YAŞAMAK

Hepimiz hayatımız boyunca iyi veya kötü anılar yaratırız. Üzerinden yeterli zaman geçtiğinde ise geçmiş deriz o anılara. Geçmiş, geride kalmış ve dönülmesi mümkün olmayan anlar. İşte böyle oluşur hayat dediğimiz şey. Küçümsenen dakikalar, hatta saniyeler birikir ve koskoca yıllar olarak çıkar karşımıza. Hepimizin hayatında ise geçmişe dönüp, değiştirmek istediğimiz şeyler vardır mutlaka. Ancak buna imkan olmadığı da aşikardır. Yaptığımız anlık hataların sonucu bir ömre bedel olabilir kimi zaman. Hayat boyu unutturmaz kendini bazı hatalar. Karen Perrey, Masum Uyku'sunda geçmişteki acıları unutmanın ne denli zor olduğunu, akıcı bir dille okuruna sunmuş. Geçmiş çok acı anılar barındırabilir içinde. Ölümler, ihanetler, kazalar, hatalar... Herkesin farklı bir hikayesi vardır elbette. Ve bu hikayelerle farklı baş etme yolları... Kimi geçmişe takılmış kalmıştır. Hep orada yaşar. Acılarını, hatıralarını her gün yeniden sular. Yaşadığı ana dönemez bir türlü. Halledemediği hesaplarını karıştırır, yeni sorular, yeni pişmanlıklar türetir. Farklı suçlular bulur. Onları asıp keser kafasında, bir türlü affedemez. Korkunç bir buhranda çırpınır durur her gün. Bu şekilde yaşamak elbette çok zordur. Depresyon kaçınılmazdır hatta. Tıpkı kendini bir türlü affedemeyen Harry'de olduğu gibi. Oysa geçmiş, adı üzerinde 'geçmiştir.' Geriye dönüp değiştiremeyeceğimiz şeyler için bütün bir hayatı mahvetmek, ne kadar mantıklı geliyor kulağa? Öyleyse üzülmekten başka yapacak daha mantıklı şeyler olmalı. Her gün yeni anılar yaratarak, geleceğe dair umutlar yeşerterek koskoca yılları geride bırakırız. Yaşanılan an ise daha az düşünülür sanki. Halbuki kontrol edilebilecek tek şey bugünümüzdür. Hatalarımızı telafi etmenin tek mantıklı yoludur. Öyleyse geçmişin yasını tutmak yerine, bugüne odaklanmaktır en doğru yaklaşım. Ancak uygulamanın kolay olduğunu söyleyemiyorum. Geçmişe dair pişmanlıklarım, gelecekte ise yapmak istediğim onca şey varken, şu ana yoğunlaşmayı ben de becerememişimdir bir türlü. Mesela değiştirmek istediğim özelliklerimi sıralar durururum kafamda. Ancak bir türlü şu andan başlamaz o değişim, hep doğru zaman beklenir. "Gelecek" olan bir doğru zaman. Her planımı gerçekleştirebildiğim mucizevi bir gelecek. Ama kaçınılmaz bir gerçek vardır ki bu şekide bir arpa boyu yol alamaz insan. Çözüm ise geçmişin bağlarından, geleceğin kuruntusundan sıyrılıp şu anı hakkıyla yaşayabilmektir ancak. İnsanın elinde olan tek şey yaşadığı anken geçmişle ya da gelecekle bu kadar oyalanmasının sebebi bir tür kaçış yolu gibi gelir bana. İnsan bazen acizliğine inanmak ister. Elinde olmayan şeylerle zorunlu bir aciz rolü biçer kendine. Bu da bir nevi tesellidir içten içe. Yaşadığı anı fark edip, acizliğinden sıyrılan insanlar da vardır elbette. Hatalarından ders çıkarıp, güç alan, geleceği değiştirmeye bugününden başlayan insanlar... Ama ne yazık ki bilinç altımız bahane üretmeye daha yatkındır. Savaşmaktan çok kaçmayı, yüzleşmekten çok yok saymayı daha çok sever. Zayıflığın değil insanlığın bir göstergesidir bence bu. Önerdiğim şey geçirdiğiniz kötü zamanları unutmak değil, kötü zamanların üstüne basıp daha yukarıya sıçramak. O nedenle duygularımıza yenik düşmeyip, mantıklı hareket edebilmek hayatımızı gerçekten yaşanmış bir hayat yapabilir ancak. En iyi senaryo ise hatalarımızdan ders çıkarıp, gelecekteki değişime şu andan başlamak olur. Bazen geçmişle barışmak için kendini kandırması gerekir insanın. Bazen affedebilmesi gerekir. Bazen kaderci olunabilir mesela. İnsan yükünü hafifletmek için geçmişle uzlaşma yolunu kendi bulur bir süre sonra. Ben geçmişin yükünü hafifletmek için kaderci olmayı seçerim çoğu zaman. Kendimden daha üstün bir güce bırakırım kontrolü. Yaşanılması gerekiyormuş demek ki derim, kader işte derim. Dersler çıkarıp hatalarımı tekrarlamamaya çalışırım. Bunu her zaman başaramıyorum tabii ki. Üstesinden bu şekide gelemediğim şeyler de oluyor. Galiba insanoğlu şu hayattaki her şeyi kontrol edemeyeceğini kabullenmeli öncelikle ve bazen kaderine teslim olmayı bilmeli. Aksi takdirde kendimizi affedemeyiz bir türlü, geçmişten sıyrılamayız, bugünü yaşayamayız. Hiçbirimiz geri dönüp bir dakika öncesini tekrar yaşayamaz. Zaman ilerlerken, sürekli geçmiş anılar yarattığımızı düşününce daha bir anlamlı geliyor her dakika. Her bir anımız ilk ve tek. Eminim bunun farkında olarak yaşayabilirsek her anımız daha dolu, daha verimli geçer ve tabii ki bu bütün hayatımıza yansır.