GENÇLİK BAŞIMDA DUMAN

Dünya üzerindeki her insan -hayatın bir evresi olan- gençlik döneminden geçer. Bu gençlik dönemi kimileri için olumsuz bir süreçken kimileri içinse hayatın en unutulmaz dönemi olarak -olumlu anlamda-geçer. Gençlik döneminin bu şekilde insanlar üzerinde farklı etkiler bırakmasının tek sebebi var: İnsanların yaşam tarzı. Her insanın yaşamdan beklentisi farklıdır, bu nedenle de farklı yaşayış tarzlarına rastlanır. Böylece diyebilirim ki gençlik yıllarının nasıl geçtiği insanların o yıllarda nasıl bir yaşayış tarzı benimsediğine bağlıdır. Mesela bir kadın veya erkek vardır ki gece gündüz eğlenir, öte yandan başka bir kadın veya erkek eğlence mekanlarında takılmayı gece hayatına akmayı tercih etmez. Öyle dümdüz evinde takılan tiplerdendir. Yani insanlar aslında hayatlarını istedikleri gibi yaşayabilirlerken bazen yaptıkları seçimler sonucu hayatın bazı zorluklarıyla karşı karşıya kalabilirler. Mesela üniversiteden mezun olup saygınlığı olan bir meslek sahibi olmak yerine erkek veya kadınlar işsiz kalmayı tercih ediyorlar. Bu yönde bir tercihte bulununca da hayatlarını kendilerine zehir ediyorlar. Bazen de kadınlar -günümüzde modern ülkelerde pek görülmüyor olsa da- rızaları dışında evlendiriliyorlar. Bu durumda erken yaşta evlenip çocuk sahibi olabiliyor bazıları. Bu tür bir hayat tarzında, evine bağımlı hale gelmiş adeta zindana hapsolmuş hissiyatında yaşayan genç kadınlar görülür ve genelde bu duruma katlanmak zorunda kalırlar. Bu tarz hayatlarını sadece çocuklarına adamaya zorlanmış genç kadınlar, kendi gençlik yıllarını heba ettiklerini sonradan fark ediyorlar. Oysaki, bu duruma katlanmak istemeyip isyan etseler kendilerini kurtarabileceklerdir. Kim bilir, belki de tepki vermekten çekiniyorlardır gördükleri baskı yüzünden. Sonuçta bakılacak olursa denebilir ki gençlik döneminde alınan kararlar, yaşanan olaylar insanın bütün yaşamına etki edebilir. O yüzden insan gençlik yıllarını nasıl değerlendireceğini çok iyi bilmelidir. İnsan, gençlik yıllarında yaşına bağlı olarak çoğu şeye gücünün yeteceğini düşünür. Bu konuda haklılar da galiba. Gençlik yılları, insanın kanının pistte son sürat giden yarış arabası gibi vücudunda hızla dolandığı, kanının fokur fokur kaynayan kazan gibi kaynadığı zamanlardır. Gençler, istedikleri her şeyi yapma özgürlüğüne sadece bu gençlik yıllarında sahip olduklarını düşünürler ama bir şeyi gözden kaçırırlar. Bu dönem de elbette bir zaman sonra bitecek. Hayat devam ediyor. Zaman, şelaleden suların aktığı gibi son sürat akıp geçiyor. Fakat geçen uzun yıllar sonunda çoğu insan gençlik yıllarına özlem duyuyor, o zamanlarda yapamadıkları şeyler hakkındaysa pişmanlık duyuyorlar. Artık iş işten geçti; bu saatten sonra o yıllardaki gibi aktif olunamaz gibi düşüncelere kapılıyorlar. Halbuki, insan hissettiği yaşa göre yaşamalıdır. Yani bir insan 44 yaşında olsa da kendini 29 yaşında gibi hissedebilir. Ayrıca geçmişte içine ukde olmuş yapamadığı şeyleri ilerleyen yaşına rağmen yapabilir insan evladı bence. İnsan, kendini tek