Öğrencinin Adı-‐Soyadı: Sena Ercan

Kendimi bildim bileli olaylar karşısında ve hatta hemen hemen her şeyden çabuk etkilenir ve duygu değişimlerimin uzun süre etkisinde kalırım. Ne Yeniden Başlamak zaman kafam karışık olsa ya da ne zaman üzgün olsam, istemeden de olsa, aklımla kalbim arasına bir duvar örerim. O duvarın altında kalmak ise benim için kaçınılmaz olur. Ve gitgide daha çok karışırım. Böyle zamanlarda tek istediğim kendimle kalmak ve her şeyden uzaklaşmaktır. Aslında buna tam anlamıyla "kendime dönmek" de diyebilirim belki. Her şeyden uzak, herkesten uzak ve sadece kendimle kaldığım zamanlar... O kıymetli zamanlar, genellikle, beni gerçek dünyadan uzaklaştırarak nefes alabileceğim güvenli alanlar yaratmamı sağlar. Ve ben o alanlarda kendi kabuğuma çekilir, usulca "durulmayı" beklerim. Aslında bu güvenli alanlar kendimi içinde bulunduğum andan çekip çıkarabilmeme ve bir yandan da o altında kaldığım duvarı yeniden inşa edebilmeme de yardımcı olan filmler ve kitaplardır. Sadece farklı hikayeler öğrenmeyi çok sevdiğimden midir yoksa her bir hikayeye yeni bir başlangıç gözüyle baktığımdan ve sanki benim hayatımdan kesitler sunuyormuş gibi düşünerek kendimi o hikayelere kaptırdığımdan mıdır bilemiyorum, ama her yeni filmin ve kitabın başında ceketimi alır ve yeni hikayelere doğru kısa kısa yolculuklar yapmak üzere yola koyulurum. Yine böylesine boğuluyormuş gibi hissettiğim bir dönemde çok sevdiğim bir yönetmenin, Çağan Irmak'ın yeni filmi henüz vizyona girmişti ve ben içinde bulunduğum "an"a sırtımı dönüp yavaş yavaş bu yepyeni hikayeye doğru sürüklendim. Sürüklendim diyorum, çünkü hikaye öylesine hayatın içinden, öylesine "bizden"di ki, sanki, dönem dönem kendi kendime yaşadığım Nadide Hayat kafa karışıklığımı ve netliğimi, kararlılığımı ve pes etmeye meyilli yılgınlığımı, cesaretimi ve korkaklığımı, çocuk ruhumu ve ihtiyarlığımı uzaktan izliyormuş gibi hissettim. Ben ki şu zamana kadar hep yeni başlangıçlar yapma hevesiyle yanıp tutuşan ama kendimi ne yeni bir başlangıca ne de yepyeni bir hayata hazırlayabilmek adına hiçbir şey yapmayan biri oldum. Öylesine korkaktım ki yeni olan hep güvensiz gelirdi, eskiye tutunmaksa bildiğim sularda yüzmek gibiydi ve ben yıllarca sadece hep bildiğim sularda yüzmeyi seçtim. Öyle ki, çok inanarak kurduğum ve gerçekleşme ihtimalini düşünürken bile heyecandan titrediğim hayallerimi gerçekleştirmek adına bile hiçbir şey yapmadım. Yıllarca hep pes eden, hep geri duran, hep korkak olan oldum. Hayatta cesur olmak gerektiğini; asla bırakmamak, vazgeçmemek gerektiğini; yeniliğe açık olmak gerektiğini ise hiç beklemediğim anda tüm hayallerimden vazgeçip bambaşka bir yöne savrulmak zorunda bırakıldığım acı bir deneyim sayesinde anladım. Açıkçası, insanın hayatını değiştirebilecek düzeyde kararlar vermesi gerektiği anlar adeta bir dönüm noktası gibidir çokları için. Benim için de ilk hayatımın sonlandığı, ikinci hayatıma ise bir kapının açıldığı bir dönüm noktası olmuştu o deneyim. Hayatımın yaşadığım kadar kısmında zirveyi de gördüm dibi de. Mutluluğu da yaşadım; hüznü, acıyı, kederi de. Ama tüm bu deneyimlerden öğrendiğim tek bir şey vardı; benim hayatımın merkezine koyduğum, ama yıllar geçtikçe, çok uzun zamandır unutulmaya yüz tutmuş olan hayat felsefem: "Asla vazgeçme!". Bu noktada en büyük ve en içten teşekkürü de filmiyle tüm bu unuttuklarımı bana yeniden hatırlatan Çağan Irmak'a etmem gerek, Nadide gibi bir karakter yaratıp karşıma çıkararak bana yeni başlangıçlar yapabilmenin heyecanını, korkaklığı arkamda bırakıp zaman zaman da cesur olmam Nadide Hayat gerektiğini hatırlattığı ve de en önemlisi kendime ördüğüm duvarlarımı, engellerimi kaldırmamı sağladığı için.