BİR BİLGİSAYAR İNSANIN YERİNİ TUTABİLİR Mİ?

Yumurtadan yeni çıkmış bir kuşun ya da yeni doğmuş bir köpeğin gördüğü ilk kişiyi sahiplenmesi gibidir aşk. Ortada aslında hiçbir somut neden yokken ona adar kendini ve verir tüm sevgisini. Ondan görür ilk sevgiyi, şefkati ve daha nicesini. Sadece o biraz daha mutlu olabilsin diye. Ama yargılamaz asla o kişiyi dış görünüşüyle. Bir bebeğin annesi onun için en güzel kadın, en güzel kokudur ve hatta onun gözlerini açtığı dünyadaki ilk aşkıdır. Tüm canlılar böyle başlar hayata. Elinde verebileceği tek şey sevgisidir insanlara ve bu sevgiyi o kadar bol kullanır ki küçüklüğünde, büyüdüğünde başkalarına verebileceği pek fazla sevgi kalamaz elinde, güvenemez çevresindekilere. İşte tam burada insanları dış görünüşüyle yargılamaya başlar. Yoksa nasıl yeter ki bu sevgi herkese? Nasıl yeter ki zaman, insanları gerçekten tanıyabilmek için? Aşk (Her) filminin ben de uyandırdığı en büyük duygu bu oldu. O kadar insanın içinden gerçekten bize uygun hiç kimse mi olamaz? Elbette var. Ama çağımızın hastalığı tembellik yüzünden tanımıyoruz insanları, tanımaya çaba harcamıyoruz. Sadece bize tamamen uygun bir dostun ya da sevgilinin önümüze servis edilmesini bekliyoruz. Bu yüzden de gittikçe yalnızlaşıyoruz. Modern dünyanın tanımı: Kalabalıklar içinde yalnızlık. Çoğu yerden duyuyoruz bu tanımı ama "modern dünya"yı suçlamak yerine biraz da kendimizi anlamaya çalışsak? Neye ihtiyacımız var, ne bekliyoruz insanlardan diye sorsak kendimize insanlardan uzaklaşmadan önce. Ama dedim ya tembeliz hepimiz, bunun üzerine düşünmeye bile üşenirken, nasıl tanıyalım ki insanları? İşte bu soruna insanların bulduğu çözüm: Teknoloji. Madem insanlar arkadaş edinemiyor, yalnızlık çekiyor, o zaman onlara arkadaşlar yaratalım. Öyle bir işletim sistemi kuralım ki en iyi arkadaş, en ideal sevgili olsun. Aynı konulardan hoşlansın, aynı müzikleri dinlesin. Tamam, kabul ediyorum gerçekten farklı bir deneyim olabilir ama gerçek birinin sana sarılmasının, mutlu olduğu zaman gözlerinin parıltısını görmenin, elini tuttuğunda verdiği güven hissinin yerini tutabilir mi? Bir bilgisayar insan olabilir mi? Belki insan gibi davranabilir ama bu da zaten onun programlanmasından kaynaklanan bir şey olur. Yani bu soruya verilecek cevap fazlasıyla açık değil mi? Gülnihal Kaplan Her şey yanlış konuya odaklandığımız ya da doğru olana odaklanmaktan kaçtığımız için, bilmiyorum. Arkadaşımız mı yok? Teknoloji sayesinde hemen bir tane oluşturalım. Ne kadar zor olabilir ki? Arkadaş edinmekten daha zor olacak değil ya. İşte sözde modern dünyada bizi yalnızlığa iten sebep bu düşüncenin ta kendisi. İnsanlar korkutuluyor. Korkuyorlar yeni insanlarla, onların dünyaları ile tanışmaktan. Bir çember çizmişler etraflarına, o çemberin mükemmel daireselliğini bozacak kimseyi almıyorlar içeri ve böyle böyle gittikçe daralıyor çember. En sonunda bu çember o kadar daralıyor ki o kişiyi korumak yerine onu sıkmaya, acı vermeye başlıyor. Her ne kadar yalnızlığımızı teknolojiyle ya da sanal uygulamalarla giderdiğimizi düşünsek de çemberde değişen hiçbir şey olmuyor. O bize acı vermeye devam ediyor ve bizim yapabildiğimiz ise sadece bu acıya hissizleşinceye kadar dayanmak oluyor. Düşüncelerimin haklılığını filmin sonu da kanıtladı aslında. Bir bilgisayar her açıdan mükemmel olabilir, çünkü programlanması sizin beğenebileceğiniz kombinasyonlarla dolu. Fakat her ne kadar sizin ruh eşinizmiş gibi gözükse de bir insanla yaptığınız fikir birliğinin tadını veremez size. Asla bir insanla bir hayatı paylaşmanın güzelliğini yaşatamaz. Sevdiğiniz biri hakkında endişelenmenin verdiği garip hissi de veremez. Biz insanların o kadar güzel duyguları var ki bir bilgisayarın yerini alamayacağı, sadece şu an içinde yaşadığımız yerde ve zamanda değil, hangi gezegen ve hangi zaman olursa olsun bir bilgisayar asla bir insana denk olamayacak. İşte bundan adım gibi eminim.