ALDATMAK

On sekiz yaşındayım, bundan sadece beş ay önce üniversite sınavına deliler gibi çalışıyordum. Arkadaşlarımla sinemaya gitmek yerine ders çalıştım, ailemle vakit geçirmedim, köpeğimi gezdirmedim hatta erkek arkadaşımdan ayrıldım. Ne için? Ne için yaşıyoruz? Kimisi hayatın bir oyun olduğunu düşünür, yalnızca iki seçenekten oluşur; kazanır ya da kaybedersiniz. Bazılarıysa bunun bir sınav olduğunu, ölümden sonraki hayat için hazırlık yaptığımızı söyler. Şu an yaşadıklarımızın ne kadar anlamsız olduğundan yakınıp dururlar. Kimisi sorunlarından kaçar, en ufak bir zorlukta bile gözlerini yumup sakinleşmeyi bekler; hayat akıp giderken kaybettiklerinin farkına bile varmaz. Ha, bir de bu konuda hiç düşünmeyenler var. Onlar sorgulamadan yaşayıp giderler. Büyük ihtimalle en kolayı da budur. Düşünmemek. Bu, çoğumuz için bir seçenek değil. İlkokulda iyi bir liseye gitmek için çalıştık, lisede de iyi bir üniversite için. Şimdiyse iyi bir iş için çalışıyoruz. Daha çok çalışıp daha çok para kazanmak istiyoruz. Peki bunun olası sonucu nedir, bir sonraki adım nereye gidecek? Biz ne yapıyoruz? Bundan on yıl sonra bizi ne tatmin edecek? Aldatmakmükemmelbir hayatın içinde sıkışıp kalmış bir kadını anlatıyor. İyi bir eşe, sevdiği bir işe, hayal edemeyeceğimiz bir servete ve çok güzel iki çocuğa sahip bir kadın. Her şeye rağmen hayatının amacını bulamamış, kendinden bıkmış Linda'nın hayatına bir anlam katma çabası daha önce düşünmediğim şeyleri düşünmemi sağlıyor: Tüm hayallerimize ulaşırsak ne olacak? Bizi sabah uyandığımızda kendimizden nefret etmekten alıkoyacak olan ne? Kendimizden nefret etmemek için bir bahane bulmalıyız çünkü nefret ettiğinizde her şey anlamsızlaşır, her uyandığınızda bugün yataktan çıkmanızı sağlayacak bir "neden" ararsınız ve genelde bulamazsınız. Bu bir girdap gibidir, hızla derine sürüklenirsiniz. Sürüklendiğinizi fark ettiğinizdeyse her şey daha da kötü olur, normal gelen her şey bir anda gözünüze batmaya başlar ve BUM. Kendinizi duşta kimse duymasın diye suyu açmış ağlarken bulursunuz. Sıradan hayatınızdan sıkılırsınız ve risk almaya karar verirsiniz, araba sürerken gaza daha fazla basar, paranızı daha çabuk harcar ve belki uyuşturucu kullanmaya başlarsınız. Tüm bunlar size yaşadığınızı hissettirmeye yetmez. Bir adım daha atıp riski büyütürsünüz. Kumar masasına neleri koyduğunuz o an dikkatinizi çekmez; evlendiginiz kişi ve işiniz zaten sizi yeterince sıkmıştır. Siz macera ve tutkuyu ararsınız, yıllardır eksikliğini çektiğiniz budur zaten: tutku. Bu yüzden eşinizi aldatmaya başlarsınız, gözlerinde kendi yalnızlığınızı gördüğünüz bir adamla karşılaşırsınız. Kocanızda görmediğiniz, belki de görmek için bakmaya bile tenezzül etmediğiniz anlayışı onda görürsünüz. Bunun aşk olduğuna kanaat getirir ve uğruna yaşanacak bir şey bulduğunuza inanırsınız, mutlu olmanın yolu bu sanarsınız. Artık sizi anlayan biri var, yalnız değilsiniz. Sıkılmıyor, bunalmıyorsunuz. Tehlike ya da diğer bir değişle heyecanlı bir ilişki sizi bekliyor. Ama hala mutlu değilsiniz. Mutlu olmak nedir? Ne için yaşıyoruz? Belki de cevap aşktır. Evliliğiniz size heyecan vermiyor olabilir, alışılmışlık duygusu aranızdaki aşkı yok etmiştir ve siz bunu özlüyorsunuzdur. Yeni sevgiliniz bu ruhsal arayışlarınızda size yardımcı olamaz. Tutku bu noktada anlamsızlaşır ve istediğiniz şeyin bu olmadığını anlarsınız. Ne için yaşıyoruz? Ne uğruna yaşamaya değerdir? Aslında hepimizin amacı, hayali aynı. Biz insanlar çok büyük bir şeyin peşindeyiz: Sevginin. Gerçekte bizi mutlu edebilecek, neden yaşadığımız sorusuna cevap verebilecek tek şeyin sevgi olduğunu ancak gerçekten mutluluğu aradığımızda anlarız. Koşulsuz sevgi. Bazen evcil hayvanınızı seversiniz, bazen çocuklarınızı, bazen kocanızı ve hatta bazen kendinizi. Sevmeyi öğrendiğinizde yaşama amacınızı bulduğunuzu anlarsınız. Ne için yaşadığınız artık bir soru değildir. Sevmeyi öğrenmekiçin yaşıyoruz. Sevmek için yaşıyoruz.