CEVAPLARIN KENTİ İZMİR

Hayallerin, ümitlerin tükendiği zamanlarda, tekrar yaşamayı hatırlatan, her şeyin bir anlamı olduğuna ikna eden anlardan biriydi benim için. Sanki kötü bir kabustan uyanıp güneşin doğuşuna tanıklık ediyordum. Çözemeyeceğimi düşündüğüm yapbozun hep kayıp olan en ortadaki parçası gibiydi ve öyle bir parçaydı ki bu geriye kalan tüm parçaları birleştiren... Kaybolmuşken bana yol gösteren bir Kutup yıldızı gibiydi... Kilitli sandığımın anahtarıydı... İzmir... Yurt-2 Sessizliğin hakim olduğu bir ilkbahar sabahı, insanın içini titreten bir soğukta, kendimi güneşin ilk ışıklarıyla avutup yola çıkmıştım. Bir boşluktan başka bir boşluğa düşme olarak gördüğüm bu yolculukta neler yaşayacağımdan habersiz, aklımda derin düşünceler, kafamda yankılanan seslerle ilerliyordum. Her geçen tabela benim için daha da anlamsızlaşmış, ismini yeni duyduğum bu yerlerde kendimi iyice yalnız hissetmiştim. Niye buradayım diye soruyordum kendime, aslında buna yanıt aramak için bu yolculuğa çıktığımı görmezden gelerek... Niye yaşıyorduk ki... Her sabah yeni bir güne başlamak çok anlamsız geliyordu, biteceğini bile bile... Her güzel şey bitmek zorunda mıydı ki... Hayat akıp giderken kaçırdığımız şeyler ne olacaktı peki... Anı yaşamak dedikleri şey gerçekten doğru muydu... Bu düşüncelerle ilerlerken kulağımdaki tek sesin bunlar olmadığını fark etmiştim. Başımı sağa çevirdiğimde neler olduğunu anlamıştım. Rüzgarla hışırdayan ağaçlar masmavi hırçın denizle dans ediyordu, hiç ilerlemek istemeyen o büklüm büklüm ırmaklar, ihtişamlı dağların gölgesinde usulca dinleniyor, misafirlerine hoş geldiniz diyordu adeta. O an karşımda bütün büyüsüyle duran İzmir'i fark ettim. İzmir ilk defa böyle çarpmıştı beni. Sadece onu görmek bile kalbimden bir parçayı koparmış ve yerine geri koymuştu artık hiç eskisi gibi hissetmeyecek şekilde... Derin düşüncelerimle baş etmeye çalışırken kendimi bir anda Asansör'de bulmuştum. O meşhur Asansör... Etrafıma baktım, dikkatimi çeken bir şey vardı orada. Dalgalar... Gelen her dalga kıyıya vuruyor ve gidiyordu, nereden geldiğini umursamadan, neler çektiğine aldırış etmeden... Kaybolacağını bilerek kıyıya vuruyordu... Her kaybolan dalga yenisine yer açıyordu. Biliyorlardı biri bitmeden öbürü başlayamazdı... Belki de sorularımın birinin cevabı da buydu. Her şey bitmek zorundaydı yeni şeylere yer açmak için, Güneş yarın tekrar doğabilmek için batmalıydı, Ay dolunay olmak için hilal de olmalıydı yarımay da, akrep ilerlemeliydi geri gelmek için ve yelkovan kaçmalıydı ondan, onu tekrar yakalayabilmek için... Yurt-3 Boşlukları doldurmaya çalışarak gezimi sürdürüyordum, cevaplar arıyordum bütün her şeyi anlamamı sağlayacak... İzmir'in birçok yerini gezmiştim. Saat Kulesi, Kordon, Asansör, Konak... Hepsi tarihin bir yerinden kopmuş İzmir'de buluşmuştu. Ama hala gitmediğim bir yer vardı. Efes Antik Şehri... Medeniyetin doğduğu yer... Ve yine aynı medeniyetin bittiği yer... Birçok başka medeniyete de ev sahipliği yapmış yer... Kafamda yankılanan sorularla bu kültür şehrine gelmiştim. Daha kapısından girerken içerideki haykırışları duymaya başlamıştım bile. Bunlar tarihin çığlıklarıydı... İçeride bir tarih vardı beni bekleyen... Daha önce burada yaşamış birileri vardı tıpkı bizim şimdi yaşadığımız gibi... O an anlamıştım. Kaybolmak yoktu, hiçbir şeyi kaçırmıyorduk yaşarken, bütün anılarımız kilitleniyordu hiç kaybolmamak üzere... Hepsi tarihin en alt raflarında mühürleniyordu, bir yerlerde yaşanmaya devam ediyordu biz fark etmesek bile. Önemli olan hiçbir şeyi kaçırmamak değildi, yaşananlarda kendimize yer edinebilmekti o anıların parçası olabilmekti eksilen kum tanelerine rağmen saatten. Eve dönme vaktim gelmişti bu yolculuktan da. Artık bunun bitmesi gerektiğini biliyordum yeni yolculuklara sıra gelmesi için... Boşlukları doldurmak, cevaplar bulmak için çıktığım bu yolculukta İzmir'i bulmuştum. İzmir... Haritada yerini bilmekten çok daha fazlasıydı, yönümü gösteren bir oktu artık haritayı çözmeye yardım eden... Hani bir soru vardır ya "İnsanlar mı şehirleri yaşatır, şehirler mi insanları?". Ne kadar güzel bir yanıttı İzmir bu soruya. Ne şehirler insanları yaşatır ne de insanlar şehirleri... Beraber yaşarlar... Şehirler de nefes alır, bu havayı solurlar. Onlar da bizim gibi doğarlar, büyürler, yaşarlar. Ölürler de tabii ki, insanlar ölünce... Ama her zaman hatıralarımızı tutmaya devam ederler biz olsak da olmasak da... Hep biliriz ki orada bir yerde yaşanmıştı o anılar, geçen yıllara rağmen. Yurt-4 Bir ilkbahar sabahı güneş doğarken çıktığım bu yolculuktan güneşin batışını seyrede seyrede geri dönüyordum arkamdan bakan İzmir'e rağmen... O ihtişamlı dağlar bana veda ediyordu, biliyorlardı geri döneceğimi bu bir veda olamazdı, geri gelecektim Kutup yıldızıma, cevapların kentine...