Dönme Dünya!

Aslında fazla korkak bir insan sayılmam. Hayatın çoğu kısmında bir insandan beklenebilecek en cesur hareketleri yaptım. Hep gerçekçi oldum. Gerçeği istedim. Korkacaksam gerçeklerden korktum. Yine de en büyük korkumu hiç paylaşmadım. Ne bir arkadaşımla ne annemle ne de bir kağıt bir kalem ile... Korkumu paylaşmaktan bile korktum diyebilirim sanırım. Bir kere söz olup ağızdan çıktı mı daha da gerçekçi, daha da korkutucu gelmesinden korktum... Fakat bugün karşılaştığım olağanüstü bir fotoğraf ve bu fotoğrafın önceki hali üzerimde öyle bir etki yarattı ki ilk defa hayattaki en büyük endişemi kelimelere dökmeye karar verdim. Zaman... Zamandan ve mekandan korktuğum kadar hiçbir şeyden korkmadım şimdiye kadar. Fakat zamanın hızından, onu yakalayamamaktan, yanlış zamanda yanlış yerde olmaktan o kadar çok korkuyorum ki... Dünya'nın dönüş hızı beni endişelendiriyor, çünkü onun yanında bizim hızlarımız asla ve asla yeterli gelmiyor. Hayata geç kalıyormuşum gibi hissediyorum. Sanki o kaçıyor, ben kovalıyormuşum ama asla ve asla yakalayamıyormuşum gibi... Dünya bir dönmedolap oluyor gözümde zaman zaman, o dönüyor ben izliyorum. Bazen içindeyim, bazen dışında. Fakat asla aynı hızda değilim onunla, hep bir adım gerisinde, hep biraz aşağısında kalıyorum. Dünyanın hızına yetişmek git gide imkansız bir hal alıyor. Brent Moore'nin Blurred Motion Seattle Wheel at Dusk ismini verdiği çalışmasında korkularımın en somut şekliyle karşımda dikildiğini gördüm ve hissettim. Küçüklüğümden beri kafamda mutluluk, heyecan ve huzur ile bağdaştırdığım bir kavramın, dönme dolabın, tek bir fotoğrafla böyle ürkütücü bir hal alması ise ayrı şaşırttı beni. Korkumun ciddiyetini ve hassasiyetini gözlerimin önüne serdi. Yine de içimde anlamsızca büyüyen bu korkuyu biraz olsun bastırarak düşündüm, ne çıkarmalıydım bu durumdan? En güzel, en canlı renkleriyle karşımda duruyordu lunaparkın en gözde solisti, abartılı divası. İçinde bulunduğumuz dünyanın en güzel yansıması gibiydi hareketiyle, tahmin edilemezliğiyle. Gerçekten de bir dönme dolapta gibi geçmiyor mu hayatlarımız? Hayat bizi nereye götürürse biz de oraya gidiyoruz. İçindeyken anlamıyoruz fakat aslında kendimizden büyük bir hızla gidiyoruz, bizi aşan bir güçle ilerliyoruz. Dünya da dönüyor bir dönme dolap gibi, içindekileri umursamadan. Yukarı da çıksak, aşağı da insek kendimizden biliyoruz. Bizim başarımız, bizim kaybımız olarak görüyoruz. Oysa dönme dolap yapıyor bunu, en pasif şekilde bekleyerek bütün gücü eline geçiriyor. Bütün hızıyla savuruyor insanları oradan oraya. Dışarıdan izlemesi eğlenceli geliyor belki, hatta içinde olmak için can atıyor insan ve içindeyken de asla bilmiyor ne zaman duracağını dönme dolabın, zirvedeyken mi en dipteyken mi? Benim korktuğum, hızına yetişemediğim de tam olarak bu işte. Dünyanın ben en dipteyken durması yahut artık yorulup beni gökyüzüne taşımaması... Bunu hiçbir zaman bilemeyecek olmanın yarattığı belirsizlik çok huzursuz ediyor beni. Moore'nin fotoğrafının bir önceki bir de sonraki haline bakıyorum. Görebildiğim tek şey ise dünyanın hızında kaybolmuş olan insanlar oluyor... Üstelik bu perspektiften görünmesem bile ben de aralarındayım ve ben de kayboluyorum. Ben de yetişemiyorum dünyanın hızına. Ben de korkuyorum... Kaçınılmaz bir çaresizlik olsa gerek bu. Evrenin lunaparkında takılı kalmak, bir dönme dolaptan inememek, hıza ayak uyduramamak... "Dönüp" dolaşıp aynı yere geliyorum. Yarının endişesi esir alıyor beni. Yarınlarıma yetişmeye çalışırken bugünlerimde takılı kalıyorum. Dünya kazanıyor bir kez daha, beni istediği yerde bırakarak... Zaman ve mekan kavramları iyice silikleşiyor. Sadece ben ve korkularım kalıyoruz. Maalesef hala korkuyorum dünyanın hızından, gidişinden, gidenlerin gelmeme ihtimalinden. O yüzden alıyorum korkularımı yanıma, biniyorum kendi dönme dolabıma; bir gün değil yetişemeyeceğim, takip bile edemeyeceğim bir hıza ulaştığında bütün hayatımı kusabilmek umuduyla...