Özlem Üzerine

asd asd asd asd ja as dkasd j asd j j wj sıda ı ıasd o lasd k asd okasd k kas k kas k aksd k ka skas dk kasd k akas k kd k kdk k Yoğun programın içerisinde tanışma partileri ve sorumluluk piyesleri ile unutturulmaya çalışılan hasrete boğulurken, oyunlara gelmedikleri için metaforik göğüslerini gere gere hava atan beynime ve kalbime azar çekerken elime geçti Osman İnci'nin Devrik Cümleleri. Seçkinin yeterince kısık sesle blogumun satır aralarına sakladığım(!) özlemime de bir nevi kol kanat gerdiğini söyleyebilirim sanırım. Şimdi adama sorarlar tabi kimeymiş özlemin diye. Eskiye, alışagelmişe desem hazırlıktan beri beş yıldır aklımın en özel köşesinde sakladığım üniversite hayallerime yazık, demesem her geçen gün kokusu kaçar diye kendime verdiğim koklama iznini beşer dakika azalttığım mektuba günah. Bak işte... O dost gecelerden biri, Başlıyor yine bu akşam... Sensizlikle bütünleşmemiş, Özlem kokuyor, Buram buram... 1 Şiirin ilk mısrasının günlük hayatımdaki yerinden herhalde, ilk okuyuşum olmasına rağmen sesli okuma refleksine karşı koyamıyorum. Dolayısıyla "gördün mü yaptığını?" havasındaki çocuksu sitem, Osman İnci'den sevdiğine giderken bana da uğrayıp ders aralarına sıkıştırdığım ruh üşümelerimden birkaçını alıp götürüyor. Çok şükür. Üzerine biraz daha düşündüğümde fark ediyorum çektiğim özlemin türünü. Ben özlemi memleketimdeki sevdiğimle kaynaştıramadığımdan dolayı prematüre başladı özlemle ilişkimiz. Benim lise yıllarımda sırf şehir dışına ailemsiz çıkabilmek için canımı dişime takıp çalışarak konferanslara katılma çırpınışlarım, bunu şimdi fark ediyorum, bir kuş özentisi olarak güvenli bölgem içerisinde başlamış. ''Kuşlar gibi yalnız, yapayalnızdım açıkta.''2 Kuşların kullanımının çoğu olmasına dayanıyor benim kendimi kuş olarak görme hadsizliğim. Çünkü ben dışarı uçtuğumda çevrelendiğim, her kanat çırpışımın yanımdaki kuştan güç aldığını bildiğim bir gurbete uçtum. Her insana lazım böylesi diyebilirsiniz. Ancak yurt ortamında beş yıldır beraber olup da olaylar karşısında kendilerinin bile kabul etmek istemedikleri hislerini bildiğimi sandığım arkadaşlarımın ailelerine duydukları özlemi teselli ederkenki rahatlığım, endişe içerisinde bu düşüncelerle doldurdu kafamı. Hele ki Pınar'ın bölümü bırakıp eve dönmek istediğini duyduğumda sinirlerimden aşağı serbest düşüşe geçti bütün bilincim. Şimdi ise olayı içselleştiremediğimi anlıyorum. Şimdi ise fotoğraf albümümün dayağını yerken neden 2013'ten başladığımı biliyorum. Çünkü ben ailemden kaçarken özgürlüğü uçakta, uçuş kartımızda bakmaya doyamadığım koltuk numaralarının yanyana olmasını sağlayan "online check-in" teknolojisine ettiğim hayır dualarında buldum. Benim için aile özlemi her gün merkez kampüs yolunda çevreme duvar olarak ördüğüm annemin sesinde boğuluyor. Benim için ailemi görmemek değil duymamak, yemek saatinde annemin gönlü olsun diye son lokmayı tıkıştıramamaktır katlanılmaz olan. 1 (İnci, 2015) 2 (Beyatlı, 2010) Sanırım kendime bu konuyu ancak böyle meşrulaştırabiliyorum. Genel geçer bir kuralım varsa eğer bu savaşımda o da plan yapmamak. Gelecek planlamanın sentetik mutluluğunda bir nefes alırken bulursam kendimi anında beynimin her hücresine elektro şok verir gibi yükleniyorum. Kendimce bulduğum tek başa çıkma mekanizması. Çünkü Kafka "Olmamasına razıyım./ Oluyormuş gibi olmasın yeter."3 derken eminim benim gibi bu hayal aleminin coşkusunda çevresine ördüğü duvarın inceldiğini hissetmiştir. Öyle bir varlık ki insan yelkenleri suya indirmek için bir ışık bekliyor. Hele ki birazcık rasyonel bir beyne sahipseniz, duygulara kanmasını çok gördüğümüz "aptal" organ sizi araya kattığı küçük kusurlarla bir düşünce işleminde olduğunuz ilüzyonuna itecektir. Bu nedenle üniversiteye geldiğimde aldığım ilk öğütlerimden olup hala odadan çıkarken ceplerimde olduğunu kontrol ettiğim "Anı yaşa!" çok daha güvenli bir bahis gibi geliyor. Sonuçta yüreğinde bir yer açıp oturttuğun her kimse o da seninle gider her yere. 4 Varsın boşlukları bir kaç rüzgar estirsin ruhumuzda. Bahsi Geçen Eserler Atay, O. (1972). Tutunamayanlar. İstanbul: İletişim Yayınlar. Beyatlı, Y. K. (2010). Deniz. İnci, O. (2015). Seni Düşünüyorum. O. İnci içinde, Devrik Cümleler (s. 77). İstanbul: Pera Kitap. Kafka, F. (tarih yok). 3 (Kafka) 4 (Atay, 1972)