BİR MISRA BİN DUYGU

Bundan iki sene öncesi, Türk eğitim sistemimizin hayatımızın geri kalanını ilgilendirecek bir kararı vermemizi istediği, kimsenin hatırlamak dahi istemediği kayıp sınav senesi... Bizden beklenen, hayatımızı askıya almamız, gözümüzü yaprak testlerle kapatıp soru bankalarıyla açmamız, kafamızı kaldırmadan çalışmamızdı. Buna uyan pek az kişi vardı ve ben onlardan biri kesinlikle değildim. Aksine lise hayatım boyunca yaşamadığım ne varsa hepsini son seneme saklamış gibiydim; aşk olsun, aşkın acısı olsun, entrika olsun, kabus gibi sürprizler olsun her şey vardı içinde. Zaten benim gibi her duyguyu aşırı yaşayan biri için bunlar derslerden daha çok yormaktaydı. Buna eklenen inişli çıkışlı bir ilişki de yorgunluğumun tuzu biberiydi adeta. Yine eninde sonunda barışılacak bir tartışmanın ardından kendimi kabuğuma çekmiş, müziğe vermiştim. Tartışmanın haksız tarafı olduğumu bilmeme rağmen ne yapmam gerektiğini bilmiyordum. Derken radyoda bir şiir programına denk geldim. Es geçmeyi düşündüm ki bu benim için alışılmışın dışında bir hareket olurdu zira şiir ve edebiyat şu dünyada sevdiğim sayılı şeylerin başında gelir. Sıradaki şiirin Can Yücel'den bir şiir olduğunu duydum, kendisini çok sevdiğim için bunu dinler öyle geçerim dedim. İyi ki de öyle söylemişim. Bedirhan Gökçe'nin seslendirdiğini sonradan öğrendiğim bu şiir bir anda aydınlanmamı sağlamıştı. Tabii ki bunda şiiri seslendiren Gökçe'nin de etkisi çok büyüktü, vurguları adeta içime işlemişti. Bir kez de kendim okumalıyım diyerek şiiri internette arattırdım. Her mısra içimde anlamlandıramadığım bir duygu seline sebep oluyordu. Hele sonlarına doğru geldiğimde yaşadığım duygu selinin tarifini bulmuştum: "Özür dilemek değil, "Affet beni" diye haykırmak istemekmiş pişman olmak/ Gerçekten pişman olduğumda anladım." (Yücel) Hatalı olduğumu biliyordum, şimdi de üstüne pişmanlığım eklenmişti ama içimde bir yerlerde küçük bir ses "gurur" diye haykırıyordu. O sese cevabını, şiirin ilerleyen mısraları benim yerime vermişti: "Ve gurur, kaybedenlerin, acizlerin maskesiymiş/ Sevgi dolu yüreklerin gururu olmazmış/Yüreğimde sevgiyi bulduğumda anladım..." (Yücel) Gerçekten haklıydı, birini severken gurur ikinci planda olmalıydı, hatta belki de gururumu gerçekten geride bırakmalıydım. Hatalarımı anladığımı ve pişman olduğumu belirten upuzun bir mesajın sonuna beni bu mesajı atmaya yönelten mısraları da ekleyip vereceği cevabı beklemeye başladım. Saatler sonra beni henüz affedemeyeceğini ifade ettiği bir mesajla karşılık verdi. Kırılmıştım, bu benim ilk hatamdı ve onun sayısız hatasını tek kalemde affeden biri olarak aynı karşılığı görmeyi umuyordum. Yanılmıştım... Yine de onu kaybetmek istemiyordum, biraz zamana ihtiyacı var belki de diye düşünüp onu kendisiyle baş başa bıraktım. Kendimi başka şeylere yöneltmeye çalışıyordum ama kafamda hala şiirin mısraları yankılanıyordu : "Ölürcesine isteyen, beklemez, sadece umut edermiş bir gün affedilmeyi/ Beni affetmeni ölürcesine istediğimde anladım." (Yücel) Haklı çıkmıştım, biraz zaman onu kendisine getirmeye yetmiş, affedilmiştim. Barışmıştık ama nedense benim için bir şeyler tam değildi. "Sevgi emekmiş" (Yücel) diyordu Can Yücel, tek taraflı emek olur muydu peki? Onu terk etmek istemiyordum ama bir yandan da eğer şimdi bir şeyler yapmazsam asıl