Cesaret ve Sevgi

Kendi şeytanlarımızı kendimiz yaratırız. Onlar, bizi gelişmekten alıkoyarlar, dönüp dolaşıp aynı noktaya dönmemizi sağlarlar. Aslında onlarla savaşsak kazanma olasılığımız yüksektir, savaşımız her ne kadar zor olacak olsa bile. Ama biz savaşmaktan kaçınırız, o minik şeytanlar bize büyük ve korkutucu gelir. Halbuki onlar gerçekte hayal gücümüzün bize oynadığı oyunlardan başka bir şey değildirler. Bizim kısıtlayıcımızlardır onlar, hayatımızı tamamıyla yaşamamızı kısıtlayan hayal ürünleridir. Aramızdan bazıları bu iblislerle savaşacak cesareti toplarlar ve direnirler. Bu şeytanların üstüne giderler, her ne kadar korkutucu ve zor olsa da. Bir açıdan bu savaş Yeni Dünya için yolculuğa çıkan göçmenlerin maceraları gibidir. Bu cesur yürekler Atlas Okyanusu'nu geçerken fırtınalara katlanmıştır, bir kısmı bu kabus gibi fırtınalarda okyanusun büyük ve korkutucu olan dalgalarına karşı koyamayıp gemilerinden düşmüşlerdir, bir kısmı ise bu dalgalara karşı koymayı becermiştir ve okyanusa karşı olan bu savaştan galip olarak çıkmıştır. İşte bu şeytanlar bizim korkularımızdır. En güçlü düşmanlarımız denebilir onlara çünkü yenmesi en zor olan şeylerden biridir. Ön yargılar, cehalet ve kötü tecrübelerden oluşup, hepsinin birleşmesiyle güçlenirler ve onları yenmediğimiz sürece de güçlenmeye devam ederler. Onları genelde tek başımıza yeneriz ama arkadaşlarımızdan, ailemizden ve sevgilimizden destek aldığımızda onları yenmemiz daha kolay olur. Korkularımızdan kaçmamız gerekir çünkü bu şekilde onlara büyümeleri için şans tanımış oluruz. Cesur olup onlara karşı koymak yapılması gereken doğru şeydir, işte bu şekilde kendimizi geliştiririz. Hayao Miyazaki'nin Diana Wynne Jones'un kitabından yararlanarak yaptığı animasyon filminde de bunun da içinde olduğu birkaç konu işleniyor. Howl adında güçlü bir büyücü Sophie adlı lanetlenmiş bir kıza aşık olur ve bu aşk sayesinde korkularını yenmeyi başarır. Sevdiğini koruduğu için korkacağı hiçbir şey kalmamıştır, onun uğruna ölmeye de hazırdır. İşte sevginin korkuyu yenmesi böyle görülebilir. Bir insan sevdiği ile beraberken bütün korkularından ve mutsuzluklarından arınabilir çünkü sevdiği kişi onun aklında daha büyük bir yer kaplar. Bir tür uyuşturucu etkisi yaratır, insana cesaret verir sevdiğinin yanında olmak. İşte bu yüzden sevdiğin uğruna ölmek daha basit gelir insana, o anlık cesaret kendi canını vermek için yeter de artar bile. Çocukluğumuzdan beri okuduğumuz hikayelerde iyiler kazanır, sevginin önemi bize bir kez daha hatırlatılırdı. İşte sevginin gücünün de filmde ayrı bir yeri var, her peri masalı ve fantastik öyküde olduğu gibi. Daha önce hiç aşkı olmamış Sophie bir cadı tarafından lanetlendikten sonra yaşadığı köyden uzaklaşmak zorunda kalır ve yolculuğu sırasında Howl adlı büyücü ve onun yürüyen şatosuyla karşılaşır. Hikayenin geri kalanı boyunca ikisinin arasındaki ilişki gelişir ve birbirlerine aşık olurlar. Aşkı tadan Sophie anlar ki kendisine kara büyü ile yapılan laneti geçiren şey gerçek aşkı bulmuş olmasıdır. Bu şekilde üstündeki lanetten kurtulmuştur ve Howl da korkularını yenmeyi başarmıştır, şans eseri dünyadaki her şey iyi gitmeye başlar ve savaşta olan iki büyü krallık barış ilan eder ver her şey düzene oturur. Sevginin gücüyle bir kez daha her şey düzene girmiştir. Keşke gerçek hayatta da herkes birbirini sevmeyi öğrenebilse ve onlarca anlamsız savaş ve vahşet sona erse. Bu ütopik, yani olamayacak kadar iyi, bir hayal olarak gözükse de denemeden nereden bilebiliriz? İnsanlar bu düşüncenin gerçekleşmesini "umut ediyor" ama gerçekleşmesi için gösterilmesi gereken çabayı göstermiyor sanki, değil mi? Belki de ütopik bir hayal olmasının sebebi buna vakit harcamayacak kadar kalpsiz insanların olmasıdır?