BAĞIMSIZ

Başlığı gördüğün anda aklından geçen ilk şey neydi? Aslında sabah kahvaltıda çayını yudumlarken diğer elinde tuttuğun gazetede mutlaka gördüğün, akşam eve gelince yorgunluktan dolayı yarım gözle izlediğin haberlerdeki sunucunun defalarca tekrarladığı bir kelime... Sen orada yeni günün sana neler getireceğini düşünürken bir köşe yazarı bağımsız ülkenin birinde yaşanan sorunlardan bahsediyor ya da günün tüm yorgunluğunu o koltukta yatarken fark ettiğin anda sesi sana ninni gibi gelen sunucu bağımsız bir adayın vaatlerinden bahsediyor olabilir. Hatta bu kelime karşına küçük oğlunun ya da kızının fen bilgisi ödevine yardım ederken bağımsız değişken olarak bile çıkabilir. Bunlar ve bunlar gibi birçok örneğe baktığın zaman diğer kelimelerle uyumuna şaşırabilirsin. Nasıl olur da bu kadar geniş yelpaze içerisinde, siyasetten, fen bilgisine kadar her yerde karşımıza çıkabilir? Elbette, her oyunda oyunbozan bir çocuk ya da her sınıfta huzuru bozan bir öğrenci olduğu gibi bu kelimenin de anlaşamadığı bir kelime var. Bağımsız ve kadın... Bu ikili yıllardır birbirine düşman. Peki neden? Nedir anlaşamadıkları nokta? Onlarca kelimeyle kendini tek vücut şeklinde ortaya atan, ayrılmaz bir bütün oluşturan bir kelime neden kadın kelimesini gördüğü zaman tüm anlamını yitiriyor? Çünkü izin vermiyorsun. O iki kelimenin bir araya gelmesinden korkuyorsun. Evet, korkuyorsun. Ben bağımsız bir kadınım demekten korktuğun kadar sen bağımsız bir kadınsın demekten de korkuyorsun. Aslında her şey annen ile başlıyor. O sıkışık, karanlık ve köşesiz yerden çıkar çıkmaz ilk onu görüyorsun, sanki en değerli eşyanı saklar gibi sıkı sıkı kapattığın ceviz büyüklüğündeki avuçların ilk onun ellerine dokunuyor, açlığın anlamını bile bilmediğin zamanlarda dallanıp budaklanmış damarlarından akan sütten ılık ılık damlatıyor ağzına. Tanıştığın ilk kadın, annen. Kadın mı? O bağımsız bir kadın değil, o artık bir anne. Anne adını taşıyan birini kadınlardan ayıran bazı özellikler olduğunu iddia ediyorsun. Yapmaması gereken davranışlar, gitmemesi gereken yerler, giymemesi gereken kıyafetler... Annen kadınlık savaşıyla mücadele ederken sen tıpkı toprağa dikilen bir fidan gibi her gün biraz daha gelişiyorsun. Köklerin daha derine indirmeye çalışırken bu durum abinin hoşuna gitmiyor ve bir çentik atıyor. Sen onun küçük ve sevimli kız kardeşisin, bağımsız bir kadın değilsin... Onun istediği gibi giyinmek, eve hava kararmadan dönmek zorundasın. Durmadan büyüyorsun. Gençlik çağına girer girmez, nehir gibi çağlayarak akan hormonların etkisiyle bir sevgili buluyorsun. Artık bağımsız bir kadın değilsin, bir sevgilisin. Ondan habersiz bir yere gidemezsin, erkek arkadaşa bile sahip olmak çok zordur. Bunlar yetmiyor gibi giydiğin kıyafete kadar karışıyor. Neden? Çünkü sen ona aitsin. Yaş dediğimiz asansör seni her yıl bir kat daha yükseltiyor gökyüzüne doğru. Artık hayatını biriyle birleştirmeye karar veriyorsun. Evet, doğru tahmin artık bir eşsin, bağımsız bir kadın değil. Eve geldiğinde gülümseyerek karşılamak, önüne sıcak bir çorba koymak ve evi tertemiz yapmak zorundasın. Birkaç sene sonra sen istemesen bile, sırf o istiyor diye bir çocuğa hamile kalacaksın. Tanıdık geldi mi bu hikaye sana? Evet, başa döndün. Karnındaki çocuk da seninle ve senin annenle aynı kaderi paylaşacak. Doğacak, bağımsız bir kadın hariç her şey olacak. Kız kardeş, sevgili, eş ve anne olacak. Neden kıramadın bu zinciri? Neden kırıp çıkamadın o çemberden? Çünkü bilmiyordun. Kadın olmak ne demek hiç görmedin. Annen vardı senin, babanın eşiydi. Abin vardı ve sen onun kız kardeşiydin. Her gün okuduğun gazetede, izlediğin televizyonda bile bağımsız kadın diye bir şey duymadın. Benim kızgınlığım seni, anneni hatta anneanneni sahiplenen insanlara. Onlara kadın olmak yerine sevgili olmayı, eş olmayı öğreten insanlara. Benim kızgınlığım onlarca ismin altına giren kadınlara. Benim kızgınlığım, ben ne bir anne, ne bir eş, ne bir kız kardeş ne de bir sevgiliyim diyemeyenlere, tüm susanlara...