Üç yüz Üç Güzel Kadın

Günlerden 8 Mart 2016 Çarşamba. Üst üste aldığımız kötü haberlerle, çektiğimiz acılarla dolu koca bir yılın ardından gelen ilk "Kadınlar Günü". Yüzlerce kadının, genç kızın darp edildiği, tecavüze uğradığı ve hatta öldürüldüğü bir yıldı 2015 bizim için. Öldürülen kadınlarımız için her şey bambaşkaydı 2015 yılı. Özgecan'ın masumiyetiydi o yıllar. Seda'nın gülüşüydü, Dilay'ın gülen gözleriydi, Cansu'nun neşesiydi. Sonra birer birer solmaya başladı kadının elini değdiği yerde açan çiçekler. Sevinç yerini hüzne bıraktı. Özgecan'ın masumiyeti, yerini yanan bedenine bıraktı. Cansu'nun güzelliği öldürülüp atıldığı suda kayboldu, Dilay güzel gözlerini alıp gitti, boğazı kesildi. Seda'nın neşesi kocasından aldığı bıçak kesiğiyle birlikte yok oldu, gitti. Teker teker gittiler hayatımızdan. Sadece dört güzel kadın değildi geride sevdiklerini bırakıp giden, daha niceleri. Tam üç yüz üç kadın bıraktı sevdiklerini arkasında bu yıl. Üç yüz üç kadına sahip çıkamamanın acısı kaldı içimizde. Sahip çıkmalıydık kadınlarımıza çünkü dokunduğu yeri güzelleştirenler kadınlardır bence. Kadının var olmadığı bir hayat düşünülemez, öyle bir toplum yaşanılır olamaz diye düşünüyorum. Doğar, büyür kadın. Kendi hayatından feragat eder, eşinin yanında olur. Eşi mutlu olduğunda onunla sevinir, zor zamanında yanına koşar kadın. Sonra yeni bir cana hayat verir, onu büyütür, yetiştirir. Çocuğu düştüğünde kaldırır, başarısız olduğunda yüreklendirir kadın. Olmazsa olmazdır bence kadın. O yokken her şey karanlık, dayanılmazdır. Bu yüzden kadın önemlidir, değerlidir. Kadının değerini sadece bir gün değil her gün bilmek gerekir diye düşünüyorum fakat yine de kadınlar günü bugün. Kadınlara hediye edilmiş, güzel bir gün. Yeni bir yılın henüz üçüncü ayındayız fakat şimdiden yüzden fazla kadın cinayeti işlendi birkaç ay içerisinde ülkemizde. Yüzün üzerinde kadın sevgiden mahrum bırakıldı. Kimileri giderken çocuklarını annesiz bıraktı, kimileri anne ve babalarını evlatsız. Kadınlar günü bugün. Çiçek açması lazım bütün bahçelerin, ahenkle dans etmeli bütün ağaçlar. Coşkuyla kutlanmalı bugün, tıpkı kadının yeryüzünde var olduğu her günün kutlanması gerektiği gibi. Fakat yine kapkara gökyüzü. Dağların arasından doğan güneş yok bugün, huzuru hissettiren denizin ses yok. Uçurtmalar, balonlar uçuşmuyor gökyüzünde. Küçük bir çocuğun çizdiği resimdeki gibi bacası tüten evin yanından akmıyor nehir. Bugün kalem siyah, kağıt siyah. 8 Mart Kadınlar Günü. Bugün Selin Üzmezler'in "Kadınlar Günü" etkinliği sırasında arkadaşının sevgilisinden dayak yediği gün. Arkadaşı, sevgilisi Murat B. ile kavga ederken araya giren Selin'in darp edildiği kapkara bir gün. Umutla uyandığım bugünde de yine hayal kırıklığı vardı. Hüzün vardı içimizde. Kadınların önemini vurgulamak için düzenlenen bir etkinlikte yirmi bir yaşında bir kızı dövmek de neyin nesiydi? İnternette haberleri okuduğum sırada gördüğüm bu resim bütün gün aynı acıyı hissetmeme sebep olmuştu. Nereye gitsem Selin'in yerdeki o halini görür gibi oluyordum. Yerde acı çeken Selin'e yardım etmek isteyen insanlar, su içirmeye çalışan kadın. Nerede otursam sanki yanıma geliyordu Selin. Yardım istiyor, beni çağırıyordu. Bütün bunları düşünmekten başka şeylere odaklanamaz olmuştum. Aklımda aynı sorular... Fiziksel gücüne güvenerek bir kadını hırpalamak da neydi? Hem de günün anlam ve önemine bu kadar ters düşecek bir şekilde. Selin tek bir kadın değildi. Selin, 2 Özgecan'dı, Cansu'ydu, diğerleriydi. Selin onlar gibi yakılıp, bıçaklanıp öldürülmemişti ama Selin küçük düşürülmüştü, narin bedeninde dayak izleriyle kalmıştı. Bunu onlara yapanları düşünüyorum da bir sene içerisinde üç yüz üç kadını öldüren canavarları, iki ayda yüz kadını öldüren acımasızları. Bir insan nasıl hakaret edebilirdi kadına? Nasıl döverek öldürebilirdi bu kadar acımasızca? Eve döndüğümde ellerimizden kayıp giden üç yüz üç kadın hakkında daha fazla okumaya başlamıştım. Ne yapmıştı bu kadınlar? Neden vahşice öldürülmüşlerdi? Günün sonunda farklı şekillerde öldürülen bu kadınlar hakkında öğrendiğim en önemli şey bunu onlara yapanları hayatlarında istememeleriydi. Karşı koydu diye elleri kesilmişti Özgecan'ın. Karşı koymayıp ne yapacaktı? Yakılmıştı Özgecan üstelik kendini korumak için savunduğu beden kendi bedeniydi. En kötüsü de kendi bedeniyle ilgili karar almak istediği için öldürülmesiydi. 8 Mart 2016. Kadının günü bugün. Tıpkı diğer bütün günlerin olması gerektiği gibi. Kendimi kelimelerle ifade etmem gerekirse "insanoğlunun" değil "insanlığın" günüydü. "Adam akıllı" değil, "doğru düzgün" demenin günüydü. "Adam" olana değil, "insan" olana demenin günüydü bugün. Cinsiyet eşitliğini hayatımızın her alanına yaymaya başlamanın günü gelmişti de geçiyordu. Bugün kadına güç verme günüydü. Zihinsel gücünü kullandığı zaman fiziksel güce yenilmeyecek olan kadına bu gücünü hatırlatmanın tam vaktiydi. Dur demenin günüydü bugün. Kadına kendi bedeniyle ilgili kararlar veremeyeceğini söyleyenlere "Dur!" demenin günüydü. 3