BASKILANAN İÇGÜDÜLER

Dünyamızda her gün meydana gelen cinayetler, hırsızlıklar, tacizler insanların vahşi içgüdülerinden kaynaklanan acımasızca davranışlardır ve bunların hepsi aslında insanoğlunun doğasında vardır. Doğduğumuz günden itibaren benliğimizde olan saldırganlık eğilimi yaşımız büyüdükçe baskılanır. Örneğin çocukları ele alalım. Dört yaşındaki kardeşinizin hiçbir sebebi yokken gelip size vurduğu ya da saçınızı çektiği olmuştur. Yaşımız ilerledikçe bu davranışların yanlış olduğunu ve toplumda kabul edilmediğini görür ve onları baskılarız. Bu hisler hiçbir zaman yok olmaz, sadece derinlerde bir yerde saklanır. İçinizde uyuyan bu yaratığı serbestçe açığa çıkarmak için senede bir geceniz olsa saldırganlığınızı saklamaya çalışır mıydınız? Şimdi büyüdüğünüz, çocukluğunuzu geçirdiğiniz yeri hayal edin. Aileniz, arkadaşlarınız, komşularınızla birlikte olduğunuz güzel zamanları. O mutlu günlerin arasında öyle bir gece olsun ki ülkedeki bütün suçlar serbest ve bütün sevdikleriniz birbirinin boğazına sarılıyor. Hayal edebildiniz mi? Sizden hoşlanmayan hatta nefret eden insanların içlerindeki kini kusmak için bekledikleri bir gece olsaydı rahat uyuyabileceğinizi zannetmiyorum. Peki ya siz böyle karanlık bir gecede ne yapmayı düşünürdünüz? Bütün gece korkuyla evde oturup bir başkasının kaderinize karar vermesini mi beklerdiniz yoksa dışarı çıkıp kan tutkunuzu mu giderirdiniz? Böyle bir fırsatı kaçırır mıydınız? Sanmıyorum, siz de insansınız. Sirenler çalıp da av sezonu kapıya dayandığı zaman evden dışarı adımınızı atın, sadece eğlenmek ve kafanızı boşaltmak için elinize bir makineli ya da pompalı tüfek alın. Hareket etme yetisi olan tüm canlıları delik deşik etmek artık sizin hakkınız. Toplumumuzun bize dayatmaya çalıştığı değer yargılarını yıkmak için elinizde bir şans var, bunu kullanmaktan sakınmayın. Nefret ettiğiniz herkesten intikamınızı alın. Sizi sınıfta küçük düşüren bir arkadaşınızı, gece geç saatlere kadar yüksek sesle müzik dinleyen komşunuzu, kızınızın onaylamadığınız erkek arkadaşını bir yere not alın, arınma gecesine kadar sabredin ve gönül rahatlığıyla onlardan kurtulun. Bu gecenin sevmediğiniz kişileri ortadan kaldırmaktan başka faydaları da var. Kafanızı yastığa koyduğunuz zaman güvenle uyumak ya da sokak aralarında sizi bekleyen tehlikeli insanlar olmadığını bilerek yürümek için yılın bir gecesinden vazgeçebiliriz. Böylelikle azalan nüfus, azalan harcamalar sayesinde bir taraftan halkın refah seviyesi yükselirken, diğer taraftan işsizlik seviyesi düşer, aynı zamanda ülkenin ekonomisi kalkınır. Peki buna değer mi? Daha iyi standartlarda yaşamak için insanlığınızdan taviz verir miydiniz? Peki ya ertesi sabah aynada kendinize bakacak yüzünüz olur muydu? Sonuçları ne kadar olumlu olursa olsun ben bütün bunları yapamazdım ve çoğu insanın da bu şekilde hareket edebileceğini sanmıyorum. Böyle vahşice bir çözümün ülkede güven ortamı oluşturması ya da ekonomiyi kalkındırması önemli değil, ahlaki değerlerden vazgeçeceksek yaşamanın anlamı yok. İnsan gibi davranmayacaksak insan olmanın da anlamı yok. Böyle bir gecede hayatını kaybedenlerin tamamına yakını evsiz, fakir, korunmasız ve güçsüz insanlardan oluşacak, yani bizim gözümüzde potansiyel suçlulardan. Henüz suç işlememiş insanları kendimizden daha suçlu gördüğümüz için onları öldüreceğiz ve bunun dünyamızı daha güvenli bir yere dönüştürdüğüne inanacağız. Sağlam bir güvenlik sistemi kurduracak paramızın olması yaşamayı hak ettiğimizi göstermez. Kimin yaşayıp kimin öleceğine karar verecek kadar zeki ve irade sahibi olsaydık, Arınma Gecesi'ne ihtiyaç da duymazdık. Bu filmi izlememle birlikte daha önce hiç düşünmediğim konuları düşünmeye başladım: Suç nasıl engellenir? İçimizdeki canavarı tamamen yok etmenin bir yolu var mı? Güvenli bir dünya için nelerden vazgeçersiniz? Barış için savaşmamız mı gerekiyor?