Yaklaşık iki sene once vizyona girmiş ve tüm zamanların mutlaka izlenmesi gereken filmleri arasında olan bir filmi ele almak istiyorum bugün; "Pi'nin "Pi'nin Yaşamı"ndan Kendi Yaşantımıza Sesleniş / Bilge ÇEVİK Yaşamı". Birtakım talihsizlikler sonucunda Pasifik Okyanusu'nda bir kaplanla beraber mahsur kalan Pi'nin yaşam mücadelesini anlatır bu film bize. Bu filmde üzerinde düşündüren birçok konu vardır. Bu konulardan birisi üzerinde çok uzun zamandır düşünüyorum. Bunu sizlerle paylaşmak istedim. Kim bilir belki bir ışık da siz tutarsınız kafamdaki sorulara. Kahramanımız Pi, hinduizmi benimsemiş Hintli bir ailenin küçük çoçuğudur. Keşfetmeye, öğrenmeye çok istekli olan Pi bir gün kendini kilisede bulur. Bu, onun hayatını değiştirecek olan gündür. Önünde farklı kapılar açılan Pi diğer dinleri de keşfetmek ister. Zaman ilerledikçe, Pi keşfedip öğrendikçe, Pi'nin kendisini aynı anda birden çok dine ait hissettğini görürüz. Pi İslam'ı, Hıristiyanlık'ı ve Hinduizm'I tek bir vücutta yaşamayı başarır. Filmde beni en çok düşündüren nokta bu olmuştur. Eminim ki birçok izleyeni de şaşırtmıştır bu ayrıntı. Peki bu ayrıntı bizi gerçekten şaşırtmalı mıdır ? İnsanlar çağlar boyunca en büyük savaşlarını dinsel öğeler çerçevesinde yapmıştır, en fazla kan din uğruna dökülmüştür dünya topraklarının dört bir yanına. İnsanlar her şeyi sığdırmışlardır koca dünyaya; fakat kendi içlerine sığmamıştır farklılık. Kendinden olmayanı kabul edememe duygusu her nasılsa yüklenmiştir bir kere benliğimize. İçgüdüsel midir yoksa hayatta kalmanın bir gerekliliği midir bilinmez. Bu yazıyı yazarken aklımdaki düşünceleri ayıklamakta güçlük çekiyorum doğrusu. Farklılık dedim ya hani, acaba gerçekten de bir farklılık var mıdır dinler arasında? Aynı dünyaya, aynı kişi tarafından gönderildiğine inandığımız bu dinler uğruna neden bu kadar çok kan dökülmüştür ? Ya da gerçekten din uğruna mı dökülmüştür onca kan? Aynı olan şeyleri göz önünde bulundurduğumuzda bu sorunun kulaklarımızda çınlamaması olanaksızdır. "Aynı" nasıl zamanla "farklı" olmuştur ? Düşünüyorum; fakat gerçekten işin içinden çıkılır gibi değil. Daha ortaokul çağında olan küçücük Pi yaşıyor da her dini içinde, koskoca dünya, koskoca adamlar yaşayamıyor. Yaşamayı bırakın bu fikri düşünmeye tahammülleri bile yok. Aksine Pi kendi dünyasında o kadar mutlu ki... Denizin ortasında, en acımasız fırtınadan sonra bile Tanrı'ya şükrediyor, Tanrı'nın gücünün büyüsünü izliyor büyük bir hayranlıkla. Dinleri katı kurallarıyla yaşamaktan uzak. Öğrendiği her dini bilgiyle aslında Tanrı'yı öğreniyor Pi, hayatı en iyi şekilde yaşama sanatını seçiyor. Tanrı aşkıyla kavuştuğu iç huzur tutuyor belki de onu hayatta. Konu din olduğunda ayrımcılıktan öte, beraberliğe gidebilen insanlara hep hayranlık duymuşumdur. Bu konuda kesinlikle verilecek en büyük örnek Hz. Mevlana'dır. Felsefesi herkesin bilmesi gereken bir felsefedir. İnsanlığa ışık tutan, barış yolunun kapılarını açan eşşiz bir düşünüştür. Her zaman için herkesi, her şeyi olduğu gibi kabul edebilen, ayrım yapmayan insanların gerçek mutluluğu tattığını düşünürüm. Sevmek, ayırmaktansa birleştirmek, insana verilmiş yüce düşünebilme kabiliyetinin yapabileceği en büyük gelişmedir. Daha once de bahsettiğim, din uğruna yapılan savaşları düşündüğümüz zaman yaşanan kayıpların kazançlardan çok daha fazla olduğuna yemin edebilirim ki bu zaten bilimsel verilerle de kanıtlanmıştır. Bir bütün olmak dururken bu kadar kaybın kime ne faydası olur merak ediyorum doğrusu. İnsan, başkasını düşündüğü kadar insandır. İnsan, insanlığı sevdiği kadar insandır. İnsan, anlayabildiği kadar insandır. İnsan, farklı olmadığının farkına vardığı zaman insandır. Birisi veya bir topluluk için geçerli olan inanış biçimi pekala bir başkası veya bir başka topluluk için de geçerli olabilir, yaşanabilirliği ne yazık ki bir ütopya olarak görünse de aslında apaçık bir gerçektir. İnsanlar çıkarları doğrultusunda biraz da kaçmaktadırlar aslında barıştan. Aynı olma, rekabeti en aza indirme günümüzün kapitalist dünyasında pek de tercih edilmemektedir. Ben bu düzeni anlamamaya çalışmakta ısrar edeceğim. Herkes için her şey ilkesini tüm insanlık benimseyinceye kadar tıpkı bir Hıristiyan, bir Budist, bir Hindu arkadaşım gibi ben de aynı Tanrı'ya aynı duayı edeceğim. Din, amacına uğruna kan döküldüğünde değil, dünyanın dört bir yanında barış ezgileri yankılandığında ulaşır.