RÜZGARA KARŞI DURMAK MI, RÜZGARA TUTUNMAK MI?

"Hayatı Savunma Biçimleri", isminin büyüsüne kapılıp okumak için can attığım bir kitap. İnsanoğlu için en karmaşık olgu olan 'hayat', ancak bu kadar sade ve anlaşılır bir şekilde incelenebilirdi. Sıradan insanların hayatlarına ve iç dünyalarına bizim için küçük Kürekci 2 pencereler açan Adalet Ağaoğlu, bizi bize anlatmıştı aslında. Gayrimüslim biriyle evlendirilen Rabia'dan, emekliye ayrılan Seyfi Bey'in hayata sarılma çabalarından, iki eski dosttan, aşıklara kadar genişletmişti yelpazesini. Hepsinin hayata bakış açısını ve insanların onlara olan ön yargılarını basit kurgularla anlatmıştı. Böylece hayatı sorgulama fikri benim de benliğime sirayet etti. Hayatı neden savunuruz ya da neden ona karşı çıkarız ki? Kendimizi fırtınada savrulan bir yaprak olarak düşünmemiz gerekseydi eğer rüzgara kapılmak daha kolay olmaz mıydı karşı yöne gitmeye diretmekten? "Kim tam kendisidir sanki? Kimin kendi hayatı var ki?" (Ağaoğlu, 21). Her hayat başka bir tiyatro oyunu, dünya da bu oyunun sahnesi. Hayat perdelerin açılmasıyla başlar ya da gözlerdeki perdelerin kalkmasıyla. Birinin perdesi kapanır kapanmaz hemen bir diğerininki açılıverir. Sahne hiçbir zaman boş kalmaz. Senarist her oyuncunun karakterine göre farklı bir rol biçmiştir. Oyuncu rolünü giyinir ve heyecanla atılır sahnesine. Bazen metne bağlı kalır, bazen de doğaçlama yapar kendince. Herkesin oyunculuğunu savunma biçimi de farklıdır. Senarist bunları bilir ve kimseye haddinden büyük rol biçmez. Gelgelelim bazen oyuncu daha iyisini yapabileceğini düşünüp rolünü beğenmez. İnsanın hayatta duruşu da böyledir. Kimileri en büyük acılara dahi katlanabilirken bazısı en küçük engelde tökezler. Bu yüzdendir ki herkes kendine göre zorluklar yaşar hayatta. Bana sorarsanız kendimizi bilmekle başlar her şey. Kapasitemizi, sınırlarımızı, zayıf ve güçlü yönlerimizi, ön yargılara karşı duruşumuzu... Böylece önümüze sunulan katalogdan hangi renk bize daha uygunsa onu seçeriz ki kişiliğimizi daha rahat yansıtabilelim. Aksi takdirde seçtiğimiz yanlış renk esas rengimize karışınca hayatımız karman çorman bir hal alır. Başlangıçta doğru seçimi yaptık diyelim peki, ya sonrası? Bize doğru gelenin başkasına yanlış geldiği durumlarla çokça karşılaşırız. Etrafımızdakiler her koşulda bize destek olmak yerine nedensiz, acımasız eleştirileriyle cephe alır bize karşı. En nihayetinde ön yargılar bile Kürekci 3 zamana bağlıdır."Zamanın elinden ne kurtulmuştur ki?"(49). Şimdi size cephe alan topluluk bir süre sonra şaşırtıcı bir şekilde arkanızda durabilir. Önemli olan başkasının desteği değil sizin hayata karşı nasıl dimdik durduğunuzdur. Bunu yapmak ise yazarın da bahsettiği gibi içimizdeki 'isyan köpeğini' evcilleştirerek olur. Gündelik yaşantımızdaki olumsuzluklarla beslenen bu köpeği aç bırakmak elbette ki imkansızdır. Her zorlukta biraz daha hırçınlaşan bu köpek nice cinayetlere, intiharlara sebebiyet verecek tehlikededir. Herkesin katili kendi içinde beslenir. Bu katilden kurtulmanın tek yolu ise uyumdur. Şikayet etmeyi bırakarak senaryodaki rolümüze razı olmak ve diğer oyuncularla bir uyum hali içinde bulunmaktır. Hayatın güzelliklerinin veya zorluklarının hangi şekilde ve ne zaman karşımıza çıkacağı belirsizdir. Adı üstünde hayat, her an farklı yüzleriyle şaşırtır bizi. Üzerimize saldığı kara bulutların hemen arkasına bir de güneşi ekleyiverir. Nitekim gözden yaş düşmeden kalpte gökkuşağı oluştuğu da görülmüş değildir. Dünyada her şey zıttı ile birliktedir. Çirkin, güzelin güzelliği daha iyi anlaşılsın diye vardır. Sevinç-üzüntü, yoksulluk-zenginlik, sağlık-hastalık, doyumsuzluk-yetinme, dün-yarın... Hepsi birbirinin tamamlayıcısıdır aslında. Önemli olan neye sahip olduğun değil sahip olduklarınla neler yaptığındır. Seni sen yapan, hayatını nasıl savunduğundur. Seyirciden en çok alkış alan senaryo ise, içinde iyikilerin keşkelerden daha çok kullanıldığı senaryodur.