BİR KEDİNİN GÖZÜNDEN BİLKENT'TE BİR GÜN

Yine her zamanki gibi kütüphanede, Coffee Break'in açılmasıyla uyandım. Henüz sabahın erken saatleriydi. Etrafta tek tük kütüphane görevlileri dışında kimsecikler yoktu. Kendimi biraz temizledikten sonra, içimden "Hava bugün gerçekten çok güzel." diye geçirdim. Tam da okul içinde gezmeye elverişli günlerden biriydi. Kuş seslerini duymaya başlamamla karnımın acıktığını hissetmem bir oldu. Ahmet Abi, sanki sesimi duymuş gibi sütün içine ekmek doğrayarak hazırladığı her zamanki kahvaltımı getirdi. Okul açıldığından beri kazancı arttığından mıdır nedir, sütümü biraz daha fazla koymuş. Bol sütlü kahvaltımı afiyetle bitirdim. Ahmet abiyle oturup ona, kendimi biraz sevdirttikten sonra tam yola çıkacakken Rektör Abdullah Atalar yanıma oturdu ve beni sevmeye başladı. Aklı yine her zamanki gibi okul işleriyle karışıktı. Sanırım, geçmişte yaptığı; servis saatlerini azaltmak, hazırlık için yaz okulunu ücretli hale getirmek, okul ücretlerini arttırmak gibi öğrencileri çok mutlu edecek projelerden biri üzerinde kafa yoruyordu. Tam beni kucağına yatırıp karnımı okşadığı sırada, telefonunun çalmasıyla yoğun işlerinin başına döndü. Rektör Abdullah Atalar'ın gitmesinin ardından havanın güzelliğini fırsat bilerek B binasına doğru yürümeye başladım. Yolda, arkadaşım Kartopu'nu görüp onunla biraz muhabbet ettikten sonra, B binasının önünde gözüme bir makineci grup takıldı. Makineci grup dememden de anlaşılacağı gibi grubun hepsi erkekti. Muhabbetlerini dinlemek için yanlarına gittim. Her zamanki gibi derslerin zorluğundan ve bölümdeki erkek popülasyonunun fazlalığından şikayetçiydiler. Onların muhabbetini dinleyip dertlerine bir süre ortak olduktan sonra, içimden İşletme Fakültesi'ne gitmek geldi. İşletme Fakültesi'ne vardığımda makinecilerin muhabbeti yüzünden içimde oluşan dertli hava bir anda dağıldı. Derslerin kolaylığından, boş zamanın çokluğundan olsa gerek herkes çok mutluydu. İki çocuğun BMW'lerini kadife kaplatma hikayelerini dinledikten sonra öğlen yemeğimi yemek için Speed Kafe'ye doğru yola koyuldum. Speed Kafe'nin önüne geldiğimde her zamanki gibi kulağıma Bilkent Radyo'nun çaldığı müzikler ilişti. Burayı gerçekten çok seviyorum. Çünkü, kafenin önünde bir yandan radyodan müzik çalınırken diğer yandan insanların sanki bir gece kulübündeymiş gibi kasıla kasıla gezip birbirleriyle kesişmelerini izlemek gerçekten inanılmaz eğlenceli. Ah keşke benim gözümden görebilseler ne kadar komik olduklarını... Kafenin önündeki masalarda, insanların tek tek yanlarına gidip onların attıkları yemeklerle güzelce karnımı doyurduktan sonra, gözüme Güzel Sanatlar Binası ilişti. Binanın önündeki merdivenlerde bir sürü insan oturmuş, muhabbet ediyordu. Güzelliklerinden ve bakımlılıklarından iç mimarlıkta okudukları belli olan kızlar, adeta Paris Moda Haftası'ndan çıkmış gibilerdi. O kadar güzellerdi ki hemen yanlarına gidip kendimi biraz sevdirdim. İçimden "Ah, onların kedileri de ne güzel ve bakımlılardır." diye bir süre geçirdikten sonra yorulduğumu hissettim ve bir süre dinlenmek için 76. Yurt'un çimlerine uzanmaya karar verdim. 76. Yurt'un önüne geldiğimde her zaman olduğu gibi kendimi evimde gibi hissettim. İnsanların rahatlığı, manzaranın güzelliği, yeşillik benim bütün yorgunluğumu aldı. Yurt kantininden gelen "Çay 2, bazlama arasına karışık tost 1!" sesleri eşliğinde iki çocuğun frizbi oynamasını izlerken bir süreliğine uykuya daldım. Uyandığımda, içimde uzun zamandır gitmediğim Yurtlar Spor Salonu'na gitme isteği uyandı. Spor salonunu giderken çoğu kimsenin yerini bile bilmediği, yıllardır inşaatı süren havuzun önünden geçtim. Ölmeden havuzun tamamlandığını görmek dileğiyle yoluma devam ettim. Salonun önüne geldiğimde, iki çocuğun kasıla kasıla salondan çıkmalarına şahit oldum. Salondan çıktıkları anda kendilerini kasarak yürümekten nefes nefese kalan çocuklar, nefes almalarının düzene girmesini bir süre bekledikten sonra konuşmaya başladılar. Protein tozu, kreatin, aminoasit gibi anlam veremediğim konulardan konuştuktan sonra arabadan çıkardıkları yumurtalarının sarılarını bana atarken beyazlarını da kendileri yediler. Bu güzel akşam yemeğinden sonra dönüş yoluna koyuldum. Kütüphanedeki evime döndüğüm anda bu yorucu günün etkisiyle hemen uzandım. "Acaba, Ahmet Abi yarın da sütümü bol koyar mı?" diye düşünerek uyuyakaldım.