İÇİMDE ÖLEN BİRİ VAR

Doğduğumda 3 kilo 350 grammışım ben. Zamanla büyüdüm, yaşadım, ağırlaştım şimdi bilmem kaç katıyım. Ben ağırlaştıkça dünya ağırlaştı taşıyamaz oldu artık beni, dünya ağrıdı. Ben ona yük olaya başladım o da bana. Sanıyorum ki siz de bilirsiniz, zaman zaman içimizi kaplar böyle bir dünya ağrısı. Acıların, yıkımların, psikolojik bunalımların arkasından hiçbir umut ışığı, seçim şansının olmaması değil, yapılabilecek herhangi bir şeyi yapmaya hal bırakmayan bir ağırlıktır içimizde taşıdığımız. Ve yağmurun geleceğini hissettiren romatizma ağrısı gibi, bir sonraki güne uyanmanın ağrısıdır dünya ağrısı. Doktorun, ilacın çözüm olabileceği bir şey değildir pek, saç uçlarımızdan tırnak uçlarımıza kadar uzanır, iç organlarımızdan daha içerdedir; parça parça yahut olduğu gibi "içim[iz]de ölen biri var"dır. Ayfer Tunç Dünya Ağrısı kitabında Mürşit'in sancılarına ve içinin yosun tutmuş yanlarına beni öylesine ortak etti ki kendimi bir okuyucu gibi değil Mürşit'in dert ortağı madenci gibi hissettim. İçinde dinmeyen acılar barındıran ve söz ona gelene kadar Mürşit'i dinleyen madenci gibi... İşte onu dinlerken kendi yaralarımla da yüzleşme fırsatı buldum. Ailemle ya da çok sevdiğim, değer verdiğim arkadaşlarımla yaşadığım sorunlarda içimin sıkıntıyla ne denli kaplandığı geldi aklıma. Bilirsiniz içinizi saran bir sıkıntınız olduğunda sanki tonlarca yük bindirilmiş gibi hissedersiniz üstünüze. Nefes almak bile zorlaşır, göğüs kafesiniz sizi koruma işlevi görmez de bir kelepçe gibi davranır. Sıkar, sıkar, nefessiz kalmanız için uğraşıyormuş gibi, sanki bunun için varmış gibi. Baskı öylesine artar ki bir yerden sonra kemikleriniz içe çöküyor ve organlarınıza batıyormuşçasına bi hisse kapılırsınız. Her hareketinizde kemikleriniz de oynar ve durmadan içinizi kanatmaya devam eder. Ben böyle sanıyordum ama değilmiş işte. Aslında kemiklerimiz içe çökmüyor, ağrımız büyüyor da kemiklerimize çarpıyormuş. İçimiz daralmıyor, içimiz dar geliyormuş. Kitapta işlenen pek çok güncel unsurun içinde beni en çok çeken Mürşit'in hayata karşı kırgınlığı oldu. Umduğunu bulamamaktan ibaret koca bir hayatın öyküsü bu. Tam da bu noktada gerçekten kırıldığım ve üzüldüğüm zamanlarda hissettiğim duyguları karşılıyor bu öykü ve bu sebeple de karakteri kendimle özdeşleştiriyorum. Yorulunca kenara geçip oturan sonra oynamaya devam edecek bir çocuğun öyküsü değil, oyunun ta kendisine kırgın olduğundan oynamayı bırakmış bir çocuğun öyküsü. Ne var ki oynamasa da izlemeye devam ediyor, öylece bırakıp gidemiyor, sanırım "içinde intihar korkusu var" . Ve aslında hiç de şaşırtıcı olmayacak şekilde en çok koşan çocuktan bile daha çok yoruluyor, bu oyun varlığıyla onu yormaya yetiyor. Soruyorum kendime "Yaşlanmak ne?" diye, yaşlanmak işte bu yorgunluk. Yaşlanmak tüm dünyanın ağırlığını omuzlarına almak, yaşlanmak artık bu oyundan sıkılmak, yaşlanmak hissettiği ağırlığın her gramında doğrultamadığı belini toprağa yaslamayı arzulamak. "İnsanın yaşlandıkça kısalmasının nedeni bu, kemiklerin kısalmasıyla ilgisi yok, yerçekimi denen şey dünyanın yorgunluğu aslında, bizi yere çeken şey dinmeyen bu yorgunluk." (Tunç 111)1 1: Ahmet Kaya- İçimde Ölen Biri Var : Ahmet Kaya- İçimde Ölen Biri VarİÇİMDE ÖLEN BİRİ VAR Sorunlarla karşılaştığımızda, acıların, sırların, yaşanmışlıkların altından kalkamadığımızda kendimizi öylesine güçsüz hissederiz ki dış dünyaya objektif biçimde bakıp acılarla fokur fokur kaynayan denizde tek olmadığımızı anlayamayız bazen. Sonunun geleceğine dair hiçbir umut bulundurmayan bu sızılardan muzdarip tek kişi olduğumuzu düşünmek acıyı özel mi kılar, iyi mi gelir yoksa yarayı daha fazla mı derinleştirir, açıkçası bilmiyorum. Ancak ağırlığa tek başıma göğüs germeye çalışmadığımı bilmek, kendimi yalnız ve tek hissetmemek bu konuda beni rahatlatıyor. İster yıkık dökük bir otelde ister göz kamaştıran bir bağda bahçede yaşansın acı tekil değildir. Nefes almak herkesi en az bir kere ağrıtır. "Benim de ağrıyor... herkesin az çok ağrıyor içi (...) Yaşamak böyle bir şey değil mi zaten... dinmeyen bir ağrı." (242) Beste YILMAZ