İki Farklı Dünya ve Mutluluk

Ne kadar mükemmel, ne kadar kusursuz bir yaşantımız olduğunu çocukların oyuncakları gördüğünde ağlamasıyla anladım. Kenya'ya gitmek için hazırlanmaya başlamıştık. Gitmeden önce Kenya'yla alakalı hiçbir fikrimiz yoktu ve oraya tek gidiş amacımız yardım bekleyen insanların bir nebze yaralarına merhem olmaktı. Kim bilebilirdi ki gerçeklerin "görünenden" daha acı olduğunu. Havalimanında bizi karşıladılar, akşam olduğu için hiçbir şey seçilemiyordu ve bazı ana yollar dışında neredeyse hiçbir yerde ışık yoktu. Geceyi geçireceğimiz yere geldik, ilk görünüşte sevmesek de amacımız zaten gezi yapmak olmadığı için çok önemsemedik. Sabahın gelmesini heyecanla bekliyordum. Sabah mutfaktan gelen tıkırtılarla uyandık, ev sahiplerimiz bize kahvaltı hazırlamaya çalışıyorlardı. İlk başta çok sevinsek de sonradan hepimiz birbirimize baktık ve duygulandık. Ellerinde bizim önümüze koyacak pek de bir şeyleri yoktu. Onlara hiçbir şey belli etmeden önümüze ne konulduysa yedik. Yedik dediğime bakmayın, boğazımızdan hiçbir şey geçmedi. Kahvaltımızı yaptıktan sonra yanımızda getirdiğimiz eşyaları yavaş yavaş dağıtmak için teneke evler denilen bir bölgeye doğru yola çıktık. Bölgeye girdiğimizde bütün insanlar bize o kadar acımasız ve korkutucu bakıyordu ki, size anlatamam. Meğerse bunun nedeni beyaz olmamızmış. Önceden gelen bütün beyaz insanlar mutlaka bir zarar verip gittiği için insanlar çok ön yargılıymış. Gideceğimiz yer bir Müslüman yetimhanesiydi. Yetimhanenin görüntüsü Türkiye'dekinden çok farklıydı. Bir yetimhane gibi değil de daha çok çamurdan dört tane duvar gibi duruyordu. Biz içeriye girer girmez bütün çocuklar saklanacak yer aradı; Ta ki biz yanımızdaki getirdiğimiz yiyecek ve giysileri çıkarana kadar. Anlamışlardı ki biz kötülük için değil iyilik için gelmiştik. Oradaki çocukların mutluluğunu görmeliydiniz. Onlar kıyafetleri deniyor yiyecekleri yiyorlardı ve biz de kenarda çok derin bir şekilde düşünüyorduk: Türkiye'de bu durumda olan insanlar var mıydı gerçekten? Açım diye yolun kenarında dilenenler aç mıydı? Ya da o çok zengin olup, çok lüks arabalara binen insanlar hiç mi bilmiyordu buradaki insanları? Dünya iyiliğe bu kadar aç mıydı? Geçen hafta annemin emek emek yaptığı ama benim beğenmeyip yemediğim yemeği ben nasıl unutacaktım? Nasıl bu kadar Kör olabiliyorduk? Çocukların cıvıltıları mutlulukları arasında dalmışken, bir tane ufaklık bizi uyandırdı. Şimdi oyun vaktiydi. Oyun oynayacaktık. Aslına bakarsanız çocukların oyun oynaması kadar doğal başka bir şey yoktur, ama ben oyun oynayacağımızı duyunca çok şaşırmıştım. Sadece anlayamıyordum bir çocuğun nasıl hiçbir şeyi olmaz ama oyun oynayabilecek kadar heyecanı olur. Oyunlar oynadık, şarkılar söyledik ve gün batmadan oradan ayrıldık. Kendimi düşünmekten alamıyordum. Çok büyük bir bolluk içinde yaşıyorduk ve komik bir şekilde her zaman şikayet edebilecek bir şeyler bulabiliyorduk. Acaba o yetimhanedeki çocuklara bizim imkanlarımız verilseydi neler yaparlardı? Anladım ki bizim için çok kıymetsiz çok basit olan şeylerle tarifsiz bir mutluluğu yaşayabiliyorlardı. Bizim dünyamızda tüketimi arttırabilmek için "mutluluk" slogan olarak kullanılırken, onların dünyasında ise ufacık şeylerle gerçek mutluluk nasıl yaşanıyordu. Bizim dünyamızda mutluluk sanal bir kavram seviyesine düşmüşken, onların dünyasında yaşanılan, hissedilen bir kavramdı 1 Abdulkadir Kayalı 21701668 İki farklı dünya, kim ne derse desin bu dünyalar birbirinden o kadar uzak kutuplardaki ortası yok. Ya zengin var mutluluğunu sanal yaşayan; Ya da zengin olmayan ama basit şeylerle çok mutlu olabilen. İki dünyayı da oluşturan biziz. Bakarız ama görmeyiz, görürüz ama yapmayız. Şimdilik sadece unutmayalım, kimilerinin beğenmedikleri, kimilerinin görünce mutluluktan ağladığı hayalleri olabilir. 2