Kurutulan Hayal Güçleri

Dünya üzerinde binlerce farklı eğitim sistemi olmasına rağmen birçoğunun amacı öğrenciyi eğitip, hayata hazırlamak değil. Eğitim sistemleri, belki de bilinçsiz bir şekilde, öğrencileri birbirleriyle yarışmaları için ve birbirinden daha iyi olmaları için savaştırıyor. Öğrenciler kendi geleceğini değil de, ailelerinin ve okuldaki öğretmenlerinin onlara sunduğu seçeneklerle hayatlarını ve geleceklerini kuruyor ve yaşıyorlar. Bu da çoğu zaman bireylerin daha sonra mutsuz olmalarına sebep oluyor çünkü onlar kendi istedikleri hayata hiçbir zaman ulaşamıyorlar. Birçok kez bunun farkında bile olmadıkları için de mutsuzluklarının sebebini bir türlü bulamıyorlar ve hayatlarını o şekilde geçirmeye devam ediyorlar. Eğitim sistemleri asıl amaçlarından sapınca öğrenciler yaratıcılığını ve yeteneklerini kaybediyor. Bunun en büyük nedenlerinden biri de derslerdeki ve eğitimdeki sınırlandırmadır. Liseye geçince birçok öğrenci onları hayatlarının sonuna kadar etkileyecek kararlar vermek zorunda bırakılıyor. Birçok ders seçimiyle ve gelecekteki mesleklerinin seçimi gibi çok ağır ve zor kararlar vermekle baş başa bırakılıyor ama elbette bunları tek başına yapmıyorlar. Bazısı ailelerinin istekleri yüzünden bazısı da eğitimdeki eksikliklerden dolayı geleceğini kendisi belirleyemiyor. Mesela, resme meraklı olan veya resim çizmekte yetenekli olan biri, liselerin ders programlarında resim veya resimle alakalı bir ders olmadığı için zamanla resme karşı olan yeteneğini kaybediyor veya zaman geçtikçe bu hayalinden vazgeçiyor çünkü hayalini gerçekleştirmek için ona yardımcı olacak hiçbir şey kalmıyor. Okuldaki ders programları bir bakıma öğrencilerin hayal gücünü ve şevklerini kırıyor ve onlara istemediği bir hayatı yaşamaya hükmediyor. Buna en güzel örneklerden biri de Her Çocuk Özeldir filminin ana karakteri olan Ishaar. Ishaar, ailesi, arkadaşları ve öğretmenleri tarafından başarısız olarak görülüyor ama aslında onun özel bir hastalığı olduğu için okumakta zorluk çekiyor ve bu yüzden derslerinde başarılı olamıyor. Ailesi, arkadaşları ve öğretmenleri bu durumu bir türlü anlayamıyor ya da kabullenmek istemedikleri için anlamak istemiyorlar. Ishaar'ın tembel olduğu için derslerde başarısız olduğunu düşünüyorlar. Ailesi ve öğretmenleri çocuğun özel durumunu anlayamadıkları için de ona olması gerekenden fazla baskı uyguluyor ve en sonunda çocuğun şevkini kırmayı başarıyorlar. Ailelerin ve öğretmenlerin birçoğu aynı hataya düşüyor. Çocuklarının asıl yeteneklerini ve becerilerini anlayamıyorlar ve kendilerinin önemli diye adlandırdıkları derslerde çocukları başarısız olunca sadece o derste değil ama genel olarak hayatta başarısız olacağını düşünüyorlar. Durum böyle olunca, ürettikleri çözüm kendi hayatlarında yaptıkları ve başarılı oldukları çalışma yöntemlerini ve yeteneklerini çocukların hayatlarına aşılamak oluyor. Bunu yaparken aynı zamanda kendi kavuşamadıkları hayallerini çocuklarının kavuşması için elinden geleni yapıyorlar ama düşünmedikleri bir şey var. O çocuklar onların hayallerini yaşamak istemiyor. Aileler ve öğretmenler çocuklara kendi yöntemlerini, yeteneklerini ve hayallerini aşılayınca çocukların şevkleri kırılıyor, onların hayalleri yıkılıyor ve aynı zamanda hayal güçleri yok oluyor. Bunlar sadece çocukları bitirmiyor, çocuklarla beraber hem eğitim sistemimizi hem de yavaş yavaş yaşadığımız dünyayı bitiyor. Çünkü nerdeyse çevremizdeki bütün bireyler aynı eğitim sisteminden geçiyor ve hepsinin hayalleri teker teker kurutuluyor. Eğitim sistemindeki bu çöküklüklere bir son verilmeli ve artık çocukların hayalleri kurutulmamalı. Bunu yapmanın bir yolu gençlerin ve çocukların özel eğitim alabilecekleri imkanlar sağlanması. Nasıl tiyatro ve müzikle ilgilenen öğrencilere konservatuvar tarzı kurumlar varsa, spor, resim veya edebiyatla ilgilenen ve yetenekli olan öğrencilere de ilgilerini tatmin edebilecekleri özel eğitim kurumları yapılmalı. Bir başka yol da, gençlere değil de, belli yaş grubuna gelmiş insanların geçmişte çeşitli nedenlerden dolayı yeteneklerini geliştirememiş ve hayalindeki işe ulaşamamış insanlar için, Avrupa'da da olduğu gibi, "Hayat Boyu Öğrenim Kurumları", açılabilir. Bu kurumlar sayesinde insanlar yaşı ne olursa olsun hobileri ve yetenekleri konusunda bilgilendirilebilir. Bu şekilde insanların önceden kurutulan hayalleri tekrar hayata döndürebilir ve insanlar artık daha yaratıcı ve farklı bir dünyada yaşayabilir. Öyle bir dünyada da yaşamayı kim istemez ki?