İnsan Cinsinden Denklemler

Yine mülteciler konuşuluyor tüm dünyada ve Türkiye'de. Aklı alametifarikası edinmiş Batı hesaplamalara girişti köşeye sıkışınca. Şimdi karmaşık denklemler yazıyor bilinmeyeni insan cinsinden. Hesapların sonucunda anlaşılacakmış kaç insanın ölümden kurtulmaya hakkı olduğu. Aklımız ermiyor tabii büyüklerin işine, ama soruyoruz yine de çocukça: Denklemin öte tarafında ne var, insanların hayatı ile karşılaştırılabilecek kadar önemli olan nedir? Cahilliğimizi yüzümüze vururcasına cevap veriyorlar, biz de biraz böyle basit bir şeyi bilmemenin mahcubiyeti ile biraz da yeni bir şey öğrenmenin mutluluğuyla teşekkür edip ayrılıyoruz. Biz de başlıyoruz hesaplamalara, ama bir aksilik var. Birimler tutmuyor birbirini. İnsan cinsinden çıkıyor bir taraf öteki ise Euro cinsinden. Hocamıza nerede hata yaptığımızı sormak için öteki "zirve" yi beklerken boş durmayalım deyip Lucette Valensi' nin kitabına uzanıyoruz. Güncel konulardan bahsediyor: Avrupa'daki Müslümanlar, bunların toplumdan dışlanmaları gibi. Sonra İspanya' dan sürgün diyor. Bir an duraklıyor, neden sonra kapağa bakmayı akıl ediyoruz: Avrupa'da Müslümanlar 16.- 18. Yüzyıllar. Kıvılcım gibi bir soru çıkıyor ağzımızdan: Eskiden de mi? Sonra bir kandilin fitili alev alıyor aklımızda, yağ yerine çayla besliyoruz ateşini. Mesele insan ya da Euro değilmiş meğer. Bu terazi hiçbir zaman düz zemine konmamış ki anlayalım ne taraf ağır basıyor. Hep nefretin, öfkenin, düşmanlığın sarp yokuşlarında duruyor terazi. Bundan dolayı insan kefesi havada kalmaya mahkum. Refah meselesi bile sırf "Boş kefe nasıl ağır basıyor, baba?" diye soran masum sabiye verecek cevabımız olsun boş durmasın diye konulmuş karşı kefeye. Hepsi bahane aslında. Eski zamanlardan beri bir türlü aşılamamış aradaki uçurumlar. Kimisi sadece nefret duymuş içinde, sürmüş çıkarmış Müslümanları düşmanca. Bazısı ise açıkça düşmanlık hissetmemiş, ama inanmamış da Hristiyan olmayanların o topraklara uyum sağlayabileceğine, fazlalık görmüş onları. Tehdit görmüş, ur görmüş. İşte şimdi yine karşı kefeyi dolu göstermek istiyorlar başkalarına ve kendilerine. Şaşırmayın, tabii ki kendilerini de kandırmak istiyorlar. Refah diyorlar, toplumsal barış diyorlar, güvenlik diyorlar. Yoksa ayağı sıkışmış köpeğe kıyamayanlar, insanların sefalet ve açlık bataklıklarında boğulmalarına nasıl göz yumabilir? Bunları düşünürken ulak acı bir haber getiriyor. Fransa'da 100' den fazla "insan" hayatını kaybetmiş, bir hiç uğruna. Ve şeytanı görüyorum hayal aleminde el bağlamış, selamlıyor bu işi yapanları ve alkış tutanları. Birkaç saat içinde anlaşılıyor ki teröristler sadece Paris' teki insanları değil, Halep' ten, Trablus'tan kaçmaya çalışanları da öldürmüş. Hatta artık Avrupa' ya eskiden yerleşmiş olanlar da rahat olamayacak muhtemelen. Hakikate açılmasına ramak kalmış gözler yeniden kapanacak. Son sözüm de bize. Biz ne zaman unuttuk yardım etmeyi? Yardımın ne olduğunu? İnsanlarla konuşuyorum, insanlar duyuyorum. Yardım ediyoruz ama bize ne faydası olacak diyenler var. Biz onlara yardım ettik ama onlar hala minnet duymuyor diyenler, zaten ülkenin ekonomisi yeterince iyi değil bir de bunlara yardım ediyoruz diyenler var. Buna yardım denir. Karşılığında bir şey beklenmez. Bir teşekkür bile olsa eğer beklentiye giriliyorsa o artık ticaret olmuştur. Elbette yardım edilenler nankörlük etmemeli. Ama orası bizim meselemiz değil ki. Ayrıca biz atalarımızdan yarım ekmeği bölüşmeyi, kendimiz aç yatıp misafiri doyurmayı öğrendik. Kabul, mantık yok bunlarda. Ya da asıl mantıklı olan budur, belki. Ütopyaların anahtarları saklıdır burada. Kim bilir, bu yüzden çok uzak belki de ütopyalar bize. Sözlerim yanlış anlaşılmasın. Elbette, güvenlik önlemleri alınsın, yardımlar etkili kullanılmaya çalışılsın, diğer ülkelerin de ellerini taşın altına koymasına uğraşılsın... Daha yapılabilecek ne varsa yapılsın. Ancak son adım atılırken insan hayatının karşısına başka hiçbir şey koyulamayacağı unutulmasın. Zaten terör insan hayatına rağmen bir şey yapmak değil midir aslında?