MEHMET EMİN SEVİNÇ

Okuma Belası "Gece gündüz okumak, durmadan kitap satın almak, uykusuz kalmak... Çünkü kimse öğrenmek için okumaz. Unutmak için okur insan." Geçtiğimiz günlerde Emil Cioran'a ait bir aforizma gördüm internette: "Gece gündüz okumak, ciltleri yutmak, uykusuzluk... Çünkü kimse öğrenmek için okumaz. Unutmak için okur insan." Okumak, okumak, kitapçılara her hafta bir tomar para saymak, okuma listesi yapmak ve daha çok okumak. Uykusuz geceler, yorgun sabahlar. Cioran'ın bu sözleri ne o esnada başka bir kitap okurken denk geldim. Elimdeki kitabı bir kenara bırakıp yazarın sözlerine kulak verdim ve düşünmeye başladım. Ne için okuyordum? Amacım ve ereğim neydi? Çok okursam ne olacaktı? Hiç kitap okumayan babaannem bile 82 yaşında olmasına rağmen benden daha sağlıklı ve mutluydu. Peki ben neden bu kadar mutsuz ve hırçındım? Bu gibi sorular dönüp durdu zihnimde o akşam. Okumak üzerine bir miktar felsefe yapmama neden oldu diyebilirim Cioran. Okumak yeni hayatlara sahip olmamızı, yeni insanların yerine geçmemizi sağlar bence. Farklı dünyaların olduğunu, dünyanın tek kendimizden ibaret olmadığını anlatır. Kısacık insan hayatına birden çok hayat sığdırmaya yarar. Kurmacayı bu anlamda önemsiyorum. Fakat okumaktan çok daha mühim bir şey daha var: Yaşam. Ne edebiyat ne ekonomi ne politika, yaşamın yerini tutabilir. Kendi öznel tecrübelerimden hareketle meseleye açıklık getirmeye çalışayım: 21 yaşında bir insan olarak bu 21 yılın uzun bir bölümünü okumaya, yazmaya ayırdım. Karşımda konuşmam gereken biri yoksa hemen bir şeyler okumaya başlardım. Yemek yerken, banyodan çıkıp kurulanırken, gece yatmadan, ayakkabımı bağlarken, her an her saniye bir şeyler okurdum. Boş zamanlarında futbol maçına giden, Eymir Gölü'ne yürüyüşe giden insanlara acırdım. Dostoyevski'nin muhteşem şekilde tasvir ettiği St. Petersburg'daki Neva Nehri'nin güzelliklerinden mahrum kaldıkları için üzülmeleri gerektiğini düşünürdüm bu insanların. Ancak bilinçaltım fokurdardı bu anlarda. Bendeki esas sorunun apaçık farkındayım zira. Kitaplarla hayattan kaçıyordum ben. Korkaklığımı okuduğum kitaplardan inşa ettiğim kalelerle örtmeye çalışıyordum. Kendi sorunlarımı örtbas etmek için, zihnimdeki kanayan yarayı görmeye katlanamadığım için kaçmayı seçmiştim. Fakat kaçtığım şey neydi? Neden kendime yazık ediyordum? Ortada görünür hiçbir sorun yokken neden kendime bunca acı çektiriyordum? Şimdilerde duruma birkaç adım geriye çekilip daha objektif bir gözle bakabildiğim için diyebilirim ki benim sorunum hayatın ta kendisiydi. İnsan hayatıydı, insan hayatının bu kadar kısa olması beni delirtiyordu. Madem süre bu kadar kısıtlı, o zaman bu hayatı daha dolu, daha donanımlı, daha entelektüel bir şekilde yaşamak için dur durak bilmeden okumam gerekiyordu. Yani hayatın doğal seyrinde, dünyayı daha iyi anlayabilmek için giriştiğim bu okuma macerası, bir noktadan sonra hastalıklı bir hal almaya, adeta obsesyona dönüşmeye başladı. Ancak sonraları okumayı pat diye bıraktım. Birkaç yıl boyunca çok az kitap okuyup olabildiğince çok seyahat etme ve yeni insanlar tanıma fırsatı buldum. Artık kendimi daha ferah hissediyorum. Kitaplarım üstümdeki basıncı azaldı. Dahası okumaktan daha çok verim almaya başladım. Zira hayat hakkında düşünmek, bir insanın kendine yapabileceği en büyük kötülüklerden biriymiş meğer. Hayat hakkında düşünülmez, hayat bizzat acısıyla tatlısıyla yaşanarak tecrübe edilirmiş. Huzur, ip üzerindeki cambazlar MEHMET EMİN SEVİNÇ gibi o hassas dengeyi sağlayabilmekte saklıymış. Ne kitapların dünyasına girip izole bir hayat yaşayarak hayatın ta kendisine uzak bir noktadan kıskanan gözlerle bakalım; ne de kitapların hayatımıza binlerce renk, tat, koku, tecrübe, duygu katan o büyülü dünyasını görmezden gelelim. Tüm mesele dengeyi kurabilmekte.