Bir de Böyle Çek

Ferdiyetçilik bulutunda nefes almanın bir yolu olarak toplum hayatına girmiş olan sosyal medyanın, gerek oluşturduğu otoportre kaygısı, gerek ise mükemmeliyetçi duyguların kabartılması ile insanların hayatlarını zorlaştırması her zaman zorlama birinci dünya problemlerine bir örnek olarak gözüme çarpmıştır. Yaklaşık yarım saat süren telefon ekranındaki günlük baş parmak egzersizim bittikten sonra aklımda bu düşüncelerle alıyorum Betül Tarıman'ın "Rüzgarın Azabı"nı. Yazarın ilk mısraları ise derin derin iç muhakemeye dalmama yetti: hayat madeninde acele çekilmiş fotoğraf kadar yerim1 Sözlerin acıttığı (!) duygusal çöküntülerle büyüyen çağın gençliği her ne kadar "hayat madeni" kavramındaki mücadele ve savaş algısıyla çatışsa da kişisel özgünlük arayışı birebir bağdaşıyor kafamda bu sözlerle. Kendimi o fotoğraf gibi hissediyorum yaşadığım çevrede sosyal medya konusu açıldığında. Öyle ki geçen haftalarda tanıştığım bir kaç arkadaşımın bende bıraktığı ilk izlenim ile sosyal medya kişiliklerini yan yana koymak çok absürd bir karşılaştırma olarak kalıyor. Bu konu üzerinde kendimce kurduğum sebep - sonuç ilişkisi ise şöyle: İnsan her ne kadar bir kitleye hitap etse de bilgisayarı veya telefonu başında o an oluşturduğu kişisel balonu dışarıya nasıl göstermek isterse öyle tasarlama fırsatına sahibin olduğunun farkında. Bahsedilen fırsatın öyle boyutlara uzatıldığına şahit oldum ki fotoğrafları tanıyamaz, yazılanları anlayamaz halde buldum çoğu kez. "Ya olduğun gibi görün, ya da göründüğün gibi ol." demiş Mevlana. Çok doğru: Bir kişiliği olmalı insanın. ben rüzgarın azabıyla hatıralara ilmeklenen aklımın aldığıyla almadığı arasında2 Kişilik dendiğinde sözlerin ne çağdaştırdığı veya giyim tarzını kastetmiyorum kesinliklle. Kişilik dendiğinde hayat tecrübelerinden harmanlanan, acılalara, çoşkulara verilen tepkilerin içindeki boşluğu doldurmasını kastediyorum ben. Oluşturulan sahte balondan bozma ve kişiyi kendi felaketine sürükleyen kasvetli yolculuğun sonunu değil asla. Bu nedenledir sanırım kendi hesaplarımda hiç bir şey yok. Tam anlamıyla hiç bir şey. "Aklımın aldığı" da bu o yüzden. Ben tanıdığım insanların orda paylaştıkları içeriğe yorum yapmazken etkileşemediğim bir platforma özel, gerçekten doğum günüm gibi özel, hayatımdan parçaları nasıl koyacağımı şaşırmış durumdayım. Düşündüğümde "en güzel hayat" yarışında kendime bir yer bulamıyorum da diyebilirim sanırım. Yarışa girmemek ise kaybetmek sayılmaz benim lügatımda. Gelin görün ki yediden yetmişe gözünü hırs bürümüş toplumumuz yarışın içerisinde kendini kayberderek görmenin ezikliğini rol model hayatların var olduğunu bilmenin azminde boğmaya çalışarak sahte depresyonların arasında bir Pazar pikniğini gözleri ve sofra arasında bir ekransız geçiremiyorlar. Yazık. Tabi bir başka sıkıntı da bu. "Ne kadar kasıldın sen hiç fotoğraf çekmiyor musun?" diyorsunuz emin. Çekmez olur muyum kamera teknolojisinden haberim olduğundan beri yaşadığım hayranlığı şöyle 1 (Tanrıman) 2 (Tanrıman) Mert Acar 21601458 açıklamak isterim: Şu güne kadar bir konserde bir video dahi çekmedim! Gelin görün ki ailemizin en önemli anılarının karelerini isteyen biri olursa akla ilk gelen insanın benim olmam ise bu konuya alışılmışın dışındaki bakışımı açıkça ortaya koyar eminim. Ben, elimdeki icadın mucidinin hangi tutkuyla işe girişip gecesini gündüzüne kattığını düşünerek uygulamamı açıyorum. Bir mum dumanına karışan dileği somut hayatta cebine atıp hayatının en kasvetli anında içine çekmek isteyen mucit laboratuvarına girer ve nefessiz çalışmaya başlar. Sonra bulduğu kamerayla bunun hazzını kokulu mektuplara gömüp mantar panolarda yaşar. Bir yemeğin 300 fotoğrafı çekilerek dumanındaki arkadaş sohbetini gerçek hayatta da kaçırmanın nedenin rasyonel aklımın bir kıvrımında iştirak edildiği an beni de selfilerden selfilere koşarken bulabilirsiniz. Kesinlike ve kesinlikle gülümsüyor olacağım. Bahsi Geçen Eserler Tanrıman, Betül. Rüzgarın Azabı. İstanbul: Yapı Kredi Yayınları, 2015.