Kaçınılmaz Son: Büyümek

"Ben de beş yaşımın baharında, payıma düşen ölümlerden nasiplenerek yaşayıp gitmekteyim işte" (Canıgüz, 2013) Bana göre dünyaya gelmeden önce bedenimizle ruhumuzun nasıl olacağına dair en ufak bir fikrimiz bile yoktu. Kendimize kocaman bir sürprizdik yani. Doğduğumuz yılları da hatırladığımızı sanmıyorum. O yıllara dair fotoğraflardan kendimizi görüp kendimizi sevmek istiyoruz, bu kadar. Bu denli bilinçsiz yaşadığımız için bebek halimizi hep çok saf ve temiz olarak görmüşümdür. İleride birçok kişinin kanıyla lekelenecek de olsa elleri bir süreliğine o da masumiyeti tatmıştır yani. İşte bu yüzden insanlara kusursuz diyeceksek eğer, bebek halleri için kullanabiliriz o sıfatı. Fakat sonra hayatın çamurlu yollarında yürürken ister istemez kirlenir beyaz elbisesi. Yürüdükçe büyür ve büyüdükçe hayat denen yolda yürümeye devam eder. Yolunda ilerlerken de masumiyetini vergi olarak verir hayata ayak uydurmak adına. Yani insan çocukken çıktığı yolda istese de istemese de büyür. Hayat onu gayet güzel büyütür. Masumiyetiyle dünyaya gelen bebekler yanlış yapmayı ellerini tutanlardan öğrenir elbette. Bir aileye sahip olacak kadar şanslı doğmuşsa ellerini tutan anne ve babasından görür mesela çocuk kini ve nefreti. İlk o zaman ayağına çamur sıçrar. İşte bu kirlenme durumunun sonu yoktur. Yarın bir gün annesi babası çocuğun elini bıraksa bir başkası tutan elleri. Bir başka onu daha önce yürümediği çamurlu bir yola sokar. Yani masumiyet içindeki suç potansiyelini keşfettiğimiz bir yolculuk desek hayat için yanlış olmaz sanırım. Her insan hata yapar bu yüzden. Belki isteyerek belki de istemeden... Bir şekilde hata hanesine çentikleri atmaya başlar yolunda yürürken. Geçen hafta sınavlarımı geride bırakmış olmanın heyecanıyla soluğu bir kitabevinde aldım. Onca kitap arasından da Cehennem Çiçeği adlı romanına uzandı elim. Romanı aldığım gibi bir çırpıda okuyup bitirdim. Alper Canıgöz'ün kaleme aldığı romanda, birçok toplum eleştirisi yapılmış. Canıgöz, hayatın çamurlu yollarına sokmuş yani okuyucularını. Serseri olmakla nitelendirilebilecek bir avuç insana yer vermiş mesela. Hayat denen yolda kimi zaman çocuğunun elini tutmaktan bile aciz olan ilgisiz ailelere. Cinayetlere, ölümlere, alkol problemine, kavgalara... Ana karakter beş yaşında bir çocuk. Yazar yarattığı karakter sayesinde çocuk karakterlerin yetişkinlerin yaptığı yanlışları eleştiriyor olmasını eleştiriyor. "Şişenin kapağını çevirip ucuz votkayı kafama dikeledim. Ağzım cayır cayır yandı ama çivi çiviyi söker deyip bir yudum daha aldım." (Canıgüz, 2013) Beş yaşındaki bir karakterin bir şişe dolusu votkayı boğazına dikmesi benim boğazımı yakıyor aslında kitabı okurken. Ufacık yaştaki çocukların kardeşlerini öldürdüğü bir dünyayı düşünmek ağır geliyor çünkü bana. Sanki yaş ilerledikçe öldürmek daha normal bir şeymiş gibi... Sahi ne zaman alıştık insanların birbirini öldürmelerine? Yok yere hem de. İnsan diyorum fakat çocuklara gitmesin aklınız. Çocuklar yolun başında olanlar daha. Yürünecek çok yol var onlar için. Benim demek istediğim yetişkinler. Hayat denen yolu yürümeye başladığımızda alıştırdılar sanırım beni bu ölüm hikayelerine. Elinde silahla bıçakla dolanan yetişkinler çok normal bu yüzden. Düşüncelerim birbirini kovalarken birden bire Alper Cangöz'ün bu romanı kanıksadığımız gerçekleri sorgulamamız için yazdığını düşünüyorum. Sadece masumiyeti yakıştırabildiğimiz çocuklarımızın elleri silah tutmaya başlamış çünkü. Sayıları artacak mı korkusuyla sayfaları çevirmene sebep oluyor çünkü Canıgüz'ün cümleleri. Kitap da sadece bilinenleri sorgulama amacı da güdülmemiş. Yürüdüğümüz yolda kirlenmenin kaçınılmaz olduğunu bir kez daha vurgulamış. Bu nedenle bu romanıyla herkesin biraz yavaşlaması gerektiğine vurgu yapmak istemiş bence Canıgüz. Sonuç olarak çamurlu yolu yürümekten yorulanlara çok güzel bir mola olmuş Cehennem Çiçeği. Bu sebepten ötürü yürümekten yorulan herkese iyi okumalar diliyorum.