ÖZGÜR RUHLU YÜREKLER

7 yaşındaki kuzenimin, hayatını bundan sonra bu şekilde idame ettireceğini öğrenmemle başladı bu filmi keşfetmem. Ünlü yönetmen oyuncu Amir Khan'ın başyapıtlarından sayılan "Her Çocuk Özeldir" filminden bahsediyorum. Filmde ailenin disleksi hastalığıyla tanışıp, Ishan'ın hayatla ve çevresiyle verdiği mücadeleyi konu alan bir yapım. Dışarıdan bakınca oldukça zeki ve akıllı bir çocuk gibi görünüyordu kuzenim. İlk bakışta konuşmalarında bir bozukluk göze çarpmıyordu. Ancak biraz sohbet edince kelimeleri söylerken zaman zaman takıldığını sezebiliyordum. Kendisine sorulan sorular karşısında çoğu zaman ilgisiz kalması ve kendi dünyasına dönmesi dikkatimi çekmişti. Normal çocuklar için değersiz gibi gözüken şeyler onun için çok önem arz ediyordu. Çöpe atılacak o kadar şey vardı ki odasında. Bizler için değersiz gözüken o 'çöp' diye ifade ettiğimiz şeylerle oynamaktan çok zevk alıyordu. Kuzenimin bu hareketleri teyzemin dikkatinden de kaçmamıştı. Ama bunun bir rahatsızlık olduğunu bilmiyordu. Davranışlarını çocuk olmasına yoruyordu. Taki kuzenimin öğrenim gördüğü okulun rehberlik servisine başvuruncaya kadar. Rehberlik servisindeki danışman, kuzenime uyguladığı bazı testlerden bir çıkarımda bulunmuştu. Danışman kuzenimde 'öğrenme bozukluğu' olduğunu ama kendisinin bu konu hakkında bilgi sahibi olmadığını söylerek bir merkeze yönlendirmişti. Artık kuzenimin bir rahatsızlığının olduğu netleşmişti. Danışmanın yönlendirdiği merkezde kuzenime yapılan testler sonucunda 'Disleksi hastalığı' olduğu kesinleşmişti. Teyzem ilk kez böyle bir rahatsızlığın adını duyuyordu. Zaten testi yapan psikiyatrist de bunun halk tarafından çok bilinmeyen bir hastalık olduğunu ifade etmişti. Bu hastalığın tedavisinde en önemli faktörün aile olduğunu belirtmişti. Peki neydi bu disleksi dedikleri hastalık? "Disleksi dinleme, konuşma, okuma, yazma, akıl yürütme ile matematik yeteneklerinin kazanılmasında ve kullanılmasında önemli güçlüklerle kendini gösteren bir öğrenme bozukluğudur. lkokula başlayan disleksili çocuklarda eğitim alabilecek zihinsel gelişim henüz tamamlanmadıgı için okuyamazlar, yazamazlar ve matematiksel işlemleri kavramada zorluk çekerler. Ancak bu onların zeka düzeylerinde bir sorun olduğunu göstermez."1 Evet kuzenimin zeka düzeyinde bir sorun yoktu hatta yapılan IQ testinde 110 puan almıştı. Toplum tarafından çok bilinmeyen bir hastalık disleksi. Hastalığın anlaşılmasındaki zorlukların yanısıra insanların bilinçsiz davranışları da tespit edilmesini zorlaştıran bir etken. Ailelerin konu hakkında yeterli bilgiye sahip olmamaları, maddi imkansızlıkları, ihmalkarlıkları vb. sebeplerden dolayı bu durumda olan bir çok çocuk maalesef hayatını zor şartlar altında devam ettirmektedirler. Genelde bu çocuklar insanlar tarafından yaramazlık yapan, aşırı hareketli ve şımarık tipler olarak değerlendirilmektedir. Bu da hastalığın tespitini zorlaştırmaktadır. Oysa toplum bu konu hakkında sivil toplum örgütleri ve devlet tarafından yapılacak konferanslar, seminerler, paneller, tanıtım spotları vb. faaliyetlerle bilgilendirilsse bu hastalıkla mücadele eden çocuğun ve ailesinin hayatları daha yaşanabilir bir hale gelecektir. Bu bilgilendirmeler sonucunda toplumdan dışlanmış, aptal, geri zekalı olarak düşünülen bu çocuklar, aileleri tarafından desteklenerek topluma kazandırılmış olacaklardır. Aslında film fazlasıyla ilham veriyor. Küçük noktaları yakalamak lazım. Hiçbirimiz bu tür hikayelere yabancı değiliz. Anlamak gözlemlemek için disleksi olmamıza veya birinin olmasına gerek yok. Yaratılış itibariyle her insan farklı yaratılmıştır. Oysaki bizler hep belli bir kalıba, belli bir standarta sokmak istiyoruz. Tıpkı Ishan'ın hastalığına rağmen ailesinin beklentiye girmesi gibi. Hepimiz zeki olalım, leb demeden leblebiyi anlayalım istiyoruz. Daha da ileriye gidip, çocuklarımızın mesleklerinden tutun da, en basit meseleye kadar bir kalıp ve kült içine sokmaya çalışıyoruz. Oysaki çeşitlilikler hayatımızda birer renktir. Özümüzde sahip olduğumuz iç derinliklerimizle beraber hepimiz aynı evin farklı odaları gibiyiz. Toplumun dışladığı, hor gördüğü, aptal yerine koyduğu bu çocuklar bizim çocuklarımız. Onlar diğer akranları gibi kendilerini ifade edemeseler de özel eğitimle bu eksikliklerini giderebilirler. Kim bilir belki de gelecekte dünyaya yön verecek başarılı birey olabilirler. Tıpkı Albert Einstein, Leonardo da Vinci, Tom Cruise gibi. 2 Dünyayı renklendirecek, aydınlatacak özgür ruhlu yürekler. Yeterki bu şansı onları verelim.