KALABALIK

! Her geçen gün, birçok insanı silip kenara iteriz. Bir daha hiçbir zaman görmeyeceğimiz, yakın arkadaş veya aşık olabileceğimiz insanları bir çırpıda silip atıveririz. Bu öylesine hızlı olur ki biz henüz aldığımız nefesi vermeden sokakta yanımızdan geçen adamın ters bakışı biz fark etmeden kıyafetlerimize siner. Anlık bir dalgınlıkta bir dostun elini omzumuzda hissederiz, bu tüylerimizi ürpertir. Bir şey söylemek için ağzımızı açtığımız saniyede bir aşk doğar ve cümlenin sonunda o aşk ölür. Bu anları, geçişleri Görsel'1'1'Chungking'Express düşünmek insana öyle bir acı verir ki arabacı ata kırbaç vurduğu anda Nietzsche nasıl ağladıysa öyle ağlamak gelir insanın içinden ve Nietzsche ata nasıl sarıldıysa öyle sarılmak isteriz yaşamımızdan gelip geçen insanların tümüne. Daha sonra, kendi küçük kalabalığımızın, tek tek sarılamadığımız her bir ferdinin peşinden koşmak isteriz. Nefesimiz kesilene, hiçbir şey düşünemeyene ve kendimizi unutana kadar koşmak isteriz. Ne yazık ki insan bunun imkansızlığının da, tehlikesinin de farkındadır . Tek bir hayat , takip edilecek tek bir yol ve izlenebilecek tek bir yabancı vardır. O, takip edilebilecek tek yabancı kişinin kendisinden başkası değildir. Yaşamımız süresince farkına varalım veya varmayalım sadece ve sadece kendimizi bulmanın peşindeyizdir fakat bu hiç kolay değildir, saptırılabilir ve bu sapmanın sonucunda benliğimizden olabiliriz. Kulağa ne kadar bencilce gelirse gelsin kendini bulma eylemi diğer bütün eylemlerimizi kapsar ve sanıldığı kadar bencilce değildir. Bütün eylemlerimiz, hatalarımız, doğrularımız kendini bulma amacına hizmet etmek zorundadır. Hong Kong Ekspresi filminin Numara 663'ünün aksine, vazgeçmeyi bildiğimiz sürece her biri amacına olağanüstü bir biçimde hizmet edecektir. Kurduğumuz ilişkiler de bu hizmete dahildir. Dostlarımızdan, sevgililerimizden ve ailemizden asla ayrılmak istemeyiz. Numara 663 de kendisini terk eden sevgilisinin hayaletine öylesine sadık bir tutsaktır ki kendini unutmuştur. Bunun sebebi sevgilisinde bir ben var etmiş olmasıdır. Diğer bütün insanlar da sevdiklerinde bir ben var eder. Yani aslında, vazgeçmek korktuğumuz ne annemiz, ne babamız, ne dostlarımız ne de dünyalar güzeli sevgilimizdir. Vazgeçmekten korktuğumuz şey bu insanlarda yarattığımız benliktir. Bu bir sanrıdır, yakınlarımız bir tür sihirli ayna gibi düşünülebilir. Yarı insan, yarı ayna bu kişiler bize görmek ve Görsel'1'2'Chungking'Express duymak istediğimiz bizi sunarlar. Bunun beraberinde korkunç ve neredeyse çaresiz bir körlük getirir. Aynada sonsuza kadar mutlu, kusursuz aşık ve ne fedakar kadın yalanlarından başka görecek bir şey kalmaz geriye. Peki Bu kuşatılmışlıkta çare nedir? Çözüm, aynaları çatlatacak çığlığı atmak ve koşmaya başlamaktadır. Bu hamle, çevremizdekileri de yansıtıcılığın esaretinden kurtaracak ve belki onların kendi koşuları için işaret fişeği olacaktır. Diğerlerindeki benliğimize duyduğumuz aşktan daha tehlikeli bir şey varsa o da bir ayna olduğumuza kendimizi inandırmamızdır. Kalabalıklar içinde biz de çok yüzlü bir ayna olmak durumundayızdır. Birçoğunun benine yuva olan bir ayna olmak fikri de oldukça çekicidir çünkü beraberinde kandırmaca bir sevgi getirir. Başkalarının kendine duyduğu aşkı, bize duyuluyormuş gibi yorumlarız. Bu, özden tamamen kopmaktır ve varoluşumuzu çürütür, anlamsızlaştırır. Toparlamak kolay olmaz ucuz bir ölümdür o andan sonra en Görsel'1'3'Chungking'Express çok kendimiz olduğumuz an, mezar taşımızda "Canım Annemiz", "Tanrı'nın Cennet'ini yeryüzünde istedi", "Biricik Oğlumuz" veya "İyi bir babaydı" yazar, benimizden geriye ancak bunlar kalmıştır, mermere oyulmuş ve içinde soluklanamayacağımız birkaç satır. Oysa insanın, insan olabilmesi için içinde soluklanabileceği bir ağaç kavuğu yeterlidir. Ata sarılmasının ardından, Nietzsche'nin iki gün boyunca bir divanda hareketsiz ve sessiz yattığı ve on yıl sürecek bir sessizlikten önce, son sözlerinin "Anne, ne aptalım!" olduğu söylenir. Nietzsche, atın gözlerinde kendinden başkasını görmemiştir. Her sabah uyandığımda, her birinin gözlerinin içine tek tek bakarak "Hayat, böyle Görsel'1'4'Chungking'Express bir şey değil, ne aptalım!" derim tanrıma, bütün tanrıları öldüren Nietzsche'ye ve küçük kalabalığıma. Bu yedi kelime benim bir ömür boyu sürecek sessizliğimdir çünkü ben kendimi ararken etrafımı kuşatan insanlara kapılmak istemiyorum. İşte, bunun için ardıma bakmadan koşabildiğimce koşacağım.