Zorlu, Yorucu ve İmkansız Olan

Kader bir süreklilik halidir, seni asla bırakmaz, sen nereye gidersen git, kime ait olursan ol, o hep yanı başındadır. Hepimiz inanılmaya değer şeyler bulup hayaller kuruyoruz, eğer bu hayal parlak yollar ve kolaylıklar sunuyorsa, ne mutlu. Çünkü tam aksi kaderindir. Zorlu olan, yorucu olan ve bazen imkansız olan kaderin. Çözüm arayan her şey gibi, zorlu, yorucu ve imkansız olan içselleşir, kimi zaman kendini unutturur çünkü daha derinlerine bir yolculuğa çıkmıştır. Bu yorulmuş hayal zamanla öyle kudretli bir hale gelir ki, onu gerçekleştiremeden, başaramadan mutluluğa erişmenin imkansız olduğuna inanırsın. Bu noktadan sonra bir tek sen ve kaderin vardır, tıpkı Bekir'in yaşadığı gibi. Bekir'in hikayesinin beni en çok etkileyen yönü gerçekliği... Batılılaşmamış, bayağılaşmamış, tamamen bizim şehirlerimize ait olan bir gerçeklik. Sokaklarda, dersliklerde, milli piyango kuyruklarında, pavyonlarda, otobüs duraklarında, köşe başı kıraathanelerinde, her yerde Bekir gibiler var. Bir hayalin peşine tutunmuş, bu yolda kendini sorgulamayı bırakmış, pes etmiş, ne olacaksa olsun diyen kaderine boğulmuş sayısız insan. Kaderi yüzünden kaybedip, her kaybettiklerinde kaderine daha büyük bir teslimiyetle sarılıyor bu insanlar. İşte bu trajedi, Zeki Demirkubuz kadrajının kendine özgü puslu filtresinden öyle bir sergileniyor ki, iki saat boyunca Bekir olup göğsünde bir sızıyla izliyorsun filmi. Filmi izledikten sonra, uzun bir süre filmi-resimleri/resim-4/ kendime gelemedim ve Bekir olmayı düşündüm, Bekir olmaktan korktum. Çünkü anladım ki, bir an çıkagelip seni bütün boşluklarından vurabilir, seni bir hayale inandırıp, kaderinin esiri yapabilir. Bazen bir kadın, bazen bir adam, bazen zengin olma arzusu, bazen intikam duygusu. Sıradanmışçasına yaşadığımız ve alıştığımız bu hayatımızı tepetaklak yapabilir. Bu tehlikeyi asla sezemeyiz ve tahmin edemeyiz. Bekir de babasının mobilyacısında Uğur'a halı satmaya çalışırken bilemezdi; bir sabah, bir muavinin omzuna vurup "Kalk abi, Kars'a geldik." diyeceğini. Kaderinle tanıştığında ve onun karşı konulmaz etkisi altına girdiğinde, herkes için yaşadığın hayatını bırakıp tek odaklı bir yaşama başlıyorsun. İşini gücünü, okulunu, hatta evliliğini çabandan mahrum bırakabilirsin, bunu zorunda kaldığın için de yapmazsın. Sen kaderinin peşinde, Bekir'in deyişiyle usul usul, yürürken; birçok şey senden çekip gitmiş olur zaten. Bu adil değildir, bu mantıklı değildir, bu senin için hiç mi hiç iyi değildir ama içinden yükselen saplantılı sesi sorgusuz sualsiz dinlersin. Buna bir aptallık durumu da diyebiliriz, öyle bir aptallık ki mükemmel bir konsantrasyondan kaynaklı, kaderine mükemmel bir şekilde bağlanmandan. Dünyada ne oluyor ne bitiyor, bu yaptıklarının sana zararı ne, ailen ne düşünür hiç umursamazsın. Umursamak aklına dahi gelmez. Çünkü bir yol vardır yürünmesi gereken, seni uyuşturan, seni yepyeni biri yapan. Bir süre sonra o yorgun hayalini elde edeceğine olan umudun da azalır, yalnızca bu yolda yürüyor olmaya razı olursun. Hatta kaderinin sebebi olan öznenin yalnızca seni oyunun içinde tutması için bile yalvarabilirsin. İşte bu durumda kaderinin son durağı. Artık sana dair bir şey kalmamıştır, evet; anlatılacak bir hikayen vardır ama ötesi yoktur. İşte böyledir kaderinin tutsağı olmak, bir şeye inanmak, yenilmek, ve kendine dair olan her şeyi kaybetmek. Bu tehlikeyi sezemeyip, aldanıp, peşinden koşan herkes gibi, bütün kaybedenler gibi, filmin sonunda Bekir kaybetti, ve ekranda bir yazı çıktı "Hep denedin. Hep yenildin. Olsun. Gene dene. Gene yenil. Daha iyi yenil." Samuel Beckett'ın bu sözünü hayat hakkında birçok olaya uyarladığımızda ilham verici bir anlamı olsa da bu söz Bekir ve Bekir gibilerin hayatı için aynı olumlulukta değil. Çünkü eğer kaderin seni etkisi altına aldıysa ve yenildiysen, bir an bile olsa soluk alacak vaktin varsa vazgeçmelisin. Çünkü daha iyi bir yenilgi daha büyük acılar ve yokluklara sebep olur. Hiçbir hayalimiz bir saplantıya dönüşüp benliğimizi yok edecek kadar beslenmemeli. Israrlı yenilgiler yepyeni bir hayalin yoluna çıkmamızı imkansız hale sokar, bu sebeple yenildim ve vazgeçiyorum diyebilmek en büyük kurtuluş olabilir. Aksi takdirde, kaderin dolambaçlı, puslu ve uyuşturucu sokaklarında sahip olduğumuz her şeyi ve geleceğimizi kaybedebiliriz. Bu durum aynı filmde geçtiği gibi korkutucu ve hafife alınacak cinsten değil. İşte bu sebepler yüzünden, Zeki Demirkubuz' un Kader'i izlenmeli ve Bekir gibi olmanın bedelleri iyi öğrenilmeli, yeni bir hayalin yoluna çıkmadan önce... Çünkü, bence gerçek bir kaybediş bir ömrün kaldıramayacağı kadar ağır olabilir. En romantik duygularımız hayatımıza dair en ağır gerçeklere sebep olabilir.