"DEVİR" BERABERLİK DEVRİ

Kavramları bir güzel kullanırız da sıra tanımlamaya geldi mi tıkanır kalırız. Herkese göre değişir çünkü onlar, derler ya her yiğidin farklı bir yoğurt yiyişi var. Ben yoğurdumu şekerli severim, edebiyatımı ise barışçıl. Edebiyat hiçbir zaman yaşanamayacak kadar güzel düşlerin, hiçbir zaman ulaşılamayacak kadar uzaktaki mutlu günlerin, hobbit köylerinin savaştan önceki durumunun yazılı haline denir. Edebiyat dediğin birleştirir. Bütün ideolojilerimizi, savaşlarımızı, kırgınlıklarımızı kenara bırakır ve bizi insanlık paydasında birleştirir. Demek istediğim o ki, birleştirmeli. Yakıp yıkmak yerine onarmanın gücünü keşfedebilmeli satırların arasında. Mevcut dünyanın gürültüsünden kaçıp sığınılabilecek huzurlu bir liman olmalı. Ya da daha güzel bir dünyaya giden yolda bir kilometre taşı. İnandırmalı bizleri gelecek güzel günlere. Tutup bir silkelemeli bu gidiş iyiye gidiş değil diye, vurduğu yerde gül bitirmeli. Öyle bir vurmalı ki gül bitmeli. Edebiyat her zaman daha iyisi için var olmalı, geçmişin karanlık kuyularına saplanıp kalmamalı mesela. O karanlıklara ışık olmalı. Bir bayram misali gelmeli evimize ve barıştırmalı küsleri. Öfkeyi birbirine "devir" edip ötekileştirmek yerine. Mesela, sene 1980. Mesela Ülkücü ve Devrimci. 2015'te, otuz beş yıl sonrasında o meşum zamanlardan, "Unutulmayacak olanlar kalır... Ya hatırlamayacaklarımız?" diyerek yazılan bir kitap çıkıyor ve unutulması zaten mümkün olmayan, ancak hatırlamamakla ancak onarılan yaralarımıza tuz basıyor. Ama bu kez daha çok acıyor; zamanın hiçbir şeyi değiştirmediğini görmek, satır aralarına sinmiş nefret kokusunu içine çekmek daha çok acıtıyor. Saflığın simgesi olarak görüle gelmiş çocuğa dahi ideolojik bir rol yüklendikçe; temiz kalan son parçamızı, geleceğe olan inancımızı, çocuklarımızı "onlar ve biz" derken görüp kirlettikçe içinden bir daha onarılmamacasına bir şeyler kopuyor. Soruyorsun yazara, soy isminin aksine geleceğe dair kurulan tüm düşlerin temellerini yıkan Ece Temelkuran'a "Hangimiz öteki?" Ülkenin geleceğini Sosyalizmde gören bu ülkenin çocukları mı, yoksa ülkenin geleceğini Turan'da gören bu ülkenin çocukları mı? Her şekilde kaybeden biz değil miyiz? Öyleyse bu ladesi sürdürüp uzatılan zeytin dallarını "aklımda" diyerek geri çevirmenin kime, ne faydası olacak? Yine olan bize olacak. Yine ölen biz olacağız, bu ülkenin çocukları... Savaş nidaları duymak istemiyorum artık, artık ölmek istemiyorum. Artık sınıflandırılmak, düşüncelerime göre ayrışmak ve ayrıştığım yerden kırılmak istemiyorum. En temiz, en saf duygularımla, gençliğimin de baharında, büyük abilerin pışpışlamasıyla elime silah almak istemiyorum. Sıra arkadaşımı vurmak, komşumu pataklamak, hırgür çıkarmak istemiyorum. Büyük bir daire kurup yağ satarım bal satarım oynamak istiyorum, ama ustamın da ölmediği. Yaşlısının gencinin, kadınının erkeğinin bir olduğu, birlikte olduğu ve ebenin olmadığı bir yağ satarım bal satarım. Büyüklerin de oyun oynadığı ve çocukların oyun oynamak yerine "sağa sola" karışmadığı bir yağ satarım bal satarım. Yerlerimize geçip bir başımıza oturmak yerine el ele, omuz omuza olduğumuz bir yağ satarım bal satarım. . Birbirimizle savaşmak yerine birlikte olmanın gücünü keşfettiğimiz bir yağ satarım bal satarım. Okların tek kaldığında kırıldığını bildiğimiz, 10 oğul beraberken kırmaya kimsenin gücünün yetmediği bir yağ satarım bal satarım. Kimsenin ekmeğine, hele ki bizi birbirimize düşürenlerin ekmeğine yağ sürmediğimiz bir yağ satarım bal satarım. Çıkarlarının uyuştuğu günlerde yağlı ballı olurken onlar, bizim birbirimizin kuyusunu kazmadığımız bir... Ve sonra kavramlarımıza da aynı tanımları vereceğiz, belki farklı kelimelerle, farklı sıralamalarla. Ama asla edebiyatımız, sanatımız savaşla eşdeğer olmayacak. Farklı seslerle söyleyeceğiz belki, ama aynı şarkılar dilimize dolanacak. Ve o şarkılar hep güzel günleri anlatacak, güneşli günleri. Kaldırımlara da sevdalanacağız, Gülhane Parkı'nda bir ceviz ağacı da olacağız. Birlikte olacağız, hep birlikte!