TUTAMIYORUM ZAMANI

'Tutamıyorum Zamanı' - müzikle çok ilgim olmamasına rağmen, bu şarkıyı ne zaman duysam şarkının bu dizesi beni çok etkiler. Sanırım, zamanla ilgili bitmez tükenmez bir kavgam olduğu için. Aynı nedenle, ünlü ressam Salvador Dali'nin 'Belleğin Azminin Dağılışı' adlı eseri de bende derin etkiler bırakan bir çalışmadır. Zaman akıp gider, insanlar iyi veya kötü niyetle doğayı ve kendi icatlarını kötüye kullanır, kendisiyle aynı fikirde olmayan veya kendisine biat etmeyen insanlara bu dünyayı dar ederken, güdümüne aldıklarını da kendi çıkarları doğrultusunda insanlıktan çıkarır. Böylece yaşanası bu dünya endişelerle ve kaygılarla şekillenir. 'Anı yaşamak', 'yaşadığın andan keyif almak'- bugünlerde hepimizin ulaşmak istediği adeta 'Nirvana'. Ama benim gibi sadece gelecekteki hedeflerine ulaşmaya kitlenen; gelecek kaygısı hatta korkusuyla dolu olanlar için bu çok uzak bir duygu. Zaman akıp gidiyor ve benim elimden izlemekten başka bir şey gelmiyor. Gelecekle yapacaklarımla ilgili o kadar dolu ve kaygılıyım ki, yaşamam gereken an bir de bakmışım geçmişim oluyor. Bazen bu endişelerimin temelinde ne yatıyor diye düşünmüyor değilim? Aslında cevaplar herkes tarafından biliniyor ve tartışılıyor. Son yüzyılda insanlar her şeyin daha fazlasını istiyor, hayattan beklentilerini sürekli yükseltiyor. Bebeklikten itibaren 'projelendirilmiş' bir hayat belirleniyor. Üç yaşında İngilizce öğrenecek, beş yaşında okuma yazma öğrenecek, ilkokulda şu okula gidecek, her sene kafaya göre değişen sınavlardan birine girerek lise öğrencisi olacak ve tabii sonra üniversite sınavına yarış atı gibi hazırlanacak, binlerce deneme sınavında en yakın arkadaşlarını rakip gibi görecek, sonuçların asıldığı listelere hasetle bakacak. Devamını büyüklerim benden daha iyi biliyor. Duyduklarıma göre çok da parlak günler önümde yok. Buraya kadarki planlar programlar sadece on sekiz yaşına gelene kadar. Daha küçük bir çocukken bile, çevrendekiler senin bir yıl sonran için planlar yaparken, sen daha o zaman 'anı' yaşamaktan vazgeçiyorsun. Daha üç yaşındayken, beş yaşını, ilkokul bire giderken sekizinci sınıfın sonunda gireceğin sınavı düşünürken, içindeki çocukluk yerini endişe, korku ve strese bırakıyor. Bazıları böyle bir sistemin içinde her şeye boş vererek yitip gidiyor. Bazıları benim gibi sorumluluk duygusuyla önüne çıkan tüm engellerle başa çıkmaya çalışıyor ve ben tanımıyorum ama küçük bir azınlıkta hem bu sistemle başa çıkıyor, hem de yaşadığı andan tatmin olmayı, haz duymayı başarıyor. Bazen düşünüyorum; 'Tamam, gelecekle ilgili kurduğun tüm hayaller gerçek oldu- bunu sağlamak içinde öğrenmen gereken matematik, fizik, kimya, biyoloji ve hatta hiç ilgin ve yetin olmayan Türkçe, edebiyat gibi dersleri yedin yuttun, sonunda da iyi bir 'bilgisayar mühendisi' olarak yüksek maaşlı bir iş buldun. Evet, ilkokuldan beri hep tam puan aldığın matematik çok işine yaradı. Peki, ilkokuldan itibaren vaktin olmadığı için öğrenemediğin duyguları nerede ve nasıl öğreneceksin? Bunun bir el kitabı, test kitabı, formülü, dershanesi var mı? 'Tatmin olmak', 'rahat olmak' , bazen 'amaçsız olmak', 'havadan sudan sohbet etmek', hatta 'boş boş konuşmak', az da olsa 'kırmızı ışıkta geçmek!' ; benim de yapabileceğim şeyler mi? 18 yaşına kadar yaz tatilinde bile amaçsızca hareket etmemiş olan ben, annem- babam 'Oğlum saçmalama.' dediği halde saatin alarmıyla kalkan ben acaba gelecek planlarıma kavuşmuş olmanın keyfini çıkarabilecek miyim? Yoksa bebekliğimden beri yaşadığım toplumun beynime kodladığı gibi, amaçlarıma kavuştuğumu bile düşünmeden, o 'anın' keyfini çıkarmadan -aynı üniversite sonuçları açıklandığı gün yaptığım gibi - yerine yeni hedefler mi koymuş olacağım? Benim gibi insanları yakından tanıyanlar bilir ki, benim tarzımdaki insanların zamanla bitip bilmeyen bir kavgaları vardır. Amaçlarına ulaşmak için günlerini hep bir sonraki hedefleri için planlamışlardır. İnsanoğlunun medeniyet kisvesi altında yarattığı birçok tuzağın beni aslında yok ettiğini bilsem de, hep önümdeki hayalim, planım her neyse; gerçekleştikten sonra kesinlikle 'kendime' zaman ayıracağım desem de, Salvador Dali'nin 'Belleğin Azminin Yok Oluşu' adlı çalışmasında olduğu gibi anın ellerimin arasından kayıp gideceğinden ve onu tutamayacağımdan delice korkuyorum aslında.