İYİLER DE İNTİKAM ALIR

Toplumumuz tarafından "soğuk yenen yemek" olarak bilinen intikam alma eylemi bende büyük bir haz yaratıyor. Birisi benim canımı acıtacak, beni kıracak herhangi bir davranış sergilediğinde kızgınlığımı ve öfkemi içime atan bir insan olmadım bugüne kadar. Gelecekte ki herhangi bir günde de yapılan haksızlıklara sessiz kalıp, minik kalp kırıklıklarımı suskunluğumla devleştirmeyeceğim. Ne yapacağım peki? Benim kalbimi hiç düşünmeden kıran insanlardan en büyük intikamı alacağım; onları ya affedeceğim ya da unutacağım. Kalp bazen bir kelimeyle kırılır, bazen de bir hareketle. Bazı durumlar olur, beklentiler karşılanmaz, yine kırılır. Kalp kırıklığı değişkendir. Bazen bir tatlı sözle kırılan kalp onarılır, bazen yerle gök birleşse telafisi olmaz. Beyaz bir yalana göz yumabilirim, ama ihanete asla... İnsanoğlu nankördür bana göre, sevildikçe kendini vazgeçilmez sanır. Benim buna tahammülüm yok mesela... Zamanla artan sevgim, saygım hareketlerime yansıdıkça güzel bir şey yaptığımı düşünüyorum. Özverili davrandıkça ve kendimden taviz verdikçe ilişkilerime güzel bir yatırım yaptığımı sanıyorum, ama yanılıyorum. Aslında ben ilişkime en büyük kötülüğü yapmış oluyorum. Karşımdaki insana o benim için yeri doldurulamaz, sonsuz kredili bir insan olduğunu düşündürüyorum. Benim kalbim, benim karakterim doğrultusunda kırılabilir, benim tüm tabularım yıkılabilir bir durum karşısında ve ben herkesten de her yerden de gidebilirim arkama bakmadan. Kırgınlık çeşitli olabileceği gibi kıran insanlar da çeşitlidir. Merhametsiz olanlar kırdıkları insanların göz yaşlarına bakmaz, bilakis göz yaşlarından daha çok güç alır. Karşısındaki insan ondan vazgeçemeyecek, onunla mutsuz olmayı onsuz mutsuz olmaya tercih edecek sanır, ama yanılır. Kim mutsuz bir ilişki yürütebilir ki? Yalnızlığın mutsuzluğu, kalabalıktaki yalnızlıktan bin kat daha iyidir, ama merhametsizler bunu bilmez. Korkak olanlar kalp kırma eylemini yüz yüze yapmayanlardır bana göre, göz göze gelmeye korkarlar ama bir insanın hayatını darmadağın etmekten korkmazlar. Bir mesajla, bir telefon görüşmesiyle kusarlar bütün kinlerini, akıtırlar acı sözlerin zehrini karşılarındakine... Buluşmazlar çünkü onlar mesafeden güç bulurlar, ama yüz yüze olsalar iki kelimeyi bir araya getiremezler... Kendilerini acımasız oldukları için cesaretli hissederler belki, ama bilmezler ki onlar en büyük korkaklardır. Son olarak şevkatli gözükmeye çalışanlar vardır. Bu insanlar kalp kırarken ağızlarına geleni söylerler. Bütün bu can yakan cümlelerden sonra "ben seni düşünüyorum.", "ben seni hak etmiyorum." ve "ben senin iyiliğini düşünüyorum." benzeri cümleler kurarlar. Sanırlar ki onlar bu sihirli cümleyi sona eklediklerinde, ilk söyledikleri sözler unutulacak. Maalesef insanoğlu bu kadar balık hafızalı değildir ve tüm bu klişeleşmiş sözler insana acıdan başka bir şey kazandırmaz. Kırılan her insan kırmak ister. Bu doğanın kanunudur. Canı yandıysa can yakmak ister, bu acısını hafifletmez ama ona iyi gelir. Kendi insanlığını, kendi değerini, karşısındaki insanın ondan üstün olmadığını herkese kanıtlamak ister. Acınacak bir insan olmadığı kanıtlamak için en kötü silahı kullanır, karşı tarafın zaaflarını kullanır. Sinirle hareket edip kendi davranışlarını acısına göre şekillendirir, ama unuttuğu bir şey vardır. Bu yaptığı şey, aslında onun da hoşuna gitmeyen bir durumdur, kalbi kırıldı diye bu kadar değişen kendisi değilmiş gibi hareket eder. Bu gösterdiği davranış kısasa kısasçılıktan başka bir şey değildir. Kırılmak da kırmak da insana özgüdür, bununla savaşma yöntemi de. İnsanlar ya iyi olup ağırlığını ortaya asaletiyle koyar ya da kavgayla ve gürültüyle. Unutulmaması gereken her insanın hata yapabileceğini bilmektir ve seni yanılttılar diye bütün insanlığa güvenini kaybetmemek gerekir. Sonuçta dalı kırılan ağaç yüzünden tüm orman yakılmaz.