PELERİNSİZ KAHRAMANLAR

Gözlerinden demiri eritebilecek kadar güçlü ışınlar saçabilen kırmızı pelerinli Süperman, oradan oraya ağ fırlatabilen Spiderman, süper teknolojik araçlara sahip Batman ve çocukluğumda arkadaşlarımın örnek aldığı, daha nice süper güçlere sahip çizgi film karakterleri. Sabahın ilk ışıklarıyla televizyonun karşısına oturup öğlen güneşi tam tepeye denk gelene kadar sıkılmadan izlediğimiz çocukluk dönemimizin çizgi filmleri işte bunlar. Babalarımızdan daha çok gördüğümüz ve daha fazla özel yeteneğe sahip süper insanlar. Sadece süper insanlar da değil, pokemonlar bile devrin çocuklarını etkilemiş, onları balkondan aşağıya atlamaları için cesaretlendirmişti. Böylesine etkiliydi çizgi filmler çocuklar üzerinde. Kendini pokemon sanan çocuğun balkondan henüz atlamadığı, çizgi film kuşaklarının sabahın ilk saatlerinde her kanalda yayınlandığı yıllarda geçirdim ben çocukluğumu. Çocukluk dönemimde henüz insanlar birbirlerinden o kadar da uzaklaşmamışlardı. Çocuklar tabletle tanışmamış, atarinin adaptörünün aşırı ısınmaması için mecburen çocukların oyun saatleri sınırlandırılmıştı. Böyle bir dönemde de kimi yerlerde mahalle arkadaşlığı kimi yerlerde de site arkadaşlığı henüz bitmemişti veya bitirilememişti. Oyunlarını sokaklarda oynayan bir nesilin son çağlarında yaşarken, dışarı çıkıp amansızca kahramanlarımızın özelliklerini yarıştırıyorduk. Diğer çocuklar kendi kahramanlarının özelliklerini yarıştırırken ben orada öylece duramazdım. Her küçük çocuk gibi benim de favori kahramanım vardı 1 ancak benim kahramanım uçmuyordu ya da gözlerinden ışık fırlatmıyordu ya da kırmızı bir don giyip, pelerin takmıyordu. Benim kahramanım aslında bir çizgi filmde de oynamıyordu, kitap sayfalarının arasında, çöllerde geziyordu. Onun özelliği süper yetenekleri ya da kostümleri değildi. O aşkından çöllere düşmüş bir mecnundu. Aşkından asla vazgeçmeyen, sevdiği için her şeyi yapmayı göze almış, uğrunda çöllere düşmüş bir kahraman. Öyle bir kahraman ki daldan dala atlamak yerine tek bir hedef uğruna ömrünü adamış. İşte böyle bir kahramandı benim kahramanım. Adam kelimesinin kahramanlar literatüründeki karşılığıydı. Çizgi filmlerin en son kalitede olduğu ve mahalle arkadaşlığının son bulmaya başladığı yıllarda gençlik dönemini yaşamış olmanın bedeli olarak ise internetin ve teknolojinin bizi birbirimizden uzaklaştırdığını tecrübe eden ilk gençler olduk. Pokemonu örnek alan çocuk balkondan atlamış, sabah kuşağı çizgi filmleri kaldırılmıştı. Gençlik dönemimde, süper yetenekli çizgi film karakterleri yerine bizim ellerimizle yaratabildiğimiz oyun karakterleri vardı artık ve bu sefer adaptörün aşırı ısınması gibi bir sınırlayıcı da yoktu. Online olmak kavramı ile öğle güneşinde dışarı çıkmak da tarih oldu. Bizim yerimize, oyunlarda ürettiğimiz karakterler görüşüyordu. Dışarı çıkıp top oynamak yerine oyunda ekipman arıyor, kurt kesiyor, kule yıkıyorduk. Artık bizler birer kahramandık. Kimsenin ihtiyacı kalmamıştı pelerinli kahramanlara ve ayrıca çok istiyorsak bir pelerin sahibi olmayı, oyun marketinde belirli bir yang karşılığı satın alabilirdik. Gençliğimiz, çocukluğumuzu unutturmuştu tamamen. Gençliğimizin çocukluğumuzu yıktığı, çizgi filmlerin aniden kaybolduğu bu devir değişikliğini de bahane olarak kullanarak tam da üniversite dönemimin bu noktasında havalı bir şekilde "çizgi filmler ölür ama kitaplar ölmez!", diyebilirim. Diğer arkadaşlarımın kahramanları filmler içerisinde popülariteye göre öldürülüp diriltilirken, 2 benim karakterim devirin değişmesine rağmen her kitapta, her eserde ve her insanın içerisinde edebi ve ebedi olarak yaşıyordu. Suçumu kabul ediyorum, ben de demircide kılıcımı parlatmaya çalışırken mecnunu hatırlamıyordum. İnternet çağı gençliğinin de sonuna geldiğimiz, ergenliğimin bol hormonlu ve oyunlu geçen yılların ardından, üniversite döneminde, sanal karakter olmayan kızların varlığını geç de olsa fark etmiştim. Daha da önemlisi mecnunu hatırlamıştım. Sanılanın aksine, mecnunu klasik bir türk filmi sahnesinde, köşebaşında, kitapların dağıldığı, romantik bir çarpışma sahnesinde hatırlamadım. Bir sinema perdesinde, boşanmak isteyen karısını kaybetmemek için uğraşan Zafer'in hikayesini izlerken hatırlamıştım mecnunu. Zafer bu filmde beyaz atlı bir prens değildi ya da süper yetenekleri olan diğer kahramanlardan da değildi. O bugünün mecnunuydu. Sevdiği kadın uğruna her şeyi yapmayı göze alabilmiş birisiydi. Çocukluğumuzdan beri yaptığımız hata tam olarak buydu. Çocukluk döneminde, kahraman olmayı uçmak, zıplamak, kırmızı don giymek ya da pelerin takmak sandık. Gençlik döneminde yarattığımız karakterleri kahramanımız yaptık. Ancak üniversite döneminde, Zafer karakteri sayesinde, asıl kahramanlığın sevdiğin insan uğruna mücadele etmek olduğunu anladık. Çünkü kahramanlık, özel yeteneklerin ya da imkanların olmasa bile sevdiğin insanın yoluna hayatını verebilmekti . Zafer aslında bize mecnun karakterinin sadece kitap sayfalarında dolaşmadığını, sokaklarda da mecnunların dolaştığını hatırlattı işte bu son dönemde. Zaten aslında mecnun bendim. Mecnun sendin. Mecnun oydu. Mecnun hepimizdik. Hepimizin içinde yatan kahraman aslında mecnundu. Sadece hatırlayamadık ya da ortaya çıkaramadık içimizdeki mecnun kahramanı. 3