PAMUK ELLER CEBE

Matt Wage adında Princeton Üniversitesi felsefe bölümü mezunu bir gencin Afrika ve Asya kıtasındaki bulaşıcı hastalıklardan ölen milyonlarca çocuktan birinin hayatını kurtarmanın ne kadara mal olduğunu hesapladığını biliyor muydunuz? Hayatınız boyunca ortalama bir gelir kazanıp, bu gelirin %10'unu etkin bir vakfa bağışlayarak, mesela Afrika'da malarya hastalığına sahip çocuklara tedavi sağlayanlar gibi, 100'e yakın kişinin hayatını kurtarabiliyorsunuz. Bizden kilometrelerce uzak olmalarına rağmen; gereksiz lükslerden vazgeçerek, mesela son model araba, son model telefon kullanmayarak, her dakika ölüm- kalım savaşı veren insanlara yardım etmek işte bu kadar kolay. Çalmamak, hile yapmamak, başkasına zarar vermemek, öldürmemek; maddi rahatlık içerisinde yaşama şansına sahip olan, istediği zaman barınağa, yemeğe ve giysiye ulaşabilen ve hala harcayabileceği birçok parası olan bir insanın; içinde bulunduğu topluma karşı sorumluluklarını yerine getirmesi ve iyi bir insan olması için yeterli değil. Bu kadar çok kıyafete, çeşit çeşit takı tokaya, bir önceki modelinden neredeyse hiçbir farkı olmayan yeni çıkan arabaya ya da yeni açılan füzyon restoranında kılıç balığından kebap yemeye ihtiyacımız yok. Ama bir deri bir kemiğe dönmüş, aç, susuz ve üşüyen çocukların, onlara yiyecek bulmak için canlarını dişlerine takan annelerinin ve fabrikalarda, düşük maaşla köle gibi çalıştırılan babalarının bizlere ihtiyacı var. Dünya üstündeki her bir insan birbirinden sorumlu bence, eğer birlikte yaşıyorsak bu kara parçaları üstünde, aynı havayı soluyor, aynı şeylere üzülüyor, aynı şeylere kızıyor, aynı şeylerle mutlu oluyorsak aramızdaki mesafeler fark etmemeli. Elimizde bulunan zaman, para ve olanakları değerlendirirken, sadece kendimizi düşünmemeliyiz. Öncelikle kendimizin ve ailemizin temel ihtiyaçlarını gidermeli ve sorunsuz ve huzurlu bir yaşam standardına sahip olmalıyız, hayatımızı bu tür bir düzene koyduktan sonra da geriye kalan zaman ve parayla bizler kadar şanslı olmayan insanlara yardım eli uzatmalıyız. Aynı zamanda; başkalarına yardım etmek, bir başkasının hayatına dokunmak, bir başkasının hayatını kurtarmak kendi yaşamlarımıza anlam katmanın bir yolu. Yaşamak için çalıştığımız, çalışmak için yaşadığımız; göz açıp kapayıncaya kadar geçip giden, asla kontrol edemediğimiz ve çoğu zaman neyi ne için yaptığımızı bilemediğimiz yaşamlarımızda bir anlama ihtiyacımız var. Her gün yataktan kalkıp kaosa karışmak için bir amaç lazım bizlere. İnsanlığın gelişmesine katkıda bulunmak, çekirdek bir ailenin yaşamını güvenceye almak, küçük bir çocuğun ölümcül bir hastalığı yenmesini sağlamaktan daha güzel ne amacı olabilir ki insanın? Mütevazı bir yaşam sürmek, kazancınızın bir kısmını güvenilir kurum, kuruluş ve derneklere bağışlamak, elinizdeki parayı başkasına vermek gerçekten çok zor gözüküyor. Fakat paraya o kadar çok değer veriyoruz ki neden bu kadar çok değer verdiğimizi unutuyoruz; bir kelimeyi üst üste çok fazla söylersiniz ve kelime anlamını kaybeder ya aynen onun gibi. Oysaki daha çok para daha çok mutluluk değil. İntihar oranlarının en zengin ülkelerde en yüksek olduğunu veya dünyanın en zengin insanları listesinde son sırada olan iş adamının listede en üstlere yerleşmek için organ mafyalığı yaparken yakalandığını biliyor muydunuz? İhtiyaçlarımızı karşıladıktan, belirli bir hayat standardına eriştikten sonra paranın hiçbir etkisi yok aslında yaşamımızda. İnsanı mutlu eden duygular, anılar, başka insanlarla paylaştıkları. Elimizden geldiğince insanlara yardım etmeliyiz. Kendimize iyi bir yaşam sağladıktan sonra, gelirimizden arta kalan paranın bir kısmını insanlığın iyiliği için çalışan derneklere, vakıflara bağışlamalıyız. Başka insanlar içmek için temiz su bulamıyor, çöplük içinde açlıktan karınları guruldayarak yaşarken bizim vicdanımız rahat olmamalı, olamaz. Üstelik bağış yapmak küçücük bir çabayla mümkünken etkileri çok büyük. Örneğin, LÖSEV' in "Bir Tuğla da Sen Koy" kampanyasıyla yapılan bağışlar sayesinde Ankara İncek'te yepyeni bir hastane inşa edildi ve onkoloji kenti kuruldu, yine LÖSEV'in verilerine göre akut cinsi lösemide başarılı tedavi oranında %91'e ulaşıldı. Düşünsenize her ay 30 TL, 2 sene boyunca bağış yaparsanız minicik bir çocuğun lösemi tedavisini sağlayıp onun hayatını kurtarabiliyorsunuz ve bu büyük ihtimalle harcadığınız en anlamlı 30TL oluyor. Hayat kurtarmak sadece doktorların, polislerin işi değil, hepimiz hayat kurtarabiliriz hatta belki de hiç zorlanmadan, küçücük bir çabayla. BAŞAK FİŞ