ÖZLEMEK KORKUTUR

Hiç çok sevdiğiniz birinden uzun süre ayrı kaldınız mı? Kaldıysanız özlem nedir bilirsiniz. Özlemek basit bir duygu gibi gözükür başta, sevdiğiniz uzaktayken onun yanınızda olduğu hayalini kurdurup sonra o hayalin ulaşılmazlığıyla sizi boğan bir duygu gibi. Sevdiğinizden uzaktayken ne yapmakla meşgul olduğunuza göre bu durum doğru ya da yanlış olabilir, eğer sevdiğinizin hayalini kurarak ve yokluğuna ağlayarak zamanınızı geçiriyorsanız görebildiğiniz tek gerçek bu dahi olabilir. Ancak sevdiğinizin özlemiyle yanıp tutuşurken kalbiniz eğer siz bu duyguyu sorguluyorsanız özlemin daha karanlık yüzünü de görmüş olursunuz. Özlemek çünkü sadece insanı sevdiği insanın yokluğuyla yakmaz, aynı zamanda onu bir daha görememenin korkusuyla titretir insanı. Bu korku ne kadar ciddidir peki? O kadar Yıldız Savaşları izliyorsunuz, Anakin Skywalker kadar ciddidir işte o korku. Yıldız Savaşları serisinin ilk filmi olan Bölüm I: Gizli Tehlike serinin en can alıcı karakterlerinden olan Anakin Skywalker'ın çocukluğunu, Anakin'in nasıl Jedi Şövalyeleri'ne katıldığını ve Sith tehlikesinin nasıl büyüdüğünü konu alır. Konu her ne kadar Anakin'in Darth Vader oluşuyla çok ilgili gözükmese de filmin olay örgüsü aslında tam da Darth Vader'ı yaratan ve Anakin'i gücün karanlık tarafına iten temel etkeni anlatır: korku. Anakin'i Tattoine gezegeninde annesiyle sürdüğü köle hayatından kurtaran Jedi'lar onu annesinden ayırmakla içindeki korkuyu beslemiş oldular. Anakin annesini bir daha görememekten korkmaya başladı bir Jedi Şövalyesi olma yolundaki ilk adımını atmasıyla. Bu korkunun aslında ona neler yapacanı ise Jedi ustası Yoda açıklıyor: "Korku Karanlık Tarafın yolu... Korku öfke olur, öfke de nefret. Nefret acıyı getirir. Korkuyla dolu senin için."(Yıldız Savaşları Bölüm I: Gizli Tehlike, 1999) Bu korku işte Anakin'i karanlık tarafa çeken. Annesine duyduğu özlemin ona Darth Vader olarak neler yaptırdığı düşünülünce anlaşılıyor zaten özlemin aslında ne kadar karanlık bir yüzü olduğu. Özlem böyle bir şeydir aslında. İnsanın içini karartır, hem yokluğun acısını yaşatır ona hem de insanı yokluğun kalıcılığına inandırır. Çünkü o yokken zaman geçmek bilmez. Zaman acı verici bir oyun oynar insan aklıyla. Bu oyun insana aklını kaçırtır, insanda isteksizlik yaşatır. Gündelik hayatında sosyal biriyse bu insan, kalabalık yalnızlıklar yaşar. Her zamanki dostlarıyla beraberken bile tat alamaz onların muhabbetinden. Bir çeşit cam fanusa kapatır insanı özlem. Zaten o cam fanusta büyümedi mi Darth Vader? Galaksinin en seçkin şövalyeleri arasında eğitim görürken ve onların en güçlüsü olarak çok büyük fayda sağlayabilecekken bile içindeki korku yüzünden güce olan açlığı büyümedi mi? Annesini kaybeden Anakin, çok sevdiği Padme'yi kaybetmekten korktuğu için güce muhtaç hissetmedi mi? Annesine duyduğu özlem içine keder oldu ve içindeki karanlığı besledi. Bu karanlık beslendikçe büyüdü, Anakin'i olmadığı biri haline getirdi, onu benliğinden çıkardı. Bütün bunlara karşın, hayatta bize çok sıradan gelen varlıklara duyulan özlem daha zayıf olduğu için genelde bu karanlık taraf ortaya çıkmaz. Ancak bu karanlık taraf insanları yine etkiler. Örneğin çok sevilen bir aktivitenin uzun bir süre yapılmadıktan sonra tam yapılacakken engellenmesi bireyi çok hiddetlendirir. İnsanda bunun yarattığı öfke ona her şeyi yakıp yıkma gücüne sahip olduğu hissini verir. Bu da özlemin karanlık tarafının insanı her durumda içten içe yıktığını gösterir. Özlem basit görünür ancak çok güçlü bir duygudur. Üzerinde dikkatli düşünüldüğünde özlemin karanlık doğası ortaya çıkar. Özlemin korkuyu, korkunun da öfkeyi tetiklemesi sonucu insan kendini kaybederek karanlığa gömülür ve o karanlıktan asla çıkamayacağını zanneder. Ancak evrenin ikili doğası gereği özlemin bir de aydınlık tarafı vardır ki bu da kavuşmanın verdiği tarifsiz sevinç ve huzurdur. İnsan sevdiğine kavuşunca özlemin zamanında yarattığı bütün karanlığı ve kederi bir anda unutuverir. Bu da gösterir ki kavuşma ile sonlandığı sürece özlem hiçbir gerçek zarar veremeyecektir. Doğa GÜRGÜNOĞLU