ADALETSİZ DÜNYA VE VINCENT VAN GOGH

Vincent Van Gogh, gelmiş geçmiş en büyük ressamlardan biri. Bugün tek bir eseri bile milyon dolarlar ediyor. Sözleri, tabloları, adına açılmış müzeler, galeriler karşımızda. Ancak o hayatteyken durum böyle değildi, kardeşi Theo'ya gönderdiği mektuplardan oluşan "Theo'ya Mektuplar" kitabı ve biraz da kişisel araştırma ile, Vincent ve Theo'nun hayatlarının bana hissettirdiklerini yazmaya çalıştım. Vincent 10 yıl boyunca sürekli resim üzerine çalıştı, bol bol üretti. Ancak tablolarını satamadı, para kazanamadı. Beni mutlu eden bir şekilde, kardeşi Theo onu maddi manevi sürekli destekledi. Vincent; bir serseri, işe yaramaz gibi gözükmekten korkuyordu. Sürekli para isteyip yük olduğunu, kardeşine sevimsiz gözükebileceğini düşünüyordu. Ancak Theo da eşi de Vincent'a her zaman sevgi gösterdi. Hatta çocuklarının adını Vincent koydular. Bana göre Theo ve eşinin yaptıkları şeyler harikaydı. Herkesin böyle insanlara ihtiyacı var. Bu dünyada gerçek sevgiye ulaşmak çok zor. Bence gerçek sevgi; her başarısızlığa, beceriksizliğe rağmen, bir karşılık beklemeden, gerekirse sonsuza kadar destek olmaktır. Buna ulaşmak neredeyse imkansız, aileden bile böyle büyük bir sevgi görülemeyebilir. Vincent bence en çok bu yüzden korkuyordu. Halbuki Theo onu gerçekten seviyordu. Theo ile Vincent'ın dostluğu çok güzel. Ancak Vincent'ın hayatını okumak beni çok üzdü. Kitabın başlarında Vincent "Dertler, acılar var ama çalışma gücümüz olduğu ve birkaç dostun sevgisini hissettiğimiz sürece kötü şeyler sorun değil." Şeklinde bir düşüncesi vardı. Bu düşünce, azim, sabır, umut... bana da güç vermişti bu kitap. Sonlarda ise Vincent'ın hayatı boyunca sadece bir eserini satabildiğini öğrendim. Bu beni çok üzdü. Bu kadar çalışmanın bir sonucu olmasını bekliyordum. Gerçekten çok çalıştı, çok üretti, ama hiçbir şey kazanamadı. Değersiz görüldü. Arkadaşlarıyla küslükler yaşadı sık sık, sevdiği kadınlar onu reddetti. O diyordu ki "Eğer şimdi değersizsem ilerde de değersiz olacağım, ama ilerde değerli olacaksam, şimdi de değerliyim. Mısır, mısırdır. Her ne kadar kentliler onu ilk bakışta ot sansalar da." Ama o günlerde değersiz görülen Vincent şimdi çok değerli, ama bunun ona hiçbir getirisi yok. Ne yazık ki kentliler mısırı ot sanmıştı. Halbuki o çok çalıştı, bu yüzden aklını bile kaybetti. Son mektubunda şöyle yazıyordu : "Sanat uğruna hayatımı tehlikeye atıyorum ve bu yüzden aklımın yarısını yitirdim." Azimliydi, umutluydu ama bunca zorlu yıldan sonra gücü tükendi. Dediği gibi, aklını yitirdi ve krizler başladı. Kulağını kesmeye hatta intihara kadar gitti bu krizler. Kaderi, ilahi adaleti anlayabilmemi zorlaştırıyor Vincent Van Gogh. Bu kadar çalışan bir insan, yıpranan bir insan... dünyada değer göremedi. "Bari ahirette mutlu olsun, şu an dünyada gördüğü değeri de uzaktan izlesin, gülsün." diyorum çocukça belki. Ama benim inancıma, İslam'a, göre sanırım sonsuza kadar cehennemde acı çekecek. Kendini vurduktan sonra, ölmeden kısa süre önce kaldırıldığı hastanede, "Mutsuzluğum sonsuza kadar sürer." diyor Theo'ya. Sürmese keşke. Bu benim için gerçekten çok üzücü. Vincent ölünce çok üzülen Theo, 6 ay sonra öldü. Benim için kardeşliğin, dostluğun, gerçek sevginin sembollerinden biri Theo ile Vincent oldu. Tüm içtenliğimle, sık sık yaptıkları sanat sohbetlerine dünyadan daha güzel bir yerde devam ettiklerini umuyorum. Bir önceki yazımda üzerinde durduğum, anlayamadığım "sonsuzluk" kavramını Vincent da düşünmüştü, bu düşünceleri görmek beni mutlu etti. Vincent, bir bebeğe uzun uzun baktığında sonsuzluğu gördüğünü, sonsuzluk hakkında hiçbir şey bilemediğini, ve bu bilinmezliğin, yaşamı tek yönlü bir tren yaptığını söylüyordu. "Hızlı gidiyorsun, ama hiçbir nesneyi yakından ayırt edemiyorsun ve en önemlisi, lokomotifi göremiyorsun." diye devam ediyordu. Bence çok etkileyici bir söz. İnşallah lokomotif onu iyi bir yere götürmüştür, mutsuzluğu sonsuza kadar sürmez. Bunu çok istiyorum. Sonuç olarak, bu kitap beni çok etkiledi. Başlarda kitabın bana güç verdiğini söylemiştim. Çünkü insan bazen bir şeyin doğruluğuna, başarılı olacağına inanıyor ama başarabilmesi için sabır gerekiyor. Diğer insanlar ise bu sırada çalışmadığını, işe yaramaz olduğunu düşünebiliyor. Bu yüzden bazen cesaretimiz kırılıyor, cesurca ilerleyemiyoruz. Vincent Van Gogh, doğru olduğuna inandığın yolda kim ne derse desin, sabırla, inatla yürümek, koşmaktır. Belki o kendi başarılarını göremedi ama, 10 yıl boyunca gösterdiği büyük azmi sayesinde çok büyük eserler ortaya çıkarttığı kesin. Keşke akıl sağlığını ve dolayısıyla hayatını kaybetmeseydi. Bunu her hatırladığımda üzüleceğim ve bana şunu anlatacak: Çok da çalışsak, harika şeyler de üretsek, bu dünyada karşılığını göremeyebiliriz. Başarılara, mutluluklara ulaşmanın kesin bir formülü yok. Kendimize göre doğru yolda ilerleyip gerisini kafamıza çok takmamalıyız.