Bir Şans Daha

"Müzik ruhun gıdasıdır."derler. Bu Söze hep inanmışımdır ki müzik dinlemeyi çok severim. Mutlu olduğumda, üzgün olduğumda, her zaman dinleyebilirim. Caz, Blues, R&B, İndie, Soul... Her türlü müzikle aram iyidir. Klasik müziği çok seven ve beni sürekli bu konuda bilgilendiren bir arkadaşa sahip olmama rağmen klasik müzikle yıldızlarımız hiç barışamadı. Bestekarların hangi akla hizmetle bunları bestelediğini sürekli sorgular dururdum. Sanırım bendeki önyargıdan olabilir ki çoğumuzun benim gibi önyargıları var biliyorum. Yok bu müzik entel dantellerin müziği, yok sıkıcı, yok bilmem ne diye diye toplumun ve benim klasik müziğe karşı önyargılı yanaşmamıza neden oldu bazı kişiler. Çok da başarılı oldular. Çok az bir kesim klasik müzikten zevk alıyordur. Gerçi kimi insanlar özendikleri için ve kendilerini üstün göstermek için bu müzikleri dinlemese bile dinliyormuş gibi gösterebiliyor. Ben de bunlardan biri sayılırdım "Bay Mozart Uyanıyor"adlı kitabı okuyuncaya kadar. Dürüst olmak gerekirse kitabın adı hiç ilgimi çekmedi ama Mozart'a karşı bir sempati duyuyordum. Beethoven'ın o sinirli aksi suratına karşın o çok sevecen ve neşeli resmedilmişti. Hem Beethoven'ın aksine o Türkleri çok merak ediyor ve seviyordu. Onlara karşı bir büyük bir sempati duyuyordu. Sanırım biraz milliyetçilik yaptım."Müziğin milleti olmaz, o evrenseldir."dediğinizi duyabiliyorum. Evet haklısınız. Beethoven gerçekten çok yetenekli ve sağır olmasına rağmen 9. senfonisini ve nicesini bestelemiştir. Ama yine de onun bestelerini özellikle dinlemek istemiyorum. Siz bana uymayın, dinleyin. Benim tabularımın yıkılması gerek ve bu biraz zaman alabilir ki yeni yeni klasik müziğe ilgi duymaya başladım. Kitabı alınca gerçekten de ne anlatacağından hiçbir fikrim yoktu."Bay Mozart Uyanıyor"Acaba çok saf bir karakter olan ve hayata toz pembe bakan Mozart sonunda akıllanıyor mu diye düşünmeden edemedim. Kitabın gerçekten de ne anlattığını çok merak ettim ve bu kuvvetli dürtü sayesinde kitap beni bir köle gibi kendini okumaya mecbur etti. Çok ama çok farklı bir kurguyla karşılaştım ve çok şaşırdım. Gerçi bu çok hoşuma gitti çünkü çoğumuz kitaplarda şaşırtılmayı, ters köşe edilmeyi severiz. Reenkarnasyona (Öldükten sonra başka veya aynı vücutta veya canlıda tekrar hayat bulma.) inanır mısınız bilmiyorum ama Eva Baronsky inanıyor anlaşılan. Bir müzisyensiniz ve kılı kırk yararak, binbir güçlükle beste yazmaya çalışıyorsunuz. Üstelik ölümcül bir hastalığa yakalandınız ve Azrail'in canınızı ne zaman alacağını bilmiyorsunuz. Ne yapardınız?Ya o göz nuru besteniz yetişemezse?Ya onun başarısını göremezseniz? "Ya ölürsem?Bugün veya yarın... Keşke tekrar diriltilebilsem."diye düşünür müydünüz?Ama tam 200 yıl sonra bambaşka bir dünyada gözlerinizi açmak ister miydiniz bestenizi tamamlamak uğruna? Tabi böyle bir şey başımıza gelseydi Mozart gibi cennete gittiğimizi ve Allah'ın bizi besteyi bitirmemiz için buraya gönderdiğini düşünürdük herhalde. Çünkü cehennemde bunu yapamayız. O sırada yanmakla meşgul olacağız. Gerçi belli bir süre sonra cennete gitmediğimizi dolarlarımızın, cep telefonumuzun ve kimliklerimizin bile olmamasından anlayabiliriz. Şansa bakın ki Mozart kendisine yardımcı olacak bir sokak kemancısıyla tanışır. Bu benim çok hoşuma gitti. Tıpkı Mozart gibi zorluklarla hayatını kazanmaya çalışan biriyle karşılaşması ve arkadaş olması ayrıntısı beni çok etkiledi. Ama beni en çok etkileyen o zamanlardan tuvaletin olmaması ve Mozart'ın bu muhteşem icatla (!) karşılaştığındaki tepkisini çok iyi anlatmış yazar. Yine aynı şekilde telefon numaralarını şifre zannedip besteliyor. Bu tip ayrıntıları okurken kendimi gülmekten alamadım ve bu kitabı alıp okuduğum için çok memnun oldum. Son zamanlarda böyle trajikomik romanlar okuyamıyoruz ne yazık ki. Bu büyük bir eksiklik bence. Gerçi yazar romanda Mozart'ı övüp dağlara çıkarmıyor ve onu kibirli, kaba saba bir adam olarak tanıtıyor. Arkadaşının desteğinin kıymetini bilmeyen ve sözünü tutmayan bir adam Mozart romanda. Ayrıca Mozart'ı adeta sersem tavuğa çevirmiş ve günümüz gerçeklerine çok iyi bir şekilde uyarlamış. Araba markalarını bile öğretmiş ona düşünsenize. Gerçi o hep "Toyota"diyor ama olsun. Çok güzel bir ayrıntı bu bence. Bu arada bölümlerin adları da "Requiem (Bir Ölünün arkasından söylenen ağıt)"deki kısımların adlarından oluşuyor ve acaba Mozart bu besteyi bitirebilecek mi diye finale doğru Ferrari ile asfaltları yakıyorsunuz. Çünkü hemen oraya varmak istiyorsunuz. Merak etmeyin hikaye o kadar akıcı ki (Mozart'ın modern dünyada karşılaştığı komik durumlar sağolsun.) siz anlamadan bitiyor kitap. Gerçi kitap bitince bir burukluk oluyor içinizde. O kadar etkilendim ki Mozart'ın parçalarına YouTube'dan dinlemeden edemedim. Ve bu kitap sayesinde artık klasik müziğe içim ısınıyor. Tabi beste yapacak kadar değil. Bendeki müzik sevgisi Mozart'ınki gibi Aşka dönüşmemiş. Mutlaka bu kitabı okuyun. Yıllarca o esprilerin aklınızda kalacağının garantisini verebilirim size. Vaktinizi yazımı okumaya ayırdığınız için çok teşekkür ederim size. Merve EREN