BİRAZ HÜZÜNLÜ, BİRAZ MİZAHİ BİR YAĞMUR

Neden bu kız bir türlü susmuyor? Dikkatimi toplayıp karşımda oturan ortaokuldan arkadaşım Elif'e bakıyorum. Dediklerini dinlemeye başlıyorum. Yine geçen gün başına gelen sıradan bir olayı dramatize ederek sanki tsunamiye yakalanmış ve ailesini koca dalgaların arasından kurtarmak için varını yoğunu ortaya koymuş bir kazazede havasında anlatıyor. Yanlış anlamayın Elif'i çok severim, çok eski arkadaşımdır ama bazen gerçekten çok fazla konuşabiliyor. Ve de olayları çok abartarak. Normalde şu an çoktan arabama binmiş, evimin yolunu tutmuş olmam gerekiyordu. Eğer tam kapıdan çıkarken bardaktan boşanırcasına yağan yağmur başlamamış olsaydı öyle olabilirdim de. Bu yüzden kısa bir kahve içmeden Elif'in hayatında başına gelen tüm olumsuzlukları dinle saatine dönüşen bu buluşma beni umutsuzca yağmurun bitmesi için dua ettiriyor. Anlattıklarının başını kaçırdığımdan artık dinlesem de anlamayacağım bahanesine sığınarak ona çaktırmadan etrafı incelemeye başlıyorum. Birkaç ayda bir hayatımızda olan biten genel şeyleri konuşmak için her zaman buluştuğumuz kaffedeyiz. Dışarıda yağan yağmur havayı kararttığı için daha akşamüstü olmasına rağmen tüm ışıklar açılmış durumda. Yağmurdan kaçmak için kaffeye sığınan insanlar sayesinde geldiğimizde bomboş olan mekanda şu an oturmak için tek bir masa dahi kalmamış, genelde kimsenin oturmadığı bar sandalyeleri bile neredeyse dolmuş. Yağmura hazırlıksız yakalandığı için saçı bozulmuş kadınlar şikayet ediyor, çocuklarının gürültüsüyle uğraşmaktan yılmış anneler yorgun yorgun iç geçiriyor. Bu sırada Elif'in kahvesinden yudum almak için verdiği birkaç saniyelik boşluğu fark ediyorum ve fırsatı kaçırmamak için hemen ayağa kalkıyorum. "Çok susadım bir şişe su alacağım bir şey ister misin?" diye soruyorum kibarca. "Yok canım sen git gel olayın en heyecanlı kısmını anlatacağım bak sana." Diye cevap veriyor. Şu yağmurun bitmesi için daha da fazla dua etmeye başlıyorum. Kasanın önündeki uzun sıra tam bana gelmek üzereyken cüzdanımı unuttuğumu fark ediyorum. Arabamı kapalı otoparka park ettiğimi hatırlayınca seviniyorum ve kapıya doğru ilerliyorum. Tam kapıyı açacakken kapının karşı tarafındaki kişi benden önce davranıyor ve önce benim geçmem için koluyla kapıyı tutup bekliyor. Teşekkür etmek için kafamı kaldırdığım sırada bir çift mavi göz ile karşılaşıyorum. Hayatımda gördüğüm en delici, keskin bakan ama garip bir şekilde bir o kadar da masum gözler bunlar. Gözlerden bakışlarımı alamıyorum fakat sonra nerede olduğumuzun farkına varıp aceleyle kapıdan çıkıyorum. Arabama kadar olan kısa yol boyunca aklımı gözlerin sahibinden alamıyorum. Geri döndüğümde suyumu alıp masamıza dönmeden önce kaffemizin her yerini gözlerimle tarasam da onu göremiyorum. (Üç ay sonra) Hayatımın en stresli sabahını yaşıyor olabilirim. Okuldaki hazırlık atlama sınavımın sözlü kısmına 15 dakika geç kaldım ve şu an sınava girip giremeyeceğimden bile emin değilim. Okula girip hemen arabamı park ediyorum ve sınavın yapılacağı binaya doğru koşuyorum. İçeri girince sınav yetkililerinin masasına gidip arabama çarptıklarıyla ilgili bir yalan uyduruyorum. Sözlü sınav için kendi sınav partnerimi kaçırdığımı fakat benden bir sonra girecek olan adayla birlikte beni alabileceklerini söylüyorlar böylece inanılmaz bir rahatlık kaplıyor içimi. Adımı anons ettiklerinde gösterdikleri sınıfa giriyorum ve içeride gördüğüm manzara karşısında şok oluyorum. Karşımda, partnerimin oturacağı sandalyede aylar önce Elif ile gittiğim kaffedeki çocuk var karşımda. Bu yazımda tesadüflerin hayatımızı ne kadar değiştirdiğini göstermek istedim. Şişhane'ye Yağmur Yağıyordu kitabının beni en çok etkileyen yanı anlık tesadüflerin hayatımızı nasıl değiştirdiğini fark ettirmesi oldu ve bu kitabı okuyunca tesadüflerin verdiği heyecanla benim aklımda yukarıda yazdığım hikaye oluştu. Tesadüflere bu kadar bağlı yaşadığımızı düşünmek beni gerçekten heyecanlandırıyor ve yukarıda yazdığım gibi durumların olabileceğine inandırıyor. Bu yüzden Şişhane'ye Yağmur Yağıyordu kitabı beni heyecanla hayal kurmaya itti. En küçük olayların bile hayatlarımızı değiştirdiğine inanan ben bu kitapta da aynı düşünceyi gördüm. Her saniye insanın hayatı için çığır açacak şekilde önemlidir. Evimizden işe/okula giderken geç kaldığımız için söylenirken belki de hayatımızı sonlandıracak bir trafik kazasından şans eseri kurtuluyoruzdur ya da geç kalmasak saniye farkıyla kaçıracağımız hayatımızın aşkını buluyoruzdur. Kitabın da adını veren ilk öyküde şans eseri hayatları kesişen insanları ve bu kesişmeden sonra hayatlarının değiştiğini görüyoruz. Bu da bizi aslında hayatlarımızın ne kadar da tesadüflere bağlı olduğunu düşünmeye itiyor. Bu kitabın içerdiği bu mesaj bana hayatımızın önemi ile ilgili ayrı bir bakış açısı kattı diyebilirim. Hayat aniden bastıran yağmurlu bir hava gibi aslında. Ya yağmurun altında dans ederek beklenmeyen suyun tadını çıkarırsınız ya da ıslandığınızdan şikayet edersiniz. Fakat ne olursa olsun yağmurun bereket getirdiğini her zaman anımsayabilmelisiniz. Böylece hayat ve onun sürprizlerinin muhteşemliğinin farkına varabilirsiniz. Irmak Güvener