BENİ SİZ DELİRTTİNİZ

Türkler sıcakkanlı insanlardır, kanımız coşkuyla akar sonuçta. Çabuk sinirleniriz, geriliriz, öfkeleniriz ve zor sakinleşiriz. Severiz şiddet olaylarını, kan davalarını, kaosu, öfkeyi, nefreti. Öfke ile kalkan zararla oturur gibi güzel bir atasözümüz olmasına rağmen arabalarımızda levyeleri, beyzbol sopalarını çok seven bir milletiz, spor amaçlı tabii. Duygusal bir milletiz ve maalesef duygularımızla işlerimizi karıştırır, duygularımızla karar veririz. İnsanlarımız öfkelerini kontrol etmekte büyük zorluklar çeker. Relatos Salvajes, Türkçe adıyla Asabiyim Ben tam olarak da bu konuyla ilgili harika bir film. Film birbirinden bağımsız altı hikayeden oluşuyor fakat temaları aynı. Her insanın belli bir sinir ve öfke eşiği vardır ve bu film bize o eşiğin bir tık sonrasından kesitler sunuyor. Filmde beklemediğiniz yerlerde sürpriz tepkiler görmeye hazır olun ve Arjantin'de geçen altı ayrı kısa hikaye ile gerçekten ilginç bir yapı. Arjantin insanını krize sokan sebepler de Türk insanının sebeplerinden pek farklı değil. Trafik kavgası, vatandaşı adeta soyan devlet dairesi, geç gelen adalet(!)... Benim için de arkadaşlarım sakin ve soğukkanlı derler tıpkı filmdeki mühendis Simon gibi. Fakat bu film bana öğretti ki herkesin bir delirme eşiği vardır ve bu aşamadan sonra artık siz, siz değilsinizdir. Hepimizin içinde o karanlık yön vardır. Herkes düşünmüştür filmde beni en çok etkileyen Gabriel Pasternak karakteri gibi tüm sevmediklerini aynı yere toplayıp ölüme yollamayı, sırf hayatı güzelleştirmek için. Hangi insan evladı dayanabilir işten yeni atılmış, eşiyle sorunları olan ve suçsuz yere ceza yiyen Simon'un yaşadıklarına? Film aslında bana cesaret verdi. O hep korkulan kontrolü kaybetme eşiği sonrasının her zaman kötü sonuçlar doğurmadığını ve bazen ne kadar faydalı olduğunu gösterdi film. Evet, bazen bomba ile devlet dairesi patlatılmalı! Eğer Simon hiçbir suçu olmadığı halde cezasını ödemeyi kabul etse, bu saçma sisteme kimse ses çıkarmazsa adalet nasıl sağlanacak? Bazen toplumsal fayda için bir kişinin anarşist olması, kendi adaletini kendisi araması gerekli. Film sayesinde, 3. sayfa haberlerinin bolluğu ile meşhur ülkemizde, adeta öfkenin damarlarımızda gezdiği insanlarımızı biraz anlamaya başladım. Çünkü öfkenin ne kadar güçlü bir duygu olduğunu insanlara neler yaptırabileceğini filmde bol bol "oha" diyeceğiniz sahnelerde anlayacaksınız. Katil olmaya ve cinayet işlemeye bahane çok. Biyolojide tepkimenin gerçekleşmesi için gereken enerjiye aktivasyon enerjisi denir ve asıl mesele kişinin aktivasyon enerjisinin büyüklüğüdür, o seviyeye kolay ulaşılmamalıdır. Herkesin öfkesine yenik düşebileceği ve dürtüldüğünde uykusundan uyanabilecek o dev potansiyel tehlikenin varlığı bir gerçektir, önemli olan kontrolü kaybetmemek ve o karanlık yaratığı uyandırmamaktır. Ülkemiz insanının sorunu da aktivasyon enerjisinin yeterince düşük olması. Güzel ülkemin trajikomik şiddet haberleri bunu kanıtlıyor. Doktora şiddet, kadına şiddet, yaşlıya şiddet... Sebebi nedir bilinmez belki eğitimsizlik belki de genlerimizde var, çabuk alev alıyoruz. Öfke, sinir, intikam, aşk acısı gibi duyguların maksimum seviyelerde gezdiği bu filmde eylemlerimizin olası sonuçlarını görmek mümkün. Bu film ne kadar beni asabiliğe özendirse de durumu bir diğer güzel atasözümüzle özetlemek gerekirse, keskin sirke küpüne zarar. Malum, filmde bazı mutlu sonlar olsa da öfkelerine yenik düşen bireylerin genelde zarar ile oturduğunu gördük. Son olarak insanları bu hale getiren devlet kurumundan bahsetmek istiyorum. Kapitalist düzenin getirdiği bu sistem; zenginin fakiri ezdiği, adaletin parası olmayana uğramadığı bir dünya aşılıyor insanlara bu isyan duygusunu. Filmde hamile kadına çarpıp kaçan zengin çocuğa uygulanan adalet(!) eminim ne kadar tanıdık gelecektir ülkemiz insanına. Filmin bu sisteme de yaptığı eleştiri özellikle Simon ve oğlu kaza yapan zengin baba karakteriyle net bir şekilde görülüyor. Karmaşık ve ilginç bir filmdi ama ben bu filmden sonra sakin kişiliğimle, öfkemle daha bir barışığım.