ÖLÜMLÜ YÜREK

"Büyüdüğünüz zaman kalpleriniz ölür." (The Breakfast Club 1985) Hepinizden birkaç saniyeliğine durup düşünmenizi istiyorum. Çocukluğunuzu hayal edin. Boyunuz istediğiniz şeyleri uzanıp almaya yetmediği için yardıma muhtaç olduğunuz, sizden çok az şeyin beklendiği altın yıllarınızı... En azından benim için böyleydi o yıllar. Ufak bedenimin ötesinde uzanan dünya kocaman bir hayal sahnesinden ibaretti. Gökyüzünde anlatılacak masallar, salon mobilyalarının gölgelerinde canavarlar görürdüm. Karanlık kapı deliklerinde ufak cinler yaşar, evimizin çelik kapısının gözetleme deliği nereye gitsem beni seyrederdi. Erişebildiğim her şeyin kendi hikayesi vardı benim zihnimde. Sadece yatağıma uzanarak bütün o hikayeleri birleştirir, dünyanın henüz tam anlamıyla çözemediğim gerçekliğinden uzaklaşır ve yeni diyarlar yaratırdım. Elime bir ağaç dalı alsam dünyayı kötülüklerden koruyan bir şövalye, soğuk kış günlerinde nefesimi üflesem görkemli bir ejderha oluverirdim. Attığım her adım, Ay'da atılan bir ilk adımdan daha değerliydi benim için. Gittiğim her yeri ilk ben keşfetmiş, dudaklarımdan dökülen her soruyu ilk defa ben sormuş olurdum. Zemin karolarının çizgilerine basmamayı başarmak benim Nobel ödülümdü. Her şeyi yapabilecekmiş gibi hissettiğimi anımsıyorum. Herkes olabilirdim. Zihnim hudutları olmayan bir hayal makinesiydi. Öyleyse yapmak istediklerimin önüne kim geçebilirdi? Her şey olabileceğim inancından ne zaman vazgeçtiğimi bilmiyorum. Gerçekten de büyüdüğümüz zaman kalplerimiz ölüyor mu? Küçük bir çocukken bedenime sığdıramadığım bir ruhum vardı. Sanki bana kısacık bir bakış atan herkes görebilirdi onu. Bana bakan herkes, geleceğe ve çevresinde olup biten her şeye duyduğu kaygıyla iki kaşının arası erkenden kırışmış bir genç değil, saf umudun ve neşenin toplandığı birini görürdü. Çoğu yetişkin, ortada biraz karışık bir konu olursa ve bir çocuk merakla sorular yöneltmeye başlarsa "Sen daha çocuksun, anlamazsın." diyerek geçiştirir onu. Oysa şimdi, bir soru yönelttiğimde kimse cevapları benden sakınmıyor. Cehaletin mutluluk olduğu söylemi doğru sanırım çünkü çocukken alamadığımız yanıtlar, dünyayı anlamaya başlayınca geleceğe atılan korku dolu bakışlara dönüşüyor. Eğer şimdi elime uzunca bir ağaç dalı alırsam, ismi dilden dile dolaşan bir şövalyeye değil, ara sokaklardan birinde tedirgin bir ruh halinde dolaşan genç bir kız olacağım. Bir kış akşamında bıraktığım nefesimin buhara neden dönüştüğünü artık biliyorum. Yaşadığım bu dünyada ne şövalyelere ne de ejderhalara yer var. Çocukluğum sahnesi kapandı ve ruhumu çevreleyip zincirlerini kıran büyü bozuldu. Yine de bütün suçu gerçeklere ve topluma atamıyorum. En az bizi tanımlamaya çalışanlar kadar ben de suçluyum sanırım. Bütün baskıların, aldığım iç karartan yanıtların altında yeterince dik duramıyorum. Yüreğimin etrafına hayallerden bir koza öremiyorum karamsarlığa kapıldığımdan ve içimdeki çocuk da kalbimle birlikte bir yerlerde kaybolup gidiyor. Etrafımdaki somut varlıkların ötesini görmeyi umursamıyorum artık. "Büyüdüm." diyorum, "Artık hayalciliği bırakma zamanı. Peri masalları karın doyurmuyor.". Doğru, hayaller bana bir iş, bir ev vermez ya da iyi bir gelir sağlamaz ama onların da doyurduğu bir şey var: ruhum. Tıpkı bünyemizi üç öğün yemekle tatmin ettiğimiz gibi gibi ruhlarımız da her gün hayallerle beslenmek ister. Olgunlaşmak, yalnızca somut gerçekleri tüketmek değil, o somut gerçeklerin ötesine geçebilmek ve bunları benliğimize katıp diğer milyonlarca insandan farklı bir kişilik geliştirebilmektir benim gözümde. İşin özü bunu unutmamakta sanırım. O vakit, her şeye rağmen, yaşadığımız ve karanlık köşelerini artık tanıdığımız bu dünyada, hayallere tutunabilir miyiz hala? Yazımın en başında sizlerden çocukluğunuzu düşünmenizi istemiştim. Şimdi ise o zamanlarınızın hayalci kahramanı olan çocuğu bulmanızı istiyorum. Onu sakladığınız ve üzerini endişelerinizle örtüp varlığını silik bir anıya dönüştürdüğünüz köşeden çekip çıkartın. Çocukluğumu düşündüğümde hayallerimin zincirlerinden kurtulmak istediğini hissediyorum. Zaman zaman anlamını yitirdiğim, günlük hayatın monotonluğunda kaybettiğim bir his bu ama hep orada. Bazen ulaşması zor, bazen ise imkansız ama onsuz bir hayatı nasıl düşleyebilirim? Bu yüzden, gelecek sizden o hissi alıp götürmeden önce, uzanıp sizi bu günlere getiren çocuğun elinden tutun ve bütün masumiyetiyle size anlattığı hikayelere kulak verin. Hayal edin ki dünya sizi köşeye sıkıştırdığında bile özgür olabilesiniz.