İnsanlık, yaşamı ve yaşamına uyumsuzluğu üzerine... Çok az kalmıştır, bu kez başaracaktır Sisifos. Sayısız kere doruğa çıkarmaya çalıştığı kaya, bu kez zirvedeki yerini alacak gibidir, az kalmıştır. Lakin, defalarca tekrarlanan yine gerçekleşmiş ve Sisifos'un çaresiz görünen bakışları altında kaya yine dağın eteklerinden yuvarlanarak, en aşağıya, koyulduğu yere geri dönmüştür. Ne yapmalıdır Sisifos? Genel olarak bütün filozofların, düşünürlerin neredeyse ortak bir sorusu ve sorunu vardır: "Hayatın anlamı nedir?". Camus'ye göre ise hayatın anlamından önce, "Hayat yaşamaya değer midir?" sorusuna yanıt aranmalıdır. Sisifos'tan yola çıkarak yanıt arar Camus. Sisifos, Tanrılar tarafından cezalandırılmış; sonsuza kadar, ki Sisifos ölümsüzdür, zirveye taşıdığı, taşıyacağı kayanın, her defasında aşağıya, en dibe yuvarlanmasını seyretme cezasına çarptırılmıştır. Sonsuz bir döngüdür bu. Bu bağlamda yaşam saçmadır Camus'ye göre ve devam ettirilip ettirilmemesi irdelenmeli, düşünülmelidir. Albert Camus tam bu noktada şu soruyla gelir karşımıza: ''İntihar bir seçenek midir? Bu sonsuz kısır döngüde intihar bir kurtuluş yolu olabilir mi? '' Kimbilir... Belki de... Gündüz olmayan bir doğada, bir ağacın ağaçlar, bir kedinin hayvanlar arasındaki yaşamının doğallığına, uyumuna karşın, kendi ussal varlığının dünyanın karşısında olmasına yettiğinin, bu hayatla "uyumsuzluğunun" ve var olmaktan ziyade var olmak eylemini sorgular. Sisifos'un gözlerinde görülen çaresiz bakışları, sonsuz kere zirveye çıkarıp aşağıya yuvarlanmasını seyrettiği kaya gibi sertleşmiş, yüzündeki sıkıntı yerini alaycı bir gülümsemeye bırakmış, bu defa bıkkınlığının ve yorgunluğunun yerini kararlılığa ve canlılığa bırakmıştır. Artık kendisi de bir kaya gibi ; hani şu zirveden aşağıya yuvarlanmaktan vazgeçmeyen, ne yaptıysa, ne kadar uğraştıysa en dibe yuvarlanmakta ısrarcı başının belası kaya... Eğer Tanrılar onu yaşamdan soğutmaya yemin ettiler ise, o da artık pes etmemeye yemin etmiştir. Çünkü o Tanrılara meydan okuyan Sisifos'tur ve bir kere daha kendi olmaya karar vermiştir; ''Başkaldırmaya, asi olmaya, yaşamına asi". Ve Camus'nün uyumsuzu da (Türkçeye absürd olarak da geçmiştir) bu saçma yaşamda kendisiyle bir uzlaşmaya girer ve Camus Galileo'dan bir örnek vererek yaşama dair yakıştırdığı bu ''uyumsuzluk'' kavramını açıklamaya çalışır. Galileo bir karar vermiş ve yaşamayı seçmiştir. Tek bir sözüyle kendi ipini çekebilicekken bu yola başvurmamıştır. Ne dünyanın umurundadır güneşin etrafında dönüp dönmediği ne de güneşin. Yaşamı seçmiştir Galileo. Kimilerine göre bir yalan uğruna, her ne kadar kötü ve ahlak dışı bir davranış olarak nitelendirilse de, tüm değer yargılarından bağımsız var olmaya, Galileo olmaya devam etmiştir. İşte o zaman Camus'nün ''uyumsuzu'' da başkaldırmalı ve yaşamaya devam etmelidir. Bu yaşama karşı yapılmış bir başkaldırış değildir aksi takdirde intihar eylemi kabullenilmiş bir yenilgidir sayılır. Bir insanın ussal varlığı dünyanın karşısında durmaya yetiyorsa, hayat yaşamaya değer görülmeli ve sonuna kadar ne olursa olsun tüketilmelidir, "uyumsuz asi" tarafından, Galileo gibi görünürde bilmekten vazgeçme pahasına da olsa... bir doğa harikası olarak adlandırılan insan nefes alacak gücü varsa bunu sonuna kadar yapabilmeli, asla vazgeçmemeli ve o gününe kadar mücadele edebilmelidir. "Kendi koşulumun dışında olan bir anlamın benim için anlamı ne?" diyerek hayatı açıklayan Camus; yadsıyarak da olsa yaşamayı bir başkaldırı, bir asilik olarak görmek ve hayatın anlamını aradıkça bulamamak, bulamadıkça aramak fakat asla tam olarak kavrayamamak olduğunu mu anlatmak ister aslında biz "uyumsuz asilere" ne dersiniz? Bir asinin dediği gibi galiba yaşam da; "Kaybettiğin tek savaş, uğrunda savaşmaktan vazgeçtiğindir." Che Guevera...