İnsan Neyle Yaşar?

Mutluluk nedir? Neler sizi mutlu eder? En mutlu olduğunuz zaman ne zaman? Bu soruların cevapları kişiden kişiye değişir. Mesela, babasını çok seven küçük bir kız çacuğunun babası uzun süreli bir işten eve döndüğünde koşarak babasının boynuna sarılması küçük kızın paha biçilemez mutluluğunu gösterirken; matematiğe aşık bir matematikçinin en mutlu olduğu an ispat yaptığı andır. Bir sporcu için en büyük mutluluk kupa kaldırmakken, bir üniversiteli için kep atmaktır. Kimileri için düğünler en sevinçli zamanlar, kimileri için ise ölmek en büyük mutluluktur. Yani bence, mutluluk sevdiğimiz bir şeye ulaştığımızda elde ettiğimiz veya hissettiğimiz bir olgudur ki hepimiz aslında doğamızda bulunan bu his için yaşarız. Hayatınızı gözden geçirirseniz, herhangi bir şeyi mutlu olmak için yaptığınızı fark edebilirsiniz. Kısacası, yaptığımız her şeyin altında mutluluk, onun altında da sevgi yatar. * Bir matematikçinin dostuna söylediği bir söz (Ben gibi matematik olimpiyatçısı bir arkadaşımın muhtemelen bir dergiden fotoğrafını çektiği ve bana gönderdiği bir resim olduğu için kaynağım yok) Benim kendimi en mutlu hissettiğim zamanlar ise liseye başlayana kadar neredeyse tüm çocukluğumu beraber geçirdiğim iki candostumla beraber geçirdiğim vakitlerdi. Şimdilerde izlediğim filmler, okuduğum kitaplar, oynadığım oyunlar hatta lise yıllarımda matematikçi olduğum halde yaptığım ispatlar onlarla geçirdiğim bir dakikanın verdiği mutluluğun yanına bile yaklaşamıyor. İşte bunun sebebi birbirimizi gerçekten sevmemizdi bence. Hatta o kadar ki üçümüz de herhangi birimiz için canını verebilir derecede "candan dost"lardık. Üç silahşörlerin "Hepimiz birimiz, birimiz hepimizin için!" felsefesini hayatımıza çok iyi uyarlamıştık. Şimdi siz bizim için "Siz çıldırmışsınız!" diyebilirsiniz belki ama şu dünyadaki en mutlu kişiler çılgın olanlar değil mi? Demek ki hayatımız boyunca yaptığımız her şeyin altındaki sır, sevgi, dünyadaki en değerli şey. Oscar Wilde'nin Mürver Ağacı adlı kitabının ilk öyküsü Mutlu Prens'te, Tanrı meleklerden birine en değerli iki şeyi getirmesini emrettiğinde meleğin, birbiri için atmış, birbiri için parçalanmış ve birbirini seven iki yüreği getirmesi de benim bu düşüncemi çok güzel bir şekilde gözler önüne seriyor. Kitabına aşkın ve sevginin en değerli şey olduğunu göstererek başlayan Wilde, ikinci hikayesi Bülbül ve Gül'de sevdiği kıza bir al gül vermesi gereken ama böyle bir güle sahip olmayan bir öğrenciden ve öğrencinin bu isteğini duyan aşka değer veren bir bülbülden bahsetmiş. Bülbül bu aşk için canını vermiş fakat kız bu eşsiz sevgiyi bir mücevhere tercih etmiştir. Günümüzde de artık her şey karşılıklı ve beklentili hale geldi. Arkadaşlıklar, dostluklar hatta evlilikler bile karşılıksızlığını yitirdi. Her geçen gün farklı olaylarla sosyal medyaya damgasını vuran evlilik programları da insanların sevgi değil mal, mülk aradığı içler acısı komediler haline geldi. Sadece izlediğimiz programlar değişmedi; artık biz de karşılıksız yardımı, beklentisiz sevgiyi unuttuk. Candan Dost öyküsünde ise, Wilde'nin, "İnsanın başkaları için yaptığı iş gibi zevkli hiçbir şey yoktur!" gerçeğini anlayamaz olduk. Biz üç candostun dostluğunu diğerlerinin anlayamaması gibi, Leyla'nın aşkıyla yanıp tutuşan deli zannettiğimiz Mecnun'u da anlayamıyoruz. İnsanların gerçek mutluluğu bulamadıklarını veya hiçbir zaman yeterince mutlu olamadıklarını söylediklerini hep duymuşsunuzdur. Bunun asıl sebebi fakirlik, yalnızlık, başarısızlık ve daha sayabileceğimiz birçok şey değil, sevgisizlik ve karşılıksız sevmeyi bilmemektir. Kısacası insan sevgi ile yaşar. Aynı Tolstoy gibi Oscar Wilde de, bu kitaptaki öykülerinde bunu anlatmaya çalışmış ama tabii anlayana.