SESSİZ ÇIĞLIK

Nasıl anlatmaya başlasam bilemiyorum... Boğazım düğüm düğüm, ağlamaktan gözlerim şişmiş, içim öfkeyle dolu... Şu sıralar gündeme gelen bir kara lekenin; gencecik bir kızın tecavüz edilip hunharca katledilmesinin şokunu atlatamadığım şu sıralarda izlediğim bir filmin etkisiyle hezimete uğramış, adeta yıkılmıştım. O film tı. Bir filmi izlerken bu kadar ağladığımı hatırlamıyorum gerçekten. Belki Soraya'yı Taşlamak kadın olmam bu filmden böylesine etkilenmemde büyük bir etken olabilir lakin ben bu filmi etrafımızdaki bütün erkeklerin de izlemesi gerektiğine inanıyorum. Filmde Soraya (Süreyya)' nın çığlığına yer veriliyor. İran'da, arabası bozulduğu için olayların geçtiği kasabada kalmak zorunda kalan bir gazetecinin, Zahra (Zehra) adındaki bir kadının anlattığı hikayeyi kaydetmesiyle başlıyor serüven. Ve ekliyor Zehra Hanım "Bütün dünya bu kasabada yaşanılan insanlık ayıbını öğrenmeli..." Sonra birden kendinizi Süreyya'nın yanında buluveriyorsunuz. Onun henüz 13 yaşında iken 20 yaşında bir adamla evlendirilişini, 22 yıl süren evlilikleri boyunca kocasının uyguladığı şiddeti ve bu şiddet yüzünden ölü doğan çocuklarını, yaşadığı sıkıntılara nasıl göğüs gerdiğini görüyorsunuz. En sonunda kocasının 14 yaşındaki bir kızı beğenip onunla evlenmek istemesi sebebiyle onu sadakatsizlikle suçlaması ile recm (taşlanarak öldürülme) cezasına çarptırılması ise bardağı taşıran son damla oluyor. Süreyya'nın suçsuz olduğuna kimse inanmıyor, kendini savunamıyor bile... Suçlanması için kocasının tek bir sözü yeterli çünkü. Bunun düpedüz bir iftira olduğunu haykırıyor defalarca ama kadının sözü bir kez olsun dinlenmediğinden o yakarış cılız kalıyor aklanmak için. " Ölmekten korkmuyorum, taşlanarak ölmekten korkuyorum. Acı bir şey olsa gerek..." İnfaz günü geldiğinde cahil insanların naraları arasında sürüklenerek meydana götürülen, eli kolu bağlanmış çaresizce ölümü bekleyen bir kadın, gözlerindeki korku... Ve sonra atılan taşlar birer ikişer. Babasının ilk taşı atışı, daha sonra kocasının, sonra bir bir çocuklarının atışı... Öfkeyle yükselen seslerin arasında yağmur gibi yağan diğer taşlar. Artık ölümün kıyısındaki Süreyya'nın ağzından dökülen şu sözler ise dayanma sınırımı zorlamıştı: " Bunu bana nasıl yapabildiniz. Sizler benim dostum, arkadaşlarımdınız. Birlikte aynı sofraya oturduk aynı yemekten yedik. Sen benim babamdın, sizler benim oğullarımdınız, sen benim kocamdın! Bunu bana nasıl yapabildiniz?" Ve bitap düşmüş bedeni yıkılıveriyordu oraya. Çileyle geçen kısacık ömrü son buluyordu. Filmin sonunda ise kocaman harflerle yaşanmış bir olay olduğu yazıyordu. Bense dehşete düşmüştüm. Öfkem büyüyor, içime sığmıyordu lakin sadece ağlayabiliyordum. Kanım donmuş kalp atışlarım yavaşlamıştı. Nasıl olurdu böyle bir şey, bu ne büyük ayıptı. Kadın bu kadar değersiz miydi? Neydi kadının görevi, toplumdaki yeri? İstediğinde gönül eğleyecek, çocuklara bakacak, kocasının attığı dayaklara katlanacak, sözü dinlemeyecek bir şey miydi kadın? Bir et parçası? O vahşeti yaşatan erkekleri yine oradaki kadınlar doğurmuyor muydu? Bu mu olmalıydı onlara reva görülen? Bunun sebebinin cehalet olduğu apaçık. Yıllar geçtikçe okumuş insan sayısıyla birlikte azalmasını umduğum kadına şiddet/tecavüz/cinayetlerin azalmadığını hatta arttığını görmek zor değil. Kim yapıyor bunları diye sorarsanız okumuş cahiller diyeceğim. Çocuklarımızı okula gönderiyoruz, onlara bilim, fen öğretiyoruz ama okullarda insan olmayı öğretemiyoruz fikrimce. Sınavlarda başarılı olmayı öğrettiğimiz çocuklarımıza birini nasıl sevmemiz gerektiğimizi öğretmiyoruz. Gittikçe sevgisiz, açgözlü, insanlıktan nasibini almamış nesiller yetiştiriyoruz. Hani ağaç yaşken eğilir diye bir söz vardır. Eğer çocuk evde annesini döven bir baba görürse, sevgi ne demek bilemezse, yanında biri diğerini öldürürse ve toplum yanlış olduğunu bildiği halde bu tür olaylara alışır tepki vermezse okumuş bir cahil ordusunun gün gün artan şiddete, cinayetlere sebebiyet vermesi kaçınılmaz olur. Evet bu kara leke İran, Türkiye hatta en gelişmiş ülkelerden biri olduğu iddia edilen Amerika'da bile var. Sadece olayların boyutları farklı. Bu tek bir ülkenin sorunu değil aslında bütün dünyanın sorunu. Olayı bir de şu boyutta açıklamamın daha net olacağını düşünüyorum. Cahilliğin yanı sıra toplumdaki, kadınlar güçsüzdür, hatta bu nedenle kadınlar ve erkekler birbirine eşit değildir inanışının kadınların değersizleştirilmesinde büyük bir rolü olduğunu düşünüyorum. Ancak bu kalıplar yerle bir edilebilirse kadınların toplumda hak ettikleri yerde olabileceğine ve dünyanın her bireye karşı daha adil bir yer olacağını düşünüyorum. Unutulmamalıdır ki her birey doğduğunda cinsiyetine bakılmaksızın aynı haklara sahiptir. Bu haklardan en önemlisi ise yaşama hakkıdır. Eskiden kız çocuk doğduğunda diri diri gömülmesiyle başlayan bu hakkın aleni ihlali günümüzde kadınların cinayete kurban gitmesi veyahut bazı ülkelerde ölüm cezası verilmiş olmasıyla devam etmektedir. Hiçbir inanışta kadın veya erkek birbirinden üstün tutulmamıştır. Bu nedenle öncelikle insanları bu konuda bilinçlendirmeli sonra da birbirine değer vermeyi, saygı duymayı ve önemlisi farklılıklarına rağmen birbirini sevmeyi öğretmeliyiz. Bengisu Delibalta 21302089