KARIŞMIŞLIKLARLA DOLU BİR DÜNYA: HASTANE

Birçok insanın gözlerini sonsuza dek kapattığı sırada, onlarca insanın da oksijeni ilk defa içine çektiği bir yer düşünün. Kimi zaman korkudan kimi zaman ise heyecandan koridorlarında resmen cirit attığımız, hayatımızın en güzel anına tanıklık edebileceğimiz gibi başımızı avuçlarımızın arasına alıp gözyaşlarımızı sel edeceğimiz bir yer. Modern çağın getirmiş olduğu değişik terimlerden biri ile isim almış hastaneler. Genelde bizlere emanet edilmiş olan en kıymetli şeyin, yani sağlığımızın birer güvencesi olarak gördüğümüz bu yerler, kimi zaman hüzünden, kimi zaman sevinçten ötürü dökülen gözyaşlarının, sevincin ve acının çığlıklarının birbirine karıştığı, şaşırılacak derecede karmaşık ve bir o kadar da değişik bir dünyayı içerisinde barındırıyor. İnsanların en iç acıtan çaresizliklerine, en umut dolu bakışlarına ve en masum yalvarışlarına kadar her şeyin olduğu bu dünyayı Melik Saraçoğlu'nun kaleminden çıkmış Hastane Defteri isimli romanın bende bırakmış olduğu etkiler sayesinde fark etmeye başladım. Hastaneye ait olan her şeyin ve hastaneye gelen her insanın bambaşka hayallerinden, hastanede çalışan herkesin gösterdiği ve insanın sınırları zorlayabilecek soğuk kanlılıklarına kadar her şey, yaşadıklarımla beraber tekrardan gözümde canlanmaya başladı. Gözümde canlanan bu yaşanmışlıklarım da bu yazıma yön veren en büyük etkenler olarak çıkıyor karşıma. Örneğin, hepimiz mutlaka hastaneye gitmiş ve o kokuyu ciğerlerimizin içine kadar çekmişizdir. Bununla beraber şahit olduklarımız ise içimizde hep bir şeyler uyandırmıştır. Hastaneye en son tam yanımdaki yatakta yatan bir amcanın sesi ilişti kulağıma, çevresindeki insanlara sesini duyurmamak için ne kadar uğraşsa da yaşadığı acıdan dolayı engel olamadığı inlemeleri kalbimin en derinine kadar ulaşmıştı adeta. Aynı gün hastaneden tam çıkarken kapının önünde bebeğini ilk defa görmüş çiçeği burnunda bir babanın gözünden akan sevinç gözyaşları ise bana ne kadar değişik bir dünyada olduğumu hissettirmişti. Bana daha çok üzüntüyü ve acıları çağrıştırdığı için hastaneyi her ne kadar sevmiyor olsam da, bu bambaşka dünya her zaman içimde çok farklı hisler uyandırmıştır. Hastanede kendini aynada tanıyamayacak kadar uzun süre geçirmiş insanların çaresizliklerinin, o hastanede kurtulma çabalarının ve yaşam mücadelelerinin, raporları temiz çıkmış bir hastanın umudu ile beraber karışmışlığı ise hastane ortamının en acımasız yanlarını döküyor ortaya. Bütün bu olanlara rağmen hastanenin bir parçası olan insanlar; bu kargaşa dolu, yani çaresiz olduğu kadar da umutlu olan tablonun en şaşırtıcı yanlarından birini gözlerimizin önüne seriyor. Doktorundan hemşiresine, hasta bakıcısından temizlik görevlisine kadar bu tabloyu her gün seyreden ve bu çığlıkları her gün duyan insanların şaşırtıcı derecede soğuk kanlı kalabilmesi, hatta insanların hayatını karartabilecek haberleri tek çırpıda söyleyivermeleri beni hayrete düşürüyor. Buna günümüzde birçok insan mesleğine profesyonelce yaklaşmak olarak baksa dahi benim gözümde duygularından ayrılması asla mümkün olmayan insanlar için oldukça gaddar bir hareket olmaktan öteye gitmiyor. Ancak, diğer bir yandan, insanların sağlıkları ve daha iyi bir yaşam sürmeleri için gösterdikleri çaba ve emek bu meslekleri dünyanın en kıymetli meslekleri haline getirdiği gibi bu insanları da çok saygıdeğer ve iyi insanlar haline getiriyor. Yani hastane ortamının oluşturmuş olduğu bu karmaşık ve iç içe geçmiş olan duygulardan payını en çok alan insanlar ise o hastanenin birer parçası olanlar olarak karşımıza çıkıyor. Bazen doktorların çabaları sayesinde onlarca can kurtarılabilirken bazen o koridorlarda yaşanan acılar Hipokrat'ın bile kemiklerini sızlatacak kadar büyük bir hal alabiliyor. İşte bütün bu karışmışlıklara ve bu karışmışlıkların içerisinde kendisini bulmak için uğraşan çalışanlara sahip bir yer hastane. Bu metni yazarken bu kadar önemli ve herkesin mutlaka uğramış olduğu bir yeri, gözümde oldukça derin bir şekilde tekrardan canlanması, bu karmaşayı birdaha fark etmem ve hastanelerle beraber orada çalışan insanların durumlarını anlamam konusunda bana çok güzel bir yol göstermiştir. En acımasız taraflarından en umutlu anlarına, en çaresiz gözyaşlarından en sevinçli gözyaşlarına kadar her şeyi içinde barındıran bu yerleri anlamamız ve içimizde yaşamamız bizlere gerçekten çok güzel bir bakış açısı sağladığı gibi hayatı da gösteriyor.