SATIRLARDAKİ AYNA

Hikaye kitaplarına olan bu güzel ilgim Hakan Bıçakçı'ya bir kitapçıda rastlamamla beraber başlamış oldu. O günden beri çok sevdiğim uzun romanların yerini kısa ama çok etkili olan hikayeler aldı. Hikayede Büyük Boşluklar Var da o hikaye kitaplarından biri. Bu öykülerin beni etkileyen en tatlı yanı hayatımı çok iyi biliyor olmaları sanırım. Kısa ama dolu dolu öyküler, sanki beni bana anlatmak için yazılmış gibi, satırlar birer aynaya dönüşüp beni gösteriyor gibi. Yaşananlar aynı olmasa da hissettiklerim, ağladıklarım ve kaybettiklerim hep aynı oluyor genelde. Kitapla olan birlikteliğim boyunca kendimi hep sorguladım, fark ettim bazı şeyleri. Ben bir kadınım ve bu yüzden erkeklerle aynı düşünmemem gerektiği fikrine alıştırılmışım. Oysa ne kadar çok ortak yanım var hikayedeki erkeklerle, hissettiklerim ne kadar da aynı onlarla. Kadınlar hep daha hassas ve daha duygusal olmak zorundalarmış gibi anlatıldı hep bana, oysa bir kadının ve erkeğin aynı şekilde aşık olabileceğini kimse söylemedi. Bu yüzden içinde aşk olan öykülere hep şaşırıyorum. Belki tuvaletten her döndüğümde masaya farklı bir erkek getirmiyorum ama ben de erkeklerin hep söylediği gibi sevdiğim adamı 'delikanlı' gibi seviyorum. Duygularım hep cicili bicili olmak zorunda değil, pembe hayallerle süslemek istemiyorum geleceğimi. Olduğu gibi sevmek, içimden geldiği gibi yaşamak istiyorum. Restoranlarda gördüğüm, hiç konuşmadan sessizce yemek yiyen evlilerin hayalini değil de küçük evimizde yaptığımız menemenin hayalini kuruyorum. Süslenmiş mutsuzlukların içine yakışmıyor çünkü bedenim, biraz kirli mutluluklara ihtiyacım var. Yoksa ben de öyküler de olduğu gibi, hep başkasını bekleyeceğim karşımda. Kapılar açıldığında, gözlerimi kapatıp gerçekten istediğim adamı görmek için yalvarıp duracağım Tanrı'ya ama gözlerimi açıp hayal ettiğimi göremediğimde hayata bir kez daha lanet edeceğim. İçimden ettiğim laneti dışa vuramayacağım çünkü beni anlayamayacaklar. Bu yüzden öykü okumaya devam edeceğim çünkü onlar beni anlıyorlar ve beni bana gösteriyorlar. Çoğu zaman hislerimi dışarı vurmakta, kendimi tam olarak ifade etmekte zorlanmışımdır. Kurduğum cümlelerden hiçbiri aklımdan geçenle uyuşmamıştır. Nasıl oluyor bilmem, bugüne kadar karşılaştığım her hikaye söylemek istediğim cümlelerle doluydu. Biraz düşündüğümde, okuduğum öykülerin aslında birer iç ses olduğunu anımsıyorum. Kafamda kurguladıklarım aslında öykü kahramanının ağzından dökülen cümleler değil, o kahramanın da kafasında kurduğu cümleler. Bunu fark ettiğimde değişik bir rahatlama hissetmiştim çünkü hiç kimsenin kafasından geçenleri olduğu gibi cümlelere aktarabildiğine inanmıyorum. Kafamda o kadar güzel sözler, o kadar güzel savunmalar yapıyorum ki bazen kendimle gurur duyuyorum. İş onu yazıya ya da söze dökmeye geldiğindeyse vasatım. Gevezelik etmek dışında bir işe yaramıyor ağzım. İnsanların yüzlerine bakıp onlara neler söylemek istediğimi, aslında burada ne anlatmaya çalıştığımı sessizce tekrarlıyorum ama onlar yüzlerine bakan boş bir surat görmekten öteye geçemiyorlar. Yine de susmayı, sessiz cümleler kurmayı daha çok seviyorum. Gerçek ben olmayı ve aynı iç sesi bir başkasının ağzından tatlı öyküler eşliğinde dinlemeyi daha değerli buluyorum. Uzun kitaplar okuyup kısa düşüncelere dalmaktansa, kısa hikayeler okuyup uzun düşüncelere dalmayı tercih eder oldum. Son okuduğum öykü kitabı olan Hikayede Büyük Boşluklar Var ile de bu tercihimi kesinleştirmiş oldum. Bence herkesin hayatından bir kesit taşıyor, hepimizin ucundan kıyısından içine düştüğü tuhaf boşlukları çok güzel tanıyor bu öykü kitabı. En azından benim hayatımı avucunun içi gibi biliyor. Kırgınlıklarımı, duygularımı, içine düştüğüm boşluklarımı teker teker anlatıyor ve yaralarıma son kez ilaç sürüyor. Bu yüzden tüm öykülerine arkadaşımmışçasına sarılmak istiyorum çünkü o sayfalarda ben varım ve beni o sayfalardan başka gerçekten anlayan birinin ya da bir şeyin olduğunu düşünmüyorum.