VE KAYIT!

Düşündüğüm an yazmadığım her şey saniyeler içerisinde kayboluyor, hızlı olmalıyım. Kendimi anlatmak gibi bir kaygım yok, sadece bilinç akışımla tanışmanızı istiyorum. Kuşburnu suyundan bir yudum aldım, başlıyorum. "Adını mıh gibi aklımda tutuyorum" Defalarca oynadığım senaryoda farklı bir rol alıyorum bugün. Önceki gösterimlerde acısını anlayabildiğimi, yakarışını duyabildiğimi düşündüğüm karakteri canlandırıyorum. Dürüstçe söyleyebilirim ki, küçümsemişim. Bir role yaptığım en büyük saygısızlık şehrime bir tsunami olarak indi. Yerle bir oldum, doğal afetlere verilen kadın isimlerine inat bir de isim verdim ona: Düdük. Şimdilerde adını mıh gibi aklımda tutuyorum, herkese pasif agresif bir tavır takınarak "Düdük!" diye sesleniyorum. Neyse ki iyi dostlar biriktirmişim, henüz dayak yemedim. "Sevmek kimi zaman rezilce korkuludur İnsan bir akşamüstü ansızın yorulur" Çaresizmişçesine çırpınıyorum. Çaresiz olduğuma, yapabileceğim en iyi şeyin hiçbir şey yapmamak olduğuna inanırmış gibi yaşıyorum. Kendini kandırabilmek zeka göstergesi mi yoksa aptallık belgesi mi emin olamıyorum. Klişelere boyun eğmeye başlıyorum: "Kendimi asla ifade edemiyorum!". Ne kadar korkulabilirse o kadar korkuyorum. Bu yeni duyguları kaybetmekten veya asla onlardan kurtulamayacak olmaktan korkuyorum. Henüz hiç dokunamadığım birinin benimkilere kenetlenmiş ellerini yavaşça açmasından veya bir gün beni hiç bırakmayacağını söylemesinden korkuyorum. Daha önce hiç korkmadım diyemem, ödlek bir tavuğum ben. Ancak bu yarın dişçiye rutin kontrole gideceğim için korkmama benzemiyor, hatta 15 Temmuz gecesi ölmekten korkmaktan neredeyse ölüşüme de benzemiyor. Böyle bir korkuyu ilk defa yaşıyorum ve tahmin edin hadi, bundan da korkuyorum. Bu akşam yorgun düştüm, teslim oluyorum. "Sana kullanılmamış bir gök getirsem" Hah, bir de uğruna ölmek gerek şimdi. Kimse kusura bakmasın ama canım kıymetlidir. Zaten anladığım kadarıyla burada sonsuz vaatler vermek asıl nokta, hani derler ya "Kapağı attıktan sonra gerisi gelir.". Gerçi ben ne bilirim, yeni düştüm bu batağa. Şimdi biraz benim neler sunabileceğimi düşünürsek... Bilmiyorum neyim var anlamlı ya da değerli, kıyaslayamıyorum içimdeki tutuşmaya yüz tutmuş odun cızırtılarıyla. Sanki çok varlıklı bir ailenin kızı evleniyor, düğüne davet edildim ve çeyrek altına yetiyor bütçem ancak. Çeyrek altın takabilirim milyon dolarlık bir gelinliğe ama değeri var mı gerçekten? Ne sunabilirim gerçekten bilmiyorum, ama her şeyin en güzelini verebilmeyi, vazgeçebileceğim daha değerli şeylerimin olmasını dilerdim. Kullanılmamış bir gök ve bir uçurtma mesela. "Hayır başka türlü olmayacak Ben sana mecburum bilemezsin." Aynı gerçeklik bir kalbi kaç kere yaralar? Sanki içimde bir şeyler iyi gitmiyor, serotonin ve dopamin bir araya gelmiş faça atıyor kalbime. Kaç çizik var, kaydını tutamadım. Birden çoksa darbe sayısı, gittikçe derinleşir mi yaralar yoksa alışır da hissetmez mi insan? Şimdilik ikisine de benzemiyor bizim mahallede durumlar. Daha çok acımıyor, ama hiç azalacakmış gibi de değil. Hatta inanır mısınız, garip bir haz alıyorum sanırım. Ah! Bazı şeyleri yazarken yüzümün aldığı şekilleri gerçekten görmeniz gerekiyor. Peki, neden izin verir ki insan dışarıdan bir şeyin gelip acı mekanizmasını harekete geçirmesine? Sanırım kimse izin almıyor bunun için. Meydan okuma gibi bir şey: "Hadi, dene kontrol edebilmeyi. Aşık değilim de ve olma, hadi. Hadi?". Adil değil, biraz da çirkin ama hadi itiraz et istersen. Mecbur. "Ben sana mecburum, sen yoksun." Meğer Attila İlhan'ı anlamak onlarca şiir eleştirisi yapmış olmak demek değilmiş. Şimdi son bir soru kaldı aklımda hakkında bilmişlik taslayamacağım: Bundan sonra ne olacak? Umarım kahramanlarımız uzun soluklu bir romanın mutlu sonuna doğru ilerliyordur, ben mutlu rolleri iyi oynarım.