EN DEĞERLİ ŞEY İNSAN MIDIR BU DÜNYADA?

Binlerce yıldır bu dünyada yaşaya gelmişse de insan, bir türlü tam olarak barışamamıştır doğa anayla. Ne alıp veremediği vardır bilinmez, sürekli bir çatışma içerisindedir anlam veremediğim. Daha rahat, daha güvenli ve çoğunlukla daha ferah yaşayabilmek; kendi yaşam alanını, diğerlerininkini hiçe sayarak genişletmek için sürekli doğayla karşı karşıya gelir ve çoğu zaman, maalesef kazanan insan olur. Ağaçlar kesildi ve kesiliyor çok uzun bir zamandan beri hayvanlar kendi yuvalarından kovuluyor, zaten gitmeyi akıl edemeyenler ya da yuvalarını terk etmeyenler de insanın zalimliği altında ezilip yok oluyor, can veriyorlar. Çoğu insana tuhaf gelebilir belki ama bir hayvanın can vermesindense bir ağacın kesilmesi beni çok daha derinden yaralıyor çünkü bir ağaç aslında birçok hayvana ev sahipliği yapan mükemmel bir organizmadır. Kovuğunda kuşlar yaşar, köklerinde mantarlar büyür ve bu mantarlarla hayvanlar beslenir ya da meyveleriyle ya da kabuklarıyla birçok hayvan hayatına devam etme fırsatı bulur. Bir ceylanın ölmesi, birkaç aslanın tek seferlik bir öğününe denk gelirken bir ağacın ölümü, beraberinde ondan beslenen ve faydalanan bütün canlıların da yok olması anlamına gelir. Bu yüzden ağaçlar her zaman daha değerlidir benim için, daha ön plandadır. Ama tabii ki Jean Giono'nun Ağaç Diken Adam'ındaki başkahraman Elzeard Bouffier kadar değil. Sanırım bu dünyadaki en ağaç sever insan olabilirdi eğer gerçekten böyle bir kişi olsaydı. Kitabı bitirdiğimde, dünyanın bir yerlerinde böyle insanların olduğunu bilmek beni gerçekten çok umutlandırdı ve bir o kadar da sevindirdi çünkü fark ettim ki bu dünyaya gelen herkes aslında sadece kendini düşünmüyormuş, ağacın doğanın kıymetini sözde değil de gerçekten bilen insanlar da varmış. Yakın çağda doğa sevgisi, hafta sonları ailecek bir milli parkta mangal yapmaktan ya da parklarda çekirdek çitlemekten dahası değil. Doğa ya da doğa sevgisi nasıl bu kadarıyla sınırlı olabilir, gerçekten benim için anlaması çok güç. Geldiği yeri neden unutur insan, hammaddesini, oluştuğu şeyi, toprağı? Nasıl terk edip de onu üzerine bir daha asla kaldırmayacakmışçasına beton döker? Bence en büyük sebebi de vicdanını kaybetmesidir insanın, bencilleşmesidir daha önce hiç olmadığı kadar. "Güneşli, güzel bir haziran günü olmasına rağmen göğün yükseklerine yerleşmiş, hiçbir korunaklı yeri olmayan bu topraklarda rüzgar korkunç bir sertlikte esiyor, yıkık duvarların arasından, karnını doyururken rahatsız edilen yabani bir hayvan gibi uğulduyordu."(Giono, Jean, Ağaç Diken Adam, 2015) Kitapta geçen bu betimleme bile birçok insanın tüylerini diken diken edebilecek, doğadaki huzuru bir nebze de olsun yakalayabilecek kadar duygusal ve hisliyken, nasıl olur da onu katletmeye, incitmeye, ona zarar vermeye, el kaldırmaya cüret edebilir insanoğlu? Aslında bu kitabı okuduktan sonra gerçek anlamda düşündüğüm şey; doğaya zarar verirken, örneğin ağaç keserken ya da bir hayvanın canına kastederken akıllarından geçen şey sadece kendileri. Zaten kendi egosu dışında hiçbir şey, bir insanın başka bir canlıya zarar vermesine vesile olamaz ve bu bencillik, bu bireysellik getirecek insanoğlunun sonunu. Doğa ana bize verdiklerini geri almaya çoktan başladı bile. Kızdırılması gereken son şeydir doğa ana ama bardağı taşıran son damlayı bile geçeli çok uzun zaman oldu bana kalırsa. Sonumuzu maalesef çok da uzak göremiyorum ve dediğim gibi bu yok oluşun, farklı bir deyişle kıyametin tek sebebi yine insanın kendisinden başka bir şey değil ve çeki düzen vermedikçe insanoğlu kendine, kendini bir kenara koyup kendinden daha önemli şeyler olduğunun farkına varamadıkça devam edecek bu çöküş, yok oluş. Daha ne kadar dayanabilir ki dünya bu zalimliğe, bu zulme? Daha ne kadar müsamaha gösterebilir, alttan alabilir ya da yok sayabilir gerçekten bilmiyorum. Egosunda kaybolan herkes yitip gidecek, kaybolacak bu sonsuz nehirde, kendini kendinden arındırmadığı sürece. Bu konu hakkında en sağlam laf da sanırım yine Jean Giono'nun Elzeard Bouffier'i tarafından söylenmiş: "Kişinin eylemleri bencillikten tamamıyla arınmışsa, işte o vakit gerçekten de, hataya yer bırakmayacak bir kesinlikle, unutulmaz bir insandan bahsediyoruz demektir."