BİZİM MASALIMIZ

Gün içerisinde geçirdiğimiz yoğun ve stresli saatlerden sonra eve gelip televizyonun karşısında bakış açımızı biraz daha pozitifleştirecek şeyler seyretmek eminim ki hepimizin hayalidir. Bir Varmış Bir Yokmuş, izlemeye başladığım günden beri kuşkusuz ki bana bu hissiyatı yaşatan şeylerden en önemlisi olmuştur. Yine de bu dizinin de zaman zaman beni üzüp yıpratmadığı olmuyor değil çünkü tüm masalların her zaman mutlu sonla bittiği klişesi görünen o ki bu diziyle beraber geçmişte kaldı. Küçük yaşlardan beri masallardaki sihre kapılıp gitmekte ve gerçek hayatı bir süreliğine terk etmekte herhangi bir sakınca görmeyen ben şimdi çocukluğumu bir kez daha yaşıyorum adeta. Pamuk Prenses'ten Uyuyan Güzel'e, Oz Büyücüsü'nden Güzel ve Çirkin'e kadar uzanan bu müthiş serüveni zaman zaman gülerek ve çoğunlukla ağlayarak izliyorum. Kurgusal karakterlerin bile hayatlarında kırılma noktaları olduğunu görmek, sevdiklerini ya da yakınlarını kaybettiklerine şahit olmak, düşmanlarıyla gerçek anlamda başa çıkmada zorlanmaları ve gerçek aşkın öpücüğünün bile çoğu zaman yeterli olmaması beni her zaman hüsrana uğratmıştır. Neden çözülemiyor bir türlü şu sorunlar, neden kavuşamıyor bu çiftler gibisinden sorular sorar dururum kendi kendime bütün gün. Sanırsam gerçek şu ki her ne kadar kurgusal olsalar da onlar da en az bizim kadar lanetliler ve sonsuza dek mutlu yaşadıklarına inanmak da bizler tarafından yapılmış koca bir hata olsa gerek. Bu karakterler de bir noktadan sonra insanlardan farksızlaşıyorlar çünkü. En basitinden masumiyetlerini yitiriyorlar bir kere, o sihirli yanları alıyor başını gidiyor bir yerlere ve ayrı birer bireye dönüşüyorlar. Mesela birbirlerinin arkalarından kirli işler çevirmeye başlıyorlar, geçmişin hesapları birer birer soruluyor ya da kişiler ve durumlar paylaşılamamaya başlanıyor falan filan. Üzüyor tabii tüm bunlar beni. Halbuki onlar salt iyi ve anti modern halleriyle bizim için her zaman daha ilgi çekici olmuşlardır. Ne zaman ki bir şeyler olmaya başlıyor ve iyiler iyi, kötülerse kötü olamıyor artık, orada neye uğradığıma şaşırıp kalıyorum. Herkesin "Kötü, çok kötü..." diye tabir ettiği meşhur Kötü Kraliçe bile yıllardır kalbinde taşıdığı intikam duygusunu bir noktadan sonra kaybediyor ve kadının tek derdi çocuğuna daha iyi bir anne olabilmek oluyor. Karakterdeki bu olumlu değişimi görmek bana oldukça heyecan veriyor ve onu bir anda gözümde çıkabileceği en yüksek çıtaya yükseltiyor. Öte yandan güzeller güzeli Pamuk Prenses'in adına yakışmayacak bir şekilde sorunları çözmek için kötü yollara baş vurması beni fazla şaşırtmıyor çünkü artık biliyorum ki onlar da en az bizim kadar iyi, kötü ve ne yazık ki gerçekler. Aslında tam olarak bizi ifade ediyorlar desem daha doğru olur. Onlar her ne yapıyorlarsa aynı şeyleri günlük hayatta biz de yapıyoruz. Kimi zaman kendimizden beklenmeyecek bir biçimde büyüklük gösterip küçüğümüzden özür diliyoruz belki ya da kalbimizi çok kıran biri için şeytani duygulara kapılıp karanlıkların içinde kayboluyoruz, öyle değil mi? Sonrasında pişman olacağımızı bile bile yapıyoruz tüm bunları belki de ama bizi gerçekten tanıyan hiç kimse bunları yaptığımız için yargılamıyor. Bu yola başvurmanın anlamsız veya faydasız olacağını kendimizin yaşayıp görmesini istiyorlar belki de kim bilebilir ki? Bilinen tek bir şey varsa o da şu ki biz de çoğu zaman farkında olmadan bir masalın içinde yaşayıp gidiyoruz, önce bunu kabul edelim! Sadece bizimkisi daha gerçekçi bir masal ama sonlar hep aynı. Bazen kötü, çoğunlukla tahmin edilemez ve beklenmedik sürprizlerle dolu. Biraz zehirli bir elma, biraz lanetli bir iğne ve birazcık da sihirli bir gül...