Samimiyetin Peşinde Koşmak

Birçok insan gelip geçer hayatımızdan. Bazılarının gelmesiyle geçmesi arasındaki zaman dilimi fark edemeyeceğimiz kadar küçük olurken bazıları ise hiç çıkmaz hayatımızdan, sürekli yanımızda olurlar. Sevdiklerimiz deriz bu insanlara, hayatımızın değerli parçalarıdır onlar. Müzelerdeki nadide eserler gibidir bu insanlar, değerli parçaların en değerlileri. Sürekli bir arada olmak sıkılmayı getirir gibi gelir insanlara ama bu insanlarla beraber olunca zamanın nasıl geçtiği dahi anlaşılmaz. Sanırım insanların çoğu hayatında böyle birkaç kişinin olmasını ister, herkes için konuşamasam bile ben böyle birkaç kişinin olmasını istiyorum hayatımda. Ancak böyle insanlara sahip olmak da birtakım sorumlulukları yanında getiriyor. Yorucu mudur acaba bu sorumluluklar yoksa insanın içine huzur mu getirir? Çok büyük bir soru var karşımızda, yoruculuk ve huzur arasındaki büyük uçurum. Cevabı kimse için net olamaz sanırım bu sorunun, iki kavramdan da biraz biraz içerir çünkü. Yorucudur çünkü o insanların en zor anlarında dahi yanlarında olmak isteriz, kıllarına zarar gelmesin isteriz ama bunları gerçekleştirmek imkansıza yakındır, gerçekleştirememek yorar insanı. Huzurludur çünkü o insanların en zor anlarımızda dahi yanımızda olacaklarını düşünürüz, en ufak bir tehlikede bize destek olacaklarını. Eğer yorulma riskini göze alırsak böyle insanları kazanabiliriz ancak az da bir risk değildir bu, geçmişimdeki tecrübelere bakacak olursam. Bütün bu düşünceleri aklıma getiren sanat eseri Cristopher Nolan'ın Yıldızlar Arası adlı filmi oldu. Filmde Cooper'ın kutsal sayılabilecek bir görev için ailesini geride bırakıp uzaya çıkması, gerektiğinde sevdiklerimizden ayrılıp ayrılamayacağımızı sorgulattı bana. Cooper'ın kızıyla yaşadığı duygu dolu vedalaşma sahnesi bu konuda çok etkili oldu. Kızının gitmemesini istemesi, Cooper'ın kalmasını tavsiye eden ve kitaplıktan gelen mesajlar, bu mesajların filmin sonunda açıklığa kavuşması duygu yüklü öğelerdi. Sevdiklerimizden uzaklaşarak huzurlu parçadan vazgeçip sadece yorucu parçayla hayatımızı devam ettirmenin mümkün olup olmadığını sorgulamama sebep oldu çünkü Cooper'ın filmin sonunda yaşadığı zamanın içinde kaybolmuşluk ve geçmişteki kendine gönderdiği mesajlar yaptıklarının doğru olup olmaması konusunda emin olmadığının bir göstergesiydi. Sorgulamak diyorum ya aslında, cevapları çok net sorular bunlar benim için. Sevdiklerimden uzaklaşmayı göze alabileceğimi sanmıyorum. Eskiden fiziksel uzaklıkların önemli olmadığını, önemli olanın insanların birbirinin yanında hissetmesi ve gerektiğinde birbirlerine destek göstermesi gerektiğini düşünürdüm. Son zamanlarda bazı arkadaşlarımla yaşadıklarım, onları kaybetme riskiyle karşı karşıya kalmam gerçeklerin daha farklı olduğunu düşündürüyor. Aile üyelerimden bahsetmek dahi istemiyorum zira onları kaybetmenin üzüntüsünü herhangi bir insanın kaldırabileceğini düşünmüyorum. Arkadaşları kaybetmek görece daha kolay olsa bile yine de oldukça zor geliyor. Hele de paylaşılan şeyler, paylaşılanların değeri arttıkça imkansıza yaklaşır onlardan uzaklaşmak. Hatta gün gelir ki bir ikileme dönüşür bu durum, bir süre sonra insanların arası bozulur ama geçmişte paylaşılanlar yüzünden insanlar ayrılamaz ve birbirlerine zarar vermeye başlarlar. Ölü bir arkadaşlığın verdiği bir zarardır bu, annesinin karnında ölen bebeğin annesini zehirlemesi kadar masum bir zarar. Peki sonunda zarar varsa ve normal halinde bile yoruculuk içeriyorsa insanlar neden arkadaş olurlar? Bu sorunun cevabı yok sanırım, yoldan geçen birisine sorsak bir sürü klişe cevap sayar bize ama hiçbiri gerçekten cevap değildir. Neymiş efendim, insanlar toplu yaşamaya alışmış varlıklarmış, insanlar tek başlarına yaşamlarını sürdüremezlermiş. Bunlar doğru tabi ama bizim sorumuzu cevaplamıyorlar ki birçok insanla arkadaşlık dahi kurmadan hayat için gerekli olan ortaklıkları başarmak mümkün. Cevabı olmadığını söylediğim bu sorunun bana göre mantıklı olan yorumu, insanların yakın hissettiklerini yanlarında tutma istekleri. Onlarsız yaşamak da mümkün olmasına rağmen insanlar samimiyeti arıyorlar, samimiyeti buldukları insanlar için de kendilerini arkadaşlığın yoğun yükü altına koyuyorlar, en güçlü vinçlerin bile kaldırmakta sorun yaşayacağı bir yükün altına. Sanırım samimiyet vinci bu yükü kaldırmak konusunda oldukça başarılı bir araç, insanlar aslında bu aracın peşinde koşuyor. Ama unutulan bir nokta daha var ki her araç gibi samimiyet de bozulabilir ve bu durum insanların ağır yükler altında ezilmesine neden olur. Kendimden örnek vermem gerekirse, az sayıda arkadaşım olmasını tercih ediyorum. Bazı insanlara karşı çok yakın hissediyorum ve yanımda onların olmasını istiyorum. Bu insanların sayısı da belki bir elin parmaklarının sayısı kadar çünkü az ve öz arkadaşlığın, samimiyetin değerinin olduğunu düşünüyorum. Aslında bakarsanız ailemin tek çocuğu olmamdan kaynaklı bir kardeş arayışı gibi bu durum. Tabii başka arkadaşlarım da oluyor ama onlara karşı samimiyetin yükünü göstermiyorum, tanıdıklığın ötesine geçmiyor bu ilişkiler. Geçtiklerinde anlamlarını kaybediyorlar çünkü. Samimiyetin peşinde koşan insanoğlu hayatını arkadaşlarına borçlanmış olur ve bu borç da er geç ödenmek zorunda kalır. Bahsettiğim gibi, daha önce hayatımdan hiç uzaklaşmayacağını düşündüğüm arkadaşlarımın hayatımdan çıkmaları riskiyle karşı karşıya kaldım. Birçok insan da her gün yaşıyor aslında bunu. Sanırım bunun çözümü biraz daha bireysel olmak ve samimiyeti kendi içimizde bulabilmekten geliyor zira sevdiklerini kaybetmenin verdiği sıkıntı geçecek bir sıkıntı değil, paylaşılanların getirdiği vicdan azabı. Ben bundan sonraki hayatımda daha bireysel yaşama kararı aldım, diğer insanlara daha az bağımlı olma kararı ve gerçekten güvenmediğim insanlarla samimiyet kurmama kararı. Umarım sizler de hayatınızın geri kalanı için doğru kararlar verebilirsiniz.