Ben Vedalardan Hoşlanmam

Yazmaya nereden başlayacağını bilemiyor insan çoğu zaman, tıpkı şu anki durumum gibi. En zoru da insanın kimseye tek kelime söylemeye mecali yokken bir şeyler yazmaya çalışması. Hayatımın en berbat dönemlerinde bile söyleyecek bir şeyi olan ben, tek kelime yazıp söylemeyi geçtim; düşünemiyorum bile. Herkese olur bu durum. Bazen, severken büyük vedalar etmek zorunda kalırsınız; canınızdan can gider, bir kolunuz ya da kalbinizin bir köşesi kopup gitmiş gibi acı çekersiniz. İnsan bir şeyler biterken güzel dileklerle dolu vedalara tanık olmak istiyor çoğu zaman ama veda bile edemeyecek kadar çok seven, sevilen durumlarda veda ederken söylenecek bir söz de bulmak imkansızlaşıyor. Ali Lidar'ın kitabı Tesirsiz Parçalar'da dediği gibi "Adam gibi ayrılmayı bile beceremedik..."(Lidar 105) Peki veda etmemenin, elinde olan güzelliği sonuna kadar sürdürmenin mümkün olup olmadığını soracak olursanız bana; cevabını bilmiyorum. Çünkü ben yirmi yıllık hayatımın hiçbir saniyesinde güzel ve sorunsuz giden bir şey yaşamadım, ne zaman tam "Evet, şimdi mutluyum ve her şey yolunda." diyecek olsam sahip olduğum o güzel şey tepetaklak dönmeyi çok iyi bildi. Hayatımın her döneminde aynısı oldu, güzel bir ayakkabı almıştım mesela; evet çok rahat demiştim, hayatımda aldığım ilk topuklu ayakkabılardı; topukları kırıldı. Sonra, ayrılıklar mesela; ne zaman biriyle mutlu oldum desem, hep bir şey çıktı. Hayat herkese karşı mı aynı yoksa sadece bana karşı mı anlamıyorum? Lidar'ın dediğine göre hayatımız bizlere verdiği sıkıntının karşılığını bizlere boyumuzun ölçüsü olarak geri veriyor: "Hayat, sebep olduğu pek çok sıkıntının bedelini ödüyor aslında. Ondan aldığımız çok kıymetli bir şey var: Boyumuzun ölçüsü..."(Lidar 39) İşte dediğim gibi, sıkıntı çekmesem de hayatımın bana ödediği bedel hep boyumun ölçüsü oldu. Vedaları sevmese de insan, alışmak zorunda kalabiliyor; yanına ise unutmayacakları ya da unutamadıkları kalıyor. Tek kelime edemeden çekip gitmesi daha da koyuyor insana, yolların ayrıldığını bildiğin an değil bulunduğun yolu terk etmek, bulunduğun hayatı terk etmek istiyorsun. Diyorsunuz ki birbirinize, şu şeyi hep hatırla, bu şeyi de hatırla, o şeyi de. Bir bahar günü İstanbul'dan Ankara'ya dönerken treni kaçırmanız sonucunda kendinizi Büyükada'da buluşunuzu mesela; ya da yediğiniz lezzetli balık ekmeği, Moda Sahili'nde birbirinize sarılmalarınızı... Hatırlayacaksınız. Elinize kalan ise bunları unutamamak bir de hatırladığınızda döktüğünüz birkaç damla gözyaşından ibaret olacak. Her mutlu şeyin sonu hüzün, ötesine inanmak ütopik duruyor bana göre. Ayrı yörüngelere dağılmak var bir de işte az önce dediğim gibi. Peki ne olacak ayrı yollara gidince? Bir taraf etkilenmeden hayatına devam edecek, biraz acı çekecek belki; birkaç gün, ay, yıl ağlayacak ama hayat devam edecek. En çok etkilenen de aslında veda etmek isteyen olacak. Başka denizlere yelken açmanın özgürlük olabileceğini düşünmek ya da aslında kendi isteği olmayan şeyleri hayatında barındırmak, veda edenin yavaş yavaş eriyerek ölmesine neden olacak. Ne olacak mesela? Veda edecek, sonra istemediği bir insanla bir ömür aynı yatağa baş koyması için diretecek ailesi, o da mecburi kabul edecek. Sonra, istenmeyen bir paylaşımın istenmeyen peydahları gelecek dünyaya, bu sefer kurtulmak hiç mümkün olmayacak. Sonrası zaten bilinen bir şey, sonsuz bir mutsuzluk. Eriyecek yavaş yavaş mutsuzluğunun ateşinde, ve ölecek. Zaten hep böyle olmuyor mu? Başkasını mutlu etmek için, sırf anamın babamn dediği olsun dediğimiz için, dediği için, dedikleri için mutsuz değil mi bir sürü insan bu coğrafyalarda? Belki bir gün insan vazgeçse başkalarını düşünmekten ve kendisi için yaşamaya başlasa, vedalara ve unutuşlara gerek kalmadan mutlu olunabilir. Mesela ben, mutlu olabilirdim. Sağolsunlar, bu sefer de gol değil... "Kapıda bir kez daha 'Seni seviyorum...' dedim. O da 'Hoşça kal...' dedi. Ya da güle güle... En çok o an aşıktım ona."(Lidar 221)