TUTKUNUN ELLERİ

Eller... Nasırlı, bir pençe gibi kıvrılmış, sertleşmiş ve çatlamış parmak uçlarıyla, buruşmuş derisiyle; çalışmış, çabalamış; hayatını kazanabilmek, karnını doyurabilmek için gerçekten taşı sıkarak suyunu çıkarması gerekmiş emektar bir işçinin elleri. Yumuşacık dokunan, bakımlı ince uzun tırnaklarla; esnek, narin, uzun parmakları belki piyano tuşlarında dans etmeye, belki bir fırçayı kavrayarak renklerin, dünyasını keşfetmeye alışmış bir sanatçının elleri. Orta parmağının sol yanındaki kalem tutmaktan iyice belirginleşmiş nasıra yılların dirsek çürütmeleri, test kitapları, uykusuz çalışma saatleri kazınmış benim gibi bir öğrencinin elleri. Aşkla sarılan, nefretle kasılıp sıkılan, mutlulukla istemsizce, teklifsizce çırpılan, korkuyla yüze siper edilen, istekle uzanan, soru sorup cevap bekleyen, tek başına en zor soruları cevaplayan, üstüne şiirler yazılan eller; bizimle birlikte yaşayan, hisseden, heyecana kapılan "telaşlı ve ürkek martılar"1. Aşık olduğu adamı değil belki ama en iyi arkadaşını toprağa verince hayatının anlamını, yaşama nedenini, varlık gayesini de o tabutun içinde bırakmış olan Mrs C. ellerin dansından bir dil yaratmıştı. İnsanların yüzlerine bakmaya değer olup olmadığını anlayabilmek için elleri sınadığı, bilinçsiz bir muhakeme sistemi vardı. Ve o gün kaderin bir cilvesiyle sürüklendiği o kumarhanede bir gün içinde hem hayatının en büyük fırsatı, yani tek aşkı, hem de en büyük hayal kırıklığı olacak adamın elleriyle tanıştı. Tutkusuna vuruldu o ellerin ve sahibini görmeye değer buldu bu elleri. Hayatı boyunca gerçek tutkuyla tanışabilen kaç insan vardır ki şu hayatta? Ben, belki de hayatımın, tutkuyla bir amaca bağlı olmamın benden en çok beklenebileceği şu döneminde kendimi heyecanla kanat çırpmayı öğrenirken göremiyorum. Mrs C. de bu konuda benden çok daha umutsuz olabileceği bir yaş ve durumda o fırtınalı gecede, sağanak yağmurun altında, gördüğü en şiddetli tutkuyla kumar oynayan bu adam tarafından kaçış yolu göremeden çekiliyordu. Bunu da anlamak güç gelmiyor bana. Tutkuyu buldu mu takip etmeli insan. Bir bankın üzerinde bir kum torbası gibi yığılmış halde dururken bu kumarbaz, belki de yine onun birey olarak varlığı değil, tutkusu ve bu tutkuyu gösterme biçimi, hareketlerindeki, içini dışa vuran o çocuksu dürüstlük o adamı Mrs C. için kurtarılmaya değer kılmıştı. Ve yine aynı tutkuyla kumarda kaybetmiş olan bu adamın hayatını, ruhunu sağanak altında erimekten kurtaran Mrs C., tüm değerlerinden, toplumun tüm yaftalamalarından, gerçeklikten sıyrılıp bu sefil kumarbaza iyice kapılmışken; tüm kalbi ve varlığıyla, her şeyiyle onun olmaya kendini çoktan hazırlamışken onu bu rüyadan uyandıran yine rüyanın kendisi oldu. Kendini adamaya hazırlandığı bu kişi onu uğursuzluğu olarak görüyordu. Adını bile bilmemesine rağmen gözünde hayatın anlamını ihtiva eden fakat kendini çoktan kaybetmiş bu adamın gözlerinde kendine dair en küçük bir ilgiyi yakalayamamanın kadında yarattığı ezilmişliği, bu satırları yazarken bile göğsümde duyumsuyorum. Bir kadın, yıllar sonra zorlukla kazandığı güveninin tekrar ve bu sefer sonsuza dek yerle bir oluşunu gözlerimin önünde yaşarken içimi kaplayan öfke, acıma ve karakterle kurduğum bağdan kaynaklı olduğunu sandığım pişmanlık hissiyle harmanlanıp gözpınarlarımı ağırlaştırıyor. 1 Zülfü Livaneli'nin Gözlerin parçasındaki "... Ellerin bir martı, telaşlı ve ürkek..." dizesi. Ardından tanındığı, bilindiği yerlerden tamamen uzaklaşma; aynaya her baktığında yüzünü tiksintiyle buruşturan o adamın dokunuşunun damgasını kimsenin göremeyeceğine emin olabileceği yerlere kaçma arzusunu dindirmek için hep bir sığınak arıyor Mrs C.. Yazar okura bu arayışa adım adım şahitlik etme imkanı tanımasa bile Mrs C.'nin içinde, bu günahla yaşama devam etmenin topladığı kara bulutları, Riviera'daki küçük bir pansiyonda karşılaştığı yabancıya nihayet günah çıkarabildiğinde, yüreğinden dökülen sağanakta görebildim. Şiddetli yağmur sonrası hayattaki tüm telaşların, rutinin sarsılmazlığının havadaki yoğun nemde askıda kalması gibi onun içinde de bir durgunluk baş göstermiş olmalıydı. Bu durgunluğa ben de kapılıp, o anda tam olarak içinde bulunduğum anda yüreğimi yokladım. Bana beni hatırlatan kitapları okumayı daha sık seçmeliyim, diye geçirdim içimden.