ESKİ AŞKLAR

Büyüklerimizin sık sık kullandığı bir sitem tümcesi vardır biz yeni nesillerin çoğunlukla tam olarak anlamlandıramadığı, üzücü bir şekilde de genel temaya olabildiğince yabancı kaldığı. Hemen hemen hepimiz duymuşuzdur o meşhur sitemi, bir büyüğümüzün "Nerede o eski aşklar!" diye yakınışını... Eski olanın üzerinde farklı, nostaljik bir güzellik taşıdığına inanırım fakat hep bu tümcelerin abartı içerdiğini düşünmüşümdür biraz da olsa. "İnsan aynı insan, kalp aynı kalp!" diye düşünüp çok da ciddiye almamışımdır bu tatlı sitemleri. Oysa ikisini de farklı yollarla tecrübe ettikten sonra anlıyorum ki dağlar varmış o "eski" ve "yeni" aşklar arasında, hem de çok üzücü bir fark! Bu üzücü farkı görmemi sağlayan ise Selin Söğütlügil'in Mavi Sağanak kitabı oldu. Kitabın her şiirinde biraz daha iyi anladım büyüklerimi, biraz daha üzüldüm aşkın ne kadar tozlanmış olduğunu görünce... Öncelikle kafamda bir şimşek çaktıran dizelerden bahsetmek istiyorum. "Ne bir evimiz vardı / Ne de bir resmimiz / Benliğimizde aşkımız vardı / Varlığımızla bir sevgimiz / Ne geçmişimiz vardı / Ne bir geleceğimiz / Kulelerde saklı izimiz vardı / Zirvelerde yaşayan gizimiz..." (Söğütlügil, 32) Çok değil birkaç yıl önce bizzat annemin ağzından dinlemiştim onların aşk serüvenini. Bu aşkın meyvesi olmaktan da gurur duymuştum dinledikten sonra. Köyde tanışmış annemle babam, ikisi de şehir aşkıyla, daha doğrusu şehre gidip okul bitirme merakıyla dolu iki gençmiş 18 yaşlarında. Tabii yıllar öncesi, bir kız bacak kadar boyuyla köyü terk edip şehre gitmek, bir de üniversite denilen adı sanı neredeyse erkekler arasında bile yaygınlaşmamış bir şey için bunu yapmak istiyor! Durumu anlatırken gözlerinden gelip geçiyordu o anıları hep annemin, arada bir perdeler iniyordu gözlerine. Babam da gizliden gizliye hep sevdalıymış anneme zaten, eski bir Türk filmi gibi! Duymuş annemin Ankara sevdasını, üniversite arzusunu, tutmuş kolundan çekmiş. "Kaç benimle!" demiş. Tabii önceden ufak bir muhabbetleri varmış, aynı köyün gençleriylermiş neticesinde. Annemin de hem aklı hem gönlü kaymış bu plana. Kaçıp Ankara'ya gelmişler hem okumaya hem sevmeye... Tıpkı Söğütlügil'in dizelere döktüğü gibi, ne evleri varmış, ne geçmişleri, ne gelecekleri... Sevdalarıyla, aşklarıyla gelmişler sadece her şeyi bırakıp arkalarında. Ülkenin öyle bir döneminde okumuş mezun olmuş ikisi de, sonra evlenmişler. Yıllar sonra meyve vermiş aşk ağaçları, ilk meyve de ben olmuşum! Onların hikayesini duyduktan sonra oturup düşündüm kendi aşklarımı ya da aşk sandıklarımı... Aynı yaştaydım çünkü ailemin, kitaplara konu olabilecek o efsanevi aşkı yaşadıkları yaşla. Elimde avucumda güzel bir anı, saf bir sevgi, özlemle hatırlayabileceğim bir bağlılık yoktu hiç. Bu kadar mı değişmişti devir? Bir tane adam akıllı ilişkim olmuştu, o da ortada hiçbir sebep yokken bitivermişti. İnsanlar ayrılığımızın sebebini sorduğunda "Sevmeyi bilemedik..." derdim. Annemle babamın geçmişini dinledikten ve Selin Söğütlügil'in kitabını okuduktan sonra anlıyorum ki bilmeden çok doğru bir laf etmişim. Evet, bilememişiz biz sevmeyi, öğrenememişiz! Hatta adını kirletmişiz sevmenin bütün gençlik olarak. Sevmeyi, fedakarlığı, emeği unutmuşuz. O eski aşkları yaşanamaz kılmışız. Söğütlügil çok güzel demiş "Mevsimlerden aşk / Mevsimler / Şimdi biraz yalnız / Biraz şımarık..." (Söğütlügil, 69) diyerek. Gerçekten de artık yalnız ve şımarık bir mevsimden farksız aşk dediğimiz şey. Kimsenin yılın diğer üç mevsiminde oturup bekleyemeyeceği, geldiğinde kıymetini bilip yüceltemeyeceği bir mevsim... Üzülerek gördüm ki ne ben ne sevgililerim ne de benim tanıdığım sevdalılar taçlandıramamışız aşk kavramını. Çok derinlere gömmüş, çok tozlandırmışız. Fakat ne olursa olsun Söğütlügil'in kitabı inancımı kaybetmememi de öğretti bana. Tıpkı bir şiirinde yazdığı gibi ben de "Umut dolu bu hayatın / Hayat dolu ümidiyle / Sana dargın değilim..." (Söğütlügil, 92) dedim bana aşkı öğretemeyen, gösteremeyen, yaşatamayan herkese ve başladım beni köyümden kaçıracak delikanlıyı ümitle beklemeye...