HEY RUHUM

Kitap okumak. Kitap. Kita. Telefon! Evet hayatlarımız buna döndü. Resim 2011'de Haiti'de yaşanan deprem sonucu meydana gelen yıkımın arasında, onca sefillik ve acı sırasında; gerçek dünyadan kaçmak için gözlerini ve zihnini kitaba gömmüş bir kadını fotoğraflayan Rena Gonzalez'e ait. Sizce bu kadın bunu nasıl yapmış olabilir? Bizler onca boş, sıradan, sıkıcı ve olağandışı herhangi bir hareketin genel olarak yaşanmadığı, o niceliği alabildiğine geniş fakat doluluğu bakımından minicik hayatlarımızda; günde 5 dakika bile hadi bırakalım bir kitabı, kısacık bir haberi yahut deneme yazısını bile okumaya üşenirken, bu insan evladı sizce nasıl bu derece odaklanmış ve hevesle bir kitabı okuyabiliyor? Teknoloji, yani kendi ürettiğimiz araçlar bizi biz olmaktan çıkarıp teker teker robotlaştırmaya başladı. Yemek yiyoruz, su içiyoruz, alışverişe gidiyoruz, kendimize kıyafetler, telefonlar alıp mutlu oluyoruz, para kazanıyoruz ve günün sonunda gelip o yorgun, etten kemikten oluşmuş bedenlerimizi dinlendiriyoruz konforlu yataklarımızda. Hiçbirimiz de düşünmüyoruz ki bizlerin doymayı bekleyen bir tarafı daha var: ruhumuz. Evet yanlış duymadınız, günlük sözde koşuşturmacalarımız öylesine yoğun oluyor ki; bedenimizde et ve kemik bir yana dursun daimi olarak en aç ve en yorgun olarak nitelendirebileceğimiz bir ruhumuz var ve bizler önemsemeyip zamanla unutuyoruz onu. Halbuki o da uzaklaşmak istiyor her şeyden, bir kitabın sayfalarındaki sözcükleri yiyip bitirmeyi, hikayelerin sonunu büyük bir şehvetle kana kana içmeyi ve doymayı, o da istiyor. Fakat bizler bunun üstesinden gelemiyoruz ki özellikle ellerimizde telefon yahut bilgisayar ve modanın en yeni aktörleri olarak akıllı tabletler ki bunlar günümüzde 5 yaşındaki çocukların ellerine oyun oynayıp, büyükleri rahatsız etmesinler diye veriliyor artık- varken hepten tüm benliğimizi, özümüzü, özgünlüğümüzü unutuyoruz ve hatırlamaya çalışmak şöyle dursun hayatımızdan tümüyle çıkarıyoruz aslında kendimiz olan şeyleri. Farkında değiliz fakat kitaplar bizim duygu, düş ve hep içinde bulunmak istediğimiz dünyalarımıza giden yolun tek ve en kısa köprüsü. Yaşamda düştüğümüz vakit; kendimizden sonra, sımsıkı sarılabileceğimiz en güvenilir dal, tek bir art niyet dahi taşımadan bizleri iyileştirebilecek yegane ilaç. Aslına bakarsanız bizler çocukluğumuzda okuduğumuz, daha doğrusu okumak zorunda bırakıldığımız o kısa öyküler sayesinde halen sokakta bir dilenci gördüğümüz vakit ona acıyabiliyor, annemizi, babamızı yahut bir erkeği/kadını sevebiliyor ve bir köpeği, kediyi çocuğumuzmuşçasına sahiplenebiliyoruz. Eğer küçükken o kitapları okumasaydık; şu an bizler de hayata yeni başlamış nesiller gibi olacak idik. İrdelediğimiz vakit, o günlük rutine kitap okumayı dahil etmediğimiz için giderek duygularımız ve düşüncelerimiz köreliyor, nihayetinde en başta dediğim gibi robotlaşmış insanlara dönüşüyoruz. Ben bu resme baktığım vakit ancak hatırlayabildim insan olduğumu zannettiğimi, ancak giderek öylesine çok kendim olmaktan çıktığımı ki bunun normalleştiğini, yıllardır aslında parça parça kendimi yok ettiğimi şu an anlayabildim. Çünkü ben yıllardır doğru düzgün kitap okumuyorum. Kendime yeni şeyler katamıyorum, üstüne üstlük olanı da unutuyorum. Hayatımı sadece telefondan instagram'a bakarak, çevremdeki insanlarla durmadan mesajlaşarak ve ders çalışarak harcıyorum. Halbuki benim bunu ruhuma yapmaya hiçbir şekilde hakkım yok bunu unutuyorum. Hiçbirimizin bunu kendimize yapmaya hakkımız yok çünkü biliyorum ki bu yazıyı okuyan çoğu kişi, kendilerinin de ne derece yoğun bir boşlukta olduklarını fark edecek ve içlerine şu şekilde seslenecekler: 'Hey ruhum oralarda mısın?! Affet beni ki yıllardır sana gözümü açmadım.' Her birimiz aslında unutmamalıyız ki insan daimi 'gün'den kaçmak isteyen bir varlık. Bir günün sonunda yaşanan her şeyi silip; kendinizi bomboş, tek bir sözcüğün bile sizi rahatsız etmeyeceği yepyeni bir sayfada bulmak istemez misiniz? İşte bu ancak ve ancak kitapla mümkün olabilir. Unutulmamalı ki kitap sizi kendi hayatınızdan alıp çok daha farklı bir yere sürükler, üstüne üstlük siz bu dünyadan istediğinizde sıyrılabilirsiniz ve istediğinizde içinde yaşayabilirsiniz. Can Kazaz adlı çok sevdiğim bir müzisyen der ki bir şarkısında: 'Kim bilir ben kaç kere gömüldüm kitaplara, yalanları görebilmek için.' Evet kitap bize hem kendi içini, hem kendi içimizi, hem de dış dünyayı alabildiğince açık olarak sunar. Bize düşen ise onların var olduğunu unutmamak ve en yakın dostumuza ihtiyacımız olduğunda; onu her zaman yardımımıza koşacağını kendimize hatırlatmak. Gerisini zaten kitaplara bırakalım ki onlar her zaman, her şeyi bilirler.