İÇİ GEÇMİŞ BİR HEVESLE YARIM KALMIŞ NİYETİN ARASINDA ISKALANANLAR

Bu "gitmek" fiili yeryüzünden kaldırılsın, zihinlerden silinsin, sözlüklerden çıkarılsın. Yeter bu canımızın yandığı, yeter her gidenin arkasından hasretle, hüsranla kaldığımız. Yeri geliyor kalbimizin sahibi gidiyor, yeri geliyor ailemiz gidiyor, yeri geliyor arkadaşlarımız gidiyor. Herkes bellemiş bir gitmek sevdası. Neyi paylaşamıyoruz? Nereye gidiyoruz? Nereye gidiyorsunuz, ne için yapıyorsunuz bunu? Gitmek demek bedenini alıp gitmektir, ya ruhun? Ruhun da gider mi seninle beraber? Canımızdan can kopartırcasına gitmek neden? Ne olur artık insanlar konuşmayı anlaşmayı öğrensin. Biraz olsun birbirimizi anlamayı deneyelim. Hepimiz insanız, hepimizin farklı farklı özellikleri, huyları, duyguları var ama ortak noktayı bulamamamız için bir neden yok. Yoksa bu gidenlerin arkasından daha o kadar çok şiir yazılır ki, bunun önünü alamayız. Ali Lidar diye bir adamla tanıştım, çok olmadı tanışalı ama beni o kadar etkiledi ki, uzun zamandır ihtiyacım olan "ağlama meselesini" de çözmüş oldum. Bir erkeğe ne ya da kim bu kadar güzel şeyler yazdırabilir hep merak etmişimdir. Edip Cansever, Turgut Uyar, Cemal Süreya, Özdemir Asaf, Murathan Mungan, Ah Muhsin Ünlü... Daha nicesine soruyorum, ne olur duyun benim sesimi bir cevap verin! Nasıl olur da bazı şeyleri bu kadar derinlemesine işler bu kadar derinlemesine hisseder, hissettirirsiniz? Hiçbir zaman aklım almadı. Bu aklımın almadığı yazarlar arasına Ali Lidar ise Alengirli Şiirler i ile girmeyi başardı. Okurken nefes alamadığımı fark ettim. Belki de şu an içinde bulunduğum ruh halimin de etkisiyle fazla üzerinde düşündüm ve aşırı etkilendim. Sebebi umurumda değil, uzun zamandır bir yazar benim kalbime böylesine dokunup, yaralarıma tuz basmamıştı. Özür dilemeyi çok sevmem, evet özür dilemek bir erdemdir, büyüklüktür fakat oldum olası özür dileyemem kimselerden. Kusura bakma, affedersin, kırmak istememiştim, pardon gibi sözler söylerim tabii ki ama ağzımdan da elimden de o özür dilerim lafı çıkmaz. Bir de üstüne, pişman olduğumu hatalı olduğumu çok zor durumda kalmadıkça belli etmem kimseye. Ali Lidar, özür dilemenin, af dilemenin, pişmanlığın aslında insana güzel şeyler katabileceğini gösterdi. Belli ki bir hata yapmış, pişmanlıkları var ve oturup şiir yazmış adam. Oturup birine bir şeyler yazmak zaten başlı başına bir emek, söylemek istediklerini söyleme çabası zaten. Ama bu adam resmen af dilemiş, bir sürü şiirinde ortak nokta olarak bunu yakaladım. Abim ne yaptın bu kadar ben anlamadım ki. Ali Abi eğer sen bunları birisine yazdıysan ve o bunları okuduktan sonra sana dönmediyse daha da bir şey denmez o insana. Sen üzülme diyeceğim, bu sefer de bizler şiirsiz kalırız. Ben de tıpkı senin gibi çıkamadım bu işin içinden be abim. O kadar çok üzülüyorum ki, her gidenin arkasından "Durun gidemezsiniz, ölümlü dünya bu, ne olacağımız belli