Aynalarla Yaşamak

Aynaya baktığında ne düşünürsün? Görüntü müdür seni tek ilgilendiren, ya da görüntünün altında insanların senin hakkında ne düşündüğünü de aklına getirir misin? Ben aynaya her baktığımda beni hiç tanımayan biri görse onun üzerinde nasıl bir izlenim bırakırım diye düşünürüm. Her zaman bir ayna olsa da kontrol edebilsem kendimi çünkü ne kadar yanlış olsa da gördüklerimize odaklanırız, ona göre yorum yaparız. Güzel bir ifadeden ziyade güzel bir ayakkabıdır dikkatimizi çeken. Modayı popüler kültür öğesi haline getiren de bu bakış açısı, algıda seçiciliğin görüntüdeki ayrıntılara kayması sanırım. Kitaplar yavaş yavaş hüzünle uzaklaşırken bizler de kaybettiklerimizin farkına varmadan devam ediyoruz hayatın aynalı yollarına. Ne kadar kontrol edersem edeyim kendimi, içimdekileri yansıtacağım diye korkuyorum. Anlamasın istiyorum kimse ne düşündüğümü, ne hissettiğimi. Yine kimse hiç kimse görmesin, kütüphanenin en kuytu köşesinde nasıl görünüyorum diye düşünmeden kendi sesimi dinlerken yalnız kalmaktan zevk aldığımı. İlerideki hayatımı hayal ederken mimiklerimle duygularımı yansıttığımı da görmesinler. İçimde yaşayım mutlulukları, doğru zamanı beklerim ben. Yanlış seçimlerle pişman olmak için çok gencim daha. ''Sabır ve zamandan kuvvetli bir şey yok: Her şeyi bunlar yapar'' demiş Tolstoy. Ben de inanıyorum buna, bekliyorum sabırla. Var içimde aşka susamışlık lakin en saf suyu bulmak istiyorum, en bağlananı, en sadığı. Ben taksam da aynalara, bana aynaları unutturacak biri lazım. Öğretmesi lazım iç güzelliğin asıl önemli şey olduğunu. Modayı başkaları için takip etsek de birbirimizde tek aradığımız gözlerin samimiyeti olmalı. Çok mu istiyorum bilemem ama değer beklemeye çünkü ''Hayat bir paragraf değildir ve ölüm de bir parantez'' (Paula Hawkins, Trendeki Kız, s. 22) Yaşamın sonu belli olmadığı gibi gidişatını da kestiremeyiz, çoğu zaman sürprizlerle doludur. Başkalarının düşüncelerinden uzaklaştıran her şey değerli benim için. Var tabi ki sevdiğim insanlar ailem, arkadaşlarım, kardeşlerim... Ama onlardan da uzaklaşmalıyım bazen hatta aynalardan da... Sadece ben ve hayallerim kalmalıyız. Bana yapılmasını sevmediğim şeyi de yaparım belki yani insanları izleyip hayatlarını ve mutluluk derecelerini tahmin ederim. Varsa da yaşadıkları olumsuzluklar, çoğu iyi gizler gerçek hayatını. Mutlu görürüm onları. Lakin bakmasın kimse bana, aynam yok yanımda. Bilmiyorum nasıl göründüğümü, var mı yüzümde izleri yaşadıklarımın, düşündüklerimin, hayal ettiklerimin. Yalnızlığı sevsem de çok mu yalnız görünüyorum yoksa diye endişelenirim. Rachel Hawkins'in de dediği gibi ''Beni kimsenin göremeyeceği bir yerde olmak istiyordum.'' (Paula Hawkins, Trendeki Kız) Sanki tüm yanlışlardan, pişmanlıklardan kaçıyordum böylece. Olası hataları uzaklaştırdığım gibi geçmişime de perde çekiyorum kendimle baş başayken. Bir kişi istiyorum sadece her an yanımda olma izni olan. Diğerlerinin sınırları olmalı fazla yaklaşamamalılar çünkü kalbimi kolay açamıyorum herkese, açtığımı da çıkarmam geri, biliyorum. Verdiğim değeri almak isterim, şu ana kadar yaşayamasam da. Şu an kulaklara karamsar gelse de ruh halim, benim için de umut dolu gelecek var. Bazı noktaları benim elimde olan ama kaderin de işin içinde olduğu bir gelecek. Ben bu geleceği düşlerken babamı arayıp kendim gelebilirim diyorum ve uzatıyorum yolu çünkü daha bitmedi hikayem. Elimde bir kahve dolaşıyorum. Bir ev seçiyorum kendime, modern ama içten. İçi hem geleneksel hem aykırı. Bir gün mantı yerken, öbür gün Raviolli yiyebiliyoruz. Kafka ile Mevlana da yan yana bizim kitaplıkta. Rachel Hawkins'in hayalleri tren yolculuğu boyunca sürüyor, geçmişini geleceğiyle harmanlayıp kendi hikayesini oluşturuyor o da. Hayalindeki ev görüş mesafesinden çıkana kadar sürüyor hikayesi. Benimki ise annemin ''Nerede kaldın?'' mesajıyla sonlanıyor. Doğru ya saate bakmayı unutmuşum, kahve de soğumuş. Güzelinden almıştım oysa ki hayallerime eşlik etsin diye. Neyse yeniden merhaba o zaman aynalar, ne yalan söyleyeyim özledim diyemeyeceğim...