KİM DEMİŞ?

Olmak ya da olmamak işte bütün mesele bu derken bir yandan görüş fazlalığı yaşanıyor sanki. Diğer bir deyişle bilgi kirliliği. Çünkü öyle bir algı yaratılıyor ki var olmanın şartı görüş bildirmekten geçiyor. Olması gereken basit aslında. Herkesin, her şeye değil; benim ve senin bildiğimiz, incelediğimiz şeylere fikir belirtmemizden geçiyor bu kirliliği önlemek. Susmanın da bir erdem olduğunu anlayacağız bu düzen değişirse. Kısaca 3 düşünüp 1 konuşmamız lazım. Gelin önce bunun halktaki karşılığını sonra da bizi yöneten ya da yönetmeye aday olanların ne hale getirdiğini konuşalım. Kimse konuşmasın ya da aydınlar konuşsun, siz susun da denmez kimseye. Zaten aydın dediğimiz olgu da giderek karmaşıklaşıyor bu bilgi kirliliğinde. Yabancı yok ne de olsa biz bizeyiz. Hepimiz halkın bir parçasıyız ve farkında olarak veya farkında olmadan yaratıyoruz bu bilgi kirliliğini. Önce çuvaldızı kendimize batırmalıyız. Hepimizin adeta yılların siyasetçisi gibi davrandığı düzende buna bir de ardı arkası gelmeyen seçimler eklenince doğal olarak da değerlendirilebilir bu durum. Öncelikle ilk eksiğimiz ne duyursak ne görürsek ona göre hareket etmemiz. Belki de işimize geliyor araştırmamak. Hadi eskiden bu kabul edilebilir bir neden olsun fakat şimdi bu kabul edilebilir mi? Adeta hepimiz elinde ansiklopedilerle, bir kütüphaneyle geziyoruz. Ama ne hikmetse zorumuza gidiyor birkaç dakika dahi ayırmak. Hemen atlıyoruz konu ne olursa olsun. Hani ilk başa dönersek alakamız olmayan bir konu da üstüne bir de en ufak araştırma yapmadan, 1 bile düşünmeyip 3 konuşuyoruz. Üstümüze vazife olmayan her şeye müdahil olmak dahil, bunca kültür birikimimizde ne kadar atasözü, deyim varsa yerle bir ediyoruz hepsini. Gelip bir de bunu yapan her kimse geçmişimizden, kültürümüzden dem vuruyor. Gel gelelim en üzücü kısmına. Bizim bu alışkanlıklarımızın fazlasıyla farkında olan basın ve siyasetçiler bunu alabildiğine kullanıyorlar. Gelin bir de oradan yanın halimize. Yöneten ve yönetmeye aday olan biraz olsun samimi olsa yapacağı siyaseti toplumun eksikliğinden, kötü alışkanlıklarından faydalanarak yapmazdı. Bir şeyleri geriye değil ileriye götüreceğini iddia eden bu insanların toplumun geri kalmışlığını kullanarak yetki aldıktan sonra bunu yapması ne kadar mümkündür? Seçildiği günü dahi ertesi seçimi düşünerek geçiren bu insanlar yetki sahibi olduğunda bizim açıklarımızı, akıl tutulmalarımızı fazlasıyla kullanacaklardır elbette. Hatta siyaset açısından bunu kullanıp sonuç alan, icraatlar yapan kimseleri başarılı olarak da niteleyebiliriz. Çünkü her ne yapıyorlarsa, amaçlarına hangi yoldan ulaşırlarsa ulaşsınlar seçimin kazananı oluyorlarsa; halkın iradesinin tezahür etmesine başarısızlık diyemeyiz. Lakin burada başarısızlık zaaflarımızı onların kullanabileceği bir şey haline getiren bizlerin. Kim yalanını ya da yarattığı algıyı daha çok yedirirse millete, onun kazandığı bu sistemde başımız gelenlerle ilgili de sorumlunun tamamen biz olduğunu kabul etmemiz gerek. Çünkü bizi yönetenler gökten inmedi, aramızdan, bizlerden biri olarak çıktılar. Halk olsun yönetenler olsun hepsinin iç içe olduğu bu sistemde her şeyin değişmesi bizden geçiyor. Bizim bir dakika dahi olsa yapmadıklarımızın ve bir saniye içinde ağzımızdan hemen çıkanların sonucu bu sistemi doğuruyor. Biz ne zaman değişimi yönetenlerde değil kendimizde aramaya başladığımızda değişecek başımıza gelenler. Aksi halde değişen tek şey aynı yüklemi yapan farklı kişiler olacaktır Farklı karakterlerin oynadığı aynı senaryodan kurtulmanın bizim ellerimizde olduğunu anlayıp, değişim için sadece 1 dakika ayırdığımızda neler olacak hep beraber izleyelim.