Kırgınlıklara Dair

Yaşamak ne demektir sizce? İnsanlar eskiden hayatı gerçekten "yaşıyorlar" mıydı? Ya da biz şu anda hayatı gerçekten "yaşıyor" muyuz? Belki de yaşadığımızı zannediyoruz. "Yaşamak" derken neyi mi kastediyorum? Hayatı sorunsuz, kendi içinde mutlu ve huzurlu bir biçimde yaşamaktan. Fakat korkarım ki hayatı mutlu ve sorunsuz yaşamak için ilk önce mutlu ve huzurlu bir biçimde yetiştirilmek gerekiyor. Küçüklüğünde annenin o sonsuz şefkatini, merhametini, babanın ise o sonsuz sevgisini ve kol kanat germesini "yaşayamayanlar" maalesef bu hayatı da aslında "yaşayamıyorlar". Ben küçük bir ilçede doğdum ve büyüdüm. Orada bir sürü arkadaşım oldu. Annem ve babam memur tabii, bir tayin çıktı mı o sevdiğin birlikte vakit geçirdiğin ve birlikte olmaktan mutlu olduğun o arkadaşlarını, her gün yeni bir şey öğrenmek için can atıp, öğretmenlerinin şefkatini kazandığın o okulu, seni kendi çocukları gibi sevmeye çalışan o komşu teyzeyi, şeker isteyip paran olmadığında sana o şekeri ikram eden bakkalı arkanda bırakıp gitmek zorunda kalıyorsun. Yani hayatında sana sevgi ve şefkat göstermiş herkesi bırakıp, yeni sulara yelken açıyor; o sularda sevgi ve şefkati arıyorsun. Ben aslında dünyanın en şanslı insanlarından bir tanesiyim. Çünkü nereye gidersek gidelim, hangi olaylar başımdan geçerse geçsin her zaman annem ve babam yanımda oldular. Hiçbir zaman durup, " Acaba annem ve babam yanımda olmasaydı bugün ne halde olurdum?" diye düşünmemiştim. Bu kitabı okumamla bunu düşünmeye başlamam bir oldu. Kitabımızın ana karakteri Derman, kendini "piç"lik ile tanımlıyor. "Doğuştan piç" olduğunu söyleyerek hayatına devam etmeye çalışıyor. Öncelikle bu konu hakkında düşündüğüm zaman bir insanın kendini nasıl babasız olarak tanımlayabileceğini aklım almadı. Çünkü babam benim hayatımda her zaman en büyük destekçilerimden biri oldu. Onun hayatımda olmadığını düşünmek, onun desteğinin hayatımda olmadığını düşünmek bile istemedim. Fakat Derman'ın hikayesini okumaya başladığımda onun kendine neden "piç" dediğini yavaş yavaş anlamaya başlamıştım. Derman babasından hiçbir zaman benim gördüğüm şefkati, hiçbir zaman benim gördüğüm desteği görmemişti. Bu okuduklarım beni düşünmeye itti. Gerçekten böyle babalar olabilir miydi? Gerçekten bir baba, çocuğunun neler yaptığını, çocuğunun hayatından neler geçtiğini umursamamazlık yapabilir miydi? Okuduğum bir yazı bir kız çocuğunun babası tarafından bir odaya 13 yıl boyunca kapatılmasını anlatıyordu. Babası kızın otistik olduğunu düşünüp adeta kızını bir kara leke olarak görmüş, onu 13 yıl boyunca bir odada kilitli tutup sadece ona yemek ve su vermişti. Böyle bir babanın olduğuna inanamamıştım. Kendi babamı düşünerek hayatımda bunun olamayacağına inanmıştım. Belki de ben çok saftım, naiftim. Belki de gerçekten bu kadar kötü insanlar vardı. Bazı insanlar gerçekten şefkat göstermek, sevgi beslemek ne demektir bilmiyorlardı. Belki de bu yüzden Derman o radyoda kendisi gibi olan onlarca kişiye destek olmaya çalışıyordu. Belki de kafasından " Bana sevgi gösteren, şefkat gösteren kimse olmadı. Bari ben size şefkat ve sevgi göstereyim, daha fazla insanın canı yanmasın." demişti. Fakat sonunda hiçbir şey değişmedi. Derman'ın çocukları onlara şefkat gösterecek birini bulamayacaklar artık. Onlarla oynayacak, sevecek, onlara şefkat gösterecek birisi olmayacak. Çünkü Derman dayanamadı. Derman babasının onda yarattığı kapanmaz yaraları daha fazla saramadı. İntihar etti, göçüp gitti. Belki doğruydu yaptığı, belki yanlış. Fakat Derman'ın yaşadıklarını okuduğumda, aslında Derman bana çok önemli bir ders vermişti. Bu dünyada sevgi ve şefkat var olan her şeyden daha önemliydi. Fakat en önemlisi ise anne ve baba sevgisiydi. Onların sevgisi çocukları kendi dünyalarının kralı bile yapabilirken, onların sevgisizlikleri çocukları kendi dünyalarının mahkumu yapmaya yeterliydi. Derman belki de mutlu olabileceği bir diyara gitmişti, ama giderken de benim gibi babalık ve annelik yapmamış pek çok kişiye neden babalık ve annelik dünyanın en önemli görevidir mesajını verdi. Babamın ve annemin değerini anladığım gibi, çocuklarıma da babamın ve annemin bana davrandığı gibi davranmamı öğretti. Her şeyden önce, iyi kalpli olmayı öğretti bana. Derman gitti ama bana çok şey bıraktı. Uğurlar olsun Derman, umarım güzel dünyalarda görüşürüz.