Şiirlerdeki Saklı Ruhlar

Şiirler, insanların ruhlarının kağıt üzerinde parçalara ayrılmış halleridir. İnsanlar çeşitli yollarla iç dünyalarını kişilere ulaştırır ve kendilerini ölümsüzleştirirler. Örneğin; bir resim ve üzerindeki her renk, kişinin o anki veya geçmişteki hissiyatlarının bir yansımasıdır. Mesela, berrak bir maviyi huzura benzetebiliriz veya bu mavinin içine çoğunlukla siyah serpilmişse o kişinin bazen umutsuzluğa kapıldığını düşünebiliriz. Elbette ve ne yazık ki, sanatçının sanat eserini kendisi kadar anlamamız imkansız olacaktır. Onu anlamamız için kişinin ruhunun bazı parçaları kendi içimizde de olmalıdır. Şiirlere dönersek eğer, bir cümlede kişinin yıllarca süren aşkını anlayabilir veya hissedebiliriz. Eğer doğru farkındalık ile şiiri okuyabilirsek, şairin kendi dünyasında derin bir yolculuğa çıkabiliriz. Bu dünyada masmavi denizlere ulaşabilir, bazen yemyeşil ovalarda koşabilir ve bazen de eşsiz bir manzaranın karşısında oturup ona eşlik edebiliriz. Şairin hayat yolunda ona kendi ruhumuzla eşlik edebiliriz ve nitekim o da size eşlik eder aslında. İstanbul'da geçirdiğim zor günlerden birinde kendimi sokaklarda buldum ve Süreyya Berfe'nin "Gidiyordu" şiiri eşlik ediyordu kaybolmuş ve bir o kadar da yalnız olan ruhuma. Eğer aşıksanız veya çok yıpratıcı bir hayatınız varsa, kendinizi o sokaklarda yürürken bulabilirsiniz. Çoğu zaman nedenini bilmeden yürümek istersiniz sanki sokaklar sizi huzura götürecekmiş gibi. Yalnızlığınızı sokaklara anlatırsınız veya terkedilmiş evlere. Sokakları sadece yalnızlığın bir temsilcisi olarak göremeyiz, nice güzelliklerle dolabilir her an. Mesela, camdan bakan tatlı bir çocuk, bir teyzenin torbasını taşıyan bir ağabey veya uzakta gördüğünüz bir çift göz. Kısaca, bazen en yakın arkadaşınız bir bedenden ziyade, soğuk taş duvarları ve sonunu bilmediğiniz sokaklar olur. Şair diyor ki; "Akşama gidiyordu, akşamın gittiği yere gidiyordu." Kadıköy'ün sakin akşamları, yani İstanbul'un uykuya dalmaya yakın olduğu zamanlar, bu sakinlik belirsiz bir bağımlılık gibi beni kendine çekerdi. Nedensiz ama içime yakın gelen bu his, bazen sokaklarda dakikalarca yürümeme neden olur, kendi içimde bir gezintiye dönüşürdü. Sanki bir meditasyon anı gibi kendi içimde dalıp gider ve hayat dolu sokaklarda, bulamadığım hayatın izlerini arardım. "Uzaklaşıyor gittikçe" dedim Süreyya Berfe'yle acılarım. Uzaklaşmasını istedim defalarca suratıma çarpan hırçın dalgalar gibi olan ve vedalarla dolu hayatın... Benimsedim bu düşünceyi, tekrarladım her seferinde "Uzaklaşıyor gittikçe". Kısacık veda anlarının içimize nasıl kazındığını ve belirsiz bir hüznün ruhumuza yayılma anını anlatan bu iki kelime özünde ne kadar da dokunaklı. Şiirlerin en güçlü sihri budur aslında, iki kelimeye bir dünya sığdırabilirsiniz. Geçmişte hepimiz bırakılmış ve gecenin hükmettiği siyah denizine atılmışızdır. Soğuk su bedenimize her çarptığında daha da güçlenmişizdir ama bir o kadar da yara izi bırakmıştır ruhumuzda. Kalp artık kolay kolay sevemez olmuş, çocukluğun getirdiği saflıktan uzaklaşmışızdır. Süreyya Berfe diyor ki; "azalıyor zaman. Rüzgardı alıp başını giden, hep rüzgar, yaz kış gece, gündüz rahat bırakmadı." Rüzgar, bana önceden zor kişiliği olan karşılaştığım kişileri ve böyle kişilerin hayatımızı nasıl savurup da temelinden yaralayabileceğini anlatıyor sanki. Öfkesinin, sevgisinin üstünü örttüğü ve gururun ise gözünü kör ettiği ve en kötüsü bunlara rağmen vazgeçemediğiniz kişiliklerdir bunlar. Bazı insanların sık sık değişen ruh hallerinin aslında kendilerini hala bulamamış kişiler olduğunu düşünür ve onları asla gerçek anlamda mutlu edemeyeceğimize inanırım. Bazen kalbiniz bu gerçeği ne kadar kabul edemese de gerçeklerin kaçınılmaz olduğu kesindir. İnsan buna rağmen, o bir çift gözde vazgeçmeden bir umut tanesi arar. İnsan ne kadar meraklıdır hayal edilmesi bile uzak olan umutlara. Ruhumuz ve bedenimiz gerçekleri kabul ettiğinde ise geride sadece saf acı kalır. Kalbimize kazınmış olan acıları, ne yazın nice çiçeklerle dolu günler veya kışın etrafı saran saf beyaz örtüsü, ne de en güzel yıldızlarla dolu bir gece unutmamızı sağlayabilir. Bir süre sonra tek panzehrin zaman olduğunu anlarsınız ve anılar unutulmaya başladığında, o zaman o gecelerdeki yıldızlar yeniden parlar sizin için, çiçekler yeniden güzel kokmaya başlar ve beyaz örtü gözünüzü yeniden kamaştırır. Artık yaşıyorum diyebilirsiniz, yeniden. Şiirler bazen sizi kendinize yaklaştıran ve hatta içinizi dökebileceğiniz en yakın dostunuz olur. İnsanın kendi iç dünyasından daha büyük bir zenginliği var mıdır ki? En sıradan bir sabah bile bir kahvenin eşliğinde sihirli sözcüklerin sayfalarda ölümsüzleşmesine neden olabilir. İnsan kendini dinlemeyi bildiğinde ruhu oluşturan her tanenin bir dünya olduğunu anlayacaktır. Her dünya ise, sizin için bir serüven. Bu kısacık iki tane şiirden bile kocaman bir dünya çıkarabiliriz. Gidenler her zaman olacak ve zamanın kısalığı size ilham kaynağı olmalıdır. Çünkü her rüzgar birbirinden farklı eser ve her biri farklı bir şekilde vurur bedeninize. Bazıları kalbinizin tam ortasına ve nefesinize değer. Zaman ise tek düşmanınız olur.