NE TUHAF

Bir kitap nasıl çeker insanı kendine, raflarda yüzlerce kitap dururken neden biri göz kırpıverir bilemem. Kuvvetle muhtemel ki bundan benim gibi birçok okuma sevdalısı da mustariptir. Şöyle bir alırsınız kitabı elinize önce. Kapakları hoştur elbet kitapların, kokuları ayrı cezbeder. Bunlar hep yayınevlerinin oyunudur okurlara. Ama bu şiir kitabında beni bir anda saran ve sarsarcasına etkileyen arka kapağındaki şu dizeler oldu belki de: " Ne tuhaf ömrümün sonuna kadar/Kelimelerle yaşamam/Ağaçtan çok ağaç sözünü/Denizden çok deniz sözünü sevmem/Halbuki bir sabah erken uyanınca/ Balkona çıkmak da güzel " Sabahattin Kudret Aksal... Gazoz Ağacı isimli öykü kitabını okurken "tuhaf" bulduğum bu adam kendi tuhaflığından söz ediyordu, bunun farkındaydı. Dizeleri okurken içimde tuhaf bir acı hissettim. Adeta bir kendimi sorgulama sürecine girmiştim. Düşündüm... Aşk gerçektir. Tuhaftır ki Fuzuli'nin Mecnun'uyla Leyla'sınınkinden daha ölümsüz aşk yoktur. Tarih yapılır. Tuhaftır ki yazılmayana tarih denilmemiştir. Sabah erken kalkınca balkona çıksak da bu ancak yazarın özgün üslubuyla tekleşir. Hayatın gerçekliklerini yeniden var eder sözler. Ben de nesneden çok onun sözünü sevdim sanıyorum. Dostoyevski'yle Moskova sokaklarında gezmenin tadını, İstanbul'u Orhan Veli'yle dinlemenin hazzını tatmışım bir kere. Ne tuhaf, tuhaflık benim içimdeymiş. Ben tuhaflık içinde. Tuhaflıktan kurtulmak için, gerçeklerin denizine açılıyorum. DER Kİ SİZE Hayatın gerçekliklerinden bahsetmişken bir şiir daha çarpıyor gözüme; süssüz, abartısız hayatın en büyük gerçeği olan ölümün anlatıldığı dizeleriyle insanın içini ürperten türden bu kez. Şu dizelerle başlıyor şiir; "Der ki size bir gün ölüm/ Boşuna kardeşim bunca çalım /Düşünürsünüz, nereye/ Savrulacak bunca külüm" Bu da bana uzun zamandır zihnimde evirip çevirdiğim düşünceleri anımsattı. Ölüm, yüzyılların gizi... Herkese aynı cezayı veren adil hükümdar... Kimine göre vahşet, kimine göre vuslat... Gecenin gündüzü anlamlı kılması gibi hayatı değerli kılan, ölüm. Buna rağmen yüzyıllardır hor görülmüş, bir türlü benimsenememiştir ölüm. Ölüm hakkında düşündükçe onu kabullendiğimi ve hayatı daha basit yaşadığımı fark ettim. Umudum kaygılarımı, sevgim öfkelerimi azalttı. İnsanlar ölümden korkmadığında hayat daha anlamlı oluyor. Cahit Sıtkı gibi ölümden ürkmek yerine Yunus Emre gibi ölümü doğal döngü olarak görmeli. İnsanlar ölmeseydi, dünya çok da çekilir bir yer olmazdı değil mi? Haşa, niyetim rahmetli annenizi yargılamak değil yahut yeri bir türlü dolmayan eşinizi. Gayem gerçekliklere yaklaşmak bir adım daha. Yalnız ölüm sözünü değil, ölümü bile sevebilmek. YAŞAMAK Ölümün doğallığını kabullendikten ve onu ailemizin yaramaz çocuğu gibi sevdikten sonraki aşama basit yaşamayı öğrenmektir zannımca. Herkes yaşamakla ilgili sözler söyler kendince, basit yaşamayı kaçırırlar. Bu fikirler dimağımda gezinip sözcüklerini bulmayı beklerken kitabın ilerleyen sayfalarında onlarlakarşılaşınca şaşkınlığıma hakim olamadım. Sabahattin K. Aksal yine kendine has, kah bilmiş kah umursamaz üslubuyla anlatıveriyordu bir çırpıda: "... Dünya değişmedi kaç bin yıl/ Önce de böyleydi. Mavilik/ Yine çiğdi, göz alıyordu..."Neden illa maviye bir anlam yükler ki insanoğlu? Yolcusu olduğumuz yolda bir han değil midir bu sevgili Dünya? Yaşa! Sadece yaşa gitsin. Gevşe! Nedir bu kibrin, dost? Öyle yaşamak istiyorum ki yaşamla ölüm bir olsun, iyiyle kötü, varla yok... Yaşamı karmaşıklaştırdıkça mutluluk küsmesin bana. Cezalandırmasın kendince, çalsın hep kapımı. Tezatları kabul edeceğim, "insan" olduğumu kabul edeceğim. İnanıyorum ki gerçekliğe döneceğim. Tuhaflıktan çıkabilirim, tuhaflık benim içimde sonsuza dek yaşasa da.