İNSANLIK

Merhamet, dürüstlük ve insanlık; bugün ne kadar da yabancısı olduğumuz kelimeler. İnsanları birbirine yaklaştırmaya, birbirini sevmeye yönlendiren dinlerin, ideolojilerin, felsefelerin aksine bugün yaşanan terör olayları, katliamlar, işkenceler, merhametsizlikler ve insanlık dışı davranışlar... Hele ki bir de tüm bu yapılanların din adına yapılıyor olması, bu işi yapanların ne kadar da samimiyetsiz olduklarının göstergesi. Haksız davaları ve bu uğurda sağladıkları çıkarları ise samimi oldukları tek nokta olsa gerek. Sahi bizler ne zamandan beri sadece çıkarları için yaşayan bireyler olduk? Eleştirdiğimiz bu vahşi insanlarla ne kadar da ortak yanlarımız var oysa. Onların hiç acımadan öldürdüğü insanlarla bizim yüzümüzü çevirdiklerimiz aynı kişiler değil mi? Ya tüm bu olanlara boş ekranlara bakıyor gibi seyirci kalan bizlere ne demeli? Bu ateş mahalledeyken, söndürülebilecekken, kendi evimizi sarınca mı ancak feryat figan etmeli? Özümüzdeki tüm insani değerleri ve aslında insan olmayı çoktan unutmuşuz. Yerini yarın unutacağımız yarışma programları, her bölümünü kaçırmadan izlediğimiz diziler ve uğrunda canımız feda futbol maçları doldurmuş. Yaşanan üzücü hadiseleri ise haber kanallarında denk gelirsek belki izler, bir kaç dakika üzüntünün ardından umursamayarak hayata devam eder olmuşuz. Zaten benzer haberleri duya duya tepkisiz kalan zihnimiz, bizi adım adım insanlığın dışına atmaya başlamış bile. Duygudan yoksun bir gönülden merhamet beklenemez, ne insana ne de başka varlıklara. Hele ki çocuklara... Dünyanın en masum varlıklarına dahi merhamet gösteremeyen türdeşlerimizin varlığı bile bana insanlığımı sorgulatıyor. Asıl korunmayı ve gözetilmeyi hak eden çocuklara gereken değerin verilmesi, hala bu hayatta değişmesi gereken çok şey olduğunu fark eden nadir insanların göstergesi bana göre. Sadece kendi çocuğunu değil, asıl ihtiyaç sahibi olanları gözetenler örnek olmalı bizlere. Gerçek manada insan olabilmek burada yatıyor işte. Altmış, yetmiş sene veya daha az olan şu geçici ömrümüzde esas olan şey sevgi ve merhamet gibi kalıcı eserler bırakmaktır. Mesela hiç tanımadığın, kaybolmuş yabancı bir kız çocuğuna, dilsiz olmasına ve derdini tam olarak ifade edememesine rağmen, tüm içtenliğinle yardım etmendir. Tıpkı Bajrangi Bhaijaan filmindeki minik Shahida'ya Pawan gibi el açmandır. Talihsiz bir olay sonrası kaybolduğu Hindistan'da ona inancının emrettiği şekilde yardım etmendir. Bugün yaşadığımız sıkıntılar geçmişte de defalarca kez yaşanmış ve bedelleri çok ağır olmuştur. Bu filmde de bahsi geçen hikayenin temelinde aslında aynı millet olan Hindistan ile Pakistan arasında yaşanan sıkıntılar yer almaktadır. Farklı iki dine mensup olduğu için kardeşin kardeşiyle karşı karşıya geldiği bu durum insanın nasıl benliğini kaybettiğini gösteriyor aslında. Uzun yıllar süren bu düşmanlık, temelinde hoşgörü olan bu dinlerin gerçek manada yaşanmadığını da gösteriyor bizlere. Halbuki inandığı dine sadık bir mürit olan Pawan karşılaştığı her duruma bu temelden aldığı ahlak ile yaklaştığı için önüne çıkan tüm engellerle mücadelesinde başarılı oluyor. Pawan Hindu ailesinin tüm itirazlarına rağmen Pakistanlı bir Müslüman olan Shahida'ya verdiği sözü tutarak, ailesine ulaşmasına yardım ediyor ve bunda başarılı oluyor. Verilen sözün kıymetinin göz ardı edildiği bu günlerle karşılaştırılacak olursa, bir sözün yerine getirilmesi için işin içinde çıkar olması gerekir diye düşünmek geliyor aklımıza. Oysa bu düşünce bile kendi başına zihinlerimizdeki art niyeti kanıtlıyor. Kendimizle kıyaslayacak olduğumuzda ne kadar hayali bir karaktermiş gibi görünse de Pawan, aslında olmamız gereken insanlığın dersini veriyor bizlere. Pawan verdiği söz üzerine yüzlerce kilometrelik yolu kah yürüyerek kah bir araçla sonu belli olmayan bir amaç uğrunda gidiyor. Ama yine de inancının gereği olarak kimseye yalan söylemeyip, kendisine kanunu çiğnemesi teklif edilse de bunu kabul etmeyerek yoluna devam ediyor. Fark etmiyoruz belki ama gün içerisinde söylediğimiz onlarca yalanlarla asıl kandırdığımız kendimiziz. Ve doğruyu söylemek bir yana artık pembeliği kalmamış yalanlarımız yüzünden zor durumlar içinde kalan da yine kendimiziz. Pawan'da gördüğümüz, hakikaten bu kadar da olunur mu dediğimiz ama aynada her gün baktığımız insanda olması gereken özellikler bunlar: merhamet ve dürüstlük. Aslında insan olmanın en hayati elementleri bunlar. Ve en önemlisi geçmişte dönem dönem yaşandığı gibi günümüzde de sıkça yaşanan ciddi problemlerin temelinde yine bu duygulardan uzak kalışımız vardır. Bu yüzdendir yaşanan tüm bu zulümler ve adaletsizlikler. Hepsinin sebebidir insan olamayışımız.