ORTAYA KARIŞIK

Her insanın tutkuları kadar korkuları da vardır. Bizi biz yapan tamamlayıcı zıtlıklarımızdan birisidir bu. Kimimiz objelerden veyahut şahıslardan korkarken bazılarımız belirli anları yaşamaktan korkar. Kişilerin durumlarına göre bu korkular somut veya soyut durumlardan oluşur. Benim içinse en büyük korku hiç şüphesizi hayal gücümün tıkandığı anlar olmuştur. Bazen blog yazılarında bile hayal gücümün tıkandığı anlar olmuştu, yaratıcı düşünemem. Bunu her ne kadar edebiyata olan ilgisizliğimle cevaplasam da bazen kendime şu soruyu sorarım: "Acaba benim kapasitem bu kadar mı? Benim için bulutlar oraya kadar mı yükselebiliyor sadece?" Okumakta olduğunuz bu yazıyı yazarken aynı soruları kendime tekrar sorduğum anlardan birisi şu an. Belki de bu sebepten olsa gerek. Okumuş olduğum bir kitap hakkında yazmaktansa bu an hakkında yazmayı tercih ettim. Hayal gücünüz, düşünme dağarcığınız karşılaştığınız bir durum neticesinde tıkanmaz, tıkanamaz. Şu endişe verici derece her şeyi sorguluyorum. Yazılarımda samimi olabilmek için son günden en az birkaç gün önce mi yazmış olmalıyım yoksa son gün yazsam olur mu? Öbür taraftan bir ülkemizin durumuna bakıyorum bir de önümdeki camda biriken yağmur damlalarına. Havanın bugün kapalı olması ve Hanz Zimmer'in Yıldızlararası adlı film için çıkardığı müziği dinlediğimden dolayı olsa gerek: bir anda karamsar ve bitkin bir ruh halinde buldum kendimi. Tekrar tekrar bunu yaşadıktan sonra şunu fark ettim. Bizde bir tanımlama vardır ya hani bazen kötü geçen bir günden sonra "Havamda değilmişim demek ki" deyip geçeriz. İşte havamızda olmadığımız zamanlar yalnızca hayal gücümüz tıkanmıyor. Özgür hissedemiyorum. Evde veyahut okulda gördüğüm her düzensizlik için kötü bir bahane arıyorum, sebepsizce ve tutarsızca. Bu şekilde kendi egomu tatmin ediyorum güya. Ama olan şuymuş demek ki; ailenizle yemeğe gidince ne yiyeceğinize karar veremezsiniz ve garson size "ortaya karışık" yaptırır ya hani. O ortaya karışık gelir ve memnun kalmazsınız ama menüdeki yemeklerin hepsinden olduğu için pek bir şey kaçırmadığınızı zannedersiniz. Ne de olsa tadımlık olarak her ürünün tadına bakmışsınızdır. Ancak hiç birinden doyacak kadar yememişsinizdir. İşte benim için de bu tıkandığım zamanlarda olan buymuş. O haftanın veyahut günün her bir anını tadımlık yaşamışım da ama hiçbir saniyesini doyasıya yaşamamışım gibi düşünüyorum. Hal böyle olunca da birçok şeyi sorgulamaya zamanınız oluyor. Neden okuyorum? Neden yazıyorum? Neden seviyorum? İşte bugün de tam olarak ortaya karışık bir gün. Suriye'den şehit haberi var. Enflasyon yine rekor kırmış. İktidar ve muhalefet partileri siyasetçileri bir oylama uğruna kendilerinden hiç beklenmeyecek kalıplara girmeye şimdiden başlamışlar. Bir kadına saldıran zanlı serbest bırakılmış. Kardeşim odasını sürekli dağıtıyor. Bazı insanları özlüyorum bazılarını ise keşke yakınımda olmasalar diyorum. Daha gencecik olmama rağmen yeterince yaşamışım diyorum. Her şey böyle liste gibi sıralanıyor kafamda. İnsan hayatı genel olarak artık bu şekilde monoton bir düzen üzerine kurulu. İşin daha da kötüsü bundan hiçbir insan rahatsız değil. Monoton bir yaşam sürmek bizi hayal gücümüzden alıkoyuyor. Bir kitabın başlığında da belirttiği gibi artık normal olmak yerine mutlu olmayı seçiyoruz. Mutluluk demek ki artık normal değil. Ne kadar üzücü değil mi. En azından bugün hava kapalı. Her ne kadar beni karamsarlığa iterek realist düşüncelere soksa da severim ben kapalı havayı. Bana her zaman nostalji kelimesini çağrıştırır. Eski güzel küçüklüğümü. Hayatımın hayallerden ve oyuncak arabalardan ibaret olduğu günleri...