YILDIZLARDAN DÜŞMEK

Hayallere dalmak ne kadar da toz pembe geliyor kulağa. Öyle büyülü öyle masum görünen bir kelime ki daha dudakarınızdan dökülürken sarmalıyor sihri sizi. Kiminin içini ısıtan bir bakış, kimisi için yüzünde minik bir tebessüm uyandıran günlerin fikri... Dünyanın bir ucunda hiç bulunmadığınız bir şehirde maceraların peşine düştüğünüz anlar ya da tüm işlerden güçlerden kurtulup kendinize izin verdiğiniz dakikalar... Olabildiğince masum ve alabildiğine umut dolu. Karanlığa atılan adım tam da burada başlıyor işte. Sizi en sakin sessiz gecede, en beklenmedik anınızda içine çeker hayalleriniz. Siz hayallerin size sunduğu güzel ihtimallere aldanırken kalbinizi saran o heyecan bedeninizi ele geçirmeye başlar. Hayalleriniz sizi öyle güzel dünyalara sürükler ki ayaklarınız yerden kesilsin istersiniz. Havada süzülmeye başlar, hatta iyice küçülür ve belki de yok olursunuz. Bir bakmışsınız yarım kalan işiniz önünüzde size kaçamak bakışlar gönderiyor. Aradan dakikalar akıp kaybolmuş ve siz oracıkta, gözleriniz boşluğa dalmış, öylece kalmışsınız. Çok üşüdüğünüz bir anda bir fincan sıcak çayı alıp avuçlarınızın arasına, pencerenin pervazına başınızı yaslayıp camdan dışarı izlediğiniz bir kış gecesi... Dışarıdaki soğuk havaya inat yürüyen insanlar görüyorsunuz. Aralarından bazıları işlerine koşturan insanlar, belki işten çıkmış ailesinin yanına gidiyor. Birkaç tanesiyse anlaşılmayan bir sebepten yaşamaya ara vermiş; sizin onları izlerken dalmak üzere olduğunuz hayal aleminde, bir gezintinin tam ortasındalar. Ardından onlardan birinin elindeki kitaba takılır gözünüz, bir müddet de o kitabı düşünürsünüz. Adımlarını hızlandıran kadın acaba üşümüş ve bir an önce evine varmak için mi çabalıyor? Yoksa bu karanlık havada evinde onu bekleyen çocuğu için mi endişelenmiş? Sokak lambasının sarı loş ışığında parıldayan tüyleriyle böbürlenircesine adımlar atan bir kedi görünüyor. Yukarıda yıldızlar o kadar parlak ki... Bir tablodaki farklı fırça darbeleri gibi birleşmeye başlar soğuk kış gecesinin sizin için özenle seçtiği ipuçları. Düşünceleriniz birbirini kovalarken kendinizi bambaşka bir dünyanın içinde bulursunuz. Ruh halinizin en önemli şahidi olarak kendini gösterecek olan yüzlerce, binlerce fırça darbesiyle bezenmiş tablonuz artık hazırdır. Hayalleri tuğla tuğla inşa etmesi midir insanı çeken, yoksa sonunda yarattığı şaheseri parlayan gözlerle izlemesi midir anlaşılmaz, herkes için bir başka nedeni var muhakkak. Tıpkı herkesin vurduğu fırça darbelerinin, yarattığı tablonun farklı olması gibi hayal kurmayı sevdiren neden de başkadır herkes için. Oysa iten, kaçıran, uzaklaştıran tek bir sebep var. Neyin korkutup ittiğini ise o an gelip o sebeple yüz yüze gelene kadar kimse bilemiyor, ne yazık. Bazı şanslı insanlar hiçbir zaman o sebebin gözlerinin içine bakmak zorunda kalmıyorken bazıları henüz kelebek bile olamamışken karşılaşabiliyor. Hayal kurmak denilen bu meselenin bir de tuhaf yanı var üstelik, karşılaştığın korkunç manzaraya rağmen yeni manzara resimleri yapmak ister insan. Tüm uyuşturucu maddelerden daha güçlü olabilir ve siz onun gerçek yüzünü gördükten sonra canınızı yakacağını bile bile hayal kurmaya devam edersiniz. Yaptığınız her yeni tablonun birgün yırtılabileceğini, umut bağladığınız her parlak yıldızın birgün gökyüzünden kayabileceğini bile bile... Siz karşılaşmadan hayal kurmanın acı yanıyla, uyarmak isterim naçizane deneyimimle sizi. Bilirsiniz, "her şeyin bir sınırı olmalı" denir ya hep. Hayal kurmanın da sınırları olmalı. Kendini gerektiğinde durdurmayı öğrenmeli insan. Bir akşam vakti, pencereden dışarıyı izlerken ve sokaktan geçenlere dalmışken oradan geri dönmesi gerektiğini hatırlatmalı kendine. Yıldızlara bakarken sonsuzlukta kaybolmaya başladığında o yıldızlardan kendi gezegenine mutlaka dönmesi gerekeceğini unutmamalı. Çünkü her ne kadar sevsek de hayal kurmayı, o yıldızlarda değil burada yeryüzünde akıyor hayatımızın hakiki kısmı. Yıldızlara çıkmak en az güzel olduğu kadar tehlikeli ve yıldızlardan düşmek hiç tahmin etmediğiniz kadar acı verici olabilir.