Hatırlanacak Bir Hayat

Geçtiğimiz haftalarda vize sınavlarım sebebiyle zamanımın büyük bir kısmını kütüphanede geçirmek zorunda kaldım. Sınavlarıma hazırlandığımdan her günüm aynı şekilde geçiyor, daha düzenli çalışmak için yemeği aynı zamanda yiyor ve her gün aynı zaman aralıklarında mola veriyordum. Kütüphanede oturduğum yer ise her zaman aynıydı. Nihayet sınavlarım bittiğinde, ne yapacağımı bilemedim. Bir şekilde bu rutinden dışarı çıkmalıydım. İçimdeki boşluğu doldurmanın cevabını yine uzun zamanımı geçirdiğim kütüphanede aramaya karar verdim. Bu şekilde, uzun zamandır okumak istediğim yazarlardan olan Haruki Murakami'nin "Uyku" eserini raflardan alıp okumaya başladım. İronik bir şekilde, eser tam da benim gibi hayatındaki rutinliği bir kenara koyup, varoluşçuluğunu arayan bir karakteri anlatıyordu. Romanı bitirdiğimde roman karakteri ile aynı konumda olmasam da düşünce yapısı olarak karaktere yaklaştım. Eskiden, hayatıma anlam katmanın yolunu monoton olmayan bir yaşam tarzı izlemekle olduğunu düşünürken; şimdi bu düşüncenin eksik olduğu kanısındayım. Farklı bir hayat tarzının yanında, hayatı yönelttiğimiz hedef de hayatımızı anlamlaştırıp, özgürleştirmektedir. Hayatta çoğu zaman bir düzeni arzularız. Evimizdeki takvimlerin üzerindeki küçük hatırlatmalar, kurduğumuz alarmlar ve cep telefonumuzda ayarladığımız bildirimler bize takip etmek zorunda olduğumuz düzeni anımsatır. Yoğun bir çalışma temposuna sahip bizler, bu düzenin birçok yararını hissederiz çünkü bu şekilde zamanımızı verimli bir şekilde geçiririz. Sorun genelde bu düzenin çok büyümesi ve düzeni en başta kuran bizlerin artık bu düzen tarafından ele geçirilmemizdir. Marukumi, her günü aynı geçen bir kadının hayatı üzerinden bu durumu anlatıyor. Uykusuz gecelerde yapılanlar ise düzenden kaçışın bir metaforu olarak kullanılmış. Gerçekçi düşünüldüğünde Marukumi'nin karakterinin aksine bizim günlük hayatımızın dışında değerlendirebileceğimiz bir gece vaktimiz yok. Kitapta ortaya çıkan bu sorunsal beni de düşünmeye itti. Hayatımız sıradan bir şekilde ilerliyor ancak bu sıradanlık aynı zamanda hayattaki başarımızın da bir temeli. Sonuçta Marukumi'nin dediği gibi hayatta "sorumluluklarımız" var. Bu problemin cevabını ben günlük hayatın içindeki küçük nüanslarda aramayı uygun buluyorum. Hayatımız düzenli bir şekilde ilerleyebilir ancak bu hayatımızın sıradan olması gerektiği anlamına gelmez. Yoğun bir tempoda çalışsak dahi, hayatımızda küçük değişikliklere yer verebiliriz. Yine Marukumi bu durumu "çikolata yemek" ile sembolik bir şekilde anlatıyor. Farklı bir içecek içmek, eve giderken normalde kullandığımız yoldan farklı bir yol kullanmak hatta çalışma alanımızı değiştirmek bizim düzenimizi bozmadan, hayatımıza katabileceğimiz farklılıklarımızdan olabilir. Bu değişiklikler, çalışma düzenimizi bozmamakla beraber çalışma bizi motive edip, çalışma azmimizi arttıracaktır. Sıradan bir hayat yaşamamak için hayatımızı küçük farklılıklar ile renklendirebiliriz. Bu düşünce monoton olmayan bir yaşam sürmemizi sağlar ancak yine de hayatımızın anlamını bulmak için yeterli değildir. Her günümüz bir diğerinden farklı dahi olsa, eğer bu hayat belirli bir doğrultuda bu farklılıkların bir anlamı yoktur. Eserde, ana karakterin anlamsız farklılıklara olan tepkisini Marukumi, "Fakat bu olayların hiçbiri benim kendi varoluşuma etki etmiyordu. Sessiz bir rüzgar gibi etrafımdan esip gidiyorlardı yalnızca." şeklinde açıklamıştır. Varoluşumuz altındaki düşünceyi bulmamız, küçük küçük farklılaştırmaya çalıştığımız hayatı tamamen özgünleştirecek ve hayatımızın belirlediğimiz doğrultuda ilerlemesini sağlayarak özgürleştirecektir. Hayattaki amacımızı bulduğumuzda, bu doğrultuda hayatımız ilerleyecektir. Bu amaç özgün olduğundan ise hayatımız diğer insanlarınkinden farklı olacaktır. Bu düşüncenin çıkarımları ise hayatımızı bir sonraki evreye getirecek olan olgudur. Varoluş nedenimizi bulmamızdan sonra bu amacı gerçekleştirmeye çalışırız. Amacımızı gerçekleştirdikten sonra ise arkamızda gelecek nesiller için bir hatıra veya bir iz bırakırız. Bu şekilde hayatımız bir anlam kazanır çünkü hayatımızı bir hedef doğrultusunda harcamışızdır. Bu hedefin gerçekleşmesi kişisel bir ihtiyaç olsa da bu ihtiyaç gelecek nesillerin faydalanabileceği bir iz olarak evrensel bir niteliğe erişebilir. İşte o zaman uğruna değecek bir hayat yaşamışızdır. Marukimi eserinde hem evrensel konular vardı. Bunun yanında eser, benim sempati kurabileceğim bir karaktere sahipti ve bu şekilde yazarın düşüncelerini kendi hayatıma uyarlama fırsatım oldu. Eseri okuduktan sonra hayatın, tek düze gitmemesi gerektiği fikrim pekişti lakin eser daha önemli bir düşünceyi anımsamama vesile oldu. Bu farklı hayat bir doğrultuda ilerlemeli ve ancak hedeflerimi başardığımda aslında o özgün hayatı elde edeceğim. Bu konuya kişisel olarak baktığımda ise o hedefin ne olduğu konusu hakkında hala keskin bir fikrim yok ama önümdeki üniversite hayatının hedeflerim beni yönelteceğinden eminim. References Murakami, H., Erkin, H. C., & Menschik, K. (2015). Uyku =Nemur. İstanbul : Doğan Kitap, 2015.