Ahmed Arif Gibi Sevmek

Yine sadece ödevi teslim edebilmek için başladığım fakat okudukça daha fazla ilgimi çeken bir kitap oldu "Leylim Leylim" benim için. Daha önce hiç mektup türünde bir eser okumamıştım ve dürüst olmak gerekirse ilgimi çekebileceğini de düşünmüyordum. Bir başkasının yazdığı mektuplar neden benim ilgimi çeksin ki, değil mi? Okuduktan sonra bu düşüncemin ne kadar yanlış olduğunu fark ettim çünkü bir başkasının duygularına açıkça şahit olmanın ne kadar güzel olabileceğini gördüm. Hele ki bu kişi şiirleri bestelere dökülmüş, aşkı destan derecesine gelmiş bir yazar, usta Ahmed Arif iken kitaba ne zaman başlayıp ne zaman bitirdiğimi anlayamadım. Arif'in Erbil'e olan sevdasına gün be gün şahitlik ederken, günümüzdeki aşk kavramını ciddi anlamda sorguladım. Bir insan başka bir insanı en fazla ne kadar sevebilir? diye düşünürken mektuplarda bu sorumun cevabını gayet net bir şekilde aldığımı söyleyebilirim. Romantik konuları fazla sevmediğimden mi kaynaklanıyor bilemiyorum ama ilk başlarda bu kadar yoğun bir aşka tanıklık etmekten fenalık gelecek keşke başka bir kitap seçseydim diye kendime kızarken aslında olayın karşılıksız bir aşk öyküsü olduğunu gördüğümde merakıma yenik düşüp okumaya devam ettim. Arada sırada kızdım Ahmed Arif'e neden bırakıp gitmiyorsun, neden görmüyorsun olmayacak bu iş diye, bazen güldüm yazdıklarına bazen ağlama derecesine gelecek kadar üzülüp duygulandım."Gel beraber alalım nefesimizi sevdiğim. Sensiz boğazımdan geçmiyor." diyen bir aşığa ne yaparsanız yapın onun sevdasından vazgeçmediğini vazgeçemediğini gördüm sonra. Biraz da imrendim doğrusu. Sanırım mektupların en can alıcı tarafı yazarın bu karşılıksız aşkı kabullendiğini dile getirdiği bölümler. Söylerken bir anda ağızdan çıkıyor kabullenmek kelimesi fakat bu eylemi gerçekleştirmenin ne kadar zor olduğunu, sevdiğiniz insana dost olarak bakmak zorunda kalmanın nasıl acı verdiğini az çok hepimiz tahmin edebiliriz. Ahmed Arif'in bunu yapmasına, olgunluğuna hayran kalmamak mümkün değil gerçekten. Kendi canının yanmasına, onsuz yaşayamayacağının bir hayli farkında olmasına rağmen bu hislerini bir kenara bırakıp sadece Leyla Hanımın mutlu olması için uğraşıyor. Zaman zaman sitemini belli edercesine yazdığı mektupların sonunda bile yine kırgınlığını içine atıp, kocası vefat ettikten sonra bile destek olmaya, teselli etmeye çalışan bir adam görünce karşımda "Ben olsam bu kadar sevebilir miydim?" diye sordum kendime, cevabım hayır oldu ve bir kez daha saygı duydum ona. Alttaki satırlar söylediklerimi anlatmakta benden daha başarılı oluyorlar. "Benim için çok mühim olan, sana aşık olmak veya aşık olmadığımı bağırıp yırtınmak değildir. Aslolan, seni kırmamak, üzmemek, kaybetmemektir. Anladın mı canım?" Kitabın bir diğer güzel yanı ise Arif'in şiirlerinin yazım aşamasındayken karşımıza çıkıyor olması. Erbil'e gönderiyor yayınlamadan önce, ona ithaf ediyor neredeyse bütün yazılarını. Hafızalarda yer eden bu şiirlerin içinde hangi duyguların barındığını daha iyi hissediyorsunuz aralarındaki ilişkiyi bildiğinizde ve üzerinizdeki etkisi kat be kat artıyor. Bunun etkisinde yazarın Türkçeyi en iyi kullananlardan olmasının da payı büyük tabii ki. Ayrıca yaşanan aşkın dışında dönemin özelliklerini de anlama fırsatı yakaladım çünkü Arif sık sık yaşadığı olayları anlatıyor ve o zaman içinde bulunduğu psikolojiyi anlamamıza yardımcı oluyor bu kitap bir nevi. Özellikle yaşadığı siyasi olayları, sürgün döneminde hissettiği fiziksel ve duygusal işkenceleri ilk ağızdan duyduğunuzda o anları kendiniz yaşıyor gibi hissetmemek mümkün değil. Bu durum kitabın tarihsel olarak önemini de artırıyor ve geçmişi sergileyen önemli bir edebi kaynak haline geliyor Leylim Leylim. Kitap bittikten sonra ise bir süre her şeyi gözden geçiriyor, biri de bir gün sizi Arif'in Leyla'nın sevdiği gibi sever mi diye düşünüyorsunuz...