ÇIKMA DIŞARI

Saat 17. 13... Altımda Telekom... Üstümde yıldızlar... Sol kulağımda öldürme hakkı... Sağ ile duydum, BMW çiğniyor arnavut kaldırımları. Bira aldım yeni. Dışı da, içi de beni yakar. Sana n'oluyor! Bugün ellerim üşümüyor. Kenardayım, Kordon'da. Deniz ve mehtap beni sormuyor. Kalktım gün aydındı, buraya vardığım tam şu anda ise karardı. Yalnızım. Biramın son damlası kadar yalnızım. Bir tuhaf hisler dolaşıyor içimde, nasıl anlatsam ki? Şey gibi bu... Bit gibi... İçimi kemiriyor, besleniyor, doyuyor gibi oluyorken " Kainat ne de büyük ve ben küçüğüm." diyor. Kainata ulaşmak hatta onu geçmek istiyor. Ceketime, gömleğime, postallarıma sığmıyormuşum gibi bir de kainata sığamıyorum şimdi. Koyu kahverengiyim bugün. Bordoyum, koyu maviyim. Tırnak araları siyah, yer yer gri; teni ise yağdan, kıldan, saçtan, isten, pisten doğmuş ürkek bir canavarım bugün. Bu canavar çeyrek şarjlık şarkı dinlemiş; bitliğini, bitkinliğini külfet bilmiş ve son sigarasını yokuş ile ev arasındaki çıkışa saklamış bugün. İnsan insandan, hayvan hayvandan, canavar da canavardan doğar. Bunu mırıldanıyorum, kulaklığı söküp iç cebime koyarken. Duş alınmalı, yemek yenmeli, berberde tıraş olunup sağlıklı bir şekilde uyunmalı. Bunlar biti öldürecek ama berber kapalı. Berberler kapalı. " Hadi bit yine iyisin. Yarına kadar güzelce doyur karnını. Söz, öldüğünde bir yazı yazacağım. Öldüğünde bit, bir anıt ya da bir hayratla seni ebedi kılacağım." Saat 22. 16... Yürüyorum bilumum beşerin arasında. Buralarda insanlar ve hayvanlar, tebeşirin tahtada çıkarttığı o gıcık sesle ürperen tüyler gibi. Sanki herkes duvar kenarlarını kemiriyor. Kimse durmak bilmiyor. Saadet ağırdan yol alıyor. Tıpkı çiçeklerim gibi gözlerimi terk ediyor. Ah benim yeşil çiçeklerim... Ah benim gri çiçeklerim... Ah benim bordo ve hatta fosforlu turuncu çiçeklerim... Saat 22. 39... Kartal var üstümde... Evire çevire fare yiyor. O kartal var ya o kartal... O da ölecek bir gün. Bunu düşünmeden edemiyor. Bu nedenle fareler kafaları kadar mutlu, kartallar ise kanatları kadar özgür. Peki, insan bu hikayenin neresinde? Saçmalama! İnsan o kadar asil değil ki kartal olsun ya da fare. İnsan bu hikayenin korkusunda... Ya da dur bir saniye! İnsan bu hikayede yok! Saat 23. 11... Bir yere gidiyorum. Saat 23. 14... Geldim. Kendimden neffffrret ediyorum. Üzerinize afiyet güzeldir yazmam. Şimdi bu yazıyı kirletmiş gibi hissediyorum. Tiksiniyorum. Şiir yazmaya karar veriyorum " Lüks değil hayatım./ Muzaffer olamadım./ Seviyorum kendimi./ Ve acizane seviliyorum./ Çok güzel sevilmek./ Lakin bana özgü ve daha güzel olan sevmek.../ Aczimi insanların gözünde seyretmek.../ Aynalara tükürmeyi biliyorum./ Ben, yakışıklı yaşıyorum." Garip bir şiir oldu. Şiir de denemez ama güzel geldi kulağıma. Saat 00. 17... Zaman beni beklemezse ben de onu beklemem. Yatıyorum... Saat 1. 17... Uyanıyorum. Uzun sürmüş bir günün akşamında kendi varoluşumu düşünüyorum. Dünün aynısı olan yarınımı kurguluyorum. Yarın da özgür olacağımı düşünmek beni ürkütüyor. Özgür olduğum her günüm dünüme benziyor. Sartre Baba boşuna dememiş: " İnsanoğlu özgürlüğe yazgılıdır; çünkü bir kere dünyaya atıldıktan sonra yaptığı her şeyden sorumludur." (Sartre, 2009) diye. Yerde duran Bulantı'yı elime alıyorum. Sayfalarını hızlıca çevirip göz gezdiriyorum. Ekşi bir koku yayılıyor odaya. Sonra o ekşilik bütün dünyayı sarartıyor. Başım zonkluyor. Ya beynim geniş ya kafatasım dar... Hapsoldum kulak, burun, boğazda; ölesim var. Zaten sinüzit kardeş şehrin ana hatlarını alnıma nakşetmeye meyletmiş. Mide torbam büzüşük kayısı, sanırsın asitten çürük yarısı. Çenem çok ağır... Konuşmuyorum da zaten. Çenem kopsun emi! Çekeyim dişlerimi... Saat 6. 30... Hava ağardı ağaracak... Balkona çıkıyorum. Dışarıyı seyre dalıyorum. Nasıl memlekettir burası? Ne çok kavram var, ne çok ad... Ne çıkılmaz bir furya. Ben uyuyorken neler olmuş dünyaya? Egzistansiyalist birtakım buhranlarla yeni bir güne hazırlanırken son olarak şunlar dökülüyor dudaklarımdan: " Pamuk şeker gibi bu medeniyet, onun ifade ettiği her şey gibi... Para gibi... Mal gibi... Gökdelenler kadar anlamsız değerler taşıyor. Yeter! Elim üşüdü. Dışarı çıkma çünkü dünya var dışarıda. Ben içeri geçiyorum çünkü midem BULANIYOR. Sami Uğur Berksun/ 21300935