Babam İçin

GATA yoğun bakımında bir ay süren mücadele sonrası babasını değil, neşesini kaybeden bir ailenin en küçük ferdi olarak kalmak... Büyük korkularımdan biriydi ebeveynlerimden birini sonsuzluğa erkenden uğurlamak. Bir süredir, bu gerçekle çok geç tanışan her insana imreniyorum. Çünkü büyük bir gerçek geldi, sertçe vurdu, düştüm, tutunacak yerim olmadan ayağa kalkmaya çalışıyorum. Biraz zaman alacağı kesin. Elini uzatıp kalkmama yardım etmesini beklemek için fazla büyüdüm. Ancak ona gitmek için bir evden ziyade mezarlığa gidecek olma fikri en az oradaki mermerler kadar sert geliyor her seferinde ve soğuk. Gecenin bir vakti gelen telefon neticesinde hastaneye gittiğimizde hiçbirimiz bu kadar ciddi bir şey beklememiştik. Babam şakalarıyla meşhurdu. Küçük bir çocuğu da, yaşlı bir adamı da güldürmeyi çok iyi bilirdi. Şaka olabilir miydi? Ama bilmem gerekirdi, babam böyle bir şaka yapmazdı. Bir gün boyu uykusuz kaldıktan sonra gerçekliğine inanmaya başladım. Böyle olmamalıydı. Tek bir nefesin bile ne denli önemli olduğunu anlamam için keşke reanimasyon ünitesine ihtiyacım kalmasaydı. Onun o güzel, yorgun yüzünü en son ben görmüştüm. Yarın yine benim gelmemi ister misin diye sormuştum, sonra da beni ablamdan daha çok seviyorsun değil mi demiştim. İkisine de kafa sallamıştı, hatta güçsüz düşen eliyle elimi bile sıkmıştı. Böyle güzel konuşmuştuk. İşin ağırlığından çoğunlukla ketum davranmayı seçen doktorlar ilk kez o gün olumlu konuşmuştu. O gece rüyama girip iyileşmeyeceğini söylemesinin sabahında rüyamın doğru çıkacağını kim tahmin edebilirdi? Böyle şeyleri yalnızca filmlerde olur sanırdım. Gerçekte de oluyormuş, epey çirkinmiş ve oluyormuş. Annemden öğrenmiştik gittiğini. Annem bize söyleyene kadar korumuştu metanetini. Sonra hep beraber kaybettik. Hastanenin yoğun bakım kısmında değildik bu sefer, ismini telaffuz etmenin bile ağır geldiği buz kesen yerdeydik. Buz kesen yerde benim sıcacık babamın ne işi olabilirdi? Annemle ablama göz kulak olmaya çalışan ben bir de üstüne böyle şeyler düşünüyordum. Akıl alır gibi değildi. Arkadaşlarıma haber verdim, onca zaman benim iyi hissetmemi sağlamak için babamın iyi olacağı düşüncesine öylesine yapışmışlardı ki, onlar bile bir süre kabullenememişti. Akraba, eş dost bir bir gelirken ben gücümü yitirdiğimi hissediyordum. Annemi hiç böyle görmemiştim, ablam hala olayın gerçekliğini sorguluyordu. Güzel anılar anlatılıyordu, mezarlığa gitme vakti yaklaştıkça insanları daha az duymaya başlıyordum. Oraya vardığımızda yıkılmadım, çünkü tutmam gereken annem ve ablam vardı. Bölümümden, desteğini hiç esirgememiş hocam da oradaydı. Ne yaparsam yapayım kendimi sıkmamam gerektiğini tembihliyordu, arkadaşlarım diyecek bir şey bulamıyordu. İzlediğim filmlerden, en son anıma kadar görmek istemediğim tek görüntüydü benim için anlamı böylesine büyük bir insanın üzerine toprak atılma sahnesi, onu da gördüm. Artık her şey gerçekti. Geri dönülemezdi. Takvim , 1 Nisan 2016'yı gösteriyordu. O gün, birbirimize komik şakalar yapıp gülmemiz gerekmiyor muydu? Babamın en son şakası bu oldu. Bu kadar kötü bir şakayı nasıl yapabildi? Ona çok kızgınım. Doğduğumdan beri taşıdığım büyük bir parçayı bırakmak zorunda kalmıştım. Büyük bir parçayı bırakmıştım bırakmasına ama olması gerekenin aksine, her şey daha ağır hale geldi. Şimdi bütün anılar film oluyor gözümün önünde. Rüyalarımda sesini duyamıyorum, ama sarılıyoruz bazen. Mutlu uyanıyorum. Aynı fotoğraflara bakıyorum, çünkü kalmadı başka seçeneğim. Her fotoğrafı ikişer kez kaydettim, farklı yerlere. Ya silinirse, neyim kalır diye. Zamanın uyuşturucu etkisini hissedene kadar, bir şeyler bu şekilde üzgün ilerleyecek benim için. Her zorluğu öğütleriyle aştığım, normalde mimik oynatmayacağım şakalarına bile sırf yüzündeki o ifade için güldüğüm, sırtımı ürkmeden yasladığım büyük gövdeli, her mevsimimin en renkli ağacını kaybettim. Ölüme en yakın olduğum an buydu. Bu fikirden uzaklaşmak adına, şimdilik, anılara tutunmak en iyisi. Bir şeyler yazmayı küçüklüğümden beri çok severim, insanı hafifleştirdiğini düşünürüm. Şimdi elimden gelen nadir şeylerden biri onu yazmak. Bulabildiğim her yere. Bu fırsatı nasıl kaçırabilirim? Defterimde, Fransa'daki arkadaşıma attığım kartpostalın içinde, şimdi de Türkçe ödevimde. Hiç umulmadık yerlerde onu bir şekilde anmaya devam etmem dileğimle, sayfalara sığamayacak kadar büyük özlemimle.