SEVGİDİR BÜTÜN DERTLERİN İLACI

Kimsenin hayatı başkasınınkine benzemez ama herkesin hayatı kendine göre zor. Herkesin kendine göre dertleri var bu dünyada, her geçen sene daha da büyüyen. İlkokula yeni başladığımızda derdimiz okuma yazma öğrenmekti. Sonra üniversite öğrencisi olduk, kendimizi yetiştirmek için çabalıyoruz. Üniversite bitecek, iş hayatı başlayacak ve para kazanmak, çalışmak büyük bir dert olacak. Yeni aile kuracağız çoğumuz, para derdimiz artacak, bir evden sorumlu olacağız. Çocuklarımız olacak belki ve onların derdine de ortak olacağız. Dertlerimiz çığ gibi büyüyecek kısaca. Cahit KÜLEBİ "Akşamlar Hey Akşamlar" şiirinde sormuş şiir severlere: "Kim esir değildir/Kendi içerisinde?". Hepimizin sorunu var ki bunlar insanları içlerine esir ediyor. Bizim yapmamız gereken ise dertlerimizle yaşamayı öğrenmek, dertlerimize rağmen hayattan zevk almaya devam edebilmek ve o esaretten olabildiğince uzak kalmak. Herkesin kendine göre metotları var: kimisi dertlerini umursamaz, kimisi hobiler edinir, kimisi depresyona girer. Ne mutlu hayattan zevk almaya devam edebilenlere. Depresyona girmek, hayattan tat alamamak aslında ne kadar yanlış bir şey. Tek derdi olan onlar mı? Tamam, gerçekten çok büyük dertler var ama hayat dertlerden mi ibaret? Benim de kendime göre dertlerim var, ben de dertlerimle yalnız kalıp üzülebiliyorum. Ama hayattan zevk alamamak ne kadar büyük bir işkence? İnsanlar bunu kendilerine nasıl yapabiliyorlar, üstelik sevilebilecek, mutlu olunabilecek bu kadar çok şey etrafındayken? Cahit KÜLEBİ "Sevda Peşinde" şiirinde demiş ki: "Kimsenin başına gelmemiştir/Benim başıma gelenler./Hangi günüm sevinçli geçti?/Elbette tadı var alemin/Ağaçların çiçekleri var,/Kadınların sıcak dudakları,/Bin bir türlü hali var denizin.". Herkesin derdi var ama etrafta sevilecek çok şey olduğunu ne güzel anlatmış Külebi. Büyük bir söz söylüyorum belki ama ben doğruluğuna inanıyorum: Sevgidir bütün dertlerin ilacı. Birilerini, bir şeyleri sevebilmek ya da sevilebilmektir. Bir kuş almak, onunla konuşmak, onu sevebilmektir belki yapmamız gereken tek şey. Ya da bir balık, bir kaplumbağa... Belki bunları bile yapmamıza gerek yoktur mutlu olabilmek için. Sabah yataktan kalkabilmek, su içebilmek hatta üşüyebilmek yeterli olabilir mutlu olmamıza, hayatı sevmemize. Cahit KÜLEBİ "Nasıl Sevmezsin Bu Dünyayı" şiirinde demiş ki: "Nasıl sevmezsin bu sabahları?/.../Nasıl sevmezsin gökyüzünü/Şu denizi nasıl sevmezsin?". Ben de soruyorum mutlu olamayanlara: Böyle bir dünyada yaşarken nasıl sevemezsin etrafındakileri? Sevginin verdiği mutluluğu nasıl tadamazsın? Mutsuz olan insanları dinliyorum. Sevgilerinin eksikliği o kadar belli ki... Sevemiyorlar hayatı bir türlü, hepsinin sebebi farklı. Kimisi korkuyor sevmekten, kimisi çekiniyor, kimisinin sebebi bile yok. "Sevebilmek bu kadar zor bir şey mi?" diye düşünüyorum kendi kendime. Hayır! Kuşun yanına git, konuş bakalım. Sana cevap vermeden öylece bakacak mı zannediyorsun? Anlatacak kendini, kendince. Sen başta tabii ki anlamayacaksın, hangimiz kuşların dilinden anlayabiliyoruz ki... Zaman tanı, sev o kuşu ve zamanla sen onu anlamaya başlayacaksın zaten. O da üzülecek zamanı gelince konuşman gerekecek onunla. O da seni anlamayacak belki başta. Ama onun sevgisi sana nasıl iyi geldiyse, senin sevgin de ona öyle iyi gelecek. Dert ortağın olacak kuş bazen seni anlamayacak, aklından çıkarma bunu. Sen sadece sessiz bir ortam isterken o ötmeye devam edecek, şarkılar söyleyecek sana. Ona kızmamayı da öğreneceksin sevginden. Sonrasında da fark edeceksin ki asıl istediğin sessizlik değil, onun sevgisi. Dünyayı sevelim, mutlu olmasını öğrenelim sevmeyi öğrenerek. Çok zor şeyler değil bu söylediklerim. İnsanı daha iyi hissettirebilecek şeyler. Hasta olduğumuzda doktor bize nasıl ilaç veriyorsa, depresyon ilacımız da dertlerimizi bir kenara bırakıp mutlu olunabilecek dünyayı görebilmektir. Üzülüyorum bunları büyük bir külfet olarak gören insanlara. Onlara yapabileceklerini anlatmaktan başka bir şey gelmiyor elimden. Herkesin kendi iradesi var ve hayattan zevk almak için bu iradesi kullanıp biraz çabalaması gerekiyor sadece. Ben burada anlatırım neleri yapabileceklerini ama tek tek gidip inandıramam kendimi onlara. Zaten gerçekten mutlu olmak isteyen insan, gerçekten mutlu olabilir. Kişi mutlu olmak isterse yazdıklarım ona yol gösterici olur sadece. Ben de amacıma ulaşmış olurum o zaman. Ne mutlu bana...