BUL KENDİNİ

Hiçbir yere ait olamamak nasıl bir histir, bilir misiniz? Ya da sorumu şu şekilde değiştireyim; hiçbir yere ait olduğunu hissedememek nasıl bir histir? Çünkü illa ki bir şeylere ait olmuşuzdur bu hayatta; ailemize, ailemiz yoksa arkadaşlarımıza, mahalledeki komşulara, her gün aynı yolu yürürken karşılaştığımız simitçiye... Asıl mevzu ise bütün bunlara rağmen kendini bir yere ait hissedememek... Açıkçası ben sorduğum sorunun cevabını bilmiyorum. Çünkü bugüne kadar kendimi hep bir şeylerin parçası olarak hissedebildim. İki çocuklu bir ailenin en küçük ve tek kız çocuğu olarak, tek kız torun olarak, arkadaşlarım arasında eğlenceli görülen biri olarak, bir abinin can kız kardeşi olarak, küçük karşı komşum yedi yaşındaki Eda'nın Zeynep ablası olarak... Farklı yerlere, kişilere aidiyetimi hissettim çoğu zaman. Bu insanlar tarafından sevildiğimi, yokluğumun onlar tarafından hissedildiğini, değer gördüğümü hayatımın her anında olmasa da hissedebildim, bunun için mutluyum ve şükür de ediyorum. Sanırım ben şanslı doğanlardanım; insan ailesini seçemiyor ama eğer seçebilecek olsaydım yine kendi ailemi seçerdim. Bir yandan da sanırım şansımı kendim yaratanlardanım; çünkü etrafımızdaki çoğu şeyi kendi seçimlerimizle yapıyoruz, bazı kararlar vererek, bazı köprülerden karşıyı görmeden geçmeye cesaret ederek. Dediğim gibi, ben bu konularda hayatın yüzüme güldüğü nadir kişilerdenim sanırım, Jeanet'in aksine. Aslında Jeanet'in bizden tek farkı zaten kendine ait olmayan ailesine ait olmadığını düşünmesi. Bazı dönemlerde insan kendiyle bile zor anlaşır; bu hepimize oluyordur, insanoğluyuz sonuçta her anımız bir diğerini tutmaz. Ailemiz içinde bile yalnız hissederiz kendimizi; ama aslında biliriz içten içe, biz gerçekten de o ailenin bir parçasıyızdır fakat aynı şey Jeanet için geçerli değil. O, uzun süren iç hesaplaşmalardan sonra gerçekten de o aileye ait olduğunu hissedemez. Fakat bunun haricinde Jeanet'in bizden bir farkı yok. Tıpkı o da bizim gibi kendi benliğini arıyor. Hayat da bu değil midir zaten? Kendimizi bulma, keşfetme macerası... Durağan bir süreç gibi gözüktüğüne bakmayın, her gün yeni bir özelliğimizi keşfederiz bu macerada. Her sabah güneşin doğuşuyla yeniden başlayan bir macera bu; üstelik her gün birbirinden farklı, başımıza neler geleceği meçhul ve dolayısıyla bu olaylara vereceğimiz tepkiler, düşüneceğimiz şeyler de birbirinden farklı. Hadi ama hepinizin başına gelmiştir; geçmişte verdiğiniz bir kararı hatırlayıp " Aa ben nasıl dedim öyle bir şey?" diye kendinize şaşırmadınız mı hiç? İşte böyle geçmişi hatırlayıp verdiğimiz kararlara ya da düşündüğümüz şeylere bakıp da olgunlaştığımızı görmek çok güzel bu, ilerleme kaydetmişiz demektir. Fakat ne yazık ki insan her zaman doğru kararlar veremiyor ya da her özelliğini sevemiyor, benimseyemiyor. Hepimizin vardır kendinde sevmediği özellikleri; alınganlık, sivri dillilik, sinirlilik... İşte bu macerada olumluların yanı sıra olumsuz özelliklerimiz olduğunu da fark etmeliyiz ve bunları törpülemek için elimizden geleni yapmamız gerek. Aslında insan kendini de seçemiyor, ne yaparsak yapalım kurtulamadığımız bazı kötü özelliklerimiz ya da zayıflıklarımız mevcut fakat eninde sonunda kendini kabullenmen gereken bir yer var; işte o da kendini keşfetme macerasının, hayat denen bu oyunun son perdesi sanırım. Hayat gerçekten çok kısa ve bitirmemiz gereken bir yolculuk, üstelik bizdeki anlamı çok büyük; en sonunda kendi benliğini keşfediyorsun, ben buymuşum diyorsun. Evet, herkes aynı şartlarda oynamıyor bu oyunu, ne yazık ki adil değil fakat herkesin öğrendiği ya da keşfettiği şeyler de birbirinden farklı. Tek bir amaç var, kalıplarını kırarak ve kendini sevmeyi, eleştirmeyi bilerek benliğini keşfetmek, tıpkı Jeanet gibi. Umarım seneler sonra kendi yazdığım bu yazıyı okurken benliğimi bulmuş olmanın verdiği gururla yüzüme büyük bir tebessüm yerleşmiş olur.