BİR VARMIŞ BİR YOKMUŞ

"Ozancan Akkuş'un anısına..." Bir, iki, üç, dört, beş... Tik tak tik tak... Saniyeler geçiyor. Saniyeler, dakikalar, saatler, günler, haftalar, aylar, yıllar, ömürler geçiyor. Ben, benden geçiyorum. Yaşadığımız her gün hatta nefes aldığımız her saniye değişiyoruz. Kalplerimiz o kanı her pompalayışında sona bir kalp atışı daha yaklaşıyoruz. Küçükken zamanın geçmesine üzülmezdim. Güneş yeniden, yeniden, yeniden doğarken ben büyümek isterdim. Her yeni günün başlangıcında büyümek, büyümek, kocaman olmak isterdim. Her gün batımında ise ertesi günün tekrar doğmasını... O zamanlar günlerim oyun oynamakla, eğlenmekle geçerdi. Dertsizdim, tasasızdım. Ailem deli doluydu, ben deli doluydum. Çünkü çocuktum. Çocukken hayatım tozpembeydi hatta tam anlamıyla gökkuşağıydı. Ben de gökkuşağının üzerinde yürüyen, koşan bir insandım. Her küçük çocuğun yaptığı gibi kollarımı iki yana açıp "Bu kadar!" derdim ve gerçekten bazı şeylerin "o kadar" olması bana yeterdi. Büyük hayallerim yoktu. Sadece moda tasarımcısı olmak ve bir valiz dolusu kıyafet tasarlamak istiyordum ve bu kadardı çünkü o zamanlar bir valiz dolusu demek epey çok demekti. Yalnız kalınca ağlamalarım yoktu. Bir şeyler için kaygılanmak, bir şeylerden korkmak, bir şeylere yetişmek için çok koşmak, kovalamak ve yakalamaya çalışmak yoktu. Elde etmeye çalıştığım tek şey yeni bebekler, yeni evcilik takımları, doktor setleri ve arabalardı. O zamanlar ardı sıra koştuğum ve yakalamaya çalıştığım tek kişi benden kaçan ve kaçarken gülücükler saçan kardeşimdi. Kaçırmaktan korktuğum tek şey akşamüstü, tam böyle güneş ağaçların arasına saklanırken ve Anıtkabir'e bakan evimizin büyük penceresinden, küçük salonumuza süzülen ışık huzmeleri koltuklarımızı turuncu-sarı bir renge boyarken başlayan çizgi filmdi. Özlediğim tek kişi iş için tek geceliğine İstanbul'a giden annemdi. Arkasından üzülürdüm ama belli etmezdim çünkü babamın da benim üzüntümü paylaşacağını bilirdim. Ben çocukken dünyanın hali bugünkü gibi değildi. Belki de o zaman da çivisi çıkmıştı ama ben oyuncaklarımdan başka bir gerçekliğin farkında değildim. O zamanlar sanki sürekli yeni bebekler doğardı ama hiç kimse ölmezdi ve biz, hepimiz mutlu mesut bu gezegenin üzerinde dolaşırdık. Zaman değiştikçe işler değişti. Zaman kavramının kendisi değişti. Sonra büyüdüm. Üstünde gezindiğim gökkuşağını beton ve demir yığınları kapladı. Gözümdeki kalpli, pembe gözlüğün camları yavaş yavaş paramparça oldu ve ben asıl gerçekleri görmeye başladım. Eskiden varlığıyla yetinebildiğim her şey şimdilerde asla yetmiyor. Önceleri küçücük, içi dolu fıçıcık olan hayallerim artık boyumu aşmaya başladı. Hayallerimin gerçekleşmesi için çaba göstermeye enerjim var mı yok mu ondan da emin olamıyorum ama neyse ki konumuz bu değil. Artık yalnız kalınca ağlamak zorunda kalıyorum çünkü bazı insanların bir daha ağlayamayacak olması ruhumda iyileşmeyecek yaralar açtı ve yalnız kaldığımda bu yaraların varlığını daha çok hissediyorum. Büyüdükçe kaygılarım da korkularım da benimle büyüdü. Gerçek korkunun ne demek olduğunu büyüdüğüm esnada kah etrafımdaki insanların gözlerinde gördüm kah iliklerime kadar hissettim. En basitinden küçükken ölmek nedir bilmediğim için ondan korkmasını da bilmezdim, şimdi ise tanıdığımız ya da tanımadığımız, hayatımıza dokunan ya da hayat çizgilerimizin yakınından bile geçmeyen insanların ölüm haberlerini, eskiden karşısında çizgi film beklediğimiz televizyonlardan sürekli duyuyoruz ve ben, ölmekten korkuyorum. Keşke her şey ben çocukken olduğu gibi kalsaydı... Araya ayrılıklar, özlemler girmeseydi veyahut insanlar sokakta paramparça olmasaydı. Birisi gelip küçükken bu konular hakkında beni uyarsaydı ve büyümenin aslında ne demek olduğunu bana gösterseydi hiç büyümek istemezdim. Keşke her şey bu kadar çok değişmeseydi. Keşke rüyalarımda bombalar üzerime yağmur damlaları gibi düşmeseydi veya arkadaşlarımın savaşta öldüğünü görüp nefes nefese uyanmasaydım bu kabuslardan. Keşke, keşke hiç büyümeseydim. Allahtan evimiz hala Anıtkabir'e bakıyor.