Kaplumbağa Kabuğunda Güzel

Sosyoloji derslerinden en akılda kalıcı olanı bizi biz yapan özelliklerin sosyal alanda kimliğimizi oluşturmasıyla alakalı idi. Konuyla alakalı olarak herkesin kendi kabuğuna çekildiği, kendi olduğu bir yer olduğundan da bahsettik ki benim için vurucu olan, aklımda kalmasını sağlayan da bu oldu. Birden çok yer olamaz mı kişinin kendi olduğu, kendini dinlediği? Oluyormuş işte. En azından benim için durum bu. Belki de bir yerde değil de bir yerlere gitmeyi; yolu kendi kabuğum haline getirmişimdir. Bilkent göl kenarı, üniversite hayatımda vakit geçirmeyi en sevdiğim yer. İçimdeki huzuru da, melankoliyi de doruklarda yaşayabildiğim izole bir alan. Buz tutunca gölün üzerinde yürümek gibi dengesizliklere de tanıklık etmiş; 20 yaşında bir insana en oturaklı, en olgun hallerini de yaşatmış bir yer. Gitmenin "tehlikeli ve yasak" olarak yansıtılması durumu ise benim bütün duyularıma acı veren biz insanların doğadan kopuşumuzun kanıtı niteliğinde. Ne yazık ki gerçekten de büyük bir kesim için geçerli olan bu söylem benim için geçersiz diyebilirim. Oraya gitmemek hem benim için tehlike arz ediyor hem de sosyal çevrem için. Gündüz gider kuşları dinlerim, hayvanları izlerim. Farelerin deliklerinden çıkıp, tam girerken incecik sesleriyle gözlerimin boş topraklara bakmasına sebep oluşuyla eğlenirim. Baykuşların tamamen sessiz diyebileceğim kanat çırpışlarıyla üstümden geçişi beni öyle heyecanlandırır ki her seferinde; optikten bakmayı vakit kaybı olarak görüp fotoğraf çekemem, çıplak gözlerle takip ederim onları göremeyene kadar. Karda ya da topraktaki ayak izlerinin küçük bir köpeğe mi yoksa bir tilkiye mi ait olduğunu anlamaya çalışmak bile büyük keyif verir bana. Bütün bunları yapamamam yaşama sevincimi eksiltmeye yeter. Dinlemekten büyük haz duyduğum bazı müzikler var, artık oraya aitler. Göl kenarı şarkılarıma sahip oldu. Onlar ki ne zaman dinlesem gözlerim açık da olsa kapalı da yapay ışıklardan uzak, ay ve yıldız ışığı eşliğinde gölde geçirdiğim zamanlara giderim. Ankara ayazına karşı aldığım önlemlerin yanında yüreğime kor olup düşen en derin düşüncelerimin içimi ısıtışı aklıma gelir. Atalarım gibi dertli bir türkü yakıp havalandırmanın eşiğine geldiğim bu özel anlar ki orayı gerçekten benim için farklı kılar. Doğasını sevdiğim okulumun böyle bir doğası olmasa kesinlikle daha zor geçerdi üniversite günlerim. Öyle alışmışım bir kere, melankolimi doğa anamın ellerinde yaşıyorum kendimi bileli. En acımasız sitemimi de, en huzurlu anlarımı da onunla paylaşıyorum. Beni tanıyanlar bilir mesela kendimi doğada bulduğumu. Göl kenarında yaşadıklarıma paralel olarak her yaz Muğla/Akyaka'da da kendimi bulurum doğanın kollarında. Benim için istisnai denilebilecek bir yerden daha bahsetmek isterim. İstisnai bir duruma sebep olan bir yer çünkü bu yer bir bar. Kafe, bar ve türevleri gibi tükettiğimiz şeylere ekstra fiyat koyan; kapan misali dört duvar yerlerden pek hoşlanmam aslında. Ama burası lise anılarımla dolu. O zamanlar da sevmezdim bu tarz yerlere gitmeyi, nasıl oldu bilmem ama iyi ki gitmeyi denemişim. Bir mekan ki müzikleri -abartmak gibi olmasın- tamamen bana hitap ediyor. Bizimle aynı müzik zevkini paylaşan çalışanlarla tanıştığımız günden beri lisedeki arkadaş grubumla ne zaman buluşsak orada bir araya gelir, anılarımızı yad ederiz. The White Buffalo, The Forest Rangers, HIM, Pink Floyd dinlerken lisedeki halimizle şimdiki halimizi karşılaştırıp bardak tokuştururduk. Yazarken bile "Ne günlerdi değil mi" diyen bir gülümseme beliriyor yüzümde. Kabuğuma çekildiğim zamanlar kimliğimi şekillendirmede en büyük rolü oynuyor; gerek bir göl kenarı olsun, gerek bar, gerekse bunlara giden yollar... Benim "ben" olmam bu yerlerde kendimi bulmamla mümkün oldu.