Hücrede Bir Şehir

Bir şehri anlatabilmek için sadece ismini başlığa yazmak yeter mi? Öbür şehirleri bilmem ama eğer İstanbul'dan bahsediyorsak yeter. İsmi ile bize her şeyi anlatan şehrin hikayesi: "İstanbul İstanbul". Binaların düzeni midir şehri güzel yapan? Yoksa binaların geçmişinde mi saklıdır güzellik? Düzenli olmayan ama saklı olan geçmişiyle bizi içine çeken güzel şehir İstanbul... Her köşe başında bir tarih yazılmış şehir, nice imparatorluklara ev sahipliği yapmış, nice gezgini kendine aşık etmiş büyülü şehir... Haddime mi bilmiyorum böylesine büyüleyici bir şehir şehir için bir şeyler yazmak. Hele bu şehri Bedri Rahmi'nin, Yahya Kemal'in, Orhan Veli'nin dizelerinden okumuş biri olarak daha da fazla yük biniyor omuzlarıma. Orhan Veli gibi dinleyemem belki hiçbir zaman İstanbul'u, Yahya Kemal gibi bakamam bir gece tepeden bu aziz şehre belki, ama ben de bir şeyler görüyorum bu şehre baktığımda; belki kendim için bir gelecek, belki romanlarda okuduğum karakterlerden bir geçmiş ama anlamlı şeyler var burada. Peki nedir bu şehri böylesine anlamlı yapan? Şu an için bunun cevabı tarih olabilir, peki 1000 yıl önce imparatorları, gezginleri bu şehre aşık eden şey neydi? İşte tam olarak buradadır bu şehre büyülü şehir dememin sebebi. Bu şehrin açıklayamadığım büyüsü ne zamana kadar sürer bilinmez ama umarım bu doğal tarihi doku, ne kadar artık çok azalmış da olsa, korunur ve 1000 yıl sonra da insanları kendine aşık eden bir şehir olarak kalır bu büyülü şehir. İstanbul denince aklına martı gelir Bedri Rahmi'nin, Sunay Akın'ın ise bu şehrin kaybolan tarihi. Benim ise aklıma hayaller gelir, fakat artık aklıma gelen başka şeyler de var: Burhan Sönmez'in kaleminden dökülen hücrelerde bulurum kendimi İstanbul'u düşündüğümde artık. Burhan Sönmez'in 3. romanı olan "İstanbul İstanbul" romanında bu güzel şehrin her yüzünü görme fırsatı buldum. Açıkçası kitabı ilk elime aldığımda beni bu kadar içine çekip o hücreye sokacağını hiç düşünmemiştim. Benim en başından beri yaptığım şairlerin gözünden olan ayrımı Burhan Sönmez yer altı ve yer üstü zamanı olarak yapmış. Öbür romanlarının diline de az çok hakim olan bir okur olarak Burhan Sönmez'in ciddi anlamda gelişme kaydettiğini görmek okurken beni fazlasıyla mutlu etti. Yer altında bir hücrede olan dört adamın yaşadıkları zorlukları, birbirlerine anlattıkları hikayelerle atlatma çabasını konu alan bu roman beni ciddi anlamda etkiledi. Yeni okuduğumdan mıdır bilmem fakat artık İstanbul ve edebiyat ikilisini düşündüğümde yukarıda belirttiğim şairlerle beraber aklıma gelen bir eser olduğunu söyleyebilirim. Sadece İstanbul açısından değil aynı zamanda edebiyatın insan psikolojisi üzerindeki gücü açısından da çok şey öğreten bir roman olduğunu düşünüyorum. Nasıl şairler duygularını dizelere döktüklerinde bir nebze de olsun rahatlıyorlarsa, bu dört adam da çektikleri acıları anlattıkları hikayelerle birlikte unutmaya çalışıyorlar. HALIL KILIÇ 1 Halil Kılıç Bu dört erkeğin karşısında hücrede bir de kadın bulunuyor, bu beşli kendi küçücük hücrelerine koca bir şehri sığdırıyor adeta. Acıları şehirden de büyük olan bu insanların durumu aslında çok şey katıyor insana. Kitapta da geçen ve bence de bu kitap ile çok uygun olan Hallac- ı Mansur'dan bir alıntıyı paylaşmak istiyorum: " Cehennem, acı çektiğimiz yer değil, acı çektiğimizi kimsenin duymadığı yerdir." İnsanın belki de en büyük düşmanıdır yalnızlık, ne mutlu ki en zor zamanlarında yanlarında onlara omuz verecek birilerini bulabilenlere, ne mutlu ki güzellikleri paylaşabildikleri gibi zorlukları da paylaşabilen gönüllere. HALIL KILIÇ 2