BABA-OĞUL İLİŞKİSİ

Ailemizle kurmuş olduğumuz ilişkiler kişiliğimizin oluşmasında çok büyük etkiye sahiptir. Doğumumuzdan itibaren aile bireylerimizle sürekli bir iletişim halindeyiz. Bizi biz yapan her türlü özelliğimizin oluşmasında , fikirlerimizde , değer verdiğimiz şeylerde geriye dönüp baktığımızda ailelerimizle kurmuş olduğumuz ilişkiler büyük pay sahibidir. Bu ilişkiler arasında en özel olanlardan biridir baba ve oğul arasındaki ilişki. "İnsanların varoluşu üzerinde babalarının etkisi nasıldır ? Çocuklar babalarıyla nasıl bir bağ kurabilir , onlara karşı nasıl duygular besler?" Bu tarz soruların cevapları Franz Kafka'nın Babaya Mektup adlı eserinden de faydalanarak verilebilir. "Bir babayla nasıl bir bağ kurulabilir?" Franz Kafka'nın kitabını okurken aklıma gelen sorulardan bir tanesi bu oldu. Kendi hayatımı da düşündüğümde; bir babayla çocuk arasındaki bağın en temel düzeyde hayranlık ve koruyuculuk üzerine inşa edildiğini düşünüyorum. Baktığımızda birçok alanda güçlü olan taraf ailede baba olarak karşımıza çıkar. Bu gücün sayesinde baba, ailede koruyucu bir görev üstlenir. Çocuklar ise bu koruyuculuk ve güç karşısında bir hayranlık duyar babalarına. Kafka'nın yazmış olduğu mektuplara dönüp baktığımızda babasına karşı hissettiği en yoğun duygunun hayranlık olduğunu düşünüyorum. Franz Kafka'nın babası Herman Kafka hayata zor şartlar altında başlamasına rağmen çalışıp çabalayarak belli bir konuma gelmiş tanınmış ve saygı duyulan biri olmayı başarmıştır. Doğal olarak çocuğundan da aynı başarıyı beklemektedir. Ancak babasının ve kendisinin sahip olduğu koşulların farklılığı ikisin de karakterlerine farklı şekilde yansımıştır. Bir tarafta zor koşullardan gelen bir baba , diğer tarafta ise rahat şartlarda büyümüş varlıklı bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelmiş bir çocuk. Kendi yaşantıma dönüp baktığımda benim ve çevremdeki birçok arkadaşımın aslında buna benzer bir durumda olduğunu söyleyebilirim. Ailelerimiz bize her türlü imkanı sağlıyor ve dolayısıyla bizden beklentileri de üst düzeyde . Bu durum bizler için büyük bir baskı ve sorumluluk oluşturuyor. Bazılarımız bu sorumluluğun bilinciyle daha fazla çabalıyor , bazılarımız ise bu baskının altında ezilerek kolay yolu seçip bu durumu görmezden gelerek hayatına devam ediyor. "Bir insan babasından neden korkar?" Ona hayranlık duyarken , ondan zarar gelmeyeceğini bilmesine rağmen hatta bazen ona karşı çok büyük bir sevgi duymasına rağmen yine de korkar. İnsan büyüdükçe, hayatta belli bir konuma geldikçe bu korku hissi zamanla azalabilir ama asla kaybolmayacağını düşünüyorum. Bu korkunun nedeni bazen ondan bir şeyler sakladığımız için, bazen onun isteklerini karşılayamacağımızı düşündüğümüz için bazen de çocukluğumuzda aşağılandığımız için oluşan yetmezlik duygusundan kaynaklanıyor. Kafka da çocukluğundan beri gelen yetmezlik duygusundan dolayı babasına karşı büyük bir korku ve öfke beslemektedir. Hatta bu korku öyle bir seviyededir ki yazılarında bile bunu hissetmek mümkün. Babasına yazmış olduğu bu uzun mektuplarda bile yeterince açık olamamıştır. Hep aralık bir kapının arkasından seslenirmişçesine yazmıştır babasına bu mektupları. "Şimdi sana yazıyla yanıt vermeye kalkıyorsam, bu yanıtta da yine pek çok boşluk kalacak, çünkü söz konusu nedeni kaleme alırken, senden duyduğum korku ve bunun yol açacağı sonuçlar sana karşı özgür davranmaktan beni alıkoyacak. "(Kafka, s. 58). Bu cümleden de anlaşılacağı üzere Franz Kafka'nın babasına karşı duyduğu korku yazmış olduğu bu mektupların arka planını oluşturmaktadır. Babalarımızın bizler üzerinde bıraktığı izler, hayatımızın her döneminde bizleri derinden etkiliyor. Franz Kafka'nın kasvetli ve boğucu havasından ötürü korku gibi bir duyguyu ele almış olsak da onların varlığı bile bizleri hayata bağlayan bir itici güç olarak hep arkamızda. Bu korku hissini yaratan unsurlardan biri de onların beklentisini karşılayamama endişesinden kaynaklanıyor zaten. Kendi yaşamıma baktığımda, başarılarımın arkasında hep ailemi mutlu etme arzusu olduğunu görebiliyorum ve bu durum benim en büyük motivasyon kaynağım. Belki doğru belki yanlış ancak onların beklentisini karşılayabilmek benim için hayattaki en büyük mutluluk. Yanımızda olsunlar veya olmasınlar hep bizleri bir yerlerden izliyorlarmış gibi yaşamımızı sürdürebildiğiniz takdirde mutluluğa ve başarıya ulaşacağımızı düşünüyorum.