CAN ÖZKAN

Murathan Mungan'ı kendime hep çok uzak bir isim olarak görüyordum. Kendisinin genelde kadın kitlesi tarafından beğenilerek okunması belki beni biraz uzaklaştırdı bilemiyorum. İşlediği konuların ağırlığının kadınlar ve eşcinsel erkekler olması da olabilir. Bu tarz konulara karşı olduğumdan da değil ama genel kitap zevkimi barındırmayan konulardı. Kendisinin her kitabını okuyan kız arkadaşım bir gün elime Harita Metod Defteri'ni tutturana kadar bu önyargım hep devam etmişti. Bu kitapta yazar gençlik anılarından ve o anıların üzerinde bıraktığı etkilerine değiniyordu. Çevirdiğim her sayfa da beni daha da kendi hayatının içine çekerek, merakla gelecek olayları merak etmemi sağlıyordu. Zorla okuduğumu düşünürsek bu kadar sevebileceğimi sanmıyordum ama şu an burada sizlere bu güzel kitabı anlatmak istiyorum. Kitapta Murathan Mungan'ın en çok üzerine yazdığı şey çocukluk. Daha özelleştirirsek, çocukluk özlemi. Çocukluk ve çocukluk özlemi o kadar güzel anlatılmıştı ki, yaşımdan utanmasam çocukluğumu neredeyse özlediğimi kabul edecektim. Kitaptan hoşuma giden birkaç cümleyi paylaşmak isterim sizlerle. ''Çocukluk başlı başına bir memlekettir, hatta sılasıdır insanın. Büyüdükçe sıla özlemimiz artar, hayat giderek gurbetleşir. (...) Büyümek gurbete çıkmaktır. (...) Anlatmak ise ikinci hayat.'' Belki ben gurbete yeni çıktığım için bu duyguların yoğunluğunu yaşça büyüklerim kadar anlayamıyorum. Yine de etrafımdaki her büyüğümün aslında bu hisleri günlük hayatlarında her gün en az bir kere hissettiğini fark etmiyor da değilim. Bu geçmiş düşüncelerini gördüğüm insanlardan bende en çok iz bırakanı anneannemin sözleri olmuştu. Anneannemi ziyaret ettiğimiz bir gün daha önce hiç görmediğim için şaşkınlıkla bakakaldığım bir görüntüyle karşılaşmıştım. Anneannem bana genç kızken çekilmiş bir fotoğrafını göstermişti. Büyük ihtimalle elinde o yaşına ait tek fotoğrafta buydu. Hemen şaşkınlığımdan kurtulup ''Çok güzelmişsin,'' dedim. İşte tam o anda gözlerindeki özlemi gördüm. Gözyaşlarıyla parlamış gözleriyle aslında basit görünen bir fotoğrafla çocukluğuna geri dönmüştü. Sayfaları çevirdikçe anneannemin parlak ve hüzünlü gözlerinin görüntüsü aklıma geliyordu. Çoğu sevdiğimiz kitapta olduğu gibi kendimi kitapla bağdaştırabilmiştim. Kitap anıları sadece yazılarla değil, fotoğraflarla da canlandırıyordu. Mungan'ın anıları artık iyice kafanızda canlanıyordu. Okuyucu sanki yazarın beynindeki hafıza bölümüne giriyordu. Ben de girmiştim ve çıkmak istemiyordum. O kadar anının içinde kendimi çok rahatlamış ve huzurlu hissetmeye başlamıştım. Kendi dünyamdaki sorunlarımdan arınmış gibiydim adeta. Yazarın hüznü benim hüznüm, yazarın mutluluğu benim mutluluğum olmaya başlamıştı. O an hissettiklerimin hep bu şekilde kalacağına emin gibiydim. Kitabı bitirdiğim zaman sanki tüm bu yalandan kendimi rahatlatmak için kurduğum dünyam bozulmayacakmış gibi. Bitirdiğim zaman da duvara toslamış gibi olmuş, kendi anılarım gözlerimin önüne gelmişti. Yaşım gereği çok uzun bir serüven değildi tabii ki ama yeterince çarpıcıydı. Tüm kitap gerek konusuyla gerek yapısıyla çok hızlı okunabiliyordu. Son zamanlarda okuduğum en başarılı kitaplardan biriydi de diyebilirim. Önceden ilgi duymadığım bir yazarın hayatının bende bu kadar iz bırakabileceğini asla tahmin edemezdim. Benim için ve anılarım için mükemmel bir serüven kazanmış olduğumu söyleyebilirim. Küçükken en çok incindiğimizi, en büyük izlerimizin o zaman ait olduğunu çok güzel anlamıştım. Nietzsche'nin de dediği gibi ''En büyük hatamız bir zamanlar çocuk olmamızdır.'', Mungan da bu sözü kitabının başında bizlerle paylaşıyor zaten. Eğer şu an kendimsem bunu çocukluğumda yaşadığım mutluluklarıma ve hüzünlerime borçlu olduğumu biliyorum. Bu acılarımdan asla utanmayacağımı ve kendimi de bu şekilde sevmeyi öğreneceğimi de biliyorum. İnsan kendini sevmeyi, anılarını kucaklamayı öğrenince mutluluğa ulaşıyor. Başkalarının sevgisini kazandığı zaman değil. Bana tüm bu düşünce yolculuğumda bu sonuçlara ulaşmamı sağladığı için Murathan Mungan'a büyük bir teşekkür borçluyum. Eminim okurlarının da kendisinin anıları eşliğinde bu düşüncelere dalmasını istemiştir. Teşekkürler Sayın Mungan.