OLMAYANI BEKLEMEK Mustafa Bayraktar 21604079

Beklemek hayatın en olağan gerçeği olsa gerek. Her şeyin başında bile doğmayı bekliyor aylarca insan; kapalı, ıslak ve karanlık bir kutunun içinde. Beklemeye doğuyoruz sanki. Umut etmek için doğuyoruz. Dakikalarımız, saatlerimiz, günlerimiz hatta yıllarımız bekleyerek geçiyor hayatın içinde. Kimi zaman bir trafik lambasında kimi zaman bir banka sırasında kimi zaman da otobüs durağında. Tabii ki Samuel Beckett'in Godot'yu Beklerken'de anlatmak istediği sıcak ve rahat arabanızın içinde trafik lambasının kırmızıdan yeşile dönmesini beklerken harcadığınız dakikaların ne kadar boşa gittiği değildi ya da soğukta otobüsü çok beklediğiniz için üşütebileceğiniz de değildi. Herkes beklemeye doğar, asıl mesele neyi beklediğinizdir. Beklenilen şey her zaman açık seçik ortada olmaz. Her bekleyiş gecede gündüzü beklemek kadar sade ve doğal değildir çünkü gündüzün umut edilmeye ihtiyacı yoktur. Kimse bir ümit gündüzün gelmesini beklemez. Gündüzün geleceği geceden bellidir ancak kimi bekleyiş sonuçsuzdur. Beklenilen şey hiçbir zaman var olmamıştır ya da hiç bir zaman gelmeyecektir tıpkı Godot gibi. Peki bu insanoğlunu beklemekten alıkoyar mı? Hiç sanmıyorum. İnsanın beklerken beklediği şeyin ne olduğunu düşündüğünü ya da gelip gelmeyeceği ile fikir yürüttüğünü düşünmek fazla iyimser bir bakış açısı olsa gerek. İnsan bu olasılıkları düşünse dahi bekleme eylemini sonlandırması için gerekli olan herhangi bir bilgiyi elde edebileceği de pek mümkün gözükmüyor; çünkü bekleme eylemi insanın ümit ettiği şeye ulaşması ya da ümit ettiği şeyin ona ulaşması anlamına geldiği sürece bekleme sonlanmayacaktır. İnsanın umudu ne kadar azalırsa azalsın zihninin en derin noktalarında "ya gelirse" umudu hep var olucaktır. Bu soru da bekleme eyleminin devamı için yeterlidir. Beklemeye mecburuz çünkü elimizde umutlarımız var, umutlarımızdan başka da hiçbir şey yok. Beklemeyi kesersek umutlarımız elimizden kayıp gidecektir. Umut da insanın en sıkı tutunması gereken şeydir hayatta, çünkü insan umutlarını tuttuğu sürece umutları da onu hayatta tuttar. Beklemek elbette her zaman umut etmekten ibaret değildir. Otobüsü beklerken otobüsün geleceğini bilirsin ve o otobüs sonunda gelir ancak birçok bekleme eyleminin temelinde de umut vardır. Bekleyen kişinin de bundan haberi yoktur. İşin en kötü anı da bekleyen kişinin bunu fark ettiği andır. Sadece bir umudu beklediğini, beklediği şeyin hiçbir zaman gerçekleşmeyeceğini anladığı an. Yani Godot'yu beklediğini anladığı an. Daha önce söylediğim gibi insan ne kadar anlasa da Godot'nun yani kişinin beklediği şeyin gelmeyeceğini içindeki umut sayesinde beklemeye devam eder. Bazen reddeder bu durumu kararlı bir şekilde, "beklemeyi bırakıp gidelim" der ancak yerinden bir santimetre bile kıpırdamamıştır sözü bittiğinde. Çünkü beklemektir onu hayatta tutan. Sanma beklemek insanı hayatta tutarken bir yandan da mutlu olmasını sağlıyor. Bekleme süresi uzadıkça, zaman ilerledikçe, beklenilenin Godot olduğu fark edildikçe işin ısdırabı da bir o kadar artıyor ancak beklemek zorunluluğu ortadan kalkmıyor. Çünkü hepimiz beklemeye doğduk bu dünyaya. Olmayacak bir durumu, gelmeyecek bir Godot'yu beklemekten daha saçma ne olabilir ki. Zamanını boşa harcamak yerine yeni şeylerle uğraşmak yeni yollara çıkmak yeni işlere girişmek yeni başarılar kazanmaya çalışmak varken neden hala bekliyorum ki. Beni hala burada tutan belki gelir düşüncesi mi yoksa gelmediği takdirde ne yapacağımı bilememem mi? Mecbur olduğum için mi hala burda duruyorum? Hiç birini bilmiyorum. Tek bildiğim şey gelmeyeceği. Sesini duyar gibiyim boşver beklemeyi hadi gidelim, diyorsun. Olmaz... Godot'yu bekliyorum.