BİR ŞEHRE AİT OLMAK

İstanbul benim için her zaman özel bir şehir olmuştur. O kalabalığına ve tüm karmaşasına rağmen beni her gittiğimde büyülemeye devam eder. Bazı yerleri kendimize mekan ediniriz ve her fırsatta oraya gitmek isteriz ya işte İstanbul'a gittiğimde de benim o özel yerlerimin en başında Galata gelir. Tesadüfen girdiğim bir sahafta bulduğum bu kitap sayesinde hem çok sevdiğim semtler hakkında birçok anı ve bilgi okudum hem de uzun uzun düşünme fırsatı edindim. İstanbul denilince benim aklıma hemen o eşsiz boğazı ve tarih kokan sokakları geliyor. O eski sokaklarda yürürken yaşanmışlık hissi tüm bedeninizi sarar ve eğer hayal gücü yüksek biriyseniz bol bol düşünmenize ve hayaller kurmanıza olanak sağlar. Benim kendimi gerçek anlamda en iyi ve huzurlu hissettiğim zamanlardan biri o uzun yürüyüşlerden sonra bir yerde oturup sıcak bir kahve eşliğinde düşünüp defterime notlar aldığım belki fazla uzun olmayan ama gerçekten anlamlı anlar. Son gittiğimde nedense sadece tek bir konu üzerinde kafa yormuştum: Bir yere ait olma hissi. Bu hissi hayatım boyunca tam anlamıyla hiç hissedemedim sanırım. Bunun nedeni belki fazla özgür ruhlu olmak belki de henüz o özel yerinizi bulamamış olmak olabilir fakat şu bir gerçek ki bu hissi bulana kadar insan kendini bulunduğu her yerde bir misafir olarak hissediyor. O huzursuzluk asla tam olarak mutlu olamama ve her an gitmek için hazır bulunma hali insanı gerçekten belli bir süreden sonra ve özellikle bu durumun farkındaysanız yıpratan bir durum. Bu duyguyu eminim birçok insan içinde hissediyordur sadece kimileri daha fazla kulak veriyor içindeki sese benim gibi ve bu ses öyle masum bir ses değil hiç insanı sürekli olduğu yere yabancı hissettiren bir fısıltı gibi. Kendime sık sık şu soruyu soruyorum: Acaba yaşadığımız yerlere bizi bağlayan durumlar ve kişiler olmasaydı acaba yine yaşamak için bu şehri hatta bu ülkeyi seçer miydik? Her insan bir yönüyle bağlı yaşadığı yere bu bağın nedeni aile olabilir okul veya iş olabilir yani bizi burda yaşamak için tutan sebeplerimiz var belki de zorunluluklarımız. Bence ait olma duygusu işte bu bağlarımızdan kurtulup özgür kaldığımızda ortaya çıkıyor. Eğer bağımsız olduğunuzda bile burada kalmak isterseniz sizde bu duygu oluşmuştur ama benim gibi hemen gitme fikri aklınıza düşüyorsa üzgünüm ki yaşadığınız yere ait değilsiniz. Aslında çoğu insan bu durumdan yakınıyor ve kimse olduğu yerden tam anlamıyla memnun olamıyor. Bunun nedeni uzakların insana hep daha güzel gelmesi ve belki hayal kurmanın verdiği o gözükaralık hali olabilir. Bu olumsuz duygu bende o kadar da karamsarlık ve üzüntü oluşturmuyor çünkü önümde bir gelecek olduğunun bilincindeyim ve bu bana umut veriyor. İstanbul'un benim için ayrı bir yerinin olması özellikle son gittiğimde içimde oluşan hep aradığım o aidiyet duygusunu burada tam da Galata sokaklarında yürürken içimin derinliklerinde hissetmem. Artık biliyorum ki bu hissin doğruluğuna inanmalı ve hayatımın bir kısmını mutlaka burada geçirmeliyim. Kitabı okurken yazarlar tarafından anlatılan anılar ve kişiler benim gözümdeki İstanbul'a yeni bir bakış açısı kazandırdı ve sayfaları çevirirken bolca hayal kurmama vesile oldu. Şehrin o çok renkli ve kendine has tarafı beni kendisine tekrardan hayran bıraktı ve içimden gelen sese kulak vermem konusunda beni cesaretlendirdi. Umarım İstanbul'da yaşama ve bu güzel şehri bizzat yakından tanıma şansı bulurum ve bahsettiğim o aidiyet duygusunu tüm kalbimle hissedebilirim. İrem Ekin YILDIRIM