ÖLÜM YAŞAMIN KAYNAĞI

"Ertesi gün hiç kimse ölmedi." Ölüm deyince bazılarımız merak eder, bazılarımız korkar, bazılarımız ise nasılsa bir gün biz de öleceğiz der. Herkesin kafasında ölüm başkadır ama kimsede güzel bir düşünceyi çağrıştırmaz. Bilinmezdir çünkü. Nereye gittiğin meçhul bir eylem, vücudun dünyada kalırken ruhuna ne olduğunu kimse söyleyemez. Çoğu kişi ölümün olmadığını düşünür. O zaman neden kazalarda ya da yaşlandığımızda birden bedenimiz ruhumuzu bırakıyor? Buna da cevapları başka bir bedende dirildiğimiz için olduğuymuş. Peki gerçekte ölüyor muyuz, ölmüyor muyuz? Aslında dünya üzerinde her şeyin zıttı olduğu gibi diriliş varsa ölüm de vardır tıpkı yazla kış, kadınla erkek, soğukla sıcağın olması gibi. Hayatımız zaten bir zıtlıklar silsilesi değil midir? Birilerimiz ölürken diğerlerimiz doğar. Bu kanun değişmez çünkü adı üstünde "kanun" . Hepimiz bu kanunun hükmüyle kum saatlerimizin dolmasını bekliyoruz. Belki en zoru budur öleceğimizi bilerek yaşıyor olmamız. Kum saatimizde ne kadar kum kaldığını bilmeden günlerimizi geçiriyoruz. Bilsek olacaklar değişir miydi? Azrail bizi ölmeden önce uyarsaydı mesela. Bize dese ki bir gün içerisinde öleceksin. Aslında bütün hayatımızı son günümüzmüş gibi yaşamalıyız. Hatta son dakikamızmış gibi. Şimdi varız fakat ya sonra... Tek telafisi olmayan şey zaman değil mi sonuçta? Öyleyse anı hissetmeliyiz ve zamanın akışını yavaşlatmalıyız ki böylece ölüm bizden uzaklaşsın. Şimdiyi yaşarsak bu mümkün olur ne geleceğe bakacaksın ne de geçmişe takılacaksın. Dün dündü , bugün bugün. Dün yarını oluşturmayacak, bugün yarını oluşturacak hatta bunun bile bir kesinliği yok çünkü yarın henüz yok ki. Diyelim ki yarının hep olduğu bir dünyadayız yani kum saatinin donduğu bir tabloyu düşünürsek, korkulan son olan ölümün hiç yaşanmayacak olması demektir bu. Başta kulağa ne kadar güzel geliyor değil mi? Ölümsüzlük... Düşünün kimse ölmüyor. Kaza yapıyorsun kanlar içindesin , hastalıktan kıvranıyorsun lakin yine de ölmüyorsun. Bir nevi doğanın kuralı yıkılıyor. Kurallar yıkılmak için değil midir? Doğurduğu sonuçlara göre değişir çünkü eğer böyle bir olay gerçekleşirse ve ölemezsek zaman durur. Ölüm yoksa aynı zamanda diriliş de olmaz. Her birimizin ebedi yaşlılığa hapsolması bizi çıkaracak olan kilidin de tuvalete atılıp sifonun çekilmesiyle eş değer olduğunu varsayarsak başta sevinen bizler bunun farkına varınca yine aynı düşünüyor olamayız. Jose Saramago'nun "Ölüm Bir Varmış Bir Yokmuş" romanında ülkelerinde ölüm insanları terk edince illegal yollardan ölüme ulaşmak için insanların mafyaya başvurduğu gibi gerçekte böyle bir şey olsa aynısının kendi ülkemizde olabileceğini düşünüyorum. Başka ülkelerde ölünebildiği için insanların sınırlara akın etmesi kadar ilgi çekici bir hikaye olamaz herhalde. Sonradan ölümün geri dönüp bizlere haber vererek canlarımızı alması da ayrı bir ironi olmaz mıydı? Ölümle yaşamak arasındaki o ince çizgi aralandığı zaman hayat amacını yitirir çünkü inanıyorum ki hepimizin dünyaya bir geliş amacı var ve bizler bu görevimizi tamamladığımız zaman dünyadan emekliye ayrılmamız gerek. Evrenin düzeni bunu gerektirir. Esasen gezegen ve yıldızlar bile buna dahildir. Onlar da bizler gibi doğar, büyür, ölür. Mesela en yakınımızdaki yıldız olan Güneş bize ısı ve ışık kaynağı olmak için var ve kıyametin kopması gerektiği zaman o da bizler gibi emekliye ayrılıp sönecek. Bu nedenler yüzünden ölüm aslında doğanın temel taşlarındandır. Domino taşı misali onu denklemden çıkarırsak tüm düzen yıkılır. Ertesi gün hiç kimsenin ölmediği bir dünya aslında herkes ölmüştür.