BİZİ ELE GEÇİREN TEKNOLOJİ

Teknoloji yüzünden artık hayatlarımızı, farkında olmasak bile, eskiye göre daha farklı yaşıyoruz. Çocukluğumda teknoloji ileri seviyede değildi, haberleşme olanağım çok yoktu veya istediğim zaman arama yapamıyordum diyemiyorum fakat yine de şu anki yaşantılarımızdan çok daha farklı yaşıyorduk. Annelerimiz, babalarımız ve nenelerimiz zamanında, çocuklar mahalledeki diğer tüm çocuklarla beraber kendilerini sokağa atar ve uzun bir süre eve uğramazlarmış. Ağaçlara tırmanıp, lastik ve misketleri ceplerinden eksik etmezlermiş. Ben ve arkadaşlarım ise hava kararana kadar ya da yorgunluktan hareket edemeyecek duruma gelene kadar bazen futbol bazen saklambaç bazen de kendi oluşturduğumuz oyunlar oynardık. Bazı zamanlar ise sadece oturup sohbet ederdik. Neredeyse günün tamamını birlikte geçirirdik, birbirimize bağlı ve çok yakındık. Şimdi öyle mi? Çocuklar dışarı çıkıp arkadaşlarıyla bir şeyler paylaşmak, hoş vakit geçirmek ve ileride hatırlayacakları güzel anıları beraber yaşamak yerine ellerine telefonu ya da tableti alıp gözlerini ekrandan saatlerce ayırmadan en güzel zamanlarını, hayat dolu ve enerjik oldukları vakitlerini tüketiyorlar. Birbirleriyle konuşamayacak kadar asosyalleşiyorlar. Arkadaşlarıyla geçirebilecekleri zamanın harcanmasının yanı sıra teknolojiyle bu kadar içli dışlı büyüyen çocukların yaratıcılıklarının da gelişebileceğini sanmıyorum. Oyuncaklarıyla oynamak, kendi düşlerini kurmak, hayatı tüm renkleriyle inceleyip hayallerini resmetmek yerine çocuklar, kendilerini teknolojiye bağımlı hale getirip gözlerini ayırmadan, düşünce üretmeden ve hayal kurmadan sadece bilgisayar ekranına odaklanıyorlar ve ben bunun büyük bir hata olduğunu düşünüyorum. Ama aileler ne yapsın? Çocuklarının tüm arkadaşları gündemde olan yeni bir oyunu tabletlerinden oynamaya başlayıp okulda, sokakta sürekli o oyun hakkında konuşuyorlarsa tabii ki bir gün çocukları gelip ''bana da tablet alın, bütün arkadaşlarım artık tabletten oyun oynuyorlar.'' diyecektir ve aile de çocuğuna yeni bir tablet veya bilgisayar almak zorunda kalacaktır. Ne yazık ki bu böyle devam ediyor. Çocuklar artık hava güzel de olsa, parklar, bahçeler oynamalarına elverişli de olsa bir araya geldiklerinde beraberinde getirdikleri tabletlerle oynamayı tercih ediyorlar. Sokaklar, parklar internet kafeye dönmüş durumda. Top ile oynayan, koşuşturan, bağıran, çocukluğunu gerçekten çocuk gibi yaşayanlar yerine bir köşede oturup sessizce telefonla oynayanları görüyoruz. Bir bilseler aslında neler kaçırdıklarını, bu güzel zamanlarına dönüp daha farklı bir çocukluk geçirmeyi dilerlerdi. Sadece çocuklar değil biz yetişkinler de günümüzün hemen hemen her dakikasında teknolojiyle iç içeyiz ve teknolojinin çağımızda geldiği nokta insan ilişkilerinde de kendisini gösteriyor. Önceden insanlar birbirleriyle bir şeyler konuşabilmek, sohbet edebilmek, beraberce gezip hoşça vakit geçirmek için bir yerlerde buluşur, yüz yüze görüşürlerdi. Şimdi ise bu görüşmeyi internetteki sosyal medya aracılığıyla yapar hale geldik. Yüz yüze olan konuşmalar azaldı ve beraber olmanın verdiği samimiyet eski değerini kaybetti. Bayramda büyüklerimizi ziyaret edip onların ellerini öperek bayramlaşmak yerine, internet üzerinden bayram kutlar durumuna geldik. Birçok işimizi cihazlara yaptırır hale geldik ve bu cihazlar bizim beynimiz haline geldi. Tabii ki teknolojiden olabildiğince faydalanalım fakat hayatımızı tamamen teknolojiye göre şekillendirip hayatımıza bu şekilde yön vermeyelim. Şu bir gerçek ki teknolojinin bizleri tembelleştirme, yaratıcılığımızı yok etme, bizleri sıradanlaştırma ve bizleri kağıttan, kalemden ve kitaplardan uzaklaştırma gibi olumsuz yönleri vardır. Teknolojinin ilişkilerimizi köreltmesine de izin vermeyelim, samimiyetimizi azalmasına veya büyüklerimizi bayramda ziyaret etmemize engel olmasına izin vermeyelim. Telefonun, internetin uzaktaki insanları birbirlerine yakınlaştırdıkları doğru; fakat yakındakileri ise maalesef birbirlerinden uzaklaştırıyor. Şimdi düşünüyorum da iyi ki çocukluğumda teknoloji bu kadar ileri seviyede değilmiş ve ben bu sayede çocukluğumu, anılarımı bir teknolojik aletle değil de yakınımdaki arkadaşlarımla yaşamışım. Umarım toplum olarak teknolojiyle olan ilişkimizin farkında olur ve teknolojinin bizi ele geçirmesine izin vermeyiz.