İKİ FARKLI NOTA

Birçok kişiyi sevebilirsiniz, birçok insandan etkilenebilirsiniz, çok güzel ilişkileriniz olur belki ama herkes ömründe sadece bir kez aşık olur ve bunun ne zaman olacağını asla bilemezsiniz. Hiç beklemediğiniz bir anda, hiç beklemediğiniz bir yerde, belki de henüz çok gençken aşık olacaksınız. Aşık olduktan sonra birini yine sevebilirsiniz ama aşk sadece bir keredir. Aşk, sevgiden çok farklı olan ve bazı insanların kaç yaşına gelirse gelsinler karşılaşamadıkları bir duygudur. Ben aşkın kendisiyle karşılaştım. Benim için hem çok erken hem de çok geçti. Zaten aşk böyle bir şey. Tüm zıtlıkları içinde barındırıyor ve onu aşk yapan da bu zıtlıklarla eşsiz bir bütün olabilmesi oluyor. Çok güzel bir bestenin bambaşka birer notası oluveriyorsunuz. Birbirinden çok farklı ama aynı zamanda da bir o kadar uyumlu. Hatta yan yana değilken anlamsız. Ben öyle bir anda öyle bir adama aşık oldum ki kelimelerimin yeteceğini düşünmüyorum. İşin en tuhaf kısmı henüz daha o adamı tanımıyorken onun adını bile bilmiyorken yüzünü gördüğüm ilk anda ona aşık olacağımı bilmemdi. Yanlış anlamayın, yakışıklılığı değildi beni etkileyen. Biliyordum o, o adamdı. Bildiğim bir şey daha vardı ki, asla birlikte olamayacaktık. Bu aşk ikimizi de çok üzecekti. Onun yanında anlamlı bir nota oldum ben. Ona her yaklaştığımda besteler yazıldı, o her gittiğinde anlamsız kaldım. Çok benziyorduk ve hiç benzemiyorduk. Şairdik ikimiz de, yazıyorduk. Bir gün bana '' Yaz Zeynep, yazmazsan kötü biri olursun'' demişti. '' Gitme Metin, gidersen yazamam.'' diyemedim. Gerçekten de eskisi gibi yazamıyorum. Benim mürekkebim kalbimden akan duygularımdı. Lakin ben kalbimi onun beni bıraktığı yerde düşürdüm. Ondan sonra tüm yazılarıma şemsiye açtım. Yazı yazmak bana acı vermeye başladı, tıpkı şu an olduğu gibi. Benzer bir geçmişimiz vardı. Uzun bir ilişkiden çıkmış ve çok acı çekmişti, benim gibi. Fakat o artık korkuyordu, bu noktada bir bütün olamıyorduk. Yazının ilk başlarında benim için hem çok erken hem de çok geç olduğunu söyleme sebebim de buydu. On dokuz yaşında bir kız için çok erken, geçmişlerinde yaşadıklarından ötürü bir araya gelemeyen iki insan için çok geçti. Bana en son ''Bu kadar güçlü duygular nasıl tarif edilir bilmiyorum. Bildiğim tek şey ben şimdi bu duygulardan, bizden kaçacağım ve sen de gitmeme izin vereceksin'' demişti. Tutmadım onu, tutamadım. Aşk böyle. Birine gerçekten aşıksanız onun mutluluğu için katlanamayacağınız şey yoktur. Aslında onsuzluk katlanılmazdır ama onun için katlanırsınız. Ben de öyle yaptım. Sadece iyi olduğunu bilerek onu bir ömür boyu görmemeye razıydım. O gitti, ben anlamsız kaldım. Eskisi gibi değilim artık. Bir daha olabilir miyim, asla. O gittikten sonra önümde ne bir sayfam kaldı yazacak ne de bir kalemim. Yazamadım, yazsam ağlardım. Su ve ateş olarak tanımlardık birbirimizi. Çok benziyorduk dediğim gibi ama aslında çok farklı iki parçaydık. Tıpkı kitaptaki karakterler Bianca ve Manuel gibi. Ben su olurdum o ise ateş. Aslında yan yana asla var olamayan, ama birbirlerinden ayrı da bir bütün olamayan, su ve ateş... O yakardı hep, elinde değildi. Ateşti sonuçta. Ben de beni yakmasına razı, kendime su serperdim. Bir tek onun yüreğinin yangınına su serpemedim sonra ben de su olmaktan vazgeçtim. Artık ne ben suyum ne de o ateş. Biz artık başka bestelerde birer notayız. Anlamsız ve bütün olmaktan da bir hayli uzak. Manuela Salvi, Ayın İki Yüzü, 2015