EĞİTİM SİSTEMİMİZİN ÇÖKÜŞÜ

Mustafa İnan, hayatını bilime adamış bir mühendis, bir profesör... Hayat her zaman acımasız yüzünü göstermiş ona. 1911 yılında hayata gözlerini açtıktan kısa bir süre sonra başlayan Birinci Dünya Savaşı ve takip eden Kurtuluş Savaşı olmuş hayatının ilk ve önemli zorlukları. Babası postacı olduğu için Mustafa İnan babasının yüzünü çok zor görüyormuş. Neredeyse babasız geçen bir hayat olmuş onunki. Fakat doğuştan gelen zekasıyla bütün engelleri aşmış. Belki de o zamanlar onun bu zekası başarıya ulaşmak için tek yolmuş, çünkü ne lisede ne de üniversitede kaliteli eğitim alınabiliyormuş. Öyle ki, Mustafa İnan lise ve üniversitede henüz öğrenciyken ders verip oralardaki hocaların istifalarına bile neden olmuş. Şimdiki liselerde ve üniversitelerde verilen eğitim ne kadar yeterli, bunu da tartışmak gerekir. Geçmişten günümüze doğru geldiğimizde geçen yılların çok, eğitim sistemimizi geliştirme konusunda alınan yolun ise bir arpa boyundan daha az olduğunu söyleyebilirim. Cumhuriyetin ilk yıllarında verilen eğitimde kusur bulmak kolay ve kaçınılmaz. Yeni uygulanmaya başlanmış ve coğrafyamızın tamamen yabancı olduğu sistemlerin oturması tabii ki zaman alacaktı. Bu sistemi yerleştirmek için kendi içimizden Mustafa İnan gibi profesörler çıkarmayı da başardık. Böyle isimler cumhuriyetimiz ve eğitim sistemi için yol göstericiydiler. Elbette taşıdıkları bayrağı bir yerde mecburen bırakacaklardı. Öyle de oldu ama o bayrağı alan Demirtaş, 2 insan sayısı çok daha az olunca yerimizde saydık bugünlere kadar. Şu anda Türkiye'de binlerce lise ve onlarca üniversite var. Peki, bunların kaçında yeterli ve çağdaş düzeyde eğitim verildiği söylenebilir? Hepsini saysak, taş çatlasa iki elin parmaklarını geçmez. Bugün, bazı aklını yitirmiş kesim hariç, kim iddia edebilir eğitim sistemimizin öğrencileri bilgiye ve yaratıcılığa ulaştıran bir kapı olduğunu? Son yıllarda ilköğretimden başlanarak uygulanan muhteşem(!) programlar sayesinde öğrenciler liseye çok daha iyi hazırlanabiliyor. Bir önceki cümleyi ne kadar inanarak okusam da olmuyor, kendimi kandıramıyorum. İlköğretimde böyle saçma sapan, her yıl değişen sistemlerde eğitim gören öğrenciden, liseye geçtiğinde ne vermesini bekleyebilirsiniz? İlköğretimde sistemin elinden kurtulsanız, lisede yakanıza yapışıveriyor. Zaten lisede öğretmenlerin kalitesi belki de görüp görebileceğiniz en düşük seviyede. Lisede dört yıl boyunca beş farklı fizik öğretmenim oldu ve fen lisesinde okumama rağmen bu beş öğretmenden hiçbirisi bana fiziği öğretemedi. Türkiye'nin acı bir gerçeği bu ve değişecek gibi de durmuyor. Liselerde durum böyle olunca üniversiteye giriş için yapılan ve son derece adil(!) olan sınav bizleri üniversiteye yönlendiriyor. Son on iki yılda uygulanan her ile bir üniversite açma projesi(rezaleti) sayesinde bu sınavın sonucuna bakılmaksızın neredeyse herkes üniversiteli oluyor, ne mutlu(!) Fakat yine unuttuğumuz bir şey var, kalite. O kadar çok üniversite açınca personel ihtiyacı doğuyor. Üst düzey bürokratlarımız sağ olsun hiç boş bırakmıyorlar, bu boşlukları akrabaları ile hemen dolduruyorlar. İlköğretim ikinci sınıf hayat bilgisi dersi bile anlatamayacak insanlar, üniversitede akışkanlar mekaniği dersi anlatmaya çalışıyor. Bu dersi alan öğrenciler bir şekilde mezun oluyor ve böylece yeni bir sosyal sınıf meydana geliyor: Üniversite mezunu işsizler. Gördüğünüz gibi tek haneli yaşlarımızdan başlayıp ömrümüzün büyük bir bölümünde yer eden ilköğretim-lise-üniversite süreci, ülkemizde yerini kalitesiz eğitime bırakmakta. Aslında Bir Bilim Adamının Romanı adlı romanı okumaya başladığımda hislerim çok farklıydı. Ülkemizin Demirtaş, 3 değerli bilim adamlarından birinin nasıl yetiştiğini okuyacağım için çok heyecanlıydım. Beklediğimi aldım fakat roman beni gerçekler hakkında düşünmeye ittiği zaman karamsarlığa düştüm. Eğitim sistemini düzeltmek için hiçbir zaman geç değil ve bu değişimi sağlayacak insanlar bizleriz. Gelecekte de çocuklarımızın benzer durumlara düşmesini istemiyorsak bir an önce çalışmaya başlamalıyız.