Hayallerin İzinde

Her zaman mantığın hüküm sürdüğü, herkesin "en mantıklı" kararı bulmak için kendini heba ettiği günümüzde unutulan en önemli şey belki de sevdiğimiz şeyleri yapmak. En son ne zaman birisi size "kalbinin sesini dinle" dedi? Hatırlamanız biraz zor olacaktır. Yaşadığımız dünyanın gerektirdiği bir durum olabilir veya toplumun empoze etmeye çalıştığı bir düşünme şekli de. Ne olursa olsun bize kattığı en büyük yetenek yaşama isteğimizi kuvvetle susturmayı öğrenmemiz. Eğer sevdiğimiz, hayran olduğumuz, tutkuyla bağlandığımız bir işe veya yaşantıya sahip değilsek, hayallerimizin peşinde koşmadıysak, o hayat için yaşanmış denilmesi doğru olmaz. Sanırım "nefes aldım" demek yeterli olacaktır. Bazen hayatımız için bir şeyler yapmak istesek bile ne yapmamız gerektiğini bilemeyiz. Bazen ise tüm bunları yapabilmek için ihtiyacımız olan o küçük cesaret kırıntısını bulamayız. İşte Unutursam Fısılda o küçük kırıntıyı bulmamıza yardım edebilecek hatta onu daha da büyütebilecek yeteneğe sahip bir film. Sona erdiği zaman derin bir nefes almanıza ve hayatın beklemek için ne kadar kısa olduğunu bir kez daha anlamanıza neden oluyor. Hayattaki amacınızı söylemeniz istendiği zaman ilk madde genel olarak iyi bir işe sahip olmaktır. Peki bu iş kimin için iyi? Hayallerini tuvale aktaran veya tüm dünyasını insanlara müziğiyle hissettiren insanlar için de, ki Ayperi de bu gruba dahil, yaptıkları iş iyi hatta onlar için en iyisi. Fakat insanlar için iyi işin en önemli kriteri kazancınız ve prestijiniz. Önemli olan işinizden memnun olmanız ya da severek yapmanız değil, o işle ne kadar kazandığınız. Bu işi biraz daha ileri götürdüğümüz zaman insanların her şey için bu ve buna benzer kriterler sunduğunu görmek mümkün. Maddiyata bağlanmış yaşantılar, mantıksallık içinde kurgulanmaya çalışılmış yaşantılar, somut dünyanın içine sıkışmış zihinler... Genele baktığımız zaman bunun temel nedenlerinden birinin aile baskısı olduğunu görebiliyoruz. Hatice'nin her şeyini riske atarak babasından izi almaya çalışması ve sonrasında alamadığı izinle birlikte hayallerini yaşayabilmek için evden kaçışı tam olarak somutlaştırılmış örneklerinden biri. Hayalleri için sahip olduğu her şeyi feda edebilen nadir insanlardan... Kendimize döndüğümüz zaman pek kolay olmuyor tabi bu durum. Peki o her zaman hayalini kurduğunuz uzay mekiğinize ne oldu, hani şu evreni onunla keşfedeceğiniz? Sesinizi tüm dünyaya duyurma isteğinizi ne çabuk unuttunuz. Tüm bunlar hangi ara hata yapma korkusunun, hayatta başarısız olabilme ihtimalinin altında kaldı? O sürekli etrafımızdaki insanlara söylediğimiz "insan hatalarıyla yaşamayı öğrenir" temalı sözlerimizi kendimize söylemeyi ne zaman bıraktığımızın farkında bile değiliz. Bir şey oldu, belki önemli belki de önemsiz ama o şey bizim hayallerimizi bize yabancılaştırdı. Sadece düşünün hayaliniz ne ya da diğer bir deyişle neydi? Unutursam Fısılda tam olarak bunu hatırlattı bana, ben kendi hayallerim için ne zaman uğraşmayı bıraktım? Bunu da geçtim ne zaman hayal kurmayı bıraktım? Benim için Hatice'nin Ayperi'ye dönüşümü kendi içinde kahramanlık olarak nitelendirilebilecek kadar önemli çünkü sahip olamadığım, çoğumuzun sahip olamadığı cesareti onda görebiliyorum. Hayatımızı hayallerimize göre yaşamının ne kadar zor bir karar olduğu, uygulamasının ne kadar zor bir süreç olabileceği aşikar ama konusu geçen şey kendi hayatımız. Bahsettiğim şey asla körü körüne gözlerimizi her şeye kapatarak sırf hayallerle yaşamak değil elbette. Ancak zorluklarına severek göğüs gerebileceğimiz, uğrunda fedakarlık yapmaktan korkmayacağımız bir amaç, bir hedef olmadığı sürece duyguları olan bir varlık olarak yaşamanın anlamını kaybettiğimiz de bir gerçek. Benim demek istediğim "kendi şarkılarımızı söyleyebilmek", o cesareti kendimizde bulmak ve kendi Ayperi'mizi yaratmak. Boşa harcanmamış, alınan her nefese değmiş bir hayat için yaşamak varken neden bunu elimiziz tersiyle itelim ki? Hatice'nin, pardon, Ayperi'nin de dediği gibi "iyi ki yapmışım, yine olsa yine yaparım" diyebildiğimiz hatalarımızın olduğu bir hayat varsa kapımızda, onu içeri almamak için bir neden göremiyorum açıkçası. Garanti altına alınmış, boyunduruğa girmiş bir hayat mı yoksa yüzünüzdeki o küçük tebessümün nedeni olabilecek bir hayat mı denildiği zaman cevabının bu kadar açık ama söylemesinin bu kadar zor olması aleyhimize olabilir. Bunu lehimize çevirip yaşanılır bir hayata sahip olmak ise bizim elimizde. Tek bir karar, tek bir söz ya da tek bir an... Hayatınız sizin... Hatalarıyla, anılarıyla her şeyi size ait olan, sizi siz yapan hayatınızı istediğiniz gibi yaşamak da sizin hakkınız.