Aşkın Arafı

Şu aşk ne güzel şeydi ama onunla süren kavgamız bir türlü bitmedi gitti. Ne sevebildik aşkı ne de nefret edebildik, ne hayatımızda istedik onu ne de onsuz yaşayabilir olduk. En kötüsü de ne arar olduk onu ne de vazgeçebildik aşktan. Kimilerimize göre aşk her şeydi kimisine göre "Aman benden uzak olsun."du, Aşkın anlamı da, ne olduğu da herkes tarafından yıllarca tartışılıp durdu. Bana göre aşk, en mutlu anlarımızı yaşarken anlaşılmayan bir şeydi. Ne zamanki birini, bir şeyi kaybederiz işte o zaman değeri anlaşıldığı gibi ona duyulan aşk da anlaşılırdı. Yani şöyle diyebilirim sanırım, bir şeyi kaybedince sana ne kadar acı verirse sen ona o kadar aşık olmuşsun demektir. Bu yüzden aşkla acının arasında büyük bir ilişki olduğunu düşünüyorum. Bir ilişkiye başladığımızda o kadar heyecan sarmıştır ki bizi sorup dururuz kendimize "aşık mı oldum ben yoksa?" diye sonra ayrıldığımızda hep deriz ki yok ya ben aşık olmamışım. Aşk geçici midir, insan ömründe kaç kez olur bunları bilemem ama hep savunduğum bir düşünce vardır: Aşık olduysan bir kere gerçekten sende bıraktığı o acının izleri bir ömür geçmez. Geçenlerde şiir kitaplarına bakarken Furuğ Ferruhzad'ın yapıtı olan "Yaralarım Aşktandır" adlı şiir kitabı dikkatimi çekti. Tabii anlayacağınız üzere aşk, aşk acısı çekmek ve kalan yaralar konusunda biraz ilgim olduğu için hemen kitaba bir göz atayım derken kendimi kasada ödeme yaparken buldum. E malumunuz benim de yaşadığım birkaç aşk yarası canlandı zihnimde biraz mazilere gittim, e biraz da duygulandım açıkçası. Yaralarım Akştandır adlı kitabın kapağı Gelgelelim kitabı okuduktan sonra ki düşüncelerime, efendim kitaba resmen hayran kaldım diyebilirim. Her ne kadar romanlarla daha haşir neşir olsam da, bu şiir kitabını bitirdikten sonra bile elimden düşüremez oldum. Hayatın acı gerçeklerini o kadar güzel ve farklı bir dilde anlatmış ki şair her sayfasından ayrı zevkler aldım diyebilirim. Kitabın isminde de yer aldığı gibi "ve aşktandır tüm yaralarım benim/aşktan, aşktan, aşktan" (s. 154) diye bahseder şair. Anlarız ki bir sürü aşk acısı yaşamıştır. Yazının ilk başında da belirttiğim gibi kuşkusuz bir aşk yaşadıysanız eğer kaybettiğinizde yaşayacağınız acının, alacağınız yaraların tarifi olamaz. Neredeyse her insan mutlaka almıştır bu yaralardan, "Yaşayamam bundan sonra, bu yaralar nasıl kapanır?" demiştir. Böyle depresif konuştuğuma bakmayın, insan bir şekilde yaşamaya da devam ediyor, o yaraların üstünü de bir güzel kapatabiliyor. Dediğim gibi, izler mutlaka kalıyor fakat yaşamaya da engel olmuyorlar. İki taraftan birisi daha kolay adımlar attıysa eğer farklı hayatlara insan kendine yediremiyor, e haliyle de bir kat daha derinleşiyor yarası. Ne gariptir ki tüm bu yaralara, acılara rağmen insanoğlu yine de sevmek sevilmek istiyor, yine de aşk istiyor hayatında. Sonunda acı çekeceğini bilse bile istiyor. Yani vazgeçemiyor bir türlü aşktan ama yara aldıkça da sevmez oluyor aşkı. İşte bu noktada aşkla ilgili ne vazgeçebilme ne de vazgeçememe meselesi başlıyor. Bu söylediklerim ne kadar doğrudur bilinmez ama aşk gelsin, yine renk katsın monoton hayatlarımıza ama varsın şu yara verme işinde biraz insaflı davransın. Şuan bana şaşırıyorsanız eğer son derece haklısınız, aşkla pazarlık edilir mi? Siz hangisini tercih edersiniz, yarasız bir hayat mı yoksa "Ne olursa olsun aşk!" mı? İşte bana sorarsanız bu noktada tıkanıyorum biraz. E işte bakın daha en başından karar verememe aşamasından bile aldık bir yara.