BOMBALARA KARŞI

Korkunç bir sada... Ve acı çığlıklar... Gökyüzünü kaplayan kapkara bulutlar... Her gün bir yerlerden patlama haberleri geliyor. Her biri kalbimize kor ateş gibi düşen bombalarla... Ve şehit haberleri... Sanki bir girdabın içine çekiliyoruz. Yokluk alemine yolculuğumuz hızlanıyor her bombayla. Oysa kainat, bir saat gibi mükemmel bir ahenk içinde işlerken ve mavi boncuk dünyamız itaatle hedefine ilerlerken biz insan denen asi ve zalim mahluklar nasıl da çığrından çıktıkça çıkıyoruz! Şu an gerçekten kelimelerin kifayetsiz kaldığı yerdeyim. Susuyorum. Hayata daha bir korku dolu gözlerle bakmaya başladım Ankara'daki son patlamalarla. Artık "güven"emiyorum. Zira patlamalar Güvenpark dediğimiz, kendimizi en güvenli hissetmemiz gereken yerde, tam Ankara'nın göbeğinde oluyor. Caddelerde, alışveriş merkezlerinde, metrodayken zihnimde hep bir "acaba" sorusu ile dolaşıyorum. Terör, tüm iğrençliğiyle o meş'um yüzünü gösteriyor. Arsız bir fırtına gibi esen terörün rüzgarı ise nice hayalleri, umutları, güzellikleri de beraberinde götürüyor. Şu son yaşananlara kadar günden güne medenileştiğimizi sanırken, meğer alçaldıkça alçalıyormuşuz. İnsan ne şerefli bir mahluktur halbuki! Nice ulvi hislerle yüksek gayeler için çalışmaya gelmiştir bu dünya misafirhanesine. Utanıyorum. Ne hale düştüğümüzü gördükçe utanıyorum. Kalplerimizdeki sevgi tohumları kül oluyor her bombada. Kısırlaşmış bir kalpten de nefretten başka bir şey yeşermiyor. Çevremdekiler duyarsız mı tüm bu olup bitenlere? Onlar da benim gibi susmayı mı tercih ediyor? Aldırmıyormuş gibi görünmekle teröre teslim olmadıklarını mı gösteriyorlar? Bilmiyorum. Hangisini yapmak iyidir gerçekten bilemiyorum. Hislerimizi kaybetmişiz sanki veyahut alışmaya başlamışız. Ama alışmamalıyız. Hiçbir şey olmamış gibi devam etmemeliyiz. Gel gör ki hayat durdurmuyor bizleri. Çalışmalısın. Gitmelisin gelmelisin bir yerlere. Bazen gülmelisin hatta istemesen bile. Ne kadar zor bir durummuş bu! İşte bu yüzden kızıyorum kendime. İnsanlar, insan suretindeki canavarlar yüzünden ölürken, bir şeyler yapmalıyız bu bozuk düzeni düzeltmek için. İşte o an kendimi ufacık bir böcek gibi hissediyorum. Susmuyorum, bağırıyorum var gücümle. Fakat duyulmuyor sesim. Bu koca çarkların arasında ezilmeye mahkum süprüntüleriz sanki. Ümitsizlik kaplıyor içimi, yine susuyorum. Bu satırları yazarken bir patlama haberiyle daha irkildim. Bu sefer Brüksel'de üç ayrı patlama... Ölü sayısı yirmi beşten fazla. Bağırışlar, çağırışlar, amaçsızca ve korku dolu gözler ile kaçışmalar... Ve yine arkada kalan tarifsiz hüzünler... Rabbim, nasıl bir illettir ki bu, tüm dünyayı sardı bu terör yangını ve kasıp kavuruyor her tarafı? Çevremdekilere bakıyorum. " İyi oldu." diyor. " Onlar PKK'nın çadırına göz yumdular, başlarına da böyle bir felaket geldi." Nasıl bir zihniyettir bu, nasıl böyle düşünebilir bir insan, anlamıyorum. Hiçbir suçu olmayan canlar terörün kurbanı oluyor ve bundan mutlu oluyor bazı canlar. Ya bir an evvel terk edip gitmeli gerçekten çivisi çıkmış bu dünyayı yahut da bir çözüm bulmalı insanların derin manevi yaralarına. Gitmek bizim elimizde değil. O zaman anlatmalı güzel olanı, güzelleştireni. İyilik tohumları ekmeli başta kendi muhitimizden başlayarak. Bu kadar diken ve çalıların içinde yetiştirmek zor elbet sevgi çiçeklerini. Fakat barış ve huzur istiyorum. Bu mefkureler içimi doldururken aynı zamanda kasvetli hava da kayboldu yavaş yavaş. Ruhumun derinliklerinden gelen nağmeler dinginleştirdi zihnimi. Biliyorum, kaybedilen canları geri getiremeyiz. Sadece yeni canlar kaybolmasın terör girdabının içinde, bunu istiyorum. Ve susmuyorum. Tüm benliğimle haykırıyorum. Bomba sesleri yerine beyaz güvercinlerin kanat sesleri tüm dünyaya hükümran olsun. Ve selam olsun dünyayı gülistana çevirmeye çalışanlara!