AYNI MERMİ FARKLI DELİK

Zor zamanlarınız oldu mu hiç? Elbette olmuştur. Elbette dedim çünkü zorluklarla dolu bir dünyada yaşamak için çabalıyoruz. Bazen en kolay yapabildiğimiz, tek istediği şey geri verilmek olan nefesi bile zorlukla alıyoruz. Her gün, her dakika dünyanın çeşitli yerlerden binlerce haber geliyor. Bazıları insanın hiç durmadan akan kanını donduracak nitelikte, bazıları hayret verici, bazıları ise mermi gibi. İzliyoruz, kim kimi öldürmüş, nasıl öldürmüş, çok gençmiş, ailesi varmış... Sunucu sanki bizi üzmek ister gibi sıralıyor bütün bunları. Amacına ulaşıyor, üzülüyoruz. Peki, kaç dakika sürüyor? Beş mi belki de on dakika? Evet, sonra unutuluyor. Unutmak zorundayız çünkü onlar kadar ciddi olmasa da bizim de problemlerimiz var. Aslında en iyisini yapıyoruz çünkü kalbin belli bir kapasitesi var ve bu sınıra ulaşınca kaldıramıyor. Peki, neden böyle? Neden koskoca dünyada barış içinde, huzurla, gülümseyerek, acaba yarın neyle karşılaşacağız diye endişe duymadan yaşayamıyoruz? Neden bu kulaklarımız her gün şiddet, savaş, gözyaşı haberleriyle kirleniyor? Neden gözlerimiz o bombaların dumanlarını, mermilerin neden olduğu delikleri görmek zorunda bırakılıyor? Sığamadık mı? Kendimize bir köşe, bir avuç yemek ve bir yudum su bulup, memnun olamadık mı? Sığamadık. Olamadık. Evet. Köşe bulduk, yemek ve suyumuz da vardı ama yetmedi. Yandakinin yemeği bizden bir kaşık fazla, suyu bir yudum daha çoktu. Aynı olsun istedik, haksızlığa gelemedik ve aldık. Böyle başladı her şey. Her çocuğun küçüklüğünde yaptığı, minik ellerinde tutabildiği büyüklükte kartopu olarak başladı. Kim yetinir küçücük kartopuyla? Yuvarlayarak büyütmeyi öğrenir gibi öğrendik daha çok almayı. Aldıkça alıştık. Büyüdü, büyüdü ve artık bir avuç yemek, bir bardak su ile yetinmez oldu. Önünde ne varsa ona sahip olmak, içine almak istedi. O duyguyu, belki de dünyanın en etkili duygusunu hissettik: güç. Güç bizimle olduğu sürece kaybetmediğimizi öğrendik. Abarttık, önce tencereye sonra mutfağa daha sonra bütün eve sahip olmak istedik. Tadını aldıktan sonra bununla sınırlı kalır mıyız? Sokak, mahalle, şehir derken ülkeye geldi sıra. Bizim ülkemizden daha çok yeraltı kaynağı var, daha gelişmiş, daha büyük ve binlerce bahane... Gözlerimi kör eden, vicdanımızı düğümleyen binlerce bahane... Gidiyoruz, topla tüfekle giriyoruz. Yakıp yıkıyoruz, viraneye çeviriyoruz. Tüm çiçeklerin boynunu büküyoruz kendi ülkemizin tozuyla bulanmış botlarımızla, tüm duvarları süzgeç gibi deliyoruz mermilerle. Bütün bunlar olurken biz düşünmüyoruz, insanları düşünmüyoruz. Orada, o çiçeklerin olduğu yerlerde koşup futbol oynayan, dizlerini yaralayan erkek çocuklarını, o çiçekleri koparıp saçlarına taç yapan kız çocuklarını... O evlerin içinde yaşayan genç yaşlı, sağlıklı hasta binlerce insanı düşünmüyoruz. Odaklandığımız tek yer çıkarlarımız, bize artı olarak dönecek, cebimize girecek şeyler. Peki, sonra ne oluyor? Kazanıyoruz. Ülkemize elimiz dolu dönüyoruz. Petrol mü istemiştik? Aldık. Maden mi? Onu da aldık. Gururla, başımız dik, göğsümüz kabarık bir şekilde dönüyoruz. Dönüp arkamıza bir defa bile bakmıyoruz. O atılan mermiler sadece bir miktar alçı ile kapatılan, eski haline dönebilen duvarları değil kalpleri, ruhları, çocuklukları da delip geçiyor. Alçıyla kapanır mı bu delik? Çocukluğunu geri getirir mi? Unutturur mu ona o geceyi, o gündüzü, o günleri? Kimi hayatta ama ailesi yok, gözyaşları yüzündeki gri tozun arasından ilerlemeye çalışırken o son sesiyle bağırıyor, annesini arıyor. Kimi hayal gücünü zorlasa dahi böyle bir şiddeti hayal edemeyecek şekilde gözlerini kapatmış, son nefesini vermiş, ayağında o gün sokakta oynarken giydiği lastik ayakkabılarıyla yatıyor. Sanırım bu yazının en acı cümlesi olacak ama hangisi daha şanslı karar vermek zor: ölen mi yaşayan mı?