Son Günümüzdür Belki Yarın

Ne çok uzağız ölüme, ne de çok yakın. Her daim aklımızda olan bir şey olmadığı gibi hayatlarımızda da yeri yok diyemeyeceğimiz türden bir şey aslında. Biliriz çünkü her masal sonlanmadı mı çocukluğumuzda, her oyun sona ermedi mi? Tıpkı sona eren şeylerin olması gibi yaşamın da bir sonu; nihayete ereceği zaman vardır. Belki çok yakın, belki değil. Hazırlıksız da yakalayabilir bizi, en beklediğimiz anda da gelebilir. Bugün nasıl var isek, yarın o kadar yok olabiliriz. Bıraktığımız belki yarım kalmışlıklar ve parça parça anılardan ibaret gibi gözükecek olsa da her zaman daha fazlası olacaktır. Her ne kadar yaşamın tam ortasında, yaşamın sonunu düşünmek gereksiz gibi gözüküyor olsa da bu gerçeğe yakın yaşamanın da bana zararının olmayacağını, tersine iyi geleceğini düşünürüm. Ne göze güzel gözüktü, ne kulağa biliyorum fakat her aydınlığın bir karanlığı vardır elbette. Her mutluluğu da yarım bırakmış, kalp burkan bir üzüntüsü... Ne tamamen sona odaklanmalı, ne de hiç son gelmeyecekmiş gibi yaşamalıyız tam da bu sebepten dolayı... Enver Aysever, Bu Roman O Kız Okusun Diye Yazıldı adlı romanında tam da düşüncelerimi şekillendirmeme yardımcı bir cümleye yer vermiştir; "Ölümü düşünmek bir rüya görmek gibi desek yeridir. Bir dize kurmak gibi! Bildiğimiz yaşantıya ait değil, ama yine de tastamam göbeğinde yaşamın." (56) İçinde bulunduğumuz yaşantıya, günlük hayatlarımızda daima yer vermeyi düşünmediğimiz, anmadığımız bir şey olarak gözükse de aslında hayatlarımızın merkezindedir ölüm. Görmezden gelmeye çalıştığımız kadar görünür olur ve bir anda karşımıza çıkıveriri belki de kim bilebilir? 'Yarını son gününmüş gibi yaşa' terimi de belki 1 de sona ne çok uzak ne de çok yakın olduğumuzun bilincinde kalınarak söylenmiştir. Her duruma karşı "keşke yapsaydım" diyeceklerimizin olmaması için aslında bugünü değerlendirmemiz büyük önem taşır. Değerlendiremediğimiz bugünler ve yapamadığımız her şey için bizi "keşke"lerle başlayan cümlelerden oluşan pişmanlıklar günbegün rahatsız edebilir... Doya doya yaşamaktan bahsedilir, hayatı ve yaşamı israf etmemekten... Kime göre neye göre israf olmaz hayatlarımız? Bana kalırsa keşkelere kadeh kaldıracağımız zamanlara tanık olmadığımız sürece hayatı verimli yaşamış sayabiliriz. Hayatlarımızın bu denli merkezinde yatan "son" bizlerden bir şeyler alıp götürmeden mesela, konuşmalı, paylaşmalı, dertleşmeli ve üzmeyi bildiğimiz kadar sevmeyi de bilmeliyiz. Her duyguyu sonuna kadar yaşamak vardır, bir de yarım yaşamış olmak. Biz sonuna kadar yaşayanlardan sayabilir miyiz kendimizi? Eğer öyleyse işte sona yakın olmamız bizden bir şey almaz, bizi eksiltmez fakat eğer yarım kalmışlıklarımız varsa aynı durum geçerlidir diyemeyiz. Yarım kalmışlıklarımızla birlikte bize yakınlaşan son her geçen gün artacak olan"keşke"lerimize sebep olacaktır... Gördüğümüz bir rüyaya dahil ettiğimiz sonlar. Ölümler, elimizdeki kayıplar... Görmemeye çalıştığımız zamanlar olduğu kadar gözümüzün önünden ayrılmadığı ve daima göz önünde olduğu zamanlar da vardır sonların. Ne çok göz önünde tutmak güzeldir, ne de hiç kale almamak. Gelgelelim en sonunda istesek de istemesek de sonla yüzleşecek oluşumuzdandır bu da. Varsın gördüğümüz bir rüya olarak kalsın, kurduğumuz bir dize gibi... Yatağa yatmadan önce müzik dinlerken kafamızda dönüp dolaşan klip sahneleri tadında olsun bizim için bu sonlar. Birer birer eksildiğimizin bilincinde olmak nasıl canımızı yakacaksa bizi de hayatımızın 2 merkezinde gözlerimizi kapattığımız zaman zoraki karşılaştığımız bu sona o kadar yaklaştıracaktır. Nefes aldığımız sürece var olmasının bizlerde yarattığı farkındalık ise bugünlerimize şükrettiklerimizin yansıması olarak dönüp dolaşacak, en sonunda yine bizde son bulacaktır...