İCAT EDİLMİŞ BİR AKSİYON OLARAK SAVAŞ VE SİLAH KULLANIMI

Savaşın insan doğasından mı kaynaklandığı yoksa öğrenilen ve inşa edilen bir şey mi olduğu uzun süren bir tartışma meydana getirmiştir ve bu tartışma hala devam etmektedir. İnsanların, doğalarından kaynaklı olarak agresif olduklarını savunanlar, savaşın ve insan öldürmenin de bu agresif dürtünün bir uzantısı olduğunu iddia ederler. Bu görüşün karşısında savaşın öğrenilen ve icat edilen bir şey olduğunu iddia edenler duruyor. Peki, hangi taraf bu konuda daha ikna edici? Sizi bilmem ama savaşın toplum tarafından icat edilen ve çeşitli araçlarla kamuya kahramanca bir eylemmiş gibi gösterildiğini söyleyenler daha ikna edici geliyor bana. Bu konuyla ilgili olarak günlük hayattan çeşitli örnekler verilebilir. Savaşa giren iki devlet düşünün. Bu iki devletin, savaşın ahlaki ve zorunlu bir şey olduğu konusunda kamuyu ikna etmek için çeşitli eylemlerde bulunduğunu gözlemleyebiliriz. Örneğin, savaş zamanında "kahramanlık" sergileyerek vatanına hizmet eden kişiye ödül olarak madalyon verilir. Diğer bir örnekse filmlerde savaşın nasıl tasvir edildiğiyle alakalı. Herkes en az bir kere bile olsa savaş filmi görmüştür veya izlemiştir. Filmlerdeki genel tutum şudur: Savaşlar kahramanca ve vatan uğruna ölünmesi gereken bir ödevmiş gibi gösterilir. Askerliğin de zorunlu ve vatana olan bir ödevmiş gibi görülmesinin nedeni de diğer bir ödev olan savaşa, insan ve personel hazırlayabilmektir. Gerek filmlerdeki tasvirler gerek kamu düşüncesini şekillendirmeye yönelik araçlar savaşın kamu gözünde nasıl bir anlama gelmesi gerektiğini etkilemektedir. Diğer ilginç bir örnek ise savaşın doğuştan bir dürtüyle meydana gelmediğini çok iyi bir şekilde tasvir eden bir filmden gelmektedir. Filmin ismi Welcome to Dongmakgol. Film bizi Kuzey ve Güney Kore arasındaki savaş yıllarına götürmektedir. Savaş ortamından kaçan bir grup Kuzey ve Güney Koreli asker düşünün. Bunlar küçük bir kasabada karşılaşıyorlar. Karşılaştıkları an birbirlerine verdikleri tepki ne olurdu sizce? Düşman gördükleri diğerine saldırmak dediğinizi duyar gibiyim. Evet, onlar tam da düşündüğünüz şeyi yapmışlardı. Fakat sonradan aynı kasabada yaşamaya başlayınca hem kasaba sakinlerine hem de düşman askerlerine alışmaya başlamışlardı. Düşman figürü devlet tarafından belirlense bile bu sonsuza kadar giden bir düşmanlık olmuyor filmin de gösterdiği gibi. Düşman askerlerinin yaşadıkları, paylaşımları ve ortak olarak savaşa ve adam öldürmeye karşı olmaları bu düşmanlığı dostluğa dönüştürmüştü. Filmdeki diğer bir nokta ise aralarındaki dostluğun başladığı zamanlarda üniformalarını çıkarıp kasaba halkının giysilerini giymeye ve onlarla birlikte tarlada çalışmaya başlamalarıydı. Kasabada yaşayan insanlar olarak onları ayıran herhangi bir şey kalmamıştı. Halk gibi çalışmaya başlayıp onlara destek olmaya başlamışlardı. Savaş eğer doğuştan bir dürtüyle meydana gelseydi askerler arasında böyle bir dostluk yaşanmayacaktı. Düşmanların sonsuza kadar düşman kalacağı tezi de çürütülmüştü. Kısaca, filmin bu konuda çok etkileyici örnekler verdiği söyleyebiliriz. İzlemeyenler için ön bir bilgi olacak ama film güzel bir sonla bitmiyordu. Bitmiyor olsa bile savaşla ilgili önemli şeyler öğretmişti. Peki, savaşın doğal bir dürtü sonucu meydana gelmediği düşüncesi, insanların tamamen barışçıl olduğunu gösterir mi? Bu konuda da çeşitli tartışmaların olduğunu söylemek mümkün. Tartışmanın bir boyutu şöyle bir gözlem içeriyor: Bazı insan toplulukları hiç savaşa girmemiştir ve savaş anlamına gelen bir kelime dahi kullanmamışlardır. Bu gözlem de insanların barışçıl olabileceği argümanını doğurmuştur. Tartışmanın diğer bir boyutunda ise şöyle bir düşünce ile karşılaşıyoruz: İnsanlar, doğuştan gelen bir agresif dürtü bulundurmasa bile bu onların tamamen barışçıl olduğunu göstermez. Bu düşünceyi savunan kişiler medyanın veya devletin çeşitli araçlarının bu agresif dürtüyü nasıl harekete geçirdiği üzerine yoğunlaşmışlardır. Diğer bir ifadeyle, savaşın ve silah kullanımının çeşitli araçlarla nasıl meşru hale getirildiği ve hatta gerekli olduğuna insanların nasıl inandırıldığı temel araştırma konusu olmuştur onlar için. Film ve bahsedilen diğer örneklere baktığımızda, tartışmanın ikinci ayağını oluşturan insanların görüşlerinin daha kritik bir perspektif sunduğunu söyleyebiliriz.