Trenle Avrupa Günlükleri 1

Annem bana hamileyken yaşadığımız şehirden başka bir yerde çalışıyormuş. Bu nedenle bütün hamileliği yollarda geçmiş. Bundan mıdır bilmem çocukluğumdan bu yana her zaman gezi tutkunu biri oldum. İster evimden birkaç 100 metre uzaklıkta bir yere gideyim ister dünyanın öbür ucu olsun fark etmez benim için, yeter ki yeni yerler göreyim yeni insanlar tanıyayım. Bu yaz, bu gezi tutkumu Avrupa ile taçlandırdım. Benimle birlikte iki gezi tutkunu arkadaşım çocukluk hayallerimizi gerçekleştirmek üzere yola çıktık. Sırtımızda sırt çantası yemediğimiz bir yöresel yemek, gezmediğimiz ilginç bir yer ve hatta okumadığımız bir küçük duvar yazısı bile kalmadı. İstanbul'dan başlayan üç saatlik uçak yolculuğunun ardından ineceğimiz yer geçmişte onlarca filmde izlediğimiz, herkesin kendi içerisinde ufak da olsa bir parçasının görmek istediği, hayalleri süsleyen Venedik'ti. Heyecanla sonunu beklediğimiz bu uçak yolculuğunun son 10 dakikası, güneşin altında parıldayan Adriyatik'le buluştuğu yerlerde renk değiştiren kanallar ve eski ihtişamını hala kaybetmemiş renkli evleri görmemizin etkisiyle yüzümüzde kocaman bir gülümsemeyle indirdi bizi uçaktan. Eski şehre vardığımızda (içinde kanalların olduğu bu bölüme eski şehir deniyormuş) güneş iyice kendini göstermeye başlamıştı. Sanki tüm İtalya bize hoş geldin diyor ve sokakları, kanalları ışığa boğuyordu. İlk günümüzü Venedik'in küçük adalarında geçirdik. Vaporettolarla ulaşımı sağladığımız bu adalar şirin mi şirin turistik birer cennet olmuş. İkinci gün gök delinmiş gibi yağmur yağsa ve biz çok fazla gezememiş olsak da her köşe başında gördüğümüz İtalyan trattoriaları (bizim sokak lokantalarının İtalyan hali) ve diğer bir yanda içlerinde yakışıklı İtalyan erkekleri ile ünlü gondolları görünce Venedik unutulmaz bir yer olarak hatıralarımızda kaldı. Venedik'te ikinci günümüzde, yağmurun ardından gondolları izlerken ve dantel müzesi girişinde (sarı poşet giymiş olan) ben ve Melis. İle kez trene binerken... (solda) Mert, (ortada)İpek-ben, (sağda)Melis. Yeni durağımızı gördüğümüzde Venedik aklımızdan uçup gitmişti bile. Çoğu kişinin ismini bile duymadığı bir yer olmasına karşın, bizim İtalya'daki açık ara favorimiz olan bu şirin küçük İtalyan köylerinden oluşan bir bölge: La Spezia! Yol üstünde karşılaştığımız bu yer, Interrail'ın bize en güzel sürprizi oldu. Tren yolu, La Spezia girişine kadar vadi içerisinden gidiyor, rayların denizle buluştuğu yerde de falezlerin üzerinde rengarenk evlerin uzandığı, lacivert deniz ile İtalya'nın gökkuşağı renklerinin buluştuğu köylerden ilkini görüyorsunuz; Monterosso. Önce şaşırıyor, nasıl böyle bir yer olabilir, ben o kartpostallarda gördüğüm yere mi geldim diyorsunuz ve hemen sonrasında trenin durduğu ilk durakta aşağı atlayıveriyorsunuz. Yani biz böyle yaptık en azından. Bütün günümüzü o mevkide bulunan beş ayrı köye giderek denize girerek ve bulduğumuz en güzel İtalyan yemeklerini yiyerek geçirdik. Akşam olduğunda yine gözümüz arkada kalarak başkente doğru yola çıktık... La Spezia'da mükemmel bir günün ardından... Roma... Aşıklar kenti. Sabaha Roma'da gözümüzü açtık. Herkesin görmek istediği farklı birçok yer vardı, Colloseum, Trevi Çeşmesi... Üzülerek söylüyorum ki bu yapıların çoğunu restorasyonlardan dolayı göremedik. Fakat şehir o kadar güzel ve etkileyiciydi ki orada bulunduğumuz süre boyunca buna üzülemedik bile. Etrafımızda devamlı gördüğümüz