Ait Olduğumuz Topraklar

Son yıllarda ülkemiz birtakım kötü olaylar yaşadı. Darbe girişimi, terör örgütlerinin eylemleri, bombalı saldırılar başta olmak üzere birçok talihsiz olay meydana geldi. Artık dışarı çıkarken hatta okula ya da işe giderken bile kendimizi güvende hissetmiyoruz. Ülkemizde yaşayan insanlar arasındaki boşluk gün geçtikçe artıyor. Birbirimizi etiketleyip ötekileştiriyoruz, sanki aynı ülkenin insanları değiliz de birbirimizin düşmanıymışız gibi davranıyoruz. Bu yüzden ülkemizde yaşayan insanların büyük bir çoğunluğu halinden memnun değil, mutsuz ve başka ülkelerde yaşamların hayallerini kuruyor. Gerek ekonomik açıdan gerekse güvenlik, sosyal yaşam açısından daha gelişmiş ülkelere göç etmeyi düşünüyor. Daha mutlu olmak adına bu ülkeden gitmeyi bir çare olarak görüyor. Doğrusunu söylemek gerekirse geçen seneye kadar ben de böyle düşünen insanlardan biriydim. Zaman içinde bu düşüncem değişmeye başladı ve Anıtkabir'e son ziyaretimden sonra artık bu ülkede kalmaya, bu ülke için çalışmaya karar verdim. Daha önce de birçok kez Anıtkabir'e gitmiştim, müze ziyaretinde bulunmuştum ama bu kez bir rehber eşliğinde gezme fırsatı buldum ve öğrendiklerim beni çok derinden etkiledi. Tüm müzeyi gözyaşları içinde gezdim. Ülke olarak şu anda çok zor süreçlerden geçtiğimiz doğru, pek çoğumuz tedirginiz, kendimizi güvende hissetmiyoruz, yakınlarımız için endişeleniyoruz. Ama bu günler de geçecek. Daha önce nasıl geçtiyse toplum olarak birlik olduğumuzda; birbirimizi sen Kürt'sün, sen Laz'sın, sen Yahudi'sin, sen türbanlısın, sen açıksın, sen siyahsın, sen beyazsın diye yaftalamayı bıraktığımızda bu günleri aşmak için bir adım atmış olacağız. Farklılıklarımızı hakaret olarak değil ülkemizin zenginliği olarak kabul etmeliyiz. Yıllar önce Kurtuluş Savaşı'nı yaşamış bir ülkenin evlatları olarak bizi bu olaylar yıldıramaz. Bunun için de değişime tabii ki kendimizden başlamamız gerekiyor. Ön yargılarımızı bir kenara bırakıp daha önceden yaptığımız hataları düzeltmeye başlamamız sonra da çevremizdekilere bu düşünceleri yaymamız gerekiyor. Yani bu günleri atlatabilmemiz için en önemli nokta birlik olmamız ve bu birliği korumamız. Bunun dışında ülkemiz için çalışıp bu ülkenin gelişmesini sağlayabiliriz, o zaman ekonomik sıkıntılar yüzünden insanların başka ülkelere göç etmesine gerek kalmaz. Bu, insanlar asla yurtdışına çıkmasın, oralarda yaşamasın, eğitim görmesin anlamına gelmiyor. Elbette daha iyi olabilmek için ne gerekiyorsa onu yapacağız ama sonunda yine kendi vatanımıza döneceğiz. Anıtkabir'de gördüğüm bir diğer şey de Aziz Sancar'ın Nobel ödülüydü. Ödülün üzerinde de Mustafa Kemal Atatürk'ün yurtdışına eğitim için gönderilen öğrencilere iletilmesi için Milli Eğitim Bakanı'na çektirdiği telgraf vardı. Telgraf şöyle diyordu: "Sizi bir kıvılcım olarak gönderiyoruz. Gür alevler olarak geri dönmelisiniz." Bu söz ve bu ödül beni çok etkiledi, gözyaşlarımı tutamadım gerçekten çok duygulandım. Aziz Sancar ülkesiyle olan bağlarını asla koparmamış, Atatürk'ün bu sözüne riayet etmiş çok büyük bir bilim insanı. Hepimiz onunla gurur duyuyoruz fakat onu örnek alarak onun gibi başarılı olmaya da çalışmalıyız. Bizim vatanımız burası, ait olduğumuz topraklar bu topraklar. Dünyadaki hiçbir yer ne kadar konforlu olursa olsun bizim ülkemizin yerini tutamaz. Ülkemizin havası, suyu, toprağı, kültürü, insanları benzersiz, başka hiçbir ülkede bulunamaz. Bu değerlere sahip olmak bizim açımızdan büyük bir şans. Bunun farkında olmalı ve ülkemiz için çalışmalıyız. Sonuç olarak, son günlerde yaşadığımız zorluklar bizi yıldırmasın, ülkemizden soğutmasın tam aksine ülkemize daha çok bağlanmamıza, sahip olduğumuz değerlerin farkına varmamıza vesile olsun. Birlik ve beraberliğimizi koruyarak bu zor günleri atlatmamızı ve güneşli günlere de ülkemiz için çalışarak ulaşmamızı diliyorum. Bu ülkeden daha birçok Aziz Sancar çıkacağına inanıyorum. Müze ziyareti sırasında çektiğim Aziz Sancar'ın Nobel Ödülü ve üzerinde de Atatürk'ün sözü