Değdi mi ki izlediğime?

Kitap filmleri benim için bir türlü kalitesine güvenemediğim eserler olmuşlardır; Özellikle de filmi yapılan kitabı daha önceden okumuşsam. Filmi izleyinceye kadar filmin orijinal esere duyulan bir sevdanın ürünü mü yoksa kolay yoldan para kazanma kaygısı mı olduğunu anlamak çoğu zaman mümkün olmaz çünkü. Bunun yanında, kendisini bir platformda kanıtlamış bir eseri başka bir platformda yeniden tecrübe etme fırsatını geçerli bir sebebe sahip olmadan kaçırmak da söz konusu dahi olamaz elbette. Bu sebeple sevdiğim bir kitabın film yapıldığı her seferde kendimi bir ikilemin içinde bulurum: "Filme gitmeli miyim yoksa gitmemeli miyim? Gittiğime mi daha çok pişman olurum yoksa gitmediğime mi?" Bu ikilem film hakkında duyup okuduğum yorumların birbiriyle çeliştiği zamanlar özellikle çekilmez olur. Kime güveneyim, kime inanayım bilemem bir türlü. Kimisi için filmin rezalet olma ihtimaline rağmen gidip izlemek böyle bir işkenceye katlanmaktan daha mantıklı geliyordur. Sonuçta kaybedeceğim şeyler bir bilet ücreti ve iki saatlik boş vakitten ibaretmiş gibi görünüyor. Ancak ne yazık ki gerçekte durum daha farklı. Çünkü istemeden de olsa bir beklentiyle giderim o filme, kafamın içinde dolaşan ve her geçen saniye çoğalan ihtimallerle. Ve bu istemeden filme yüklediğim beklentiler hayal kırıklığına dönüştüklerinde başlar gerçek işkence. Bu sefer bir sinema filmiyle yapılabilecekler değil, yönetmenin filmin bu hale gelmesini engelleyebilmek için yapmış olabileceği keşkeler döner kafamın içinde, bazen haftalarca bazen aylarca hatta yıllarca. Ancak elbette boşadır bu kafa patlatmalar. Film gösterime girmiştir bir kere. O saatten sonra yapılacak küçük değişikliklerin de bir filmi kurtardığı görülmemiştir hemen hiçbir zaman. Sonuçta unutulsalar dahi aynı kitabın yeni bir filmi yapılana kadar kalır hayal kırıklıkları içimde. O yeni filmin aynı hataları tekrarlamayacağına güvenmek de mümkün olmaz doğal olarak. Her zaman böyle olmaz ama her şey. Bazen film kitabı aratmaz. Elbette farklı ortamlara ait eserler olmalarından dolayı kaybolan şeyler olur hikaye kitaptan filme geçerken. Fakat yalnızca bir filmin sahip olabileceği nitelikler kazanır hikaye bu kayıplarına karşılık. Bu sayede de kaybolanlara olan üzüntüm müzik gibi, oyunculuk gibi, filmin esere kazandırdığı değerlerle diner. Bu filmlerin çok nadir çıktığı gerçeğini asla unutmam ama. Asla güvenimi tam olarak kazanamaz kitap filmleri. Okumadığım kitapların filmleri için ise durum bambaşkadır. Orijinal kaynağın ne derece iyi olduğunu bilmediğimden bir beklentiye sahip olmadan gitmeyi başarabilirim onlara. Beklenti olmayınca da hayal kırıklığı olmaz haliyle. Hatta kitabını okumuş olsam beğenmeyeceğim filmleri beğenip orijinal esere ilgi duymaya bile başlarım bazen. Bu ilgi çoğu zaman hikayenin içinde geçtiği dünyanın ve arka plandaki hikayesinin potansiyelinin olduğunu ancak filmde verilmesi gerektiği şekilde verilmediğini hissettiğim için doğar. Ancak, eğer eserin kendisi daha çok hikayeye odaklanıyorsa, arka plandaki hikaye önemsizse yahut verilmesi gerektiği şekilde verilmişse ve hikayenin geçtiği dünyanın bir çekiciliği yoksa kitabı okumak da gereksiz gelir artık. Bazense bu ilgi sadece eserin güzelliğiyle büyülendiğim için doğar içimde. Eserle ilgili her detayı bilmek isterim o zaman. Kitaplarını okur, yazarını araştırırım. Ancak bu filmler çoğunlukla kitabın hakkını veren filmlerdir ve, yukarıda da bahsettiğim üzere, çok nadir gelirler beyaz ekrana. Bu yüzden de üzerine konuşmak gereksizdir biraz. Ne yazık ki O (Orijinal adıyla: It) bu gruplar arasından okumamın gereksiz olduğunu düşündüğüm kısma düştü. Hem de bir çok sahnenin bir kitapta çok daha iyi işleyeceğine inanmama rağmen. Zaten kanımca hikayelerin kitaptan filme uyarlanırken ödediği en büyük bedel o hikayeyi kendi hayal gücümüzle değil de teknolojinin el verdiği kadarıyla yönetmenin ya da yapımcının, yani bir başkasının hayal gücüyle izliyor olmamız. Bu sebepten rüya gibi anlatılan çayırların ya da gören herkesi büyüleyen güzellerin beyaz ekranda sıradan durması. O filminin durumunda bu sorun gördüğümüz canavarın göremediğimiz canavar kadar korkunç olmaması şeklinde çıkar karşımıza. Sonuç olarak kitaplardan uyarlanan filmleri izlerken hayallerimizi feda ederiz bir yerde. Ve ne yazık ki nadiren değerler buna.