İçimizden Biri

Her zaman doğru yerde doğru şeyi söyleyememek, zaman zaman komik duruma düşmek, sakarlık yapmak, gerçek aşkı bulamamış olmak... Bunlar tam da normal insanların başına gelen şeyler. Her gün benzerlerini çevremizde gördüğümüz, ya da kendi hayatımızda yaşadığımız olaylar. Bridget Jones'u ilk izlediğimde aklıma gelen şeyler bunlardı. Aslında hiçbirimizin üstünde çok durmadığı hayatın tadı tuzu, eğlencesi, hareketi de diyebiliriz tüm bunlara. En güzeli, en iyisi, en doğrusu olmak küçükken anne babalarımız sonra öğretmenlerimiz daha sonra işverenlerimiz, patronlarımız, müşterilerimiz tarafından bizden istenilen ve olmazsa başarısızlık olarak değerlendirilen bir yaklaşım. Tabii durum böyle olunca herkes bir mükemmel olma, kendini kanıtlama, diğerlerinden daha üstün olduğunu gösterme peşinde oluyor... E tabii hep mükemmel insanlar gündemde oluyor. Kitaplar filmler hep onlar üzerine yazılıyor, çekiliyor. Bu da bir yerde, döngüye giriyor; izlendikçe popülerleşiyor, popülerleştikçe izleniyor. İnsanlar normalin ne olduğunu unutuyor. Kaybettikleri zamanın, mutluluğun farkına varmıyorlar. Bridget Jones içimizden biri bence. İçimizden birini görmekse yakın hissettiriyor galiba. Zaman zaman şaşkınlıklarım, sakarlıklarım sonucu düştüğüm komik duruma, başkalarının da benzerlerini belki de daha kötülerini yaşadığını görmek iyi gelir ya, insanın kendinde sorun araması yerine 'insanlık hali, herkes de oluyor' demesini sağlar. Filmi izlerken en sevdiğim tarafı buydu. Tıpkı gerçek hayatta da olduğu gibi, en güzeli, en başarısı, en akıllısıyla arkadaş olmayız çoğu zaman, daha çok kendimizi daha yakın hissettiğimiz bizi daha iyi anlayabileceğini düşündüğümüz insanlarla arkadaş oluruz. İnsani yönü daha güçlü insanlar samimi gelir genelde. En başarılısı, en güzeli, en akıllısı ise hep olmak istediğimiz belki ama başkalarında gördüğümüzde de bize çok sıcak gelmeyen özellikler bence. İnsanlar her şeyi çok kafaya takmamalı, çok ciddiye almamalı, kendi özünü kaybetmemeli yaşarken, elimizden geleni yapmak önemli tabii ki ama yeri geldiğinde de bırakmayı bilmeli insan. Tabii herkes farklıdır ama mesela ben her şeyi takan sorun eden bir insanım, ne kadar böyle olmak istemesem de genelde olumsuz taraflarını görürüm o yüzden de hep bu özelliğimi kırmaya çalışmışımdır, yukarıda yazdıklarımı belki de her telaşa kapıldığımda, bir şeylerden mutsuz olduğumda kendime söylüyorum. Bu film hakkında da yazmama neden olan, bu kadar ilgimi çekmesindeki sebep bu özelliğim sanırım. Abartmamak, her şeyi çok takmamak teması bana uyuyor galiba. Göz ardı ettiğimiz normal insanların çok da aksiyonlu olmayan hayatlarını da hatırlamak gerekiyor ki, bulunduğumuz yerde kendimizi daha iyi hissedelim sadece mükemmele odaklanmayalım. Yoksa onun hikayesi bunun hikayesi, o şunu yapmış bu şunu yapmış derken, çoğumuz kendi hayatımızı kaçırıyoruz, gereksiz yere sıkıyoruz, zorluyoruz kendimizi bir şeyleri yapmak için. Yaptığımız yanlışları abartıyoruz. Bazen de gülüp geçmek lazım. Çok takılmamak lazım. Telaşlı, koşuşturmalı, yorucu günlerde kendimizi rahatlatacak, sakinleştirecek, bizi o anki ruh halinden çıkartıp mutluluğu hatırlatacak küçük küçük olaylara ihtiyacımız olabilir. Bence Bridget Jones tam da öyle bir film. Ama onun dışında da kendi içimizde bazı şeyleri bulmalıyız bence, kendi çevremizde hayatımızda. Sonuçta her an güldürücü motive edici bir film yapamazlar bizim için. Çevremize bakıp soluklanmayı bilmeliyiz. Ara sıra gideceğimiz yoldan gözümüzü ayırıp, geldiğimiz yola da bakmalıyız. Ben o zaman derin bir nefes alabiliyorum mesela. Eyvah bu ödevi ne yapacağımdan, şu ana kadar bir sürü ödev yaptın, bunu da halledersin diyorum ve yola devam ediyorum...