YAZ TATİLİ

Apartmanın arka bahçesindeki müştemilatın yanında bir briketin üzerine oturmuştu. Patlayan çöp poşetinden çıkmış karpuz kabuğunun üzerinde uçuşan sineklere takılmıştı gözü. Bir yandan da dışındaki derisi soyulmuş topunun ortaya çıkan kumaş kısımlarını çekiştiriyor, elinde kalan küçük parçaları çöpe doğru fırlatıp sinekler arasında oluşan panik havasını izliyordu. Evde kalıp annesinin ''kitap oku biraz'' şeklindeki ısrarlarına maruz kalmamak için bir çocuğun yaz mevsiminde dışarı çıkabileceği en yanlış zaman olan öğle vaktinde kendisini sokağa atmıştı. Evden çıktıktan sonra önce Ufukların sonra da aynı apartmanda oturan Hakanların ziline basıp onları top oynamaya çağırmıştı. İkisi de güneş henüz tepede olduğu için annelerinden ''Hava serinlesin öyle çık'' telkini almışlar ve bu düşüncelilik de içeren uyarı karşısında, ısrarın azara da dönüşebileceğini tahmin ederek, akşamüstünü beklemek zorunda kalmışlardı. Alt sokağın çocuklarından da henüz gelen yoktu. Havanın sıcaklığının etkisiyle sanki zaman da mayışmış, çok yavaş ilerliyordu. Bir süre oturup çöpteki sinek hareketliliğini izledikten sonra apartmanın gölgesinin duvarla paslaşmak için yeterince büyüdüğüne karar verdi. Duvarda eskiden kalma, kiremit parçasıyla çizilmiş kaleye şut çekerken bir yandan da kendisini dışarıdan bir gözle izliyor, hareketlerine bir futbolcu estetiği vermeye çalışıyordu. Yaptığı vuruştan sonra bir futbolcunun gol sevincini taklit ederken birden gözüne tam tepesinden geçen elektrik teline dolanmış eski bir spor ayakkabısı takıldı. İçinde o ayakkabının oradan düşürülmesi gerekliliği hissi doğdu. Topu eline alıp ayakkabıya nişanlayarak ayağıyla dikmeye başladı. Düşürünce ne yapacağını bilmese de çocukluğun verdiği eve dışarıdan bir şey götürme içgüdüsüyle ayakkabıyı vurmaya çalışıyordu. Birkaç denemeden sonra vuruşunun şiddetini ayarlayamayıp topu müştemilatın çatısına düşürdü. Top kırık dökük kiremitlerin arasından içeri düşebileceği tek boşluğu bulup oradan içeri yuvarlandı. Daha önce Deli Ferzan isimli, kedileriyle yaşayan evsiz bir kadının sığınak olarak kullandığı bu kulübe o öldükten sonra çocuklar için bir macera alanına dönüşmüştü. Hakkında türlü hikayeler uydurulan bu ev çocuklar için hem bir cazibe merkezi hem de bir korku ögesiydi. Önce perili olduğunu düşündükleri bu harabeye girmekten korkup topu orada bırakmayı ya da mahallenin ''ağbi''lerinden birinden topu almasını rica etmeyi düşündü ama sonra mahalle maçının bitiş zamanının kararını başkasının vermesi fikri ona dayanılmaz geldi. Zira top kiminse maçın ne zaman biteceğine de o karar verirdi. Topu orada bırakırsa maç başkasının topuyla oynanır ve mahalledeki güç dengeleri değişirdi. Bu gücü kaybetmek onun mahalledeki prestijini ve oynanan diğer oyunlardaki yerini de tehlikeye atabilirdi. Cesaretini toplayıp yavaşça kapıya ilerledi. Nefesini tutup eliyle tahta kapının mandalını yokladı. Kapı kilitliydi. Üzerindeki kir yüzünden içeride ne olduğuna dair hiçbir sır vermeyen camın alt köşesindeki küçük kırıktan topun nerede olduğunu görmeye çalıştıysa da başarılı olamadı. İçeriden gelen ekşimiş sidik kokusunun altında bir çözüm yolu düşünürken birden bir gürültü koptu. Bütün sırtı buz kesmişti. Arkasına bile bakmadan sokağın sonuna kadar koştu. Sokakta birilerini görünce rahatlamıştı. Köşede durup biraz soluklandı. Peşinden gelen kimsenin olmadığını anlayınca kaldırıma çöktü. Yüzü bembeyaz olmuştu. ''Eve çıkıp su içiyim'' diye düşündü ''bi de ekmek arası yaptırırım''. Bu sırada, bahçe duvarından yere atlarken duvara dayalı kalası devirip onu korkutan sesi yapan kedi de apartman duvarının dibindeki pis bir yoğurt kabından çocukların kendisi için koyduğu suyu içiyordu.