GÜLÜMSETMEYİ UNUTMUŞUZ

Hayatımıza her gün yeni insanlar girip çıkıyor. Dünya ve hayatımız, insanlar ve onların hayatımıza kattığı değerler olmadan cansız ve ruhsuz değil mi? Fakat Günlük yaşantımızın bitmek bilmeyen koşuşturmasında kendisinden başkasını düşünmeyen, bencil olan bir ruh haline bürünmekten kendimizi kurtaramıyoruz. Hayat adım adım ilerlerken çevremizdekileri unutmayıp onları gülümsetmek çok mu zor? Ben cevabı söyleyeyim hayır değil. Sadece tanıdığımız insanları değil, yolumuzun kesiştiği insanları da mutlu görseydik her şey daha güzel gelirdi belki gözümüze. Çoğu insan böyle düşünmüyordur bence ama başkalarını mutlu etmek benim için gerekli bir şey, ben yanındaki insan gülümsediğinde, onun gülümsemesine sebep olduğunda mutlu olan insanlardanım. İnsanlar hiçbir şey olmamış, hayatları mükemmel bir şekilde ilerliyormuş gibi davranmaya kendilerini şartlamış durumda. Peki neden? Çünkü her şey böyle daha kolay, ilgi beklentisi ve ilgisizliğin getirdiği hayal kırıklığı olmadan yaşamayı tercih ediyor herkes. Dertlerine bir de hayal kırıklığını eklemek istemiyor haliyle. Birbirimize nasılsın, neden üzgünsün, bir şey mi oldu demeyi unuttuk, kalpsiz ve soğuk olmayı öğrendik. "Herkesin derdi kedine" başlığı altında devam ediyoruz ruhsuz hayatlarımıza. Her insan gülümsetmeyi unutmuş değil tabii ki, böyle insanlar görünce biraz şaşırmıyorum desem yalan olur, tatlı bir şaşırma ama merak etmeyin. Bu şaşkınlığı bir gülümseme takip ediyor elbette. İnsanları iki dakikalığına da olsa sıkıntılarından uzaklaştırmayı başaran insanlar beni de iki dakikalığına da olsa gülümsetmeyi başarmış oluyor farkında olmadan. "Patch Adams" filminin beni etkilemesinin başlıca sebebini ana karakterin çevresine kayıtsız şartsız verdiği değer, sevgi olduğunu ayrıca bu değer verme, mutlu etme içgüdüsüne sahip olan kişileri daha fazla görme isteğim olduğunu düşünüyorum. Film boyunca ana karakter olan "Patch"in hastane odalarında ilaçlar ve doktor arasında hayatlarını geçiren çaresiz insanların da hayatlarını biraz daha çekilir kılmak uğruna yaptığı minik jestler insanın kalbini ısıtacak türden davranışlar. Kurallara uymayan tavrı ve görmeye alışık olmadığımız iletişim şekli bütün karakterler tarafından beğenilmese de yarattığı etkiden etkilenmediklerini söyleyemeyiz. Bir karakter bu kadar mı hayat dolu, iyi niyetli, öz verili olur demeden izlediğim sahne çok azdır, aynı zamanda gülümsemeden izlediğim sahne sayısı da az, bu beni de etkisi altına almayı başarmış olduğunu gösteriyor sanırım. " Değer verirsen incinirsin", "iyilik yap denize at" değer verip değer görmeme, iyi niyet süistimali ve bunun gibi yaraların kalıplaştırdığı tabirler aslında. Böyle şeyler asla olmaz diyemem size ama bu kadar da umutsuz olmalı mıyız, incinmemek için azıcık değer verip gülümsetmekten kaçmalı mıyız bilemiyorum. Genel olarak iyi niyet ve insanları mutlu etme üzerine kurulu bir film olan "Patch Adams" da bile "Bu da yapılır mı?" denilecek kadar büyük bir darbe vuruluyorsa zavallı Patch'e, herkes herkese her şeyi yapabilir sanırım. Filmin kendi içinde yarattığı çelişkinin de filmden etkilenmemde büyük bir rolü var. Gerçeklikten uzak bir karakter olan "Patch Adams"ın gerçekçi olmayan fakat içimizi ısıtan davranışları onu bir o kadar gerçekçi, bir o kadar hayatımızın parçası olmuş olan gülümsetip gülümseyememe, hassas noktadan vurulma durumuna itiyor. İnsanları gülümsetin, pozitif olun, her şey mükemmel diyecek değilim. Karşımıza çıkan herkesin kalbi pamuktan olmuyor. Hayatta değer vermek, mutlu olmak, mutluğa sebep olmak, üzüntü, hayal kırıklığı bir insanın yüzünden hayatımıza giriyorken bize haber vermiyor. Bu yüzden hayal kırıklıklarından, üzüntülerden korkmadan bencil olmamayı hatırlamalı insan. Kendisi de dahil hiç kimsenin derdi yokmuş gibi davranmazsa, böyle davranmaktan soğuyan kalpler taşlaşmadan hayata ve insanlara eskisi gibi, sıcak olmayı hatırlarsa, belki bir gün filmlerde arada karşılaştığımız farklı olarak gördüğümüz karakterler ruhsuz ve cansız olanlar olur, gülümsetebilenler gerçekliğe ve alışılmışlığa dönüşür. DEFNE ÇETİNKAYA