BİR YOLCULUĞUN HER ANINI YAŞAMAK

İlk kez ailemle başka şehre gitmek için yola çıktığım günü unutamıyorum. Hızla akan yolu, ilk kez gördüğüm ve neden bizim yaşadığımız yerde böyle şeyler yok diye hayıflandığım altın sarısı bozkır manzaralarını, önce çok küçük bir parçası sonra bir anda büyüleyici biçimde bütünüyle ortaya çıkan uçsuz bucaksız düzlüklerin yarattığı hissi bugün gibi hatırlıyorum. Belki de çocukluğumda böylesine büyülendiğim için çok seviyorum yolculuğa çıkmayı. Bu nedenle Antonii Tabucchi'nin, Yolculuklar ve Öteki Yolculuklar kitabını büyük bir iştahla okudum. Onunla dünyayı gezerken, nihayet bu konuda beni anlayan birisi var diye düşündüm ve bu düşünce ile çocukluğumun saf duygularını bana yeniden yaşatan yazara derin bir hayranlık duydum. Özellikle kitabın adındaki yolculuk ayrımını ve bu ayrımın nedenlerini çok iyi bildiğimi düşünüyorum. Örneğin Kapadokya'ya iki kez gittim ve ikisinde de sanki ilk kez görmüş gibi büyülendim. İkinci gidişimde zerre azalmayan heyecanımın sebebi elbette o yerin muhteşemliğinden çok ilkinde farklı, ikincisinde farklı bir insan olmam ve gördüğüm manzaranın da buna göre değişkenlik göstermesiydi. Tabucchi, bunu fark ettiğini bildiğim tek insan oluşuyla beni çok etkiledi. Yolculukları ben de iki sürece ayırıyorum. İlki gideceğin yere varma, yani yol süreci. İkincisi ise hedefe ulaştığın ve vardığın yeri keşfetme süreci. Her ikisinden de büyük tat alıyorum. Yoldayken, o an, yolculuğa çıkmış olmamın bilgisi tuhaf bir biçimde mutlu ediyor beni. Yoldaki çizgilere bakmak, bozkır, deniz, uzun bitkiler, kısa bitkiler, göçmen kuşlar ve birçok şey... Tüm bunlar aslında düşüncelerimin arka fonu oluyorlar. Yanından geçtiğimiz traktörlerin, koca koca tarlaların içinde minicik görünen insanların düşüncelerime dokunduğunu hissediyorum. Kendimi orada hayal ediyorum, bir tarladayım ya da bir traktörün arkasında seyir halindeyim. Nasıl olurdu acaba? Böylece yol boyu, nereyi görsem orada olmaya heveslenerek, değişik hayallere dalarak ilerliyorum. Bunların yanı sıra, yolculuk sürecinin her anından keyif almak ve sizi o andan koparacak her türlü gerçekten uzak, hayata dair tüm kaygıları geride bırakmış olmak ferah bir duygu veriyor insana. Kaygılar yaşadığınız yerde kalmış, siz hepsini uyutup, yolculuğa çıkmışsınız gibi. Evden çıkarken epey birikmiş çöpleri atmayı ya da bir banka kartını unuttunuz diyelim, geri dönemeyeceğinizi biliyorsunuz ya, işte harikalık burada. Olan oldu rahatlığı. Çünkü ben çoktan gittim... Bir yere vardıktan sonraki süreçte de yine benzer duyguları yaşar insan. Eğer yolcuysanız, garip bir özgürlükle donanırsınız. Bugün hiçbir şey yapmadan denize bakacağım diyebilir ya da bütün gün yeni yerin sokaklarında keşfe çıkabilirsiniz. Size kalmış. Kimseye bir şey açıklama derdiniz yok. Yolcuyum ben dersiniz, ne istiyorsam onu yaparım! Bu duyguları derin şekilde yaşayabilmek için, Tabucchi'nin de belirttiği gibi, karın ağrısı gibi fiziksel sıkıntılardan arınmak, yol yorgunluğu üzerine duş almak gibi ihtiyaçların hepsini gidermek gerekir. Hemen, tüm sorunları ve ihtiyaçları, yanınızda taşıdığınız bavulla birlikte odaya bırakıp dışarıya çıkmalısınız. Artık gerçek anlamda özgürlüğü tatma vakti, kimse tutamaz sizi! Bir yolculuğun ne zaman biteceğine ise yolculuk devam ederken karar verilmesi gerektiğini düşünüyorum. Belli bir dönüş tarihi olduğunda hazda azalma yaşanması kaçınılmaz. Bu nedenle ne zaman dönmem gerektiğini bilsem de bilmezlikten gelmeye çalışırım. En uygun dönüş vakti, evi özlediğinizi fark ettiğiniz gündür. Ergenlikte ailemle çıktığım yolculuklarda zavallı annemle babamın başının etini az yemedim bu yüzden. "Odamı özledim, gitmek istiyorum!" Umarım bu cazgırlığımı sevimli bulmuşlardır. Uzun lafın kısası bir yolculuğun dönüşü de, diğer tüm aşamaları gibi önemlidir. Buna da dikkat ederim. Şimdiden geleceğimi görebiliyorum, yolculuk fikriyle yaşayacağım ben. Bir sigara molası gibi ihtiyaç hissedeceğim buna. Kim bilir, belki de Tabucchi'nin ruhunu hissedebilmek için, onun izlediği güzergahı izlerim. Bunu düşünmek bile şimdiden heyecanlandırıyor beni...