DEĞERLİ İNSAN

"Ayakkabıyı sefaletten çok sonraları tanıdım. Böyle ufuklarda mı olurmuş Allah'ım? Giyer giyer koşardım. Toprağın dostluğunda, oyuncaklar yaptım çamurdan. Tenimin rengini aldım topraktan. Sen bakma, esmerliğim sonradan!" (Kekilli) Murat Kekilli'nin "Anadolu Benim" şarkısında isyanlarla ortaya atılan bu şiir... O şarkı... Alıp götürür beni çocukluğuma. Murat Kekilli bir idoldü benim için. Dört yaşında bir çocukken o zamana kadar yaptığı şarkıların çoğunu ezbere bilirdim. Hem duygusal hem de çılgındı eserleri. En duygusal şarkıları, türküleri bile kendi üslubuyla yorumlardı ve bambaşka bir şaheser koyardı ortaya. Rock ve slow karışımı. Saz, zurna gibi Anadolu'ya özgün çalgıları ise sevemedim hayatım boyunca. Sebebi biraz trajikomik. Yaklaşık yedi saatlik memleket yolculuklarında hem midem bulanırdı virajlara gelince. Virajlı dağlarda köylü kadınlar meyve, sebze satarlardı. Bizimkiler genelde nane ve biberiye doldururlardı arabaya. Bunlar her ne kadar bagajda olsa da kokularını alırdım. Beynime işlerdi adeta. Asıl kabus ise kokular, uzun hava ve virajların birleşimiydi. Bu üçünün birleşeceğini bilirdim her uzun yolculukta. Bu yüzden uzun yolculuklardan da çekinirdim. İşte uzun havaları ve dolaylı olarak saz, zurna, klarneti sevmememin nedeni budur. Lakin Murat Kekilli sazla zurnayla eşlik edilen bu yurdum müziklerini kendi tarzıyla yorumlayıp gitar ve piyanoyla buluştururdu. Bir zamanlar türkülerin sadece böylelerine tahammül edebilirdim. Normal türküleri duyunca adeta burnuma arabaya dökülmüş süt kokusu gelirken onun yorumladıklarına o sevmediğim türkülere baktığım gözlerle bakamazdım bile. Gelgelelim Murat Kekilli'nin şarkısına. Bu şarkıyı küçük yaşlardan beri dinlerim. Toprak kokusu çağrıştırır zihnimde. Piyanistin piyanoya her dokunuşunu hissederim. Piyanisti siyah smokinine kadar hayal ederim, eldivenlerine... Öyle bir girişi var ki şarkının, dinledikçe ağlayacak gibi olurum. Aralarda da gaza getiren elektro gitar efektleri karşılar beni. Şarkıların en güzel taraflarından biri de budur. Ya beklenmedik bir efekt ya da kollarını açmış, sarılmayı bekleyen tınılar karşılar insanı. Binlerce kayıt çekebilirsiniz. İçlerinden birini seçip başkasıyla paylaştığınız an artık geri dönüşü yoktur. Bu şarkıyı bir kayıt olarak değerlendirecek olursak onu her dinlediğimde ilk zamanlardaki duygularımı yeşertebilmesini buna bağlarım. Her zaman aynı sesi aynı kalitede duymak, saniyesi saniyesine hiç değişmeyen dokunuşları dinlemek aslında zamanın içinde sıkışmış bir yüreğim olduğunu düşündürür bana. Şarkı boyutundan çıkıp da duygu ve düşünce boyutuna gelecek olursak, yukarıdaki şiirdeki yoksulluk vurgusuna değinmek isterim. Ailemin çok yoksulluk çektiği yıllara rastlamamışım ama azla yetinmesini iyi bilirim. Yoksulluk iyi bir sınanma şeklidir. Sevginin azlığı da bir yoksulluktur, eğitimin azlığı da bir yoksulluktur. Şu an anlatacaklarım ise maddi yoksullukla alakalı. Yoksulluk çeken veya çekmiş kişiyi sevilmeye değer bulurum. Çünkü çektiği yoksulluk ona dayanıklılık, olgunluk, güç yüklemiştir. Hiç yokluk görmemiş birine nazaran küçük olayları dert etme olasılığı çok düşüktür. Sahip olduklarının gelip geçici olduğunu bilir, paranın pulun bir insanın karakterinde yeri olmadığını bilir. Zenginliğin gönülden geldiğini bilir. Kaybedecek bir şeyinin olmadığının farkındadır o. Gerekirse bütün mal varlığı silinsin gönlü ferahtır. Yoksulluğu görmüş insanın erdemidir bunlar. Fakat yoksulluk anlarında zaman zaman ikileme düşmüş olabilirler. "Oysa sen öyle değilsin. Ninnilerle büyütülmüşsün. Toprağa elin değmemiş, toprakla sevişmemişsin..." (Kekilli). Yukarıdaki sözlere karşılık olarak ise yare böyle sitem vardır. İnsan, doğası gereği kendini başkalarıyla karşılaştırabilir. Oysa hak etmek kavramı ne parayla pulla olur ne de mevkiiyle. Bir insanın bir insanı hak edebilmesi için sevgi, uyum ve değer gerekir. Güya hak edilecek olan insansa zaten paraya pula bakıyorsa ondan hayır gelmez.