YAŞAYABİLMENİN TEK YOLU

Yaşama tutunmayı sağlayan en büyük değer, ona bir anlam yükleyebilmektir. Bir amaç doğrultusunda, bir hayal için çalışan, çabalayan herkes ne kadar zorlu yollardan geçiyorsa geçsin hayatına anlam katmayı başarıyordur. Çünkü o engelli yolların sonunda ulaşılmak istenene varacağını bilir insan. Bu yüzden yorulmadan, pes etmeden amacına doğru ilerler. Üzerinde uğraşılmış, emek verilmiş, hatta uğruna hayat harcanmış ideallere sonunda ulaşabilmenin verdiği tatmin duygusu da sanırım başka hiçbir şeyde yoktur. İşte bu sebepten dolayı şu hayatta en çok imrendiğim insanlar da onlardır. Hayallerinin peşinden durmadan koşturan insanlar... Eskiden benim de ideallerim vardı. Çocukluk yıllarımdan beri hep elektronik mühendisi olmak istemişimdir. Hatta büyük şeyler tasarlayıp, ülkeme durmadan yararlı olmak, kazandırmak isteyen bir düşünce yapısına sahiptim. Bir yandan da sanatçı olacaktım. Yaptığım müzikle binlere seslenip hislerimi, duygularımı aktaracaktım. Şimdi elimdekilere bakıyorum da gerçekten her zaman idealim olan bölümü kazandım, okuyorum. Çocukluktan beri eğitimini aldığım gitarı neredeyse profesyonel çalıyorum. Binler olmasa da, yaptığım müzikle en azından onlarca kişiye sesleniyorum. Fakat bu hissettiğim şey tatmin duygusu değil, sadece boşluk. Rüzgarda savrulup giden naylon bir poşetten farksız gibiyim. Rüzgar beni nereye sürüklerse ben de o yöne gidiyorum. Bir amacım yok, ya da idealim. Sürüklendiğim yerde onlarca engel var. Belki ben de pes etmiyorum, her engeli aşıyorum fakat başarılarım beni tatmin edemiyor. Çünkü yolun sonunda ne olduğunu ben de bilmiyorum. Yalnızca, amaçsızca, bir yolda yürüyorum. Yine hayatımda bir hayal olmadığı için kendime kızdığım günlerin birinde, kafamı dağıtmak için bir şarkı açmak istedim. Elimde bulunan albümler arasında dolandım durdum. Hepsini en az onar kere dinlemişimdir. En sonunda gözüme yıllardır dinlemediğim bir albüm ilişti. Metallica'yı en son lisedeyken dinlemiştim sanırım. Hayatımda hiç bu kadar aydınlanmamıştım. "Outlaw Torn" adlı şarkısı hissedip de kelimelere dökemediğim her duygunun tercümanıymış aslında. Şarkı, sevdiği insanı kaybeden bir adamın, onu hem umutsuzca hem de umut içinde hayatı boyunca durmadan aramasını anlatıyor. "And now I wait my whole lifetime for you/ I search to outside search inside for you/ To take back what you left me"(Ve şimdi hayatım boyunca seni bekliyorum/Seni dışarıda, içeride arıyorum/Bana bıraktıklarını alabilmek için). İçinde bulunduğum durum, bu dizelerle o kadar iyi anlatılıyor ki, sanki şarkı bana yazılmış. Kaybettiğim hayallerimi durmadan arıyorum. Hem kendi benliğimde arıyorum, hem durmadan dışarıya bakıyorum sadece bulmak için. Fakat bunu bulacağım yerin yıllardır dinlemediğim, tozlu bir albümün şarkısı olacağı asla aklıma gelmezdi. "When you see me strut remind me of what left this outlaw torn"(Eğer ki beni kasılarak yürürken görürsen, bu parçalanmış kanun kaçağından geriye kalanları hatırlat bana). Sanırım hayatın tek amacı, hayata bir amaç güdebilmekten ibaret. Evet, sadece bu. İşte bu yüzden ne zaman kendimizi boşlukta hissetsek, boşluğun ne demek olduğunu yine kendimize biz hatırlatmalıyız ve durmadan anlam yükleyebilmeliyiz yaşamımıza. Belki büyük, belki günlük amaçlar. Fakat bir amacı olabilmek; hayat tüm anlamını bu kadar basit bir olayda gizliyor. Yürüdüğünüz yolun sizin için önemi, o yolun sonunda ne olduğunu bilmekten geçiyor. İşte bu yüzden mutlu olmanın tek yolu yarın hakkında plan kurmak. İdeallere ulaşabilmek, yarınların olmadığı anlamına gelmiyor. Bir şeylere ulaşabilmenin anlamı, başka bir hedef bulmanın önünü açmalı. Hayallerini ve ideallerini bıraktıysan bari yaşamayı da bırak demiş ünlü şarkıcı Marian Anderson. İnsan bu sözlere kendini ne kadar verirse, ancak o ölçüde yaşayabilir. Ahmet Gökberk Gül