Çaresizliğe Hapsedilmiş Derdalar

Hakan Günday'ın Az isimli romanını okurken satırların arasında kayboldum sanki. Eleştirel bir üslup kullanılarak oluşturulan gergin atmosfer her satırda beni daha çok düşündürttü. Derda isimli küçük bir kız çocuğu annesi tarafından birkaç koyun ve bir ev karşılığında kendisinden oldukça büyük bir adama satılıyor. Evet, otuzlarında olan kocaman bir adam ve bu ıstırap sebep olan sapık zihniyetler... Aslında hiçbirimiz pek de yabancı değiliz bu acıklı hikayeye. Her gün duyuyor, yas tutuyor hatta ve hatta aciz hissediyoruz kendimizi. Yardım etmek istedikçe başarısız oluyoruz. Derdaların gözünde, onların çaresizliğinde kendi çaresizliğimizi görüyoruz. Onlar ağlıyor, biz de ağlıyoruz. Onlar kanıyor, hepimiz kanıyoruz... "Su temizledikçe kan lekelerini, kanın kaynağı belli oluyordu. İnce bacaklarının arasından sıçramıştı her yerine. Bir şeyler parçalanmıştı o bacakların arasında. Bir şeyler yırtılmıştı. Bir şeyler ölmüştü. Su temizledikçe kan lekelerini, mor dövmeler kalıyordu geriye. Derda'nın her çıplak yerinde. Bir şeyler doğmuştu. Mor gözler. Çocuk gelinler... Hepimizin utancı. Onlar daha büyüyeceklerdi. Oyuncak bebekleriyle oynayacaklardı. Yok yok, biraz daha büyüyeceklerdi. Okula gideceklerdi, hayatı göreceklerdi. Aşkı, sevgiyi öğreneceklerdi. Kendilerinin ne kadar değerli olduklarını bileceklerdi. Çocuk gelin ne demekti? Ömür boyu süren yoksulluk, seks köleliği, insan ticareti, daha başlamadan bitmiş hayatlar demekti. Bir küçük çocuğun, kendi evladının oyuncaklarıyla oynamak istemesiydi. Masumiyetin, ayaklar altına alınıp yok edilmesiydi. Hala kanamakta olan bir yara... Aslında bu bir cinayetti. Maktulü bir çocuk, katili ise toplumun ta kendisiydi. Doğru ya, kız dediğin bacağını kırıp oturacak, susacak ve hizmet edecek, çünkü onlar güçsüz ve aciz. Bir fikir mi beyan edecek? Yok daha neler, anneleri babaları ne güne duruyor. Onlar en iyisini bilirler. Birkaç bilezik, birkaç koyun, belki de bir ev uğruna kararan kalpler... Açıkçası ülkemizde bu denli çocuk gelinlerin bulunması hastalıklı bir toplum düzenine sahip olduğumuz gerçeğini yansıtıyor benim gözümde. Hastalıklı bir zihniyet ve beraberinde oluşan acınası bir toplum düzeni. Bizi hayvanlardan ayıran yegane şey olan insanlığımızı, kendi çıplak ellerimiz ile paramparça ediyoruz vahşi bir hayvan misali. "Çünkü her hareketin nihai sonucu acıydı ve belki de, insanoğlu bunu bilse, hiç doğmazdı. Belki de daha kötüsü, bütün bunları bilse de doğmaya devam ederdi. Ne de olsa, insandı ve doğası gereği arsızdı. Doğmak için her şeyi yapardı. Gerekirse karnından çıktığı annesinin leşini doğumhanede bırakır, hatta dünyaya ikizine yapışık bile gelir, ama yine de doğardı..." (s. 305) Daha kendi ayakları üzerinde durma güçleri bile yokken sorumluluk sahibi olmaya zorlanan kaderi bağlı insanlar... Kaderlerini ve ellerini bağlayan kendileri olsa idi acı dolu nihai sonu hak etmiş diyebilirdik belki, lakin başkalarının ipleri ile boyunlarından asılmaya mahkum ediliyorlar her seferinde. Çoğu zaman ise kendilerini bekleyen acı sonun farkında olmadan evcilik oynadığını düşünüyor küçük ve masum Derdalar. Fakat ne yazık ki kendilerinin, isteklerinin ve hayallerinin bile farkına varamadan yok ediliyor bu küçük ve renkli dünyaları. Hala izin veriyoruz yeni Derdaların doğmasına. Daha doğrusu doğamadan, yaşayamadan ölmesine. Bunu soğukkanlı bir seri katilden farksız yapıyoruz. Belki de ondan çok daha başarılı bir şekilde. Çünkü çocuk gelinleri acımasızca çaresizliğin soğuk odalarına hapsediyoruz, seri katilin aksine arkamızda hiçbir ceset bırakmadan... Geriye kalan ise bir cesetten bile daha soğuk, daha ölü bir enkaz. Bu cinayetleri engelleyebilecek tek şey ise cehaleti aydınlatmak, hastalıklı şekilde düşünmeye bir son vermek.