ÜRETKENLİK ATÖLYESİ

Üretmek... İnsanlık tarihi boyunca anlamı en çok değişen kavram bu olsa gerek. Bu sözcük kavramsal olarak başlangıçta insanların avcılık gibi hayatta kalmak için yapılan faaliyetlerine işaret etmekteydi. Tarım devriminden sonra üretim, çok çalışmanın bir sonucu haline geldi ve insanlar gereksinimlerinden fazla üretim yapabildi. Ticaret, bunun sonucunda ortaya çıktı ve insanları üretken olmaya teşvik etti. Üretimi hızlandırıp kolaylaştırmak için çeşitli yöntemler bulundu. Hayatta kalmak, insanlar için lüks olmaktan çıkınca üretim kavramı misyon ve vizyon kazandı. Bilim ve sanat gelişti, bugün bile hayatımızın içinde olan icatlara imza atıldı. Bu gelişmeler, beraberinde sanayi devrimini getirdi ve üretim hızı inanılmaz boyutlara ulaştı. Ardından internet ortaya çıktı. İnternetin yaygınlaşması, sanal dünya kavramını ortaya çıkardı. Bu sayede üretimin alanına sanal dünya da girdi. Tüm bunların yanında bugün de aslında sanayi inkılabından bile daha büyük bir devrimin içinde Yılmaz 2 olduğumuzu ve hatta önayak olduğumu Chris Anderson tarafından yazılan Geleceği Üretenler kitabını okuyunca fark ettim. Kitapta, genelde risk almak şeklinde değerlendirilen girişimcilik kavramının nasıl üretim ve hayal gücüyle iç içe geçtiği anlatılıyor. Örneğin, eskiden hayal edilen bir ürünü hayata geçirmek yıllar sürebiliyordu. Günümüzde ise tasarlanan ürün üç boyutlu yazıcılar sayesinde saatler içerisinde hazırlanabiliyor ya da sadece bilgisayar başında, Facebook gibi, dünyayı değiştirebilecek uygulamalar geliştirilebiliyor. Hatta artık bir ürün tasarlayanların, sermaye ve kendilerine yardımcı olabilecek kişiler bulabilecekleri birçok platform var. Bu fırsatları fark ettiğimde geçen yaz aklıma gelen fikri, yaklaşık dört ay önce uygulamaya geçirmeye karar vermiştim. Akıllı telefonlar için, birçok insanın günlük ihtiyacı haline gelen sosyal medya hesaplarını kontrol etmeyi kolaylaştıran bir uygulama geliştirecektim. Yüksek bir motivasyonla bu uygulamayı geliştirmeye başladım. Ne de olsa "kafasında bir fikir ve elinde bir dizüstü bilgisayar olan her velet, dünyayı değiştirecek bir şirketin tohumlarını atabilir"(Anderson 15) diyordu yazar. Artık tüm boş zamanlarımda bu uygulamayla ilgili olarak neler yapabileceğimi düşünüyordum. Fikir aşamasındayken kolayca altından kalkabileceğimi düşünsem de her geçen gün yeni bir şeyler öğrenmem gerekti. Yine bu sıralarda girişimcilik platformlarını takip ederken İzmir Girişimcilik Zirvesi'nde eğer projem onay alırsa yatırımcı ve mentorların karşısında sunum yapma şansım olduğunu öğrendim. Birkaç gün sonra da İngilizce hazırlık sınıfımdaki bir arkadaşıma birlikte takım olmayı teklif ettim. Ben yazılım kısmıyla ilgilenirken o daha çok uygulamanın sunumu ve görselliğiyle ilgilenecekti. Birlikte zirveye başvurduk ve uygulamayı geliştirmeye devam ettik. Başvuru sonuçları zirveye yirmi gün kala açıklandı ve yaklaşık seksen projenin sadece sekiz tanesi kabul edilmişti. Bizim projemiz de bunlardan biriydi. Sonucu öğrenince çok sevindik ancak aynı zamanda heyecanlanmaya da başlamıştık. Zirveye sadece yirmi günümüz vardı. Etkili bir sunum yapabilmek için hazırlanmamız ve uygulamanın çalışan bir modelini hazır hale Yılmaz 3 getirmemiz gerekiyordu. Günde ortalama dörder saat uyuyup kalan zamanlarımı hazırlık okuluna giderek veya uygulamayı geçirerek değerlendiriyordum. Üstelik bilgisayarı okula götürüp boş derslerde bile uygulamayı geliştiriyordum. Başta sadece motivasyonumu artırmak için başvurduğum bu zirve kısa süreliğine de olsa hayatımın bir parçası olmuştu. Yazarın da bahsettiği gibi projemle özdeşleşmiştim. Zirveden önceki gün İzmir'e geldik. O gece heyecanımdan dolayı geç saatlere kadar uyuyamamıştım. Ertesi gün zirvenin yapılacağı salona gittik ve sıranın bize gelmesini bekliyorduk. Her geçen dakika heyecanımız daha da artıyordu. Öyle ki ellerim titremeye başladı hatta geçen sene YGS'de heyecan yaptığım için bir süre kullanıp sonra bıraktığım ilaçtan içtim. Sonunda sıra bize gelmişti. Sahneye çıktık. Ben heyecan ve uykusuzluktan sunumun kendime ait olan küçük kısmını yapmadım. Onun yerine mentor ve yatırımcılardan oluşan jürinin sorularına ve eleştirilerine cevap verdim. Diğer katılımcılardan yaşça küçük olduğumuz için ciddiye alınmayacağımızı düşünsek de beklediğimizden sert eleştiriler aldık ve bu ciddiye alınmamaktan çok daha iyi bir sonuçtu. Tabii ki jüriden aldığımız geri bildirimlerin içinde övgüler de vardı. Aralarda, milyonlarca dolar yatırım yapmış yatırımcılarla ve mentorlarla bire bir görüşme, tecrübelerinden faydalanma imkanına sahip olduk. Gün sonunda jüri özel ödülünü kazandığımızı öğrendiğimizde havalara uçtuk. Hayata bakış açımı değiştirebilecek nitelik ve mükemmellikte bir gündü. Çünkü yazar, kitapta "çoğu mucit, atölyesinde uğraşıp didinir ancak asla atölyeden çıkamaz"(Anderson 14) diyordu ve ben zirvenin sonlarına doğru, gelecekte atölyeden çıkabileceğimi anlamıştım. Tabii ki atölyeden çıkmak için hala çalışmaya devam ediyorum. Umarım hiçbir zaman bu motivasyonumu kaybetmem.