AMAÇ

3 Aptal; insan ne kadar mutsuz, usanmış, günlük hayatın yoğunluğuyla karamsarlığa bürünmüş olursa olsun; üstündeki tüm o ağırlığı bir anda yok edecek, dahiyane tespitlerle dolu samimi ve sıcak bir film. "Bollywood" denildiğinde normalde klişelerle, abartılı sahnelerle dolu; uzaması için birkaç dans ve müzik sahnesiyle şişirilmiş bir film hayal ederim. Fakat 3 Aptal, bu ön yargılarımdan kurtulmamı ve Bollywood sinemasına daha iyimser bir açıdan bakmaya başlamamı sağladı. Müzik sayesinde hem filme bağlandım hem de filmden beklentim arttı, çünkü müziği kaliteli bir filmin kendisinin de kaliteli ve doyurucu bir yapım olmasını beklerim. Neyse ki film, bu beklentimi fazlasıyla karşıladı. Filmin çıkış noktası, Hint eğitim sistemini eleştirmek gibi gözüküyor. Bazen suratımıza sert bir şekilde çarpıyor, bazense ironik bir şekilde çaktırmadan hissettirmek istiyor sistemdeki bozuklukları. Baş karakterimizin bir öğretmenine söylediği "Hocam siz bize mühendis olmayı değil, nasıl iyi not alınacağını öğretiyorsunuz." sözü, belki de filmin vermek istediği ana mesajın en açık şekilde dile getirilmiş halidir. Eğitim sistemimize şöyle bir göz attığımda, gerçekten de iyi not almanın herşeyden üstün tutulduğunu görebiliyorum. "Mükemmelliği kovalayın, başarı zaten arkadan gelecektir." Belki de dünyadaki tüm eğitim sistemlerinin daha temelden kusurlu olduğunun en büyük kanıtı budur. Hiçbir okulda, üniversitede veya herhangi bir eğitim kurumunda, insanlara hayallerini kovalamak fikri aşılanmaz. Mükemmelin peşinden koşan insanlar yerine; herkesi kendine rakip olarak gören, iyi not almayı ya da büyük paralar kazanmayı hayatta ulaşılabilecek en yüksek nokta addeden, kendi paçasını kurtarıyorsa dünya yıkılsa bile umrunda olmayacak insanlar yetişiyor. Günümüz insanının en büyük sorunu budur belki de... Hayallerinin peşinden koşmak, mutlu olmaya çalışmak veya sevdiğimiz bir işe tutkuyla sarılmak takdir edilen özelliklerden değil artık. Hatta, takdir edilmek bir yana dursun, böyle insanlar genelde toplum tarafından sevilmez; yaptıkları şeyler hor görülür. Bunun nedeni de, insan gözünde önem arz eden şeylerin son birkaç yüzyılda tamamen değişmiş olması. İnsanı değerli kılan özellikler artık kibarlık, iyilikseverlik ya da merhamet değil; bunlar çok zaman önce canlılığını yitirmiş, arada sırada üstümüze konan ancak anında süzülerek bizi terk eden hayaletler. Bu özellikler, kaynağını insandan almıyor artık. Bir insanın kazandığı para miktarı veya "yaşamayı" feda ederek elde ettiği ünvanı belirliyor artık bu değeri. Günümüz dünyası iyi bir doktor olmayı değil, iyi "kazanan" bir doktor olmayı gerektiriyor maalesef. Film sayesinde irdelediğim bu nokta, filmdeki o sıcak ve samimi ortamın neden gerçek dünyada olmadığını da gösteriyor. Bu büyük sorunun altında yatan sebepse, filmde de vurgulandığı gibi eğitim sisteminin artık insanları eğitmiyor oluşu. İnsanlara işini nasıl yapacağı, daha da önemlisi işini nasıl seveceği öğretilmiyor. Binlerce teorik bilgi, gerekli olup olmadığına bakılmaksızın insanların kafalarına sokulmaya çalışılıyor. İnsanlar, eğitim sistemindeki büyük yanlışlığın, ancak iş hayatlarına atıldıktan sonra farkına varıyorlar, ancak o zaman da çoktan iş işten geçmiş oluyor. İnanıyorum ki, bir öğretmen ne kadar iyi bir eğitim almış olursa olsun, gerçek bir sınıfa girip gerçek öğrencilere ders anlatana kadar, öğretmenliğe dair pek bir şey yapmış sayılmaz. Bu durum, geri kalan tüm meslek dalları için de geçerlidir. Bu apaçık dengesizliğe rağmen, hala insanın ne iş yapacağına bakılmaksızın, mesleğinin pratiğinden çok teorisini öğretiyorlar insana. Bu yüzden de işinde aradığını bulamayan, mutsuz nesiller yetişiyor; bu eğitim sistemi kökünden sökülüp yerine yenisi getirilene kadar da yetişmeye devam edecekler. Çok büyük paralar kazanıp, dünyanın başına geçmeye çalışarak yitip giden bir hayata sahip olmak ya da yaşamımızı az para kazanıp, sevdiğimiz insanlarla, sevdiğimiz işi yaparak geçirmek... Eğitim sistemi belli ki bizi ilkine yönlendiriyor, ancak ikincisi, filozofların en başından beri cevabını aradığı "Hayatın amacı nedir?" sorusunun, gene en başından beri gözümüzün önünde duran ancak burun kıvırarak baktığımız cevabıdır belki de.