21200996 İNSANIN DOĞADAKİ YANSIMASI

İnsan çok karmaşık bir varlıktır. Duygular, düşünceler, beklentiler, umutlar ve inançlar içerisinde daha da karmaşık hale gelebilen canlılardır. Aynı zamanda birden fazla duygu yoğunluğu yaşayabilir ve bu duygular içinde kaybolabilirler. Aynı, büyük bir şeyin mutluluğunu yaşarken, bir anda acı bir haber almak gibidir bu durum. Bu durumda mutluluk ve acı duygusu birbirine karışır, hangisini hissedeceğine beynin ve yüreğin karar veremez, bir an donuklaşırsın. İşte böyle durumlarda o an hissedilen ve yaşanılan şeyler bizi zihinsel olarak ya açılmaya ya da kapanmaya zorlar. Ya o an yaşadığın büyük duygu karmaşasını dışa vurursun ya da içinde bir yere gömer ve sessizleşirsin. Sessizleştiğin bu yer, içinde yer alan bir mağaradır. Koyu, karanlık ve sonsuz. Çıkılmaz duyguların yansıtıldığı, yüzleşilemeyen korkuların olduğu, gerçeklerin çarpıtıldığı... Bu yer aslında insanların yok saydığı ve yüzleşmekten korktuğu gerçeklerin bulunduğu yerdir. Peki yüzleşmekten korktuğumuz gerçekler neden kaynaklanır? Başarısızlık düşüncesinden? Umutsuzluktan? Ölüm korkusundan? Her ne kaynaklı olursa olsun, bu gerçekler bizi güçsüzleştiren ve ilerlememizi durduran düşüncelerdir. İki yol ayrımına gelindiğinde, emin olunmayan ve korkulan yoldan kaçınmak, bilinen yola sapmaktır. Halbuki, korkulan ve bilinmeyen bu yol insanın kendisini aşacağı ve daha iyi bir hayat süreceği yoldur. Fakat, ne yazık ki insanoğlu doğası gereği garanticidir. Emin olduğu adımı seçmek ve o yolda ilerlemek ister. Peki emin olduğun yoldan ilerlemek yanlış mıdır? Emin olduğun yol kendi tutkularını, hırslarını ve başarılarını yansıtıyor ve sen de bu uğurda bu yolu seçiyorsan doğru bir yoldur. Ancak sadece garantici yaklaşıp, bilinmezlikten korkuyorsan bu yanlış bir yoldur. Bu bilinmezlik ve garanticilik korkusu ise yaratıcılığı yok eden en büyük iki düşmandır. Yaratıcı olmak, resssamın bir tuval üzerinde resim yapması veya bir heykeltraşın bir heykel yapması yani sanatla uğraşarak bir şey oluşturması demek değildir sadece. Yaratıcı olmak, başarma isteğiyle bir şeye emek vererek, yeni bir şey oluşturmak, fikir üretmek de demektir. Aynı, Jose Saramago'nun Mağara kitabında can bulan çömlek ustası Cipriano Algor'un yaratıcılığını sergilemesi gibi. Bir yaratıcılığı sergilemek veya onu ortaya çıkarmak aslında bir kişinin fikrini kendi bilgi birikimiyle birleştirerek yeni bir renk elde etmesine bağlıdır. Bu yeni rengin elde edilmesi, fark edilmese de çoğunlukla bilgi birkimine bağlıdır. Çünkü insanın sahip olduğu bu bilgi birikimi insanın neler yapabileceği ve yapamayacağıyla ilgilidir. Kişinin kendini tanıması ve sınırlarını zorlamasıdır." Bilgilenmek, silahlanmak gibidir. Hiç değilse beni neyin beklediğini biliyorum."( Saramago 282). Bilgilenmek bir yerde kendini olumlu ve olumsuz her türlü sonuca karşı kendini hazırlmaktır. İnsan bilgi sahibi olduğu zaman, olaylara ve onun sonuçlarına daha rasyonalist yaklaşır. Her türlü sonuca hazırlıklıdır ve duygular daha geri plandadır. Bilgilenmek bir kimseyi yıllanmış eski bir meşe ağacı gibi sağlam ve kendinden emin yapar. Her yeni bilgi meşenin emdiği su ve mineraller gibidir, onu hayata bağlar ve güçlü olmasını sağlar. Meşe ağacının güneşi ise onu aydınlatan, kendi benliğini oluşturmasına yardımcı olan asıl kaynaktır. Meşe ağacı bu asıl kaynak yoluyla fotosentez yapar ve doğaya oksijen vererek kendi içinde hayat bulur. Yani aynen bir insanın edindiği bir bilgiyi sindirip, insanlara, topluma ve hayata yeni bir biçimde sunması gibi. İnsanı insan yapan da işte bu değişikliğin, yaratıcılığın ve saf güzelliğin ta kendisidir. Peki bu bahsettiğimiz saf güzellik insanın derinliklerinde yer bulan ve insanı özel kılan şey midir? Yoksa kulağımızın aşina olduğu cennet kelimesinde mi gizlidir ? Cennet kelimesi hep aradığımız ama bir türlü erişemedğimiz güzellik ve iyiliğin biraraya gelmiş ve kelimede can bulmus halidir. Romanların ve hikayelerin diline pelesenk olmuş bu kelime derki: Aradığın mutluluğu ve güzelliği ancak eskiyi geride bırakarak, yeniliğe bakarak ulaşabilirsin.