O'nunla Tanışmak

Dünyada korku edebiyatı denince çoğumuzun aklına gelen yegane isimdir Stephen King. Hal böyle olunca da saygıdeğer yönetmen beyefendiler ve hanımefendilerin King'in romanlarına hayranlık duyup onları sinemaya uyarlaması kabul edilebilir bir durum. Evet, edebi eserlerin hiç birisi beyaz perdeye uyarlamak amacıyla yazılmaz ve filme uyarlandığında aslında var olmayan karakterlerin bir anda ortaya çıkışından, sebepsiz ve ani ölümlerden alakasız aşk hikayelerinden başını alamıyor güzelim eserler. Mamafih, bugünki örneğimiz öyle bir uyarlama ki 90'lı yıllarda ilk kez beyaz perdeye uyarlanmış önü alınamaz bir başarı yakalamış bir kitap hem de içerisinde ne bir anda ortaya çıkan yeni karakterler ne sebepsiz ölümler ne de alakasız aşk hikayeleri var. Bu önü alınamaz başarının ardından kitap biraz soğumaya bırakılmış ve 2017 senesinde tekrar beyaz perdeye uyarlanmış. Ne mi değişmiş? Birkaç yeni efekt sağdan soldan fırlayan üç boyutlu arılar böcekler... Bu değişimlerin de etkisiyle zaten bir zamanların korku efsanesi olan kitap tekrar gün yüzüne çıkıyor. Evet, Hasan Furkan KIRAÇ 1 hepinizin " "O" kitabından ve filminden bahsediyorsun tamam konuya gir artık " dediğini duyuyorum ve çağrınıza kulak veriyorum. Ben filmi Kızılay'da Büyülü Fener Sineması'nda izledim. Sinemanın durumunun çok vasat olduğunu söylemeden geçemeyeceğim lakin konumuz bu değil. Devasa bir salonda tek başımaydım filmi izlerken. Ve bu kitap 12-13 yaşlarımda kabuslar görmemi sağlayacak kadar korkutmuştu beni. Hatta palyaçolara karşı beslediğim kin ve nefret duygumun da yegane kaynağıdır bu kitap. Filmin başladığı andan itibaren başıma geleceklerden haberdardım bundan mütevellit "Bindik bi' alamete gedeyoz gıyamete" zihniyetiyle izlemeye başladım. Her şey çok güzel giderken bir anda ekranda beliren devasa bir palyaço siluetiyle bütün huzurum kaçtı ve cidden korkmaya başladım. Pennywise isimli bu iğrenç mahlukatın neler neler yaptığını, ortalığı birbirine kattığını öğreniyoruz. Bu mahlukat yüzünden filmin zaten korkutucu olan atmosferi benim için yedi sekiz kat daha korkutucu olmaya başlıyor. Bunun üzerine bir de dünyanın en büyük korku yönetmeni Andres Muschietti'nin insanı bunaltan, canından bezdiren yönetmenlik anlayışı eklenince salonda geçirdiğiniz iki saat sizin için anlatılmaz bir korku deneyimine dönüşüyor. Kah yediğiniz mısır boğazınızda kalıyor ölümden dönüyorsunuz, kah kolanızı bir anda sallayıp üstünüzü başınızı batırıyorsunuz. Bu filmi korkutucu olması dışında diğerlerinden ayıran mükemmel bir özelliği daha var. Başrol oyuncularının hepsi çocuk. Çocukların korkusuna ortak olmanın verdiği haz paha biçilemez. Bu çocuklarımızın hepsi kendini "ezik" tipler olarak gören sürekli aile içi şiddet gören, psikolojik baskıya uğramış, taciz edilmiş çocuklar olunca işin içine bir de psikolojik kısım giriyor. Sonuç mu? Filmin çıkışında koskoca bir baş ağrısı ve ağrı kesici ihtiyacı... Her anınız "Nerede ne kaçırdım?" , "Ama bu neden böyle?" , "YOK ARTIK!" tepkileriyle geçiyor. Kitabın ne denli profesyonelce yazıldığını ve aynı profesyonellikle sinemaya uyarlandığını görünce de içinizi buruk bir neşe kaplıyor. Bu burukluğun sebebi emin olun ki kitabın birini izliyor olmak değil. Kitabın bütün korkunçluğunu bunaltıcı yapısını somut Hasan Furkan KIRAÇ 2 olarak karşınızda görüp korkuyu iliklerinize kadar hissetmek. Hatta kitabı yaşamak kitabın bizzat kendisini izlemek. Bir korku filmi aşığı olarak söylemeliyim ki King'in bu romanı kusursuzca uyarlanmış. Karakterler de kitabı daha önce okumuş olanlarda "Ben bunu böyle hayal etmemiştim." fikrini yaratmayacak kadar da özenle seçilmiş adeta kitabı izliyorsunuz. Eğer korku filmlerinden çekinmiyorsanız ya da epilepsi hastası değilseniz kesinlikle görmeniz gereken eserlerden birisi diyebilirim "O" için. Hasan Furkan KIRAÇ 21602050 Hasan Furkan KIRAÇ 3