Ait olmak İçin Önce Cesaret

En büyük mücadelesi ait olmak olmuş Ahmed Arif'in, dünyaya, Anadolu'ya, arkadaşlarına, satırlarına yani "Ahmed Arif"i "Ahmed Arif" yapan ne varsa onlara ait olmak. Zaten asıl anlamamız gereken de bu değil mi? Hayatta olduğumuzu iddia edebilmek, yaşıyor olduğumuzu kanıtlamak için kendimizi insan olarak tanımlayabilmek için iyeliklerimiz kadar aitliklerimizden destek alırız. Nasıl biri olduğumuzu sahip olduğumuz erdemler tanımlarken kim olduğumuzu parçası olduğumuz oluşumlar tanımlar. Ailemiz, sohbet ettiğimiz insanlar, düşüncelerimizi bölüştüğümüz kitaplar, yüreğimizi beslediğimiz ilişkiler yani parçası olduğumuz bütünlükler bizi hayatta birey olarak tanımlayan en temel unsurlar değil midir? Ahmed Arif, okuyan herkesin göğsüne yerleşecek somut, capcanlı samimiyetiyle tek bir satırda bile hayata dair birçok kavramı hatırlatır; mücadele, sahiplenme, mahpusluk, yalnızlık, farkındalık, cesaret, hasret. En önemlisi bütün bu duyguları hissettirmeye çabalamayışıdır. Çırpınmasına gerek yok şairin arayışta olduğunu anlamam için; her bir satırında kim ve ne olduğunu saklamaya ya da kanıtlamaya çalışmadan olduğu kadarıyla o kadar açık ve pürüzsüz ortaya koymuştur çünkü. Yaşam mücadelesinde nereye ait olduğunu yani yolunu bildikten sonra en zorlu sınavlar tatlı birer basamağa dönüşür yeteri kadar cesaretle dolan insana hayat yolunda. O bunu başarmıştır ve ben satırlarında yan yana durmuş bana geceyi anlatan, karayı anlatan kelimelerin arasından görebiliyorum onun bu basamakları elleri cebinde metanetle karşılayışını. Hedefin ufukta net bir nokta olmasına gerek yok kanaatimce. Yolda olmayı hedefleyebilir insan yeter ki nerde olduğunu bilsin. Mensubu olduğu hayati kabullensin. Şairin bizden farkı bu noktada bizim göremediğimizi görmesidir bence. Çünkü o yola ve geceye ve Anadolu'ya aidiyetini insaniyetini bilmiş ve sindirmiştir. Biz hedefimizi somut tuttuğumuza inanıp bir şeylerin mesela bir toplumun bir düşüncenin bir ideolojinin parçası olmak için uğraşırken asil mevzuyu kaçırmışız; varmak istediğimiz yere gelirken de bir şeyler ifade edebilir anlamlı olabilir yaşayabiliriz, yolda olmamak hedefe varmamış olmakla eşdeğer değildir. Bizim gözden kaçırdığımız ve eksik hissetmemize sebep olan bu noktayı niteliklerinin yanında eksikliklerini ve de en önemlisi arayışta olmanın hedefe varmamış olmamın yanlış olmadığını bilme cesaretini gösterdiği için fark edebilmiştir şair. Habire aitlik diyorum cesarettendir diyorum çünkü cesur olan şairdir. Şiirleriyle cesurdur kelimeleriyle cesurdur memleketiyle cesurdur. Gururlu bir Anadoluluyu dinledim her bir satırında mahpushanededir ama yalnız değildir. " Ben dört duvar arasında değilim Pirinçte, pamukta, tütündeyim, Karacadağ, Çukurova, Cibali'de." Kelimeler tek başına bu kadar yalın ve sıradanken şu üç satırda hasreti aidiyeti ve ait olduğu Anadolu'yla gururu görüyorum imreniyorum. Ben bugün yaşadığım modern özentisi yarım yamalak hayatta hep bir üst seviyeye ulaşma savaşı verirken, ancak oraya ulaştığımda olmak istediğim kişi olacağıma yani tamamlanacağıma inanırken şu üç satır on kelime yalın çırılçıplak haliyle bir tokat gibi iniyor beynime. Elde edemesem de istediklerim su an sahip olduklarımın ailemin bana miras bıraktığı dünya görüşünün, okuduğum her bir kitapla beslediğim düşüncelerimin memleketimin binbir emekle aldığım eğitimin bugüne kadar beni ben yapmış her bir unsurun yalnızca şu anda gözüme kestirdiğim bir hedefe ulaşmadığım takdirde anlamsız olduğunu düşündüğümü farkadır ve hırpalanıyorum. Bir roman size ikinci elden deneyim katabilir, gerçek hayatta yaşamanız mümkün olmayan heyecanlı maceraları size yaşatabilir; bir hikaye size bir ders öğretebilir, bir makale sizi düşünmeye sevk edebilir, bir şiirinse size hissettirmek ödevi vardır aslında ama öğretmek ya da sadece anlatmak olsa bile. Ama en derinlerinize sizin bile farkında olmadığınız hayallerinize ulaşıp hayat görüşünüzü sarsacak olan yine şiirdir. Nitekim ben bütün kitap boyunca hissettiklerime eşdeğer bir etkiyi Ahmed Arif'in "Yalnız Değiliz" şiirinde hissettim. "Zehirli kör yılanları Ve sıtmasıyla Gün yirmi dört saat insan avında Karacadağ'da çeltikler. Bir kız çocuğunun gözyaşı gibi - Ayak bileklerinde bir dizi boncuk, Sol omzunda nazarlık, Dağ başında unutulmuş üşümüş, Minicik bir aşiret kızının - Damla-damla, berrak olur pirinci. Kamyonlarla, katır kervanlarıyla Beyler sofrasına gider..." Şiirleri okurken ayrı ayrı bana hissettirdikleri duyguları dolu dolu görebiliyorum tek bir kıtada; küçük kızın unutulmuşluğu ve yalnızlığı aşiretin bahsiyle töre, Anadolu ve memleket hissini, hastalıktan bahsetmesiyle hayatın gerçekliğini sıra sıra en sade haliyle anlatmak nasıl mümkün olabilirdiyse öyle dizmiş Ahmed Arif. Bu şiir dahil ruhumun gezindiği köylerin ve bu yolculuğun beni sürüklediği düşünce silsilesinin sonunda umarım şairin her tavrında gördüğüm cesaret ile kendimi kabullenebilirim.