Ya Ölüm Olmasaydı?

Etrafta gözü yaşlı insanlar var. Hepsi tanıdıklarım. Yağan yağmur siyahlar içindeki insanların gözyaşlarına karışıyor. Etrafımda dönüyorum. Evet bir cenazedeyim. Tabuta doğru ilerliyorum insanların arasından. Tabutun başında ölen amcamın eşi. Kadın en az 10 yaş yaşlanmış gibi. Günlerce süren ağlamalarından dolayı gözleri şişmiş durumda. Onun yanında annem. Kadının ayakta durabilmesi için ona yardımcı oluyor. Ne kadar teselliler gelse de kadın sadece kocasını düşünüyor. Ona bir daha sarılamayacağını, onu bir daha göremeyeceğini düşünüyor. Kaç yıllık hayat arkadaşı ona veda etmişti. Kucaklarına bebeklerini ilk aldıkları günkü mutluluğu da beraber yaşamışlardı, amcam işten çıkarılmak zorunda olduğu zamanki zorlukları da. Hayat boyunca hep birliktelerdi ama o şimdi hayata gözlerini yummuştu. Çocukları olayın şokuyla hiçbir tepki vermemeye başlamışlardı. Ne de olsa koca çınarları, babaları, onlara veda etmişti. Bütün bunları düşünürken benim de gözümden dökülen yaş yağmurla karıştı. Kendi ölümümü düşündüm birden. Bütün sevdiklerim gelir miydi acaba? Arkamdan nasıl anarlardı beni? Annemi o kadının yerinde düşündüm. Ne hale gelirdi acaba biricik kızını toprağa verirken? Babamın ise ilk ağlaması olurdu herhalde. Benim için canını verebilecek annemin elinden hiçbir şey gelmezdi. Tanıdıklarım, tabutumun etrafında ağlayıp gömülüşümü izlerlerdi sadece. Belki de 1 ay sonra en fazla 1 yıl sonra onlar için de unutulup giderdim. Belki iyi anılırdım belki kötü. Dünyaya, arkadaşlarıma, sevdiklerime bir iz bırakabilmiş miydim acaba? Hatırlarlar mıydı beni artık etraflarında olmasam? Bütün bunları düşünürken bir gün unutulmaktan, anneme yaşatacağım acıdan, sevdiklerimi artık görememekten korktum. Ölümden korktum. Herkesin korktuğu gibi... Bu hayatın güzelliklerini, yakınlarımı hiç bırakmamak istedim. Yakınlarımın da beni ölüm denilen hüzünlü ayrılık nedeniyle bırakmamalarını istedim. Jose Saramago'nun Ölüm Bir Varmış Bir Yokmuş eserindeki karakterler gibi ölümün hiç olmamasını istedim. Peki ya dileğim kabul olsa ve ölüm artık yaşanmasa ne olur hiç düşünmüş müydüm? Evet ölmek istemiyordum. Sevdiklerimin ölmesini istemiyordum. Peki bu kadar bencil düşünebilir miydim? Bir ağaç düşünün. İlkbaharda bembeyaz çiçekleri açar. Bütün gün o ağacın güzelliğini izleyebilirsiniz hatta. Ama sonbahara doğru o büyüleyici çiçekler solmaya ve dökülmeye başlarlar aynı yapraklar gibi. Kış geçip ilkbahar başlarken yine açar çiçekler, yapraklar. Bu bir döngüdür doğadaki bütün olaylar gibi. Hayat da ağaca benzer. Ağacın gövdesi, yaşamdır. Yaprakları ise o hayata gelen insanlar. Nasıl ki hayattan besleniriz ve yaşarız, yapraklar ve çiçekler de o ağacın gövdesiyle yaşam bulurlar. Ama sonbahar geldi mi yapraklar sararmaya, çiçekler solmaya başlar, sanki ölüme yaklaşmış gibi. Sonbaharın sonlarına doğru, yapraklar bir bir ağaçtan dökülürler, ilkbaharda yeni yaprakların ağaçta oluşması için. 'Ölüm ayı' denir zaten sonbahara. Yeni yaşamlar, ölümlerin sonucunda oluşur. Ölüm olmadan o döngü sağlanmaz ve hayata devam edilemez belki de. Ölüm. İnsanların ağızlarına bile almak istemedikleri 4 harfli sözcük. Ölüm Bir Varmış Bir Yokmuş... Jose Saramago'nun kitabını isimlendirdiği gibi. Ölümün olmadığı bir dünya tasvir ediyor bu kitap. Evet, ölümü istemiyoruz ama olmazsa neler olur diye düşünüyor muyuz? Bu kitaptaki insanlar da bir günden sonra ölmüyorlar. Korktukları ölüm artık onları öldürmüyor. Ama bir süre sonra solan yapraklar gibi insan da ağaçtan yavaş yavaş yere düşmek istiyor. Onun vakti tamamlanmış, düşsün ki yerine başka yapraklar açsın o ağaçta diye düşünüyor. Biz ölümden şikayet ederken, doğanın gereği olan ölümün yokluğunun yarattığı sorunlar çıkıyor ortaya. Aynı kitabın dediği gibi: Ölüm bir varmış bir yokmuş... Biz de var oluş ve yok oluşumuz arasında hayatımızı her anıyla yaşayacağız. Tıpkı yaprağın ilkbaharda bizi görüntüsüyle büyüleyip, sonbaharda solarak yere süzülmesi gibi. Beyza Nur Ercoşkun