IŞILTIDAN FAZLASI

Neden mi yıldızlar her zaman yerlerinde dururlar? Ne kaçacak sebepleri ne de gidecek yerleri vardır da ondan. Belki de kendine en yakın yıldıza kilometrelerce uzak, belki de insanlar tarafından gözle görebilecek kadar yakınlardır aslında. Geceleri gökyüzüne baktığımızda aynı yerlerinde karşılarlar bizleri. Yalnızlıklarına rağmen ışık saçarlar etraflarına, hatta sadece etraflarına değil başka gezegenlere, bilinmeyen taraflara. Kendimi bu yıldızlar kadar yalnız hissettiğim olur bazen, kaldırırım başımı, bakarım gökyüzüne odamın penceresinden. Gözümün gecenin karanlığına alışmasından mıdır bilinmez ama gözümü kamaştırır yıldızların parıltısı. Bir yıldızdan ötekine gözümü gezdiririm, hele bir de gözlüğümü takmamışsam, ışıltı iyice dağılır gözümde, birbirine girer ışıltılar. Zihnimdeki düşüncelerin kapısını aralar bu görüntü, saniyeler, dakikalar belki de saatler birbirini kovalar ben gökyüzünü izlerken. Kendi kendime düşünürüm, gece midir yıldızları güzel yapan, yoksa gece olmasa da olur muydu bizim için yıldızlar? Yalnızlığımın içindeki aydınlığı ararım belki de bu soruyla. İçimdeki karanlığı aydınlatan yıldızı bulmayı çalışırım gökyüzündeki yıldızlarda. Yıldızların isimlerini de pek bilmem aslında, ayırt edemem birini ötekinden. Bana en yakın olan yıldızı severim hep. Yaşamımda da böyleyimdir biraz da bana yakın olanı daha çok severim. Durup dururken yıldızlar da nerden aklına geldi diyeceksiniz, sadece isminden dolayı benim için ötekilerden ayrılan bir kitapla karşılaştım raflarda, "Yıldızlara Bakıyor Bazılarımız". Kitabın içeriğinden ziyade adı ilgimi çekti, yıldızların benim için ifade ettiği anlamdan dolayı. Ben de bu büyüyü bozmadan size yıldızların benim için olan anlamından bahsetmek istiyorum. Her geçirdiğimiz kötü günün arkasından güzel günlerin geleceğini söyler büyüklerimiz. Gündüz izler geceyi, gecenin karanlığına son verir güneş, bazense geceyi tamamen aydınlatacak gücü olmaz yıldızların. Bazen yolunu kaybedenler için pusula görevi görür, bazense gökyüzünü seyredenler için dilek şansı tanır yıldızlar. Yatağımda uzanmış olan benim için ise yalnızlık şarkısının sesini yükseltir kulağımda çalan. Karanlığa son verir güneş, ancak her yıldız güneş kadar güçlü değildir. Bazense başka bir yıldız aslında güneşten daha güçlüdür ama yaşadığımız gezegenin yıldızı değildir, uzaktır. Şüphesiz ki dünya için en önemli yıldız güneştir. Peki, benim dünyamın yıldızı nedir diye sorarım bazen. Her duygu içimdeki karanlığa bir ışıltı saçar ama yalnızlık içimdeki geceyi gündüze çevirecek kadar güçlü olan tek duygudur diyebilirim. Kitabı okurken de bu yalnızlık duygusunu hissediyorum. Kitapla yalnız kaldığımda ortaya çıkan bu duygu, öykülerin yalnızlık temasını işlemesiyle daha da içimde hissedilir hale geliyor. Yalnızlık ışık saçan en büyük yıldızım oluveriyor. Kendimi dinleme fırsatını veriyor bana, benim için bu kadar değerli olan yalnızlığın başkası için aynı anlamı ifade etmiyor olması da burkuyor biraz içimi. Güneş bilebilir mi diyorum dünya için böyle bir anlam ifade ettiğini, dünyadaki insanları bile aynı şekilde ısıtmayan güneşi düşüyorum sonra, milyonlarca bireyle, farklı yaşanmışlıklarla, farklı farkındalıklarla özleştiriyorum bunları kendi içimde. Herkesin farklı bir yıldızı olduğunu, benim yıldızımın herkes için aynı anlamı ifade edemeyeceğini kabulleniyorum sonunda. Binlerce ışık yılı uzakta olsalar bile yıldızların benim için ne kadar değerli olduğundan bahsettim. Yeri geldiğinde etrafımdaki huzursuzluktan kaçış, başka bir yol arayış, hatta yeni bir başlangıç olabilir yıldızlar. Hep karanlığa bakıp, çamura saplanmaktansa; başımı kaldırıp kendime bir yıldız bulmalıyım diye başlamıştı bu serüven. Kendi yıldızımı yalnızlığın bana verdiği güçte buldum, yalnızlığı da gecenin saklanan ışıltılarında. Tabii ki herkes için aynı durum geçerli diyemem, ne de olsa kimileri önüne dahi bakmazken, yıldızlara bakıyor bazılarımız. Berke Eren