Özgürlük Bunun Neresinde?

Bir toplum hayal edin. Hiçbir yasak yok, insanlar sınırsız bir biçimde özgür, ayıp karşıladığımız şeyler şimdi çok normal karşılanıyor. İlk duyduğunuzda hoşunuza gitti değil mi? Tabii bu kadar özgür olmanın bir bedeli var. Bizim oluşturduğumuz bu toplumda insanlar belli kısıtlamalarla doğuyor, sonrasında o doğduğu sınırlar içerisinde "sınırsız" bir özgürlüğe sahip oluyor. En kötüsü ise kimse doğduğu sınırları ve kapasitelerini sorgulamıyor, sorgulamanın ne demek olduğunu bilmiyorlar bile. Peki şimdi nasıl geliyor kulağa? İlk okuduğumda gerçekten garip karşıladım Aldous Huxley'in Cesur Yeni Dünya adlı eserindeki düşünceleri. Tamam, olması mümkün olaylar anlatılmıyor bu yüzden "ütopya" diyoruz yazarın yazdıklarına ama gerçekleşmesi mümkün olan ögeleri de barındırıyor kitap. Bilmiyorum insanları yapay yollardan çoğaltmak ve belli kalıplara göre eğitmek size nasıl gelir, bana pek olası gelmiyor ancak günümüzdeki toplumların gidişatına bakarak şimdi ayıp ve yasak olarak gördüğümüz şeyleri kısa bir süre sonra normal karşılayacağımıza çok eminim. Kitap insan doğasına aykırı olarak oluşturulmuş. Bir kere "herkes herkes içindir" durumu bizim doğamıza tamamen ters. İnsanın içindeki en temel duygulardan biri aidiyet duygusudur. İnsanın çevresinde pek çok arkadaşı olur ama kendisini sadece bir kişiye daha yakın hisseder. Onu daha çok sever, üzgün olduğu zaman onu görmek ister, sevincini onunla paylaşır; kısacası hayat sadece o kişiyle güzelleşir. Çokeşlilik zaten insan doğasına aykırı bir olgudur, kitapta olduğu gibi tekeşliliğin garip karşılanması hatta bir noktaya kadar yasak olması insanın sahip olduğu en önemli duygulardan birini içinden söküp atar. Hele anne ve babalığın ayıp görülmesi bir toplumu yıkıma uğratan bir olaydır. Aile oluşturmak ve çocuk yetiştirmek doğanın bir kanunudur. Özetlemek gerekirse sevmek, sevilmek, sadece bir kişiye ait olmak ve sağlam bir aile kurmak bizim zaten içimizde olan duygulardır. Bu duygular kolay kolay bastırılamaz, kontrol altına alınamaz. Herkes, herkes için değildir. İnsanları doğduğu andan itibaren, hatta doğmadan önce bir kalıba sokmak onların en temel haklarından birini ellerinden almaktır. Sınıfların ve ayrımcılığın olduğu bir toplumda insanların özgür olması çok küçük ve önemsiz bir detaydır. Bir kere siz o insanı istediğiniz kalıba sokarak onu kendinize ait bir nesne haline getirmişsinizdir, o saatten sonra o insan istediğini söylese ne fark eder? Böyle göstermelik bir özgürlük resmen insanların beynini yıkamaktır. Kitapta asıl olan olay budur. Herkes belli bir sınıfa ait doğar ve o sınıf içerisinde mutlu olmaları sağlanır. Üst sınıftan insanlar bile neden böyle bir sistem olduğunu sorgulamaz, alt sınıftaki insanlardan nefret etseler bile onlara muhtaç olduklarının ve "herkesin herkes için" var olduğunun farkındadırlar. Gökkuş, 2 Kitaptaki gibi yozlaşmış ve bozulmuş bir toplumda yaşadığımı hayal edince tüylerim diken diken oldu. Tamam, mevcut toplumumuzda da belli başlı sıkıntılar mevcut ancak en azından bilinçli olarak yaşıyoruz. Ne olmak istediğimizi, ne için var olduğumuzu kavrayabiliyoruz; bir şey aklımıza yatmadıysa sorgulayabiliyoruz. Düşündüğümüz şeyleri açıkça söyleyemiyoruz belki, çok fazla yasak koyuyoruz insanlara ama en azından düşünebiliyoruz. Bir makine gibi yaşayıp özgür olduğuma inanmaktansa çevremde olup biten olayları sorgulayıp kendime saklamayı tercih ederim. Bana göre sorgulamak ve yanlış giden şeyleri fark etmek en büyük özgürlüktür çünkü. Biliyorum, toplumumuz çok iyi bir yöne gitmiyor ama ütopyamızdaki hale de gelmemeli. İnsanlarımızı her konuda bilinçlendirmeliyiz, onlara özgürlük tanımalı ve ne düşündüklerine değer vermeliyiz. Aksi halde yaşayacaklarımız, kitapta olanlardan daha kötü bir hale gelecektir.