İğne

Emrah Serbes'in Deliduman adlı kitabında tarif ettiği Çağlar, pek güzel temsil ediyor modern insanı. Yani modern insanlardan herhangi birini değil, para uğruna çalışan veya tanınmışlık peşinde koşan robotlaşmış modern insanı da değil, modern insanların ortalamasını temsil ediyor. Uzamış yollar yine batıdan batarken karanlık / İnsan nice uzakmış sevdiğine bunca yakınken aydınlık Sanki en doğru olana ulaşacakmışız gibi birer birer düşmüşüz bir yolun ardına. Hepimiz farklı bir yoldaymışız başlangıçta. İyilikler, kötülükler; onurlu davranışlar, şerefsiz davranışlar; mutlu etmeler, üzüntüye boğmalar... Kendi bildiğimizin peşinde yolumuzdan hiç şaşmamışız. Hepimizin ama hepimizin düşüncesi farklıymış. Bu yüzdendir ki bir savaştır başlamış. Kıran kırmış, üzen üzmüş, öldüren öldürmüş birbirini. Sonuçlar birbirinden farklıymış ancak hiçbir zaman değişmeyen bir gerçek varmış. Öldürenin gözünden öldüren her zaman haklıymış çünkü doğru olan yalnızca benim, sonra da bizimmiş. Doğru olanı biliyormuş insan, ne yapması gerektiğini de biliyormuş çünkü bir doğru varmış ki her zaman yanlış olan benim için, o doğru ki hep senin, sonra da sizin. Yükselmiş ruhlar huşu ile arşa değin / Lakin ipucu bulamamış bencileyin Bir düşünce veya bir duygu ateşiyle kavrulan, hatasız, eksiksiz, muntazam bir şekilde dönen evren; nice bilginler, nice liderler de çıkarmış. Onlar ki milyonları arkasına takmış, ilahlaşmış ve kusursuzlaşmış. Kendi doğrularından hiç sapmamış bu liderler. Sapmışlarsa da saklamışlar. Saklayamadıkları da doğrularının arasına karışmış. Onurlu bir lider hiçbir zaman söyleyememiş mesela ağladığını, çünkü ağlamak zayıflıkmış ya da barışçı bir bilge hiçbir zaman söylememiş adam öldürdüğünü çünkü öldürmek kötüymüş. Bunca fikre, bunca doğruya ve bunca insana rağmen doğruya bir türlü ulaşamamış insanlık. Çünkü sanki dönülen her köşede varmış bir yanlışlık. Gelmiş Pandora elinde süslü bir sandık /Açmış insanlar onu, hata ile bir anlık Savaşlar büyümüş topluluklar büyüdükçe. Doğrular daha doğru, yanlışlar daha yanlış olmuş gün geçtikçe. En sakin insan bile büyük bir nefretle, sövmüş içinden karşısındakilere. Bin bir cefa ile doğruyu yayan o insan, sormamış bir kere niye öldürüyor, niye küfrediyor, niye çalıyor bu adam ya da niye çalıyorum. Bir karışıklık ki sarmış evreni. Öldüren öldürene, çalan çalana, küfreden küfredene... Ya aile bağları kopmuş fikir uğruna ya da bir aile yok etmiş diğer aileleri. Ya milletler dağılmış düşünce ayrılığından ya da milletler yok etmiş milletleri. Ya insanlar nefret etmiş kendilerinden doğru hareket edemiyor diye ya da insanlar öldürmüş insanları. Tamam herkes öldürmemiş olabilir birbirini ama karışıklık arttıkça nefret de sarmış her birini. Öyle bir karışıklıkmış ki, tamamen aynı düşünceler bile aynı sözleri söyleyen, çok farklı olabiliyormuş birbirinden, düşüncelerden birini savunan bir insan için. Paslı bir çivi saplanmış ki akla, derin / Sakin bir usu kalmamış gibi evrenin İnsanlar doğrularına sarıldıkça ve doğrularını yaymayı kafalarına koydukça, mutlak doğrudan ve mutlak teklikten uzaklaşmış. Zira ne kadar insan varsa aynı doğruyu savunan, yedi milyar katı insan varmış tersine inanan. Ne kadar paylaşılırsa paylaşılsın birleşmemiş düşünceler tamamen çünkü her insan kendine özelmiş, kendi özellikleriyle varmış dünyada ruhen ve bedenen. Bütün insanlar iddia ederken tek temsilcisi olduklarını mutlak ışığın, bütün dünyayı sarmış karanlık. Böyle düşünen başka insan var mıdır bilmem ancak bence bendedir gerçek olan tek ışık "Belki farklılıklardadır birlik, belki bütün doğruların tek kaynağıdır yanlışlık." Güneşte ararken iğneyi tüm insanlık / Aydaymış meğer ruhu var eden samanlık*