STERİL HAYATLARIMIZ

Ne zaman, Dimitri Nasrallah'ın yazdığı Niko benzeri bir kitap okusam ya da bir savaş filmi izlesem bir kez daha kani oluyorum çok steril hayatlar yaşadığımıza. İkinci Dünya Savaşı'na dair bir film izliyorsunuz diyelim ki ve filmin sonunda şuna benzer bir yazı beliriyor: İkinci Dünya Savaşı'nda altmış beş milyon insan hayatını kaybetmiştir. Sonra kendimi o altmış beş milyon kişide bir kişi olarak görüyorum, büyük bir ürperti ile, tekrardan çok steril bir hayatım olduğuna hükmediyorum. Niko bir çocuk ve bu dediğim steril olmayan yaşamın tam ortasında hamile annesinin de ölümüyle birlikte babası ile yola koyulmak zorunda kalan bir insan. Dimitri Nasrallah insanlara merhametsizce anımsatıyor gerçekleri: dünyada sadece kahve alıp derse gitmiyor ya da piknik yapmıyor insanlar diye. Savaş üzerine, savaşta ölen çocuklar, tecavüze uğrayan kadınlar üzerine bir şey yazmak gereksiz. Bunları zaten hepimiz biliyoruz. Bence bu öyküler bize başka bir şey söylüyor. Ölüm her yerde kol geziyor ve dünya her zaman korkunç olaylara gebe, bunun bilgisiyle yaşayın, hem felakete hazır olun hem de size sunulan rahat hayatın değerini bilin. Bu düşünceden yola çıkarak bir anımı anlatmak istiyorum. O rahat hayatın biraz dışına çıktığımda bile yaşadığım rahatsızlığı. Yazlıkta her zamanki gibi yaz tatilimizi yapıyorduk ailecek. Bekar bir akrabamızın geleceğini söylemişti babam: Soner abi. Soner abiyle tanışmamıştım, böyle bir akrabamız olduğundan bile yeni haberim olmuştu. Yirmi beş yaşındaki bu adamla tanışmaktan büyük mutluluk duymuştum, çünkü, bana araba sürmeyi öğreteceğini söylemişti. Babam yazlığın bahçesini temizlemek, araba eğitimi vermek gibi işlere şef olarak atamıştı Soner abiyi. Adamla biraz kaynaştıktan sonra o an için ıstıraplı gelen, şu an ise gülümsediğim ve iyi ki yaşadım dediğim günler başladı. Soner abi çok hoyrattı ve bana da kaba bir şekilde davranıyordu. Araba sürmeyi yavaş yavaş kavrıyordum ama azar yiyerek, koluma ve sırtıma inen okkalı yumruklardan nasibimi alarak. Geri geri gitmeye çalışırken elimi yan koltuğun arkasına koymadım diye, sanki bir canlıyı öldürmüşüm gibi azar işitiyordum. Tüm kalayların sonunda da aynı şeyi söylüyordu: askerde dayak yememen için önden ben dövüyorum seni, şimdi bana çok kızıyorsun ama ileride teşekkür edeceksin. Araba talimlerinin yanında bahçe temizliği sırasında da pestilimi çıkartıyordu. Mıntıka temizliğine başlıyoruz şeklinde bir komut veriyor ve hiçbir hatayı bağışlamayacağına ant içmiş gibi peşimde dolanıyordu. Soner abi yoruldum, biraz dinleneyim gibi bir şey dediğimde sadece gülümsüyor ve yüzüme bakıyordu, bu tavrının ne anlama geldiğini kavradığım için, biraz daha itiraz edersem kalayı yiyeceğimi anlıyor ve hemen işe geri dönüyordum. Onunla geçirdiğim bu tatilde, sanki acemi birliğine katılmış bir asker gibiydim. Yüzmeyi bile ölüm kalım savaşına çevirmeyi başarıyor, yarış yapıyoruz kisvesi altında pestilimi çıkartıyordu. Böyle geçen üç haftanın sonunda Soner abiye dair hiçbir kızgınlık kalmamıştı içimde. Onun iyi niyetini anlamıştım, artık azar işitmiyordum çünkü çakı gibiydim, her şeyi usulüne uygun ve güzel yapıyordum. Bugün bile birazcık adam olduysam bunda onun parmağı olduğunu ifade ederim, bilirim. Soner abi, bana hayatın böyle bir tarafı da var demişti. Yaşatarak çıkartmıştı beni o steril dünyadan. Ağzım bir karış açık gezmemem için yapmıştı bunu ve başarmıştı. Dimitri Nasrallah da Niko aracılığı ile bunu yapıyor aslında. Dünya hiç de sandığınız gibi bir yer değil çocuklar diyor, cicilerinizi giyip salındığınız ortamlardan daha başka ortamlar da var, bunu hiçbir zaman unutmayın.