MAZİDE KALANLAR

Mazide kalanlar... Aklıma nedense ilk mektup ve postacılar geliyor. Benim jenerasyonumun ucundan bile yakalayamadığı sadece Türkçe derslerinde nasıl yazılması gerektiğini öğrendiğimiz günümüzün e-postası. Bu basite indirgenmiş tanımı bir kenara koyarsak, mektup tam kelime anlamıyla ''bir şey haber vermek, sormak, istemek veya duyguları bildirmek için birine çoğunlukla posta yoluyla gönderilen, zarfa konulmuş yazılı kağıt'. Malum artık her şey çok hızlı ve kolay, mektuplaşmak da demode kalan bir haberleşme yöntemi olarak kaldı. Herkes gibi ben de telefonum elimde whatsapp , imessage ve email derken geçen gün ra arda dikkatimi ''Biz Mektup Yazardık!''çekti ve bana bir çok şeyi farkettirdi. Bunlardan biri de mektuplaşmanın değeri... Ayrıca ''Biz Mektup Yazardık!''la Bedri Rahmi Eyüboğlunu ve yazılarını biraz daha araştırma şansım oldu böylece 64 yılı ne kadar sanat dolu geçirdiğini de anladım. Bir yanda babasından Batı kültürünü diğer yanda annesinden Anadolu kültürünü alan Eyüboğlu'nun edebiyatının da ne kadar harmanlanmış olduğunu anladım. Konumuza geri dönersek şahsen her ne kadar sadece elle sayılacak kadar mektuplaşsam da o işin ciddiyetinin hiçbir şey de olmadığını gördüm. Çünkü artık bir ''tık''la herkes dünya üzerinde istediği herkese ister iyi ister kötü bir şey yazar oldu. Eee, bu kolaylık da işi biraz cıvıklaştırdı. Hızdan ve işin ciddiyetinin kalmadığından söz etmişken, yeni jenerasyonun içinde bulunduğu sosyal medyadan da bahsedelim. Hazırsanız başlıyorum! Önce bir hesap kurma, sonra pro l fotoğrafı, kısaca kendin hakkında bilgiyi de yazdın mı hop hazır sana kullanıcağın pro lin. Yanlış anlamayın bu mektupla sosyal medya karşılaştırması değil sadece sosyal ağların artık günlük hayatımızda mektubun yerini aldığı için bahsetmek de fayda olduğunu düşünüyorum. Bu bilgi akışının içinde kaybolmak üzere olan bir birey olarak o sakin, huzurlu günlerde yaşamak isterdim. Çünkü dönemimizde artık bu biraz zorunluluk eğer sosyal medyada yoksan ve bütün arkadaşların o mecraları kullanıyorsa, günlük hayatta bazı konulardan bihaber, sohbetlerden yoksun kalıyorsun. Halbuki çok değil yakın geçmişe gidersek sanki her şey daha masum şimdiye nazaran. Aşklar da arkadaşlıklar da... ''Kim ne yapmış, neredeymiş, kiminleymiş?'' bilgisinin farkında olmadan yarattığı depresyon, haliyle zaman zaman insanı allak bulak da ediyor. Ben kısa mesajlar yerine uzun uzun düşülmüş mektuplar almak isterdim. Zeynep Elmalıdağ Yani demek istediğim şu ki günümüzün hastalığı ister sosyal medya olsun ister mektup yazmayı bırakışımız veya başka bir şey olsun bizi asıl bitiren kaybettiğimiz değerlerimiz. Yavaş yavaş toplumumuz ve kültürlerimizden uzaklaşıyoruz. Mesela bayramlarımız bile şimdi sadece tatil için birer fırsat oldu. Maddi değerlerin peşinde koştukça manevi değerleri kaybeder olduk. En küçük örnek artık yan komşumuzu bile tanımaz olduk, bu ve bunun gibi her örnek aslında bizim sadece kültürel değil insani değerlerimizi de kaybettiğimizi gösteriyor. En kötüsü de biz yavaştan kendimizi de kaybeder olduk yorgunuz, yalnızız ve mutsuzuz... Bütün bunlar fazla depresif gelebilir size ama maalesef öyle, mutlu değiliz. Sokakta tanıdığımız bir simayı bile görsek yüzümüzde gülümseme olmuyor bunun nedeni de hızlı yaşamamız, bazen bir teşekkürü bile fazla görmemiz. Demek istediğim şu ki belki içimizdeki hoşgörüyü biraz daha ortaya çıkarıp insanlara sevgi ve saygıyla yaklaşırsak kaybettiğimiz toplumsal değerleri tekrar kazanabiliriz.