KENDİNİ BULMAK

İnsanın dünyaya geliş amacının ne olduğunu düşünüyorsunuz? Gezmek, görmek, öğrenmek için mi buradayız? İbadet için mi buradayız? Yoksa belirli bir amaca hizmet etmeden, yalnızca olmak için mi varız? Aslında birçok cevabı var bu sorunun; kişinin yetiştiği çevreye, yaşayış tarzına ya da düşünce yapısına göre değişen. Bana göreyse dünyaya önce kendimizi tanımak, sonra toplumu güzel hale getirmek için geldik, yani bir süre önce bunu düşünüyordum. Demek istediğim; evrenin mükemmelliği, insan vücudunun ölçülü güzelliği ve daha akıl sır erdiremediğimiz birçok özellik yaşadığımız yeri mükemmel yapıyor. Biz de buraya kendimizi keşfetmek, bu sayede başta kendimize ve sonra da topluma fayda sağlayarak evrene layık birer birey olmak için geldik. Uzun süre böyle düşündüm aslında, fakat sonra düşüncelerim değişti. Çünkü kafamda oluşan bir soru vardı: İnsan kendini bulduğundan ne kadar emin olabilir? İşte bana bunu düşündüren ilk kişi Paulo Coelho idi, Aldatmak'ı okuduğumdan beri yaradılış amacımıza dair sorularıma asla mükemmel bir cevap bulamıyorum. Aslında önceden çok rahat söyleyebiliyordum amacımızı, yukarıda da söylediğim gibi. Düşünceme göre; her insan önce kendiyle barışacak, kendini keşfedecek, mutluluğa erecek ve sonra bu mutluluğu topluma ve dünyaya faydalı olmakta kullanacaktı. Fakat bir yakın arkadaşımın başından geçenler ve bu kitabı okumamla beraber, bildiğim bir gerçeğin daha çok farkına vardım: aslında kendini bulduğunu sandığında da tam olarak bulamamış olabiliyor insan. Bu düşüncemi, o arkadaşımdan kısaca bahsederek açıklamak istiyorum. Bir cumartesi sabahına, onun evden kaçma haberiyle uyandık hepimiz. Ailesi, arkadaşları, hep beraber her yerde onu aradık. Yaklaşık bir hafta sonra, ailesini ve bizleri arayıp iyi olduğunu, bize sık sık fotoğraf göndereceğini söyledi. Bir yıl boyunca hepimizin telefonlarında dünyayı gezerken fotoğrafları birikti. Mutlu olduğunu ve sonunda hayattaki amacını gerçekleştirdiğini düşünüyorduk. Fakat bir yılın sonunda geri döndüğünde, bunun kendi olmadığını, içinde bir yerlerde daha fazlası olduğunu söyledi. Şu an yurt dışında pilotluk eğitimi alıyor. İşte Coelho'nun başkarakter üzerinden anlattığı, benim de gerçekten yakınımda olan birinden gözlemlediğim, insanın kararsızlığı kafamı karıştıran. Her şeye sahip olan ama kendini henüz keşfedememiş bir insan, ne kadar uğraşırsa uğraşsın derinlerde keşfettiği kendinden memnun olmayabilir. Belki potansiyeli daha fazlayken bundan daha azıyla yetinir ve değil topluma kendine bile faydası olmaz. Hal böyle olunca, en baştan beri savunduğum "dünyaya önce kendimizi bulmaya, sonra ona layık olmaya geldik" tezi çürüyor. Çünkü hepimiz insanız ve dışarıdan ne kadar doymuş görünürsek görünelim, tatmin olmayan ruhlara sahibiz. Kendimizi bulmak için girdiğimiz yoldan asla çıkamayabiliriz, hep daha fazlasını isteyip asla doymayabiliriz. Yahut bulduğumuz ilk yola kapılıp diğer yollara geri dönmek ve bakmak ihtiyacı duymayız ve yanlış bir yöne doğru sürüklenip gideriz. Kısacası aslında kendini aramak için çok uzun bir yolu aşmalı insan ve sonunu bulduğunu zannederken çıkmaz sokağa girebilir. Özetlemem gerekirse, bana bir süre önce neden dünyada olduğumuzu sorsaydınız vereceğim cevapla, bugünkü çok farklı. Bugün sorsanız susarım mesela, çünkü önceden verdiğim cevabın biraz hayali olduğunu fark ettim. O cevabı verirken insani özellikleri tam olarak düşünmemişim, normal bir olayı düşünmemiz bile çok detaylı bir süreçken, kendimizi keşfetmemizi hafife almışım. Aldatmak kitabından başka kim ne anlar bilmiyorum, ama benim gözümü açtığı için, bende önemli bir yeri olduğunu söyleyebilirim. Varlığa olan düşüncelerimi sorgulamamı sağladı ve bana insanın kendini bulmakta geç kalmaması, yanılmaması ve bu uğurda her yolu denemesi gerektiğini öğretti. Bu süreç belki sonuçlanır, belki sonuçlanmaz, belki de yanlış sonuçlanır. Bu süreç belki de insanın dünyaya gelmesindeki amaçla alakalı değil, ama yine de kendini keşfetmek için uğraşan insan, bunun bir başarı olduğunun farkında olmalı ve bu uğraşından vazgeçmemelidir.