UYAR İ LE GÖ G E BAKMAK

Uyar ın sık sık işlediği konulardır özlemek ve aşk. Ve itiraf etmeliyim ki aşkı ve özlemi anlatmak en çok Uyar a yakışıyor. Bu kitabında da şair bu temaların dışına pek az çıkmış. Ve bu yüzden Göğe Bakma Durağı adlı kitap adeta her satırında bizlerin içinde tekrar alevlendiriyor bu iki duyguyu. Bazen bu iki duygunun siyah, acı kısmına götürürken bizi satırlar bazen de içimizde bir şeyleri sevebilmenin onlara aşık olabilmenin, onu özleyebilmenin huzurlu, beyaz, tatlı kısmını anımsatıyor bizlere. Benim şiir kitaplarını okurken yapmayı en çok sevdiğim şey o andan zevk almayı başarabilmek yani o kitabı bitirilmesi gereken bir iş olarak görmek yerine sindire sindire okumak. Çoğu zaman bu yüzden art arda tüm şiirleri okumak yerine aradan o an hislerime en yakın gelebilecek başlığa sahip olan şiirleri seçerim okumak için. Ve genelde şiirler arasında ayrımcılık yapmayı sevmem. Ancak eğer benim en çok etkilendiğim şiirleri belirtmem gerekirse şu dizelerin hakkını yememem gerekir: "Durmadan harcadığım şu gözlerimi al kurtar Şu aranıp duran korkak ellerimi tut Bu evleri atla bu evleri de bunları da Göğe bakalım..." (sf. 27) Evimden ilk kez ayrıldığım, ailemi, arkadaşlarımı geride bırakarak geldiğim bu şehir bana en çok özlemek kelimesini kullandırıyor bugünlerde. Dolayısıyla Evler kelimesinin içine de farklı siluetler koyduruyor okurken bana. Bazen annem, bazen babam bazense çok sevdiğim arkadaşlarımla yaşadığım birkaç anım oluyor bu kelimelerin içine yansıyan siluetler... Bir daha onları belki göremeyeceğim ya da gördüğümde onlar hakkında, ben yokken yaşadıkları hakkında çok şey kaçırmış olacağım geliyor aklıma yani anlayacağınız satır aralarında kurgusal bir yaşantı sürüyorum, onlarla yaşadığım günleri özlemeye aşık oluyorum adeta... "Bir Kalır yabancı yataklarda o oteller, Meydanlar heykeller sizin olmadığınız o her yer"(sf:32) Sayfaları çevirdikçe bu dizelerle karşılaştım kitapta. Demiştim ya aşkı, özlemi anlatmak en çok Uyar a yakışıyor diye işte tam burada siz de bunu anlayabilirsiniz. Bu dizeler bana özlediğim şeylere, kişilere aşık olduğumu, onları ne kadar özlediğimi, onlara ne kadar ait olduğumu hatırlattı. Yani diyebilirim ki bu dizelerde Uyar aylardır aileme, arkadaşlarıma karşı özlemimi kendi içinde seslendirmiş; o bir türlü kendimi ait hissedemediğim odaya sanki benim içimden bir çığlık atmış bu satırlarda. Dahası öyle mükemmel anlatmış ki bir yerlere bir şeylere ait olamamanın verdiği rahatsızlığı, öyle kullanmış ki sözcüklerin o büyüleyici etkisini bu tutum insana sığınabileceği bir yer aratıyor adeta. "Ey Kimse Yok! ... Ey Bir Mavinin Unutulmasından Arta Kalan... EY Sen Var mısın?" (sf. 37) Sonra tam kendime sığınacak bir yer ararken, Uyar sanki içimde bir yerlerde kuyu kazıp beni oraya gömercesine yukarıdaki dizeleri yazıyor kitapta başka bir şiirinde. Hatırlatıyor böbürlenircesine sanki satır aralarından seslenerek evrende bir hiç olduğumu ve ne kadar yalvarırsam yalvarayım bir geceyi daha ailem olmadan, annemin "İyi geceler!" deyişini duymadan geçireceğimi... Öyle ya şu saatte özlesen ne yapabilirsin ki ağlamaktan başka? Tabii ağlamak da çare değil biliyorum ama ne yapabilir ki insan bu durumda başka? O özlemi en derin yerlerde, içinde beslerken nasıl dayanabilir ki sürekli yalnızlığa bu hiç bilmediği şehirde bir başına yanında en büyük destekçileri olan annesi ve babası olmadan? Bence yapabileceğim iki şey var bu durumda; ya bir hiç olduğum bilincine kendimi inandırıp boyun eğmeliyim bu yalnızlığa Uyar ın söz ettiği gibi yukarıdaki dizelerde ya da yine onun yine yukarıda alıntı yaptığım başka bir şiirinin adının öğütlediği gibi "göğe bakmalıyım" ve her özlediğim her şey için bir nefes alıp bırakmalıyım en derinden, oksijen ciğerlerimi ilk doğduğum andaki gibi yakarken. Düşlemeliyim birlikte olduğu günleri o mükemmel insanlarla, onlarla geçirdiğim ve geçireceğim günleri... Böylelikle aşmalıyım o Uyar ın mükemmel aşk betimlemeleri içine gizlediği mutsuzluğu. Bilmem siz ihtiyaç duyar mısınız ama ben bugünlerde son söylediğim bu nefes terapisine çok ihtiyaç duyuyorum. Aldığım her soluğun beni o istediğim yere arkadaşlarımın, ailemin, huzur bularak yürüdüğüm memleketimin sokaklarına götürüyor olduğunu düşlüyorum. Ve ben bu yüzden her gece o göğün altında kocaman nefesler alıyorum verdiğim nefesin sevdiklerimin etrafında bir yerde, bir kez benim için dolaşmasını sonra onların kokusunu bana getirmesini diliyorum ve şükrediyorum genç yaşıma rağmen hayranı olduğum Uyar ile mükemmel biçimde seçtiği kelimelerde, satır aralarında buluşabildiğime.