Denemedim Demeyeceğim

Seyrettiğim birçok film içinde konusu, anlatımı ya da mesajıyla beni en çok etkileyen filmlerden biri olmamasına rağmen; bilgisayarın başına oturduğumda bu film hakkında yazmak istediğimi fark ettim. Deniz ile olan ilişkim hep kıyıdan güvenli bir mesafe içinde, suların, karanlığının altında neler olduğunu düşünmeden gidip gelmekten ibaret olmuştur. Bilinmeyenin, görünmeyenin zihnimde yarattığı korku beni açıklara doğru yüzmekten veya dalarak derinlikleri keşfetmekten alıkoymuştur. Bu nedenle, Nancy karakteri gibi ekstrem sporları seven, cesaretle doğanın içinde yol alan bireyler beni hep etkilemiştir. Olabilecek talihsizlikleri ya da karşılarına çıkabilecek tehlikeleri düşünmeden hareket etmek ve böylece hayatı kendilerine sınır koymadan yaşamak hep özendiğim ama yapabileceğimi düşünmediğim davranış biçimlerindendir. Kendimden yola çıkarsam, endişelerimle kendime koyduğum bu engeller acaba nereden kaynaklanıyor? Geçmişte yaşanmış olaylar mı? Ortak bilinçle genlerde taşınan eski korkular mı? Okuduklarımın, gördüğüm filmlerin, haberlerin etkisi mi? Yoksa daha garantici ve risksiz tarafta olmak isteği ve alışkanlığı mı? Nedeni ne olursa olsun, bu düşünce ve kaygıların aslında her bireyde farklı miktarlarda var olduğunu düşünüyorum. Ama bazı bireyler korkularının üstüne gitmeyi, kendilerine zor hedefler koyarak bu hedeflere ulaşmayı ve sınırlarını aşmayı başarıyorlar. Bunu kişisel bir seçim olarak görüyorum. Bazılarımızsa konfor alanlarımızdan çıkmadan, bilinmeyeni deneyimlemeden yaşamayı seçiyoruz. Kendimize cesaretimizi sınayacak psikolojik veya fiziksel hedefler koymayı seçmiyoruz. Nancy severek yaptığı spor sırasında doğanın en korkulan canlılarından biriyle karşı karşıya geliyor. O karşılaşma sonrasında hayatını kurtarmak için tüm bilgi ve geçmiş deneyimlerini kullanarak mücadeleye giriyor. Böyle bir durumda hayatımızın değeri hepimizi benzer bir cesaret ve azimle doldururdu diye düşünüyorum. Ama böylesi bir deneyimden sonra tekrar aynı bilinmeyene atılmak konusunda çekimser olurdum. Nancy fimin sonunda tekrar sörf yapmaya devam ediyor. Peki, bu nasıl bir cesaret? Ama bu soruyu sorarken bile kendimi kısıtladığımı fark ediyorum. Olmuş olayların veya olasılıkların beni engellemesini baştan kabulleniyorum. Alacağım kararlar öncesi hep olumsuz sonuçları düşünüyorum veya baştan vazgeçiyorum. Bunlar, korkuları besleyen, kişiyi çekimserleştiren bir düşünce biçimleri. Baştan "Dur!" diyor. Genelde seçimlerimi endişelerimin belirlemesine izin veriyorum. Bir yerlerde endişenin hayal gücünün çok yanlış bir kullanımı olduğunu okumuştum. Ben kendi adıma hayatı özgürce yaşamak, tüm yönleriyle deneyimlemek istiyorum. Öncelikle yapmam gereken; içimden gelen "Sakın gitme, yapma, dur!" diyen sesi duymak ve de onu sorgulamak. Neden korkuyorum, çekiniyorum bunu anlamak. Eğer kaygılarımın temeli belirsiz ise kaygılarımın üstüne gitmek. Koşulsuz risk almaktan bahsetmiyorum. Ama "hesaplanmış risk" denilen, artı ve eksi yanları ölçülmüş bir riskten bahsediyorum. Bu şekilde düşünmek başlı başına bir çaba gerektiriyor. Eski düşüncelerimin tuzağına düşmeden, yeni "cesur beni" gerçekleştirecek seçimlere yönelmek istiyorum. Bu kolay olmayacak. Ancak, kendimi geliştirmek, sınırlarımı genişletmek istiyorsam bunu çekimser kalarak yapamam. Hayat sonsuz olasılıklara dolu. Seçimlerimiz hayatımızı belirliyor. Örnek aldığımız tüm bireyler bir şekilde kendilerini aşmış, dayatılanı kabul etmemiş ve karanlığa doğru o cesur adımı atmış bireyler. Onların da elbette endişeleri ve korkuları vardı. Ama bunu yenip, cesaretle yola koyulup hedeflerine ulaştılar. Bunu kendime borçluyum. Kendimi tam olarak gerçekleştirmek için sınırlarımı aşmalı ve daha yüksek hedefler koymalıyım. Belki ben hiçbir zaman sörf yapıp, tek başıma okyanusu geçmeyeceğim. Ama kendi dünyamda temelsiz korkularımı geride bırakıp en azından bir kez denemeye çalışacağım. Küçük adımlarla başlayacak ama o karanlık suya gireceğim. Açıklara kadar yüzmesem de en azından "Ayağımı suya sokmuştum." diyeceğim.