Çocukluğumuzun Dünyası Ütopya

Çocuklar hep bir an önce büyümek ister çünkü büyüyünce her şeye sahip olabileceklerini, istedikleri her şeyi yapabileceklerini düşünürler. Öyle görmüşlerdir hep. Büyükler onlardan daha çok şeye sahiptir; telefona, bilgisayara. Mesela onlar arkadaşlarıyla tek başına dışarı çıkar ama biz çocukların bazı şeyleri yapmamıza hiç izin verilmez. Ben de bunları istedim ama her çocuğun aksine kendimle çeliştim ve hiç büyümek, okula gitmek istemedim. Sanki bu dünyaya gelmeden önce bana hayatın ne kadar zor olduğunu göstermişler gibi. Tabii ki nedenini bilmiyorum, belki de küçükken hatırlamadığım bir sarsıntı yaşadım. Sanırım ebeveynlerimin yaşlarının büyük olması, bende onları kaybetme korkusu yaratmış olabilir. Belli ki anlamıştım, ben büyüdükçe onlar da yaşlanacaklardı. Bunu düşündükçe ağladığım zamanlarım oldu. Bu yüzden Emrah Serbes'in Deliduman romanında beni etkileyen daha dokuz yaşındaki Çiğdem'in kendisiydi. Bir dünya düşünün, pardon bir ütopya demeliydim. İçinde herkesin yeni doğan bir bebek kadar günahsız olduğu bir dünya olsun. Hayalinizde canlanan tablo nasıldı? Benim aklıma ilk rengarenk bir çiçek bahçesi geliyor, tertemiz havayı solumak istiyorum ve istemsiz bir şekilde gülümserken buluyorum kendimi. Ne bir günah var ortada ne de bir şüphe; oksijeni bol temiz bir bahçe gibi. Bana kalırsa işte bu huzur demek. Orada hiç düşünmeden sırtını yaslayabileceğin binlerce insan olacak mesela. Ama maalesef imkansız böyle bir dünya. İşte asıl problem de bu; para, pul, iş, aş, aşk değil dertlerimiz, güvensizlik tek problemimiz. Çocukluk da bu yüzden güzel işte; güvenmemek için bir sebebin yok. Fakat ne zaman bir oyuncağını çaldırırsan işte o zaman başlar problemler. Anlarsın ki asla sırtını dönme insanlara yoksa her an bıçaklanabilirsin. Rekabet için sen de masumiyetini kaybedersin. Büyüdükçe çoğalır bıçaklanma riskin, çünkü hırslar artar ve böylece masumiyet yok olur. İşte bu yüzden zordur yetişkin olmak, artık öğrenirsin ki her koyun kendi bacağından asılır. Yalnız geldik, yalnız gideceğiz... Demre ERTEM Hepimiz bu dünyaya çeşitli ruhlarla geldik ancak birçoğumuz hayatın akışında kendimize yer ararken benliğimizden uzaklaşıp ruhlarımızı kaybettik. Yine çocukluk da ruhların hala var olduğu küçük bir dönem, aslında kendi içinde apayrı bir dünya. Bazen çocuklara bakıp dünyanın aslında ne kadar renkli olduğunu hatırlarım. Oynadıkları oyunlardan, konuşmalarından hatta ses tonlarından bile ne kadar farklı olduklarını görürüm. Romanda Çağlar kardeşi için şu sözü söylemişti: "Bu ruhsuz dünyaya ruhunu bağışlamak için dans ediyordu." (Serbes 98). Bu bana dünyanın ruhunu uyandırmanın çocukların elinde olduğunu göstermiş oldu. Düşündüm ki eğer ben onlara bakınca benliğimi hatırlıyorsam, bunu herkes yapabilir. Ancak Çağlar'ın dediği gibi bir bağış değil bu, bence sadece bir yol gösteriş olacaktır. Hep denir ya ailelerde çocuklar evin neşesi diye, gerçekten de durum aynen öyle. Keşke bizler de ruhlarımızı kaybetmeyip onlar kadar neşeli olabilsek. Umarım bir gün bütün dünya olarak bunun bilincine varır ve içimizdeki ruhu sonsuza kadar ortaya çıkarabiliriz. Sadece bir gün olsun çocuk gibi davranın, kimseyi kırmayın ve herkese güvenin. İçinizdeki ruhu ortaya çıkardığınızda aslında dünyanın ne kadar güzel bir yer olduğunu görebilirsiniz. Aynı çizgi filmdeki bir söz gibi: "Eğer uslu bir çocuk olursanız bir gün belki siz de şirinleri görebilirsiniz." Şimdiye kadar bu sözün sadece çocukların yaramazlık yapmaması için söylendiğini düşünürdüm. Ancak şimdi farkına varıyorum ki aslında uslu derken masumluğu, şirinlerden bahsederken de dünyanın güzelliğini kastetmiş olabilirler. Hayatın kıymetini bilin. Hep çocuk kalmanız dileğiyle...