ŞARKILAR BİZİ BİRLEŞTİRİR

Doğumumdan beri seslerle iç içe yaşıyorum. İçimi huzurla dolduran annemin sesi, bana kullandığım güzel dili öğreten çevremdeki insanların sesleri yalnızca bana böyle güzel duygular hissettiriyor sanırdım. Sonra büyüdüm, arkadaşlar edindim ve fark ettim ki anne sesi herkes için huzur ve cesaret verici bazen de korkutucuydu. Hissettiğim duyguların bana özgü olmadığını anladım büyük bir hayretle. Biraz daha büyüdüm ve aşık oldum. Dinlediğim şarkılar beni anlatır oldu. Yine aynı şaşkınlıktaydım. Nasıl beni hiç tanımayan biri benim duygularımı bu kadar güzel ifade edebilirdi? Nasıl aşk, bu albümü alan milyonlarca farklı insana aynı şeyi hissettirebilirdi? Aynı soruları Nazan Bekiroğlu Mimoza Sürgünü (2013) adlı eserinde "Çok Yorgunum Beni Bekleme Kaptan. " bölümünde aynı isimli şarkı için soruyor. Besteci ve güfteciyle bu kadar yakın hissettiği için o da şaşkın. "Bir yorgunluk ruhtan ruha, bedenden bedene çarpa çarpa nasıl yankılanır?" diyor (s. 16). İnsanoğlu kendini dünyada hep yek hissetmek ister ama ne gülünçtür ki hep yalnız olduğundan yakınır. En güçlü duyguları hissetmek, en tutkulu aşkları yaşamak isteriz sonra da kimse duygularımızı anlamıyor , diye hayıflanır dururuz. Şarkılar ve bize hissettirdikleri belki de diğer insanlarla aynı olmanın o kadar da kötü olmadığının yegane göstergesidir. İçinden çıkılmaz gibi görünen durumlarda , asla geçmeyeceğini düşündüğümüz acıların içindeyken şarkılar , kimi zaman , çok değerli bir öğütten bile daha etkili bir cankurtarandır. Çünkü biliriz ki birinin bize öğüt vermesi için içinde bulunduğumuz durumu daha önceden yaşaması gerekmez ama bir güftecinin aynı ağır durumları yaşamadan bizim hikayemize bu denli uyumlu bir şarkı yazması çok düşük bir ihtimaldir. Bu benzerlik insanın içinde bir güven duygusu oluşturur ve bu yüzden şarkılar yüzyıllar boyu insanların en yakın dert ortakları, içki masalarının mezesi, düğünlerin halayı olmuştur ve olmaya da devam edecektir. Yukarıda hep şarkı sözlerinden bahsettim ama esasen şarkılarda kendimizi bulmamız için sözlere pek de ihtiyaç yoktur. Mesela Hafız Burhan'ın sesinden Abdülhak Hamit Tarhan 'ın ölen eşi için yazdığı Makber 'ı Çin'de yaşayan ve dilimizi hiç bilmeyen biri bile dinlediğinde aynı hüznü hissecektir. Dünya'da onlarca belki binlerce farklı dil, din, ahlak anlayaşı kısacası kültür vardır ama Dünya'nın neresinde yaşarsak yaşayalım sesler konusunda tecrübelerimiz aynıdır. Dünya'nın her yerinde hüzün daha sessiz , coşku daha gürültülüdür. Bu, her ne kadar tek olma isteğimizi öldürse de aslında hepimizin bir şekilde güdüsel olarak kardeş olduğunun şaşkınlık uyandıran bir örneğidir. Bir sesin ya da bir şarkının içimizde harekete geçirdiği duygular aynı anda hiç tanımadığımız binlerce insanın da aynı duygularını harekete geçiriyor ve bir şekilde bizi bir diğerimize bağlıyor. Duyduğumuz seslerde din , dil , bayrak önemsiz çünkü insan gibi hissetmek için birbirimizi anlamak için bunlara ihtiyacımız olmadığını kulaklarımız zaten biliyor. Hatta bunun günümüzdeki örneklerinden bir tanesine de Eurovision Şarkı Yarışması. Bu yarışmada da milletlerimizi değil, duygularımızı yarıştırıyoruz aslında. Bu yüzden herkesçe biliyor ve izleniyor. Her ne kadar tarih boyunca insanlar kendilerini diğerlerinde ayırmak için devletler, ülkeler, aileler kurduysa da genlerimiz aramızdaki benzerliklerin farkında. Duyduğumuz sesler, şarkılar en güzel duyguları bir sürü insanla aynı anda paylaşıp bu benzerliği korumamızı sağlıyor. Şarkılar sevincimizde ya da acımızda bize ortak olduğunda aslında aynı durumdaki binlerce insan bize ortak oluyor. Aynı şarkıları dinleyerek beraber ağlıyor , beraber gülüyoruz. Diğer milletlere karşı kin ve intikam dolu şeyler seyretmiyorum bu yüzden çünkü bunlar dünya halkını birbirlerinden ayırıyor. Onun yerine bir şarkı açıyorum ve yedi kıtadan bütün kardeşlerimle dans ediyorum.