Hayata Balıklama Atlamak

" Çocukluğumuz boyunca derelerde, baraj göllerinde suya girmiştik ama denizi bilmiyorduk, çok merak ediyorduk. Deniz abim, "gel gidip denize bakalım." dedi. Bayırdan aşağı indik. Masmavi, uçsuz bucaksız ve tertemizdi deniz... O zaman da temkinli biriydim; sınamadan hiçbir işe girişmezdim. O gün de denizin yanında durdum, birkaç kez korkarak ayağımı sokup çıkardım. Baktım abim üstünü çıkarmış, şortla çifte kayaların oraya çıkmış bile... Kayaların en ucuna gitti, benim şaşkın bakışlarım arasında, hiç düşünmeden pat diye denize atladı ve hayatı denizde geçmiş gibi yüzmeye başladı. İçimden, "Cesaret böyle bir şey işte," dediğimi hatırlıyorum. Deniz o gün denize kavuşmuştu. "(52) Can Dündar, Hamdi Gezmiş'in (Deniz Gezmiş'in en küçük kardeşi) ağzından Deniz'in cesurca denize kavuşmasını ne güzel betimlemiş. Deniz Gezmiş'e tarihte hep cesur sıfatı yakıştırılır. Ben ise onun gibi insanları ve hikayelerini düşününce cesur olmayı anlamakta zorlanıyorum. Belki çok korkak olduğumdandır. Korkak mıyım yoksa Hamdi gibi sadece temkinli miyim? Çocukken ağaçlara tırmanmazdım. Düşebilirdim, yaralanabilirdim, canım acıyabilirdi. Hiç kimse için aşkım uğruna kendimi feda etmek istemedim. Karşıdakine kendimi kaptırmamaya çalıştım hep. Çünkü incinebilirdim, yaralanabilirdim, canım acıyabilirdi. Dibini görmediğim bir suya balıklama atlamadım. Kafamı dibe vurabilirdim, yaralanabilirdim, canım acıyabilirdi. Belki de gerçekten korkağım. Peki, eğer korku sahibi olmakta haklıysam? Sadece akıllı davrandığım ve tez canlılık yapmadığım için ağaca tırmanmıyor, aşık olmuyor, suya dalmıyorsam... Cesur olmak; biraz da cahilce sonunu düşünmeden hareket etmek değil mi? Cesur insanlar yaptıkları işlerin sonunu düşünmezler, tahminen düşünseler yapmazlardı. Ya Deniz Gezmiş çıktığı kayalarda ayağı kayıp denizin dibine çakılsaydı? Bunun olacağını biliyor olsa gene de çıkar mıydı? Peki; kendini uğrunda feda ettiği insanların, o asılırken sessiz kalacağını bilse gene de her şeyi yapar mıydı? Belki yapardı. Yoksa güzel şeyler yaşamak, yaratmak için sonu kendimize zarar verecek olsa bile o riski alıp gene de yapmak mı cesaret? Gözü kara olmak, acıya göğüs germek mi cesaret? Aşık onca insan aşklarını can acılarını anlatan şiirler, şarkılar, kitaplar yazıyorlar. Herkes biliyor acı olduğunu aşkın sonunun. Ama gene de tekrar aşık oluyorlar. Çok mu cesurlar yoksa çok mu avanaklar? Galiba onlar cesur, ben ise korkak. Belki de cesurlar her şeyi gerçekten olduğu gibi görüyor ve olayları kabulleniyorlar. Gene de zor durumların içinden çıkmak için kendilerinde çabalama gücünü buluyorlar. Hayatta kalma içgüdülerinin söylediği kaç uyarısını dinlemeyip acıya koşuyorlar. Savaşta öncü kuvvetler gibi. Onlar da korkuyorlar kesin. Mesela öncü kuvvetler kendilerini telkin edip geri dönmemek için çığlıklar atmıyor mu? Korkuyorlar ama gene de kaçmıyorlar yapmaları gerekenden. Sonra kazandıkları savaşlar, başarılar destan oluyor. Tarih kitaplarına giriyorlar. Yeni mektepliler, milli bayramlarda gözleri yaşlı o cesurlara teşekkür ediyorlar. Ama tarihe geçmek için ölmek mi gerek? Unutulması zor şöhrete, saygıya sahip olmak; hatırlanmak için cesur olmak gerek, risk almak gerek ama ölmek değil. Örneğin o öncü kuvvetlerin adını sorsam bilmezsiniz ama ölmeyip gene de cesur aynı zamanda akıllı insanların adını hiç unutmaz tarih. Komutanlardır bu dediklerim. Onlar ölüme koşacak kadar çılgın değiller belki de ama cesurlar gene de. Bana öyle geliyor ki cesur olmak aptal olmak anlamına gelmediği sürece iyi bir özellik. Deniz Gezmiş'in hayatına dair bu kitabı okudukça kendimi geliştirmeye karar verdim. Korkak olan insanın bir şeyleri değiştiremediğini fark ettim. Eğer dünyaya kendi izimi bırakmak istiyorsam risk almam gerek. Dünyaya iz bırakmayı geç, en azından bana özgü bir hayat yaşamak istiyorsam eğer şu an olduğumdan daha cesur olmalıyım. Herkesin yaptığı gibi risk almazsam özgün bir yaşama sahip olamam. Belki bu sayede ben de Deniz'in "denize" kavuşması gibi kendime kavuşabilirim.