İLK Mİ SON MU?

Bir hamur düşünün, asla katılaşmayan daima şekillenebilen ömürlük bir hamur düşünün. Öyle ki bütün darbelere boyun eğen, büyüyüp küçülen, şekilden şekle giren fakat asla yok olmayan bir hamur. Belki kimileriniz böyle bir hamurun varlığıyla yokluğu arasında sorularla boğuşuyor iken kimileriniz çoktan neyden bahsettiğimizin farkına bile vardı. Evet, bahsettiğimiz şey biz, siz, onlar yani insan, insanın tam olarak kendisi. Yanılıyorsak söyleyin, hepimiz bir anne karnında küçük bir hamur parçası gibi hatta onun görülemeyen parçacıkları boyutundayken atmıyor muyuz ilk adımımızı bu dünyaya? Gün geliyor doğup dünyayla yüzleşiyor, ilk nefesimizi alırken de birkaç hamur parçasından çok daha büyük olduğumuzu sanmıyorum. Ağzımızdan çıkan ilk cümleler küçük bir hamur parçası kadar boşluktan çıkıp orada şekilleniyor. Ya ilk adımı gerçekten atan ayaklarımız, ya onlar, kaç hamur parçası eder sizce? Bakın şimdiden kocaman bir hamur oldunuz ve daha dün görülemeyen bir parçacıktınız. Bir de bugüne gelelim. Sokaktan geçen birinin size hamur parçası dediğini hayal edin. Değil ne demek istediğini sorgulamak, karşıdaki kişinin hakaret ettiğini düşünüp hemen kaba kuvvete başvuranlarınız olacağına eminim. Hadi bunu yapmayacak kadar seviyeli bir vatandaş olsanız da karşıdakinin ne demek istediğini anlamayacağınıza da eminim. Halbuki farkına varmamız gereken tam da bu iken neden aslımızı unutuyoruz. Çünkü o ilk hamur parçasına o kadar ek geldi ki biz sadece dışındakini biz sanıyoruz. Bunu yaparken de o an sahiplendikleri kişiliklerinin de bir hamur parçasından ibaret olduğunu unutuyorlar. Sonra öyle anlarda öyle olaylarla gerçekler yüzümüze öyle bir vuruluyor ki ortada hamur mamur kalmıyor, yok olup gidiyoruz kendi benliğimizde. O ilgi bekleyipte göremediğimiz babamız aslında bizi biz yapan, ne daha fazlası ne daha azı. Ya kulağımızı çeken ilk öğretmenin bize kattıkları, toplumda sergilediğimiz davranışların daima bir yaptırımı olabileceğini aşılayan o değil midir aslında. Ya o sabahlara kadar çalışılan sınavlar, ne farkı vardır ilerleyen yaşlarda şirketinizde çalışıyorken sonunu getiremediğiniz ay sonlarından. Sanki büyüdükçe bambaşka bir dünyaya kavuşuyormuşcasına hepimizde bir ürperti bir korku var adeta. Tüm bunları bir yana bırakın ve tek bir şeyin farkına varın. Öncelikle daima hamurunuza göre yükünüzün arttığını ve sonrasında ancak kendinize kattığınız tüm hamurların farkında olursanız, tüm zorlukların üstesinden gelebileceğinizin farkına varın. Bir de diğer boyutu var ki, kişiler. Hayatımızda her döneminde farklı farklı yerlerde belki hep benzer karakterde ve benzer değerde durmadan değişen ya da asla değişmeyen kişiler. Burada farkına varmadığımız en hassas nokta belki de o hamura en önemli şekli verenlerin şu an hayatınızda olmayanların hatta bilinçsizce nefret ettiklerinizin bunu yaptığı. Bu şekli vermeleri dahi nefret etmenizdense en azından ufacık bir saygı duymanızı gerektirmez mi? İlk aşkınızdan sizi yarı yolda bırakan iş ortağınıza kadar sizi bir sonrakine hazırlayan onlardı aslında. Daima bir gerideki bir ileridekini belirleyendi. Onların sizin hamurunuzu şekillendirip sonra o parçanın yere düşmesiyle kopan parçaya tam oturan ama belki çok daha büyük bir parça sizi mutlu edendi. Mecaz bir yana, hayatımızda yaşadığımız her şeyin kıymetini bilelim. O en gergin ve sinirli olduğumuz anlardan, tarif edemediğimiz mutluluklara kadar hepsinin ayrı değerde olduğun bununla birlikte asla ve asla değersiz, nefret edilmesi gereken şeyler olmadıklarını kabul edelim. Yeni hamurlara yer açalım. Büyüyelim, büyükçe kıymetini bildiğimiz eski ve yeni her şeyle daha da hafifleyelim. Unutmayın, en başta nasıl küçük bir parça iseniz hala daha fazlası değilsiniz, bir bütünsünüz.