Kaybetmek / Deniz Akkaya

Hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığını bir sürü şarkı, film veya roman söylemiştir şu zamana kadar. Hepsi de başarılı teknikler ile gerçek kurguyu gizleyip okuyucu ve izleyicileri olması daha muhtemel olaylara inandırmak üzerine ilerler. Laura Kasischke'nin romanından uyarlanan Karda Bir Beyaz Kuş da bu etkileyiciliğe sahip. Kimsenin tahmin edemeyeceği sonu bir sır gibi saklıyor ve diğer filmlerde alışık olduğumuz sonları hayal ettiriyor. Filmin kalitesini arttıran bir başka şey ise hayal ettiğimiz sonun her yeni olay sonunda değişmesi ancak hiçbir şekilde gerçek finale yaklaşamaması. İnsanların en güvenilir kaynakları çoğu zaman gözleridir. Görebileceğimiz herhangi bir şey yok ise, en sevdiklerimizin sözlerine güvenmeyi tercih ederiz. İlginç bir gelişme olmadıkça, sevdiklerimizin sözleri bizler için vazgeçilmez gerçekler gibidir. Doğal olarak bu en büyük yanılmaya sebep olur. Filmde, başrolün annesi o kadar kötü tanıtılıyor ki; kaybolduğu zaman evden kaçtığını düşünüyor insan. Yazar ve yönetmen bir şekilde sizi kadından iğrendirmeyi başarıyor. İşlenen ikinci mühim tema ise insanın sevdiklerini (1) Karda Bir Beyaz Kuş kaybetmesiydi. Sevdiklerimizi kaybetmek; herkese, her yaşta zor gelecek bir olaydır. Ancak bundan daha kötü bir durum ise, kaybettiğimiz kişilerin nereye gittiklerini bilememektir. Çocuklarını kaybeden ailelerin, sevdiklerini kaybeden insanların en büyük sorunu budur aslında. Kaybetmekten kastım, gerçekten kaybetmek. Başına ne geldiğinden, niye gittiğinden veya nerede olduğundan hiçbir şekilde haberdar olamamak. Kat bu duyguların kendisinden çok uzakta olduğunu düşünüyordu film boyunca. Annesi kaybolduktan sonra hayatında daha özgür olduğunu ve her şeyi daha iyi yönettiğini düşünüyordu. Bir üniversite kazanmıştı ve hayatının çok daha güzel olduğunu zannediyordu. Fakat bu doğru değildi. Bazen sevdiğimiz insanların bizleri çok sıktığını, tavsiye ve öğütleriyle bunalttıklarını düşünürüz. Çoğu zaman gerçeklik payı da yüksektir. Ancak nadiren de olsa bu insanlara ihtiyacımız olabilir. Özellikle bu kişiler ebeveynlerimiz ise bu durum çok daha farklıdır. "Annem ya da babam bir gün ortadan kaybolsa ne yapardım?" Bu soruyu çokça sordum film boyunca kendime. Sonuç olarak yeni bir hayat hedefim olurdu. Onların izini bulmaya, sürekli araştırmaya, keşfettiğim şeylerle yeni sonuçlara ulaşmaya çalışırdım. Aynı durumda olduğum insanlara ulaşmak isterdim. Bir kişinin bile bu yolda başarılı olduğunu görmek bana gereken özgüveni aşılayabilir. Sonuç olarak, sadece ailem olmak zorunda değil, bir sevdiğimi kaybetsem onu bulana kadar araştırırdım. Kesinlikle çok inatçıyımdır, zaten lise dönemimde de dedektif olmak isterdim zaten. Bu filmde ve diğer birçok filmde dikkatimi çeken başka bir durum daha var aslında. Yabancı ülkelerdeki yoksul kasabaları, onların deyimiyle "countryside". Kasabadaki evler ne kadar kötü ve eski gözükse de hepsinin iyi kötü bir bahçesi var. Ayrıca evler arasındaki mesafeler de çok güzel, aralarında yeterli mesafeler var. Çoğu kişinin bir kamyoneti var, kamyonetleri çok severim, insanlar işlerini bunlarla hallediyor. Kesinlikle bir tane bile apartman yok, hava tertemiz. En önemlisi, insanlar çok mutlu. Eğer böyle bir yer sadece filmlerden ibaret değilse, büyüdüğümde yaşamak istediğim hatta yaşayacağım yerin bu tarz bir yer olduğuna eminim. Filmi, taşıdığı mesajlardan dolayı herkese tavsiye etmek isterdim. Ancak çoğu film gibi bu film de cinsel sahnelerin filmin büyük bir bölümünü oluşturması sebebiyle, anlamsal güzelliğini kaybeden bir film. Sinemacılıktan pek anlamam, ama izlediğim yüzlerce filmin bana kattığı tecrübe sayesinde; fazla sayıda aksiyon ve cinsel sahnelerin; konu yetersizliğinden dolayı filmi uzatmak amacıyla çekildiğini düşünmeye başladım. Belki romanı daha etkileyici olacaktır, benim için. Ama bu kötü özelliği dışında kesinlikle izlenmesi gereken bir film.