KANIKSAMAK

Kanıksamak; kabullenmek, çok tekrarlama sebebiyle etkilenmez olmak, alışmak anlamını taşır(mış). Bazı kavramları tanımlamayı severim. Belki de bazı şeyleri anlayabilmek için tanımlamam gerekirmiş düşünürüm. Sanki kavramları, nesneleri, canlıları tanımlarsam hayatı her ne kadar anlaşılması zor olsa da daha rahat anlayabilecekmişim gelir. Çoğu zaman kendimi tanım yaparken bulurum, bilhassa yorulduğumu düşündüğüm zamanlarda. Tanım yapmak beni genellikle daha çok yoruyor olmasına rağmen bu yorgunluk garip bir şekilde bana haz verir. Kavramların içine dalmak, o çok sevdiğim Karadeniz'in dalgalarına dalmak gibi gelir. Kavramlarda sanki deniz gibi sürekli keşfedilmeli gibi. İlk insanı tanımlamak ile başladım çünkü insanım ve sürekli insan ile muhatap oluyorum. Dertlerimizin, mutluklarımızın ve hayatımızın tümüydü insan. Gerçekten de her şey çok daha kolay geldi gözüme ve tanımlamaya devam ettim. Bazen tanımlama yapmak beni çok güldürdü. Mesela insanlık kavramı, insanlar insanlık dendiğinde merhamet, hoşgörü gibi kavramları düşünürler. Çoğunlukla kötü bir olay karşısında "insanlık ölmüştür" der geçeriz, komiktir bana göre. Ben daha önce savaşta zulmün en ağırını yapan bir köpek görmedim ya da annesini sokağa atan bir kaplan veya otobüste fenalaşan genci yolun kenarına bırakıp yola devam eden koyun sürüsü görmedim. Sanırım hiçbir domuzda yavrusunu cami avlusuna bırakmamıştır. Bu yüzdendir ki iyi ve kötü olan her şey insanlıktandır ve sanırım yine bu yüzden Azrail en son insanlığın canını alacaktır. Mesela savaşı tanımlamak da çok yormuştu beni. Açıkça söylemem gerekirse hala da tanımlayamadım. O kadar tuhaf ki insanlık gibi ölmüyor, dirilip dirilip başka şekillerde tezahür ediyor ve ben anlam veremediğim bu şeyi tanımlayamıyorum. Bir yılı aşan bir süredir de "kanıksamak" kavramına takılıyor aklım. Kanıksamak... Geçen yıl Ürdün'e yaptığım ziyarette temizlik görevlisi olarak çalışan Bangladeşli şeker mi şeker bir teyze ile tanışmıştım. Ömrümün sonuna kadar o teyzeyi ve bana sorduğu o soruyu unutamam sanırım. Türkiye'de Bangladeşlilerin olup olmadığını sordu. Ona, " pek fazla yok, ben hiç görmedim" diye cevap verdim. Çok şaşırmıştı, gerçekten çok şaşırmıştı! Bana sorduğu soru, "öyleyse Türkiye'de evlerde temizliği kim yapıyor?". Bangladeşli teyze hayata temizlik yapmak için geldiğini öyle bir kabullenmişti ki hayret etmiştim. O günden sonra bir daha o teyzeyi görmedim. Kalmış olduğum yurdun sahibinin evine geçmişti. Yeni işi orayı temizlemekti, ne de olsa işi temizlik yapmaktı. İşin en acısı pasaportuna el konmuş olan bu teyze üç kuruş kazanmak için hapiste gibi yaşıyordu, dışarısı yasaktı. En azından ben yurttayken bu böyleydi. O teyze gitti ama kanıksamak kavramı benimle kaldı. En son okuduğum kitap hırsızı kitabında Max isimli bir Yahudi genç vardı. Sokakta insanlar " heil Hitler" diye bağırırken onun bodrum katından çıkması pek de mümkün değildi. Bir gece evin normal bir odasında uyuduktan sonraki pişmanlığını yazmıştı. "Ben bir Yahudi'yim ve yerim bodrum katıdır" diye hayıflanmıştı. Max'de kanıksamıştı işte. Hayat insana çoğu zaman istemediği, asla başıma gelmez dediği, hayal bile edemeyeceği şeyler dayatır. İnsanlar bir şekilde tüm bu hayatın çeşit çeşit oyunlarıyla başa çıkmak zorunda kalırlar. Genellikle de hayatın onlara dayattıklarına bir şekilde alışırlar. Haklıdırlar da. Alıştıkları zaman her şey daha kolay katlanılır bir hale geliyor. Her şey gibi alışmanın da insana kattıkları ve ondan aldıkları vardır ve sanırım kanıksamak alışmanın en uç noktası ve kattıklarından çok aldıkları var. İşte bu yüzden benim tanımıma göre kanıksamak, kabullenmek, etkilenmez olmak demek değildir. Bana göre hayatın insana sunduğu en acı yalandır, koskoca bir yalan.