KAÇMAYIN!

İnsanın yalnız kalması o kadar korkunç mudur? Gerçekten kör kuyunun dibinde olmak mıdır yalnızlık? Günümüzde, yalnız olmak çoğu kişi tarafından böyle algılanıyor. Herkes yalnızlıktan koşarak kaçarcasına bir şeylere, birilerine bağlanmaya çalışıyor. Kalabalığın içine dalıyor, kim olduğunu unutuyor ve sadece kalabalığın içindeki bir yüz, duvardaki tuğlalardan biri oluyorlar, o kadar. Yüksek katlı apartmanlarda yaşıyor, tıklım tıklım dolu mekanlarda çay içiyor, tenha yerlerden hoşlanmıyorlar. Ancak bir kere anlasalar yalnızlığın kaçılacak bir şey olmadığını, hatta peşinden koşulacak kadar huzurlu, erdemli olduğunu bir daha "yalnızlık" deyince irkilmezler. Kalabalık şehirlerde yaşıyoruz. Beton yığınları arasında koşuşturarak geçiyor vaktimiz. Zaman bulursak oraya buraya gidiyoruz, döndüğümüz yer yine de aynı: zindanımız. Günden güne daha da hapsoluyoruz son sürat ilerleyen dünyanın içine. Dönüp ne olduğuna bakmadan durmadan çalışıyoruz. Bu dünyanın içinde bir hedefimize ulaşınca da bizden mutlusu olmuyor. Peki, kim şöyle bir soluk alıp tek başına durup düşünüyor etrafında neler olup bittiğini? Gerçekten yaşadığını kim hissediyor? Herkes at gözlüklerini takmış gözüne durmadan koşuyor. Bazıları başarısızlıktan korkuyor, bazıları yalnızlıktan ürküyor, bazıları kendinden kaçıyor. Bu sürekli bir yerlere varma hissi bir türlü doyurulamıyor. Hep bir sonraki adım var çünkü bitmiyor. İşte bu bitmek bilmeyen koşu yolundan başını kaldıranlar görebiliyor gerçekleri. O da yalnız kalarak oluyor. Hiçbir şeyle hiç kimseyle ilgilenmeden, seni ve yaptıklarını düşünmekle oluyor. İnsanların kaçmaya çalıştıkları o korkulan yalnızlık aslında masum ve erdemlidir. Kaçtıklarını sandıkları ama aslında yalnızlıktan kaçarken daha kötü durumlara, sahte ilişkilerin içine düştüklerini fark etmemekte diretenler bunu hiçbir zaman anlayamadı, belki de hiçbir zaman anlayamayacak. Ancak yalnızlık tacını takanlar dünyaya farklı, renkli, anlayan, algılayan, sorgulayan gözlerle bakacaklar. Keşmekeşten kendilerini sıyıranlar, diğerlerinin gözünde kaybedenler, asıl kazananın kendilerini olduğunu kimseye anlatamayacaklar. Aslında, anlatmayacaklar çünkü buna ihtiyaç duymayacaklar. Kendi kendilerine bu zaferi kutlamaktan zevk alacaklar. Kimsenin onları övmesine, "Sen kazandın!" demesine gerek yok, bir tek kendileri yeter onlara. Kalabalığın içinde kaybedenler onlara değişik gözlerle bakacaklar, benimsemeyecekler onları, kendilerinden ayrı bir tür gibi görecekler. Nedenini ise "Yalnızlığın bilinçaltımızda yer eden klasik tanımı hepimizi ürkütür." (15) diyerek açıklamış Şancı, çok da doğru söylemiş. Herkesin yalnız kalmaya ihtiyacı olduğunu anlamayan korkaklar ömürlerinin sonuna kadar kaçacaklar ve hiçbir zaman yalnızlığın erdemine erişemeyecekler. Yalnız kalma halinin verdiği derin hisleri, zevki, bilgeliği kabul etmeyecekler. Yine de bu son derece önemsiz bir olay olmasıyla birlikte yalnızlığın derin sularında yüzen birinin hoşuna bile gidecektir. Korkmayın yalnız kalmaktan, kaçmayın, saklanmayın. Yalnızlık size kalabalıkta kaybolmaktan çok daha fazla şey katacak. Düşünce tarzınızı değiştirecek, ufkunuzu açacak, olgunlaştıracak sizi. İçinizdeki yüksek mertebeli kişiliği açığa çıkarak bu olguyu benimseyin. Cem Şancı'nın Yalnızlık Doktorası adlı incelemesinde dediği gibi yenildiğinizi kabul edin ve huzur bulun. Bu yenilgi sizin hayatınızdaki en önemli zaferinizden olacak. Kaybettiğiniz hiçbir şey yok bu yenilgide, kazandığınız ise insanın hayatının en üst noktalarında sahip olduğu erdem. Diğer taraftan yalnızlıktan kaçış gerçekten mümkün müdür sorusuna yanıt vermek gerçekten zordur. Ne kadar kaçsak, kurtulmaya çalışsak o kadar takip eder bizi. Kötü tarafı ise kurtulduğumuzu zannettiğimizde bir anda karşımıza çıkmasıdır. O zaman daha çok yaralar bizi. Fakat bu olguyu kaçılacak bir şey değil, sığınacak bir liman, ulaşılacak bir üstünlük olarak görürsek ondan fayda sağlayacağız. Zamanı gelince bir kenara koyabilme, zamanı gelince de istediğimiz yollarla sarılma fırsatına erişeceğiz. Yalnızlık olgusunu gerçekten içten bir şekilde benimsediğimizde ise bu kadar zaman kaçarak hata yaptığımızı anlayacağız. Çünkü Şancı'nın dediği gibi "Yalnızlık bir mahrumiyet değil, lükstür."(13)