TUTKULARIMIZ BİZİ NEREYE GÖTÜRÜR?

Huraki Murakami'nin Koşmasaydım Yazamazdım adlı inceleme türündeki kitabı bana göre daha çok yazarın yaşam felsefesini anlatan bir kitaptı. Yazar kendi hayatından bahsederken yazdığı kitaplardan ya da mesleğinden değil, hayatında tutkuyla yaptığı şeyden, koşmaktan bahsetmiş. Adından da anlaşılacağı gibi aslında yazar bu mesleği yapabilmesini tutkuyla yaptığı bu spora bağlıyor. Her ne kadar "neden, nasıl" gibi sorularla da karşılaşsa bir bakıma tutkularımızın bizi asıl yapmamız gereken ve yapmak istediğimiz şeylere bağladığını anlatmaya çalışıyor bana göre. Konuya klişe olan bir sözle başlamak istiyorum. Her insanın tutkuları vardır. Yazarın tutkusu olan koşmak ve onu hayata ve mesleğine nasıl bağladığını anlatan bu kitap aslında okurken insanı kendi tutkularına yöneltiyor. Tutkular insan kişiliğine göre şekillenen şeylerdir. Kitap okumak, film izlemek, örgü örmek, koleksiyon yapmak, resim yapmak ya da müzik dinlemek... Örnekler tek tek çoğaltılabilir kolayca. Peki gerçekten de tutkularımız bizi hayata ya da mesleğimize bağlar mı? Tutkusu kitap okumak ve mesleği avukatlık olan bir insanı ele alırsak, tutkusunun, onu mesleğine ve hayatına nasıl bağladığını sorduğumuzda ne cevap alırız acaba? Kuşkusuz her insan gibi bu avukat da kitap okumanın ya da asıl anlamıyla tutkusunun onu hayata bağladığını ve ona yaşama zevki verdiğini söyleyebilir. Fakat benim görüşüme göre " tutkularımız bizi yapmamız gereken şeylere bağlar mı?" sorusu aslında açık bir kapı gibi. O kapıdan içeri girip istediğinizi koyabilirsiniz o odaya. Bu açık kapının anlamı aslında tartışılabilir bir konu olması, tutkularımızın bize keyif verdiği kesinliğinin aksine. Avukatın kitap okuma tutkusu belki de onun çözmesi gereken bir davayı araştırmasına engel olabilir ya da tam aksine kitap okuma tutkusu onda davasını araştırma isteği ve azmi uyandırabilir. Benim düşünceme göre bu olay tutkudan tutkuya değişen bir kavram değil fakat her şeyde olabileceği gibi bu konuda da istisnalar olabilir elbet. Mesela mesleğini ya da daha geniş anlamıyla yapması gereken şeyi tutkuya çeviren bir insan bu zıtlığı ortadan kaldırabilir. Yazarın ve her insanın olduğu gibi benim de tutkularım var elbet. Film izlemek, dekorasyon yapmak ya da hayal kurmak bunlardan birkaçı sadece. Yazarın sağlıklı olmasına yardım etmesi dışında koşmak hakkındaki yorumları beni çok etkiledi. Film izlerken başka insanların hayatlarını görmek, onların mutluluklarını paylaşmak, acılarını hissetmek ya da yürüdükleri sokaklarda yürümek benim tutkum. Bir duvarın rengini düşünmek, o duvara ya da o odaya hangi mobilyaların yakışacağına karar vermek, ruhu olmayan bir sehpaya ruh katabilmek benim tutkum. Gideceğim şehirleri hayal etmek, yaşayabileceğim mutluluklara şimdiden gülümseyebilmek, sevdiğim insanlarla geçirebileceğim ve onları biraz da olsa gülümsetebileceğim zamanları hayal etmek benim tutkum. Bunlar buraya yazabildiğim sınırlı tutkular sadece. Yazarın tam üzerine bastığı gibi bu tutkular bana yaşama zevki veriyor, hayata gülümseyebilmem için sebep ve yaşanan olumsuzluklardan sonra umudumun olabileceği küçük kıvılcımlar veriyor. Peki bunlar benim yapmam gereken şeyleri etkiliyor mu? En basit ve kısa cevabıyla, evet etkiliyorlar. Bir öğrencinin yapması gereken şeyler nelerdir? Ödev yapmak, ders çalışmak... Bana yaşama zevki veren tutkularım, film izlemek, hayal kurmak, benim ödev yapmamı engelliyorsa ben zaten ne yapacağım ödevden keyif alır ya da bir şey öğrenirim ne de çalıştığım dersten. Yazarın bana düşündürdüğü ve aslında benim de bu kitabı okuduktan sonra fark ettiğim düşünce ise; insanlar artık öyle bir noktaya geldiler ki yapmak zorunda oldukları şeylere odaklanmış durumdalar sadece. Bu zorunlulukları yerine getirebilmek için ise tutkularından, yani yaşama zevklerinden vazgeçiyorlar. Onlara söylenmesi gereken şey ise; varsın bir ödevi de teslim etmeyelim. Ben uzanıp hayal kuracağım...