Yarım İnsanlar

Büyük, tozlu tiyatro sahnesinin on metre kadar uzağındayım. Sandalyeme kurulmuş, birazdan başlayacak oyunun büyüsüne kapılmayı bekliyorum. Ben, her sanat eserinin kendine has büyüsü olduğuna inanıyorum. Sahnedeki ışıklar hızla değişmeye başlıyor. Etrafta bir hareketlilik... Salonun loş ışıkları yavaşça sönüyor ve akabinde eskilerden bir müzik iştirak ediyor huzurumun ortasına. İşte burası tiyatronun başka hiçbir etkinlikte alamayacağım tadını aldığım zamanları. Tam bu koltuk sahnedeki hayatı en gerçekliğiyle hissedebildiğim yer. Işıkları değişen büyülü sahneme gelmiş, kendilerini rollerinin gereklerine bürüyor birileri. Bir tarafta doğu ile batı sentezinin tam ortasında kalmış Felatun Bey, diğer tarafta gelenek ve göreneklerine sıkıca bağlı, herkesin gözdesi Rakım Efendi. Zaman zaman başlarını bu tarafa çevirip göz bebeklerimin tam içlerine baktıklarını hissediyorum. Refleks olarak telefonumu kurcaladığımı, yaptıkları bir espriye kahkahalar atamadığımda koltuğumda kıvranışımı görüyor gibiler. Aslında bu adamlar benim söylemek istediklerimi anlatıyor gibiler. Müzikler hızlanıyor, sahnedeki enerji daha da artıyor. Müzikler yavaşlıyor, ortalığı inceden bir hüzün sarıyor. Yani anlayacağınız bu tiyatro da bizim gibi biraz ondan biraz bundan dem vuruyor. Günümüz toplumundan tanıyorum aslında bu birazlığı. Bu bizim paradoksumuz. Biraz annemize benziyoruz mesela, biraz babamıza. Biraz sinirliyizdir, biraz utangaç. Herkes biraz aşıktır aslında, biraz da nefret doludur insanlara. Bazen ölmeyi ister her insan. Bazen de kahkahalar atarak aşar uçurumları. Herkes biraz yarımdır sanki. Tamamlanmak için bir bekleyiş vardır çoğunlukla. Bazıları şanslıdır, aradığı yarımını çabuk bulur. Bazıları ise tamamlanmak uğruna kendi yarımlığından da olur. Bu aralar hep yarım kalmış insanlar görüyorum etrafımda. Yarım bakışlar, yarım cümleler, yarım siluetler. Ne taraftan olacağına, nasıl tamamlanacağına karar verememiş onlarca kararsızla paylaşıyorum bu dünyayı. Bazılarının karakterleri küçük geliyor kalıbına, bazen de küçücük bedenesığmıyor koca bir yürek. Anlaşılan asıl olan kendini bilmek. Ne olduğuna, kim olduğuna, kim olmak istediğine karar vermek. Başkalarına ihtiyaç duymadan öz benliğini tamamlayabilmek... Dile kolay olsa da kalbe zordur bu işler biliyorum. Ama zor olan şeyler büyütüp anlamlı kılmaz mı bizi zaten. Bizler de zamanın ve mekanın ötesinde yolculuklara çıkarız bazen. Faytonlarımıza atlar ada sahillerinde dolaşırız. Bazen de beton yığınlarının arasına dönüp karbondioksit gazını ciğerlerimizin en dibine kadar çekeriz. İşte tam da bu saatlerde karışır kafamız. Bir karmaşıklık çöker insanın üstüne. Biz yarım kalmış ruhlarımızı boş vermişliklerle tamamlamaya çalışırız. Yelkenimizi hep anlık esen rüzgara çeviririz. Ondan bu iç çekişlerimiz, ondan bu tanımlanamayan duygu durumları. Bazen bu yarımlığım çok fazla geliyor benliğime. Karışıklığım, tezatlığım. Tezatlarla doludur her insan. En kötüsü de bu tezatlıkta bir arada, bir derede kalmaktır. Belirsizlik dünyadaki en kötü seçimdir zannediyorum. Ne tam iyinin insanı olursun, ne de kötünün. İyi ve kötünün net çizgilerinden söz etmek ne kadar doğrudur bir de? Bunu da sormadan geçemeyeceğim. Doğru ne kadar doğrudur, iyi ne kadar iyidir, yada neden kötüdür bir seçim, seçenler bunun farkında mıdır, Yoksa sadece tezatlıklarını yenebilmek için kendilerine bir yöne doğru mu savururlar? Tüm bu karmaşalar beynimin içinde hızla dolaşıyor. Tiyatro oyunu işe tüm ihtişamıyla kaldığı yerden devam ediyor. Bazen sahneleri zihnimde durdurup kavrayabilmek istiyorum. Ne yazık ki mümkün olmuyor. Kelimeler ardı arkasına sıralanıyor, müzikler çalıyor. Felatun Bey, paranın esiri olmuş ve batılılaşmayı tamda çözememiş kötüyü, Rakım Bey ise geleneklerine büyük bir sağduyuyla yaşatmaya çalışan iyiyi oynuyor. Oysa hayatta kimse tamamen iyi yada kötü olmuyor. Rakım Beyin başındaki fes onu gerici yapmazken Felatun Beyin Avrupai fuları onu Avrupa adamı da yapmıyor. Aslında sesler, sözler, kıyafetler bir maskeden ötesini temsil etmiyor. Toplumsal temellere oturtulmuş niceliklere göre şekil alan insanoğlu ne gerçekten Batı'yı seviyor ne de geleneğine saygısını istediğinden yapıyor. Hal böyle olunca insan bu ya hep yarım hep yarım kalıyor. Loş ışıklı bu salon, bana yalnızca karmaşanın içinde ki iki adamın hikayesini anlatmıyor. İnsan beyninin kafasındaki o müthiş ikilemleri de hatırlatıyor.