TEDAVİ EDİCİ DUYGU: SEVGİ

İnsanlar sevgi olmadan yaşayabilirler mi? Bana soracak olursanız, sevgi denen duygu olmasaydı hayatımız çekilmez bir hal alırdı. Üzüldüğümüz zaman yanımızda bizi teselli edecek bir dostumuzun bulunmaması, son derece acı verici bir durum bana kalırsa. Bu durumun yanı sıra, yaşadığımız bazı sıkıntılardan sonra tek başımıza kalmayı tercih ederiz. Ama bir karşılaştırma yaparsak; yaşadığımız birçok sıkıntıda yanımızda birilerinin olmasını isteriz, pek az durumda yalnız kalmayı tercih ederiz. Peki yanımızda birileri oldukça, onların sevgilerini hissettikçe sıkıntılarımız hafifler mi? Sevgi, insanların ihtiyaç duyduğu şeylerin başında gelen duygulardandır. Sevgi denen duyguyu hissetmeseydik, birbirimize nefret ve öfke ile yaklaşırdık. Üzüldüğümüz anlarda bizi teselli edecek birilerini bulmayı bırakın; kendimizi diğer insanların nefretlerinden nasıl koruyacağımızı düşünürdük, bu durumda da bizim için en iyi senaryo yanımızda hiç kimsenin bulunmaması olurdu. Bir düşünsenize, kötü geçen bir sınavın veya günün ardından yanınızda hiç kimsenin olmadığını. Sıkıntıyı içinize atarsınız, kafanızın içinde acaba bundan sonra ne olacak düşüncesi de sizi adeta içine hapseder. Ne yapsanız da sizi kendine hapseden o acımasız sorudan kurtulamazsınız ve gününüz mahvolur. Başka bir örnek verecek olursam; yorucu bir günün ardından eve geldiğinizi düşünün. Yanınızda hiç kimse yok, birlikte vakit geçirebileceğiniz bir arkadaşınız yok. Evde yalnız başınıza geçirdiğiniz o kısa zaman sizi bütün günün yorduğundan daha fazla yorar, hiçbir şey yapmaya mecaliniz kalmaz. Burada anlatmak istediğim nokta şu; sıkıntılı zamanlarınızda size sıcacık sevgisini gösterecek insanları bulamazsanız, boğucu bir zindana hapsolup kalırsınız. Yani aslında sevgi, bir arkadaşınızın veya yakınınızın bedeninde somut bir hal alır, sizi zindana hapsolmaktan kurtarır. Sevgiye ihtiyaç duyduğumuz çokça zamanın arasında; sevgiye ihtiyaç duymadığımız, yanımızda hiç kimsenin olmasını istemediğimiz zamanlar da yok değil midir? Bana kalırsa fazlasıyla var. Herhangi bir sıkıntımızı, derdimizi veya takıntılarımızı içimizde yaşamak istediğimiz, o sıkıntıyla verilecek savaşta hiçbir cephe arkadaşına ihtiyaç duymadığımız zamanlar da azımsanmayacak ölçüde var. Bir düşünsenize, büyük bir derdiniz var bu derdi tek başınıza yaşamak istiyorsunuz. Peki sevginin o tedavi edici özelliğini istemememizin ardında yatan sebepler neler olabilir? Klişeleşmiş "Git başımdan!" haykırışının meydana gelmesinde de büyük katkıları vardır bu sebeplerin. Bana kalırsa bu sebeplerden en önemlisi derdimizi kimseye anlatamayacak olmamız, yani o derdin paylaşılamayacak kadar özel olması. Bahsi geçen derdi paylaşacağımız kişilerin herhangi bir çözüm bulamayacağına dair inancımız, o derdi insanlarla paylaşmamızın önündeki en büyük engeldir bana kalırsa. O kadar büyük bir sıkıntınızın olduğunu düşünün ki, onu paylaşmaya bile mecaliniz kalmamış, anlatacağınız kişi de o derde herhangi bir çözüm getiremeyecek. Sevginin tedavi edici özelliğini uğruna feda ettiğimiz ikinci sebep de, karşıdaki insanın samimi olmadığına, bize gerçek sevgiyi gösteremeyeceğine olan inancımızdandır bence. Arkadaşlığımızı tamamen çıkar ilişkisi üzerine kurduğumuz bir kişiye anlattığımız bir olayın bize sevgi olarak geri dönmeyeceği şeklindeki düşüncemiz, dertlerimizi kendi içimizde yaşamamıza sebep olur. Hem derdimizi anlatsak bile, işiteceğimiz şey en fazla iki teselli cümlesi olur. Günümüz koşullarını düşünürsek, birçok sevginin aslında pek de samimi olmadığını görürüz. "Sadakat şimdiki zaman sevdalarının eksik yanı." (Öztekin 96). Hikmet Anıl Öztekin'in de bu cümlesinde bahsetmiş olduğu gibi, birçok kişi birbirini gerçekten sevmiyor ve bundan dolayı bu kişilerin birbirlerine yansıttığı sevgi aslında sahte. Diyeceğim o ki, insanların sevgiye ihtiyaç duydukları anların yanı sıra yanlarında kimsenin olmamasını istedikleri anları ve bu anları yalnız geçirmeleri için geçerli sebepleri de yok değil. Sonuç olarak, insanlar teselliyi sevgide bulurlar; bu sevgiyi de arkadaşlarının, yakınlarının aracılığıyla yakalarlar. Üzüntülü, sıkıntılı anların kötü yanları sevgi ile aşılabilir; zira sevginin bu anları tedavi edici özelliği vardır. Yorucu veya üzücü geçen bir olayın, günün ardından sıcacık bir ortama kim hayır diyebilir ki? Birbirimizin üzüntüsünü paylaşmayacaksak birbirimize herhangi bir bağla bağlı olduğumuzu kim iddia edebilir? Tabi bütün bu sevgiye ihtiyaç duyduğumuz anların yanı sıra yanımızda kimsenin olmamasını istediğimiz, bunun için de geçerli sebeplerimizin olduğu durumların varlığı da bir gerçek. Yaşadığımız sıkıntının büyüklüğü ve başkalarına söyleyemeyeceğimiz kadar özel olması durumunda yapılabilecek pek bir şey yok. Bunun yanı sıra ilişkilerimiz sahte olmaz ise, çıkar ilişkisinden daha öteye gidebilirlerse sevginin kendini göstermesi için uygun ortam yaratılmış olur, böylece sıkıntılarımızın zindanına hapsolmaktan kurtulabileceğimiz bir durum meydana gelir. Yeter ki karşılıksız ve gerçek sevgiyi birbirimize gösterelim. Gerçek sevgiyi birbirimize göstermeyi başardığımızda, karşılıksız sevgiyi tattığımızda zincirlerimizden kurtulabiliriz.