SÜPER KAHRAMANLAR İLLA DA HAYALLERDE DEĞİL, ASLINDA HER YERDE

İnsanlar neden gerçekte var olmadığını bildiği bir şeye inanmak ister? Hatta bazen zorla varlığına bile inandırır kendini? Bu kadar yalnız mıyız gerçekten de? Tanrı konseptinden ya da batıl inançlardan bahsetmiyorum. En azından henüz. Süper kahramanlar bahsettiğim şey, Sunay Akın'ın mükemmel anekdotlarıyla anlatılmış süper kahramanlar. Birçok insanın hayatını etkileyen, kişiliğinin oluşmasında önemli rol oynayan, aslında gerçek olmayan ama çok bağlandığımız hayali adamlar. Bir beyin fırtınası yapalım hadi. Süper kahramanlar olmasaydı dünya nasıl bir yer olurdu? Ne tarz farklılıklar görürdük insanların psikolojisinde? En başta daha umutsuz olurdu insan. Şu an umudun öneminden bahsetmeyi yeğlemiyorum ama bence bu dünyadaki en önemli olaydır umutlu olmak. İnanılmaz güçlüklerin üstesinden gelen süper kahramanlar nice ilhamlar vermiştir herkese. İyiliğin eninde sonunda kazanacağını bilenlerin sayısı bu süper kahramanlar sayesinde bu kadar fazla belki de. Evet, iyi olanın hep kazanması artık unutmaya başladığımız bir gerçek. Önemli olan bu farkındalığa sahip olmak ve bu adamlar, çok yaşasınlar ki bize bunu çok iyi gösterdiler, gösteriyorlar. Genelde her süper kahramanın bir de süper rakibi olur. Bu süper rakipler de öyle az buz değildir haa. Ama bizimkiler hep kazanır çünkü bu kötülerden bir şey eksik olmaz ; açgözlülük. Hep bir dünyayı fethetme isteği ya da bir her yere kötülük yayma isteği olur bunlarda, gözleri doymaz. E haliyle bir yerde kaybederler. Aslında gerçek hayatla ne kadar uzaklar; uçuyorlar, kaçıyorlar, atlıyorlar falan filan... Ama bir o kadar da yakınlar gerçek dünya hayatıyla. Açgözlülüğün, kötülüğün mahvetmeye çalıştığı güzel olan her şeyin güzel kalmasını sağlayan süper kahramanlarla dolu bir dünyamız var. Süper kahramanlar idealisttir ayrıca. Hayatlarını doğru şeyi yapmaya adarlar. İnsanları süper kahramanlara çeken yegane hislerden biri de bu olabilir mi? Hayatını anlamlandırmak, bir uğur için her şeyini vermek... Bir miras bırakmak hepimizin isteyeceği bir şey değil mi? Biraz daha deli dolu yaşamamalı mıyız sizce de? Biraz daha süper kahramanca. Çünkü hayat sıradan yaşamaya değmeyecek kadar değerli. Herkesin içinde de bir süper kahraman vardır aslında. Herkesin uğrunda hayatını göze alabileceği güzel şeyler vardır. Ama bunları bulacak kadar şanslı olan kişi sayısı az maalesef. Nitekim süper kahramanlar da azınlık değil mi? Hem herkes süper kahraman olsa kimse pek de süper olmazdı. Ama bulan insanlar da, öyle az buz adamlar değil. Hayatımı bu işe adarım diyen adamlar. Geçenlerde kaybettiğimiz devrimci lider Fidel Castro güzel bir örnek mesela. Hayatını dünya bağımsızlığına, adalete, eşitliğe adamış bir kahraman. Marie Curie yine güzel bir örnek verebilir bize. Hayatını bilime adamış ve neticesinde radyoaktiviteyi bulmuştur. Radyoloji bilimini bulan bu süper kadının sonu, trajik bir şekilde radyasyon sebebiyle ölmüştür. İşte bunlar içimizdeki süper kahramanlardır. Bunlar cesaretin, umudun en büyük savunucuları, açgözlülük ve kötülüğün en büyük rakipleridir. Sadece hayal ürünü değildir süper kahramanlar, gerçekte de var olmuş, var olanlardır. He ama yok efendim, bana bu gerçektekiler yeterince süper gelmiyor diyorsanız, olaya yanlış bir pencereden bakıyorsunuz demektir. Olay bu kahramanların ne kadar kötülüğü birer birer yendiği değil de, ne kadar zihni derinden etkileyip cesaret verdiğidir. Ayrıca böyle söyleyebilecek olan bir insan farkında değildir hayal kahramanı olanlarla gerçekte olanların benzerliğinin. Aynı cesaret, aynı umut, aynı ışığa sahiptir bu iki grubun süper üyeleri... Kitap: Sunay Akın Hayal Kahramanları Türkay Can Çekerol