Umutsuzluk Oyunları

Rue, 'Panem' denen ülkede 12 mıntıkanın 11. sinde yaşıyordu. Her mıntıka belli malzemeler üretmek ve bunları 'Başkent'e göndermekle görevliydi. 11. Mıntıka da çiftçilikle uğraşıyordu ve Rue da meyve bahçeleriyle ilgilenen yüzlerce insandan biriydi. Bu cümleler normal bir hayatı anlatıyormuş gibi olsa da hiçbir mıntıkada hayat normal değildi. Başkent'in baskısı altında olan mıntıkalar eğer onlara emredileni yapmazlarsa sonları mutlak yıkım oluyordu. Başkent'in baskısının en çok hissedildiği zamanlar da Açlık Oyunları sezonunun yaklaştığı günlerdi. Açlık oyunlarında her bir mıntıkadan 2 çocuk seçilir ve diğerlerini öldürerek hayatta kalmayı başaran sonsuz şöhret ve zenginliğe ulaşırdı. Her mıntıka 2 çocuk yollamak zorundaydı yoksa bahsettiğim gibi, sonları yıkım olurdu. Rue da o sene 11. mıntıkadan seçilen iki haraçtan biriydi. 24 kişi arasında en küçüğüydü, daha 12 yaşındaydı. İsminin kurada çıkmasının önce bir kabus olduğunu düşünmüştü çünkü en büyük korkusu buydu. Açlık Oyunları'nın ne olduğunu öğrendiği andan itibaren her gece rüyasında oyuna katılmak zorunda kaldığını görürdü. Her gece rüyasında tam öldürülecekken zıplayarak uyanırdı. Katili her gece farklı bir yüz olurdu bazen de sadece bir siluet. Başkent'in zorlamalarından biri de mıntıkalarda yaşayan her insana oyunlarda yaşananları izletmekti. Rue böyle zamanlarda gözlerini kapatır ve güzel şeyler düşünmeye çalışırdı ama televizyondan gelen bir çığlık duyduğunda güzel düşünceler rüyasında gördüğü katile dönüşür boğazına yapışırdı. Yaşı ilerledikçe kabuslarını kabullendi; kendi evinde olduğunu, oyunun içinde olmadığını kendine anlatmayı başardı. Her şey düzeldi diye düşünüyordu ki, kurada kendi ismi okundu. Bir anda her şey gerçekdışı gelmeye başladı, sanki kabuslarından birindeydi. Birileri kolundan tutuyor, onu sürüklüyordu. Etrafındaki insanlar acıyan gözlerini ona dikmişlerdi. Bazıları rahatlamayla kendi çocuklarına sarılıyorlardı sonuçta çocuklarının bir sene daha yanlarında kalacakları kesindi. Birkaç çığlık duydu, annesinin ağladığını düşündü. Acaba o öldüğünde de ağlayacak mıydı? Ağlar dedi kendi kendine. Yaşayacağına ve kazanacağına dair hiçbir umudu yoktu. Sonuçta 12 yaşında, kendi mıntıkasından seçilen erkek haracın bile yarı boyundaki bir kızdı. Kazanmak için ne kadar şansı olabilirdi? Onu kalabalığın arasından belediye başkanının evine kadar sürüklediler, burada onu götürecek treni bekleyecekti. Bu sırada diğer haraç kendini tanıttı. Gülümsedi bile, Rue acaba benim canımı almak zorunda kalırsa da böyle gülümseyecek mi diye düşündü. Rüyalarının ona öğrettiği tek bir şey vardı, insanlar öldürürdü. Her mıntıkanın gösterisini izlerken de bunu unutmadı. Kendisi dışındaki 23 kişi onu kolay lokma olarak görüyordu, ilk buldukları anda öldürürlerdi. Oyunların olacağı arenaya girene kadar hep aynı şeyleri tekrarladı, ''İnsanlar kötüdür, onlardan kaç.'' Arenaya girdiği an tüm hızıyla koşmaya başladı, herkes araç gereç toplamaya çalışırken o hayatı için kaçıyordu. Gerçi önlerine atlayıp beni öldürün dese ne fark edecekti, bu arenadan canlı çıkma umudu yoktu. Diğerlerinden yeterince uzaklaştığına emin olduğunda durdu, soluklandı. Kendi evinden Bozkaya 2 tanıdığı bir meyve ağacı gördü. Biraz meyve. Daha sonra bir ağaca tırmandı ve meyvelerini yiyerek ölümü beklemeye başladı. Günler geçti, meyveler biraz karnını ağrıttı. Susuzluk çekti, üşüdü, korktu ama o ağacın etrafından hiç ayrılmadı. Ağaçta ona evini hatırlatan bir şeyler vardı. Ağacın kokusu, evinin kokusu gibiydi veya o kadar çok zaman geçmişti ki artık evinin kokusunu ağacın kokusuyla karıştırmaya başlamıştı. Artık unutulduğundan eminken bir ses duydu. Ağacın dalları arasına saklandı. O kadar minik bir vücudun dışardan sık dallar arasında görülmesi imkansızdı. Birinin ağacının altına oturduğunu gördü. Mıntıka 12'deki kızdı bu, kardeşi yerine oyunlara katılan. Kız çok yorulmuş olacak ki oturur oturmaz uykuya daldı. Rue uyurken onu izledi ve garip bir şekilde huzur buldu. Acaba bir ablam olsa benim yerime arenaya gelir miydi diye düşündü. Gelirdi herhalde dedi en azından hayalindeki abla gelirdi. Hayallerinde kimse onu sınırlayamazdı, Rue istediği ablaya sahip olabilirdi. Düşüncelere dalmışken uzaktan gelen sesler duydu. Birileri kendisine ve ağacının altında uyuyan misafirine yaklaşıyordu. Hızlıca ağaçtan atladı ve kızı uyandırdı. ''Vakit yok, tırman.'' dedi ve ağaca tırmanmaya başladı. Kız da onu dinlemiş eşyalarını alıp yukarı çıkmıştı. Az önce mışıl mışıl uyuyan kızın yeri şimdi hiç dokunulmamış gibiydi. Rue'nun duyduğu sesin sahipleri koşarak ağacın altından geçtiler ve ne Rue'yu ne de kurtardığı kızı gördüler. Kız Rue'ya dönüp gülümsedi, teşekkür etti ve ''Ben Katniss.'' dedi. Böylece Rue belki ilk ama kesinlikle son arkadaşını edinmiş oldu.