TUTSAKLIKTA ÖZGÜRLÜK

havaalanıydı, bu yaz Almanya'ya gittiğimdeyse havaalanından daha özgür hissettiğim bir yerde bulunma şansına sahip oldum. Küçük yaştan tek başıma seyahat etmeye başladığımdan olsa gerek, biletimi yazdırmak için bankoya gittiğim andan itibaren kendimi rahatlamış, sorumluluklardan kurtulmuş ve serbest bırakılmış hissederim. Dünyadaki görevimi tamamlamak için bir adım daha atmışımdır çünkü. Son görevimden geleliyse yaklaşık bir ay oluyor. Bu seferki istikametim Almanya'ydı. Yine her zamanki gibi heyecanlıydım havaalanında, yeni yerler görme isteğiyle dolmuştum. O çekilmez görünen, insanların endişeyle ve telaşla beklediği sıralar bile tatlı görünür olmuştu bana. Pasaport kontrolünden geçtikten sonra konum olarak çok oynamasam da kendimi çok farklı bir ruh halinde buldum. Sanki kişilik olarak aynı kalsam da farklı bir hayata adım atıyordum. O an yolculuğun verdiği heyecanın kendini göstermeye başladığını fark ettim. Düşüncelerimden kurtulduğumda yerden on bin kilometre yüksekteydim bile, bulutların arasından süzülüyordum. Alçalmaya başladığımızda çevrenin yeşilliği tarafından büyülendim. Ankara'yı çöle benzetmek o an gerçekten mantıklı geldi. Gümrükten geçer geçmez Amerika'daki değişim senemdeki en yakın arkadaşım Svenja ve annesi tarafından, Türk, Alman ve Amerikan bayraklarının bulunduğu ve adımın koskoca harflerle yazıldığı bir pankartla karşılandım. Orada kendimi gerçekten mutlu hissettim. İnsanların sizin o an yanlarında bulunmanızdan keyif aldıklarını görmek mutlu olmaya yeter çünkü. Bavulları arabaya yüklediğimiz gibi Türkiye'de göstergede görsem korkacağım hızlarda gittik ve otoban gerçekten o kadar güzeldi ki hızı da ivmeyi de hissetmeme elvermedi. Tabi ki her yol gibi o yol da bitti ve sonunda evlerine geldik. Türk alışkanlığı olan apartmanlardan sonra bu koca bahçeli iki katlı eve yerleşmek bile yabancı hissiyatını uyandırmaya yetiyordu. Beklentimin aksine ailesiyle yakından bağ kurduğum lezzetli bir akşam yemeği yedik. Ertesi gün Köln'e gideceğimiz için erkenden yattık ve günün yorgunluğuyla deliksiz uyudum. Türkiye'de alışılmış olan araba ve uçak yolculukları yerine trenle gideceğimiz için ben ayrı bir heyecanlı ve istekliydim. Bir elimde bavul diğer elimde tren biletimle yarattığım o gezgin görünüşünden memnun bir şekilde indim trenden. Gençlik otelimize yerleştik, iki kişilik küçük odamız en üst kattaydı ve penceresinden zorlamayla Köln Katedrali Dom'un tepesini görebiliyorduk. Yerleşir yerleşmez kendimizi sokaklara attık. Şansımıza orada bulunduğumuz tarihte yapılan bir e-spor konferansı Köln'ü kalabalıklaştırmış ve yaş ortalamasını düşürmüştü. Paris'teki ünlü Pont Neuf köprüsünün bir diğer alternatifi olan Hohenzollern Köprüsü'nden geçerken, tüm o kilitleri görünce fark ettim aslında insanların hep bir ortak paydada birleştiğini - sevgi. Dört yüz dokuz metre uzunluğunda bir köprüde bulunan binlerce kilidin ve onların iki katı kadar insanın insanlığın en saf seviyesi olan aşka tanıklık ettiğinin bilincinde olmak farklı hissettirdi. Karşıya geçince ilk durağımız katedral oldu. Hangi dinden olursanız olun, mimarisiyle ve barındırdığı sanat eserleriyle etkilenilmemesi imkansız bir yapı. İçine girip biraz ilerledikten sonra bankta oturup ibadet eden insanları görünce hepimizin aslında bir; ihtiyaçlarımızın, isteklerimizin, yaşadığımız hayatların paralel olduğunu fark ettim. Kutsal duyguların en derinini orada içimde hissettim. Çıkışında Svenja korka korka bana orada ne hissettiğimi sordu. İnsanların dinler hakkında konuşurken böylesine tedirgin hissetmelerini sorguladım içten içe. Ona orada huzur bulduğumu söylediğimde gülümsedi ve o da anladı aslında bir olduğumuzu. Şehir merkezinde biraz gezinip en turistik merkezlerde sosyal medyanın da belgeleme ihtiyacının da üstümde baskı kurduğu fotoğrafları çekindim. Dönüşte de yine o sevginin başka bir forma dönüşüp soyutluktan çıkıp az da olsa somutlaştığı ritüeli kendim de gerçekleştirmek istedim, o yüzden kendime bir kilit edindim en kırmızısından. Kilidin üstüne sevgilimle baş harflerimizi ve ikimizin arasındaki bir kodu yazıp sıkıca kilidi köprüye kilitledim. Geleneği tamamlamak için arkamı köprüye döndüm ve anahtarı elimden geldiğince hızlı bir şekilde Ren Nehri'ne fırlattım. O kadar tarif edilemez bir histi ki... O hissi yaşadığımdan beri başta verdiğim cevabı gözden geçiriyorum. Havaalanı değil artık en özgür hissettiğim yer, Hohenzollern Köprüsü. Kilit için aynısını diyemem belki, belediye köprünün ağırlık yaptığını söyleyip üstündeki tüm kilitleri çıkarttırana kadar (Pont Neuf gibi) oraya tutsak kaldı çünkü.