KENDİN OLMANIN BEDELİ

Halihazırda yaşamını sürdüren canlı türlerinin en akıllısı olan insanlar olaraktan kimi zaman kasıtlı kimi zamansa farkında olmadan yaptığımız bir şey var: Kendimizi diğer insanlara beğendirme çabamız... Bunu yapmaya öylesine gönül adamışız ki biraz düşününce neredeyse tüm davranışlarımızın arkasında bunun saklandığını görüyoruz. Mesela gecesinde çok geç yattığınız bir hafta içi sabahını düşünelim. Alarmınız o tiz sesiyle çalıyor ve siz yataktan kalkıp kalkmamak arasında cebelleşiyorsunuz. Belki çarşafınızın yumuşak dokusu sizi daha da içine çekerek zekice bir akıl oyunu oynamaya çalışıyor ama siz aniden o gün toplumda oynamanız gereken seçkin bir rol olduğunu hatırlıyorsunuz. Bir şirketin genel müdür yardımcısı olarak baştan aşağıya jilet gibi görünmeniz gerektiğini ya da isim yapmış bir üniversitenin kıdemli profesörlerinden biri olarak insanların gözünde saygınlığınızı yitirmemeniz gerektiğini çok iyi biliyorsunuz. Bütün bunları düşünmek kendi iç savaşınızı kazanmanıza biraz daha yardımcı oluyor ve sonunda gözlerinizi aralamayı başarıyorsunuz çünkü o iddialı imajınızı yaratmak için tatlı mı tatlı uykunuzdan biraz feragat etmeniz gerekecek. Siz her ne kadar bunu kendiniz için yaptığınızı, yani düz mantıkla kendiniz için süslendiğinizi, söyleseniz de gerçeği adımız gibi bildiğimizi siz de biliyorsunuz. Bir topluluğun parçası iken takındığınız her tavrın, giyim kuşamınıza gösterdiğiniz ekstra özen de buna dahil olmak üzere, sizden önemli parçalar yansıttığının farkındasınız. Bu yansımanın diğer insanlara nasıl döndüğüyse işin kilit noktası. Sizi nasıl algıladıkları, hakkınızda ne düşündükleri, ilk izlenimlerinin ne olduğu belki de sizin kendiniz için ne düşündüğünüzden daha bile önemli. Her yerde olduğunuz gibi varolabilmenin ve kabul edildiğinizi bilmenin verdiği haz hemen hemen hiçbir şeyle örtüşemez sanırım. Onun yarattığı mutluluk duygusu ise pahabiçilemezdir fakat olur da aksi yaşanırsa bunun tam anlamıyla bir felaket olduğunu söylersem yalan söylemiş sayılmam. Sosyal normlar tarafından kabul edilmemek, gittiği hiçbir yere uyum sağlayamamak veya tıpkı Mrs. C. gibi altmış yedi yıl boyunca sadece bir gün yaşadığını hissedip onu da hiç yaşamamış olmayı dilemiş olmak felaketlerin en babasıdır. Hayatta bir kere reddedildik mi bir daha eskisi gibi olamıyor, aynı şekilde hissedemiyoruz bazen. Duygularımız zedeleniyor, beklentilerimiz kararıyor ve aynaya aynı gözlerle bakamıyoruz. Kendimizi nasıl gördüğümüzden çok başkasının bizi nasıl gördüğü daha da önemli oluveriyor bir anda ve eski bahaneler geçerliliğini yitiriyor. Ağzımız ya da dilimiz "Umrumda değil, kim ne düşünürse düşünsün" diye isyan ediyor ama benliğimiz buna yürekten inanmıyor. Vicdanımız insanların dedikodu malzemesi olmaktan utanç duyuyor ama yaşattıklarından ötürü pişman da olamıyor. Bedenimize sinen is lekelerinden arınmak için Mrs. C. gibi haftalarca kendimizi suyla arıtmaya çalışıyoruz kimi zaman. Sonrasında ise sineye çekilip kimseyle bir şey paylaşmama evresine geçiyoruz çünkü artık diğerlerinin doğru ahlak yasasına ters düştüğümüzden oldukça eminiz. Yirmi dört saatliğine kendin olmanın bedeli çoğu zaman altmış yedi yıldan da fazla sürüyor. İnsan en çok doğru anlaşılmamaktan, kabul edilmemekten yakınıyor ama aynı hatayı kendisinin de yaptığının farkına varamıyor. Onaylanmayı bekliyor bir köşede sessizce. Kendi kendinin sessiz çığlığı oluyor. Aynı anlatıcının yaptığı gibi onaylanmayı ve geçmişi hatırlatan bu donukluğun yok olmasını. Geçmişimize ait ufak bir anı, mantıksız davrandığımız ama bunun önemsiz olduğu küçük bir zaman dilimi, kısa bir süreliğine hayatımızda ilk defa kendimiz olduğumuz o saatler... Bize tamamiyle doğru ama başkalarına her şeyiyle yanlış gelen o erdemli hatamız! Paramızı, adımızı, servetimizi hatta onurumuzu dahi feda edecek kadar gözümüzü karartan bir olay, bir mekan, bir insan.