GERÇEK YALNIZLIK

İnsanlara genel olarak yalnızlık kelimesinden bahsedildiğinde hemen bir korkuya, güçlü bir endişeye kapılırlar. Bu kelime o kadar kemikleşmiştir ki gerçek anlamını tekrardan anlayabilmek için çok farklı bir açıdan bakabilmek gerekmektedir. Cem Şancı'nın "Yalnızlık Doktorası" adlı kitabında genel olarak anlattığı gibi medyanın bilinçaltı enjeksiyonu ile akıllarımıza sürekli olarak yalnızlığın kötü, acı verici olduğu, yetmezmiş gibi eksiklik ve ayıplı olmak kavramlarının dayatılması durumu vardır. Bu dayatmalar çok daha fazla örneklendirilebilir. İşin acı noktası ise, insanların bu dayatmaları hayatlarının bir parçası, bir kurallar bütünü olarak devam ettirmesidir. Halbuki yalnızlık bu kavram karmaşasından çok daha fazlasıdır. Sahi, nedir gerçek yalnızlık? Gerçek yalnızlık denilen kavram, insanın kendine ayırabileceği en kaliteli vakit, kendine tanıma yolundaki muazzam bir rehber ve başarılara açılan bir kapıdır. Bu süreçte kendimizi tanımak en önemli noktadır çünkü yalnızlık ruhumuzu zenginleştiren, düşüncelerimizi daha net duymamızı sağlayan bir içe bakış sürecidir. Kendi bastırılmış sesimizi duydukça muhakememizi daha doğru yapmaya başlarız. Hayata dair perspektifimiz olduğundan daha fazla genişleyerek ufkumuzu açar, yüreğimizi genişletir. Tarih boyunca medeniyetler, insanların bir arada yaşadığı ve işleri bölüştüğü bir basit yapı ile işlemektedir. Bugün adına metropol dediğimiz aşırı kalabalık kentlerde yaşayan bizler, birbirimizle o kadar entegre bir hayat sürdürüyoruz ki yalnızlık herkesin korkulu rüyası olmaya başlıyor. İnsanlar beni ezik zanneder, asosyal derler, yalnız derler gibi baskılar yüzünden sosyal hayatlarımızı mümkün olduğunca genişletme çalışıyoruz. Devamında gelen psikolojik sorunlara çözümler ise gülmemek elde değil. Ahmet sevgilisinden ayrıldıysa daha çok sosyal olmalı, aşksız bir hayat düşünülemez; sadece aşk mutluluktur gibi birçok kalıplaşmış baskı dolu örnek verilebilir. İnsanlar yalnız kalmanın gerçek anlamını anlayabilse, önce kendisine zaman tanır. Evet, bu biraz bencilce geliyor ama ne kadar iyi niyetli paylaşmayı seven birisi olsak da kendimiz için biraz bencil olmalıyız. Herkese ve her duruma karşı fedakarlık göstererek yol katedilmez. Dikkat edin, dünyadaki güçlü insanlar hatta en zengin insanlar kazandıkları paralarının çoğunu ultra lüks pahalı yatlara ya da malikanelere harcıyorlar. O statüdeki insanın çevresinde sürekli insanlar vardır ve hayatını devam ettirmek için bu sosyal çevreyi devam ettirmelidir. Ama bu insanlar yalnızlığın değerini biliyorlar, kendilerine ellerinden geldiği şekilde vakit ayırıyorlar. Onlar için engin denizin ortasında tek başına olmaktan ya da sayısız odası olan bir evde, arazide tek başına huzuru hissetmekten, kendi iç seslerini dinleyebilmekten büyük zenginlik yoktur. Servet-i Fünun zamanının en şaşalı dönenimi yaşayan Halit Ziya bir gün İstanbul'da arkadaşlarıyla denize sıfır yalıda muhabbet ederlerken arkadaşlarının çok merak ettiği bir soru ortaya atılır. Halit Ziya o zamanlar şehirden oldukça uzakta olan Yeşilköy tarafında malikane yaptırıyordur ve arkadaşları "Şehirden neden kaçıyorsunuz mirim? Orada yalnız kalmaktan korkmuyor musunuz?" diye sorarlar. Halit Ziya uzunca durup derinlere daldıktan sonra dudaklarında bir gülümseme ile cevap verir; "Yalnızlık bir mahrumiyet değil, lükstür."1 Bu kitapta anlatılanlar herkese doğru gelmeyebilir ancak at gözlüklerini çıkarıp bakış açılarını genişletebilirlerse gerçeği göreceklerdir. Beni oldukça etkilemesinin ve doğru gelmesinin nedeni, anlatılanların büyük bir kısmının kendi hayatımda uygulanmış ve hala uygulanıyor olmasıdır. Yıllar önce kendi kendime tam bilinçli olmadan da olsa keşfetmiş olmanın haklı gururunu yaşıyorum. İyi ki o 1 Şancı, Cem. Yalnızlık Doktorası. 2015. zamanlar bu durumun önemini fark etmişim. Eğer bugün yaptığım işlerde başarılı oluyorsam, kişiliğim ve düşüncelerim hem büyüklerimden hem de çevremden saygı görüyor ve takdir alıyorsa ben doğru yolda yürüdüğümü düşünmekte haksız sayılmam. Kendi iç sesimi dinlemek için her zaman vakit ayırmam gerektiğini düşünürüm, çevremdeki insanların bana dayatmalarıyla hareket etmem ve bunların hepsi bu kendi içimizdeki sesi yalnızlık aracılığı ile dinlememizle mümkündür. Bu demek değil ki, ben sosyal hayatımdan ödün verdim kimseyle görüşmedim, odamda bir köşeye çekilip tek başıma bir hayat yaşadım. Hayır... İnsanların anlaması gereken nokta da budur işte. Yalnızlığın tanımı bu değildir.