HAYATTAN FARKLI TATLAR ALMAK VARKEN

Eminim pek çoğumuz yeni bir şeyleri tecrübe etmek konusunda pek de cesur değildir. Pek bir çekingen olur insan. Normaldir aslında bu çekingenlik, sonuçta öyle kolay olmaz yeni şeyler denemek. Herkesin kendini güvende hissettiği bir alanı vardır mutlaka. Odası, arabası, okulu, arkadaşının evi... Günlük yaşantısında sıklıkla gittiği bir yerdir orası. Orada daha mutludur, başı sıkıştı mı soluğu orada alır; kısacası iyi günde kötü günde oraya uğrar. Ancak sanılanın aksine bu güvenli bölgede sıkışıp kalmak insanın kendine olan güvenini geliştirmez, aksine yerle bir eder. Düşünsenize, her gün karşılaştığınız zorluklar ve imkanlar birbirinin aynısı. Her gün aynı olaylarla meşgulsünüz. Siz her geçen gün kendinizi daha da güçlü hissedersiniz ancak ya bulunduğunuz çevre değişirse o zaman ne olur? Bana sorarsanız insan yeniliklere cesaret edebildiği kadar hayattan keyif alır. Sonuçta dünyada tecrübe etmeye bir ömrün yetemeyeceği kadar çok çeşitli durum var. Neden her günümüzü bunlardan farklı birini tecrübe etmeye harcamayalım ki? Kendini yeniliklere kapatmak, her sabah farklı bir şey içebilecekken her gün sadece kahve içmek kadar yavan bir durum. Bu örnekte tat anlamında kendinizi geliştirmek yoksun kalırsınız çünkü bildiğiniz tek bir tat vardır o da kahve! İşte kitaptaki Louisa da her gün kahve içenlerdendi, William ile tanışana kadar... William ile tanışmak Louisa için bir dönüm noktası olmuştur diyebiliriz. Onunla tanıştıktan sonra güvenli limanlarını terk edecek cesareti toplayıp yeni şeyler öğrenmeye kendini adamıştır. Louisa'nın bu takdir edilesi cesareti benim de hayatıma bakıp kendi William'ımın kim olduğuna dair biraz düşünmeme sebep oldu. Belki hayatımda William'ın Louisa'nın üzerinde olduğu kadar büyük çaplı bir etkisi olmamıştır ama benim dünya görüşümü değiştiren, ufkumu açan insan şüphesiz dayımdır. Dayımı 7li yaşlarımda daha yakından tanımaya başladım. O zamanlar sadece satranç oynardık, onun hakkında öğrendiklerimin çoğunu satranç tahtasının karşısında öğrendim. O zamanlardan beri hayran kalmışımdır dayıma. Çoğu durumdaki soğukkanlılığı, her zamanki tutarlı düşünceleri, lafını tartıp konuşması benim yaşlarımdaki küçük bir çocuk için fazlasıyla büyüleyici gelmişti. Dayım, kırsal yaşamdan gelip şehir hayatına sıfırdan ayak uydurmuş bir insandır. Filmlerdeki gibi zamanında köyden şehre cebinde beş kuruş para olmadan gelmiş, çalışıp hayatını kazanmış ve yerleşmiş Ankara'ya. Ben bunları öğrendiğimde 14 yaşındaydım ve dayıma olan hayranlığım gün geçtikçe artıyordu. Artık dayımla daha fazla beraber zaman geçirmeye başlamıştık. Artık beni yetişkin bir birey gibi karşısına alıp güncel olaylar hakkında görüşlerimi dinler, benimle tartışır olmuştu. Bu beni gururlandırıyordu, ben de onunla daha çok sohbet etmek için kendimi geliştiriyor, sürekli okuyordum. Dayımın bana nasihat ettiklerinden en önemlisi de korkuların üzerine gitmek olmuştur. "Yapamam" dediğimde çok kızar, "başaracağım" dedirtirdi hep. Onun bu konudaki sert tavırları çocukluk yıllarımda kişiliğimin şekillenmesindeki en önemli etken olmuştur. Onun bu nasihatlerinin ışığında artık "yapamam" dediğim hiçbir şey yok. Tabii ki başaramadığım şeyler olmuştur ama en azından denemişimdir. Bunun için dayıma minnettarım. Dayımla geçirdiğim onca yıl boyunca dayım ufkumu genişletmem konusunda epey yardımcı olmuş ve beni desteklemiştir. Bana yıllar boyunca, insan bir şeyi yapmak istedikten sonra önünde hiçbir engel olamayacağını anlatmış ve bunu birçok kez ispatlamıştır. Benim dayım ya da Louisa'nın William'ı gibi umarım sizin de hayatınızda dünya görüşünüzü genişleten, sınırlarınızı yıkan bir insan vardır. O insanlara sahip çıkın, size çok şey katacaklardır. Eğer henüz böyle bir insanla karşılaşmadıysanız hiçbir şey için geç değil, o insanı bulana kadar yazdıklarımın size rehberlik etmesine izin verin ve hayattan keyif almaya çalışın!