Ayşegül Dilara Özercan

"Kozmos, olmuş veya olan ya da olacak olan her şeydir." (Sagan, 2016, s. 17) Başınızı kaldırın ve etrafınıza şöyle bir bakın. Görmüş olduğunuz her şey Kozmos'un bir parçasıdır. Siz, aileniz, köpeğiniz, bahçenizdeki çiçekler, Dünya, yıldızlar ve galaksiler... Evrenin varoluşundan itibaren bugüne kadar buraya yolu düşmüş her şey ve bugünden sonra var olacak olan her şey... Bunları düşünerek Kozmos'u birazcık hayal ettiğinde bile insan derin bir hayranlık ve heyecan duyar. Bunlar alelade duygular değil, insanın içine yoğun bir ürperti veren ve bir bilinmeze olan yolculukta kaybolmuşluk hissini yaşatan cinstendir. Fotoğraf: ESA/Hubble & NASA Eğer bir gece şehir ışıklarından uzaklarda, dedenizin köyünde, bir uzun yol molasında veya bir kampta gökyüzüne baktıysanız ve biraz önce bahsettiğim o derin hayranlığı hissettiyseniz, Kozmos'un şarkısını dinlemeye başlamışsınız demektir. Her geçen saniyesinde insanı biraz daha büyüleyen ve kendisine çeken bu şarkı aslında evrenin her köşesinde, her saniye, herkes için hep çalmıştı, hala çalıyor ve şüphesiz yarın da çalmaya devam edecek. Bize anlatmaya çalıştığı şeylerin çok büyük bir kısmının henüz hangi dilde olduğunu çözemesek de her geçen gün bu şarkının sözlerini çevirmeye biraz daha yaklaşıyoruz ve bu, Kozmos'a yaptığımız ziyaretin ilk gününden beri sahip olduğumuz o kutsal merak duygusuna dayanıyor. İnsanoğlu olarak gece göğündeki o parlak noktacıkların ne olduklarını, elmaların ağaçlardan neden düştüklerini, ayın şeklinin her gece neden değiştiğini, çevremize ve kendimize dair her şeyi merak ettik bugüne kadar ve bu yoğun ve engellenemez duygunun sonucunda araştırdık, denedik, öğrendik ve sorularımıza cevap bulduk. Hepsini Kozmos'u daha iyi tanıyabilmek için yaptık ve belki de kendimize onda bir yer bulabilmek için. Onda kendimize bir yer ararken aslında fark ettik ki bizi oluşturan şey aslında Kozmos'un kendisi. "DNA'mızdaki nitrojen, dişlerimizdeki kalsiyum, kanımızdaki demir, elma kekindeki karbon çöken yıldızların içinde üretilmişlerdir. Yıldızlardaki malzemedir yapımızda var olan." (Sagan, 2016, s. 247) Vücudumuzdaki her element ile hepimiz, evrenin derinliklerinde bir zamanlar var olmuş olan yıldızlardan geliyoruz. Bizler, aslında yıldız tozuyuz. Kozmos'un bir parçası olmakla kalmayıp onun ta kendisini oluşturuyoruz. Bizi büyüleyerek kendisini keşfetmeye davet eden Kozmos'u tanıdıkça da aslında kendimizi tanımış oluyoruz. Evrenin derinliklerini araştırırken kendi benliğimiz ve köklerimizi öğreniyoruz. "Kozmos'un keşfi, kendi kendimizi keşif yolculuğudur..." (Sagan, 2017, s. 336) İnsanoğlu olarak aslında kim olduğumuzu, neden ve nasıl var olduğumuzu öğrenebilmek için Kozmos'u inceliyoruz. Kozmos hakkında daha fazla araştırıp bilgi edindikçe yaşam ve evren ile ilgili sorularımız cevap buluyor. Cevaplanan her soruyla adeta milyonlarca parçalık bir yapbozun minicik parçaları tek tek ve yavaş yavaş yerlerine oturuyor ve bizler, her geçen gün evrenin karanlığında ve dolayısıyla kendi içimizdeki karanlıkta küçük kibritler yakıyoruz. Karanlıklar aydınlığa kavuştukça bilinmezlikler ortaya çıkıyor ve Kozmos'a ve kendi benliğimize dair zihnimizdeki düşünceler yeniden şekilleniyor. Yaktığımız kibrit sayısının azlığından değil, içimizdeki bilinmezlik okyanusunun büyüklüğünden, henüz orada yönümüzü bulabilecek bir aydınlığa sahip değiliz fakat gittikçe hem çevremiz aydınlanıyor hem de daha emin adımlarla yürüyebilecek cesareti ve tecrübeyi kazanıyoruz. Yolumuza böyle devam ettikçe Kozmos'la aramızdaki bağın ne kadar güçlü olduğunu ve hatta birbirimizden bağımsız düşünülemeyeceğimizi kavrıyoruz. Tüm zamanları ve mekanları kapsayan bir sonsuzluğun içinde her birimiz, başlı başına kocaman birer evren olarak yolculuğumuzu sürdürerek Kozmos'un ve kendimizin keşif yolculuğunda ilerliyoruz. Sonu olmayan bu yolculuk hepimize hayata ve evrene dair bilinmezliklerimizin kapısını aralayacak ve Kozmos'un şarkısının neler anlattığını bir gün çok net bir şekilde anlayabileceğiz.