YERİ DOLDURULAMAZ SERVET

Hayatı algılamaya ve yaşadığımı fark etmeye başladığımdan beri kendimi düşünmekten alamadığım ve tabiki çok fazla düşünmekten de korktuğum bazı olgular vardı. Neden varım? Nereye kadar varım? Hayatımın anlamı ne? İlk zamanlar hayatımın anlamını annem olarak biliyordum. Belki de ilk onu tanıdığımdandır. Daha sonra arkadaşlarım bana ve hayatıma yeni anlamlar kattı. Büyüdükçe sırayla başarı, mutluluk ve bunların hepsini bir arada yaşatan aşk. Ne yazık ki hayat hep böyle iyimser değildi çünkü hayatımın merkezinde gelecek kaygısı, tekdüzelilik, ve yalnızlık kendini göstermeye başladı . Her ne olursa olsun öldürmeyip güçlendiren ve insana çok şey öğreten bu hayatta yaşamak her insan gibi bana da zor gelmiyordu ta ki bu olguları satın alabileğini iddia eden ve bana sahip olduklarımın değerini sorgulatan o kavramlarla tanışana kadar; para ve zaman. Doğuyoruz, büyüyoruz kısa ya da uzun hepimiz bir ömür yaşayıp bu dünyadan göçüyoruz. Maddi ya da manevi sahip olduğumuz ya da sahip olduğumuzu düşündüğümüz o kadar çok şey var ki; evler, arabalar, o yeni çıkan cep telefonları... Her şeyi biz yönetiyorsak ve her şeyi biz kazanıyorsak elimizin uzandığı her şey bizimdir degil mi? Aile de dahil buna ve tabiki arkadaşlar peki eğer bir gün bu dünyadan hepimiz gideceksek ve giderken yanımızda bizim dediğimiz hiçbir şey olmayacaksa nasıl bir sahiplikten bahsedebiliriz ki? İşte bu durum insana gerçek varlığın ve sahipliğin bize yaşa diye bahşedilen ömrün ve bu ömrü değerli kılan zamanın olduğunu öğretiyor. Zamanın para olduğu, paranın da zaman olduğu bir ütopya düşünün. Kimin kimden değerli olduğu belli olmayan ve yaşam mücadelesinin gerçek bir savaş acımasızlığında olduğu bir dünya. Zamana Karşı filminde Andrew Niccol bana herkesin aşina olduğu ama tam olarak kabul edemedikleri bu ikilemi hatırlattı. Kabul etmeliyim ki parayı tanıdığım ve olgular üstünde sahiplik kurulabileceğini öğrendiğimden beri bu dünyada bir çok şeyi kendimin sanıyordum. Benim evim, benim arabam, benim başarım... İsterseniz paranın bizim dünyamız üstündeki etkisini hatırlayalım. Herkesin elde etmeye çalıştığı, güçlüyü daha güçlü, zayıfı daha zayıf yapabilen; sağlığın, başarının, ve mutluluğun bile anahtarı olduğu düşünülen bir olgudur para. Aslında böyle düşünmek çok anormal bir durum değil çünkü para olmadan sağlık ve başarıya, sağlık ve başarı olmadan da paraya sahip olamayız. Peki şunu hiç kendimize sorduk mu zaman olmasa neye sahip olabiliriz? İşte bu film bana bu soruyu soruyordu. Herkesin tek varlığının zamanı olduğu bir dünyada Will Salas yalnızca bir kaç gününe sahip, yaşamak için çalışmaktan başka çaresi olmayan bir genç olarak yaşarken aslında bu durumun başkalarının daha uzun ve daha güzel yaşaması için kurulmuş adaletsiz bir düzenden ibaret olduğunu ortaya çıkarıyor. Onun için en zor an belki de onun da hayatının ilk anlamı olan annesinin birkaç saniyesinin olmaması sebebiyle onun ellerinde bu sisteme kurban olmasıydı. Onu güçlendiren şey ise ondan çok daha uzun ve güçlü bir hayata sahip olan Sylvia'nın ona olan aşkı sayesinde tüm insanlara hak ettikleri ömrü vermeyi istemesiydi. Hayatın geneline ve etrafımda bana ait olan tüm olgulara ve cisimlere baktığımda gerçek anlamda sahip olduğum ve tükettiğim tek şeyin zaman olduğunun farkına varıyorum. Bunun nedeni ise, sahip olduğumuz paranın, sağlığın ya da başarının değeri, içinde bulunduğu zaman diliminde bize ait olmasıdır. Daha basit düşünürsek yerine şekil ya da miktar olarak aynısını koyamayacağımız değerler asıl varlıklarımızdır. Bu yüzdendir ki aslında bu dünyadan kendimizle beraber götüreceğimiz tek şey ömrümüzü içine alan ve her saniyesine yalnızca bir kere sahip olunabilinecek kadar değerli olan zamandır. Kadir Serkan KILIÇ