Bir Korku Filmi: WALL-E

Küçükken en sevdiğim animasyon hangisi cinsinden bir soru ile karşılaştığımda cevabım her zaman Wall-E idi. Galiba bu soruyu bana bu günde sorsanız aynı cevabı alabilirsiniz, alacağınız cevabın farklı yanı ise filmden nasıl bahsettiğim olacaktır. Wall-E'yi neden mi çok sevmiştim? Öncelikle gördüğüm en şirin robottu kendisi, üstüne üstlük bu şirin robot bir aşk hikayesi yaşıyordu. Bir çocuk olarak bu nedenler bana yetiyor hatta artıyordu bile. Bu iki neden hala benim için geçerli olsa da karakter tasarımlarının arkasında kalmış olan filmin karanlık tarafı beni ürküttüğü kadar mest de ediyor. Filmin hikayesi günümüzden uzun bir zaman sonrasını konu alıyor. Dünya gezegeni üzerinde kendi iradesi ile hareket eden şeyler sadece Wall-E ve hamamböcekleridir. Hamamböcekleri ile burada neye gönderme yaptıklarını yine başka bir çizgi filmden öğrenmiştim onlar, nükleer tehlikelere bile dil çıkartabilecek canlılardı. Bu ne demekti? Tabi ki nükleer enerji ile gezegenimize geri alması çok zor zararlar vermiş olduğumuz! Harika, çevre kirliliği ve oksijen yetersizliği yetmiyormuş gibi bir de bu vardı. Aman ne iç açıcı! Film biz insanların aslında ne kadar çirkin canlılar olduğumuzu acımadan yüzüme vuruyordu. Ancak post-apokaliptik bir film olmasına karşın Wall-E'nin buzdolabının içinde bulduğu bitki içimi umutla doldurdu diyebilirim. Eve'in dünyaya inmesi ve Wall-E ile tanışmasından sonra hikayeye birden birçok farklı şey eklendi bu kötü şeylerin arasına. İlk olarak şunu gördüm, uzay kirliliği diye bir sorunumuz var. Şu an olmasa da çok olası bir durum. Pisliğimiz atmosferimizi bile aşıyor yani. Onca kötü şeyin arasında en azından beni mutlu eden bir şey vardı, o da Wall-E'nin uzay yolculuğu. Çok güzeldi, çok etkileyiciydi. Arkadaki o şirin keman sesleri, Wall-E'nin her fırsatta kendini şarj etmesi gibi küçük şeyler. Onca kötü şeyin arasından sıyrılıp beni mutlu edebiliyordu. Gel gelelim Axiom'a, yani insanların yeni yaşam alanı. Yeni desem de uzunca bir süredir insanlar soylarını burada devam ettiriyor. Ettiriyor ettirmesine de şu an dünya üzerindeki pandalardan bir farkları yok. Bildiğim kadarıyla şu an dünya üzerindeki tüm pandalar koruma altında ve özel koşullar altında yaşıyor. Çiftleşmeleri için insanlar uğraşıyor vs. Burada insanların yerini robotlar almış durumda. Şunu söylemem gerek; robotlaşmaya sıcak bakmıyorum. En azından insanın kendi vücudunu geliştirmesi dışında bu konuda hiçbir şeye sıcak bakmıyorum. Robotlar filmde olduğu gibi bizi daha tembel yapıyor. Belirtmem gerekir ki çevremdeki en aylak insan büyük ihtimalle kendimim ama bu kadar konfor bana bile fazla geldi diyebilirim. Yürümeyi ve koşmayı seven biri olarak filmde beni en çok rahatsız eden şey şuydu: Obezite. Obezite'ye daha önce bu şekilde gönderme yapan bir film izlediğimi sanmıyorum. Şu an on sekiz yaşımdayım ve hala Wall-E gibi bir filmle karşılaşmadım bu konuda. Daha önce de bahsettiğim gibi karakter tasarımları bu çirkinliği mükemmel bir şekilde