Medya Çılgınlığının Girdabında...

Televizyonu açtığınız herhangi bir anda rastgele bir kanalı izlemeye başladığınızda, bazı klişeleri içeren filmlerle karşılaşmanız artık sıradan bir olay haline geldi. Örnek vermek gerekirse, özel hayatının kontrolünü kaybetmiş, alkol bağımlısı bileğine güçlü delikanlı polis; tüm hayatını bu polisi çekip çevirmeye adamış hafif silik karakterli, yardımcı kadın karakter, yine tüm hayatını ve mesaisini bu polisi elektronik veri tabanları konusunda desteklemeye vakfetmiş dahi yardımcı erkek karakter... Bugünlerde seyrettiğimiz çoğunluğu ABD kaynaklı polisiye filmlerin neredeyse tamamı bu üç esas karakterin etrafında dönmekte; izleyiciye, "kanuna karşı gelen her vatandaşın korkunç hapishanelerde bin türlü eziyetle çürüyeceği" mesajı verilmektedir. Bu tarz filmlerin dışında bir film seyretmek amacıyla televizyonu açtığımda çok da fazla bir seçenek olmadığını gördüm, yeni ve popüler filmlerin tamamı ise ekstra ücret gerektiriyordu. İsteksizce ve çaresizce, biraz da babamın baskısıyla, Tanrı Amerika'yı Korusun isimli filme tıkladım. Daha afişini gördüğüm anda sarı rengin bana hissettirdiği güvensizlik hissinin de etkisiyle film hakkında ön yargılıydım. Bu filmden bir şey çıkmazdı. Ana oyunculardan hiçbirini tanımıyordum. Babam ise "Devam et, bak bu film güzel çıkacak.", diye ısrar ediyordu. Filmin ilk sahnesinde tek başına yaşadığını gördüğümüz Frank'i oynayan Joel Murray, saygısız ve gürültücü yan komşularının sürekli ağlayan bebeği nedeniyle bir sinir krizinin eşiğindeydi. Hayalinde yan komşusunun evini bir av tüfeğiyle basarak tüm aileyi katlettiğini gören Frank, bu hayaliyle tatlı bir uykuya dalıyordu. Yönetmen ve aynı zamanda senarist olan Bobcat Goldthwait, eserinde Amerikan toplumunu kendi algıladığı şekilde; saygısız, sonradan görme, toplum kurallarına uymakta isteksiz, tamamen materyalist vebencil olarak betimlemeyi tercih etmişti. Filmin hemen ikinci sahnesinde Frank'in iş yerini ve bu iş yerindeki medya bağımlısı arkadaşlarının günlük hayatlarının ne kadar sığ olduğunu gösteren diyaloglar yer alıyordu. Hikayenin devamında kendi iyi niyetinin kurbanı olan Frank, çiçek yolladığı ve kitap hediye ettiği bir sekreterin kompleksli olması ve dikkat çekmek istemesi yüzünden, hiç beklenmedik bir şekilde iş yerinde tacizle suçlanıp, daha filmin ilk dakikalarında işinden atılır. Eşinden ve kızından ayrı olmanın ve çevresinin basitliğinin baskısı altında kalan Frank, bir de doktorunun koyduğu beyin tümörü teşhisiyle dayanma mekanizmalarını süratle tüketir. Tam bu esnada televizyonda bir realite şovda liseli bir kızın yaptığı şımarıklıkları, kendi küçük kızının yaptığı hareketlerle özdeşleştirerek "balataları sıyıran" Frank, ani bir kararla, gürültücü komşusunun arabasını çalarak liseli kızı öldürür. Cinayete şahit olan ve Tara Lynne Barr tarafından canlandırılan Roxy de bu kızdan nefret etmektedir. Kızı öldürdüğü için Frank'e hayranlık duyan Roxy, ailesinin tacizine uğradığına inandırdığı Frank'le birlikte bir intikam yolculuğuna çıkar. Başta intihar etmeyi düşünen Frank'i kandırarak cinayetin daha cazip olacağına ikna eder. Filmde işlenen olaylar, üzücü bir şekilde, günümüzde Türk televizyon kanallarında giderek popülarite kazanan eğlence programlarına benzer programlar sonucunda ortaya çıkıyordu. Filmin sonlarına doğru dönüm noktası olarak Frank ve Roxy'nin canlı yayında yarışmanın jüri üyeleri tarafından insafsızca aşağılanıp alay edilen Steven Clark'ın intikamını almaya karar vermeleri işleniyordu. Canlı yayın stüdyosunu basan Frank ve Roxy, Steven için jüriyi öldürdükten sonra, Steven onlara aslında aşağılanmak sayesinde meşhur olduğunu ve bundan çok memnun olduğunu söylediğinde Frank ve Roxy, onu da öldürüp polislerle çatışırken olay yerinde öldüler. Bir anda zihnimde bir televizyon kanalında öğrenim hayatındaki başarısızlığı ve hayattaki şansı sayesinde meşhur olan bir yapımcının gerçekleştirdiği ve katılımcıların yeteneklerinin yarıştırıldığı bir yarışma belirdi. Katılan yüzlerce yarışmacı arasında popüler kültürde vantrilog olarak tanımlanabilecek ve göbeğini elleriyle yoğurup, kıvırarak ağzını oynatmadan adını söyleyen genci hatırladım. Bir salon dolusu izleyicinin kahkahalarla gülerek seyrettiği bu genç, yarışmadaki ünlü jüri üyesi tarafından "tamam bu aşamayı geç ama birsonraki aşamada bizi nasıl şaşırtacaksın, bu yetenekle nereye varacağını çok merak ediyorum" denilerek aşağılanmıştı. Bir anda Frank ve Roxy'nin sunucunun arkasından koşarak sahneye gelip, gürbüz, güzel ve akıllı üçlemesini kurşuna dizmesini hayal ettim. İnanılmazdı... "Tanrı Amerika'yı Korusun" zaman zaman Amerikan film endüstrisinin trendleri dışına çıkarak aykırı konuları işleyen "Benim Cici Silahım (Bowling for Columbine)" gibi filmlere güzel bir örnek olmuş. İnsanların çok kolaylıkla, acımasız ve kanlı şekilde katledildiği, sıradan insanların bazen nasıl seri cinayetler işleyebilecek hale geldiğini gösteren, şiddet ve komedinin el ele işlendiği ve küçüklerin uzak tutulması gereken sert bir film. Toplum mühendisliği üzerine yapılan birçok bilimsel deney ve çalışmalar sonucu kitlelerin kontrolü ve inandırılması bir dereceye kadar mümkün görünmektedir. Ütopik gibi görünse de birçok insan HAARP projeleri gibi zihin yönlendirme projelerine inanmaktadır. Ancak binlerce bilinmeyenli denklemleri içeren toplumların kırılma noktaları kolayca tahmin edilemez. Basit bir boşanma olayı sonucunda aynı aileden dokuz kişiyi öldüren ve "soyunuzu tüketeceğim" diyerek kayıplara karışan katillerin görülmeye başladığı ve her gün realite şovlarda komşu kızı görüntüsündeki kızların çığlık çığlığa birbirlerine saldırdığı yarışmalarla dolu televizyon programları yayınlanan bir ülkede yaşıyoruz. Bu ikisi, birbirinden farklı görünse de aslında yükselmekte olan bir çılgınlığın giderek kanıksandığı bir toplumun yerleşmekte olduğunu düşündürüyor. Tanrı sadece Amerika'nın değil, tüm insanlığın da akıl sağlığını realite şovlarından korusun...