BAĞIŞLANMIŞ HAYATLAR

Filmler insanların hayatlarında farklı bir ışık olmak için vardır. En azından benim açımdan bu her zaman böyle oldu. Bu yüzdendir ki ne kadar gerçek hayattan esinlenmiş filmlerden hoşlanıyorsam bir o kadar da bilim kurgu olanları eliyordum listemden. Çünkü gerçek olmayan olaylar, hayatta işime yaramayacakmış; beni karanlıkta bırakacakmış gibi gelirdi. Bazı kurguların elbette ki geleceğe yönelik gerçeklik payı yok değildi ancak tasarlanan planın ne kadarı başarılabilir, tartışılırdı. Öte yandan "Beni Asla Bırakma" filmi bu noktadaki tüm tabularımı yıktı. Gerçek hayatta soyut olarak var olan bir sistemin bu denli bilimsel enlemde kurgulanıp aktarılması beni oldukça etkiledi doğrusu. ("Beni Asla Bırakma "/2010 ) Filmde anlatılan sistem bir grup insanın çocukluğundan itibaren belli kurallar çerçevesinde yetiştirilip onların özel olduklarına inandırılmasından ve bir organ bağışçısı olup başka insanların hayatları için yaşadıkları gerçeğinin kanıksatılmasından oluşuyor. Fark etmeden de olsa bizim günlük hayatta da yaptığımız şeyin tam da bu olduğunu düşünüyorum. Her ne kadar organ bağışlamaktan yoksun olsak bile, bana göre bütün insanlar toplumsal kurallar çerçevesinde yaşayıp bir şekilde özel olduklarını düşünürler. Varoluşlarının bir amacı olduğunu ve bu amaç için yaşamaya devam ettiklerini varsayarlar. Tıpkı filmdeki karakterlerin bir başkasının hayatı için yaşıyor olduklarını kabullenmelerindeki gibi insanlar da ağır teslimiyet duygusu içinde kendi hayatlarını başkasının görüşleri ve yönlendirmeleri üzerinde kurarlar. Bütün bunları tekrar ve tekrar farklı bir bakış açısıyla sorgulamak, beni derin uykudan uyandırdı diyebilirim. Hepimizin sistemin birer parçası olup sonumuzun çoktan belirli olabileceği düşüncesi, hatta sonumuzu belirleyen faktörün kendimiz olamayabileceği duygusu oldukça sarsıcıydı. Buna ek olarak filmin yarattığı etkinin tamamıyla anlatılmasının imkansız olduğu fikrindeyim. "Üzerine yazmakta zorlanıyorum." klişesinin ete kemiğe bürünmüş hali olduğunu fark ediyorsunuz bittiğinde. Empati sınırlarınızı oldukça zorlamakla birlikte birçok soru işareti bırakıyor geride. Gerçek hayatta böyle bir donörlük uygulamasının var olması durumunda yaşanabilecek durumlar veya filmde çok geç birbirine kavuşabilen iki aşık karakterin kalan ömürlerindeki umut çırpınışlarının, sana ait olabileceği düşüncesi "isyan etmeli miyim yoksa itaat edip güvenli bölgede mi kalmalıyım?" sorusunu sorduruyor. ("Beni Asla Bırakma "/2010 ) Pişmanlık yaratan tek tarafı ise filmin bir kitaptan uyarlama olduğunu sonradan öğrenmiş olmam. Çünkü çoğunlukla, uyarlama filmlerin önce kitap baskılarının okunması taraftarıyımdır. Yine de filmin öylesine engin bir derinliği var ki kitabını da arzulatıyor insana. Perdeye yansıtılan mekanlar, karakterler, o hafif melankoli havası sizi alıp tam da o dönemin içine bırakıveriyor adeta. Öyle ki olayların işlenişine karşı merakınız oldukça doyumsuz bir noktaya vardığın da "SON" yazını görmek, her detayın üzerinden tekrar ve tekrar geçme isteği için kaçınılmaz bir sebep oluyor. Bunun için de en doğru kaynak kitabı olarak görülüyor dolayısı ile. Diğer yandan bir karşılaştırmada bulunmak gerekirse film açısından bir çeşit yetersizlik söz konusu denilebilir. Kitabına oranla film de daha çok aşk temasının işlenmesi yazarın vermek istediği asıl mesajı bir nebze örtüyor. Bu boşluk yüzünden uyarlamada var olan birçok açığı ancak kitabındaki mantıksal anlatım ile tamamlayabiliyorsunuz. Beyninizde yankılanan "Neden kaçmadılar?" sorusu da cevabını bulmuş oluyor böylece. Biz neden sonu kaçılmaz ölümümüzden, işlerimizden kaçmıyoruz, kaçamıyoruz? Neden her geçen gün arkamıza bile bakmadan uzaklaşmamız gereken kişilerin, yerlerin daha da üzerine gidiyoruz? Ya da neden kendi seçimlerimizle belirlediğimiz insanlar hakkında bu denli şikayetçi iken değişim yoluna gitmek yerine boyun eğme girişiminde bulunuyoruz? Yanıt oldukça basit. ("Beni Asla Bırakma "/2010 ) "Hepimiz sadece misyonumuzu tamamlıyoruz. Belki de hiçbirimiz yaşadıklarımızı tam olarak anlamıyor ve yeterli zamanımız kalıp kalmadığını hissedemiyoruz." Zeynep Düzgün