GÖRMESELERDİ HİÇ PAPATYA GÜL, GÜL PAPATYA OLURDU

Oldum olası bilim kurgu ve fantastik filmlerin bendeki yeri bambaşka olmuştur. Çocukken süper kahraman çizgi filmleri izleyerek başlayan içimdeki bu tutku asla son bulmadı. Büyüdükçe gerçeklerin farkına varıp uzaklaşmam gerekirken onlardan; gerçekliğimizin sınırlarını, hayal gücümüzü zorlayan ve bu sınırları aşan o filmlerin daha da meraklısı oldum. Her fırsatta kendimi beyaz perdenin karşısında bir bilim kurgu izlerken buluveriyorum. Yine günlerden birinde The Space Between Us filminin afişini gördüm, yemyeşil bir tarla ve ortasında yalnız bir astronot ve batan bir güneş. Dünyasından uzak kalmış yapayalnız bir astronot gibi görünüyordu, neresiydi ki ora acaba? Afişten belli olan ve bende merak uyandıran kesin bir şey vardı. Ya o astronot Dünya'dan değildi ve orası Dünya idi ya da astronot Dünyalı idi ancak orası bambaşka bir gezegen belki de bambaşka bir galaksiydi. Dayanamadım ve yine ilk seansa biletimi aldım. Eduardo Jerez, The Space Between Us(Bu Dünyanın Dışında), STX Entertainment, 3 Feb 2017, stxmovies. com/thespacebetweenus/. Işıklar söndü, mısır sesleri arasında ilk sahnenin ışıkları vurdu beyaz perdeye. Mars'a gidiyoruz. Bambaşka bir bilim kurguydu bu. Sadece uzayın, farklı galaksilerin ve yıldızların şöleniyle büyüleyen değil bütün bunların yanında sizin uzayınız yani ucu bucağı belli olmayan zihninizin keşfetmediğiniz yerlerini keşfettiriyordu size. Bilmediklerinizi öğretiyor, bilip hatırlamadıklarınızı hatırlatıyor, hatırlayıp değerini bilmediklerinizin değerini gösteriyordu size. Gelin hikayeden kısacık ama kısacık bir kesit vereyim size. Nathaniel Dünya'da doğup büyüyor ve çocukluğundan beri hayali Mars'a gitmek, tam tersine Gardner, annesi Mars'a giderken doğup, Mars'ta büyüyor ve en büyük hayali ise Dünya'ya geri dönebilmek, Dünya'yı görebilmek bir kere de olsa. Görüyorsunuz hep aynı çıkmazda buluyoruz kendimizi; sahip olmadığını istemek! Gardner'ın, Dünya'ya ayak bastığı an bizim için sıradanlaşmış güneşin ışığına, yağmurun yağışına, kelebeğin kanat çırpışına verdiği akıl almaz tepki ve sevinci aklıma yine o soruyu getirdi: Sahip olduklarımızın değerini ne kadar biliyoruz? Elimizden alınınca anlarız; Bir hücreye tıkılınca biliriz güneş ışığının değerini, Betonda yatınca ararsın yatağını, Ayağımız burkulunca anlarız yürümenin özgürlüğünü... Peki bu yetinememek mi yoksa merak mı? Kırmızı parıl parıl parıldayan oyuncak araba mı yoksa daha sıradan görünen gri oyuncak araba mı? Ayağındakiler mi yoksa Kaan'ın ayağındaki ışıklı spor ayakkabılar mı? Işıklı ayakkabılar, ya sonra, patenli ayakkabılar, ya sonra? Hayır hayır merak değil bu, bu yetinememek. Peki ya meraksa bu? Gardner'ınki merak peki seninki nedir? Burada hikaye bitiyor işte, dön kendi dünyana. Merak değil seninki dostum, sen yetinmeyenlerin dünyasındansın. Sen artık daha iyisini değil daha güzelini değil, daha pahalısını daha gösterişlisini istiyorsun. Çünkü senin atmosferini hiç almadılar elinden, temiz havanı masmavi gökyüzünü, çiçeğini baharını hiç almadılar elinden. Halbuki umarsızca ezip geçtiğin o papatya bile o kadar muhteşem ki o kadar eşsiz ki! Unutma her şey değerli bu dünyada. Papatya görmeselerdi hiç, herkes birbirine gül verirken, kimsenin bilmediği bir diyardan çıkagelseydi papatya, işte o zaman papatya gül, gül de papatya olurdu. Ama şimdi söyle bana gül mü daha güzel papatya mı? Hepsi güzel değil mi? Biri diğerini hiçe saymaya değer mi? Değmez dostum. Sahip olduklarının değerini bil. Bil bilmesine, yenisine sahip ol da olmasına, ama unutma yeni olmayanları, çünkü onlar da çok değerli, emin ol sahip olamadığında yine anlarsın değerlerini, yine sahip olmak istersin ona. Böyle bir filmdi işte, seviyorum böyle filmleri, unuttuklarımızı hatırlatanları. Bizlere evreni gezdirirken, yeni diyarlar gösterirken, insan olduğumuzu unutturmayanları. Şevki Gavrem Kulkuloğlu