Anı Yaşamak

Senden Önce Ben adlı kitabın devamı olan Senden Sonra Ben, Jojo Moyes'un en çok okunan kitaplarından biri. Kitabın popüler olmasının en büyük sebebi hikayesinin çok sıra dışı olmasa da etkileyici bir dille anlatılmış olması. Filminin yapılmış olması da popülerliğine büyük katkı sağlamıştır. Yazarın kariyerinin dönüm noktası olan Senden Önce Ben'i okuduktan sonra, diğer kitaplarını da bir solukta okudum. Konularını güzel işleyen, çok fazla dikkat gerektirmeyen kitaplar olduğundan yaz tatilleri için idealler. Hani büyüklerimiz hep "Ölenle ölünmez." Derler ya sizce ne kadar doğru? Sizin de bir parçanız gitmez mi toprağa birini kaybettiğinizde? Acı diner belki zamanla ama unutulmaz asla. Bir yere gidersiniz, bir koku duyarsınız, bir isim görürsünüz tahtada yazılı hemen gelir aklınıza anılar sırayla. Kaybettiğiniz kişi kim olursa olsun hep hissedersiniz varlığını, ilk zamanlar unutursunuz bile artık göremeyeceğinizi. Eliniz telefona gider, gözünüz odayı tarar nerede diye. İşte o anda aklınıza dank eder ama yine de kabul edilmez öyle kolay kolay. Unutulmaz gidenler. Ama hayata devam etmek de zorundayız, nasıl çıkar insan işin içinden bilmiyorum. İnsanın hayatına devam ediyor olması demek, unutmuş olması demek değildir. Başlarda etrafınıza baktığınızda bile giden kişiyle ilgili onlarca detay geliyor olsa da, yediğiniz yemeği ne kadar seviyor olduklarını düşünmek boğazınıza bir düğüm atıyor olsa da hayat her şeye rağmen devam ediyor. Yaşarken önemsiz görünen her detay, birini kaybettiğiniz andan itibaren yüzünüze çarpmaya başlar. O kişiyi çok tanımıyor olsanız da acı verir ölüm. Uzaktan duyulan ambulans sesi bile içinizi ürpertir, düşünmeden edemezsiniz acaba durumu nasıl diye. Ama işte en büyük acı yine de en yakınındakinin yüreğine düşüyor. Anne babanın evladını kaybetmesi, bir çocuğun anne babasını kaybetmesi, sevdiğin insanı kaybetmek, arkadaşını kaybetmek... Düşünmek bile insanın nefesini daraltırken, bu gibi durumların her an gerçekleşebilecek olma ihtimali insanın kalbine bıçaklar saplanmasına neden oluyor. 13 Mart 2016 Ankara'da gerçekleşen terör olayında kaybettiğim arkadaşım Elif Gizem Akkaya ile aynı liseye gitmiştik, evlerimiz çok yakındı. Kendisi ile çok yakın olmasak da zaman zaman konuşur, çoğu zaman ise karşılaştıkça selamlaşırdık. Patlamanın olduğu yer çoğu insanın defalarca beklemiş olduğu bir durak. Benim de eve gelirken her zaman beklediğim durak. Elif'in de o zamana kadar beklediği durak. O gece sosyal medyadan ona ulaşılamadığı haberini aldığımda nefesimi kesen acı tarifsizdi. Çok mu yakındık? Hayır. Hakkında birkaç detaydan fazlasını bilmezdim. Her zaman bildiğim tek şey ise ne kadar iyi bir insan olduğu olarak kalacak. Ama işte insan kaybedince anlıyor karşısındakinin değerini derler ya hep, doğru o. Keşkeler birikmeye başlıyor insanın beyninde. Bugün tahtada gördüğüm Elif Gizem ismiyle önce boş bulunup "Bizim okulda mıydı?" diye düşünmemle gerçeğin yüzüme çarpması arasında saniye bile yoktu. Demem o ki elindekinin değerini bilmeli insan. Herkes karşısındakine değer vermeli, kırmamalı bir anlık öfkeyle. Sonra kaybedince haklı haksız kalmıyor. Hayata sıkı sıkı tutunmalı insan başına ne gelirse gelsin. Kaybettiklerimiz zayıf noktamız değil, gücümüzü topladığımız nokta olsun. Birilerine zarar vermeden yaşayabilmeli insan. Zarar bir yana, nasıl faydalı olabilirim diye düşünmeli. Bencil olmamalı. Hepimiz hata yapıyoruz. Boş şeyler için şikayet ediyoruz, mutsuz oluyoruz. Ama değmediğini anladığımızdaysa çok geç oluyor. Kimsenin canının acımadığı bir dünya düşünün. Çok mu zor acaba insanların birbirini sevmeyi bırak tahammül etmesi? Denemedikçe bilemez insan. Son günümüzmüş gibi yaşamak en doğrusu bence.