Yapay Hayatlarımız

Gece örter kötülükleri, suçları, ayıpları... Geyik ise masumiyeti öğretir bize. Temiz yaşamanın ne demek olduğunu anlatır. İkisi birleşince ise Turgut Uyar'ın umutları, hayatı ve hayalleri olur. Geyikli geceyi bulma umuduyla yaşarız ve geyikli gecede kaçabiliriz kendimizden, sıyrılabiliriz şimdiki insanlığımızdan ve modernliğimizden. Şimdiki insanlığımız... İşte asıl soru, şimdiki insanlığımız nasıl? "Her şey naylondandı o kadar"(51). Hayatımızı anlatan tek bir cümle... Yapaylığı modernlik olarak adlandırdık ve bundan sonra her şeye gözümüzü kapattık. Hayatlarımızı mahvetmeye başladık kırgınlıklarımızla, kızgınlıklarımızla, öfkemizle, hırsımızla... Nefretin ve öfkenin ismi modernlik oldu ve kimse bu yeni ada karşı çıkmadı. Kim koydu bunları içimize? Çocukken ağladığımızda sarılırdı kim olursa. Büyüyünce ne değişti? Söyleyeyim, modernleştik. Modernleştik ve hissizleştik. Modernleştik ve ruhumuza ekildi kin, nefret, öfke. Bunları da atamadık ruhumuzdan. Bunlardan ne kadar yakınsam da ben de yapay insanlardan biriyim ve beni diğer insanlardan farklı kılan belki de tek şey bunların farkında olup biraz daha çok canımı acıtması. Birisi bu tohumları ekti ruhumuza ama kimse bunları ruhumuzdan nasıl koparıp atacağımızın ve tekrar nasıl eskisi gibi mutlu olacağımızın cevabını veremiyor. Yalnızca yakınıp duruyoruz halimizden. Biraz daha yakınmaya devam edeceğim o zaman. Bir şey dileyebilseydim her halde hayatımı, gerçek hayatımı kazanmak isterdim. Geyikli geceyi bulmak ve gerçek benle tanışmak isterdim. Demesin kimse bana; geyikli gece bir hayal, bunlar insanlığımızın bir parçası ve bunlarla yaşamak zorundayız diye. Madem öyle, insan olmayalım biz de. İnsan olarak beceremedik yaşamayı madem biz de atalım insanlığımızı modası geçmiş bir palto gibi. Hangisinde daha mutlu olacağımız çok açık değil mi? Hangisinin daha iyi olacağını açık seçik görmemize rağmen hala ısrar ediyoruz nefretimizde, kinimizde, kısacası insanlığımızda. Insanlığımızda ısrar edince de aramıza duvarlar örerek yaşıyoruz. Bazen saydam bir camla örüyoruz duvarlarımızı bazen de kalın bir duvarla. Kısacası, insanlığımız hangisine izin veriyorsa onunla ayırıyoruz sınırlarımızı ama insanlığımız asla duvarlarımızı yıkmamıza izin vermiyor. Bazı duvarların yıkılması için küçücük bir taş yeterken o taşı duvarımızı yıkmak için kullanmak yerine duvarımızı ykmak isteyene atıyoruz. Kalın duvarlarımızı yıkmak isteyenlere ise gülüp geçiyoruz sadece. Çünkü güveniyoruz duvarlarımızn kalınlığına. Sonunda yine insanca, insan olarak yaşıyoruz. Düşünüyorum da ben ne yaptım kendi duvarlarımı yıkmak için? Derdimi kendime anlattım, başka insanlar zayıflıklarımı, zaaflarımı görmesinler diye. Bir de kendimi kandırabiliyorum. Küçük kazançları kar sayıyorum. Gerçek mutluluğa erişmeden tüketiyorum hayatımı. Ne gerçek mutluluğa erişebiliyorum ne de gerçek acıları çekiyorum. Yapay bir gerçeklikte yaşayıp gidiyorum. Çocukluk yapsak biraz işe yarar mı? Yeniden sevebiliriz belki birbirimizi. Yeniden hıçkıra hıçkıra ağlayabiliriz birbirimizin önünde, küçük düştüm kaygısı olmadan. Evet, çözüm çocuklukta. Kalplerimizi birbirimize tekrar gösterebilmek için yeniden çocuk olmalıyız. Benim dışımda kaç kişi daha kabul eder tekrar çocuk olmayı? Bu kadar umutsuzluk Turgut Uyar'a saygısızlık olur. Onun umudunu ben de paylaşmalıyım ve çocukça olmalıyım. Sahi, bulabilir miyiz geyikli geceyi? Modernliğimizden sıyrılıp, insanlığımızı bir kenara bırakarak yapabilir miyiz bunu? Düşüncesi bile güzel olan bu hayali hayata geçirmek bu kadar zor olmamalı. Bunun için sadece birkaç taş ve iş makinesi yeterli. Önce duvarlarımızdan başlarız yıkıma. Daha sonra nefretimizi yıkarız daha sonra da unuttuğumuz umudu yeniden inşa ederiz. ışıkları biraz kısarız ve karşınızda geyikli gece. Artık uzanıp kendi yanaklarımızdan öpmeye gerek kalmadı. Tekrar umudumuz var ve yeniden hissedebiliyoruz.