Beklenmeyen Etki

Burak Özçivit ve Murat Boz'u aynı filmde görünce ister istemez insanın kafasında bazı soru işaretleri beliriyor. Her ne kadar filmi izleten tek neden iki yakışıklı, deyim yerindeyse "genç kızların sevgilisi" olan başrol oyuncuları gibi görünse de asıl ürünün güzelliği de yabana atılamaz. Belki çok özgün bir konusu yok ya da oyunculuklar üst düzey değil ama insanı, daha doğrusu beni ister istemez içine almayı başardı. Özellikle içinde barındırdığı tipik aşk hikayesine rağmen iç dünyamdaki dinmeyen dalgalardan mıdır bilmem beni etkileyip filmi izlerken dahi düşüncelere dalmamı sağladı. Günümüzde artık herkesin ağzında sakız olup anlamını kaybeden "aşk" kelimesinin benim için hep ayrı bir yeri vardı. Bana göre aşk öyle, ilk bakışta olan ya da tanımadan, zaman geçirmeden hissedilecek bir duygu değildi, hala da öyle aslında. Belki de filmlerde, dizilerde gördükleri aşk hikayelerinden ya da şarkılarda anlatılanlardan dolayı kendilerini bu konu hakkında, aşk hakkında kandırıyor insanlar. Bazıları izlediklerindekiler gibi aniden, tesadüf eseri gerçekleşip romantik bir şekilde ilerleyen ilişkiler yaşamayı bekliyor. Bazılarıysa doğru kişiyi bulma yolunda etrafındakileri göremeyip mutsuz bir şekilde hayatına devam ediyor. Oysa duygularla hareket edip kusursuz, ideal bir ilişki arayışına çıkmak yerine, duygularını mantık doğrultusunda yaşayıp kendisine değer veren kişileri görmezden gelmeseler her şey daha güzel olabilir. Doğru kişiyi bulmaya çalışarak yaşayacakları sonu olmayan uzun süreli acıyı kısa sürede elde edip büyüterek devam ettirecekleri bir mutluluğa tercih ediyorlar. Ya da bu arayış sırasında pes edip ilk fırsatlarını değerlendirmeye çalışıp kendilerini mutsuz ilişkilerde rol alırken buluyorlar. Peki diğer insanlar böyle yaparken güya aşkın özünü kavramış ben ne yapıyorum? Maalesef sevgi besleyip değer vermekten başka hiçbir şey yapmıyorum. Karşımdakini ne kadar çok sevsem de ona ne kadar çok değer versem de ona bunları gösteremedikten sonra sevmenin, aşık olmanın ne anlamı var? Sevdiğine açılıp ona karşı olan duygularını belli etmek bu kadar mı zor? Madem karşımdakinin mutluluğunu düşünüyorsam, madem onun mutluluğu benimkini etkiliyorsa neden ona beslediğim hisleri anlatıp sevildiğini, değer verildiğini gösteremiyorum, onu bunu bilmekten neden mahrum bırakıyorum? Ya da yanlış anlaşılır mıyım korkusu mu yaşıyorum? Artık buna bir dur demem lazım. İçimde beslediğim duygular onları karşı tarafa açamadığım sürece sadece daha fazla acı çekmeme neden oluyorlar. Kararlılığımı toplayıp ona karşı olan hislerimi anlatmak, her zaman yanında olup onu mutlu etmek istediğimi söylemek ve evet bu sefer yanlış anlaşılmak istiyorum. Beni yanlış anlasın, onun için sadece sıradan bir arkadaş olmak yerine bir erkek arkadaş hatta ilerde bir hayat arkadaşı olmak istediğimi anlasın. Desin ki bu çocuk cidden bana aşık, beni seviyor. Aynı fabrikadan çıkmış, telefon, araba anahtarı, sigara üçlüsüyle özdeşleşmiş ya da herkesle şansını deneyen, genel anlamda bu işlerin mantığını biraz çözmüş tipler gibi karizmatik davranıp onu etkileyemem belki ama böyle bir niyetim de yok zaten. Benden etkilenecekse hislerimden, samimiyetimden etkilensin. Maddiyatı sadece araç olarak kullandığımı ve asıl zenginliğin maneviyatta olduğunu düşündüğümü bilerek beni bu zenginlikten mahrum etmesin. Beni bir cüzdan ya da aksesuar gibi görmesin. Sosyal medyada paylaşmalık değil, içimizde yaşamalık bir ilişkimiz olsun. Sonuç olarak dış görünüşümden değil iç dünyamdan, ona karşı olan hislerimden dolayı benle birlikte olmasını istiyorum ve hislerimi de açıklamak konusunda artık kararlıyım. Doğrusunu söylemek gerekirse arkadaşlarla gidilen böyle bir filmin sonrasında hatta film sırasında kafamda kopan fırtınaların üzerine gidip kendimle hesaplaşıp manevi olarak rahatlamayı ve şu üç günlük dünyada daha fazla beklemek yerine en kısa sürede harekete geçip duygularımı açıklama kararı almayı hiç beklemiyordum. Neyse, her şeyde bir hayır vardır diyelim. Sonuç ne olursa olsun artık olması gerekeni yapmaya karar vermiş olmanın iç huzur ve mutluluğu vücudumun her yerini kapladı şimdiden. Seyit ULUTAŞ