İNSANLIK OTELİ

Gruplaşmak, farklılaştırılmak, kendini üstün görmek... Yıllar boyunca bu saydıklarım yüzünden milyonlarca insan acı çekti, yüz binlercesi öldü. Savaşların kaynağı, çatışmaların sonucu... Hepsi, bazılarının kendini diğerlerinden farklı görmesiyle ve kendi gibi olanlara da aynı düşünceyi aşılamasıyla başlıyor. Sonucunda gruplaşma oluyor, kendilerine benzemeyen insanları farklılaştırıyorlar ve beraberinde içten içe bir kıyaslama, karşılaştırma durumu gelişiyor. Tıpkı 2. Dünya Savaşı'nda Yahudiler'in farklılaştırılması ya da Ruanda' da kabilelerin, sırf gelişmiş ülkeler(!) çıkar sağlayacak diye içten içe gruplaştırılması gibi. Ruanda'dan bahsetmek istiyorum biraz. Kabilelerin yıllardır bir arada mutlu mesut yaşadığı bir yerken, kışkırtmalar ve insanların kendini üstün görmeye başlamasıyla Hutular ile Tutsiler'in kendini içinde bulduğu bir kıyamet ortamı oluvermiş birdenbire. İnsanların gece rahat uyku uyuyamaması, her an evlerine baskın yapılacak mı düşüncesi, ya erzak almaya giderken arabama saldırırlarsa korkusu... Bu korkuyu onlara verense yanlış(!) etnik kökene sahip olmak. Düşünsenize, boyunuz 1. 75'in üstünde olduğu için işkencelere maruz kalıyorsunuz hatta öldürülüyorsunuz. Böyle düşünüldüğünde gayet mantıksız gelen durum, aynı iş etnik kökene gelince otoritelerce kılıfına uyduruluyor ve üstü örtülüyor. İşte bu ölümlere, bu işkencelere, işkenceyi yapanların anlamadığı dilden yani sevgiyle, koruyuculukla karşı koyan bir otel müdürünün hikayesini anlatıyor Ruanda Oteli. Paul Rusesabagina, sadece Ruanda Oteli'nin müdürü değil, aynı zamanda orayı bir insanlık oteline dönüştüren kişi. Ülke içinde yaşananlardan kaçan Tutsiler, işkenceyi gerçekleştiren Hutular'dan birine sığınıyorlar, Rusesabagina'ya. Bu bize kötülüğün hızlıca yayılabildiği gibi mantıkla ve kalple düşününce bir o kadar kolay içinden sıyrılabileceğimize örnek. Şu an Orta Doğu'da yaşanan savaşlar, batıya göçler, yapılan büyük insanlık ayıpları... Yine hepsinin altında yatan neden aynı. Yine masum insanların canı yanıyor. Yine çocuklar aç uyuyor. Yine, yine, yine... Tarihten ders almıyoruz. Yaşanan olaylar sanki hiç yaşanmamış gibi, onca insan hiç acı çekmemiş gibi... Herkesin eşit olduğu ve özümüzde insan olduğumuz gerçeğini kimse kabullenmiş değil. Sırf doğduğu toprak ya da ait olduğu aile yüzünden insanlık dışı muameleler görmek ya da bunlar sayesinde hayatlarını hep zirvelerde yaşamak bu gerçeğin umursanmadığını gösteriyor. Bütün olay empati kurabilmekte bence. Ya onların yerinde ben olsaydım diye düşünmek gerek sadece. Çok bir şey değil aslında ama herkes o kadar bencil ki başkaları umurlarında olmuyor. Dünyanın bir kısmı lüks içinde yaşarken bir kısmı da Ruanda'daki gibi sebepsiz mücadeleler arasında yaşamıyor bile, hayatta kalmaya çalışıyor o kadar korkunun ve iğrençliğin içinde. Aslında dünya bunun farkında ama bunu değiştirmek kimsenin işine gelmiyor. O zaman, statülerini, çıkarlarını kaybederler çünkü. Halbuki düşünmüyorlar asıl önemli olanın çıkarlardan öte bir insanın hayatı olduğunu. Belki de, imkanlar verilse, ileride dünya için, insanlık için nice çalışmalar yapacak bir insanın hayatı... İmkan verilse o bir insan bile dünyayı değiştirebilir. Tıpkı Ruanda'da yüzlerce insanın hayatını değiştiren Rusesabagina gibi. Savaştan kaçanlara uzattığı el sayesinde bir çok yaşama umut oldu. Oteline aldığı sığınmacıları tıpkı kendi ailesi gibi beslemesi, barındırması, onun insanlığından geliyor. Elimde olsa onun otelinin adını İnsanlık Oteli koyardım, evet, çünkü Birleşmiş Milletler ve daha birçok güçlü otorite onun insanlık adına yaptıklarını izledi. Onlar bu kadar güçlüyken kıllarını bile kıpırdatmadıkları halde, Rusesabagina tüm elindekileri ortaya döktü. Zaten şimdi de barışın simgelerinden biri olarak görülen Rusesabagina, o zamanlarda Ruanda'dan kaçarak ve birçok insanı da beraberinde götürerek tüm dünyaya büyük bir ders vermiş oldu.