YALNIZLIKLAR İÇERİSİNDEKİ BENLİĞİM

Yalnız kalmak istiyorum bu aralar. Şehrin inanılmaz gürültüsü ve yapılması gereken işlerin ağırlığı altında eziliyorum, zihnimin yeteri kadar nefes alamadığını hissediyorum bir süre sonra. Kendi benliğimle yalnız kalmaya büyük bir özlem duyuyorum, tüm bu kalabalıkları görmezden gelircesine. Elime kahvemi alıp koltuğa uzanmak, kahvemi dökerken dışarıları seyre dalmak ve kendi derinliklerime inmek istiyorum. Benliğimde keşfe çıkmayı oldum olası çok sevmişimdir ben; özellikle de etrafımdaki baskı ve gerginlik arttığında. Bunu düzenli olarak yapmak istiyorum aslında, ancak bazen gerçekten zaman saatle ve benimle dalga geçermişçesine akıyor ellerimin arasından. Ve ben bir gün daha yaşlanmış oluyorum, yıllara yenik düştüğümün ayrımında olmayarak. Bu yüzden mümkün olduğunca uyku diliminden küçük parçalar koparmaya çalışıyorum, içimdeki bu yeni insanı tanımlayabilmek için. Çünkü biliyorum ki, seyahat etmeyi ne kadar seversem seveyim; eğer benliğimi yeterince öğrenmeden gidersem uzaklara, beni gene bir yabancı karşılayacak kendimden içeri. İşte bu yüzden, zihnimin kuytularına gömülmeyi seviyorum ben. Yaptığım her şeyin ve tüm sorunlarımın bir açıklaması var kendi içimde; bunları öğrendikçe, ilmek ilmek sabırla çözdükçe kendi geçmişimle barışıyorum. Bunu yaptıkça da, kendimi bilmenin ve bununla yaşayabilmenin o rahatlatıcı duygusu, tüm yüklerime bir tokat gibi çarpıp hepsini deviriveriyor. Daha da hafifliyorum, savaşmam daha da kolaylaşıyor şehirle ve insanlarla. Belki de alıp başımı gitmeliyim. Kısa süreliğine kafamı dinlemekten değil, tamamen gitmek ve kendimle yalnız kalmaktan bahsediyorum. Hazırlanarak değil, yarına ne yiyeceğimi bile düşünmeden vurmak istiyorum kendimi yolara. Kendimle en yakın arkadaş olup, ömrümün sonuna kadar yapacağım işleri ve sıklık derecelerini kendim belirleyeceğim bir hayat düşlüyorum. Bu kararımdan caymama ve tökezlememe sebep olan tek şey sevdiklerim oluyor, değer verdiğim insanlardan uzaklaşma hissi bir kaya gibi oturuyor yüreğime. Dolambaç kitabının ana karakteri Emilie ise, ailesini ve yasak aşkını arkasında bırakarak, yanına sadece hastalığını ve kendini alarak bunu başarabilmiş bir kadın. Benim cesur versiyonum diyebiliriz aslında, kendi yalnızlık hissini ve sıkılganlığını benim gibi satırlara dökmektense, kendi yalnızlığında demlenmeyi daha uygun görmüş ruhu ona. Kalmak ve savaşmaktır belki de daha cesurca olan. Tüm bu gürültüye ve şehrin trafiğine, insanların sabitleşmiş doğrularına ve dedikodularına katlanabilmek, belki de yapabileceğim en yürekli davranıştır. Bilemiyorum, sevdiği insanları arkasında bırakıp gidebilmek herkesin harcı değil elbet, ancak kalıp savaşmak yerine gidebilmek, önümüzde uzanan seçenekler arasında kolay olanı seçmek olabilir biraz da. Ben bu kadar alıp başımı gideceğim diyorum ama, gidersem yine bir başka bedenin omuzlarında huzur bulacağımın farkındayım. Her ne kadar bunu kabullenmek istemesem de, başka birilerinin yanımdaki mevcudiyetine ihtiyaç duyuyorum zaten. Bana gerginlik ve baskı iyi gelmiyor sadece, yoksa sanırım hayatımın çok büyük bir kısmını yalnız başıma harcayabileceğimden emin değilim. Dışarıdan belki de tam görünüyorum ama, içeride eksik ve sızılı bir ruh taşıyorum aslında. Ben en iyisi arada kendi benliğimle tanışmaya devam edeyim. Şu an içinde bulunduğum durumda en çok işe yarayabilecek olan çözümüm bu çünkü. Tamamen farklı bir insan gibiyim kendimle konuşurken, daha önce çok sık karşılaştığım, ama hiç oturup uzun uzun muhabbet etmediğim bir insan gibi oluyor benliğim gözümde. Biliyorum ki, beni hiçbir zaman yargılamayacak olan sadece o var hayatımda, sadece o beni olduğum gibi kabullenmek zorunda, çünkü aynı bedene katlanmak zorundayız önümüzde akıp giden seneler boyunca. İşte bu yüzden, fırsat bulduğum her zaman kendimle konuşmaya devam etmek en büyük keyiflerim arasında, tıpkı yazma sevdam gibi, devam ettikçe beni tamamlayan ve yaşama umutla bakmamı sağlayan.