Gerçekleşemeyen

Doğmamış Çocuğa Mektup; kadını, kadın gözüyle görmemi sağlayan ilk roman diyebilirim. Romanı uzun zaman önce okumuştum ama annelik duygusunu o denli aşılamış olacak ki, adını her duyduğumda ürperiyorum. Bir kadının toplum içindeki konumlarını göstermesi, önündeki engellerinin aşılmasının güç olduğunu belirtmesi... Evlilik dışı hamile kalan kadınların simgesi adeta. Anneyle bebeğin kendi arasındaki bağını, iletişimini mektuplar şeklinde dile getirerek açığa çıkarması olayı hissedilir kılıyor, en azından benim okuduğum süreçte annenin ben olduğuma ve çocuğumla kendimin konuştuğuma inanmıştım. Yazılanların kimisini onayladım, kimisini de kendime göre değiştirdim. Hatta hamile olmasam bile, henüz dünyaya getirmediğim çocuğuma mektup yazma kararı aldım. Bir kadının anne olma sürecindeki en büyük destekçisi yanındaki adamdır denir hep. Maalesef kadının hamile olduğunu öğrenen adamın, bebeği ne zaman aldıracağını sorması beklenilen bir tepki değil. Evlilik dışında veya içinde olsun; sorumluluk sorumluluktur ve bunda kadının rolü olduğu kadar erkeğin de rolü var. Adamın; kadına, kadının canından bir parça olan bebeğine değer vermemesi sadece düşüncesiz bir hareket değil aynı zamanda sorumsuzca. Kadının psikolojisini alt üst edebilecek böyle bir davranışın cenine zarar verme ihtimali çok yüksek. Kadını bu yolda, en yalnız yürünmemesi gereken bu yolda yapayalnız bırakması... Hangisiyle uğraşabilir ki kadın? Adamın onu sevmemesi mi, bebeği sevmemesi mi, adamın kendine saygısının olmaması mı, bebeğin babasız büyüyecek olması mı? Yüzlerce boyutta düşündüğüm bir olay benim de başıma gelse olanları bebeğime mektup yazarak paylaşırdım herhalde. Olayların tüm çıplaklığıyla çarpıtılmadan anlatılması hikayeyi o kadar samimi kılıyor ki... Hayatta yaşanabilecek en zor durumlardan birini kadının yüzüne çarpıyor adeta. İki kişilik dünyada, sevilmeden sevdiği adamdan olan çocuğu... Aslında her ne kadar kadına hitap ediyor gibi görünse de erkeğe de hitap ediyor bu roman. Tereddütte kalan bir anne adayı... Çocuğun kız veya erkek doğması halinde, dünyada başına gelebilecek iğrençlikleri anlatıyor, anlattıkça bilinçleniyorum. Kadın-erkek eşitsizliğine de yer vererek oldukça önemli bu konuyu anne çocuk ilişkisindeki potada eritmeyi başarabiliyor Oriana Fallaci. İnce olmasına rağmen, roman o kadar çok yönlü ki kaçırdığım bir sürü detayın olduğuna eminim. Tek bir seferde okunarak tam anlamıyla kavranılabilecek bir roman olmadığı kanaatindeyim. Annenin, hamileliği sırasında işini kaybetme olasılığı taşıması da bir başka yük. Belki de kadının ayakta tek başına kalabilmesini sağlayanlardan biri de icra ettiği mesleği. Hayata olan bağlarının bir taraftan kopması, bir taraftan da bebeği sayesinde sıkı sıkıya bağlanması... Anne her ne kadar bebeğini dünyaya getirmeyi istememiş olduğunu düşünse de, mantıklı açıklamalar yaparak hiçbir annenin bebeğine kayıtsız kalamayacağını anladım. Bebek şimdi onun yaşamasının tek sebebi haline mi gelmişti? Ne kadar acınası, bir yandan da ne kadar yüce bir duygu. Yaşama sebebi olarak karnındaki bebeğin gösterilmesi acizlik midir yoksa annelik içgüdüsü mü? Bu tür çelişkiler yaşayarak anneliği sorgulamak benim için çok ilginç bir deneyim oldu. Canımı en çok yakan; bebeğin, annenin kendine dikkat etmemesi nedeniyle anne rahminde ölmesi ama annenin bu durumu kendisine, aslında çocuğun dünyaya gelmek istememesi olarak açıklamasıydı. Kendi içinde bebeğinin ölmesi. Kendi yavrusunun, isteyerek veya istemeyerek, katili olması. İçindeki umudun ölmesi; hayallerinin, acılarının, doğacak çocuğunun özleminin ölmesi... Bebeğini aldırmayarak kendi canına da kıyması... Doğruluğu tartışılamayacak bir şey, hislerin doğrusu yanlışı olmaz. Çocuğun ölümünden sonra yaşamayı hissedememiş demek ki anne.. Hayatla iç içe yaşıyormuş hissini verdi bana bu roman. Her şeyin olabileceğini ama her ne kadar zor olsa da sağlam kalmam gerektiğini. Evlat acısı dünyadaki en büyük acıymış diyorlar ve çocuğunu kaybeden bir annenin kendi rahminde, beraber aynı bedende ölmesi korkutucu derecede muhteşem bir duygu.