Kişiliğim Doğrultusunda 'Ben'

Kendimi bildim bileli bir arayış içerisinde olmuşumdur, lakin bu arayışın ismini de bir türlü koyamıyordum. Aslında bırakın adını koymayı içeriğinin ne olduğunu, yani neyi aradığımı, niçin aradığımı bile söyleyemezdim. Hoş şu anda bile tam olarak nasıl ifade edeceğimi bilmiyorum ya(!). Olsun, bu arayışın belirli bir koordinatı olmasa bile belirli bir rotasının olması, yer çekimsiz bir ortamdaymışım gibi anlamsız ve ayakları yere basmayan kararlar vermemden daha iyidir. En azından ben artık öyle düşünüyorum. Marcus Aurelius'un "İyi bir adamın nasıl olması gerektiği konusunda tartışarak daha fazla zamanınızı harcamayın. İyi bir adam olun." sözleriyle başlayan dizinin bu bölümü; (Doctor Who 50. yıl özel bölümü) bu zamana kadar hep nasıl bir insan olmak istediğimi düşlerken, öte yandan karşıma çıkan zorluklar karşısında nasıl da kestirme yolları kullanmayı kendime adet edindiğim gerçeğini ve kullandığım kestirmelerin aslında olmak istediğim kişinin kullanmayacağı-kullanmak istemeyeceği- gerçeğini gösterdi. Halbuki; olmak istediğimiz şeyi hayal ederken kullandığımız 'kestirme' yollar kadar sapıyormuşuz hedefimizden, gerisi kendimizi kandırmaktan başka bir şey değilmiş. Yani kısacası benlik arayışımın bir sonuca varması; benim verdiğim kararla değil, davranışlarıma ve attığım adımlara bağlı. Karar vermek ve sonrasında anlık zevkler için daha sonraya ertelemek, bizi seçtiğimiz kişilikten biraz daha uzaklaştıracak. Ve ilerde tam olarak olmak istediğimiz yerde olsak dahi, belki de geçmişe dair pişmanlık duyacağımız bir takım eylemler zihnimizi kurcalayacak. Karakterimiz Doktor -en basite indirgenmiş haliyle-; prensipleri doğrultusunda yaşayan ve her zaman ezilenin yanında olup zalimin karşısında olan, ne kadar zor koşullar altında olursa olsun, her zaman kaçmayı zor kullanmaya tercih edip orta yolu bulmayı başarabilen bir kişiliğe sahip. Peki neden? Elinde istediği zamanda istediği lokasyona gitmek için kullanabileceği bir teknoloji varken, istese uzaydaki tüm gezegenleri kendine köle haline getirebilecekken neden "iyi" anılmak için bu kadar uğraşıyor ki? Ben olsam çoktan "tanrı kompleksi" ne kapılır, dilediğim zamandan, dilediğim zamana yolculuk yapar keyfime bakardım. "Uğuldayan tepeler" de üzüm yerdim mesela. Güneşlerin sönüşünü ve yıldızların doğuşunu seyrederken bir sigara yakardım belki. Fakat geçmişinde yaptığı şeylerden duyduğu pişmanlık, kahramanımızı tüm bunlardan alıkoyuyor ve geleceğini geçmişinde yaptıklarını telafi edebileceği bir şekilde inşa etmesine önayak oluyor. Öyle ki, et et bin senedir bitmedi bu inşaat(!). Kahramanımızın bin yıldan uzun bir süredir yaşadığı vicdan azabı, hayatta yaptığım seçimlerin(iyi niyetlerle yapılmış olsalar dahi) gelecekte beni pişmanlığa sürükleyebileceği ihtimali üzerinde düşünmeye itti ve içinde bulunduğumuz anda yapacağımız seçimlerin nitelendirilmesine dair bir gerçeği fark etmemi sağladı; "unutmak" ve "pişman olmak". Pişman olmanın anlamı; unutamayacağımız kadar kötü bir seçim yapmış olmak. Şu anda verilen kararları, ilerde nasıl sonuçlar doğuracağını bilemeyeceğimiz gerçeğiyle beraber değerlendirecek olursak eğer; ben unutamayacağım kadar kötü bir seçim yapmak istemem. Sanıyorum ki bunu engellemenin yolu, seçtiğim kişiliğin doğrultusunda kararlar almak ve sonucu ne olursa olsun doğru olduğuna inandığım şeyi takip etmek. Öylesine sıkıca takip etmeliyim ki bu rotayı, doğru olanı yapmanın mümkün olmadığı gün bile ben, ben olmalıyım. Geçmiş, şimdi ve gelecek kavramlarının bir insanı oluşturduğunu ve bunların her birinin birbirini tamamlayan, birbirine yön veren olgular olduğunu fark etmemi sağlamış olması, geçmişte yaptığım bir şeyin telafisinin olamayacağı ihtimali gibi, gelecekte yapacağım herhangi bir şeyin geçmişimi karalaması ihtimalini de düşündürdü bana. En kötü durumda bile doğru şeyi yaparken başarısız olmanın, kötü şeyi yaparken başarılı olmaktan üstün olduğu kanısına vardım. "Yeterince savaşçımız var, isteyen her yaşlı aptal da kahraman olabilir. Asıl zor olan Doktor olarak kalabilmek." sözleri de; dünyadaki sayısız politikacı, mühendis, doktor ve avukat insanların olduğu, ama öz olarak iyi kalabilmenin, insan kalabilmenin, seçtiğimiz ben ve kişilik doğrultusunda hareket edebilmenin ne derece zor ve önemli olduğunun farkına varmamı sağladı. Herkes rüya görür ve herkes rüya görmenin bir kriteri olmadığını sanır. Hayır; herkes olmak istediği yeri ve olmak istediği şeyi görür, ulaşmak istediği amacıyla birlikte. Ben artık ulaşmak istediğim yeri ve olmak istediğim şeyi biliyorum, en azından rotasını biliyorum. Ben asla pes etmeyeceğim, vazgeçmeyeceğim ve ben asla bir zalim veya korkak olmayacağım!