Karanlıktan Aydınlığa

Hayat dediğimiz bu koşuşturmayla geçen dünyada insan olduğumuzu çok çabuk unutuyoruz. Sadece kendi dertlerimizi görüyoruz, sadece bizim dertlerimiz en önemlisi oluyor, diğer insanların, en sevdiklerimizin bile, çektikleri acıları, içinde bulundukları zorlu koşulları göremiyoruz sanki. Aslında göremiyoruz değil de görmek istemiyoruz demem daha doğru olur sanki. Hayatın içinde saçma sapan, ceviz kabuğunu bile dolduramayan sorunlarımızın arasında boğulup gidiyoruz. Oysa etrafımıza bir bakmayı denesek bizden daha kötü durumda olanları görebileceğiz ve onların dertlerine ortak, hislerine tercüman olabileceğiz. İşte Benim Dünyam'ı izlemeye başladığım ilk dakikadan itibaren bunları düşündüm ben. Filmi izlerken beni bu düşüncelere sokan şeylerin başında geçirdiği bir hastalık sonucu iki yaşında görme ve işitme duygularını kaybeden, Beren Saat'in can verdiği karakter geliyor belki de. Beren Saat'in çok zor bir rolün altından büyük bir başarıyla çıktığını söylemezsem haksızlık olur diye düşünüyorum. İşitme ve görme yetisini kaybetmiş olan birini canlandırmak çok zor bir rol. Kendini onların yerine koymak ya da onları anlamaya çalışmak daha da zor aslında. Çünkü ben koyamıyorum kendimi onların yerine. Aklımı yitirecek gibi oluyorum. Gözlerim açık ama her yer simsiyah. Annemin, babamın, kardeşimin yüzünü göremiyorum. Neye benziyorlar acaba? Ve daha önemlisi kendimi göremiyorum. Ben neye benziyorum acaba? Gözlerim ne renk? Ne renk olduğunun bir önemi yok aslında. Çünkü hiçbir rengin ne olduğunu, nasıl göründüğünü bilmiyorum. Yolda yürümek istesem yürüyemiyorum. İnsanların mimiklerini göremiyorum. Kapkara bir dünya var benim için. İşte bütün bunları hayal etmesi o kadar korkutucu ki. Ama bu söylediklerimi her gün, her an yaşayan binlerce, milyonlarca insan var bu dünyada. Koca bir ders çıkarmak için çekilmiş adeta bu film. İnsanlar sırtlarında kocaman yükleriyle yaşarken ben neden herşeye üzülüyorum diye kızdım kendime. Hayatın o iğrenç uğraşlarında, kendi hırslarımızın peşinden koşuşturup duruyoruz. Ne diye koşuyoruz peki? 2 puan daha fazla not almak için, diğer insanlardan daha önde olmak için, her konuda egomuzu tatmin edebilmek için kendimizi üzüyoruz. Bu filmi izlerken sınav sonucum kötü geldi diye ağladığım zamanı hatırladım ve kendimden utandım. Hem kendimi boş yere üzdüğüm anlar için hem de filmdeki Ela karakteri için ağladım. Filmde hayatın acımasızlığı da çıkıyor karşımıza; birileri sahip olduklarının değerini bilemezken, birileri sahip olamadıkları için üzülüyor. Hep daha iyi bir evim, arabam olsun, daha çok param olsun diye çırpınıyor insanlar. Hep daha iyisini istiyoruz yani. Elimizdeki ile yetinmeyi hiçbir zaman öğrenemeyeceğiz belki de. Bu döngünün içinde boğulup gideceğiz. Şükretmeyi bir öğrenemedi insanoğlu. Neden "Benim olan bana yeter" diyemiyoruz? Bu sorunun en güzel cevabı içimizde bizi günden güne yeyip bitiren egomuz galiba. Bazıları ego problemi olduğunu kabul edemezken, ben egoist bir insan olduğuma inanırım hep. Egolarımıza teslim ediyoruz kendimizi ve ortaya kocaman bir hırs çıkıyor. Bu hırsın sonucunda da daha fazlasını isteyip elimizdekilerin kıymetini bilmiyoruz. Elimizdekiler dediğim şey maddi değeri olan birşeyler değil elbette. Görebilmek mesela. Konuşabilmek, insanların, kuşların, rüzgarın sesini duyabilmek. Bence bunlardan büyük zenginlik yoktur hayatta. Bu filmi izledikten sonra sevdiklerime daha sıkı sarılmaya karar verdim, onlara seni çok seviyorum demek için çekinmemeye, utanmamaya ve en önemlisi ceviz kabuğunu bile doldurmayan sebeplerden dolayı ne kendimi ne de başkasını üzmemeye yemin ettim. Bazen elimdekilerin, arkadaşlarımın ve ailemin bile kıymetini o kadar bilmiyorum ki, şu an düşününce utancımdan yerin dibine girmek istiyorum desem ancak anlatabilirim heralde hissettiklerimi. Sevdiklerimin dertlerini daha içten dinlemeli, mutluluklarıyla daha çok sevinmeliyim artık. Bugünden itibaren hayatın bana sunduklarıyla yetinmeyi öğrenmeyi yani şükretmeyi herşeyden daha çok istiyorum. Çünkü şükrettikçe insan olduğumu daha çok hatırlayacağım.