ZAMANI YAKALAMAK

Yaşamımızın bütününü bu denli kaplayan başka soyut bir kavram var mıdır sizce zaman dışında? Bizler ona dokunamayız, hissedemeyiz ama sürekli onun varlığını, akıp geçtiğini, bizlerle beraber olgunlaştığını biliriz. Peki, bizler onu gerçekten doya doya yaşayabiliyor muyuz ya da hissedebiliyor muyuz? Bu sorunun cevabı bellidir aslında. İnsanlar zamanın akıp geçtiği konusunda hemfikirdir. Onların atladığı nokta şudur: Zamanı doya doya hissetmek ve onu yakalayıp onunla beraber yaşlanmak... İnsanlar bu konuda gerçekten çok başarısızdır. Çünkü günümüzde insan beyni geçmişe göre daha takıntılı bir yapıya sahiptir. Bu takıntılık oranı kişiden kişiye değişse bile... Bizler yaşadığımız olayların etkisine kapılıp geçmişte saplanıp kalabiliyoruz. Bazılarımız da bu durum gerçekten ciddi bir hal alabiliyor. İnsan hayatını bütünüyle etkileyen bir şeydir sonuç olarak güncellikten kopmak ya da geçmişte saplanıp kalmak. Zamanı yaşamak kesinlikle çok önemlidir. Bunu savunsam da ben de geçmişe dair saplantıları olan bir insanımdır. Bazen içinde bulunduğum zamanın çok daha gerisinde kalmış hissederim kendimi. İnsan beyni biraz da sürekli kötü olana saplanıp kalır. Geçmişte tesiri altında kaldığımız olaylara bakacak olursak, bu olaylardan hiçbiri iyi anılar değildir. İnsanın her şeyden önce kendine yapmış olduğu en büyük haksızlıktır geçmişte yaşamak. Sağlık açısından ele alacak olursak, ruh hastası olabilme potansiyelimizi de arttırır bir bakıma. Bu yüzden anı yaşamak kesinlikle önemlidir. Anı yaşamak demişken, gamsız insanlardan bahsetmemek olmaz. Evet, vardır çevremizde böyleleri. Sürekli görürüz onları toplumda. Bazen ayıplarız bazen de imreniriz onların bu hallerine. Ama ne olursa olsun kendini biraz da olsa düşünen insanlardır bunlar. Kötü bir olay yaşadıklarında etki altında kalmadan, sanki hiçbir şey olmamış gibi yollarına devam ederler. Bu aslında gıpta edilecek bir durumdur. Ben hiçbir zaman böyle biri olamadım. Eminim ki benim gibi birçok insan da böylelerine imrenir. İşte bu insanlar kötü şeylere takmamayı en iyi şekilde öğrenmişlerdir. Belki de içlerine atardır birçoğu yaşadığı kötü olayları. Belki de bunu yaparak öğrenmişlerdir hayata tutunmayı ve her şeyden önemlisi zamanı yaşamayı. Bilimsel açıdan incelediğimizde bir insanın ortalama ömrü ülkemiz için 75-80 civarıdır. Yani yıllarımızı geçmişe saplanıp kalarak geçirmek hayatı alır resmen bizden. Evet, acı olayların üzerinde durulmalıdır zaten bir müddet kadar; fakat bu durum sınırları zorlamamalıdır. Gereken dersi çıkarıp daha güçlü bir şekilde yola devam etmeliyiz. İnsan bunu başarabilecek türde yaratılan bir canlıdır. Değiştiremeyeceğimiz gerçeklere saplanıp kalmak yerine onları kabul edip daha güçlü bir şekilde "bugün" için yaşamalıyız. Bunu başaramadığımız takdirde hayat bizim için çekilmez olur daha önce de belirttiğim gibi. Yaşamalıyız başka çaremiz yok. Nazım Hikmet'in de dediği gibi yaşamak gerçekten şakaya gelmez. İliklerine kadar hissedeceksin yaşamayı. Ölmemek için değil yaşamak için alıp vereceksin o nefesi. Her açıdan yakalamalıyız zamanı. Sosyal, kültürel, ekonomik, siyasi yönden de zamanın gerisine düşmemeliyiz. Sadece kendimiz için değil içinde bulunduğumuz toplumu da bu ölçüde harekete geçirmeliyiz. Çünkü insan sosyal bir varlıktır ve insanlar birbirlerinden kolayca etkilenir. Toplumsal huzur, barış ve dinginlik için gereklidir anı yaşamak. Sadece bireysel açıdan değil toplumsal perspektife baktığımızda da zamanın içinde var olmanın önemini daha iyi anlayabiliyoruz. Sonuç olarak iki haneli sayıları geçmeyecek olan ömrümüzü geçmişe dair saplantı ve takıntılarımız yüzünden boşa harcamayalım; daha huzurlu ve mutlu bir gelecek için geçmişten gereken dersi çıkarıp özgüvenimizin zedelenmesine izin vermeyerek anı yaşamaya devam edelim.