DENİZ BENİM KARDEŞİM

Kim istemez özgürce yaşamayı, istediği an, istediği şeyi yapmayı, genç olmayı ve gençliğin tadını doya doya çıkarmayı? Ben isterdim doğrusu, duygularımı dilimin ucuna getiremeyen ben aslında, içinizde en çılgınınız olmak isterdim. Koşmayı, gülmeyi, unutmayı, sarhoş olmayı ya da yürümeye korktuğum o yollarda cesurca yürümeyi isterdim. Belki de Deniz Benim Kardeşim' de anlatıldığı gibi, denizlere açılmak ve sonunu bilmediğim bir yolculuğa, tanımadığım insanların elinden tutarak adım atmak isterdim. Sabaha karşı hiç bilmediğim bir denizin kıyısında, hiç bilmediğim bir belediyenin bankına oturarak ayılmak isterdim ve keyfine göre canımı yakan kim varsa keyfime göre canlarını yakmak isterdim. Özgür olmak aslında ne kadar olağan bir şey gibi görünüyor oysa elde etmesi ne kadar zor. Başım ağrıdan çatlarken, bacaklarımın her bir yeri sızım sızım sızlarken ödev yapan özgür bir bireyim ben, dinlenmesi için özgürlük tanınmayan bir birey. Sınırsız bir özgürlük istemek biraz tuhaf olabilir ama sınırsızlık bana cazip gelen bir şey. Her şey bir anda nasıl bırakılır, mesela bir anda çalışma masamı bırakıp başka bir ülkeye ve kim olduğunu bilmediğim insanlarla birlikte gidebilir miyim? Sınırsız bir özgürlüğü arzulasam da, yine de soruya cevabım gidemem olacak ama bunu yapabildiğim bir gün gelecek inanıyorum ve ben o zaman kendimi özgür bir insan olarak görebileceğim ama o gün gelene kadar evde kös kös oturmayacağım. Şimdilik yapabileceğim şeyler var mesela okuldan eve kadar koşmak ve koşarken en sevdiğim şarkıyı söylemek ya da arkadaşlarımla dışarı çıkmak, eğlenmek ve yeri geldiğinde beni üzen insanlara hesap sormak. Tüm bunların yanında, kendimi sevebilmek aslında en büyük özgürlüğüm olacak. Kendimi sevmek, hatalarımı, zamansızlıklarımı, tutarlılıklarımı ve gerçekten ben olarak gösterdiğim hareketleri sevmek en büyük özgürlüğüm. İçi içine sığmayan, deli dolu hayatı yaşayan biri gibi görünüyorumdur belki oysa dışarıdan bakıldığında tek eğlencesi yanlış park eden arabaları eleştirmek olan emekli bir amca gibiyim. Ne çok arkadaşım var ne de çılgınlık yapacağım bir ortam. Dışarıdan içine kapanık görünmem içimde patlayan volkanlara mani değil elbette ama biraz da insan canlısı olmak gerekiyor diye düşünüyorum. İzlediğim hiçbir filmde tüm o aşırı eğlenceli arkadaş grupları arasında yüzü asık birinin kalıcı bir üye olarak durduğunu görmedim. Filmleri bir kenara bırakıp gerçek hayata baktığımda da genelde suratı asık insanların, yani benim gibilerin yalnızlığa mahkum olduğunu tecrübelerime dayanarak söyleyebilirim. Yalnızlık bazen iyi gelse bile, ruhum artık canlılık istiyor ve daha çok içimde olup biten duyguları paylaşmak istiyor. Ruhumun isteklerine kolay kolay cevap veren biri değilimdir aslında ama kitabı okurken sıkça dürttü isteklerim beni ve bu isteklere tahammül etme gücüm çok zayıfladı. Bundan birkaç yıl önce, deniz kenarında oturmak ve burnuma hafif tuzlu o deniz kokusunu çekmek beni çok mutlu hissettirirdi hatta dünyadaki en mutlu insan gibi hissettirirdi. Denizle olan yakınlığım aslında bir arkadaşa, dosta olan yakınlığım gibi. Tüm dertlerimi anlattığım, içinden güneşe baktığım denizin sessizliği ben büyüdükçe büyüdü. Sadece ben değil, dertlerim de büyüdü. Belki de bu yüzden içimden gelen her sese yanıt vermek ve doya doya yaşımı yaşamak istiyorumdur. Elbette suskunluğunu bozamayan bir dost, diğer birçoklarına göre daha vefalı ama karşımda beni anladığını düşündüğüm ve hatta bana acı çektirebileceğini düşündüğüm birine içimi dökmeye ihtiyacım var. Yıllarca yalnızlıktan aldığım keyfi paylaşacak biri bile yok çevremde ve ben artık içimden gelen her şeyi beni anladığını söyleyen ama bazen anlamayan insanlarla paylaşmak, özgürce konuşmak istiyorum.