NAR MARATONU : NARATON

Sabahın erken saatlerinde, parkta öylece duran nar ağacından bir patırtı duyuldu. Daldan bir nar yere düşmüş, yarılmış; narın içinden de bir not çıkmıştı. Rüzgar sağa sola eserek açtı kağıdı ve okudu gökyüzü kağıtta yazılanları. Bugün onuncu kupamı da elime alınca artık içimi dökmenin vakti geldiğini anladım ve başladım yazmaya. Çekmecemde bulduğum bir kağıda yazdığım bu cümleleri kim okur ileride bilemem. Ben içimi dökeyim de, kim toplarsa toplasın artık... Merhaba bilinmeyen, benim adım Nartanem. Adımdan anlaşılacağı üzere ben bir nar tanesiyim. Annem klasik isimleri pek sever de, neyse. Bugün, benim için sıradan ama diğer nar taneleri için pek de öyle olmayan bir başarıya imza attım. Çocukluğumdan beri koşuyorum. Demem o ki profesyonel koşucuyum. Ülkemiz Naristan'da senede bir ülke çapında maraton koşusu düzenlenir. Bu koşu o kadar önemlidir ki senenin diğer günlerinde bu koşu için hazırlık koşuları yapılır. Asıl maratonun olduğu gün gelip çatınca, yarışma sonucuna göre 'en taze' nar tanesi seçilir. Sonra tahmin edileceği üzere, madalyalar, kupalar, 'yılın tazesi' manşeti altındaki şatafatlı fotoğraflar, mikrofonlar, röportajlar derken bir süreliğine meşhur olur koşuyu kazanan nar tanesi. Koşuya başladığım yıldan beri katıldığım her maratonda birinci oluyorum. Artık o raddeye geldi ki Nar Ajans kapımdan ayrılmıyor. Nar TV ayna misali, ne zaman açıp baksam kendimi görüyorum. Ben kendimi görmekten sıkıldım ama 'Havadis Nar' gazetesi benimle ilgili haber basmaktan sıkılmadı! Annem çok övünüyor bu durumla. Emeği çoktur üstümüzde. Kardeşlerim Nurtanem ve Birtanem ile beni bebekliğimizden beri eğitiyor. Bunu yapmadaki amacını yine kendi sözleriyle belirteyim. ER2 Geçen, Nar Ajans muhabirleri onun da fikrini almak isteyip mikrofon uzatınca pek sevindi. Söyledikleri etkileyiciydi doğrusu: ''Bir nar atasözü der ki: 'Koşan nar çürümez, taze kalır.' Ben de bir anne olarak evlatlarımın hep taze kalması arzusundayım. Bu yüzden kendimi bildim bileli onlara eğitmenlik yapıp maratonlara hazırlıyorum. Kaliteli bir nesil, taze bireylerden oluşur. O halde hep koşmalılar, biz ebeveynler de hep destek olmalıyız.'' Annem aynen bunları söylemişti. Medya önünde pek belli etmiyor ama evde diğer kardeşlerime sitem etmiyor değil. Neden onlar da benim gibi olamıyormuş? Nurtanem'in ikinci olduğu maratonlar var fakat Birtanem'de pek umut yok gibi. Genelde son sıralarda bitiriyor yarışı. Doğasında yok koşuculuk, ne yapsın? Doktorlar bende doğuştan yetenek olduğunu söylüyorlar. Çekirdek yapım koşmaya mükemmel bir şekilde yatkınmış. Bu yüzden az bir antrenmanla bile kazanabiliyorum. Ortanca kardeşim çok uğraşınca bir şeyler elde edebiliyor. En küçük kardeşim ne kadar uğraşırsa uğraşsın şimdiye kadar hiç kayda değer bir derece yapamadı. Üçümüzün de fıtratları çok farklı ama kıstas bir tane. Az sürede ne kadar yol koşarsan o kadar tazesin demektir(!) Başka çıkarı yok. Sistem mi denir, gelenek mi denir bilemem ama durum böyle. Herkes, bir heyecanla çalışıyor. Geçenlerde bebeği emeklerken süre tutan bir anneye şahit oldum. Taneler bu kadar önemsiyor dereceye girmeyi. Hatta onlara göre ben zirvedeymişim. Öyleyse peşin peşin söyleyeyim: Hayalini kurduğunuz zirve o kadar da değerli bir şey değil. Kazandığım kupaları kalemtıraş çöplüğü yaptım. Çöp kutuları boş boş duran kupalardan daha işlevli eşyalar sonuçta. Annem, kardeşlerim ile benim aramda husumet doğmasın diye başarılarımı pek dile getirmemeye çalışıyor ama geçen bana imzalattığı bir kupayı başucundaki komodinin üstüne koymuş. Annem dile getirmese kaç yazar, bütün Naristan'ın dilindeyim. Çok doldum artık. Başarı her şey değil ki. Keşke bunu anlatabilsem bütün tanelere. Beni omuzlarında taşıdıkları zaman başarıdan tiksiniyorum. Arkadaşlarımla kol kola gezmek, onlarla günlük muhabbetler ER3 yapmak istiyorum. Ne zaman bir ortama girsem, aşırı ilgi ve saygıdan dolayı ortamdan soyutlanıyorum hemen. Kimse bunun farkında değil. Herkesin gözü derecede, başarıda, birincilikte sanki. Benim gözümse sıradan bir hayatta. Sıradan bir hayat, nimettir çünkü. Parktan geçen bir adam, yerdeki narın hemen yanında duran minik kağıdı gördü, eline aldı ve inceledi. Anlam veremediği bir karalamaydı bu. Burun kıvırarak buruşturdu attı.