ÖZÜR MEKTUBU

Sevgili Aliye Öğretmenim, Şöyle bir baktım da neredeyse bir asır olacak siz aramızdan ayrılalı. Şimdi siz gülerek koskoca bir asır neler olmuştur kınalı kuzuların meleştiği, afacanların birbirini kovaladığı memleketimin dar sokaklarında gibi sorular geçirmektesiniz aklınızdan değil mi? Maalesef ki tebessümünüzü sizden alıkoyup yerine hüzün getirdim bu mektubumda size efendim. Hayretle baktığınızın farkındayım efendim acele etmeyiniz elimden geldiğince olan biteni size aktaracağım. Bir memleket düşünün ki ataları cenneti torunlarının ayaklarına sermişken cehenneme dönmüş. Bir memleket düşünün ki kadınları gece gündüz demeden tacize tecavüze uğrar, korkularından bir adım arkalarındaki tek varlığın Azrail olmasını diler olmuş. Namus kavramı namussuzların elinde heba olmuş, adaletin olmadığı yerlerin başını mahkeme salonları alır olmuş. Maalesef ki sizin emekleriniz hiçbirinden ders çıkaramadık öğretmenim. Ne yazık ki çetin savaşınızın, emeklerinizin tek bir zerresini bile hak edecek evlatlar olamadık size. Kalbi barıştan yana olsa da elinde silah, vatanı uğruna canını heba eden onca Türk askerinin yerini uçkuru uğruna onların dedelerine cepheye mermi taşıyan ninelerimizin torunlarını heba eden ve asla sizlerle aynı kefeye koyup 'insan' diyemeyeceğim zalimler aldı. Namus naraları atıp DİNÇER2 gördüğü her kıza sarkıntılık eden, hiçbir şey yapamasa bile adeta gözleriyle soyan varlıklar sardı dört bir yanımızı. Çok değil daha birkaç gün önce katlettiler bizden birini. Bir üniversite öğrencisiydi. Hiçbirimiz hiçbir zaman dinleyemedik hayata dair hedeflerini, kalbinde kopan fırtınaları. Gönlünde bir sevdiği var mıydı ya da tek hayali bastığı topraklarda yaşayan onlarca insanın ruhunu beslemek miydi hiçbirimiz hiçbir zaman öğrenemedik. Acımasız bir sapkının gözlerinde yandı gözlerindeki korku. Bir anlık heves uğruna aldığı darbeler bir ömrü yok etti. Eminim ki sizin kadar direndi, sizin kadar savaş verdi, asla pes etmedi ve hayallerinin, ideallerinin peşinden koşmaktan bir an bile olsun vazgeçmedi; fakat kalbi sadece kan pompalamaktan ibaret, koca elleriyle vicdanının yerini bile bulamayan bir zalimin fitillediği ateşle tükendi umutları. Hatırlarsınız elbet. Giderken umut dolu koca bir buket bırakmıştınız bana. Gerektiğinde kullanmamı; fakat tasarruflu olmam gerektiğini de tembihlemeyi ihmal etmemiştiniz. Affınıza sığınarak onu Özgecan'a armağan ettiğimi söylemek isterim. Kızmayacağınıza zaten eminim ama yine de açıklamama izin verin lütfen. Az önce de bahsettiğim gibi bir ateş yok etti tüm umutlarını. Teker teker yok oldu kıymetini bildiği, elinde tüm masumluğuyla tuttuğu değer kavramları aramızdan ayrılırken. Kefeni yakıştıramadım ona. Hayal dünyama dalıp en güzel gelinliği seçtim onun için. En güzel pabuçları kendi ellerimle giydirdim minik ayaklarına. Gelin telini mi soracaktınız? Eksik eder miyim hiç, aşk olsun! Onu da sırma saçlarına taktım elbet. Tek bir şey eksik kalmıştı: gelin çiçeği. Hiçbir çiçeği yakıştıramadım bu masumane güzelliğe. Gezmediğim çiçek pasajı kalmadı. Adaletsizliğin içinde bir hiç uğruna heba olan bir kızcağıza hangi çiçeğin yaraştığını düşünebilirdim ki zaten umut buketiniz dışında. Onu da eline DİNÇER3 verdiğim andaki güzelliği annesiyle paylaşmak istedim ve hemen deklanşöre bastım. Flaşın ışığı gözümü birkaç saniyeliğine kör etmiş olacaktı ki Özgecan'ın yerini zifiri karanlık aldı. Sonra fark ettim ki hep körmüşüz. İğne deliğinden gelen ışığı takip edip aydınlığa yönelmeyi seçmemişiz de aydınlandık diye kandırılmışız. Cahilliğimize vermemişiz de bilgeye bilgelik taslar olmuşuz. Kısacası biz olmamışız. Biz insan olamamışız. Özür dilerim elleri öpülesi kadın. Tüm ülkem adına bu ve benzeri tüm vahşetlere sebebiyet veren herkesin adına özür dilerim. İsterdim ki özrümün yanında sözümü de verebileyim isterdim ki "bir daha asla tekrarlanmayacak" diyebileyim. Yüzüm kara, başım önde... Özür dilerim !