Günlerden Bir Gün

Evde oturmaktan sıkıldığımı düşünüp, yola koyulmaya karar verdim tekrar. Nereye gideceğimi düşünmeye başlamıştım ki aklıma geçen sene gitmek isteyip de gidemediğim Kaz Dağları geldi. Evet, yemyeşil bir ormanın içinden geçen berrak, buz gibi suyun aktığı, birazcık da yaban hayatının hüküm sürdüğü bir yerde kamp yapmak beni rahatlatacaktı. İstediğim tek şey; dereden çaydanlığımın içine doldurduğum buz gibi suyu alıp, taşlardan ördüğüm küçük, odun ateşiyle yanan ocağımın üzerine koyup, su kaynadıktan sonra, bulabildiğim güzel iğne yapraklı ağaçlardan topladığım dalları içine atıp bir çay yapmak ve bunu doğanın bana bahşettiği güzelliğin karşısında yavaşça yudumlamaktı. Hemen çantamı hazırladım, kamp için gerekli olan her şeyi yanıma aldım ve sabah erken saatte yola koyuldum. Uzun ve yorucu bir otostop yolculuğunun ardından geldiğim yer bana bahşedilmiş bir cennet gibiydi. Ağaçlarla çevrili büyük kayalıkların üstünden akan şelaleye bakıp, akan suyun çıkardığı seslerle birleşen kuş seslerini duymak bana şu sözleri hatırlattı; "Yokuş çıkmak zordur ama manzara tepeden seyredilir". Evet, bu zorlu yolun ardından lütufkar doğanın bana bir hoş geldin hediyesiydi bu. Hava kararmak üzereydi ve ben tamamıyla karanlık olmadan çadır kuracak bir yer bulmak zorundaydım, hemen yola koyuldum. Ormana her girdiğimde, eğer varsa, suyu takip ederim, en iyi manzaralar hep suyun kenarlarında olur ve gece su sesiyle uyuma imkanı sağlar. Ben yine bildiğimden şaşmayıp aynı şeyi yaptım. Yaklaşık 2 km, yaban hayatının mutlak hüküm sürdüğü ormanın içine ilerledikten sonra kendime, buraya gelmeden önce hayal ettiğim yerin bir kopyasını buldum. Kuzey ve güney tarafı tamamen iğne ve düz yapraklı ağaçlarla çevrili bir vadinin tam ortasındaydım. Doğudan batıya doğru akan ırmak, bu vadinin tam ortasında kalıyordu. Büyük kayaların arasından hızla akmaya devam ediyor ve bazı yerlerde küçük, bazı yerlerde bir insan boyunu geçecek göletler oluşturmuştu. Tam da böyle bir göletin yanında, ormanın başladığı yerle, suyun aktığı kayalık alanın birleştiği yerde, bir çadır sığabilecek kadar büyüklükte olan bir düzlük keşfettim. Aslında çok güvenli değildi. Eğer yağmur yağar, ırmak boyu yükselirse, suyun altında kalma ihtimalim vardı. Hava durumunu kontrol ettim, doğada yağmur yağacağına dair hiçbir iz yoktu ve bu güzel yer için, bu riski göze almaya karar verdim. Büyük bir keyif ve iştahla kurmaya başladım çadırımı. Çığlıklar atıyordum içimdeki mutluluğu, huzuru dizginleyebilmek için. Çadırımı kurdum, eşyalarımı yerleştirdim ve güzel bir ateş yakabilmek için odun toplamaya çıktım. Hava henüz kararmamıştı, hala ormanın içinde yaşayan güzel canlıları görebiliyor, göremediklerimin varlığını ve doğadaki gücünü hissedebiliyordum. Yerlerde kurt, çakal, tilki, ayı ya da herhangi bir yaban hayvanı izi görürüm diye umutla bakınıyor bir yandan da işime yarayacak güzel odunlar topluyordum. Maalesef hiçbir ayak izine rastlamadım. Belki