BİR GÜN BENİ AĞLAYACAKSIN

Bazı sorular vardır ki, insanın gönlüne dokunup en derinlerine kadar alçalır. Bir Gün Beni Ağlayacaksın, bu tür dokunaklı ve cevaplaması oldukça güç sorularla insanın ruhunu kimi zaman çıkmaz sokaklara götüren ve duygusal yükü fazla olan bir kitap olarak çıkıyor okurların karşısına. Ben, insanın zaman zaman çıkmaz sokaklara bilinçli olarak girmesi gerektiğini düşünenlerdenim, girişi olan yerlerin bir çıkışının da olduğunu tam anlamıyla kavrayabilmek adına... Hayatımız sonu olmayan bir arayış içerisinde geçip gidiyor, biz farkına bile varamadan. Peki ya neyi aradığımızın farkında mıyız? Aşk mı, sevgi mi, para mı, kariyer mi, mutluluk mu, huzur mu, dostluk mu, itibar mı... Bu cümle ziyadesiyle uzatılabilir. Fakat işin tuhaf yani, aradığımız şeyin farkında ve bilincinde olduğumuzda dahi istediğimizi elde edince göstermiş olduğumuz o müthiş beceriksizlik. Eminim ki bahsetmiş olduğum durum yabancı gelmemiştir pek çoğunuza. Hayatınızda edinmiş olduğunuz tecrübelerden örnekleri arttırabilirsiniz; mesela, uğruna haftalarca belki de aylarca harçlık biriktirdiğiniz müzik çalar şimdi nerede? Peki ya babanıza aldırmak amacıyla avazınızca bağırdığınız, ağladığınız o oyuncak araba? Doğum günü hediyesi için annenize yalvardığınız bluz? Elde ettikten bir, bilemediniz birkaç hafta sonra değerini yitirdi, öyle değil mi? Günlük hayatta çeşitli çevrelerde ve kendimden de gözlemlediğim kadarıyla insanoğlu, eşya ile kurduğu ilişkiyi insan ilişkilerine de yansıtmakta. Yani, eşyaları tükettiği gibi insanları ve ilişkileri de tüketip atıyor. Kullan-at mantığı ile hareket edip arkasında bıraktığı enkaza dönüp bakma ihtiyacı bile duymuyor ve sergilediği bu davranışlar sıradan bir alışkanlık haline gelmiş durumda ne yazık ki. Bu gözlemlerim kulağa bir hayli pesimist gelse de, modern hayata hakim olan bakış açısı onarmakla uğraşmak yerine eskiyi atıp yenisini almayı teşvik etmekte. Bu bakış açısına sahip olduğumuz müddetçe sabit ve istikrarlı ilişkiler kurmak zorlaşıyor ve daima hayal edip özlemini duyduğumuz huzur ve mutluluğa giden yollar da kapanıyor bir bir. Yalnızlıktan en az ölümden korktuğu kadar korkan insan, bu durumu engellemek için yeteri kadar çaba sarf etmiyor. Ve kitap can alıcı sorularıyla bir iç hesaplaşması yapmamızı sağlıyor. İnsanın sevgi ve mutluluk ile arasındaki en büyük engeli üst benlik yani ego olabilir mi? Bu sualin cevabın kendisinden daha çok önem arz ettiğini düşünmekteyim. Ve iç hesaplaşmamla beraber kendi kendime sorduğum sorular devam ediyor: Bizleri yalnızlığa iten nedir? Yalnızlığı aşmak bu denli güç müdür? Sevgi emek, fedakarlık, risk demek değil midir? Sevgi uğruna yaptıklarımızı kısıtlayan o içgüdü gerçekten de "gurur" mudur? Gururun tanımını yapabilecek var mı, varsa nedir? Gurur denilen şey, zor zamanlarda imdadımıza koşan bir bahane, bir mazeret midir yoksa? Yalnızlığımızı neden sona erdiremiyoruz? Sağlıklı ilişkiler kurmamıza engel olan şey nedir? Bu soruları yanıtlamak kolay olmasa da duygularımızı anlamlandırmada önemli bir başlangıç, önemli bir adım olacaktır hiç şüphesiz... Bilinir ki bir sorunu çözmenin, bir hastalığı iyileştirmenin ilk ve belki de en önemli şartı teşhistir. Ancak ve ancak teşhisin ardından tedavi başlayabilir çünkü. Okuyanları içine çekip farklı bakış açıları kazandıran bu ilgi çekici kitap, insanlığın temel bir probleminin teşhisi niteliğinde sayılabilir. Umuyorum ki hatalarımızı fark edip bilincine varmamızı sağlamakla kalmayıp tedavimizi de başlatacaktır bu manalı ve derin sorular. İnsanoğlunun arayışı bitmez, bitmemelidir. Doğru soruları ve doğru cevapları bulabilmek dileklerimle...