ISSIZ VE YALNIZ ADAMLAR

Issız Adam'ı en sevdiğim filmler arasına gönül rahatlığıyla yerleştirebilirim. Özellikle erkeklerin korkularını, gerçek hislerini, söylemeye cesaret edemediklerini tüm çıplaklığıyla gözler önüne seren bir film olduğu için. En önemlisi de gerçek bir hikaye, en az bir kez yaşadığımız ya da yaşayacağımız bir senaryo olduğu için. Hayatımızın tam içinden yani. Mutlu sonla bitmiyor, belki biraz da bu yüzdendir gerçek bir aşkın öyküsü demem. Bir gün birine aşık olursunuz, yürümez, yürütemezsiniz. En basitinden aileniz istemez mesela. Kendi değer yargılarını doğru varsayıp, karşınızdakini size uygun bulmazlar. Sizin gördüğünüz tüm güzellikleri yok sayıp, gerçeği hiç de yansıtmayan sıfatları daha çok önemsemeyi tercih ederler. Ya da filmdeki gibi bazen özgürlük arzusu aşkı kaybetmenize sebep olur. Bir sürü ikilem arasında çaresizce sıkışıp kalırsınız çoğu zaman. Bazen arada kalan gururunuz olur, bazen öfkeniz, bazen ise kalbiniz. Bir şekilde kavuşamazsınız, tüm yollar kapanır. Aradan zaman geçer, bu sefer de ne siz siz olursunuz, ne de karşınızdaki o... Kaybolmuştur, yitirilmiştir bir şeyler. Çok geç demek için bile çok geç kaldığınızı fark edersiniz. Artık tek yaptığınız, bu aşk için yaptıklarınızı, cesaretinizi hatta çoğu zaman abartılı sevişlerinizi hatırlayıp gülümsemektir. Sahi bir daha böyle dolu dolu sevilebilir mi başka biri? Söyleyemediklerimiz her halükarda içimizde kalır, filmden bu kadar etkilenmemin en büyük sebebi de bu sanırım. Bazen kendimize bile itiraf etmek istemediğiniz iç seslerimiz, son sahnede bir tokat gibi çarpıyor yüzümüze. Bütün "keşke" lerinizi sorguluyorsunuz. Pişman oluyorsunuz yaptığınız ya da yapamadığınız birçok şey için. Çünkü filmin sonunda delicesine sarılmak isterken, farklı hayatlara mahkum edilmiş iki ruh, iki beden görüyorsunuz. Ya bu bir gün ben olursam, ya yıllar sonra boynundan kokunu içime çekebilecek mesafemde olursan ve ben halini hatırını sormakla yetinmek zorunda kalırsam? Düşünceleri çaresizliği iliklerinize kadar hissetmenize sebep oluyor. Hangimiz gitme demek isterken, her şeyi bir hoşçakal'a sığdırmadık ki? Koşup sarılabilecek mesafedeyken gururumuz, korkularımız engellemedi mi defalarca bizi? Ben yıllar sonra yaşadıklarımdan değil de yaşayamadıklarımdan pişman olmaktan çok korkuyorum. Artık Ada ve Alper için çok geç... Birini delicesine sevmek yetmiyormuş demek ki mutlu olmak ve mutlu etmek için. Hep bir şeyler engel olacak. Hatta gün gelecek, en yakınlarınız yanınızda değil, karşınızda olacak. Yine de ben her şeye rağmen savaşmaktan yanayım. Benim sonum Ada gibi olmamalı. Kaybetmeyi göze alarak özledim diyebilmeliyim, sarılabilmeliyim içimden geldiğince. Hayat; planlar, pişmanlıklar ve keşke'ler için fazla kısa. Gururumuz ya da özgürlüğümüz için feda ettiğimiz, görmezden geldiğimiz duygular bir gün gelip de en büyük pişmanlıklarımız olabilir. Bir gün başka bedenlerde, başka hayatlarda, o eski ağrının izini taşıyan, yarım insanlar olabiliriz. Bedenimizde sonsuza dek kapanmayacak ama aynı zamanda da her gördüğümüzde bizi gülümseten izler taşıyacağız. Bu izler en büyük zaaflarımızın, en güçlü yanlarımızın ya da en güzel anılarımızın izleri olabilir. Yara almaktan korkup hiç iz almazsak, yaşamış sayılmayız. Kültleşmiş, milyonları gözyaşına boğan o meşhur son sahneden bahsedeceğim şimdi size. "Hiç iyi değilim Ada, seni hiç unutmadım, yarım yamalağım..." Gurur duvarının ardında Alper'e, aslında hepimize ait o saf ve sansürsüz cümleler. Hayatın ayağımıza bağladığı en büyük yük, gurur... Yaptığımız seçimler kadardır hayat ve yaptığımız yanlışların toplamıyızdır biz. Bir aşktan vazgeçmek zorunda kalınca, kalbimizden bir parçayı bırakıp devam etmeye çalışırız yola. Ben bu yolun sonunda loş ışıklı bir barda, yüksek bir bar taburesi üzerinde, yüzü alkole, sırtı dünyaya dönük bir kadın görüyorum. Üzerinde kalbi kadar soğuk ve siyah bir ceket, yüzünde çocuksu bir masumiyet, küskün bir keder... Soğuk, çok soğuk çünkü kırılmış, ıssız ve yalnız. Hepimiz ıssız olmaya mahkum ediliyoruz ama madem kendi filmlerimizin senaristleriyiz, bu sonu değiştirebiliriz. Pes etmek kaybetmektir, gurur yenilmektir, mantık mutsuzluktur. Sonumuzun Ada ve Alper gibi olmaması dileğiyle... KÜNYE: Irmak, Çağan. Issız adam. 2008. Most Prodüksiyon. Film.