Hayatın Üstesinden Gelmeye Çalışmak mı Pes mi Etmek? Albert Camus, Sisifos Söyleni adlı Nobel ödüllü denemesinde hayatın anlamsızlığının ve rutinliğinin farkına varılması sonucu intihara kalkışılmasının absürdlüğünden, saçmalığından bahsetmiş ve bunun kolaya kaçmak olduğunu, insanların kendi hayatlarının ne kadar değerli olduğunun farkına varılamamasının ne kadar üzücü olduğunu açıkca belirtmiştir. İnsanların kendi kendilerine mutlu ve kolayca yaşayabileceklerine, çok saçma ve amaçsız şeyleri bile aslında kendimize amaç haline getirebileceğimize inanmıştır ve ne olursa olsun insan hayatının hiçbir şeyden önemli olamayacağını savunmuştur. Nitekim bu durumu her insanda görebileceğimiz gibi kendi yaşantımızda da gözlemleyebiliriz. Aslında hepimiz fark edilmesi çok da zor olmayan bir kısır döngünün içinde değil miyiz ? Her sabah kurduğumuz alarmlar tarafından insafsızca uyandırılıp adına iş yeri, ofis, dükkan, mağaza, okul dediğimiz dışardan imrenilen ama içinde olunduğu zaman birer zindana dönebilen yerlere gitmemiz. Giderken hep aynı otobüs numarasını, arabayı, metro durağını kullanmamız. En soğuk havalarda bile bizi ısıtan yataklarımızı bıraktığımız için somurtarak sabahı geçirip hayatın koşturmacası içinde bir şekilde eğlenmeyi başarıp tekrar yataklarımıza dönmemiz. Gel gelelim hiçbirimiz intihar etmeye kalkışmamışız ya da başarılı olamamışız ki şu an bunu okuyabiliyoruz. Camus'un da bu kitabında, hikayesini baz aldığı Sisifos mitindeki gibi hiçbir şekilde hayattan vazgeçmemeliyiz çünkü bu gelip geçici dünyada kendi canımızdan, hayatımızdan daha değerli hiç bir şey olamaz. Her dibi görüşümüz aslında hayatımıza yeniden başlamak için verilen bir fırsattır. Önemli olan şey bu fırsatı değerlendirebilecek kadar azimli, inançlı bir başka değişle hayata karşı güçlü olabilmektir. Bize verilen görevler ne kadar gereksiz, sonuçsuz, saçma şeyler olursa olsun onu bütün ciddiyetimiz ve kararlılığımızla yapıp, yaptığımızdan keyif ve gurur duymalıyız. Aksi taktirde geriye baktığımız zaman pişmanlıklarla dolu, mutsuz bir hayat görürüz ki bunun da her insanın gençliğinden itibaren en büyük korkusu olduğuna inanıyorum. Bu nedenlerden dolayı hayatta karşımıza ne çıkarsa çıksın, kaç defa dibi görürsek görelim hayatımızdan vazgeçmek yerine başımıza gelen zorluklarla baş etmeye çalışmalıyız. Sonuçta bizi başarıya, gerçek mutluluğa ulaştıracak olan azimi, isteği, gayreti ancak bu zorlukların sonucunda kazanabiliriz. Hayata karşı bakış açımızı ancak her türlü sıkıntıya rağmen hayatımızdan vazgeçmeyerek, sürekli çabalayarak geliştirebiliriz. Şahsen kitabı okuduktan sonra yazarın da anlatmak istediği gibi aslında rutin diye gördüğümüz işlerin bile aslında kendi içinde değişiklik gösterdiğini fark ettim. Örneğin, evet belki her sabah aynı otobüsü, dolmuşu kullanıyoruz ama hiç içindekilere yani insanlara dikkat etmiyoruz halbuki somurtmak yerine çevremizde gerçekleşen şeylere daha dikkatli baksak çok daha kolay mutlu olabiliriz. Sisifos'un da yaptığı gibi, taşın tekrardan düşeceğini bile bile onu yukarı taşımalıyız ki böylece Camus'un Sisifos'u mutlu olarak tasarlamasına neden olduğu gibi biz de mutlu bir şekilde taşın düşüsünü izleyebilelim. Burada tabiiki de Sisifos yoğun çabaları sonucu dağın tepesine kadar taşıdığı taşın düşmesinden mutlu değildir ancak onu bu duruma sokmasına neden olan şeyden pişmanlık duymaz ve hayatın üstesinden yaptıkları şeylerin ona sağladığı enginlik duygusu ile gelir. Aynı şekilde haftanın beş günü gitmek zorunda tutulduğumuz yerler, evet belki gittiğimiz mekanlar aynı olabilir ancak o yerlerde gün içinde yaşadığımız olaylar kendi içinde farklılık gösteriyor çoğu zaman. Bütün bu nedenlerden dolayı kitabı okuduktan sonra istemsiz olarak yakın zamanda başımızdan geçen olayları ve bu olaylar karşısında verdiğimiz tepkilerin absürtlüğü üzerine düşünmeye başlıyor insan. Bir başka perspektiften bakıcak olursak Camus bu başyapıtıyla yaşamak için bir sebep bulamıyorsan en onurlu ölüm kendi ölümünü seçebilmektir fikrini aşılamıştır okurlarına. Trajik tarafı ise yaşamak için sebep olmadığına inandırabilecek argümanları da vardı. Ancak açıkca belirttiği gibi, sebep bulmak tahmin ettiğimizden çok daha kolay aslında. Önemli olan sadece hayatta yaşadıklarımızı daha dikkatli bir şekilde yorumlayabilmek, nitekim Polyannacılık oynamak. Görmek istediğimiz şeylerden çok ne gördüğümüze odaklanırsak daha mutlu olabileceğimize inanıyorum ve herkesin hayata karşı yeni bir bakış açısı bulabileceğini düşündüğüm için Albert Camus'un bu Nobel Ödüllü başyapıtını şiddetle tavsiye ediyorum.