Maymunadamın Uzaya Sıçrayışı

Esasında hayvanlardan farklı değildik. Bunu sadece ben değil ünlü evren bilimci Stephen Hawking de kendine özgü konuşma stili ile dile getiriyor. Hatta diğer hayvanlardan ayrılmamızı ve onların önüne geçmemizi sağlayan adımın eşsiz hayal gücümüzden kopup gelen ve sadece insanoğluna özel olan konuşma yetisine bağlıyor. Hayvanlar arasından yaptığımız bu sıçrayışı, insanoğlunun konuşmayı öğrenmesi ile neden bağdaştırdığını bilmiyorum ancak üzerinde kir yürütürsek belki de kendisinin bu hayvanüstü konuşma yetisini ALS hastalığı yüzünden kaybetmesine kadar gelebiliriz. Neyse ki yine hayal gücümüzden gelen teknoloji var da Stephen Hawking, 1997 yılından bu yana bir bilgisayar yardımıyla dış dünyaya makine ile olsa da sesini duyurabiliyor. Arthur C. Clarke da "2001: Bir Uzay Efsanesi" adlı ünlü bilim kurgu romanında insanoğlunun nereden ve nasıl geldiği sorularını Steven Hawking'in düşüncelerine benzer paralellikte anlatmaya çalışmış. İkisinin de bu konu hakkındaki düşünceleri arasında olan tek fark Hawking'in görüşündeki gibi eşsiz hayal gücümüzden gelen konuşma ve dinleme yeteneği ile değil de, bundan tam 3 milyon yıl önce Afrika'daki bir maymuninsan sürüsünün yaşadığı mağaranın hemen dibinde bir gece ansızın beliren monolit sütuna bağlaması. Maymuninsanların bu sütun ortaya çıkmadan önce diğer hayvanlardan amaç ve yöntem açısından pek bir farkları yoktu. Ancak monolit sütunu onlara diğer hayvanlardan üstün kılacak bir özellik olan alet kullanabilme yetisini verdi. Bu yeti 3 milyon yıl sonra uzaya çıkmalarını sağlayacak olan teknolojik gelişmeleri icat eden insanoğlunun sanki en ilkel, yaratma ve geliştirme yeteneği gibiydi. Eğer yönetmen Stanley Kubrick tarafından kitabın beyaz perdeye aktarılmış halini izlerseniz, bir sahne dikkatinizi çekecektir. Maymuninsanın ilk ilkel aleti olan yaban domuzu kemiği, havaya atıldıktan ve kemik yükselip çıkabileceği en yüksek noktaya çıktıktan sonra sahne birden 3 milyon yıl sonrasına giderek belki de insanoğlunun yarattığı en karmaşık alet olan uzay gemisine dönüştürülür. İşte bu geçiş sahnesi bizim gelişim sürecimizin başlangıcı ve sonrasında geldiğimiz noktayı temsil eder. 3 milyon yıl önce maymuninsan, karşısında bir anda gördüğü monolit taşını anlamlandıracak bir bilince sahip değildi. Fakat bu taşın başlattığı Matthew etkisi ile diğer hayvanlardan üstün hale geldi ve yarattığı makineler yardımıyla Ay'a gidebilecek yeteneğe sahip oldu. 3 milyon yıl önce karşılaştığı bu taşı, bu sefer taşın maymuninsanı değil de, taşın yaydığı manyetik alan ile kendisi buldu. Ancak bu sefer sorgulama bilincine sahip olduğundan bunun ne olduğunu öğrenmek için Saturn'den aldığı benzer manyetik sinyalin peşinden gitti. Peki ya neden monolit taşından sonra her şey değişti veya o taş ne idi? Ben bu taşı iki şekilde anlamlandırmaya çalıştım. İlk olanı zaten kitaptaki insanoğlunun da düşündüğü gibi, "acaba bu taşı uzayın farklı galaksilerinde yaşayan ve bizden çok daha gelişmiş dünya dışı medeniyet yerleştirmiş olabilir mi" sorusu. Bu soru, her insanın kendi kendine bir kez de olsa düşünmüş olduğu "belki de akvaryumdaki balıklar gibi biz de yapay bir dünyanın içindeyiz ve bizden çok daha gelişmiş varlıklar bizim üzerimizde deney yapıyor" krine çok benzer. Yani monolit taşı gelişme potansiyeli olan maymuninsanları gözlemek için Samanyolu Galaksisi'ne yerleştirilmiş birkaç nöbetçi olabilir. Kim bilir belki de insanoğlu ile yüzyüze geldiğinde sahipleri olan gelişmiş medeniyetlere mesaj yolluyordur. Diğer anlamlandırma çabam ise din üzerine kurulu. Maymuninsana yetenek kazandıran ilahi güç yani monolit sanki tanrıyı temsil ediyor. Tabi ilk karşılaşmada maymuninsan bunu kavrayacak zekaya sahip değildi. 3 milyon yıl sonra tekrar karşılaştığında zaten bu ilahi gücü binlerce yıldır bir şekilde cevaplamaya çalışıyordu. Ay'da bulduğunda ise peşinden gitmeye çekinmedi. Saturn'e vardığında ise gördügü dev monolit taşının aslında diğer evrenlere açılan bir kapı olduğunu gördü. Kitabın sonunda yıldız çocuk doğuyor ve bu çocuk galaksiler arası ziksel kanunlar olmadan rahatça dolaşıyor. Sanki bu da bize öldükten sonra vaat edilen yaşam gibi. Tanrıyı buluyor ve tamamen ziksel dünyadan kopup sadece bilinç olarak devam ediyoruz. Gelişimimizin son noktası...