"Açlık Oyunları" : Fedakarlık ve Özgürlük

"Açlık Oyunları" çok büyük ilgi gören kitaplarının ardından filmleriyle bu ilgiyi kat kat arttıran, Suzanne Collins'in yazdığı üç kitaplık bir bilim kurgu serisi. Kitap okumaktan çok hoşlanmayan birisi olarak arkadaşlarımın tavsiyesi ile okuduğum bu kitaplar benim bitirdiğim iki veya üç seriden birisi. Çok kitap okumamamdan mıdır bilmem ama kitaplarını filmlerine tercih ettiğim nadir serilerden birisi "Açlık Oyunları". Kitapların filmlerden güzel olan yanı bence karakterleri hayal gücümüze göre canlandırmak, o yüzden filmleri izlemeden okuduğum için memnunum ve filmleri izlememiş olanlara tavsiye ederim okumalarını. Her neyse hikayemiz Katniss Everdeen adlı, babasını küçük yaşta kaybetmiş, annesi ve küçük kız kardeşine bakmak zorunda olan genç kızın ağzından anlatılıyor. Hikaye Capitol adlı refah içinde yaşayan elit kesimden insanların bulunduğu bir şehir ve bu şehrin yönettiği açlık ve sefaletin hiç bitmediği insanların aç ve hasta olduğu on iki mıntıkada geçiyor. Geçmişte on üç olan mıntıkaların sayısı bir mıntıkanın Capitol'e karşı çıkardığı isyan sonucu yok edilmesi ile on ikiye düşer. Bu isyandan sonra ise Capitol otoritesinin bir daha sarsılmaması için Açlık Oyunları diye bir etkinlik düzenler. Bu etkinlikte her mıntıkadan bir erkek ve bir kız olmak üzere on iki ile on sekiz yaş arası iki kişi seçilip toplamda yirmi dört kişilik bir oyun düzenlenir ve bu oyun oyunculardan sadece biri hayatta kalana kadar devam eder. Amaç ise gücümüzü görüyorsunuz bize itaat edin demek. Hikayenin ardında kitaplarda ağır basan iki duygu var; fedakarlık ve özgürlük. "Başkaları için kendinizi unutursanız, o zaman sizi daima hatırlayacaklardır." Ünlü yazar Dostoyevski'nin sözünde bahsedilen fedakarlık kitaplardaki duygulardan birisi. Fedakarlık günümüzde unutulmaya yüz tutmuş duygulardan bir tanesi oldu. En basitinden şimdiki insanlar çocuk sahibi olmayı kariyerlerinden önemsiz görüyorlar. Genç nüfus oranı her geçen sene azalmakta ve çalışan nüfusa ihtiyaç duyulmakta. Geleceğin mimarları olan gençler toplumumuzun en büyük mirası ama bu miras git gide azalıyor. Hal böyle olunca çocuk sahibi olmaya teşvik artıyor. Şu anda çoğu ülkede durum böyle ve bunun sonucunda yabancı ülkelerden öğrenci bulup kendi ülkesinde okutmak için ülkeler harekete geçmiş durumda. Genç beyinlerin göçü ülkelerin gelişmişlik düzeyini yükseltiyor bu yüzden ülkemizin gelişmiş ülkelerin yanında yer alması için fedakarlık yapıp gençlerimize sahip çıkmalı ve onları ülkemize yararlı bireyler olarak yetiştirmeliyiz. Unutulmuş olan fedakarlık duygusunu topluma geri kazandırmalıyız. Özgürlük ise bu kitaplarda ağır basan diğer bir duygu. Bir mıntıkanın özgürlük adına isyanı diğerlerini etkilemiş insanların kendilerinin köle olarak görülmesini kabullenememesini, özgürlük uğruna ölümü göze almaları, özgürlüğün insanlık için ne denli önemli olduğunu bize gösterir. İnsanların doğasında olan özgür olmaya duyulan ihtiyaç yüzünden hiçbir toplum köleleştirilip sömürge altında uzun süre kalmaya dayanamaz bir süre sonra isyanlar olur. Bu yüzden bir toplumda insanlar eşit haklara sahip olmalı ve başkalarının baskısı olmadan özgürce yaşamalıdır, aksi takdirde o toplumun uzun ömürlü olması söz konusu olamaz. Kitaplarda ağır basan fedakarlık ve özgürlük duygusunun üzerine akıcılık da eklenince elden bırakılmayacak bir seri olmuş. Stephen King'in "Elimden bir türlü bırakamadım... Bağımlısı oldum." demesi de kitapların ne denli sürükleyici olduğunu gösteriyor. Kitapların birini bitirince bir sonrakini hemen okuyası geliyor insanın. Her yönden zengin olan bu seri bir roman okuyucusunun bitirmesi gereken bir seri. Kitap okumayı pek sevmeyen bir kişiyi bile bu derece etkileyebiliyorsa kitapseverleri kesinlikle tatmin edecek bir eser.