Hislerimiz (Ya Da Hissizliğimiz)

Çocukluğumdan beri hayatı sorgulayan bir insan olmuşumdur. Buna rağmen bazen öyle anlar oluyor ki kendime soruyorum. Acaba ben cidden mutlu muyum? Etrafıma bakıyorum mesela. Bir sürü insan görüyorum. Bir şarkı duymuştum, Beyonce'nin kendi ismini taşıyan albümünde, sorguluyordu, "Bu dünyadaki insanlar hayatta kalmak için sabah 9 akşam 5 çalışıyorlar, nasıl olur?"1 diye. Çevremdeki insanlara sorsan hepsi mutlular. Çünkü sabahtan akşama kadar çalıştıkları ve hayatta kalabildikleri bir işleri var. Stefan Zweig'in Olağanüstü Bir Gece'sinin ana karakteri benimle aynı düşüncelere sahip olan zengin bir baron. Hayatındaki zenginlikten sıkılıyor ve kendisi ile düşüncelere dalıyor. Aynı durumdayım. Hemen hemen. Son zamanlarda yaptığım harcamalara bakıyorum mesela. Hayatım boyunca hep çok para harcayan bir insan oldum. Yani en azından kendim para harcamaya başladığımdan beri. Ailem için de bu geçerli. Kendimi mutlu sanıyordum, ama öyle miyim gerçekten? Kendimi en yalnız hissettiğim zamanlarda alışverişe çıkardım. Peki ya canımın alışverişe çıkmak istemediği bir an olursa? Bunu pek düşünmemiştim. İnsanlar olarak bir döngü içerisinde kısılıp kalmışız. Yukarıda bahsettiğim iş örneği ya da bir düğün mesela. Evet, basit bir düğün. Örneğin kadınlara rol biçiliyor. Bir kadının mutlu olması için yapması gerekenler: İyi bir evlat olmak, iyi bir eğitim almak, çok erken evlenmemek gerek ki kocaya kaçmış denmesin, çok geç evlenmemek gerek ki evde kalmış denmesin, otuzuna kadar çocuk doğurmak... Kadın mutlu mu peki? Var hayatımızda böyle mutlu olan insanlar. Hayattaki bütün amaçlarını yerine getirmiş gibi hissediyorlar. Sonra da boşandıklarında bir boşluğa düşüyorlar. Çoğu kadın vardır, mesela aldatılmayı saymazlar, çünkü düzenlerini bozmak istemezler, uğraşmak istemezler. Mutlular onlar. Hayal dünyalarımızda yaşıyoruz. Bize dayatılan bir mutluluk kavramı var ve böyle devam ediyoruz. Kimse çıkıp da cidden mutlu muyum demiyor. Bir döngü içinde dönüp duruyoruz. Ruhsuz varlıklara dönüştük hepimiz. Kitaptaki Baron'da öyleydi. Şu sözü asla unutamayacağım: "Toplum içinde olduğum zamanlarda da hayranlığımı ifade ederken yapay bir heyecan sergileyip etkileyici şeyleri abartarak içimin ne kadar hissiz ve kayıtsız olduğunu gizlemek için bir anlamda gösteri yapıyordum" (Zweig 10). Bugün bir arkadaşım yaşadığı bir aşk acısından bahsetti. Hatta gözümün önünde yaşadı. Yapabildiğim tek şey sahte bir şekilde onu teselli etmekti. Arkadaşımı sevmediğimden değil. Sadece artık hissedemiyorum. Her şey boş gelmeye başlıyor bana. Yanlış anlaşılmasın, sıkılıyor değilim. Garip bir şekilde hiçbir şey hissetmiyorum. Sadece boş boş bakıyorum. Evet, üzülmem gerektiğini biliyorum, çünkü bana böyle öğretildi. Fakat üzülemiyorum. Belki de yaptığım her şey bu mantık üzerine kuruludur. Çünkü üzülmem gerek. Kime göre neye göre. Sahi duygularımızı kime göre belirleriz ki? Belki de bugüne kadar yaşadığım her duygu aslında benim yaşadığım duygular değildi. Tamam, hepsi demeyeyim, fakat en azından ziksel değil de ruhsal duygularım böyleydi. Fizikselden kastım mesela acı. Birisi bacağımıza vurduğunda acı hissederiz ve ağlarız. Peki ya kalbimiz acıdığında? Cidden acır mı yoksa başkasının kalbinin bu şekilde acıdığını görüp mü acı hissettik? Bizim duygularımız savunma mekanizmamız mı, yoksa sadece ciddi duygularımız mı? Açıkçası bu soruların cevabı bende yok. Çünkü dediğim gibi hala sorguluyorum. Sonucu ne olur bilemem ama açıkçası bu şekilde yaşayan tek kişi ben değilim bunu biliyorum. Kaçımız sorgular kaçımız bu şekilde sadece yaşar onu da bilemem. Tek bildiğim hayatım boyunca hissiz yaşasam bile hala oynamaya devam edeceğim. Çünkü diğer türlü ben deli olacağım. 1 Alıntı olan şarkıyı kendim çevirdim. Bu nedenle kaynakçada sadece şarkının bilgilerini verdim. Melisa Nazlı Aras