İLK AŞK

Olmuyor, olmuyor, olmuyor... Ne kadar çabalasam da hafızamdan silmeyi bir türlü başaramıyorum. Her unutmaya çalıştığımda bir kez daha hatırlıyorum. Hep kendime acaba bir daha böyle sevebilecek miyim, bu duygulara bir kez daha kapılabilecek miyim diye soruyorum. Maalesef kendimi her şeyin ilki en güzelidir fikrine kapılmaktan kendimi alı koyamıyorum. Aynı duyguları yaşasam dahi ilki kadar yoğun yaşayamayacağımı düşünüyorum ve tüm inancımı yitiriyorum. Peki, neden ilk aşk? Neden bizi bu melankolik havaya büründüren ilk ve vazgeçilmez aşk? Sabah her zamanki gibi karanlık bir okul sabahıydı, tek farkı ikinci sınıfa başlıyordum. Uyanıp üstümü giydim. Annem her zamanki gibi kahvaltımı hazırlamıştı kahvaltımı yaptıktan sonra servise binip okula geldim. Sınıf arkadaşlarımla hasret giderdim, hepsine tek tek sarıldım. Şansımıza da o yıl sınıfımızın yeri değişmemişti. Her zaman oturduğum yeri gözüme kestirmiştim ve tam oraya yönelmişken elinde pembe beslenme çantası, saçında beyaz-kırmızı kurdelesi, bileğinde ise hiçbir zaman takmayı beceremediği o mavi kurdelesi olan bir kız yerime aniden oturuverdi. Kızı ilk defa görüyordum, muhtemelen yeniydi. Şaşırdım, öylece kaldım. Çünkü orası kimsenin oturmayı istemeyeceği, sınıfın adeta uçsuz bucaksız bir köşesiydi-tam da bana ait idi denilebilir aslında. Fakat şaşkınlığım kızın oraya oturmasına değil, içimdeki '' Bırak otursun.'' diyen seseydi. Yerime kimseyi oturtmama rağmen o kızın sorgusuzca oraya oturmasına söyleyecek tek bir kelimem ve kendime oturacak başka bir yer bulmaktan başka çarem yoktu. Ve işte o an, rüyalarımı büyüleyen, sabahları beni uyanmaya teşvik eden, kendimi onu düşünmekten alıkoyamadığım, hayatımın ilk ve belki de şuana kadar ki tek aşkıyla tanıştığım anmış da benim haberim yokmuş... Her zaman cevap ararız. Neden hüzünlü bir şarkı duyduğumuzda aklımıza ilk o geliyor, neden yalnız kaldığımızda koynumuzda olmasını istediğimiz ilk insan? Cevabı hiçbir zaman bulamayız ve aramaktan vazgeçeriz. Sanırım cevap öyle sazla sözle verilebilecek bir cevap değil, cevap kalbimizde saklı... İlk aşk kelimesini duyduğum anda kalbimde hissettiğim bir burukluk vardı benim. İlkokulu bitirdikten sonra kazandığım liseye büyük bir şevkle gidiyordum. Telefon, sosyal medya kullanmaya karşıydım ve okulda kimlerin olduğuna dair çok az fikrim vardı. Sınıf listelerini incelerken onun ismi gözüme çarptı, ne yalan söyleyeyim, çok mutlu oldum, sevincimden havalara uçtum adeta. Sınıflarımız farklı katlarda olmasına rağmen onun katından bir sürü arkadaş edindim. Sırf onu görebilmek için, hatta sadece yakınında olduğumu hissetmek için. Öğlen aralarında yemek yediği restoranda yedim, her çıkışta gittiği kafede saatlerce çay içtim. Benim için o sadece bir aşktan ibaret değildi artık, bir takıntıydı o benim için. Aradan uzun bir süre geçtikten sonra ona olan aşkımı ilan etmek istedim. Fakat aldığım dönüt hiçte iç açıcı değildi... Aşk herkeste aynı çağrışımı uyandırmak zorunda değildir, hele ki söz konusu ilk aşklar ise. Kimimizin ilk aşkı çocukluğunda saklıdır, aşkını çocukluğuna gömmüştür. Onun için ilk aşkı, hatırladığında yüzüne bıraktığı sıcak ve mutlu bir tebessümdür, değerini eskisi gibi koruyamayan ama bir o kadar da kalıcı bir hatıradır onun için. Kimimiz ilk aşkıyla bir aile kurmuştur, mutlu mesut bir hayat sürmektedir. Ne de çok övünülesi ve hayran kalınası bir aşktır onlarınki. Ancak kimimiz ilk aşkının bıraktığı yaraları temizlemekle meşguldür. Hani salonumuzun tam ortasına bir bardak kola dökülür ve ne kadar uğraşsak, ne kadar çıktığını düşünsek de lekenin, o çıkmamakta ısrar eder ya; işte bu insanlar için ilk aşklarının onlarda bıraktığı etkinin, kolanın halıda bıraktığı lekeden hiçbir farkı yoktur. Ne kadar uğraşırlarsa uğraşsınlar, bir türlü kalplerinde ilk aşklarının edindiği yeri yok edemezler. Artık ilk aşkları onlar için mutluluk değil, her dinlenildiğinde gözyaşlarıyla baş başa bırakan hüzünlü bir parça haline gelir. Aldığım dönüt, o küçük yaşımda bana adeta dünyanın sonu gibi gelmişti. Neye uğradığımı şaşırmıştım. Doğruyu söylemek gerekirse, özgüvenim ve egomun da baskıladığı bir duygu açığa çıkmıştı. Ne tam bir öfke ne de tam bir hüsran olmuştu benim için. İşte tam olarak içinde bulunduğum durumun farkında olamadığımdan dolayı psikolojim çok karmaşık ve içinden çıkamayacağım bir hale gelmişti. Artık sabahları doğru düzgün kahvaltı etmiyor, okuldaki arkadaşlarımı görmezden geliyordum. Sosyal bir insan olmam en güvendiğim özelliğim olmasına rağmen, içine kapanık bir insan haline gelmiştim. Ne zaman ki babam beni karşısına alıp o tüylerimi diken diken eden konuşmayı yaptı, işte ben o zaman kendime bir çözüm yolu buldum. İlk aşkların bizlerde bıraktığı etki aslında tamamen bizim algılayışımıza bağlıdır. Bıraktığı derin yaraları dindirmek, sandığımız kadar zor bir durum değildir. Bazen sadece içimizdeki ''Mutlu günler de gelecek'' sözüne olan inancımız ve umudumuz olur bizi bu durumdan kurtaran. Bazen ise atalarımızın bize armağan ettiği ''Çivi çiviyi söker'' sözü bu dünyada başka aşklar da var anlayışını bizlere benimsetecek olandır. İlk aşklarımıza anlam yükleyenler bizler olmalıyız. Olumsuz etkilerini bir kenara bırakarak, bu aşkın saf mutluluktan oluştuğunu kafamıza iyice kazıyabildiğimiz sürece bu dünyada bizden mutlusu kalmayacaktır. Oğulcan Yılmaz 21601606