PRANGALARDAN KURTULMAK

Tanımadığınız fakat sürekli gördüğünüz insanların hayatlarını, yaşayış tarzlarını, isimlerini hiç düşündüğünüz olur mu? Peki ya onlar ile ilgili bir yargıya vardığınız? "Bu kız tamamen gıcık biri" veya "çok soğuk" diye kesin hükümlerle yargılar mısınız? Kabul edelim bir ortama girdiğimiz zaman ister istemez büyük çoğunluğumuz, özellikle biz bayanlar, bunu yaparız, onlar hakkında düşünürüz, tahminler yürütürüz, dış görünüşlerini inceleriz, içgüdüsel olarak bilgi toplamaya çalışırız. Hele bir de o şahsı sıkça görüyorsak ve yollarımız bir türlü kesişmiyorsa bu bizler için kaçınılmaz olur. Dış görünüşünden başlayıp yavaş yavaş hayatına girmeye başlarız aslında, ya da öyle sanarız. Konuşmalarını dinleriz mesela, arkadaşlarıyla konuşurken dinleriz, telefonla konuşurken dinleriz... Tüm bunlar sonucunda bir yargıya varırız. En basitinden "iyi biri" veya "kötü biri" olarak yaftalarız ve o kişiye karşı bulgularımız sonucunda duygular beslemeye başlamakla kalmaz o kişiyi dışarı karşı kendi penceremizden gördüğümüz gibi betimleriz. Çünkü bizler birey olarak, her şeyin en iyisini biliriz (!) ama genellikle hep yanılırız. Bir de olayı karşı objektifden ele alalım. Biz bir ortama gireriz, insanların gözü üzerimizde dolanır, gittikçe hakkımızda yargılar belirmeye başlar... İlk gün çok göze batmayız fakat sonra ki günlerde o veya bu yolla birileri de bizi göz hapsine alır. Ve kaçınılmaz son! Tıpkı bizim başkalarına yaptığımız gibi bizde prangalanırız! Mesela genelde benim her zaman dışarıdan çok soğuk, burnu havada biri gibi göründüğüm söylenir. Fakat bana bu prangaları takan kişi beni tanımaya başladıkça bu düşünceleri onu rahatsız eder ve ben senin hakkında yanlış düşünmüşüm der. Aslında hakkımda düşünmesine gerek yoktur öyle değil mi? Çünkü o konumda bu kişi benim için bir yabancıdır ve yabancı kişiler benim aslında nasıl bir kişiliğe sahip olduğumu anlamak zorunda, benim hakkımda herhangi bir şey bilmek zorunda değildir. Belki de bu düşüncelerim bu yönde olduğu için kendimce duvarlar örüp dışarıya karşı soğuk biri gibi görünmek istiyorumdur? Bu benim için bir savunma mekanizmasıdır? Aslında bizler çok bildiğimizi zannederiz ama hiçbir şey bilmeyiz. Çünkü bir kişiyi tanımak "deveye hendek atlatmaktan daha zor"dur bana göre. Henüz 21 yaşındayım fakat yaşadıklarımdan, çevremden, özellikle de büyüklerimin yaşantılarından gördüğüm kadarıyla da bu konuda oldukça haklıyım. Seneler sonra birbirlerinin yalanlarını yakalayıp anlaşamayan eşler, ailelerine ihanet eden evlatlar, senelerdir tanıdığımızı zannedip güvendiğimiz fakat evimizden her geldiğinde bir eşyamı çalan yardımcılar... Hepsi bunu destekler nitelikte öyle değil mi? Biz çevremizdekileri onlar bize gösterdiği veya müsaade ettiği ölçüde tanırız, tanıdğımızı düşünürüz, fakat genelde ne yazık ki yanılırız... Sonrasında ise sadece ihanetler, "nasıl yapabildi?" gibi sorularla öylece kalakalırız... Hepimiz benzer olaylar yaşarız, ve belki de sırf bu güvensizlikten dolayı daha ilk görüşten insanları tanıma aşkıyla yanıp tutuşuruz, ve bu bizleri daha büyük çıkmazlara götürür. Ben bu çıkmazlardan birini geçen hafta gece seansında gözüme kestirip girdiğim, Trendeki Kız adlı filmi izleyince gördüm ve aslında ne kadar tehlikeli bir içgüdü olduğunu bir kez daha anladım. Bir bakışla başlayan ve iletişim devam ettikçe pekiştiğini zannettiğimiz insanları tanıma sürecinin aslında ne kadar yanıltıcı ve güvenmenin ne denli zor olduğunu anladım. Hem bizim diğerlerine taktığımız hem de diğerlerinin bizlere taktığı prangalardan kurtulmanın bize kişisel gelişim olarak ne kadar yararlı olacağını gördüm. Bu prangalardan ve yaftalamalardan kurtulabilirsek inanın çevremize ve kendimize olan saygımız artacak ve kesinlikle insanları tanıyıp tanımamak eskisi kadar zihnimizi meşgul etmeyecek. Yaşadığımız hayatın merkezi başkaları değil kendimiz olacağız ve işte o zaman gerçek anlamda mutlu olacağız...