Bencil Başarı

Başarının her zaman getirileri olduğunu düşünmüşümdür ve toplumun başarılı bulduğu insanların güzel hayatları olduğunu sanmışımdır. Alan Turing' in hikayesini takip ederken de böyle bir beklentim vardı açıkçası. Ancak bu sıra dışı hikaye sayesinde başarı tanımını derinlemesine inceleyerek şaşırtıcı sonuçlarla yüz yüze kalmam an meselesiydi. İnsanlığın başlangıcından itibaren dünyanın ev sahipliği yaptığı en büyük savaşı kazandıracak kadar başarılı olan bu insanın hikayesi beklenmedik bir şekilde yoğun bir yalnızlık ve depresyon içeriyordu. Bu da başarının tanımını sorgulamaya itti beni. Acaba başarı, kişinin öldükten sonra adının anılması mıydı? Dünyaya, bilime, sanata kattığı çağ ötesi buluşlar mıydı? Yoksa bu iki kapılı handan, mutlu bir yolculuğun sonunda, huzurla çıkmak mıydı? Alan Turing'in hikayesi bu soruların arasında gezen bir filmdi bence. Sahip olduğu tek arkadaşını da küçük yaşta kaybeden Turing, en önemli icadına arkadaşının ismini verdiğinde aslında yalnızlığına çözüm olarak bu icadı yaptığının sinyallerini veriyordu. Yani kendi sorununa çözüm bulabilmek için yapay başarılar peşinde koşuyordu. Ancak kendinden başka herkese yararlı olduğunu söylemek yanlış olmaz. Resmen iki kapılı han arasında yürüdüğü yolun taşlarını ayaklarını kaybetme pahasına düzenlemişti ve herkesin gözünde başarılı olmuştu. İşte çelişki de buydu ya. Herkes onu başarılı diye damgalarken Alan yalnızlıktan kurtulamamanın verdiği hayal kırıklığıyla kaybedenlerin adeta başıydı. Özaydın-2 O an aklımda şimşekler çaktı. Kendimi sorgulamaya başladım ve düşünmeden edemedim. Çevremden aldığım geri dönüşler ne kadar bana uygundu? Hayatıma imrenen, başarı dolu olduğumu söyleyen insanlar haklı mıydılar? Yoksa yaşadığım hayat, çağımın 'iyi', 'başarılı' olarak nitelendirdiği, içi boş ay çekirdekleriyle, ruhsuz amaçsız diplomalarla mı doluydu? Başarılarımın ne kadarı 'benim' idi? Başarının getirisi vardır diyordum. Benim başarılarımın getirisi kimeydi? Ülkenin en iyi mühendislik fakültesinde 'başarılı' bir öğrenciydim. Bütün akrabalarım bana imrenir, iltifatlar yağdırır, çocuklarına örnek gösterirlerdi. Tabii nerden bilsinler aslında tahmin edemeyecekleri kadar başarısız insanı, mesleğine uymayan birini örnek olarak gösterdiklerini. Nerden bileceklerdi konservatuvar okumak istediğim halde hırsımı zorla gönderildiğim mühendislik fakültesinde daha çok çalışarak aldığımı. Kendimi başarılı görmemenin yanı sıra, ben de Alan gibi kanımla yol taşlarımı cilalayarak ilerliyordum. Hatta sanki dipsiz bir kuyunun içine düşüyordum, gittikçe hızlanıyordum. Daha çok başarı, bu alandan vazgeçmemi daha da zorlaştırıyordu. Bir yandan da yaşım ilerliyordu ve öğrenme kapasitemi yeteneklerimi şekillendirme gücümü kaybettiğimi hissediyordum. Adeta ruhum damarlarımdan çekiliyordu hem de her geçen gün alınan kan tüplerinin sayısı artıyordu. Bense sorunu başka Özaydın-3 yerlerde arıyordum ve daha çok kendimi okuluma adıyordum. Aynı Alan gibi, suni bir başarıya sarılarak sorunlarımdan kurtulmaya çalışıyordum. Sanki yaşam tünelimin tam ortasına ulaştığımda depreme yakalanmış gibiydim. Ya ileri koşacaktım ve hayatımdaki başarılarımın yapaylığı yüzünden ruhumu erkenden kaybedecektim ancak ismimi ölümsüzleştirebilecektim ya da geri kaçarak hayata yeniden başlayacaktım, okumak istediğim bölümün sınavlarına girecektim ve bu noktaya gelene kadar cilalamak için kullandığım kanımı geri toplayacaktım. Bir anda hayatımda bu kadar büyük değişiklikler yapmayı seçmeme şaşırıyordum. Birkaç yıldır fark edemediğim eksikliği karanlık bir sinema salonuna girdikten sonra fark edeceğimi ve film sonunda tekrar aydınlığa çıktığımda hayatımın da ferahlayacağını nerden bilebilirdim. Alan Turing'in hayatı çok dramatik bir şekilde sonlanıyordu ve ben böyle bir hayatı istemiyordum. Sonuçta bu hayatı yaşayan bendim ve eylemlerimin bana ne kadar yararlı olduğu önemliydi. Komşular beni ilham kaynağı olarak göstersin diye yaşamıyordum nihayetinde. Biraz bencilliğin vakti gelmişti galiba. Başarılarımın faturasını ödemenin değil sefasını sürmenin vakti gelmişti.