HAYATIN KENDİSİ

Yaşanmışlıklar... Bizi biz yapan, bizlere değer katan bazen ağırlığıyla saçlarımıza aklar düşüren, bazense mutluluğumuza mutluluk katan yaşanmışlıklar... İnsan kaç yaşına gelirse gelsin deneyimleri, öğrenecekleri asla bitmez. Kendimize sürekli bir şeyler kattığımız, yaşımız ilerledikçe de görmüş geçirmiş sıfatını aldığımız bu hayatta, kimileri monoton hayatının peşinden gözü kapalı koşarken kimileri tüm zorluklar içinde çırpınıp en küçük hikayelerden kendilerine mutluluklar edinir. Ancak bu iki insan türü de geçmişinden muhakkak ve muhakkak kendisini yıpratan anılar biriktirir. Bu, ne kadar karamsar görünse de hayatın ta kendisidir. Her zaman yokuş inmek mümkün değildir, bazen de ne kadar zor olursa olsun o yokuştan çıkmak gerekir. Yaşanan tüm bu zorluklarla birlikte, içinde bulunduğumuz hayatı anlamlandırmaya çalışmak ve bir yanda da onu yaşamak için çırpınmak, yaptığımız şeylerin belki de en zoru. Sevdiklerimiz, seveceklerimiz, anılarımız, geleceğimiz, süresini bilmediğimiz tek bir ömre bağlı. Gözümüzü kapatıp açıncaya dek geçecek olan bu ömrümüze umutlarımızı, pişmanlıklarımızı, yapmak istediklerimizi, kaybettiklerimizi sığdırmak herkes için o kadar da kolay olmasa gerek. Her insanın tonlarca hikayesi vardır ve çoğu da en acı olan hikayelerini unutmak, sahiplenmemek ister. Ancak insanoğlunun bilip de idrak edemediği tek şey, zamanın bizi nerede ne zaman vuracağıdır. Her şey ne kadar güzel görünse de acı hikayelerimizi silip önümüze bakmaya çalışsak da öyle bir an gelir ki her şeyimiz dediğimiz belki de en çok değer verdiğimiz şeyler ellerimizden yine kayıp gider ya da en düşük ihtimalle umudumuzu hepten yitiririz. Bazen Bahar adlı, okuduğum bu kitapta da verilen öykülerle bazen, aşık olduğumuz adamdan karşılık alamaz, hayalini kurduğumuz hayatı yaşayamaz veya sevdiklerimizi sonsuz yolculuklarını uğurlarız. Üstelik tüm bunların etkisi öyle kısa sürede de geçip gitmez. Her birinin ağırlığı başlı başına, bir insanı çürütmeye, düşlerinden koparmaya, yaşam sevincini yok etmeye fazlasıyla yeterli olur. Ne kadar güçlü kalırsak kalalım, yolumuza kaldığımız yerden devam etsek de bu görmüş geçirmişlik bizi küçük, saf bir çocuktan olgun ve derin hikayeleri olan kimselere dönüştürür. Tüm umutsuzlukların yanı sıra ne olursa olsun insan yaşamına devam eder, kendini yağmur damlalarının sesiyle, huzuruyla mutlu etmek için çabalar. Çünkü hayat nasıl mutlu ya da mutsuz anlar barındırıyorsa insanoğlu da mutlu anları sevdiği gibi mutsuz anlardan da sağ çıkmayı başarır. Zamanla yaşamın ne demek olduğunu öğrenir. Her bir insanın hayatı o kadar değerlidir ki kaç sene yaşarsa yaşasın, büyüklü küçüklü ve kimisine göre de önemsiz sürüsüyle anı biriktirir hayatında. Yaşamın kendisi de budur ya zaten; bizim ne yaşadığımız, ömrümüze neler sığdırdığımızdır. İşte kitabın beni en etkileyen yanı da buydu. Gerçekleri görebilmek... Belki işten atılacağız, belki sevmediğimiz eşimizden boşanacağız; ama bunlar bizi üzmektense bize kim olduğumuzu ve ne istediğimizi hatırlatacak. Açılan yeni kapılardan tek tek geçeceğiz hızlıca, kendimizi bulmak için savaşacağız. Tüm bunlar olurken bizi olgunlaştıran anılarımız, yarım kalmışlıklarımız peşimizi bırakmayacak. Güzel şeyler olurken de onlar aklımızın büyük bir kısmına yer etmiş bizi izliyor olacaklar. Böyle durumlarda yapılması gereken, baş edemediğimiz anılardan kaçmak yerine onları sahiplenmektir; çünkü hepsi bizi biz yapan değerlerdir. Öyle bir an gelir ki bir kuş geçer, bir duvar yazısı görürsün, herkese sıradan görünen bir ağaç sana en sevdiğin şiiri okur rüzgardan uçuşan yapraklarıyla. İşte o zaman anlar insan, geçmiş peşinden koşarken gelecek kucak açmış bekliyordur seni. Yaşamak için birini seçmek zorunda değilsin çünkü unutmak kendinden vazgeçmektir, seni sen yapan anıların elinden tutup öylece koşarsın sana sarılmayı bekleyen geleceğine.