Bitmek ve Bitirmek...

Sonlar filmlere özgüymüş, anılarsa anların sonsuzluğunu anlatıyormuş meğer. Bu iki şeyi zor da olsa bir şekilde öğrendim. İş maddiyattan çıkıp hissiyata gelince bitmek ve bitirmek ne kadar somut görünse de oldukça soyut ve karmaşık kavramlar aslında. Bunu da diğer her şey gibi büyüdükçe anlıyor insan... Küçüklüğümden beri insanlara karşı sert bir tutumum olduğu konusunda eleştirilirdim. Bir yanlışı veya hatayı affetmem uzun zaman alır, kimi zamansa o hatanın sahibini hayatımdan sonsuza dek çıkarmakta veya çıkarmış gibi yapmakta tereddüt etmezdim. İnsanların bu tutumum karşısında bana karşı çekingen bir yaklaşım içinde olduklarının farkındaydım ancak bilmedikleri ve belki de asla öğrenemeyecekleri bir şey vardı; ne kadar kızgınsam bir o kadar da affetmek isterdim karşıdakini. İnatçılığım ve bir hayal kırıklığını ikinci kez yaşamaktan duyduğum korku her zaman beni engellemiş olsa da kolay affeden bir insan olmayı kimi zaman her şeyden çok diledim. "Benim için bitti." demek en son istediğim ama birkaç kez kullanmak zorunda kalmış olduğum bir cümleydi. Sürekli güçlü görünmek için beni üzen veya hayal kırıklığına uğratan birini kolaylıkla hayatımdan çıkarabileceğimi göstermek istedim insanlara. Çünkü birine benim canımı acıtabilme lüksünü tanımak zayıflık gibi geliyordu bana. Oysaki ne kadar "Bitti." dediysem o kadar büyümüş kızgınlığım, üzüntüm ve de hayal kırklığım... Duygular, insanlar, yaşanmışlıklar ve anlar bitmezmiş. Hepsinin içinde bir sonsuzluk, bir tükenmezlik varmış. Sandığım aksine sesi kapatılan radyo aslında devam edermiş çalmaya. Ya da Tuğrul Tanyol'un da "Menüet" adlı şiirinde dediği gibi, "Müzik ansızın bitse de içindeki dans sürermiş hala.". Özlemeyi ve hatırlamayı kendime yediremediğim çok oldu. Hiç aklımdan çıkmamış bir kişinin aklıma ansızın geldiğini düşündüm binlerce kez. Kafamda özlemimi bastırmak için, unutmak için ve her ne kadar imkansız da olsa üzüntümü veya kızgınlığımı bitirmek için farklı senaryolara inandırdım kendimi. Her "Keşke" diye başladığım cümlede biraz daha bitiremediğimi fark ettim. Unutamadığımı, yok sayamadığımı ve umursayamadığımı anladıkça kendime acıdım kimi zaman. İnsanların, müzik bittiğinde bile dans etmeye devam ettiğimi görmelerini istemedim. Birinin beni budala veya zavallı olarak görmesinden korktum hep. Oysaki dans etmekte hiçbir hata yoktu, ses de kısılsa, radyo da kapatılsa kafamın içinde çalan müzik susmadıkça istediğim kadar dans etmekte özgürdüm ve kimsenin bunu yargılamaya hakkı yoktu. Pırıl Eskitaşçıoğlu En çok bitti dediğinizde bitmiyormuş. Bu da zamanın bana anlattığı bir başka hikaye aslında. Siz radyonuzu sinirle yere fırlatıp kulaklarınızı tıkadığınızda, ayaklarınız size inat edercesine başlıyormuş dansa. Bitirmek diye bir şey yokmuş aslında. Ancak bitmenin varolduğunu söylemek mümkün. Unutmak olmasa da unutulmak da var mesela. Nasıl mı? "Zamana bırakmak." klişesi ile mümkün tüm bunlar. Bize sürekli bir şeyler öğretmesinin, tasladığı bu bilmişiliğin de bir nedeni varmış meğerse. Yapamadıklarımızı yapıyormuş zaman. Hem de biz hiçbirini fark etmeden. Kendi kendine bitirmek yok bitmek var derken ancak zamanın bir şeyleri bitirebildiğini kastediyorum aslında. Erken ya da geç, uzak ya da yakın fark etmeksizin beklemediğiniz anda beklemediğiniz bir gün geliyor. Radyonuzun pili bitiyor, müzik bir anda değil, yavaşça size belli etmeden susuyor, ayaklarınız yoruluyor ve artık dans etmek istemiyorsunuz. Zorla değil, nefretle, kinle veya hüzünle değil. Zamanla, sakince ve farkında olmadan oluyor tüm bunlar. O yüzden bazı klişelere inanın ve güvenin. Bitirmek için çaba harcamaktansa, bitmesi için zamana izin verin.