SESİN OLURUM

Dünyaya geldiğimiz andan itibaren kendimizi içinde bulduğumuz bir kalabalık, toplum... Dayatmalarıyla, zorlamalarıyla, ceza ve ödül olarak sunduklarıyla bizi inşa ettiği hukuksal parmaklıkların ardında bırakan bu hayat yanıtlanmamış soruların bir bütünü ve evidir. İçinde yaşamaya mecbur bırakıldığımız bu ev kadın için duygulardan sıyrılmış ilişkilerin, toplumdan dışlanmış ve özel yaşama hapsedilmiş, pasifleştrilmiş kadın benliğinin çığlıklarının çarptığı soğuk duvarlara sahip. Emma Goldman bu duvarlar karşısında dans eden ve unutuldu sanılan devrimin tüm sıcak ve güzel anılarını etrafa saçan "kızıl" kadın ne de güzel sesimize dönüşür "Dans Edemeyeceksem Bu benim Devrimim Değildir" diyerek ve ancak bir kadın anlatabilir onu yine kendi dilinden. Aykırıyım. Küçük gözlüklerimin ardına sığdırdığım dev bakışlarım korkuttu birçok insanı. Evet doğru biliyorsunuz ''anarşist kraliçe'' diyorlar bana. Anarşistim. Amerika'nın bir dönem en korkulan kadınlarından biriydim. Tıkıldığım hapishaneler, gönderildiğim sürgünler var ama zincirleyemedikleri bir ufka sahibim. Ben bir kadın yazarım ve erkeklerin aldığı gülünesi ''olağanüstü hal'' kuralları uygulatan bir kadın emekçiyim. Hemencecik sınır dışı edilmem adına çıkarılan federal yasalar var ve ben bütün bunlar olurken devrim için dans eden farkındalığı olan bir kadın işçiyim. Hepinizin gördüğü ateş böceklerini yüreğine hapsetmiş, için için yanarak dans eden devrimci bir kadın... Anlatmaya çalışan bir dilim, işçilerin arkasını kollayan köleciliği savunanlara karşı çıkan, kimilerince kapitalizmin o kıyıcı iş güçlerinden biri olan uşaklık anlayışını yıkmaya çalışan bir insanım. Üzüldüm. Sadece üzülmedim savaşta ölmüş yüzlerce insana. Kendi sınırları dışına el uzatmış dünyanın her bir yerinden insan getirtip yoksullaştıran patron zihniyetine kalemiyle savaş açmış bir yazarım. Kafa gücü, kol gücü, kas gücü, ayak gücü görülmüş insanların hakkını radikal dedikleri yazılarımla arayan bir şeyim işte, adını ne koyarsanız. Günde on beş saat süren ağır çalışma koşullarının insafsızlığının, işçiler arasında giderek yayılan sıtma, verem gibi hastalıkların ihmalkarlık sonucu doğduğuna inandım ve inandırmaya çalıştım. Kadın ve çocukların çalıştırılarak erkek paydası görülmesine ayak diredim. Sözde fırsatlar ülkesinde ellerinden fırsatları alınan insanların sesi olmak için meydanlarda aldım soluğu. Ne de olsa kiralık katillerin polislerle iş birliği ettiği bir ülkede; gören, bilen, yaşayan bir insandım ve üzerime düşen sorumluluklarım vardı. Ölen işçilerin haklarını arayan eşleri, çocukları, arkadaşları ile birlikte sokaklarda dans ettim direniş için, hak aramak için müzik olup salındım akıllara. Bir anarşist ya da sosyalistin konuşması pek etkilememişti açıkçası meydanlardaki kalabalığı. İnsanlar ölmüştü ve toplanan kalabalığın derdi insan olduklarını hissetmek, diğerlerinin anlamasını beklemek ve bu kokuşmuş sistem içinde daha nicelerinin kaybedileceğine dair korkularını yenmekti. Tutuklananlar oldu, mahkemelere çıkardılar ve açıkça beyan edildi; dünya görüşleri yüzünden içeri alındıkları ve alınacakları. İlmekler boyunlara geçirildi, yaşayan sesler boğuldu ama mezardakilerle birden çoğalanları susturmaya yetmedi bu dikte düzeni. İşte bunlar küçüklüğümden beri şahit olduğum bir dizi olay. O günlerde dişerimi sıkıp anarşist olacağım demiştim. Oldum da. Büyüdüm. Kendini bilmez kilise adamları lakaplar taktılar bana hatta insanların beni biliyor olmakla dahi günah işlediklerini söylediler, daha yaşarken adımı hafızalardan kazımaya çalıştılar. Sıradan bir ailede doğmuştum ama sıradan olmamak için çaba sarf ettim, öyle ki babamın sürekli üzerime yağan ''Evlen!''zorlamalarına karşı çıkıp sayısını hatırlamadığım kadar dövüldüm. Göç ettim, fabrikalarda çalıştım. Bu dönemde önce sosyalizmle, ardından anarşizmle tanıştım. Koleklifliği aşırı bulup bireyin özgürlüğüne tutundum ama bir sosyalist kadar da birleştirdim teori ile pratiği. İş istedim, vermediler, ekmek istedim ve yine vermediklerinde ekmeğimi zorla aldım, alın dedim. Tutuklandım. Koskoca iktidarın(!) korkulu rüyasıydım. Yaşamımı fikirlerimden ayrı tutup suikastlar düzenlediler, tehlikeye soktular. Özel hayatımı gündem edip kepaze etmeye çalıştılar. Karşı çıktığım evlilik fikri yüzünden fuhuşu destekliyor dediler, kadının cinselliğini özgürce yaşaması gerektiğine dair söylemlerimi kara zihniyetlerinde ahlaksızlıkla fişlediler. Ama ben dibe vurduktan sonra doruğa çıkanlardanım ve içimdeki devrimin her sancılı döneminde yeni aydınlıklar doğurduğuma inanıyorum ve bilirim ki özgürlüğü bilen insan fikirlerin dehlizlerinden meydanların aydınlığına tırmanır. BEN EMMA GOLDMAN... Kadının mevkii, konumu, duruşu, teninin rengi, dili, dini ne olursa olsun varlığı her zaman en söylenilesi şarkılara karşılık gelmiştir. Özgürlüğün cinsiyetsizliği konusunda kimi zaman kalemiyle kimi zaman sesiyle kimi zaman da sessizliğiyle savaşmalıdır kadın. Yılgınlığa düşmeden aydınlığa çıkan kapılar aramalıdır. Elimize tutuşturulmuş önceden ve başkalarınca yazılmış bir şarkı olsa da hayat unutmamalıdır ki kadın, ezgi hep "bize" ait. Daha iyi bir hayat ve daha iyi şartlar için uşaklığın bize kabul ettirilmesine izin vermemeliyiz. Kadın... Hayat sensin ve en iyi koşul yaşamaya başladığın ve değiştirebileceğin bugün... Bugünün...