MUTLULUĞUN SIRRI

Arkadaşlarımı, ailemi hatta tanımadığım insanları gözlemliyorum hep. Yüzlerine bakıp ne hissettiklerini, nasıl bir hayat yaşadıklarını tahmin etmeye çalışıyorum. Malesef mutlu, gülümseyen, etrafına ışık saçan gözler göremiyorum çoğu zaman. Ben de dahil olmak üzere, çevremdeki neredeyse hiçbir insan mutlu değil. Kimimiz işimizi sevmiyoruz, kimimiz okulumuzu, kimimizse toplumun bize dayattığı şeyleri en iyi şekilde yapmaya çalışırken oradan oraya savruluyoruz. İstemediğimiz, sevmediğimiz bir hayatı yaşıyoruz. Aslında hepimizin mutlu olması gerekirdi çünkü iyi bir eş olduğumuz zaman, iyi bir okul kazandığımız zaman bu kendiliğinden gelecekti. Ailemiz, öğretmenlerimiz bize böyle öğretmişti. Fakat tüm bunları elde ettiğimiz zaman da aradığımız mutluluğu bulamadık. Bir yerlerde hata yapıyor olmalıydık. Birçoğumuz ihtiyacımız olandan çok daha fazlasına sahibiz. Mesela benim dolabımda gerekenden çok daha fazla kıyafet var ama hala mağazaları gezmeye bayılıyorum. Açtığımda üzerime yıkılan dolaba yeni bir kıyafet eklemek beni mutlu edecek sanıyorum. İlk giyişimde, ya da ilk aldığımda tabi ki mutlu oluyorum fakat ertesi gün kendime neden daha fazlasına sahip değilim diye üzülürken buluyorum. Uzun zamandır hayatımda bir eksiklik hissediyorum. Mutlu olmamı engelleyen bir eksiklik. Bir süre bunun sebebinin şımarıklığım ve doyumsuzluğum olduğunu düşündüm. Tek sorun bu olmalıydı. Fakat tesadüfen gitmiş olduğum Nazım Hikmet Orotoryosunda mutsuzluğumun sebebinin bundan çok daha farklı olduğunu anladım. Şair '' kocaman gözlüklerin, beyaz gömleğinle bir labaratuvarda insanlar için ölebileceksin/ hem de yüzünü bile görmediğin insanlar için/ hem de kimse seni buna zorlamamışken/ hem de en güzel en gerçek şeyin yaşamak olduğunu bidiğin halde.'' diyordu. Durdum, düşündüm. Ben hayata bu açıdan bakmıyordum. Uğruna bedel ödenecek, ve bundan zerre pişmanlık duyulmayacak hayallerim yoktu. Bir şeyler için çabalamıyordum. Sadece bana öğretillmiş olan, yapmam gereken şeyleri yapıp yerimde sayıyordum. Kendimi çoğu zaman işe yaramaz hissediyordum çünkü üretmiyor, çılgınlar gibi tüketiyordum. Sorunum tam olarak buydu. Üretmekten kastım insanlığa faydalı olacak bir buluş kadar büyük değil. Benim üretmekten kastım çok daha basit. Köşe başında mendil satan çocuğu gülümsetebilmek, bana ihtiyacı olan bir insana karşılık beklemeden yardım etmek, hatta sabah karşılaştığım ve tek ortak noktamın aynı anda aynı yerde bulunmak olduğu insana içten bir günaydın demek aslında üretmekti. Çocukken izlediğim ve en sevdiğim çizgi film karakterlerinden biri olan Heidi'nin mutluluğunun sırrı da buydu. Küçük de olsa üretiyor olması. Daha büyük şeyler yapabilmeyi elbette herkes gibi bende istiyorum fakat hepimiz dünyada iz bırakmış insanlar kadar çalışkan, azimli ve şanslı olamayabiliyoruz. Mesela o etkilendiğim dizeleri yazan Nazım Hikmet kadar yetenekli değilim ama ona baktığımda görüyorum ki her zaman geleceğe umutla bakabilmek, uğruna mücadele edilecek hayallerimizin olması ve bir şeyleri kendi emeğimizle yapmak hayat şartlarımız ne kadar ağır olursa olsun mutluluğu getiriyor. Onun da başarısının, hala insanlar üzerinde büyük bir etki bırakmasının sebebi işte bu. Benim insanların zihinlerinde yer edecek şeyler yapmam çok güç, hatta belki de imkansız. Ama kendi çapımda hayaller kurarak, üreterek küçük dünyamın kahramanı olabilirim. Çok daha önemlisi bunları yapınca hayata gülümseyen gözlerle bakabilirim. Yarınlara daha umutlu bakabilmek, mutlu ve huzurlu olabilmek için çabalamak, hayallerimiz uğruna emek vermek ve küçük de olsa güzel şeyler üretebilmek gerekiyor. Ayrıca kendimize ya da başkalarına faydası dokunacak işlerle uğraşmak çünkü pahalı kıyafetler, lüks restorantlar ya da son model arabalar malesef bize mutluluğu getirmiyor bize sadece birkaç gün sürecek geçici bir tatmin yaşatıyor. Metroda karşımızda oturan hiç tanımadığımız insanın, sınıfımızdaki arkadaşımızın, annemizin ve babamızın mutlu olabilmesinin hiçbir yerde yazmayan, bize kimsenin öğretmediği sırrı işte tam olarak bu.