UMUDUN MEYVESİ

Acaba, gerçekten de uzun bir nefes gibi olabilir mi aşk? Yoksa tek nefeste biten bir sigara gibi mi oluyor her zaman? Yarım kalan bir elma gibidir, belki de. Yarısı Adem'in boğazında, diğer yarısı ise Havva'nın elinde... Bana kalırsa her aşkın bir son kullanma tarihi vardır, ama önemli olan mesele bu tarihin mezarda mı yoksa ezanda mı bittiğidir. Hangimiz ağlamadık bir kadın ya da bir adamın arkasından ya da hangimiz yumruklamadık gerçekliklerin oluşturduğu ağlama duvarını? Eğer bu duvar gerçekten somut bir duvar ise; yine iyi. Ama eğer içindeki öfkeyi atabileceğin bir şey bulamıyorsan kendini yiyip bitirebiliyorsun, meyvesini bitirdiğin gibi aşk ağacının. Hayat denilen bu sonsuzluğun ortasında kalmış birer yabancı gibi olabiliyorsun. Bir o kadar şaşkın, bir o kadar meraklı, ve bir o kadar sorgulayıcı... Geçtiğin yollar geliyor aklına, tanıdığın insanlar, verdiğin molalar... Yanıyor için, ayakların ve ellerin nasır tutmuş yürümekten. Ve sonuç? Sonuç: yolun ortasında bir başınasın. Bir tarafın uçurum, öteki yanın ise cennetten bir bahçe olmasına rağmen sen uçurumu kendine daha yakın görüyorsun. Çünkü gururlusun. Korkma, utanılacak bir şey değil gururlu olmak. Ama ya sen gururlu olduğunu zannediyorsan? İşte o zaman işler değişiyor, çünkü gurur zannettiğin duygu bazen korku olabiliyor. Herkesin dediği gibi; eğer korkunu yenmek istiyorsan korkunu yeneceksin, yani ne yapıp edip o bahçeye yeniden girmenin bir yolunu bulacaksın. Yoksa ya tek başına yoluna devam edersin ya da buyur; sağ tarafın uçurum. Neden bu kadar kötü bir şey gibi geliyor insana yolda kalmak? Ne bu yalnız kalma korkusu? Korkma bu kadar kendinden çünkü, kimse annen ve baban dahil kimse- seni, senin seni bildiğin gibi tanıyamaz. Biraz zaman tanımalısın belki de kendine, biraz kendini tanımalısın ki karşındakine daha iyi tanıtabilesin kendini. Sen yarı yolda kaldım diye boğazındaki elmayı yutmazsan eğer, bu elma orada çürür ve aklın başına geldiğinde çoktan hastalık kapmış olursun. Dön bak dünyaya, nerede yarım kalmış bir aşk var ise; orada bulabilirsin tarlalarda umut toplayan çocukları. Dön bak bir arkana, üzerinde çıplak ayaklarınla yürüdüğün bir toprak yol var. Ve ceplerinde elma ve umudun tohumları... Her zaman sağ tarafındaki uçurumu görmek zorunda değilsin, bir de sol tarafına bak. O bahçeden akmıyor mu sanki buz gibi suyun çağlayanları. Gerekirse avuçlarınla tek tek sulayacaksın ektiğin tohumları. Ancak bu şekilde bir değeri olabilir geçtiğin yolun. Ama göz yaşlarını silmelisin ki toprağa değmesin, tuzlu su çok da iyi gelmiyor çünkü ekinlere. Yarım kalmış bir aşk denildiğinde hep kara bir duman sarıyor etrafı ama, bu böyle olmak zorunda değil her zaman. Bir aşkın yarım kalmasının sebebi senin gerçeklerle yüzleşememendir. Hiç böyle düşündün mü? Çünkü karşı taraf elindeki yarımı bıraktıysa, sen ne diye hala tutunuyorsun kendininkine? Bırak ki ortada bir aşk kalmasın, bırak ki bir yerlerde bir umut ağacı filizlensin. Evet, tamam, sen de haklısın, biliyorum o kadar kolay değil verdiğin emekleri bir anda küllerine bozmak. Ama aşk olsa olsa bir güvercin olabilir, küllerinden doğamaz bir anka kuşu gibi. Yapsan, yapsan kırılmış kanadını sarabilirsin. Ama unutma ki iyileşmiş olsa bile bu güvercin, ne yüksek hızlara çıkmaya cesareti ne de güveni olur kendisine. O yüzden bitti diye üzülme hiçbir zaman. Yaşandı diye de sevinme ama çünkü çok klasik bir laf oldu artık bu. Yaşandığını bil sadece.