Denizin Huzuru

Bir Ankaralı olmama rağmen deniz her zaman en sevdiğim şeylerden birisi olmuştur. Yazın denize girip su yüzeyinde yattığımda beni o dalgaların sallaması, özellikle gece deniz kenarındayken dalgaların kıyıya vurması bana huzur veren sayılı anlardandır. Sevgilimin adının da Deniz olmasını tatlı bir tesadüf olarak yorumluyorum. Ara tatilimizde de sevgilimle ve arkadaşlarımızla İstanbul'a gittiğimizde bol bol deniz havası depoladım. O gezide beni en çok etkileyen anlar ise tabi ki denizle iç içe olduğumuz anlardı. Galata'yla başlayan ve Kız Kulesi'yle biten güzel bir İstanbul anısı oldu. İstanbul'a gitmeden önce gezilebilecek yerlerin bir listesini yapmıştık ve Galata Kulesi'nin efsanesi de bizi ilk olarak kendisine çekti. Efsaneye göre oraya sevgilisiyle çıkanlar evlenirmiş, ben de sevgilime "Emin misin çıkmaya, geri dönüşü yokmuş" diyerek anlattım. Biraz gülerek, biraz ciddiye alarak oraya gitmeye karar verdik. Girişinde inanılmaz bir sıra ve rüzgar vardı, sevgilim de soğuktan ve ayakta beklemekten baya etkilenmiş olacak ki "Evlenmek gerçekten zormuş" diyerek ortamın sıkıcı havasını kırmayı başardı. Galiba bu efsaneden dolayı ikimiz de biraz inat ettik ve sonunda içeri girebildik. Asansörle kulenin tepesine çıktık ve fotoğrafta gözüken yere çıktık. Deniz manzarası insanı büyülüyordu çünkü bütün deniz ayaklarınızın altındaydı. Fakat rüzgar burada daha da şiddetliydi ve fotoğraf çekilmek neredeyse imkansız hale geliyordu Fotoğraf 1 Galata Kulesi'nin Tepesi, İstanbul. 4 Şubat 2017 saçlarımdan dolayı... Deniz manzarası gerçekten büyülüydü fakat apartmanlar ve inşaatlar gözü yoruyordu. O an anladım çarpık kentleşmenin ne kadar kötü olduğunu, daha önce hiç bu kadar somut bir şekilde karşıma çıkmamıştı ve böylesine güzel bir manzaranın keyfini kaçırıyordu. Daha sonra hem rüzgardan hem de binaların görüntüsünden rahatsız olduk ve hevesimi almış bir şekilde, efsanenin soru işaretleriyle Kız Kulesi'ne doğru yola çıktık. Kız Kulesi'ne gitmek için minik bir vapur yolculuğu yapmamız gerekiyordu ve ben hayatımda ilk kez vapura bindim. Denize bu kadar aşık olan birisi olarak denizin böyle tam ortasında olmanın, onun sallantısını hissetmenin tarifi olamaz. Sevgilim, hava soğuk ve üşürüz diye içeri oturmak istiyordu fakat ben dışarıda olup denizle iyice iç içe olmak istiyordum. Gözlerim maviye, ruhum huzura ve ciğerlerim deniz havasına doydu. Ayrıca martılara ilk kez simit attım ve beni en çok etkileyen sevgilimin o simidi atarken ki çocuksu mutluluğuydu. Bu fotoğraf da o Fotoğraf 2 Anadolu Yakası'na Geçerken, İstanbul. 4 Şubat 2017 mutluluğun en somut kanıtı sayılabilir. Günün sonunda Kız Kulesi'ne ulaşmıştık, son ulaşım aracı kalkmadan hemen önce bindik ve denizin o sallantısı içinde kendimizi bulduk. Sevgilim bu sallantının beni korkutacağını düşünmüş fakat benim keyif aldığımı görünce o da mutlu oldu. Daha sonra o ulaşım aracından inme kısmına geldiğimizde her şey bu kadar güzel değildi. O sallantı bu sefer beni korkuttu çünkü minik tekne sallanıyordu ve tam demir atmamıştı, görevlilerin yardımıyla Kız Kulesi'nin minik adacığına zıplıyorduk. Korkuyla atladıktan sonra Kız Kulesi'nin büyüsüne kendimizi bıraktık. İçeride merdivenleri çıkarken duvarlarda büyük ve görkemli tablolar vardı. Daha sonra en üst kata çıktığımızda ise denizin yeniden tam ortasındaydık fakat bu sefer Galata'dan farklı olarak günbatımını ve manzarayı izleyebilirdik. Günbatımı büyüleyiciydi ve denizdeki güneş yansıması Fotoğraf 3 Kız Kulesi ve Günbatımı, İstanbul. 4 Şubat insana huzur veriyordu. Fakat hava daha da 2017 soğumuştu ve rüzgar artık can yakıyordu, biz de gitmek üzere aşağı indik. Yine o minik, sallanan, güvensiz duran tekneye atlamamız gerekiyordu ve bu beni çok korkuttu. Tekneyle adacığın arasına düşmekten korkarak, görevlilerin koluna resmen tırnaklarımı geçirerek tekneye atladım. Sevgilim ise bu korkuma biraz güldü ama eminim ki benim gibi korkan ve bu atlamaya alışkın olmayan birçok insan vardır... Bu gerginlikle denizin sallantısı ilk defa midemi kötü yaptı fakat yine de denize karşı olan güzel izlenimlerimin önüne geçemedi. Böylece minik İstanbul gezimizin son durağını da gezmiş olduk ve otele doğru yeniden vapura binerek yola çıktık. Şans eseri dönerken macun şekeri satan bir çocuk çıktı önümüze ve belki de çocuğa karşı bir sempati hissettiğimdendir bilinmez, ondan şeker alarak yolumuza devam ettik. Ben hiç vapura binmemiştim, sevgilim de hiç macun şekeri yememiş böylece bu gezi bize birçok ilkle geldi. Hem ruhumuzu hem gözlerimizi doyurdu hem de ardında onlarca güzel anı ve fotoğraf bıraktı. Berkem GÖĞÜSGER