Hatırlamak Olmaktır

''Kimdi, burada ne arıyordu, neden geçmişi hatırlamıyordu, yolculuğa mı çıkıyordu? Ancak çabalarının bir yararı olmadı. Belleğini belleksizlikten ayıran o saydam eleğin gözeneklerinden aşağıya kendisiyle ya da evle ilgili hiçbir anı düşmedi. Geçmişe ulaşamamak, zamanın hallerine hükmedememek: Anısızlık bu olsa gerekti.'' (9) Bu cümleleri ilk okuduğumda bir insanın anılarını hatırlamadan -ki bu durumun bendeki karşılığı kim olduğunu bilmemekle eşdeğerdir- olduğu kişiyi, geçmişini bilmeden, hayata karşı nasıl bir tavır sergilediğini düşünürken buldum kendimi. İnsan düşünmeyi bırakamayan bir canlı, bunun yanı sıra zincirleme düşünmeyi de bırakamayıp bilinç akışının sonsuz dalgalarında gerek akıntıya ters gerek ise paralel fakat sürekli hareket halindeki bir dinamiğine sahip. Bu düşünce akışı beni geçmişsizliğin dolayısıyla anısızlığın nasıl bir durum olduğunu düşündürmeye sürükledi, en büyük korkularımdan biri olan hatırlayamamakla bir kez daha yüzleştim. Anısızlık nedir? Anısızlık geçmiş yoksunluğudur, anısızlık hatırlayamamaktır dolayısıyla hissedememektir. Hissedememek gibi ağır bir kelimeyi kullanma nedenime gelirsek, biz şu anda olduğumuz kişiyi, sahip olduğumuz değerler dizisini bir zamanlar yaşanan bazı olayların sonucunda hissettiğimiz ve hatta hissettirdiğimiz duygular sonucunda edindik. Edinilen bu duyguların yaşama geçmesi dolayısıyla kişiliğimize yansıması için gerekli olan yegane şeylerden birisi de hatırlamak. Unutmamak demiyorum çünkü unutmamak hatırlamanın yanında ufacık bir nokta kadar anca yer kaplıyor. Unuttuğumuz şeyler gün yüzündeki bilincimize yansımasa bile derinlerde bir yerde olduğumuz kişiye etkisi olan bir etmen olabilir. Oysa hatırlamamak... Hatırlayamamaktan dolayı ne hissettiğini bilmemek, bunlar çok daha ağır şeyler, unutmak bunları kapsayacak kadar geniş bir kelime değil. Bir insanın geçmişi hatırlamaması onu duygu hissedişinden alıkoyar gibi geliyor bana çünkü biz geçmişte yaşadığımız olaylar sonucunda, hissettiğimiz duyguları hissediyoruz, bir insanı böyle seviyoruz, bir şarkıya böyle anlam yüklüyoruz. İşte ben de bu yüzden korkuyorum hatırlayamamaktan, bu yüzden kendime ''Unutmak için yaşamadım ki, hatırlamalıyım beni ben yapan şeyleri.'' diyorum. Diğer bir taraftan, benim düşüncemin aksine düşünen insan sayısı da azımsanamayacak kadar fazla. "Sadece istemekle ne yapabiliriz ki? Bence istemenin gücünü abartıyorsunuz. Bu bana pek inandırıcı gelmedi. İstemek, sadece bir sözcük; gücünün de yedi atımlık barutu var." Bay T. D., "Demek öyle? Eğer istemek size yeterince inandırıcı gelmediyse bayım, o güçsüz sözcüğün yerine 'acı çekmeyi' koymayı deneyin o halde," diyerek inadını sürdürdü. "Hiç acı çektiniz mi?" (20) Geçmişinde bolca üzüntü ve mutsuzluğa ev sahipliği yapmış ve artık hayatının hiçbir kısmında onları kesinlikle istemeyen insanlar için unutmak hatta ve hatta hiç hatırlamamak fikri cazip görünebilir. Nitekim etrafımda kendilerine hatırlamamak gibi bir seçenek verilirse bunu büyük bir şans olarak görüp bu konu üzerinde gerçekten düşünecek olan insanlar var. Bazıları bunu geçmiş üzüntülerden kaçmak için bir şans görürken bazıları ise yeni bir başlangıç olarak görüyor. Bense sanırım bu konuya biraz realist yaklaşıp üzüntülerden de ve mutsuzluktan da kaçılamayacağını kabul ediyorum. Onlarda duygularımız bir parçası dolayısıyla da insanlığımızın. Velhasıl, yeni bir hayat gibi ütopik bir şey beklemek yerine belki de elimizde var olan ve bize ait olan yaşamı dolu dolu, hatırlanmaya değecek bir şekilde yaşamaktır çözüm. Geçmişte olan her şey iyisiyle kötüsüyle bizi biz yaptı ve güçlü basan unutma isteğine rağmen onları hatırlayıp ve bir yerde minnettar olup ve onlardan ders alıp sahip olduğumuz hayatı güzelleştirmek... İhtiyacımız olan belki de bu. Büşra Göçer