Nazım Oratoryosu ve Hayal Kurmak

Sanat dalları tek başlarına başarılı olmayı başarabilmesine rağmen bir araya geldiklerinde de çok hoş bir hale gelebiliyorlar. Bunun örneklerinden biride Nazım Oratoryosu. Fazıl Say'ın piyanosundan Bilkent Senfoni Orkestrası eşliğinde ortaya çıkarılan melodiler, Serenad Bağcan'ın büyüleyici sesi ve Genco Erkal'ın, Mavi Gözlü Dev olarak bilinen Nazım Hikmet'in şiirlerini tarifsiz duygularla okuması bu güzel gösteriyi ortaya çıkarmış. Gösteri 29-30 Ağustos tarihlerinde Odeon gösteri merkezinde yapıldı. 4000 kişilik bu salonu ağzına kadar doldurabilen nadir gösterilerden biri olmalı. Konser alanına geldiğimde o akşam ki atmosferden, henüz gösteri başlamadan gösterinin ne kadar etkileyici olacağı belliydi. Dışarıda insanlar heyecanla beklerken, korodan bazı sanatçılar birazdan sergileyecekleri büyük gösterinin heyecanını azaltmak için sigaralarını yakmış, gururlu bir şekilde gelenlere bakıyorlardı. Heyecanla, kapı açılış saatini beklememden sonra güvenlik görevlilerinin salona misafirleri almasıyla beraber bende hızlı adımlarla yerime doğru ilerledim. Saatler 20. 30'u göstermesiyle sanatçılar birer birer sahneye çıkmaya başladılar ve Genco Erkal bu büyük gösteriye Nazım Hikmet' e ait olan "Kerem Gibi" şiiriyle başlamasıyla beraber, gösteriyi kılımı kıpırdatamadan izlemeye başladım. İleri görüşlülük böyle bir şey olmalı ki, Nazım Hikmet'in yaşadığı dönem yazdığı dizeler günümüzde de anlamını devam ettiriyordu. Kendi hayatlarımızda uygulayabilirsek çok mutlu olabileceğimiz düşüncelerdi bunlar. "Yaşamanın tek işimiz olduğunu" bilerek yaşamak mesela. Günümüzde hepimiz sadece belli başlı nedenler için yaşıyoruz, yaşam amacımızı zamanın üstüne değil, fani dünyada kalacak olan maddi düşünceler etrafına kuruyoruz. Toplumda daha iyi bir konuma gelebilmek için birbirimiz hakkında dedikodular çıkartıyoruz. Üniversiteye gidiyoruz çünkü mezun olduğumuz zaman nefsimizi doyuracak kadar para kazanacağımızı düşünüyoruz. Sonunda hiç beklenmedik bir sonuçla karşılaşıp (her zaman istisnalar vardır) hayatımızın geri kalanını homurdanarak geçiriyoruz ve emekli olduğumuz zaman pişman oluyoruz. Hayatımın henüz kısa bir dilimini yaşamış biri olarak bunları belirtmem ne kadar doğrudur bilmem ama bu düşüncelerim dışarıda gözlemlediğim insanların davranışlarından kaynaklıdır. Konuşmaktan korkuyoruz bazen de "Vatan Haini" olmayalım diye, farkında olmadan vatan haini oluyoruz. Çünkü henüz ilkokul 1. sınıfa giderken, eğer toplumdan farklı olursak, fazla dikkat çekersek toplumdan dışlanacağımız söylenmişti. Neyi, nerede, ne zaman ve nasıl söyleyeceğimizi bilmemiz de gerekir tabii bir yandan. Gerçi Genco Erkal Nazım Hikmet'in dizelerini okurken, o anlıkta olsa kaybediyordum kendimi ve kafamdan geçen bu düşünceler sürekli kendini yeniliyordu." Kapıları Çalan Kız Çocuğu" kendini gösterdiğinde ise biraz daha sakinleşiyordum ama biraz daha da korkuyordum aynı zamanda, çünkü bu kız çocuğu öldürülmüş kardeşlerini de beraberinde getiriyordu. Onlara daha göremediği diyarları Fazıl Say'ın piyanosundan çıkan melodilerle gösterme imkanına sahipti. "Hapisten Çıkana kadar" rahat yoktu yani bize. Sonra o an geldi, salonda derin bir sessizlik oluştu ve hapisten çıkan "dev", karısının yanında gözlerini açtı. Dünya günümüzde olduğu gibi o zaman da sorunlarla karşı karşıyaydı ve galiba o dönemki sorunlardan bir tanesi de kendisiydi. Çünkü vatan kalesinde düşman ilan edilmişti. Bunları orkestra eşliğinde dinlediğimde tüylerim diken diken olmuştu. Aynı dili konuştuğun, aynı kültürden geldiğin ve dahası aynı havayı soluduğun bir başkasına farklı düşündüğü için nasıl bu kadar ayrımcılık yapılabilirdin? İyi yada kötü, neden farklı düşünmek genelde problem çıkartıyordu? Bunların nedeni galiba farklı olan insanları yönetmenin zorluğundan, aynı düşünen insanları bir arada tutmanın kolay yol olduğundandı. Bir sanatçı gözünden bakıldığında acımasız olsa da bir yöneticinin penceresinden bakıldığında doğru olandı. Bunlar benim aklıma gelirken kendimi ayakta gösteriyi alkışlarken buldum. Bu kadar duyguyu beraberinde getirebilen bu gösteriyi herkese şiddetle önermekteyim. Galiba bunu şimdiye kadar betimlemelerle de belittim. Gösteride emeği geçen herkesin ellerine sağlık. Göksu Güleç