RADYO

"Günaymadan Ankara" isimli radyo programının stüdyosunda sakin bir sabahtı. Birkaç teknik eleman ve DJ dışında kimse yoktu ortalıkta. Sabahın beşinde başlayan radyo programlarını dinleyen kimse olmadığı için müdür ve diğer önemli insanların umurunda değildi program. Johnny Cash, Hurt'ün son sözlerini mırıldanırken müziğin sesini kıstı DJ. "Yağmurlu her gün olduğu gibi harika bir gün var önümüzde. Sakin ve huzurlu. İyi günler Ankara." Kulaklığı çıkarıp koltuğunda gerindi DJ. Elleri uzun sayılabilecek saçları arasında gezinip kucağına düştü. Gitme vakti diye düşündü genç DJ, bir saat için bir avuç insanın hayatına müdahil oldum ve artık kendi hayatıma dönme vakti. Kalkıp ceketini giydi. Hava soğuk değil diyerek yalnızca bir ceket almıştı gece evden çıkarken. Yağmuru hiç düşünmemişti. Ceketi kafasına çekip koşar adımlarla durağa ulaştı. Durakta yalnızdı ve ilk otobüs için yarım saat beklemek zorundaydı. Geceleri başka şansı olmadığından taksi parasını ödüyordu radyo, ancak sabahları program bitiminde otobüsü beklemek zorundaydı. Banka oturup temiz havayı içine çekti. Kolay bir hayatı yoktu. Okuyor, bir yandan da radyoda çalışarak dedesinin deneysel tedavisinin masraflarına katkı sağlıyordu. Yaşıtları bu saatlerde uykunun en tatlı demlerini sürdürüp alarmlarını ertelemeye hazırlanırken o işten çıkmış eve gitmeye çalışıyordu. Genç adam havayı koklarken otobüs durağa geldi. Atik bir şekilde kart basıp bir koltuğa attı kendini. Ekmek poşetleriyle evlerine yürüyen insanları, yağmurdan kaçan hayvanları, gri gökyüzünü izledi. Yirmi beş dakika sonra otobüsten iniyordu. Apartman kapısından içeri girip ikinci kata doğru çıkmaya başladı. Yaşlılar semtinin en yaşlı sitesinin yaşlı kokan bir apartmanındaydı. Anne babasını çok küçük yaşta kaybetmiş, dedesiyle beraber burada yaşamaya başlamıştı. On beş yıl önce bile yaşlıydı buralar diye hatırladı. Dönerek devam eden merdivenlerden ikinci katta ayrıldı. Umarım bu sabah da programı dinlemiştir dedem diye düşünüyordu. Küçükken dedesiyle beraber plaktan dinlediği şarkıyla kapatmıştı programı. Belki hatırlar diye umuyordu. Dedesine alzheimer teşhisi konulalı beş ay olmuştu. Henüz fazla ilerleme yoktu hastalıkta ama ayrıntıları unutuyordu dedesi. Çok bir şey değil, iki gün önce onu tanımayarak evden kovmuştu. İyi olacaktı dedesi, bunu biliyordu. Ya da kendini her şeyin düzeleceğine inandırmasına neden olacak kadar güçlü bir şekilde umuyordu bunu. İçeri girmeden önce derin bir nefes aldı genç adam. Kapının arkasında onu neyin beklediğini bilmiyordu, en korktuğu şey için kilidi çeviriyor olabilirdi şu an. Aylardır kapıya ulaştığı an aklından geçen ilk düşünce bu oluyordu. Unutulmuş olmayı kabul edebiliyordu ama dedesini kaybetmek kaldıramayacağı bir şey olurdu. O zaman kimsesiz kalırdı. Kapıyı açar açmaz sağ yanına baktı. Son birkaç aydır eve girer girmez yaptığı ilk şey buydu. O günün nasıl geçeceğini, kapıdan girdiği ilk anda anlıyordu. Vazo en uçtaydı, yılların eskitemediği fötr şapka da askıda. Dedesinin iyi olduğuna işaretti bunlar. Sabah parka inip güvercinlere yem vermeyi unutmamıştı ki şapka oradaydı. Vazo da babaannesinin ölmeden önce her zaman koyduğu yerdeydi. Salona gidip dedesinin ellerine sarıldı, önünde diz çöktü genç adam. "O şarkıyı severdim." dedi dedesi gülen gözlerle.