UZUN YOL ŞARKILARI

Rusya'nın soğuk bozkırlarından yükselen bir ateş! İşte Evgeny Grinko'yu böyle tanımlayabiliriz. 8 Aralık Pazartesi akşamında ODTU KKM'de bize çok klişe bir söyleyişle, kulaklarımıza bayram ettiren adam için söylediklerim az bile kalabilir. Konsere geçmeden önce Evgeny Grinko'yla tanışmamdan bahsetmek istiyorum. İlk kez Evgeny Grinko'yu dinleyişim tamamen tesadüfiydi. Son anda girmeye karar verdiğim bir kitapçıda duydum vals adli parçasının son bir kaç melodisini. Elimi telefonuma uzatıp, Shazam'ı açamadan, sonraki şarkı çalmaya başladı. Koşarak kasaya gittim ve şarkının adını sordum. Benim gibi klasik müzik türevi şeyler sevmeyen biri için çok garip bir şeydi heyecanla gidip adını sormak. Maalesef ki bilmiyorum cevabını aldım kasadaki görevliden. Üzerinden biraz süre geçti ama sözü bile olmayan o şarkının melodisi kulaklarımdan silinmedi. Her gün sabah kulağımda o çınlarken uyandım. Başka bir gün odamda oturmuş üniversiteye hazırlık matematik sınavına çalışıyorken kulağıma bir piyano sesi geldi. Komşumuzun küçük kızı eskiden piyano çaldığı için pek umursamadım bu sesi. Sonrasında yine o kısmı duydum. Onca zaman öncesinde kalbime işlenmiş olan o kısmı. Sonrasında başka bir şarki çalmaya başlayınca fark ettim ki o ses ablamın odasından geliyormuş. Yerimden fırladığım gibi ablamın odasına koştum. Şarkının adını ve kimin olduğunu sordum. Hani biriyle yeni tanıştığınızda "Ben daha önceden tanışmadım mı acaba? Çok tanıdık geliyor" duygusu vardır ya iste tam olarak onu yaşadım adını duyduğumda. Benim bir huyum vardır eğer bir şarkıdan hoşlanmışsam bıkana kadar dinlerim o şarkıyı. O gün kaç kere dinlediğimi bilmiyorum o şarkıyı. Tek bildiğim şey kulaklıkları kulağımdan çıkardığımda, başımın dönmesiydi. Birkaç günü hep aynı şarkıyı tekrar tekrar dinleyerek geçirdim sonrasında diğer şarkılarını da dinlemeye başladım. Diğer şarkılarının da mükemmel olduğunu fark ettim ama Vals hala favorim. Zaten Vals'in genel olarak Türkler tarafından sevildiğinin Evgeny Grinko'da farkında. Bir röportajında bu konuya da değinmiş zaten. Konserinde hiç bir şarkıyı yeniden çalmayan piyanist Vals'i tam olarak üç kere çaldı. Her seferinde ayrı bir heyecan ayrı bir coşkuyla dinleyenleri kımıldayamaz hale getirdi. Uzun süre oturmak bana her zaman zor gelmiştir. Hele ki konserlerde daha çok zorlanıyorum. Ancak bu sefer ne olduğunu anlayamadım zaman hızlı hızlı akıp gitti günlük hayatın koşuşturmasıyla birlikte. Koltuğumdan kalktığımda artık ben o eski ben değildim. Daha sakin daha mutlu daha fazla huzurlu bir bendim. Şarkılarını duyduğumdan beri ne zaman kendi içime dönmek istediğim bir zaman olsa yer-mekan ayırmadan kulaklıklarımı takıp, kendimi müziğin sıcak ve benimseyen kollarına bırakıyorum. Sözsüz müzik yaptığı için diskolar hariç her ortama uyabilen şarkıları bence en çok uzun yolculuklara yakışıyor. Zaten yolculuklarda kendi kendimizle kaldığımız için insan ister istemez kendini düşüncelerin ortasında kaybolurken bulur. Ve yoluna geri dönerken kalpten çalınan bir müziğin eşliğini kim reddebilir ki? Eğer Evgeny Grinko'nun şarkılarını hiç dinlememiş biri olsanız bile konserden sonra kendisine aşık olabilirdiniz. Çoğu sanatçının sahip olduğu egodan gram yok genç sanatçıda. Salonun oturması biraz uzun sürdüğü için konser sadece 7 dakika gecikmeyle başladı. Şarkı aralarında şarkılar hakkında bizi bilgilendirmeyi eksik etmese de İngilizcesi gerçekten çok bozuk olduğu için anlamak biraz zordu. Şarkıları genel olarak yavaş ve duygusal. Kendisini canlı canlı görünce bunun sebebini anladım. Kişiliğindeki çekingenlikten şarkılarında eser olmasa da tavırları ve yürüyüşü içine kapanık bir insan olduğunu kanıtlıyor. Konserin hemen sonrasında, kendisine gelen röportaj isteğini kıramayan piyanist, biz CD'sini alıp imza kuyruğuna girmeye başlarken geldi hemen. Uzun lafın kısası hem müziği hem de karakteriyle kendine dinleyenlerini kendine hayran bırakan piyanisti sizin de hayatınızdan eksik etmemenizi öneriyorum.