BİR ŞEHİRDEN DAHA FAZLASI

İnsanın hayalindeki şeyi gerçekleştirmesinin verdiği mutluluğu başka bir şey asla veremez bence. Bu bir iş sahibi olmak ya da bir aile kurmak olabilir. Bana, yakın zamanda gezme şansı bulduğum San Francisco şehri, bu mutluluğu fazlasıyla verdi. Rüyalarıma kadar girmeyi başaran bu şehre gitmek her ne kadar heyecanlı olsa da içimdeki ne yapacağımı bilmeme hissini de ortaya çıkarmayı başarmıştı. Yolları, parkları, binaları ve köprüleriyle bambaşka bir dünyayı anlatan bu şehir, Amerika'nın o bilinen stresli havasını yok edip, bana hayatta olmanın aslında ne kadar değerli olduğunu göstermişti. Peki ne yapmalıydım bu şehirde? Bu rüyamı nasıl devam ettirmeliydim? Buraya iki önemli amacımı gerçekleştirmek için gelmiştim. Gezmek ve daha da önemlisi farklı lezzetler tatmak. Şehri keşfetmeye başladıkça da zaten bu iki hedefimi gerçekleştirmenin kolay olduğunu anlamıştım. Bir yandan müzeleri, parkları, ormanları ve daha birçok yeri gezerken bir yandan da kendimi onlarca yemek kültürünün arasından çıkmaya çalışırken bulmuştum. Uzak doğu mutfağından, klasik doğu Amerika mutfağına kadar tattığım her yiyecek bana San Francisco'nun basit bir Amerikan şehrinden daha fazlası olduğunu tekrar hatırlatmıştı. Hatta bu kadar olayın arasında jetlag olmayı bile unutmuştum. Vücudum, onca güzellik arasında kendini yeni düzene sokmuştu bile. Bütün bunların yanında günümüz internetinin kaynağının bu şehirde bulunması bile yalnız başına beni buraya çekmeyi başarmıştı. Google ve Facebook gibi gelişen ve değişen dünyada başrolleri oynayan bu şirketlerin bulunduğu yerler ve mimarileri San Francisco'yu bir dünya kentine çevirmişti. Bunlarla beraber -her ne kadar gezme şansı bulamadıysam da- şehrin yine biraz dışında kalan dünyaca ünlü Standford Üniversitesi de kentin itibarını ve benim hayranlığımı aynı ölçüde artırmıştı. Güney hasretimi dindirmiş olmam bana San Francisco'yu bir ikon yapan, büyüklüğü ve göz alıcılığı ile insana bambaşka bir deneyim yaşatan Altın Kapı Köprüsü'nden geçme şansını doğurmuştu. Bu köprü dünya üzerinde eşi benzeri olmayan, bir defa geçmenin kimseye yetmeyeceği hatta sırf bu köprüyü görmek için yolunuzu değiştirebileceğiniz bir yapıydı. Bu olağanüstü yapıdan geçerken aklımdaki düşünceler, sadece bu yolculuğun bitmemesi üzerine idi. Şu an bile düşündükçe yarattığı etkinin ne kadar unutulmaz olduğunu hisseder gibiyim. Hayallerimi süsleyen bu şehirde zaman kavramı çoktan tarihe karışmıştı. Günler ve saatler hızla geçerken ben gezilerime devam ediyor, bunun yanında değişik lezzetleri tatmayı da unutmuyordum. San Francisco gözümde adeta bir cennete dönüşmüştü. Her gün karşıma yapılacak yeni şeyler, yeni maceralar çıkıyordu. Yaklaşık olarak 6 saat süren bir orman yürüşü de dahil. Güneşin, bu devasa ağaçların arasından size nazikçe selam verdiği ve yolunuzu aydınlattığı geniş kızıl ağaç ormanları karşısında duyduğum hayranlığı kelimelere dökmem imkansızdı. Insanın ancak yaşayıp hissetmesi gereken bir deneyimdi. Her iyinin içinde bir kötülük vardı ancak. Bunu anlamam biraz zaman alsa da rüyamın sonlarına doğru, ertelediğim ya da daha doğrusu es geçtiğim zaman kavramı beni rahatsız etmeye başlamıştı bile. Gezilecek yerler azaldıkça bu es geçtiğim zaman kavramı bana var olan saat farkını hatırlatmıştı. Her ne kadar gördüğüm ve yaşadığım deneyimler unutulmaz olsa da beynim bu değişikliğe ayak uydurmayı bırakmış ve beni kaçınılması zor olan bir sona doğru sürüklemeye başlamıştı. Ancak şu gerçeği unutmamıştım, rüyalar kötülüğün bulunamayacağı dünyalardı. Geri dönüp baktığımda, her saniyesini dolu dolu geçirdiğim nadir deneyimlerimden birisiydi San Francisco. Sunduğu en küçük olanaktan, sahip olduğu en büyük özelliğine kadar, bir şehirden daha fazlası olduğunu göstermeyi başarmıştı.