KAYBETTİĞiMİZ MASUMİYET

Küçüklüğümle ilgili olarak hatırladığım ilk şey oyun arkadaşlarımdı. Hemen hepsiyle oyun oynarken çok kolay bir şekilde tanışırdım, adlarını öğrenmem onları tanımam için yeterdi, keyiflerinin nasıl olduğunu zaten gözlerinden anlardım... O zamanlar hiç tahmin edemezdim büyüyünce arkadaşlarımın arasından katillerin, hırsızların, hakka ve halka düşman canavarların çıkabileceğini... Bize hep iyi şeylerden bahsederlerdi anne ve babalarımız; ve ben de benim arkadaşlarımın hepsinin iyi birer anne ve baba olacağını düşünürdüm. Kocaman birer yanılgıymış benim çocukluk hayallerim. Zaman bizi parça parça çürütmüş meğer ya da biz bu adaletsiz dünyada çürüyüp canavar olmayı tercih etmişiz. Oysa benim arkadaşlarım değildi Hiroşima'yı bombalayan. Benim arkadaşlarım olamazdı çocukları annesiz, anneleri çocuksuz bırakan. Benim arkadaşlarım değildi 17 yaşındaki çocuğu idam eden. Benim arkadaşlarım asla petrol için, çıkar için Irak'ta milyonlarca insanı öldüremezlerdi. Hiçbiri din adına, ırk adına değil birini öldürmek, tokat bile atamazlardı... Onlar hiçbir hayvana eziyet etmezlerdi; kuşlara, kedilere, köpeklere kısacası cümle yaratılmış mahlukata bir gözle bakarlardı. Onların arasından bencil çıkarları uğruna doğaya zarar veren, ormanları yok eden canavarlar çıkamazdı. Onlar hep masumdular, masumiyetten başka bir değer taşımadılar. Ama kötülük dünyanın masasında vardı... Kötü adamların kimine terörist deniyordu, kimine politikacı... Kirlettiler masumiyetimizi, çaldılar elimizden çocukluk hayallerimizi. Halbuki aramızda daha hayal kurmaya yetecek yaşa erişememiş olanlar vardı. Sonunda ne oyun arkadaşlarımın tebessümü kaldı ne de mutlu bir gelecek birlikte kurmak istediğimiz... Yaşımız ilerledikçe biz de bir parçası olduk bu alçak zulmün, göz yumduk olan bitene... Ara sıra aramızdan Hitler'i selamlamayan asil ruhlu Alman vatandaşı gibi delikanlılar da çıkmadı değil ama bu yangını söndürebilecek kadar güçlü üflemeye yetmiyordu ciğerimiz. Soluğumuz tükenmişti... Takatimiz kesilmişti... Her şeye rağmen bir ses "bize olma onlar gibi" dese de 3 günlük çıkarlarımız için, var olma kaygısıyla sessiz kaldık olup biten bu zulme. Sanki her şey bir Yeni Türkü şarkısında söylendiği gibiydi. "Biz büyümüştük ve kirlenmişti dünya..." Şimdi dünyanın her yerinde gülmeyen gözler, ağlayan insanlar, canlı bombalar, terör ve talan, açlık, yokluk ve yoksulluk bir de ayrımcılık; din ayrımı, dil ayrımı ve ırk ayrımı... Oysa bunları görmeden, tanık olmadan, acısını duymadan büyümeliydi çocuklar. Nazım Hikmet'in şiirinde söylediği gibi olsaydı keşke... "Çocuklar ölmesin/ şeker de yiyebilsinler" Hep soruyorum kendime bu zulmü yapan zalimler de bir zamanlar çocuktular nasıl bu hale gelebildiler diye. Acaba dünyanın kendisi mi bozuk, yoksa biz mi kötü yaratıldık? Şeytan kimdir? Bu kadar acıya sebep olan varken günahkar aramak, şeytana lanet etmek ne kadar doğru? Bunca acıya sebep olan insanlık nasıl kendini medeni olarak tanımlayabilir? Galiba biz de alışıyoruz git gide bu eziyete. Aç insanları, yaralı insanları, yoksul insanları görmek sıradanlaşıyor bu günlerde. En kötüsü de bizim çocuklarımız da bizim gibi olmaya başladı. Cümle kokuşmuşluk karşısında kayıtsız kalmayı öğreniyorlar. Bana hep mantıksız gelmişti: edebiyat, resim, müzik, sinema, tiyatro gibi birbirinden güzel sanat dallarının olduğu; fizik, kimya, biyoloji, tıp, iktisat gibi insanı iyiye mükemmele ulaştırmaya çalışan bilim dallarının olduğu bu dünyada medeni insanın bu denli katı zulümle karşılaşması, kendi türüne ve doğaya karşı bu denli gaddar olması... Ama yaşadığımız asırda yukarda saydığım güzellikler evrensel değerler olmalarına rağmen savaş, şiddet, aşağılama gibi kokuşmuşluklar da bir o kadar evrensel oldu, kabul gördü. İnsanının içindeki canavar da yok olması gerekirken, yok olan insanın içinde taşıdığı masumiyet oldu. Galiba daha pek çok nesil de bizim gibi bu dünyanın adaletsizliğinin acısını çekecek. Olması gerekene duyduğumuz özlem de bize olduğu gibi daha onlarca nesle miras kalacak... Bütün çocuklar Yokluk bilmesinler Et, şeker, süt bulsunlar Giyimli, tok ve rahat Gitsinler okullara Sınıflarını geçsinler. Büyükler biraz daha yorulsun Onlar da büyüsünler Onlar da mesut olsunlar Geçti, kaç savaş ezikliği Çocukları düşünsünler Çocuklar iyi gün görsünler. Behçet Necatigil- Dünya Çocuk Yılında-1 Oğuzhan Ünal 21501165