KAÇIŞ

Yürüyorum. Yağmur nedeniyle adeta bir aynaya dönüşmüş kaldırımda, egzoz dumanlarıyla nefes almamı zorlaştıran arabaların yarattığı baş ağrıtıcı gürültü içinde yürüyorum. Belki de haksızım; belki de toplum denilen şey, düşündüğüm kadar aşağılık bir oluşum değildir. Düşünüyorum. Gökyüzünü görmemi engelleyen çirkin, yüksek ve sık binalardan birinin içindeki bir kafe dikkatimi çekiyor. Durup camdan içeri bakıyorum. Takım elbiseli bir adam, iki tane kızla flörtleşiyor. Takım elbise giymiş ben iki tane kızla konuşuyorum. Adam içkisini yudumlamadığı zamanlarda sürekli gülümseyerek sempatik gözükmek, bu geceyi daha önce hiç tanımadığı bu kızlarla geçirmek için elinden gelen her şeyi yapıyor. Ben daha önce hiç tanımadığım bu kızlarla geceyi geçirmek için elimdem gelen her şeyi yapıyorum. Sahte gülücükler, umursamadığım ve bana hiç bir şey katmayacak boş sorularım ve güzelce taranmış saçlarım... Hayır, artık eminim. Toplum, hastalıklı bir yapı... Özgürlüğe Yolculuk -orijinal ismiyle Into the Wild- filminin en etkileyici sahnesiydi bu sahne benim için. Benle aynı şeyleri düşünen, fakat benim aksime isyan etme cesaretini kendinde bulabilen Alexander Supertramp'in toplumun ona koyduğu isimle Christopher McCandles- yolculuğuna neden çıktığını hatırladığı sahne. Toplum... Onun için en önemli şeydir maddiyat. Neden yaşıyoruz? Gerçekten para kazanmak için mi? Biricik amacımız bu mu? Alaska'nın vahşi doğasında "ısı için yakılabilecek bir malzeme"den başka bir şey ifade etmeyen para için mi zevk alamayacağımız, fakat iş imkanı fazla olan o popüler mesleklerden birini seçmeliyiz? Toplum dayatısı bu meslekler... Alaska'ya gitmeli... Diktatör! İnsana kendi olma şansını vermeyen toplum... Senin için mutluluğun sırrını çoktan bulmuş, senin nasıl yaşaman gerektiğini senden çok daha iyi biliyor! Onun dediğini yapmazsan dışlar seni, zaten mutlu da olmazsın, iyisi mi ona boyun ey. Sahte! Daha fazla para ve güç için her türlü yalanı söyleyen politikacısından elinde olsa tekme tokat döveceği patronunun azarını boynu bükük dinleyen işçisine; bir tartışmada karşı tarafı dinliyor gözükürken aslında bir sonraki cümlesinde ne diyeceğini düşünen "objektif" gazetecisinden oyuncağını sadece kendi oynamak istemesine rağmen annesi kızar diye "paylaşalım" diyen çocuğuna kadar baştan aşağı yapmacık, komik, kasıntı, sahte... Canavar! Kaçmak lazım, ona şüphe yok, ama nasıl? Flört'ün şarkı sözü gibi bu şehri terk edip bir köye yerleşmek beni tatmin eder mi? Sanmıyorum, hala toplumun kucağındayım. Peki ya bu kaçışı fiziksel değil de zihinsel bir şekilde yapsam? Walter Mitty gibi mesela, gerçek olmaması, hayal aleminde yaşamanın beni buradan uzaklaştırmasına engel değil bence, fakat nereye kadar? Zaten şu ana kadar da hep böyle oyalamadım mı kendimi. İnsanoğlunun en büyük dostu, ve aynı zamanda insanoğlunun kendisine yaptıkları nedeniyle en büyük düşmanı olması gerektiğine inandığım doğa... Evet, doğa en iyi seçenek sanırım, fakat gerçekten insanların ulaşamadığı bir yer kaldı mı emin değilim. Yine de en iyi seçenek. Sigara, araba, telefon gibi şeyler olmadan, cevabının maddiyat olmadığına emin olduğum ne için yaşıyoruz sorusuna cevap bulabileceğim en uygun yer. Paranın hükmünün kalmadığı bir yer. Hastalık! O kadar kolay değil kaçmak. Hiç kolay değil, belki imkansız; çünkü istesem de istemesem de, bana da bulaşmış bir virüs bu toplum. Toplum virüsü; her ne kadar nefret beslesem de topluma, beni ona bağımlı yapmış. Bir uyuşturucu gibi. Onsuz ne kadar yaşayabilirim? Sonum Christopher gibi mi olur? Peki onunla ne kadar yaşayabilirim? Yürüyorum. Yağmur nedeniyle adeta bir aynaya dönüşmüş kaldırımda, egzoz dumanlarıyla nefes almamı zorlaştıran arabaların yarattığı baş ağrıtıcı gürültü içinde yürüyorum. Belki de haksızım; belki de toplum denilen şey, düşündüğüm kadar aşağılık değildir. Kafam karışık. Okuduklarınız, nefret duyduğu şeyle yaşamaya bağımlı bir insanın iç dünyası. Çözümsüzlüğün onu götürdüğü delilik. Aslında çözüm net, tartışmasız kesin çözüm. Baylar, okuduklarınız, nefret duyduğu şeyden tek gerçek kurtulma yoluna adım atmaya korkan, korkak bir insanın iç dünyası. Kendi de en az nefret ettikleri kadar sahte, çaresiz yaşayan bir insanın...