TUTKULARA HİZMET ETMEK VE TUTKULARLA HİZMET ETMEK

Eğer gününün herhangi bir zamanını, evrenin gidişatını, hayatın anlamını, insanoğlunun varoluş sebeplerini, doğal ve doğal olmayan ürünlerin birbirleriyle olan uyumunu yahut çatışmasını, beşeri ürünler içerisinde olanlar ve olması gerekenleri ve buna benzer pek çok önemli meseleyi düşünmeye ayıran herkes bir araya gelip bir "öğütler risalesi" oluşturalım deseydi, bu risale hiç şüphesiz "Ermiş" olurdu. Gel gelelim Halil Cibran hayran olunası düşüncelerini belki biraz masalsı ve ütopik fakat fevkalade doğru tespitlerle bezediği "Ermiş"te, insanlığa olan görevini yerine getirmiş gibi görünüyor. Bunları kaleme alan kişi olmayı arzulayarak, bir kişi üzerinde bile olsa farkındalık yaratabilmeyi düşleyerek neredeyse her cümlenin altını çize çize okuduğum da doğru. Fakat beni tekrar ve tekrar okumaya sevk eden bazı bölümler oldu ki, okurken kendi ömrümü gözümün önüne getirdim. Sonra, bana verilen bu kısacık sürede, dünya sahnesinde, tam perde açılacağı sırada rolü elinden çalınan bir kız çocuğunun hayal kırıklığını hissettim üzerimde. Evvelden beri insanın, ne yaparsa yapsın severek ve isteyerek yapması gerektiğini düşünürüm ve biliyorum benim gibi düşünen toplumun farklı kesimlerinden pek çok kimse var. Çoğunluğunun mürekkep yalamış, birey ve toplum üzerine çalışmış insanlar olduğunu söylemek de mümkün. Eline verilen işi tutkuyla yapan birinden, önce kendisine sonra da topluma daha yararlı hiç kimsenin olmayacağının ısrarla altını çizen insanlardır bunlar. Fakat gelin görün ki, para dediğimiz, dünyayı lanetleyen ve kirleten bir beşer icadıyla hayatta kalma mücadelesi veriyoruz ve hal böyleyken toplumun hemen hemen %90'ı, para tutkusundan kolayca sıyrılıp hiç de öyle işini severek ve isteyerek yapmıyor, yapamıyor. Dolayısıyla tüm bu bilimsel zırvalar havada süzülen yapraklar gibi ağaçlardan dökülüp toprakta kayboluyor. İnanın bunu çok iyi biliyorum çünkü ülkemdeki en prestijli okullardan birinde okuyor olmama rağmen, gönlümde yatan mesleğin okuduğum bölümle uzaktan yakından bir alakası olmadığını biliyorum. Kim gelip de bana siyaset bilimi okumuş, başarılı bir müzisyen gösterebilir ki? Arkadaşlarıma "Ben gerçekten okumak istemiyorum" dediğim zaman gülüyorlar bana. Öyle ya, canını dişine takıp sabah akşam ders çalışan bir kız nasıl olur da okumak istemez. Halbuki kendime itiraf ederken bile utanç duyduğum, böylesine iyi bir okulu kazanmaya beni zorlayan, aramızdaki birkaç şanslı kişi dışındaki herkesin mahkumu olduğu bir gerçek var ki, benliklerimizi ele geçirmiş bizlerle mütemadiyen alay ediyor: Para tutkusu. Aman gelecek hayatımda bir eksiğim olmasın, aman çoluğuma çocuğuma bırakacak üç beş birikimim, aman evim arabam olsun diye ömrümüzü çürütüyoruz. Aslında bakıldığında yalnızca gelecek için okuyoruz, çalışıyoruz, kazanıyoruz; gelip gelmeyeceğinden bile emin olmadığımız bir gelecek için. Olmak istemediğimiz yerlere geliyoruz, üstlenmek istemediğimiz görevlerin altına giriyoruz, çalışmaktan zerre mutluluk duymadığımız işler yapıyoruz. Peki, sonuç ne oluyor biliyor musunuz? Çocukları sevmeyen ve onların dilinden anlayamayan öğretmenler türüyor, insanlardan nefret eden asosyal satış görevlileri türüyor, kitap okumaktan nefret eden kütüphane çalışanları türüyor, türüyor türüyor türüyor. Kimse kimseyi suçlayacak değil elbette, buna mecbur edilişimiz bizim suçumuz değil. Sevmediğimiz işleri yaparak, bu işleri mutsuz yüzlerle topluma sunuyor oluşumuz da bizim suçumuz değil. Tutkularımızla sevdiğimiz işlere yoğunlaşıp bizi daha çok çalışmaya ve daha güzel hizmet etmeye sevk etmesini umarken, her sabah bir kez daha önümüzde uzanan güne lanet etmemiz de bizim suçumuz değil. Aşkla ve tutkuyla belki de insanın iliklerine kadar işleyecek bestelere imza atabilecekken, güzel paralar kazanmak uğruna müziğin göz alıcı güzelliğinden vazgeçmek de bizim suçumuz değil. Hayır hayır, hiçbiri için kendinizi suçlamayın çünkü hiçbir fayda vermediğini aksine sizi sevmediğiniz bir işten daha da çok soğuttuğunu aklınızda bulundurun. Ne yazık ki bunu tecrübe ettim ve mutsuzluk labirentinde bana ışık olabilecek başka hayaller bulabilir miyim diye çok çabaladım; fikriyle, bilinciyle, hitabetiyle, toplum sevgisiyle donanmış ülkesine hayrı dokunacak kaliteli bir siyasetçi olabilir miyim acaba diye lakin olmuyor, olmadı, büyük ihtimalle de olmayacak. Çünkü şarkı söylemeyi sevmiyorken melekler gibi şarkı söyleseniz bile, gündüzün ve gecenin seslerine kapatırsınız insanın kulağını. FİRUZE NUR ATMACA