Duygular ve Takıntılar

Bir konuda takıntılı olmak nasıl bir histir? İçinizden bir his sürekli sizi bir şeyi yapmaya mı yönlendirir? Sürekli o konu hakkında düşünüp hayatınızı ona adamaya mı? Eğer bir insan bir konuda yetenekli ise hayatını ona harcayıp, kendisini o konuda geliştirmek için her şeyi yapması mı gerekir? Eğer öyleyse, nereye kadar kendimden fedakarlık yapmaya hazırım? Bunlar hep kendime sorduğum sorular olmuştur. Bugüne kadar yaptığım fedakarlıkların en büyüklerini herhalde geçen yıl, üniversite sınavına hazırlandığım yıl, yaptım. Beslenmeme dikkat etmeyi bıraktım, uykumdan fedakarlık ettim, zamanımın çoğunu geçirdiğim bilgisayar oyunlarına ara verdim, akşamları eve geç saatlerde geldim. Bunlar çoğu insan için basit şeyler olabilir ancak beni oldukça zorladı. Eğer böyle fedakarlıkları hayat sürem boyunca yapmam istense herhalde yapamazdım. Yapacak başka şeyler bulurdum kendime. Neden uğraşayım ki? Eğer bir işte çok iyi olmak istiyorsanız aşırı zorlayıcı fedakarlıklar yapmanız gerekebilir. Hayatınızı adadığınız bir işiniz varsa, doğal olarak o işte en iyisi olmak isteyeceksinizdir. İsminizin her yerde, herkes tarafından bilinmesini arzulayabilirsiniz. Buraya kadar güzel. Peki sizinle aynı hedefi paylaşanlar olduğunda ne yapacaksınız? İşte bir işe odaklanmakla problemim burada yatıyor sanırım. Eğer bu işe hayatımı adayacaksam, iyi olmalıyım. Peki ya bu konuda rakiplerim olursa neler olacak? Nereye kadar rekabete hevesliyim? Bir yerden sonra rekabet, kendinizi geliştirmekle ilgili olduğu kadar karşınızdakine darbe vurmaya da meyilli hale getirecektir sizi. Bu sorular her zaman kafanızda olup, iki taraflı efsane bir gösteri sanatı savaşına dönüşen bir film izlediğinizde olan oluyor. İnsanlar ne derece özveriye sahip olabiliyor, inanamıyorsunuz. Film aynı zamanda devam ettiği süre boyunca gözünüzün önünde olanları sonunda açığa çıkaran bir yapıya sahip olduğundan, diğer Nolan filmleri gibi, size çok fazla duyguyu aynı anda yaşatabiliyor. Kendinizi filmdeki karakterlerin yerine koyuyorsunuz, onların rakiplerinin bir adım önüne geçmek için yapabildikleri ağzınızı açık bırakıyor. Etkileyici filmler izledikten sonra insanlar değişik tepkiler verir. Ben de bu filmi izledikten sonra yapabileceğim tek şeyi yaptım. Oturdum ve düşündüm. Böyle şeyleri yapabilecek bir insanın oldukça takıntılı olması gerek. Hastalık derecesinin çok daha ilerisinde bir takıntıdan bahsediyorum burada. Aynı hayatı ikiye bölüp yaşamak da, her gün ölebileceğini bilerek yaşamak da bu takıntıların insanın hayatının bile önüne geçebileceğini gösteriyor. Düşüncelerimiz, isteklerimiz inanılmaz güçlü olabiliyor, sizce de öyle değil mi? Beynimizin bir köşesi hayatımızı tamamen yönlendirebiliyor. Rekabet duygusu bizi inanılmaz noktalara götürebiliyor, insanlığımızın sınırlarını görebileceğimiz noktalara. Duygularımız bizi gelecekte hatırlayıp anlam veremeyeceğimiz şeyleri yapmaya itebiliyor. Bu da beni, duyguların hayatımızdaki ağırlığını sorgulamaya itiyor. Duyguların hayattaki gücü ve ağırlığı konusu gerçekten ilginç. Her ne kadar bir şeyleri mantık çerçevesine oturtmaya çalışsam da, duygular çoğu zaman ağır gelmiştir hayatımda. İnsan böyle bir şeyi kabul etmek istemiyor. Duygularının tutsağı olmadığını haykırmak istiyor ama diyecek, yapılacak pek bir şey yok. Sanırım insanın mizacı bu. Heyecanlanmak, sinirlenmek, sevmek, nefret etmek, sevinmek, üzülmek her zaman düşünmeye ve mantıklı karar vermeye çalışmaya ağır basıyor. Bu benim için üzücü çünkü hayatımın büyük bölümünde mantığımı kullanmaya çalışarak karar verdiğime ikna etmeye çalışmışımdır kendimi. Çoğu insan da böyle yapıyor sanırım, en azından konuşup seçimlerimle ilgili tavsiye aldığım insanlar. O zaman herkes kendisini mi kandırıyor acaba? Yaşamından memnun olmak için insanlar kendilerine yalan mı söylüyor? Bu da kulağa pek sağlıklı gelmiyor oysa. Galiba duygularımız cidden oldukça güçlüler ve bizi olabildiğince etkiliyorlar. Bundan sonra yapacağım seçimlerde bunun bilincinde olup yine de beni kontrol etmelerine izin vereceğim sanırım. Şu ana kadar yaptığım seçimlerde böyle davrandım ve onlar beni pek de yanlış yerlere götürdü diyemem. Galiba bazen duygulara güvenmek de gerekiyor.