EŞSİZ SENFONİ

En sevdiğim edebiyat türü olan şiiri Özdemir Asaf ile tanıdım, onun şiirleriyle şiiri sevip, kendi şiir zevkimi oluşturduğumda yine en başa dönüp kendi yaşanmışlıklarımı onun dizelerinde aradım. Her yeni baştan okuduğumda altı çizili satırların sayısını arttırdığımı fark ettim, ''Sen Sen Sen'',''Dünya Kaçtı Gözüme'', '' Çiçekleri Yemeyin'', ''Yalnızlık Paylaşılmaz'' gibi eşsiz kitapların bir araya getirildiği -şiirlerinin toplandığı kitap olan- ''Çiçek Senfonisi'' ise benim başucu kitabım oldu. Herkesin vardır başucu kitabı, ama ben başucu kitapları şiir kitaplarından oluşmalı diye düşündüm hep, şiir kitabı dediğimiz dar tanımlamalara sığdırılması mümkün olmayan kitaplar ise ''Çiçek Senfonisi'' kadar duru, duygulu ve özgün olmalı. Kendine özgü bir şairdir Özdemir Asaf: yalnızlık üzerine yazdığı eşi benzeri olmayan şiirlerle;''Yalnızlık Paylaşılmaz'' ile, ''Yalnızın Durumları'' ile yalnızlık şairi olarak kazınmıştır hafızalara. Aşkın kendisine değil ona ulaşmayı sevmiştir Asaf: '' Seni bulmaktan önce aramak isterim. Seni sevmekten önce anlamak isterim. Seni bir yaşam boyu bitirmek değil de, Sana hep, hep yeniden başlamak isterim '' ''Biri gelir sorarsa sana beni sorarsa gitti der misin gittiğimi söyler misin gidiyorum ben sana, benimle gider misin?'' Asaf, belki de Türk şiirinde kelime oyunlarındaki ustalığıyla önplana çıkmış en ünlü şairdir. Zaten yalnızlık üzerine yazdığı şiirlerde de onun tanımlarını farklı kılan husus, kelimelerle büyük bir titizlikle oynamış olmasıdır. Kelimelerinoyuncak, Özdemir Asaf'ın oyun kurucu olduğu bir şiirlemece oyunu olsaydı, belki de kimse şiiri sevmek için bu kadar geç kalmazdı; herkes Özdemir Asaf'ı daha erken tanır, paylaşılması mümkün olmayan yalnızlığını onun dizeleriyle paylaşmayı tek çıkar yol seçerdi kendine. Böylece, şiirin bu şekilde egemen olduğu bir dünya daha yaşanılası, daha umut verici olurdu insanlık için. Üstü kapalı anlatımın en çok yakıştığı şair Özdemir Asaf'ı anlamak için çoğu kez bir kere okumak yetmez, asıl anlatmak istediğine tam olarak ulaşamayacak olsak da en azından bir derece olsun yakınlaşmak için bile olsa, tekrar tekrar okumak gerekir Özdemir Asaf şiirini. Şiirlerinde hayli yer verdiği ikilemler; ilk okunduğunda anlamsız gibi görünen ancak kendi içinde derin anlamları barındıran ironi temelli ifadeler ise onun şiirinin asıl güzellikleridir. Şairliğini çok beğenip, okuduğum her yeni şiiriyle hayranlığımı bir üst dereceye çıkardığım Özdemir Asaf'ı kendisiyle özdeşleşen şiirlerinden başka okumayana nasıl tanıtabilir, okuyup da unutana nasıl hatırlatabilirim? Bu sebeple, tekrar tekrar okumak istediğim, fırsat buldukça zaten okuduğum, vakit olmayınca uğruna yeni fırsatlar yarattığım Özdemir Asaf şiirlerini, aforizmalarını buraya da eklemek istediğimi söylesem yanlış olmaz diye düşünüyorum. "Her insanın bir öyküsü vardır ama her insanın bir şiiri yoktur" ''Bir şeyden yana isen sen belki varsındır; bir şeye karşı isen sen kesin varsındır'' Birini bulmak isteyişin güzelliğinin onu ararkenki yorgunlukta saklı olduğu, anlamak anlaşılmak ilişkisinin sevmenin bile ötesinde durduğu, yarım bırakmaktansa bitirmenin marifet sayıldığı günümüz dünyasında yeniden başlamanın güzelliği daha güzel nasıl fark ettirilebilir ki? Çoğu insanın şiir deyip geçtiği bu satırlar, bu özel duyguları, Özdemir Asaf ve şiiri olmasa başka nasıl hissettirebilir ki? ''bana yaşadığın şehrin kapılarını aç başka şehirleri özleyelim orada seninle bu evler, bu sokaklar, bu meydanlar ikimize yetmez'' Yaşamanın değil, bu telaşın öldürdüğü; şairliği, şair kimliğin çok ötesinde kalmış; asıl değeri belki yıllar sonra anlaşılacak olan usta şair Özdemir Asaf, bence -''Lavinia'' adlı şiiriyle- alıştığımız Asaf şiirini başka bir boyuta taşımış, ustalıkla oyunlar oynadığı kelimeleri bu şiirinde yine yeni oyunlarla dirginleştirerek söz ustalığında rakipsizliğini bir kez daha çekinmeden ortaya koymuş. Geride bıraktığı şiir kitapları, en başta onu anlamak ; sonrasında da okumak için geç kalmışlara tanıtmak için muazzam bir fırsat, belki de en güzel hediye. Yazdığı her satırı okuduğumda söylediğim gibi, şimdi belki daha yüksek sesle, daha emin bir şekilde tekrarlıyorum aynı cümleleri: İyi ki onun şiirleriyle şiiri tanıdım, şiiri sevdim. İyi ki daha küçük yaşımda ilk başucu kitabımı ''Çiçek Senfonisi'' yaptım. İyi ki sen o satırları yazdın, ben de okudum. İyi ki geçtin bu dünyadan, iyi ki kaçmış dünya gözüne Özdemir Asaf!