Çağın Problemi Tekdüzelik

Dün gece rüyamda güneşin doğuşuyla birlikte sabahın erken saatlerinde yatağımdan kalktım, üstümü giyindim ve yeni bir okul gününe hazırlandım. Sonrasında okula gitmek için servise bindim, ardından da kendimi sınıfta buldum. Her zamanki gibi sevdiğim arkadaşlarımla biraz vakit geçirdim, derslere girdim. Sonrasında yine servisle evime döndüm, biraz ödev yapıp yeni bir film izledim. Ardından yorulduğumu fark edip yatağıma yattım. Ertesi gün tekrar uyandım, yeni okul gününe hazırlandım, okula gittim, geri geldim, yattım. Sonrasında aynısını tekrar yaptım, tekrar, tekrar, tekrar... ta ki yaptıklarımı bir rutine bağladığımı fark edene kadar. Uyandığımda ise yaptıklarımın sadece bir tekrardan ibaret olduğunu fark ettim. Ama dünyada bunun farkına varmamış birçok insan var. Hele bazı insanlar var ki onlar zaten bu tekdüzeliğe alışmış ve bu tekdüzeliğin dışına çıktıklarında mutsuz olacaklarını düşünmekte. Hayatlarında bir farklılık yapmak onlara göze alınması çok tehlikeli bir risk gibi görünmekte. Ne kadar üzücü ki aslında bizi mutlu edecek olan şeyler hayatımızda yaşadığımız değişik ve özel anlar. Nitekim onlar sonucunda yaşadığımız hayatın kıymetini ve güzelliğini gözümüzün önüne getirebiliriz. Mesela bir çılgınlık yapın ve her zaman ki gibi okulunuza servisle değil yanınıza sevdiğiniz bir arkadaşınızı alıp yürüyerek gidin. Yolun ne kadar uzun olduğu bence hiç önemli değil, ne de olsa yanınıza değerli, sizi mutlu eden bir insanı almışsınız. Veya bir gün daha önce hiç tanımadığınız bir insanla tanışıp onunla birlikte dışarılarda hiç görmediğiniz farklı bir yere gidin. Bırakın, bilinmezlik içinde kaybolun, yolunuzu şaşırın hatta biraz da telaşa kapılın. En sonunda göreceksiniz ki aslında bu yaşadığınız değişik deneyim sizi mutlu edecek, geçmişi andığınızda yüzünüzde güzel bir tebessüm oluşacak çünkü her zamanki gibinin aksine hayatınıza bir farklılık katmış olacaksınız. Paulo Coelho' nun Aldatmak adlı romanı da tam bu görüşüme katılan, tekdüzelikten sıkılmış, hayatında yeni maceralar arayan Linda'nın hayatını anlatıyor. Kitapta bu bıkkınlık ve sıkkınlık farklı bir bakış açısıyla aktarılmış olsa da genel anlamda ana figür de insanların otomatikleşmiş hayatını eleştirmekte ve kendi yaşamında bir farklılık yaratmanın peşinde. Peki, toplum tekdüzelikten uzak bir yaşamın ne kadar değerli olduğunun farkında mı? Maalesef ki hayır. Günümüzde hala birçok insan yaşadıkları tekdüze hayatın onlar için en güzel yaşam şekli olduğu kanısında. Aynı Platon'un mağara alegorisindeki gibi insanlar adeta bir mağaraya zincirlenmiş şekilde hayatlarını sürdürüyor, gerçek güzelliklerin farkında olmadan sadece onların gölgeleriyle yetiniyorlar. Ayrıca içinde bulundukları bu durumdan da, yaşadıkları korku ve alacakları riskin onlara zarar vermesi endişesinden de kurtulamıyorlar. Hatta bazen de kendileri gibi olmayan diğer insanları eleştirip deli veya kaçık gözüyle bakıyorlar. Hatırlıyorum da dört beş yıl önce, işinde çok başarılı olan ve çok para kazanan bir aile dostumuz kırk yaşına bile gelmeden işinden ayrılmaya karar vermiş, ardından da biriktirdiği parayla, içindeki deniz aşkından dolayı, büyük bir yat alarak tüm hayatını bu yatta geçirmeye başlamıştı. Böyle bir karar aldığında herkes ona "Sen deli misin?" ,"Böyle bir iş hiç bırakılır mı?" , "İnsan bu hayattan daha ne isteyebilir ki?" gibi sözlerle eleştirilmişti. Fakat o yine de tekdüze hayatından kurtulup, yatla denizlerde gezip yeni yerler görme hayalini gerçekleştirmeyi seçmişti. Sonuç olarak insanların mutlu olabilmeleri için monoton hayatlarından kurtulup farklılıklarla dolu bir hayat seçmeleri gerekli. Nitekim yaşadığımız hayat farklı ve özel anlarla güzel. Hüseyin Tuna Erdinç