de burası onlar için uzak bir yer diyordum kendi kendime. Daha içlerindelerdir ormanın diye düşündüm. Odunları topladıktan sonra tekrar çadırımın olduğu yere gittim, ateş yakacağım alanı belirleyip, bu mükemmel karanlığa renk katacak, gece ağaçları birer kızıl şölene dönüştürecek, bakarken binlerce hayal kurabileceğim, insanın en büyük keşfi olan ateşimi yaktım. Hava tamamen kararmıştı. Sessizliğin hakimiyeti vardı koca ormanda. Bazen rüzgarın hareketlendirdiği küçük dal seslerini duyuyordum. Odunların içinden ara sıra patlayıp yükselen kıvılcımlar neşelendiriyordu beni. Yaşam alanıma hayat katıyordu. Ateşi izledim saatlerce. Düşündüm. Kendimi, varlığımı, yokluğumu, insanları, toplumları, devletleri. Bir köpekbalığının ana rahmindeyken okyanusa tek başına çıkmak uğruna, daha fazla yiyecek uğruna, kardeşlerini yemesini düşündüm. Dünyadaki yoksulluğa bir çözüm buldum. Acaba büyük devletlerin büyük adamları da mı ateşi izlemeli diye düşündüm. Sonra hiçbir şeyi değiştiremediğimi fark ettim ve uyumaya karar verdim. Gece, dostlarımın kokumu aldıktan sonra yanıma gelip kafalarının karışmasını istemediğim için ateşimi yanar halde bıraktım. Küçük bir alanda bir dünya kurmak üzere çadırıma yöneldim. Su sesi... Kekik kokusu... Yanmakta olan odunların ara sıra çıtır çıtır patlaması... Varlığımı hissediyordum. Uykuya daldım. Sabah iki farklı kuşun mükemmel ötüşüyle açtım gözlerimi, çok büyük bir heyecanla çadırımın fermuarını yavaşça açmaya başladım. Açıldıkça arkasından bir hazine çıkıyordu sanki, mükemmel bir tablonun üzerindeki örtüyü, sağdan sola doğru yavaşça açarak bakmak gibiydi. Her milimetre daha şehvetli geliyordu. Yaklaşık bir metre önümden su akıyor, karşımda şehvetli görüntüsüyle bir kayın ağacı bana selam veriyor, güneş ışınları ormanın aralarına sızarak adeta bir şelale görüntüsü oluşturuyordu. Üstümde ne varsa çıkarıp buz gibi suya attım kendimi. Çıplaklık özgürlüğünün keyfini çıkarıyordum. Çıplaktım bir arslan kadar. Çıplaktım bir balık kadar. Doğanın bir parçasıydım. Bir kayanın üzerine yatıp doğayı dinledim bir süre. Dünden kalma küllerin olduğu yeri temizleyip, etrafına üst üste gittikçe daralan taşlar örüp kendime bir ocak yaptım, ateşi besleyebileceğim bir açıklık bıraktım, odunları içine koyup ateş yaktım. Çantama gidip, özenle yerleştirdiğim çaydanlığımı çıkardım. Irmağa batırıp içine su doldurup yaptığım ocağın üzerine koydum. Mutluluktan ölmek üzereydim. Ne işim vardı benim şehirde? Neden ayrılıyordum doğadan? Neydi zorunluluklarım? Kendime kızıyordum ama çaresiz. Bu sırada çay yapabileceğim bir dal kopardım güzel bir iğne yapraklı arkadaşımdan. Suyun kaynamasını bekleyip içine koydum. Biraz sonra çayım hazırdı. Çantama yönelip bardağımı getirdim, çayımı koydum. Bir kayanın üzerine çıkıp oturdum. Altımdan sular akıyor, kayın dostum hala beni izliyor, güneş şölenine devam ediyor, uzaklardan, yemyeşil ormanların içinden kekik kokusu geliyordu ve ben çayımı yudumladım. Ahmet Kılıç