YAŞANABİLECEK EN KÖTÜ SON

Türkçe'ye '' Yeryüzündeki Son Aşk '' olarak çevrilse de aslında '' Perfect Sense '' aşktan çok daha fazlasını barındıran bir filmdir. 2011 yapımı, başrollerini Eva Green ve Ewan McGregor'un paylaştığı film farklı senaryosuyla dikkat çekici bir yapıt olmuş. İnsanı derinden etkileyebilecek önemli noktalara sahip filmin konusu tüm dünyada hızla yayılmaya başlayan bir salgın hastalığın yarattığı kaos ortamında yeşeren bir aşktır. İnsanların birer birer duyularını kaybetmesine neden olan salgın hastalık yüzünden bu aşkı yaşamak elbette kolay olmayacaktır. Filmin en çok etkileyen kısmı ise şüphesiz insanların her bir duyuyu kaybetmeden önce açığa çıkan krizler ve kaybedilen duyuya karşı oluşan o müthiş açlık hissi . Bu krizler daha da çarpıcı hale getiriyor yaşananları. İnsanlar önce koku duyularını kaybediyorlar. Kaybetmeden önce ise derin bir hüzün yaşıyorlar çünkü kokunun hafıza ile bağlantısı vardır bu yüzden tanıdık insanlar artık yabancı gelmektedir insanalara , onları anımsayamamaktadırlar. Daha sonra tat duyularını kaybeder insanlar. Öncesinde yaşanan kriz yine dehşet vericidir. İnsanlar çılgın gibi yemeklere saldırıp, tabiri caizse önlerine ne çıkarsa , yenilebilir veya yenilemez, yiyorlar, son kez yiyorlarmış gibi her şeyin tadına bakıyorlar. Ama her duyu yitiminde insanlar daha azıyla varolmaya, yaşamaya çalışıyor. Bir kriz daha ve sonra işitme duyusu gidiyor, son olarak ise görme duyusu. Görme duyusunu yitirmeden önce son bir kez sevdiklerini görmek, sevgilerini göstermek istiyorlar ve sonrası karanlık. Dokunmak hariç her şey yitip gidiyor. Hariç, çünkü insan her duyu kaybına bir şekilde adapte oluyor, fakat dokunma duyusunun yerine konabilecek, onu tolere edebilecek bir şey yoktur. Yazarından da bu sebepten dolayı filmi bu aşamada sonlandırdığı kanısına kapılıyorum. Peki siz duyularınızı kaybedeceğinizi bilseydiniz ne yapardınız ? Hepsini de değil bir tanesini bile kaybedeceğini bilseniz ? Mesela tat alma duyunuzu kaybetseniz ? Bir sabundan aldığınız tatla, lüks bir restaurantta yediğiniz yemeğin tatlarında hiçbir fark olmayacaktır artık. Ya da işitme duyunuzu kaybetseniz ? Söylenilen söz iyi ya da kötü olsun artık bir önemi kalmayacaktır. Sizin algıladığınız hiçbir şey olacaktır. Veyahut görme duyunuzu kaybetseniz ? Tamamen karanlık bir dünya, ne renk var ne şekiller. Bizi nelerin beklediğini bilemeyeceğimiz bir dünya. Yaşaması ne kadar zor değil mi? Ama her şeye rağmen hayat devam edecektir. Bir duyuyu kaybettiğimizde diğerine daha sıkı sarılırız. Fakat filmde işler o kadar da kolay değildir. Her bir duyu sırasıyla yitip gitmektedir. En acı kayıplarımız gerçekte duyularımızla ilişkilidir. Yaşanılan krizlerin şiddetinin de bu denli fazla olması bu nedenden olsa gerek. Fakat duyular kaybedilse de duygular, hissedilenler kaybolup gitmez. Öylesine ince eleyip sık dokunarak hazırlanmış bir film ki '' Perfect Tense '' insanlığın en büyük korkusu olan, en can alıcı durumu olan duyu kaybetiminden sonra, ne olursa olsun hayatı yaşama isteğinin ne kadar da büyük olduğunu gösterir. Bu olaylar yaşanırken, duygu gibi insanı yaşam mücadelesinde diri tutan bir ruhani olayın da sık sık altını çizmek istediğini farkedebiliriz. Düşünebiliyor musunuz? Tüm duyularınızı kaybetmişsiniz, fakat duygularınızda yer edinen kişi veya kişilerin, o duygularınızdan yok olmaması için tüm benliğinizle yaşam mücadelesi veriyorsunuz. Böylelikle yitirilmiş tüm duyularına rağmen, duygularımızı kaybetmeyeceğimizi anlayabiliyoruz. Kısaca film farklı konusu ve aktarım şekliyle insanı derinden etkileyen bir filmdir. Derinden etkilemesinin nedeni duyularımızı kaybettikten sonra yaşanılan acılar ile duyulara sahip olduğumuz şu anlardaki güzelliğin farkından dolayı bana göre. İzledikten sonra insana hayatını tekrardan değerlendirmesi gerektiğini anlatan, hayatında sıradan saydığı şeylerin ne denli önemli olduğunu gösteren özetle anlam katabilecek etkileyici bir senaryoya sahiptir. '' Perfect Sense '' aslında insanı izlediğinde korkuya düşüren bir filmdir çünkü olabilecek en kötü sonu gösterir bize. Yaşadığımız anın, aldığımız tadın, işittiğimiz seslerin önemini ve güzelliğini farketirir. Diğer 'son'u anlatan filmler ile karşılaştırma yapıldığında orijinalliğini dikkat çekici buldum. Farklı bir penceren hayata baktırıyor insana. İzlenmesini önereceğim filmlerden birisidir.