmak istiyorlar. Ama bana sorarsanız, bağlantıya ihtiyaç yok ki... Önemli de değil aslında Ahu Savan An / 2010 yani ikisi her ne kadar farklı da olsa beni ben yapan parçaların en önemlileri. 2013 Haziran Mezuniyet Ahu Savan An/2011 Dünya Dans Merkezi adı altında yeni bir bale okulu açılmıştı evimin altındaki sokağa. Gittim ve onlara stajımı orada yapmak istediğimi söyledim, hazırlıkta okurken bir arada götürürüm rahat rahat diye. Sekterleri beni okulun sahibine yani "Bahri Gürcan'a" yönlendirdi. Onun Ankara Devlet Opera ve Balesi baş dansçısı olduğunu biliyordum, düzinelerce temsilini izlemiştim ama yanında çalışmayı hiç hayal etmemiştim. Annemle hayatımda hiç gitmediğim Ayrancı'ya, okulun merkezine, gittik. Bahri Hoca'yla tanıştım ve benimle çalışmayı çok isteyeceğini söyledi. Artık bir işim vardı ve 7 Eylül 2013 Cumartesi günü Pelin Öğretmen'in yanında başlayacaktım stajıma. 1 O gün erkenden kalkıp okula gittim. Giyindim ve bale salonun kapısını açtım. Salondan içeri doğru kafamı uzattım ve Pelin Öğretmen'in aslında kim olduğunu gördüm. Ben daha ön üç yaşında minik bir bale öğrencisiyken, Pelin Abla benim öğrencisi olduğum okulun merkez şubesinde öğretmendi. Yılsonu temsillerinde hayranlıkla onun dans edişini izler ve gelecekte onun gibi bir balerin olmayı dilerdim. Düşününce ne kadar büyük bir tesadüfün aslında hep benim dileğim olduğunu anlamak pek de zor değil. Kapıyı açıp onu karşımda görünce hem ne kadar çok sevindiğimi, hem de ne kadar çok şaşırdığımı anlatamam. Hiç hayal etmezdim, hayranı olduğum bir bale öğretmeninden nasıl öğretmen olacağımı öğreneceğimi... Üstelik, onun da beni tanımış olması beni daha da çok mutlu etmiş ve şaşırtmıştı. Bana koca bir sene içinde o kadar çok şey öğretti ki öğretmenlikle ilgili, tahmin edemezsiniz. Bale yapmasını bilmeme rağmen çocuklara nasıl gösterebileceğimi, nasıl konuşacağımı, sabrın nasıl bir şey olduğunu ondan şu son bir sene içinde öğrendim diyebilirim. Aralık ayından 27 Haziran 2013 tarihine kadar öğrencilerimizi temsile hazırladık. Onlara danslar öğrettik, baleyi anlattık, bazen sinirlendik, bazen sesimiz kısıldı, hastalandık, güldük, eğlendik... Bir yılın hala o kadar çabuk geçebildiğine inanamıyorum şahsen. 2014 Mart Dünya Dans Merkezi 2014 Mart Dünya Dans Merkezi Tabii ki öğrencilerimizi temsile hazırlarken kendimizi de ihmal etmedik. Haftanın 3 günü okuldan çıktıktan sonra provalara koşuyordum. Don Quixote balesini yapacaktık ve o temsile çıkmak çok önemliydi. Pelin abla başrol, bense onun arkadaşlarından birini oynayacaktım. Rollerimiz belliydi. Tabi ki onun danslarını hayranlıkla izlemeye hala devam ediyordum. Haziran ayı gelip çattığında sahne provaları da başladı. Beş gün üst üste sahnede hem miniklerimize prova aldırıyor hem de prova alıyorduk Pelin Abla'yla. O günlerde tam 4 kilo vermiş ve tabiri caizse bir iskelete dönüşmüştüm. Hayatımda hiçbir bale temsilinin provalarında bu kadar yorulduğumu hatırlamam, çünkü ilk defa eğitmen olarak provalarda bulundum. Her bir veli, her bir öğrenci sorular soruyor, ilgi bekliyor ve koşturmam gerekiyordu. Üstüne üstlük ben de dans edecektim. 2 Bütün bir yıl hem kendi öğrencilerimizi hem de kendimizi temsile hazırladıktan sonra temsil günü geldi çattı. Hayatımda ilk defa temsilde sorumlu olduğum gruplar vardı. Makyajımı yapıp kostümümü giyip kuliste oturamazdım. Çıkıp öğrencilerimizle ilgilenmeli, onları sahne kenarından izleyip motive etmeli, kısacası öğretmenlerinden biri olarak onların sorumluluğunu taşımalıydım. Üstelik, arkadaşlarım, annem, herkes ordaydı. Hem öğrencilerimi görmek için sabırsız, hem de beni izlemek için heyecan içindeydiler. Bu düşünce beni de germişti. Temsillerde hep öğrenci gözünden sahneye çıkmışken, o an eğitmen gözünden sahnede olanları izlemek, minik balerinlerden sorumlu olmak ve üstüne bir de dansçı olmak çok zordu ve çok da yorucuydu. Temsilin başlama anonsu yapıldı ve en minik öğrencilerimiz sahneye çıktı. Çok heyecan vericiydi. Sonra bir diğer grubumuz, başka öğretmenlerin grupları, bizim diğer gruplarımız sırayla sahnede dans ettiler. Bütün bir senenin emeğinin karşılığını, onlar sahnede tek başlarına seyircinin karşısında danslarını sergilerken alıyor ve inanılmaz bir gurur hissiyle vücudunuzun dolduğunu hissediyorsunuz. Bu duygular içinde coşarken, birinci perde bitti ve sıra bizim dans etmemize, Don Quixote'u oynamamıza gelmişti. Sahneye çıktık, Pelin Abla'nın hemen arkasında, onun arkadaşı rolünde onu hayranlıkla izlerken dans ediyordum. Sahnenin en önüne yani seyircilere en yakın kısma geldiğimdeyse, annemin ve en yakın arkadaşlarımın protokol koltuklarında olduklarını, beni gururla izlediklerini görüyor, mutlu oluyordum. Ahu Savan An 2014 Son perde de bitip kapandığında, selama çıkmak için hazırlanmam gerekiyordu. Öğrenciyken, görürdük hep öğretmenler selama hep en son çıkar ve çiçeklerini alır en büyük alkışı hak ederdi. Sahneden inip, kuliste üstümü değiştirip, eğitmen olarak en son diğer eğitmenlerle birlikte selama çıktım. O velilerin teşekkür eden gözleri, çocuklarıyla ve bizim verdiğimiz emeklerle gurur duyan bakışlarını asla unutamam ne de olsa ilk eğitmenlik deneyimimdi... Ahu Savan An 2014 3 Özellikle sahneye o kostümlerle çıktığımda, dekorlarla ve müzikle oluşan o atmosferde kendimi hep kaybetmişimdir. Kendimden geçerim sahnede dans ederken... Bale benim için sadece ne bir meslek ne de bir hobi olmaktan çok uzak. Bale bir tutku. Sahnede hissedilen, seyircilerle iletişim gerektiren, her ne olursa olsun asla vazgeçemediğim bir tutku... Son olarak eklemek istediğim ve aslında hiç de sonda olmaması gerek bir şey var. Eğer annem bana bu kadar emek vermeseydi, şu an ne ben baleyi biliyor, yapıyor, öğretiyor olurdum ne de avukat da olabilme hayalleri kurabilirdim. Anneme kesinlikle çok şey borçluyum bana bu yeteneği, bu sanatı bahşettiği için... 2014 Haziran 4