FARK ETMEDİĞİMİZ ŞANSIMIZ

20. yüzyılın sonlarında belki de 21. yüzyılın başlarında doğmuş bir nesil olarak ne kadar şanslı olduğumuzu bir kez daha hatırlatmak istedim. Bunun hızla gelişen teknolojiyle; iphone'larla, ipad'lerle ya da televizyonda ve sinemalarda izlediğimiz büyük bütçeli filmlerle alakası yok. Bu şansımız toplum olarak bu yıllarda savaş ve savaşın getirdiği zorlukları görmemiş olmamız. Ne düşündüğünüzü az çok tahmin edebiliyorum "sınırımız olan Orta Doğu'da sürekli bir savaş var'' ya da "dedelerim dünya savaşı gördü" gibi yorumlar aklınızdan geçiyor olabilir ama benim demek istediğim ülke olarak savaşta olduğumuz yılları hatırlayan yoktur ve inanın görmek istemeyiz. Ne I. Dünya Savaşı'na tanık olacak kadar uzun yaşadık ne II. Dünya Savaşı'nı gördük. Bu her milletin elinde olmayan bir şanstır ve savaşın arkasında bıraktığı trajediyi görmemize engel olmuştur şu ana kadar. Günümüzde Türkiye'nin şu anda en çok karşılaştığı sorun Suriyeli mülteci sorunudur. Bu örneği verme sebebim hem çok aşina olduğumuz bir konu olabileceği ve olaylar arasında daha rahat ilişki kurmamızı sağlayabileceği içindir. Orada yaşayan insanların ülkelerindeki iç savaş nedeniyle bütün mal varlıklarını geride bırakarak ülkemize barınma, yeme ve sağlık hizmeti gibi temel ihtiyaçlarından yoksun bir şekilde gelmişlerdir. Bu durum savaşın yıkıcı etkisini bir kez daha yüzümüze vurmuştur. Savaş, kayıp ilanlarıyla dolan gazetelerin çoğaldığı, insanların her gün aldıkları ölüm haberleriyle sarsıldığı, evini ve dostlarını, kısacası hayatlarını geride bırakıp bir şekilde yaşama tutunmaya çalışan insanlar bırakmıştır geçtiği yerde. Belki de bu yüzden savaş denince akla hemen yıkım kelimesi geliyordur. Bu yıkım sadece binalar, caddeler ve şehirler üzerinde olan maddi bir hasardan ibaret olmamakla birlikte ailelerin yıkılması, sevdiklerimizin ölmesi, kayıp haberleri vs. insanlar üzerinde psikolojik yıkımlar olmak üzere manevi yıkımlara da yol açabilmektedir. Böyle bir durumda hiç karşılaşmadığımız için ne kadar şükretsek az. Fakat böyle bir durumda yapılması gereken tek bir şey vardır: Umutlu olmak. Ivana Bodrozic'in "Hiçbir Yer Oteli" adlı yapıtında ise savaşın getirdiği yıkım genç bir kızın hayatı üzerinden anlatılmıştır. Ülkesinde çıkan iç savaştan sonra annesi ve abisiyle birlikte 9 metre kare olan bir odada yaşayan küçük bir kızın (adı kitapta geçmiyor) hayatta kalmak için çalıştığı bu yapıtta parçalanmış bir ailenin izleri görülmektedir. Babasının ülkesindeki savaşta olması ve kendisinden haber alınamaması aile içinde sürekli bir karamsarlık havası yaratmıştır. Ne de olsa belirsizlik insanın içini kemirirken insanın bildiği şeyin onu etkileme ihtimali daha az olur. Ana karakterin hayat tarafından üzerine atılan her türlü zorluğu yenmeye çalışması ve bunu yaparken gösterdiği iradesi beni en çok etkileyen nokta olmuştur. Bunun yanında ana karakterin bir an olsun bile umudunu kaybetmemesi ve sürekli gelecekte her şeyin iyi olacağına dair hayaller kurması ana karakterin beni en çok etkileyen ve yapıtın en güçlü yanı olmuştur. "Bir gün bir eşim olduğu zaman, kırmızı puantiyeli, ipek elbisem olacak. Sarı, havlu kumaşlı ev kıyafeti üzerimde komşuma kahve içmeye gideceğim, uzun uzun bütün gece dedikodu yapacağız... Biz böyle konuşurken kızım ayaklarımın arasına çömelip oynuyormuş gibi yapacak." (Bodrozic, 107) Daha yaşımız küçük, önümüzde uzun bir ömür var ve daha nice olaylara tanık olacağız. Daha kaç kez üzülüp kaç kez sevineceğimizi kestiremeyiz. Geleceği göremeye biliriz, hatta umutsuz olabiliriz ama geleceğe umutla bakmamız gerekiyor. Elimizde olan fakat fark etmediğimiz bu şansımız bir gün tükenmeden önce gelecek hakkında bir planımızın olması gerekmektedir. Savaşlar engellenemeyebilir, sonuçları da kimsenin istemeyeceği bir şekilde sonuçlanabilir ama bizi ayakta tutacak bir güç ararsanız fazla uzağa gitmenize gerek yok, güç içinizde.