BU ŞİKAYET NİYE?

Sabah annemin yanağıma kondurduğu öpücükle uyandım. Babamın " günaydın benim meleğim" demesiyle güne başladım. Sıcacık yatağımdan oflayarak çıktım. İsteksiz şekilde yüzümü sıcak suyla yıkadım. Dolabımın karşısında ne giysem diye düşünüp durdum. Yine hiçbir şeyim kalmamıştı. Aralarından birkaç tanesini seçip hemen giyindim. Annem kahvaltı yapmamı söylese de hemen evden çıktım. Dışarısı soğuk. İyi ki atkımı da almışım yanıma dedim kendime. Arabama bindim ve okula doğru yola çıktım. Yine çok trafik vardı, ofladım pufladım. Müzik eşliğinde okula doğru yavaş yavaş gidiyordum. Kırmızı ışıklarda dakikalarca bekleyişler... Tam geçecekken kırmızı ışık yandı ve durmak zorunda kaldım. Sol tarafıma baktım ve bir çocuğun bana doğru baktığını gördüm. Çaresiz bakıyordu. Yalvarmak istiyor ama yalvarmaya hali kalmamış gibi görünüyordu. Sanki "Gözlerimden anlatamıyor muyum çaresizliğimi" der gibi bakıyordu. 5-6 yaşlarında, esmer ve küçük bir çocuktu. Kıyafetleri yıpranmıştı ve üşüyordu da. Küçücük bedeni titriyordu. Birden aklıma sabah yüzlerce kıyafet olan dolabıma bakarak "giyecek hiçbir şeyim kalmamış" demem geldi. Neyin şikayetiydi bu? Sımsıcak evimde ailemin sevgisiyle büyürken, bu bollukta neye dayanarak şikayet ediyordum hayatımdan? Neredeyse her gün akşam haberlerinde Suriye'de yaşananlar gösteriliyor. Mültecilerin kamplarda nasıl yaşadıkları anlatılıyor. Avrupa'ya göç ederken yaşadıkları sorunlar anlatılıyor. Bazı haberler de insanlığımızdan şüphe ettirecek nitelikte: "Suriyeliler ne zaman gidecekler? Çocuklarımız korkuyorlar artık" gibi haber başlıkları gördükçe insanlığın bittiğini bir kez daha anlıyorum. Haberlerde izlediklerimiz ya da gazetelerde çıkan haberler sanki bize bir aksiyon filmi gibi geliyor. Atılan bombalarla yüzlerce insanın ölmesi... Yaşananların gerçek olduğunu idrak etmek istemiyoruz belki de. Yanı başımızdaki ülkede masum sivil halkın öldürülmesi gerçek değilmiş gibi geliyor. Halbuki biz canını kurtarmak için kaçan çaresiz insanlardan şikayetediyoruz. Suriyeli mülteciler için açılan kampları araştırmak için internete giriyorum. Benim ne yardımım dokunabilir diye araştırma yapmak istiyorum. İnternette gezinirken birden bir fotoğraf çarpıyor gözüme. Dakikalarca fotoğrafa bakıyorum. Fotoğraftaki kızın gözleri esir alıyor beni. Küçüklüğüme çok benziyor. Aynı benim de böyle uzun ve kahverengi saçlarım vardı. Gözlerimiz de çok benziyor fakat onunkiler korkuyla bakıyorlar. Endişeyle bakıyorlar, geleceği belli olmayan hayata. 7 belki 8 yaşında. Kendimi düşünüyorum o yaşlarda. Ailemin sürekli aldığı oyuncaklarla oynardım. Hep yeni oyuncak isterdim. Annemin ve babamın sevgisiyle büyüdüm o yaşlarda. Yarın yaşayabilecek miyim acaba diye kaygılarım olmadı hiç. Annem hep yanımdaydı. Babam çatışmada kalbine kurşun yiyerek hayata gözlerini yummamıştı. Geç büyüdüm ben. Bu masum kızın yaşadıklarını yaşamadım. Onu anlıyorum ya da yaşadıklarını anlıyorum diyemem. Hiç kimse diyemez. Fakat bir nebze de olsa anlamaya çalışıp, olaylara tarafsız ya da tepkisiz kalmamamız lazım. Bu küçük kızın bizim desteğimize ihtiyacı var. İstemeyerek okuduğum Hukuk Fakültesini bazen iyi ki tercih etmişim diyorum. Özellikle bu fotoğraftan sonra iyi ki hukuk okuyorum diyorum. Masum canlar hayatını kaybederken onları kimsenin savunmaması beni deliye çeviriyor. Bir sürü uluslararası derneğin, yardım kuruluşunun boşuna çalıştığını düşünenlerdenim. Dünya barışı için birçok kuruluş varken niye hala insanlar, özellikle çocuklar, öldürülüyor? Hani insan hakları? Hani yaşama hakkı? Onların haklarını kimler savunuyor? Sadece televizyona çıkıp konuşmakla ya da kınamakla insan hayatları kurtulmuyor. Hayatını yitirmiş çocuklar, hayata dönüp huzur ve barış içinde okullarına gitmiyorlar. Bazı insanların buna dur demesi gerektiğini düşünenlerdenim. Tek bir insanın bile bir şeyler başaracağına inananlardanım. Tıpkı Nelson Mandela gibi, tıpkı Mahatma Gandhi gibi. Bu masum kızın gözlerine baktıkça hukuk eğitimini tamamlayıp o kız gibi olanların yanında olmak istiyorum. Bir şeyleri değiştirmek istiyorum bu dünyada. Beyza Nur Ercoşkun