UÇURUM KENARINDAKİ TUTUNUŞ

'Kadınlar, hiçbir erkeğin cesaret edemeyeceği kadar aşık olurlar.' Çoğunuzun haklısın dediğini duyar gibiyim. Çünkü kendi yaşadıklarınızı anımsayınca, aslında ne kadar doğru bir söz olduğunu, anılarınız arasındaki terk edilmişliklerde bulacaksınız ve kendinize yeniden soracaksınız. Aşk nedir? Siz onu bulabilmiş miydiniz? Çoğu kadının da deneyimlediği aşk, tek kişilik bir eylemdir. Karşındaki sana aşık diye aşık olmazsın ya da sen elmayı seviyorsun diye elma da seni sevmez. Seninle ilgili düşüncelere aldırmadan, kalbin onu ya seçer ya seçmez. 'Bedeline razı olduğun şeydir aşk ve göze alabildiğin kadardır sadece...' Her kızın ilk hayranı ya da kahramanı hep babasıdır. Çocukken ilk kez bisiklete binişinizde size güven verenin hep babanız olmasını beklersiniz çünkü baba güçlüdür ve sizi her şeyden koruyabilir. Düştüğünüzde veya canınız acıdığında sıcacık kolları arasında avutursunuz kendinizi. Peki, büyüdükçe neden aranız açılır? Benim gibi bu durumu yaşayanların cevabı genellikle 'otoritedir.' Gelişip vücut hatlarınız ortaya çıkmaya başladıkça, babanızın, hata yapmamanız, ailenin namusuna leke sürmemeniz adına size koyduğu mesafeye otorite denir. Hele ki babanız sizi erkek diye bekleyip annenizin siz doğana kadar 'inşallah erkektir' diye dualar etmesi de aranızdaki mesafeyi yavaşça uçuruma çevirir. Durum böyle olunca, hele ki bir de laf dinlemez ve uçarıysanız, erken yaşta 'ya evlenirsin ya da mezuniyeti unut' dayatmasıyla karşı karşıya kalmanız kaçınılmazdır. Siz ise, kariyer hayallerinizin yok olma endişesiyle kabul ettiğiniz bu aşk sözleşmesinin, aslında olmazı oldurma çabası olduğunu çok geç fark edeceksiniz. Görücü usulü evlendiğiniz adamla hiç ortak noktanızın olmaması hatta onun sizi eleştirdikçe kendi yaralarını iyileştirdiğini zannetmesi, bu ilişkiyi daha da çekilmez hale getirecektir. Kendinize ait olmayan bir hayata adapte olmaya çalışmanız, size daha otuzunuza gelmeden botoks şırıngası vurdurabilir ya da daha yatağa girmeden 'ev migreni' yaratabilir çünkü bir kadının 'ruhu ölürken dişiliğinin iş görüyor olması mümkün değildir elbette...' Bu kadar huzursuz bir ortamda yaşamaya çalışırken kendinizi işinize vermeniz bence en doğal hakkınız. 'Aşkta kaybettim o zaman kumarda kazanırım' mantığıyla, emin adımlarla çıktığınız kariyer basamaklarında, hayatınızın aşkıyla karşılaşsanız ne yaparsınız? Yazarın da betimlediği gibi, geç kalmış aşk hayatınızı, sadece dudak kenarında beliren küçük bir gülümsemenin üzerine hayal etmeniz sizi bir anda 'seri düşler katiline' çevirebilir. Ama bir şeyi atlıyoruz... Tanrı kaderimizi yazarken bize ne kadar merhametli davranmış olabilir? Siz; çocuklarınızın koşturabileceği geniş bahçeli, üç katlı villanızı hayal ederken, aşık olduğunuz insanın 'aşk karın doyurmaz' diye çıkışması, sizi duvara karşı yüksek hızla çarpan bir enkaza çevirebilir, dikkat edin. Bir de üstüne mükemmel insanın kişiliğiyle sizinki örtüşmüyorsa felaketler zinciri ardı ardına gelir. Hayat felsefesini 'insanı güzelleştiren hatta çekici kılan, hayata kafa tutuş biçimidir' diye betimleyen, kaybedecek hiçbir şeyin olmadığından gemileri yakıp hemen gidebilen siz, 'bilinmezlikler can sıkıcıdır, atacağım adımın nereye gideceği önemli' diyen bir kontrol manyağıyla karşı karşıyasınız şimdi. Kaybedecek çok şeyi olan, hatta bunlar için sizi feda etmeye hazır biri için neyi göze alabilirsiniz? Parmaklarımı rafların arasında dolaştırırken, kapağındaki kırmızı renkli pabuçların ve daha ikinci sayfasındaki, anlamı güçlü birkaç cümlenin beni kitaba ne kadar bağlayabileceğini hiç düşünmemiştim. Kadın olmayı bu denli yansıtan neşe dolu bir kapağın arkasında, aslında yine kadın olmanın doğasında var olan fırtınalı bir aşk var. Didem Moralıoğlu, hem kahkahalara boğan, hem de hüzünlendiren hikayesiyle beni kendine hayran bırakan yazarlardan. Kendine has üslubuyla Ankara-Kıbrıs yolculuğumdaki o kısacık bir saatte, tabiri caizse yutuverdiğim kitap, hayatımın en heyecanlı kitapları arasında, rafımın en görünür yerinde şimdi, devamını sabırsızlıkla beklediğim...