TUTKULARIN PEŞİNDE

Hayatınızda hiç, bir gününüzü tamamen kendi duygularınızla yönlendirerek geçirdiğiniz mi? Veyahut bunu yapmayı istediğiniz oldu mu? Stefan Zweig'in Bir Kadının Yaşamından Yirmi Dört Saat isimli öyküsü, hayatını sakin sakin geçiren Mrs. C'nin, tutkuları uğruna düzenini bozup onları takip edişini konu alıyor. Öykünün adı hafiften cinsiyetçi olmasıyla ilgimi çekmiş ve okumaya başlamıştım. Sonunda kitabın isminin, hikayenin sadece çok küçük bir kısmı hakkında ipucu verdiğini anlamış oldum. Aslında çok daha derin anlamlar barındıran, bana çok şey katan bir kitap oldu. Ben çoğu zaman tutkularımla, duygularımla hayatımı yoluna koymaya çalışırım. Dış dünyadan, dışarıdaki insanlardan tamamen bağımsız hareket edebilmeyi isterim. Fakat bu çoğu zaman pek mümkün değil, ya da ben kendimi buna inandırmışım. Nedense her zaman, birileri ya da bir olay beni etkiliyor ve ben onun etkisi altında hareket etmeye başlıyorum. Tamamen tutkularımı temel alarak alacağım kararlardan mı korkuyorum yoksa bu kararların bana getireceği olumsuzluklardan mı, bilemiyorum. Belki de kendimi her halükarda, can sıkıcı bir sonucu olacağına inandırıyorum. Oysaki, ne zaman duygularıma ve hislerime güvenip hareket etsem, sonunda hep içim daha ferah oldu. Evet, bazen duygularımla karar aldığım, sonunda çok üzüldüğüm, hatta kahrolduğum, yıkıldığım, harabeye döndüğüm zamanlar da olmadı değil. Ama garip bir şekilde her zaman "İyi ki böyle yapmışım" diyebildim. İçimde en ufak bir pişmanlık kırıntısı bile olmadı. Çünkü derler ya; "Kendi düşen ağlamaz." İşte tam da bu yüzden, şu andan itibaren, hayatımı tamamen kendim yönetmeye karar verdim. Çünkü başkalarını işin içine alınca olayın bir yerinde, eninde sonunda, pişmanlıklar ortaya çıkıyor. Ben her zaman insanın karakterini tanımlayan belirli elementler olduğunu düşünmüşümdür. Bu elementlerden birisi de insanın tutkularıdır. Burada kendime soruyorum. Tutku nedir? Bence tutku, bir insanın gündelik duygularının üstünde, çok daha güçlü bir isteme hissidir. Peki ya, tutku bu kadar güçlü bir hisse, insanlar bu histen nasıl bu kadar kolay uzaklaşabilir? Bence bu, insanın doğasına temelden aykırı bir durum. Mantıklı düşündüğümüzde de bu yargıya varabiliriz. Bir şeyi deli gibi isteyip, bir şey için bu kadar güçlü duygular besleyip, ondan vazgeçmek bizi zaten üzecektir. Bu yüzden ben attığım her adımda, çevremdeki insanları değil, tutkularımı dinlemeye karar verdim. Şu an geçmişte yaşanmış bazı olayları daha iyi analiz edebildiğimi fark ettim. Başından birçok olay geçmiş, her seferinde önce duygularına, tutkularına ve arzularına güvenmiş, fakat daha sonra bir eksiklik hissedip başka insanların hislerini de işin içine katmış biri olarak, bu konu hakkında pişmanlıklarım olduğunu görüyorum. Ama bunu değiştirmeye, hayatımdan, beni üzen, beni yanlış yola ve pişmanlıklara iten dış etkenleri çıkarmaya karar verdim. Düşünüyorum da, bir insan bana olan hislerini doğrudan belli ediyorsa ve ben ne yapmam gerektiğini zaten içten içe biliyorsam, başka insanlara onun hisleri ya da kendi gelecek planlarım hakkında danışmaya neden gerek duyayım? En son bunu yaptığımda, kendimi kazanabileceğimden neredeyse emin olduğum her şeyi kaybetmiş bir halde buldum. Beni tanıyan herkes, altıncı hislerimin çok yüksek olduğunu söyler. Bununla birlikte ben de tutkularıma çok bağlı olan, onlara değer veren bir karakterim. Aslında hepimiz tutkularımıza değer versek ve geleceğimizi , toplum baskısını ve çevremizdeki insanların etkilerini en aza indirgesek, hepimiz çok daha mutlu ve basit bir yaşam sürebiliriz. Karmaşık ve düşündürücü olan her şey aslında bizi daha çok yoruyor. Arzularımızı takip etsek bu komplike düşüncelerden sıyrılabiliriz ama yapmıyoruz. Belki de kendi arzularımızdan, tutkularımızdan korkuyoruz. Belki tamamen farklı bir şekilde kendi karar mekanizmamıza güvenmeyip başka insanları işin içine katıyoruz. Ama aslında onlardan korkulacak ya da bizi hayal kırıklığına uğratacak duygular olmadığını içimize sindirebilirsek, kararlarımızdan daha memnun olacağımıza inanıyorum. Belki de inanmak istiyorum...