PENCEREMDEKİ SÜRPRİZ

Evinde kedi veya köpek besleyenler kendilerini şanslı hissetmeliler çünkü bana göre evcil hayvanın sahibine olan sevgisi ve sadakati kıskanılması gereken bir bağdır. Bir kedinin mutluluktan mırıldaması ya da köpeğin tehlike karşısında koruma pozisyonuna geçmesi mükemmeldir ki bunları sadece yaşayanlar hissedebilirler ve bugun ben de bu duyguları yaşayabilen biriyim. Birazdan okuyacaklarınız da şanslı biri olma yolundaki hikayemdir. Ben ailenin tek çocuğuyum. Kardeşim olmadığı için de evde sürekli canım sıkılırdı. Bir ara anneme kardeş istiyorum diye baskı yaptım ama ebeveynlerimin yaşları dolayısıyla maalesef bu isteğim gerçekleşmedi. Birkaç yıl sonra da köpek diye direttim. Sevmediğinden değil ama annem köpeğin kemikleri eline değdi mi çok huylanır. Babam çalışıyordu, ben de bütün gün okuldaydım dolayısıyla ihtiyaçlarını gidermek için köpeği gezintiye çıkarma gibi birçok iş çoğunlukla anneme kalacaktı ve doğal olarak o bunu Kabul etmedi. Böylece evcil hayvan maceram başlamadan sona erdi. Büyüdüm, üniversiteyi Ankara'da kazandım. İyi anlaştığım iki arkadaşımla ev kiraladım. Sorunsuz geçen iki ay sonrasında yirmi senedir içimde ukte kalan evcil hayvan istediğimi tekrar dile getirdim ki yine hüsran... Bizden birkaç yaş büyük ve evde çoğunlukla sözü geçen üçüncü arkadaşımız kokusundan tiksindiğini söyleyince dosya yine rafa kalktı. Taa ki üçüncümüzün işi dolayısıyla tatil zamanı evde yalnız kalmaktan canı sıkılana kadar... Köpek, havlaması dolayısıyla yine elense de dikkatler kedi seçeneğindeydi. Çok yakın bir arkadaşımın hayvanlarını götürdüğü veterinerde denedim şansımı ilk önce. Ev arkadaşlarımın aksine benim amacım ırk bir kedi satın almak değildi çünkü barınaktan sahiplenmek ve onları kafesten kurtarmak daha önemliydi benim için. İkincimizin veterinerde "ben bu kediye ısınamadım, yavru istiyorum zaten almışken en iyisi olsun ırk alalım" sözüyle ben çileden çıktım ve evde ilk kavgamızı ettik çünkü beslemeyi kabul etse bile kedilerle arası pek iyi değildi yani hangi kediyi ona göstersem tepkisi hep bu olacaktı. Gece öyle bir sinirle uyudum ki sabah beni uyandırmasına bile sitemle karşılık verdim. Halbuki amacı farklıydı. "Cansu uyan ve dinle" dediğinde dışarda miyavlayan kedi sesinden bahsettiğini uyku sersemlğimi üstümden atınca fark ettim. Tesadüf mü mucize mi bilmiyorum ama penceremdeydi... Sanki bizi duyup da gelmişti... Pijamalarla hemen dışarı çıktık. Önce direndi bize gelmemek için, arabaların altına kaçtı minik yaramaz. Komşumuz, arabasının altında dolandığımızı görmüş olacak ki aşağı indi bir sorun mu var diye. Onun da yardımıyla kucağımdaydı artık. Kedi gördüğünde burnunu kıvıran ev arkadaşım bile kucağına aldığında bizimkine gösterdiği ilgi ve yüzündeki kocaman gülümseme görülmeye değerdi. Sabahın köründe, geçen gün olumsuz sonuçla ayrıldığımız, veterinere gidince onlar da şaşırdı. "İyi ki geldin yoksa ırk alacaklardı" gibi tepkileri beni daha çok mutlu etti çünkü haklılardı. Kontrollerinden sonra hemen evin yolunu tuttuk. İsimsiz kedimizle oyun oynarken zamanın nasıl geçtiğini fark etmiyorduk bile. Bu arada ismi için de internete, en sevdiklerimize ve evcil hayvan sahibi olanlara danısmayı da ihmal etmiyorduk. Günün sonunda evimizin yeni bireyi ile uyuyakaldık önümüzdeki günlerin ne getireceğini merakla beklerken... Ünlü yönetmen Lasse Hallström imzalı Hachiko filmini izleyenler başıma gelenleri okuyunca hemen onu hatırlayacaklardır. "Akita diğerlerinden özel bir köpek cinsidir ve sahibini kendi seçer." Belki benim karşıma çıkan bir akita değildi ama kesinlikle beni seçmişti. Darmadağın giden hayatımı düzene sokan ve dostlukların sadece insanlar arasında kurulmadığını öğreten küçük dostum, aramıza hoşgeldin...