Doğa ve İnsan

İnsanoğlu son iki yüz yıl içerisinde inanılmaz bir gelişme kaydetti. Şehirler kuruldu, fabrikalar açıldı, tren araba gibi ulaşım araçları yapıldı ve kendimize yepyeni yaşam alanları yarattık. Kaçınılmaz olarak bu gelişim bizi doğal hayattan ve zor yaşam koşullarından büyük bir duvarla ayırmış oldu. Doğa ve insan arasındaki bu boşluk ise bazı yeteneklerimizin körelmesine neden oldu. Bu yeteneklerin başında ise insanların bu güne kadar varlığını sürdürmesini sağlayan gelişmiş hayatta kalma içgüdülerimiz vardı. Eskiden vahşi hayvanlardan korunmak için hızlıca koşan, kilometrelerce uzaktaki en küçük hareketi bile algılayabilen, avını sessizce izleyen ve en önemlisi de onu hayvanlardan ayıran en güçlü özelliğini yani zekasını kullanıp en zorlu doğa koşullarından sıyrılan insan, ne yazık ki iki yüz yıldır bu yeteneklerinden yoksun bir yaşam sürmekte. Man vs. Wild adlı belgesel dizisini izledikten sonra içimizdeki bu olağanüstü yeteneğin farkına vardım ve doğadan bu kadar uzak olmanın ne kadar kötü sonuçlar doğurabileceğini düşünerek günümüzdeki yaşam tarzlarımız hakkındaki düşünce ve eleştirilerimi bu yazıda anlatmaya karar verdim. Etrafımda gözlemlediğim kadarıyla günümüz insanları doğadan o kadar uzak ki bırak orman veya kayalık arazileri şehirlerde bulduğu çim arazide bile rahatsız hissedebiliyor, ağaçlara, hayvanlara yabancı hissediyor, böceklerden iğreniyor, eli toprağa değince hemen bir "temizlenme" ihtiyacı hissediyor. Ne yazık ki şehir hayatımız bizi o kadar içine çekmiş ki asıl yaşadığımız mekana yani yeryüzüne yabancı kalmışız. Bu durum artık öyle bir hal aldı ki gelecekte doğacak çocuklar ağaç, toprak, kaya, ırmak ne demek onu bile bilmeyecekler. Doğa ile insan arasındaki bu fark aslında büyük bir tehlike de yaratmakta. Her zaman medeniyetin bize sunduğu bu rahat hayat koşullarında yaşama şansına sahip olmayabiliriz. Doğal afet gibi bir durumda sadece doğa karşısında insan tek başına kalabilir. Ama şimdi varsayalım ki şehirde yaşayan insanlar olarak medeniyetten uzak bir yerde yaşamak zorunda kaldık. Eminim ki yüzde doksanımız hayatta kalamayacaktır. Bunun en önemli nedeni ise doğaya karşı olan cahilliğimizdir. Ne kibritsiz/çakmaksız ateş yakmasını biliyoruz ne de hangi bitkinin yenilebileceğini; her şey önümüze hazır geldiği için temel gereksinimlerimizi elde etmeyi unutmuş durumdayız. Böcekten korkan adam, zorunda kaldığında o böceği(zengin protein kaynağı) nasıl yiyecek? Evet, bu tür senaryolar aşırı gözükebilir, ama yaşantımızın sentetik ve sağlıksız olduğu gerçeğini değiştirmez. Kendimizi biraz daha doğa ile iç içe yaşamaya teşvik etsek, arada işlerimizden sıyrılıp ormanda gezerek, kamp kurarak, balık tutarak medeniyetin bize verdiği hasarlardan kurtulabilir, kaybettiğimiz olağanüstü yeteneklerimizi gün yüzüne çıkarabiliriz. Bu tür etkinlikler zorluklarla başa çıkabilmede, her türlü koşula dayanabilmede, hızlı düşünüp hızlı davranmamız gereken durumlarda bize çok yardımcı olacaktır. Kendi hayatımdan örnek vermem gerekirse, yazın gittiğim dağ gezi ve kampları hem zihinsel olarak dinlenmemi, mücadele ederek özgüvenimi arttırmamı sağlıyor hem de fiziksel olarak dayanıklılığımı ve reflekslerimi geliştiriyor. Bu tür etkinlikler gerçekten de herkesin boş zamanlarında yapması gereken eğlenceli ve öğretici etkinlikler. Sonuç olarak, günümüz şehir insanları olarak eskiden sahip olduğumuz fiziksel ve zihinsel yeteneklerimizden yoksun durumdayız. Sağlıksız ve yapay bir hayat yaşıyoruz ve gitgide doğa ile aramıza uzun ve kalın bir duvar örüyoruz. Doğadan bu kadar uzaklaşma ve doğaya bu kadar yabancılaşma bizim için büyük bir tehdit oluşturuyor, çünkü yaşadığımız dünyanın gerçek hakiminin doğa olduğunu nedense unutuyoruz. İnşa ettiğimiz şehirlerin, kullandığımız aletlerin birer birer doğa tarafından geri alınacağını bilmeden yaşıyor ve bu sebeple kendi zihinsel ve fiziksel sağlığımıza zarar veriyoruz. Sonuç olarak hepimizin doğa içinde bir mücadele yaşamaya, bir şeyler öğrenmeye ihtiyacı var. Yoksa bu gidişle neslimiz doğal seçilime uğrayacak.