TAŞ PLAK SESLİ KADIN

Her an ve her saniye, birbirinden farklı sonuçlar doğurarak ilmek ilmek geçip gidiyor biz arkasından bakarken... Size de oluyor mu bilmem ama benim bazı şarkılarım vardır her şeyden ayrı tuttuğum, herkesten gizlediğim, yastığımın altında sakladığım. O şarkılardan herhangi birini ne zaman dinlesem her seferinde aynı anın içinde buluveriyorum kendimi. Zaman ve mekan kavramı kayboluyor şarkının kulağıma değdiği ilk anda. Böyle duygular kimilerine şarkılarla, kimilerine filmlerle, kimilerine de kitaplarla oluyordur mutlaka. Evren var oldu var olalı da bir ışınlanma merakı sürüyor gidiyor... Size bir sır vereceğim, aslında biz ışınlanabiliyoruz! Hem de en güzel, en özel anılarımıza... Hep derlerdi zaten, hayatının en güzel zamanlarını yaşarken farkında olamıyormuşsun, anıların tadı o yüzden bir başkaymış. Biz, ''o'' şarkıyı dinlerken, ''o'' filmi izlerken, ''o'' kitabı okurken mutluluğa ışınlanabildiğimizi fark etmeyip hala arayış içinde oluşumuz da bu tabirin bir kanıtı olarak nitelendirilebilir... Hele ki ''o'' şarkıyı taş plak sesli kadın, Sema Moritz söylüyorsa... Sema Moritz ile hiç ummadığım bir anda karşılaştım; bir matematik sorusunu çözüp video olarak internette paylaşmış bir öğretmenin videosunu izlerken sıradaki video Sema Moritz'in ''Fikrimin İnce Gülü'' şarkısını seslendirdiği güzel mi güzel bir videoydu ve otomatik oynatma modundaydı. Evet, inandım, en büyük aşklar nefretle başlarmış. Stres ile birlikte matematik sorusunu anlamaya çalışırken bir anda o taş plaktan süzülüyormuşçasına çıkan sesin kollarında buldum kendimi. Sema Moritz benim meditasyonum oldu, benim yastık altında sakladığım ve kimsenin onu tanımamasını istediğim sırrım oldu. Sonra ''Mazi'', ''Evlerinin Önü Mersin'' her gün sıkılmadan dinlediğim sırlarım oldu. ''Hasret'' ise benim ismini ağzıma bile alamadığım bir şarkıydı öyle de kaldı... Bir şarkının sadece adını anmak bile insanı ürpertir mi? Bu şarkıyı kimse bilmesin sadece benim kalsın isterdim ama sanırım artık büyümenin sırası geldi ve paylaşmayı öğrenmem lazım... Konserde Sema Moritz, ''Hasret''i söylemeye başladığında kalbimin atışını hatırlıyorum. Evet mutluydum, heyecanlıydım ve duygusaldım o an... Garip olan şey ise, bütün bu yoğun hislere karşın yine ''o'' hisse çekiliyordu ruhum, ''Hasret''i her dinleyişimde içimde oluşan belirgin ama tasvir edilmesi imkansız ''o'' hisse... Sema Moritz ile tanışmak en büyük hedefim olmuştu o gün. Haberdar olması lazımdı seslendirdiği şarkılar ile yarattığı bambaşka dünyalardan. Büyük kitlelere seslenmek de zordu, bir şeyler yapıyorsun ama sonuçlarını göremiyorsun, bilemiyorsun... Dinleyici olmak da kolay değil aslında, seni tanımayan ama senin o kişiyi tanıdığını adın gibi bildiğin, hissettiğin biriyle oturup konuşamamak. O gün ben konuşabildim; ışınlanmadan, hayallerde kaybolmadan. O taş plak sesi gerçekti, capcanlı karşımdaydı. Aynı kayıtlardaki gibi çıkar mı çıplak bir ses? Ben o şarkılar ile birlikte yastığımın altına mutluluklarımı, üzüntülerimi, hayatımı koydum sanıyordum ama adeta oradan çıkmış karşıma dikilmişlerdi sevgili Sema Moritz'in sesi ile. Hayat bize her seferinde hiç ummadığımız şeyler hazırlıyor. Her köşeden başka bir sürpriz çıkıyor adeta. Mesela benim Sema Moritz'in şarkıları ile karşılaşmam da benim için bir sürprizdi, ''artık bir konser vermeli ve tanımalıyım sesiyle dünyamı değiştiren kadını, iki lafın belini kırabilmeliyim'' diye sayıklarken hiç beklemediğim bir anda haberini aldığım konseri de... Hayatımda hiçbir zaman en'lerim olmadı, hiçbir konuda hem de. Fakat sanırım Sema Moritz ve ''Hasret''i bundan fazlası oldu benim için. Hayatın anlamını kavrayabilmek, bu sürprizleri anlayabilmekten geçiyor olmalı. Bazen gözler sadece kapanmalı ve sıradaki sürprizi beklemeli... ''... Gözlerin varsa her anın bir sürpriz olduğunu ve önceden hazırlanmış hiçbir cevabın işe yaramayacağını görürsün'' Osho /Bhagwan Shree Rajneesh