HANGİMİZ NORMAL?

Merak ediyorum acaba yaşarken onca hızınızla, hiç aklınıza geldi mi arkanıza dönüp bakmak veya sağınıza, solunuza, etrafınıza neler oluyor acaba diye? Hiç, bir kuşa bürünüp izleyesiniz gelmedi mi hayatı yukarıdan? Hatta biraz ileri gitmek gerekirse sizce de objektif bir şekilde kendi hayatınızı izleyip yorum yapmanız hiçbir duygu katmadan ne kadar zevkli gelirdi size? Kimsenin böyle bir şey tercih edeceğini düşünmüyorum belki kukla olduklarını öğrenecekleri korkusundan, belki yaptıklarının vereceği utançtan, belki kendilerine olan saygıyı kaybedeceklerini düşünmelerinden. Onlarca neden var önlerinde. Her insan birini bahane olarak kullanıp dönebilir oldukça sübjektif, duygu dolu hayatına. Hem insanın akla sahip olup düşünebilmesinden sonra gelen en büyük özelliği duygu dolu olması değil midir? Acıması, sevmesi, aşık olması, üzülmesi, sevinmesi, kızması ve nice nice duygular değil midir insanı insan yapan? İnsanlık öğrenmesini tavsiye ettiğimiz bir insana olan şikayetimiz, ahlak duygusundan yoksun olması değil midir? Ahlak da bir duygumuzdur, toplumun her insanda olmasını zorunlu kıldığı vicdani bir duygu. İnsan olmanın en önemli şartlarından birisidir. Acıma duygusunun da bir farkı yoktur. Acıma duygusu olmayan insanlar genelde psikopat olarak adlandırılır. Keza sevmeyi öğrenemeyen iletişim kuramayan insanlara sosyopat denir. Hepsinin ortak bir özelliği vardır. Hepsi toplumdan dışlanmıştır ve bunun asıl sebebi topluma zarar vermelerinden çok topluma uyum sağlamamalarıdır. Toplum onları hiçbir zaman normal görmez, tabii üstlerine yapışmış, beyinlerine dayatılmış "normal" kavramını kullanırlar bir insanın normal olup olmadığını sorgulamak için. Toplum için normal bir insan; bütün duygulara normal oranlarda sahip, hayatta belli bir amacı olan, hatta topluma veya kendisine bir şeyler katan insanlardır. Tabii hiçbir zaman düşünemezler: Gerçekten hayatın kendisinin bir amacı var mı? Yaşamanın amacı nedir? Gerçekten normal olan onlar mıdır; yoksa kendilerini normal görmek, gerçekleri kabullenememek daha mı kolay gelmektedir? Ben de toplumun kabul ettiği normallerden biriyim ancak ben de daha önce hiç düşünmedim normal olmadığımı. Sonuçta büyük çoğunlukla aynıydım, bir amacım vardı ve... Evet, bir amacım var ama sonra... Sonra ne? Burada başladı bütün sorgulamam. İlk kıvılcımı yakansa oydu: Bay Meursault. Camus, Yabancı'yı yazarken neler düşünmüştü bilmiyorum ama kitabın adının onu ve kalemini ele geçirdiğine neredeyse eminim diyebilirim. Kitapta, Meursault o kadar yabancıydı ki topluma; kitabın sonuna kadar ona dünyadaki herkesten fazla nefret duymuştum. Önemsememeyi bile önemsemeyen bir insandı. Ne yapılırsa yapılsın önemi yoktu. Sonuçta ölecekti. Amacı da yoktu. Bir ara onu kurtarmayı, kitabın dünyasına dalıp onu kurtarmayı bile düşündüm. Farklıydı, yabancıydı, o kadar yabancıydı ki onu içimize bile almak istememiştik. Hatta bir ara öyle bir an geldi ki kendisi bile uzaklaştı kendisinden ve kendisini adeta üçüncü bir kişi olarak görüyordu. Nedeni ise toplumun onun ruhundan bütün umudu kesip artık onun bedenini kendi yönetmesiydi aslında. O kadar normal kavramına bağlıydık ki ne olursa olsun onu insan yapmalıydık normal yapmalıydık. Yargıcı, savcısı, hakimi, tanıkları, avukatı, ben de dahil herkes ama herkes bir elden onu tekrar insan yapmaya çalışıyordu. Ne var ki bunun hata olduğunu Meursault'un son yakarışlarında buldum. Birden derin düşüncelere itildim sanki. Aklıma dolmaya başladı sorular. Ya normal olan oysa? Ya o inanılmaz bir kurgu ile yaratılmış dünyada kendinde olan tek kişiyse, kuş olup tüm dünyayı yukardan izleyense? Ya ben, duygularım yüzünden bir kuklaysam. Biraz daha geniş bakınca duygulardan büyük uyuşturucu olmadığını fark ediyordum yavaş yavaş. Anormal gördüğümüz insanlar aslında normal olanlar mıydı şimdi? Gerçekten insan olan düşünebilenler onlar mıydı? Duygular hep engellemiş miydi bizim düşünmemizi, kendimizin farkına varmamızı? Ama hayır, olamaz çünkü herkes yanlış olamazdı. Bu kadar insanın inandığı şey doğru olan olmalıydı. Ben de normaldim çünkü büyük çoğunlukla aynıydım, hatta bir amacım vardı ve... Evet, bir amacım vardı ama sonra... Sonrası yoktu.