Khaled Hosseini/Uçurtma Avcısı

"Bir insanı öldürdüğün zaman, bir yaşamı çalmış olursun. Karısının elinden bir kocayı, çocuklarından bir babayı almış olursun. Yalan söylediğinde, birinin gerçeğe ulaşma hakkını çalarsın. Hile yaptığın, birini aldattığın zaman doğruluğu, haklılığı çalmış olursun." Uçurtma Avcısı'nın yazarı Khaled Hosseini, başarısını doğduğu toprakları anlamadaki ve insanoğlunun iç dünyasını kitaplarında en güzel şekilde yansıtabilme yeteneğine borçlu. Bir yazar, okurunu kendi iç dünyasıyla yüzleştirebilme yeteneğine sahipse eğer, bu çok önemli bir yetenektir. Khaled Hosseini doğduğu toprakları ve oradaki insanların yaşamlarını, yani gerçekleri hayal gücüyle harmanlayıp ortaya mükemmel bir yapıt çıkarıyor. Yazarın gerçek mesleğinin "yazarlık" olmamasına ve Uçurtma Avcısı kendisinin ilk kitabı olmasına rağmen, bu eksiklikler bu kitabın mükemmel olduğu gerçeğini değiştirmiyor. Kitabın kahramanlarının özenle seçilmiş olması, iyiliğin içinde kötülüğün işlenmesi, ve bunların ötesinde işlenen her duygunun okuyucuya hitap etmesi açısından kesinlikle okunması gereken bir kitap olduğunu kanıtlıyor. Gelenekler ve modernizmin çarpışması, zenginlik ve fakirliğin bir arada bulunması, kardeşlik duygusunun kıskançlıklar ve yalanlar altında kaybolması... Bu olguların hepsi baş karakter ve anlatıcı Emir'in aklında mevcut. Kendisine kölelikle bağlı olan Hasan'ın onun için yaptıkları ve yapabileceklerinin Emir'i korkutuşu ve kendisinde bu cesaretin olmayışına olan öfkesi, her insanın hissettiği ve hissedebileceği duygular. "Afganistan'ın kiri" ve insanlarının kanı adeta kitabın sayfalarına sıçramış. Savaş, öfke, yeniliklere kapalılıkla sonuçlanan bağnazca bir düşünce yapısı; bu kelimelerin hepsi Afganistan'ı anlatıyor. Sonunda kaçınılmaz olan savaş başladığındaysa, bu ülkenin insanlarına hayatlarında bağlı oldukları her şeyi ve herkesi bırakarak kaçmaktan başka çare kalmıyor. Parçalanmış hayatlarını toplayabilecekleri başka ülkelere uzanan zorlu bir mücadele başlıyor onlar için. Yeni hayatlarına alışmaktan başka seçenekleri yok; artık geride bıraktıklarını unutup elde edebildikleriyle yetinmeliler. Bu Emir ve Baba için böyle, peki ya onlar kadar şanslı olmayanlar ? Hasan ve babası ? Onlarsa kaderlerine mahkum durumdalar; en başından beri toplum tarafından küçümsenen Hazara kimlikleriyle zaten yenik başladıkları hayatlarının nasıl sonuçlanacağını önemseme hakkına sahip değiller. İşte bu, okuyucuya bir baş kaldırma arzusu getiriyor. Bu çaresizlik duygusu yazar tarafından o kadar iyi tasvir edilmiş ki, okuyucu adeta kendini onların yerinde hissediyor. Hayatta güzel şeyler de yok değil tabii. Bu, bu kitap için de geçerli. Hasan ve Emir'in birlikte geçirdikleri zamanlara dair güzel anıları da var. Bu iki annesiz çocuk birbirlerine çok sıkı bir bağ ile bağlılar. Aynı babanın farklı iki anneden olan bu çocukları, bu gerçeği çok çok sonra öğrenseler de, yaşadıkları ev ve sürdürdükleri hayat aynı. O zamanların çocukları için çok önemli olan uçurtma yarışlarına birlikte katılıyorlar, yüksek tepelere ve ağaçlara birlikte tırmanıyorlar, aynı bahçenin içinde hayatlarını sürdürüyorlar. Gerçek bir "kardeşlik" duygusuna sahipler. Ta ki Hasan tecavüze uğrayana ve Emir bu haksızlığı sadece gözleyene kadar. Bu olay Emir'in kendisinden nefret etmesiyle ve Hasan'ı kendisinden uzaklaştırmasıyla sonlanıyor. Onun yüzüne bakamazken nasıl yaşayabilir ki ? Yıllar geçtikten, Emir büyüdükten ve Hasan öldükten sonra, Emir'in sonunda o suçluluk duygusunu hafifletmesini sağlayan bir olay oluyor. Hasan'ın oğlu, kurtarılmaya muhtaç halde Taliban'ın elinde beklerken, Emir onu kurtarabilmek için geçmişinin en nefret ettiği parçasını ona yaşatan insanla da savaşmak zorunda. Ve o küçük çocuğun gözlerinde Hasan'ı gördüğü o olay var: küçük çocuğun Emir'in hayatını kurtardığı o an. Bunların hepsi birleşince bir insanın altından kalkabilmesi için çok büyük olan bir yük oluştursa da, Emir vazgeçmiyor. Bu mutsuz, suskun çocuğun uçurtmasını uçurmasını sağlayan ve o düşen uçurtmanın peşinden koşan kişinin kendisi olduğunun bilincinde. Kitabın son sayfası, bütün bir hayat boyunca çekilen ıstırabın sonunda yok oluşunu anlatıyor. Bir okuyucu olarak beni defalarca çelişkiler içinde bırakan Khaled Hosseini'ye bu yazıda hayranlığımı dile getirmeyi görev biliyorum. Ve kitabın o ünlü cümlesiyle bu yazıyı sonlandırıyorum. Herkesin okuması dileğiyle... "Senin için bin tane olsa(uçurtma) yakalarım..."