ÖLECEK BİR ÇİÇEK

Bir hikaye vardır yazarı bilinmeyen ve bir çiftin konu alındığı. Sürekli kavga eder bu çift ve erkek bir gün bir teklifle gelir. Çiçek dikmeye karar verirler ve bu çiçeğin soluşu ayrılık vaktinin geldiğine işarettir. Kadın bir gece çiçeği sulamak için dışarı çıktığında adamı çiçek sularken görür. Bunu okuyan herkesin içinde bir aşk, bir bağlılık ya da bir kaybetme korkusu canlanır ama az sayıda kişi fazla suyun da çiçeği mahvedebileceğini bilir. Aşk da böyle değil midir zaten insan hayatında? İki taraf da çok çabalarsa yıpranır, bir gün solar. Sonunda mı ne olur? Bir taraf pes eder ve diğer tarafın da dayanacak gücü kalmaz tek başına savaşmaya. Böyledir bir aşkın yaşayış süreci: Tutku ile sevme ve tek taraflı vazgeçme. Sonraları insanın aklı başına gelir. O kaybettiği şeyin, kimsenin, aslında kimse olmadığını; çok daha derin bir yeri olduğunu anlar. Hep bu gitmeler ve vazgeçemeyişler şarkılara konu olur. Gençler arasında yaygın dinlenen bir grubun (Leyla the Band) da şarkısında dediği gibi "Gitme kaybedince daha çok seveceksin." Budur işte aşkın vazgeçemeyiş süreci. Her zaman da bu süreç böyle işlemez. Giden taraf hep kaybeden değildir; kazandığını zannedendir. Aşkı öldüren bir şey vardır insanın içinde, gurur adı verilen. Terk etmeyi, terk edilmeye tercih ettirir insanlara ve en büyük engeldir geri dönüşlere, tekrar aynı mutlulukları yaşamaya. Belki haklıdır insanlar aşkta gurur olmaz diye bas bas bağırırken ama kendine yediremez bu çığlıkları gurur yapanlar ve çığlıklar sessize alınmış bir telefon gibi bir hiçe dönüşürler. Diğer tarafa yani terk edilene mi ne olur? O, eğer gerçekten sevmişse üzülür, üzüntüsünü aşkıyla beraber gömmeye çalışır nafile bir çabayla. İnsan eğer gerçekten sevmişse üzüntüsü ile sever ve bu üzüntü alışkanlık haline gelip seveni adım adım tüketir fark ettirmeden. Yetmez teselliler, boş gelir ümit doku yine seversin lafları ve o kendi içine gömüldükçe gömülür. Eskiden olsa bağırıp çağıracağı hatta uğrunda kavga bile edeceği şeyleri dikkate almamaya, hep sessiz kalmaya başlar. Ne yazıktır ki bunun sonu yoktur. Başka biri ile unutulmayacak anıları unutmaya çalışır ama yapamaz bunu. Bazı günler gelir, gün içinde mutlu gibi görünür, onun sevgisi ile dolu olmadığı eski neşe dolu günlerinden birini yaşıyor gibidir ama gece çökünce asıl olaylar cereyan eder. Kalbi ona bu gecelerde düşman gibi davranır ve der ki "Sen miydin beni gün boyu yok sayıp, eğlenen. Acısını fazlasıyla çekeceksin." Birden, insanı kendini kendi için ağlarken de bulabilir, saçma sapan olaylara duygusal tepkiler verirken de. Tabii buna kendini bulmak denirse. Her geçen gün kendine yabancılaştığının çok geç farkına varır, bir şeyleri durdurup değiştirmek için çok geç kalmıştır. Kendi yabancısına alışır, alışır ve alışır. Yabancılaşmayı bırakıp kendini artık böyle kabul etmeye başlar ve içinde oluşan yaraya tuz basmak yerine zamanla her yaranın kapanacağını umut eder. Giden konusuna gelirsek bu süreçte... O da onun için değerli birini kaybettiğini anlarsa, sevgisi bitmiş olmasına rağmen üzülür. Seven dayanabilir mi üzüntüsüne, hele bir de kopamayış söz konusu ise. Her anında kendinden ödün vererek onun yanında olmak ister sıfır pişmanlıkla. İnsan sevdiğini üzülürken görmek istemez çünkü karşı tarafın gittiğini, o derin yaraları açtığını bile bile. Arkadaşı olmaya çalışır yine ama giden bilmez ki arkadaş kalmaya çalıştığı kişi artık kendine bile yabancı. Bu döngü hep böyle kısırdır. Bir taraf bu yabancı ile arkadaş olmaya çalışır, diğer taraf belki kendime tekrar kavuşurum, benliğimi yeniden kazanırım umudu ile yanındadır. İki taraf da farkındadır buranın çıkmaz olduğunun ama kimsenin kimseye git demeye dili varmaz. Neden mi? Çünkü iki taraf da fazla suyun çiçeği öldüreceğini bilmeden birbirlerinden habersizce sulamaya devam ederler ve bu anlaşmazlık sürdüğü sürece yok olmaya mahkum bırakılmıştır bu çiçek. BURAK AKBOĞA