Kızmadan Önce Bir Dinle Kardeşim

Boksörler en büyük galibiyetlerini de, en ağır mağlubiyetlerini de kızgınlıkları doruk noktasındayken alıyorlar benim gördüğüm kadarıyla. Bazen o sinir haliyle sağ kroşeyi yapıştırıyorlar, yine bazen o sinir haliyle aparkatı yiyip sırtüstü yere çakılıyorlar. Boks sporuna yönelik bu kadar konuşmak yeterli, (zaten ilk iki cümlede boks hakkında bildiğim bütün kavramları sıralamış bulunmaktayım, o da ayrı mesele) nitekim esas amacım boksörün verdiği seçimle alakalı konuşmak. Somut olayda( 1. sınıf hukuk öğrencileri havalı hukuk kelimelerini mutlaka günledik hayata uyarlamaya çalışırlar, bakınız bendeniz) boksörün sinirli olup olmamayı seçmek kendi elinde. Sinirli olmak onu her zaman başarıya götürmediğine göre yanlış seçimler yapabiliyor. Sadece o da değil hepimiz kızgınlıklarımız yüzünden yanlış seçimler yapabiliyoruz. İçimizde "ben hiç yanlış seçim yapmadım, verdiğim her karar doğruydu" diyebilen var mı? Varsa o kişilere hayatta başarılar diliyor, yazının geri kalanını okumalarının vakit kaybıyla sonuçlanacağını düşündüğümü belirtmek istiyorum. