TONLAMA

tüyleri kimi zaman yalnız denizlerin derinliği... Bazense bir devrimcinin gözleri... Parlaklığına, canlılığına, derinliğine kapılırsın da ne başını bilebilirsin ne de sonunu sezebilirsin... Yine de alamazsın gözlerini gözlerinden... Her tarih, başka yalnız kadınlarla, başka aç çocuklarla aynı acıları, aynı umutları yazar. Amaçları farklı da olsa savaşları hep aynıdır; kimi düzeni korumak için; kimi ise düzeni baştan yaratmak için... Aynı inançla, aynı kararlılıkla, tek yürekte savaş... Bir hayatta kalma mücadelesi; devrimcisiyle, mavisiyle, iktidarıyla, kurşunuyla, tüm renkleriyle benim hikayem... Bir başkaldırı... Bir haykırış... Her haykırış, başka gözlerle, başka sözlerle aynı nefreti, aynı cesareti anlatır. Amaçları farklı d a olsa başlangıçları hep aynıdır; kimi sesini duyurmak için, kimi sesleri susturmak için... Aynı gürlükte, aynı acıyla, tek nefeste haykırış... Bir varoluş mücadelesi; tizleriyle, pesleriyle, heceleriyle, tüm renkleriyle... Benim hikayem... BEN... Ben bazen yalnızların ev sahibi olurum... Hiçbir yere sığamayan, bir yere sığınamayan, kimseyle yapamayanların... Hep bir ağızdan söylemeyen, birliğe gelmeyenlerin... Çatlak seslerin, kirli renklerin, puslu gözlerin... Sırayı bozanların, tadı kaçıranların, düzene uymayanların ev sahibi... Mücadeleyi tek başına yürütenlerin hikayesi... Ben bazen kuvveti birlikte arayanların yerleşkesi olurum. Güçlüye, gücünü gösterenlerin... Sabırla güçlenenlerin, güce isyan edenlerin... Gücünü fikirleriyle büyütenlerin, sabırla bekleyenlerin hikayesi... Bir tohumdan bir fidanı yaratanların, fidandan ormana koşanların... Düzeni birlikte kuranların, sesleri birlikte susturanların yerleşkesi... Mücadeleyi omuz omuza yürütenlerin hikayesi.. Ben, fikrini dayatanların değil, fikir üretenlerin renkleri uydurma çabasında saklıyım. Seçeneği sunanlara inat seçenek yaratanların, cevaplara inat soru soranların, kilitlere inat açılanların yol alma çabasında... Her rengi barındırıp; hiçbirine benzemeyenlerin... Denizlerin, enginlerin, ufukların, sonsuzların hikayesinde... Ben, sonu göze alanların, cesareti imza yapanların hikayesiyim. Adımı fısıldayanların değil, bağıranların; gözlerini kaçıranların değil, derinlere bakanların... Korku nedir bilmeyenlerin, usanmayanların, titremeyenlerin yüreklerindeyim. Çoğunluğun değil, azınlığın hikayesiyim... ATEŞ... Kırmızı, turuncu, sarı titrek bir kıvılcım... Her şeyin başlangıcı bir küçük kıvılcım; maviden ne kadar da uzak oysa... Kim inanır sarı, titrek, küçük kıvılcımın sonsuz maviye uzanacağına? Sarı, küçük, titrek kıvılcım fısıltıyla ilerliyor kulaktan kulağa... Yayılıyor yalnızlardan birliklere... Büyüyor... Sarı, küçük, titrek kıvılcım sessizce ilerliyor sokaklarda... Odalarda, evlerde sessizce ilerliyor... Yayılıyor tüm şehre; büyüyor. Sarı, küçük titrek kıvılcım turuncuyu geçiyor; sırada ne var? Koyulaşıyor, yoğunlaşıyor; daha ağır, isli, sıcak... Bir o kadar da parlak, canlı, ürkütücü... Artık koyu kırmızı; kan kırmızı... Artık yay gergin, kan kırmızı kıvılcım okun ucunda... Hedefte kapitalizm, sömürü, açlık, baskılar var. Tek bir harekete bakar. Cesaretin, hırsın tek bir hareketine... Devrimcinin tek hareketine... Yay artık daha gergin; ok fırlamaya hazır. Hedef belli... Nişan al! Kan kırmızı kıvılcım artık hedefte... Sarı, küçük, titrek kıvılcım artık düştüğü yeri yakan, kavuran dev bir ateş o hedefte... Kapitalizmin, sömürünün, baskıların yerinde duman tütüyor, yeller esiyor... YOLLAR... Yollar sarıdan maviye, kırmızıdan maviye, duman karasından maviye... Ama hep maviye... Yollar bir haykırış, bir başkaldırı... Yollar bir devirden diğerine, geleceğe... Yollar açlıktan varlığa... Yollar ki özgürlüğe, birliğe, huzura uzandı. Yollar ki ateşlerden geçti, tarihleri yazdı, isyana ulaştı. Tüm yollar oyunları geçti, gerçeklere uzandı; sonunda zafer vardı! Yollar bana zaferi, gözleri engin devrimciyi getirdi... Artık kazananı da belli kaybedeni de; oyun bitti! Oyun, benimle bitti. Ben? Devrim...