Tanımsız Olan

Mutluluğun resmi çizilebilir mi? Bu sorunun okullarda münazara etkinliklerindeki favori soru olmasının en büyük nedeni net bir cevabı olmamasıdır. Peki neden net bir cevabı yoktur? Çok basit, çünkü herkesin mutluluk anlayışı farklıdır. Kimisi için mutluluk işten eve geldiğinde gülen yüzler ve güzel bir sofra görmek. Kimisi içinse kafasını dinleyebileceği ve yalnız kalabileceği bir yer bulmaktır. Bu yüzdende mutluluğun resmini çizmek imkansızdır bence çünkü herkes için mutluluk anlamı taşıyan bir şey yoktur. Dianne Dengel bu soruya bir cevap vermek istermişçesine bir resim yapmış ve adını "Mutluluk" koymuştur. Aslında bu eser hakkında yanlış bilinen bir bilgi var, resmi Abidin Dino'nun yaptığını zanneder çoğu insan. Bunun asıl nedeni ise Abidin Dino'nun Nazım Hikmet arasında geçen bir konuşmadır. Nazım Hikmet ve Abidin Dino Paris'te eşleriyle birlikte bir otel odasında muhabbet etmektedir ve sonunda Nazım Hikmet şu meşhur soruyu Abidin Dino'ya yöneltir "Mutluluğun resmini yapabilir misin Abidin?". Dino mutluluğu somutlaştırıp bir kareye sıkıştırılamayacağını biliyordu o yüzden kısa bir cevapla yetindi "Buna da ne tuval yeterdi, ne boya..." Nazım Hikmet şiirlerinde de bu konuşmalarından bahsettiği ve Abidin Dino'nun ismini kullandığı için Mutluluk resminin aslında Dino tarafından yapıldığı gibi yanlış bir algı oluştu ve yayıldı. Bana kalsaydı bırakın bir resimle anlatmayı bir paragrafla bile anlatamazdım mutluluğu. Belki evrensel olarak kabul edilebilecek bir tanımım yok ama kendime özel bir tanımım var, özgürlük. Ne yapabileceğine kendin karar verme, dış etkenler tarafından manipüle edilmeden ya da bizim ülkemizde çok popüler olan "El alem ne der?" gibi anlamsız düşünceler tarafından zincirlenmediğimiz bir hayat, işte benim için mutluluk bu. Maalesef ki etrafıma baktığımda bu mutluluğu çok göremiyorum. Nedeni de oldukça basit aslında çünkü biz kalıplaşmış doğrulara ulaşmak için kendini harcayan bir milletiz. Sokağa çıkın ve bakın, insanlarımız mutsuz, yorgun, amaçsız. Bunun başlangıcı nereden geliyor hiçbir fikrim yok ama nasıl devam ettiği hakkında bir fikrim var. Çocukken ailelerimiz hep çalışmamızı iyi bir doktor, mühendis ya da avukat olmamızı isterler. Çünkü bizim halkımızda saçma bir düşünce var, bu meslekleri yapmıyorsan işsizsin ve boşsun. Neden bu meslekler empoze edilmeye çalışılıyor? Çünkü para var, hepimizin tanrısı. Tanıştığım çoğu insanda aynı basma kalıp hayalleri görüyorum, iyi bir iş, araba ve ev. Başka hayalleri olan insanlar yok demiyorum ama maalesef oldukça azlar. Herkes etrafı tarafından paranın en önemli şey olduğu söylendiği için başka bir hayal kurma gereği duymuyorlar. Parası olmayan yok diye mutsuz olan da var ama ne yapacağız diye mutsuz, anlayacağınız bu oyunda kazananda kaybeden de mağlup. Bunun çözümü ne mi bence? Kalbimizin sesini dinlemek basma kalıp düşüncelerden kendimizi kurtarmak. Dünya turu mu yapmak istiyorsun? Yap. Bir bilgisayar oyununda profesyonel mi olmak istiyorsun? Ol. Üst komşun Fatma teyze senin aklın hep havalarda diye laflar söylediğinde umursama. Hem ona ne ki? O mu gezecek dünyayı sen istiyorsun diye? Bu senin hayatın, senin mutluluğun. Kapitalist düzenin insanların beynine sokmaya çalıştığı iyi bir araba, güzel bir sevgili ve dolu bir cüzdandan oluşan bir tablo değil mutluluk. Mutluluk kendi verdiğin bir kararı gerçekleştirmektir. Eğer senin için mutluluğa giden şey saatlerce kitap okumaksa ya da spor yapmaksa bununla uğraşmalısın diğer insanların oluşturduğu kalıplarla değil. Türk halkı olarak ancak bunun farkına vardıktan sonra mutlu olabiliriz yoksa şu an olduğumuz çukurda daha derine gitmekten başka bir şey yapmayız. Mutluluk, Dianna Dengel