EN BÜYÜK ÇARESİZLİK

Dün gece üç buçuk yaşındaki kardeşim doğrulmak için kalkarken kış evinde yaktığımız sobaya dalgınlıkla iki elini de yapıştırdı. Daha o ne olduğunu bile anlamadan bir çığlık koptu annemden. Elindeki yangıyı o henüz duymamışken, içimizden bir şey koptu sanki. Hissettiğim acıyı tarif dahi edemem. O küçücük, gözünüzden sakındığınız bebeğin bu sefer şımarıklıktan değil acıdan feryat figan ağlaması ama sizin hiçbir şey yapamamanız... O ağladıkça biz de ağladık sanki acısını alacakmış gibi. Ve ben, hiç bu kadar çaresiz hissetmemiştim. Saatler geçti, kardeşim ağlamaktan ve elinin zonklamasından yorgun düşüp uyuyakaldı da bizim gözyaşlarımız dinmedi bir türlü. Sonra fark ettim ki bir tek ona ağlamıyorum. Suriye'de, Irak'ta çocuğunun elleri kopan annelerin çaresizliğine ağlıyorum durup durup. Annem, babam doktor olmasına rağmen biz ne yapacağımızı bilemezken; sobanın değil de bir havan topunun yaktığı eller... Nasıl bir durumda o anneler? Hiçbir suçun yokken, bir sabah vakti, belki kahvaltıda yakalanmak kör bir kurşuna... Ya da sapasağlam okula gönderdiğin çocuğunun bir bombalı eylem yüzünden kanlar içinde kalmış bedenini soğuk bir hastane odasında kucaklamak zorunda kalmak... Fakirlik, kimsesizlik... En kötüsü: çaresizlik. Uğruna canımı veririm dediğin çocuğunun, canından bir parçanın acıyla kıvranması ama ne acıyı dindirebilmek, ne de bunu yapandan hesap sorabilmek... Hükumetler kirli politikalarıyla bir adamı daha bir makama oturtmak, bir damla daha fazla petrol kazanmak için filleri tepiştirirken; çocuklar, kadınlar, analar ve babalar, bir nesil çimen gibi eziliyor altlarında. Bu insanların durumları ne savaşlardan önce öyle çok iyiydi, ne de savaş bittikten sonra çok parlak olacak. Filler tepinecek, petrol bölünecek ama Kerküklü küçük Yusuf kör, Halepli güzel Zahra hep kolsuz kalacak. Üstelik onların kalkınması için yapılan yatırım ve bağışlar, yeni yönetimlerce sümen altı edilecek; başkalarının açgözlülüğü yüzünden açılan yaralar, yeni açgözlüler yüzünden sarılmadan açık kalacak. Maalesef bu dram yalnızca bu yüzyıla ait değil. Savaşlar hep en çok çocukları vurdu. Ya babasız kaldılar, ya gözleri önünde tecavüz edildi annelerine. Ya da savaşçı filler bir adım daha öteye gidip zarar verdiler çocuk bedenlerine. Vietnam savaşında napalm bombasıyla vücudu eriyen Kim Phuc, Çernobil'den yıllar sonra kanserden ölen Sadako, Akdeniz'in kıyılarına vuran Aylan, çocuk ellerinin tuttuğu kalemle hayata tutunmaya çalışan ama başaramayan Anne Frank... Farklı savaşlar, farklı sebepler; ama sonunda hep acılar içinde ağlayan çocuklar ve başuçlarında en büyük çaresizlikleriyle öylece duran anne ve babalar... İşin tuhaf tarafı hiç durmaksızın süren savaş silsileleriyle, bu çocuklara bu vahşeti yaşatan savaşları başlatmış adamların da bir zamanlar bomba seslerinden ürküp masanın altına saklanan çocuklar olmaları. Acaba böyle büyüdükleri için normal mi geliyor şehirlerde havai fişek yerine el bombaları patlatmak? Yoksa kendileri o yaşta savaş yaşamışken şimdi huzurla ailesinin dizinin dibinde oturabilen masumlardan bir çeşit öç mü alıyorlar? Sebebini bilemiyorum. İki seçenek de o kadar aşağılık cevaplar saklıyor ki içlerinde, bir adım sonrasını sormak istemiyorum. Ama bu zincir kırılmıyor bir türlü işte. Savaşın bebekleri büyüyüp "adam" olunca savaşlarıyla kan bulaştırıyor başka bebeklerin yüzlerine. Her çocuk kendi şehrinde olmasa da komşusununkinde olan terör saldırılarını, sınır çatışmalarını izliyor ana haberlerde. Ve sonra günün birinde, "Bizde hiç olmaz." derken birden bir ses duyuyor çocuklar. Alfabenin yirmi dokuz harfinden beşini seçip bir isim takıyorlar bu sesi çıkaranlara: Terör, savaş... Bir şehir kül oluyor o yavruların gözü önünde. Onlar ki gök gürültüsünden ürken minik ceylanlardı, şimdi çoğu bomba sesinden bile irkilmiyor belki de. Sılanur Şahin 21502501 Savaşı çıkaranlar kendi evlatlarını, torun, torbalarını en yüksek güvenlikli evlerde kadife yataklarda yatırıp atıveriyor diğerlerini kül ve duman kokusunun ortasına. "Bugün ne yiyeceğiz?" sorusunu sormak bile lüks geliyor anne babalara, bugün yemek vaktini görebilecekler mi ki? Para, iktidar ve diğer varlıklar bir bebeğin masum bakışından daha ağır geliyor dünyanın kantarında. Canlar biçilip kesiliyor, bir kefeye konuyor da yüz kişilik bir köy bir petrol kuyusu etmiyor. Her bombadan sonra bir çığlık kopuyor. Ya anne-babasını gözü önünde kaybeden çocuk bağırıyor, ya çocuğu gözü önünde parça parça olan anne... Ne büyük talihsizlik, ne büyük acizlik... Ne canının parçasının acısını dindirebilmek, ne de bunu yapandan hesap sorabilmek... İşte bu, en büyük çaresizlik.