SONU YOK SANDIM

Hayatta en zor kabullendiğim olaydır "bitişler". Birinin yaşamının bitmesi, bir ilişkinin bitmesi ya da üzerinde çalıştığım bir şeyin sonlanması benim için hep zor olmuştur. Genelde hayatımdaki her türlü şeye çok çabuk bağlanan bir insanım. Hayatımdaki kişilere hep çok değer veririm, çok severim ve onlardan kopma düşüncesi bile beni çok korkutur. Sevdiğim bir işi yaparken de öyledir, bir an önce başlayıp bitirmek isterim fakat bittiğinde de canım çok sıkılır. Boşluğa düşmek de hayatımda hep olan bir kavramdır. Bir şeyi kaybetmenin sonucu budur benim için. Hep çok zor dönemler geçirdim bu yüzden. Bir insanın verdiği huzuru ve sevgiyi kaybetmek boşluğa düşmekten farksızdır benim hayatımda. Tarif edilemez bir huzursuzlukla dolar içim, bazen nefes alamam, yaşamımda önemli olan temelleri bile yapmak istemem. Çünkü bitmiştir. Son noktadır o, bir daha oynanması mümkün olmayan bir tiyatronun perdelerini son kez indirmesi gibidir. Ama bir insanın hayatındaki bir ilişkiyi, bir olayı nasıl bitirebildiğini çoğu zaman anlayamam. Özellikle de karşısındaki insanla uzun zaman boyunca güzel şeyler paylaşmışsa ve verilen değer gözle görülebiliyorsa. Bu yüzden hiç alışamamışımdır gidişlere ve bitişlere. Anlayamadığım bir diğer konu ise bitti denildiği yerde nasıl bitebileceğidir. Bazı insanlar vardır ki "bitti" dediği anda her şeyi bitirir kafasında. Belki düşünür yine, aklına gelir yaşananlar ve dışarıya göstermez bunu ama gerçekten bitmiştir. Bazı insanlar da benim gibi yaşananların, bitmesinin üstünden aylar geçse bile çıkaramaz olanları aklından, düşünüp durur. Tam olarak benim dediğim durum Ali Lidar'ın "Z Raporu" adlı eserinde şu cümlelerle dile getirilmiştir: "Bana, bitti denilen şeyin, bitti denilen yerde, bitti denir denmez nasıl bitebildiğini anlatabilecek biri varsa, söz ilk biralar benden." Çünkü anlam veremiyorum, nasıl hemen bitebilir? Aslında olan tamamen kişiyle alakalıdır. İstediği kadar çok bağlanmış olsun, sonrasında unutup unutmamak, düşünüp düşünmemek, gerçekten bitirip bitirmemek tamamen ona kalmış bir şeydir. Bir söz vardır, her bitiş yeni bir başlangıç içindir diye. Belki de bir şeyin bitmesi insanın karşısına çok daha güzel fırsatlar çıkarır, ona daha yardımcı olacak, daha iyi fırsatlar. Daha güzel insanlar çıkarır, daha güzel hayatlarla kesiştirir. Başta böyle görünmeyebilir, her şey çok daha kötü olacakmış gibi durabilir ama "her yağmurdan sonra gökkuşağı çıkar." Bu nedenle hayatımızın sadece bir bitişten dolayı tamamen biteceğini düşünmektense, bize katmasının olağan olduğu durumları düşünmek daha iyi sonuçlara ulaştırabilir. Ben de en son yaşadığım "bitişten" sonra böyle yapmaya başladım. Bu da benim başlangıcım oldu. Artık yaşadığım hiçbir olaya "hayatımı şekillendiren" bir şeymiş gibi bakmamayı öğrendim. Her yaşanmışlığımdan kendime bir pay, hatta bir ders çıkarmayı, bana üzüntüden çok daha güzel duygular katabileceğini, hayatımda çok güzel değişiklikler yapabileceğimi ve bunlara göre kendimi çok farklı ve iyi bir şekilde yetiştirip geliştirebileceğimi öğrendim. Gerçekten de bir sonun yeni bir başlangıca kapı açtığını gördüm. Aynı sayfayı defalarca karalayıp yırtmaktansa beyaz bir sayfa açmanın her şeyden daha önemli olduğunu anladım. O zamandan beri de daha mutluyum, daha umutluyum. Hayatımdaki çoğu şeye daha olumlu bakıyorum ve eskiden yapamayacağımı düşündüğüm her şeye bir adım da olsa daha yakınım. Çünkü düştüğüm boşlukta kendimi buldum, kim olduğumu anladım ve buna göre davranmaya başladım. Neleri yapabileceğimi, nasıl yapabileceğimi ve bana neyin ne katabileceğini gördüm. Şimdi iyi ki diyorum, bazı şeyler iyi ki bitmiş.