SILA ŞAHİN

Her Şeyin Bedeli "Birini sevdiğinde, onun da seni sevmesini umarsın ama..." diyor Neval, Orhan'a; Deniz'e olan tek taraflı aşkını anlatabilmek adına (Özpetek, 2016). "Sahi..." diyorum içimden sinema ekranının gergin beyaz perdesine bakarken, en az sevildiğimiz kadar sevilmek istiyoruz. Ferzan Özpetek'in aynı isimli kitabından uyarlanan İstanbul Kırmızısı filmi içimdeki sevgi anlayışını ziyadesiyle sorgulamama mahal veriyor. Sevginin karşılıksız olması gerektiği öğretisi beynimizin her bir kıvrımına ince ince işleniyor; daha sağımızla solumuzu bile tam ayırt edemezken. Hal böyleyken sevdiğimizden çok sevilme dürtüsü nereden geliyor? Sevgiye aç oluşumuzun belki de en güzel ve etkili göstergelerinden biri bu, karşımızdakinin sevgisini sorgulama güdüsü. İnsan içine sevgi tohumları serpiştirilerek yaratılmıştır benim için. Tohumları yeşertmek de kurutmak da biz insanların elinde. İstediğimiz anda, istediğimiz zamanda gün yüzüne çıkarmak da bizzat bizim kendi irademizin altında. Ancak tohumlar ve insan sevgisi bir noktada ayrılıyor aynı zamanda. Şayet bir tohum yeteri kadar sulanırsa ekildiği yerden çıkma eğilimi vardır, ancak insanda durum daha farklıdır. Sevgi gördüğümüz yer her zaman sevgimizi ilettiğimiz yer olmuyor diye düşünüyorum. Bizi besleyen sevginin kaynağı; bizim sevgi kaynağı olmak istediğimiz yere takbül etmiyor ne yazık ki... Bu sebeptendir ki sevdiği kadar sevilmez insan. Her sevgi karşılıklı olmuyor. Kimya dersinde öğrendiğim Le Chatelie prensibi geliyor aklıma, sevgi kavramını düşünürken. Prensibe göre içimizden dışarı taşan sevgi farklılaşır. Dışarıdaki sistem bunu azaltıcı etki gösterir yani bize geri dönen sevgi ilettiğimiz sevgiye eş değer değildir hiçbir zaman. Sevmek sevilmek midir peki? Büyük ölçüde hayır. Herkes tarafından sevilmez insan, sevilmesi gerekmez çünkü. Diğer türlü sevilmenin ne anlamı olurdu ki? Ancak bütün bu gerçekler sevdiğimiz kişinin bizi sevmemesi durumunda bir kabulleniş olmaktan çıkıp acı unsuruna dönüşüyor. Hele ki bu sevgi en güçlü halini alıp aşka dönüşmüşse; tek taraflılık büyük yıkımlara sebep olur. Aşk güçlü bir duygu olmanın yanı sıra tedavisi mümkün olmayan bir hastalık gibidir. Sevginin keskin doruklara ulaştığı aşk bir kere düşünce insan kalbine; orayı mesken belleyip, gitmemek üzere yerleşiyor oraya. Sonrasında platonik tabiriyle adlandırdığımız tek taraflı aşk; yine karşılıksız sevgide olduğu gibi aşık olana acı veriyor; insanın bütün bir hayatını etkiler nitelikte rol alıyor artık. Sevmek ne kadar güzelse, sevilmemek bir o kadar ezici bir etki yaratıyor. Dünyada kalan son adalet kırıntısı sevgidir benim için, sevebilmek yaşamaktır bir nevi. Sevdiğin kadar varsın. Sevdiğin kadar anlamlıdır hayat, etrafındaki her şey senin sevginle anlam ve vuku bulur. Sevgi aynı zamanda değer vermenin de bir ölçütüdür. Sevginin eşdeğeri olan değer kavramı aslında biz insanları sevilme isteğine yöneltiyor. Değer gördüğümüzü bilmek istiyoruz bu yüzden değer verdiğimiz insanların aynı şekilde belki daha fazlasıyla bizi sevip, bize değer vermesini bekliyoruz. Ne olursa olsun insan bencil bir varlık ve düşünmesi gereken bir benliği var çünkü herkes kendi hayatının merkezinde. Bu yüzden karşılıksız sevgiyi kabullenemiyoruz galiba. Bizim hayatımızda bizden daha önemli biri olmamalı, insan kendisi için yaşar ve sevdiği kadar sevilmek ister. Doğası gereği bekler bunu, böyle yaratılmıştır. Sevmek güzel şey de sevilmek bin kat daha güzel; bu güzelliği hissedebilmek adına sevmenin yanında sevilmeyi de istiyoruz. Övülmek ister insan, sevilmek ister. Hiçbir kalp karşılıksız sevgi besleyecek kadar olgun değildir bence. Enaniyetimiz buna asla izin vermez. Seviyorsak sevilmeliyiz. Sevilmek için severiz. Sadece insanları değil her unsuru karşılıklı severiz. Çiçeği severiz çünkü güzel koku yayar, kitap okumayı severiz çünkü bize büyük öğretiler kazandırır, annemizi severiz çünkü var olma 1 SILA ŞAHİN sebebimizdir. Bütün bu sebepler de aslında bir karşılıktır. Sevmek, sevilmeyi de beraberinde getirmelidir, diğer türlü sevmekten vaz geçmek gerekir. Karşılıksız sevgi gerçek var mı, mümkün olabilir mi? 2