Sosyal Medya Görgüsüzlüğü

Hangimiz günün her saati sosyal medyanın içinde kaybolmuyor? Kaçımız işte, okulda stresli zamanlar geçirirken veya derste sıkıldığımızda açıp kim neyi beğenmiş, yorum yazmış diye listenin sonuna kadar incelemiyor? Evet, belki de bir sayfaya girip dakikalarımızı geçirdiğimiz, bizi yemekhane sırası beklerken Paris'teymiş gibi hissettiren sayfalar hepimizin hoşuna gidiyor. Ama sizce de biraz fazla önem vermiyor muyuz? Sosyal medyada popülerliği sağlamak fazla takipçiye, fazla beğeniye sahip olmak bana kalırsa günlük hayatta da sizi belli bir sınıfa koyuyor. En sevdiğim dizi olan Black Mirror'ın gelecekte geçen bir bölümünde günlük hayatlarında birbirlerini puanlayarak yaşayan insanları izleme fırsatı buldum. Bu insanlarla günümüzdeki sosyal medya çılgını insanlar arasında hiçbir fark göremiyorum. Resmi olarak birbirimizi puanlamasak bile, sosyal medya popülerliğine göre birbirimizi sınıflandırıyoruz. İşinde gücünde olan, tüm bu sosyal medya işlerinden uzak duran, hiçbir yerde hesabı olmayan birini düşünün. Evet biliyorum, onu da bir sınıfa koyabilirsiniz, belki asosyal dersiniz, belki çirkin... Peki neden onlarca filtre koyup kendimizi bu kadar gösterme çabasındayız ki? Günlük yaşantısını çok iyi bildiğimiz birileri bile kendilerini olduğundan çok farklı gösterme çabasında şu günlerde. Fazla uzağa gitmeden kendi okulumdaki kızlara ve erkeklere bakıyorum. Tadını beğenmeseler bile Starbucks kahvesi olmadan ve onu paylaşmadan duramayan Bilkent öğrencileri... Bu arada erkekleri de unutmuş değilim. Birçoğu diye nitelendirmek istemem ama onlarcası aile sevgisinden yoksun. Bu yüzden sevgiyi dışarıda arayan, yalnızca ilgiyi dönemlik kız arkadaşlarıyla veya onların süksesiyle pirim yapacak arkadaşlarında arayanlar. İşte yine sosyal medya! " SnapChat" adını verdiğimiz, on saniyelik paylaşımlar yapan sosyal medya hesabı yoluyla her akşam o bardan bu bara gittiğini bizi ikna etmeye çalışan erkekler... Pahalı arabalara binerek ve bunu paylaşarak bir anda popüler olduklarına kimse ikna edemez beni. Genel kültürden bi haber olan, sorsanız ülkede neler olup bittiğini bilmeyen bu sosyal medya hesapları kullanıcıları... Olmayan genel kültürlerini varmış gibi gösteren, tek dertleri gösteriş olan bu insanları anlamak mümkün olmuyor genelde. Aileleri tarafından mı böyle eğitildiler veya bu şekilde büyütüldüler diye sormadan alamıyorum kendimi. Ülkemizde bombalar patlarken, duymayan yoktur diye düşünüyorsunuzdur. Ama bırakın bir şey hakkında yorum yapabilmeyi veya genel kültüre sahip olabilmeyi, daha yanı başımızda ki bombanın haberini duyamayacak kadar umursamazız. Dışarıdan mükemmel hayatı olan bu insanlara imrenmek yerine, çoğuna üzülmek artık bana daha mantıklı geliyor. Her ne kadar eleştirsem de bende bir sosyal medya kullanıcısıyım. Ama bu durumdan oldukça mutsuzum. Eskiden hatırlıyorum da telefonumla ve bilgisayarımla bu kadar zaman geçirmek yerine her akşam ya kitap okurdum ya da günlük yazardım. Zihnen gerilediğimi, ruhen de rahatsız olduğumu hissetsem de bu hesapları kapatmak inanın çok zor. Ödev beğenmeyen öğretmenler, her hafta quiz yapan hocalar ve bazen de sıkıcı geçen dersler yüzünden insanın kafasını dağıtabileceği tek yer sosyal medyaymış gibi geliyor bana. Anneniz size söylenirken, ısınamadığınız ortamlar olduğunda, kafanız doluyken veya en basitinden merak ettiğiniz birini araştırmak için sizce de sosyal medya harika bir yol değil mi? Vaktimizi aldığı ve bizi gerçek dünyadan soyutladığı bir gerçek. Fakat sosyal medyanın iyi yönlerinin olmadığını da kimse iddia edemez. Ama yine de hayatımıza tam anlamıyla sokmak yerine, dış dünyayla haşır neşir olmak bana daha sağlıklı geliyor. Mesela arkadaş grubumuzda neden yemek yerken konuşmayı değilde, o an "instagram" üzerinden yorum yapmayı tercih ediyoruz? Her ne kadar dizide olduğu gibi birbirimize resmi şekilde puan vermesek bile, kendi kafamızda insanları bir yerlere koyuyoruz. Birileriyle sırf popülerliğinden yararlanmak için arkadaş olmaya çalışıyoruz. Diğer bir deyişle popüler olan kişiye yalakalık yapmıyor muyuz? Biz de kendimizi bir grupta görmek istiyoruz. İçten içe eleştirsek bile, biz neden oraya gitmedik, biz niye bu çantayı alamadık diye düşünüyoruz. Ve bana kalırsa çoğu arkadaşlık bu yüzden de bitiyor. "Aman kızım anlatma, aman yavrum bahsetme." diye ailelerimiz tarafından uyarıldığımız zamanlar aslında geçmiş sayılmaz. Bırakın anlatmayı veya bahsetmeyi, bazı şeyleri insanların gözüne sokmak için çabalıyoruz ve sonrada başımıza bir iş gelince nazara bağlıyoruz. İnsanlardan bu kadar şikayetçi olmamıza rağmen hala vazgeçemiyoruz. Sosyal medya hesaplarımızı bir türlü silemiyoruz!