Bizden Bir Parça, Şehirler

Şehirler... Belki de hayatımıza anlam katan yaşadığımız şehirlerdir. Herkes için ortak olmayabilir ama çoğu eserden görüldüğü üzere yaşanılan, görülen veya bir süreliğine bulunulan şehirlerin yazarlar üzerinde büyük bir etkisi var. Bunu sıkça eserlerinde gördüğümüz yazarlardan birisi de Attila İlhan. Her insan için özeldir yaşadığı şehir. Kimi nefret eder kimisi de aşıktır. Benim içinse, hayatıma anlam katan olayların yaşandığı mekanın tabii ki büyük önemi var. Çocukluk özlemi, aşk, arkadaşlık, eğlence... Tüm bu duygular bir iz bırakır şehirlerin üzerinde; yeri geldiğinde hatırlamak için. Harika anılara sahip olduğunuz şehre gittiğinizde, ciğerlerinize doldurursunuz o şehrin havasını. İşte benim de her karışına bayıldığım, beni hem hüzünlendiren hem de güldürmeyi başaran şehir İstanbul. Attila İlhan, çokça bahsediyor şiirlerinde İstanbul'dan. Genelde yaşadığı aşklarıyla ya da o kadınla bağdaştırıyor İstanbul'u. Onun şiirlerini okuyunca insan ister istemez duygulanıyor tabii ama şiirlerin tek etkisi hüzün olmuyor bende. Onun şiirleriyle başlayan hafıza tazeleme sürecine, kendi yaşadıklarımı ekliyorum. Pazar günü kahve içmek için sahilinde yürüdüğüm Bebek'in kokusu geliyor burnuma. Derin bir of çektiriyor çoğu zaman, özlem duygusunu kabartıyor. İlhan aşklarını buluyor İstanbul'da bense huzuru. Ardından bir özlem duygusu daha vuruyor. Bu seferde o şehirdeki sevdiklerim geliyor aklıma. "Onlarsız da bu şehri bu kadar sevebilir mi acaba insan" diye soruyorum kendime. İlk etapta "hayır" diyorum, her köşesinde onlarla olduğum anılarımın tekrar canlandığı bu şehir, sevdiklerim olmadan bir hiç. Hani derler ya "Bir şehri, şehir yapan içinde yaşayan sevdiklerinizdir" diye, ben de dahil oluyorum bu görüşe. Sonra aniden tek başıma geçirdiğim vakitler geliyor aklıma, altüst oluyor tüm düşüncelerim. Huzur veriyor İstanbul bana. Dalgaların sesini dinlemek, Ortaköy'de oturup masmavi deniz bir yanımda karşımdaki insanların hayatlarının bir bölümüne tanık olarak yediğim o kumpir... Yaşadığım şehir olan "Ankara'yı sevmememin nedeni bu olsa" gerek diyorum içinden. Çünkü burda da sevdiklerim, anılarım, arkadaşlarım var ama hiçbiri yetmiyor İstanbul'un bana hissettirdiğini hissettirmeye. Farklı bir şeyler var diyorum o şehirde, belki de şeytan tüyü. Belki de günlük hayatın sıradanlığı uzaklaştırıyor Ankara'yı benden. Sıkıcı bir rutin, sürekli aynı stress, aynı kişiler... İtiraf etmek gerekirse çok şiir seven bir insan değilim. Fakat ne zaman İlhan şehirlerden bahsetse bende büyük bir etki bırakıyor. Çünkü hem gidip, görüp, yaşayıp aşık olduğum şehirler var hem de henüz görme fırsatımın olmadığı ama hayallerimi süsleyen bir şehir; New York. Sorsalar bana "en büyük hayalin ne" diye "New York'ta yaşamak" derim. Belki adına yapılan filmlerden ve şarkılardan çok etkileniyorum ama insan bir kere kaptırınca kendini bir daha durduramıyor. Hani İlhan Paris'e atıfta bulunuyor şiirlerinde, yaşadığı olaylara, aşkına... Benim için aynısı değil, herhangi bir yaşanmışlığım yok New York'ta ama o bahsedince aklıma geliyor hedeflerim. Yine huzur dolu hayallerimin arasında buluyorum kendimi: New York'ta bir ilkbahar sabahı, yüzüme vuran sabah güneşinin verdiği sıcaklıkla uyanıyorum hayatımın kadınının yanında. Üzerimi giyinip çocuklarımla kahvaltı ediyorum, sonrada arabama binip işimin yolunu tutuyorum... İşte bu kadar basit beni huzura kavuşturabilecek hayallerim. Hergün onlarca olay yaşıyoruz, kimi iyi kimi de kötü. Hepsinin tek bir ortak noktası var o da gerçekleştikleri yer. Şehirler mi kendini insana bağlatıyor yoksa insanlar mı şehirlere bağlanıyor bilinmez ama onların da bizim için birer arkadaş olduğu kaçınılmaz. Bizi üzüyorlar, hüzünlendiriyorlar, mutlu ediyorlar... Bu yoğun hayatta bulduğumuz ufak aralıklarda okurken İlhan'ın şiirlerini, bize bu kadar duyguyu yaşatabilmeyi becerdiği için içten bir teşekkür etmemek kabalık olurdu. Kim bilir belki de asıl amacı buydu.