Tuğla Tuğla The Wall

Dirseklerime kadar sıvaya batmadan önce The Wall'un benim için ne olmadığından bahsetmeliyim. The Wall içerisinden bir iki parça beğenip tekrar tekrar bu parçaları dinleyeceğiniz herhangi bir albüm değildir. The Wall keyifli bir günde hadi bir 45'lik koyayım diyeceğiniz bir albüm değildir. The Wall bir yandan başka bir işle uğraşırken arka plan gürültüsü yaratsın diye açtığınız bir parça müzik değildir. The Wall, 1979 yapımı bir başyapıttır. Travmatik olaylar yaşayan insanlar genel olarak kendi içlerinde, geleceğe karşı korunma mekanizmaları yaratırlar. Problem şu ki bu korunma mekanizmaları genelde dünyayla olan ilişkimize bir mesafe koyar. Etrafımıza bir duvar örer, içindeki boşluğa bütün öfke, nefret, pişmanlık, acı gibi duygularımızı koyarız, ta ki bir gün bu duvar yıkılana kadar. Yıkıldığında ise bütün hiddetimizi etrafımıza salmış oluruz. The Wall, bu duvarı, kişinin kendini izole edişini ve kendini topluma yabancılaştırmasını ortaya koyar. Albüm yazarıyla beraber incelemek gerekirse, Roger Waters'ın birçoğunun zorlu diyeceği bir hayat sürdüğü bir gerçek. İkinci Dünya Savaşı'nın etkilerinin sürdüğü bir dönemde dünyaya gelmiş, daha çocuk iken babasının kaybı ile başlayan yolculuk, aşırı korumacı bir anne ve sadakatsiz bir eş ile devam etmiş. Şarkıların lirikleri detaylı olarak incelendiğinde ve vokallerdeki tonlamalar dikkate alındığında bu zorlukların izlerini ne kadar ustaca sanatına aktardığı görülebiliyor. Ben de bu yolculuğa Waters'ın babasının kaybıyla başlıyorum denilebilir. Nitekim acısı başta olmak üzere bütün yoğun duygularını bu denli ustaca sanatına aktarmış olması benim neslimi onun yolculuğuna yoldaş ettiği gibi önümüzdeki nesillerin de kalbini kazanacak. Yeni neslin büyük bir kısmı bu yapıt ile lise döneminde tanışır. The Wall, agresif ve anarşizme yatkın olduğumuz, hormonlarımızın oldukça yüksek seviyelerde seyrettiği bu dönemlerde, öğretmenlere ergenlikle gelen öfkenin bir kısmını kusma şeklimizdir. Ben Pink Floyd ile tanıştığım da ilkokul ikinci sınıf öğrencisiydim. Dolayısıyla bu yapıtı anlamaya çalışmak ve anlayabildiğim kadarını hazmetmek için bir hayli vaktim oldu. Düşününce ben 8-9 yaşlarında iken 21-22 yaşlarında elimden tutan, hayata dair bana resimler gösteren bir ağabey gibi. Albümdeki her bir şarkı duvardaki bir tuğla gibidir ve her bir tuğla bir hayat hikayesi. The Wall'dan bahsederken hep bütünü ele almak gerektiğine inanıyorum nitekim birkaç tuğla çıkardığımız takdirde duvar yıkılacaktır. Albümle ilgili en çarpıcı detaylardan biri belki de ilk şarkısının "Burası değil miydi?" diye başlayıp, son şarkısının "Geldiğimiz yer" şeklinde bitmesidir. Oluşan dairesel döngünün, hayatın kendini tekrarlayan boş bir uğraşı olduğuna dair kötümser bir yorum olduğu söylenebilir. Genel olarak bütün albüm kötümser ve melankolik bir temadadır. Protagonistin doğumundan itibaren kendisinin ve toplumun yoğun çabalarıyla etrafına ördüğü duvarla beraber toplumdan ve toplumsal olaylardan uzaklaşmasını anlatır. Aslında başta The Wall keyifli bir günde dinlenmez demiş olmamın en büyük sebebi, kulaklıkları taktığınız anda bahsi geçen protagonist siz olursunuz. Her tuğla yazarın hayatında olduğu gibi sizin hayatınızdan da bir yansıma taşır. Her şarkıdan yaşanmışlık akar sanki bir zaman makinesinin içerisinde geçmişte bir yolculuğa çıkmışçasına. Ben hikaye ilerledikçe bütün depresifliğin, melankolinin arkasında su yüzüne çıkmaya çalışan bir umutla karşılaşırım. Acaba hala bir şeyleri değiştirecek gücüm ve zamanım olup olmadığını sorgularım. Birinci diskten ikincisine geçiştir bu. Saat sabah beşe geliyordur ve hava yavaş yavaş aydınlanmaya başlıyordur. Bana hep anonim alkolikler tarzı destek gruplarının "Günde bir gün." şeklindeki yaşam felsefesini hatırlatır. Kimisi, yeni bir günün doğuşuyla büyük bir dalganın gelip kumda bıraktığımız bütün izleri silmesinden ölümüne korkar iken, kimisi o günün doğmasının umudunu bekleyerek yaşıyor. Bu duygu, albüme verdiğim her saatin bana hayatımın birkaç ayını geri verdiğini hissettiriyor.