Son Ziyaret

Hayatımızı hiç ölmeyecekmişiz gibi sürdürüyoruz. Günümüzü gün ediyoruz demek istemiyorum, aksine sanki dolu dolu yıllarımız varmış gibi herşeyi erteliyoruz. Her günümüzü aynı tempoyla sonlandırıyoruz; sabah uyan, işe git, yemek ye, çalış, uyu... Peki en son ne zaman kendin veya çevrendekiler için iyi birşeyler yaptın? Farkında değil misin onca yıl ne kadar çabuk geçti? En kötüsüde, tüm bunların farkında olup hala hiç birşey yapmadan oturmak. Bir kere geliyoruz dünyaya ve ne zaman burdan göç edeceğimiz meçhul. Madem ki öyle, neden tadını çıkarmayalım, neden her zaman istediğimiz o şeyleri yapmayalım, anne-babalarımıza daha çok zaman ayırmayalım? Elbette yerine getirmemiz gereken sorumluluklarımız var, hala para kazanıp bizden sonra gelecek olan nesillere iyi bir ülke, dünya bırakmalıyız ama tüm bu sorumlulukların ardında istediğimiz gibi, tabii ki kimsenin yaşamını etkilemeden, davranmalı ve yaşamalıyız. Hiçbir zaman elde etmek istediğimiz şeyleri ertelememeliyiz, hayallerimizin peşinden koşmalıyız ve biran bile durmamalıyız çünkü her durduğumuzda, vazgeçtiğimizde o şeyi elde etmemiz zorlaşır ve belkide o zevki tatmadan öleceğiz. Kimse bunları düşünmüyor, bu yüzdende sanki ölümsüzlük iksirini bulmuş gibi zamanlarını boşa harcıyorlar. Diyelim ki feci bir hastalığa yakalandın, mesela kanser ve yaşamın 10 gün içerisinde sona ercek. Ne yapardın? Ben sana söyleyeyim; o 10 gün içerisine şu yaşına kadar her ne yapmak istediysen eğer her birini teker teker yapardın! hayatın işte bu kadar kısalabileceğini insan o zaman anlıyor. "Başına gelmeden anlayamazsın!" derler ya hep, bu da öyle bir durum. Mesela ben de 15 Kasım tarihine kadar herşeyi monoton bir şekilde, sanki herşeyin garantisi varmış gibi yaşıyordum. O gün çok büyük bir trafik kazası atlattım ve kazayı yaparkenki her saniye o kadar yavaş ve pusluydu ki, sanki o anda hey şey onca yıl bitmiş gibi hissettim. O gün benim için önemli olan o kazadan sağsalim çıkmak değildi. O gün ben anladım ki hayat gerçekten çok kısa ve ellerimizden kayıp gidiyor. Hiç birşeyin garantisi yok bu hayatta, özellikle ölümün hiç yok. Yıllar boyu kayıplar veriyoruz, acılarımız oluyor. Kimse demiyor; " Belki de sıradaki benim." diye. Her günümüzü, her saatimizi, her dakikamızı dolu dolu yaşamalıyız. Birşeylerin olması için beklememliyiz, o farklılıkları bizler yaratmalıyız. Aklımıza koyduğumuz işi ertelememeliyiz, bir an önce harekete geçmeliyiz. Örneğin; çok sevdiğin, takip ettiğin ve tanışmak için can attığın bir sanatçı senin bulunduğun ülkeye gelmiş, hemen ilk uçla yanına gitmeli ve tanışmalısın. Ona kendi hikayeni anlatıp, onunkileri dinlemelisin ve hatta hatıra için bir fotoğraf çekinmelisin ama bu sana yetmemeli! Onca yolu sadece tek bir hedef için gelmedin, şehri gezmelisin! Bazen o manzara fotoğrafını paylaşmak için fotoğraf çekmemelisin ve sadece ana hakim olmalısın, bakmayı öğrenmelisin. Gitgide sende göreceksin ki hayatında boşuna, bir hiç uğruna yaptığın alışkanlıklar varmış mesela az önce bahsettiğim fotoğrafı çekip, sosyal medyada paylaşmak gibi. Bunun yerine hafızana kazısan herşeyi, sence de çok daha güzel ve özel olmaz mı? Hayat tüm bunları gözardı edemeyecek kadar kısa. Kısacası demek istediğim, hayat yapmak istediklerimi erteleye erteleye sonunda tükeniyor ve biz bunları yapmadan bu dünyadan göz ediyoruz. Kimse bir hiç için yaşamak istemez. Eğer hala harekete geçmek için, istediğini yapmak için bir sebep arıyorsan ben sana büyük bir memnuniyetle söyleyeyim; NEFES ALIYORSUN!