Yaşamın Doyumsuzluğu

"Doğanın, yaşamın, düşlerin, duyguların bana sunabildiğinden daha çoğunu yaşamam, daha çoğunu algılamam, daha büyüğünü duymam gerek." (Özlü, 33) Bir süredir kendimi evden dışarı atıp, sokakları, caddeleri, binaları gezme gibi bir alışkanlık edinmiş buluyorum kendimde. Aslında bir süredir değil, epeyce uzun bir süredir. İnsanları, eylemleri, eski taşları, yeni dikilen binaları incelemek, kafamda kendimle birlikte bir bütün haline getirmek hoşuma gidiyor. Sokaklarda olan biten her şeyin bir hikayesi, bize sunduğu sayısız anılar var. Var, ama bunlara ulaşmak nasıl mümkün olabilir ki? Turhan 2 İster Türkiye'nin sokakları, ister Almanya'nın otogarları, ister İsviçre'nin parkları olsun, hepsinin kendine özgü bir yaşanmışlığı var. Yapılışından şuan bulunduğumuz zamana kadar, kim bilir neler gördü geçirdi bu yapılar... Bu gezme alışkanlığım nerden geliyor diye soracak olursanız, büyük bir ihtimalle yaşama karşı sahip olduğum doyumsuz açlıktan kaynaklı. Bir şeylere anlam yükleyebilme açlığı bu. İnsan egemenliğindeki bu dünyanın var oluş sebebi mesela. Hepimiz neden geldik, nasıl olduk gibi soruları küçüklüğünde sormuştur, ben hala soruyorum. İnsanlığın başlangıcından beri her insanın bir doyumsuzluğu olmamış mıdır zaten? İlk insanların avlanma, keşfetme doyumsuzluğu, kapitalist düzendekilerin para doyumsuzluğu... Benimki de anlam doyumsuzluğu işte, merak etmeden, üstüne kafa yormadan edemiyorum. Akılsız bir ruh gibi, kalpsiz bir bedende hapsolmuş gibi bazen her şeyi kaçırıyormuşum hissine kapılıyorum nedense. Bu koşuşturma, hızlı yaşama arzusu ne diye? Sürat değil midir aslında zamanımızı yok eden? Hangi kıta, hangi ülke, hangi şehir olursa olsun, yollarından yavaş yavaş, sindire sindire yürümeyi denediniz mi hiç? Deniz kenarında otururken gözlerinizi kapatıp, deniz kokusunu hissetmeye çalıştınız mı ya da? Bir saniyelik tatmin duygusu, kaç saatlik anlamsız koşuşturmaya bedel... Ne yazık ki böyle düşünen tek benmişim gibi geliyor, o yüzden de mantıksız olan ben miyim acaba diye düşünmeden edemiyorum. Belki de yazımın başlarında bahsettiğim doyumsuzluğum her zaman güneş batımından daha çok şey beklememden kaynaklanıyor, güneş ufuktayken daha nefes kesici renkler bekliyorum. Belki de bu beklentim diğer insanlardan beni ayırıyor. Kim bilir? Ama her ne olursa olsun yalnız olmadığımı biliyorum, azınlık yalnızlık anlamına gelmek zorunda değil ne de olsa. Turhan 3 "Herkes bir başka dili konuşuyor. Ya da anlamaya çalışıyor. Aynı dili konuşan iki kişi yok." (Özlü, 12). Herkes kendi düşüncelerinde kayboluyor çünkü. Öyle anlar oluyor ki, ben bile kendimi anlamakta zorlanıyorum. Gece olmadan gündüz yaşanabilir mi? Yalnızlık olmadan sevgi tadılabilir mi? Acı çekmeden mutluluğa ulaşılabilir mi? Kendimi başkalarına nasıl anlatacağımı hiçbir zaman bilemedim. Ama yazmak şuana kadarki en mantıklı çözümüm oldu. Gerçi başka insanların beni anlamasına ihtiyacım yok. Eminim ki Tezer Özlü'nün de olmamıştır. Belki de amacım kendimi Türk edebiyatının gamsız prensesiyle özdeşleştirebilmek... "Daha sanki hiçbir şey, yaşamın hiçbir olgusu, algılanan, duygularla tutulan güçle kavranmamış, yaşanmamış." (Özlü, 12). Ne kadar da doğru... Tezer Özlü anlatısı boyunca Kafka, Svevo ve Pavese ile kendini bağdaştırmış, onlardan alıntılarla kendini ifade etme sanatını güçlendirmiş. Ben de aynısını Tezer Özlü ile bu yazımda yapmak istedim. Çünkü Tezer Özlü benim için tüm yazarlara bedel... Yorgunum. Alışkanlık edindiğim gezintilerin yorgunluğu mu bu, yoksa düşüncelerimin aklımdan sayısız kere geçmesinden mi kaynaklı, kestiremiyorum. Tek bildiğim, uyandığımda uyumadan önceki yorgunluğumla uyanacağım. Madem öyle, uyanayım yeni güne... Turhan 4