UFUK ÇİZGİSİNDE BİR HAYAT

Hayat, en çok denize benzemez mi? Bazen fırtınalar kopar, dalgasından geçilmez; bazen de düşünceli bir hale bürünür; durgunlaşır. İster durgun olsun ister dalgalı, o dalgalar eninde sonunda ufuk çizgisinde biter. İşte o yüzden deniz sonsuz değildir, tıpkı hayat gibi. 19 yıllık hayatımı bir sahil kasabasında geçirdim. Ankara'dan her eve dönüşümde o sahil beni çağırır yanına. Bazen sevinçle karşılar, bir rüzgar estirir yanaklarıma doğru, öper beni. Bazen de üzgün olur, griye dönüşür, köpürdükçe köpürür. Küçükken oyuncak bebeğimi üzerinde uyuttuğum, ilk aşık olduğumda gözyaşlarımı üzerine bıraktığım, üniversiteyi kazandığımda ise sevinçten üzerinden atladığım ahşap kokan iskeleye otururum. Yaşadıklarımı anlatırım ona, neye üzüldüysem, güldüysem hepsini anlatırım. Anlattıkça içime huzur dolar, içim huzur doldukça deniz de durulur sanki. Deniz ile ilgili anılarıma Wesley ve Bill'de artık dahil olacak. Hayranlıkla okuduğum kitaptan çıkıp ahşap iskelede yanıma oturacaklar. Kitabı okurken demek istediklerimi yüzlerine karşı çekinmeden söyleyeceğim. Bill'de kendimi gördüğümü, Wesley gibi bir arkadaşa ihtiyacım olduğunu itiraf edeceğim onlara. O sırada bir dalga çarpacak iskeleye, belki biraz ayaklarımız ıslanıp üşüyecek. Ben ve Bill biraz sinirleneceğiz ama ilk kahkahayı Wesley patlatacak. Sonra hep bir ağızdan gülüşüp devam edeceğiz sohbete. Sanki dünyayı kurtaracakmışız gibi ciddi tartışmalarımız olacak. En sonunda yine özgürlüğü konuşacağız. Özgürlüğü başladık mı konuşmaya hepimizin ruhu serpilecek, tıpkı kitabın yazarı Jack Kerouac'ın istediği gibi. Deniz sonsuz bir güç gibi geliyor çoğu zaman insana. Sahi o kadar güçlü mü deniz? Dünyanın her yerini mavi kollarıyla saran, sesiyle insana cenneti çağrıştıran deniz, hayatımızı kurtarabilir mi gerçekten? Rayından çıkmış hayatımıza yeniden yön verebilir mi? Makinelerin yerini alıp onlarca ezilen işçinin acısını dindirebilir mi mesela? Bir dalgayla gelip o sudan mavi kollarıyla eline bir kürek alıp bir madene girebilir mi? Kafasına ışığının yarısı yanan bir baret takıp kaç metre dayanabilir yerin altında? Yerin altına indikçe sudan mavi kollarını emmez mi o toprak? Emer, kurutur onun suyunu. O yüzden deniz, bir işçinin yerini alamaz hiçbir zaman. Her şeye çare olamaz. Tek yapabildiği: yerin karanlığından çıkıp onun kıyısına oturan, ona içini açan işçilerin yüreğine mavi sularından serpmek. İşte sular serpildikçe insanın yüreğine hayatındaki acıları beş dakikalığına da olsa unutur, ruhu ferahlar o kıyıda. Kafamda bir baretim ya da sırtımda bir buğday çuvalım yok. Yine de bazen benim de ruhum ferahlamak istiyor. Yaşımdan mıdır bilinmez, kaçmak istiyorum. Kıyıların aslında sınırlar olduğunu her fark ettiğimde süvarimle beraber gitmek istiyorum buradan. Benim süvarim: babam. Kendimi bildiğimden beri denizde babam. Belki de o yüzden kıyılar benim için geçiş hakkımın olmadığı sınır. İlk karnemi aldığım gün, dedemin hayata gözlerini yumduğu gün, gitar çalmaya başladığım gün... Bu günlerde bile geçiş izni alamadım o sınırdan. Bir an atlamak istedim ama karnem ıslanmasın, gitarım su olursa paslanır diye atlayamadım. Ama yine kızamıyorum o sınıra. Eninde sonunda babama kavuşturuyor beni. Süvarime kavuştuğum zamanlarda kıyılar sınır olmaktan çıkıyor, koruyucu çit oluyor benim için. Ne kaçasım geliyor ne de ruhum ferahlamak istiyor. Çitler hüznümü, huzursuzluğu atıveriyor başka kıyılara. Ne olmuş sanki her şeye çare olamıyorsa deniz? Sonsuz değilse, ufuk çizgisinde tükeniyorsa gücü... Birçok insanı mavi kollarıyla sarmalıyor, kendi ufuk çizgisini göstererek teselli ediyor onları. Koskoca denizin bile sonsuz olmadığını anlatıyor. Daha da önemlisi, hayatın bir iki kulaç atmak kadar hızla gelip geçtiğini...