HAYATTAN ÖĞRENDİKLERİM

Önünüze bomboş bir beyaz kağıt alın ve yazmaya başlayın. Başlık, renkli kalemle kocaman yazılmış bir "Hayattan Öğrendiklerim" olsun. Belki 20, belki 30 yaşınızdasınız. Bugüne kadar yüzlerce kırgınlık ve pişmanlık yaşadınız. Binlerce kez kendinizi endişenin kollarında buldunuz. Peki bunca olay size ne kattı? Sadece geçip gitmiş olamazlar değil mi? Geçmişte yaşadığımız en küçük olayın bile kişiliğimiz üzerinde ciddi etkileri var. Bu yüzden hayattan çıkarımlarımızı bir tuvale çizdikten sonra tuvalin karşısına geçip uzun uzun onu seyredebilmek, çizdiğimiz resimden anlam çıkarabilmek çok önemli. İşte ben de şu an tam olarak bunu yapmak istiyorum. Geçmişinize dönüp şöyle bir baktığınızda göreceksiniz ki sizde en çok iz bırakan olaylar meğer hayatınızın dönüm noktaları olmuş. Durup "Ben ne yapıyorum?" dememizi sağlayan bu olaylar kişiden kişiye farklılık gösterse de şüphesiz ki hepimizin hayatında önemli bir yere sahip. Benim hayatımın dönüm noktalarından biri üniversite sınavının olduğu akşam yaşadığım olay oldu. Önce kendimle ilgili kısa bir bilgi vereyim, sonra da o gün ne olduğundan bahsedeyim. Yapı olarak kendimi suçlamaya meyilli biriyimdir. En ufak sorunu bile kafama takabilirim. Ayrıca çok fazla neden sonuç ilişkisi kurarım. En başta da söylediğim gibi, tüm yaşadıklarımızın arasında bir ilişki olduğuna inanırım. Bu nedenle de bir sürü ihtimali kafamdan geçirir, her birini birbirine bağlamaya çalışırım. Bazen en basit hareketimi bile sorgular, "Acaba böyle davranmamın altında yatan şey ne?" sorusuna cevap verebilmek için kendimi zorlarım. Daha doğrusu zorlardım. Hani az önce bahsettiğim gün var ya, işte o gün değiştim. Üniversite sınavına hazırlanmak zaten psikolojik olarak çok yorucu bir süreç. Üstüne bir de o sene birçok şeyi kafama takarak kendimi yormuşum. Durum böyle olunca bütün sene boyunca yaşadığım stres sınavdan çıktığım akşam bir anda üzerime çöktü. Çarpıntım tuttu, içinden çıkamadığım bir umutsuzluğa kapıldım. Gecenin karanlığı bile beni korkutuyordu. İstemsizce ağlıyordum, annemin tüm çabalarına rağmen bir türlü normale dönemiyordum. Ertesi günlerde giderek kendimi toparlamaya başladım ve normale döndükçe çok önemli bir gerçeğin farkına vardım. Kendimize sorun edindiğimiz şeyler geriye dönüp baktığımızda hatırlamayacağımız şeyler olabiliyor. Belki ertesi gün unutacağımız bir şey için o günü kendimize zehir edebiliyoruz. Dertlerimize dev aynasında bakıyor, sorunların altından kalkamayacağımızı düşünüyoruz. Fakat o gün yaşadığım olay bana kendimi suçladığımda veya kötü hissettiğimde "Değmez" diyebilmeyi öğretti. Fark ettim ki kafama taktığım onca şey yine en çok bana zarar veriyor. İçimde büyütüp duruyorum, dışarıdan belli olmuyor fakat ruhsal olarak çok yoruluyorum. Anladım ki her dert bu kadar önemi hak etmiyor. Bunu acı bir tecrübeyle öğrendim, ama sonuçta öğrendim. Önemli olan da bu. Tecrübeyle öğrendiğim bir diğer şey ise mutlu olmanın belli nedenlere bağlanamayacağı oldu. Hepimizin zaman zaman kendini kötü hissettiği dönemler olmuştur. İşte böyle bir dönemde kendimi ve mutsuzluğumu sorgulamaya başladım. İyi bir okulda okuyorum, başarılı bir öğrenciyim, ailemle iyi anlaşıyorum, beni çok seven arkadaşlarım var. Madem öyle, neden hala kötü hissediyorum? İnsanların gözünde ben, mutsuz olmak için hiçbir sebebi olmayan biriydim. Fakat göz önünde bulundurmadıkları bir detay vardı: Mutluluk, herhangi bir şeyin kesin sonucu değil. Elbette aile yaşantımızın iyi olması bizi mutlu eder. Sınavlarımızdan yüksek not almak bize kendimizi iyi hissettirir. Ama hayatımızda bunlar var diye mutluluğumuzu garantileyemeyiz. Bazı insanların elinde her imkan olur fakat o insanlar yine de mutlu değillerdir. Bazılarınınsa elinde avucunda hiçbir şey yoktur fakat onlar kendi mutluluğunu yaratmayı bilir. Olay, kendi kendimize yetebilmeyi bilmekte aslında. Hayat bana mutluluğu bir şeye bağladığımızda, o şeyin etkisi geçince mutluluğumuzun da geçtiğini öğretti. Ben bir sebebe bağladıkça o benden kaçtı. Yani mutluluk, kaçtığı için kovalanmadı da kovalandığı için kaçtı. Onu yakalayabilmenin tek şartının onu kovalamamak olduğunu anladım. Tüm bu anlattıklarımın kişiliğimin oluşması üzerinde çok büyük etkileri var. Fakat hayattan çıkardığım en güzel ders hayattan ders çıkarmanın keyif verdiği oldu. Biliyorum, bazı şeyler yaşarken hiç hoş gelmiyor. Tüm o tartışmalar, dökülen gözyaşları, kalbin kırık parçaları... Ama sonra dönüp bu zamana kadar kat ettiğiniz yola baktığınızda nereden nereye geldiğinizi görüyorsunuz. Tuvalden uzaklaşıp büyük resme baktığınızda anlıyorsunuz ki bunca yolu almanızı sağlayan en önemli şey o yoldaki zorluklar olmuş. Çünkü bir zorluğu lehinize çevirdiğiniz her an hayattan öğrendiklerinize bir yenisi daha ekleniyor. Bu sayede karşınıza çıkan diğer engellerin üzerinden daha kolay atlıyorsunuz. Ve bu durumun yarattığı gururu başka hiçbir şeyde bulamayacağınızı anlıyorsunuz. Evet, hayat engebeli bir yol. Zaten her şey hep istediğimiz gibi gitse eğlencesi kalır mıydı? "Gerçeği öğrendim bir gün... Ve gerçeğin acı olduğunu... Sonra dozunda acının, yemeğe olduğu kadar hayata da lezzet kattığını öğrendim."