kendimi terk etmiş olacağımı fark ettim. Ve evet yine bana güç veren o şiirin mısraları oldu. " Sevgi emekmiş/ Emek ise vazgeçmeyecek kadar, ama özgür bırakacak kadar sevmekmiş..." (Yücel) diyerek önce kendimi, sonra onu azat ettim. Ben her şeye rağmen yine bizi düşünürken onun tek kalemde silmeye çalışması içimi acıtmıştı. "Bir insanı herhangi biri kırabilir, ama bir tek en çok sevdiği acıtabilirmiş/ Çok acıttığında anladım." (Yücel) Gerçekten anlamıştım, hikayemizin sonunu da böylece yazmış olmuştum. Kendimi en sonunda asıl adamam gereken sınav işine vermiş, kalan sayılı günlerimi hiç olmadığı kadar verimli geçirmiştim. Çabalarımın karşılığını birkaç ay sonra istediğim bölümü kazandığımı belgeleyen sonucumla almıştım. Kuşlar bana onun da hayalini gerçekleştirdiğini iletmişti, onun adına da sevinmiştim. "Herkesin mutlu olmak için başka bir yolu varmış/ Kendi yolumu çizdiğimde anladım." (Yücel) Şimdi ikimiz de kendi yolumuzda ilerliyorduk. Olması gerektiği gibi... Üniversitenin ilk dönemi, hazırlıkla, hazırlık sınavını bir an önce geçmek için sarf ettiğim çabalarımla geçmişti. Bu sırada pek çok şeyi görmezden gelmiş, kendi içimde yaşamaya başlamıştım. Çevremdekiler neşemi kaybettiğimi söylüyorlardı, üzerimde adeta bir hüzün bulutu dolaşıyor ve damlalarından bana umutsuzluk bulaştırıyordu. Belki de sadece geçirdiğim sürecin yorgunluğu dışa vuruyordu bende ama nedense içimde hep bir ağlamak duygusu hakimdi. Fakat ağlayamıyor oluşumsa bir hayli garipti. Benim kadar şiir ve edebiyat aşığı olan bir arkadaşım beni can evimden vurmuş, yine o şiirle çözümleyivermişti. "Acı doruğa ulaştığında gözyaşı gelmezmiş gözlerden/ Neden hiç ağlamadığını anladım." (Yücel) Söylediği cümlenin derinliği karşısında sadece hafif bir tebessüm etmiştim, beni anladığını biliyordum, hissettiklerimi sözlerle ifade etmesem de anlayacak kadar iyi tanıyordu beni. Biraz gerçek biraz şaka olarak "Sana biraz aşk lazım, en yenisinden." dedi ve ekledi "Bak bana, onu bulduğum için çok şanslıyım, şimdi her günüm onunla dolu, bütün boşluklarımı o doldurdu." Aşka bu kadar aşık bir insan bir o, bir de Cemal Süreya'dır muhtemelen. "Belki de haklısın ama ben daha kendimi hazır hissetmiyorum." diyerek biraz üstü kapalı istemiyorumlu, çok geçiştirmeli bir cevap verdim. O zaman bilmiyordum ama aradan bir yıl geçecek ve ben aşka yeniden şans verdiğimde karşısına geçip şu cümleyi kuracaktım: " Yüreğinde aşk olmadan geçen her gün kayıpmış/ Aşk peşinden neden yalınayak koştuğunu anladım." (Yücel) Bir şiir insanın hayatını böylesi etkileyebilir miydi bilmiyordum, bu şiir hayatıma girene kadar. Şimdi ne zaman okusam, ya da ne zaman mısralar aklımda yankılansa bütün hayatımı gözden geçirmeme sebep oluyor. Her bir mısra, o kadar içten o kadar gerçek o kadar "ben" ki... "Bir tek yaşanarak öğrenilirmiş hayat, okuyarak, dinleyerek değil..." (Yücel) Ben de şimdi kendi hayatımı hatalarımla, doğrularımla bir bütün olarak ama hep ileriye dönük olarak yaşamaya çalışıyorum. Böyle ipleri elime aldığımda, hayat daha çok benimmiş gibi geliyor. Can Yücel'e neden "Can Baba" dediklerine pek anlam veremezdim, gün gelip de tek bir şiiriyle bütün hayatımı değiştirinceye kadar... "Can Baba" neden "Can Baba", şimdi anladım... Not: Şiiri Bedirhan Gökçe'nin sesiyle dinlemek isterseniz; "<http://youtu.be/rgaf0ThXrZA>"