YARDIM ÇIĞLIĞI

Hayatım boyunca nerede ne laf edeceğini bilen, gerektiği müddetçe lafını sakınmayan ve de karşılaştığı her olayda mutlaka edecek altı dolu bir lafı olan bir insan oldum ve belki de en çok bu özelliğimle gurur duydum. Fakat benim de kelimelerim tükendi artık. Öyle bir raddeye geldi ki her şey, diyecek hiçbir şeyim kalmadı adeta... İnanın bu yazıya nasıl başlamalıyım, ne demeliyim bilmiyorum. Toparlayamıyorum kelimelerimi ağzımda. Kafamda yankılanan onca ses, onca çığlık var ki... Onlarca da duygu... Kaygı, hüzün, sinir, bıkkınlık... Hangi birini sıralayayım? Ülkenin geldiği durumdan mı bahsedeyim, insanlığın dönüştüğü canavardan mı? "İnsan" adı altında nefes alıp veren birtakım canlılardan ne kadar tiksindiğimi mi yazayım, 20 yaşında bir genç kız olarak sokakta arkamdaki gölgeleri takip etmeden yürüyememenin bana verdiği gerginliği mi? En iyisi öncelikle beni bu hale getiren olaydan ve bu olay kelimelerimi, cümlelerimi bile darmadağın etmişken tekrar konuşabilmemi sağlayan kitaptan, Ali Lidar'ın Alengirli Şiirler'inden bahsedeyim. Kitabı okuyalı bir süre oldu aslında, bu ikinci okuyuşum. Ve yine aynı dizelere takıldı gözüm. "Herkesin herkesten kaçmak istediği / Herkesin her şeyi unutmak istediği / Herkesin hiçbir şeye tahammül edemediği..." (Lidar, 69) diyerek tanımlıyordu yaşadığımız dünyayı Lidar. İlk okuduğumda daha pozitif bakmıştım, pek hak verememiştim kendisine. Fakat şu an çok iyi anlıyorum ne demek istediğini. Uzaklaşıyoruz, tiksiniyoruz birbirimizden. Hem çok haksız hem çok haklıyız üstelik... Öyle bir noktaya ulaştı ki insanlık, nasıl tiksinmeyelim? Nasıl korkmayalım, uzaklaşmayalım birbirimizden insan kendinden bile bir yerden sonra soğuyabiliyorken? Üstelik şu dizeler yaşadığım ve hiç de hatırlamak istemediğim, üzerini örtmeye çalıştığım bir anımı tekrar su yüzüne çıkarttı ve bu sefer susmama kararı aldım. Yanlış hatırlamıyorsam yaklaşık bir yıl olacak aslında anımsamak bile istemediğim o olayı yaşadığımdan beri. Dedemler kuruluşundan itibaren orada arsa sahipleri oldukları için Ankara'nın bu sıralar pek de gelişmiş bir vatandaş kitlesine sahip olmayan bir semtinde yaşıyorlar. Dolayısıyla annem ve babam evlendiklerinde de yine oradan bir ev almayı uygun görmüşler, o semtin ferahının gittikçe düşeceğini tahmin edemeden. Ben de genç bir kız olana kadar orada yaşadım, ancak birkaç sene önce taşınabildik oradan. İstediğim gibi giyinemediğim, sokakta yalnız yürüyemediğim bir semte dönüşmüştü doğup büyüdüğüm yer çünkü. Fakat geçen sene bu zamanlar eski evimizde kalan eşyalara ihtiyacım oldu, geri gittim o semte. Tek başıma... Başıma bir iş gelmedi, yanlış bir şey yaşamadım da görmedim de. Fakat öyle şeyler duydum ki elim ayağım düğümlendi, boğazım tıkandı bir anda... Biri 40 biri de ancak 30 yaşlarında iki "adam" kendi aralarında konuşuyorlardı az ötemde. Ben ise babamın beni almasını bekliyordum eski evimizin önünde. Dinlemesem de duyuyordum dediklerini. Birkaç ay önce başka bir mahallede gerçekleşen bir tecavüz olayından bahsediyorlardı. Daha yaşlı olan olayı anlattı önce, bir süre sessizlik oldu. Sonra diğerinin ağzından öyle bir cümle çıktı ki kan beynime sıçramakla kalmadı, darmadağın etti! Kelimesi kelimesine hatırlıyorum o insan sıfatını yakıştıramadığım varlığın ağzından çıkan cümleyi. Döndü ve oldukça soğukkanlı bir şekilde "Kesin açık falan giyinmiştir, bir şeyler yapmıştır." dedi. Dondum kaldım. İnsanlığa olan inancım zedelenmenin de ötesinde paramparça olmuştu artık. Üstelik içinde olmam gereken duyguya bile karar veremiyordum o an. Sinirlenmeli miydim, korkup uzaklaşmalı mı? Ben içimde fırtınalar koparken susmayı seçtim. Empati, anlayış ve vicdan yoksunu bir topluma doğru emin adımlarla nasıl da yürüdüğümüzü gördüm. Gördüm, duydum, hissettim ama konuşamadım. Hala daha toparlayamıyorum cümlelerimi. Ama Lidar'ın kaleme aldığı şu satırların çok güzel bir şekilde özetlediğini düşünüyorum her şeyi: "Kanayan ve kanadığını fark etmeyen bir atın / Tökezleyişini başka başka şeylere / Yorması gibi her şey için çok geç olana değin / Beraber delireceğiz, başka türlüsü ne mümkün." (Lidar, 65) Olay şu ki çok yaralı insanlık. Her gün daha şiddetli kanıyoruz ve farkında değiliz ne kadar kırmızı olduğumuzun... Ben gölgeleri takip etmekten yoruldum artık sokaklarda, insanlardan korkmaktan, kaçmaktan usandım. Neden yapıyoruz bunu kendimize, birbirimize? Nasıl geldik biz bu duruma? Kim açtı o ilk yarayı, kim izin verdi bu kadar kan kaybetmemize? Peki şimdi ne yapacağız? Asıl soru bu olmalı bence. Oluk oluk kanayarak can mı verecek insanlık yoksa aklımızı başımıza toplayıp yaralarımızı saracak mıyız? Susmayalım artık, oturup acı çekmeyelim, kanatmayalım insanlığı. Nefeslerimizi yine onurumuzla, huzurumuzla alalım, el ele verelim ve kimse yaşamaktan korkmasın. Daha fazla vaktimiz kalmadı. Bu bir yardım çığlığıdır... Dikkat edin insanlık, ölüyoruz!