BÖYLE OLMAYACAKTI HANİ

Bir zamanlar mutluluğumun yankı yaptığı duvarlarda çürüyorum. Unutulmuşluk taşınmaz bir yük gibi bindi sırtıma, küçülttü, yok olmaya itiyor beni. Direnemiyorum. Eğer bir karşılığı olacaksa bu yok oluşun, onlar da en az benim kadar unutulsun istiyorum. Saatli bombalar kuruyorlar baş ucuma bütün dünyayı uyutup. Bir başımayım. Saat farkı yok, gece gündüz yok. Her bir bomba daha da azaltıyor beni, fark eden yok. Yavaşça tükeniyorum zihinlerde ve gerçekte. Hatırlamak zor artık, hatırlanmak da bir o kadar... "Bir şey unuttunuz geçmişe gittiğiniz misafirlikte..." diyor Baki Ayhan T., "... Kırdığınız ilk yürekten söz etmeyecektiniz hani" (22). Kırılan ilk kalp benimki mi, bu kadar çabuk unutulan? Yerle bir etmeyi çok sevdiğiniz camın parçaları batıyor, canım acıyor. En büyük başarınız buymuşçasına mı söz ediyorsunuz incitmekten? Siz unutabilirsiniz bir süre sonra bu haksız gururunuzu, ben unutmuyorum. "Bir şey unuttunuz geçmişe gittiğiniz trende..." diye ekliyor şair, yetmiyormuşçasına, "... Tanıdığınız ilk istasyonda inmeyecektiniz hani" (22). Tanıdık bir duygu alıkoyuyor bilinmezlikten. Nefret bile olsa bu duygu, tanımanın sıcaklığını hissettiriyor. Geri dönüş ihtimal dışı artık, aynı ileri gitmenin imkansızlığı gibi. Tek yönlük bu istasyonun bileti. Sabit kalıyorum en derinde kimi zaman. Ama en derini tanıyorum, tırmanmak daha güç geliyor sonunu bilmediğim ışığa; karanlığa alışıyorum. Sonuçları bilinen bir hata gibi aynı geçmiş. Tarihim tekerrür mü etsin, bildiğim bombalar mı patlasın yanı başımda? Acıyı tanıyorum. "Bir şey unuttunuz geçmişe gönderdiğiniz şiirde..." diyor son Güloğlu 2 olarak Baki Ayhan T., "... Bulduğunuz ilk imgeye sarılmayacaktınız hani, acemi şairler gibi" (22). Bulduğunuz ilk el benimki miydi peki, hiç bırakmayacak gibi sarıldığınız? Ben de unuttum bir şeyleri; incindiğimde bırakmayı unuttum, sözcükler tükendiğinde bile susmayı, bir defterin sayfaları tükendiğinde kapatmayı unuttum. İnsan işte, unutuyor. Biraz da geleceğe bakmak istiyorum, bugün dünün geleceği değilmişçesine. Bilmediğim bir hayat için hayaller kurup bir defalık da olsa geleceğe misafir olmak... Orada iyileşir belki yaralarım, çiziklerim. Bir sinema filmi üzer beni en fazla ya da hüzünlü bir şarkı. İlk kırılışı olmaz yüreğimin ama kimseye söylemeyeceğine söz verir şarkılar. Tren bu kez geleceğe götürürse eğer beni, bildiğim ilk istasyonda sadece camı seyrederim. Belki nice tanıdık istasyonlardan geçerim de en ıssız olanda inerim, kim bilir. Mutluluk da acı da tek çeşitmişçesine nefes almaktansa, risk alırım. Zırhımı attığımda dolar ışık dünyama, karanlık artık gözlerimi rahatsız etmez. Böyle mi ulaşıyor insanlar en derinden en zirveye? Işık mı gözlerini karartmalarını sağlıyor, eski alışkanlıklarını terk ettiriyor? Eğer bir şiir göndereceksem de geleceğe, dadaist olsun şiirim. Düzensiz sözcükler, imgeler bir araya gelsin. Hiçbiri bir ötekinden baskın olmasın ki, ruhum bir tanesine sarılmasın. Benim şiirlerim artık kimse için bir anlam ifade etmiyor ne de olsa, varsın öyle kalsın. Unutulmuş bir bilgi olarak saklanıyorum zihinlerinde. Belki bir yerlerde adım geçse yüzüm gelir akıllarına ama belki. Sadece neşemi çalan duvarlarda sabit kaldı yerim. Kahkahalarım unutuldu, bakışlarım unutuldu, gözlerimin rengi bile unutuldu, biliyorum. Belki siyahlığı kaldı akıllarında ama gözlerimde gördükleri renkler unutuldu. Tüm hatıraların silinişinin farkındayım, en ufak bir hatırım kalmadan. Belleğim meydan okuyor sizinkilere. Söylenmiş her cümleyi aklımda tutuyorum, söylenmeden kalanlar dahil. İnsan işte, bazen de unutmuyor. Güloğlu 3