MASKELERİMİZ

İnsanın kendisi gibi olması ne kadar zordur? Ya da insanlar kendi kişiliklerini yansıtmaktan bu kadar mı korkarlar? Gerçek yüzümüzü gösterdiğimizde gerçekten iyi niyetimiz suistimal edilir mi ki biz kendimiz gibi olmaktan çekiniriz? Veya korktuğumuz şey yargılanmak mıdır? Aslında bunların hepsi başka maskeler ardına saklanmamızın esas sebepleridir. Neden saklanırız bu maskelerin ardına bunu biz bile bilmiyoruz aslında. Sadece ihtiyaç duyuyoruz ve ihtiyacımız doğrultusunda hayatımıza şekil veriyoruz. Kendimizi saklıyoruz, kırılmaktan, incinmekten korkuyoruz. Duygularımızı ve düşüncelerimizi değiştirmek zorunda olmamamıza rağmen değiştiriyor ve insanlara kendimizi öyle tanıtıyoruz. "Müstehcen bir yalan her zaman asil bir hakikate baskın çıkar." (sf:114) Yalan söylemek ya da o yalanı devam ettirebilmek çok zordur aslında. Bir maskenin ardına saklanarak bir kişilik yansıtmak da en az onun kadar yorar bizleri. Sonuçta olmadığın biri gibi davranmak ne kadar kolay olabilir? Bir nevi yalan sayılabilir belki, o kişinin özelliklerini, düşüncelerini hep aklında tutman ve fire vermemen gerekir. Bunu devam ettirebilmek büyük bir istikrar gerektirir. Söylediğimiz yalanların ortaya çıkıp bize olumsuz bir şekilde geri dönmesi ise kişiliğimizi ortaya sermekten daha korkutan bir durum olmalıdır bizleri. Çünkü bu bizim insanlar arasında kabul görmek için kendimizden ödün verdiğimiz kişiliğimizin daha çok hasar görmesine sebep olur. Bu maskeler sadece zayıf yönlerimizi saklamaya yarıyor belki. Evet ben dahil herkesin maskesi var bu dünyada. Kimi özel hayatımızda taktığımız, kimi bir iş görüşmesinde veya en basitinden kimse sormasın diye mutsuzken mutlu görünme maskesi. Neden bu kadar korkarız peki kendimizi göstermekten? Örneğin zengin veya çok akıllı olmasak gerçekten dışlanır mıyız toplumdan? Lüks bir araba veya pahalı eşyalarımız olmadan yaşayamaz mıyız? Aslında klişedir ama mutlu olmadıktan sonra bunların hiçbir anlamı yoktur. Arabamız, telefonlarımız, giydiklerimiz değildir bizi biz yapan. Özellikle sosyal medyanın çok geliştiği şu yıllarda kendimizi insanlara olmadığımız biri göstermek en büyük hobimiz haline geldi. Aldığımız her şeyi başkalarına göstermek için alır olduk. Bu nesneler bizi mutlu etmesi gereken eşyalarken, başkalarına gösteriş için ortaya koyduğumuz eşyalar olmaya başladılar. Eskiden çocuklara uslu durdukları ya da doğru davranışlarda bulundukları için alınan pahalı hediyeler şimdi değerini yitirmiş sadece şımarıklıkları yüzünden veya ağlamaları dursun diye alınıp, çocuğun kıymetini bilmediği eşyalar oldular. Sadece kendimizi değil eşyalarımızın da anlamlarını değiştirdik. Kendimizle yetinmedik onlara da maskeler takar olduk. Kitapta Bayan Kathie de Hollywood için taktığı maskesinin ardında oldukça yorgun bir kişilik barındırıyor. O maskesiyle bile olsa ondan asla vazgeçmeyecek olan Hazie ise onun gerçek kişiliğini bilmesinin yanında zayıf yanlarını da görüyor ve o zayıf yanlarından dolayı ondan kendini soyutlayamıyor. Bunu sağlayabilen asıl sebep de aşk aslında. Aşık olduğumuzda ya da birini çok sevdiğimizde onlara karşı bütün duvarlarımızı indiriyoruz. Belki bir de güven ekleniyor buna. Sevgi ve güven bir araya geldiği zaman o herkeslerden sakladığımız benliğimizi her şeyimizle önlerine seriyoruz. Çünkü sevgi ve güven edinebileceğimiz ya da hissettiğimiz en masum duygular bir başkasına karşı. Belki de bu yüzden insanların uzun süreli insan ilişkilerimiz bozulduğunda kendimizi en büyük boşluklara atılmış hissediyoruz. Bütün sırlarımızı, benliğimizi anlattığımız, karşılarında en savunmasız olduğumuz insanlar bu ilişkilerimiz bittiği zaman kendileriyle birlikte bizden parçaları da beraberlerinde götürüyorlar. Aslında bütün suçlu biziz bir noktada. Kendimizi bu kadar koruyup sakınmasak çevremizden ne yalana ne de bu kadar kırılmaya yol açarız. Palahniuk "Zannedersem, dünyanın vermeye yeltendiği her tür hasardan daha beterini kendi kendinize vermenizde bir avuntu, belki de bir tür irade mevcut." (Sf:69) diyor kitabında. Gerçekten de insana kendinden daha çok zarar veren başka bir şey yok aslında. Genellikle biz kendi kendimize olayları büyütüp kendimize dert ediyor ve kendimiz olmaktan kaçmaya başlıyoruz bu sebeple. Ne yaparsak yapalım maskelerimizi bir kenara atamıyoruz hiçbirimiz. Onlara o kadar bağlıyız, o kadar alışmışız ki. Onları fırlatıp atabilmek için sanki bambaşka bir hayata yeniden başlamamız gerekiyor. Ama bu gerçekten yeterli olur mu yoksa yine maskeler arkasında saklanarak devam mı ederiz denemeden asla bilemeyiz.