SIMSICAK BİR AŞKIN HİKAYESİ

Mevzu aşk ise gerisi teferruattır... Olağanın aksine olmayanı zorlayan ve cesur sahneleriyle bizi kendine hayran bırakan Cannes Film Festivali'nde Altın Palmiye ödülünü kazanmış Mavi En Sıcak Renktir, sıra dışı konusunun yanında oyuncularının başarılarıyla da bir sinemasever olarak benden de tam not almayı başardı. Genelde bir kadın ve bir erkek vardır. Ya erkek aşıktır ya kadın ya da ikisi de aşıktır ama ya zaman yanlıştır ya da aileler izin vermez... Bildiğimiz bir sonla biter ve bizler de sadece izlemiş olmak için izleyenlerden oluruz. Fakat ilk defa bir aşk filminin sonunda kendimi sorgularken buldum. Film, iki eş cinsel kadının aşkını basit bir şekilde ele almak yerine kendinizi sorgulayabilmemiz için duyguları çok yoğun bir şekilde yansıtıyor ki izlerken siz bunun sadece bir film olduğunu unutuyorsunuz. Peki sizce beni bu denli etkileyen şey neydi bu aşkta? Hele ki benden oldukça farklı his ve görüşlere sahip bu iki kızın aşk hikayesinde... Aşkın tanımı yapmamı isteseler ya susarak oradan uzaklaşır ya da kendimden daha çok sevmek derdim. Eğer aşıksanız, tüm dünya susar ve sadece kalbiniz konuşur. Herkes için aşkın tanımı kalpte başlar, fakat bilimsel araştırmalar gösteriyor ki "aşk, kalp ile ilgili bir duygu değildir ve diğer bütün duygular gibi aşk da sadece ve sadece beyinde meydana gelmektedir." Bunu kabullenmek ne kadar zor olsa da gerçeği doğru yerde, doğru zamanda, doğru kişiye karşı, doğru duyguyu kullanabilme: duygusal zekamızın bir yeteneğidir. Aşka hiçbir zaman bilimsel açıdan yaklaşabilen biri olmadım çünkü aşkın bende hissettirdiği duygunun ve bana yaptırdıklarının hiçbir mantık çerçevesine sığmadığını biliyorum. Herhangi bir kişiye karşı hissedilen her güzel ve yoğun duygunun adı aşk olmamalı. Filmde benim için önemli bir nokta da bu kısımdı. Karşı cinsten birini çok beğendiğimiz ve ona hayranlık duyduğumuz zaman ile doğru insana hissettiğimiz duygunun arasındaki fark. Aşk birini beğenmek kadar kolay hissedilen veya birine saplantılı kalabileceğimiz kadar acı bir duygu değildi. Bunu düşünmeme sebep olan sahne Adele'in kendisine ilgi duyan yakışıklı bir erkekle yaşamaya başladığı ilişki ve sonrasında ilişki içindeki mutsuzluğundan dolayı kendini keşfetmesi. Hepimizin kendi içinde keşfedilmeyi bekleyen duygular vardır. Adele kendisi için gerçek aşkı keşfetmişti. O saniyeden sonra ne cinsiyeti ne yaşı ne kaşı önemliydi tek bir bakış yetmişti tüm her şeyi göze alabilmesi için. Aşk herkes için farklı ama kesinlikle kelimelere dökemeyeceğimiz bir his şüphesiz. Eskilerden beri basmakalıp bir cümledir "aşkın yaşı olmaz". Peki ya aşkın cinsiyeti olur mu? İnsanların cinsel yönelimine karşı her zaman saygı duymuşumdur, fakat bunun genlerden gelen bir şey olmadığını da biliyorum. Eşcinsellik zor ve acı bir sürecin sonunda oluşan ve birçok sebepten ötürü tercih edilen bir durum. Tercih diyorum çünkü insan hayatını kendi istediği gibi tasarlayıp yaşayabilecek bir bilinç gücüne sahiptir. Ayrıca bu tercihin sebeplerini örneklendirmek gerekirse; rol modellerin yanlış alınması, çocukluk döneminde şiddete maruz kalmak, tacize ve tecavüze uğramak özellikle son zamanlarda görsel medyanın eşcinselliği özendirici yayınları veya aile baskısı ile meydana gelmesi gibi birçok şekilde açıklanabilir. Saygı duymanın önemli olduğu gibi buna özendirmek de çok yanlış olur. Filmde aşkı birbirinde bulan iki eşcinsel Adele ve Emma: her şeyi kabul edebilmişlerken sınıf farkını kabul edemiyor hayat... Aslında filmde aşk ve eşcinsellik ön planda olsa da verilen önemli mesajlardan biri de "çiftler arasındaki sınıf farkı." Emma çok güçlü ve sanatsal kişiliğinin yanı sıra olgun tavırlarıyla dikkat çekerken; Adele, aslında hepimize tanındık olan merakla ve iştahla her şeyi deneyen ve yaşayarak öğrenen, sevişerek büyüyen, acı çekerek olgunlaşan, kırılgan ve çoğu zaman salya sümük ağlayan bir ergen aşığın hikayesini anlatıyor...