TEK HECE YALNIZLIK

Çağımın en büyük korkusu yalnızlık tek heceymiş, anladım. Paylaşılmazmış, korkuturmuş. Meğer küçükken karanlığın kekremsi tadı korkutuyormuş beni. Kalp atışlarımı ivmelendiren çıplak duvarların yüzüme çarptığı soğuklukmuş, yalnızlık. Büyüdüm. Artık kafama kadar çekmiyordum yorganı çünkü yorgan gibi bütün çocukluk avuntularımı teker teker yitirdim. Karanlıklar yine de sardı içimi. Ben büyüdüm, kalbim küçüldü. Etrafımdaki insanlar çöldeki kum taneleri gibi savruldu ıssız yamaçlara. Hayallerim yünden iplik gibi çözülüp yerini kırıklıklara bıraktı. Dilimdeki pamuk şekeri eridikçe canımı acıttı öyle ki insanlardan beklentilerimin beni daima üzdüğünü fark etmem çok uzun sürmedi. Elimde çocukluğumdan kalan mercanları çakıl taşlarıyla takas etmeye başladığım gün büyüdüm ve büyüdükçe yalnızlaştım. Bu muydu büyümek? Gülüşlerin azalması, kahkahaların sessiz çığlıklara yenik düşmesi, sol göğsünün pırpırlardan vazgeçmesi, yorganın artık koruyucu kalkan olamaması... Büyüdüm ve herkes gibi koşuşturmalar içinde kendimi unuttum. Sadece kendini de unutmadı ki insanoğlu. Gündelik telaşlarda hatırlayamadığımız "iyi misin?" sorusunu bile içten söylemeyeli epey oldu. Parçası olduğumuz tüketim toplumunun insanı ben merkezli düşünmeye iten dinamik zemini; bizi sadece başkalarından ayırarak yalnızlaştırmadı, aynı zamanda kalabalıklar içinde kendimize de yabancılaştırdı. Sanırım tam olarak işte o an büyüdüm. Kalabalıklar içinde yalnız değil de herkesin yapayalnız kaldığını fark ettiğim o an. Uğultuları kulakları dolduran sık adımların belli bir harmoniyi oluşturamadan birbirlerinden kopuk danslarının yanı sıra bankın iki ucunda oturan insanların maskeleriyle birbirleri arasındaki uçurumu büyüttükleri o an... Her korna sesi tahammülsüzdü, her uğultulu adım, günlük uğraşların içinde kaybolan suretlerin dürtüsünü ezgilemeye başlamıştı. Kalktım, yürüdüm. Ne kadar girdiysem kalabalığa, o kadar ayrıştım uğultulardan. Kulakları dolduran titreşimlerden kaçmayı başardım ve tıpkı küçükken masmavi çehrede kayan uçurtmam gibi özgürlüğü parmak uçlarımda hissetmeye başladım hele güvercinlerin bile uçmaktan umudunu kesip Arnavut kaldırımı üzerinde geçen uzun yolculukları sonrasında. Başımı eğdiğimde taşların örüntüsünü aklıma kazır gibi dikkatliydim, sanırım bu da yalnızlığın ekşi kokusuydu. Zamanla insanların yüzüne bakmaktansa her bir kıvrımımla ezberledim gri zemini. Çünkü her suret başka bir öyküydü -ya daha şiirsel ya da daha düz- modern toplumun kaçırılmaz götürüsü başka bir yalnızlık. Tıpkı Arnavut kaldırımı gibi dumana boyanmış griler vardı her bir göz kırışıklığının sonunda. Güneşin yüz çevirmeye başladığı noktadan yayılan dinginlik huzursuzluk verirdi bir zamanlar, kuşların endişeli kanat sesleri bile tırmalardı kulaklarımı. Sonra zamanla fark ettim ki yalnızlık dediğimiz o keskin ve soğuk tek hece algıdaymış, asıl mesele küçük bir nüans farkıyla yapayalnız kalmamakmış. Cem Şancı'nın "Yalnızlık Doktorası" adlı eserinde de bahsettiği üzere Halit Ziya'nın 'Yalnızlık bir mahrumiyet değil, lükstür.'(Şancı, 2014, s. 13) ibaresi modern çağın cezası olarak gördüğüm yalnızlık kavramının aslında kendimizi dinlememiz için kaydırılan zaman diliminden başka bir şey olmadığını yardımcı oldu. Öteki taraftan zaten yalnızlığın soğuk yüzü eriyen vakitlerde sevdiriyormuş kendini, büyümek bu yüzden kendini artık zamanlarda hissettirirmiş. Küçükken yalnızlık ertelenen sevgiler, hayal kırıklığıyla son bulmuş beklentiler, dumanlı hisler ve kalp küçülten yaşanmışlıklarken şimdilerde bir çeşit özgür olma durumu, yürüyeceğin yolu sihirli dokunuşlarla var etme çabası haline geldi. Her ne kadar tek kişilik de olsa yalnızlık kırık dökük parçalarıyla modern toplumun gelişimini ivmelendirdi. Pervasız özgüvenimiz nereden geliyor sanıyorsunuz? Şahsen benim sol yanım güç kazandıkça küçüldü; dilimin ucuna gelen her duyguyu yutmaktan ya da gözyaşlarımı saklamaktan bıkmadığım zamanlarda. Dardı günler o yüzden sığdıramadım ya tozpembe günlüğüme gömdüğüm Ben'i. Sonrası yapayalnızlık, "Toprak gibidir yalnızlık,/Zamanla sarar seni, köklerini alır içine,"(Şancı, 2014, s. 14). Tam bu noktada, uzakta da olsa birinin varlığını hissetme içgüdüsü toprağı savurup en anlamlı anti depresan etkisini yaratma gücüne sahip. Yalnızlık, her ne kadar Cem Şancı'nın bahsettiği gibi lüks olsa da ileriki evresi yapayalnızlık sığınak bulma derdidir. Bundan dolayı, yalnızlık tıpkı mutluluk gibi başarıdır ki başaramadığında yapayalnız kalırsın. Zaman puslu kollarıyla çevrelerken acımtırak dokunuşlarla sol göğüs kafesimizi o kadar küçültür ki dar zamanlarda yok etmeye bile yeltenir.