FARKLIYA KARŞI TUTUM

"... bir ev kasvetli bir yerde bulunuyorsa veya eski romantik usulde inşa edilmişse yahut da içinde cinayet, ani ölüm ve buna benzer istisnai bir olay meydana geldiyse o ev muhakkak ki mimlenir ve de daha sonraki vakitlerde buraları hayaletlerin mesken tutacağına inanılırdı" -Bourne'un Tarihi (Irving, 75) Lanetli veya hayaletli olarak tanımlanan evler... İnsanların yaklaşmaktan korktuğu ve zarar vermeye çalıştığı, üstüne üstlük verebildiği bu zarardan içten içe zevk aldığı mekanlar... Diğerlerinden farklı olması onu lanetli diye tanımlamaya iter insanları çünkü çoğu insan değişiklikten haz etmez. Geneli değişime ve bunun sonucunda doğan farklılığa karşıdır. Yaşlılar mesela sürekli gençlere laf etmez mi "Ah bizim zamanımızda şöyle idi, vah bizim zamanımızda böyle idi" diye ya da "Şimdiki gençler ..."le başlayan yüzlerce cümle kurmazlar mı yaşlılıkları boyunca? Bu lanetli ev gibi diğer dışlanmış nesneler bana göre hayattaki farklıları gösteren belli başlı semboller. Daha doğrusu farklılıkları değil de farklı insanları diyebilirim. Farklılıklar ve değişiklikler... İnsanın adapte olması gereken şeyler olduğundan, insanlar genellikle uğraşmak istemiyor sanırım. Perili bir ev düşünürsek mesela, çocuklar ilginç bulacak ağır bir korku duysa da içine girip keşfetmeye çalışacaktır. Lakin bir yaşlı o eve ne kadar yaklaşabilir ki? Herhangi bir yaşlıdan bahsetmiyorum, bu tip paranormal olaylara inanan bir yaşlıdan bahsediyorum. "Ben güvende olayım, başıma bir şey gelmesin" diye o eve yaklaşmaz bile. Yaklaşmayı hatta bakmayı aklından bile geçirmez muhtemelen. Çünkü ona göre bu ev korkutucu ve günlük yaşamının çok dışındadır. Her gün karşılaşmak isteyeceği, hayatına dahil etmek isteyeceği bir varlık değildir. Şöyle bir düşününce bu ülkede yaşayan ve genellikle eğitim görmemiş, kendini geliştirmek için bir çaba sarf etmemiş kesim her yeniliğe, değişikliğe bu gözle bakıyor. Misal, benim mavi saçlarım Ulus'ta ne kadar dikkat çekip ayıplanıyorsa Bahçelievler'de o kadar seviliyor. "Neden?" diye soruyorum kendime, aynı şehirde ve sadece birkaç kilometre uzaklıktaki semtlerde değişiklik bu kadar farklı karşılanmamalı bana göre. Bahçelievler çocuk ise Ulus yaşlı kesimi simgelemekte benim gözümde. Kendimi biraz daha lanetli ev gibi betimlemeye devam edeceğim. Küçükler şaşkınlıkla tepki verseler de şu güne kadar hiçbiri bir zarar vermedi. Lakin iki dakika ulustan geçmek zorunda kaldığımda omuz atmalar mı dersiniz, küçümseyici bakışlar mı dersiniz... Fiziksel ve psikolojik olarak zarar vermek değişikliği sevmeyenlerin hoşuna gidiyor anladığım kadarıyla. Onlara göre herkes normal olmak zorunda, sıradışı olmaya asla yer yok. Bu değişikliklere benim mavi saçlarım dışında bir sürü örnek verilebilir. Kızların saçlarını kısacık kestirmesi, erkeklerin küpe takması veya paçalarını kıvırması... "Biz ne yapıyorsak beğendiğimiz için yapıyoruz, size farklı geldi diye hakaret edip aşağılamak gibi bir hakkınız yok" diye bağırmıyorsam saygımdan bağırmıyorum, emin olun. Lanetli bir ev olsaydım gerçekten siz insanları uzun süre önce lanetlemiştim ama maalesef değilim. İnsanların bu derece aynı düşünmesi, değişikliklere ve farklılıklara bu derece karşı çıkması... Bu kadar gerici insan varken nasıl gelişebiliriz ki? Bu herhangi bir alanda bir gelişim olabilir. Politikadır, eğitimdir, sanattır... Hiçbir şeyi kabul etmeyen bu toplum karşısında ne kadar yenilik yaratabiliriz. Kendini eskiye ve köklerine bu kadar bağlamış bir toplum olması, bu toplumu gerileten yegane sebeplerden bence. Bir saç konusunda bile bu kadar tepki verilmesi... "Neden insanlar bu kadar bağlı eskiye?" diye sormama sebep oluyor. Gelişime kapalı bir toplumuz sanırım. İnsanlar tuhaf, herkesin aynı şeyi düşünüp benimsemediğini anlamaları da gerek. Yenilik istiyoruz işte anlamıyor musunuz? 1900'leri geçeli çok oldu, biz büyüdük, siz her ne kadar eskiye takılıp kalsanız da. Sizin ön yargılarınız ve bundan doğan yıkıcı eleştirileriniz, bizi yıkmaya çalışmanız... Bunun size ne yararı var? Kendinize gelin ve ayak uydurun artık. Değişik, farklı ne varsa bu hayatta aynı muameleyi görüyor. Fiziksel ve psikolojik şiddete maruz kalıyor eninde sonunda. Adapte olmuyor ve hatta olmak de istemiyor, hayatında yeri olamayacağına inanıyor.