Hangi Zaman?

Tipik bir Ankara sabahında ayaz, hava soğuk, çok soğuk... Üzerimdeki kat kat kıyafetler bile ısınmama yardımcı olmuyor. Nerede bu otobüs? Her zamanki geliş saatinden kırk dakika gecikti, yüzümü hissedemiyorum. Yavaş yavaş donuyorum sanırım. Sokakta çöplerimizi toplayan emekçiler donmuş bedenimi kaldırır mı acaba? Bu kadar karamsarlığa ne gerek var, alt tarafı soğuk hava işte, donmak da neymiş (?) Rüzgar iyice şiddetleniyor. Yan taraftaki büfede beklemem bu yıkık durakta beklememden daha iyi olur sanırım. Rüzgara karşı yürümek de ne zormuş. Aman Tanrım! o nasıl bir renk cümbüşü. Rengarenk kanatlarıyla Güneş'i selamlıyordu kelebek. Muhtemelen yeni açmıştı hayata gözünü, binaenaleyh ilk defa görüyordu o sarı, parlak, sıcacık ve hayat dolu küreyi. Hay aksi! Otobüste tam gelecek zamanı buldu. Yorucu sayısız dersten sonra hava kararmış ben de sabahki yolumu kullanarak evime dönüyordum. Tesadüfün de böylesi, o sabahki rengarenk kelebekle tekrar karşılaştım, Fakat bu sefer kanat çırpışlarında sabahki coşkusu yoktu. Biten tek şey gün değildi, o da farkındaydı hayatının son anlarını yaşadığını. Ne var ki elden bir şey gelmiyor, doğanın kanunu bu şekilde işliyor. Anlatmak istediğim şey kelebeğin ölümünün ne kadar acıklı olduğu değil, hayır o kadar duygusal değilim. Üstüne parmak basmak istediğim nokta, zamanın ne kadar göreceli olduğu hakkında. O gün benim için sıradan bir cuma günüydü fakat o kelebek için bütün bir hayattı. Ne var ki bunu fark ettiğim gün o kelebekle karşılaştığım gün değildi. Aylar sonra saygıdeğer bir şairin, insanın ufkunu genişleten şiirinin müzikal halini dinlediğimde fark ettim göreceliği. Fizik kitaplarından biliyordum zaten zamanın göreceli olduğunu, fakat bu konuya edebi gözle ilk defa bakıyordum. O dizeleri şu an dahi ilk günkü gibi hatırlarım... Zaman fikrini belki insanlar ortaya attı belki de Tanrı yarattı. Kim yaratmış olursa olsun, zaman bir yanılgıdan başka bir şey değildir. Zamanı 'kontrol' altına alabilmek için kullandığımız takvimler ve saatler aslında başı ve sonu görünmeyen bir okyanusta yerimizi belli etmek için kullandığımız araçlardan başka bir şey değildir. "Adına zaman dediğimiz olgu; kah duruyor, kah akıyor, kah yok oluyor. Ve insan denen canlı, ya ısrarla zamana direniyor, zamanın akıcılığını ve şeylerin gelip geçiceliğini kabul etmek istemiyor, ya da kendini zamana teslim edebiliyor da böylece hayat akıp gidiyor. " Esra PULAK. İşin kötüsü de ne biliyor musunuz? Bu yanılgıya artık çocukluktan itibaren düşülüyor. Günümüzde başarılı olmak isteyen çocuklara "zamanı kontrol etmeleri" tembihlenir. Ne var ki zamanın ne olduğu söylenmez. Göreceli olduğundan hiç bahsedilmez. Yine de bilmeden görecelik hakkında yakınırız, hem de her gün. Hani bazı anlar vardır, örneğin dersin son 10 dakikası, benim için o son saniyelerde zaman asla geçmek bilmez. Öte yandan sevdiğim biriyle iken saatlerin nasıl geçtiğini anlamam. Her iki durumda çoğu insanın gündelik hayatında karşılaştığı anlardır ve zamanın izafiliğinden yakınır ama ne olduğunu dahi bilmez. Konusunu açtığımdaysa "Fizikle falan ne işim olur ya?" savunmasıyla zamanı anlamayı bir kenara atar çoğu insan. Fakat o hakim insanlar, Nazım Hikmet, denklemlere boğulmuş, karmaşık izafiliği her yurttaşın anlayabileceği bir dille kaleme almış. Hayatım boyunca zamansızlıktan yakınmadım ve bundan gurur duyuyorum. Çünkü zamanı kendime hep düşman olarak gördüm. Varlığı kanıtlansın ya da kanıtlanmasın, o benim baki düşmanım olarak kalacaktır. Nefretimin sebebi çok basit aslında, çünkü insanım. Asla yetinmeyi bilmeyen, gözü sürekli yukarıda olan basit bir insanım. Bu nedenle bir türlü anlaşamıyorum zamanla, zaman benim için hep kısadır. Ve her geçen saniye hayatımın sonuna yaklaştığımın da farkındayım, bundan dolayı gün batımlarından da pek hoşlanmam. Her biten günün sonunda bana ayrılmış olan sona doğru bir adım attığımı hissederim. Yani, zaman benim için ileriye doğru akmaz, bir kum saati gibi sıfıra doğru yaklaşır. Zamanı akmakta olan bir nehre benzetmektense, kum saatine benzetmeyi daha yerinde buluyorum. Nitekim doğduğumuz andan itibaren zaman bizim aleyhimize çalışmaya başlıyor. İşte tam da bu sebepten ötürü zaman hakkında düşünüp zaman kaybetmektense hayatımı yaşamayı tercih ederim. " Ben içeri düştüğümden beri güneşin etrafında on kere döndü dünya Ona sorarsanız: 'Lafı bile edilmez, mikroskobik bir zaman.' Bana sorarsanız: 'On senesi ömrümün.'" Nazım Hikmet RAN