MÜKEMMEL HAYAT İLLÜZYONU

Hiç sokakta yürürken ya da arabadan dışarı bakarken rastgele gördüğünüz insanların hayatlarını merak ettiğiniz oldu mu? Ya da sadece dışarıdan çok mutlu göründükleri için pek tanımadığınız insanların hayatlarının çok güzel olduğuna karar verip onların yerinde olmak istediniz mi? Bunu ara sıra herkesin yaptığına inanıyorum, fakat sanırım kimse bu işi 'Trendeki Kız' romanındaki Rachel kadar ileri götürmüyordur. Rachel istisnasız her gün trenle geçtiği yolun karşısındaki evde gördüğü çifte bakıp onların hayatlarına özeniyor, o evdeki kadının kendisinin sahip olmak istediği hayatı yaşadığına inanıyor. Aslında insanlara günde birkaç dakika bakarak nasıl birer yaşantıları olduğunu tahmin etmek imkansız ama Rachel gördüğü mutlu anları kafasındaki hayallerle birleştirip o çiftin mükemmel olduğuna kendini inandırıyor ve o kadının yerinde olmak istiyor. Muhtemelen hepimizin hayatında çok tanımadığımız ama harika bir yaşantıya sahip olduğunu düşündüğümüz bir insan vardır. Bu kişi belki yan komşumuzdur belki de hayatımız boyunca hiç tanışmayacağımız bir ünlü. Kendi hayatımız onunkiyle kıyaslanınca çok sıkıcı ve boş gelir, "Keşke onun yerinde olsaydım." diye iç geçiririz. Benim de hakkında aynı bu şekilde düşündüğüm ve yerinde olmak istediğim insanlar vardı, bir süre öncesine kadar da onların tam da benim kafamda yarattığım gibi mükemmel hayatlar yaşadıklarına gönülden inanmıştım. Kendi hayatımdan hiç ama hiç memnun değildim ve onların yerinde olabilme şansım olsa hiç düşünmeden kabul ederdim. Bu düşüncenin ne kadar saçma olduğunu bir arkadaşımın da benim için aynı şeyleri düşündüğünü öğrendiğimde anladım. Ona ne kadar mutsuz olduğumu ve hayatımdan memnun olmadığımı anlattığımda bana inanamadı. Benim hayatım dışarıdan bakılınca ona çok güzel görünüyormuş, oysaki gerçek hayatımla onun beni özdeşleştirdiği hayalin arasında dağlar kadar fark vardı. Eğer arkadaşım benim hayatımı bu şekilde görüyorsa belki de benim özendiğim insanların hayatları da sandığım kadar mükemmel değildi. Hepimiz kendi problemlerimizi içinden çıkılamaz olarak görüp kendimize acıyor, başka insanların da problemleri olabileceğini ve hatta dışarıya yansıtmasalar da bizden çok daha kötü durumda olabileceklerini göz ardı ediyorduk. Nedense hep sahip olmadığımız şeylere çok daha büyük anlamlar yüklüyoruz, elimizde olan şey bize daha değersiz görünüyor. Bu durum ısrarla arkadaşının elindeki oyuncakla oynamak isteyen çocuklarda da aynı, sürekli başkasının işini veya ilişkisini kendisininkiyle karşılaştırıp mutsuz olan yetişkinlerde de. Ne durumda olursanız olun siz başkasının yerinde olmak istiyorsunuz, başka biri de sizi kendiyle kıyaslayıp "siz" olmak istiyor. Çoğumuz fark etmekte zorlanıyoruz aslında ama mükemmel hayat diye bir şey yok; her insanın kendi sorunları var ve herkes hayatının küçük bir parçasından da olsa memnun değil. Trendeki kızımız Rachel'a geri dönelim. Sonradan ortaya çıkıyor ki Rachel'ın çok özendiği, mükemmel bir yaşantısı olan Megan aslında travmalarla dolu bir geçmişe sahip, Rachel'ın harika bir çift olduklarını düşündüğü eşiyle araları hiç de iyi değil ve Rachel'ın kendi problemlerinden çok daha ciddi sorunları var. Rachel trenden gördüğü bu kadının hayatıyla kendisininkini kıyaslayıp kendine acırken gerçeği bilseydi sanırım kendi hayatı da çok kötü olmasına rağmen Megan'ın yerine geçmeyi asla kabul etmezdi. Buradan anlıyoruz ki dışarıdan bakıp özendiğiniz insanlar belki gerçekten çok mutlular belki de sizin asla altından kalkamayacağınız problemlerle boğuşuyorlar. Asıl önemli nokta dışarıdan gözlemleyerek hangi durumun doğru olduğunu asla bilemeyeceğimiz. Sanıyorum yapılabilecek en mantıklı şey doğru düzgün tanımadığımız insanlara özenmeyi bırakıp kendi hayatımızdaki güzel taraflara odaklanmak veya memnun olmadığımız şeyleri değiştirmeye çalışmak.