ARZU KÖKLERİNİ SALIYOR BENLİKTE

Arzuların... O kimsenin, kendinin bile müdahale edemediğin saf, tutkulu arzuların... Nasıl da benliğini ele geçiriyor değil mi? Nasıl fikirlerini, hislerini hatta mimiklerini yönetiyor. Arzularınla mı benliğini buluyorsun yoksa olmak istediğin kişi mi oluyorsun; yaşamak istediğin şekilde mi yaşıyorsun arzularınla? Muhtaç hissediyor musun kendini ona karşı zaman zaman ve pişmanlık duyuyor musun bundan sonrasında? Evetse cevabın ya da diyemiyorsan ki gözlerini kırpmadan, ben arzularımla, isteklerimle varım, o zaman benliğin derin kuyularda dolanıyor ve sen o kuyuda boğuluyorsun demektir. Doğuştan gelen bir duygudur arzu aslında. İlk defa annesinin karnından dünyaya gözünü açan bebeğin feryat figan ağlayışında, beş yaşındaki çocuğun değer verdiği birinin tebessüm bile etse kendisine değer verildiğini hissedişinde, on yaşındaki çocuğun ona fikri sorulduğundaki gururlanışında, on beş yaşındaki Bob'un bir ihtiyaç gibi aradığı "aşk" kavramında, Edgar'ın kandırıldığını anladığındaki intikam alma hırsıyla dolmasında, hepsinde ama hepsinde arzu yatıyor bir fişek gibi. O bir fişek, koca bir havai fişeğe neden oluyor sonra. Bütün duyguları tetikliyor çünkü, kendini sorgulatıyor insana: "Bu ben miyim gerçekten?" ve kaçmaya çalışıyorsun sonra. Ama boşuna, kendinden nasıl kaçmayı düşünüyorsun ki? Arzuların ve daha birçok hissin seni sen yaparken, sen nasıl benliğinden bir parçayı atıp savurabileceksin bir köşeye? Evet, seni her zaman iyi yöne sürüklemiyor belki ama sürüklediği yerde de gösteriyor, öğretiyor sana benliğinle nasıl savaşacağını. Savaşmak derken ona düşman gözüyle bakmak değil, bilakis sarmalanmak onunla, doğruyu yanlışı onunla görmek, büyümek onunla... İnsan kendisiyle mücadele etmeyince büyüyemiyor, olgunlaşamıyor düşünceleri. Kendinle çatışmazsan, sorgulamazsan kendini, içindeki küçücük bir arzu kırıntısı, küçücük bir hissin sende pişmanlık yaratıyor. Çünkü daha ne için, kim için arzu hissediyorsun onu bile farkında değilsin. Sıradan hayat koşullarından bir değişiklik olsun diye peşine takıldığın ve senin için utanç verici bir şey haline geliyor. Halbuki ne kadar keyifli bir yolculuğa çıkarıyor bizi kendi dünyamızda. Bir anda, tek bir saniye içinde kaplayıveriyor bütün bedenimizi; altüst ediyor aklımızın her bir köşesini. Başka bir şey düşünemiyor hale geliyoruz bir anda avına kilitlenen bir avcı misali. O ana kadar bunu hissetmemişsen suç mu? Doya doya sevin, yaşa bu anı! Benliğini keşfediyorsun, seni sen yapan hislerin çıkıyor ortaya, kucakla bu anı doyasıya... Belki seni gerçekten yanlış yola saptırıyordur ama sen yanlışını gör diye, başkası senin yanlışını görüp ayıplasın diye değil. Yaptığın yanlışlarla, doğrularla, seçtiğin yollarla, isteklerinle ve arzularınla varsın sen. Edgar'ın annesi arzusuna kapılıp Baron'a yaklaştı ve bir sürelik çocuğundan uzak kalmak istedi diye suçlu mu sayacağız şimdi onu? "Annedir ne de olsa, çocuğundan başka bir şey düşünmeyecek.". Böyle düşünüyorsanız siz de o derin kuyudan çıktığınızı sanıp daha da derine batanlardansınız. Peki, on beş yaşındaki çocuğun annesini değil de bir yabancıyı annesiyle paylaşamamasını nasıl karşılayacağız? Paylaşamıyordu çünkü arzu duyuyordu adama, kendisini ciddiye alacak bir dost bulmuştu kendisine sonunda. Herkesin dünyası farklı, herkesin kendine ait bir benliği var. O benliği bulabildiyseniz içinizde, sımsıkı tutunun ona. Bırakın iyi kötü bütün yolları göstersin size arzunuz, bırakın keşfedin kendinizi, bırakın yetmiş yaşınızda sırf o an arzu duyduğunuz için pamuk şeker yiyin; salıncakta sallanın. Bırakın dallanıp budaklansın, çiçek versin benliğiniz içinizde. Arzu duyduğunuz şeyi yapabiliyorsanız, bu fırsat sunulmuşsa size veya siz yaratabilmişseniz bu şansı, ne mutlu size!