Yaşlılığın Ulvi Ve Müspet Yanları

İnsanoğlunu bir bukalemuna benzetmek yanlış olmaz bence. İstediği ortama, hayat tarzına ve çevresine adapte olabilecek yaratılışından gelen bazı özellikleri barındırdığını düşünüyorum. Aynı zamanda sinirli, asabi ve hayattan keyif almamalarının nedeni olarakta kendilerini kapattıkları o fanusun derin ve uçsuz boşluğunu suçluyorum. Elbette zaman zaman bazı tatsız olaylara şahit olduğumuz oluyor. Kim istemez ki her istenilen, gönülden koptuğu gibi tahakkuk etmesin. Hayatın akışıyla kavga etmek yerine mümkün mertebe olumlu bakmaya çalışmalıyız şu kısacık ömre. Gündelik koşturmalarımız, aile yaşantımız ve gelecek kaygımız derken eninde sonunda yüzleşeceğimiz yaşlılık sendromunu çok kafaya takmamalı, yaşadığımız hayattan keyif almalıyız. Sonuçta, bir kelebek kadar ömrümüz kısa olmayabilir kabul ama bir kaplumbağa kadar da uzun ve sade değil. Yaşlılığın tecelli edişini hepimiz kabul etmiş durumdayız. Fakat genç ve güzel kalabilme ihtirasımıza yenik düştüğümüz bir yana sakinliğimizi bile koruyamıyoruz. Hayatın beyhudeliğinden ve boşluğundan bahsederek serzenişte bulunuyor, kısa ömrümüzü heba ediyoruz. Kanımca, her insan her gününü, saatini ve dakikasını son zamanlarıymış gibi yaşamalı ve yaşatmalıdır. Bunları yaparken altın kural olarak nitelendirebileceğimiz temel şeyleri de kaçırmamalıdır. Örnek olarak, kalp kırmak kadar amaçsız ve kahredici habis bir şey yoktur. Ne olur ki konuşmadan önce iki veya üç kere düşünsek. Ne olur ki şu uçsuz bucaksız gibi görünen okyanusların dalgalarını hissedecek kadar ağır ve mütevazı olsak. Selama selam ile karşılık versek, yanlış yorumlardan kaçınıp incitmemeyi öğrensek. Öğrenemiyoruz işte. Devamlı olarak sitem ettiğimiz yaşlılık sendromu da başaramadığımız mütevazı insan profilinin olmayışından kaynaklanıyor bence. Genç ve güzel olmak neden bu kadar gözümüzü kör ediyor? Neden bunca insan daha güzel olmak için bıçak sırtına yatmayı kabul ediyor? Bütün bunların nedeni içimizdeki durdurulamaz üsten bakma içgüdüsünü meydana getiriyor bence. Dikkatimi son zamanlarda ünlü isimlerin ölümünden sonraki durumu çekiyor. Onca ünlü isim vefat ettikten sonraki ilk haftalar toplum nezdinde aynı havayı sağlayabiliyor. Fakat, günler geçtikçe aheste aheste televizyondaki yeri eksilmeye başlıyor. Sanki bir ceylanın büyünce annesi tarafından doğaya ayak uydurmak için yalnız bırakılmasına benziyor. Toplum da aynı şekilde başka bir aleme göç edenleri yalnız bırakabiliyor. İnsanoğlunun toplum tarafından unutulması bu kadar kolay olması, onların bugüne endekslenmesi gerekliliğini vurgular nitelikte zannedersem. Wilhelm Schmid'in Sakin Olmak- Yaşlanırken Kazandıklarımız adlı incelemesinin temelinde yatan hazine de bu bana kalırsa. Bu hazinenin anahtarına ulaşmamıza sağlayan yol ise sakin olmaktan geçiyor. Peki anahtarı nereden bulacağız? Çok basit. O parıl parıl parlayan ve insanı mutlak huzura ulaştırabilecek gücü barındırdığına herkesi ikna edebilecek ışıltıyı saçan sandığın anahtarı ademoğlunun ta kendisi bence. insanlığın geniş bir bakış açısı olabileceğine inanıyor ve bu bakış açılarını hayatta başlarına kötü bir şey gelse bile iyi yolda yormaları konusunda yardımcı olabilecek bir unsur olarak görüyorum. Dünyevi hislerden bahsederken insanların bir sürü psikolojisi içerisinde olduklarını ve başkalarının hareketlerinin kendileri için önem arz ettiğini de unutmamız gerekiyor. Olayları buram buram yaşayan kişilerin başka insanlarda negatif etki uyandırması son derece şiddetli olabilir. Bu nedenle, etrafımızda mutlu ve huzurlu insanların var olması gerektiğine inanıyorum. Hayatın mutedil yönlerine odaklanmalı ve doya doya bu eşsiz dünyayı içimize çekmeliyiz. Lakin aynı zamanda unutmamız gerekiyor ki, iyisiyle kötüsüyle yaşadığımız şu dünyada elimiz kaşık tutuyor, dilimiz, aklımızdan geçenleri sözlere dökebiliyor, ayaklarımız bizleri istediğimiz yere ulaştırıyor ve en önemlisi zekamız da bize hayatta güzel bir muvaffakiyet sağlayabiliyorsa bütün bunların bilincinde olup sahip olduklarımız için teşekkür etmeyi de ihmal etmemeliyiz.