BİR YÜZÜN ARKASINDA SAKLANANLAR

Hiç beklemediğiniz bir anda hiç olmadığınız birisiymiş gibi, çevrenizden tamamen yabancılaşmış hissettiğiniz oldu mu? Ya da aslında davrandığınız şekilde bir insan olmadığınız düşüncesinin bedeninizi ele geçirdiği oldu mu? Kevin bu sorulara hayatının büyük bir bölümünde 'Evet.' diyerek cevap vermek zorunda kaldı istemsizce. Uyanmakta olan yirmi dördüncü kişiliğine merhaba derken elinde yapabileceği hiçbir şey yoktu oysa ki. Değişimin içinde kaybolurken yapabileceği en ufak bir şey yoktu durumu tersine çevirmek için. Çevrenizde tanıdığınız onlarca insanın tek bir bedende bir araya geldiğini düşünün. Yolda yürürken annesinin ellerine minicik bedenini o hayatta tutuyormuşçasına sarılan küçük bir çocuk, alışverişinizi bitirip mağazadan çıkarken para üstünüzü veren güleryüzlü kasiyer bir kadın, yolda poşetlerini taşımasına yardım ettiğiniz elli yaşlarında bir adam... Aynı yüzün arkasında saklanan onlarca kişilik... Siz daha birine alışamadan diğeriyle henüz tanışmadığınızı düşünün. Kasiyer kadının bir anda hesapları karıştırıp küçük bir çocuğa dönüştüğünü, yaşlı amcanın poşetleri size uzatıp cebinden çıkardığı bozuklukları para üstünüz diyerek verdiğini hayal edin. Üzerinde biraz kafa yorunca durumun korkutucu mu yoksa aslında bizim 'normal' olarak nitelendirdiğimiz hayatlarımızdan farklı olup olmadığını fark etmek uzun sürmez benim kanımca. Hergün yüz yüze geldiğimiz onlarca farklı kişilik insanlara birer birer dağıtılınca sorun olmaz da, birkaç tanesi tek bir insanda bir araya gelince neden bu kadar korkarız ki? Ve neden yardımcı olmak yerine onları kendimizden hergün bir adım daha uzaklaştırarak daha da yabancılaşmalarına sebep oluruz kendilerinden? Oysa onların tek ihtiyacı olan kendileri olabilmekken... Ara ara 'Ben buyum!' diyerek övündüğünüzün kişilikleriniz arasında kaybolup hangisi olduğunuza asla karar veremediğiniz zamanları yaşadığınızı düşünün mesela. Nasıl da ürperir tüm bedeniniz bu fikrin düşüncesiyle bile! Peki şimdi de, tüm bu kişiliklerinizin hakimiyetinin sizde olduğunu hayal edin. Neler yapardınız? Ne kadar ileri giderdiniz? İstediğiniz zaman küçük bir çocuk, istediğiniz zaman bir bilim adamı ve hatta istediğiniz zaman bir dahinin zihnine sahip olduğunuz düşüncesi ne kadar da çekici gelir hepinize. Ciddi bir surat ifadesi ile bunu hayal ettiğinizi, aklınıza gelen çılgınca fikirleri ve hatta karamsızlığı hissedebiliyorum bu satırları yazdığım parmak uçlarımdan. Hangi öğrenci istemez ki matematik sınavındayken öğretmeninin yerinde olup tüm soruları çözmeyi? Ya da kim istemez ki o güzel sergilerde gördüğü resimleri kendisinin çizebilmesini ve dünyanın en ünlü ressamlarından birisi olmayı? Her birimizin hangi durumlarda kimlerin yerinde olmak istediğini buraya yazmak zorunda kalsam cilt cilt kitaplar çıkardı büyük ihtimalle ortaya işin sonunda. İnsanoğlunun içinde yatan ilkel bir kişilik olduğuna inanmışımdır her zaman. Sınırlamalar, kurallar ve yargılamalar olmayan bir dünyada yaşadığımızı hayal etmek her zaman korkutmuştur bu yüzden beni istemsizce. Durduralamaz olmanın kötü sonuçları yüzünden tarih boyunca belirli sınırlamalara tabi tutulmuşuzdur bu yüzden. Her devlet ve her kurum sınırlamıştır hakimiyeti altında olan insan topluluklarını sonu gelmez kaoslardan korumak için kendini. Ama her zaman bir noktadan sonra patlak vermiştir bu sınırlamalar tarih boyunca. Bu yüzden onlarca katliam, savaş ve felaket olaylarını ezberlemek zorunda kalırız sorumlusu olduğumuz o tarih derslerinde. Sorgulamadan ve üzerinde düşünmeden ezberleriz sadece onlarca şeyi. Kevin da sınırlanmıştı yabancı ve yanlış geldiği için birileri tarafından. Ama tıpkı tarih sahnelerinde olduğu gibi o da patlak verdi bir noktadan sonra engellenemez bir şekilde. Sonunda da, pek şaşırtıcı olmasa gerek ki, kaoslarla yüzleşti çevresindeki onlarca insan sonu gelmez bir şekilde.