Kuvvetli Bir Rüzgar

"çamaşırları kurutan rüzgardır, güneş değil" diye başlıyor İlhami Algör kitabına. Nereden buldum bu yazarı, nereden girdi kanıma? Cevap veriyor iç sesim: çünkü "Böyle buyurdu Müzeyyen". Müzeyyen, benim "Şık Latife"den sonra tanıdığım fakat onunla aynı yerde durup hayatımda yerini alan bir karakter. İlhami Algör'ün "Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku" adlı kitabından uyarlanmış aynı adlı filmde tanıdım Müzeyyen'i. Aradığım edebiyat kişisini bulmuş olmak ihtimalinin heyecanıyla kitabını okuduğumda ise, Müzeyyen'de sevdiğim şeyin Müzeyyen'in kendisi değil, ona aşık olan karakterin Müzeyyen'i anlatışını sevdiğimi anladım. İlhami Algör'ü araştırışım, dilini sevişim böyle başladı işte. "İkircikli Biricik" kitabının adını duyar duymaz kanım ısınmıştı zaten, bir de kitabın kapağını açıp "Aylak Adam"ın biraz daha hızlı düşünen bir versiyonuyla karşı karşıya gelince elimden düşüremedim kitabı. "Aylak Adam" kitabında Yusuf Atılgan'ın izlediği anlatım metodu nedir bilmiyorum ama insana "C yaşasın ve yaşarken konuşsun, ben okurum" dedirtir. İşte aynı o duyguyu hissettirdi İlhami Algör bana. Yine isimsiz bir kahraman sanki ne düşünürse biz görür duyarmışız gibi, bütün içtenliği ve bütün insanlığıyla karşımıza çıkıyordu. O konuştukça benim kafamda soru işaretleri beliriyordu, o konuştukça ben daha çok düşünmeye başlıyordum; zaten çamaşırları kurutan da rüzgardı, güneş değil, e hadi dedim kapılıp gidelim rüzgara, neyi düşündürürse artık... "Başka türlü düşünürsem hayatım değişir mi acaba?" veya "Hayatım değişirse başka türlü düşünür müydüm?" diye soruyor kendine karakter. Tuttum soruyu kendime çevirdim, değişir miydi acaba? Fark ettim ki ikisini de denemişim şu 18 senecik ömrümde; yani iki deney sığdırmış, sonuçlarını hiç değerlendirmemişim. Hadi dedim, madem çamaşırları rüzgar kurutur, düşün ne oldu sonuçları. Başka türlü düşünmeyi denemişliğim bütün değer yargılarımın yıkılması sonrasına rast gelir, her şeyi her olguyu baştan değerlendirmiş, doğru mu yanlış mı karar vermeye çalışmıştım. Kitapta dediği gibi "Allah, Hızır ve Odin beni mutlak fikir sahibi olmaktan korusun" ilkesine dayandım en sonunda. Her şeye "olabilir" gözüyle bakmaya başladım; bir şey beyaz olabilirdi, siyah olabilirdi ama gri de olabilirdi. Hayatımı grinin üstüne oturtayım dedim. Peki değişti mi hayatım? Çevremdeki insanlar değişti, bana bakış açıları değişti ama hayatım değişti mi? Tökezledim burada, hayat neydi emin olamadım; diğer soruya geçtim. Hayatım değişirse... "Yeni bir hayat kurmak... Nasıl oluyordu? Önce fikir mi geliyordu? Yoksa bir tesadüf sizi fikrin önüne mi getiriyordu? ........ Önceki hayatınız artık 'eski' mi oluyordu? Eski olanın hükmü kalmıyor muydu? O vakte kadar boşuna mı yaşamış oluyordunuz?" Bu sorularla eşlik etti kahraman bana. Evet, yeni bir hayat da kurmuştum, hatta bunu iki defa yapmıştım. " Yaşadığı yeri terk etme arzusundaki insan mutsuz insandır" der Milan Kundera; mutsuzdum, terk ettim ve yeni bir yaşam kurdum kendime. "Yeni bir hayat için mutlaka kuvvetli bir rüzgar mı gerekiyordu?" diye sordu kahraman, evet dedim. İki rüzgar yakaladım hayatımda ve onlara tutunup gittim. Bu sefer hem çevremdeki insanlar değişti, hem çevrem; ama bir şey daha vardı değişen. Bir şey daha vardı ve asıl değişimi, asıl "yeni hayat" fikrini o getiriyordu. "Başka türlü düşünmek"ti bu. İyi de hangisi önce gelmişti, "yeni hayat" mı, "başka türlü düşünmek" mi? Sonra cevabı buldum: "yeni bir hayat" ihtimalinin belirdiği o boşluk anında "başka türlü düşünmek" başlıyordu. Yeni hayatımı o başka düşüncelerle kafamda bir taslağa oturtuyor, vakti gelince yaşamaya başlıyordum. Yeni bir hayat oluşturmak ve başka türlü düşünmek arasındaki o belirsiz boşluğu seviyorum. Kitapta da "Belirsizlik vaadkar bir aralıktır, bazı insanlar o aralıkta yaşamayı sever. Böylece kendilerini oyalar, oluşlarını ertelerler. Kendini kandırmak da insani bir hal'dir." diyor zaten, haklı. Biz, kitaptaki karakterle beraber, belirsizliği seçtik; oluşumuzu ertelemeyi. "Yeni bir hayat" kurmadık, "Başka türlü düşünmeye" başlamadık; kendi belirsizliğimizde yaşayıp çamaşırların güneşle kuruduğunu düşünmekten daha güzel ne vardı ki? Sidal Gökalp 21501333