SİSLER BULVARI

Sabah evden telaşla çıkmıştım. Atatürk Bulvarı'na girmeden önceki bar- cafede hummalı bir temizlik yapılıyordu. Bir yandan akşamdan kalan yanmış patates ve anasonla balık kokuları temizlenirken diğer yandan yeni demlendiği belli olan mis gibi bir çay kokusu yükseliyordu. Köşesindeki simitçiden iki simit kapıp kafenin dip masalarından birine oturdum. Henüz on yedi veya on sekiz yaşlarında olduğunu tahmin ettiğim kara gözlü garson kıza demli bir çay getirmesini söyledim. Çantamdan çıkardığım şiir kitabımın satırlarını okumaya başladım. Farkında olmadan sesli okumuşum. ".... elinin arkasında güneş duruyordu Aylardan kasımdı üşüyorduk Ağacın biri bulvarda ölüyordu Şehrin camları kaygısız gülüyordu Her köşe başında öpüşüyorduk..." Kara gözlü keskin bakışlı garson kız bu sırada üzerinde buharları tüten demli çayı getirmiş tepemde duruyordu. -Atilla İlhan, ben de severim, dedi. Biraz mahçup çayı bırakması için kitabı yana çektim. Usulca satırlara geri döndüm. "... sokak lambaları öksürüyordu Yukarda bulutlar yürüyordu Terkedilmiş bir çocuk gibiydim Dokunsanız ağlayacaktım Yenikapı'da bir tren vardı..." Sarmal bir yay gibi satırlar içimde dönüyordu. Atilla İlhan Sisler Bulvarı ile içimi burka burka bana ve benim gibilere unutulmayacak selamını çakmıştı işte. Beynimi çok çalıştırmamdan mı yoksa içinden çıkamadığım sorunlar yüzünden mi bilmiyorum ama burnuma bir yerlerden yanık kokusu geliyordu. Belki de birileri kafamın içinde pişirmeye çalıştıkları yemeği yaptılar. Ve şimdi de bütün kokuyu ben duymaya başladım. Yalnızlığımın doruklarındayken tazeleyen yükkseklik korkum Sisler Bulvarı ile açığa çıkmıştı. O kadar fazla yoğunlaşmıştı ki uçurumun kıyısında sanki şiirin dizeleri yuvarlanıyordu. ".. Sisler Bulvarında öleceğim Sol kasığımdan vuracaklar Bulvar durağında düşeceğim Gözlüklerim kırılacaklar Sen rüyasını göreceksin, çığlık çığlığa uyanacaksın Sabah kapını çalacaklar, elinden tutup getirecekler Beni görünce taş kesileceksin Ağlayamayacaksın, ağlayamayacaksın..." Çayın parasını masaya bırakıp hemen kalktım. Kafe mutfağının önünden geçerken bir işçinin akşamki kokuları yok etmek için limon kabuğunu yaktığını gördüm. Aceleyle bulvara döndüm. Karşımdan telaşlı ve bu şehre yabancı olduğu anlaşılan sağına-soluna dikkatle bakan yirmi yaşlarında sırtında çantası bir genç kız beni durdurdu. -Afedersin, bir adres soracaktım dedi. Durdum. -Bu bulvarın adı nedir? Atatürk Bulvarı 172 numarayı arıyorum dedi. -Sisler Bulvarı sözcükleri çıktı ağzımdan. Afalladı genç kız. -Demek gerçekten Sisler Bulvarı diye bir yer var dedi. Ben onu sadece Atilla İlhan şiirinde olduğunu sanıyordum. Çok tuhaf dedi. Kendimi toparladım hemen. -Aaa, evet evet burası Atatürk Bulvarı, tahminen on bina yukarısı 172 numara olabilir dedim. Ve hemen uzaklaştım. İçimde uçuruma yuvarlanan sözcükler tekrar kendini duyurdu. "... Sisler Bulvarından geçtim sırılsıklamdı Islak kaldırımlar parlıyordu Durup dururken parlıyordu Durup dururken gözlerim dalıyordu Bir bardak şarapta kayboluyordum Gece bekçilerine saati soruyordum Evimme gitmekten korkuyordum Sisler boğazıma sarılmıştı..." Artık Atatürk Bulvarında mıydım yoksa Sisler Bulvarında mı doğrusu ben de bilmiyordum. Yalnızca bir şeyden emindim. Sisler Bulvarı ile Atatürk Bulvarında yaşananlar aynı idi. "... eğer Sisler Bulvarı olmasa Eğer bu şehirde bu bulvar olmasa Sabah ezanında yağmur yağmasa Şüphesiz bir delilik yapardım Hiç kimse beni anlayamazdı On beş sene hüküm giyerdim Dördüncü yılımda kaçardım Belki kaçarken vururlardı.." Saatime baktım 11'e geliyordu. Bulvarın üzerindeki sis vs pas dağılmıştı. Korkuyordum. Yağmurun, saatlerin, araba selinin, insanların dünyanın durmasını istiyordum. Her şeyin yıkılmasını, yağlı boya resimlerin erimesini, kumaşların lime lime incelmesini, evlerin sessizce yerle bir olmasını diliyordum. Yoksa yalnızlık Sisler Bulvarında bana her şeyi yaptırabilirdi. Bekliyorsun gözlerin kapalı, olmayacak biliyorsun, ama bu yalnızlık nasıl yaşanır korkuyorsun. Kendimi Sisler Bulvarından aşağı koşarak geçerken buluyorsun. "... Sisler Bulvarı bu gece haykırmıştı Ağaçlar yatıyordu, yoksuldu Bütün yapraklar sararmıştı Bütün bir sonbahar ağlamıştı Ağlayan sanki İstanbul'du Öl desen belki ölecektim İçimde biber gibi bir kahır Bütün şiirlerimi yakacaktım Yalnızlık bana dokunuyordu..." Nereye gidecektim. Sisler Bulvarı bitmek üzere idi. Döndüm, bulvar bitmişti. Yolun sonunda bir kadın sepetin içindeki çiçeklerle duruyor, bağırıyordu. Biçimini alacağı saksıyı bekleyen kasımpatılar, sarı güller, nergizler vardı. -Verecek kimsen yoksa, yalnızsan vazonu sevindir, demeti on lira.. Bir demet kasımpatı aldım. Uzaklara gitmeye hazırlanıyordum. Yalnızlık yakamdan Sisler Bulvarında ayrılmıştı. ".. bir gemi beni Afrikaya götürecek İsmi bilmiyorum ne olacak Kazablanka'da bir gün kalacağım Sisler Bulvarını hatırlayacağım Kırmızı melek şarkısından bir satır Lodostan bir satır, yağmurdan iki Senin kirpiklerinden bir satır Simsiyah bir satır hatırlayacağım Seni hatırlatanın çenesini kıracağım..." Artık Tunus Caddesinde idim. Elimde bir demet kasımpatı, okul servisine bindim. İlk gördüğüm genç kıza kasımpatı demetini verip, yalnızlıktan kurtulacaktım... Töre Deniz Boybeyi