BENİM KÜÇÜK ISSIZ ADAM

Tıpkı okuduğu romanlar gibi, izlediği filmler de insanın aklına uzun süre üzerinde düşündüren türden sorular getirebilir bazen. Akşam haberlerinde çıkan uzmanlar, psikologlar sürekli uyarırlar "Kendinizi izlediğiniz filmlere kaptırmayın" diye. Ama bu mümkün müdür? İzleyicinin birbirinden başarılı oyuncular karşısında iki saat boyunca oturup da gözlerini hiç kırpmadan oynanan senaryoya kendini adapte etmesi, elbette izleyicinin kendini oturduğu koltuktan soyutlamasına ve izlediği şeyin basit bir film olduğunu unutmasına yol açar. Kendini filmin içinde bulur ve oyuncularla oturup kalkar adeta. Onlarla birlikte düşünür. Filmin bitmesine doğru kişi hipnoterapi seansından çıkmış gibi yavaş yavaş kendine gelir. Filmin kişide yarattığı hazzın bir süre geçmesinin ardından düşünceler silsilesi usul usul beynin koridorlarında dolaşmaya başlar. Geçenlerde izlediğim "Yeni Hayat" adlı film de beynimin koridorlarına dolaşan düşünceleri adeta durmadan koşan yaramaz çocuklara dönüştürdü. Hani bazı mutsuz insanlar der ya "Yanlış zamanda veya yanlış zaman diliminde doğmuşuz" diye, işte bu cümle bana göre çok büyük bir saçmalıktır çünkü tam olarak insanın içindeki karamsarlıktan kaynaklanır. Dünyadaki yaşam sürecimiz tamamen zaman ve mekan kavramlarına göre şekillenir. Fakat insanlar zaman kavramında en ufak bir değişiklik yaratamamalarına rağmen, söz konusu mekan olduğunda sürekli hareket halindedirler. Onun için "Yanlış zamanda doğmuşum" diyen insan, ya hareket etmiyordur ya hareket etmekten yorulmuş veya bunalmıştır ya da sürekli aynı mekanlar arasında hareket ediyordur. Mesela ıssız bir adaya düşen insan aynı adaya yüz sene önce veya sonra düşmek istemez, ama adadan kaçıp gitmek ister çünkü farkın zamanda değil mekanda olmasını diler. Aslında ufak bir itirafta bulunmak isterim ki, o da yukarıda bahsettiğim filmi izlemeden önce benim de "Yanlış zamanda doğmuşum" cümlesini kullandığımdır. Devamlı aynı mekanlar arasında gidip gelmek, sürekli aynı havayı solumak, aynı fayansları saymak, aynı insanları görmek veya görmezden gelmeye çalışmak o kadar yorar ki insanı, insan artık bir süre sonra dünyada gidebileceği mekanların kısıtlı olduğunu düşünmeye başlar ve kendini aynı mekanlara hapsolmuş zanneder ve tıpkı zaman kavramını değiştiremediği gibi mekan kavramını da değiştiremeyeceğini kolaylıkla kabul eder. Bu insan kendine ıssız bir ada yaratır sonrasında. Issız adasında kendine ufak eğlenceler bulur, mutluluğu tadar ama sadece geçici bir süre için. Umutla ve özlemle ufukta yeni insanlar bekler. Beklemelidir çünkü insanın içindeki basit içgüdüler insanı buna zorlar. İnsan o ıssız adadan kaçıp gitmek ister ama bunun için hiçbir şey yapmaz, aynı zamanda da kendini adadaki yaşama olabildiğince alıştırmaya çalışır. Hatta bazen kendini bile kandırır "Ben yalnızlığı seviyorum" diye. İşte kendi kendimi böyle bir ıssız adaya düşürdüğümün farkına filmi izlerken vardım. Fark ettim ki film boyunca o oyuncunun adadan kurtulmasını dört gözle beklerken, içinde yaşadığım ıssız adadan kurtulmak için hiçbir çaba göstermiyormuşum. O oyuncu için ne kadar heyecanlanıyorsam, kendi kurtuluşum için de o kadar heyecanlanmıyormuşum. Okul ve ev arasındaki kısır döngüdeki o bunalmışlık midemi bulandırdı adeta kötü bir yemek gibi ve baharatları daha da keskinleşti filmi izlerken. Bir insan ıssız bir adada böylesine mücadele verirken benim yaptığım kendime ihanetten başka bir şey değildi. Peki gerçekten o adadan kurtulmak için ufukta bir gemi beklemem gerekiyor muydu? İnsan özünde duygusal olarak öylesine güçlü bir yaratıktır ki, kendine bir ada yaratabildiği gibi, adanın etrafındaki suyu ikiye yarabilir isterse ve yürüyüp gider tıpkı Musa Peygamber gibi. Ve hisseder gücü bütün uzuvlarında. Gözlerinin çevresini nasıl daha farklı algıladığını fark eder. Tanışılacak onlarca insan, üzerine konuşulacak yüzlerce konu ve görülmesi gereken binlerce mekan vardı ve ben daha gençliğimin baharındaydım. Hayat kimi zaman insanı zor durumlara sokabilir ve insanı mücadeleye sürükleyebilir. Mücadele hayatın her anında olmalıdır ve bu her insan için geçerlidir fakat insanın hayatın zorluklarını bahane edip kendini küçük bir kara parçasıyla sınırlandırması, adeta kendini diğer insanlardan soyutlaması gereksiz ve anlamsızdır çünkü bu insanın kendisini kandırmasından ibarettir.