Ne İçin Yaşarız

Her günümüz koca bir insan selinin ortasında geçiyor ve biz, bu insan selinin içinde bulabildiğimiz az sayıda insana tutunabiliyoruz ancak. Geri kalan kalabalığı göz ardı ediyoruz. Onları anlamak için en ufak bir çaba harcamıyoruz. Yüzümüze çarpan rahatsız edici dalgalardan ibaretler bizim için. Yanımızdan gelip geçiyorlar ve biz, onların da bir akla, ruha sahip olduğunu unutuyoruz. Halbuki onlardan birini adamakıllı anlamaya çalışıp sözlerini irdelesek belki de daha önce eşine benzerine rastlanmamış bir zenginlikle karşılaşacağız. İşte Sabahattin Ali'nin Kürk Mantolu Madonna'sı bizi o insanlardan birinin eşsiz ve bir o kadar da mahsun dünyasına götürüyor. O bizi götüredursun, ben de o dünyayı size kendi penceremden sunacağım. Kürk Mantolu Madonna'da Raif Efendi'nin iç parçalayan öyküsünü, çok yerinde yapılmış psikolojik çözümlemeler sayesinde daha iyi anlıyoruz. Sabahattin Ali romanını yazarken sembolik bir karakter aracılığıyla okuyucuya da yer vermeyi unutmamış. O karakter bizim yerimize Raif Efendi'yi gözlüyor ve ne kadar boş ve normal bir insan olduğunu gözler önüne seriyor ancak bu noktada, Sabahatiin Ali karakterimizin iç dünyasına dair bir ipucu sunuyor bize. Bundan sonra şaşkınlık içerisinde sayfaları çevirmekten başka çaremiz kalmıyor. Kendimizi Raif Efendi'nin iç dünyasını merak etmekten alamıyoruz. Her bir çevrilen sayfada bir sırrı daha çözüyoruz onun iç dünyasına dair. Olayları Raif Efendinin anılarını karaladığı defterden takip etmeye başlıyoruz bir süre sonra. Bu anı defteri sayesinde Raif Efendinin ruh zenginliği içinde kendimizi kaybediyoruz adeta ancak bu zenginliğin tek başına mutluluk getirmeyeceğini çok geçmeden fark ediyoruz çünkü birikimlerimiz, hazlarımız, duygularımız kısacası ruhumuzun tüm hazinesi anlamsız kalıyor eğer bu güzellikleri paylaşabileceğimiz kimsemiz yoksa. Diğer bir ihtimal ise bu durumun bizden kaynaklanıyor olması. Yani etrafımızda paylaşabileceğimiz insanlar var ancak biz onlara kendi benliğimizi açmıyoruz. Kendi hazinelerimize layık görmüyoruz bu insanları. Her iki ihtimal de mutlak bir yalnızlıkla sonuçlanıyor ve bu yalnızlık hissi hayatımızı günden güne daha değersiz kılıyor. Tek başına yaşanılan bir hayat ne kadar değerli bir hayattır bunu sorgulamaya başlıyoruz. İnsan ne için yaşar bu hayatta? Sabahattin Ali bir tokat gibi çarpıyor bu soruyu yüzümüze. Günlük hayatımızın kargaşasında üzerinde kafa yormaya fırsat bulamadığımız ya da özellikle zihnimizin derinliklerine attığımız düşünceler su yüzüne çıkıyor bu soruyla. Sahi biz ne için yaşıyoruz diye durup düşünmekten kendimizi alamıyoruz. Daha iyi yaşam koşullarına ulaşmak için mi yaşıyoruz? Sürekli çalışıp didinmemiz bu yüzden olsa gerek. Peki o hep hayalini kurduğumuz yaşama kavuştuktan sonra ne olacak? O zaman ne için yaşayacağız? İşte bu noktada cevapları Kürk Mantolu Madonna'da buluyoruz. Bize bu soruları sordurtan kitap, cevapları da barındırıyor. Cevaplar kendi içimizde yatıyor, uzakta değil. O halde kendimize dönelim biraz. Yaşadığımız güzellikleri düşünelim. En basitinden, bir tabloya baktığımızda sadece kendimizin gördüğünü düşündüğümüz bir ayrıntı ya da bir insanda bulduğumuz farklı ve güzel bir özellik. Bu güzelliklerin hepsi ruhumuzu besliyor bize farklı bakış açıları kazandırıyor ancak tüm bunları bir başkasıyla paylaşmadıktan sonra tüm bunların hiçbir anlamı yok çünkü ruh zenginliği ancak ve ancak paylaşıldıkça bereketlenir ve çoğalır. Diğer türlü, bu zenginlik içimizde büyür ve gün gelir bizi boğmaya başlar. Yani aslında cevabımız çok basit. İnsan kendi ruhunu başkalarıyla bütünlemek, böylece mutlak bir ruh güzelliğine ulaşmak için yaşar. Romanda, Raif Efendinin bu arayışı konu edilir ve onun aracılığı ile anlatılmak istenenler bunlar. Okuduktan sonra hayatın anlamını sorgulamamanız mümkün değil.