YALNIZLIGIN DEGERI

Yalnız Kadınlar Arasında... Bu kitabı ilk fark ettiğimde bir kitapçıda zaman öldürüyordum. Başlığı direkt dikkatimi çekmişti ayni zamanda uzun suredir kitap okumadığımı fark etmiştim. Oysaki küçüklüğümden beri kitap okumayı çok severdim. Beni içine alırdı kitaplar kendi dünyamı bırakıp onların dünyasına geçiş yapardım, onlar yerine düşünür, onlar yerine hareket ederdim. Adeta bir çocuğun çizgi filme kendini kaptırması gibi ben de kendimi kitaplara kaptırırdım. Peki son zamanlarda neden okumak gelmiyordu içimden? Bu düşünceler kafamda dolaşırken kitabi elime alıp çoktan okumaya başlamış olduğumu fark ettim. Bu kitapta beni çeken bir şeyler vardı, bunu bulmaya karar verdim. Kitabi aldığım gibi okumaya başladım. Yazarı Cesare Pavese'di, iyi bildiğim bir İtalyan yazardı. Kitaplarında genel olarak kendi hayatından noktalara yer verirdi ve tema olarak genelde ölümü, yalnızlığı ve gerçekliği islerdi. Yalnız Kadınlar Kitabında ise Roma'dan, doğduğu şehir olan Torino'ya geri donen Clelia'nin iç dünyasını realistik bir açıdan ele almıştı. Kitabi okudukça notlar alıyordum, Clelia'nin kullandığı cümleler bana beni hatırlatıyordu, hayatımda eksik olduğunu düşündüğüm düşüncelere yer veriyordu. Her sayfada "evet evet çok haklı !" diyordum içimden, beni mutlu ediyordu kitaplarda kendimi bulmak. "Konuşmanın bir ise yaramadığını anladıkça daha fazla konuşur olmuştum."(10) cümlesi o kadar doğruydu ki... Her zaman kendimi susturmak istediğimde susturmamıştım çünkü sonu gelmeyecek gibi konuşuyordum, anlamsızca... Sadece benim için değil çoğu insan için gerçek olduğunu düşündüğüm bir cümleydi bu. Hoş Clelia da ayni şekilde düşünüyordu. Clelia çok küçükken babasını kaybeden masum küçük bir kızdı ancak o zamandan beri babasına bağlandığı gibi kimseye bağlanmamaya karar vermişti, hep yalnız olmak istemişti , yalnız ve güçlü. İstediğini elde etmişti... "Telefon çaldı . Küvetten çıkmadım. çünkü sigaramla birlikte mutluydum ve büyük bir olasılıkla, artik gerilerde kalan o gece ilk kez kendi kendime, bir şey yapmak, yasamda bir şey elde etmek istiyorsam, kimseye bu münasebetsiz babaya bağlandığım gibi bağlanmamaya, kimseye bağımlı olmamaya söz verdiğimi düşünüyordum. Başarmıştım bunu ve simdi tek keyfim bu suya gömülmek ve telefonu açmamaktı."(11) Clelia'nin bu cümleleri bana neden her zaman yalnız olmak istediğimi tanımlıyordu. Tek başına yaptığın en küçük aktivitenin bile sana mutluluk vermesi, yalnızlığın en güzel tanımı. Yalnızlık demişken; her insanın ruh gibi, beden gibi ona bahşedilmiş bir yalnızlığı bulunur ve her insanın yalnızlığı keşfedilmeyi bekler sahibi tarafından. Yalnızlığı yakalamak ve öncesinde o allak bullak olmuş hislerin altında durmadan yalnızlığa ulaşma çabası ömründe bir kez kat edeceği bir yoldur insanın. Kimisi çoğalarak yalnızlaşır, kimisi dünyadan elini eteğini çekmeye çalışarak arar bu hazineyi. Clelia için bu çetrefilli konunun kapısını aralayacak anahtar; küvette sigarasının