KIYMETLİ İZLER VE DEĞERLER

İnsanların birbiriyle olan ilişkilerinin nesnelerle olana ne kadar benzediğini fark etti şaşkınlıkla. Her masa ayrı bir dünya, ayrı bir insan. Benzer hiçbir şey yoktu. Kimi masalar dilsiz bir sessizlik içindeydi, çekingen, düzenli... Kimisi, saldırgan, kavgacı ve dağınıktı (Güller, 59). Yazar Gamze Güller' in kaleminden çıkmış bir roman okudum geçenlerde. Romanın konusu hakkında fikir yürütürken aklıma gelen ilk şey, kişiler arası bir aşk ve sevgi bağıydı. Ama her şey aslında o dört kelimede yatıyordu. En çok onu sevdim... Peki ya kimi? Biri size "En Çok Onu Sevdim" dese aklınıza ne gelir ki... Ya güzeller güzeli bir anne ya iyilik dolu bir baba ya da bilemediniz yakışıklı ve aşka sevdalı bir sevgili. İlginçtir ki Asuman, çok değer verdiği evine ve yaşayan varlıklar olduğuna inandığı eşyalarına söylemişti bu sözü. İnsan hayatının kolay olmadığının farkındayım. Bu iş yığınının içinde debelenen insanlardan biri de benim zaten. Sabah metroda yer kapma koşuşturması, akşam sıkışık trafikten kaçmak için aranan kestirme yollar, yetiştirilemeyen işler için sabahlamalar... Hepsini biliyorum ve yaşıyorum. Sanki tüm insanları bir oyun parkına koymuşlar ve üstelik oyunlarını oynamaktan kaçınmalarına da izin verilmiyormuş gibi. Her an çalışmak zorunda kalan ve hayatta kalma şansını daha çok para kazanarak sağlayan insan, her geçen gün metropollere karşı yeniliyor. Yetinmiyor daha fazlasını istiyor. Her geçen gün ihtiyacını aşan taleplerde bulunuyor kanımca. Doğa bu duruma nasıl ayak uyduruyor diye de düşünüyorum bazen. Çünkü bu koca oyun parkı her gün değiştiriliyor. Büyük kompleksler kuruluyor yetmiyor göklere kadar uzanan evler, ne olduğu belirsiz alışveriş merkezleri yapılıyor. Bu büyük hayallerin gerçekleşmesi için de gerekirse ağaçlar yok ediliyor veyahut toprak ana oldukça rahatsız ediliyor. İşte bu noktada kitabın baş karakterlerinin (Mete ve Asuman'ın) çatışma noktası çıkıyor karşımıza. Sebebine geleyim. Mete, materyal varlığa değer veren bir kişilik ve o da bu oyun bahçesinde oyununu en lüks şekilde oynamak istiyor. Ah Asuman... O ise bunlardan çok uzak biçimde anılara eskilere ve yaşadığını bildiği eşyalarına aşık biri. Romanda Mete, Asuman'ın bu ilgisini garip buluyordu. Romanın başlarında Asuman'ın eski bir eve sevdalı tavırları evin içimdeki nesnelere olan bağlılığını ben de garipsemiştim doğrusu. Ama şimdi anlıyorum. Asumanın da tabir ettiği gibi kutsal meskenimize yani evimize ve ona ait eşyalara nasıl bir aşkla bağlı olunabiliyor anlıyorum. Mesela, insanların ağzında hep bir laf olur akşam vakitleri "evime gitsem artık" şeklinde. Çünkü kaçıp gittiğiniz sizi koruyup kollayan, dinlendiren, aynı zamanda dinleyen o'dur aslında. Eviniz, ailenizden kalan yadigar saatiniz belki de birçok ailenin kuruluşuna ya da bitişine tanıklık etmiş duvarlarınız... Evet onların dilleri yoktur. Evet, bir duygu da hissetmiyor gibidiler uzaktan. Eskiden "Keşke şu duvarların dili olsa da konuşsa benimle" derdim çoğu zaman. Yalnızlığımda bir insana gitmek güç gelirdi. Çünkü ya dinlerdi beni ama anlamsızca susardı ya da dinliyormuş gibi yapar umursamazdı. Ama ben de Asuman gibi eminim. Duvarların dili olsa bunu yapmazdı. Durun nesnelerle biraz daha anlaşılır kılayım bir şeyleri. Düşünün şimdi. Gece tavana bakarken gözlerimizi okuyor olamaz mı o tavan... Azminize, alın terinize, başarılarınıza yahut başarısız oluşlarınıza tanıklık eden o çalışma masanız sizinle gurur duyuyor olamaz mı mesela... Her bir eşyamın üzerinde izlerim var. Hep bir eşyanızın üzerinde dokunuşlarınız var. Sizi koruyup kollayan bir eviniz de var. Eskiyi bilen, anılara tanıklık eden ve birtakım hislere ait çok şeyimiz var aslında. Ben derim ki dikkat edin onlara. Aşkını asla kaybetmeyin. Lüksün iyinin arkasında gitmeye çalışan insanoğlu, umarım değerlerinden hayallerinden ve eşyalara bıraktığı izlerinden vazgeçmez. Umarım Mete Asuman'ın düşüncelerini şimdi daha iyi anlar ve Asuman gibi düşünenler ise hiç yok olmazlar. Bize kucak açan doğayı her gün daha güzel görebilme dileğiyle...