Kayıp Ruhlar

Sokakta yürürken avuç büyüklüğündeki bir ekrandan ayrılmayan donuk gözler, gülmeyen suratlar ve yaşam tutkusu yok olmuş insanlar ilginizi çekmedi mi? Günümüz toplumu sahip olduğu insani hazlardan, isteklerden ve ruhun temel ihtiyaçlarından uzak kalarak gelişmesini sürdürüyor. Bu eksikliği bazen monoton hayatlar bazen de ulaşılan doyum noktalarıyla tamamlayan toplum, kaybettiği ruhları arıyor. Giydirildiği rollerden kurtarılmayı bekliyor. Şehir hayatı, gün doğumuyla beraber insanlara işyerlerine kapanmayı emretmesiyle günü başlatıp; akşam diş fırçalamayı emretmesiyle günü bitiriyor. Bu döngüsel hayatımızda ister çok başarılı bir yönetici ister asgari ücretle çalışan bir görevli olalım sonuç hep aynı noktaya varıyor. Bizlere her yıl kaybettiğimiz ruhumuzu bulmak için bir ay veren cömert dünya, geri kalan on bir ayımızda hayattan aldığımız zevkleri köreltip bizi monoton bir düzene itiyor. Bu düzenden kurtulmadan hayattan aldığımız zevki geri kazanmak, "... yaşamın kendisinden başka bir sözcükle açıklayamayacağımız bir anlam" (Zweig 67) bulmak imkansız değil. Aksine ruhumuzu ararken baktığımız en son yer olan düşlerimizle bu anlama daha da yaklaşmak elimizde. İnsanlara düş kurmayı, imkansızı aramayı unutturduk. Belki eğitim sistemimiz, belki kültürümüzün mütevazılığı yüzünden. Ama bu şekilde insanlar hayatlarındaki anlamı kaybediyor. Eğlenmeyi ve gülmeyi; somurtmaya ve karanlık haber bültenlerine değişirken, yaptığımız seçimin ne kadar anlamsız olduğunu fark etmiyoruz. İş yerimizden biraz uzaklaşıp gökyüzünün huzur dolu renklerini izlemiyoruz. Okullarda öğrenciler ders aralarında dışarı çıkmak yerine sını arına kapanıp, onlara hazır sunulan hayalleri izliyorlar. Toplum olarak düşünmeyi, düşlemeyi ve kurgulamayı benliğimizden uzaklaştırıyor, ruhumuzu hayatımıza devam etmek için gösterilen yolda arıyoruz. İnsan olarak en önemli organımızı sadece hesap yapmak için kullanmak, hali hazırda karartılmış olan iç dünyamızın aydınlanmasını geciktiriyor ve duyarsız bir toplumun yapı taşı olmamızı sağlıyor. Duyarsızlık duvarı toplumun şu an yaşayan bireylerinden doğacak bireylerine miras olarak aktarılıyor. Eğer duyarsızlık duvarını bu denli yüksek inşa edersek ilerideki nesillerin bu duvarı geçmesi mümkün olmaz. Bu durum zincir etkisiyle toplumdaki refahın her aşamasını etkiler. Bir toplumda refah; toplumdaki bireylerin duygularında büyük etkiye sahiptir. Bu etki insanlar arasındaki ilişkilerden, insanların hayata bakış açılarına kadar her noktada kendini fark ettirmeden söz sahibi olur. Toplumların gelir düzeyleri bu zevksiz hayata açılan kapıda bir anahtar görevi görebilir. Bu anahtarı kullanırken bilinçli olmak toplumdaki bireylerin sahip olduklarıyla mutsuz olmalarını önlemek için önemli bir nokta. Aksi takdirde monotonluğa ek olarak bu yanlış anahtarlar ekleniyor. Tek ruh canavarı monotonluk değildir. Günümüz toplumundaki diğer bir ruh canavarı ise doyum noktalarımız. İnsanlar hayatta kazandıkça yeni zevkler tatmaya başlıyor. Bu maddi zevkleri bitirdiklerinde ise geride bıraktıkları sevmek ve sevilmek duygusunu fark ediyorlar. Bu zevklerle ilgilenirken aslında sevmek ve sevilmekten o kadar uzaklaşıyorlar ki fark ettiklerinde artık yanlarında kimse kalmamış oluyor. Tam bu noktada insanlar yolun daha en başında kaybettikleri ruhlarının farkına varıyor ve üslendikleri rollerden kurtulup kendi ruhlarını arıyorlar. Genel olarak günümüz toplumunun temel eksiği hayattan zevk almak. Hayattan zevk alamayan bir toplumda yaşamın standart kalıplarla çizilmesi ve bu kalıpların esnetilememesi toplumdaki bireylerin hayatlarından daha da uzaklaşmasına neden oluyor. Bu durum gelir durumunun yüksekliği ya da düşüklüğüyle çözülemediği gibi aynı zamanda tatmin olmuşluk duygusunun eklenmesiyle daha da harlanıyor. Bu alevi söndürmek ve insanları hayatlarının içinde kaybolan ruhlarına, hırslarına kavuşturmak için hayal kurmalarını teşvik etmek ve düşünmeye zorlamak en kolay çözüm yolu olarak karşımıza çıkıyor.