ROXANE OLMAK ZOR

"Ne yapmak gerek peki?" (Rostand) Tüm benliğinle dünyada yer edinebilmek mi yoksa gururunun derinliklerine sinip kendini gizlemek mi? Cyrano gibi bir aşık olmanın, aşkı için kendi duygularını hiçe saymanın anlamını kavramak güçtür. Peki ya aşk, Cyrano'nun kendini hiçe saydığı kadar yüce bir duygu mudur? Çirkin bir burnun bütün güzel duygulara mani olabileceğine inanmak güçtür. Koca bir kalbin yanında küçük bir kusurun yaşanabilecek tüm güzel anlara engel olması, gerçekler gün yüzüne çıktığında ise artık her şey için çok geç olması... Büyük bir ikilemin kapısını açar Cyrano. Güzellikle aklın sonsuz çatışması, kazananın belli olmadığı o zorlu yarış... Kendi duygularımızın başka bir bedende yaşaması, bize ait olan kelimelerin başka birinin dilinde hayat bulması ve gerçek sandığımız hislerin avuçlarımızın içinden kayıp gitmesi sevginin yüceliğini perde arkasında bırakır. Yaşanacak tüm güzel anlar ertelenir farkında olmadan. Bazen yetersiz kalan bazen ise her duyguya, düşünceye tercüman olan sözcükler bir kalbi çarptırabilecek kadar güçlüdür. Acı olan ise gerçek olan sözcüklerin görünüşün altında gizli kalmasıdır. Güzellik kimin nasıl gördüğüyle ilgilidir. Asıl mesele nasıl bakacağını bilmemektir. Sözcükler olmadan güzelliğin anlamsız olduğu anlar vardır ve bu anları yaşamak isteyen cesur insanların, çetin duygular karşısında zaaflarından utandığı zorlu zamanlar... Kelimeler ise en güzel aynadır bakmayı bilen için. Hepimiz farklı senaryoların başkahramanlarıyız. Özel kelimelerimiz, kurmaya çalıştığımız güzel cümlelerimiz var aslında. Kimimiz kaybeden, kimimiz defalarca düşen, kimimiz seven ama sevilmeyen ya da sevmeyi bilmeyen... Bazıları korkak, bazıları ise sesini duyurmak için sonsuza kadar bağıracak... Kendi çirkinliğimizin arkasına saklanmak ne kadar doğru? Belki dünyada ki tüm kötülüklerden daha güzeldir yüzümüz. Başka bir mevsimdir, başka bir iklimdir ve aslında her insan yeni bir renktir. Baktığımız yüzle duyduğumuz sesin bir olmaması korkutur elbet. Zordur gerçek sevginin kaynağının hangisi olduğunu anlamak. Sevginin yüceliği karşısında şapka çıkarır tüm duygular. Bilse sevgili gerçeğin yüzde değil gönülde olduğunu, aşk acı çekmekten öte yaşanılması gereken bir duygu olur çıkar karşımıza. Roxane bile yazılan mektuplara, Cyrano'nun kelimelerine aşık olmuştur fark etmeden. Söylenen sözler olmadan, duygular dile getirilmeden anlamsızdır tüm sevgiler. Yüzyıllardır çoğu aşığın en büyük dostudur edebiyat belki de, ya da dünyada var olmanın, gerçekten insan olmanın temelidir. Yeni notalarla kendi şarkını yazmak ve kulak vermektir müziğin ritmine. Notalarda dans etmeye çağrıdır kim bilir belki de. Roxane olmak zor, Roxane gibi sevilmek de zor. Ama kim ister kayıp duygularla yaşamayı, sevdiğin insanı son nefesinde tanımayı? Kaybetmeyi göze alamağımız duygulara sahip çıkamayacak kadar korkak olmak, sesini duyurmak için çabalamak ama her şeye rağmen susmak... Herkes hayatında bir kez teslim olmak , karşılıksız sevildiğini bilmek ister. Sonsuz güven duygusunun içinde kaybolup, kim olduğunu nerede olduğunu unutmak ve kalbinin sesini dinlemek ister belki de sadece. Ya da kimsenin beğenmediği yüzü beğenecek birini arar insan. Herkesin görmediğini gören ve duygularını hakeden birini... Cyrano'nun kötü saatleri vardır. Kendini çirkin hissettiği kötü saatler... Aşkını içinde yaşar ve bilse bile gerçekte Roxane'nın kalbinin kendisine ait olduğunu, koca burnunun, gururunun arkasında saklı kalır yaşanmamış tüm güzel anlar. " Varsın küçücük olsun fütuhatın, fakat bil, Onu fetheden sensin, yoksa başkası değil." (Rostand) Sonsuzluk duygular için yetersiz bir kavram. Beden ayrılsa bile ruhtan, yaşamaya devam eder tüm güzel duygular. Başı boş gezen ruhlar, sahip çıkar yarım kalan sevgilere. Geride kalan en büyük tesellidir bu sevmeyi bilene. Ama yine de Roxane olmak zor, Cyrano'yu bulmak zor... Herkesin içinde var aslında bir Cyrano. Kiminin burnunda kiminin açılmayan gözlerinde kiminse duymayan kulaklarında, tutmayan bacaklarında. Çünkü var herkesin bir zaafı kimsenin görmesini istemediği, ömrünün sonuna kadar gizlemeye yemin ettiği. "Varsın boyun olmasın bir söğüt kadar. Bulutlara çıkmazsa yaprakların ne zarar?" (Rostand) Herkesin hayatında var aslında bir Roxane. Sonuna kadar bağlandığı, yarım kaldığı, yarım bıraktığı... İşte bu yüzden Roxane olmak zor, Roxane gibi sevilmek zor.