değil!" diyesim var. Ama ben de o korkaklardanım ki ağzımı açıp tek kelime edemiyorum, bana da yazıklar olsun. Oysa ne çok hasret kalmışız sevgiye, aşka, kardeşliğe, aile bağlarına, şefkate. Ne çok aramışız durmuşuz. Bulamayınca da ruhlarımızı yıpratmışız resmen. Ruhlarımız aç kalınca gözümüzü hırs bürümüş, gururumuz her şeyin önüne geçmiş de gidenlere kal bile diyememişiz. Hepimize yazıklar olsun. Ne çok sevip boş yere acı çekmişiz. Ve bu güzel kalpli, ince düşünceli adam bu kitaba öyle bir şiir yazmış ki, kalbimin derinliklerindeki ben çıktı bana kızdı resmen. "Belki kadar kesin ve keşke kadar imkansız birbirimizden uzaklaşmamız kırılsak da tırnak uçlarımıza kadar kırılırız elbet bunu gerektirir yaşamak. Ben zaten sana ilk baktığımda anlamıştım içime bakmıştın önce bayılacağımı sanmıştım dünyayla aramda geçmişim vardı o ara tupup ellerimi sıkıca saracağına inanmıştım. Belki şimdi bir uçurumun kenarından geçiyoruz sallanıyoruz belki arada bir çeşit deprem oluyor kızıyoruz birbirimize kırılıyoruz inciniyoruz ama biliyoruz uzak gibi olsak da biz aslında yan yanayız. Belki kadar kesin ve keşke kadar imkansız birbirimizden uzaklaşmamız..." (Lidar, 2015: 6) "Belki kadar kesin, ve keşke kadar imkansız birbirimizden uzaklaşmamız." Şu cümle kafamın içinde yankılandıkça yankılanıyor, döndükçe dönüyor, sanki beynimin her bir köşesine saplanıyor bıçak gibi. Daha sonra da kalan dizeler batıyor. Yaktıkça yakıyor adeta. Bir şiirin her dizesi mi anlamlı olur, oluyormuş. Keşke benim de böyle çalışan bir beynim olsa ve karşımda beni bırakıp giden insana böyle şeyler söyleyebilsem oracıkta. "Sen bekleyip doğru zamanda hamle yapmayı seversin ben her şeyi bir kaç saniyeyle kaçırmakla meşhurum sen incinen gururunun derdindesin ben ardından baka kalmanın yağmurun emanetiydim öyle demiştin bir keresinde ne diye sobalar yaktın bak içim dışım kupkuru" (Lidar, 2105:23) Bu dizeler de, beni en çok etkileyen şiirlerden sadece bir tanesine ait. Etkilenmemin en önemli sebebi yazarın kullanmış olduğu benzetmeler olsa gerek. "Yağmurun emaneti" olmak ne demek? Neden bu kadar içimi ısıtıyor? Neden söylenen binlerce sevgi sözcüklerinden daha güzel geliyor? Nasıl bu kadar dokunabiliyor? Biri bana "sen yağmurun emanetisin" dese ne kadar mutlu olabileceğimi hayal ediyorum. -Seviyorum böyle şeyleri elimde değil.- Ayrıca bir de üstüne demiş ki "Ne diye sobalar yaktın? Bak içim dışım kupkuru!". Bir adam, bir erkek bunları nasıl düşünüyor gerçekten hayretle takdir ediyorum kendisini. ... Ve yine bir alıntı yaparak kapatıyorum Ali Lidar' ın çok güzel bir şekilde deştiği yaramın üzerini; "Bak şimdi kalkıp giderim ne ilk gitmem olur ne son parklarmış yağmurlarmış umurumda bile olmaz zaten kesilmiş hesap hüküm çoktan verilmiş zaten ben senin rüyanda bir solukluk misafir uyku bitti alarm çaldı hadi sen sağ ben selamet ama bak yağmur yağıyor ve ben yokum yanında dikkat et..." (Lidar, 2105:23)