UNUTMAMALISINIZ

Her ne kadar bir edebiyat öğrencisi olsam ve bu bölümü okumaya uzun bir zaman önce karar vermiş olsam da edebiyatın en güzel türlerinden biri olan şiirle aramda hep bir mesafe vardı. İngiliz Dili ve Edebiyatı bölümü derslerinde belirli bir yol kat etmemizle birlikte şiirle aramdaki buzlar yavaş yavaş erimeye başladı. Bizim beş veya on dakikada okuyup bir çırpıda bitirdiğimiz şiirler aslında bize ne çok şey anlatıyormuş. Şairin yaşadığı ve şiirin yazıldığı dönemdeki toplumun düşünce yapısını bilmenin şiiri anlamada ve yorumlamada çok önemli olduğunu öğrendim öncelikle ve şiirleri incelemek, her kelimenim gözümüzün gördüğü anlamdan başka bir anlamı olduğunu düşünüp şiiri çözmeye çalışmak çok hoşuma gitti. Bu nedenden dolayı ne zaman Türkçe ödevlerim için okuduğum bir kitap hakkında yazı yazacak olsam gözüm hemen şiir kitaplarına kayıyor. Yine böyle bir seçim yaptığım bir zamanda dikkatimi Adım Ece Ayhan Çağlar kitabı çekti. Daha kitabın içeriğini bile bilmeden ve maalesef ki şairini tanımadan kitabın adı, Bilge Karasu'nun şiir çevirilerini topladığı kitaptan tanıdığım Tunç Tayanç tarafından hazırlanmış olması dikkatimi çekti. Hemen şair hakkında ufak çaplı bir araştırma yaptım ve doğrusunu söylemem gerekirse hayat hikayesi içimi burktu. Ömrünü hastalıklarla boğuşarak geçirdiği halde ne güzel eserler vermiş edebiyatımıza. Ece Ayhan Çağlar'ın birbirinden özel ve güzel olan şiirlerinin toplandığı bu kitapta benim en çok "Beni" adlı şiiri hoşuma gitti. Bana göre bu şiirde her insanın derinlerde bir yerde yatan önemsenme, hatırlanma, en önemlisi değer görme isteği açık bir şekilde ifade edilmiş. Bunun ifade ediliş tarzı özellikle içime dokundu. O dizeler ise şöyle: "Hatırlamalısınız beni Birlikte düşlerimiz vardır Geceleri düşünüşümüz Garipliğe karşı kişiler Gülmemi bilirsiniz Geç vakit anlattıklarımı Unutmamalısınız Günün birinde sizlere rastlayabilirim Tanır mıydınız?" (Ayhan, 2014) Gerçekten de zamanında hayaller kurduğumuz, gülüp eğlendiğimiz, fikirlerimizi veya sırlarımızı paylaştığımız insanların bir zaman sonra artık yanımızda olmamaları, sırtlarını dönüp bizi tanımamaları ne kadar da hayal kırıklığı yaratan bir durum. Yine de Ece Ayhan Çağlar şanslı olanlardan bana göre çünkü vefat etmiş olmasına rağmen kim bilir günde kaç kişi onunla ilk defa dizelerinde karşılaşıp tanışıyor benim gibi ya da bir günde onun ve şiirlerinin uzun zamandır hayranı olan kaç kişi bu dizelerde onunla tekrar buluşuyor? Bunu bilmek imkansız ama bildiğim tek şey onun her gün bir şekilde insanlar tarafından hatırlanıyor ve anılıyor olması. Bana bu durumun hoş görünmesinin bir nedeni de bir insanın bedeni nefes alıp vermeye devam etmiyor olsa bile adı yaşadıkça, yaşatıldıkça onun hala yaşıyor olduğuna inanmam galiba. Şöyle bir düşündüğünüzde sizin de bana hak vereceğinize inanıyorum. Mesela bir sohbet esnasında birisi kaybettiği kişi için "o da böyle yapardı", ya da "o şöyle bir insandı" dediğinde kısa bir süreliğine derin bir sessizlik olur ve herkes aynı anda o kişinin davranışlarını, sözlerini hatırlar. Hafızamızda da olsa bu bir nevi o insanı canlı tutmak değil midir? Bana göre zaten bir insanı oluşturan et ve kemik değil düşünceleridir. Yüzün şekli hafızadan silinip gider belki ama insanların sözleri ve davranışları bir şekilde hep hatırda kalır. Umarım adımız bizden sonra bile insanların hafızalarında, kalplerinde anılmaya devam eder ve unutulanlardan olmayız.