Ne Tuhaf, Çay İçelim mi?

Değer verdiğimiz sözcüklere neye göre o değeri vermeyi uygun görürüz ya da bir sözcüğün bizim için gerçekteki karşılığından daha fazla şey ifade ettiği olmamış mıdır hiç; aynı sözcük başkaları için sadece sıradan bir şeyken. Bazen de tam tersine tanık olmanın kaçınılmaz olduğunu görürüz, hayatımızda isimleriyle yer alan şeylerin artık bir boşluğa hükmediyor olması ve öylece bildiğimiz bir sözcük olarak zihnimizde kalıp gitmesi, unutulmaya yüz tutmuş olmasına da gerek yok, bu her gün kullandığımız ama ne olduğundan bir haber olduğumuz, varlığının bizim için hiçbir öneminin olmadığı herhangi bir sözcük de olabilir, tıpkı her gün arasında yürüdüğümüz, karşılaştığımız insanların yüzüne gülümsemeye bile tenezzül etmediğimiz insanlar gibi. Bunlar hep aklımıza düşüp beliriveren sorulardır bazı günlerin ortasında, aslında hep duyduğumuz o kelimenin bir an da gerçekte neyi ifade ettiğini unuttuğumuz anlarda. Sabahattin Kudret Aksal sanki bir şiiriyle öyle bir cevap veriyor ki bu sorularımıza sonrasında tatlı sıcak bir yaz gününde serin dalgaların hakim olduğu bir denize atlamaktan farklı hissettirmiyor bize, zaten bunu yapabilmek bu insanları şair yapmıyor mu diye de azarlıyorsunuz kendinizi bu yargılarınızdan sonra. Bir kelimenin bizim için farkında olmasak da neleri ifade ettiğini ve ne kadar değerlenmiş olduğunu görünce "Ne tuhaf!" diyoruz ya bu o şiirin adı oluyor. Sonra şair şaşırmaya devam ediyor, biz de ona inanarak, güvenerek okumaya devam ediyoruz şiiri, "... ömrümün sonuna kadar Kelimelerle yaşamam Ağaçtan çok ağaç sözünü Denizden çok deniz sözünü sevmem" Fark ediyoruz ki hayatımızda ağaçlardan çok 'ağaç' sözcüğü, denizden çok 'deniz' sözcüğü yer alır olmuş. Belki bir ağaca, bir denize bakınca hissetmediğimiz şeyleri, ağaç sözcüğünü, deniz sözcüğünü duyunca hissediyoruz, özellikle bu bir şiirin içerisindeyse nasıl da kelimelerin kendisini aşıp gittiğini daha açık bir şekilde görebiliyoruz. Bunda bir yanlışlık mı var yoksa diye düşünmeden edemiyoruz, kelimelere yüklediğimiz anlamların gerçekleri böyle açık ara farkla geçtiğini görünce. Sonra, "Halbuki bir sabah erken uyanınca, Balkona çıkmak da güzel" diyor şair, biz de sanki o sabahtan, o balkonda içimize bir oh çekmiş gibi, bir huzur kaplıyor içimizi, sanki öncesinde hiçbir soruyla boğuşmamış gibi hissedip bunun yaşam olduğunu keşfediyoruz. Kelimelere verdiğimiz o değer hep yaşıyor olmaktan geliyor. Mesela bir arkadaşımıza "Çay içelim mi?" diye soruyoruz, burada asıl yapmak istediğimiz şeyin çay içmek değil de, onunla muhabbet etmek veya zaman geçirmek istediğimiz olduğunu hiç söylemesek de çoğu kişi bunu bilir. Bu yüzden "Çay içelim mi?" sorusunun değeri gerçekten büyük bir kitle için özünden farklıdır. Sözcüklere verdiğimiz değer çoğu zaman o sözcükle yaşamın ne kadar çok mutlu anını yakalamışsak o kadar artıyor, örneğin çaya verdiğimiz değer birlikte içtiğimiz arkadaşımızla geçirdiğimiz zamandaki hoşnutluğumuz ve mutluluğumuz ile doğru orantıda değişiyor belki de, bir süre sonra da çayın kendisi değil çay sözcüğünü daha değerli bulup seviyoruz. Ve yine aynı şekilde sevdiğimiz insanların isimlerini değerli buluşumuz, her duyuşumuzda mutlu oluşumuz o insanlarla birlikte paylaştığımız mutlu güzel anlardan gelirken, sevmediğimiz kişilerin isimlerinden hoşlanmayışımız, anlam yüklemek istemeyişimiz onlarla geçirmiş olduğumuz kötü ve mutsuz anlardan gelir. Sevdiğimiz arkadaşlarımızı seçmemiz gibi yaşamımızı paylaştığımız sözcükleri de biz seçiyoruz. Sevdiğimiz bir hissi ve anı bulunca o an ne kadar mutluysak hemen o mutluluğumuzu yaptığımız şeye bizi sürüklemiş olan sözcüklere yüklüyoruz ve o sözcükler bizim için değerleniyorlar. Ve bazı şairler onlardan şiir yapıyor, e biz de okuyup, halbuki hep hayatımızdaki sözcüklere "Ne tuhaf!" diyoruz. Damla İrem Kılınç