HER ŞEYDEN ÖNCE "İYİ" OLMALI İNSAN

Çocukken kafalarımızı kurcalayan doğum hikayelerimiz aslında basittir. Anne ve babanın romantik yakınlaşmasının ardından, babadan gelen sperm ve anneden gelen yumurta anne rahminde döllenirler, yani birleşirler ve ortaya bizim ilk halimiz, yani tek bir hücre olan zigot çıkar. İşte o günden itibaren bellidir aslında tam olarak neye benzeyeceğimiz. Göz rengimiz, boyumuz, ten rengimiz hatta ne kadar zeki olacağımız anne ve babamızdan aldığımız genlerimizin arkasında saklılardır adeta. Sonra kimimiz güzel oluruz, kimimiz zeki... Ne yazık ki bazılarımız da ömür boyunca taşıyıp yüzleşmek zorunda kalacakları hastalıklarıyla doğarlar. Peki en başa dönelim, anne yumurtası ve baba sperminin birleştiği yere. Ya bunların içerisindeki özellikleri bilip, döllenmeden önce bir seçme şansımız olabilseydi. Çocuklarımızın ten rengini, zekasını hatta şiddete ne kadar eğilimli olacağını bile bilebileceğimiz bir teknoloji olsaydı nasıl olurdu? Dünyanın mükemmel nesilleri, altın jenerasyonları çıkmaz mıydı ortaya? İşte "Gatacca" böyle bir dünyanın içine normal yollarla doğarak gelmiş bir bebeğin hikayesini anlatıyor. Kahramanımız, normal yollarla doğanların işsiz kalıp ikinci sınıf bir yaşam sürdüğü dünyada, doğuştan kalp rahatsızlığıyla doğmuştur. Herkes annesinin ve babasının seçtiği gibiyken o tamamen doğal bir şekilde gelmiştir dünyaya. Çocukluğunda her zaman sonsuzu düşünüp yıldızları izlerken, dünyadaki insanların kendisine bakışını yenip uzayda olma hayaliyle büyür ve belli bir yaşı geçince evi terk edip Gatacca adlı şirkette temizlikçi olarak işe başlar, fakat daha sonra eline geçen bir fırsatı değerlendirmek için o işi bırakır. Astronot olmak için sakat bir atletin kimliğini kullanmaya başlar çünkü yeterli koşulları kendi vücudu sağlamıyordur. Fakat sadece kimliğini kullanması yetmez, içerisinden boyunu uzatmak da olan bir dizi ameliyattan geçmesi gerekir, ayrıca her gün yakalanmamak için inanılmaz bir uğraş göstermek zorundadır çünkü eğer yakalanırsa içinde bulunduğu dünyanın ona karşı bakış açısı tamamen değişecektir. Yani dünya hastalıkların tümünün ortaya çıkışını en başından engelleyebilecek teknolojiyle ulaşmıştır fakat daha sağduyulu ve hoşgörülü olunması gerekirken, eksik yanları olan insanlar daha da dışlamaya başlamışlardır. Neden böyle bilmiyorum ama insanlığın içinde her zaman bu tür belli başlı sorunlar olacak sanırım. Çünkü birçok insan için, büyük oranda her şey statü ve paradan ibaret. Güzelliğin içinde bulunduğu bütün yerine paramparça olup etrafa saçılmış aldatıcı ve geçici olanları seçiyor insanlar. Bu yüzden işte bu mükemmel teknolojileri bile aklımda soru işaretleri bulundurmadan değerlendiremiyorum. Düşünün ki bu teknoloji kadar üst düzey olmasa bile, genlerde küçük oynamalarla bazı değişiklikler yapabilen bir teknoloji şu an çeşitli hastanelerde veya laboratuvarlarda kullanılmaya başlamış olsun. Sizce bu teknolojiyi öncelikli kullanan insanlar hastalıklı çocuklarını iyileştirmeye çalışan aileler mi olur yoksa bir hastalığı, bir sıkıntısı bulunmayan çocuklarını mavi gözlü, hoş görünümlü bir dehaya çevirmek isteyenler aileler mi? Dünyanın şu anki durumuna baktığımız da sanırım bu soruyu cevaplamak pek de zor değil. Açlıktan ölen, savaşın ve kaosun ortasında koşup kaçışarak büyüyen binlerce çocuk varken diğer insanların yani bizlerin yaşayış tarzımızı ve umursamayışımızı göz önünde bulundurursak açıkçası cevap çok belli... Şu an kısaca bir düşünüp geçmişinizde gezintiye çıkarsanız, illa ki küçük de olsa çıkmaz sokağa rastlamış gibi hissettiğiniz bazı sıkıntılarla yüzleşmişsinizdir son zamanlarda. Bu sıkıntıların çok daha büyüklerini gündelik hayatlarının büyük bir kısmında yaşayan insanların olduğunu düşünün. Her an mücadele etmek zorunda kalan, okula gidip eğitimin en ufak halini dahi alamayan insanların olduğunu... İşte ne kadar acıdır ki, insanların doğuştan gelen büyük sıkıntılarını çözebilecek teknoloji bile yetmeyebiliyor daha barışçıl ve huzur içinde bir dünya oluşturmaya. Çünkü asıl büyük sorun doğuştan gelen sıkıntılarda değil, asıl büyük sorun insanlar büyürken geçirdikleri o düşünsel evrimle geldikleri yerde. Eğer gerçekten insanları hastalıklardan arındırabilecek bir teknoloji bir gün piyasaya çıkar, hayatımıza girerse bu dünyayı çok daha güzel bir yer yapabilir. Fakat eğer insanlar her konuda daha iyi niyetli bir şekilde kendi çıkarlarındansa insanlığın çıkarlarını düşünmeye başlarlarsa, işte o zaman dünya hiç olmadığı kadar güzelleşir. İnsanlık olarak sanat, bilim ve teknoloji gibi alanların gelişimine ayak uydurmak zorundayız. Bunlar gelişirken biz daha kötü, daha samimiyetsiz ve daha merhametsiz olursak bu alanlardaki gelişmeler bir işe yaramaktan ziyade bizim üzerimizde olumsuz etkiler bırakır. Çünkü bu tür gelişmeler doğru şekilde kullanılmadıkları takdirde insanlığın şu anda da bir parçası olan yoksul ve zengin arasındaki kutuplaşmanın ve farklılığın daha da büyümesine sebep olur. İşte o zaman da dünyayı her zamankinden daha fazla yozlaşmış şekilde bulup geçmişe derin pişmanlıklarla bakarız. Çünkü iş işten çoktan geçmiş olur. İş işten geçtiğinde de aynı Gatacca'daki gibi kimsenin yaşamak istemeyeceği bir dünyaya koskoca insanlığı teslim etmiş oluruz. Hat safhaya çıkan bir adaletsizliğin içindeyken de filmdeki gibi bilim muhteşem bir noktaya gelmiş olsa da, teknoloji en iyi günlerini yaşasa da insanlığı ne bilim kurtarabilir ne psikoloji. Filmde de olduğu gibi insanlığı doğruya yönlendirebilecek tek şey o noktadan sonra vicdan ve merhamet olur, fakat o seviyede de bu ikisini bulmak çok zor hatta neredeyse imkansız olacaktır.