Zorluk denen şey...

İnsanlar hayatın zorluklarıyla karşılaşınca hemen pes edip kaçarlar mı? Hayatın bizlere sunduğu zorluklar karşısında kaç kişi dik durup, mücadele vermeyi tercih eder? Kimi insana doğuştan şanslı diye teşhis koyarız. Bu şanslı diye tabir ettiğimiz insanlar; özel hastanelerde doğup, malikanelerde büyüyüp, paranın verdiği güçle her istediğine kolayca ulaşıp zorluk çekmeden refah içerisinde yaşayan bireylerdir. Şanssız olarak gördüğümüz insanlar ise; geçim sıkıntısının derdine düşmüş, istediği şeyleri elde etmeyi başaramamış kişilerdir. Maddi açıdan yokluğu yaşayan insanlar, hayatın zorluklarına karşı şüphesiz daha güçlü olurlar. Varlık içinde yaşayan insanlar ise, işler kötü gitmeye başladığı zaman, içinde bulunduğu sıkıntılı durumla mücadele etmekte zorlanır. Peki, yaşantımızdaki bütün zorlukların temel nedeni maddi imkansızlıklar mıdır? Maddiyatımızın iyi olmaması bazı zorlukları yaşamamıza etken olabilir. Ancak bana göre esas zorluğu; manevi değerlerimizde yaşadığımız kayıplardan dolayı yaşarız. Belki istediğiniz evi, arabayı ya da herhangi bir şeyi elde edememek sizi üzebilir. Fakat sevdiğiniz insanlardan birinin aranızdan ayrılışı sizin için yıkım olur. Şu dünyada hepimizin bir derdi var. Kimimiz kendine bir iş bulamaz. Kimimiz ev sahibi olmak ister olamaz. Kimimiz ise bakıma muhtaç olan sevdikleri için ömrünü tüketir. Ancak asıl önemli olan konu ise, dertlerimizin bize yaptığı baskıya dayanamayarak insanlığımızı yitirmemektir. 17 Ağustos 1999 tarihini hatırladınız mı? Evet, o büyük depremden bahsediyorum. Çoğu insan gerçek zorlukla yüzleşti. Evlerini, barklarını, işlerini ve her şeyden önemlisi sevdiklerini kaybettiler. Fakat bir şekilde hayata tutunmaya çalıştılar. Başka çareleri yoktu. Başka kimseleri de yoktu belki onlara yardım eli uzatabilecek. Aslında böylesi anlarda her kesimden insan bir araya gelip tek yürek olsa da çoğu zaman unutuyoruz etrafımızı, ailemizi ve hatta kendimizi bile... İlla bir felaket mi olmalı el ele tutunmak için? O günü mü bekliyoruz? Bu mu bize kendimizi ya da olduğumuz kişiyi hatırlatacak? Mesele bir de o değilmiş gibi hayat koşuşturmacası diyoruz ya kendimizi kandırıp, o daha da fazla yıpratıyor insanı. İnsanın kendinden çok sevdiklerini elbette... Düşünsene bir tarafta can bir tarafta canan... Nereye gitsen boğuluyorsun... Peki, neye bu çaba? Daha iyi bir hayat yaşamaya mı yoksa daha iyi bir hayat yaşatmak mı sevdiklerimize? Ve aslında onlar için çabalarken aynı zamanda onlardan vazgeçiş de oluveriyor bu çaba. Göremiyoruz daha iyisini isterken geçen zamanı, onun bize getirdiklerini kendimize kanıtlarken, onun bizden aldıklarını göremiyoruz. Belki de kabullenmek istemiyoruz çoğu zaman. Varlığını sırtımızda hissettiğimiz canımız annemizin yokluğunu kabul edememek tabi ki en doğalı. Ama unutmak en acımasız ve ürkütücü olan sanırım. Ne kadar da iç karartıcı bir senaryo. Ötelenmiş anne, onun için çabalayan iki kardeş. Biri kendini heba ederken diğeri de kendi derdinde... Yaşamışızdır bunları... Ve yaşanacaklar bunun gibileri ne yazık ki... Ailedeki babanın ölümü yıkar ya o bütünlüğü, yok olur anılar yaşanmamış gibi... Geride insanlar kalır sadece. Bakarsın düşman olmuş kardeşler. Ne yazık ki bu örnekler benim ailemde olduğu gibi her yerde... Bunun için insan seçmeye gerek yok, zengin fakir ayrımı olmasına da gerek yok... Yoldan çevirdiğimiz birçok kişiden duyarız bu ve bunun gibilerini. Peki, sonra mı? Sonrası tam bir felaket oluveriyor. Yaşanmamış gibi anılarda kalıyor anlar tazelenmemek üzere... Sonuç olarak neye sahip olursan ol, ne için çabalarsan çabala eğer öz benliğini ve sana değer katan kişileri yok sayarsan sen de o vicdan muhasebesi boşluğuna düşmeye mahkum etmiş olursun kendini. Ve bu boşluk sana hayatının geri kalanı boyunca öyle bir yük getirir ki, sahip olduklarının bir değeri kalmaz artık. Demem o ki yatırım yapma meselesini daha çok manevi meselelere dayandırmak belki de maddiyattan daha çok getiri sağlayacaktır bizlere. Çünkü ancak o zaman var olabiliriz. Pelin BAŞPINAR