Sonsuzluktaki Hatıralar

Bir şehir ismi söylesem, neler gelir hatırınıza? Orada bulunduğunuz süre içerisindeki birkaç unutulmaz andan bahsedersiniz belki bana. İnsan gittiği yerde etkisini bırakır çünkü. Yani sadece siz o anda yaşadıklarınızı hatırlamazsınız, gezip gördüğünüz düşüncelere daldığınız yerler de sizi hatırlar. Hagop Baronyan'dan şehrin güzelliğiyle birlikte mizahi şekilde betimlenmiş bir İstanbul dinledim. Dediğim gibi orada geçirdiğim zamanlardan kalan birkaç hatıra canlandı hemen gözümün önünde. Burnumda tüttü hatta... Edebiyatın bendeki yeri bambaşka olduğundan, onu zihnimde betimlemek için kullandığım renkler haricinde bulabildiklerim birkaç şehirden ibaret. İstanbul ve Ankara başta geliyor tabii. Neden diye soracak olursanız hemen söyleyeyim: Ankara'da doğup büyüdüm ben. Buranın havasını soludum, manzarasında derin düşüncelere daldım, soğuğunda ürperdim yıllarca. Nasıl sevmem, nasıl bağdaştırmam ki bu gri ama bir o kadar naif olan şehir Ankara'yla Edebiyat'ı. Peki İstanbul? İstanbul'dan daha bahseder bahsetmez bir tramvay sesi çınlar kulağımda. İstiklal Caddesi'nin en sevdiğim dükkanı olan 'Bolçi'nin kokusu gelir burnuma. Sonra da Hagop Baronyan'ın yazdığı bir satır gelir aklıma. Yağmur yağdığında tam da İstiklal Caddesi'nde küçük bir gölet oluşurmuş eskiden de ve kendisi mizahi yönünü konuşturarak şirketlerden birinin burada gemi çalıştırmak istediğini ancak izin alamadığını söyler. Gezip gördüğüm yerlerle ilgili eski tarihlerde yaşanmış olayları öğrenince orada o anları yaşamış insanlarla etkileşim halinde olduğumu düşündüm hep. Sanki onlarla konuşuyormuşum gibi hissettim. Olayların anlatıcısı başkası değil de, kahramanıymış gibi. Arnavut kaldırımlı, yokuşlu ara bir sokaktan yürürken ilk kez Galata Kulesi'ni çok daha yakından gördüğümü hatırlıyorum. Bütün ihtişamıyla bana bakıyordu. 'Büyülü bir kule bu!' diye geçirmiştim içimden. Saat sabah beş iken Ortaköy'de durup manzaraya aşık olduğumu hatırlıyorum. O an maviydi. Gökyüzü mavi, deniz mavi, insanlar ve kediler maviydi. Hepsi sevecen ve cana yakınlardı, en çok da kediler. Gezi Parkı'na oturup yorgunluktan uzunca süre kalkamadığımı, ardından ilk gördüğümüz yerde oturup çay içerken yediğim bademli çikolatanın tadını hiç unutmayacağım. Bir filmin son sahnesinde, bulunduğumuz mekanların da bizleri unutmadığını düşündürmek istemişler gibiydi. 'Gün Doğmadan'(Before Sunrise) filminde son sahne olarak yalnızca filmin çekildiği sokakların, binaların, parkın kimsecikler orada bulunmuyorkenki görüntüleri vardı. Ama sanki onlar hala orada gibi bir izlenim oluşturmuştu zihnimde. Bu kitap da tam olarak aynı hissi uyandırdı. İstanbul deyince 'boğaz'dan bahsederiz ya mutlaka. O söylenmeden bitirilemez İstanbul sohbetleri. Tam da orada Yahya Kemal Beyatlı ile Nazım Hikmet'in annesi Celile Hanım'ın yaşadıklar geliyor aklıma. Yıllarca öğretmenliğini yaptığı Nazım Hikmet'in memleketine dönüşü için bir imzayı çok görmüştü Yahya Kemal Beyatlı tam da orada. Yıllar öncesinde Beyatlı'nın Celile Hanım'a karşı olan hislerini fark eden Nazım Hikmet'e bir özrü olmalıydı bana kalırsa o imza. Belki de Celile Hanım kullanmıştır ilk önce 'Çok seneler geçti, dönen yok seferinden.' cümlesini. O tramvaya ilk bindiğimde kapıldığım his, orada daha önce bulunmuş olan insanların hisleriyle karıştı. Bambaşka bir hal aldı. Başkalarının da aynı güzel hisse kapılması için ben ona veda ettikten hemen sonra yeniden yola çıktı. Söylemek istediğim aslında şu: Eğer bir mekanda bulunduysanız ya da dışarıdan vitrinine bakarken birkaç şey düşündüyseniz, orası sizi hep anımsayacaktır ve hatta hatıranızı sonsuza dek koruyacaktır. Orada çektiğiniz bir fotoğraf karesi ya da bir video şu yanda dursun, asla silinmeyecek sonsuz anlar bırakmış olursunuz. Tıpkı Hagop Baronyan'ın bizlerin de görebileceği harika bir eser bıraktığı gibi...