Yeniden Başlamak

Gerçek hayatın yansımalarından ilham alan eserler -belki bu noktada realist eserler demek doğru olacaktır- benim için her zaman daha etkileyici olmayı başarmışlardır. Tıpkı Ahmet Ümit'in "İstanbul Hatırası" adlı eseri gibi. Kral Byzan'ın kenti Byzantion ve onun eşsiz tarihi, yapısı, yaşanmışlıkları... Her şeyden önce polisiye bir romanın içeriği ve kahramanlarının hayat hikayeleri bu polisiye olaylara eşsiz bir tat katar. Bu polisiye maceranın içerisinde aslında Byzantion olarak başlayan ve günümüzde İstanbul olarak devam eden, tüm detayları ile yaşanmışlıklarını asla öğrenemeyeceğimiz bir tarih, buruk aşk hikayeleri ve gündelik hayat, yalın bir gerçeklikle bizi içinde bulunduğumuz dünyadan bir nebze olsun uzaklaştırmayı başarıyor. Tabii ki kitapta yer alan olaylar içerisinde her insanı etkileyecek ortak noktalar mevcut. Beni en çok etkileyen, Nevzat komiserin hayata devam etme çabası. Hayata devam etme çabasından kastımı açmam gerekirse eğer; talihsiz bir olay sonucu Nevzat komiser hem eşini hem de kızını kaybetmiştir. Üstelik bu cinayette asıl hedef Nevzat komiserin kendisidir. Peki, insan böyle bir olaydan hayata devam etmeli mi? Yeniden tutunacağı bir dal, bir insan aramalı mı? Bu soruya cevap verdiniz mi bilmiyorum. Ancak ben her iki farklı cevabı da gördüm. Yan komşumuz İbrahim Amca tam olarak kaç yaşında bilmiyorum ancak yıllardır yalnız yaşamasının sebebinin kaybettiği eşinin ardından başka birisini hayatına almak istemiyor oluşu olduğunu çok iyi biliyorum. Sürekli kaybettiği eşine, hala hayattaymışçasına, hala yanındaymışçasına bağlılık, sadakat ve eksilmemiş bir aşk hissettiğini her halinden anlamak mümkün. Peki ya Ali Amca? Onun tekrar evlenmesine söyleyebileceğimiz bir şey tabii ki yok. Ancak bu duygu nasıl olur da farklılık gösterebilir onu henüz anlayamadım. Kaç farklı insana bir ömrü paylaşmak, beraber yaşlanmak için söz verebiliriz ki? Aynı soruyu sormak gerekirse eğer, yeniden bu sözü vermek için bir çaba sarf etmek midir doğru olan? Bu noktada doğru veya yanlış diye bir karar vermek, bir yargıda bulunmak kesinlikle etik olmayacaktır diye düşünüyorum. Ancak kendi fikirlerimi belirtmekten de asla kaçınmayacağım. Nevzat komiseri, İbrahim Amca'yı ve Ali Amca'yı düşündükten sonra bu söz bir kere verildiyse eğer, yani iki insan ömürlerini birbirlerine adadıysa, bu ömürlerin süresi bozmaya yeter mi verilen sözü diye düşünmeden duramadım. Hayat devam eder tabii ki, etmeli de zaten. Ancak hayat, verilen sözle, bağılılık yeminiyle devam ederse anlam yüklü olur. Hayat ne gösterir bilinmez. Karşılaşacağımız şeyler tam bir muamma. Ancak olur da bir gün bu sözü vereceğimiz bir insanla karşılaşırsak eğer, bırakalım özel kalsın, bırakalım tek kalsın, eşsiz kalsın. Acaba yerini doldurma çabası mıydı Ali Amca'nın düşündüğü? Yoksa tamamen yeni bir başlangıç mı yapmak istiyordu? Yeni bir başlangıç ne mümkün... Daha önce yaşananlar unutulacak şeyler olmasa gerek. Unutmaya kıyamayacağı şeyler de vardır bence. İçinden çıkılamayacak bir konu sanırım bu. Belki burası daha garip olacak ama aklıma gelen bir başka düşünce ise, bunu belirlemeye çalışan yasalar olmayışı. Eğer yeni bir başlangıçsa yeni bir evlilik, ya bunun önüne engel çekilseydi o zaman nasıl olurdu diye düşündüm. Sanırım biraz daha fazla düşüneceğim ama yinede bir cevap bulamayacağım. Hayat istenilenleri vermiyor her zaman. Ama şunu da iyi biliyoruz ki, ucunda bir ölüm olmasa bile, iz bırakanlar unutulmuyor. Kim bilir belki de unutmaya kıyamıyoruz. Yeni bir başlangıç bu durumda bana çok uzak bir ihtimal gibi görünüyor.