Ölümden Sonraki İlk Kimlik

Durun! Duyuyor musunuz? Tık tık seslerini, bir şey bağırıyor adeta, bir kimse var orada sabırlı bir şekilde bir şeyler oyuyor sanki yavaş yavaş nefes alarak. Nedir bu ses insanı bu kadar merak içerisinde bırakan tahmin edebildiniz mi? Durun size biraz ipucu vereyim, eski bir dükkandan geliyor o ses sanki her yerin toz içinde olduğu taş oyuklarının bulunduğu bir dükkan, eski bir usta var ayrıca beyaz sakallarının arasına ufak taş parçalarının girdiği. Bir tahta saplı çekiç görüyorum ustanın elinde, değişik bir tutuş tarzı ile başka bir şey var. Diğer elinde çekicin aşağıdan yukarıya belirli aralıklarla gitmesiyle bir şeyler oluşuyor. Sanki bir taşa hünerlerini geçiriyor tüm maharetiyle. Tahmin edebildiniz mi peki nedir bu ses? Bu bağırtı sizin dağrı-fena dan dağrı-bekaya yolculuk yaparken yanınızda bulunacak kimliğinizden geliyor. Bu ses size yolculuk sırasında verilecek ilk hediyenizdir. Evet, doğru tahmin ettiniz, bu sizin mezar taşınızın öyküsü. Önce isminiz geçirilir mezar taşının üstüne sonra doğum tarihiniz varsa birde köyünüz emek ile işlenir şablon yardımıyla. Sonra başlar yine aynı o ses ve vurur çekiç o kaleme kalem canını yakmaya başlar taşın adeta. Ele verir sizlerin kimliğini mezar taşları söyler bize kim zengin kim fakir diye. Anlarsınız baktıktan sonra bir mezara, kim gittikten sonra sevilir kim hatırlanır, bakarsınız üstündeki yazılara söyler mezar taşı kimin bu hayattan memnun olmadan göçtüğünü aslında. Kimi alimi gösterir kimi padişahı. Ama değişmeyen bir şey vardır her defasında aslında yazar üstünde hepsinin ruhuna okuyun bir dua. Duyuyor musunuz? Tekrar başladı aynı ses her tık sesi geldiğinde havaya bir kez daha uçan taş parçacıklarının haykırışını, belki de bu ses size ölümsüzlük vadisinin kapısına girişi hatırlatıyor. Ustanın elinden çıkacak olan bu eser sizin ilk belgeniz olacaktır kim bilir belki de budur tüm çabası onun. Dönüp bir daha bakıyor taşlara yanlış yapılmış bir hata var mı diye, bütün harflere kavis veriyor dikkatle. Bende bir annenin çocuğuna bakış hissini uyandırıyor sanatçı eserini kontrol ederken. Dönüyor ve ilk içtiğinde aradığı sıcaklığı bulamadığı o çaydan bir yudum daha alıyor. Ve dönüp bakıyor çekicine sanat tutkusunun verdiği o aşk ile. Mezar taşının üstündeki harfin alacağı şekle göre belli ki değişik kalemler var ustanın o yıllardır kullandığı tahta tezgahının üstünde. Eski gözlüğünün üstünü siliyor bir eliyle ve bakıyor onlara kendi bilgisiyle ne kadar benzese de hepsi birbirine usta biliyor belli ki hangisi kalem hangi harfin üstünde ahenk ile dans edeceğini. Şairin kelimeleri yerleştirdiği gibi dizesine önce geçiriyor tüm harfleri taşın üstüne ve sonra bir ressamın fırçasını gezdirdiği gibi resmin üstünde boyuyor tüm harfleri renklerine göre. Aslında bir detay var gözden kaçırılan. Taşın beyaz kefen gibi sade olması bize anlatıyor herkesin gideceği yerde eşit olacağını. Ölümsüzler diyarında kimsenin belki de bir diğerinden üstün olamayacağının ilk belgesi olarak karşımızda beliriyor bu fark edilmeyen sessiz taşlar. Bizlerin anlamasını istiyor belki de çıkardıkları o sesle çünkü bu ölümden sonraki bu duyulan ilk ses olacak. Bizlerin fark etmesini istiyor bu dünyadan göçmeden bazı şeyler yapılabileceğini. Ve meşhur o mezar taşı dizesi geliyor insanın aklına ne kadar ahenkle işlese de mezar taşına marifetini usta... Bak şu ölüme Çaresiz ilacı yok Kırma kimsenin kalbini Yapacak ustası yok Cüneyt Akten 21401080