ANKARA

Kolpa Çok sevdiğim bir arkadaşımla bir muhabbet esnasında; dağı, taşı, uçan kuşu tartışıyorduk yine geçen. Kültür nedir, gerekli midir, bir toplumu ayakta mı tutar yoksa kısıtlar mı? Kapitalizm yapay bir sistem midir, yoksa doğanın kanunu mu? İslam'ı anlamak ve yaşamak için tarikatlar faydalı mıdır, zararlı mı? Bayılıyorum böyle sohbetlere, inanılmaz bir beyin cimnastiği yaptırıyor insana ve inanılmaz şeyler katıyor. Çocukları okullarda, dersanelerde, etüt merkezlerinde pozitif bilim papağanı yapmaktan vakit ayırıp interaktif felsefe dersleri verseler ülkece çağ atlarız ya, neyse. O sırada arkadaşım bana Barış Bıçakçı'nın geçenlerde çıkan bir kitabından söz etti: Seyrek Yağmur. Kardeşim bir göz at, anlamsızlığı eleştiren bir kitap, on lira yüz sayfa dedi. O an aklım kitabın sayfa sayısı ile fiyatı arasındaki müthiş uyuma takıldı. Yüz, on'un tam katı, aynı zamanda karesi, görünüş olarak da epey benzeyen iki sayı. Sırf bu uyumu ödüllendirmek için bile olsa kitabı okumaya karar verdim, böyle de bir matematik sevdalısıyım işte. Hani öyle sıradan bir konuda değil de, ilginç bir konuda ilginç bir düşüncenizi paylaşan birini bulduğunuzda şaşkınlıkla karışık bir sevinç yaşarsınız ya, kitabın daha ilk sayfasında işte o hissi yaşadım. Barış Bıçakçı bir anlamsızlık deryasını tarif ediyordu şu sözleriyle: "Gökyüzüne baktı: Boştu. Hiç bulut yoktu, aslında hiçbir şey yoktu. Çağımızın çıplak güneşi her şeyi yok etmişti, enginliği, bulutları ve kuşları... Maviyi bile yok etmişti, sonra da sırasıyla diğer renkleri, bazı sesleri, kelimeleri ve anlamları. İnsan bu yoklukta yeni bir şey söyleyemez, olsa olsa kendini tekrar ederdi" (Bıçakçı, 1). Benim de sık sık üstünde düşündüğüm bir konu bu, otururken, sokakta yürürken, etrafımdaki insanları izlerken falan. Bunu yapanın çıplak güneş olmadığı kesin ama çağımızda özellikle kelimeler, mimikler ve anlamları yok edilmişti ve bu beni aşırı derecede rahatsız ediyordu önceden. Şimdi ise sadece gülünecek bir şey halini aldı benim için insanların o içi boş kelimeleri, mimikleri ve tavırları. Bir düşünsenize, her gün, herkese ettiğiniz lafları. Günaydın, iyi akşamlar, nasılsın, görüşürüz, kendine iyi bak, selam söyle ve daha nicesi. Şu yazdığım kalıpları tek tek bir daha okuyun ve kendinizi bunları birine söylerken hayal edin, ardından şu soruyu sorun kendinize: Gerçekten kast ediyor muyum? Genelleme yapmayı sevmem, tabii ki bazen içten bir şekilde söylediğimiz de oluyor ama genelde sırf söylememiz gerektiği için söylüyoruz, sahte bir tebessümle beraber. Bir iş, bir görev gibi. Yapmadığınızda toplumdan dışlanacağınız bir görev. Kimseye selam vermediğimi veya yabaniliği övdüğümü falan sanmayın, benim derdim içi boşluk ile. Ya gerçekten umrunda değilse, verme selam kardeşim veya görüşmeyi düşünmüyorsan görüşürüz deme. İyi akşamlar dediğin birinin akşamının nasıl geçeceği zerre umrunda değilse, iyi akşamlar da deme. Biri bir espri yaptığında komik gelmiyorsa gülmeyebilirsin, sırf espri yapıldı diye gülmek zorunda değilsin. Veya komik bulduğun bir espriye en yüksek sesle gülmek, en çok senin eğlendiğini göstermek gibi bir zorunluluğun da yok. İşte bu ve bunun gibi binlerce sahte, şişirilmiş hareketle dolu bizim gündelik hayatımız, kolpayız. Beni yanlış anlamayın, insan düşmanı asosyalin teki falan değilim. İnsanlara selam vermeye, onlardan selam almaya, hallerini hatırlarını sormaya, gülmeye, güldürmeye bayılırım. Benim kızdığım böyle güzel, yüce insani duyguların ve paylaşımların sıradanlaştırılması, içinin boşaltılması ve gündelik hayatın sıradan ve değersiz parçaları haline getirilmesi. Keşke birbirine her günaydın, iyi akşamlar diyen, içten bir şekilde, gerçekten kast ederek söylese. Bunu, emin olun en çok ben isterim.