Yukarıda Bir Yerde

İnsana müzik kadar özgürlük verebilen başka bir şey var mı şu dünyada? Müzik dinlerken beni dünyaya bağlayan tüm zincirlerden kopup kendime ait bir boyuta geçiyorum sanki. Tamamen benden, bana ait düşüncelerden ve benim istediğim her şeyden oluşan ama istemediğim şeyleri de barındırmayan bambaşka bir boyut. Belki de kendi oluşturduğum dünyadan o kadar memnunum ki bu yüzden konserlere gitmekten aldığım hazzı başka bir şeyde kolay kolay bulamıyorum. Geçenlerde gittiğim Boğaziçi Caz Korosu'nun konseriyle de yine kendime doğru bir yolculuğa çıktım. Konser salonuna girmemle zaten zincirlerimden birkaçının çözüldüğünü, hafiflediğimi hissettim. Yerime oturup durakta otobüsünün gelmesini bekleyen yolcular gibi gözüm yollarda 'o anın' gelmesini beklemeye başladım. Çünkü o otobüsü bekleyen insanlar, otobüse bindikleri an nasıl arkalarında bir şeyler bırakarak gideceklerse ben de müziğin başlamasıyla hayatımda istemediğim her şeyden uzaklaşıp, her şeyi geride bırakarak bir saat için de olsa olmak istediğim yere gidecektim. O insanların ağzından çıkan her bir ses beni sıkışıp kaldığım bu yerden kurtarıp bambaşka yerlere götürecekti. Müziğin başlamasıyla ayaklarıma takılı o son zincirler de çözüldü ve benim yolculuğum başladı. O andan itibaren salonda benden mutlusunu bulamazdınız. İçim kıpır kıpırdı. Müziğin sesi yükseldikçe gözlerimi örten perde kalkıyordu sanki. Dünyanın göremediğim harikalarını da görmeye başlamıştım ve bu, hayattan aldığım keyfi artırıyor gibiydi. Önce yükselebildiğim kadar yükseldim. Bulutlar bile benim için çok aşağılarda kalmıştı. Artık bambaşka bir yerdeydim. Öyle bir yerdi ki burası herkesin güldüğünü düşünün. Kimsenin gözünde nefret yok. Gözlerde saf ve derin bir sevgi var sadece. Herkes yaptığı iyiliği gerçekten yapmak istediği için yapıyor, önce kendi menfaatini düşünmek kimsenin aklının ucundan bile geçmiyor. Paranın mutlulukla aynı şey olarak düşünülmediği, paradan daha değerli şeylerin olduğu bir yer. Bir tebessüm mesela... Bir tebessümün alamayacağı şeyin olmadığı bir yer, müziğin başlamasıyla yükseldiğim yer. İnsanlar mutlu çünkü kötülük düşünen insanlar onlardan çok aşağıda, bulutlardan bile aşağıda kalmış. Sanatın, müziğin olmadığı, insanların birbirine güzelce bakmayı unuttuğu bir yerde kalmış art niyet ve fesatlık. Bulunduğum yerden o kadar mutluyum ki keşke hep burada kalabilsem... Müziğin bitmesiyle yavaşça aşağıda bıraktığım yere geri dönüyorum. Alçaldıkça mutluluğum azalıyor. Yukarıda kalan, mutluluktan oluşan o yere geri gitmek için neler vermezdim ama her şeyin bir sonu var maalesef. Sanatçıların seyirciyi selamlayıp sahneyi terk etmesiyle yavaşça süzülürken bir anda yere sertçe çakılıyorum. Bu kadar sert bir şekilde gerçek dünyaya dönmek istemiyorum. Ellerim patlarcasına alkışlıyorum. Koronun her bir üyesi için ayrı ayrı... Benim için son dakikalar yukarıdaki o yerle aramda bir bağlantı olan konser salonunda. Yerimden kalkmak istemiyorum. Belki daha çok alkışlarsam son bir şarkı için geri dönerler ve beş dakika da olsa yeniden yükselirim. Sonuçta ne kadar olursa olsun, ne önemi var. Orda geçirdiğim her dakika benim için değerli. İstediğim oluyor. Tekrar yükseliyorum bambaşka yerlere. Kısa da olsa mutluluğu hissediyorum son kez. Bu sefer yere düşüşüm daha hızlı oluyor ve farkındayım ki bu sefer gerçekten son. Alkışlarımın onları geri getirmeyeceğini de biliyorum ama olsun. Hem bana yaşattıkları bu kısa süreli mutluluk için minnetimden hem de gerçekten emeklerine olan sonsuz saygımdan alkışlamayı bırakmıyorum. Salondaki son seyirci de çıkana kadar bekliyorum. Son kişi de çıkınca artık anlıyorum ki vakit tamam. Ağır ağır yerimden kalkıp kapıya yöneliyorum ancak aklımda bir sonraki konserin planıyla...