KAYIP YAPBOZ PARÇASI (!) : AŞK

Küçüklüğümden beri izlediğim filmlerde ya da dizilerde, okuduğum kitaplarda sürekli karşıma çıkan bir kelime, hatta kelimeden ziyade bir tema var: aşk. Peki, nedir bu "aşk"? TDK bu kelimeyi, daha doğrusu bu duyguyu "aşırı sevgi ve bağlılık duygusu" olarak tanımlasa da, yaygın görüş tanımlanamayacağı yönünde sanırım. Umarım bir gün herkesi tatmin eden bir tanımlaması yapılır, gizemli yönü hasar görür ve böylece ona atfedilen kutsiyet belki biraz azalır. Önemsiz bir duygu olduğunu iddia etmiyorum. Sadece; kutsal, herkesin ulaşamadığı, hayatı anlamlı kılan, içimizdeki boşluğu dolduracak olan duygu olarak gösterilmesinden bıkmış durumdayım. Bu tanımlarla toplumda kabul görmüş bu aşk teması insanları mutsuz olmaya da sürüklüyor. Bana öyle geliyor ki insanlar aşık olmazsa hatta aşık oldukları insanla hayatlarını geçirmezse- eksik kalmış bir hayat yaşayacaklarına inanıyor. Bunun sonucunda, hissettiği en ufak hoşlanma duygusunun bile adını aşk koymak istiyor ve koyuyor da. Böylece, karşılık alamadığında hissettiği hayal kırıklığının adı "aşk acısı" oluyor. Kelimelerin gücüne kesinlikle inanıyorum, bana kalırsa soyut herhangi bir şeyi büyütmenin en kolay yolu onun adını büyütmektir. Hayal kırıklığının adı aşk acısı olunca, çektirdiği ıstırap da katlanıyor haliyle. Bunun asıl üzücü yanı, halk arasında aşkın ve dolayısıyla aşk acısının çok kutsal ve saygıdeğer bir şey olmasından dolayı, bu acıyı çeken kişi kendini kutsal bir uğurda yıprattığını sanıyor. Aşk, sadece insanın kendini kandırmasıyla da mutsuzluğa sürüklemiyor. Duyguları bir insanı deli gibi sevmek için yeterince yoğun olmayan, olsa bile karşısına aradığı kişi çıkmayan bir sürü insan var. Bu insanların, bu "muhteşem" duyguyu hissedemeyerek hayatta bir şeyler kaçırdığını düşünmesi çok acı. Belki abartı bulacaksınız ama bu duyguya bu kadar kutsallık atfedilmesinin arkasında sandığımız kadar masum bir sebep olmayabilir. Özellikle günümüzde, sistem bu temanın ekmeğini o kadar çok yiyor ki. Aşktan daha çok reklamı yapılan bir şey var mıdır? Bir düşünün, kitapçılarda çok satanlar rafında mutlaka bir aşk kitabı olmuyor mu? Vizyondaki aşk filmleri ne zaman izleyicisiz kaldı? Sevgililer gününde sevgilisiyle çıkıp görüşmeyen, ona bir şeyler almayan insan var mı? Halbuki bir durup düşünsek, aşkın anlamı nedir? Bir grup insan bunu yaşama motivasyonu edinmişken, başka bir grup sadece insan neslinin devamı için gerekli olan bir olay olarak görebiliyor. Bana kalırsa, iki düşünce de aşırı ve aşırılığın bir anlamı yok. Ne büyütmek mantıklı ne de küçümsemek. Diğer bütün duygular gibi, basit bir tanımı yapılsa ortada bir sorun kalmayacağına inanıyorum. Daha önce de belirttiğim gibi, bence kelimelerin ya da onların tanımlarının gücü ve etkisi çok büyük. Şunu kabul etmemiz lazım: aşk olmazsa olmaz bir duygu değil. Bir insan aşık olmadan ölebilir. Karşısına doğru insan çıkmaz veya aşık olmaya müsait bir yapısı yoktur, olabilir. Bunlar bana kalırsa normal şeyler. Normal olmayan şey, bu insana aşk hakkında telkin edilen düşünceler. Normal olmayan şey, hayatı boyunca bu kutsal duygudan mahrum kaldığını, eksik yaşadığını düşünmesine neden olmak. Paragraflarla anlatmaya çalıştığım düşüncelerimi, üç cümleyle anlatmış olan işin ustasından alıntı yaparak sözlerimi bitiriyorum: "Herhalde şu aşk sözünden kurtularak başlamalı. Bu dünyada o kadar çok aşk sözü ediliyor ki, adının anlamını düşünmediğin gibi aşkın anlamını da düşünemiyorsun artık. Kapitalizmin mal satmak için kullandığı sözcüklerin başında aşk geliyor, aşktan kusacak hale geldik." (Livaneli, 51).