Kadınsız İnsanlar

İnsan eğer şanslıysa hayatında bir kere de olsa bir kadın tarafından sevilir. Bu sadece aşk anlamında bir sevgi değildir. Bazen annelik içgüdüsü, bazen kız kardeşlik duygusu, bazen samimi ve içten dostluk. Ne biçimde, hangi formda olursa olsun bir kadının sevgisi dünyalara değişilmez. Çünkü kadınlar güzel sever, şiirsel sever, ince sever. O yüzden kendini talihli hissetmelidir insan eğer bir kadın tarafından seviliyorsa. Sürerken dünyanın en güzel şeyiymiş gibi gelir insana ve öyledir de. Fakat bittiği zaman insanın bütün dengesini alt üst eder. İnsanın ayarlarını bozar. Üstelik bunu çok ince bir şekilde yapar. Hayatınızda bir değişiklik olduğunu fark edersiniz. Bir şeylerin eksikliğini hissedersiniz fakat göze hemen çarpmaz bu değişiklikler, üstüne parmağınızı koyamazsınız. İşte Murakami'nin Kadınsız Erkekler'inde ele alınan konu bu. Yedi farklı erkekle tanışıyoruz, hayatlarından 7 farklı kadın çıkan. Bir kadını kaybetmenin haklı hüznünü yaşayan yedi farklı erkek. Aslında hüzün teması değildi kitapta ağır basan fakat bana en çok hissettirdiği duygu bu oldu Haruki Murakami'nin. İnce bir üzüntü hissettim bütün öykülerde. Belki de beni bütün karakterlerin bir kadını kaybetmiş olması etkiledi. Çünkü biliyorum bir kadın tarafından sevilmenin nasıl bir duygu olduğunu. Hayatımın gizli kahramanı, hayatta en çok değer verdiğim insan, annem bana bu duyguyu hayatım boyunca hissettirdi. Kendimi ne zaman boşlukta hissetsem ilk aklıma gelen insan o olmuştur hep. Ne zaman sussam, ne zaman denizi seyre dalsam, ne zaman gözlerim dolsa... Onun sıcak, lezzetli yemekleri, gözyaşlarımla ıslanan bir omuz, sırtımı sıvazlayan bir el, tanıdık bir koku, içimi ısıtan bir gülüş, nereye gidersem gideyim sadece annemin yanında bulabildiğim bir huzur... Sadece sevgiden ibaret değil üstelik annemin hayatımdaki yeri. Bu bütün kadınlar için geçerlidir. Görünmez bir el gibi hayatımıza ruhumuz duymadan bazı şeyler sokarlar. Onlar olmasa bozulacak bir rutin oluşur yaşamımızda. Bu her gün yaptıkları küçük şeylerdir çoğu zaman. Biz fark etmeden onlar bizi düşünürler. Gözümüze çarpmaz, belli etmezler yaptıklarını ama evden çıkarken "Dikkatli kullan," ya da "Gidince haber ver," demeleri bile aslında bizi düşündüklerinin bir kanıtıdır ve biz çoğu zaman bunu fark etmeyiz. Belki de budur insanı alt üst eden, bir kadını kaybettiğinde. Annem ne zaman yeni bir kıyafet alsam kaşındırmasın diye etiketlerini keser. Her hafta mutlaka en az bir kez aynı yemeği yapar. Her sabah ben kahvaltımı yaparken odamın camlarını açar. Ben bunları anlamam. Çünkü bunlar küçük şeylerdir, dikkate değer davranışlar değildir hiçbiri. Olmasalar hayatımda çok büyük bir değişiklik yaratmazlar. Sadece yeni kıyafetler beni kaşındırmaya, canım her hafta tavuk çekmeye ve odam bir anda havasız ve kasvetli gelmeye başlar. Bu küçük eylemler bir araya geldiğinde bir sabah uyanırım ve derim ki, "Bir şeyler eksik sanki." Çünkü öyledir, eksiktir bir şeyler, ne olduğunu tespit edemem ve zamanla elime makas alıp o etiketleri kendim kesmeyi akıl edebilirim belki ama eski rutinimi yerine oturtana kadar kendimi boşlukta hissederim. Sadece bunlarla da sınırlı değildir annemin hayatımdaki yeri. Bütün gün bir şeylere sinirlenip kimseye anlatamasam, bilirim ki evde beni dinleyip sakinleştirecek birisi var. Üzülsem içime atmak zorunda değilim, biliyorum, ona sarılıp ağlasam saçlarımı okşayacak yumuşacık elleriyle. Tek işlevi hayatımı düzenlemek olan biri değil, bu hayatta beni en çok destekleyen, koşulsuz seven, en çok seven insan o. Bütün bunlar bir araya geldiğinde insanı çok etkiler kadının gidişi. Kadın varken her şey daha kolay. Kadın varken bizim yerimize bizi düşünen biri var. Sadece bir eş, arkadaş, anne değil onlar bizim için. Yağmur yağarken sığınabileceğimiz, dünya üstümüze geldiğinde ve çevremizden uzaklaşmak istediğimizde dönebileceğimiz evimiz onlar aynı zamanda. Bir erkek giderse sadece kendi varlığını alır ve gider. Oysa bir kadın yanında alışkanlıklarımızı ve koşulsuz sevgisini götürür.