GÖSTERİŞ MERAKI

Çoğu insan gibi biz de geleceğimizi güvence altına almak, ayaklarımızın üstünde durabilmek için iyi meslekler edinmeye ve alanımızda en iyi olmaya çalışıyoruz. Bunun için sayısız masrafa giriyor ve neredeyse beş veya altı haneli paralar ödüyoruz. Sayısı yüzleri aşan deneme sınavları, sorular çözüyor, rakiplerimizin bir adım önüne geçmek için çabalıyoruz. Çoğu insan için durum böyle işlese de hayata bir adım önden başlayan insanlar da var. Albenili güzellikleriyle, düzgün fizikleriyle veya etkileyici ses ve oyunculuk gibi yeteneklerle hayata daha kolay tutunabilen insanlara, şüphesiz çoğumuz özeniyoruz. Ama aslında bu özellikleriyle şöhrete sahip olan insanlar için durum bu kadar basit mi? Şatafatlı olan bu hayat, ne kadar kalıcı? Tabu konuları çarpıcı bir üslupla dile getirmesiyle nam salmış Chuck Palahniuk, Anlat Bakalım adlı kitabında da bu sefer şöhretin karanlık yüzüne değiniyor. Romanın kahramanı Katherine Kanton'nın yavaş yavaş setlerden dışlanması ve bu düşüşte tutunduğu insanlar, günümüzdeki gerçekliği tam anlamıyla yansıtıyor. Şöhret, eskilerden günümüze göre düşündüğümüzde anlamını yitirmeye başladı. Eskiden bu ünvana sahip olmak için, farklı başarılara imza atmak gerekiyordu. Ama şu anki duruma bakıldığında şöhretin gittikçe ucuzlaşan bir yüzü var artık. Haberlere bakıldığında egoları tavan yapmış insanların abartılı söz dalaşmalarını görmek, o süslü hayatlarının arkasındaki bağımlılıkları veya sinir krizleri şöhretin karanlık yüzünün git gide nasıl ortaya çıktığını gösteriyor. Bize gösterilen gösterişin üstündeki perde yavaş yavaş kalkıyor. Bizim gördüğümüz sahnelerin aslında arka planları da olduğu gerçeği daha belirginleşiyor. Aslında belki de eskiden rahatça maskelenebilen durumlar, artık internet sayesinde daha gün yüzüne çıkarılıyor. Peki, şöhretin karanlık yüzünü değiştirmek insanların elinde mi? Şöhrete sahip olan her insanın aynı sorunları yaşaması kaçınılmaz mı yoksa engellenebilir mi? İnsanların içlerindeki hırsın ortaya çıkması veya ailenin küçüklükten beri böyle bir hayatı arzulamasına sebep olması ve bu yolda yönlendirilme baskısının günümüzde ortaya çıkması, bu karanlık yüzün oluşmasındaki en önemli etkenler. Tükenmişlik sendromlarını veya yüksek egoları aslında çoğu zaman şöhretle bağdaştırsak da aslında o kadar üne sahip olmasak da hepimiz egomuzun bunun sonucunda da gösteriş sevdasının kölesi oluyoruz. Woody Allen'in de dediği gibi "Hayatın yüzde 80'i gösteriş." ve biz de bunu ön plana çıkarmaktan geri durmuyoruz. Hepimiz gösteriş meraklıyız. Paramız çoksa o ünlü markalara paralar savurarak, bir konuda başarılıysak girdiğimiz her ortamda bunu vurgulayarak veya mutlu bir hayatımız olduğunu düşündüğümüz için sosyal medyada sürekli fotoğraflar paylaşarak insanların bunu bilmesini istiyoruz. Palahniuk'un da dediği gibi "Kısacası hepimiz birbirinden beslenen birer çakalız."(124). Aslında çoğu insanın göremediği, görse bile dışından söylemeye cesaret edemediği bu durumlar, hepimizin hayatının içinde. İnsanların ne düşündüğünü, kendi hayatımızdaki olgulardan daha fazla önemsediğimiz için bu problemlerden kaçamıyoruz. Artık ürettiklerimizle değil de, tükettiklerimizle kimlik kazanır duruma geldik. Kullandığımız arabayı herkesin görebileceği yere park edince veya oturduğumuz kafede masanın üstüne o popüler telefonumuzu koyunca sahip olduğumuz hazzın ve mutluluğun sahteliğini ne zaman anlayacağız? Egomuza yenik düşmekten ne zaman kurtulabileceğiz? Olmak istediğimiz veya olmaya çalıştığımız insanlar gibi değil de, olduğumuz gibi görünsek ya da yapay gülüşleri bırakıp gerçekten mutluyken gülmenin o rahatlığını anlasak, her şey çok daha kolay aslında. Taktığımız bu maskeler aslında insana kendisini iyi hissettiriyor gibi gelse de, bu yapay duygulardan uzaklaşmalıyız. O zaman işte etrafımız sadece bizi olduğumuz gibi seven insanlardan ibaret olacak. Olduğumuz gibi davranmanın rahatlığını, kendimizi kasmadan yaptığımız konuşmaların güzelliğini işte o zaman anlayabileceğiz.