PAMUK İPLİĞİ

Ölmek ve yaşamak arasında gidip gelmek... Başka bir deyişle ışığı görmek. Hep deriz ya hayat bu pamuk ipliğine bağlı bir varız bir yokuz diye öyle gerçekten saniyelik. Bazen bir şekilde tutunuyoruz ya da tutunmak zorunda kalıyoruz hayata. Aslında her saniyeyi, her dakikayı sonmuş gibi yaşamak lazım. Sonuçta ne tekrarı var ne de yeniden yaşayabileceğimizin garantisi. Şu an bunları yazma sebebim üç gün önce bu duyguyu çok net yaşamam. Film şeridi gerçekten oluyormuş. Belki de hala şoktayımdır. Kendimdeymişim gibi de hissetmiyorum zaten. Trafik kazası geçirdik bir arkadaşımla beraber. Arabanın son halini gören herkes nasıl sağ çıktınız diye sordu. Bilmiyorum ben de nasıl oldu ama şu an hayattayız ve sağlıklıyız. Burnumuz bile kanamadan atlattık. Biz arabanın içinde bir tane saymıştık ama meğer üç takla atmışız; görenler öyle söylüyor. Hava yastıkları da açılmadı fırlamadık ama arabadan. Lastiğimiz uçmuş yerinde değildi bir de motoru yolda bir yerlerde bırakmışız. Üç gündür başka konu konuşmaz olduk hayatımızın merkezine oturdu birden. Çok ders çıkardık ve her gün yenileri ekleniyor bunlara. Mesela viraj dönerken frene basılmazmış viraja girmeden önce basmak gerekirmiş, araba kayınca kaydığı yöne doğru direksiyonu çevirmek gerekiyormuş. En önemli ders ise arabanın içinde kesici delici alet bulundurmamak gerektiği oldu. "Makas vardı ortada ya bir yerimize batsaydı" diye düşünüyoruz şimdi. Bir de şöyle bir şey var ki yaşadığımıza şükretmeye başladık. İçtiğimiz kahvenin tadı bile farklı geliyor artık. Zevklerimiz değişmeye başladı. Değişik şarkı türleri dinliyoruz, gitmediğimiz yerlere gidiyoruz ve hiç olmadığımız kadar hayat doluyuz. Kötü bir şey olunca neyse ki yaşıyoruz diyerek kendimizi teselli ediyoruz. Neyin mesajı acaba bu bize. Arkadaşlığımızı mı sınadı yoksa dikkatli olmamız konusunda mı uyarıldık veya başka bir bakış açısı olarak daha kötüsü olacaktı da onu mu engelledik bu kazayla bilmiyorum. Arabadan ilk indiğimiz an fark etmedik ama sonradan düşününce büyük bir şey atlatmışız. "Neden oldu?" diye sorunca da sadece "Gereksiz heyecan arayışları," cevabını verebiliyoruz kendimize. O saatte o yokuştan aşağıya o hızla gitmeye ne gerek vardı üstelik yerler ıslakken. Eğleniyorduk o an. Sonrasını düşünmeden gerçekleştirdiğimiz eylemler bize pahalıya patlayabilirmiş. Büyüklerimiz derler bize gençsiniz kanınız kaynıyor ama dikkatli olun diye. Haklılar. Bazı şeyleri yaşadıkça öğreniyoruz. Yaşlarının verdiği deneyimle bize tecrübelerini çıkardıkları dersleri anlatmak ve bizi korumak istiyorlar. Anlayabiliyorum fakat bizim de bazı şeyleri yaşayarak öğrenmemiz gerektiğini, kendilerinin de yaşadıkları şeylerden sonra öğrendiklerini unutuyorlar. Sonra da "ben demiştim" cümlesini duymaya mahkum ediliyoruz biz gençler. Kaza yerinden almaya geldi babam beni. Haklı olarak korkmuş ve o korkuyla da deliye dönmüş gibiydi. Sürekli olarak aynı cümleyi kurdu: "Ben sana söylemiştim beni dinlemezsen böyle olur". Kendisi de genç oldu, gezdi, dolaştı hatta kaza bile yaptı. Herkes yapabilir bu konuda "ben söylemiştim" demenin yararı yok ki. Neyse ki sonra beni kaybetmiş olabileceğinin farkına vardı ve vazgeçti o tutumundan. Hayat gerçekten yaşanmaya değer ve güzel bir şeymiş. Şikayet etmek yerine durumlardan, olaylardan zevk almaya çalışınca belki ders çıkarma aracı olarak bakmaya başlayınca zor olmuyormuş. Elimizdekilerin kıymetini genelde kaybedince anlarız ama önemli olan kaybetmeden de bilebilmekmiş, sahipken kullanabilmek. Keşkelere yer vermem genelde iyi ki de vermiyormuşum çünkü hayat keşke demek için çok kısa. İçinizde olan, canınızın istediği hiçbir şeyi yapmayı ertelemeyin. Yarınınız olacağının garantisi yok. Soğuk hava bile ne kadar güzel.