İNSANLARIN OYNADIĞI OYUNCAK

Şu anda dünya üzerinde bir yerde, birçok insanın bulunduğu herhangi bir boşluktayım ve sürükleniyorum durmaksızın; başlangıcım bilinmeyenler kümesi, sonum ise merak uyandıran bir çelişki. Her sonun bir başlangıcı olduğuna göre, her başlangıcın da bir sonu vardır diyerek bu çelişkiyi yarattım. Burada bulunduğuma göre ben de bir başlangıcın devamıyım veya bir sonun başlangıcıyım çünkü. Henüz kim olduğum hakkında pek bilgim yok, kimliğimde yazılmış olan ve beni kayıt altına alan bilgiler dışında. Sadece ben değil, hepimizin kimliği ile ilgili bildiği birçok şey mevcut fakat asıl soru kişinin kendini ne kadar bildiği ile ilgili. Bir tarafta doğduğumuz andan itibaren gölgemiz olan ve bizi takip eden kişilik, diğer tarafta ise aldığımız ilk nefesten itibaren bütün geleceğimizi ekip biçen karakter... İkisinin de bizi biz yapan ve kimlik bilgilerimizin aksine sınırları olmayan, davranışlarımızı ve hayata olan tutumumuzu yansıtan iki önemli unsur olduğu kanaatindeyim. Bu iki unsur normal şartlar altında birbiriyle eşzamanlı hareket eder ve bizi biz yapan şeyler olurlar. Peki ya normal şartlar altında olmazsa? Ayrıca normal... Kime göre normaldir ki? Bana göre normal olan, size göre normal değilse; ne zaman vardık biz bu sonuca? Siz ne zaman vardınız bilemiyorum; ama benim bunları düşünmemdeki en büyük etken, inişler ve çıkışlarla dolu bir kariyere sahip olan yönetmen M. Night Shyamalan'ın sayesinde oldu. Split (Parçalanmış) adlı film, insan karakteri ve kişiliği hakkında merak ettiğim soruların cevabı oldu ve onun sayesinde çoklu kişilik garip bir hal aldı kafamın içinde. Split (Parçalanmış) herkesin yorumladığı üzere çoklu kişilik üzerine bir hikayeyi seriyor gözler önüne. Hikayede abartılacak derecede bir olay örgüsü olmamasına rağmen yirmi dört karaktere sahip bir kahraman görmek, kendi kişiliğimi bile sorgulamama sebep olmuştu. Belki yirmi dört karakter biraz abartılı kaçmıştı ama, insanlarda çoklu kişilik bozukluğu olmadığını da savunamazdım filmden sonra. Özellikle ana karakterimiz Kevin'ın büründüğü karakterleri gördükçe... Kimi zaman içinde ağlamaklı bir çocuk, kimi zaman azılı bir katil ve kimi zaman da bir dahi var oluyordu. Bu inanılır gibi değildi. Kevin hakkında düşündükten sonra aslında anlatılanların çok da uzak ihtimaller olmadığını fark ettim. Hatta yakınımızda da olma ihtimali yüksektir dedim kendi kendime. Çevremize şöyle bir baktığımızda hepimizin problemleri olduğunu rahatlıkla gözlemleyebiliriz. Kimimizin ustalıkla sakladığı sorunları ve psikoloğa giderek çözdüğü davranış bozuklukları var. Kimileri ise ben farklıyım, bununla gurur duyuyorum ve farklı olduğumu görmenizi istiyorum diyor sanki. Örneğin insanların psikolojilerinin birdenbire değişmesi, tanıdığımız bir kimseyi belli bir zamandan sonra tanıyamamamız veya tanıdığımızı sandığımız kişinin tamamen o kişi olmaması; sizce de en büyük sorun değil mi günümüzde. Karşımızdakinin davranışlarına anlam veremediğimiz, duygularını anlayamadığımız ve keşke dedirten durumların var olmasına ne demeli? Hatta sadece karşımızdaki de değil, kendi düşüncelerimize, davranışlarımıza anlam veremediğimiz durumları ne yapacağız? Bana sorarsanız sadece karşımızdakine değil, kendimize de yöneltmeliyiz bu cevapsız soruları. İnsan bile kendini belli bir zamandan sonra tanıyamazken, karşımızda öylece dikili duran kişinin karakterini, kişiliğini ve o anki psikolojisini nasıl anlayabiliriz ki? 1 Hale ÖZEN 21502281 Section 7 Düşünsenize yedi milyar insanı ve onların düşüncelerini. O insanların şu anki görünümleri dışında kimsenin bilmediği kaç karakteri saklı. Kendimize bile göstermeye korktuğumuz o korkunç yüzümüzü kime gösterdik ki bugüne kadar? Kiminin gözlerinin içine baka baka bütün çıplaklığımızla olduğumuz gibi davrandık? Sadece topluma uyum sağlayabilmek için, hangi kişiliğimiz kendini sakladı bugüne kadar? Düşünürün de sorguladığı gibi: "Herkesin üç kişiliği vardır; ortaya çıkardığı, sahip olduğu, sahip olduğunu sandığı" (Karr).