Yalnız Kalabalıklar

Derin derin nefes alın. Soluduğunuz havanın tadı var mı? Manzarasına karşı seyre dalarken hayran kaldığınız denizi düşleyin. Muazzam pırıltılar eşliğinde dalgaları kıyıya her vurduğunda Sabahattin Ali'ye şiir yazdıran deniz, cidden mavi mi? Karanlığın en içten olduğu vakitler ara sokaklarda gezinip derdinizi, kendinizi dinlerken gölgenizin kaybolması karaktersizliğinizden ötürü mü? Yoksa siz cılız, masum, temiz bir duman kadar şeffaf değil misiniz? Kaybolan ruhların çektiği çilelerin bedelini, hapsoldukları bedenler mi çekmeli? Unutulanların çaresizliği, onları unutanların sırtından geçinmemeleri mi? Sabah soğuk tenini sıcak hayallerle ısıtanları görmezden gelenlerin umursamazlığı şarapsa, mutluluk o şarabı saran gazetedir! Emrah Serbes'in "Müptezeller" kitabı, benim algı yeteneğimi geliştirdi diyebilirim. Çünkü "Müptezeller", popüler kültüre karşı inatla içilmiş cam Coca-Cola şişesiyle sokakta maç yapan çocukların, imkanı olmadığı halde sobanın yanında kaloriferi düşleyenlerin, düşlerini kısırlaştırmayanların, sessiz sessiz haykıranların aynası. Sonrasında fark ettim ki benim sitemim, tanımadığımız ve hatta tanımayacağımız insanların eksiklerine yahut yanlışlarına karşı duyarsız olanlaraymış. Bu kitap sayesinde anladım ki duyarsız ve bencil insanlar için karakterden önemliymiş elbisenin markası. En çok ilgimi çeken şey Emrah Serbes'in, bu durumu korkusuzca eleştirebiliyor olmasıydı. Ben de sırf tanımadığım ve belki de tanıyamayacağım insanların ihtiyaçlarına karşı suskunluktan obez olmamak için yazmaya karar verdim. Hayat benim gözümden irdelenecekse diyebilirim ki günlük yaşamda karşılaşılan her sorunun ve çatışmanın temelinde maneviyat ile maddiyat arasında var olan bir savaş yatıyor. Cüzdanın ne kadar dolu olduğu, beyin gücünden önemli. Amaçlanan her zaman için daha fazlası. Bu yüzdendir ki benim için insan, doyumsuzluğu para ile yoğrulmuş bir nefes 1 Emir Berat Durna 21703027 akışıdır! Daha fazla bina, daha fazla sahteliğin raks ettiği gölgeler... Daha fazla işsizlik, daha fazla ucuz, özgür ve hak sahibi modern köleler... Böyle bir düzende toplumsal yaşam, toplumsal bir suç gibi değil mi? İnsanın kendine ayıracak vakit dahi bulamaması, önemli gördüğü gereksinimler peşinde koşmasından kaynaklı. Durdurulamayan nüfus artışı da bu yüzden. Halbuki yalnızlık her insanın kimliğine zarifçe işlenen kutsal bir nakış. Bireye özgü, üçüncü bir kişi tarafından engellenemez. O yüzden de insanların birbirine kulak vermesi, herkesin birbirini değerli varsayması ve herkesin birbirinin ihtiyaçlarını eşsiz bulması öngörülendir. Kısaca, olması gereken kalabalık yalnızlıklardır. Herkesin iç içeyken birbirine karşı duyarlı fakat aynı zamanda herkesin kendine özel bir yalnızlığının olması... Günümüzde olan ise yalnız kalabalıklardır. Kimsenin aynada gördüğünden başkasına değer vermemesi... Bu gerçeği Emrah Serbes'in "Müptezeller "inde fark edince sessiz kalamayacağımı anladım. Çünkü bu benim kendimle derdim! Gri havayı dolduran beşeri düzen, insan yapıtıdır. Ne zaman ki şiirden habersiz bir insan, romana yabancı bir kitaplık, gülmeyi unutmuş bir çocuk, sonbaharla tanışmamış bir kadın görsem aklıma, kitaptaki "Bazı anlar vardır, geçen zamanın bir daha geri gelmeyeceğini kuvvetle hissettirir insana." (Serbes, 2016, s. 29) satırları gelir. Hayaller, şiirler, kelimeler insanın tek sermayesidir. Bunların hakimiyeti dışında harcanan bir hayatın, boşa geçmiş yıllardan farkı ne? Halbuki insanın bu sermayesi, kendisine başkalarına karşı duyarlı olmayı, sokakları tanımayı, sevmeyi, insan olmayı öğretir. Ah kıymetini bilmeyen insanoğlu! Kısaca; kardeşlik, yardımlaşma, dayanışma gibi kavramlara ev sahipliği yapmayan bir toplum oluşturduk. Karanfil'de, cebindeki son kuruşunu şaraba harcamış bir kadını tüm erkekliğiyle izleyen bir şehir inşa ettik. Eski samimiyetimiz hikayelere, fıkralara ve sokak duvarlarına konu olacak kadar uzakta kaldı. "Müptezeller" bana, başkalarına karşı duyarlı olmaktan zarar gelmeyeceğini öğretti. Eğer siz de duyarlı olmanın samimiyetine inanıyorsanız bu kitabı muhakkak okumalısınız. Aslında kalem elimdeyken, yazdıklarımın 2 Emir Berat Durna 21703027 okunduğunda faydalı olmayacağından korkuyorum. Çünkü sizler için sizden daha değerli kimse yok. Peki, neden mi yazdım? Çünkü siz kendi duyarsızlığınızı göremiyorsunuz. Sizin için hep başkaları suçlu. Siz başkalarına hasım olun, ben kendime! 3 Emir Berat Durna 21703027