Sayfalar.

Sayfalar dolusu yazmak geliyor içinden. İçindeki bütün duyguları defterine boşaltmak, her şeyi kusmak istiyorsun. İçinde biriken duygular benliğinde artık kinle kavrulmuş bir tortuya dönüşüyor. Bir kafeste tıkılı kalmış hayvanlar gibi içinde bir tufan oluşturuyor duyguların. Hiçbir şey yapamamanın verdiği çaresizlikle orada canını almak, kalbine bir bıçak saplayıp işini bitirmek istiyorsun. Öfke. Nefretini besliyor bütün duyguların. Neden ilerleyemediğini, neden sadece her şeyi unutup normal bir insan gibi hayatına devam edemediğini düşünüyor, düşündükçe saldırganlaşıyorsun, bütün dünyayı sana karşı haksızlık ettiği, seni mutlu etmeyi başaramadığı için yok etmek istiyorsun. Neden sorusu kırbaçlıyor aklını fütursuzca. Daraldıkça daralıyorsun ama karanlığın içindeki çığlıklarını kimseye duyuramıyorsun. Kendi dünyanda kısılıp kalıyorsun ve biliyorsun ki kimse seni çıkarmaya gelmeyecek. Korku. Korkaksın; korkuyorsun konuşmaktan, yazmaktan korkuyorsun. Tetiği çekmekten bile korkuyorsun. Her duygu sonunda korkuya dönüşüyor senin için. Ne yapacaksın? Neyden korktuğunu bile bilmiyorsun. Ölümü eski bir dost gibi kucaklayacak hale gelmişken daha Çatlı 2 neden korkabilirsin ki? Korktukça düşünüyor, düşündükçe korkuyor, dehşetli bir sarmala doğru sürünüyorsun. İçin korkuyla doluyor adeta. Hayır. Benliğinin, farkında olmadığın, son parıltıları sönmemeye direniyor. Yaptığın her iş, dokunduğun her obje, üstüne bastığın toprak tutuyor parmaklarının ucundan. Ama gitmek istiyorsun sadece. Bütün korkuların, öfkelerin, kederlerin, zincirlerini parçalıyorlar. İçinde biriktirdiğin duygu seli baraj duvarlarını zorluyor adeta. Zaten duygular bu kadar birikmek için yapılmamıştı ki en başta! Ama yapamadın, zamanında çıkaramadın onları açığa ve artık çok geç. İstesen de istemesen de yüzleşeceksin onlarla. Ve kırılıyor zincirler. Bütün içindekiler salıveriliyor bir anda. Arka planda fırtına ve şimşeklerin yönettiği bir senfoni eşliğinde parçalanıyorsun. Çölde yağan sağanak gibi aniden boşanıyor dizginlerinden hislerin. Yılların birikmişliği altında eziliyorsun. Serbest kalmış bir sürünün toynakları geçiyor üstünden. Kelimeler kifayetsiz, betimlemeler yetersiz kalıyor. Hiç yaşamadığın binlerce duygu aynı anda içinden geçip benliğini tersyüz ediyor sanki. Öfkenle dağları parçalıyor, kederinle dünyadaki tüm çiçekleri solduruyorsun. Fırsatın varken tetiği çekmen gerektiğini düşünüyorsun kıvranırken. Beyin kıvrımların acıyla inliyor. Artık acıya hissizleştiğini düşünürken aslında acının ne olduğunu anlıyorsun. Bütün korkularınla aynı anda yüzleşirken zihnin kilitleniyor. Üzerindeki tortu bir jiletle kazınıyor sanki. Sessizlik. Aşırı yüklenmenin ardından çalışmıyor beynin. Bilincinin kalan son damlalarıyla zayıf kalbinin daha fazla dayanamayıp koyverdğini düşünüyorsun. Bilincinin alacakaranlığında ölüm sessizliğinin adının anlamını idrak ediyorsun yavaşça. Film şeridinin gözlerinin Çatlı 3 önünden geçmesini beklerken bilincinin son feri de sönüyor ve usulca süzülüyorsun karanlığa. Işık. Acaba cennette miyim diye düşünürken altındaki toprağın soğukluğu kurtarıyor seni klişelerden. Yok olmadığını fark edip afallıyorsun. "Neden?" diye soruyorsun kendi kendine, düşünüyorsun etrafındaki dünyanın farkında olmadan. Ne vardı seni bu dünyaya bağlayan sahi? Neden gitmene izin vermemişti sanki? Belki kim bilir ne zaman yaptığın iyilikti senin yakanı bırakmayan. Belki de bir yabancıya ettiğin tebessüm, belki de bir dilenciye verdiğin 10 kuruştu seni hayatta tutan. Hiçbir zaman bilemeyecektin. Düşüncelerinden yavaşça sıyrılırken bakınıyorsun etrafına, ve, kendi dünyanı görüyorsun gözlerinin önünde. Issızlık. Karşında bomboş bir dünya var. İçinden boşalan duygu selinin buralardan da geçtiğini fark ediyorsun. Korkularının içinden, üstünden geçmesine izin verdin, belki istemsizce, ve dönüp içinden geçenlerin bıraktığı ize baktığında hiçbir şey göremiyorsun, artık sen varsın sadece. Durumun önemini kavramaya çalışıyorsun üstündeki mahmurlukla ve sonunda fark ediyorsun. Güç. Artık güce hükmediyorsun. Kendin dünyanın tek hükümdarı sensin artık. Bir tek ve sadece sen. Dünyayı hiç böyle görmemiştin. İlk doğduğumuzda da acaba böyle miydi dünya? Hatırlayamıyorsun. Elindeki güçle ne yapacağını kestiremiyorsun ilk başta. Düşünmeye koyuluyorsun. Tecrübenin sana kazandırdığı bilgeliğin farkına varıyorsun. Artık ne yapacağını biliyorsun. Çatlı 4 Duygularını neden hapsetmemen gerektiğini biliyorsun artık. Paylaşacak kimsen yok belki, ama sayfaların bunca şey boyunca yanında olduğunu biliyorsun. Yazmaktan korkmayacaksın artık. Evet, biliyorsun hiçbir zaman içini, yaşadıklarını mükemmel olarak dökemeyeceğini kağıtlara; her betimleme gerçeğinin ufak bir gölgesi, her duygu birkaç kelimeden ibaret olacak sayfaların üstünde. Sadece sen olarak bilecek başından geçenleri, sen bileceksin hissetiklerini. Ama huzur bulacaksın yazmakta, rahatlayacaksın kalemin çalıştıkça. Hemen başlayacaksın hatta, çünkü anlatacak çok şeyin var. Umarım bir dahaki sefere de bu kadar şanslı olursun.