DÖNÜM NOKTALARI

Dönüm noktaları hayatımızda hep olmuştu, bundan sonra da olmaya devam edecek. Her birimizin hayatının geri kalanını kiminle, nerede, nasıl geçireceği belki de vereceğimiz en ufak bir karara bağlı. Daha düşünmesi bile ürpertici olan bu gerçekle yaşıyoruz aslında hepimiz. Her şey birbirine nasıl da pamuk ipliğiyle bağlı... Hayallerimiz var, hedeflerimiz de var; onlara ulaşmak için her türlü fedakarlığa hazırız. En azından öyle olduğumuzu düşünüyoruz. Peki, gerçekten öyle miyiz, yoksa sadece kendimizi mi kandırıyoruz? Hayatımıza dair verdiğimiz en ufak bir kararın aslında bizim için bir dönüm noktası olabileceğini hissederken, bu kararları aklımıza mı yoksa vicdanımıza mı bırakacağımız belki de sorunun ta kendisi. İşte bu noktada, her şey bu kadar karmaşıkken yaptığımız bir hareket, bütün varlığımızı derinden etkileyecek bir karar, bize ne kadar fayda sağlayabilir, bunu bilemiyoruz. Geri adım atmak ne yazık ki her zaman geçerli bir seçenek değil bizim için, istemesek de aldığımız kararların arkasında duruyoruz çoğu zaman. Aldığımız kararları başkalarına anlatıp onları ikna etmeye çalışmak ise başka bir zorluk. Beklentileri karşılamak görevi omuzlarımızda olduğu sürece bazı yapıların değişmesi zor gibi görünüyor. Bazen kendi beklentilerimizi, bazen de başkalarının beklentilerini karşılamak için sonradan pişman olacağımız kararlar alıyoruz. Önemsiz gibi görünen bu kararlar bazen de bizim için dönüm noktası olabiliyor. Olaylar kontrolümüzden çıktıktan sonra biz de artık bir seyirciden farklı değiliz, sadece akışın içindeyiz artık. Kahramanımız "Sadece küçük bir kitap olacaktı." derken amacının ne kadar da masum olduğunu anlatmak istiyor bize. Bir şeyleri elde etmek için yapılan ufak hataların ya da yanlışların önemsiz olduğunu düşünmek çok da gerçekçi değil. "Zafere giden her yol mubahtır." diyebilmek biraz işin içinden sıyrılmaya çalışmaya benziyor. Zararsızlığına inandığımız beyaz yalanlar taşıyamayacağımız kadar çok olursa o zaman ne olacak? Bir an içinde verdiği karar, ellerinin arasına sığmayacak kadar büyük artık kahramanımızın. Bir kararı vermek, uygulamak tabii ki çok zor. Ancak o kararın arkasında durabilmek de en az o kadar zorlu bir görev. Çünkü vereceğimiz karar ne olursa olsun peşimizi asla bırakmayacak, biz vazgeçmek istesek de o vazgeçmeyecek. Onlarla yaşamak zorundayız bundan sonra. Ağzımızdan çıkan kelimeler herkesi ve her şeyi iyi yönde etkileyebilir ancak bunun bir de bedeli olmalı. Bu bedeli nasıl ödeyeceğimiz ise bizim için başka bir dönüm noktası... Tüm bu davranışlarımızın bir sebebi olmalı. Biz kabul etmek istemesek de bizi avuçlarında oynatan bir hayat var ortada. Hayat bazen önceliklerimizi bizim adımıza sıralıyor. Karşı çıktığımızda da işler sarpa sarıyor ne yazık ki. Kahramanımız yazma ilhamını karısından aldığını anlatırken, bir süre sonra yazma işinin kendisine karısından daha fazla değer verdiğini söylüyor. Bu maalesef insanoğlunun bir zaafı. Önceliklerimizi çok fazla değiştiriyoruz. Aslında neye değer verdiğimizi, asıl amacımızın ne olduğunu çok kolay unutabiliyoruz. Hayallerimiz de bunun bir başka sebebi sanırım. Bazı şeyleri o kadar fazla hayal ediyoruz ya da istiyoruz ki, bize gerçekmiş gibi gelmeye başlıyorlar. Hayallere sınır koyamayız, ancak onların hayal olduğunu bir an için bile aklımızdan çıkarırsak gerçeklikle olan bağımızı kaybedebiliriz. Bizim için en önemli gerçek limitlerimiz aslında. Ne yazık ki hayal ettiğimiz şeylerin çok ufak bir kısmını gerçekleştirebilme yetisine sahibiz. Acı da olsa bunları kabullenebilmek yetişkin olmanın bir gerekliliği. Gerçekle hayal birbirinden çok da farklı değil, aksine çok yakınlar; ama asla birbirlerine temas etmezler. Yaşamımız da bu ayrımın bir sonucu adeta. Ne istediğimize karar verirsek her şey biraz daha kolay oluyor sanırım, bu hem hayattan hem de kendimizden ne istediğimizle alakalı. Kafamızdaki o kişi olabilir miyiz, o kişi olmak için neleri göze almalıyız? Bir noktada geriye dönüp baktığımızda, bir amaç uğruna her şeyini kaybetmiş insanları görme ihtimalimiz olduğu için, hırslarımıza da gerçekçi yaklaşmak gerekiyor. "Keşke yapsaydım" ile "Keşke yapmasaydım" arasındaki o ince çizgide dikkatli yürümemiz gerekiyor. Geçmişimizde kalmak ne yazık ki bizi geleceğimize ulaştırmıyor. Üstelik bizimle birlikte kaldığını sandığımız insanlar çoktan ilerlemiş de olabilir. Bu hem rahatlatıcı hem de üzücü bir nokta. Üzerimizden bir yük kaldırsa da bizi boşluğa da sürükleyebilir. Her şeye rağmen hayatın kalabalığı içinde tek başımıza ilerliyoruz. Her dönüm noktasında durup bir ileriye bir de geriye bakmadan en doğru kararı veremeyeceğiz sanırım... BEKİR BERKER YERÖZ