ZATEN AÇIZ ABLA

Solin Bizsel Polisiye romanlar Türk halkında popülerliğini uzun bir sürede kazanmış bir edebiyat alanı. Osman Aysu, bu işi Türkiye'de uzun süre temsil etti ama tahtını Ahmet Ümit edebiyat sahnesine adım attıktan sonra aldı diyebiliriz. Edebiyata olan merakım kesinlikle uzun bir süre polisiye romanlarını barındırmıyordu. Onuncu sınıfta zorunlu olarak Ahmet Ümit'in adlı kitabını okutmuşlardı. Kitap gerçekten beni etkilemişti. Polisiye romanlarında hep gereksiz bilgi verildiğini düşünüyordum ama Ahmet Ümit bu düşüncemi çürütmüştü. Kitapta verilen tarihi ve kültürel bilgiler gerçekten ilgi çekiciydi. Kavim Okudukça daha çok öğrenmek istiyordu insan. Bu kitap da bende Süryani halkına, özellikle kültürlerine yönelik bir ilgi uyandırmayı başarmıştı. İlgim kitabı okuduğum yaz ailemle Mardin'de Mor Gabriel Kilisesi'ni ziyaret etmeye kadar gitmişti. Bu olaydan sonra Ahmet Ümit'in birçok kitabını edindim ve okudum. En son okuduğum kitabı ise nden bahsetmek istediğim için kelimelerimle dokunmak isterim sizlere. Roman bizlere polisiyenin içerisinde Tarlabaşı'nın geçirdiği içler acısı Beyoğlu'nun En Güzel Abisi' değişimi anlatmakta. Beyoğlu'nda yürüyen çoğu insanın Tarlabaşı girişine gelince yolunu değiştirdikleri bu mahallenin öyküsü, düşündüğümden daha ilginçti. Eski bir Rum mahallesi olan Tarlabaşı tarihi binaları olan ama çeşitli çete savaşları arasında bu kültürel zenginliğini büyük ölçüde kaybeden bir yer. Ahmet Ümit'in çoğu romanın karakterleri Komiser Nevzat, yardımcıları Ali ve Zeynep bu romanda da bulunmakta. Cinayetle birlikte Tarlabaşı'nın üzücü gerçeklerini onlar da bizimle tanık olmakta. Tarlabaşı, İstanbul'da daha önce gitmediğim bir yerdi. Kitabı okuyana kadar. Kitapta bu kadar ön planda olan İstanbul'un gettosunu görmeseydim olmazdı. Ben de geçtiğimiz kasım ayında kısa bir ziyarette bulundum. Giderken cesurca davrandığımı biliyordum ama varana kadar ne kadar cesur olduğumu anlamamıştım. Gördüğüm manzara içler acısıydı. Yıkık evler gerçekten hüzün ve yokluk kokuyordu. İşte o an kitaptaki karakterlerin hüzünlerini daha iyi anlamıştım. Ayrıca Yusuf Atılgan'ın adlı eserini okuyup Manisa'da otelin kendisini görmeye gitmemin dışında ikinci kez bir romanın geçtiği yerdeydim. Anayurt Oteli, Manisa'da olduğundan ve ben de İzmir'de yaşadığımdan bu durum pek maceraymış gibi gelmiyordu. Çok kolay olmuştu. Anayurt Oteli Tarlabaşı ise başlı başına tehlikeli bir hareketti. Ama o tehlike beni korkutmaktan ziyade kendimi daha canlı hissettirmişti. Resmen bir romanın içinde daha çok yaşadığımı hissediyordum. Binalara tek tek bakarken ve fotoğraflar çekerken kendime iki arkadaş edindim. Adlarını ne yazık ki doğru hatırladığımdan emin değilim ama şu an için Genco ve Kendal diyelim. Hatırladığım kadarıyla. Bu iki arkadaş en fazla sekiz yaşındaydılar. Kardeş gibi yakın olduklarını söylediler. Gözleri parlayan iki çocuk diye bu cümlemi devam ettirmek istesem de ikisinin gözlerinde de hüzün ve sefaletin getirdiği donukluk vardı. Tiner çekmişlerdi yanıma gelmeden, o da çok belliydi. Bu durum bana kitapta Komiser Nevzat'ın olay mahallinde tanıştığı Tarlabaşılı üç çocuğu hatırlattı. Onlar da hüzünle doluydu. Kitabın sonunda da aralarından biri hüznünden arınıyordu çünkü ölüyordu. Çocuklarla azıcık sohbet ettikten ve tek başlarına yaşadıklarını öğrendikten sonra ikisine birer yirmi lira verip ''Lütfen ama lütfen, bununla yemek yiyeceksiniz. Kendinize zarar verecek bir şey için kullanılmayacak!'' dedim. Hemen ''Ooo ablam olur mu hiç!'' dedi biri. Tinerin etkisiyle böyle konuşan bir çocuk çok inandırıcı gelmese de yapabileceğim başka bir şey olmadığını bilerek yürümeye devam ediyordum ki arkadan doğru hatırlıyorsam Genco'ydu bunu söyleyen ''Zaten açız abla.'' dedi. İşte o an içim burkuldu. İkisiyle vedalaştıktan sonra Tarlabaşı'nda azcık daha gezinip, kuzenimin evinin yolunu tuttum. Taksim'den bindiğim metrodan Levent'e gelene dek Tarlabaşı maceramla kitabı karşılaştırdım. Ahmet Ümit'in de kitaplarını yazmadan önce kesinlikle gezerek ve insanlarla konuşarak belli bir alt yapı üzerine yazdığını bildiğimden belki Kendallarla o da tanışmıştır diye düşündüm. Ayrıca yaptığı işin ne kadar kıymetli olduğunu önceden anlayamadığımı fark ettim. Kesinlikle Ahmet Ümit Türk polisiye edebiyatının bir numaralı ismiydi. Aynı zamanda okuduğum tek polisiye yazarı. Umarım kendisinden sonra da bu şekilde polisiye yazarları gelmeye devam eder. Bu duble sana gelsin Komiser Ümit! -Tarlabaşı'ndan bir kare-