DUVARIN ARDINDA

O otel odasında siyah 44'lüğünü doldurmak için gaz lambasını yakmasıyla başlamıştı aslında Pink'in hikayesi. Anarşi, savaş, kısıtlanmışlık, acı ve özlem. Gerçekten bunlar mıydı geçmişe baktığında tüm görebildikleri? Hatırlıyordu özgürlük için ölüme koşanları, giden ama asla geri gelmeyen babaları, oğulları... Aslında her şey çok masum başlamıştı hepimiz için. Elimizdeydi o gökyüzünü umut veya acı ile doldurmak. İşte bütün bunları sorgulatarak hatta rahatsız ederek düşünmemizi sağlıyor The Wall. Evet, elimizdeydi o güvercini öldürmemek, uçmasını sağlamak. Ama bizim seçtiğimiz sadece acıya giden yoldu. Neden? İşte burada Pink hatırlıyor, daha sadece çocukken kendisine bağıran o kızgın adamı. Bu adam bağırıyor ve aşağılıyordu onu. Sadece kendisi diğer herkes gibi olmadığı için. İşte o anda öfkeyi tattık hepimiz. Öfkeliydik çünkü anlaşılmamıştık. Reddetmiştik sadece duvardaki başka bir tuğla olmayı. Ve içimizde kopan fırtınalar... Belki de ilk kez böyle hissediyordu Pink de bizim gibi. 1 Ve böylece Pink başladı kendi etrafına görünmez duvarını örmeye. Çünkü dışarısı soğuk ve karanlıktı. Annesini hatırladı, her korktuğunda sığındığı, güvendiği. Ama hala koşabilir miydi ki ona? Artık büyümesi gerektiğini hissediyordu. İliklerine kadar bu gerçeği kavrayışıyla sarsıldı. Hepimiz yalnız değil miyiz aslında? Hepimiz duvarların arkasında yaşamıyor muyuz? Çocukken içinde yaşadığımız dünyayı yok etmiyor muyuz bu duvarı örerken? Hepimiz yıkmayı denedik bu duvarı. Ama ışıklar söndüğünde ve sesler solup gittiğinde yine içerdeyiz değil mi? Dışarısı hala çok soğuk ve karanlık. Biz büyüdükçe daha da soğudu dünya ve artık hiçbir şey çok eğlenceli değil. Çocukluğumuzu öldürüyoruz ve geri kalan hayatımız da onun cenazesinde geçiyor. İşte bu yüzden artık hiçbir şey eskisi kadar renkli değil. Hadi etrafı dağıtalım biraz, bir şeyler kırıp dökelim. İşte tüm bu dağınıklığın ortasında yalnızca bir çocuk gülerek oturabilir. Peki ya bizler? Yaptıklarımız, verdiğimiz her savaş, koştuğumuz her yarıştan sonra yine duvardaki tuğlalar değil miyiz? Pink de böyleydi işte. Kendi elleriyle ördüğü duvarı aşmaya çalışıyordu. Ama o kadar yüksekti ki bu duvar ne kadar tırmanırsa tırmansın, ne kadar yükselirse yükselsin yeterli olmuyordu. 2 Bir çocuk görüyordu Pink. Ona doğru koşan. Tanıdık ama bir o kadar da yabancı. Artık tanıyamıyordu onu. Ölüme gidenleri, kendi ellerimizle yarattığımız ölüme gidenleri uğurlarken görmüştü bu çocuğu en son. Ama sadece bir rüya kadar anımsıyordu onu. O kadar yabancıydı artık, o kadar değişmişti ki konuşamıyordu bile bu çocukla. Görüyordu "çocuğun dudaklarının kımıldadığını ama duyamıyordu ne dediğini"(Waters, Comfortably Numb). Hatırladığımız gelip geçen görüntüler sadece. Çocukluğumuzdan kalan. Aslında farkında olmadan çocukken korktuğumuz her şey biz olmuştuk. O farklı olduğumuz için bizi azarlayan adam olmuştuk. Şimdi her şeyin başladığı bu otel odasında 44'lüğümüzü dolduruyorduk. O beyaz güvercini vurmak için. Kendi ellerimizle yarattığımız ölüm işte bu kadar işlemişti içimize. Artık o korktuğumuz karanlık için savaşıyorduk. Pink için de durum buydu. Aslında yıllar yıllar önce ölmüştü o. Ve büyüdükçe daha da yok olmuştu. Gerçekten başka bir yol yok mu bizim için? Canavarlara dönüşmekten başka? Her şey bu kadar mı umutsuz? Ve biz, evet tuğla olmayı reddedenler şimdi savaşmıyor muyuz o duvarı korumak için? Gerekirse ölmeye bile hazır değil miyiz? Yeter ki o makine çalışmaya devam etsin. İşte böyle kararttık kendi dünyamızı, kendi ellerimizle. Büyümek için feda ettik içimizdeki çocuğu. Ve artık yeniden başlamak için çok geç... Pink ve herbirimiz öldük aslında; artık çocuk olmadığımızda... 3