SON CÜMLE BİR ŞAKA

Mars'ta mahsur kalmış olmasak bile hepimizin yalnız olduğunu düşünürdüm. Mars'ta mahsur kalan bir adamla karşılaştırıldığımızda daha az yalnız görünebilirdik ama gerçekte tüm yaptığımız daha gürültülü bir yalnızlık geçirmekti. Bunun nedeni benliğimizin asıl evrenden kesilerek izole edilmiş olmasıydı. Benliğimin asıl evrenden kesilmişliğini fark etmem küçük bir çocukken babama uzayın sonunda ne olduğunu sormamla gerçekleşmişti. Uzayın sonsuz olduğu cevabını aldığımda benim dışımda var olan ne kadar çok şey olduğunu fark ettim. 'Ben' kelimesini her kullandığımda ifade ettiğim şey şuydu: Sonsuz büyüklükteki bu şeyden ayrıyım. İçimi rahatlatan şey asıl evrenden ayrı olmanın bana has bir şey olmadığını fark etmek oldu. Bu her insanın ortak kaderiydi. Bu yüzden ondan kurtulmak için nafile çabalara girişmedim. Onu kabullendim ve onunla yaşamaya karar verdim. Dışarıdan bazen soğuk biri olarak yorumlanmama yol açacak olacağının farkında olmama rağmen kendimi ne herhangi bir kişiye, ne herhangi bir gruba ne de herhangi bir şeye bağladım. Ben bendim ve bundan ibarettim. Diğer her şeyden ayrı olarak yaşamaktan başka bir seçeneğim yoktu. Yakınımdaki insanların kendilerini aşık oldukları insanlara, siyasi gruplara ya da sahip oldukları şeylere bağlamaya çalışmalarını çok defa izledim. Denedikleri şeyin mümkün olmadığını anlatmaya çalıştığım zamanlar oldu. Beni dinlemedikleri zamanlar çok oldu ama eninde sonunda denemelerinin başarısızlıkla sonuçlandığını fark ettiler. Yine de hiçbiri bana "sen haklıymışsın" falan demedi. Yalnızlığı hissettikçe canları yanıyordu belki de. Bu yüzden üstelemedim. Diğer insanların yalnızlığın mecburi bir durum olmadığına dair derinlerden gelen inancı beni de düşünmeye itti. Acaba yanılıyor muydum? Belki de yalnızlıktan kurtulmanın mümkün olduğu bir dünyada ondan kurtulamayan bir kişi olmaktan korkuyordum. Belki de ondan kurtulamayacak kadar beceriye sahip olmam yüzünden değil ama diğer şeylerden ayrı olmanın egoma sağladığı haz yüzünden yalnızlığı bırakamıyordum. Bu yalnızlığa bağımlı olduğum anlamına mı geliyordu? Bu konu üstünde bir süre düşündükten sonra en başta yanıldığımı fark ettim. Diğer her şeyden tamamen ayrı falan değildim. Mesela sabahları ıslık çala çala sahilde yürüyüş yaparken denizi dinlemeyi seviyordum. Babamın hafta sonu sabahları ben uyurken odamın içine sinsice süzülüp bağıra bağıra söylemeye başladığı türküden nefret ediyordum. Kurbağalardan tiksiniyordum. Balıklardan korkuyordum. Bu duygular benim ve bu şeylerin arasındaki bağ idi. Aslında bildiğim her şey ile aramda bir ilişki bulunuyordu. Ben bunu istesem de, istemesem de. O zaman "ben" kelimesini kullandığımda ifade ettiğim şey neydi? "Ben" olmam ne işe yarıyordu? "Ben" olmam beni diğer şeylerden ayırmıyordu. Aksine bu diğer şeylerle kendi aramda ilişki kurmam için verilmiş bir şanstı. En başta sandığım gibi diğer her şeyin kendi aralarında ilişkili olduğu benimse diğer her şeyden ayrı olduğum doğru değildi. "Diğer her şeyi bir araya getiren nedir?" sorusunu cevaplamaya çalışsam bunu erkenden fark edecektim çünkü bu sorunun cevabı "ben"dim! Her şey benim üstümden ilişkilenmişti. Bu yüzden her şeyi tek bir şey sanmıştım. Aslında bir tek şey sandığım ilişkisiz bir sürü parçanın benim tarafımdan bir araya getirilmesiydi. Yalnızlığımın kendi kendime oluşturduğum bir illüzyon olduğunu fark ettiğime göre artık diğer şeylerle aramdaki bağların tadını çıkartıyorum. Diğer insanları kendilerini yalnızlaştırmamaya teşvik ediyor, onlara "ben" olmanın güzelliklerini anlatıyorum. Artık "ben" olmaktan o kadar keyif alıyorum ki, Salih Taylan Tamamoğulları kendime birkaç yeni ben daha yarattım. Bazıları çoklu kişilik bozukluğuna sahip olduğumu iddia edebilir ama canları cehenneme.