TANRININ GÖZYAŞLARI

Cioran'ın kitabı olan Gözyaşı ve Azizler, aslında insanlık için asla önemsenmeyecek bir buluş olan gözyaşlarının kaynağını araştırırken, en azından bana göre, yalnızca dini açıdan önemli olan aziz ve azizeleri değil; aynı zamanda da Bach ve Mozart'ıve onların peşi sıra Mevlana ve Şems'i kapımıza getirmekle beraber, bu şekilde adeta zorla içeriye girmeye çalışan davetsiz misafir misali, onları görmezden gelmemizi engelledi bir yerde. Her ne kadar başta bu davetsiz misafirler bizi, mutluluğa ve huzura doğru önemli bir yola davet ediyor gibi görünseler de; aslında yeni baştan acının, ölümün, yalnızlığın ve umutsuzluğun tek tek kapımıza asılmış ve kapının her açılışında, her biri süzülüveriyor çaktırmadan bize. Burada kafamızın asıl basması gereken yaşam olgusu, yalnızca kötülüğün yinelendiği bir sahnedir ve insan, acımasızlığın kurbanı olduğu kadar, kendisi de acımasız olmaya oldukça meyillidir. Peki, insanı bu kadar acı ile kısır dögü haline getiren asıl nokta nedir acaba? Yaptığımız iyi eylemlerin karşılığını bulamaması mı asıl sorun, yoksa zaten karşılığını hiçbir şekilde alamayacağına inandığı için iyilik etmeye tenezzülde bulunmaması mı? Yazar istediği kadar sorunların yoğunluğunu dinde arasın, varoluşsal bir kriz bizimki. Azizlermiş, Azizelermiş, onların da pek bir farkı yok, biz insan ırkından, bir ünvanla etiketlenmişler sadece. Yani, değinmemiz gereken asıl nokta, acı olgusuna neden bu kadar bağımlı olduğumuz. Şimdi bir düşünelim günlük hayatımızı. Ne sıklıkla gün içinde başımıza gelen kötü bir şeyden bahsediyoruz, bu şeyleri ne sıklıkla tekrar anlatıyoruz ve en önemlisi de bu konu ne kadar süre daha gündemdeki yerini koruyor bizim için? Ben size söyleyeyim. Başımıza gelen yeni bir kötü şeye kadar, tekrar tekrar anlatıyoruz acımızı, kederimizi. Haa, bunun bir diğer opsiyonu da yok değil. Bu opsiyonda ise, kendi mutluluğumuzu, sevincimizi; başkalarına acı çektirmek için kullanışımızdan bahsetmek uygun olur zannımca. Elimize geçen her fırsatta kullanıyoruz bu acı çektirme faslını ama farkında bile değiliz. Diyorum ya, hayatımızın o kadar alışageldik bir parçası haline gelmiş ki, neden bu böyle diye oturup düşünmüyoruz bile. Şimdi, şunun altını çizmek isterim ki, burada bahsettiklerim, sözünü bile etmediğimiz küçük boyutlardaki acılar, ama en nihayetinde bu hayatta yaşadığımız ilişkilerde yaptığımız konuşmaların neredeyse yüzde doksanını oluşturuyordur. Sonu nereye bağlanır bu küçük mutsuzlukların, işte asıl soru bu. Kabullenilmiş gerçekler deyin isterseniz, ya da palavralar başka bir deyişle. Bu konuşmaları biriktirmemiz, insanın zihnindeki anlayış kapasitesini aşmamız ya da yeterince başka birine acı çektiremediğimiz takdirde; olan oluyor ve büyük patlama gerçekleşiyor en nihayetinde. Psikolojik bunalım diyen psikologlar bir tarafta ama ben bunu bunalımdan ziyade; insanın beynindeki acı çektirme ve çekme ağırlıklarını ölçen terazinin dengesizleşmesine yoruyorum. Sonuçta manav bile teraziye yavaş yavaş ekler ağırlıkları. Birden gelirse bütün ağırlık, terazinin, acı çekme bölümüne, eh, psikologların bunalım; benimse aşırı yüklenme dediğim durum çıkıyor ortaya. Peki, ne yapmalı da insan bu durumdan kurtulmalı sorusu ise üzücü bir şekilde sonuçlanıyor bir başkası açısından. Eh, sonuçta A kişisinin, içindeki negatif yükü B kişisine aktarması ile yani acılar paylaştıkça azalır eylemi dahilinde gerçekleşir. Amma velakin eğer, B kişisi müsait durumda değilse, C kişisinin başı dertte, malum paylaşamadığı için azaltamadığı acıyı, A kişisi bizzat uygular bu durumda C kişisine. Yani, olay Azizlerde, Azizelerde bitmiyor; olay, insanın doğasının mazoşist ve sadist taraflarının acı ile ilgili denklemde yerlerini bulmalarından ibaret.