BENLİĞİM İLE YÜZLEŞME

Kendimi anlamakta zorlandığım zamanlar oluyor hayatımda. Ne zaman içimde suskunluklar biriktirsem, ne zaman hayallerim yıkılsa hep kendi kabuğuma çekilip kendimi anlayabilmeyi beklerim. Benliğimi kendim bile anlayamazken çevremdeki insanlardan beni anlamalarını beklemem gerçek dışı bir durum. Buna rağmen, yine de karşımdaki insanlar tarafından anlaşılabilmeyi beklerim. İnsan kendisini tanımayı nasıl öğrenir bilemiyorum ancak yaşadığı tecrübelerle olgunlaşır. Fakat olgunlaşmak yaşanılan olaylara hangi bakış açısıyla bakmak gerektiği veya verilen tepkilerle alakalıdır. Kendini anlayabilmek ise kendi iç dünyamızda neler yaşadığımızı sebepler ve sonuçlar çerçevesinde gözlemleyebilmektir aslında. İşte bu yüzden zordur bir insanın kendini anlaması, kendi davranışlarına bir yorum katabilmesi. Kendimize bile itiraf edemediğimiz şeyler vardır hayatımızda. Bazen kendi haykırışlarımıza bile aldırış etmeden yolumuza devam etmek isteriz. Ruhumuza en ağır gelen yükün duygularımız olması bizi zorlar. Bu yüzden çoğu insan duygularını dışa vurmak yerine baskılayarak iç dünyasında yaşamayı tercih eder. Bu genellemeye kendimi de kolaylıkla dahil edebilirim. Duygularımla hareket etmek yerine hislerimi maskeleyerek rutin hayatıma devam etmeye çalışanlardanım. İnsanlar perdenin arkasında neler yaşandığını merak etmezler. Belki de bu nedenle duyguları gizlemek kolayıma geliyor olabilir. Düştüğünde birileri senin ayağa kalkmana yardım etmeyecek ve her ne olursa olsun hayatına bir şekilde devam etmek zorundasın tarzında sert yaptırımlar uygulayarak kendimizi toparlamaya çalışıyoruz. İç dünyamızda yaşadığımız duyguları fiziksel olarak var olduğumuz dünyaya uyarlamaya çalışarak kendi düzenimizi oluşturmaya çalışıyoruz. Hayatın farklı evrelerinde, farklı süreçlerde, farklı mekanlara adapte olmaya çabalıyoruz. Buna bir aldanış diyebiliriz aslında. Alışmak kolay değildir, yeni şeylere. Hayal kırıklıklarıyla dolu yaşanmışlıklar üzerine yeni bir sayfa açabilmek imkansızdır diyemem fakat kolay da değildir. Kendimize yeni alışkanlıklar kazandırıyormuş gibi yaparak aldanmayı tercih ediyoruz çoğu zaman çünkü kendi düşüncelerimizden, duygularımızdan, imkansızlıklarımızdan kaçarken benliğimiz ile yüzleşmek ağırdır. Herta Müller kaleme aldığı Keşke Bugün Kendimle Karşılaşmasaydım adlı eserinde, bir hayat yolculuğunda başından geçebilecek olayları gözler önüne seriyor ve hislerimize tercüman oluyor. Bu yüzden romanı okuyan herkesin kendinden bir parça bulabileceğini düşünüyorum. İnsan içsel huzuru yakalamalı ve kendisiyle barışık bir şekilde yaşamalıdır. Benliğiyle kavgalı insanları hayata hep karamsar bakmış ve isteklerini hiçbir zaman yerine getirememiş insanlar olarak görürüm. Elbette hayatta her şey istediğimiz gibi yolunda gitmeyebiliyor. Benim de her şeyin üstüme geldiğini hissettiğim için içime döndüğüm zamanların olduğu çoktur. Fakat bir şekilde toparlanıp yoluma bakmak istiyorum. Her şeyi bir anda unutup yoluma devam etme isteğim, kendimle yüzleşmekten kaçıyor olmamdan kaynaklıdır belki. Yaptığım ne derece doğrudur bilemiyorum ancak hayatın yoğunluğuna teslim olup her şeyi unutmaya veya başka bir deyişle hislerimi baskılamaya çalışıyorum. Bu kalıcı bir çözüm olmayabilir kendimle yüzleşmem açısından fakat günlük hayatıma devam edebilmek için geçerli bir yol sayılır. İnsan önce kendisiyle kavgasını yenmelidir ki etrafındakilere yararlı bir birey olabilsin. Benliğimizi yeterince iyi anlayabilmek ve kendimizle olan yüzleşmemizi iyi veya kötü bir şekilde yapmak, hayatımızın devamında daha büyük sorunlar yaşamamak için gereklidir. Eğer kendimizi yeterince tanıyabildiysek hem kendi hayatımızı istediğimiz yönde şekillendirmemiz kolaylaşır. Hem de çevremizdeki insanlara karşı nasıl tavırlar sergilememiz gerektiğinin farkında oluruz. Zaten bir insan kendisini iyi bir şekilde tanıyorsa karşısındaki insanların davranışları hakkında fikir yürütebilmesi de muhmetemeldir. Yani benliğimiz ile yüzleşmek ve kendimizi tanımak yalnızca kendimiz için değil hayatımızın farklı alanlarında hatta hayatımıza giren insanlara karşı tavırlarımızda da büyük rol oynar. Dolayısıyla benliğimizi karşımıza alıp sorunları çözmek, kendimizle barışık bir hayat sürmemizin ilk adımıdır.