MISRALARIN BÜYÜLÜ DÜNYASI

Sanat Tarihi dersindeyim. Hocam yine resim ve heykellerin aralanmamış gizemli perdelerini aralıyor. Konu çok ilgimi çekiyor ancak gözlerim yavaş yavaş kaymaya başlıyor. Bir anda kendimi 1970'li yıllarda buluyorum. İktidarda Süleyman Demirel var. Sokaklar İspanyol paça giyip perma yaptırmış süslü bayanlar ve onlara eşlik eden bandanalı, geniş çerçeveli erkeklerle süslenmiş. Yaşanan bazı siyasi olumsuzluklara rağmen insanlar barış ve huzur içinde keyifle salınıyordu. Televizyonda Tarkan vardı. Tarkan her zamanki gibi aslında köpek olan kurduyla kötülerle savaşıyor. Filmden sıkılıyorum ve salona göz gezdirmeye başlıyorum. Sehpanın üzerinde, babamın bir hafta önce fuardan aldığı, yeni meşhur olmaya başlamış bir yazarın kitabına ilişiyor gözüm. Biraz kendimi kaybetme biraz da kendimi bulma umuduyla beni bambaşka bir dünyaya ışınlayacak kitabın sayfalarını aralıyorum. Küçük küçük dizeler dans ediyor karşımda. Onların bu eşsiz dansı karşısında ağzım açık kalıyor. Beş kelime ortalama. Beş kelime ne kadar fazla şey anlatabilir ki? Ama o beş kelime bana öyle değişik bir dünyaya giriş bileti sağlıyor ki, şaşırıp kalıyorum. Beni en çok etkileyen şiir şu oluyor: "Susmak, Bir el ki avuçlarını, Sımsıkı kapamış açmıyor. Sanki kaçırmamak için, Çoktan geçmiş bir zamanı. Bile bile kendini aldatıyor. "Hani insanlar bazen konuşmadan anlaşır ya bakışlarla, veya dilsizler işaret dilini kullanırlar; bu da aynı onun gibi, şair anlatmak istediği konuyu, bambaşka kelimelere maske takarak yansıtmış okuyucuya; bizlere. Sanki başka bir dil aracılığıyla konuşmuş; Özdemir Asafça. Gel de kaptırma kendini bu kitaba. Sayfalar su gibi akıp gitti gözlerimden, beynimden, yüreğimden. Bu basit görünümlü küçük ama kocaman dizeler beynimi son nöronuna kadar kullanmamı sağladı. Kelimelerin ardına saklanmış manalarla buluştum defalarca, sonra geçtiğim her yeni şiirde kaybettim onları. Özdemir Asaf'ı yaşadım mısralarında. Sonra gerçekten de onunla tanışma onurunu yaşamak istedim. Son şiirimi okudum ve Özdemir Asaf ile buluşma yolunda bir adım atmak üzere kendimi hazırladım. "Son isteğin nedir? Sorusu, Çok, çok kolaydır, İlk isteğin nedir? sorusundan. Çünkü, O soruyu, Kimse kimseye soramadı, Korkusundan." Babama, komşuma soruyorum, sarı sayfaları karıştırıp Özdemir Asaf'ı arıyorum ama nafile. Tam umudumu kesmişken gazetede bir haber çekiyor dikkatimi: 12 Kasım 1974 İzmir fuar alanında' Özdemir Asafın yeni şiir kitabı tanıtımı' diye Heyecandan aklımı yitiriyorum ve oraya yetişebilmek için hemen hazırlanıp sokağa çıkıyorum. Murat 124 model bir taksi bulup soluğu İzmir fuar alanında alıyorum. Özdemir Asaf'a soracak o kadar çok sorum var ki... Yansımasını anlamak istediğim onlarca şiir, asıl anlatmak istediği meseleler, o şiirleri kime yazdığı, şiirlerinin nasıl bu kadar sade ama bu kadar büyülü olduğu, şiirleri nerede ve nasıl yazdığı... Binbir soruyla fuar alanına giriyorum. Fuar alanında Özdeir Asaf'ı aramak, samanlıkta iğne aramaktan daha zor görünüyor. İçimdeki heves ve merakla koridorlara atılıyorum, kalabalığı yarıp bir kuyruğun sonuna ekleniyorum ve karşımda o'nu görüyorum. Özdemir Asaf tüm o yalınlığı ve asaletiyle karşımda. O'na doğru yürüyorum yürüyorum... Tam o sırada hocamın, 35. ve 36. sayfadan sorumlu olduğumuzu söylemesiyle irkiliyorum. İspanyol paçalı, permalı insanlar bir anda 21. yüzyıl sıradanlığında bireylere dönüşüyor. Hippiler, Tarkan, leblebi tozları, kasetler, disco modası, cin ali ve döneme ait tüm o masum ögeler silikleşti. Hayatın aurası bir anda mordan yeşile çalıyor. Önümde Özdemir Asaf'ın 'Benden Sonra Mutluluk' kitabı sere serpe uzanıyor. Hayallerimi o kitap etkilemiş olacak ki içimde hayallerimdeki o hevesle ayılıyorum. Vefatından sonra yayımlanmamış tüm şiirlerinin toplandığı bu kitap bir anda gerçek dünyadan kaçış anahtarım oluyor. Gerek sade ama bir o kadar anlamlı dizeleri gerek dizelerinin büyüleyiciliği, gerek her şiirinin bambaşka konu ve bambaşka duyguları anlatması ile bu kitapla aramda farklı bir bağ kuruluyor. Tüm o sorumluluk ve sorumlu olduğum 35. ve 36. sayfa beni beklerken rastgele bir sayfa açıyorum önce hayatımda, sonra kitabımda ve şu büyüleyici dizelerle karşılaşıyorum: "Ben her şeyi bileceğimi bilirdim de, Seni unutmasını bileceğimi, Bilmezdim. Söyledim de iyi mi oldu." Unutulmayacaksın güzel adam...