VEFA NEYDİ?

İnsanlar sahip oldukları değerler doğrultusunda yaşarlar. Tutum ve tavırlarını onlara göre biçimlendirir ve yönlendirirler. Günümüzde değişimden kaçamayan pek çok şey gibi değerlerimiz de bir bir değişiyor, anlamlarını yitiriyor. Değerler değiştikçe onlara olan bağlılık da zayıflıyor haliyle. Bu durum, davranışların da değişmesine yol açıyor ve insanlık için çok kıymetli olan bazı duyguların unutulmasına sebep oluyor; "vefa" gibi. Gerçek anlamını unuttuğumuz şu günlerde bize en çok gerekli olan şeydir aslında vefa. Peki, neden unutuluyor? Toplumun yanlış yetiştirilmesinden mi kaynaklanıyor, yoksa değişen yaşam koşullarından mı? Verilen sözlerin tutulmaması, saygının yitirilmesi, güven kelimesinin anlamını yitirmesi, hoşgörünün kalmaması... Bir süre sonra da tüm bunların kanıksanması, vefayı sözlükteki herhangi bir kelime haline getirse de vefa aslında bundan çok daha fazlasıdır. Derinden hissedilir. Yapılan küçücük bir iyilik, söylenilen bir söz, vefa için unutulamaz bir kıymettedir. Yanlışlar görmezden gelinir, yapılan hatalar affedilir. Gerekirse uğruna canlar verilir. Gönül borcudur vefa. Bir gönlün diğerine duyduğu aşkta sahip olduğu en kıymetli ziynettir. Emrah Öztürk bu durumu çok güzel anlatan "Kamil Duruel'in Mezarı" isimli bir öykü yazmış. Vefanın aşkta vücut bulmuş hali olan Kamil Dede; yirmi yıl önce eşini kaybetmiş olmasına rağmen, ona duyduğu sevgisini ilk günkü gibi saklamış. Onun olmadığı her günü onu tekrar yad ederek geçirmiş. Onu özlemediği tek bir gün olmamış. Bu yüzden mezarlık görevlisinden tek isteği eşinin mezarını açıp ona son bir kez daha sarılmak, hasretini biraz olsun dindirebilmekmiş. "... Bu 12 Nisan gecesiyle birlikte hayatımın rengini yitireli yirmi yıl oluyor. Tam yirmi yıldır onun yasını tutuyorum. O kadar çok ağladım ki artık göz pınarlarım kurudu. Yüreğim yol yol çatladı. Bir damla sudan mahrum bir çöl dervişiyim ben. Karımın sesine, kokusuna, tenine hasretim." (Öztürk, 77) Şimdi görevlinin izin vermeyip dedeyi geri gönderdiğini ya da göndermiş olması gerektiğini düşünebilirsiniz fakat şaşırtıcı bir şekilde, dedenin halinden etkilendiğinden olsa gerek, mezarı açmayı kabul ediyor. Görevli izin verip mezar açılınca eşine duyduğu hasreti gideren Kamil Dede oracıkta ruhunu teslim edip eşinin yanına gitmiş. Bu olay sevgisinin ne kadar gerçek, ne kadar içten olduğunun en büyük göstergesi olsa gerek. Ama bu husustaki asıl nokta, duyulan aşk değil de, gösterilen vefadır bence. Okuyunca hayran kalınacak türden olan bu vefa örneğini kim yaşamak istemez ki? Acaba günümüzde böyle vefa örnekleri kalmış mıdır yoksa Zeki Müren'in dediği gibi vefa sadece İstanbul'da bir semt adı mıdır? Sizi bilmem ama ben böyle durumlarla nadir karşılaşıldığı görüşündeyim. Yani vefanın ne demek olduğunun gerçekten farkında olan ve tüm hayatını bu gerçeğe adayan kişi sayısının aslında sayılı olduğunu çevremizdeki birçok örneğe bakarak öne sürebiliriz. Günlük hayatta da birçok kez karşılaştığımız gibi; evi çekip çeviren, çocukların en küçük dertleriyle bile ilgilenen kadına bir gülümseme veya iki güzel söz çok görülürken onsuz geçirilen yirmi yılın ardından adının unutulmayacağını garanti edebilir miyiz? Ya da hayat arkadaşı biricik eşi hastalanıp kendisini hatırlamayınca onun tüm bakımını üstlenip aynı sevgiyi gösterebileceğine teminat verebilir miyiz? İnsanların her geçen gün olaylar karşısında kayıtsız kalmaya başlaması buna en büyük sebep gösterilebilir belki de. Sorumluluklardan kaçan, kendini düşünen, karşı tarafın gözünden olaylara bakamayan birinin vefa sahibi olması beklenemez. Çünkü anlayış ve hoşgörünün olmadığı yerde sevgi olmaz. Sevginin duyulmadığı yerde de vefanın aranması ne kadar doğru olur? Daha şimdiden yitirilen bu kadar değerin olması insanı gelecek için kara kara düşünmeye sevk ediyor. Saygının, sadakatin, sevginin, hoşgörünün, "vefa"nın olmadığı bir toplum düşünün. Bu toplumun mutlu ve huzurlu bir şekilde hayatını sürdürülebilmesi mümkün olur mu? Eğer mümkün olsaydı bugüne kadar insanlar toplum değerlerine bu kadar önem verip onlara göre kendilerini yetiştirmeye çalışarak boşa mı uğraşmışlar? Kamil Dede ömrünü sevdiği kadına vefa borcunu ödeyerek geçirmiş de yanlış mı yapmış?