dumanı izlemek, belki de telefonu açmayarak insandan kaçmaktı. Clelia dünyadan bir adım daha uzaklaşarak yalnızlığın o karanlık mahsenine inmeyi dilemiş, denemiştir. Peki benim için neydi yalnızlık? Belki bir durakta otobüsü bekleyen tek kadın olmak, belki büyük bir meydanda akıp giden kalabalığa karışıp kendi derin düşüncelerimle boğaz boğaza cebelleşmek ve belki de kendini öldürmeye karar vermiş bir adamın, kafasını çevirip göz ucuyla arkasına baktığında onu engellemeye çalışacak bir insanın varlığını görememesidir. Yalnızlık... Zamansız öldürülmüş bir ejderin kanı gibi içinde köpürdüğü vakit yalnızlaşır insan. Bir insana, bir eşyaya ancak özlem, nefret gibi net çizgileri olan duygular hissedilebilir. Bir kişinin yokluğunda küstahça ağzımıza aldığımız o derin sözcük kullanıldıkça lekelenir, lekelendikçe sığlaşır. Yalnızlık kimisine göre bir dost, bir hayat arkadaşıdır ve bu dostluğu yakalamış bir insan bu durumu yadırgamaz aksine kendini mutlu bile hissedebilir. Clelia Torino'ya geldiğinde otele yerleşmişti, amacı Torino'da büyüdüğü sokakta bir terzi dükkanı açmak ve on alti yaşındayken kaçıp gittiği yere görkemli bir giriş yapmaktı. Bazen hayatta her şey istediğimiz gibi gitmez, Clelia'nin da isler beklediği gibi olmamıştı. Tanıdığı herkes gitmiş, yaşlanmış ya da ölmüştü. Ama Clelai'nin tahmin etmediği bir şey vardı, her ne kadar insanların hayatına burnunu sokmayı ve sokulmasını sevmese de bu sefer kendisi yapmıştı. İlk gün otele geldiğinde karşısındaki odada bir kız intihara girişmişti; Rosetta... Rosetta'yla kuracağı arkadaşlık ilişkisini anlamayacaktı, benim için de öyleydi, anlamamıştım, her şey çok spontane gelişiyordu oysaki ana fikir o kadar barizdi ki elimdeki anahtarı çantanın içinde bulamıyor gibiydim. Rosetta, gösterişten kaçmak isteyen küçük yasta bütün zenginlikten bıkan, arkadaşı olmasına rağmen tek gecelik yaşadığı bir ilişkiden sonra kırılan ve yalnız hisseden bir kızdı. Clelia onu anlayan tek insandı, Clelia Rosetta'nin yeniden neler yapabileceğini öngörse de bunu engellemek için ne yapacağını bilemiyordu. Olan olmuştu elbette, kitabin sonunda Rosetta yine canına kıymıştı... Yine bir otel odasında... Bu sonu beklemiyordum, her ne kadar klişe sayılabilecek bir sona sahip olsa da Rosetta'nin Clelia'yla kurduğu arkadaşlık ilişkisi yine de Rosetta'ya yetmemişti. O anda kafamda simsek çarpmıştı, o bir turlu göremediğim o basit ana fikri anlamıştım sonunda. Her şey apaçıktı, kitabin başından beri bahsedilen şey kitabin sonunda yine bize sunuluyordu; bağımlılık duygusu. Eğer Rosetta birilerine bağımlı olarak yasamak yerine, Clelia gibi en başından beri kimseye bağımlı olmadan yaşamayı göze alabilseydi belki bunları hiç yaşamayacaktı. İnsana yalnızlığın sahip olabileceği en değerli şey olduğunu gösteriyordu bu kitap. O zaman anladım bu kitaptaki beni çeken şeyin ne olduğunu. İnsan önce kendini sevmeliydi, yalnızlığıyla mutlu olmayı öğrenmeliydi, sonra da başkalarıyla. DILAN DAĞLI