Filtrelenmiş Dünya

Özellikle de şu son birkaç yılda fark ettim ki giderek köreliyor insanlığımız. Kaybediyoruz kendimizi, kocaman bir hiç olmaya doğru sürükleniyoruz. Kalbimizden, vicdanımızdan, maneviyatımızdan bahsederek övünen bizler bütün değerlerimizi kaybediyoruz yavaş yavaş. En kötüsü de bu belki de, çünkü o yavaş yavaş kaybediş birer perde indirmiş hepimizin gözlerine. Görememişiz insanlığımızı soyunup birer adım geride bıraktığımızı. Görememişiz maneviyatımızdan verdiğimiz ödünlerin boyumuzu aştığını. Hele ki vicdan! Hangi vicdandan bahsediyoruz acaba hala? Tek derdimiz sanal bir dünyadaki popülaritemiz olmuş, gerçek dünyayı da sanal dünyayla karıştırır ve hayatlarımızı yaşayamaz olmuşuz. İnsanlığımız eksildikçe bizler daha da çok eksilmişiz, haberimiz yok. Kimse bilmiyor kendini, kimse tanımıyor artık birbirini. En çok da Küçük İskender'in Rahibinden Satılık Kilise adlı kitabını okuduktan sonra kanaat getirdim buna ve üzerine yaşadığım bir deneyim de insanlığa olan inancımın yitirilmesinin tuzu biberi oldu... "Tabiata karışmış yanlış hicivdik." (İskender, 56) diyor mesela Küçük İskender kitabında. Kısa, öz ve maalesef çok doğru! Hiciv başlığı altında yaptığımız ironiler, ağzımızdan veya klavyelerimizden çıkan yorumlar... Farkında mıyız? Tek yaptığımız konuşmak olmuş. Yanlışa hicivle cevap veriyoruz sadece, doğruyla değil! Lafımızı edip geçiyoruz bir sonraki "paylaşıma"... İnsanlar dünyanın bir ucunda açlıktan ölürken biz orada burada yediğimizi paylaşmakla, makarnamıza tavuğumuza doğru filtreyi seçmekle meşgulüz! Çok güzel bir yorumu var Küçük İskender'in, "Bizim de filtremiz var hayatın bir ucunda: Çekilen acılar, hüzünler, filtreden geçip öyle yer ediniyor hafızamızda. Dozajı, etkisi azalıyor. Azaltarak seviyor, azaltarak anıyoruz. Azaltarak düşünmekle geçiyor ömrümüz ve biz bu hayatı ıskalamaya 'temkinli olmak ya da metanetini kaybetmemek' gibi abuk subuk fiiller takıp keyfimizden ödün vermeme lüksümüzü kullanıyoruz." (İskender, 80) diyor benim anlatmak istediklerimi mükemmel bir şekilde özetleyerek. Üzülüyorum bu duruma, gerçekten çok üzülüyorum. Öyle bir farkındalık ki bu hem canımı yakıyor hem sinirlendiriyor beni. Sözlerime başlarken beni daha da ateşleyen bir deneyimimden bahsetmiştim, tam da Küçük İskender'in kitabını okurken karşılaştığım bir olaydan... Televizyon açıktı, halka açık bir yerdeydim. Haberleri izliyordu insanlar, bense kitaba dalmıştım. Bir X kişisi çıktı televizyona, sosyal medyada ünlü olmuş, günde 10 fotoğraf paylaşabilmekten başka hiçbir vasfı olmayan bir tip. İyi bir insandır, akıllıdır, güzeldir, bunlara yorum getirmek bana düşmez, konu da bu değil zaten. Haber kendisinin ayda ne kadar kazandığı ile ilgiliydi. Mekanda bir uğultu halinde devam eden konuşma sesleri bu haber ile birlikte kocaman bir gürültüye dönüştü. Herkesin bu konu hakkında bir söyleyeceği vardı! Kimisi tepkisini gösterdi, sosyal medyalarına girip uzunca metinler paylaştılar. Kimisi X kişisinin yanında yer aldı ve yine sosyal medyadan ona destek mesajları attılar. Tam arkamdaki grup sırf bu kişiye destek olmak için İstanbul'a gidip çalıştığı yeri ziyaret etmekten bahsediyorlardı. Daha sonra haber değişti. Şimdiki haber bir yangınla alakalıydı. Bir ihmal sonucu hayatını yitiren kızlarla, kızlarımızla alakalıydı. Bakın kadın sıfatı bile alamamışlardı daha, kızlardı, küçücük, bizler yaşında, hayatı daha yaşayamamış, görememiş, önlerinde upuzun yolları olduğunu sanıp yolun başında tökezleyen gencecik insanlardı bunlar! Ortamdaki gürültü dindi bir anda. Kimsenin bir yorumu yoktu. Kimse bir eyleme geçmedi. Kimisi hala X kişisini konuşuyordu. Üstüne bir de biri kanalı değiştirmeyi önerdi haber "fazla kasvetli" olduğu için... Bir elimdeki kitabın satırlarına baktım bir de o an içinde olduğum ortama, insanlara... Yazıklar olsun bize. Yazıklar olsun ki hala daha insanlıktan, vicdandan söz edebiliyoruz. Yazıklar olsun ki hala daha başımız dik yürüyebiliyoruz bu sokaklarda. İnsanlığımızı azaltmışız, benliklerimizi azaltmışız, azala azala çoğalmışız ve giderek değersizleştiriyoruz dünyayı. Fakat tabii ki bu olayın bana kattığı tek şey insanlıktan tiksinmem olmadı. Kocaman bir farkındalık kattı bana hem bu deneyimim hem de Küçük İskender'in keskin satırları. Başım dik yürüyemiyorum ben artık, ama susmuyorum da. Her gün kendime ya da yemeğime filtre seçmiyorum da açıp haberleri okuyorum. İhtiyaç sahiplerini araştırıyorum, elimden ne gelir diye düşünüyorum. Keşke herkes yaşasa aynı farkındalığı, keşke herkes süpürse kendi kapısının önünü, keşke yine güzel ve yaşanası bir yer yapsak dünyayı ve kaygıyla, utançla değil de yine umut ve heyecanla beklesek yarınlarımızı...