19 KERE 365

Sonundan bağımsız bakmanız gereken kitaplardan biri Adam Strand'ın Otuz Dokuz Ölümü. Ben 19 yaşında olduğumu ve hayattan artık hiçbir şey alamadığımı, gerçek ölümü, sonrasında yaşam olma ihtimali bile olmayan ölümü istediğimi söylediğimde bana inanmadınız. Daha ne gördüğümü bile bilmediğimi, hayatın şu an gördüğümden çok daha farklı şekillere bürüneceğinden falan bahsettiniz. Adam Strand'ı okuyunca da aynı tepkiyi mi veriyorsunuz? Sadece kendimi afili bir dille ifade edemediğim için miydi iki yüzlülüğünüz? En iyi seçeneğin ölümse, değerlendirmeye çalışırsın. Aksini düşünmek aklına bile gelmez. Hem nasıl yaşayacaksın ki daha huzurlu bir seçenek karşında sana bakarken? Bir kez atlatsan o ikna edici tavrını ölümün, diğer saniye yine karşında. ' Hala geç değil' dediğini duyuyorsun sürekli. Bir saniye önce yapamadıysan, şu an yapabilirsin. Fırsatı kaçırmadın. Ölüme hayır demek işte bu yüzden zor... Kendimi dinledikçe, okudukça karar veriyorum, siz de haklısınız. Ben gerçekten Galloway kadar güzel anlatamıyorum ölüme neden ihtiyaç olduğunu. Neden ölümü her şeyden, herkesten daha çok istediğimi... Şimdilik devam edebilirsiniz o yüzden iki yüzlülüğünüze, ben ölene kadar zaten mutlu olamam. İki yüzlülüğü bırakmanızın bana ne faydası var? İlk anlattığı sahnelerden biri düşen bir insan... Etrafına bakmıyor çünkü kaybettiği tek bir şey bile olmadığını en iyi o biliyor. Adam Strand siz gram pişmanlık duymayan adamın intiharına sebep ararken araya giriyor: "İşte o adam benim!" Sebepsiz intihar mı olur diye soruyorsunuz kendinize. Neden olmasın? Siz intiharı gerçekleştirmek için gerekli cesaret ve dürüstlükten mahrumsunuz diye sizden binlerce kez masum birinin intiharında neden bel kırıcı sebepler arıyorsunuz? Gerçekten kendinize karşı dürüst olsanız, yaşamın bu halinden hiçbir zaman iyiye gitmeyeceğini bildiğinizi kendinize itiraf etseniz, siz de fazladan bir saniye yaşamazdınız bu çivisi çıkmış yuvarlağın yüzeyinde. Düşerken hiçbir şeyden vazgeçmediğinizi, hatta yaşadığınız vakitlerde ölümün sıcak kollarından vazgeçmiş olduğunuzu anlardınız birkaç saniye için... Kitabın, Amerika'nın orta batısında küçük bir kasabada geçmesi hikaye için hiçbir önem arz etmiyor aslında. Doğu Karadeniz'de geçse de aynı hisleri yaşatırdı. Ölüm'ün nihai çare oluşu ve insanlığın ölümden korkusu evrenseldir çünkü. Şu an anlamıyorsunuz. O an geldiğinde, vazgeçip tutunmayı bıraktığınızda anlayacaksınız. "Aslında çok kolaymış" diyeceksiniz. Sıkıca tutunduğunuz şeylerin ne kadar boş olduğunu anlayıp son birkaç saniyenizde pişmanlığınızda boğulacaksınız. İstedim, deneyemedim. Göz kapaklarımın arkasında dönen çarkları hissedebiliyorum, kimin yağladığını bilmesem de bazen gerçekten yavaşlayıp yeniden hızlanıyorlar. Kendi kendime onların beni ikna ettiğini düşünüyorum. Bilincimden bağımsız hareket eden çarklar... Hem benim Adam Strand gibi bir sorunum da yok. Cesaretimi bir kez toplamam yetecek. Onun gibi ölemedikçe denememe, denedikçe ölemememe gerek yok. Tek bir anlık cesaret dalgası beni istediğim her şeye kavuşturacak. Bu kitabı okumayın. Hem kısa hem hikaye gayet ilgi çekici. Kendinizi daha fazla kandırmanıza izin vermeyebilir ölüm konusunda. Sonra kitabı suçlar etrafınızda derinliği sorgulanabilir insanlar. İyi gözlerle bakmaları gereken her şeyi gözlerinin göremeyeceği yerlere saklayanlar da onlar değil mi zaten? Sizin sonunda gerçek sıcaklığa ulaştığınızı, gerçekten tüm hayallerinizin gereksizliğini anladığınızı, ölümün başından beri bilincinizin tek şansı olduğunu ben hariç kimse anlamayacak. Ben de kötü bakacağım, imrenmeden çok kıskanmayla... Kötü bir haber olur ben bile cesaret edememişken 19 kere 365 gündür, siz bir kitapla anında karar verebilirseniz. Galloway nasıl bu hikayeyi bu kadar hafif bir dille anlatabiliyor biliyor musunuz? Artık o da biliyor ölümün sandığımız kadar karanlık, korkutucu ve ağır olmadığını. Ölürseniz aklınızda bulunsun, kurtuldunuz...