Terk Etmek Gerekir Bazen

Geçenlerde çok sevdiğim şair Haydar Ergülen'in Vefa Bazen Unutmaktır adlı deneme kitabını okudum. Ergülen'in dergilerde çıkan şiirlerini okur ve üretken olduğu için şükrederdim Tanrı'ya. Şimdi onun denemelerden oluşan bu uzun kitabına denk gelince çok sevindim ve kitabı bitmemesi için sindire sindire okudum. Kıyamadım okumaya. Hem sevdiğim bir şair ve yazarın kaleminden çıkıyordu bu yazılar hem de naçizane benim de uzun zamandır zihnimi meşgul eden ve düşünmekten garip bir keyif aldığım "vefa" kavramına değiniyordu. Hayatta çok vefasızlık görüp yine de vefa sahibi olmayı elden bırakmadığım için belki de bu kadar çok düşünüyorum vefa üzerine. Bu nedenle Ergülen ile birlikte vefanın nitelikleri ve özellikleri üzerine söyleştim kitabı okurken. Bu yazıda denemelerden edindiğim izlenimlerle birlikte kendi vefa görüşümü açıklamaya çalışacağım. Vefalı olmak, genelde "unutmamak" biçiminde anlaşılır. Unutmamak, aklında tutmak, bayramlarda telefonla aramak ve hatta Facebook'tan doğum günü tebriği göndermek gibi şeyler anlaşılır vefadan. Yani vefanın temelinde bir "hafıza" kavramı yatar. Hafıza namusu olarak görülür vefa. Ancak Ergülen'in kitabına verdiği ad gibi vefa bazen unutmaktır diye düşünüyorum ben. Vefanın ilk bakışta akla gelmeyen bir yönünden bahsetmek istiyorum. Buna dileyen buz dağının görünmeyen tarafı da diyebilir. Ben vefanın temelinde "unutmamak" kadar "unutmak" olduğunu da düşünüyorum. Vefa bağışlamaktır da aynı zamanda. İnsanlar arası meydana gelen tatsız durumlardan, oluşan acı duygulardan, maruz kalınan kötü davranışlardan sonra unutabilme erdemini göstermektir vefa. Yani burada unutmaktan kastım "umursamazlık" değil, kendine haline bırakmaktır. Belli bir yaşantı sonrası işler yolunda gitsin ya da gitmesin; bir kişiyle, bir kurumla, bir semtle görünürde bağların kopması, kişinin bağlarını koparması her zaman "vefasızlık" olarak adlandırılamaz kanaatindeyim. Huzurlu ve vakur bir terk ediş, zoraki ve samimiyetsiz hatırlamalardan çok daha kıymetlidir benim gözümde. Çünkü bence sadece unutulmayacak şeyler sunan bir insanın unutulmasına imkan yoktur. Biriyle birlikte dolu dolu bir şeyler yaşadıktan sonra o insanın zihnine kazınırsınız. O kişiyle görüşmüyor olmanız ya da o kişinin sizi arayıp sormuyor olması unutulduğunuz anlamına gelmez. Bilakis o kişi, sizi zihnine öyle bir kazımıştır ki sizi fiziksel olarak görmesi çok da önemli değildir o andan sonra. Yani demem o ki, vefasızlıktan yakınan insanlar, önce kendilerine bir bakmalılar. Vefa görmeyi hak edip hak etmediklerine bakmalılar. Kendimden örnek verirsem belki meseleyi daha iyi açıklayabilirim. Çocukluktan ergenliğe, ergenlikten de yetişkinliğe geçtikçe bazı arkadaşlarımla görüşmeyi bıraktım. Çünkü bazı ilişkilerin bitmesi gerekir ve bunun için bir açıklama da gerekmez. Hayat, meşguliyetler, uğraşlar, zevkler, görüşler bazen insanın çevresiyle ilişkisini kesmesini gerektirir. Ben de bu şekilde pek çok arkadaşımla görüşmeyi bıraktım, ancak bazıları var ki her ne kadar görüşmesek de günaşırı aklıma gelirler. Olur olmaz yerde ilkokul anılarım, komşu bahçeden yürüttüğümüz ham ayvaları yerken az kalsın rahmetli oluşum ve arkadaşlarımın sırtıma vurarak beni kendime getirmelerini nasıl unutabilirim? Bu benim çocukluğum. Çocukluğum anavatanımdır beni. Nasıl unutabilirim? Ancak ben o arkadaşlarımla görüşmeyi bıraktım diye "vefasız" mı oluyorum? Hayır, vefasız olduğumu sanmıyorum. O güzel anılar aklımda, ancak bazen geride bırakmak gerekiyor bazı şeyleri. Görmeden, görüşmeden de vefa sahibi olabilir bir kişi. Çünkü yaşanan anılar, kurulan dostluklar sağlam temeller üzerineyse vefalı olmak için illa görmek, görüşmek gerekmez. Vefa üzerine ileri sürdüğüm bu görüş, eminim muhataplarımca samimi bulunmayacaktır. "Sen arama sorma, ondan sonra ben vefalıyım de. Yok ya!" diyeceklerine eminim bu kişilerin. Hemen her gün aklıma gelen semti, anıları, arkadaşlıkları nasıl unutabilirim. Varsın vefasız desinler, ben kendimi bilirim ya, o yeter bana.