SIYRIL RUTİNLERİNDEN

Aslında ne kadar da monotonlaşıyor bir süre sonra hayat, farkında olmadan bir deryaya kapılmış gidiyoruz, hep rutin işlemler ve hareketler. Mesela ben çoğu sabah zorla uyanıyorum, reflüden dolayı rahatsız hissetmiyorsam kendimi veya zamanım varsa kahvaltı yapıyorum ya omlet ya da yulaf, süt ve meyve yiyorum, daha sonra hızlıca üstümü giyinip, okul için eşyalarımı hazırlayıp atlıyorum arabaya, hızlıca arabayı park edip, derse koşuşturuyorum. Okulda da rutin eylemler, derse gir, dersten çık, kütüphane, öğle yemeği, arkadaşlarla bir iki sohbet. Daha sonra okul çıkışı bazen kulüp etkinlilerine katılıyorum ki bu son zamanlarda rutin hayatımı renklendiren tek eylemim oluyor. Bunlar da bittikten sonra tekrar aynı yollardan eve dönüyorum. Akşamları da pek farklı geçmiyor, tabi ki ailecek yenen bir akşam yemeği sonrasında meyve veya çay beni mutlu hissettiriyor, fakat bu durum da gayet rutin artık. Anlattıklarımdan lütfen memnuniyetsiz olduğuma dair bir kanıya ulaşmayın, burada belirtmek istediğim şey hayatımın, sadece benim de değil çoğumuzun hayatının çok rutinleşmiş olması. Peki neden? Neden hayatımız monoton bir şekilde ilerliyor? Neden hayatımızı renklendirmiyoruz veya bundan kaçıyoruz? Bence bu sorunun ilk cevabı ki bu cevap aynı zamanda benim de bu soruya yönelteceğim cevap, yeterli vaktin olmaması. Hayatımız gerçekten fazlasıyla yoğun geçmekte. Bir anneyi düşünelim mesela, çalışan bir anneyi. Yalnızca kendi sorumluluklarıyla yükümlü değil, yalnızca kendi iş hayatıyla ve bireysel sorumluluklarıyla ilgilenmiyor, aynı zamanda ev işlerinin ona yüklediği sorumluluklar mevcut, küçük kız çocuğunun bakımı, ödevleri kısaca çocuğunun da sorumluluklarını yükleniyor. Ya da bir babayı hayal edin, ailesinin daha iyi şartlar altında yaşatmak için daima yoğun bir iş temposuna sahip. Bir üniversite öğrencisi olmak da artık pek kolay değil, fazlasıyla zor ve yoğun bir hal alabiliyor. İşte gördüğünüz gibi çoğumuz yoğun ve yüksek tempolu bir hayata sahibiz ve eğer hareketlerimiz de rutinleşmiş olmasa asla bu hayata ayak uyduramayacağımızı düşünüyoruz. Yani aslında bir korku da söz konusu. Rutin hareketlerimizin dışarısına çıktığımızda eski hayatımıza, her ne kadar sıkıcı olduğunu hissetsek de en azından tüm sorumluluklarımızı yerine getirdiğimiz ve belirli bir düzene sahip olan hayatımıza tekrar geri dönememe korkusu içindeyiz aynı zamanda. Bir sebep daha var aslında, biz farkında değiliz ki monoton bir hayat sürdürdüğümüzün, bir deryaya kapıldık gidiyoruz, geri dönüp bakmıyoruz ki ya da belki de bakamıyoruz, zamanımız yok. Yani içinde bulunduğumuz hayatın farkında değiliz. İçinde bulunduğumuz fazlasıyla monotonlaşmış olan hayatımızın farkına ise bazen bir arkadaşımızın yoğun ısrarı üzerine akşam dokuz ila on gibi bir tatlı yemeye yahut bir kahve içmeye çıktığımızda ve o akşamdan fazlasıyla haz aldığımızda varıyoruz. Ya da hafta içi, iş çıkışı koştura koştura geri kalan işlerimizi tamamlaya eve giderken annemizin teklifi üzerine onunla beraber bir yemek yediğimizde aldığımız zevkle farkına varıyoruz. Kendi içimizden 'Ben kendimi o kadar alıştırmışım ki rutinlerle dolu bir hayata, hayatımda farklı bir açı kalmamış eğlenebileceğim ya da bana kendimi mutlu hissettirecek! Neden kendime bunu yapıyorum ki?' diyoruz. Aslında hayatımızı renklendirmek istersek küçük dokunuşlar yeterli, on veya on beş dakika mis gibi sonbahar havasında yapacağımız bir yürüyüş, vizyonda olan, beğendiğimiz bir oyuncunun ilgi çekici filmine bir bilet, bir gitar dinletisi, yeni bir roman, bunlar asla tamamıyla düzenimizi alt üst edecek şeyler değil, bunlar sadece monoton hayatımızı bir miktar da olsa renklendirecek, rutin eylemlerimizden sıyrılıp bizi mutlu hissettirecek olan şeyler.