BABAMIN RUHU HER AN YANIMDA

Ne zaman elime kalemi alıp yazmaya başlasam, okuyacak bir kitap arasam ya da film seyredecek olsam hep ölüm temasını tercih ediyorum. Bir şekilde algıda seçicilik yapıp gördüğüm her şeyi ölümle bağdaştırıyorum. Hayatıma bu kadar çok giren ve beni gerçekten etkileyen bu olgunun, beni niye bu kadar meşgul ettiğini düşününce, üç yıl önce, genç yaşta kaybettiğim babamın ölümünü hala kabullenememiş olmamdan kaynaklandığını anladım. Sevdiğin birini sonsuza kadar kaybetmek, onu bir daha görememek, insanın hayatını etkisi altına alan inanılmaz bir sarsıntıymış. Bu sarsıntı halkalar halinde çevreme yayılıp bir süre sonra korkuya dönüştü. Sevdiklerimi; annemi, anneannemi, babaannemi, dayımı, halamı kaybetme korkusu kendi ölümümü düşünmekten daha ağır gelmeye başladı. Korkunun ecele bir faydası olmadığını bildiğim halde bu korku tüm benliğimi sarıyor. Bir kaç yıl önce, üvey kız kardeşimin de böyle bir korkusu olduğunu öğrendim, annemden. O da annesini altı yaşında kaybetmiş. Altı yaşından beri, erkenden öleceğinden korkuyor. Ne söylerlerse söylesinler, hangi doktora götürürlerse götürsünler aklındaki düşüncelerden, korkularından kurtulamıyor. Onlu yaşlarından beri de kalp krizinden ya da beyin kanamasından öleceğini düşünüp hayatı hem kendine hem de çevresindekilere zindan ediyor. Annem onu kalp hastalıkları uzmanına ve beyin cerrahına götürüp taramalarını yaptırmasına rağmen, kardeşim doktorlara inanmıyor. Onların yalan söylediğini düşünüyor. Sonunda sıkıntısını psikiyatri uzmanı, ilaç vererek çözdü. Kardeşim, ilacı kullanmaya başladıktan sonra annesini daha çok hatırlamaya ve ölümüyle ilgili daha çok şey konuşmaya başladı. Korkusu azalmıştı ama ölümle ilgili merakı çoğalmıştı. Annem, yılmadan onunla konuşuyor ve biraz olsun bu yangınını, özlemini azaltmaya çalışıyor. Bense kimseyle bu konuları konuşmak istemiyorum. Kendimi rahatlattığım, ölümü çözmeye çalıştığım ve babamı yanımda hissederek mutlu olduğum tek an yazdığım zamanlar. Yazarak düşünmek ve yazarak hafiflemek iyi geliyor. Babamın ruhu her an yanımda ve beni tüm tehlikelerden koruyor, diye düşünüyorum. Bunun böyle olduğu, sevdiklerimizin öldükten sonra bile bizi koruduğu bir şehir efsanesi gibi dilden dile dolaşır. Çoğu insan buna inanır, inanmak ister. Bense bunu yaşadım. Sakın gülmeyin, dalga da geçmeyin. Bu tip konulardan tedirgin olanlar varsa, lütfen anlatacaklarımdan dolayı korkmasın. Babamın öldüğü günün gecesi, annem ve anneannem, dayımda kalmıştık. O gece uyur uyanık, annem yakaza hali diyor, bir durumdayken babam yanıma geldi ve yatağımın köşesinde durup bana gülümsedi. Galiba, hoşça kal demeye gelmişti. Onunla orada, o anda kısa bir süre de olsa birlikte olmak inanılmaz bir mutluluktu. Ama bir süre sonra, galiba uyanır gibi oldum, anlaşılmaz bir korku sardı içimi. Sanki babam yatağın köşesinde durmuş beni izlemeye devam ediyordu. Çok korktum. Hemen yerimden kalkıp salona, annem ve anneannemin yanına gittim ve anneannemin koynuna girip ona sarılarak yattım. Titriyordum. Anneannem elinden geldiğince rahatlattı beni. Annem de uyanıp bize katıldı. Sabaha kadar onlarla konuşup bu erkenden gelen ölümü anlamaya çalıştım. O gece öyle bir korku yaşamama rağmen Hayalet1 filmindeki Sam'in ruhu gibi babamın da sürekli yanımda olduğunu duyumsuyor ve buna tutunarak mutlu oluyorum. O gün yaşadığım deneyim benim için çok değerliydi. Ama zaman, bazı acılara ilaç olamıyor. Bu aralar babamın yokluğuyla mücadele edemiyorum. 1 Hayalet, Yön. Jerry Zucker (1990); Paramount Pictures, 2011, DVD Duyduğuma göre, bu aralar kız kardeşim de benim gibiymiş. Hem kardeşimi hem de kendimi rahatlatmak için, babam öldüğünde yaşadıklarımı kardeşime de anlattım. Annesinin her zaman yanında olduğunu düşünüp mutlu olmasını istedim. Biraz olsun bunu başardım. Biz iki kardeş, kan bağımız olmasa da yaşadıklarımızın benzerliği nedeniyle can bağı kurmuştuk aramızda. Bu bağ birbirimizi anlamamıza yardımcı oluyor. Acımız biraz olsun hafifliyor olmasına rağmen tek başımıza kaldığımızda yitip gidenlerin özlemi burnumuzu sızlatıyor. Bunu, halen yanımızda olan sevdiklerimize sıkı sıkıya sarılarak, onlara olan sevgimizi göstererek aşmaya çalışıyoruz.