İyimserlik Gerçekten İyi mi?

Bize hayatımız boyunca dayatılan birçok kalıp vardı.' İyiyi çağırırsan iyi olur, iyi düşün iyi olsun.' tarzında. Peki, gerçekten iyi düşünce mi iyi oluyor yoksa denk geldiği için mi? Umutsuzlukla dolu dünyada yaşayabilmek için her zaman bir umudun, çıkış yolunun olduğunu düşünmek zorundayız. Yoksa her gecenin bir gündüzü olduğunu düşünmezsek kafayı yer insan bir süre sonra. İşte bu yüzden iyimserlik terimi çıkmış. Optimist düşünceye sahip olmak, bardağın hep dolu tarafını görmek bize hep imrendiğimiz bir özellik gibi gözükse de her zaman yarar sağlamaz. Hatta bu düşünceye sahip olmak çok acımasız bile olabilir. Tıpkı hayallerimizin peşinden koşmamızın sonucu hayal kırıklığı, üzüntü olsa bile ne kadar iyi bir şey olarak söylenmesi gibidir. Hayallerimiz aslında içi boş istekler kümesi. Bu küme bizim hayatımıza devam edebilmemizi, dünya üzerinde sanki kötü olaylar karşısında kocaman bir kalkanımız varmış gibi düşünmemizi sağlar. 'Çoban olmasına rağmen tıp kazandı, hayalleri çok uzaktaydı, şimdi gerçek oldu.' tarzında haberler aslında alttan alta şu mesajı veriyorlar: Bu kadar kötü koşulda da olsa başarabildi o yüzden sen de başarabilirsin, umutlu ol ve kötü durumlarını sanki avantajınmış gibi düşün. Bu düşünceyle Pollyannacılık oynamaya başlayınca çoğu şeye bakış açın, düşünce tarzın da değişmiş oluyor. Mesela benzin fiyatları çok artmış denince niye artmış, bu artış sonucu bana ne olacak diye düşünmek yerine beynimiz yıkanmış gibi ama bu sefer de araba fiyatları düşecekmiş diye duydum diyebiliyoruz. Bu iyimserlik ve boş hayaller bizim gerçekleri görmemizi engelliyor ama daha da acısı bir gün o gerçek suratımıza vurduğu zaman altından kalkabilecek en ufak enerjiyi kendimizde bulamıyoruz. Çünkü hepsini karşımıza çıkan sorunlara boş çözümler üretmek için çarçur etmişiz bile. Ayrıca hayallere ulaşmak her zaman beklenildiği gibi mükemmel olmayabiliyor. Çünkü insan onca zaman uğraştığı, çabaladığı şeyi elde edince bir boşluğa düşüyor, kendini sorguluyor bir nevi. 'Gerçekten istediğim bu muydu? ' tarzında. Böyle olunca da onunla sonsuza kadar mutlu olamayacağını anlayıp daha güzelinin daha büyüğünün peşinden koşmaya başlıyor ve bu belirsiz mutluluğun peşinden sonsuz bir döngüye girip asla gerçekten istediği mutluluğa ulaşamıyor. Tabii ki her sorunla karşılaştığımızda ölümü bekleyelim, zaten iyi bir şey olmayacak diye de hiçbir şey için çabalamayalım demiyorum ama bunu mantık çerçevesi içinde ve daha gerçekçi düşüncelerle yapmalıyız. Örneğin üniversite sınavına hazırlanan bir öğrenci matematikte kötüyse ona boş vaatler vermek yerine matematiğinin çalışarak sınavda hepsi doğru olmasa da çoğunu doğru yapacak şekilde geliştirebileceğini anlatmak lazım. Öğrenciye sosyal zekasının daha iyi olduğunu ve matematiği iyi kötü halledebileceğini söyleyerek değil. Çünkü o sınav sonucunda en çok üzülecek olan insan sosyal zekasıyla her şeyi başarabileceğini düşünen çocuk olacaktır. Bir hayal sevdasına kapılıp kendimizi yıpratmamalıyız. Hayaller gerçekleşmeyince hayal kırıklığına uğruyoruz. Her durumda bunu yapıyoruz aşk, para, başarı için. Acımasız sıfatı bu yüzden güzel uyum sağlıyor iyimserlikle. Ne kadar bardağa dolu tarafından bakamaya devam edersek o kadar gerçeklikten uzaklaşırız ta ki asıl gerçek dünyayı fark edene kadar. Birçok örneğini görebildiğimiz hayallerinden vazgeçme, iyi iyiyi çağırır tarzındaki kişisel gelişim kitapları birbirinin kopyası içi boş vaatler sunan kitaplardır aslında. Eğer gerçekten mutlu olmak istiyorsanız kendinizi 5-10 yıl sonra nerede olabileceğinizi değil şu an nerede ve neden orada olduğunuzu düşünmeniz gerekiyor. Hayallerinizin peşini bırakın, size ayak bağı olmasınlar. Cemre Polat