Cemre Polat

Viyana benim ilk yurtdışı deneyimim oldu. Koca şehir bana aslında başkent hayatının, şehir hayatının nasıl olmasını gerektiğini gösterdi diyebilirim. Tüm gün çalıştıktan sonra şehrin ortasına kurulan koca meydandaki operayı dinleyebilmek ya da ulaşım sıkıntısı çekmeden eve zaman sınırlamasından dolayı değil de senin için uygun zaman ne zamansa o zaman dönebilmek küçük şeyler gibi görünse de aslında şehir de yaşamayı daha kolay ve eğlenceli hale getirebilecek önemli unsurlardır. Özellikle de Ankara'nın sıkıcı okul-ev arasındaki sıkıcı şehir hayatından bıkmış biri olarak Viyana'da 5 gün bile bulunmak ufkumu genişletti diyebilirim. Aslında Viyana'daki tüm sistem insanların hayatını kolaylaştırmak ve insanları kendi günlük sıkıntılarından uzaklaştırmak için kurulmuş. En çok ilgimi çeken ve şaşırtan şeylerden biri de meydana kurulmuş bir alandı. Bu alan insanlara sörf yapabilmelerini imkanını sunuyordu. Dalga yapan bir makine, sörf tahtaları, müzik ve insanların sörf yapanları izleyebileceği bir kısım bile vardı. Bu beni belki de şu yüzden çok şaşırtmıştı Ankara'da daha şehrin en basit ihtiyaçları tam olarak karşılanmazken Viyana'da en küçük detayın bile düşünülmesiydi. Evet, belki de sörf yapmak olmazsa olmaz dedirten bir etkinlik değildi ama bunun yapılmış olduğunu gördüğüm zaman o klasik 'Vay be! Adamlar yapıyor oğlum Avrupa tabi' lafını içimden söylemedim de değil. Burada niye Kızılay meydanında sörf yapamıyoruz ki diye söylenmem saçma olur ama başkente yakışacak etkinlikler de görmek isterdim açıkcası. 5 günlük sanat ve tarih cennetinden Ankara'ya tekrar dönünce içinde bir burukluk oluyor. Aslında bu keşke Viyana'da doğsaydım orda büyüseydim gibi bir düşünceden dolayı değil küçük çocuklar gibi özenmek belki de Ankara'da neden opera yok ki gibisinden bir çeşit burukluk. Neden böyle şeyleri görmek için biz gidiyoruz da onlar bizim fazlaca yeterli sayıdaki alışveriş merkezlerimizi görmeyi değersiz buluyorlar düşüncesi bir nevi. Sebebi de ortada ama kendine yakıştıramıyorsun. Viyana'nın bir diğer beni şaşırtan unsuru da mükemmele yakın ulaşım ağıydı. 6 farklı metro hattı, dakikası dakikasına otobüslerin saatlerini yazan çizelgeler ve buna tamamen uyan otobüsler... Ankara'daki onca trafiğin, asla gelmeyen metroların ve tamamlanamayan metro hatlarının içinde bu oturmuş ulaşım sistemi sanki daha şehir kurulmadan önce yapılmış gibi geliyor. Viyana'da şehrin bir ucundan bir ucuna 1 saate yakın bir zamanda varabilirken Ankara'da trafikte Ankara'nın en merkezi noktasına bile 1 saate anca iniyorum. Ankara'da bir yerden bir yere gitmeye çalışırken harcadığım enerji, boşa giden zaman benim üstümde olumsuz bir etki bırakıyor. Mesela gün boyunca trafikten dolayı baş ağrısıyla dolanabiliyorum. Tam tersine Viyana'da bir yere ulaşmak için bir yerden bir yere koşmak, yetişmeye çalışmak zorunda değildim toplu taşımanın ne zaman geleceğini, nereye nasıl gitmem gerektiğini bilerek zamanımdan tasarruf ederek stressiz yolculuğumu geçiriyordum. Viyana'daki bu rahat yolculuk sayesinde gezmeye, yeni şeyler keşfetmeye daha çok zamanım kalıyordu. Aslında yolculuktan kazandığım sadece zaman değildi. Kültürüme yeni şeyler katmamı hızlandıran ve kolaylaştıran bir etkendi. Söylemek istediğim o ki şehirde yaşamayı eğlenceli hale getiren ya da basitleştiren şeyler insanın yaşam standartlarını arttıran, yaşamayı güzelleştiren etkenlerdir. Bunların önemli etkisini yurtdışına gitmeden tam anlamıyla hissedememiştim yakınmalarım sadece sözlerde kalmıştı ama olması gerektiği gibisini gördüğüm zaman gerçekten işin ciddiyetini ve önemini daha iyi algılamış oluyorum çünkü iki yerde de yaşayıp nasıl hissettirdiğini anlayabiliyorum. Şehircilik anlayışının bireye ve topluma nasıl ciddi etkileri olduğunu görmüş oldum.