BİRAZ SU, BİRAZ GÜNEŞ...

Camımın önünde duran çiçek, her gün su veririm sana, güneş ışığını verir, saksındaki toprağın iyidir, solan yaprakların temizlenir. Yeter mi bu sana? Yeter de artar mı yeşillenip çiçek açmana? Ne ile büyür, ne ile yeşillenir çiçek açarsın? Nedir bir sonraki günden muradın, biraz ışık ve birkaç damla sudan başka? Seni güneşin ve yağmurun bol olduğu amazon ormanlarına götürsem, başımı alıp gitsem, yine böyle pembe çiçekler açar mısın? Döndüğümde seni yine böyle umutlu, böyle hevesli bulur muyum çiçek açmaya? Pembe çiçeklerini dışarda kar yağarken bile benden esirgemeyen çiçek, sen ne istersin, nedir sonraki günden muradın? Biraz ışık ve bir kaç damla sudan başka? Sevmek, ihtiyaç karşılamak mıdır sadece? Bir bebeğin maması, bir kuzunun sütü, bir annenin akşamları beklediği bir bardak çay mıdır mesela? Mamayı verip arkamızı dönsek bebeğe, kuzuyu bir odaya hapsetsek, bir anneden verdiğimiz çayın yanında sohbeti esirgesek, gereklilikleri yerine getirmiş olur muyuz? Oluruz elbet, ama insan ve diğer bütün yaratılmışlar, canı olanlar, gerekliliklerle yaşamaz. Tolstoy'un ve tüm diğer fanilerin aradığı gibi arar ne ile yaşadığını. Fazlasını ister, aldığı oksijeni ciğerlerinde hissetmek için. Bir çiçekten bir bebeğe, bir kuzuya, bir yaprağın dalına varana kadar her canlı kalpte olan ve hissedilen sevgiyi ister yaşamak için. Biyolojik olarak insanda bir bitki gibi yemeğe, suya, uykuya ihtiyaç duyar. Ufacık bir ekmekle ve birkaç yudum suyla günler geçirebilir insan. Güneşi görebilir gözleri, peki ama yüreği? Gözlerden içeri güneşin, yaşama istediği ve sevinci uyandırabilmesi için arkadaşlığa, sohbete ve anlaşılmaya ihtiyacı vardır. Bir çiçekle konuşmadan, yapraklarını su verirken nazikçe tutmadan onu yetiştirmeye kalkarsanız, karşılığında alabileceğiniz hiçbir şey yoktur. Bir insana kalbinizi açmadan, onu sevdiğinizi hissettirmeden, yüreğini titretmeden alabileceğiniz hiçbir karşılık yoktur, ister baba, ister sevgili, ister eş, ister anne olun... İnsan bir yudum su ile, bir kuru ekmek ile, soğuk günlerde bir eski hırka ile yaşar. İnsan ruhu solmuşken, hasbihal edecek, derdini dökecek bir dostu yokken, sıcak havalarda güneşten yanarken, soğukta içine çektiği hava ciğerini yakarken, hayatın sonuna yaklaşmış olmayı ölürcesine isterken, bütün renklerin gri olduğunu, bütün sevgilerin fani olduğunu tecrübe ederken, ölümü yakınında kendisini takip eden bir soluk gibi hissederken, sevdiklerini bir bir toprağa gömerken, yaşayanları kalbine gömmenin daha acı olduğunu hissederken, bütün çığlıklarını yutarken, nasılsın sorusuna iyiyim diye cevap verip geçiştirirken, havadan sudan konuştuğu garip arkadaşlıklar kurarken, yediği yemeklerin lezzetini hiç alamazken, uykularında karmaşalar, kabuslar görürken, bu kocaman ve boş dünyada üşürken, gözlerini kapatıp zamana sığınırken ve kalbinde çoşkulu bir sevgiye ya da güçlü bir nefrete yer vermezken de yaşar. Yani bir şiirdeki gibi: "Ne güzeller zehir zemberek güzeldir ne zehir zemberek çirkindir yeni çirkinler" (İlhan 26) derken de yaşar. Ama yine şiirdeki gibi 'rayından çıkmış olduğunu' hisseder yaşamanın... Oysa yaşamak nedir? İnsan ruhu neden vardır? En çok açlığı o çeker yeryüzünde ve en çok o hak eder doymayı. Gülümseyen bir sabah günaydınıyla, bir bardak çayın yanında iki tatlı sözle, canı sıkıldığında bir telefon ötesindeki kadim dostla, dünya çıkarlarının bozmadığı bir kardeşlikle, cennetten bir köşe olan sıcak bir yar kucağıyla yaşar insan... Öylece soluk alır, öylece göğsüne yük olmaz kalbi, öylece ısınır elleri ve yüreği. İnsan en çok sevgi ile yaşar. Sevgiyle gözlerinin feri yanar, sevgiyle ruhu doyar, sevgiyle eli kolu tutar, sevgiyle öğrenir zorlukla baş etmesini, sevgiyle dinler diğerinin dertlerini, sevgiyle düşer yollara, sevgiyle kucaklar yaşamı ve ölümü, ancak sevgiyle çekilir var olmanın ağır yükü ve sevgiyle kucaklanır elveda dediğinde dünyaya ademoğlu, sevgiyle yaratıldığı toprak tarafından...