FARKLILIK

Yağmurlu bir sonbahar günüydü. Gökyüzünde grinin tonları birbirine karışmış sanki ahenkle dans ediyordu. Bende bu griliğin içerisinde kaybolmuş hayal aleminde kendime bir yer bulmuştum. Geleceğe dair düşünceler geçiyordu kafamdan. Bulanık ve kesik kesikti düşüncelerim, birarada tutamıyordum onları. Odaklanmak istiyordum ama sanki bir his beni içine çekiyordu, uyanmam gerekiyordu. Birden o kapıldığım hisle gözlerimi açtım ve hafif aydınlığa doğru çevirdim yüzümü. Pencereden geliyordu bu aydınlık ama bir o kadar az ve soluktu. Bu soluk aydınlığın içine bakarken penceredeki su damlaları gözüme çarptı. Sayıları çok fazlaydı ama her bir damlanın sanki bir ruhu vardı. Çok asildiler. O kadar saf ve duruydu bedenleri. Sanki insan ruhunun aradığı mutluluk ve durgunluk gibi... O an, ruhumun da bir durgunluk, mutluluk arayışında olduğunu hissettim. Ruhum, bir içsel durgunluğun arayışı içindeydi. Bir an oturdum ve ruhumun ne istediğini anlamaya çalıştım. Kendi kendine yeni bir şey bul, bir şey öğren diyordu. Farklılık yarat ve kendini aydınlat diyordu. Ama kendine saklama sonra insanlara da anlat, herkes öğrensin ve anlamaya çalışsın diyordu. Ruhum bu hislerle boğuşurken elim aniden rafta duran kitabı aldı. Bu kitabın nerden geldiğini, kimin alıp rafa koyduğunu bilmiyordum. Sadece hislerim ve ruhum beni bu kitaba yöneltti. Kapağın üstünde sarı saçlı tatlı bir çocuk vardı ve Elveda Otisim yazıyordu büyük harflerle. Elimde tuttuğum bu kitabın hayatımı bu denli değiştireceğine inanmazdım. Hayatım değişti çünkü kitabı okuduktan sonra anladım, yalnızlığın ve farklılığın ne olduğunu. Çok özel ve değerli olduğumu bildiğim halde, insanların beni görmezden geldiğini ve beni dışladıklarını hissettim. Sadece herkes gibi olmadığım için, onlar gibi düşünmediğim için dışlandım. Herkese yabancıydım. Sanki vücümdaki her organ fonksiyonunu kaybetmişti ve ben nefes alamıyordum. Nefes alamıyordum çünkü ben yaşamıyordum ve farklıydım. Çevremde kimse yoktu beni anlayan, belki biraz annem ve babam, o da onların çocukları olduğum için zorunlu olarak sevmeye ve anlamaya çalışıyorlardı. Ama hey! Ben burdayım! Bedenim bir bütün ve aklım hiç olmadığı kadar yerinde. Benim de düşüncelerim, hislerim, sevgilerim, özlemlerim, hedeflerim ve başarabileceğim şeyler var. Bu hayata benimde bir gelme amacım var. Biraz farklılığım dışında... Bende yaşıyorum ve nefes alabiliyorum. Özgür bırakın ruhumu bende farklılığımla yaşayabileyim, fark edin, kabullenin ve sevin beni. İşte bu iyileştirecek bedenimi. İşte bu özgür kılacak bedenimi. Sizin gibi kanatlarımla uçabileceğim. İstediğim yere... Sonsuzluğa... Kendinize benzetmeye çalışmayın beni. Benzeyemem size, sizin gibi hissedemem ben, ruhum böyle. Ama fark edebilirseniz içimdeki o farklı beni belki sevebilirsiniz, anlayamasanızda yanımda olursunuz. Belki bir şeyler yapmak istersiniz benim mutluluğum için. Canıma can katar, yaşama amacımı pekiştirirsiniz. Aynı yeni bir çiçek alındığında ona ilk can suyunu vermek gibi, ona yeniden hayat vermek ve ömrünün uzun olmasını dilemek gibi. Belki de tek beklediğim şey, biraz anlayış ve empati. Beni toplumdan uzak tutmayın. Sosyalleşmem ve insanlarla iletişim kurmam için bana biraz zaman verin. O zaman göreceksiniz o kadar da kötü değilim. Yapabileceklerim var. Yeteneklerimi sunmama izin verin. Hatta size farklı gelen taraflarımın, aslında benim yeteneklerimi ortaya çıkardığını görün. Yapabileceklerim doğrultusunda, kendi hayatımı yaşamama izin verin. Bana güvenin, sevgiyle her şeyin üstesinden gelebilirim. Hatta beklemediğiniz kadar iyi olabilirim. O kadar ki, insanların yaralarını sarabilcek hale gelip, onların yanında durabilirim saatlerce. Çünkü aslında içimde kocaman bir sevgi ve taze duygular var. Beni farklılığımla kabul edin! Kitap bitmişti artık. Ben karakterle özdeşmiş ve onun sesi olmuştum hiç fark etmeden. Yavaşta gözümü kapadım ve derin bir uykuya daldım.