Kaldırımdaki Güvercinler

"... baktım orayı sabunla suyla yıkıyorlar. Temizlemeye çalışıyorlar. Sanki temizlenirmiş gibi. Suyla sabunla temizlenir mi dökülmüş kan?" Rakel Dink Hatırlaması hiç de zor değil, asıl mesele biraz olsun unutabilme ihtimaline dahi yaklaşamıyor oluşumda. O zamanlar kaç yaşımda olduğum sorulduğunda, böylesi net bir cevap veremiyor, "on ikisinde yahut on üçündeydim" diye arafta kalmış bir ifade kullanıyor; ancak yıl sorulduğunda ise bir çırpıda, sanki olur da bir anlık dalgınlıkla şaşırır ya da unutursam bir ömür boyu temizleyemeyeceğim bir leke peşimden gelecekmiş gibi "2007" diyorum halen. Kolay değil elbet, "doğru" diye bellediğin şeyler bir anda ters yüz ediliyor en nihayetinde. Beyazın her zaman iyiliğin yahut masumiyetin safına düşmediği, yağan karın her defasında tüm kirleri örtemediği, güvercinlerin ürkekçe olsa dahi bu memlekette yaşamlarını sürdüremediğini bir anda kabullenmek istemiyor çocuk dimağı, dimağım. Bir mazeret arıyor kendine, bir kabahat bir günah artık adına her ne denilirse. Çünkü hiçbir "kötülüğün" cezasız kalmadığı öğretilmiş o dakikaya kadar ama öyle ya, "doğru" diye bellediğin şeyler boşuna ters yüz edilmiyor işte. Geç de olsa idrak ediyorsun ki, meğer cezasız kalmayanın kötülük olduğunu söylemek pek de mümkün olmuyormuş bilakis, o cezasız kalmayan öğrenilenin ya da öğretilenin aksine iyilik oluyormuş. Belki de o yaşlarda "başkası adına utanmak" ne demek, çok ayırdına varılamadığından mantıklı bir izah beklercesine olan tüm iyi niyetiyle soruyor insan gayri ihtiyari bir biçimde: "Ayakkabısının altı delik olan biri, kime ne kötülük yapmış olabilirdi ki?". "Cezası" gözleri daha yorulmadan bu diyardan ayrı konulmak olduğuna göre, ne demişti de bunları hak etmişti. Sorular bir çırpıda ne kadar mantıklı görünüyorsa da işitilen, alınan yanıtlar da bu duruma var güçlerince tezat oluşturmak istercesine akıldan, mantıktan ve vicdandan bir o kadar yoksun oluyor. Birileri lanetlenirken birileri "kahraman" ilan ediliyor aşlar patlıyor, fotoğra ar çekiliyor tüm bunların üstüne senin yüzün utancından aynada kendi suretine bile bakamazken kimileri gözünün içine baka baka gülümsüyor. Avuç içlerim patlarcasına yumruk yaparak sıktığım ellerim, kemirdiğim dudaklarımla da kendi kendime yaptığım eziyetim ne öfkemi ne de tepkimi göstermek için yeterli bir kanal olmuyor haliyle. Avazım çıktığı kadar bağırsam, bir nebze olsun içime su serpilir mi diyorum, "Keşke geri getirmeye yetse bu kadarı." diye geliyor aklıma. Tam o esnada, zi ri karanlık gecede kaybolan yolumu buldurmaya çabalarcasına parlayan bir yıldız gibi bir başkası beliriyor yanımda. Başımı ha fçe kaldırıp yüzüne bakıyorum ve anlıyorum ki onun da yanakları tıpkı benimkiler gibi göz yaşlarının tuzundan yanıyor. O da nefes alamıyor pek düzgün, hıçkırmaktan. O da en az benim kadar öfkeli, benim kadar üzgün ve benim kadar kabullenmek istemiyor durumu. Bağırmıyor belki, olağanca yüksek sesiyle kelimelerin her birine teker teker sıralamıyor peşi sıra ama anlıyorum. Derken biri daha geliyor yanına, biri daha, biri daha... Sessizliğimiz hepimizin ortak çığlığı oluyor. Aramızdan ayırdıklar güvercinin anısına, güvercinler kanat çırpıyor Halaskargazi Caddesi boyunca. Sesimiz onların kanat seslerinde vücut buluyor. Todd May'in Şiddetsiz Direniş'i tüm bu kanat çırpmaları daha net işitmek için bir kılavuz işlevi görüyor adeta. Azalmanın değil, çoğalmanın yükü olarak sırtladığımız her ne an var ise tüm bu anların izini sürüyor, belki de bizler için üzerinde biriken tozlara yanaklarını şişirerek kuvvetlice ü üyor. Unutmak mümkün olduğundan değil de, yan yana ne kadar güzel olduğumuzu bir kez daha hatırlatmak için.