FLAŞLARIN BÜYÜSÜ

Çoğu zaman kendimizi, yaşanmışlıklarımızı ve anılarımızı hep sözlü bir şekilde ifade etmeye çalışırız. Peki sizce sözlü iletişim ne kadar etkili ? Bence düşündüğümüz kadar etkili ve yeterli değil. Tam da bu noktada araya fotoğraflar giriyor işte. O fotoğraftaki ufacık bir tebessüm ya da arka planda bulunan bir çiçek... En ufak bir detay sizi o zamanlara öyle bir taşır ki hayret edersiniz. Sözlü olarak karşınızdakine saatlerce anlatmaya çalıştığınız o zamandaki ruh haliniz belki de tek bir fotoğraf karesiyle her şeyi ortaya döküyordur. Ben, Kerem Görkem'in Aile Fotoğrafı adlı romanında fotoğrafların hayatımızdaki yerinin düşündüğümüzden çok daha büyük bir alana sahip olduğunu fark ettim çünkü öyle bir güce sahipler ki herkesin içinde farklı bir şeyleri uyandırıyorlar. Örneğin sabah kalkmışsınız ama etraf daha karanlık, her tarafı karla kaplı bir bahçeyle karşı karşıyasınız ve hava da buz gibi... Bunu bir fotoğraf karesi olarak hayal edin ve bir topluluğun önüne sunun; bu kareye huzurdan kasvete kadar birbiriyle çelişen birçok yorum geldiğini fark edeceksiniz. Yalnızca bir manzara fotoğrafında yaşanan bir şey değil bu, hayatımızın içinden karelerde de mutlaka karşılaşıyoruz. Bunun en büyük örneğini Kerem Görkem'in paramparça olmuş bir aileyi farklı gözlerden okuyucuya nasıl aktardığından anlayabiliriz. Hayatımızda yer almış kötü veya iyi her olayı bir filmin her sahnesindeki fotoğraf kareleri gibi düşünebiliriz. Doğdunuz andan itibaren attığınız ilk adımınızın fotoğraflanarak ölümsüzleştirildiği düşünün. Anneniz, babanız ve siz varsınız o karede ama içinde o kadar fazla şey barındırıyor ki aslında. Annenizin gözündeki ışıltıdan mutluluğu, babanızın başını ellerinin arasına almasından endişeyi ve sizde size yabancı olan ve ilk defa deneyip başardığınız bir şey için duyduğunuz şaşkınlığı gözlerinizin fal taşı gibi açılmasından anlayabilirsiniz. Böylesine mutlu ve heyecan verici olayların tüm açıklığıyla ortaya dökülmesi gibi yalnızlığın ve dağılmışlığın en iyi anlatılışı da bu karelerle oluyor maalesef. Evin küçük oğlu Can'ın, babası Haydar ve annesi Gül'ün boşanmasından ruhsal olarak etkilenmesi; evin baba Haydar'dan sonraki ikinci edebiyatçısı Bülent'in okuma ve yazma üzerine olan farklı düşünceleriyle herkesin kendini aile kavramından soyutlaması gibi. Romanda adı geçen tüm bu kahramanların içinde bulundukları durumu bir fotoğraf karesi olarak düşünürsek hepsinin farklı açılardan konuyu ele aldıklarını görebiliriz. Çerçevenin içindekinin aynı olmasına rağmen Can'ın açısından bu fotoğrafa bakıldığında bu ayrılığın ardından yaşadığı ruhsal sarsıntıyı odak olarak görmemiz mümkünken, Haydar Baba'nın gözünden bakıldığında edebiyatın hayatı şekillendiren detayların başında geldiğini kavramamız mümkün. Belki de fotoğrafların en değerlileri yaşamımızın kırılma anlarını gözler önüne serenlerdir çünkü insanların o önemli anlardaki tüm hisleri ansızın ve habersiz bir şekilde çekilen karelerdeki yüz ifadelerinde, vücut dillerinde bellidir. Her şey tüm saflığı ve masumiyetiyle apaçık ortadadır böylece o fotoğraf karesinin içinde gizlenmiş hikayeleri tüm benliğiyle keşfedebiliriz. Geçmişe dönük herhangi bir şeyi hatırlamak, tahmin edemeyeceğimiz kadar küçük ve kimine göre değersiz bir araçla mümkün olabilir elbette fakat tüm duygularımızı harekete geçiren o en önemli yardımcı aracın fotoğraflar olduğuna tüm kalbimle inandığımı söylemeliyim. Yapıtın yalnızca bir aile fotoğrafı üzerinden karakterlerin yaşam stillerine kadar inebilmesi ve hatta her birini ilgilendiren bir aile meselesinin teker teker onlarda nasıl bir etki yarattığını bir çırpıda çekip alabilmesi, herkesi fotoğraf karelerinin büyüsü hakkında düşünmeye davet eder nitelikte. Kim bilir belki de herkesin unutulmuş depo raflarında kendi hakkında hiç bilmediği bir hikayesi vardır !