SİYAH BEYAZ YANLIŞ DÖNEM BİRAZ

Yanlış devirde doğdum ben çok yanlış. Dünyanın bitişine yetiştim, oysaki ne çok görmek istemiştim başını, en heyecanlı yerini kaçırdım. Bir şansım olsaydı ve 1920'lerdeki şuursuz Amerikan cazına atsaydınız ya beni veya 1970lerdeki gibi kıyafetlerimde her rengi kullansam ama zevksiz sayılmasam hatta utanmayıp üzerine tarz olsam ya da ne biliyim Nazım Hikmet ile sürgüne gitmeye bile razıyım şu renklendiğini düşünen ama gün geçtikçe ölen dünyada. Nedenini bilmesem de uzun zamandır fark ettiğim ama kabullenmek istemediğim bir gerçek var neden insan ırkı olarak üç adım atıp beş adım geri gitmeye bu kadar meraklıyız. Sağlam temellerle yaptık sanıyoruz bu dünyayı, insan denen en gelişmemiş canlıyı ama üzgünüm bunu görmemek için taktığınız tozpembe gözlükleriniz bile size yardımcı olamaz bu saatten sonra. İnsanlık da Türklerin sevdiği gibi ajitasyon yapmaya ve yapana bayılıyor olsa gerek ki bu durumdayız çünkü kimsenin gülmeye niyeti yok aksine ağlamaya gelmişler gibi. Eskiye özenmemin nedenleri çok başka aslında... Eskiden her şey gerçekmiş, üzüntüler, mutluluklar hatta ve hatta acılar. İnsanlar en acı şey olan savaşı görmüşler mesela, savaşın iyi bir şey olduğunu tabiki savunmayacağım ama en azından o zamanlar için kendilerine göre mantıklı sebepleri varmış. Kazansalar da, kaybetseler de arkada bıraktıklarına üzülmüşler, insanın bir değeri varmış çünkü o zamanlar. Koparılan papatyalarla seviyorum, sevmiyorum oynamak gibi aslında şuan insanın gerçek değeri, sadece çıkar için kullanılıp bir kenara o kadar kolayca atılıyoruz ki. Ne biliyim müzik bile daha gerçekmiş sanki. Gerçek acılara, yoksulluğa, hak edilen zafere ve en saf aşka yazılıp bestelenirmiş şarkılar. Biliyorsunuz şimdilerde aşk Serdar Ortaç'a göre kızılötesi, yaralı müzesi gibi bir şey. Anlamını bilmesek de ezbere bildiğimiz ve gerçek şarkıları kendi ellerimizle öldürdüğümüz o anlamsız mısralarla doldu etrafımız. Sanat güneşimiz Zeki Müren'in de söylediği gibi, ah bu şarkıların gözü kör olsun! Yavaş yavaş at gözlüklerimizi çıkarıyorduk, ruhlarımızın birbiriyle tanışmasını izliyorduk, kıyafetlerimiz gibi zihinlerimiz de yerine göre açılıyordu, renkleniyordu ki ne olduysa dünyadaki güzel şeylerin indirilmesi bir anda durdu, internetimiz bitti herhalde tam o sıralarda. Güler yüzlü insanlar, ışıl ışıl parlayan zihniyetler bir anda göz kamaştırmış olsa gerek ki herkes gözlüklerini yeniden taktı. Geliştikçe ilkelleştik bir bakıma ama üzücü olanı her konuda. Artık içinden geçeni direk söyleyen insanları tebrik eder hale geldim, elimde olsa madalya bile takarım. Çünkü nesilleri yavaş yavaş tükeniyor mesela içten gülen insanlar gibi onlardan da az kaldı. Ama o insanlara gerçekten sahip çıkmaya çalıştığımızı düşünmüyorsunuz değil mi? Tükenseler de biz de göze batmasak diye ne çırpındınız! Keşke 'kendi' yarattığımız hastalıklara çare aramakla bu kadar uğraşmasak vaktimizi daha güzel şeylere harcasak. Yetenek sizsiniz de son elli yılın maç skorlarını ezbere söyleyen adam keşke edebiyat yapsaydı, ne biliyim şiir okusaydı o güzelim ezbere. Hep inanmışımdır şiir okuyan adamdan zarar gelmeyeceğine, ne olurdu hep beraber okusaydık. Her neyse zaten yetenek sizsinizi bile insanlar kazanamaz oldu. Yeteneksizleştik sevmeye, sevilmeye, 32 diş gülmeyi unuttuk, komşudan bir fincan kahve istemeyi de ya da ne biliyim Robin Hood karakterli insanlardık biz nasıl bu hallere geldik. Anlayacağınız insanlıkta işler kesat şu aralar, en azından bu dönemde. Zaten insan olmaya da pek hevesimiz kalmadı, hayvanlardan tek farkımız düşünmekti madem artık onu da yapmıyoruz, en iyisi topluca istifa edelim bu dönemden. Toplanır zaman makinasını buluruz, emin olun siyah beyaz fotoğrafların olduğu zamanlar gerçekte daha renkli...