SABRIN SONU

Sabır güzel şey. İnsanı insan yapan en önemli özelliklerden birisidir bence. Ruhumuz güzelleşir ve sakinleşir ilk başta. Hayata bakışımız değişir. Şöyle bir düşünüyorum da, kim acele ederek çok güzel sonuçlar elde edebilmiştir? Kim dinlemeden anlamadan hemen sinirlenerek problemlerini çözebilmiştir? Bence hiç kimse. Sabır her kapının anahtarını açar. Hatta insana mutlu olmayı öğretir, mutlu olabilmeyi... Kendimden biliyorum. Geçmişime dönüp baktığımda bazı şeyleri gözümde gereksiz yere ne kadar büyüttüğümü görüyorum. Birkaç yıl önce çok önemli bir şey fark ettim ve bunun hayatımı ve yaşama şeklimi ne kadar değiştirdiğini gözlerimle gördüm. Şöyle ki, bu hayatta başımıza gelen her güzel şey, kazandığımız başarılarımız veya bizi sonucunda mutlu edecek her ne var ise, hepsi bir emek ve uğraşın sonucunda gelir. Emek ve uğraş da sabır ister. Hem şunu unutmamalıyız ki, istediklerimiz hemen anında veya kısa bir süre içinde gerçekleşse sürekli, alacağımız sonuç ne kadar değerli olabilir ki? Halbuki üzerinde uğraştığımız bir şey meyvesini verince ne kadar da çok mutlu oluruz; çünkü verdiğimiz emeğin ve gösterdiğimiz sabrın farkındayızdır. Sabır hayatın her yerinde, hatta her anında çok önemlidir. Buna verebileceğim o kadar çok örnek var ki... Yine de sanıyorum ki en güzeli aşktır. Verdiğin emeklerin karşılığını alamayabilirsin, öncesinde olduğundan daha da üzücü şeyler yaşayabilirsin veya kalbinde kapanmayacak yaralar açılabilir. Ama aşk öyle bir duygu ki, gerçeğin yakalayıp bulanına yar gerekmez bile. Sebebi de bence aşkı yaşamaktır. Herkes aşkı yaşayamaz. Çoğu insan yaşadığını sanır ama yanılırlar. Zaten günümüzde aşk kavramının anlamını kaybettiğini ve insanlar tarafından kirletildiğini düşünüyorum. Aşkım diyen, iki göz kırpan, ay yakışıklıymış diyen bir bakıveriyorsunuz sevgili olmuş ertesi günü ve bunun adı da aşk! Üzülüyorum. Sevmeyi sevene, aşka aşık olana saf gözüyle bakılıyor. Sabır, aşkta gizli ama ne acı ki bunu kimse görmüyor. Kaç kişi sevilmediği halde sevdiğini beklemiştir veya çaba gösterip uğraşmıştır? Bahsettiğim şey asla kendimize zorla acı çektirmek değil. Ama aşk üzerine konuşacaksak bunlar da benim gördüğüm gerçekler ve olması gerektiğini düşündüklerim. Sabrın sonunda selametin olduğuna inanıyorum artık, hem de tüm içtenliğimle. Dediğim yaşadıklarım ve daha sonrasında daha dikkatli incelediğimde etrafımda da birçok örnek gördüm düşüncemi kanıtlayan. Herkes kendi tercih ettiği hayatı yaşıyor. Ben de çok ciddi kararlar alarak devam ediyorum hayatıma. Sabrı öğrenmek hayatımdaki en büyük dönüm noktalarından birisi. Daha doğrusu birisi değil, en büyüğü. Ben sakinleştim, duruldum, daha pozitif oldum. Evet, sabırlı olmam başıma gelen kötü olayları, can sıkıcı şeyleri engellemedi ama üstesinden gelmemde ve doğru karalar vermemde bana o kadar yardımcı oldu ki... Zaten hayatta başarabilmek kendi ayaklarımın üzerinde durabilmem için bunları yaşamam gerekiyormuş. Aslında bu herkes için böyledir ve hayatta önemli olan da zaten bağırıp çağırarak değil, onun oyunlarını sabır göstererek yenebilmektir. Son olarak aşık olmaktan, sevmekten ve çabalamaktan asla ama asla vazgeçmeyin, bıkmayın. Bu duygular insanı insan yapar, güçlendirir. Üzülmekten çekinmeyin, bu dünyaya gelip de hiç üzülmeden giden kimse olmamış. Madem bu hayat bizi acılarla ve zorluklarla sınıyor, biz de tek bir kere geldiğimiz şu hayatı doyasıya yaşayıp, risk alıp bitirelim. Hiçbir şey kalmasın içimizde. Özellikle, aşkta sabır gösterebilen birinin aşamayacağı sorun yoktur diye düşünüyorum çünkü insanı en çok gönül sıkıntısı, gönül dargınlığı, gönül yorgunluğu yorar. Umuyorum ki, tüm insanlar sabrı ve sabrın güzelliklerini görür, yaşar ve hayatına katar. Velhasıl, başta söylediğim gibi, sabır güzel şey...