Daha Özgür Daha İsyankar

Sıradanlaşıyoruz. Herkes gibi oluyoruz. İçinde bulunduğumuz insan topluluklarının dayatmalarını kabul ediyoruz. İçimizdeki haykırışları neden bastırıyoruz? Neden çevremizdekilerin klişelerine karşı gelmiyoruz. Ben bunalmıştım artık. Bu gidişata nasıl dur diyebilirdim? İstemediğim şekilde davranmak bana fazla yorucu ve sıkıcı geliyordu. Hep aykırı davranmak istemişimdir. Aykırı derken kuralları olan insanlarımıza göre farklı davranmaktan bahsediyorum. Ah şu dayatmaları olan ve bu dayatmaların dışına çıktığınız zaman sizi etikliğin dışına çıkmakla suçlayan insanlarımız... Lisede okuduğum bir romanla sınırların dışına çıkabileceğimi fark ettim. J. D. Salinger'in tek ve eşsiz romanı "Çavdar Tarlasında Çocuklar". Hepimizin içinde tuttuğu, bastırdığı isyanın dışa vurumunu gördüm romanda. Meğer toplum dayatmalarına savaş açabilirmişiz. Biriyle tanıştığımız zaman memnun oldum demek zorunda değilmişiz. Bu kitap bana özgür olabileceğimi gösterdi. Aslında hepimiz istediğimiz gibi davranabilirmişiz. Bütün ihtiyacımız olan biraz cesaret, biraz isyanmış. Ergenlikten yetişkinliğe geçerken hepimiz biraz asiyizdir. Fakat yapmak istediğimiz gibi yapamayız birçok şeyi. Bacak bacak üstüne atıp oturamadığımız günler olmuştur. Bu kitap özgün bir anlatımla ilham kaynağı oldu bana. Sıkça argolara başvurması toplumun basit değerlerine karşı adeta bir başkaldırı niteliğinde. Salinger denen herif kitabındaki rahat tavırları ve farklı hitap şekilleriyle ondan herif diye bahsetme cüretini veriyor bana. Romandaki bunalımlı, isyankar gencin özgün dünyasında kendimi gördüm. İçimdeki sesin dışa vurumu gibiydi bu kitap. Okurken, bastırdığım duygular açığa çıkıyordu. Bizim gibi birinden hikayesini dinliyordum. Dünyaya birlikte küfredip birlikte dalga geçiyorduk. Dayatmalara, birlikte karşı duruyorduk ya da en azından isyanımızı dile getiriyorduk. Bir anlamda özgürlük savaşçılarıydık -komik ama hayal dünyamı rahatça dışa vurabilmemi sağladı bu kitap-. Özgürce kaçıyorduk insanlardan ve hiç umursamıyorduk. Bırakıp gitmek gelir bazen içimizden. Herkesi, her şeyi bırakıp gitmek. Bu yaşlarda neden kaçılır ki demeyin çünkü farklı sebeplerden de olsa hepimizin içinde farklı dönemlerde açığa çıkar kaçış isteklerimiz. Aslında hep vardır bu istek ama bazen karşı koymak çok daha zor gelir diğer zamanlara göre. Hep de bastırırız bu arzumuzu ama romandaki genç ilham vermeye devam ediyordu bana. Küçük yolculuklara sürükledi beni defalarca. Uzak kaldım zaman zaman herkesten, telefonumdan bile. Romandan elde ettiğim cesaret duygusu çok yardımcı oldu bunu yapmamda. Duygularımı daha yoğun yaşıyorum. Hislerim ağır basıyor bazen kararlarımda. İsyanımı dışarı çıkaran bu kitap bana farklı bir bakış açısı da kazandırdı. Bunun iyi olup olmadığından emin değilim çünkü artık ince ve kötü detaylar gözüme daha çok batıyor. Aslında birçoğumuzun rahatça görebileceği fakat kafasını çevirmeyi tercih ettiği ayrıntılar. Yurttaki odama, dolabıma, masama ve masamın ışığına kinimi kusuyorum. Onların hatalarını yüzlerine vuruyorum. Nefret değil bu, onları seviyorum. Sadece sinir bozucu detaylara sahipler. Loş ışık, gıcırdayan sandalye ve daha niceleri... Aynı insanlar gibiler. Olmak istedikleri gibi değiller. Odamdaki masamın eskiden dolap olmak istediğini düşünüyorum. Ne yazık ki ustası onu masa olarak şekillendirmiş. İnsanlar da böyle işte. Okumak istemedikleri okullarda okuyorlar, giymek istemedikleri kıyafetleri sırf moda olduğu için giyiyorlar. Asıl ilgi alanlarını terk ediyorlar. Samimiymiş gibi davranıyorlar, sevmedikleri halde seviyormuş gibi yapıyorlar. Sistemin istediği biçimde davranıyorlar ve sesleri de çıkmıyor tıpkı dolap olmak isteyen masam gibi. Hatta çoğu zaman kendi istedikleri için yaptıklarını sanıyorlar. İnsanları da seviyorum yine de. Onları fikirlerimle cezalandırsam da ya da kötülüklerine karşı isyanımı yüzlerine vursam da kopamıyorum onlardan. Salinger'in romanda dediği gibi "Sakın kimseye bir şey anlatmayın, herkesi özlemeye başlıyorsunuz sonra." (Salinger 200).