AYLAN

Fakirliğin toplumda yarattığı sorunları George Orwell'in Paris ve Londra'da Beş Parasız adlı eserini okuyunca, kafamda her gün dönüp dolaşan ama hesaplaşamadığım, hep tanık olduğum yoksulluğa dair görüntüler canlanıp durdu. Alışmış mıydım yoksulluğa tanık olmaya? Yoksa kendi duygularımı koruma altına mı almıştım? Orwell, yoksulluğun ağır koşullarını kitabıyla bana yaşatmıştı. Hayatımda tutunduğum şeylerin aslında ne kadar kolay yok olabileceğini hissettirmişti. Oysa her gün yaşadıklarım benim için aynı kararlılıkla devam ediyor. Yarın temel ihtiyaçlarımı karşılayabilecek miyim? Hiç öyle bir kaygım yok. Sadece kendime ait daha uzak geleceğe dair kaygılar yaşıyorum ama yarın için değil. Kendimi diğer yaşamlardan, sorunlardan, gazetelerden yalıttığım zaman her şey güllük gülistanlık benim için. Ama öyle değil, çünkü biliyorum içimde bir ağırlık var ve ben her gün bu ağırlıkla yaşıyorum. Bazen tam gülemiyorum bazen tam ağlayamıyorum. Her gün kafamın içinde dönüp durmasa da beni üzen bir şeylerle mutlaka karşılaşıyorum. Erkekler tarafından öldürülen kadınlar. Anlam veremiyor ve kafamda bir yere oturtamıyorum. İşsizlik yüzünden kendini ve ailesini öldürenler, kendisini canlı bomba yapabilecek kadar yaşamdan kopmuş insanlar, evleri bombalanan ortada kalan çoluk çocuk. Daha bir sürü şey... Hepimiz eşit doğmuştuk. Bu eşitlik bence rahme düştüğümüz anda yok edilmişti. Dünyanın bir tarafı yakılıp yıkılırken eşitlikten söz etmek ikiyüzlüce geliyor bana. Bu ikiyüzlülüğün içinde ise en çok çocukları görüyorum. Her gün sokaklarda ve caddelerde karşımıza çıkan yoksulluğa mahkum edilmiş çocuklar. Her gün dilenciliğe zorlanan refüjlerde avuç açarak mesai yaptırılan çocuklar haber olmaya bile layık değiller. Göz göze gelemiyorum. İşte o zaman bütün duygularım, güvenli iç dünyam tepe taklak oluyor. Baksam da görmesem mi, yoksa görüp de duymasam mı veya yok sayıp devam mı etsem? Hayır yapamıyorum. Yoksulluğu içimin derinliklerine kadar hissediyorum. Tüm dünya liderlerinin dayattığı bu yoksulluğu hep birlikte görerek bilerek bize yaşattıklarını ve bizi bu duruma alıştırmaya çalıştıklarını da biliyorum. Sürekli suçluluk duygusu ile arabama binmek, rahat yaşamak ve yoksul çocuklarla göz göze gelmek. Bu çelişkiden kurtulmaya çalışmak kolay değil. Kolay değil suçluymuş gibi yaşamak, kadere bağlamak, ben de insanım, aynı koşullarda ben de olabilirdim, ama değilim demek. Hepimiz alıştırıldık işte, arkamızı dönüp kendi hayatlarımızı yaşamaya. Suriyeli mültecilerin deniz yoluyla kaçmaya çalışırken sürekli ölüleri kıyıya vuruyordu. Yarın gene, ertesi gün gene. Tüm dünya ile birlikte ben de bakıyordum. Beni hipnozdan çıkaran Aylan bebeğin kıyıdaki cansız bedeninin fotoğrafı olmuştu. Ben kalbimin derinliklerinden vurulmuştum işte o an. Aynı anda tüm dünya fark etmişti ölümü. Avrupalılar sokmamışlardı mültecileri kendi ülkelerine. Aylan bebek kafamın içindeki bu zırıltıyı daha çok ortaya çıkarmıştı. Bu gibi olayları duymak hiç Aylan bebeğin görüntüsü kadar etkilememişti beni. Böylesine acı bir sona doğru hangi aile bebeğiyle denize açılır. Demek ki son umuttu. Yalnızca hayatta kalabilmenin en son çaresiydi bu çürük tekneler. Aylan bebek kıyıya vurmuştu işte. Şimdi gözlerimin önünde ve hepimiz ortağız bu çaresizliğe. Kendime soruyorum. Ben bu yoksulluğun bu sefaletin ne kadarından sorumluyum? Ne yapmam gerekiyor. Artık görmemek duymamak istemiyorum. Yoksulluğun sefaletin sonlandırılması için benim duygularımın bir yararı yok. Daha fazla acımam bu insanları çaresizlikten ve yoksulluktan kurtarmıyor. Yeter artık diyerek haykırmak istiyorum. Ama nereye kime... Bütün ülkeyi kana bulayıp sonra da ölen insanları bize seyrettirenlere... Nasıl bir insanlıktır bu. Bu insanlık beni yaşama yabancılaştırdı. Demek ki kendine yabancılaşmak buymuş. Kabuğuma çekilmemin, sadece kendi yaşamımdan sorumlu olmanın ve olan biten her şeye kulaklarımı tıkamamın sebebi işte. İstemiyorum yoksulluğu, savaşı ve masum çocukların ölmesini...