ŞAH MAT

Savaşta kazanan taraf yoktur, sadece daha az kaybeden ya da daha çok kaybeden taraf vardır. Çünkü savaşın kimseye bir kazancı veya faydası yoktur, yalnızca kayıptır savaş. Can kaybı, mal kaybı; hatta değer kaybı ve insanlık kaybıdır savaş. Akılcı bir tercih değildir kısacası. Bir ordunun başka bir orduyla muharebesi; meydan savaşlarından dünya savaşlarına, soykırımlardan soğuk savaşlara sayısız anlamsızlıkların, sayısız adaletsizliklerin ve de sayısız acının yuvasıdır savaşlar. Bir ülkenin yıkımından da bir ailenin ölümünden de savaşlar sorumlu olabilir, bir bıçak kadar keskin ve sinsi ve bir çekiç kadar da güçlü ve yıkıcıdır savaşlar. Peki neden bunca yıkıma sebebiyet veren bir olgunun peşinden arkaya bakmaksızın, göz kırmaksızın gidiyoruz? Neden dünyanın bir köşesinde şuan bir savaş gerçekleşiyor? İnsanlığın seneler ve yüzyıllardan beri süregelen bu makus talihini yenemiyoruz. 21. Yüzyıldayız ve dünyada hala savaş hüküm sürüyor, buna karşın birçok insan savaşın anlamsızlığının farkına varmış durumda. Bunun en büyük nedeni ise herkesin benliğinin derinlerinde bir savaşın acısını çekiyor olması; belki kaybedilmiş bir aile üyesi, belki de sadece savaşta hayatını kaybetmiş milyonlarca insanın sayısının dahi bilinmemesinden duyulan derin bir yara veya sadece hayatın adaletsizliğinin surata bir tokat gibi çarpması dahi savaşı desteklememek için bir neden olabilir. Orduların boş bir arazide birbirlerini silahlar ve öfke ile öldürmesinin kime ne gibi bir fayda sağlaması gerekiyor, üstelik o gencecik insanların orada bulunmak için hiçbir sebebi yokken başkalarının isteklerine boyun eğip hayatlarını feda etmelerini kim açıklayabilir? Ya da milletlerin soykırımından ne gibi bir çıkar elde edilebilir? Veyahut bir şehrin bombalanması ve masum hayatların beton ve vahşet yığınlarının arasında yitip gitmesine ne demeli? Geniş bir çerçeveden bakınca savaş olgusunun aslında ne kadar gereksiz ve adaletsiz olduğunun farkına varıyorum... Peki tüm bu acının sorumlusu kim? Elbette ki cevap şahlar ve vezirler. Devlet büyükleri, para babaları, derin devlet, gizli örgütler, tarikatlar... Kısacası elinde siyasi, dini, ekonomik veya herhangi bir tür güç bulunduran, bu gücü çeşitli hile ve manipülasyonlar ile eline geçirmeyi başarabilmiş kötü niyetli insanlar, güçlü kişilikler milletleri peşinden sürükleyebilir veya orduları istekleri doğrultusunda yönetebilirler. Kişisel menfaatlerini ülkenin iyiliğinin üstünde tutan bir liderin gücünü sorgulayabilecek kim çıkabilir ki? Ayrıca bu tarz liderlerin amacı ülkenin refah seviyesinden çok kendilerinin rahatlık seviyesidir. Bu nedenle önemli kararlar alırlarken kendi çıkarları doğrultusunda hareket ederler ve böyle insanlara bir ülkenin geleceğini emanet etmek düpedüz saçmalıktır. Aynı zamanda tarikat liderlerini veya gizli örgütlerin başkanlarını düşünecek olursak bu insanlar peşlerinden sayısız insanı sürükleyebilecek güçte olup bu insanları menfaatleri doğrultusunda yönetme eğilimi içerisindedirler. Bu da birtakım istenmeyen sonuçlar yaratabilir elbette, haberlerde gördüğümüz gibi. Yakınmayı seven bir insan olmamışımdır hiç. İçinde bulunduğum durumu ya kabul ederim ya da şikayetçiysem eğer bu konuda bir şeyler yapmaya çabalarım genelde. Ancak son zamanlarda herkesin aklında dönüp duran düşüncelerden ben de muzdaribim. Ülkemizde ve çevremizde sürekli bir savaş oluyor, sürekli insanlar ölüyor ve sürekli olan bu can ve mal kayıplarına artık o kadar kayıtsız olduk ki günümüzün bir parçası olmuş durumda ölümler. Yalnızca ölümler değil; yolsuzluklar, yalanlar ve daha nice kuvvetler tarafından bir o yana bir bu yana çekiştiriliyoruz ve değersiz benliğimizin çeşitli manipülasyonlarla daha da değersizleştirilmesine göz yumuyoruz. Savaşlara göz yumuyoruz, can kayıplarına göz yumuyoruz ve dahası gözlerimizi tamamen kapatıp kendimizi hala iyi durumda olduğumuz yalanıyla kandırıp avutuyoruz. Daha birkaç sene öncesiyle kıyaslayacak olursak dahi ülkemizin parçalanmasının ve Ortadoğu başta olmak üzere durmak bilmeyen savaşların ve katliamların gün geçtikçe ivmelenerek arttığını gözlemleyebiliriz. Yakınmaktan hoşlanmadığımı söylemiştim, ancak en umutlu insanların bile umudunu yitirdiği şu dönemlerde ben şansımız olduğuna hala inanıyorum ve şah mat diyebileceğimiz o günün geleceğiyle büyüyorum. İLAYDA ŞENYÜZ