HİSSETTİĞİN KADAR YAŞARSIN

Zaman gibi üzerinde detaylı tartışmalar yapılan konular, eşi benzeri görülmemiş bir beyin fırtınası yapmayı gerektirir. Bu yüzden, bu tür konular nitelikli olarak kabul edilir. Ayrıca, oldukça derin kavramların kullanıldığı bu tartışmalarda, yapılan sorgulamalarla birlikte açıklaması saatlerce sürecek cevaplar da verilmesi gerekebilir. Bu, birçok düşünür için güzel bir haber. Çünkü bir konuyla ilgili yöneltilen sorulara verilmeye çalışılan cevaplar, o konunun ne kadar kaliteli olduğunu gösterir ve eğer bir filozofsanız ya da sadece meraklı biriyseniz, zaman kavramı hakkında yüzlerce hatta binlerce soru sorabilirsiniz. Böylece birçok yazarın daha önce kitaplarında yaptığı gibi düşünce dünyanızın sınırlarını zorlamış olursunuz. Sinema dünyasında da zaman kavramını işleyen ve oldukça bilinen filmler mevcut. Bazıları doğrudan yazılı eserlerin uyarlaması olarak beyaz perdeye yansıtılmış. Bazı filmlerde ise yönetmenler kendi zamanlarını anlatmaya çalışmışlar ve bu konuda hakkında akla hayale gelmedik teoriler üzerinde durmuşlar. 2016 yapımı Geliş de bu filmlerden bir tanesi. Bu sinema eseri, zaman ve zamanı algılama biçimi üzerine düşündüren sorular sorması ile biliniyor. Bundan dolayı bu etkileyici filmi izleyenlerin yaşanılan an, geçmiş ve gelecek kavramlarını sorgulamaya başlamış olması gayet olası. Peki, yalnızca filmler ve kitaplar mı zaman algımızı etkiler yoksa hayal gücümüz veya anılarımız ile yaşadığımız anların tanımını yeniden yapabilir miyiz? Bunun cevabı ise kişiye özel ve bence "güzel" kavramının ne olduğunu tanımlamaya çalışmakla veya kötüyü çirkinden ayırmaya uğraşmakla benzer. Çünkü herkes aslında kendi zaman diliminde yaşıyor. Bu yüzden göreceliliği bu kadar fazla olan bir kavramın ne olduğunu veya ne olmadığını bulmak kolay değil. Fakat zaman ile ilintili kavramlar üzerinde sorgulama yapmaya başlamak bile ilk aşamada oldukça yeterli olacaktır. Günlük hayatın vazgeçilmezlerinden saat ve takvim üzerinde düşünerek sorgulamaya başlayabiliriz. Hayat serüvenimizin tam olarak neresinde olduğumuzu gösteren yalnızca birer levha aslında her biri. Bu yüzden herhangi bir saat ya da takvim, herkes için aynı sayısal değerleri gösterse bile çoğu kez kaç saniye geçtiğinin ya da takvimden kopan yaprakların sayısının anlamı yoktur. Çünkü bazen bazı insanlar öylesine yaşar. Bir robot gibi günleri ve mevsimleri sayar, durmadan, dinlenmeden, dinlemeden ve hissetmeden, hayatı ve gerçekleri anlamadan nefes alır ve verir. Bu tür kişiler için yaşadığı uzun yıllar bir filmin fragmanı gibidir ve çok kısa bir sürede bittiğinde aslında neler yaptığını anlayamaz kişi. Sadece var olduğunu bilir ve gerisi yalnızca yaşadığını sandığı anlardan ibarettir. Gerçekten neyi sevip sevmediğini bilmeden, kimseyi gerçekten anlamadan, üzüntüden ölebileceğini hissetmeden ve her olaya mantıksal bir açıklama getirmeye çalışarak, anıların sayısallığını ölçerek yaşayan birisi, bir dünya gününün yirmi dört saat olduğunu bilir, her dakikayı altmış saniye olarak ölçer. Fakat gerçekten yaşamaktan haberi bile olmadığı için günlerin ve saniyelerin asıl değerini bilemez. Bazı anılar vardır hayatta, yalnızca o an yaşandığı için güzeldir. Çünkü bütün gerçekleşebilecek olasılıkların içerisinde o an, o şartlarda yaşanmıştır ve bu yüzden kişi aklından çıkaramaz o an hissettiklerini. O an gördüğü sahneyi unutmak istemez çünkü hissettiği duygular, o anı ilk günkü gibi, capcanlı tutar hafızasında. Saatin veya günün ne olduğunun ise hiçbir önemi yoktur. Çünkü yaşanan o an, saati veya tarihi belli olmadan zaten yeterince değerlidir. En derinden işleyen duygular o anı olabilecek en mümkün mertebede değerli kılmıştır bile. Bu durumda bir dakikanın altmış saniye olduğunu bilmeyen bir kişi bile o anın değerli olduğunu bilir zaten. Zamanın tanımını yazamayabilir veya anlatamayabilir belki ama o anı unutamayacağı koşullarda yaşadığı için aslında kendi hayatının bir bölümünü, kendi kuralları ile oluşturmuştur farkında olmadan. Diğer yanda milisaniyeleri ölçenlere göre çok daha anlamlı bir şekilde değerlendirmiştir o süreyi, çünkü kendi zamanını tanımlamıştır. Olması gerektiği gibi bir dakikayı altmış saniye olarak değil de bir dakikayı olduğu gibi yaşamıştır. Kendisinden kattıklarıyla başka kimsenin oluşturamayacağı kendi zamanının içerisinde var olmuştur. Aynı şekilde, yıllara sayısal birer değer vermeden, en anlamlı şekilde hayata devam etmek, her anını yaşadığımız için yılları değerli kılmak varken neden olması gerektiği gibi davranalım da hissetmeden, başkalarının zaman tanımlarına göre yaşayalım ki? Saniyelerin veya dakikaların ölçülmesinin zorunluluğunun her geçen gün arttığı bir dünyada, bir günü yirmi dört saat olarak tanımlamak veya bütün işlerin yapılması için birer süre belirlemek aslında anılarımızın ve yaptıklarımızın değerini azaltır. Çünkü saymakla uğraştığımız saniyeler ile yaptığımız işlerin veya yaşadıklarımızın asıl anlamlarını kaçırmak, yapılabilecek en büyük hatalardan bir tanesi. Tabii kendi hayatını gerçekten kendi istekleri doğrultusunda yaşamak isteyenler için. Başkasının kurallarına göre vakit öldürenler ise zaten bilemez zamanın gerçek anlamını. Öylece yaşarlar ve bir gün saniyeleri saymayı bırakmak zorunda kaldıklarında yok olup giderler. Onları hatırlatacak sonsuz anıları yoktur çünkü. Geride bıraktıkları ise yalnızca saydığı yılları anlatmaya çalışan bir yığın rakam. Saniyeleri sayan diğer milyarlarca insanın yaptığı gibi...