Sessiz Dost

Gözlerimizi açtığımız dünyada, hiç bir şey bilmeden başlamış oluruz hayata. Günler, aylar, yıllar geçtikçe, tecrübeler kazanır, bilgiler ediniriz, duygularımızı şekillendiririz. Her birey, büyüdüğü çevreden etkilenerek farklı düşüncelere yönelip farklı duygu durumlarına bürünür. Kiminin mutluluğu, kiminin üzüntüsüne neden olur, kiminin gururu ise bazılarının hayal kırıklığına. Öyle bir duygu yok ki, tüm dünya aynı anda onu yaşayabilsin. En basit örneğiyle, toplumda iki kişinin karşılıklı yaşamasıyla bildiğimiz aşk bile tek taraflı olabilir, nice acılara sebebiyet verebilir. Farklı duygular yaşadığımız gibi, her insan bu duyguları da farklı şekillerde yaşarlar. Ancak, öyle bir yer söyleyin ki hepimiz için ortak olsun. Böyle bir yer var mı? Tabi ki var. Hem de kafanızı telefonlarınızdan veya bilgisayar ekranlarınızdan kaldırıp, oksijen depolamak için pencerenizi açıp görebileceğiniz bir yer. Daha doğrusu, zamanında görebileceğimiz bir yerdi. Tabiat. Bir ağacın gölgesi altında hayallere dalmak veya ağlamak saatlerce, belki mutluluk belki üzüntüden. Bir papatyanın yapraklarını koparmak, "seviyor mu?", "sevmiyor mu?". Bir parkta yürüyüşe çıkmak, unutmak için veya ormanda kaybolmak pahasına unutana kadar yürümek. Şimdi bunları yapmak mümkün mü acaba? Mümkünse bile sosyal medyaya; "Bugün hayal kırıklığına uğradım." yazmaktan vazgeçmeye değer mi? "Yol ilerlerken tanıyoruz dünyayı, Doğanın gizemi Ve bir ağaç insana benzeyen." (Matur, 2016) Bir insanı en iyi anlayacak iki şey vardır bu dünyada, kendine en çok benzeyen iki şey. Kendisi ve doğa. Arkadaşlarınızın yapacağı gibi güldüremez sizi veya anneniz gibi sarılamaz size ya da bir ağaca anlattığınız aldatılma hikayenize cevap alamazsınız belki ama daha iyi bir karşılık alacağınıza eminim, sessizlik. "Mutluluk paylaştıkça çoğalır, acılar ise paylaştıkça azalır." ana fikriyle yaşadığımız yıllardan sonra elde ettiğimiz tek şey mutluluğumuzu kıskanan, acılarımızdan zevk alan insanlar. Oysa, 8 sene önce annenizin bahçesinde dimdik ayakta duran, geçenlerde ise kesilip soğuk asfalta katılan kavak ağacı öylemiydi? Tüm dertlerinizi dinlerdi, susardı, anlardınız en iyi ilacın zaman olduğunu. Bazen ise rüzgarla fısıl fısıl konuşurlardı. "Acaba dedikodumu mu yapıyorlar?" diye düşünmeye kalmadan fark ederdiniz size nasıl yardım edeceklerini konuştuklarını. Her seferinde de aynı çözümü bulurlardı, sizi unutana kadar kendi halinize bırakıp sevenlerinizi üzmemenizi, düşmanlarınızı sevindirmemenizi sağlarlardı. Size bu derdi veren de konuşurdu; "Şimdi sen Seslerini kavakların Dinlemedesin Ve acı çekmede." (Matur, 2016) Tabiat, yalnız derdinizi anlatacağınız bir yer de değildi, en iyi arkadaşınızdı. O kadar ki annesi sizin için her "O pencereden atlasa sen de mi atlayacaksın?" dediğinde; "Evet!" derdi. Siz üzülünce, doğa da üzülür, siz sevindiğinizde doğa da sevinirdi. Ama onlara, tüm bitkilere ve hayvanlara , hak etmedikleri gibi davrandık. Doğa kavramının hayatımıza getirdiği faydaları ve bizi asla yalnız bırakmayışını bir kenara bırakıp, insanlar pahasına doğayı kirlettik. Şimdi de klişelerle bu yazıyı kirletmek istemediğim için insanlığın dünyaya verdiği ve vereceği zararları ve bunların nedenleri saymayacağım. Yalnızca söyleyebileceğim şey, doğayı yalnız sera gazı salarak, ağaçları keserek veya onu çöp kutusu sanarak kirletmedik. Asıl teknolojiye bağlı kalıp, aile bireylerimizi bile görmeyi unutmaya başlayıp artık doğanın kirlenmesini önemsemeyi bıraktığımız zaman kirlettik. Arkadaşlarımızla çimenlere yatıp yıldızları izlemek, büyük ayı, küçük ayı diye ayrım yapmak varken, artık araba egzozlarından gözükmeyen gökyüzünü izlemeye başladık. Doğadan o kadar kopmaya başladık ki, horoz sesleriyle filmlerdeki gibi uyanmak, kuş cıvıltılarıyla bahçelerde koşturmak varken, tüm dertlerimizi dinleyecek bir dosta sahipken, tüm negatifliğimizi doğadan çıkarır olduk. Kuşlarla hayallere dalmaktansa, seslerini uğursuz bulup uykumuzu kaçırdıklarını söylemeye başladık (Matur, 2016). Tam şuan dünyada olan 7487809168 (Current World Population, 2017) insan, 7487809168 farklı duygu yaşarken hepimizin tek ortak noktası bu dünya olmalı. Böyle büyük bir kara ve su parçasının bize verdiği nimetleri korumamız ve bunların kıymetini bilmemiz gerekirken, yok etmek için elimizden geleni yapıyoruz. Bu dünyanın bize yiyecek, barınak gibi imkanlar sunmasının yanı sıra, bize sunduğu dostluğu asla hiçe saymamalıyız. Duygularımızı insanlarla paylaştığımız zaman alacağımız tepkiyi düşünmektense, kendimizi doğaya bıraktığımızdaki rahatlamayı tercih etmeliyiz. Gölgesinde ağlayıp, cıvıltısıyla gülebileceğimiz, tek bir yaprağıyla umut edip, bir havlamasıyla yalnız hissetmeyeceğimiz doğayı terk etmemeli, onu yüz üstü bırakmamalıyız. Her kaybettiğimiz doğal güzellik, yıllar sonra karşımıza bir zorluk olarak çıkacaktır. İnsanlığın var oluşundan yok oluşuna kadar hep dostumuz olacak doğa nasıl hep bizim yararımızı düşündüyse, biz de karşılığını vermeliyiz. Onun yüzünü saygısızlık yaparak kara çıkarmamalıyız ancak böyle sessizliğine sevineceğimiz arkadaşlarımız olabilir. Pınar Ekin Alparslan