Ölmekten Gülmek

Hayatı yaşama gayesi, aldığımız nefesi geri verme sebebi bazılarımıza göre gülmek. Gülmeden geçen bir hayatı yaşanmış bile saymayız belki. Tebessümden biraz sonrası bazen. İçimizde bir anda oluşan ve büyüyerek tutamadığımız enerji topunu dışarıya atmak istemek bana göre. Gözlerin kısılması, üst dudak ve alt dudağın birbirine daha fazla tutunamamasıdır. Ne güzel şeydir gülmek, ne güzel şeydir hala gülebilmek günümüzde. Gülmek kadar rahatlatan, gülmek kadar yaşatan bir başka şey daha söyleyemezsiniz size sorsam. Çağlardan bu yana değişmeyen, değiştirilemeyen tek ortak dildir, en ortak dildir. Ufuğa açılan kollar dolusu nefes alıp sıkıntıları kocaman bir kahkayla koyvermektir. Zamanında zamanın eskitmek için çok uğraştığı, hala uğraştığı en sağlam kayadır insanoğlunun ülkesinde. Sayfaları sararmış mazinizden çıkagelmiş eski bir arkadaşı geçmişle bağlayan tek köprüdür bir gülüş. Gülmek sonsuz sayfalı bir romandır hiç kelimesi olmayıp kurulabilecek her cümleyi kuran. Farklı bir pencere açmak isterseniz eğer, ki ben her zaman manzarayı tüm açılarıyla, tüm yönleriyle görmek isterim, gülmenin arkasında saklanmış başka bir mimik fark edersiniz. Kitabın da belirttiği gibi iki bambaşka yönü vardır, çift yönlüdür gülmek. Bu saklanan taraf bazen hüzündür, bazen bir kaçış, bazen ise nereye gittiği belli olmayan bir tüneldir. Yıpranmışlıkların saklandığı ışıksız bir odaya girmiş gibi hissedersiniz bazen karşınızdaki insan gülümserken. Bazen bir his yakalar sizi kahkaha atarken,. Hangi his diye sormayın çünkü hepimiz iyi biliyoruz o hissi. Kahkahamızın üstüne koca bir sis bulutu gibi çöken o his. Bazı dinlere göre büyük bir günah ve karanlığın içinden çıkagelen bir dürtüdür. Tarih boyunca farklı çağlarda farklı gülüşlere sahip farklı beyinler bunun üzerine konuşmuş, yazılar yazmış, yaptırımlar uygulamışlar. Filozoflar dünyadaki tüm konuları bir kenara bırakmış ve bizim üzerinde durulacak bir konu olmadığını düşündüğümüz gülme eylemi üzerine düşünmeye adamışlar ömürlerini. Kitapta bu konunun altını en fosforlusundan bir kalemle çizen örnekler de görüyoruz. Orta Çağ'da tebessümü kaşlarının en çatık haliyle yasaklayan klişelerden Fransız Devrimi sonunda gülmeyi aynı çatıklıkla yasaklayan parlementoya kadar ceza yaptırımlarıyla, keskin çizgilerle yasaklanan bu yönü değerlendirmemek çok da gerçekçi olmaz herhalde. Bu eylemin temelinde, ya da bizi güldürecek kadar komik olanda, her zaman çarpık ve sağlam bir toplumsal kabulleniş, aslında olanı tüm gücüyle saklamaya çabalayan, derinden ve karanlıktan gelen bir güç yatar. Bütün bu yasakların nedeni budur belki de. Ya da insanoğlu herşeyde aradığı gibi kusursuz olanda, kusursuz hissettirende bir kusur aramıştır. Basit olanı karmaşıklaştırmaya meyilli bir yapımız var maalesef ve bu en eşsiz duyguların açığa vurumunu tahrip eden asıl kusur. Her iki yönüyle de doğanın bize biz olabilelim, insanoğlu kavramının içini en iyi şekilde doldurabilelim diye yeşillendirdiği bir ağaç gülmek. Önemli olan arkasında saklanan utangaç hüzün, ortaya çıkarılmaması gereken yasaklı hazlar veya dünya sahnesindeki baloya katılmak için oluşturulmuş bir maske olması değil. Önemli olan ruhumuzu en derinden besleyen, yüzümüzdeki çizgiler çekilirken ince uçlu bir kalemle, geçirdiğimiz güzel günlerin tuzu biberi olan bu eylemden ne pahasına olursa olsun vazgeçmemek. Hayatımızın en değerli yerine koymak demeyeceğim çünkü zaten gülme eyleminden uzak bir hayat, iki hecenin yan yana gelmesinden oluşan içi boş bir kelime olarak kalır, daha ileriye gidemez. Gülme eyleminden uzak bir hayat somurtmanın kelepçelerine takılmış, anlamını yitirmiş bir ömürden başka bir şey değildir. Kısacık ömrünü hapsetmemeli insanoğlu ifadesizliğe, ölmeyi bekleyen idam mahkumundan farkı kalmaz çünkü o zaman. Bolca gülmeli, gülmekten ölmeli ve aynı soğukkanlılıkla ölmekten gülmeli zamanı geldiğinde. Ancak bu şekilde zaman çizgisini tamamlar. Ancak bu şekilde yaşanamamışlıklarını yaşanır kılar insan.