kullanımda amacı biten otobüs kartı gibi kendini bitmiş görmektense; hırslı ve doyumsuz olmalı hayata karşı. Aynı zamanda, enerjisi bitmek bilmeyen bir elektrik santrali gibi enerji dolu hissetmelidir kendini. Çünkü, eğer bir insan azimliyse, çalışkansa, kendine öz güveni tam ise ve hedeflerine ulaşacak enerjiyi her zaman için kendinde hissederse, insanın hayatta gerçekleştiremeyeceği hiçbir şey yoktur. Yaşının kaç olduğunun hayatını yönlendirmesine izin vermemelidir insan. Mesela, insan yaşı her ne olursa olsun yaşayamadığı romantik anları yaşamaya çalışmaktan, hayalindeki işe sahip olma hedefinden vazgeçmemelidir. Bu arada, hiçbir zaman için insanlar yaşlarına göre değerlendirilmemeli ve insanların yaşlarına göre ayrımcılık yapılmamalıdır. İnsanlar yaşlarından dolayı çekinmemelidirler. Toplumda, kimin ne dediğine bakmadan, hayatlarını nasıl yaşamak istiyorlarsa o yönde davranışlarını sürdürmelidirler. Yani toplumdaki bireyler 40 yaşına merdiven dayamış bir insanı çöp diye nitelendirip, şirketler de işe almazlık yapmamalıdır ya da insanlar belli yaştan sonra aşk yaşayamaz, evlenip çocuk yapamaz gibi bir görüş seline kapılmamalıdır toplumdaki diğer insanlar. Gençlik yılları, insanların hayatlarının en önemli zaman dilimidir. Sizce de öyle değil mi? Büyüklerimiz de böyle söylemiyor mu "Gençliğinizin kıymetini bilin." diye? Ama bu cümleyi hayatımızda büyüklerimizden binlerce kez duymamıza rağmen kaçımız kulak asmışızdır ki? Çoğu genç kişi kulak ardı ediyor bu tür sözleri. Kafasına göre takılıp, hiçbir şeyi kendine dert etmeyen bir yığın genç sonradan pişmanlık duyuyor bu sözlere önem vermedikleri için. Fakat, iş işten çoktan geçmiş oluyor. Günümüzde çoğu genç, hemen büyüme düşüncesinde. Ama gençliğinde yapmayı arzuladığı birçok şey olmasına rağmen sadece yaşının 20'li hanelere ne zaman ulaşacağını merak ederek ömrünü geçirmeyi tercih ediyor bazıları. Mesela, gençken paraşütle uçmayı istemesine rağmen korkup bu etkinliği yapamaması içine ukde olmuş olur bu kişinin. Bu tarz bir kişinin ilerleyen yaşlarında ''artık yaşımı aldım ben daha da böyle şeylerle uğraşamam'' demesi sonucu bu kişinin hayatında gençlik dönemi, hatırlamak istemeyeceği bir hal alabilir böylelikle. Başka açıdan ise gençliğinde yapamadığı şeyler yüzünden, ''En azından ben yapamadım çocuğum yapsın bari.'' düşüncesiyle hareket eder çoğu insan. Örneğin; insan, çocuğunun uzak ülkelere yolculuk hayalini gerçekleştirmesini ister. Çocuğuna elinden geldiğince yardım eder. Böylelikle en azından insan, geçmişine yönelik duyduğu pişmanlıkların aynısından çocuğunda olmasının önüne geçebilir. Bunun için insan geçmişine bakıp yapamadıklarının yasını tutmamalı. Aksine, pişmanlıklar dolu geçmişini sonsuzluğa gömüp, ilerideki yaşamına yelken açmalıdır. Sonuçta insan geldiği yeri de unutmamalıdır. Yani insanın geçmişini ve geleceğini aynı anda görebilmesi lazım. İnsan hem geldiği yerin hem de gittiği yerin bilincinde olmalıdır. Ayrıca, keşke genç olsaydım demektense; ben neydim ve ne olacağım demek kulağa daha hoş geliyor.