Eskici Pazarı

Geleceği görmeyi değil de geçmişe yolculuk yapmayı hep istemişimdir. 1960'larda ve sonrasında 1970'lerde nasıl bir hayatım olurdu diye düşünmüşümdür. Bu merakım annem ve babamın gençlik dönemlerini dinlediğim zaman oluştu. O dönemin müzikleriyle, eşyalarıyla kısacası kültürüyle büyüsem ne kadar farklı olurdum? Biraz düşününce bile bu beni ürkütüyor çünkü iyisiyle ya da kötüsüyle kesinlikle bambaşka bir insan olurdum. Sonuçta apayrı bir kültür, bir anlayışla yetişmiş olacaktım. Böyle korkak yaklaşımıma aldanmayın. Bana geçmişe giden bir yol gösterilse hiç vakit kaybetmeden yola koyulurdum. Bir kere aklımda sürekli yankılanan şarkılar bu dönemlere ait. Üstelik en sevdiğim müzik grubu olan Chicago'nun şu an antika sayılan albümleri plak olarak daha yeni satışa çıkıyordu. Eski dönemlere ait imrendiğim bir başka şey ise kullanılan eşyalar diyebilirim. Keşke o dönemin içinde bulunabilsem dediğim zaman annem beni bir antika pazarına götürmeyi teklif etti. Ben de elimde olanla yetinmeye alışmak için kabul ettim. Eskici pazarında dolaşırken neredeyse elime geçen her eşyayı inceledim. İncelerken de kendimi geçmişte hayal ettim. Mesela plakların bulunduğu sepeti karıştırırken Chicago'nun şimdi bulunması imkansız olan plaklarına ulaşma şansım olabileceğini düşündüm. Resmen Chicago'nun Türkiye'ye yeni gelen plağını almak için dükkana koşarken hissettiğim heyecanı yaşadım. Nostaljik gramofonlara bakarken belki de buna hiç sahip olmazdım diye düşündüm. Fakat evimizde ailemize ait bir radyo olacağını biliyordum. Kim bilir kaç saat bekleyecektim radyoyu ele geçirebilmek için? Kesin yayınlanacağı gün saat başı radyonun her frekansını deneyecektim Chicago'nun yeni parçasını dinlemek için. Aklımda kurduğum birçok alternatif hayattan sadece bir tanesiydi bu. Gözümün takılan en güzel eşya daktilo oldu. Yalnızca bir daktiloya sahip olmak bu sıralar en çok istediklerimden. Tek tek tuşlarına basarken aklıma bu daktiloyu önceden kullanan kişiyi canlandırdım. Baktığım bu daktilonun çok özel olduğunu ve nadir bulunacağını söylediklerinde daha da meraklandım. Acaba daktilonun sahibi sevdiğine mektup yazmış mıydı? Ya da o daktilosunu yazılarını yayınlamak için mi kullanmıştı? Evet, biliyorum sürekli yazı yazmaktan bahsediyorum. İtiraf etmeliyim ki neredeyse her gün bir şeyler yazarım. Yazı yazmak benim için rutin yapılan bir eylem gibi olmuştur artık. Neden mi? Hep derim ki: Hislerimi veya içimden geçenleri kişilere söyleyemiyorsam biraz süsleyerek öykülerin ya da şiirlerin içine gizleyebilirim. Boş zamanlarımda en fazla vaktimi verdiğim şey yazı yazmak olduğu için o daktiloyu edinmek istedim. Hem yazarken önceki yazarı da düşünecektim belki de onunla ilgili hikayeler yazacaktım. Peki, neden bilgisayara veya defterime yazmıyorum? Önceden belirttiğim gibi eski zamanları yaşatmak isteyen bir insanım o yüzden. Masanın üstüne serilmiş fotoğraf makinaları, saatler, defterler ve birinci basım kitaplar bana dedemin evini hatırlattı. O da birinci basım kitapları, önemli günlerin gazetelerini saklardı. Artık dedemin eşyalarını depodan çıkartma vakti gelmişti. Elimizde olanın kıymetini o an anladım. Genel olarak eskici pazarında geçirdiğim o bir saat içerisinde eskiyi ve yeniyi karşılaştırdım. Bu karşılaştırma sonucunda bir kanıya vardım. Şimdi herhangi bir şeyi edinmek çok kolay bir hale gelmiş. Örneğin, o an dinlemek istediğiniz bir şarkıyı saniyesinde internetten indirebiliyorsunuz. Bunun fotoğraf çekmek istediğiniz an tek bir tuşa basmak yeterli oluyor. Bu bir rahatlık olarak gözükebilir ama bu bizi yanıltmasın. Kolay elde edilenlerin değeri zamanla azalır çünkü bir uğraş yoktur sonunda başardım diyebildiğiniz. Unutulur gider. Eskiden verilen o tatlı uğraşlar her zaman hoşuma gitmiştir. Sonuçta istediğine ulaşmak için çaba göstermek ve beklemek arzu edilenin her daim kıymetli kalmasını sağlar. Nesrin Ece Şölendil