Duygusal Olgunluk

Tepe düşünelim, insanı her baktığında üzen, ardından sadece hüzün gözüken griliklerle çevrelenmiş kocaman bir dünya. İnsan kendini ararken, sıkıntılara çözüm bulmaya çalışırken bu tür yerlere atar kendini, yalnız kalmak, belki yağmur altında şehri izleyerek, düşünmek, yaşananları sorgulamak gerekir. Herkese iyi hissettirmez mi yağmur, sesini duydukça ve ıslandıkça düşünmek, herkese iyi gelmez mi, herkes kaçmaz mı bazen kendi dünyasına? Kişi kendi içindeki dünyasında yaşar her şeyi, başka kimse müdahale edemez, anlayamaz, efkarlı anlarda kendi dünyanda yalnız kalmak, yapılabilecek en güzel şeydir. İnsan hayatta birçok kez dertlerle karşılaşır, kimi zaman terzi misali kendi söküğünü dikemez, bu sebepten; önce yalnız kalmak ister, sonra düşünceler yetersiz kalır, kendini bırakır, doğal olaylardan destek bulur, yağmur bence en güzel kaçış yoludur, sesine kendinizi bırakarak düşünmek elbet fayda sağlayacaktır. Duygulardan kaçılamaz, insanlar duygularıyla yaşamaya mahkumlardır, mantıkçı veya duygusal olmak seçim midir? Hayır, dolayısıyla yapılması gereken kendimizi olduğumuz gibi kabul etmektir, duygusalsak, duygularımızla yaşamalıyız. Buna rağmen, istemediğimiz yahut sevmediğimiz özelliklerimizden kurtulabilmemiz mümkün. Duygular bitmez, her daim içimizdedir, duygulara kukla olmadan, onları içimizde yaşamalıyız... Bazen duygularla verilen kararlar, yapılan işler doğrudur, mutlu eden sonucu verir. 2 Dedekargınoğlu Yaşadığımız her durumun ve olayın olumlu veya olumsuz bir sebebi var, istemediğimiz, doğru bulmadığımız şeylerden kaçmak yerine, onlar üzerinde düşünüp, kendi hatalarımızı fark etmek kendimize yapabileceğimiz en büyük iyiliktir, özellikle olumsuz ve üzücü durumlar üzerine düşünmek... Çünkü kişiyi mutlulukları yerine, daha çok üzüntüleri olgunlaştırır, kişi mutlu olduğu bir olayın sebebini sorgulamaz, coşkuyla o ana bakar. Efkar, bizleri üzer ama kış biter yaz gelir, üzüntünün sonunda sevinmek kaçınılmaz olabilir, pişmanlığın sonu "iyi ki, oh be" gibi sözcükleri kullandırabilir, bu yüzden yaşanılan hiçbir şeyden pişmanlık duyulmamalıdır. Her zaman iyi ya da kötü bir fayda görülür. Duyguların gücü küçümsenmemelidir, İnsan yönetebilecek, bizi her şeyden soyutlayabilecek, geçmişe bağlı kalmamıza sebep olabilecek kadar güçlüdür duygu kavramı, hayatın üzerine kurulu olduğu temellerdendir, her yerde vardır. Olmamasını beklemek saçmalıktır, bizi etkilemesi her durumda muhtemeldir, bizi biz yapandır. Kişi karakterini iki temele dayandırabiliriz, mantık ve duygu, aslında bunlar arasında git gel yaşanır hep, olmasını istenen ve olması gerekeni seçemez insan. Böyle durumlarda, yani ikilemlerde, şahsen ani karar vermek yerine, yalnız kalabileceğim bir yere giderim, genelde açık havalı bir yer olur, en rahat ve iyi hissettiren müziği açar ve düşünürüm, yağmur da yağıyorsa, o an bambaşka bir boyuta geçer. En doğru kararı verebilirim, aslında burada, insanların etkilendiği birçok olgu olduğunu anlatmaya çalışıyorum, daha doğrusu duyguların değişken olduğunu, kararların o ana göre doğru olabileceğini. Ruh haline göre yaşamak doğru olmasa gerek, değişkenlikler uzun vadede sorun yaratabilir, herhangi bir konuda sabitlik ve istikrar önemlidir, duygusal anlamda da hayatımızda bu şekilde olmalıyız. Gücü küçümsememek, korku gibi bir duygu için var olmalı, karakterler korkudan olumsuz yönde etkilenebilir, zihninizdeki olgunluk ve kişilikle, korku yüzünden uyuşamayabilirsiniz, duygular her zaman özümüzde ve üzerimizdedir, baskındır. Hayaldeki kişi değil de, istediğiniz kişi olmak bir yerde duygu ve tepkilerinize bağlıdır ki, tepki de duygunun bir sonucu değil midir? Fazlasıyla... Karanlık gibidir duygu, ne kadar olgun olursanız olun, istediğiniz kadar şartlayın kendinizi, yaşanılan anda, duyguları kontrol etmek zordur bırakın kontrol etmeyi, onu hatırlayamazsınız bile, keşke kişiliklerimizi kendi hayallerimizle şekillendirebilsek fakat dedik ya, terzi kendi söküğünü dikemez... Sınırların içinde yaşamaya mahkum edilmiş bir türüz, sınırları aşabileceğimizi zannederken, kalıplara sıkışarak ve sadece çözüm arayarak kayboluyoruz, yoruluyoruz. Muhalif olsak bile, kendi derdimizi çözemiyor, kendimizi eleştirme konusunda sıkıntı yaşıyoruz. İşte bu kısımda duygular bizi eziyor, onların gücünü bastıramıyoruz ve pişmanlık gibi, ağlamak gibi davranışlarda bulunuyoruz. Dolanıyoruz belki içimizde, döngü sabit, değiştiğini sandığımız şey kendimiziz, bir nebze mümkündür değişmek eğer kendimizde kaybolup, kendimizi kandırmıyorsak. Aslında yaşadıklarımız, algımızın sınırları kadar, ilerisi yoktur, işte kısmi gerçeklik orası, bilinmezlik... Bilinenin doğruluğu geçer, çürütülür. Sonuç olarak, varlıkları, duyguları, yaşanmışlıkları olduğu gibi kabul etmeliyiz, etmesek bile onlar olur, aksi takdirde kendimizi kandırmış oluruz. Duygular gerçektir, çünkü engel olamazsınız, karışamazsınız, herkesin içinden gelir, anlık bir tepkimedir. Uzun sürebilir, o an geçebilir ama bir şeyler alır sizden ya da bırakır, hep vardır. Aldığı ya da bıraktığıyla hep sizledir, kaçınılmazdır. Duygu karakterin temelidir, davranış yansıması, yapmacık olarak davranışları gizleyebiliriz fakat duygularımızla hep ele veririz kendimizi, reddetmek değil, kabul etmek gerekir bazen, sorgulamamak, sadece sonucu beklemek. Elbet iyi şeyler bekliyor olacak sonucunda... Tek yapmamız gereken, yağmurun gerçekliği ve temizliği gibi, bize sunulması ve düşmesi gibi, duygunun da kabul edilmesi gerektiği, en basit bir olayda bile gerektiğinde duyguya sarılırız, mantığı bırakırız. Duygu kişinin özüdür, davranış yansıması... Duygu gerçek sendir, kabul etmesen bile.