Gürültülü Bir Ölümün Sessizliği

Kızılay'da patlayan bomba haberini ilk aldığım anda elim ayağım titremişti. Yine demiştim içimden. Yine masum insanlar gereksiz bir bedel ödemekteydi, yine ölüm sessizce gelip gürültüyle çalmıştı ülkemin kapısını, yine götürüyordu kardeşlerimi zamansızca. Olaydan birkaç gün sonra diğer dünyaya sessizce göçen kardeşlerimin hikayeleri gösterildi haberlerde. Hiçbirisi bunu hak etmiyordu. Hepsinin hayalleri, hede eri ve sevenleri vardı ancak onlardan sadece birkaç yaş büyük bir cani vardı ki kendi hayallerini ve hayatın güzelliklerini görmezlikten gelip kalbini kaplayan tüm o karanlık duygularla başkalarını da hayatlarını karanlık yapmak için gerçekleştirmişti o hain saldırıyı. Ölüm aslında hayatın ayrılmaz bir parçasıydı. Sonuçta doğar, yaşar ve ölürdük ama yaşamadan yani dünyanın sunduğu bazı güzellikleri henüz gömeden ölünce insanlar birden öfke, üzüntü, kalp kırıklıkları ve çaresizlik yayılırdı dünyaya. Öncelikle kalpler kırılırdı çünkü ölüm insanları ayırırdı birbirinden, bazılarını cümleleri tamamlanmamış, bazılarını kırgın şekilde, bazılarını da kavgalı bırakırdı. Üzülürdük çünkü ölüm araya girmişti kara bir kedi gibi hayallerin, planların arasına ancak elden bir şey gelmeyince öfke ve derin bir çaresizlikle belki de ilk kez bir soruna çözüm bulamaz hale gelirdik. Son günlerde zamansız ve tüm soğukluğuyla çalmaya başladı evlerin kapısını ölüm ve misa rliği süresince yaktı kalplerini kalanların. Durum böyle olunca da insanlar ölüm korkusundan çok sevdiklerini kaybetmenin korkusuyla çekildiler içlerine ve belki de hayatlarında hiç düşünmedikleri kadar düşünmeye ve merak etmeye başladılar ölümü. Hepimiz aslında bir kez de olsa düşünmüş veya rüyamıza konuk etmişizdir ölmenin nasıl bir şey olduğunu ya da nasıl öleceğimizi ama artık durum o kadar farklı ki her an kötü bir haber duymanın verdiği yıkılmışlıkla ölümle burun buruna kalmış ve çaresiziz. Ben de şu son bir haftadır ölüm ve yaşam arasındaki o ince çizgiyi sorguluyorum. Ölüm anlıktı, tereddüt etmez, çok düşünmez ve istediğini hızlıca alırdı. Peki, öldükten sonra ne olurdu? Bu sorunu cevabı biz kalanların ne olduğu konusunda netti ancak gidenler bizi istemeden bırakanlar da üzülüyor muydu? Zamansız, hiç tahmin etmedikleri anlarda diğer dünyaya yola çıktıkları için kırılıyorlar mıydı ölüme? Belki de ölümden çok onların ölümüne sebebiyet veren hain insanlara kızıyorlardır hatta kızmıyor nefret duyuyorlardır sonuçta insanlar tanımadıkları ve tanısalar da sevmediklerine kızmazdı, kızamazdı. Ölümden sonra gittikleri yer belki de yaşadıkları o karanlık, korkunç ve gürültülü anın aksine aydınlık, rengarenk ve huzur doluydu, belki de heyecanla, umutla bizi arıyordu gözleri. Acaba üşüyorlar mıydı ya da yalnız hissettiklerinde sarılmak için herkese birer ayıcık veriliyor muydu? Acaba yemek var mıydı, varsa güzel miydi? Belki de hayal edemediğimiz kadar farklı bir yerdi. Aslında ölümden çok değer verdiklerimi düşünüyorum ben. Kollarım kocaman açılsın tüm sevdiklerimi kucaklayayım ve hepsi benimle kalsın istiyorum ama olmuyor daha kendimi koruyup koruyamayacağımı bilemezken onları koruyamıyorum. Sonuçta beni koruyan profesyonel korumalarım yok, sadece kalbim var kalbimle korumaya çalışıyorum her şeyi, herkesi. Sevdiklerim olmazken ben hayata bir daha anlam yükleyemezmişim gibi geliyor ama hayat iyi ve kötülükleriyle devam ediyor. Şimdi biz kalanlar olarak diğer dünyadaki kardeşlerimiz için en iyisini isteyebiliriz. Onların kanatları olmasını, gülmelerini ve gerçekten dünyayı aratmayan bir yerde olmalarını dileyebiliriz. Ülkemiz dediğimiz mayın tarlasında da acı ki hayat devam ediyor kah sessiz kah gürültülü ancak acıyla, umutsuzlukla. Bizse bazen küçük ışıklardan medet ummaya çalışıyoruz çünkü gerçekten başka çare bulamıyoruz nefes almak için.