Heidi Gidelim

Çocukluğumuzu kitaplarını okuyarak, dizisini izleyerek geçirdiğimiz Heidi'nin aslında gerçek bir köyü olduğunu biliyor muydunuz? Peki ya burayı kolayca gezip görebileceğinizi, Heidi'yi yaşayabileceğinizi... Hepiniz Heidi'nin gökyüzünü delercesine uzanan dağları, yemyeşil ormanları, şarıl şarıl akan dereleri hatırlıyorsunuzdur. Bunlar aslında Maienfeld'in bir yansıması. Buraya bir tur şirketiyle gelme fırsatı yakaladım. Heidi'nin köyünü görmek, çocukluk anılarımı hatırlamak beni gerçekten heyecanlandırmıştı. Buraya gelmek için en iyi yol Zürich havaalanıdır. Aradaki mesafe beş saat ama onca güzellikleri görmeye fazlasıyla değer. Ayrıca Zürich'i gezme fırsatını da yakalarsınız. Zaten ben de öyle yaptım. Zürich çok gelişmiş bir kent. Bizim yıllar geçse yakalayamayacağımız bir düzeni var. Alp dağlarını, nehirleri, gölleri, modernliği ve kültürü bir araya getirmiş adeta. Burada bulunduğunuzda kendinizi meşgul hissediyorsunuz, sıkılmak diye bir şey yok. Zürich kocaman meydanlarla, gözlerimi alamadığım sanat eserleriyle, canlandırıcı sokaklarla, eğlendirici aktivitelerle dolu beni büyülemiş bir yer. İnsan burada yaşamalıyım diye düşünmeden edemiyor. Burada pek çok tarihi yapı var mesela Büyük Kilise ama İsviçreliler pek sevmiyor bunu tuzluk ve biberlik diyorlar en ünlü yapılarına. Alp Dağlarının ve modernliğin buluşması beni büyülemişti sanki. Hiç ayrılmak istemiyordum. Ama tur şirketi bizi Maienfeld'e götürmeye karalıydı. Bu yüzden maalesef Zürich'ten hevesimi alamadan ayrıldım. Çok şey görmüştüm ancak onları yavaş yavaş keyfini çıkartarak gezeceğim zamanım olmadı. Zürich, Maienfeld arası dağlıktır. Arada Alp Dağları'nı geçmek zorundayız. Otobüs ile üç bin metre rakıma çıkıyoruz. Burada yaşayacağım en ilginç otobüs molası beni bekliyordu. Üç bin metrede bir kafe. Görünce inanamıyorsunuz. Dahası da yerdeki kar. Dünyanın en mutluluk veren şeyi yazın yarla oynamak çünkü bulunmaz güzellik. Üşüdüğümde de kafe hemen yanımda. Kahveler biraz pahalı tabii ama bir zahmet üç bin metre rakımdasın. Ayrıca manzarası da cabası. Sanki kuş bakışı her tarafı görebiliyorum. Oranın kralı benmişim gibi hissettiriyor. Yaşadığım en güzel otobüs molasından sonra Maienfeld'e gelmeden bir durakta daha duruyoruz. St. Moritz; burası ultra sosyetenin kayak tatili noktası, ama yazın bomboş. Her taraf elit mağazalarla, lüks otellerle dolu, ama insan yok. Kendini bir garip hissediyor insan... Şehir merkezinde yapacak bir şey bulamayınca oradaki göllere gidiyorduk. Beni göllere gelince şaşırtan şey ise insanlar oldu. Boş zannettiğimiz St. Moritz meğerse buradaymış. Herkes spor yapıyor, hayatlarını yaşıyordu. Ben de öyle olmak isterdim, sürekli doğayla iç içe olmak, telefonsuz, internetsiz bir şekilde yaşamak, yarını değil anı düşünmek. Sonunda Maienfeld'e gideceğim zaman geldi. Bir heyecan bastı sonunda gelmiştik. Ama biraz hayal kırıklığı yaşadım çünkü burası bir ticarethane olmuş, bir köy havasından çıkmışta müze olmuştu. Ama bunlara rağmen her şey çok güzeldi. O dağlar aynı hikayelerdeki, dizilerdeki gibiydi. Kitaplardan, dizilerden aşina olduğum yerleri gerçekten görmek bambaşka bir duygu. Bir parçamı burada bulmuş gibi hissediyorum, sanki daha önce de buradaydım. Köyde dolaştıkça her şey daha da belirginleşiyor, ben buraları biliyorum. Köyü iyice gezip gördükten sonra güneş dağların arasından batıyordu her şeyin bir sonu olduğu gibi seyahatimiz de burada bitiyor.