ardındaki gökyüzünü yakalıyorum" (23)

Hatırlamak, unutmak demek. Zaman, yaşamın ayaklarımızın altından kayması demek. Ne binlerce yıl önce ne şimdi, bir şeye bir andan daha uzun süre sahip olamadık. Dün yüzümüze vuran ışık, sevgilinin öpücüğü, gözyaşlarımız, korkularımız, arkadaşlarımız, kitabımız her şey kayboldu ve onları geri almanın hiçbir yolu yok. Her an yok olup, yeniden var oluyoruz çünkü; her şey sürekli bir değişim içinde. Geçmişi hatırlamanın ön koşulu geçmişe sahip olmamak, hatırlamak hatırlayamamak demek aynı zamanda. Yanlış, hatalı ve eksik anılarımız. Bazen çok mutlu hissettiğimde o anı korumak isterim. Gökyüzüne bakarım gülümsemeyle, parlak yapraklara bakarım. Ama bu anları korumanın hiçbir yolu yok, sadece ana odaklanıp o anı dolu dolu yaşamak lazım. Çünkü biz o anki güzel açık mavi gökyüzünü korumaya çalışırken, ardındaki gökyüzüne çoktan varıyoruz. Geçmiş, kumun üzerindeki bir el izi gibi. Varlığının ipuçları var sadece. Unuttuk kendi geçmişimizi. Unuttuk dedemizin dedesinin geçmişini. Unuttuk bu toprakta bin yıl önce yaşayan insanların küçük yaşantılarını. Unuttuk anlattıklarını. "Niye unuttuk?" diye demiyorum bunları. Unutmaya mecburuz. Sahip olduklarımız da var tabii. O anların izleri. Biraz yanıltıcı, biraz eksik. Ölümsüzlüğe arkamızda bir şeyler bırakarak ulaşabiliriz, derler. Doğru mu acaba? Ünlü bir insan olsan da, iki bin yıl sonra hayatın konuşulsa da, hayatın hakkında yazılmış yüzlerce kitap olsa da, arkanda eserlerini bıraksan da; bunların hiçbir anlamı yok çünkü ölüsün, ulaşılmaz, dokunulmazsın. Ne gün içindeki küçük tasalarını hatırlayacağız, ne kurduğun o masum hayalleri. Yansımanın yansıması gibiyiz; izin kalsa da dokunamam, gördüğüm sen değilsin, sadece senin serabın. "Var mıyız, yok muyuz?" soruları acı verici olabilse de, aslında çok da önemli değil. Yapabileceğimiz bir şey yok çünkü. Buruk bir gerçek. O zaman ne farkeder ki. Bence yapmamız gereken sadece geçiciliğimizin farkına varmak. Depresif bir düşünce olarak değil ama rahatlatıcı bir düşünce olarak. Geleceği çok dert etmeden, geçmiş hakkında tasalanmadan yaşamalı biraz. Elimizdeki tek şey şu an çünkü. Ne geleceğimiz ne geçmişimiz var. Zaman, gelecek, geçmiş zihnimizin ürünü. Küçük şeylere tasalanıyoruz ama tüm bunların yakında anlamı kalmayacak. Başkalarının hakkımızda ne düşündüğüne takıyoruz, hatalarımızdan dolayı çok pişman oluyoruz, boş yere kendimize dert yaratıp üzülüyoruz. Üzülmeyelim demiyorum aslında. Üzülelim ama zamanımızı boşa harcamayalım, boş yere zaman kaybetmiyelim. Bazı üzücü anlar da insanın hayatını şekillendirebiliyor, insana birçok şey kazandırabiliyor. Üzücü anlar da güzel olabiliyor bence. "gözlerime dolan ışık öyle canlı kılıyor ki kanımı başka her şeyi unutuyorum." (23) Şairin dediği gibi bazen küçük anlar var, yaşıyor olduğumuzu fark edebildiğimiz. Işık mı düzgün geliyor, uyandığımızda yatak saçımız çok mu güzel duruyor, sabah aldığımız simit bu sefer çok mu iyi pişmiş, gökyüzü daha mı mavi, güneş daha mı güzel parlıyor, ya da yağmurun camdaki şıpırdaması çok mu rahatlatıcı, kurumuş sarı yapraklara bastığımızdaki hışırtı çok mu güzel, bugün kıyafetimiz çok mu yakıştı, kediler çok mu sırnaştı, çiçekler bugün daha mı güzel kokuyor? SebebiSena Er 21502112 bilinmez bazen, sadece yaşadığımızı hissederiz ve yaşadığımız için memnun oluruz. Bu his kahkahalara boğulmaya benzemez. Anın hakkını vere vere yaşamaya çalıştığımız zamanlarda olur. Hayatı anlamlı kılan anlar bunlar. Bazen hayatın karmaşasını unutup hayatın kendisine kulak vermeliyiz.