Yaygınlaşan Maske Kültürü

Acaba benliğimizin ne kadar farkındayız? Ya da kendimizi ne kadar iyi tanıyoruz? Aslında bu soruların derin bir anlamı veya cevabı varmış gibi görünse de çok fazla kendimizi tanıdığımız ya da benliğimizin farkında olduğumuz söylenemez. Çünkü toplum denilen kavram içinde istisnasız herkes kendi maskesini takarak oynuyor bu yaşam denilen oyunu. Kimimiz kendi olmak istediğimiz karaktere bürünmek için; kimimiz ise kendi asıl karakterimizden kurtulmak için takıyor maskesini. Toplum içinde her zaman, gerçekte olduğumuz insanlar değiliz aslında, hep başka biri olma hevesindeyiz, en erdemli insan dahi kimi zaman bu maskeyi takıyor (85). Ve artık günümüzde, bu maskeyi takmak ihtiyaçtan çok, bir mecburiyet haline gelmiş durumda ne yazık ki. İnsanın kendini maskelemesinin bu kadar yaygın olmasının sebebi toplumda bireylerin sürekli iç içe ve birbirleriyle sürekli etkileşim halinde olmalarıdır. İnsanoğlu doyumsuz bir canlıdır. Asla sahip oldukları ile sonsuza kadar yetinmez. Her zaman daha fazlasını ister ve onun için çabalar. Toplumda insanlarla iletişim kurdukça yeni şeyler keşfeder ve kendi sahip oldukları birden gözüne az gelmeye başlar. "İnsan her zaman kendine farklı gelen şeye hayran olur" (19). Bu yüzden komşunun bahçesindeki çimen bize hep daha yeşil görünür, her zaman. Aslında bu bir döngüden ibarettir. Kimse kendini mükemmel bulmaz fakat herkes mükemmele ulaşmak ister ve bu amaç doğrultusunda kendisinde bazı değişikliklere gider ve kendi karakterini maskelemeye başlar. Bir kişi kendini maskelemiş bir şekilde topluma çıktığı an etkileşim başlar ve maske, virüs gibi yayılmaya başlar ve bir anda toplum, kendini maskelemiş insanlardan oluşmuş bir kalabalığa döner. Peki kendi benliğimizi, karakterimizi neye göre maskeliyoruz? Kendi benliğimizden sıyrılarak başka bir karaktere bürünmek bazen ulaşmak istediğimiz noktayı temsil ediyorken, kimi zaman da olmak istemediğimiz bir durumdan kurtulmak için bize bir kaçış yolu sağlıyor. Tabi bu maskeyi takarken her zaman başarılı olamayabiliyoruz, bazen yanlış maske seçimi yaptığımızın farkına varıyoruz ve işte o an "Keşke kendim olsaydım!" diyoruz. Hangi maskeyi takacağımıza bazen duygularımız aracılığıyla bazen de düşüncelerimiz aracılığıyla karar veririz. "Keşke" dememek için duygu ve düşüncelerimiz arasındaki ince çizgi çok iyi ayırt etmeliyiz. Bir kaçış yolu araken veya başka bir karaktere bürünmek için takmamız gereken maskeyi düşüncelerimizle belirliyorken; gerçekten değişmeye başladığımızda yani maskeye artık ihtiyacımız olmadığında duygularımız, düşüncelerimize nazaran ağır basan taraf olmaya başlıyor. Kendi karakterimizi güçlendirmek için her zaman maske mi takmamız gerekiyor? Tabii ki hayır. Bu sadece en kolay olan ve en çok tercih edilen seçenektir. Bu yol o kadar kolaydır ki yapman gereken tek şey maskeni takıp topluma karışmaktır. Diğer seçenek ise kendin olup hata yapmandır ve hatalarından ders çıkararak kendi gelişimine katkıda bulunmaktır. Ama bu seçenek biraz özgüven de istiyor denilebilir. İşin aslı, kim hata yapmak ister ki? Eğer yapacağın hata senin karakterini geliştirecekse, benliğinin farkına varmanı sağlayacaksa, işte o zaman masken olmadan bu oyunu oynamalı ve hata yapmak istemelisin. Hata yapmak, öğrenmenin en temel aşamalarından biridir. "Hayatta bazı şeylerin gerçekten hata olup olmadığını öğrenmenin tek yolu o hatayı yapmaktır. Bazen insan 'evet, ben bu hatayı yaptım' demeli, tersi olursa bu durumda en büyük hata, hatayı yapmamak olur. Çünkü o zaman bütün hayatını bunun bir hata olup olmadığını bilmeden geçirirsin." (87). İşte tüm bu hatalar aslında insanın kendini geliştirmesine yardımcı olmasına ve maskesinden kurtulup topluma kendi olarak çıkmasına katkıda bulunur.