YALNIZLIK

Issız bir dağın başındaki kulübede sürülen sade yaşam mıdır yalnızlık? Yoksa kalabalık bir ailemiz, düzenli bir işimiz ve her gün çevremizde gördüğümüz yüzlerce insan varken de yalnızlığı iliklerimizde hissedebilir miyiz? Çevredeki insan kalabalığı, içinde kocaman bir boşluk hisseden insanın yalnızlığına çare mi olur yoksa inadına yarasına tuz mu basar? "Tek bir bireyin, boş bir alanda tek başına kalması" şeklinde yapılan yalnızlık tanımları bana göre hatalıdır. İnsan, odasında tek başına otururken, karanlık ve ücra bir sokakta yürürken ya da boş bir iskelede ufku seyrederken hissetmez yalnızlığını. İnsan aslında tıklım tıklım bir kaldırımda bir başına yürümeye çalışırken yalnızdır. Bir öğrencinin, kalabalık okul kantininde yemeğini tek başına yemesidir yalnızlık. Oyun bahçesinde tüm oyuncaklar seçilip, oyun takımları kurulmuşken, bir köşeye sinip diğerlerinin oyununu dışarıdan izlemek, onların arasına katılabilmeyi ummaktır. Hayatın boyunca kimseyle yakınlaşamamış, kimsede iz bırakamamış, bir aşkı dolu dolu yaşayamamış ve güvenilir bir dost olamamış hissediyorsanız yalnızsınızdır. İç dünyaları hakkında en ufak bir fikrimizin olmadığı insanlar hakkında savurduğumuz yorumların, karakter analizlerinin ne kadar çokbilmiş ve aptalca olduğunu, Kürk Mantolu Madonna ile sokuyor gözümüze Sabahattin Ali. Çevremizde, belki çok yakınımızda olan ve tanıdığımızı sandığımız insanlara aslında manen ne kadar uzak olabileceğimizi, bazen de yabancısı olduğumuz bir şehirde, tamamen tesadüf eseri tanışılan bir yabancının hayatımızda Tekgül 2 nasıl derin izler bırakabileceğini anlatıyor. Berlin'de aşık oluyor Raif Efendi, ama onunkisi insana türlü çılgınlıklar yaptıran bir aşk değil. Raif Efendi'nin aşkı bir sarmaşık gibi, gün geçtikçe güzelleşip sarıp sarmalayan, korumacı bir aşk. Kimseye inanıp güvenemeyen bir kadını yatıştırıp ikna edebilecek kadar aklı başında bir aşk. Birbirlerine tamamen yabancı iki insan, fedakarlık, özveri, güven ve saygıyla sarmalanmış bir ilişki yaşıyor. İki insan arasındaki paylaşımların ne kadar değerli olduğunu gördükten sonra, Raif Efendi'nin ailesiyle arasında olan duvarlar tırmalıyor gözümüzü. Yıllardır aynı evi paylaştığı karısı, kızları, baldızı ve eniştesiyle ne kadar uzak olduklarını görmek burkuyor yüreğimizi. Bir ev dolusu insanın Raif Efendi'yi bir insandan çok içi boş, eve gelir sağlayan ve ayak işlerini halleden bir kabuk olarak görmesi, en yakınımızdakilerin bizlere gerçekte ne kadar uzak olabileceklerini hatırlatıyor. Çok şey bildiğimizi sanırken ne de çok yanılıyoruz aslında. Çevremizde tanıyıp anlamak için vakit harcamaya değer görmediğimiz kaç Raif Efendi vardır kim bilir. "Bir insana bir insan herhalde yeterdi." diyor Raif Efendi. Bir insan, bir insanın yalnızlığına çare olabilir elbet. Zamanımızın şartları her ne kadar çevremizde iletişim kurduğumuz insan sayısını arttırsa da ilişkilerin derinliğini azaltarak, zamanımızı sayıca çok fazla fakat bize duygusal tatmin vermekten uzak insanlarla harcamamıza sebep oluyor. Bir insana bir insan yeterken biz, daha fazlasının peşinde koşarak sığ ve günübirlik yetersiz ilişkilerle harcıyoruz vaktimizi. Bir insanın düşüncelerini dinlemenin, davranışlarını anlamlandırmaya çalışmanın tadına varamadan tüketiyoruz dünyadaki vaktimizi. Bir insanın ruhunun derinliklerine inmenin, o insanı gerçekten tanımanın bize katacağı değerlerin farkına varamadan geçiyor günlerimiz. Kahkahasının tonunun ne anlama geldiğini bildiğimiz kaç insan var çevremizde? Kaç arkadaşımızın mutsuz olduğunda, kafası karıştığında, sıkıldığında, yalnız kalmak istediğinde yüzünün aldığı şekli ayırt edebiliriz? En yakın arkadaşınızın önemli konuları konuşurken elini ağzına götürdüğüne dikkat ettiniz mi? Ya da sevgilinizin sizi Tekgül 3 birinden kıskandığında yerinde huzursuzca kıpırdandığını fark etmiş miydiniz? "Bir insan, bir insana herhalde yeterdi." ama ilişkileri yüzeyselleştiriyoruz, içini boşaltıp anlamsızlaştırıyoruz ve bir insan bir insana yetmiyor artık.