GERÇEKTEN YAŞAMAK

Bir an olsun hayatımızı mantığımızla değil de duygularımızla yönlendirmek sağlam cesaret işidir doğrusu. Çoğu kimse duygularının peşinden gidecek cesareti bulamaz kendisinde. Hatta bazen kendimizi teselli ederiz. Doğrusu bu, böyle olması gerekiyor filan diye... Halbuki hiç denedik mi yatağa kafamızı koyduğumuzda tahayyül ettiğimiz hayatlar uğruna bir şeyler yapmayı? Düşler Bahçesi (We Bought a Zoo) filmini izlediğimde, filmin bende uyandırdığı ilk intiba cesaretin hayatımızda olması gerektiğinden çok daha az yer tuttuğu gerçeğidir. Başkarakter Benjamin Mee eşini yeni kaybetmiş iki çocuk babasıdır. Yeni bir ev almayı planlamaktadır. Bir ev beğenirler fakat daha sonra o evin hayvanat bahçesi olduğunu anlarlar. Her şeye rağmen Benjamin evi almak ister ve üzerine büyük bir sorumluluk almış olsa da bunu dert etmez. Benjamin'in böyle çılgınca bir karar vermesi aslında güzel anılara gebedir. Çoğumuz aklımıza bir anlık gelen hayli uç fikirleri hayata bile geçirmeyi düşünmeyiz. Bazen sadece korktuğumuzdan, bazen ise bunun çok çılgınca bir fikir olduğunu düşünmemizden... Tabii bana kalırsa bu cesaretsizlik bize çok şey kaybettiriyor. Belki bir gün bavulumuzu toplayıp, haritadan rastgele seçtiğimiz bir yere gitsek ya da küçük bir tropikal iklim şehrine tek yön gidiş bileti alsak her şey daha farklı olabilir. Belki kendimizi bize ait olmayan bir hayatı yaşamaktan kurtarıp, gerçekten yaşadığımızı hissettiğimiz bir hayatın içine atabilirdik. Aslında ayrım tam da bu noktada başlıyor. William Wallace'ın da dediği gibi "Herkes ölür ama herkes gerçekten yaşamaz." Belki kendimizi keşfetmek için biraz olsun cesarete ihtiyacımız var. Benjamin'in de dediği gibi belki sadece 20 saniyelik bir deli cesareti bile bizi özgürleştirmeye yetebilir. Hem uzun vakitlerimizden çalan karar verme sürecini de böylece es geçmiş oluruz. Neredeyse taparcasına itaat ettiğimiz beynimizden, rasyonellikten biraz uzaklaşmak bize ihtiyacımız olanları sunabilir. Verdiğimiz en iyi kararlar üzerinde en çok durup, düşündüklerimiz değildir. Bir anlasak... Başkalarının fikirlerinden de çok fazla çekiniyoruz. Halbuki ne kadar da manasız bir iş kendi yaşadığımız hayat için başkaları ne der diye kaygılanmak. Hiç kendi seçtiğinizle, başkalarının seçip önümüze koyduğu bir olur mu? Ya da hata başarı tanımlarımızda mı? Belki de onları gözden geçirmeliyiz. Çok iyi okullarda okuyup, üstün çabalar sarf edip, beş altı haneli maaşlar tabii ki güzel bir başarı hikayesi olabilir. Peki ya istediğiniz şeyler gerçekten bunlar değilse? Hala kendinizi başarılı addedebilir misiniz? Küçük bir sahil kasabasında balık tutarak hayatına idame ettiren bir balıkçı bana göre pek tabii bir milyonerden daha başarılı olabilir. Burada devreye biraz olsun bizim algılarımız giriyor. Lüks bir hayata erişme hayalleriyle hayatlarını çarçur edenler tek göz evinde mutlu olan adamı hor görebiliyorlar. Aslında biraz daha farklı bir açıdan bakmak gerekmez mi? Sadeliği seçmek ne zamandan beri kayıp oldu? Bazen insanlar hayatlarını daha güzel oturma grubu alabilmek için yaşıyormuş gibi hissediyorum. Elimizdekinin vadesi dolmadan yenisini alma hırsı niye? Müsrifliğin tanımını değiştirdik belki ama yerini koyduklarımız şüphesiz bize daha iyi bir hayat sunmadı. Ellerinde dünyalığın her çeşidi olan kişilerin de mutlu olmadığı gayet ortada. Yoksa doymazcasına tüketmenin başka bir açıklaması olabilir mi? Bazılarımız da hiç erişemeyeceğimiz hayatları yaşamak istiyor. Belki erişse o zaman gerçekten ihtiyaç duyduğunun o olmadığını anlayabileceği. Peki, bu beyhude çaba için hayat gibi değerli bir hazineyi niye israf ediyoruz. Yoksa biz hayata hak ettiği değeri biçmeyi mi bilmiyoruz?