HAYALLERE VEDA

Ayak bastığımız, yaşamımızı geçirdiğimiz bu topraklardan bugüne kadar kaç kişi gelip geçmiştir? Sayısını belki tam olarak bilemiyoruz ama milyarlarca olduğu kesin ve belki de bizden sonra da bir o kadar insan daha doğacak, yaşayacak ve ölecek. Bu dünyaya gelmiş, yaşayan milyarlarca insandan sadece biriyiz. Şu an, şu dakika bizimle birlikte yaşamakta olan, nefes alıp veren, belki yeni doğan, belki ölmek üzere olan milyarlarca insan var. Hayatımda bir şekilde var olan veya tanıdığım insanların toplamını bu sayı ile kıyasladığımda o kadar küçük kalıyor ki... Aslında bu kıyası yapamıyorum bile. Milyar kelimesi sadece bir kelime olarak canlanıyor zihnimde. Bırakın o kadar çok insanı tanımayı sayının gerçek anlamını, karşılığını tasavvur bile edemiyorum. Belki de insan doğasının verdiği içgüdüyle bu koskoca dünyanın çok küçük bir parçası olduğumu, önemli ve etki sahibi bir insan olsam da olmasam da tıpkı benden önce gelip geçen diğer insanlar gibi bir gün unutulup eskilerde kalacağımı çok düşünmüyorum. Zaten böyle olması da gerekiyor hayata tutunup bir şeyler yapabilmek, başkalarının hayatını ve kendi hayatımızı değiştirebilmek için. Kendi doğumumuzla başlayıp ölümümüzle bitiyor bu serüven ve her doğumla yeni bir kahraman doğuyor. Herkes kendi serüveninde başrolü oynuyor, serüvenin kahramanı oluyor. Tıpkı romanlar, tiyatrolar gibi çoğu zaman birbiriyle alakası olmayan hepsi kendi içinde ayrı bir dünya barındıran serüvenler... Mesela bir romanı okumaya başladığımda o serüvenin oluşturduğu dünyayı fark ediyorum ve hiç alakam olmasa bile o dünya beni içine alıyor. Kitabı okurken belki yaşanmış belki de sadece kurgu olan serüveni adeta yaşıyorum ve o süre içinde elimin altında farklı bir dünya var oluyor. Gerçek yaşamların romanlardan, hikayelerden ve tiyatrolardan bir farkı yok aslında bu açıdan. Herkes kendi serüveninin kahramanı ve bu serüven bitene kadar çabalayıp bir şeyler yapmaya çalışıyor kendi küçük dünyasında. Herkesin farklı şartları var serüveninde ve farklı beklentileri. Hikayelerin başlangıcını belki biz seçemiyoruz ama hikaye ilerledikçe yaptıklarımızla, söylediklerimizle ve en önemlisi hayal ettiklerimizle yön veriyoruz hikayelerimize. Bence her serüveni farklı kılan ve kendi içinde başarılı bir hikaye olmasını sağlayan umut etmemiz ve hayallerimiz için ne kadar çok çabaladığımızdır. Tıpkı Knut Hamsun'un Açlık romanındaki karakter gibi bir hayalimiz, amacımız ve hayatımıza vermek istediğimiz bir yön vardır. Belki bu amaç kitaptaki gibi başarılı bir yazar olabilmektir veya başarılı bir fotoğrafçı. Hedeflerimiz ve serüvendeki yönümüz ne olursa olsun o yöne gitmeye çalışmak ve şartlar ne olursa olsun elimizdeki imkanlarla bu yöne yani hedefe ulaşmaya çalışmak serüvenimizin başarılı olmasını sağlayan şeydir aslında. Belki ulaşırız bu hedefe, ideale belki de kitaptaki gibi ne kadar çabalasak da veda etmemiz gerekir hayallerimize. Belki ilk bakışta bütün çabalara rağmen istediğimiz şeye ulaşamamız başarısızlık gibi gözükebilir. Özellikle hayatımızın yani serüvenimizin iç yüzünü bilmeyen ve dışardan bir bakışla bizi değerlendiren diğer insanlar bu olayı çok kolay bir şekilde başarısızlık olarak adlandırırlar. Aslında bizi başarılı yapan bu serüvende hedefe ulaşmak değildir hedefe ulaşmaya çalışırken yaptıklarımızdır yani şartlar ne olursa olsun bu hedef için ne kadar çabaladığımız, ne kadar emek harcadığımız ve bu süreçte kişiliğimizi ne kadar koruyabildiğimizdir. Bence doğru olduğunu düşündüğümüz ve kişiliğimizi oluşturan değerlerden ayrılmadan hedefimize ve kendimize olan inançla ilerlemeye çalışmamızdır bizi başarılı kılan. Eğer bütün bunları yapmışsak hedefe ulaşsak da ulaşamasak da dünya için küçük olan ama bizim için kendi dünyamızı oluşturan bu serüvende başarılı olabilmişiz demektir.