UFUKTAKİ UMUT

Hayatta hiç çaresiz hissettiğiniz oldu mu? Herkesin dev dalgalar içinde bacağına kramp girmişçesine korktuğu, çaresiz hissettiği ve umudunu yitirdiği zamanlar olmuştur. Buna üst üste gelen kötü günler, sevdiğiniz birinden gelen kötü bir haber veya geçirmekte olduğunuz bir hastalık yol açmış olabilir. Umutsuzluk hepimizi farklı zamanlarda farklı noktalardan vursa da yaşantımızı etkileyen, yönümüzü değiştiren insanlığın ortak bir engeli. Bu engelde tökezleyenler, sorunların dev dalgalarında usulca yem olmayı beklerken, umutsuzluk engelini aşıp ufka bakanlar ilerdeki denizcileri fark edip boğulmaktan kurtulabilirler. Bana ufka bakmayı öğreten, sadece bilime değil yaşama dair de ilham aldığım ünlü fizikçi Stephen Hawking bence dev dalgaları aşıp dalgalarla dalga geçen umudun bir simgesi. Hawking iki yıl ömrünün kaldığını öğrendiğinde elbette umutsuzluğun en ağır darbelerini almıştı. Tüm sevdiklerinden uzaklaşmak istemiş hayata tam anlamıyla beyaz bayrak çekmişti. Fakat sonra o engeli aşmayı başardı ve ileriye baktı. Değiştiremeyecekleriyle birlikte yaşamayı kabullenerek en büyük engel olan umutsuzluğu yenmeyi başardı. Stephen Hawking yürüyemiyorken, kendi yemeğini dahi yiyemiyorken hayata siyah beyaz bakan bana gökkuşağını gösterdi. Ben ne kadar şanslı olduğumu ve eğer tutkum yönünde hareket edersem ne kadar mutlu olabileceğimi bu film sayesinde anladım. Sesini yitirmiş, tekerlekli sandalyeye mahkum bir halde yaşama dört elle sarılan bu adam bana ve nice insana ilham verdi. Benim de Hawking gibi hayata beyaz bayrak çektiğim bir dönem olmuştu çünkü beynimde tümör şüphesi vardı. Sevdiklerimin üzülmemesi için hiç doğmamış olmayı, her şeyden herkesten uzaklaşıp köşeme geçip sessizce ölmeyi istemiştim. Hawking'in hastalığına karşı tutumunu gördüğümde epey utanmıştım çünkü Hawking o haldeyken umutsuzluğundan kurtulmayı başarmıştı oysa ben daha kesin olup olmadığı bile belli olmayan bir hastalıkta her şeyin bittiğini kabullenmiştim. Bir hafta sonunda yapılan çeşitli tahliller sonucunda hasta olmadığımı öğrendim. Dünyalar benim olmuştu sanki. Bu güzel haberin üzerimde yarattığı şok etkisi geçtikten sonra hayat, ölüm, umut ve mücadele kavramları bende anlam kazanmaya başladı. Hayatta birçok endişemin boş ve yersiz olduğunu anladım. Eskiden bir sınavdan kötü aldığımda günlerce canım sıkkın dolaşırdım. Şimdi ise basit düşünüyorum. Sınavların amacı birikimi ölçmek değil midir? Düşük not aldıysam bu sadece benim henüz hazır olmadığımı ve daha fazla çaba sarf etmem gerektiğini gösteren bir belirteç. Bir şeyi istediğimde bütün endişelerimi bir kenara bırakmalıyım. Hayatımdaki tüm endişeler gitmek istediğim yolda kendi elimle koyduğum taşlar aslında. Sahilde güneşlenmeyi çok istediğim bir günde yağmur yağarsa artık buna üzülmüyorum çünkü yağmurun da ayrı bir güzelliği var. Zaten üzülsem bile değiştirebileceğim ne var ki? Ben artık mutlu olmak için elimden geleni yapıyorum beni mutsuz edebilecek olayların önüne geçmeye çalışıyorum eğer ki engel olamayacağım kadar büyük bir olaysa gelip geçmesini bekliyorum. Mücadele konusunda artık eğer güneşin denizde kayboluşunu gerçekten izlemek istiyorsam izlemek için çıktığım tepenin rampalarını geçtiğim yolları bir engel olarak görmektense güneşin batışını izlemek için bir fırsat olarak görmem gerektiğini anladım. Hayatımda zorluklar hep oldu ve olmaya devam edecek fakat ben artık engellerle karşılaştığımda zevk almaya bakmalıyım çünkü çıktığım her basamak beni zirveye daha da yaklaştıracak. Ben her basamağı umutla, canla başla atladıkça beni bekleyen zirve daha da güzelleşecek çünkü zirve benim için bir sayı, bir not, bir konumdan ziyade ona harcadığım emektir. Beyin tümörü şüphesi yaşadığım süreç ve Stephan Hawking'den aldığım ilhamla söyleyebilirim ki ölümün yakınlığını ve apansızlığını gördükten sonra ait olduğum tek şeyin şu an olduğunu anladım ve yaşadığım ana daha sıkı sarıldım. Umut, anı yani yaşamı anlamlı kılan bir güç. Umutla çıktığım her mücadelenin beni en yüksek zirvelere ulaştıracağına inanıyor ve bu güçle ufka bakmanın mutluluğunu yaşıyorum.