GRİYİ ANLAMAK

''Egosuyla sevişmesiydi Ziggy'i aklına hapsettiren.'' Dedi David Bowie[1] ve çok uzun zamandır dinlesem de şarkılarını, aklımı son zamanlarda çok kurcalamaya başlamışlardı. Acaba beni aklıma hapsettiren neden, Ziggy'ninkiyle aynı mıydı? Doğrusunu söylemek gerekirse epey zamandır zihin zindanlarımın gardiyanı ve mahkumuyum ve bu sürenin çoğunluğunda da zindan, gardiyan ve mahkum kelimelerini kullanmamıştım iç dünyamı tasvir ederken. Aksine memnundum hayal dünyamda yaşamaktan çünkü orası benim Çar'ı olduğum bir Rus imparatorluğu, kaptanı olduğum bir uzay mekiği ve Ebedi Aydınlık Olan'ı olduğum bir evrendi. Tabiki çocukluk yıllarımı da aklımda geçirmemdi farklı diyarlarda farklı maceralarımın olmasının nedeni. Gerçekliği beğenmeyip kendi gerçekliklerimi yapmaya çalışıyordum. Annesi dışarı çıkmasına izin vermeyen bir çocuk gibiydim, çok sıkılırdım eve tıkılıp kalmaktan lakin beni dışarı bırakmayan Dünya'ydı. Ne de çok severdim astronomiyi, uzayı ve bilinmeyenini ama düşünsenize her seferinde zıplayıp yıldızlara uzanmaya çalışan ama her seferinde hızlıca yere çekilen ve ışıkları gözlerinden yansıyan yıldızlara ve daha milyonlarcasına kucak açan o koca kalpli kapkaranlık gökyüzüne, ona da kucak açmasını umut eden bir çocuk. Bendim o çocuk ve bu Dünya'da bana yer yoktu. Uzayın vakumu gibi çekildim iç dünyama, uzayda süzülen modern bir Nuh'un gemisine ya da kara deliğin üzerine bir tabure misali oturdum. Hem sayısız canlı ile birlikte uzayda yol alıyordum hem de hayatımda yalnızlığı en çok hissettiğim ve düşüncelerimin kalp atışlarını bile duyabildiğim kara deliğin üzerinde bir başıma oturuyordum. Bir ileri bir geri giden bir hareket gibiydi, iki uca da gidebiliyordum, siyahı da beyazı da olabiliyordum. Griyi yaşayarak anlamaya başlıyordum. Uçları yaşamak ve hatta uçları aynı anda yaşamak, işte bu griyi anlamak. Birini severken ondan sevdiğin kadar nefret duyabilmek, yalnız kalmamak isterken bir o kadar yalnız kalmak istemek ve kendime güvenimi toplayıp ilerlemek istediğim yolda yürümeye çalışırken gerçek anlamda gözlerimin bana gösterdiklerine bile güvenememek; bunlar hali hazırda ve geçmişte yaşadıklarım. En çok sevdiğim şeylerden biri de küçük akıl oyunum olan en alakasız görünebilen şeyleri birbirlerine ne kadar da benzediklerini keşfetmektir. Mesela yıldızların Dünya'ya olan uzaklıklarının hesaplanmasını[2] farklı görüşlere açık olmaya benzetirim. Yıldızların Dünya'ya olan uzaklıklarını hesaplarken bilim insanları Dünya'nın Güneş'in yörüngesindeki karşı karşıya olan iki noktadan yıldızların fotoğraflarını çekerler ve fotoğrafların farklı konumlarda çekilmiş olmasından dolayı oluşan yıldızın az miktar kaymasını matematiksel formüllerde kullanırlar. Karşı karşıya olan iki nokta farklı görüşlerimiz ve bu karşı karşıya olan iki noktayı kullanmamız da tıpkı tek bir bakış açısına bağlı kalmadan düşünceleri tarafsızca yorumlayabilmemiz gibi benim gözümde. Alışılagelmiş olmasa da fizik kanunlarının ruhani ve duygusal değerlerimizi bile açıklayabileceğini düşünüyorum. Bir karpuzun içten patladığı veya bir bombanın patlatıldığı bir fizik problemi düşünün, karpuz olduğu yerde tamamen hareketsizdir ve patlayarak her yere parçalarını saçar, vektörler oluşturur. Momentum yasalarına[3] göre sağa giden parçanın sahip olduğu momentum miktarına sola giden karpuz parçası da sahiptir. Benim duygularım da karpuz parçaları gibidir, momentumlarını hesaplayarak yönetirim, gerçekten iyi duygular hissetmek için en kötülerini de hissederim. Siyahın kontrastla beyazı var etmesi ve sağa doğru giden karpuz parçası olmasa sola doğru giden karpuzun olmaması gibi en güzel duyguları içimde ancak en kötülerini de yaparak var ediyorum. Lakin bir hücrenin temel yapılarından biri olan lizozomun çalışma prensibi[4], hücrenin ihtiyacı olduğu lakin bir o kadar da hücreye zararlı olan enzimleri hücreye zarar vermeden tek zarlı bir kesede depolayabilmesi gibi ben de kötü düşünceleri aklımdaki hayali lizozomumda bana zarar vermemeleri için depolarım. En çok planı yapılan, yüzlerce bilim adamı ve binlerce de mühendisin görev yaptığı uzay programlarında bile ölümcül hatalar yapılabiliyorken, mesela Challenger uzay mekiği patlaması[5], benim hayali lizozomumun içindeki kötü duyguları zarından kaçırması inanılmaz bir şekilde olası olabiliyor. Kötü duyguların zihnime karıştığı zamanlar çok oldu ve her seferinde kendimi kapatmak zorunda kaldım, kendi zihin zindanlarıma, kendi gardiyanım ve mahkumum oldum. İnsanlarla, özellikle yakın arkadaşlarımla, kendimi kapattığım ve bir bilgisayarın ekran koruyucusu olduğu gibi kendi ekran koruyucum olup onlarla ilgilenemediğimden yakınlıklarını kaybettiklerim oldu. Anlatamadım griyi, kendimi ve yaşadıklarımı. ''Egomla sevişmemden dolayı mı aklıma hapis olmuştum?'' sorusuyla başlamıştım yoluma ve çok uzundu yolum lakin cevaba yaklaştığımda sorumun tek bir cevabı yoktu, gri bendim.