SANDIĞIN DİLİYLE

Bazen düşünürüm acaba hayatımızı beraber geçirdiğimiz eşyaların dili olsa bizi nasıl anlatırlar diye. Seçim günü de böyle bir şey geldi aklıma. "Acaba sandığın dili olsa ne anlatırdı?" dedim ve sandığın dili olarak bir yazı yazmak istedim. Müşahitlik yaptığım son seçimde gördüklerimi sandık olarak yazmak istiyorum. Yazımda parti isimlerini kullanmak istemediğim için de partilere meyve isimleri verdim. Biraz tuhaf ama eğlenceli. Hep birlikte sandığın sesine kulak verelim o halde. 9 ay sonra ilk kez güneş ışığı görüyorum. Esir tuttukları yerden çıkardılar sonunda beni ve arkadaşlarımı. Belli ki yine bizle bir işleri var yoksa çıkarmazlar kolay kolay. Bizi gruplar halinde farklı okullara gönderdiler. Anladım ki seçim var. Hepimizi bir sınıfa yerleştirdiler. Bazen yanıma başka bir arkadaşımı da koyuyorlardı da muhabbet ediyorduk, canım sıkılmıyordu. Şimdi tek başıma ne yaparım ben burada? Geceden koydular beni sınıfa ve gittiler. Saat sabahın yedisi, horozlar bile uyanmadan içeri peş peşe birkaç kişi girdi. Arkadaş rahat verin de uyuyalım değil mi? Seçim görevlisi oldukları belli. Hemen tanıştılar birbirleriyle. Sandık başkanı tatlı şirin bir amcaydı, fizik öğretmeni olduğunu sonradan öğrendim. Elma partisinden sarışın güzel bir kadın, Armut partisinden orta yaşlı, biraz aksi bir amca, kiraz partisinden de esmer, genç bir adam vardı. Ufak bir tanışma merasimi sonrası hemen işe koyuldular. Bir ton kağıda mühür vurdular, bir dolu yere imza attılar falan. Ne gerek var bu kadar prosedüre anlamış değilim. İnsanlar birbirlerine karşı çok güvensiz. Bu yüzden çok üzülüyorum onlara. Siyaset hepsini farklı kutuplara çekmiş, birbirlerinden uzaklaştırmış, düşmanlaştırmış. Aynı toplumun farklı kültür tabakalarında doğmak onların tercihi değil ancak birbirlerini oldukları gibi kabul etmek yerine yapay husumetlerle ayrılıyorlar. Hepsi kutuplaşmaktan şikayetçi ama ayrılıkçı, dışlayıcı davranışlarından bir türlü vazgeçmiyorlar. Bu insanlar çok tuhaf, değişik canlılar. Bir türlü çözemedim onları. Saat dokuz gibi başladı insanlar gelmeye. Zarfı, pusulayı, mührü alıp girdiler kabine sırayla. Kabinden her çıkan dolu zarfı içime atıyor hatta bazıları zarfı attıktan sonra küçük bir çocuğun başını okşayan sevimli dede edasıyla şöyle bir dokunuyorlardı tepeme ve çok mutlu ettiler beni. Beni cansız görseler de aslında ben de enerji alıyorum onlardan ama onlara sorsan sandık der geçerler. Neyse, bizim kaderimiz bu. Vakit ilerledikçe içerdekiler ilk tanışmanın verdiği çekingenlikten kurtulmuş olacaklar ki artık muhabbet etmeye başladılar. Muhabbet ettikçe de konu döndü dolaştı güncel siyasete geldi. Siyaset konuşulunca insanlar bir anda ciddileşiyor, ketumlaşıyorlar. Gülümsemeleri bile sertleşiyor. Ama birbirlerine ters bir şey söylemek istemedikleri için muhabbet bir anda kesiliyor, kısa bir sessizlik sonrası yeni bir konu açılıyor, sohbet devam ediyor. Öğlen vakti geldi, tabii insan tabiatının bir gereği olarak herkes acıktı, partiler üyelerine kumanyalarını verdiler. Bazı partilerden de tatlı ikramı geldi diğer partililere. Çok hoşuma gitti açıkcası. Böyle gergin ortamlarda böyle küçük ama önemli jestler havayı yumuşatabiliyor ama bu memleket öyle bir hal almış ki Armut partisinden gelen dondurmalar için Elma partisinin üyesi "Yemeden önce son kullanma tarihine bakın, sabotaj olabilir," dedi ve ufak bir tebessüm attı etrafına. Aslında bu esprinin arkasında tarafların birbirine olan güvensizliği var. Aynı toprakların insanları arasında nasıl bu derece bir ayrışma var diye düşünmek lazım. Oy kullanma süresinin bitmesine çok az bir süre kala artık herkeste yorgunluk emareleri baş göstermeye başladı. Sandık üyeleri, müşahitler, hepsi "şu oyları saysak da gitsek artık evimize" der gibi dakika sayıyorlardı. Arada bir gelip beni sallıyorlardı. İlk başta anlam veremedim bu harekete ama çok hoşuma gitmişti açıkcası. Aylarca karanlık depolarda bekleyen biz sandıklar için böyle ufak şeyler bile çok tatlı. Sonradan anladım ki içimde biriken zarflar tepeleme olmasın diye yapıyorlarmış. Sonunda sayım zamanı geldi. Açtılar beni ve saydılar oyları. Daha doğrusu saymaya çalıştılar. Bir eksik çıkıyor, sonra tekrar sayıyorlar bir fazla çıkıyor. Saatlerce saydılar. En sonunda sayımı bitirdiler, tutanakları tuttular ve ayrılık vakti geldi. Onlar bu işin bitmesiyle rahatlarken benim üstüme bir hüzün çöktü nedense. Kimisini çok sevmesem de alışmıştım onlara. Tabii hayatını senede bir gün yaşayan ben için onlarla birlikte olmak çok farklıydı ama onlar bundan habersiz bir şekilde üzerime ışığı kapattılar ve beni alıştığım yalnızlığımla baş başa bıraktılar.