Mutluluğun Peşinden Koşmak

Bu kitapta beni en çok etkileyen şeylerden biri kitabın başlığıydı, "Normal olmak varken neden mutlu olasın?" Çok derin anlamlar, karmaşık duygular barındırdığı açıktı. Beni daha okumaya başlamadan heyecan ve merak içinde bırakmıştı bile. Acaba neler anlatıyordu yazar? Bu sözle ne kastediyordu, normal insanlar mutlu olamaz mıydı? Bu sorular kafamı çok kurcalamıştı açıkcası. Aslında başlığından anlamıştım çok derin, acıklı ve yoğun bir anlam taşıdığını kitabın. Okudukça da beklentilerimi fazlasıyla karşıladığını gördüm. Basitçe anlatmak gerekirse, Jeanette Winterson özyaşam öyküsünü kendine has üslubuyla başarılı bir şekilde yazıya geçirmiş. Yazar o kadar içten, samimi bir dille yazıya geçirmiş ki yaşananları okuyan her kesimden insan kendisini veya en azından çevresindeki insanları bu paragraflarda bulabilir. Bana kalırsa çok talihsiz bir hayatı olmuş yazarın. Yazarın diliyle, kendisinden nefret eden bir üvey anne tarafından büyütülmüş. Dışlanmışlık, sevgisizlik gibi kötü duygular arasında büyümüş. Sevgiye, bakıma muhtaç bir çocukluk geçirmiş. Ben ise her ne kadar kötü bir haatımız olsa bile mutluluğumuzdan asla vazgeçmememiz gerektiğine inanıyorum. Çevreme bakarak söyleyebilirim ki çok az insan gerçekten mutlu. Gerisi mutlu olduğunu sanıyor belki de ya da çevreye hoşnutsuzluğunu belli etmek istemiyor. Peki, neden mutlu değiliz? Mutlu olmamız gerekmez mi? Yapabileceğimiz yegane basit şeylerden biri mutlu olmakken neden? Mutlu bile olamayacaksak neden yaşıyoruz? Mutlu olmak elimizde değil mi yoksa? Mutlu olmak hiç de zor değil aslında. Küçücük şeylerden de mutlu olunabilir. Bir gülümseme için milyoner olmamıza ihtiyacımız yok ki. Sokakta kedilere artan yemeklerinden veren teyzeyi gördükten sonra bile gülümseyebilirken neden daha fazlasına ihtiyaç duyalım? Belki de çok iyi biliyoruz mutlu olmayı, eğlenmeyi ama zaman bulamıyoruz. Çalışmamız, para kazanmamız, sınavdan yüksek not almamız gerekiyor ve bu yüzden de yoğun hayatımızın arasında unutuyoruz sanırım. En basitinden akşam sıcacık kaloriferin yanına geçip çay içmek, sevdiğimiz bir kitabın sayfalarını karıştırmak bile bizi mutlu edebilecekken çok yorgun olduğumuz gerekçesiyle kendimize yarım saat bile ayıramıyoruz bazen. Kendimize zaman ayırsak belki de mutlu olacağız. Ama eğer mutlu olmayı unuttuysak vay halimize. Mutlu olmak bisiklete binmek gibi midir? Yıllar içinde o çocukluğumuzda çok iyi bildiğimiz duyguyu unutmuş olabilir miyiz? Bu noktada mutluluğu hiç yaşamamış insanların olduğunu da unutmamalıyız. Bazılarımız çocukluğunda yaşadığı şanssızlıklar, kayıplar, savaşlar sebebiyle mutluluğu belki de hiç tadamadı. Hiç bilmedikleri bir şeyi onlardan talep etmek de yersiz olur haliyle. Kitapta olmayan konuyu sınavda sormak gibi olur. Adaletsiz bir durum. Daha önce de değindiğim gibi bizlerin, şanslı olanlarımızın, mutlu olmak adına yapabileceği şeyler var. Mesela en basitinden kendimize küçük bir ödül verip bir gün sevdiğimiz bir yemeği yiyebilir ya da sevdiğimiz bir filmi tekrar izleyebiliriz. Çok basit ama eminim işe yarayabilir. Karşımızdakinin yüzünde gördüğümüz bir gülümseme bile bazen bizi mutlu etmeye yetebilir. Normal olmak toplumumuzda oldukça abartılıyor ama normal olmak her zaman iyi değildir, ara sıra mutlu olup kabına sığmamak lazım.. Benim düşüncem ise hayatta ne kadar kötü şartlarda yaşamış, kötü insanlar görmüş , çok zor zamanlar geçirmiş olsak da yaşama sevincimizi asla yitirmemeliyiz. Umutlarımızdan hiçbir zaman vazgeçmemeli, elimizden geldiğince peşinden koşmalıyız. Mutlu olmalıyız. Hayatta mutlu olmaktan daha önemli başka bir şey daha yok. Mutluluk ruhsal ve fiziksel biz insanların en çok ihtiyaç duyduğu şeydir bence. Mutlu olduğumuz sürece ruh ve beden sağlığımızı koruyabiliriz. Hayata daha güçlü, dik durabilir ve zorlukların üstesinden rahatlıkla gelebliriz. Bu sayede gücümüzü, inancımızı tekrar toplayabilir hayata eskisi gibi sımsıkı tutunabilir kendimize güzelliklerle dolu muhteşem bir hayatın kapılarını açabiliriz.