Hapishane Çocukları

Sizce hapiste yaşamak zor mudur? Birkaç parmaklığın arasından dışarıya bakıp orada yaşadığınızı hayal etmek gerçekten zor olmalı. Sanırım bu yüzden yasalara uymayan insanları gönderdiğimiz yerlerde bu ortamla karşılaşıyoruz. Onları sadece düzgün, yasalara uyan bir toplumdan dışlamak değil de onlara neleri kaybettiklerini, tekrar yaşayabilecekleri hayatı göstermek için. Yasalara uymayan kişiler için gayet normal ve güzel bir ceza gibi görünüyor. Peki ya bu hayatı son derece masum insanların da yaşadığını söylersem nasıl hissedersiniz? Belki birkaç demir parmaklığın arkasında değil bu hayatlar fakat ebeveynlerinin sıcak ve huzurlu parmaklarındaki çocuklardan bahsediyorum. Bu demir parmakların ardındaki bir çocukla başlıyor filmimiz. Neil, filmin başrolündeki tiyatro düşkünü lise öğrencisi, babasının zorlaması yüzünden gittiği okulda tiyatro kulübüne yazılıyor ve babasının da bunu öğrenmesiyle hikayenin sonu kendini elinde tuttuğu silahın namlusunun ucunda bulmasıyla bitiyor. Burada kendimize sormamız gereken soru 'neden'. İnsan neden bu kadar küçük bir şey yüzünden kendi canına kıyabiliyor? Bence bunu anlamanın en iyi yolu ise hapishanedeki insanları incelemekten geçiyor. Hapishanede o parmakların arasında gördüğünüz hayatı yaşamak istiyorsunuz ve bir süreniz var. Biliyorsunuz ki bir şansınız daha var. Ama o parmaklıklardan kaçış olmadığınızı fark ettiğinizde yapılabilecek fazla bir şey yok. Ya hayatınızı(!) başkalarının yönlendirmeleriyle yaşamayı kabul edeceksiniz ya da o başkaldırıp hapishanenizi yok edeceksiniz. Fakat bu hapishane ebeveynlerinizin sevgisiyle, korumacılığıyla dikilmiş. Bu hapishaneyi yok edebilir misiniz? Eğer bunu da yapamıyorsanız bilinmeyene, ölüme, gitmek çok da mantıksız gelmiyor çünkü bence insanın bir kaçamak noktası olmalı. Bu nokta bir hobi olabilir, bir yer hatta bir kişi bile olabilir. Önemli olan şey bu noktalarda kendini hayatın sorunlarından, hatta canınızı sıkan her şeyinden soyutlayabilmek. O anda biraz bile olsa kendinizi mutlu edip hayat enerjinizi tazelemeniz gerekiyor. Bir gemi suda ilerlemek için yapılmış olabilir fakat bazen limanlarda durup onarılması gerekir. Onu sevdiğimiz, iyi zaman geçirdiğimiz hatta isim koyduğumuz gemimizin bu kadar darbeye maruz kalmasına izin vermek pek de mantıklı gelmiyor bana. Tabii ki geminin darbelere karşı sağlam olması gerekiyor fakat bu demek değil ki bakıma ihtiyacı olmuyor. Aslında bu günümüzde oldukça büyük bir sorun gibi gözüküyor. Ailelerimiz onların çektiği zorlukları çekmeyelim diye kendilerine göre bir çözüm buluyor ve bu çözüm de zorluğu daha öncesinden çekmek anlamına geliyor fakat bu sorunları bir denge içerisinde çözmek çok daha iyi bir çözüm olmaz mıydı? Hem hayatta başarılı olup hem de mutlu ve huzurlu bir yaşama sahip olmak çok daha iyi gözüküyor ve oldukça da mümkün. Sonuçta başarılı olmak içinde tek bir anlam içermiyor. Doktor ya da mühendis olmak ve hayatını düzene sokmak başarılı olmak demek değil. Bir fotoğrafçı ya da bir tiyatro sanatçısı da gayet başarılı olabilir. Bizim başarımızı belirleyen etken ne kadar para kazandığımız değil, yaptığımız şeylerden memnun olmak. Zaten kendi durumumuzdan memnun olamıyorsak ortaya çıkartacağımız ürünün de iyi olamayacağı düşüncesindeyim. Bu dünyaya verdiğimiz en iyi ürünler ise gelecek nesiller değil midir? Çocuklar ebeveynlerinin yansımasıdır diye eski bir söz vardır fakat bu çocuklarınızın sizinle aynı şeylere ilgi duyacakları ya da sizin seçimlerinizin onların da seçimleri olması gerektiği anlamına gelmiyor. Öğüt vermek ya da yaşanılan anılarınızı, pişmanlıklarınızı anlatmakta bir zarar yok fakat insan kendi kişiliğini oluşturur. Birinden siz olmasını bekleyemezsiniz. Bu şekilde ne siz ne de çocuğunuz özel olur. O zaman son sorum, masum çocukları hapse koymanın mantığı ne?