KEŞKE GENÇ OLSAYDIM DEMEMEK İÇİN

Şimdi, şu anda gençliğinize dönmeniz için size bir şans verseler. Yeniden on sekiz yaşında olacaksın deseler. 18 yaşınızdaki size ne söylerdiniz? Neleri tembihlerdiniz ona? Eminim herkesin 18 yaşımızdaki haline söylemek istediği bir sürü şey var. Gençliğini doya doya yaşa mesela. Daha çok konsere git, daha çok seyahat et, aşkı tüm kalbin ile hisset, daha çok oku, spor yap, yeni bir dil öğren... Yani kısaca seni mutlu eden ne varsa onu yap ve asla vazgeçme hayallerinden. Hata yapmaktan korkma. Hata yaptığın için sevin, çünkü en azından sen denedin. Eğer hata yapmazsan sıkıcı ve ruhsuz bir insan haline gelmez misin? Ve yeniden ayağa kal. Evet zaman geçiyor. Biz istesek de istemesek de geçiyor. Hani sürekli duyduğumuz ve zaman zaman bizimde söylediğimiz o cümle var ya, "Ben artık yaşlanmışım.". Belki henüz yaşlanmadık, yapmak istediklerimi yapamadık ve hayallerimizi gerçekleştirmedik ama bir gün yaşlanacağız. Biliyorum o günler sanki hiçbir zaman gelmeyecek gibi hissediyorsunuz. Bende öyle hissediyorum. Ama biliyorum ki bu yaşımıza kadar nasıl geldiysek o günlerde gelecek. Bizimde yüzümüzde de çizgiler belirginleşecek, ellerimiz buruşacak, unutkan olmaya başlayacağız, daha çok huysuz bir teyze ya da amca olacağız ve tabii ki saçlarımıza aklar düşecek. Elbette her zaman bunu düşünerek yaşamamız imkansız. Ama bir gün yaşlanacağımızın farkında olmazsak bir şeyleri sürekli erteler dururuz. Öyle değil mi? İstediğimiz şeyleri yapmaya vakit ayırmamamız hayattaki en büyük hatamız aslında. Şimdi sizler ile dedemin bana verdiği bir öğüdü paylaşmak istiyorum. Beni bir gün yanına çağırdı ve bir soru sordu. "Şu zamana kadar ne yaptın ve ne yapmak istiyorsun?" Ben de cevapladım. Üniversiteyi kazandım, ders notlarımı yüksek tutmaya çalışıyorum, elimden gelenin en iyisini yapıyorum. Sonra da akademisyen olmak istediğimi söyledim ona. Hayalim buydu çünkü. Sonra dedem başını kaldırdı ve başka bir tane soru sordu: "Yarın bu dünyadan gideceğini bilsen bu son gününü nasıl geçirmek isterdin?" Ben daha cevaplamadan bana döndü ve dedi ki "Git ve onu yap". Hayatım boyunca duyduğum en güzel öğüt buydu sanırım. O günden beri kendime hatırlatıyorum dedemin bu sözlerini. Ve bence hepimizin bunu yapması gerekiyor çünkü zaman bizim tahmin ettiğimizden çok daha hızlı geçiyor. Çoğu insan hayallerini gerçekleştiremeden gidiyor bu dünyadan, onları gerçekleştirmek için bir adım bile atmıyor. Soruyorum sizlere. Neden? Neden gençliğimizin değerini anlamamız için yaşlanmamız gerekiyor. Artık bazı şeyleri yapamaz hale geldiğimiz zaman, gücümüz ve yeteri kadar vaktimiz kalmadığı zaman "keşke" diyoruz. Ya da bazen birilerinin bizi üzmesi gerekiyor, kalbimizi kırması, "sen yapamazsın" demesi. Alice Green de onlardan bir tanesi. Kocası onu aldatana kadar farkına varamıyor yapabileceklerini, kendi yeteneklerini ve en önemlisi onu neyin mutlu ettiğini. Evet, o çok geç kalmış sayılmaz çünkü henüz kırklı yaşlarında. Tabii ki sizi neyin mutlu edeceğini fark etmek, vazgeçmemek, kim ne derse desin pes etmemek kendinize verebileceğiz en büyük ödül ama asıl önemli olan bunları çok geç olmadan yapmak. Bu dünyaya gelen her birey önce çocuk oluyor, sonra genç, sonra yetişkin ve en sonunda kaçınılmaz son yaşlılık çalıyor kapıyı. Su gibi hızlıca akıp geçen bu zaman diliminde cesur olmak gerekiyor. Cesur olmalıyız ki bizi biz yapan ne varsa bir an önce ona kavuşalım, kendi benliğimi bulalım ve hayattan bu sayede keyif alalım. Umarım bize ileride "Yeniden 18 yaşında olacaksın deseler o yaşınızdaki size ne söylerdiniz?" diye sorulduğu zaman vereceğimiz yanıt "Ona hiçbir şey söylemezdim çünkü bir şey söylememe gerek yok, o hayallerini gerçekleşti." olur.