ÖLÜMSÜZ BİR YAŞAM MI? ANLAMLI BİR HAYAT MI?

Biz insanlar hep daha uzun yaşamak isteriz. Hep sonsuz bir yaşamı hayal ederiz. Peki gerçekten istediğimiz şey bu mudur? İnsan daha çok yaşayınca ne elde eder, ne kaybeder? İşte bu sorulara çok güzel yanıtlar bulabileceğiniz bir filmdi Dünyalı. 14 bin yıldır yaşadığını iddia eden bir adam, John Oldman, bizlere ölümsüzlüğün nasıl bir duygu olduğunu bütün çıplaklığıyla anlattı. Sonsuz yaşamanın, ölümsüzlüğün sandığımız gibi iyi bir şey olmadığını, aksine insanı çok kötü bunalımlara sokabileceğini fark ettim. Bir an kendimi John'un yerine koyduğumda çok korktum. Etrafındaki insanlar teker teker giderken yalnız kalmak... Bu tarifsiz bir duygu olurdu, yalnızlıktan çok daha beter bir duygu olurdu. Ancak bir yandan da John'a özendim. İnsanlığın gelişimini birinci elden görmek çok güzel olurdu. Geçmişte mağaralarda yaşayıp toplayıcılık yaparken, günümüzde atomu parçalayan insanlığın bu gelişimini gözlemlemek çok ilginç olurdu. Sahi ne oldu da amacımız yalnızca hayatta kalabilmek iken uzayda istasyon kurmaya varıncaya kadar ilerledik? Akıllı telefonlar, bilgisayarlar, otomobiller ve daha binlerce şey; insanlık dünyayı ve içinde bulunduğumuz toplumu hiç olmadığı kadar modern bir noktaya getirdi. Filmi izlerken insanlığın yaşadığı bu "evrimi" daha net bir şekilde gördüm. Filmin ana kahramanı John Oldman'ın insanlığın gelişimini, bizzat kendi yaşadığı gelişimi anlatması çok etkileyiciydi. Artık içinde bulunduğumuz çağın bize neler getirdiğini ve bizim geleceğe neler bırakacağımızı görebiliyorum. Gelişim bir nehir gibi hiç durmadan akmaya devam ediyor ve gelecek nesiller bizden çok daha modern bir dünyada yaşayacaklar. Peki biz içinde bulunduğumuz çağda neler yapıyoruz? Daha zengin olabilmek için, daha fazla maaş alabilmek için, daha iyi kıyafetler giyebilmek için, daha lüks otomobillere binebilmek için çalışıyoruz. Peki bu isteklerimiz gerçekten değerli mi? Yüzyıllar sonra torunlarımızın torunları bizlere baktıklarında ne görecekler? Yaptığımız işlerin insanlığa, onun ilerlemesine bir katkısı var mı? Bencilce kendimize çalışmak bize ne getirir? Biz insanlar her şeyin en iyisini, en fazlasını isteriz. Belki bunu bir içgüdü olarak, farkında olmadan yaparız ama yaparız. Peki istediğimiz şeyler bizi gerçekten mutlu eder mi? Daha zengin olursak, dünyanın en zengin adamı veya kadını olursak daha mutlu olacağımızdan eminizdir. Daha uzun yaşarsak, mesela 14 bin yaşına kadar yaşarsak memnun olacağımıza inanırız. Bu isteklerin bir sınırı yoktur, daha fazla elde ettikçe daha fazlasını isteriz. İşte biz insanların en zayıf tarafı budur. Sonsuz bir hırs ile her şeyi elde etmek ister ancak bunu başaramadığımız için mutsuz oluruz. Çoğu zaman ne istediğimizi dahi bilmeyiz, bu da bizim elimizdekilerin kıymetini bilemememize sebep olur. Halbuki bizi asıl mutlu eden şu an elimizde olanlardır, elde etmek istediklerimiz değil. İçinde bulunduğumuz zamanın kıymetini bilerek, ne geleceği ne de geçmişi, içinde bulunduğumuz anı değerlendirerek gelecek nesillere çok daha güzel bir dünya bırakabiliriz. Ürettiğimiz eserler sayesinde de gerçek ölümsüzlüğe ulaşabilir, adımızı sonsuza dek yaşatabiliriz. Gereksiz hırslarla başka insanlardan sıyrılarak değil, insanlığı geliştirerek, insanlığa hizmet etmeye çalışarak hayatımızı geçirebiliriz. Yaşamımıza gerçekten bir anlam katıp, bu dünyaya gelişimizin tesadüfi olmadığını ispatlayabiliriz. Ölümden sonraki hayata inanabiliriz ancak bu bizim bu dünyada yapacaklarımızı sınırlamamalı. Her zaman ölümü ve sonrasını düşünerek yaşayamayız; içinde bulunduğumuz dünyaya gereken önemi vermeli, gereken saygıyı göstermeliyiz ki dünyada geçirdiğimiz zamanın bir anlamı olsun. Yazımı yavaş yavaş noktalarken şunu da söylemeden geçmek istemiyorum. Ben insanların bu dünyaya boşuna veya tesadüfi olarak geldiğine inanmıyorum. Buraya gelişimizin bir sebebi var ve bu sebebi bulmak için dünyaya geldik.