YAŞAMA MAZHAR OLMAK

Benim gibi müziğe tam manasıyla tutkuyla bağlı birinin, bir konsere gitmek için böylesine uzun bir zaman beklemesi utanılacak bir hadise. Son zamanlarda kulaklarımın pasını, türlü elektronik aletten çıkan bir yığın gürültüyle değil de canlı bir müzikle temizlemeye şiddetle ihtiyaç duymam da bu yüzdendi hiç şüphesiz. Neyse ki ODTÜ' de okuyan bir arkadaşım vasıtasıyla İncesaz grubunun konseri olduğunu öğrenmiş; fiyatların dişe dokunur oluşuyla biraz sarsılsam da bu fırsatı değerlendirmem gerektiğine karar vermiştim. İncesaz grubunun insanın içine işleyen ne kadar güzel şarkısı varsa dinleme fırsatı bulduğum için şanslıydım, ilaç gibi geleceği kesindi. Ne var ki İncesaz' ın, dinleyenin kalbinde, varlığından kendisinin dahi haberinin olmadığı hisleri gün yüzüne çıkarmak gibi bir özelliği vardı. Oturduğum yerden ruhum bedenimden ayrılıp belli bir şekle bürünüyor ve tüm ağırlığıyla tekrar bedenimle birleşip taşıması zor bir ağırlık oluveriyordu adeta. Orada öylece, büyülenmiştim. Aşık değildim; yakın geleceğimle ilgili planlarım arasında aşık olmak bulunmuyordu da. Yine de İncesaz' ın solisti ağzını her açışında, şarkı sözleri ağzından her dökülüşünde ve müzisyenler çalgı aletleriyle notalara her dokunuşunda beni aşık olmaya davet ediyor gibiydiler. Bu davete icabet etmeli miyim yoksa güvenli sulardan ayrılmadan daveti nazikçe ret mi etmeliyim bilemiyordum. Şarkıların biri bitip biri başlıyordu ve ben kendimle cenk halindeydim. Öyle direniyordum ki geçmişimden yahut henüz yeni yeni tanıdığım kişilerden herhangi birini zihnimde canlandırmadan şarkıları dinlemeye. Ne yazık ki İncesaz şarkılarının tek kötü özelliğiydi bu. Hiçbir şey hissetmeksizin nağmelerin büyüsüne kapılamazdınız; ya yeni filizlenen bir aşkın heyecanı, ya henüz sona ermiş bir aşkın hüznü... En sonunda kendimi dış dünyadan soyutlanmış bir halde, zihnimde canlanan insanları düşünürken buldum. Bazıları çocukluk denebilecek zamanlarımdan kopup gelmiş olanlar, bazıları da dikkatimi o veya bu şekilde çekmiş, zihnimde çok nadir yer bulan kimseler yahut hadiselerdi. Aslında İncesaz farkında olmadan bana acı veriyordu. Öyle ki bu insanların ve olayların çoğunu düşünmek dahi istemiyordum. Bir şekilde -hiç değilse- geçmişi düşünmeyi bıraktım ve geleceğe odaklanmaya çalıştım. Zaten ne zamandır "gelecek" kelimesinden korkuyor idim. Nağmelerin etkisiyle, zihnimin sığ sularına gömülü vaziyette duran geleceğe dair ne kadar beklentim ve umudum varsa bir bir ortaya çıktı. Bunlar ele avuca sığmayan beklentiler olduğu kadar gerçekleşmesi pek tabii mümkün olabilecek küçük hayallerden oluşuyordu. Bu yolculuk kimi zaman gerçek kimi zamansa gerçeküstüydü. Bu kadar uzun süre aşkı ve geleceği düşünmek beni yıpratmıştı, üstelik yanaklarımın ıslandığını hissetmiştim. Nasıl bir kendini keşfedişti bu, nasıl bir yere getirmişti beni İncesaz; ya da daha genel olmak gerekirse müzik, bir insanın üzerinde ne kadar büyük bir etkiye sahip olabiliyordu? Hata hiç şüphesiz bendeydi. Müziğe olan tutkumu unutmuştum, böylesine güzel bir müzik dinlemeyeli belki de aylar geçmişti. Ruhum ve bedenim, bu eşine az rastlanır grubun melodileri ile müziğe olan hasretimin ittifakı karşısında -tabiri caizse- çözülüvermişti. Uzun zamandır böyle gözyaşı dökmemiştim, uzun zamandır geçmişimle yüzleşmemiş; geleceğime dair planlarıma göz atmamıştım. Aşk denilen olgudan bir haberdim uzun zamandır. Kim bilir belki uzun zamandır anı da yaşamıyordum. Hepsi o akşam bir bir karşıma geliyordu, bense karşılarında bocalıyordum. Konser bitip de evime geldiğimde, eski yaşamıma yeniden döndüğümü anlamam zaman aldı. Yatağıma uzandım, hayallerim ve sevinçlerimle beraber acılarımı ve pişmanlıklarımı düşünüp her birinin hayatıma kattıkları için şükrettim. İncesaz bana yalnız müziğin hayatımdaki önemini göstermekle kalmamıştı; o beni almış, türlü tedaviler uyguladıktan sonra aşka, hayata ve kendime ait ne kadar kördüğümüm varsa çözüp, bana yeni bir başlangıç hakkı vermişti. En sonunda huzura kavuştuğumu hissetmiştim. İncesaz iyi ki vardı, müzik iyi ki vardı! Firuze Nur ATMACA