KISKANMAK MI SEVMEK?

Kıskançlık insanı içten içe bitiren bir şey, kıskançlık sevgi değil. Kimine göre kıskanılmak güzel ama kıskanmak kötü; kimine göre tam tersi. Açıkçası, ben kıskanıldığım zaman iyi hissediyorum, değer gördüğümü hissediyorum; bunu inkar edemem çünkü benim de hoşuma gidiyor ama tabi abartılmadığı sürece. Ben de çevremdeki insanları kıskanıyorum; sevgilimi, ailemi, arkadaşlarımı... Ama kıskançlıklarımın kimseyi kötü etkilemesine izin vermemeye özen gösteriyorum çünkü bunun bir tık fazlası büyük kavgalara sebebiyet verebiliyor. Kıskançlık duygusu o kadar güçlü bir duygudur ki seni istemediğin halde çok zor durumlarda bırakabiliyor, bunu birçok kez yaşama şansına sahip oldum. Aslında şans mı değil mi pek emin değilim ama bana azımsanmayacak ölçüde bir tecrübe kazandırdığı gerçeği kesin. Hayatım boyunca, kıskanılmak ve kıskanmak kalıpları altında çok olay yaşadım fakat bundan önce; kıskanmanın ne denli doğru olduğunu düşünmek lazım. Özünde çok kıskanç bir insanım fakat bunu dışarıya pek yansıtma taraftarı değilim. Genelde kıskançlığımı içimde yaşamayı tercih ederim çünkü biliyorum ki bunu gün yüzüne çıkardığımda başım çok ağrıyacak. Bu korkumun sebebi, kıskançlığı fesatlık olarak görmem ve bundan rahatsızlık duymam. Dolayısıyla, bir süre sonra kıskanmaktan korkar hale geldim. Beni bu kadar kıskandmaktan kaçındıran sebep neydi? Belki de yaşadığım olaylar, belki de çevremde tanıklık ettiğim diğer mevzular. Birini sevdiğim zaman anında onu kıskanmaya başlıyordum ama bu karşımdaki kişiye ne kadar değer verdiğimle alakalıydı. Verdiğim değer arttıkça kıskanmanın boyutu da artıyordu, güven problemleri de bunun ardından geliyordu. Kıskanmanın dozajını bir türlü ayarlayamazken, sonucunda doğan tartışmalar ve anlaşmazlıklar beni daha çok yoruyordu. Bir süre sonra isyan derecesine kadar getiriyordu, bu durum önce karşımdaki kişiyi daha sonra beni olumsuz etkiliyordu. Bir yandan kıskanmamın doğal olduğunu düşünürken bir yandan da kıskanarak hata yaptığımı düşünüyordum ve bu ikilem beni çok arada bırakıyordu, ne yapmam gerektiğini bilmiyordum, sadece değer veriyordum. Gerçekten değer vermenin yolu kıskanmaktan mı geçmeliydi ya da insan illa verdiği değeri karşısındakini kıskanarak mı göstermeliydi? Eğer bir insan karşısındakine gerçekten değer veriyorsa ve onu kıracak kadar kıskanmaz yani bir kavgaya sebep olacak ya da kıskançlığını, karşısındakinin kalbini kıracak seviyeye getirmez. Çünkü durum böyle olduğu zaman, ilişkinin tadı tuzu kaçıyor ve dargınlıklar başlıyor; dolayısıyla ilişki yıpranıyor. Örneğin; kız arkadaşımla aramızdaki kavgaların çoğu kıskançlık ve kıskanılma olayları yüzünden oluyor. Birbirimizi kıskanmadan duramıyoruz ve bunun bize kimi zaman zarar verdiğini de gözden kaçırıyoruz, kavga ediyoruz. Bunun sebebi iki taraftan birinin kendine güvensizliğidir, bence. Aslında birbirimizi kıskanmamızın asıl sebebi hep ikimizden birinin kendine yeteri kadar güvenmemesiydi. Sürekli şüpheci bir şekilde birbirimize yaklaşmamız birbirimize olan güveni sarsıyordu; bu yüzden de birbirimizi kıskanmaya başlıyorduk. Halbuki kendimize güvenebilsek bunların hiçbiri yaşanmayacaktı. Kıskanmanın ayarını tutturamadığımızda birbirimize çok yükleniyoruz ve dolayısıyla birbirimizi üzüyoruz. Kıskanmanın aslında tatlı bir duygu olduğuna inanırken onu bu kadar abartarak kavgaya, gürültüye sebep olmasını izlemek biraz ironik oluyor. Kendime, "Neden bu kadar abartıyorum ki kıskançlığı?" diye sormaktan alıkoyamıyorum kendimi. Abartmayı çok sevdiğimden ya da gerçekten çok kıskandığım için bu soruyu kendime sürekli soruyorum. Yeteri kadar değer vermekle kıskanmanın arasındaki o ince çizgiyi yakalayamadığım için ortaya abartı bir kıskançlık çıkıyor. Tamamıyla, kendime ve karşımdakine zarar vermekten ibaret ama kendine kıskanma diyince de bırakamıyorsun öyle. İçinde varsa sen istesen de istemesen de o kendini belli ediyor ve bir anda parlayıveriyor. Sonuç olarak kıskançlığın ve kıskanılmanın hayatımdaki yeri büyük, fakat kapladığı yer kadar beni mutlu ediyor mu? Kesinlikle mutlu etmiyor. Üstüne üsltlük ilişkilerimi de kötü etkiliyor. Hayatımda bu kadad büyük bir yer kaplarken nasıl olur da beni bu kadar köşeye sıkıştırıyor anlamak güç. Günlük hayatımdaki ilişkilerimi yardımı dokunmadığı gibi daha da mahvediyor. İçgüdüsel olarak bünyemizde var olduğu için çok şanssızız. Elimde olsa hiç sahip olmak istemezdim kıskançlık duygusuna. Bununla beraber yaşamaya mecburum ve madem kaçamayacaksam; onu kontrolüm altına almaya çalışacağım. En azından, bu yönden söz hakkına sahip olabileyim. Ali Suvarioğulları