İÇİMİZDEKİ GÜÇ

Halide Edip Adıvar'ın kitaplarından olan Vurun Kahpeye Aliye adındaki İstanbullu genç bir öğretmenin, Anadolu topraklarında yaşadığı içler acısı bir durumu anlatır. Romanı okuduğum zaman aşkla karışık olan vatan sevgisini ve inanılan doğrular uğruna gösterilen çabanın ne kadar önemli olduğunu anladım. Kimsenin gitmek istemediği Anadolu topraklarında topraklarını toprak, evlerini evi benimseyeceğini ve oradaki çocuklar için bir ana bir ışık olacağını belirten Aliye bu amacına ulaşmak için korkusuzca her zorluğun üstesinden gelmiş ve bir güneş gibi doğmuştur Anadolu topraklarında. Her ne olursa olsun kendimize olan güven, inançla karşılaştığımız bütün zorulukların üstesinden harcadığımız çabalar sonunda gelebileceğimizi çok iyi anlatan eşsiz bir roman. Hayat, o kadar acımasızdır ki uğruna savaştığımız isteklerimizi bize verememek için önümüze büyük engeller çıkarır. Düşüncemizin, inançlarımızın benimsenmediği dışlanma duygusunu hissettiğimiz ortamlarda bulunabiliriz. Karşılaştığımız zorluklarda sığındığımız en güvenilir limandır kenimize olan güvenimiz ve cesaretimiz. Güven ve inanç duyguylarını barındırmayan insanın hayattan aldığı haz anlık mutluluğuyla kısıtlıdır. Uğruna savaştığımız mücadele verdiğimiz en ufak bir şey bile aslında hayatımızın temeline kök salmaktadır. Peki, ya bu güven, inanç, cesaret gibi hayatımızın temelini oluşturan yapıların başında ne gelir? Şüphesiz ki; umut! Umutsuz bir insan içinde barındırdığı cesareti, inancı ve hayata dair olan hadeflerini açığa çıkaramaz. Umuttur içimizdeki devasa dürtü. Anadolu topraklarına giden Aliye içinde beslediği hedeflerini geliştirme umudu olmasaydı gelebilir miydi onca zorluğun üstesinden? Kesinlikle hayır. İnsanoğlu bazen amaçlarına ulaşmadan önce hayatın acımasızlıklarıyla dolu okyanusun ortasında bulur kendini. Her YAYCILI2 saniye acımasız dalgalara doğru kulaç atması ve umuduna dört eller sarılması gerekir çünkü umuttur oksijensiz kaldığımızı hissettiğimiz an bize nefes olan. Hayatımızın ışığına olan yolculuktur umut. Hayata gözlerimizi açtığımız anda başlar sıkıntılarımız. Kim inkar edebilir ki sıkıntısız bir hayatının olduğunu? Doğumdan ölüme kadar akan hayat pınarında umudumuzdur karşılaştığımız sıkıntıların üstesinden gelmek için kullandığımız silah. Her ne yaşarsak yaşayalım sıkı sıkıya bağlıysak umudumuza tüm dertlerimiz yok oluverir umudun parıltısıyla. Bazı insanlarını pusulası umutsuzluğa doğrudur. Tek doğru karşılaştığı engeller hayatının gerçeği olması ve bunları aşmak için herhangi bir çaba sarf etmemeleridir. Bir kere geliyoruz bu eşsiz güzel dünyaya karşılaştığımız zoruluklardır her anımızın değerli olmasını sağlayan. İstediğimiz her şeyi çok kolay elde etseydik hayatımız çok mu güzel olurdu? Doğduğumuz anda çabanın ne demek olduğunu anlamadık mı? Nefes almak için çırpınan küçücük kalbimiz, annemizden ayrıldığımız o an. Bunların hepsi aslında çabalamanın, umudun ne kadar da önemli olduğunu gösteriverdi bu güzel hayata gözlerimizi açtığımızda... Masallarda anlatılan hayatın tozpembe kokusunu ciğerlerimize çektiğimiz anda hayatın sert tokatıyla karşılaşırız. Çok istediğimiz, uğruna gecemizi gündüzümüzü verdiğimiz amaçlarımız gerçekleşmediği zaman içimizdeki umut filizlerinin köklerini kurutmamalıyız. Her son yeni bir başlangıçtır. Huzurun, sevincin, mutluluğun bir yerlerde bizi beklediğinin habercisidir umut. Umudunu kaybeden bir insanın kalbini ne tekrardan öylesine etkili attırabilir ki? Kim güldürebilir gözlerini tekrardan öylesine parlak? Şüphesiz ki; içinde büyüttüğü umut filizinden başka kimse onu hayata öylesine sıkı bağlanmasını sağlayamaz. Bütün bunlar değil midir umudu böylesine esrarengiz yapan? Acımasız hayat! Ölüme beş dakika kalan bu hayat yolcuğumuzda neden bağdaş kuruyoruz ölüme? Her saniyemizin değerini bilmeli içimizdeki umut ışığını söndürmemeliyiz. Unutmamalıyız ki umutsuz bir hayat karşılaştığımız her zorluğu benimsememize neden olur. Uyanacağın yeni bir güne, seni kavrayan eşsiz gökyüzüne sahipsen hala yaşamaya dair bir umudun var demektir. Umudunla hayatını daha da güzelleştir.