Vespa'lar, rahatlığından ödün vermeyen, şık giyimli ve inanılmaz güler yüzlü insanlarla dolu bu şehir, bir başkentten çok ufak bir kasabayı anımsattı bize hep. "İşte ben burada yaşayabilirim." diyerek gezdik bütün şehri. Bütün yolları Arnavut kaldırımlı, tarihi yapısı hiç bozulmadan kalabilmiş, gündüzün ayrı gecenin ayrı güzel olduğu bir şehir olarak kaldı hafızamızda. Dolu dolu üç günümüzü Roma'da geçirip İtalya'nın şık ve biraz da züppe şehrine geçtik, Floransa. Roma'da Vespa aşkı başkadır. Veni, vidi, vici. (Gezdim, gördüm, yendim.) Roma'da son gün. Roma'nın yağmurlu geceleri. Büyük umutlarla gidip de hayal kırıklığına uğradığımız tek yer Floransa oldu. Neden beklentimizin yüksek olduğunu bilmiyorum fakat bizi hayal kırıklığına uğratan şeyin insanları olduğunu kesinlikle söyleyebilirim. Son model araçların bulunduğu, en ünlü markaların giyildiği bu şehirde yaşasaydım belki ben de öyle olabilirdim fakat bulunduğumuz koşullarda bize üstten bakan insanlarla dolu bu şehirde gezmek bizi mutlu etmedi. Fakat Floransa'yla bir güzel anım var ki paylaşmadan geçemeyeceğim. Bazı geceler tren saatlerindeki sıkıntılar nedeniyle tren garlarında uyumak zorunda kaldık. Bu gecelerden biri de Floransa'ya denk geldi. Çoğu yerin aksine burada üzeri çimlerle kaplı, etrafından yüksekte, rahatça uyayabileceğimiz bir yer bulduk. Matlarımızı serdik ve etrafımızdaki insanları seyrederken uyuyakaldık. Birkaç saat sonra yanımda yatan arkadaşım "İpek bir ses geliyor duyuyor musun?" diyemeden etrafımızdaki fıskiyeler çalışmaya başladı. Sırılsıklam eşyalarımızı toplamaya ve kahkahalar eşliğinde sırtımızda çantalarımız etrafta koşuşturmaya başladık. Tren geldiğinde hala kurumaya çalışıyor bir yandan da bize bakanlara aldırmadan hala gülüyorduk. Floransa'nın ünlü köprüsü Ponte Vecchio. Uyku tutmadı bir Pisa Kulesi'ne bakalım dedik. Floransa, İtalya'daki son durağımızdı, oradan Güney Fransa'da birkaç küçük şehir gezdik. Güney Fransa yani Fransız Rivierası insanı huzurla dolduran, kendinizi romantik bir filmde başrol oyuncusuymuş gibi hissetmenize yol açan bir bölge. Dünya çapında ünlü birçok insanın yazlık konutlarının bulunduğu masmavi deniziyle bize La Spezia'yı anımsatan Riviera gezi boyunca belki de en sevdiğim bölge oldu. Nice üniversite öğrencileriyle, Monaco-Monte Carlo kumarhaneleriyle, Marsilya da rehavetiyle ünlüymüş. Nice, Riviera'daki ilk durağımızdı. Türkiye'de bulamayacağımız upuzun bir organik pazar karşıladı bizi. Pazardaki ürünler ülkemizi aratsa da hakkını vermek gerek çok güzeldi. Denizin namını duyduğumuz için birkaç saatimizi denize ayırdık ve geceyi Monaco'da geçirmek üzere trene atladık yine. Monaco gerçekten ufacık bir yer. Bir de bir şenliğe denk gelince Monaco, ışıltılı rengarenk bir hayal gibi geçti önümüzden. Böyle olunca bütün geceyi lunapark gibi bir yerde oyunlar oynayan büyüklü küçüklü insanların arasında geçirdik. Marsilya'ya gittiğimiz gün pazardı ve her yer kapalıydı. Deniz kenarında yürüyüş ve yöresel yemeklere ayırdığımız güzel bir günün ardından gezimizin ilk kısmını bitirmiş olduk. Bunun verdiği heyecanla ve aynı zamanda bizim şehrimiz İzmir'e benzeyen güzel ve sıcak Güney Avrupa ülkelerini bir kalp burukluğuyla bırakıp görülmeyi ve gezilmeyi bekleyen bizim için çok farklı, yemekleri ve kültürüyle ayrıca etkileyici olan Kuzey Avrupa ülkelerine doğru yelken açtık. Fazla söze gerek yok; Nice... Garda uyuduğumuz bir başka gece... Nur İpek Gülseren Ekim 2014