Bir Damla Dünya

Kendimi bildim bileli beni en iyi tanımladığına inandığım kelime doğa oldu. Ucu bucağı olmayan sınırları belirsiz doğayı, sınırlı benliğim ile keşfetmeyi diledim hayattan. Öyle derin bir tutku ki bu, şimdiye kadar kimse benim kadar alengirli şeyler düşünmemiş ve hissetmemiştir doğaya dair. Yalnızca kendimi değil, tüm insanlığı tepeden tırnağa doğanın bir parçası gibi görüyorum. Belki de hepimiz aynı şeklide algılasak dünyayı, doğayı, yeşili ve insanı çok daha huzurlu bir birlikteliğimiz olacak tüm bunlarla. Herkesi kontrol edemesem de kendi iç huzurumu koruyabilmek için doğaya sığınıyorum ben. Artık öyle bir durumdayım ki yüzümü güneş ısıtsa şair, kirpiklerimi yağmur sulasa roman oluyorum adeta. Zaten yağmurdan sonrası iyilik, güzellik ve toprak kokusu demek benim için. Yalnızca tenime değen damlalardan bahsetmiyorum yağmur dediğimde, kurumaya yüz tutmuş ruhlara açılan kanallardan da bahsediyorum aynı zamanda. Sonbahardan yeni çıkmış kuru dallara can verir gibi ilaç oluyor bana ardı ardına düşen damlalar. ''bir yağmur ol deseydin muson yağmuru olurdum bilirim yurduma çok uzak ama olsun su altında her şey eşit orada her şey ya kardeş ya sevgili'' (Lidar 89) O kadar güzel anlatmış ki Ali Lidar yağmuru, öylesine tercüman olmuş ki en derin duygularıma... İster istemez merak ediyorum, evrende bu kadar az yer kaplayıp bu kadar fazla anlam içeren başka kelimeler de var mı diye. İşte tam olarak bu yüzden eğer hayatımızdaki her şey doğaya aitse, kendimden emin bir şekilde şairlerin ve yazarların bu döngünün en değerli parçaları olduğunu söyleyebilirim. Ali Lidar'a katılmaktan başka bir çarem kalmıyor ve kendimi dışarıda yağan sağanak yağmurun altında buluyorum bir anda. Bana bir yağmur ol deseler hangisini seçerdim bilemiyorum ama yağmur damlaları, telaşsız bir biçimde tenimden süzülürken kendimi tüm dünyaya aynı anda bakabiliyormuş gibi hissediyorum. Gözlerimi kapattığımda; uzak yağmur ormanlarından süzülmüş, dünyanın diğer ucundaki çöllerden buharlaşmış belki de en derin okyanuslara karışmış bir damlanın artık yalnızca bana ait olduğunu düşünüp tüm buraların yaşanmışlığını üzerimde taşıdığıma inanıyorum. Aslında bu kadar basit kendini dünyaya ait hissetmek ve doğanın bir parçası olmak. Tüm dünyayı gezip dolaşmış, anılara karışmış, hayatlara dokunmuş yağmur damlalarına şemsiye açmaktansa onlarla bir bütün haline gelmeyi diliyorum ben tüm kalbimle. Aynı şairin söylediği gibi suyun altında, toprağın üzerinde kısacası doğanın içinde her şey eşit. Yağmur damlası güneşe, kar tanesi soğuğa muhtaç. Merve Ersavaş Böyle zamanlarda acizliğimizi de daha iyi anlar oluyorum. Nasıl tüm bunlara hiç kafa yormadan doğup, büyüyüp toprağa karışıyoruz ve sonrasında nasılda tekrardan ona ait oluyoruz anlaşılır gibi değil. Bazen insanlığımız, önceliklerimiz, ait olduğumuz yerler ve daha pek çok şey karışıyor birbirine giriyor. Bu karmaşanın içinde zorlanıyoruz kim olduğumuzu anlamaya çalışırken. Sonra bir kitap okuyoruz, bir film izliyoruz, bir şiir düşüyor belki aklımıza tam bu anlarda. Bize ne olduğumuzu hatırlatırcasına ruhumuzu besliyor ve hatırlatıyor bize toprağı, güneşi, yağmuru. Böyle zamanlarda atıyorum kendimi doğanın önüne aslında. Kendimi sokaklara vuruyorum ki her bir yağmur damlası bana ilham kaynağı olsun. Kaybettiklerimi geri kazanmak, hiç ulaşamadıklarımı her zamankinden çok istemek... Tüm bunlar tek bir damlaya sığabilir mi gerçekten? Yağmur altında yürürken buluyorum cevabı, gerçekten inandığım sürece sınırlı bedenime sınırsız bir dünya sığdırabilirim bence. Aynı tek bir damlada tüm dünyayı gezebildiğim gibi eğer inanırsam, yaparım.