MUTLULUĞU BULAMAYANLARA

Bu hayatta hepimizin bir amacı var: hayattan beklediklerimiz. Kimisi para ister; istediği her şeyi elde etmek ve böylece mutlu olmak. Kimisinin dileği prestijli bir işe sahip olmak ve insanlardan saygı görmektir; onlara göre mutluluk böyle yakalanır ancak. Bazıları herkesin gözdesi olmak, herkes tarafından tanınmak ve sevilmek ister. Zaten sevilmeyi kim sevmez! Herkesin başka bir amacı olsa da, ortak bir amaç vardır aslında; mutluluk. Bu bir tek kelime üzerine kurar herkes hayatını. Ama bakmayın bu sonu gelmeyen para, şöhret, prestij isteklerine. Ağızlarında gerçekten bir tek bu dilek: "Mutlu olmak istiyorum." Peki mutluluğu isteyen herkes buluyor mu? Ya kaçıyorsa mutluluk bizden? Ya biz onu deli gibi arıyorsak ama o bizimle saklambaç oynayacak kadar haylazsa? İnsanlar hep bir şeyler istiyor mutluluk adına. Peki kaçı peşinden gidiyor mutluluğun? "Ben seni bulmak için her şeyi denerim" diyerek mutluluğun oyununa meydan okuyan kaç kişi var? Büyük çoğunluk mutluluğu istemenin yettiğini, beklediklerinin onlara koşup geleceğini sanıyor. Bu tabii benim fikrim, eminim herkesin bir teorisi vardır bu konuda da. Ama sanıyorum Paulo Coelho bana katılıyor olacak ki, "Piedra Irmağı'nın Kıyısında Oturdum Ağladım" adlı kitabında "İnsan tehlikeye atılmayı bilmeli. Yaşamın mucizesini ancak, beklemediğimiz şeyler olup bittiğinde gerçekten anlıyoruz." (25) diyor. Yazarın yaşamın mucizesi tamlamasını kullanması o kadar isabetli olmuş ki; benim dikkat çekmek istediğim noktayı iki kelimeyle özetliyor aslında. Yaşam o kadar mucizevi ki, doğru noktalara bakarak mutluluğu yakalayabiliriz. Bu da mutluluğun minik bir bilmecesi zaten. Mutluluk bize diyor ki, "hayat çok güzel ama sen yaşamayı unutuyorsun. Aslında yaşamaya bir başlasan beni bulacaksın, ben burada seni bekliyorum." Peki ya nasıl yaşayacağız? Ne demek yaşamayı bilmiyorsun, kalbimiz atıyor ya! Öyle değil işte o iş. Kalbin atmayı zaten biliyor. Önemli olan senin onun ritmini nasıl değiştirdiğin. Sana mutluluğu getireceğini sandığın o küçük takıntıların içinde kaybolup, sıkışıp kalıyorsun sen ve kalbin tekdüze atıyor, sen de yaşıyorum sanıyorsun işte. Halbuki gözünün önünde seni bekleyenleri görsen, her gün aynı hırsların peşinde koşup hayatın sana sunduğu mucizeleri görmezden gelmesen... Paulo Coelho aynı kitabında "Tanrı güneşi her gün yeniden doğdurarak, bizi mutsuz kılan her şeyi değiştirmemiz için zaman tanıyor bize." (25) diyor. İşte, tam olarak yazarın anlattığını kast ediyorum. Bıraksak her gün aynı hataları yapmayı ve mutluluk bir tek bize uğramıyor diye hayıflanmayı. Etrafımızdaki güzellikleri görmeye başlasak. Hep bizden daha iyi durumdaki insanlara bakıp hayıflanmak yerine daha kötü durumdakileri görüp şükredebilsek. Madem bir isteğimiz var o da mutlu olmak, artık aç gözlülük yapmasak? Tabii unutmamak gerekir ki, mutluluk gibi acı da hayatın bir gerçeği. Hep mutlu olmak, acıyla hiç karşılaşmamak eşyanın tabiatına aykırı. İnsanların acıyla karşılaştıklarında ne yaptıkları da önemli. Bana göre, insanların acı karşısında verdikleri tepkiler mutluluğa giden yollarında önemli bir yer tutar. Acıdan kaçanlar var, yokmuş gibi davrananlar. Bir de acılarının üzerine gidip atlatmaya çalışanlar, göğüs gerenler var. Aslında en üzücü durumdakiler acılarının arkasına saklanıp, hep hatalarında acılarını, dertlerini bahane olarak kullananlar. Söylediğim gibi acı hayatın bir gerçeği ama bir noktada silkinip ayağa kalkmayı becermek gerek. Ben acıyı atlatmak için güçlü durmayı savunurum hep. Diğer türlü acıyı atlatamadığımız gibi mutluluğun da ancak hayalini kurarız. Hayatta her şey mümkün, hiç beklemediğimiz anlarda çok büyük üzüntülerle karşılaşabiliriz. Ama dünyanın sonu değil sonuçta. Yaşadığımız sürece umut var. "Ölümden öte köy yok" derler ya hep, işte tam olarak öyle. Yaşadığımız sürece dertlerimiz gelir geçer, yaşadığımız sürece mutluluğu arayabiliriz. Ve mutluluğu bulmak gerçekten imkansız değil; etrafımızda olup bitenlere, sahip olduklarımıza şöyle bir kafamızı çevirmemiz bile yeter. Paulo Coelho da bu kitabında mutluluğu arayan iki genç insanı anlatıyor. Mutluluğun çok uzaklarda olduğunu sanıyor olsak da, bir gün ansızın bulabileceğimizi gösteriyor. Kitabın sonunda beni buna ikna eden cümle "Piedra Irmağı'nın kıyısında oturdum ve gülümsedim." (207) oldu. Bence kitabı özetleyen cümle bu. Mutluluğun yakınımızda olduğunu haber veriyor. Çok basit bir cümle olmasına rağmen, insanın içini ısıtıyor. Belki de zaten bu kadar basit olduğu için samimi. Oturdum ve gülümsedim. Yani mutluluk uzaklarda değil aslında. Bir de gülümsemeyi deneyin! Büşra BAYKAL