örtülüyor. Düşünün ki o kadar şişmansınız ki yürümek yerine uçan bir sandalye ile geziyorsunuz. Korkunç! Biraz kötü bir huyum vardır bu konuda. Kilo bakımından iyi bir geçmişimin olmaması bu tip insanlarla yan yana geldiğim anda içimi ürpertiyor diyebilirim. Kötü bir bakış açısı olduğunun farkında olsam da önüne geçemediğim bir şey ne yazık ki. Obezite'ye neden olan başka bir şeye çok güzel değinmiş hikaye yazarları filmde. Teknoloji. Robotları bir kenara koyduğumda ortada uçan sandalyedeki insanlar kalıyorlar. Her sandalyenin kendine özel bir bilgisayara sahip olması ve onların gözleri yerine hayata bir ekrandan bakmayı tercih etmesi günümüzde (ki benim de yaptığım bir şey kabul ediyorum) bilgisayardan kafasını kaldırmayan gençlere gönderme yapıyor. Bir nevi neslimize ders vermeye çalışıyor bu konuda. Yeterince hareket etmediği için olması gereken kilonun üstünde olan insanlar tanıyorum. Her ne kadar bu yazacağım saygısızlık olsa da onlar Wall-E'deki insanların gerçek hayattaki versiyonları ve sayıları gitgide artıyor. Demeye çalıştığım hayatımızı kolaylaştırmak için yaptığımız aletler hayatımızı elimizden almaya daha yatkınlar. Her ne kadar bir distopya filmi olsa da aynı anda bir ütopya yaratmış film kendi içinde ve bence yapması çok zor ve harika bir şey bu. Berbat bir insanlık var ortada burası kesin, filmin ütopyası bana sorarsanız robotlar. Bir robotun duygularının olması onun bizim ahlaken yanlış bulduğumuz şeyleri yapması anlamına da gelir. Demeye çalıştığım robotların yapım nedeni hayatı daha iyi bir hale getirmek ve hayatı daha iyi yapmasını engelleyen tek unsur insan ırkı. Bu nedenle bu tip filmlerde robotlar insan ırkını temizlemeye yönelirken Wall-E'de kendi aralarında bir topluluk kurup aynı anda görevlerini yapıyorlar. Bunu yaparken de insanlara panda muamelesi yapıyorlar daha önceden bahsettiğim gibi. Onca kötü şeyden sonra son olarak eklemek istediğim güzel şeyler var filmle ilgili. Daha önce de dediğim gibi karakter tasarımlarının şirinliği insanı kötü düşüncelerden yeterince uzaklaştırıyor. Yani aynı anda rahatsız olup "Aaa ne şirin." gibisinden bir cümle kurabiliyorsunuz. Wall-E'nin tasarımı her ne kadar eski komedi filmi Kısa Devre' deki ana karakter olan robottan çakılmış gibi dursa da şirinliği ve davranışları bu düşünceyi yok ediyor. Eve ve Wall E'nin arasındaki kimya çok güzel bir şekilde kurgulanmış. İkisinin birbirini öptüğü kısımların aralarında bir elektrik dalgası olarak lanse edilmesi de çok şirin bir şey bana soracak olursanız. Filmin teması korkunç olduğu halde Wall- ve Eve sizi güldürüyorlar, heyecanlandırıyorlar ve korkutuyorlar. Özellikle Wall-E'nin kendini feda ettiği sahne ve Eve' in o sıradaki çığlığı beni her zaman üzmüş ve etkilemiştir. Kısacası bana korku, gerilme ve mutluluk gibi duyguları dakikalar içinde yaşatan bir filmdi Wall-E. Bunun gibi bir animasyon daha önce yapılmamıştı, benzerinin de geleceğini sanmıyorum. İşte bu yüzden Wall-E'yi ayrı bir yerde tutuyorum. Nurettin Ege Yarım