EMRAH SERBES'E TEŞEKKÜRLER

Merhaba Emrah Bey, sanırım kitabınızda beni, çocukluk arkadaşlarımı ve anılarımı anlatmışsınız. Sorun şu ki; sizinle aynı yaşta değilim. Bütün bu yazdıklarınızı hayali miydi yoksa derinlerde bir yerde siz de aynılarını yaşadınız mı? Eğer yaşamışsanız tarih tekerrürden ibarettir deyip geçeceğim. Nurettin'in lojman hayatına o kadar alışkınım ki kitabı okurken çocukluğumdan beri hayatımın izlenip sonrasında okumam için öykü haline getirildiğini düşündüm. Bu biraz paranoyakça bir düşünce tarzı olabilir ama bence bu sadece kendimi sizin kitabınıza fazlasıyla bağdaştırmamdan başka bir şey değil. Nurettin'in yalnızlığını yaşadım, adi arkadaşlarına karşı olan tutumunu zamanında ben de benimsemiştim. Küçükken Nurettin kadar içine kapanık bir çocuk değildim. Her ne kadar düşünce tarzı olarak Nurettin ile benzeşsek de geri kalan her şeyde farklıydık. Nurettin haksızlığa uğradığı durumlarda bile ses çıkarmamış. Üzücüdür ki toplumumuzda korkak yetişen bir kesim var ve siz bunu en iyi şekilde betimlemişsiniz. Dikkatimi çeken başka bir detay var; şehit kardeşi olan aşırı vatansever bir çocuk. Şimdiye kadar gördüklerim arasında en aşırısı. Abisinin şehit olması onda derin izler bırakmış hatta yeni taşınan üst komşusunun dış görünüşünün teröriste benzemesinden dolayı onu öldürmek istemiş. Çocuk nasıl bir ön yargı ile yetiştirilmiş ise artık... Bir çocuk var öykülerinizde; İnglizceyi hiç mi hiç anlamıyor. İngilizceden kalma eşiğinde olan bu çocuğun bir de gecelerini işçilik yaparak, gündüzlerini ise uyuyarak geçirmekte olan bir babası var. Her ne kadar değinmeseniz de bu çocuk baba hasreti çekiyor. Bu sebepten dolayı da ilgi görmek için İnglizceye çalışmıyor. E haliyle karne günü gelince ailesi bu durumun farkına varıyor ve özel ders aldırıyorlar. Bu da çocuğun durumunu düzeltmeyince ailesi derslere verilen paranın boşa gittiğini düşünüyor ve dersleri kesiyor. Çocuk, daha fazla dayanamayıp aslında aldığı derslerin işe yaradığını ancak bunu bunca zamandır belli etmediğini sınavından yüz alarak ispatlıyor. Benim tıpkı böyle bir arkadaşım vardı. Amacı ailesinden ilgi görmekken asıl ilgiyi İngilizce hocasından bulan arkadaşım... Mahallemizi de çok iyi gözlemlemişsiniz, ya da çocukluk mahallenizi çok iyi hatırlıyorsunuz. Çocukken beton bir sahamız vardı ve orda hep futbol oynardık ve her mahallede olduğu gibi bir tane çok iyi oynayan biri olurdu. Takımları o kurardı, tıpkı hikayenizdeki Erhan gibi. Erhan iyi oynadığı için erkekler arasında oldukça seviliyor lakin Aycan, mahallede sokağa çıkan tek kız, Erhan'dan pek hoşlanmıyor. Okurken doğal karşıladım çünkü Erhan'ı kızlara karşı hep farklı gözle bakan, kaba, sapık ve serserinin teki olarak betimlemişsiniz. İsimleri ve kitabınızdaki yaşanan olayları biraz değiştirirsek bizim oturduğumuz yerde olan olayları yakalamamız mümkün. Kitabı okurken çok iç geçirdim çok! Keşke bizim mahallemizdeki Erhan'la, adı Erhan değil ama akıl olarak şüpheniz olmasın ki aynıdır, daha az vakit geçirseydim de yaşadığım küçük çapta tehlikeli ve bir o kadar da mantıksız anıları hiç yaşamasaydım. Çocukluk işte nerden bilebilirdim. Kitabınızda en çok çocukların saflıklarını, yetişkinlerin olgunluklarını, mahallenin halkının hallerini ve komşuluk ilişkilerinin en içten ve doğal bir biçimde anlatmanızdan etkilendim. Her seferinde: "İşte bu! Bu benim çocukluğum!" desem de şunun farkına vardım; sizin anlattıklarınız herkesin bir dönem tecrübe ettiği olaylarmış. Bu olayları ne tarih tekrar etmiş, ne de siz benim çocukluğumu anlatmışsınız. Siz sadece ustalaşmış gözlem yeteneklerinizi bir kurgu içersinde bizlere sunmuşsunuz. Bu kitabı yazdığınız için teşekkür ederim ayrıca sizden tek dileğim, öykü yazmaya devam edin. Beni anlatsanız da anlatmasınız da toplumumuzu anlatan konuları en içten dille yazın. Kimse okumasa bile ben okurum. Görüşmek üzere Emrah Bey.