YARIN

Bugün ile yarın arasına sıkışıp kalmış benliğimin en ücra köşelerinde, yorgan altına sığınmış hisleriyle yazmaya başlıyorum bu yazıyı. Geçmişte yaşadığım ne varsa gözlerimin önüne geliyor bir bir. Müzikler, resimler, yazılar geçiyor bir film şeridi gibi. Biraz dün gibi yazıyorum yani. Yarından söyleyecek ne çok şeyim var oysa. Zaten hep dünlerle başlayıp yarınlarla bitiririm ben cümlelerimi. Birçok anı biriktirdim tozlu raflarda, hepsi ayrı bir hikayeye konu olur muhtemelen. Ama bunların hiçbirini anlatmayacağım. Ben, yarınlara vurgun bir sevdalıyım. Bu yüzden hikayelerdeki dünlerle kavgalıyımdır hep. Dünüm olmadan yol bulamam, bazen de tarihlerde takılı kalıp, yarın olamam. Kara sevda dedikleri bu olsa gerek. Yardan geçemediğim gibi serin içinde de kaybolamam. Yarın daha soğuk olacakmış hava. Yarın iki kişi daha göç edecekmiş soğuk topraklardan. Ama yarın bir sürü çocuk daha gelecekmiş dünyaya. Yarın akşam hava kararırken açacakmış akşam sefaları. Yarınlar ki bir umut ışığıdır, bir haziran sabahını hatırlatır hep bana. Yarın gibi düşünüp bugün gibi yaşarım bazen. Bugün gibi düşünüp yarın gibi yaşadığımda olmuştur. Çok şey konuşurum yarınlarla. Yarınlar bitmeyen bir umut ve bugün o umudun bekçisi adeta. Siz hiç sabah olup gün doğacak diye şen oldunuz mu mesela? Bir gece, sırf yarına uyanayım diye uyumuşluğunuz oldu mu ya da? Ben uyudum. İnsanlar, yalnızca geleceği düşünüp, geleceği konuşan bir adam sanıyorlar beni, sansınlar. Nitekim bugün ve dünden konuşacak hiçbir şeyim yok. Sıradan bir sabah, sıradan iki fincan kahve ve her gün aynı dağın ardından batan güneş dışında ne anlatayım size dünden. Kalabalık yollardan, boğucu sokaklardan, alt katta yüksek sesle müzik dinleyen gence olan sinirimden başka ne anlatayım size bugünden. Oysa yarını verin ellerime, gözlerim parlasın yine. Kocaman bir umut dolsun içime, yarından şarkılar söyleyeyim size. Ben, kıyasıya çekişmeli Turkuzan 2 bir derbinin yarından yana olan tarafındayım ve elbet bu derbinin bir de diğer tarafı olacak. Murathan Mungan'da diğer tarafı bu savaşın. O geçmişten dem vurmuş bize. Geçmişe dair yazdıklarını, söylediklerini, konuştuklarını toplamış ve gün yüzüne çıkarmış anıları. Anılar bu ya, bazen roman olur, bazen hikaye, bazen bir tiyatro oyunu... Bu sefer deneme olmaya karar vermişler. Anıların denemesi. Oysa ben yalnızca yarınları konuşurum. Dün konuştuklarımı derleyip sunmam mesela önünüze. Çünkü benim dudaklarımı terk etmiş cümleler benim değildir artık. Onları kim sahiplenir, nerede, nasıl yaşarlar bilemem. Ben, dün başlıklı cümleleri de sevmem. Bana ait olanlar yalnızca hala bende duranlardır. Henüz söylemediğim cümlelerim var mesela benim. Söylenmemiş şarkılarım da var. İşte onlar benim olanlardır. Henüz çekmediğim fotoğraflar da var. Onlar benim zihnimdeler ve benimler, Sonsuza dek orada kalacaklar. Zihnimde bir yumak gibi toplu ve bazen bir o kadar dağınık olanlar. Ve yarın onlarda benim olmayacaklar. Çünkü ben o yumağı ellerimle paramparça edeceğim. Sonra yeni bir yumak saracağım kendime. Ne çok dün dedim, bugün dedim, yarın dedim, belki de hiçbir şey söylemedim size göre. Bir şey söylemek de derdim değil pek. Benim derdim; şu bana ait olmayanları atıvermek bir kenara. Geleceğe olan bu özlemim, bu hevesim, gerçek olmayacak belki. Olsun, gerçek olmadıkları için seviyorum zaten ben yarınları. En uçuk hayallerimin yuvası yarınlar, canımı acıtmazlar. Beni haksız çıkarmazlar. Çocukluğumdan beri gelecek günlere bireyler biriktirmişimdir mesela. Saadeti bile israf etmekten korkar, yarınlara saklardım çoğu zaman. Bir başka gün, bir başka gece de mutlu olmayı umardım ben. Bir başka tarihte gerçekleşecek bana göre tüm güzellikler. Tüm yaşanamamışlar yaşanacak bir gün. O gün, bazen pek bir yakın gelir gözüme, bazen de ufuk çizgisinden taşar bakışlarım. Bugünle yarın arasına sıkışıp kalmış benliğimin, yorganın altından çekip kurtardığım hislerimle yazıyorum artık. Takvim yapraklarına adadım kendimi. Sayfaları erkenden çeviriyor, saatleri ileri alıyorum. Tüm gülücüklerimi sakladım az sonraya. Bir yılbaşı vitrini gibi ışıl ışılım şimdi. Rengarenk ışıklar bezedi dört bir yanımı. Işıklar aldı beni, bugünden uzak zamanlara attılar. Artık dünden hiçbir şey biriktirmiyorum benliğimde. Gün doğunca Turkuzan 3 doğacak dudaklarımda kelimeler. Daha fazla mürekkep harcamayacağım bugün için, ben artık yalnızca, yarından sesleneceğim günlere. Mungan, Murathan, Güne Söylediklerim, Metis Yayıncılık, 2015