BEKLEMEK VE BEKLENTİ

Beklemek ve beklenti aslında birbirinden türemiş iki kelime gibi görünse de çok farklı anlamlar içerirler. Gün içinde fiziksel olarak sürekli bekleme halindeyiz. Fırından ekmek alıp sıra bekliyoruz, durakta otobüs bekliyoruz ya da dersin başlamasını bekliyoruz. Bunlar beklemenin kolay halleri. İnsanın bildiği şeyi fiziksel beklemesi rahattır, sıkıntıya sokmaz. Beklemenin bir de duygusal hali vardır. İnsan sevdiğinden ayrılır, unutmayı bekler ya da sevdiğini "Herkes bir şeyi bekler ben hep seni beklerim." Dizesi gibi bekler. Zor olur bu tür gidişlere dönüş gerektirmek ya da zordur gelmeyecek olanı bir ümitle beklemek. Peki neden beklenir hiç gelmeyecek olan, neden ümit kalmamış iken insan beklenti içindedir? Bunun cevabını da şu dizde bulabiliriz. "Belki bir tren gelir uzaktan içinden kimse inmez beklediğimiz hiç kimse yok anneme de söyledim olsun dedi o da içi boş bile olsa trenler var oldukça bir umut var demektir." Hayatınızın kötü bir dönemini düşünün; dersleriniz ya da işiniz kötü durumda, ailevi sorunlarınız var ve sosyal yaşantınız da zedelenmiş halde. Tüm bunlar başınıza gelirken hayatınıza giren biri size umut olabilir, o biri ile yaşadığınız duygular ve paylaşımlarınız hayata bir yerden tutunmanıza yardımcı olabilir. Umut bu yüzden güzeldir , hayatı yaşanası yapar. İnsanlar umudu tanımlarken genellikle beklemek kelimesini de iliştirir ama umut demek beklemek değildir. Umut elinden geleni ardına koymamaktır, umut beklemek değil harekete geçmektir ve insan hareketine kararlı bir şekilde devam ederse kimse engel olamaz, kimse buna karışamaz. Kendinden emin bir insanın umudu, umut kavramını aşar ve geleceğinden de emin olmasını sağlar. Umut kavramını aşamayan bir şey de beklenti adını alır. Beklenti kelime anlamı olarak bir konunun sonunda olması gerçekleşmesi beklenen şey demektir ve gördüğümüz gibi beklenti demek beklemek demekten ibarettir , faydasız da olsa. Peki beklemek ve umut bu kadar iç içe iken aralarında nasıl bir ilişki vardır? Beklemek ve umut ters orantılıdır. Bekleme süresi arttıkça umut azalır. Ne kadar beklerse insan o kadar yorulur , o kadar düşer ve o kadar zarar görür. Beklenen gelir belki ama karşısındakini biçare gördüğünde ne beklediğine değer, ne de geldiğine. Dedik ya beklemek umudu öldürür diye, umudu ölenin duyguları da gömülür umuduyla ve ne yapacağını bilmeden sadece bekler ve hiç acısını hissetmez artık beklerken. Alengirli Şiirler 'de belirtildiği gibi: "Gözün aydın içim yanmıyor artık. İçim öldü!" diyerek şair bir sitemi ve duyguların yok olma sürecini aktarmıştır şiir severlere. Beklemeye alışmış bir insan artık acı duymamaya başlar ve hiç bir acıya tepki veremez olur çünkü aslında o bekledikçe ölmüştür. Fiziksel olarak yaşıyor olsa da duyguları ölmüştür ve bunun suçunu beklenemez yükler, nedeni o kimsedir ve sitemler ona az bile gelir. Karşısında görse eskiden kalbinin yerinden çıkacağını hissettiği insana artık tepki vermediğinde anlar o da öldüğünü ve artık daha da sitem etmez, sadece susar ona karşı. Şiirde de belirtildiği gibi "Bu ellerle tekrar okşasam saçlarını , kaç tas su olup biten her şeyi temize çeker?" derken şair umudu olmayanın ve beklemekten yorulanın hayatının asla aynı şekilde devam etmeyeceğini göstermiştir bize. Ne yaparsa yapsın kaybolan zamanın, yitirilen duyguların ve sevme hevesinin temize çekilmesi, yeniden yaşanması gibi bir şey söz konusu değildir. Zaman durmaz; akar, duygular giderse dönüşü zor olur ve hevesi kaçarsa insanın bir kere onun geri gelmesi Kaf Dağına ulaşmak kadar zordur. BURAK AKBOĞA