MUTLULUK VEREN RESİM

Şemsiye çatılı bir evde, gazete perdeli pencereden sızan gün ışığında, topal yatakta hep birlikte uyuyan kalabalık bir ailenin resmi bu. Dianne Dengel'in bu resmi Türkçe'ye Mutluluğun Resmi olarak çevrilmiş. Ne kadar doğru bir çeviri olduğunu her baktığımda içimi ısıtan o suretlerin huzurunu gördükçe tekrar anlıyorum. Bu resme bakarken zaman kavramını unutulabiliyor. Saatlerce fırça darbelerine dalıp hem annenin, babanın ve çocukların hem de uyuyan hayvanlarının huzurunu hissedebiliyor insan. Sadece birliklerinin ve birbirlerine olan saf sevgilerinin önemli olduğu bir aile gibi geliyor bana. Doğayla iç içe bir evde gazeteden yapılma perdelerinin asılı olduğu pencerelerinden içeri sızan güneş ile aydınlanan, mütevazı sobaları ile ısınan huzurlu mu huzurlu bir aile görüyorum. Sadece resme bakmak ısındığımı hissettirebiliyor bazen. Kim istemez ki böyle huzurlu bir aileyi, mutlu çocukları, sadece ihtiyacı olana sahip olmayı? Sanırım bu resme olan hayranlığımın nedeni böyle bir aileye halihazırda sahip olmam ve üniversite eğitimim için evden uzakta olduğum her saniye onları özlemem. Bu resimde gördüğüm şey ailemin sonsuz desteği ve karşılık beklemeden besledikleri sevgi. Beni her koşulda, her zorlukta olduğum gibi kabul edeceklerini hissetmem. Çünkü bu böyledir; insan güvende hissettiği yerde mutludur. Güven bir insanın yaşamında su kadar ihtiyaç duyduğu bir histir bence. Bir insan güvende hissetmeden diğer duyguları hissedemez. Sevgiyi hissedemez, huzuru hissedemez. Oysa günümüzde birine güvenmek ne zor bir şey! Eskiden de böyle miydi bilmiyorum tabii ki ama şu an herkes kendi çıkarı derdinde. Herkes kendisini düşünür olmuş! Tabii ki kendimizi düşünmek önemli fakat sadece kendimizi düşünmek? Sadece kendi yararımıza olanı sahiplenip hırslı ve sinsi bir biçimde diğer insanlara "kendi başının çaresine kendisi baksın" gözüyle bakmak? Kendi hakkımızı başkalarının haklarını görmezden gelecek bir biçimde kazanmak? Neden insanların herkesin hakkını savunarak bir zorluğu aşabileceklerine ve saadeti bulabileceklerine dair en küçük bir inancı yok? Örnek insan arayan gençler için iyi bir örnek olmaması da bunun başlıca sebeplerinden bence. Zirvede olan kime baksak başka insanları ezerek çıkmış zirveye. Ya da diğer insanları bir merdiven gibi kullanmış ve zirveye çıkınca o merdiveni ittirmiş ve insanların da merdivenle birlikte düşmesinden hiç rahatsız olmamış. Başarının, bir yerlere gelmenin tek yolunun bu olduğu öğretilir olmuş bizlere. İnsanlığın hakkını arayan, kimseyi kendisinden alt sınıfta görmeyen o kahramanları unutmuş herkes. Hırs öğretilmiş sadece gençlere. Hatta ve hatta "Başarıya giden her yol mübahtır" gibi kibir kokan bir cümleyi gururla söyler ve öğretir olmuş insanlar. Çünkü kimse başarının nasıl kazanıldığına, saadetin nasıl bulunduğuna dikkat etmemiş. Kimse o değerli(!) vaktini bir başarının gelişme kısmına ayırmamış sadece sonuca bakmış ve ona göre seçmiş kendi yolunu. Güvenmeli insanlar birbirlerine. Hayatta kazandıklarını düşündükleri insanlar gibi kibirli bir hırs bürümemeli gözlerini. Onlar için zirvenin ne demek olduğunu gözden geçirmeli; başkalarının zirveleri için savaş vermemeli. Daha sevgi dolu olmalıyız. Daha küçük şeylerden mutlu olmalıyız, huzuru bulmalıyız. Hayatta değer verdiğimiz şeylerin neler olduğunu gözden geçirmeliyiz tıpkı yazımın başında bahsettiğim resmin bana hatırlattıkları gibi. Gerçek mutluluğumuzu bulmalı o şeye sıkı sıkıya tutunmalı ve en çok ihtiyacımız olan koşulsuz güveni insanlara tattırarak başlamalıyız. Benim için bu ailem oldu, arkadaşlarım oldu. Yaşanmışlıklar sayesinde ince eleyip sık dokuduğum o naçizane arkadaşlarıma güvenimin tam olması benim hayatta istediğim diğer şeylere yönelmemi sağladı. Kendi mutluluğunuzu bulun ve ona sıkı sıkıya bağlanın. Güvenmek kötü bir şey değildir. Size bir insana güvenmenin dönüşünün kötü olduğunu düşünseniz bile en kötü sonuçta dahi vicdanınızın rahat olduğunu fark edeceksiniz.