ÇÖZDÜM! HER ŞEY ÇOK BASİT!

"İnsanları sevindirmenin bu kadar iyi ve kolay olduğunu niçin daha önce hiç anlamamıştım!" (Zweig 65) Birey olgusunu kaybettiğimiz şu günlerde, adeta seri üretim gibi birbirimizin aynısı olduk. Çoğumuzun hiçbir farkı kalmadı. İçinde bulunduğumuz düzen farklı yani yaratıcılığı yüksek olan insanların yaratıcılıklarını öldürdü. Artık insanları mutlu etmek çok kolay hale geldi. Bu düzenden yıpranmış ve kendisini özel hissetmeyen, öz saygısı zedelenmiş bireye kendisini özel hissettirecek şeyler yapmak insanları hemen mutlu ediyor. Bir çiçek ya da bir söz bile bazen buna yetiyor. Maalesef kendime baktığımda bu insanlardan çok farklı olduğumu görüyorum. Bazı durumların bilincinde olmak ancak bu sistem içinde hapsolduğumu hissetmek biraz ilginç bir duygu. Örneğin, her insanı anlayabiliyorum çünkü herkes aslında aynı düşünüyor. Hepsinin farklı sorunları var ancak sorunlarını fazla büyütüyorlar. Herkesin içinde, ne yazık ki, yetersizlik duygusu var. ''Acı çekmek için bile yetersizdim.'' (10) Öz saygısını kaybeden ve yıpranmış bireyler kendilerini neredeyse her konu için yetersiz hissediyor bana kalırsa. Sanki dünyaya atılmış bir çöp gibi hissediyorlar. Mesela, lise yıllarında çok yaratıcı fikirlere sahip olan ve dünyaya bir şeyler katma potansiyeli çok yüksek bir insan vardı. Birkaç yıl sonra görüşmeye başladığımızda, hala potansiyeli olmasına rağmen potansiyelinin çok altında olduğunu gördüm. Bunun nedeni yaşadığı ve karşılaştığı olaylardan dolayı kendine olan inancını yitirmesiymiş. Fark ettim ki bu kişi artık büyük adım atmaktan çok çekiniyor. Kafesinde yaşamak zorunda kalmış ama uçmak isteyen bir kuş gibi bu düzenin dışına çıkamıyor. İşte böyle böyle yaratıcı ve parlak fikirleri olabilecek insanların potansiyellerini emiyor bu sistem. "Farklılığı hisseden, farklı hassasiyetlere sahip ve farkındalığı güçlenmiş başka bir insan halime geldiğimi biliyorum." (67) Benim durumum bu insanlardan biraz daha farklı. Bahsettiğim insanın potansiyelini sadece ben mi görüyorum? Aslına bakarsanız, birçok insanın potansiyelinin farkındayım çünkü insanları dinlemeyi biliyorum. Ne kullandığı kelimelere, ne mimiklerine takılıyorum ne de bu kişiyi konuşmamla alt etmek için açıklarını kovalıyorum. Sadece ne anlatmak istiyor olabilir diye düşünüyorum. Bu da bana onları çok daha iyi tanıma fırsatı veriyor. Çok insan tanıyıp çok kitap okuduğum için bu konularda farkındalığım oldukça gelişti. Ayrıca içimde kendimi çok iyi analiz edip kendime dürüst olmak, duygularımı ve düşüncelerimi sorgulamak ve egolarımdan bir nevi sıyrılabilmek benim insanlara karşı algımı çok açtı. "Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık. Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar." (69) Ancak bu beni gitgide yalnızlaştırdı. Ben insanları anlasam ya da yol göstersem de kendimi anlatabileceğim kimseyi bulamıyorum çevremde. Büyük ihtimalle daha önce böyle bir insana rastlamadım. Bir gün rastlayacağıma eminim. Şu an "herkesi güldüren ama mutsuz olan palyaço" gibiyim. İnsanlarla kesinlikle bir yarış içinde değilim ya da onları küçük görmüyorum. Tabi ki onlara değer veriyorum. Fakat bir şeyleri onlara göstermek onların inanması için yetmiyor. Hayatlarında bir kırılma ile beraber onların da bu görüşü anlayacaklarına eminim. Sonuçta aydınlanma bir süreçtir ve eminim ki onlar da fark edecektir bu düzenin onlardan ne kadar çok şey çaldığını. Her ne kadar bu durumun bir gün düzeleceğine ya da yakın zamanda kendim gibi kişilerle tanışabileceğime inansam ve çoğu zaman kendimi ruhsal açıdan güçlü hissetsem de bu kadar insanın içinde kimseyle bir şey paylaşamamak ve bu toplum içinde yalnız olmak beni düşündüğümden çok yıpratıyor. "Denizde susuzluktan ölen biri gibiyim." (43)