Orhan Veli Olmak

Zaten hayatımızda yeteri kadar stres olduğu için ve hepimizin daha fazla gülmeye ihtiyacı olduğu için dram içerikli filmlerden de kitaplardan da pek hoşlanmasam da bende çok özel bir yere sahip olan ve her eserine hayranlıkla baktığım Orhan Veli'nin büyük aşkı Nahit Hanım'a yazdığı mektupları okurken aslında ne kadar da kolay bir hayat sürdüğümü ve yaşadığım ilişkilerin belki de o şartlar altında birkaç gün bile devam edemeyeceğini düşünmeye başladım. Zaten Orhan Veli'nin o şiirlerinin arkasında çilelerle ve zorluklarla dolu unutulmaz bir aşk olmadığını düşünmek saçma olurdu. 2014'te derlenip yayınlanan ve o dönem neredeyse bütün edebiyat camiasıyla yakın dostluklar kurmuş olan Nahit Hanım'ın sakladığı Orhan Veli tarafından kaleme alınmış mektupların derlenmesinden oluşan Yalnız Seni Arıyorum belki de bir adamın bir kadını ne kadar çok sevebileceğinin yazılı gösterisidir. Okurken acaba Orhan Veli bunları okumamızı ister miydi diye düşünmeden edemedim. Sonuçta karşılık bulamamış, hakettiği değeri görememiş bir aşk vardı Orhan Veli için. Ama sonra dedim ki bu kadar yüce gönüllü bir insandan nasıl sevilmesi gerektiğini öğrenebilme şansını yakaladığımız için iyi ki bu mektuplar derlenmiş ve bizlere sunulmuş. Bu mektuplar bir yerde hikayesiydi Orhan Veli'nin, buruktu hikayesi şairin... Bende asıl etki bırakan yazarın karşılık bulamamasına rağmen hayatını bir aşka adamasıydı. Değer miydi sana senin baktığın gibi bakmayan süründüğünü gördüğü halde yüzüne gülmeyen bir kadına hayatını vermeye? "İki günden beri yağan yağmura ve soğuğa rağmen üstümde beyaz bir ceket var. Pabucum yok, gömleğim yok, kravatım yok, pardösüm yok. Bu kıyafetle Ankara'ya gelebilir miyim? Bilhassa bazı kimselere karşı bu sefaleti göstermek istemiyorum."(s. 36) gibi çaresizlik içeren, iç burkan ve Orhan Veli'nin durumunu ortaya seren bu ifadeye Nahit Hanım'ın verdiği cevap ise "Ben senin orada nasıl yaşadığını biliyorum."(s. 38) Ben olsam o cümleyi okuduktan sonra daha da yüzüne bakmazdım ve gururunu okşamazdım. Bence aşkın karşılığı olmazsa devamlılığı da olmaz, tıpkı bir uçağın tek kanadıyla uçamayacağı gibi... Çünkü bu tarz lilişkilerde duyguların hissedilemediği bir anda iplerin kopmaması mümkün değildir. Daha sonra fark ettim ki ben bu tarz ilişkiler derken Orhan Veli ile aynı şeyi kastetmiyormuşum. O sevilmeden de sevmenin büyük yükü altına girebilmiş bir insandı fakat benim asıl kafamı kurcalayan bu sevgiye enerjiyi nerden bulduğuydu. Sokağa çıktığımız zaman her yaş grubundan bir sürü çift görüyoruz. Peki, Orhan Veli neden onlarınki gibi bir hayatı tercih etmemişti? Bu soruyu bir arkadaşıma sorduğumda aldığım cevap beni bir nebze olsun tatmin etmeye yetti. Arkadaşıma göre Orhan Veli bu hayatı tercih ettiği için Orhan Veli olabilmiştir. Bunun üzerine birkaç Orhan Veli şiirine göz attım ve şiirlerinde gördüm ki şair bu karşılıksız aşk için gerekli olan enerjiyi kendi şiirlerinde bulmuş. Adeta kağıdı Nahit Hanım'ın yerine koymuş ve onun kalbine işlemek istediği duygularını bir kalem ile kağıdın üzerine işlemiştir. Bazen bir duyguyu yaşamak için iki kişinin gerekmeyeceğini anladım, bir adam ve şiirleri de yetebiliyormuş aşkı yaşamak için. Bu noktadan sonra tekrar kendimle ilgili düşünmeye başladım. Ben neden kolay olanı seçiyorum? Kaybetme korkusundan olabilir diye düşündüm ama bu mantıksız geldi. İnsan kendi yarattığı bir aşkı kaybetmekten korkmamalı, kendi elleriyle var ettiği ve bir insana sunduğu aşkı nasıl kaybedebilir ki? İşte bu noktada anladım ki mesele kazanmak ya da kaybetmek değil, mesele Orhan Veli olmak; Orhan Veli gibi olup aşkına hayatının sonuna kadar sımsıkı sahip çıkabilmek.