TUPİLAQ'IN OLDUĞU YER

Hala zaman var mıdır? Bir yeri veya birilerini terk edebilmek için. Şehri mesela, betonları, koşturmacayı, samimi olmayan insanları... Peki cesaretimiz var mıdır? Bir klasiktir, zaman zaman kendimizi boşlukta hissederiz, elimizi nereye atsak başarılı olamayız ve hep bir mucize bekleriz. Ben de her şeyin stresinden ve şehrin mekanikliğinden o kadar yoruldum ki, klasik hatta klişe "boşlukta olma" durumunu yaşıyorum. Çağımızın bir gerçeği; bunalımda ve boşlukta boğulan bir sürü insan. Tupilaq adlı filmi izlerken bahsettiğim bu boşlukta boğulan ve gri şehirlerde debelenen insanların yaşamına bir kez daha tanık oldum ve sadece onların umutsuz ve yavan koşuşlarıyla değil, kendi yorgunluğum ve şehir yaşamına sıkışmış çaresizliğimle de göz göze geldim. Büyük binaların gözümün önünde tetris gibi birleşmesini izlerken, dehşet dolu bakışlara maruz kaldım. Filmi ben değil, film bu bakışlarla beni izliyordu ve bunaltılarımı yüzüme vuruyordu. Karakterlerin yuvalarından çıkan ama bir yere kaçamayan, yüzlerine yapışmış gözleri bende iyiden iyiye bir merak uyandırdı. Biz bu hale nasıl geldik? Neden kaçıp kurtulmak için elimizden bir şey gelmiyor? Hoş, nereye kaçacağız diye düşünürken filmin donuk, pörtlek gözlü karakteri özünün ait olduğu kutuplara, tupilaq'ın yanına gidiverdi. Tupilaq. Dir. Jakob Maqe. Wil Film, 2013. Tupilaq... Ne garip isim diye düşünmüştüm filmi izlemeden önce. Acaba nasıl bir şeydi. Birinin ismi miydi? Hiçbiriymiş. Mitolojik bir varlıkmış meğer. Belki de tupilaq kurtaracaktı beni şikayet ettiğim tekdüze şehir yaşamından. Şaman kültürüne ait bir varlık ne de olsa. Doğayla ilgili, maddenin ötesinde bir şey. Bilmiyorum, bunlar araştırmalarım sonucu bulduğum bilgiler. Belki de çok kötü bir varlıktır tupilaq, korkutucudur, vahşidir. Bana sorarsanız ne iyi ne kötü, beni kurtaracağı da yok ama bana bir iyiliği dokundu tupilaq'ın, hakkını yiyemem. Doğadan ne kadar uzaklaştığımızı ve aslında doğaya ait olan insanlığımızı ne denli makineleştirdiğimizi anladım. O kadar ki, hissettiğim duyguları, telaşımı, insanlara olan sevgimi sorgulamaya başlamıştım. Fazla mı hissediyorum, fazla mı seviyorum, neden insanlar duyarlı değil? Ben hissettiklerimin hatta insanlığın dozunu biraz fazla mı kaçırıyorum? Belki de kendime bir dur demem lazım... Tüm bu ölçümler ve sorgulamalarımla baş başa kalırken aslında ne kadar yanlış bir şey yaptığımı fark ettim. Sevginin ve hislerin bir sınırı olmamalıdır oysa. Neden hislerimi sınırlamaya çalışıyor ve duygusal olduğum için kendimden utanıyordum ki? İnsan olmanın gereği hissetmek değil midir zaten? Robot muyuz ki biz duygularımızın, hayal gücümüzün veya başka sahip olduğumuz muhteşem soyutlukların bir sınırı olsun? Belki de ondan bu kadar mutsuz insanlık. His dünyasını ve ait olduğu doğayı görmezden gelip, makinelere hayran olduğu için. Tupilaq. Dir. Jakob Maqe. Wil Film, 2013. Tıkır tıkır işleyen, gürültülü, hiç bitmeyen ve sürekli tekrar eden bir hayatımız var. Tıpkı bir makine kusursuzluğunda değil mi? Oysa benim sakinliğe, doğaya yani aslında kendime ihtiyacım var. Olmak istediğim yer, başımı çevirdiğimde göz bebeklerime yerleşen gri, betondan tetris parçaları değil; doğanın mütevazı görkemiyle selam verdiği bir yer. Yaşamak istediğim hayat ise insanlığımızı unutmadığımız, pörtlek ve dehşet dolu gözlere değil, sevgiyle ve huzurla bakan gözlere sahip olan kimselerin olduğu; ödevlerin, derslerin getirdiği aceleci ve sıkıcı hislerle boşlukta boğulduğumuz değil, dingin ve sevgi dolu düşüncelere boğulduğumuz bir hayat. Makinesiz bir ortamda, Tupilaq'ın yanı başında. Tabii zaman öyle bir zaman ki makinesiz bir yerde yaşamak, en azından yaşayabilmek ütopyadan farksız. Fakat ne yazıktır ki gittiğimiz yön, makinelerin tamamen ruhumuzu ele geçirdiği bir distopya.