Gökçe Batur

Son birkaç haftadır birtakıYm sOoruLlarC yanUkılLanıUp duKruyLorAdu RkafaImMın içinde... Ben kimim esasında? Karakterimin gerçek yüzü ne? Kaç yüzü var yahut? Birden fazla benliğim var gibi hissediyordum sürekli, daha doğrusu farkına varmıştım bunun. Sahte maskeler gibi değil de doğal yollardan oluşan ikincil karakterler gibilerdi daha çok. Hangisi gerçek bendim bilmiyorum fakat bulmaya kararlıydım. Çok büyük bir ikilemdi çünkü bu ve oldukça ağır bir yüktü insanın kimliğini sorgulaması. Özellikle de mekan algıma bağlı olarak değişiyordu sanki özelliklerim. Zaten hiçbir zaman tek bir yere ait hissetmemiş, hissedememiştim. Ankara'da başka bir Gökçe vardı, İstanbul'da farklı, denizde farklı, karada farklı... Bir geminin küçücük bir parçasıyken hissettiğim özgürlükten doğan ben ile bir okul sırasında başka çaresi yokmuşçasına ders çalışan ben aynı değildik. Bu duruma anlam verememem ise iki hafta önce Pia Tafdrup'un kitabındaki şiirleri okuyuşumla son buldu. Tafdrup'un şiirlerini okuduktan sonra birkaç gün izin verdim kendime. En çok da "Teslim oluyorum daha önce tanımadığım / Caddelere alanlara / Evlere merdivenlere / Teslim oluyorum / Kentin Bulunduğun Yerde içinde yolumun üstündeki / Korkusuzca girdiğim / Daracık sokaklara / Teslim oluyorum yana yana / Kalabalığın içinden / Beni takip eden insanlara / Buna karşılık zaman tanıyorum kendime / Birer birer ortaya çıkan / Yüzlerimi görmek için." (Tafdrup, 2016, s. 18) dizelerinden ilham aldım Pia Tafdrup'un, ben de gezecektim. Gezip göreceklerim ise sadece mekanlarla sınırlı kalmayacaktı bu sefer, çünkü kendi içimde de bir yolculuğa çıkmıştım, bu kez kendi yüzlerimi de gezip görecektim yani. Yola çıktığım an hissettiklerim ise çıkaracağım sonuca yapılmış kocaman bir göndermeydi sanki... Doğup büyüdüğüm şehri terk edecek olan otobüse adımımı attığım anda özgürlüğün fısıltısını duydum. İçimde gittikçe büyüyen bir heyecan, bir beklenti... Bırakıp gidebilmenin verdiği o güçlü his... Sonrasında ise gezdim. Hiçbir sorumluluğum yoktu hayatta kalmaktan başka. Uykum gelince uyudum, gezmek isteyince gezdim, sıkılınca insanlarla tanıştım. Bir hafta içinde üç şehir değiştirdim. Kayseri'de mantı değil hamburger yedim, Balıkesir'de sadece denize girdim, İzmir'de ise uyuyabildiğim kadar uyudum. Bütün normları çiğnedim attım, kendim olmaya çalıştım bütün bu süreç boyunca. Her gidişim daha çok güçlendiriyordu beni, her varış farklı bir anlam katıyordu benliğime. Ankara'ya döndüğümde kendime olan güvenim yerli yerindeydi, anlatacak bir sürü hikayem olmuştu. Normalde her şeyi ilk arkadaşlarımla paylaşırdım fakat bu sefer en çok ailemi özlemiştim, önce onlara koştum anlattım her şeyi. Sonra günlük tutmaya karar verdim... Ne geçmişten ne gelecekten hiçbir anı kaçırmak istemiyordum. Özgür tarafım kadar romantik ve duygusal tarafımı da keşfetmiştim böylece... Keşfettiklerim arasında benim için konuya son noktayı koyan ve kuşkusuz en önemlisi olan karakter özelliğim ise bağımsızlıktı... "Taşınabilir bir kimliğim var benim / Bırakıp gidemeyeceğim yer yoktur / Bir düşün, sütun heykellerin bir gün / Destek olma görevinden vazgeçtiğini..." (Tafdrup, 2016, s. 134) dizelerini hatırladım bağımsızlığımı keşfettiğim anda. O andan sonra "bırakıp da gidemeyen" herkes zavallı heykelcikler gibi gözüktü gözüme, daha ötesi değillerdi... İki hafta önce okuduğum kitap iki ayrı yolculuğa çıkarttı beni. Biri Türkiye'nin batısına doğruydu diğeri iç dünyama... Sonunda keşfettiklerim ise sonunda "Ben kimim?" sorusuna net bir cevap oluşturdu. Beni bir şeyler olmaya zorlayan insanlar ve şeylerden uzaklaştıkça keşfettim kendi benliğimi, her adımda biraz da bağımsızlaştım, her şehirde biraz daha bendim. Ankara'ya dönen otobüse attığım ilk adımda ise biliyordum ki artık bir Pia Tafdrup şiiri kadar özgür yaşayacaktım... : Tafdrup, Pia. İstanbul: Yapı Kredi Kitabevi. 2016.