Kara Kitap

Tahsin Yücel edebiyat dünyamızın çok sayıda ödül toplamış önemli yazarlarından biridir. Yazdığı öykülerle edebiyat dünyasına giriş yapan Yücel, uzun bir süre öykücülüğe devam edip farklı alanlarda da çalışmaya başladı. Öykü anlamında yazdığı "Düşlerin Ölümü" adlı eser on bir öyküden oluşmaktadır. İçerisinde bulunan öyküler oldukça karamsar bir tarzda yazılmıştır. Okurken okuyucuyu umutsuzluğa ve hüzne sürüklemektedir. Yazılan öykülerde çocukluk dönemi ağırlıkla işlenmiştir. Öykülerde çocukluğa duyulan özlem de kendini hissettiriyor. Yazılan öykülerde yazarın kendine ait ögelerin bulundurulması, yazar hakkında okuyucu meraklandıran bir unsur oluyor. Bir insanın eserlerine kendi çocukluğundan ögeler katması benim düşünceme göre heyecan ve merak vericidir. Öyküler okundukça okuyucunun kafasında yazarın çocukluk dönemine ait sorular belirmesi bir başka güzel unsurdur. Eserin genel temasının karamsar olmasında dönemin getirdiği akımların etkisi olmakla birlikte bunun nedeninin sadece dönem koşulları ve akımlar olduğunu düşünmüyorum. Yazarın kendi içinde bulunan hüzün ve özlem duygularını eserlerine işlediği çok açıktır. Aynı zamanda bu duyguları okuyucuya aktarmakta da oldukça başarılıdır. "Gene Ağlatmışlar Kara Gözünden" bu eserin en çarpıcı ve beni en çok hüzünlendiren öykülerinden biridir. Ekonomik zorlukların yarattığı acı ve derin yaralardan bahseden öykü, bir çocuğun okulda başına gelen bir olayı anlatır. Çocuğun gömleğinden bit çıkmıştır ve öğretmeni aşağılamış, arkadaşları alay etmişlerdir. Olaydan sonra sefalet içinde yaşayan ailede duygusal krizler başlamıştır. Para olmadığı için ikinci bir gömleğin olmaması, kefenden dikilen gömleğin sorumluluk ve baskı yaratması aile içinde derin yaralara neden olmuştur. Büyük bir gerçeklik payı bulunan öykünün okuyucuda hüzün ve karamsarlık yaratması kaçınılmazdır. Sonunda çıkartılacak bir ders olan yazıyı okuduğumda, şanslı biri olduğumu fark ettim ve buna şükür ettim. Belki de çoğu insanın yaşamadığı ve büyük ihtimalle yaşamayacağı bu derin acıları empati yoluyla düşünmek bile insanı kederlendiriyor. Bir başka etkileyici öykü ise "Akça Gölge" öyküsüdür. Olayda geçen kişi aşık olduğu, sevdiği insanı ölmüş olmasına rağmen onu geri hayata döndürmek istemektedir. Ölen karısını ölümsüzleştirmeye çalışan Avşaroğlu, cesedin yanında dört gün beklemiştir. Eşinin saçlarını kesip yanından bir saniye bile ayırmak istemeyen Avşaroğlu bir çok zorluktan geçmiştir ve askere gidince eşinin saçları kendisinden alınmıştır. Bunun üzerine Avşaroğlu'nun hayatı tam bir zindana dönüşmüş ve onu acı içinde yaşamaya mahkum etmiştir. Öyküde anlatılan ölüm-aşk savaşı derin bir şekilde işlenmiştir. Bir gün herkes bu acıyı yaşayacağından, sevdiklerinden fiziki olarak ayrılacağından, benim gözümde çok çarpıcı bir kurgudur. Saçların saklanması ve kaybetme korkusu aşkın ne denli yoğun ve büyük olduğunu göstermektedir. Okurken hüzünleneceğimiz ve karşılaşacağımız bu kaçınılmaz duyguyu düşünmemek elde değildir. Her canlı bir gün fiziki olarak bu dünyadan ayrılacaktır ama kalbimizden asla kopmayacaktır. Kitap adeta bir hüzün ve keder kaynağıdır. Hayata dair çarpıcı ve gerçekçi olayları ele alması kitabın oluşturduğu duyguyu kat ve kat fazlalaştırmaktadır. Yazar Tahsin Yücel, kullandığı gerçekçilik ve işlediği karamsar temayı okuyuculara iyi bir şekilde aktarabilmiştir. Kitabı okurken durmak ve okumamak istememizin nedeni de öykülere işlenen gerçekçi hüzünlü temalardır. Bireyler kötü bir olayın kendi başlarına gelmesini asla istemezler ve başkasının başına gelince de kötü olaylar önemsizleşir. Maalesef kendimizi başkalarının yerine koymakta çok b aşarılı değiliz. İnsanın içini açan ve ferahlatan bir eser olduğu söylenemez ama okunmasının bazı derin acıları empati yaparak çok az da olsa anlamamızı sağladığı söylenebilir.