SABAHIN İLK IŞIKLARI

Varoluş; geçmişten günümüze esir tuttuğu sırlarla hayatın değişen parçalarını gölgeleyen bir ağaç gibi. Dallanıp budaklandıkça değişen soyut bir olgu ki bize bizi hatırlatan her şeyi ortak bir çatı altında topluyor; yeryüzü. Kök salan her şeyin bir gün kök saldığı yerde çürüyeceğini hatırladıkça değişmezlere olan inancımızı sorguluyoruz içten içe. Neye güvenebilirdik ki? Yüzerken suyun üstünde altımızdaki buzul parçası, anlayabiliyor muyuz eriyip gittiğini? Ben çok değiştim. Hepimizin düşleri değişmedi mi sanki zamanla? Bazen vardıkça, bazen düşündükçe değişti rotamız. Sevinçlerime tanıklık eden şeyler mutlaka üzüntülerime de tanıklık etmiştir; elde edilmiş zaferlerin hep hayalde kalan yeni mutluluklarda son bulduğu gibi. Yetinmek ve açgözlülük arasındaki ince çizgi ve de bu çizgide yürürken insanı dengede tutan hep acılardır. Hani bir sabah uyandığında güneş hala doğmamıştır ya, içini ısıtamaz daha gün ışığı; o an hatırlıyorum işte günlerin getirdiğini. Hatıralar geçmişte kaldıysa da güneş yeniden doğacak, sessizce fark ettirecek kendini. Ben yine sıcak kahvemi yudumlayacak, güneşin beni ısıtmasını bekleyeceğim. Çünkü gün batımında vedalaşsak da, o hep oradaydı, beni bana anlatmak için. Biliyordum ki geri geleceğini tekrardan kayaların arasından gözümü alan kızıl parıltısıyla, sadece bir anlığına unutmuşum. Peki, ne değişti? Sormayın bana. Çünkü size yine aynı yalanı söyleyeceğim. "Hiç.". Mutlak olan kaderde mutlak olmayan bazı şeyler vardır. Bir pusula düşünün. Hayatınız boyunca takip ettiğiniz patikada size hep o yol gösterdi. Peki, ne zaman göğe bakıp göreceksiniz güneşin doğudan doğmadığını? Belki de gölgenizi göreceksiniz doğuda ilk önce. Başınızı ya öne eğecek, ya da en yukarı kaldıracaksınız düşeceğinizi anlamak için. Ben de unutuyorum bazen göz ucuyla yeri kontrol etmeyi. Hani bugün kaldırım taşına takıldım ya, düşüyordum, gördünüz. O taş yarın da orda olacak ve ben yine karşıya bakacağım. Çünkü artık biliyorum. "Atlı adamlar suları geçerken O dağ hep olacak diyordu şair O dağ koruyacak kendini." demiş Bejan Matur (22). Geçici bir mutlaklık olacak ve yol gösterecek. Neyin değişip değişmediğini onun sayesinde algılayacağız. Bizi hem düşüren, hem de ayakta tutan olacak o, bir kilometre taşı belki de. Ya bana düşen? Gözüm yolda, yola devam edeceğim. Bir İspanyol şarkısı. Adını doğru telaffuz edemiyorum. İspanyolca bilgim yok denecek kadar az, fakat anlıyorum ne anlam ifade ettiğini. Hüzünle birlikte bir umut hissettirir İspanyol şarkıları, tınılarda bulursunuz kendinizi ve anlamazsınız nasıl eşlik ettiğinizi. Neyin hüznüdür bu? Diyorum ki ben, yaşanacak olan değil yaşanmış olan hüzünlendirir ancak. Ne zaman durup soluk alacak dakikalarla baş başa kalsam bir terazinin iki kefesine yerleştiririm geçmiş ve geleceği. Evet, yaşanmışlığın hüznü ve geleceğin umutlarından bahsediyorum. Bir dengedir ki bu alışıldık yaşantımıza bile ilham verir bazen, bizi bir adım daha atmak için teşvik eder sanki. Geçmişten ders çıkarmak ve geleceğe bakmak... Belki bir gün benliğimiz hariç her şeyi unutacağız ve kaygılarla yaşamaya son vereceğiz değil mi? Değiştiğimizi anlayabildiğimiz tek gün ve herkes gibi ben de o günü bekliyorum. Gecenin son ışıkları da kapanırken düşüncelere dalıyorum. İnsanoğlunun doğayı anlayabilme ihtiyacını sorguluyor, doğanın bizi izliyor olabileceğini düşünüyorum. Değişiyor dünya, fakat biz daha hızlı değişiyoruz. Doğanın dili olsa da konuşsa; bize yolumuzu ve yurdumuzu anlatsa. Biliyorum benim gibi siz de değiştiğinizi inkar ederdiniz. Güneş yeniden doğacak ve kim bilir, belki sorgulayacak bizi yarın sabah. Ben yine kahvemi yudumluyor ve bekliyor olacağım. Ta ki o ilk ışıklar gözükene kadar... Cem Yılgın REFERANS Matur, Bejan. Son Dağ. n. p.: İstanbul : Everest Yayınları, 2015., 2015. BILKENT UNIVERSITY's Catalog. Web. 4 Oct. 2016