Eşitlik Hakkında Herhangi Bir Yazı

Eşitlik, ilkokuldan beri aşina olduğum bir kelime. 3. sınıfa kadar gösterilen hayat bilgisi dersinde, sonrasında sosyal bilgiler ve lisede ise tarih dersinin bazı kısımlarında bu konu hakkında toplamda günler sürecek konuşmalar dinlemişimdir. Böyle de olması gerekir aslında çünkü hayatımız boyunca en çok önem vermemiz gereken konunun bu olduğunu düşünüyorum. Fakat buradaki sorun, çoğu öğretmenin bunu sadece bir ders konusu olarak anlatması. Bazen bir ders boyunca bunun hakkında konuşup sınavda soruyorlar. Bizim için eşitlik kelimesi bu yüzden içi boş bir kelime. Nerede, nasıl bir ailede, nasıl bir çevrede ve hangi fiziksel özelliklerle doğacağımızı seçemiyoruz. Hepimiz farklılıklara sahibiz ve bununla gurur duymalıyız. Yetişme şartlarımız, düşünce yapılarımız çok farklı. Bu sebeple bazen bize benzeyenlere kendimizi yakın hissederiz. Örneğin, yurtdışında bir caddede yürürken bir Türk ile karşılaşsaydım, muhtemelen yanına gidip iletişim kurardım. Onun bunu garipseyeceğini düşünmezdim. Fakat aynı insanla Kızılay'da yürürken karşılaşsaydım yanına gitmezdim. Gitseydim de beni belki polise bile şikayet ederdi. Bu duygunun oldukça insani olduğunu düşünüyorum, buraya kadar bir sorun yok. Ancak, yurtdışında bir işte çalışırken bir Türk'e ayrımcılık yapsaydım, burada bir sorun oluşurdu. Ayrımcılık yapmak, toplumsal hastalıklarımızdan en kötüsü olabilir belki de. O kadar kötü ki, İrlanda'da doğsa belki de papaz olacak bir amca, İstanbul'da namaz kılmıyor diye çocuğunu dövebiliyor. Engelli insanların hala "engelli" olmaları tamamen bizim suçumuz. Bu kadar gelişmiş teknolojilere ve bu kadar paraya rağmen, yürüyebilen ve tekerlekli sandalye kullanması gereken insanlar arasında fırsat eşitsizliği var ve bu eşitsizlikler sadece günlük hayatlarının üzerinde bile çok büyük bir etkiye sahip. Çoğumuz kolay yol olan şükretmeyi becerebiliyoruz sadece. Önyargıların da bu konuyla oldukça alakalı olduklarını düşünüyorum. Bu daha çok ilkokullarda yaşanan bir sorun gibi görünüyor çünkü bu şekilde yetiştirdiğimiz çocuklar ilkokuldayken henüz duygularını gizleme yeteneğine sahip olamıyorlar. Ben de geçmişte arkadaşımla hocanın bir kelimeyi sürekli garip söylemesine gülmüştüm ya da sokakta tanımadığımız biri garip yürüyor diye ondan uzaklaşmaya çalışmıştım. Sonra günlük hayatta bunun farkına varmak için bazen kendime sormaya başladım: Şu an garip yaptığım bir hareketim var mı? Belki o sırada yorulduğum için çantamı garip bir şekilde taşıyor, belki aklıma komik bir olay geldiği için tek başıma olsam da gülümsüyor, belki de göz alerjim olduğu için gözümü garip bir şekilde kısıyordum. Sonra farkına vardım ki toplumda garip karşıladığım herkes ya bendim, ya da ben olabilirdim. Ek olarak, şu anda yakın olduğum arkadaşlarımın nerdeyse hepsi, benimle tanışmadan önce benden nefret ediyorlarmış. Ben de birçok kişiyi garip bulup kaçtıktan sonra çok yakın arkadaş oldum. Tüm bunları yaşamam bana eşitliğin birçok yönden önemli olduğunu gösterdi. Farklılıklarımız, günün her saati farklı duygulara sahip olmamız gibi. Sabah uyandığımda yorgun, okulda mutsuz, sinemada heyecanlı, eve gelince mutluyum; fakat yine de günün sonunda bunların hepsi benim. Sokakta gördüğümüz garip insanlar, bizimle dalga geçenler, bizimle kavga edenler, nefret ettiklerimiz, görme engelliler, bebekler, yaşlılar; farklı ülkelerdeki, farklı kültürlere sahip, farklı ten renklerindeki tüm insanlar da aslında biziz. Önce kendimizi, sonra tüm insanlığı sevmeliyiz. Bir bütün olmalıyız ve aramızdaki tüm sınırları, hem maddi hem de manevi olarak kaldırmalıyız. Kendi içimizde verdiğimiz savaşın yıllar sonra bize ölümcül etkileri olması gibi, aynı dünyada yaşayan insanların da birbirilerinden bu kadar nefret etmeleri ve savaşmaları da şuanda tahmin bile edemeyeceğimiz felaket derecesinde etkilere sahip olacak. Tarkan Ata Kan