MÜKEMMEL OLMAK

Mükemmel olmak mümkün müdür? Kime göre, neye göre? Babam hep "Çöpçü bile olsan, yaptığın işte en iyi olmaya çalış" der. Peki, en iyi olma yolunda her şey mübah mıdır? Cristiano Ronaldo, adı, dünyanın gelmiş geçmiş en iyi futbolcuları arasında geçen bir isim. Açıkçası benim de küçüklüğümden beri hayran olduğum biri. Bu hayranlık, sadece onun futbolculuğuna değil; gerek geçmişi, gerek karakteri, gerekse yaşam tarzı bende büyük etki yaratıyor. Seveni kadar sevmeyeni de çok var. Hatta nefret eden bile... Fakat saygı duyulması gereken bir insan olarak görüyorum onu. Onu sevmeyebilirsiniz, ama takdir etmeniz gereken bir hayatı olduğunu inkar edemezsiniz. İzleyecek film ararken, birden karşıma üstünde Ronaldo'nun olduğu film afişi çıktı. Hemen girip baktım ki belgesel niteliğinde bir film hazırlamışlar. Cristiano Ronaldo bizzat kendisi oynuyor ve gerçek hayatından kesitlerle derlenmiş bir film. Hayat hikayesini az çok biliyordum fakat onun kendi ağzından ve en yakınlarından dinlemek beni daha da çok hayran bıraktı kendine. Yetenekli, fakir bir çocuk... Başarıyı tırnaklarıyla kazıyarak yakalamış. Çocukluğundaki hayatıyla, şimdiki hayatı arasında 180 derecelik bir fark var. Ama işin en garip kısmı, o, bunu yapacağını biliyordu. Hırs, en büyük etken onun hayatında. Etrafıma bakıyordum da, gerçekten başarıyı (tabii başarının niteliği kişiden kişiye değişebilir) yakalamış insanların en büyük ortak özelliği hırslı olmaları. Ve tabii bununla paralel olarak gelen çok çalışma, disiplin ve azim. Hırs, insana doğuştan gelen bir duygu mudur, yoksa yetiştirilme tarzı ve yaşanmışlıklarla mı ilişkilidir bilemiyorum. Lakin ikinci söylediğim çok daha akla yatkın. Örneğin, ben hırslı bir insan değilim. Olmak ister miydim? Belki. Hırslı, azimli, disiplinli insanlara özenirim zaman zaman. Filmi izlediğimde Cristiano Ronaldo'ya özendiğim gibi. Ben de hep " Olduğu kadar, olmadığı kader" olgusu vardır. İtiraf etmek gerekirse, bu, kolaycılığa kaçmamdan kaynaklanıyor. Üşengeç bir insanımdır. Sabırsızımdır. Her şey hemen olsun isterim. Çabalamaktan çekinirim. En sevmediğim özelliğim bu herhalde. Hele ki bazen bir boş vermişlik gelir üstüme sormayın. "Amaan bir daha mı geleceğiz dünyaya" sloganını bağlarım dilime... Hatta şu sıralar bunu yaşıyor gibiyim. Örneğin bazı insanlar ortalamalarını yüksek tutmak için gece gündüz çalışırken, ben sadece geçer not alabilmeye razı bir pozisyondayım. Düşünüyorum da, sanırım hırslı bir insan olmamamın en büyük nedeni ailem. Rahat bir çocukluk geçirdim. Ailem, benim hep stresten uzak, kafamın rahat, içimin ferah olmasını isterdi. Hala da öyleler. Şımarık büyütülmedim ama istediğim bir şey olursa da, özellikle babam, hemen sağlardı. İyi okullara gitmek için çok yüksek puanlara ihtiyacım olmadı. Zaten dersi anlamak için sadece dinlemem yetiyordu; fazla çalışmazdım. Kibirlilik olarak algılanmasın bu söylediğim, ama gerçek böyleydi. Babam karne hediyemi daha karneme bakmadan alırdı. Ya da bisikletimin olması için hiç para biriktirmedim mesela... İşte belki de bu yüzden hırslı bir insan değilim. Bir şeyleri elde etmek için çabalamıyorum. Burada ailemi de suçlamıyorum. Ben kendi halimden mutluyum. Onlardan da çok memnumum. Bahsettiğim, insanın karakteri üzerinde ailesinin ne kadar etkin rol oynadığı. Cristiano Ronaldo istediklerini elde etmek için çabalamak zorundaydı ve içindeki hırsı bu koşullar yarattı. Fakir bir ailenin içinden, kendi yeteneğine inanarak sıyrıldı. Filmde "İnsanlar sadece kazananları hatırlar; bir tarafın iyi ya da kötü oynaması hatırlanmaz" (Ronaldo 2015) gibi bir söz söylüyor Ronaldo. Buna sonuna kadar katılıyorum. Bir işi başardığınızda, yıllar sonra bakılan şey sadece onu başarıp başaramadığınız olur; nasıl başardığınızla çoğu kişi ilgilenmez. Ya da bir şampiyonluk maçının sonunda önemli olan kimin şampiyon olduğudur; yenilen tarafın kötü oynaması değil. Sonuca odaklı yaşamak Cristiano Ronaldo'nun hayat felsefesi haline gelmiş. Kaybetmek kelimesi onun sözlüğünde yer almıyor. Ve en önemlisi hiçbir şeyin imkansız olmadığını düşünüyor. Benim kanaatimce de, eğer insan bir şeyi yapmak isterse, ama gerçekten içinden gelerek, onu başarmak için bütün engelleri yıkabileceğini düşünüyorum. Tabii burada azim anahtar kelimemiz. İnsan kendine inandıktan sonra gerisi teferruattır. Benim mükemmel olmak gibi bir amacım olmadı hiç. Bundan sonraki hayatımda da olacağını sanmıyorum. Dediğim gibi, her istediğimi çabalamadan elde edebiliyordum çocukken fakat yine de küçük şeylerle mutlu olabiliyorum. Annemle babama büyük bir minnet borcum var sanırım. Güzel bir denge içinde büyüdüğümü düşünüyorum. Son olarak da: mükemmeliyetçilik bazılarına çok yakışabilir, lakin benim için en büyük kusurdur. Melisa ÖZEL