Geleceğe Bakış

Daha çok küçükken, gelecekte insanlar nasıl bir hayat sürecekler diye düşünürdüm. Bu sorunun cevabını bulmaya çalışırdım. Farklı farklı teoriler yazardım. Yazdığım teorilerin bir gün gelip de gerçek olacağını hiç düşünmezdim. Beni bu düşüncelere iten şey aslında bir lmdi. Belki de hayatım boyunca en fazla etkilendiğim ve etkileneceğim ''Geleceğe Dönüş''(1) lmiydi. Konusu benim ilgimi çekmişti. Çünkü gelecek ve teknoloji bir aradaydı. Zaten gelecek teknolojisiz düşünülebilir mi? Elbette düşünülemez. Zamanla aklımda başka sorular oluşmaya başladı. Neden gelecek bu kadar karmaşık ve ulaşılamazdı. Ya da zamanda yolculuk yapılsa neler olurdu. Eğer zamanda yolculuk yapabilseydim, ilk ziyaret edeceğim zaman Sanayi Devrimi'nin yaşandığı yıllar olurdu. Nasıl da ortada hiçbir şey yokken sıfırdan buralara gelebilmiştik, mucitler nasıl bir hayal dünyasına sahiptiler. Onlarla konuşmak ve buluşlarını nasıl bir anda bulduklarını ayrıntılarıyla öğrenmek isterdim. Ne de güzel olurdu Henry Ford ile oturup muhabbet etmek ya da daha eskilerden Edison ile araştırmalarını tartışmak. Acaba o da geleceği hayal ediyor muydu? Rüyalarında teknolojik aletler kullanıyor muydu? O aletlerin nasıl çalıştığını umursamadan aldığı hazzı bir azime dönüştürüp buluşlarına yön verirken kullanıyor muydu? Bunlar elbette muallakta kalmış sorular ve cevabını bir zaman makinesi yapılana kadar da almam mümkün değil gibi görünüyor. Gelecek dediğimiz şey aslında her zaman hayal ettiklerimiz de olmayabilir. Mesela hayallerimizi uçan arabalar süslerken aradan 20 yıl geçtikten sonra sadece hayatta kalmaya çalışan varlıklar olabiliriz. Ne bir önder ne de bir bilim ışığında hareket etmeyen ya da edemeyen ilkel canlılar olarak hayatımızı devam ettirmek zorunda kalmak ne kadar da acı verici olacaktır. Bu acıyı yazıyı yazarken hissetmedim değil. Bu acıyı gerçekten kaldırabilecek miyim? Sanıyorum kaldıramam. Bu kadar teknoloji ile iç içe yaşarken bir anda ya da zamanla elimdekileri kaybetmek büyük bir boşluk hissi yaratacaktır. Oluşan boşluk hissi elbette psikolojik bir bunalımı da peşinde getirecektir. Bu bunalım insanın aklını kaybetmesine sebep olabilir. Ben bile bu durumda aklımı kaybedeceğimi düşünürken milenyum çocukları ne yapsın dememek elde değil. Onlar daha doğmadan teknoloji ile tanıştılar. Anne karnında müzik dinlediler. Doğum sırasında özel ekipmanlarla anne karnından alındılar. Bir sıkıntı olduğunda gelişmiş tıp sayesinde hayata tutundular. Bir nevi doğal seçilime direndiler ve dimdik doğal seçilimin karşısında durdular. Bu kadar çok şey yaşamışken teknoloji dolu bir hayattan kopmalarıda mümkün değildir. Aslına bakılırsa bizden 20 - 30 yaş büyük insanlara da bakacak olursak. Onların da bu hayattan ya da diğer bir deyiş ile teknolojiden kopmaları mümkün değil. Düşünelim çok uzağa gitmeye gerek yok. Benim annemin elinden telefonunu alsam kafayı yer, peki neden? Sebebi onun teknolojiye olan bağlılığı ya da sevgisi değil. Sebep teknolojinin getirdiği kolaylıklara fazlasıyla alıştırılmış olmasıdır. Alıştırma derken neyi kastettiğimi sanırım anlamışsınızdır. Bizim dışımızda bu ürünleri üretenleri de unutmamak gerekir. Onların görevi hayatlarımızı bir yandan kolaylaştırırken bir yandan da ellerindeki ürünleri alıcılara pazarlamaktır. Alıcılar olarak bizlerin yapması gereken aslında bağlanmak olmamalı. Bu insanlar o kadar güzel teknolojiyi bizlere karşı kullanırlar ki anlatsam siz de eminim anlamazsınız. Ama en azından bir örnek durumu zihninizde canlandırmanıza yeterli olacaktır. Sübliminal mesaj desem aklınızda eminim bir şeyler canlanmıştır. İşte teknolojinin bizler açısından kötü fakat satıcılar açısından faydalı bir kullanılış alanı. Lafı daha fazla uzatmaya gerek yok. Ne geleceğe çok bağlı ne de geçmişe küsmüş insanlar olmadan yolumuza devam etmeliyiz. Teknolojinin nimetlerinden faydalanarak günümüzü yaşayıp geleceğimize bir adım daha yaklaşmalıyız. (1) Geleceğe Dönüş, Robert Zemeckis, DVD, Universal Pictures, 1985.