GECE KUŞLARI

Edwar Hopper'ın Gece Kuşları adlı tablosunu ilk gördüğümde bu eserle ilgili bir yazı yazmam gerektiğini hissetmiştim çünkü ressam günümüzün de en büyük problemlerinden olan modern şehir hayatının insanları nasıl yalnızlaştırdığını işlemiştir. Resimde gördüğümüz gibi barda oturan üç kişi ve çalışan adam hepsi de birbirinden kopuk ve kendi düşünceleri içinde kaybolmuştur. Sanayi devrimiyle başlayan köyden kente göçten dolayı çok yüksek nüfuslu kentlere sahibiz. Bu durum insan iletişimi açısından olumlu gibi gözükse de kalabalıklar içinde yalnızlık kavramını getirmiştir. Nedir kalabalıklar içinde yalnızlık? Etrafımızda pek çok insan varken nasıl yalnız kalabiliyoruz? Bu sorulara birden fazla cevap verebiliriz. Şehir hayatının getirdiği hızlı yaşam tarzı bizi bir koşuşturmaya maruz bırakmıştır. İşe yetişmemiz gerekiyor , okula yetişmemiz gerekiyor, birtakım ihtiyaçlarımızı karşılamamız gerekiyor ve bunların hepsini sıkışık ve yoğun şehir hayatında halletmemiz bekleniyor. Bütün bu koşuşturmayı göz önüne alırsak herkesin kendi hayat gayesinde boğulduğunu kolayca görebiliriz. Herkesin kendi derdinde boğulması durumu insanları etrafındakilere ve çevreye karşı duyarsızlaştırmış ve ilgisiz hala getirmiştir. O yüzden Gece Kuşları adlı tabloda da gördüğümüz gibi aynı mekanı paylaşan, bedenen yan yana ama ruhen bambaşka diyarlarda olan bir insan grubu oluşmuştur. İşte bu iletişim kopuklukları ve herkesin kendi iç dünyasına çekilmesi neden kalabalıklar içinde yalnızlık kavramının ortaya çıktığını en güzel şekilde açıklıyor. Aynı zamanda şehir hayatının telaşı insanları daha bencil bireylere dönüştürmüştür, çoğu kişiyi ben merkezli davranmaya itmiştir. Bu durum insanlardan kaynaklanmamaktadır şehir hayatının kargaşası kişileri böyle bir adaptasyona zorlamıştır. Pek fazla da şansları yoktur zaten başka türlü bir davranış şekli şehir hayatının kaosunun kişileri yutması anlamına gelebilir. Kısıtlı zaman , şehir hayatının pahalılığı insanların neden yalnızlaştığının ve bencilleştiğinin cevabı olabilir. Fakat eğer büyük nüfuslu metropollerden uzaklaşıp az nüfuslu kasabalara , köylere ve küçük bölgesel şehirlere bakarsak insanların iletişimlerinin daha sağlıklı ve daha güçlü olduğunu görebiliriz çünkü oralarda bir yarışma hali yoktur bir yere yetişme kaygısı ve bölgeden kaynaklanan bir stres yoktur. Küçük yerlerde zaman daha yavaştır büyük şehirlere göre. Büyük şehirde alacağımız bir ekmeği küçük yerlerde yarı fiyatına alabiriz. İnsanların gideceği mesafeler daha kısadır daha fazla vakit kalır küçük yerlerde. Bu etkenlerin hepsine bakarsak neden küçük yerlerdeki insanların iletişiminin daha sağlıklı ve daha güçlü olduğunu görebiliriz çünkü bu etkenler insanları daha rahat, daha az stresli, daha serbest yapmıştır. Bu özelliklere sahip olanlar etrafındakileri dikkate alan çevresinde olup bitenin farkında olan insanlardır. Yalnızlaşmamış ve sosyaldirler. Şu ana kadar yazdıklarıma rağmen şehirde yaşayanların hepsi yalnız ve bencil dememekle birlikte az nüfuslu yerlerde yaşayanların da hepsi çok sosyal ve dertsiz demiyorum. Şehir hayatı maddi yönden güçlü birisi için bir cennet haline dönüşebilir, az nüfuslu bir yerde bir insana yaşanamayacak düzeyde sıkıcı ve boş gelebilir. Ben tamamen ortalama insan üzerinden yola çıkarak düşüncelerimi paylaşıyorum. Eğer ortalamaya bakıp genelleme yaparsak maalesef gördüğümüz tablo pek iç açıcı değil Edward Hopper'ın da eserinde koyu renkler kullanmasının belki de sebebi budur. Benimde bu resmi seçmemin sebebi zaten kalabalıklar içinde yalnızlık temasını ressamın böyle güzel resmetmesidir. İlerleyen zamanda insanların daha da kendi içlerine çekilip yalnızlaşması maalesef şimdiki ilerleyişe baktığımızda kaçınılmaz bir sonuçtur. Her geçen gün şehirlerin nüfusu artsa da , teknolojik gelişmeler iletişim olanaklarını arttırıp insanların birbirleriyle iletişim kurmasında kolaylık sağlasa da daha fazla insan şehir hayatının kalabalığında tek başına kalıyor. Bu durumdan kaçınmanın yolları daha düzenli bir yaşam sahası kurmak ve toplumun eski değerlerini yeniden canlandırmak olabilir. Fakat görünen o ki bu problem uzun bir süre daha insanoğlunun başını meşgul edecek. Yiğit Ergönen