VEFASIZLIĞI ÖĞRENMEK

"Vefa Bazen Unutmaktır" kitabı, ilgimi çekmesindeki büyük bir parçası kitabın adıdır çünkü o üç kelime bütün toplumun değerlerine zıt düşüyor. Kitabı okumadan önce kitabın adını düşündüm. İki zıt kavramı birbirine yoldaş gibi yapıştırmış yazar Haydar Ergülen. Tamamen düşüncelerimle oynayacağını veya olan gerçeği görmemi engelleyen perdeyi kaldıracağını anladım. Bu yazıma "Vefasızlığı öğrenmek" başlığını vermenin iki tane sebebi var, bir tanesi bilimsel bir gerçek. İnsan beyni kötü olayları unutmaya doğuştan meyillidir. İnsanlar kendileri hakkında kötü olan olayları bir süre sonra unutur. Aslında bana göre bu özgür düşünce kadar önemli ve muhteşem bir şey çünkü bunun mucizelerinden birisi de birden fazla çocuğa sahip olan kadınların, doğumdaki acıyı unutmasıdır, aksi takdirde hiç kimsenin kardeşi olmazdı. Yani kötü olayları hatırlamak, kin beslemek insanın sonradan öğrendiği bir özelliktir. Diğer sebebim ise, bana göre kimse kötü doğmamıştır, sadece sonradan kötü olmuştur. Kötü deneyimler ve kötü çevre soncunda kötü olmayı öğrenmişlerdir, hatırlamayı öğrenmişlerdir. Demek istediğim şu ki; vefa sözlük anlamında sevgiyi sürdürmektir, insanları hatırlamak değildir. Ayrıca bu dünyada hiçbir şey mükemmel değildir, insanlar ve ilişkiler bile. Ama eğer kötü olmayı seçmezsek, beynimize görevini yerine getirmesi için izin verirsek, bana göre hatıralarımızda veya içimizde kötüye yer kalmaz ve insanlara karşı olan sevgimiz mükemmel kalır. Vefalı olmak da iletişim içinde olmak veya birbirlerinin nerelerde olduğunu bilmek değildir. Birisini uzun süredir devamlı sevmektir. Toplumumuzda büyük bir saygı göstergesidir büyükleri sürekli aramak, hallerini hatırlarını sormak. Aynı zamanda gençlerin ne kadar vefalı olduğunu gösterir. Bu onlar için, onları hala sevdiğimizin örneği gibidir, peki vefalı olduğumuzda, sadece büyük ve bizim için değerli insanları sevmek mi sadece? Vefalı olmak için onları unutmak değil, kötü anıları unutmak gerekir ve bunun sadece sevdiğimiz insanlar ile ilişkimizin yakınlığıyla ilgisi yok ve daha önce dediğim bana göre insan özünde iyidir, sonradan kötülüğü öğrenir. Ayrıca aynı zamanda insan sandığından güçlüdür. Eğer gözümüzde canlandırırsak, bana göre insanın kırgınlıklarını düzeltmesi, yaraların sarılması için bazen kırgınlığa sebep olan insanı affetmesi gerekir, ona ait bir duygusu olmaması lazım çünkü o yaranın kapanması için onu unutması gerekir. Bana göre bu insanın kendine de vefalı olabildiğini ve olması gerektiğini gösterir. Yani bir nevi vefalı olmak, insanın kendisini de kurtarır. Bir şekilde insanın kendine vefalı olması, kendisini güçlendirir. İnsanın güçlü olması, bulundukları mevkiinin yüksek olması veya oturdukları koltukların verdiği yetkilerle bazı insanlar bu duyguları zayıflık göstergesi olarak sayabilirler. Belki haklılar, onlar kararları sırf mantıkla alıyorlardır ama pişmanlıkları da vardır. Bana göre yeteri kadar vefalıysan, kendi içindeki gücü bulabilirsin ve bunların hepsi bir şeyleri unutmaktan geçiyor. İnsan ilişkileri her zaman kusursuz değildir. Hem ilişki hem insanlar yaralar alır ve bazen bu yaralar ağır olurlar ve kanamaya uzun bir süre devam ederler ama bana göre bunlara rağmen insan bazı şeyleri unutarak, ilişkisini olmasa bile kendisinde olan yaraları iyileşebilir çünkü kanamanın eninde sonunda durdurulması gerekir. Bana göre artık vefalı olmak, toplumun aklındaki her gün büyükleriyle konuşan, onların ihtiyaçlarını gideren insanlar değil, ne de olsa onlardan bazıları sadece gösteri. Bana göre vefalı olmak insanın başka bir insana sevgiden başka bir duygu beslememesidir, hatalarını unutmasıdır; öfkesini bastırmak değil, onu yok etmesidir. Kısacası vefalı olmak için unutmak gerekir, unutmak için kin beslememek, kötülüğü benimsememek gerekir.