Düşüncelerin Büyümesi

Bugünlerde sıkça karşıma çıkan bir soru; "Hayal olduğunun farkında olduğunuz çok güzel bir dünyada mı yaşamak isterdiniz yoksa tamamen üzüntülerle dolu gerçek dünyada mı?" Stefan Sweig'in Alacakaranlıkta Bir Öykü'sünün içerisinde bulunan hikayelerden ilki çok uzun zaman önce yazılmış olmasına rağmen benim için çok etkileyici olan ve tam olarak bu noktaya parmak basan bir hikaye. Eğer hiç yüzünü görmediğiniz ama çok iyi anlaştığınız biriyle tanışacak olsaydınız, çok iyi olduğunuz kişi ile mi yoksa çok iyi olduğunuzu düşündüğünüz ama aslında kötü olduğunuz kişi ile mi yaşamak isterdiniz? Ben olsam tabii ki gerçekteki kişiyle yaşamak isterdim ve herkesin de böyle düşüneceğini düşünürdüm ancak bu hikaye bana bu konuda çeşitli bakış açıları olabileceğini öğretti. Bugün de buna yol açan konuyu, düşüncelerimizin aklımızda nasıl büyüyebileceğini ve bunun karşımıza ne tür sonuçlar çıkarabileceğini yazacağım. Hikaye benim oldukça sevdiğim bir noktadan yola çıkıyor insanların düşüncelerinin ne kadar büyük olabileceğinden. Hikayede geçen aynı olay benim de başıma gelmişti. Lisede bir arkadaşım, bir kızın beni sevdiğini söyledi ve bunun hiçbir kanıtı olmamasına rağmen ben de o kızı sevmeye başladım. Çünkü böyle olunca o kişinin iyi yanlarını normalde olduğundan çok daha fazla düşünüyorsunuz ve aklınız sürekli bununla ilgilenmeye başlıyor. Daha sonradan tabii ki kızın beni sevmediği ortaya çıkmıştı. Kitapta da bunun bir benzerinden bahsediliyor, ya aklınız manipüle olduktan sonra aslında o kişinin değil de başka birinin sizi sevdiğini keşfederseniz o zaman ne olacak? Kendimin kesinlikle beni gerçekten kişiyi seçeceğine eminim, öyle fazla hayaller aleminde yaşayan birisi ya da bir ilişkiden çok büyük şeyler arayan birisi değilim ve sonuç olarak sırf bir hayal kurdum diye o kişinin beni mutlu edebileceğini düşünmem. Her ne kadar hikayedeki çocuğun duyguları beni sinirlendirse de, yazarın çocuğun düşüncelerini anlatış şekli beni çok etkiledi. Ve bir süre bu konu hakkında düşünmeye devam ettikten sonra çocuğun yaptıkları bana o kadar da yabancı gelmemeye başladı. Hepimiz bir düşünceyi kendimize alıp onu işleyerek büyütüyoruz aslında. Çok basit bir örnek olarak, oynayacağım birçok oyunu çıkan eleştirilerine göre alıyorum ya da bir dizi çıktığında mutlaka ilk başta eleştirilerini okuyorum nasılmış, hakkında ne demişler diye. Bunu kitapla bağlaması her ne kadar zor olsa da hepsi beynimizin bir tane düşünceyi benimseyerek ona adapte olmasından kaynaklanıyor. Ancak bu düşünceleri büyütme olayının bir de kötü tarafı var çünkü etkilendiğiniz o düşünce sizi başka, belki de daha mantıklı, kararlar almaktan alıkoyuyor. Mesela bir kişi size sevdiği bir telefon hakkında sürekli olarak yorum yaparsa siz de bir süre sonra o telefonu çok düşünüyor ve onu almak istiyorsunuz. Ancak, bu sizin o telefonu gerçekten araştırıp karar vermenizi engelliyor ve tek kişinin düşüncesi ile karar vermiş oluyorsunuz. Kitapta bunun en uç örneği verilmiş çünkü bir düşünce sonrasında ana karakterimiz gerçekten de aşık oluyor o kıza. Tam da yukarıda yazdığım nedenlerden ötürü ben de kendi hayatımda bu düşünceleri büyütme konusunu elimden geldiğince engellemeye çalışıyorum bir karar alırken, bazılarına bu çok kaba gelebiliyor mesela bir olayı anlatırken taraflı birisinden dinlemek istemem de ya tarafsız birinden ya da iki taraftan da dinlemek isterim çünkü taraflı birinin anlatacağı bakış açısı hem doğru karar verebilmemi engeller hem de diğer kişi hakkında yanlış fikre kapılmamı sağlar. Sonuç olarak bu kitabın bu bakış açısını ve bunun yol açabileceği sorunları çok iyi yansıttığını ve hepimizin de bu kitaptan yola çıkarak daha doğru kararlar verebileceğimizi düşünüyorum.