Elimdeki kaşığı yavaşça bıraktım...

Ve yine baştan başladım. Aşık oldum ve yine üzüldüm. Zaten hep böyle olmuştu ve sanırım böyle olmaya devam edecek. Utana sıkıla kalktım ve kendimi yeni günüme hazırladım. Hayat devam etmeli değil mi? Güzel giyinmek hep moralimi düzeltmiştir. En güzel eteğimle mavi gömleğimi giydim. Aklımdan çıkmıyordu, bütün bu olanlar. Başarısızlıklarım. Zaten ne zaman tam anlamıyla başarılı oldum ki? Takıntılarım, inanılmayacak kadar çoklar. Özgüvenim ki kendisi toparlanamayacak kadar kötü durumda. Derin bir nefes alıyorum. Mutlu görünmeye çalışıyorum. Onsuz da hayatımda devam edebilirim. Yani şey, sanırım. Bazen neden beni bırakıp gittiğini anlayabiliyorum. Benden daha güzeldi gittiği kız ve benden daha olumluydu hayata karşı. Belki de ilk tanıştığımızda, yıllar öncesinde, ben de öyleydim. Amaçsızca geziyorum yine. Zaten tek amacım o bunaltıcı evden çıkmaktı. Kapalı kutulardan birinde, bir AVM'deyim, çünkü dışarısı soğuk ve beni ısıtacak biri yok. İçimde bir ateş vardı bir zamanlar ve gitgide sönüyor. Kitapçılar her zaman ruhumu yatıştırmıştır. En sevdiğimiz şeylerden biriydi, yeni çıkan kitapların önünde oturmak, onları incelemek ve okuduğumuz kitapları birbirimize önermek. Kitapların arasında oturmak, kokularını içime çekmek, Tunalı'da, ara sokaklarında, bağırarak şarkı söylememiz ve benim onun etrafında dans ederken onun bana parıldayan gözleriyle bakması kadar mutlu ediciydi. Sırtımı raflardan birine yasladım ve bacaklarımı kendime doğru çektim. Yeni çıkan kitaplar, ne kadar ilginçtiler. Fanatik bir bilim kurgu fantastik okuru olarak, bu kitapların çoğu farklı geliyordu bana. Zaten ihtiyacım olan şey tam da buydu. Raflardan birinde, aslında çok monoton bulduğum "Dizüstü edebiyatı" adı altında 'twitter' ve 'vine' da fenomen olarak nitelendirilen insanların kendi kurguladığı kitaplardan biriyle karşılaştım. Normalde bu insanlar, paylaştıkları veya yazdıkları basit geliyordu, birkaç kere okumayı denemiştim. Bu farklıydı. Merakıma yenik düşüp elime aldım kitabı. Takip ettiğim tek 'fenomene' aitti, Şişman kıza. Sanırım içlerinden bir tek onunla kendimi bağdaştırdığım için çok seviyordum çünkü hayatımın net bir şekilde hatırlayabildiğim kısmında, hep diğer arkadaşlarıma göre daha 'iri' kalmıştım. Aslında bu beni mutsuz etmiyordu, aynaya baktığımda kendimi beğeniyordum. Fakat annemin - ki kendisi inanılmaz derecede zayıf bir insandır- beni kendi gibi olmadığım için yargılamaya başlaması, hele ki küçüklüğümden beri olan bir şey olunca, beni ciddi anlamda etkilemişti. Zamanla bu yargılamasını sığ bulmaya başlamış olsam da, hala her defasında beni günlerce etkileyebiliyor. Arka kapağını ve ilk bölümünü inceledim kitabın. Bazen yalnız olmadığını bilmek, en azından bunu düşünmek, insana güç verebiliyor onu anladım. Şişman kız adıyla bilinen kişi, bir anda ben oluverdi, her baktığımda kapakta elma şekerinin üzerinde oturan kadını kendim olarak görebiliyordum. O ve birkaç gözüme çarpan kitabı da satın alıp, muhteşem çayları olan tatlı bir kafeye oturdum yolumun üstündeki. Bir kitaba ne kadar bağlanabilirsin diyen insanlara yanıtım şudur: son okuduğum kitaplardan birinde, en sevdiğim karakter öldü. Ben neredeyse bir hafta bunun etkisinden çıkamadım. Her neyse. Şişman kız'ın kitabına başladım ve bazı pardon çoğu yerinde beni anlattığını, benim takıntılarımın bir kısmına sahip olduğunu ve belki de arkadaşlarımın benim durumumu anladıklarından daha iyi anladıklarını fark ettim. İnsanların kendiyle bağdaştırdığı şeyler, birden onların parçası oluveriyor. Bir bilgisayar oyunu, bir kitap, belki de bir kişi. Şişman kız'ın Okan'ıyla ve Okan'ın onu bıraktıktan sonra yaşadığı şeylere benzer şeyler yaşıyordum. En azından benzerdi. Elimdeki kitaba baktım. Saatlerdir orda oturmuş onu okuyordum. Gülümsedim. En azından yalnız değilim.