KAPTAN'IN HUZURU

"Aslında benim aradığım da bu. Kaptan'daki huzur. Ne ona kazık atan yol arkadaşları umurunda ne de teknesi. Cennetini bulmuş. Kendine varmanın yolu biraz da başka şeylerden vazgeçmek değil midir?"1 Ne kadar da doğru söylemiş Kavukçu... İnsan ancak hayattaki beklentilerini düşürünce mutluluğa yaklaşabiliyor ama hiç kimse bunun farkında değil. İnsanların hayattan büyük beklentileri var ve bu beklentileri gerçekleştirmek için ellerindeki her şeyi feda etmeye hazırlar. İstedikleri şeyleri elde etmek için uğraşıyorlar, ama istediklerinin ihtiyaç duydukları şey olup olmadığını bilmiyorlar. Hayallere, insanlara, hayata ve kendilerine o kadar çok anlam yüklüyorlar ki aslında kendilerini kendi denizlerinde boğduklarının farkında bile değiller. Hayatta karşılaştığımız her mutluluğa ya da mutsuzluğa gereğinden fazla anlam yükleyince tüm bunlar insanı tüketmeyi başlıyor. Belki de hayata sıkı sıkı sarılmak yerine ona sadece ucundan tutunmak en iyisidir. Cemil Kavukçu, Başkasının Rüyaları'nda aslında kendi rüyalarını ve hayatını, düş ve gerçekle karışık olarak okuyucuya aktarır. Bir öyküde gerçekteki onu tatmin etmeyen sıkıcı hayatını anlatırken diğer bir öyküde ise hayallerini gerçekleşmiş olarak anlatır. Her ne kadar gördüğü rüyaların başkasının rüyaları olduğunu iddia etse de tüm bunlar onun kendi çocukluğundan getirdiği bastırılamamış duygularının, gerçekleşmemiş hayallerinin ve kaybettiği sevdiklerinin birer yansımasıdır. Mesela, beni en çok etkileyen rüyası ablasının Nam Kadir ile evlendikten sonra Nam Kadir'in motoruyla uzaklara gitmesiydi. Karakterin hayatında en çok değer verdiği kişi ablası olduğu için gerçekleşmesini istediği çoğu hayali ablasıyla ilgilidir ve rüyasında ablası sevdiği kişiyle beraber aradığı mutluluğu bulmuştur. Ben, Cemil Kavukçu'nun Başkasının Rüyaları' nı okuduğumda kahramanın onu tatmin etmeyen bir hayatı olduğunu gördüm. Belki hayattan çok büyük şeyler istememişti ama mutlak huzuru, onu tatmin edecek bir aşkı, sevdiklerinin mutlu olmasını ve ona kendi Zülal ŞARLIOĞLU 21400156 kimliğini fark ettirecek kadar özgürlük istemişti. Bunlar her ne kadar basit şeyler gibi görünse de hepsine aynı anda sahip olmak çoğu zaman mümkün olmuyor. Başkasının Rüyaları okuyucuya hayata dair bir yol göstermiyor, sadece hayatın içinden farklı insan portrelerini aynı insani eksiklikler ile okuyucuya aktarıyor. Kendime baktığımda ise her karakterden bir parçam olduğunu ama zamanla değiştiğimi ve hala değişmekte olduğumu hissediyorum. Eskiden ben de Cemil Kavukçu'nun kendini yansıttığı ana karakter gibi hayatımı belli hayaller ve istekler doğrultusunda çizmiştim ama sonradan gördüm ki hayatta her zaman gerçekleşmeyen hayaller, zamansız yitirilen sevdiklerimiz, bize ihanet eden dostlarımız ve yenilgilerimiz olacak. Tabii ki hayata karşı ilk yenilgimizde her şeyden vazgeçelim demiyorum ama insanın bir hayali ya da kişiyi kendini kaybedecek kadar çok istemesi ve sahiplenmesi insanı sadece mutsuzluğa götürür; çünkü insan bir şeyi ne kadar çok isterse ve sahiplenirse, onu kaybettiğinde de o kadar çok üzülür. İnsan, zamanla Kaptan gibi olmayı öğreniyor. Hayata daha az anlam yükleyerek ve daha çok kendi içine dönerek yaşamayı... Huzuru aramamayı, sadece huzurun insanı bulduğu anlarda tadını çıkarmayı... Yol arkadaşların fırtınalı bir havada gemini çalıp seni bırakıp gittiğinde bile güvenli limanındaki hamakta bozuk meyve şarabını içerken içinde öfke hissetmemektir belki huzur... Çıktığı gemi yolculuğundaki gibi hayatta da bir rotası yoktur Kaptan'ın. Belki de huzuru kendi içinde, yalnızlığında bulmuştur. Cemil Kavukçu Başkasının Rüyaları adlı eserinde okuru elinden tutup onu önce çocukluk rüyalarında gezdiriyor, sonra da okurun kendi çocukluk rüyalarında kısa bir yolculuk yapmasını sağlıyor. Kişi bu sırada hayatını ve kendini sorguluyor. Her ne kadar başta kabullenemesek de her insanın kendi cennetine ulaşması için bazı şeylerden vazgeçmesi gerektiğinin farkına varıyoruz en sonunda. Şimdi kendi kimliğimizin ve isteklerimizin farkında olmadan hayattan bilinçsizce gerçekleşmesini istediğimiz hayallerimize bir kere daha bakalım. Onları gerçekten istiyor muyuz? Bu hayaller bizi gerçekten mutlu edecekler mi? Zülal ŞARLIOĞLU 21400156 Şimdi hayata sıkı sıkı sardığımız o kollarımızı biraz gevşetelim ve hayatı ucundan çok sıkmadan tutalım. Omuzlarımıza abanan gereksiz stresin gittiğini ve hayatın daha huzurlu olduğunu göreceksiniz.