DERİN SUYA BİR ÇAPA

Yüzünüzü güldüren bir olay, bir anı veyahut... Size yaşama hissi veren, bu soğuk şartlara sahip dünyada yüreğinizi ısıtan yaşadığınız birtakım güzellikler... Hayal ettiniz mi? Aman, hiç ajitasyon yapmaya kalkışmayın "Bu dünyada sanki mutlu olduğumuz mu var?" diyerek. Bilirim az çok, böyleyizdir biz. Hayatımızdaki olumsuzlukları hep ön plana çıkarırız. Halbuki vardır mutlaka bizi bu dünyaya bağlayan mutluluklar. Ama büyük, ama küçük... Öncelikle bir bulmak lazım bu yaşama sevincimizi, keşfe çıkarak içimizi, ruhumuzun en derinlerini. Peki, bu mutluluğa ulaşmamız, nihayet o yıllardır farkında olmadan gücümüze güç katan bu harika duygunun kaynağında buluvermemiz kendimizi, bütün eski hisleri hafızamızda tekrar canlandırmamız yeterli midir? Cem Mumcu, Başladıysa Biter, O Yüzden Güzel'de hem bu soru hakkında düşündürüyor hem de gerçek mutluluğu bulmamızı sağlayacak gerçekleri su yüzüne çıkarıyor. Her sayfada birbirinden etkili, bizi bizden alan hikayeler, arka sayfalarında ise hikayeleri gözümüzde canlandıran, soğuk bir kış gecesinde okunduğunda dahi içimizi ısıtacak fotoğraflar ve bir de gönlümüzün derinlerindeki anıları canlandırarak kalp atışlarımızı hızlandıracak müzik önerileri... Hepsi uyum içinde, bitsin istemiyorsunuz okurken ama sonra anlıyoruz ki bitmeli, bitsin. Çünkü güzeli güzel yapan da bu... Sorduğum sorunun cevabına gelirsek, fikrimce cevap hayır. Mutluluğun kaynağını bulmamız, eski güzel günlerimizi sadece hafızamızda canlandırmamız yetmez. Çünkü bu sefer de o eski günlere özlemle bakmaya başlarız, keşke hiç bitmeseydi diye içimizden geçirir dururuz. İşte asıl hatayı da burada yaparız kanımca. Yelken açmak varken yeni mutluluklara ve keşfetmek varken daha nice harikaları, bir nevi çapa atmış oluruz bir okyanusa anlamsızca. Neden mi anlamsızca? Çünkü attığımız çapa okyanusun tabanına ulaşamaz, asılı kalır suda ve sonsuza kadar kalmak istediğimiz mutlu anımızda kalamaz, sürükleniriz yaşam akıntısında. Her iki türlü de ilerleriz yolumuzda. Ancak yelkenleri açarak ve güzellikleri keşfederek yol almak ile bir akıntıda karamsarlıkla sürüklenmek arasında bir hayli fark vardır. İşte, mutluluğun ta kendisi de bu farktır. Nasıl olsa ayrılacaksınız o mutlu diyarınızdan, başladıysa bitecek nasıl olsa. Güzel olanı yakalamak da burada başlıyor. Bir şeyler son bulmalı ki yenileri var olabilsin. Bir mutluluk, bir heyecan sona ersin ki yeni mutluluklar tadabilelim. Bir ağaç düşleyin misalen dört mevsimde. Önce ilkbaharın can veren yeşillikleri arasında, sonra yazın rengarenk çiçekleri arasında. Veyahut sonbaharda düşleyin, gün batımında hafif serpiştiren yağmurun altında, gökyüzündeki renklerle uyum içerisinde dökmüş yerlere turuncu, sarı yapraklarını. Ya kış mevsiminde? Dallarının üstünde biriktirdiği karlar ile geceyi aydınlatan büyüleyici bir manzara... Her birinin ayrı güzellikleri ve birbiriyle bir ilişkisi var: birinin başlaması için, ötekinin bitmesi gerekli... Doğa da böyle, insan da. Her yaşın ayrı bir güzelliği var ve bu güzellikler sona erdikçe ekleniyor daha niceleri. Eğitim hayatı da böyledir ya, ister orta okul olsun ister üniversite, bütün o katlanılan ve bir daha hatırlanmak istenmediği söylenilen zorluklara rağmen, bir bitse serzenişlerine rağmen o günler geride kalınca özlem duyar insan, burnunda tüter o güzel zorluklar ve tekrar başlar yeni maceralar... Sözüm o ki, sürüklenip gidiyoruz zaten dalgalı bir okyanusta, anlamı yok boşa ters yöne kürek çekmenin, anlamı yok derin suya bir çapa atmanın. Evet, inkar edilemezdir ki bazen bitsin istemez insan, hiç gelmesin ister sonu yaşadıklarının, hiç konmasın ister o nokta, dökmesin ister şu ağaçlar yapraklarını... Halbuki noktaların ardından yeni bir cümle başlar, yokluğun ardından daha büyük bir güzellikle açar başta yok olduğunu sandığın çiçekler. Şems-i Tebrizi'nin de dediği gibi, "Hayat bu, bir bakarsın her şey bir anda son bulur; hayat bu, son dediğin anda her şey yeniden can bulur." ALPEREN CAN