Hala Umut Var

Bu dünya kimsenin canının önemsenmediği bir dünya haline geldi. Ölen, sizin yakınınızdan biri değilse hiç umurunuzda bile olmuyor, hele ki sizin düşüncelerinize ters düşecek düşünceleri varsa umurunuzda olmayacak kadar bile düşünmüyorsunuz bunun hakkında. Ama o da bir annenin evladı, o da bir babanın gözbebeği ve ne yazık ki hayat karşınıza getirirse eğer, o kişinin yanında siz de her an, her yerde ölebilirsiniz. Ne de olsa artık her gün ya bir yerde bomba patlıyor, ya da başka bir yerde insanlar kendi fikirlerine karşı duruyor diye insanları öldürüyorlar. Bunların hakkında konuşmak bile acı aslında. Ölüm hakkında konuşuyoruz ama o kadar olağan bir şey halini aldı ki, artık bunu konuşurken içimiz sızlamıyor bazen. Her gün birçok ölüm haberi aldığımız bir dünyada yaşıyoruz, her birine içimiz sızlarsa gülecek bir tek anımız bile kalmaz bize. İşte insanız, hayatımıza devam etmek için alışıyoruz, unutuyoruz, gülmeye devam ediyoruz. Kanıksattılar bize bu durumu, gündelik hayatlarımızdan bir parça haline geldi. Öyle ki bir bomba patladığında artık şaşırmıyoruz bile, tek düşündüğümüz kaç kişinin öldüğü ve nerde patladığı. Alışmışız çünkü, alıştırılmışız. O ölümler birer sayıdan ibaret bizim için. Bana doğru gelmiyor bu. Başka annelerin canı yanarken, benim annemin canı yanmadığı için umursamamamak bana doğru gelmiyor. O da bir anne, çocuğunu kaybetmenin acısı koymaz mı ona da, yıkılmaz mı dünyası başına? Düşünmüyoruz bunları hiç, sadece şansımız olduğu için hayatta kaldığımız bu dünyada diğerlerini umursamamakla yetiniyoruz. Alıştık artık dedim ya, alıştırıldık belki de. Bir sayı olmaktan öte gitmeyen ölüm haberlerini duya duya alıştırıldık. Oysa hep böyle miydi bu dünya? Deniz'ler Mahir'ler öldüğünde birçok ailenin ciğeri sızlamadı mı? Hala onların arkasından yaslarını tutup, onların düşüncelerini okumuyor muyuz bir yerlerde? Evet, onlar da öldürüldüler belki, ama onların canının bir değer vardı. Bir sayı değildi onlar, bir sayı halini alıp unutulmadılar. Yaşadılar, kendilerini takip eden, ölümlerinin boşa gitmemesi için uğraşan insanlar sayesinde yaşadılar. İyi ki de yaşadılar, çok yaşasınlar. Onları okumak, onları hatırlamak, insana değer verilen bir dünyanın olabileceğine inanmamı sağlıyor hala. Aslında bunda ümit verecek bir yan yok, o günden bu yana çok da şey değişmedi. Adı değişti belki ama kavgalarımız hala aynı. Ama ben yine de ölen her bir insanın Deniz gibi yıllar sonra bile hatırlanacağı, bir kişinin ölmemesi için tüm milletin ayağa kalkacağı bir günün geleceğine inanmak istiyorum. Tabi o zaman da kalkmamıştı ayağa birçok kimse, ama kalkanlar onların bedenini kurtaramasa da onların varlıklarını kurtarabildiler. Onların fikirlerini, düşüncelerini, daha da önemlisi anılarını kurtarabildiler. Abim Deniz'i okumak benim için çok başka hayatlara baktığımı hissettirdi. Hakkında her zaman bir şeyler duyduğumuz bir insanın, aile ilişkilerine yakından bakmak, öğrencilik hayatıyla ilgili detaylar öğrenmek benim kitabın içine daha çok girmemi sağladı. Ne de olsa bizim yaşlarımızda birinin düşüncelerinden dolayı hayatını kaybetmesinden bahsediyoruz burada. Özellikle yaşadığımız bu zamanlarda, dünya hiç olmadığı kadar kirlenmişken ve insanın bazı şeyler için umudu kalmamışken böyle bir kitabı okumak daha da çok etkilenmesine neden oluyor. Her gün başka bir felaket haberi aldığımız bu günlerde bu kitabı okumak benim için daha da etkileyici oldu. İnsan hayatının hiçbir anlam ifade etmediğini düşünmeye başlamıştım. Ama bu kitabı okuyunca kaybedilen canların şimdi olmasa da bir gün bir anlam ifade edeceğine inanmaya başladım. Bu ülke, bu dünya hak etmeyenlerin kötü şeyler yaşadığı bir dünya bunu kimse inkar edemez; ama bir gün o hak edenlerin kendi değerlerini bulacaklarını düşünüyorum artık. Belki onları kurtarmak için çok geç, ama onların uğruna can verdikleri şeyleri kurtarmak için hala elimizde şansımız var.