BELKİ YARIN BELKİ YARINDAN DA YAKIN

"Kapımı çalıp durma ölüm, Açmam Ben ölecek adam değilim" (176). Dizelerinde de vurgulandığı gibi yaşama sıkı sıkıya bağlı bir şair Cahit Sıtkı Tarancı. Şair şiirlerinde cümleleri uzatıp, ses uyumuna dikkat etmeyerek, şiirin alışılagelmiş bilimsel kalıplarından uzaklaşıp, düzyazıya yakın bir görüntü sergiliyor. Ancak kullandığı imgeler ve sanatlarla aslında ilk okunduğunda aklımızda kalanlardan daha derin bir düşünceyi anlatmayı amaçladığı ortaya çıkıyor. Bütün bunlar da şiirlerinin altında yatan gerçek anlamları bulmak için şiirlerini tekrar tekrar okumama neden oldu. Asıl anlamı bulduğumda da bu sefer şiirlerinin gücü onları bir daha okumaya itti. Şiir merakı daha lise yıllarında başlayan şair, şiirlerinde genellikle arı bir dil kullanmış ve okuyucuyu kitabın içine çekende bir üslubu var. Şiirlerinde genellikle yalnızlık, ölüm korkusu, memleket sevgisi, yaşama bağlılık gibi konuları işlemeyi tercih etmiş Cahit Sıtkı. Şiir üstüne Öncekiler, Ömrümde Sükut, Aradakiler, Otuz Beş Yaş, Düşten Güzel, Sonrakiler ve Çeviri şiirler olmak üzere sekiz bölümden oluşan kitabına da adını veren "Otuz Beş Yaş" şiiriyle Cumhuriyet Halk Partisi şiir yarışmasında birincilik kazanmıştır. Kitabı okurken; Cahit Sıtkı'nın yaratmış olduğu dünyada, kapıldığı ölüm korkusu ve bu konudaki umutsuzluğu beni de ele geçirdi. Yaşamı, ölümü ve aralarındaki o ince çizgiyi bir kez daha sorgulamama neden oldu. Peki sizce insanlar neden ölümden korkar? Kendi yaşamlarının bir gün sona erecek olmasından mı, yoksa o sonu kendilerinden önce sevdikleri insanların yaşacak olmalarından mı? Bu kitapta şairimizin yaşadığı korkunun nedeni kendisinin de bir gün bu dünyadan ayrılacak olması ve elinden de bir şey gelmemesi. Şiirlerinden de anlaşılacağı gibi Cahit Sıtkı yaşamı acısıyla, üzüntüsüyle, sevinciyle, mutluluğuyla bir bütün olarak kabul edip; ona sıkı sıkıya sarılmış ve gelecekten beklentileri olan, umudunu hiçbir zaman kaybetmeyen bir Keçoğlu 2 şair. "Otuz Beş Yaş" şiirinde de ölümü tüm çıplaklığıyla fark ederken zamanın da tükeniyor olduğunun bilincinde. Belki de bu şiirle ömrünün sadece yarısı yaşamış ve bir bu kadar da yaşayacağı günlerinin olduğunun tesellisini veriyor. Bu ölüm korkusunun kendisini yenmesine izin vermiyor . Ve resmen ölüme meydan okuyor. Ama ne yazık ki bu meydan okuyuş ölümün onu genç yaşta bulmasına engel olamıyor. Aslında herkes farkında değil mi bu gerçeğin? Daha küçük yaşlarda karşılaştığımız bu "ölüm" gerçeğiyle yaşamak zorunda olduğumuz öğretiliyor. Bırakın yarını, ileride ne iş yapacağımıza kadar planlanarak büyütülüyoruz her birimiz, geleceğin hiçbir garantisi olmaksızın. Günler, yıllar geçiyor böyle; yaşanmışlıklarımız artıyor ve bizlere ayrılan sürenin sonuna yaklaştığımızı hissediyoruz. Vücudumuz bile sinyaller veriyor bize bunun hakkında. Farkında olmamak elimizde olmuyor artık ama bu farkındalık bile ölüme hazır olmamız için yeterli olmuyor. Hasta yatağında ölümü bekleyen bir insan bile gece yatıp, sabah yeni bir güne uyanamayacağına, sevdiklerine bir kere daha sarılıp, kokularını içine çekemeyeceğine, o hayatta artık kendisinin olamayacağına nasıl hazır olabilir ki? Kendi sonuna hazır olmak şöyle dursun, başkasının ölümüne alışmak bile imkansız. Bu durumun bir tokat gibi yüzümüze çaptığı en etkili anlardan biri de sevdiklerimizi kaybettiğimi z o dayanılması en zor zamanlardır. Her yeni kayıpta aynı acıyı bir daha yaşarız. Benim ölüm korkumun odak noktasında yatan düşünce de benim yaşamımın sona erecek olması ya da sevdiklerimin ölümünden çekeceğim acı değil, ben öldüğümde geride kalanların benim için tutacakları yas. Birilerinin ölümünden dolayı çekeceğim acıya ne kadar zor da olsa- katlanabileceğimi düşünebiliyorum fakat aynı acıyı yani benim ölümümün aileme yaşatacağı ızdırap aklıma geldikçe kendi acıma düşünme bencilliğinden uzaklaşıyorum ve ailemi halini düşündükçe kahroluyorum. İşte beni asıl korkutan bu. Hal böyle iken ölüm fikrine ne alışabilmek mümkün, ne hazır olabilmek, ne de bu fikirden korkmadan söz edebilmek. Ama devam etmemiz de gereken bir hayat var önümüzde ve bu süreci kolaylaştırabilmemizin tek yolu "ölüm" düşüncesini olabildiğince göz ardı etmek. Geçmişteki hatalarımızdan ders çıkarıp, gelecek kaygılarından uzaklaşarak, anı en iyi şekilde değerlendirmeliyiz ve yaşadığımız andan doyasıya zevk almalıyız.