SEVMEK Mİ, SEVİLMEK Mİ?

Hayatım boyunca varlığından emin olduğum bir şey varsa o da hislerimdir. Bize ödünç verilen şu birkaç milyon nefesin içine duygularımızdan başka sığdıracak bir şeyimiz yok. Sevdiğin birinin yüzünde beliren gülümsemenin verdiği huzuru hangi mücevher, hangi makam ya da kaç lira verebiliyor? Ya da seni seven insanların yanında olmasının verdiği güveni ve huzuru dünyanın neresinde bulabiliyorsun başka? Geçtiğimiz günlerde Amelie Poulain'ın Masalsı Kaderi isimli filmi izledim ve filmin sonuna geldiğimde bu sorularla kafa kafaya vermiş düşünüyorduk. Hayattaki bütün detayları severek yaşayan bir Fransız kızın hikayesi beni içinden hiç çıkamayacağımı sandığım bir ikilemin ortasına atıverdi. Hayatta en iyi yaptığı şey sevmek ve en aç olduğu şey de sevilmek olan bu kızı izledikçe kendime sordum: Sevmek mi büyük marifet, sevilmek mi? Zamanla kendime bu sorunun cevabını kendim verdim. Ne sevmek ne sevilmek.... En başta sevgiye duyarlı olmalı insanın kalbi. Sevmek güzel bir alışkanlıktır. Dediklerine göre sevgi can suyuymuş bütün çiçeklerin ve yeşertirmiş kurak kalpleri. Kalbin her gün atması için güzel bir bahanedir sevmek. Bencil insanlara göre değildir. Fedakarlık ister. Kendinden eksiltmektir. Paylaşmaktır hesaplamadan. İstesek o kadar kolaydır ki birini ya da bir şeyi kalbimize sığdırmak. Bir kitabı sevmek, anneyi sevmek, nisan ayını sevmek... Sevmeye bahane çok ama farkında olan yok. Ne gözler gördüm kimseye sevgiyle bakmamış. Çok insanla konuştum kimseye ağzından "seni seviyorum" sözcükleri dökülmemiş. Onlara göre de birilerini sevmek dünyanın en güç işi ama onları bunun için suçlayamam asla. Yadırgayamam kurak kalplerini. Çünkü biliyorum ki her ne kadar inkar etsek de bencil varlıklarız. Önce sevilmeyi bekliyoruz belki de sevmek için. Hiç sevilmeyen biri sevmeyi nasıl göze alır? Sürekli kalbimden verirsem başka kalplere, bana ne kalır sonunda? Sevilmek ender bulunan bir alışkanlıktır ve sevmekten daha zordur. Kimilerine göre şanslı insanların işiymiş sevilmek. Başkalarının duygularını kontrol edemediğimiz gibi başkalarının bizi sevmesini de sağlayamıyormuşuz ne yazık ki. Kimileri sessizce köşede beklermiş sevilmeyi. Kimileri ise kendilerince ellerinden geleni yaparlarmış bir çift sevgiyle bakan göz için. Sorumluluk istermiş bu yüzden sevilmek. Başkaları tarafından yönetilen hislere bu kadar muhtaç olmak ne kadar acı ve ne kadar çaresizce. Ben bu çaresizliklerle dolu fikri kabul etmiyorum. Çünkü kalbimin anahtarlarını başkalarına vermeye hazır değilim. Bence sevilmek başkalarından beklediğimiz bir yardım değil. Eğer koskoca dünyada hiç beni seven yoksa ben kendimi severim. Hatta bu hayatta bir insanın sevdiği ilk kişi kendisi olmalı. Böylece ilk kendisi tarafından sevilmeli insan. Çünkü bir kere sevgiyle tanıştık mı sevmek de Gonca Sude Kıvrak sevilmek de aynı kolaylıkta. Bu iki eylemin birbiriyle olan bu anlaşmasını fark ettiğimiz an çözdük demektir sevgi denen bilmeceyi. Belki de herkesi sevdiği halde hiç sevilmeyi tatmayan bir kızın öyküsünü izlerken ağlamamın sebebi kendimi o kızın yerine koymamdı. Sadece kendimizi sevmek ve kendimiz tarafından sevilmek kadar basitken hayatın şifresi çok daha uzaklarda aramamıza üzüldüm belki de. Amelie Poulain farkında değildi ama ben farkındayım bu hayatta sevilmenin de sevmenin de birbiriyle yarışacak son ikili olduğunun. Birbirlerini tamamlayan iki eylemin bizi biz yaptığının da farkına vardım zamanla. İşin esası sevgiyi bilmek ve öğrenmek. Sevgi denen panzehir ile tanıştık mı çözümü olmayan hiçbir sorun yok bu hayatta. Doğuştan yeşermeye meyilli kalplerimizi sevgiyle suladığımızda açacak içimizdeki çiçekler ve meyve verecekler başka kalplere.