SOĞUK ÇIĞLIKLAR

Büyük konuşmasın kimse. "Asla olmaz" lafı dolanmasın dillerde. Ne umduk ne yaşadık şu acımasız dünyada. Aşkla evlendiğimiz adamlardan dayak yedik, hiç beklemediğimiz bir zamanda dostumuzdan en ağır darbeyi aldık, ıssız bir sokakta taciz edildik. Karanlık caddelerde yürüyemez hale gelinceye kadar susturulduk, köşeye atıldık. Korku ne zaman tüm bedenimizi ele geçirdi, işte o zaman biz, biz olmaktan çıktık. Kadın olmanın zorluklarını en ağır şekilde öğrendik. Direnmeye kalkışsak da hep ezildik. Çünkü eşitlik denen o anlamsız kavramın varlığından eser yoktu artık. Ne kadar biliyorsak o kadar susturulduk. Her bir satırında acının izlerini taşıyan "Kelepçe" romanı, kadınlığın en üzücü ve keder dolu yanlarını bize en çarpıcı gerçeklerle gösteriyor. Mimoza, Gonca, Sultan, Yeter ve niceleri bir başkaldırının örnekleri aslında. Kalplerinin taş kesildiği o son noktada, dayanamayıp karşı geldikleri bedenleri simgeliyorlar. Her bedenin altında yatan binlerce yaşanmışlık ve hüzün var. Şiddet gördüğü kocalarına, cinsel istismar edildikleri şahıslara eğilen boyunlar, şimdi daha dik ve onurlu. Dışarıda onlar gibi olan ve aynı durumlara maruz kalan pek çok kadının gür sesi onlar. Boyun eğdikleri yaşamları yerine parmaklıklar arkasında olmayı tercih eden yürekler onlar. Çünkü yaptıkları seçimlere mecbur edildiler. Dışarıdaki hayatları zaten karanlık bir odadan farksızken, şimdi en azından özgürce kendilerini anlatabilecekleri, susturulmadan kendilerini ifade edebilecekleri bir yerdeler. Sevdiği adamın katili olmak istemiyordu Sultan, çocuğunu dört tarafı duvarlarla çevrili bir yerde dünyaya getirmek istemiyordu Mine, karşı geldiği kayınvalidesini kaynar suyla haşlamak istemiyordu Yeter. Ama kendi hayatlarına edilen bu acımasız baskı ve zulüme dur demek zorundaydılar. Eğer onlar da dışarıdaki pek çok kadın gibi sessiz kalsalardı, çığlıklarını yastıklarla sustursalardı, işte o zaman mutsuz olmaya mahkum olurlardı. Rutubet kokan odalarının dışında var olan dünyalardan habersiz, çocukluğunu korku dolu hayat hikayelerini dinleyerek geçiren, belki de baba nedir hiç bilmeyen birçok minik beden... Çocuk olmanın, uçurtma uçurmanın veya kumdan kale yapmanın verdiği neşeyi tadamamışlardı. Anneleriyle paylaştıkları daracık yataklarda uyuduklarında düşlerinde yarattıkları dünyalarında yaşamışlardı hep. Zamansız gelen hüznün peşine takılıp minik yaşlarında büyük bir insan gibi düşünmeyi ve acıyı öğrenmişlerdi. Belki ömürleri boyunca babasız büyüyecek olan masum bedenler, minik yaşta hayatın en acılı ve gaddar yüzüyle tanışmışlardı. Sokaklarda top peşinde koşturan, bebekleriyle oynayan diğer çocuklardan farklı olarak bir sıfır geride başlamışlardı hayata. Koca puntolarla yazılan üçüncü sayfa haberleri, çizilen boy boy resimlerin yer aldığı afişler... Her geçen gün aydınlığa kavuşmak isterken daha da derine batıyoruz. Toplumsal algıların hayatımıza müdahale etmeye başlamasıyla yıkılan özgürlüklerimiz zamanla mecburiyete dönüşmeye başlıyor. Cahilleşmeye yüz tutmuş beyinler, her geçen gün kadınlara şiddete ve cinsel istismarı normalleştirmeye yönelik sözlerle çıkıyor karşımıza. Kadına şiddetin ve cinsel istismarın sona ermediği bir toplumda eşitlikten ve özgürlükten söz edilemediği gibi gelişmeden de söz edilemez. Çünkü, kadına saygı duymayan bir toplum, bahanesi ne olursa olsun geri kalmaya mahkumdur. Hakkı yok kimsenin bir anneye el kaldırmaya, hakkı yok kimsenin üç yaşındaki bir bebeği zindanlara hapsetmeye ve yine hakkı yok kimsenin kadını hor görmeye. Bizlere sevmeyi, sevilmeyi öğreten anneler, bugün evlatları tarafından darp edilirken, bizler her şeyden habersiz yolunda giden hayatlarımızla meşgulüz. Görmezden geldiğimiz, sessiz kaldığımız her saniye, bizi de yavaş yavaş içine çekecek bu zihniyetin. Zamanında "dur" diyemediklerimiz karşımıza dikildiğinde her şey için çok geç olacak. Tan, C.(2016). Kelepçe. Doğan Kitapçılık.