BİR DALGAKIRAN MESELESİ

Sizce insanlar bir kitabı onun hangi özelliğine bakarak beğenir ya da beğenmez? Fikrimce kitabın karakterlerinde, hikayesinde, üslubunda ya da çok küçük bir noktasında kendimizden, hayatımızdan bir parça yakaladığımızda o kitap bizim için asıl anlamını ortaya döküverir. Kısacası bir kitap bize ne kadar tanıdık gelirse o kadar beğeniriz onu. Tıpkı ''Belalı Bir Sevgilidir Arkamda Bıraktığım Şehir'' adlı kitabın bendeki etkisi gibi. Sizin hikayeniz bu kitapta dünyanın hangi ücra köşesinde sizi bekliyor merak etmiyor musunuz? Yani kitapta farklı şehirlerde geçen farklı hikayeler anlatılıyor ve benim bütün hayatım tam anlamıyla bu şekilde geçti, geçmeye de devam ediyor. Halimden, yaşadıklarımdan şikayetçi miyim? Aslında pek sayılmaz. Babamın mesleğinden dolayı dünyaya resmen gurbetçi olmak için gelmişim. Babam doğumumda yanımızda bile değilmiş. Gerçi yanımıza geldiğinde de bir buçuk yaşındaki ben kendisine ''Abi!'' diye seslenmişim uzunca bir süre. Sonra beraber ilk defa Ankara'da yaşamaya başladık. Ben büyümüş, okula başlamıştım. Çok sevdiğim okulum, öğretmenim ve arkadaşlarım vardı. Hatta annem beni okulda drama kulübüne bile göndermişti. Gerçi bale kulübü içimde ukde olarak kalmıştı. Hala da öyledir. Babamın tayini Ankara'dan Ardahan'ın sınır bir ilçesi olan Posof'a çıkınca pılıyı pırtıyı toplayıp benim masum bale hayallerim eşliğinde taşındık. Okula başladığımda anladım ki bir önceki cümlede bahsi geçen sorularım oldukça yersizmiş. Posof'ta da hayatım tamamen farklı bir hal aldı zaten. Türkiye'nin en kuzey doğu noktasında, biraz daha o yönde ilerlesen Gürcistan'a gireceğin bir mevkide iki yıl kadar yaşadım. Hayvanlara, dokuz ay kara kışa ve daha nice ilginçliklere alıştım. Belki narin bir balerin olmak için orada yeterli imkanım yoktu ama kızakla eğlenmeye doyamamak için, dağ çileği toplamak için, minik yavru köpekleri ellerimle besleyip kucağımda uyutmak için ve de belki hayatımda bir daha hiç yaşayamayacağım bir sürü an için çok fazla imkanım vardı. Tam da bu hayata adapte olmuşken yeni durağımız Osmaniye olarak belirlendi. Posof'un tam aksine sımsıcak bir iklim, yine sımsıcak insanlar vardı. O kadar çabuk alıştım, o kadar gerçek ve yıllardır hala her anımda yanımda olan arkadaş edindim ki anlatamam. Bir de sanırım bugünkü karakterimi oraya borçluyum. Her türlü insanla anlaşabilmeyi, karşılıklı saygı duymayı, takım olmayı, rakip olmayı, ama her zaman hakkını savunmayı ve adaletli olmayı da öğrendim. Yine narin bir balerin olamadım ama nazik bir insan olmayı öğrendim. Sonra malumunuz başka şehir, başka hayat... Burdur' a taşındık bu sefer. Daha pasif, daha sakin ama bir nebze daha huzurlu bir hayatım oldu. Yine balerin olamadım ama ezeli rakibimiz olan liseye karşı tribüncülük yapacağım sayısız basketbol maçımız ve hayallerimdeki gelecek uğruna çözeceğim bir ton da test kitabım vardı. Harika bir mezuniyet, biriktirilen onca insan ve kazanılan iyi bir okul... Hem de Ankara'da. Ne demişler efendim: Tilkinin dönüp dolaşıp geleceği yer kürkçü dükkanıdır. Şimdi diyeceksiniz ki, bunca şeyi niye anlattın. Kitabın içindeki bir hikayeden öbürüne, bir şehirden başka bir memlekete akıp giden sel benim dalgakıranlara o kadar sert çarptı ki kendi hayat hikayemin okuduğum şeyle benzerliği beni büyüledi. Gerçek anlamıyla farklı şehirlerde farklı hayatlar yaşadım. Yeri geldi oraları arkamda bıraktım. Veda ettim şehirlere, insanlara, anılara. Yeri geldi yenilerini inşa ettim. Savruldum oradan oraya, sürüklendim ama gördüm ki duygular ve hayaller hiçbir yerde değişmiyor. Bir de sanmayın ki oradan oraya sürüklenen sadece sizsiniz. Herkes sürüklenir. Yalnızca hepimizin tarzı başka. Hayatın mizah anlayışı bu.