İstediğim Gerçekten Orada Bir Yerlerde Mi?

İnsanlar memnun değil. Pek çok şeyden hem de: işten, evden, okuldan, diğer insanlardan... Önümüzdeki şeyden şikayetçiyiz, peki bizi memnun edecek şey gerçekten orada bir yerlerde mi? Charlie Kaufman'ın yönettiği Anomalisa filmi, bir animasyon olması sebebiyle içinde hiç insan olmamasına rağmen uzun zamandır izlediğim ve belki de uzun zaman boyunca izleyeceğim en gerçek ve 'insan' filmdi. Bu belki de bir tesadüf değil; çünkü böyle bir insanlığı yaşamak ve yansıtmak, her ne kadar deneyimli ya da yetenekli olursanız olun korkutucu bir şey olmalı. Size de oldu mu hiç? Bir filmi izledikten sonra filmde çok ilginç ve önemli bir şey olduğunu anladınız ancak o önemli şey neydi, onu anlayamadınız. Düşündünüz: filmi yapanlar neyi kastetmişti? Neden tüm insanlar aynı surata ve sese sahipti? Neden Lisa farklıydı? Lisa neden sonradan o insanlardan birine dönüştü? Bu sorulara cevap aramak bu film için çok da keyifli bir deneyim değil açıkçası; çünkü insan ister istemez kendi hakkında bazı şeyleri de sorgulamaya başlıyor. Her zaman bir şeyler istiyoruz, öyle değil mi? Aynı zamanda çok çalışıyoruz, hayat kolay gelmiyor çoğumuza. Çalışıyoruz, Bir şeyler başarabilmek için sürekli bir çaba halindeyiz. Haliyle yorucu oluyor bu bizim için. Sorun değil; yorulmak, bazı şeyleri elde etmek için çabalamak doğal bir şey. Çalışıyoruz, çabalıyoruz, kabul edelim ki hayatımız da aynı kalmıyor ve değişiyor. Ancak bu değişimin sonunda geldiğimiz nokta, gelmek istediğimiz nokta olmuyor sanki. Kim bilmiyorum; ancak biri bize tatmin olmamayı öğretti. Hep daha çok çalışmayı, daha fazlasını istemeyi öğrendik. Bir öğrenciyi ele alalım. Bu öğrenci bugün gireceği sınavdan iyi bir not almak istiyor ve bunun için çalışıyor. Yarın bu dersi iyi bir notla geçmek isteyecek, ertesi gün okulu iyi bir ortalama ile bitirmeyi, sonrasında iyi bir okulda yüksek lisans yapmayı... Bu öğrenci bir şeyler istedi, istediğini elde etti ve başka bir şeyler daha istedi hepimiz gibi. Peki, neden istediğini elde etmek yeterli olmadı onun için? Bu istek silsilesinin sonu nedir? Nereye varmak? Hangi noktada gerçekten tatmin olacak bu çocuk ve çabalamayı bırakıp dinlenecek? Çaba ve mevcut durumdan tatmin olmamak aslında zorunlu olarak kötü bir şey değil. Hatta insanın ve insanlığın ilerlemesi için asıl itici güç, bu ilerleme isteği. Ancak bir noktada karşılaştırmak, iki tarafı da tartmak ve seçmek gerektiğini düşünüyorum: ilerleme mi, durabilmek mi? Bu ikilemi kendi içimde çok somut bir şekilde ifade ediyorum: Hep bir ev hanımı olarak mutlu olabilmeyi isterdim. Ev hanımı olmak değil istediğim; çünkü biliyorum, bana yetmeyecek hiçbir zaman. Ancak böyle, hırstan uzak ve sahip olduğuyla mutlu yaşayabilme düşüncesi çok tatlı geliyor bana. Belki gerçekçi değil bir ev hanımının her zaman durumdan mutlu olduğunu varsaymak; ancak benim kendi hırslarımdan yorulduğum anlarda sığındığım düşünce bu oluyor. Peki Lisa neden o nötr insanlardan birine dönüştü? Gerçekten insanlar tamamen aynı surata, aynı sese sahip birer canlıya mı dönüşmüştü? Yoksa bu sadece Michael'ın onları görmeyi, beğenmemeyi tercih ettiği bir yol muydu? Sonunda sadece Lisa'nın da eksiklerini görmeye başlaması mıydı Lisa'yı da o insanlardan birine dönüştüren? Şu an içinde bulunduğunuz durumdan mutlu değilseniz, bir durun bence. Şimdiye bakın, geçmişe ve geleceğe bakın. Dün ne istiyordunuz? Ben dün o otobüs yolculuğunun bitmesini istiyordum sadece; çünkü çok yorulmuştum. Şu an evimde oturuyorum. Bu yüzden mutluyum. Siz ne istediniz ve elde ettiniz? Hatırlayın ve hatırlatın. Belki de mutlu olmak için aradığınız şey o kadar da uzak değildir.