İnsanlığın Uğultusu

Müzik. Ne ulu bir kelime. Dünya varoluş tarihinden bu yana birçok halkın, ulusun, dinin kendine özgü bir müziği olmuş olsa bile sınıflandırılamayacak, kalıba sokulamayacak, cinsiyetleştirilemeyecek nadir şeylerden biri müzik. Öyle ki tüm ruhların gıdası, kelimelerin ötesinde bir tercüman, teşhisi konulamamış vakaların dermanıdır. Ne de güzel söylemiş Nazım Hikmet: ''Sevdim insanlardan çok türkülerini. İnsansız yaşayabildim, türküsüz hiçbir zaman.'' İnsanlar ne kadar daha çok dinledikleri şarkıların türünü sahiplense de aslında hepimizi ortak bir paydada toplayan şey müziğin ritmi, ahengidir. Müzik, şarkının ötesindedir. Sözlerden çok çok ötededir. Derinde ama yüzeyde olan şeydir de aynı zamanda. İşte bu nedenle enstrümantal müziğin yeri bende çok farklı. Mark Eliyahu ismini daha önce duydunuz mu emin değilim. Yetenekle yoğrulmuş bu sanatçının Drops isimli parçasını dinlediğinizde sözlere ne kadar gerek kalmadığını, duyguların ne derece ifade edildiğini anlayacaksınız. Drops damlalar anlamına geliyor. Parçaya verilen ismin ne kadar yerinde bir karar olduğunu her dinlediğimde yeniden anlıyorum. Bir su birikintisi düşünün ki çiseleyen yağmur damlaları bu birikintiyle buluştuğunda ağırlıklarının etkisi tüm suyu etkiler. Birikinti yavaşça dalgalanır, küçük damlayı içine alır ve durulur. Damla, birikintinin kendisi olur. Ayırt edilemez artık. Hayat da böyle değil midir? Şimdi bu sıralamayı ve hayatla ilişkisini, bana hissettirdiklerini biraz açmak istiyorum. Kendi yağında kavrulan farklı insanlar... Hepsinin kendine göre binbir sorunu, binbir mutluluğu... Kendiyle sosyalleşen, ben merkezli gelişen hayatlarımızda kontolümüz dışında bir şey olmayacağından o kadar eminiz ki... Fakat hayat, kesinlikleri sevmez. Nerede siyah var, beyaza bular, grileştirir. Elimizde olmayan, gelişini engelleyemeyeceğimiz düzinelerce insan ya da olay hayatımıza bir şekilde dokunur. Önce dengemiz şaşabilir, duygularımızı çoşkulu bir şekilde ifade etme gereği hissedebiliriz. Belki de sakince kollarımızı açar hoşgeldin deriz. Ama bu spontane etkiye bir şekilde tepki veririz. Aynen küçük bir damlanın birikintiye ilk düştüğündeki o hareketlenme gibi... Eliyahu'nun ağır ağır başlayan melodisinin yavaşça kendini ortaya çıkarması gibi... Sonra damlanın, birikintinin kendisi olma yolundaki varoluşsal problemleri ortaya çıkar. İnsanın karşısına çıkan kişiye, olaya ya da duygusuna bile baskın olma ihtiyacı... Sanırım en sancılı dönem bu. Kendimizce alışık olduğumuz monoton hayatımızı renklendirecek bir duruma bile tahammülümüz olmayabilir. Ama bu durumu hayatımıza daha kolay adapte ederiz. Öte yandan sinirlerimizi zıplatacak yabancı bir durumu kabullenmek çok daha zor olur. Öncelikle kesinlikle kabul etmeyiz. Bizi etkileyemeyeceğini düşünür kapıları sonuna kadar kapatırız. Fakat durum hiçbir zaman böyle olmaz. Hayatlarımıza bir şekilde dokunan şeyler iz bırakır ve peşlerinden gideriz. Söylenerek de olsa koşarak da olsa içgüdüsel merakımız bizi buna mecbur tutar. Merakımızı giderdiğimiz zaman bize bir şeyler kattığını görürüz. Hayatın her şekilde bir yönümüzü değiştirdiğini, bizden bir şey aldığını fakat aynı zamanda da getirdiğini biliriz. Bu sürece alışmak en ses getiren bölüm. Bizi en çok besleyen, bakış açımızı genişleten ve tabi ki müziğin en yoğun, can alıcı kısmı... Fırtına sonrasında oluşan dinginlik gibi yavaş bir melodi eşlik ediyor şimdi. O küçük su damlasının ayırt edilmesi imkansız hale gelmiş olmasının sessiz kutlaması sanki. Her şeye, tüm dalgalanmalara rağmen kabullenilmiş olmanın sakinliği... Mark Eliyahu'ya bu besteyi yazdırmasına sebep olan duyguları, düşünceleri bilemeyiz. Hayatında karşılaştığı zorlukları, aşklarını, hayal kırıklıklarını tahmin bile edemeyiz belki... Fakat benliğiyle harmanladığı her notanın hissettirdiği her duygunun evrensel olduğunu düşünüyorum. Müzik. Ne yücesin! YAREN ÖZEN 21501425