İSTANBUL AŞKI MI?

O zamanlar küçüktüm. Sadece televizyondan gördüğüm kadar biliyorum dünyayı. Bütün dünyanın sadece yaşadığım yerden ibaret olmadığını kavramam da bu zamanlara tekabül ediyor sanırım. İşte o zamanlar başladı dışarıya olan merakım. Her şeyi soruyordum:Anne burası neresi? Baba burası Türkiye'de mi? Sonra da o büyülü(!) şehrin adını duydum: İstanbul. Herkes oradan bahsederken sanki İstanbul'un dünyadan başka bir yerde olduğunu zannetmiştim başlarda. Hatta şöyle bir soru sorduğumu bile hatırlıyorum sanki :'Anne büyüdüğümde İstanbul'a gidebilir miyim acaba?' Sanki cenneti arzular gibi bir çocuk umuduyla. Hayat akıp giderken bendeki bu İstanbul merakı sürekli büyüyor. Çevremde, okulda, televizyonda orada burada İstanbul'u gördüğüm zaman hemen dikiyorum kulakları o tarafa doğru. Bu merak içimde büyüye büyüye bende bir takıntı halini almaya başladı bir süre sonra. Araştırmaya başladım İstanbul'u tepeden tırnağa. İnsanların dediklerine göre İstanbul bir aşk şehriydi. Uğruna romanlar yazılıp, şiirlerin düzüldüğü cennet mekanıydı kimilerine göre İstanbul. İnsanlar sadece insana değil şehre de aşık olabiliyormuş onu anladım ya da onlar aşık olduklarını zannediyolardı. Ama bence insanların bir şehre aşık olması garip bir şey. Niye bir insan bir şehre aşık olurdu ki? Niye Denizli, Ankara, Konya gibi Anadolu'nun güzide şehirleri varken gönlü İstanbul'da takılı kalırdı bir insanın? Bence bu durum İstanbul'a verilen fazla değerin bir göstergesiydi. Nefesinin sesini kulaklarında duyamadığın, teninin sıcaklığını hissedemediğin bir varlığa nasıl aşık olabilirsin ki? Bundan dolayı bir insan bir şehre aşık olamaz eğer bir şehre illede aşık olacaksa o şehirde maşuk'u olmalı bir insanın. Bir şehirde de maşuk varsa eğer o şehre aşık olunur zaten boğazına köprüsüne bakılmadan. Bundan dolayı bence bugüne kadar yazılan yüzlerce eser İstanbul'a değil de yazanın sevdiceğine yazılmıştır. Yazarımız kitabında iki şehir örneğinde iki insanın aşkını yansıtmaya çalışmış aslında. Bunu yaparken de yönetmenlik yönünü de kullanıp adeta duygusal bir şölen yaşatıyor insanın beyninde yazarımız. Neredeyse gözlerinizin önünde olup bitiveriyor bir çırpıda kitaptaki gerçekleşen her şey. "Bizi sevdiklerimize onlar artık var olmasalar bile çözülmez bir şekilde bağlayan bir şey vardır, o da aşktır." diye bahsediyor İstanbul Kırmızısı adlı kitabında Ferzan Özpetek. Yazarın İstanbul'a karşı beslediği inanılmaz sevgisini bu cümleye bağlıyorum aslında. İstanbul'a olan sevgi yukarıda da bahsettiğim gibi şehrin güzelliğinden ya da havasından suyundan değildi aslında. Şehrin aşık olunduğu özelliği seveni sevgiliye çözülmez bir şekilde bağlamasından geliyordu . Yoksa bir insan niye aşık olsundu ki bir beton yığınına? İşte bu kısımda yazarla benim düşüncelerim çelişmeye başlıyor. O Rosso Istanbul'unda Paris ile İstanbul aşkını anlatırken ben de inadına karakterlerin aşkının yüceliğini kalbimde hissetmek istiyordum. Küçüklüğümden bugüne düşüncelerim bir şekilde değişti işte. Belki gelecekte de değişir fikirlerim İstanbul ve İstanbul aşkı hakkındaki ama şimdilik durum bu. Küçüklüğümdeki İstanbul aşkı(!) gidip yerini başka düşüncelere bıraktı. İstanbul'un ya da Prag'ın ya da Paris'in Samsun'dan ne gibi bir farkı olabilir ki düşündüğümüzde. Hem Samsun'da da deniz var illa denizsiz olmaz diyorlarsa şehir aşıkları(!). Belki bu konuda tek bir istisna olabilir o da İstanbul'da doğup büyüyenler. Belki onlar o şehrin aşığı olabilir bir şekilde. Bu aşkı da romanlarda bahsedilen şehir aşkından farklı olarak memleket sevgisi olarak adlandırabiliriz. Sonuçta buradaki sevgi de oranın taşına toprağına değil de içinde ki aileye, doğup büyünülen yere beslenen muhabbetten kaynaklanmaktadır.