İsyan Etmek İçin İzin Almak İsyan Değildir

Bir şeyler var. Her zaman olduğu gibi. O şeylerin bir kısmı, azıcığı, çoğu ya da hepsi değişmeli. Uğraşmaya değmeyecek kadar zor görünebilir. Bir yerlerden başlanmalı ama. Tekdüze olmak suçunuz değil. Sıradan olmayı seviyor olabilirsiniz ve bunu da kimse sorgulamamalı. İstediğinizi yapın. Rahatlığı, bir yığın insanla aynı olmayı, rutinleşmiş sıkıcı hayatınızı sevgiyle kucaklarken bizler gibi gergin, yenilik peşinde, yerinde duramayan tipleri eleştirebilirsiniz. Gerçekten, istediğinizi yapın. İsyan etmek istiyorsanız, isyan edin. Normları yerle bir ederken başınıza bin türlü belalar gelebilir ve siz bundan tamamen hoşnut da olabilirsin. Bir neticelerini düşünün, derim. Ama yine de bence özgürlük en iyisi. Sürekli bir şeyleri bekliyoruz. En azından çoğumuz için geçerli bu. Birilerinin gelmesini bekliyoruz en basitinden. Bu kişi dolmuş şoförü bile olabiliyor. Keşke sadece o olsa. Beklemekten gerçekten nefret ediyorum. Hava çok soğuk ve kimsenin geleceği de yok. Hatta ''beklenti'' ne kadar da çirkin bir sözcük diye düşünmeden edemiyorum çünkü her an karşıma çıkıyor. Başta bizi pek çok seven ailemizin beklentileri, sonra arkadaşlarınkiler diziliveriyor arka arkaya. Romantik bir ilişkimiz varsa durum iyice yorucu olabiliyor çünkü neden olmasın? Bir de toplumun beklentileri var, her zamanki gibi. Toplumu eleştirmek sizi ve bizi eleştirmek aslında. Konuşuyoruz. Ne konuştuğumuz çok önemli olmasa da... Sahiden, Türk milleti olarak birilerine bir şeyler anlatmayı bir hayli seviyoruz. Başkalarının hayatlarına burnumuzu sokmaya ve hatta tam olarak kavrayamadığımız olgular hakkında ileri geri tahminler yapmaya bayılıyoruz. Evet biz. Bunları yapan da biziz, bunlara ne yazık ki- maruz kalan da. Reşit olunca ve üniversiteye başlayınca bu tür şeylerle uğraşmam sanıyordum. En azından ufak tefek olup da aşırı abartılanlarla... Ama görünüşe göre her adım için izin alıyoruz. Akranım olan veya olmayan çoğu kimse de benle hemfikir olur diye düşünüyorum. Keşke The Riot Club'da olduğu gibi bazı mekanlara girişimiz engellendiğinde bile bunu kafamıza takmasak. Olumsuz şeyleri kötü bir sonuç gibi değil de ulaşmak istediğimiz hedefin yanında getirdiği ufak tefek eşantiyonlar olarak görsek. Şu an en çok kafamı yoran şeylerden biri okul mesela. Çok başarılı olan abimiz, ablamız, kuzenimiz ya da komşumuz bizi bu kadar alakadar etmiyor olsa. Ne yazık ki ediyor ve galiba bu sinir bozucu durum bir süre daha devam edecek böyle. Aslında buradaki ''komşunun oğlu'' süjesini hafife almamak gerekli çünkü yan kapımızdaki evde yaşayan insandan ziyade çok derin anlamları var. Bana kalırsa olup biteni umursamayan, kendi halinde takılan, bir şekilde başarıya ulaşmış olan fakat büyük ihtimalle bizden haberi dahi olmayan her insan. Kıyaslandığımız her kişi. Nefret etmek zorunda bırakıldığımız... Bizi tanımayan insanlardan neden nefret ediyoruz? Ya da bizi alakadar etmeyen mevzulardan? Hiç içinde bulunmadığımız olaylara karşı nedir bu tavrımız? Kendimiz olamıyoruz. Engellenmişlik hissi ne kadar da rahatsız edici! Fikir danışmak ve izin istemek arasındaki devasa çizgiyi görmemek için elinden geleni yapıyor bazılarımız. Bunlar için nice örnekler verilebilir. Dışarı çıkarken ne giyeceğimizle ilgili fikir danışırız. Kaçta evde olmamız gerekeceği konusunda ise bir uzlaşmaya varmaz, kısmen kibarlaştırılmış bir baskıya maruz kalırız. Kontrolü ele alabilecekken ''alamadığımız'' durumlarda izin isteriz. Beceremediğimizden, yetersiz olduğumuzdan ya da düşünemediğimizden değil, otoritenin güç sevdasındandır. Her gün en az bir kere bu dominant karakterlerden birine denk geliriz. Şanslıysak sadece baba, hoca ve polis üçlüsüyle sınırlı kalıyordur bu liste. Rahatlığı ve tekdüzeliği sevenler için bu üçü bile fazladır. Ama dediğim gibi, herkes istediği gibi yaşamakta özgür. Toplumda ahenk için güdülmeye ihtiyaç duyduğumuz aşikar. Yalnızca güdülerimize ve hislerime göre hareket ettiğimiz (bizimle birlikte yetmiş milyonun da hareket ettiğini düşünün) bir düzende düzenden bahsetmek sağlıklı olmaz. Bu ifade, her ne kadar asiliği ve kimi zaman da yeganeliği bastırmak için sıkça duyageldiğimiz ve duymaktan da bir o kadar sıkıldığımız bir cümle olsa da yine de asıl demek istediğimle ters düştüğünü sanmıyorum.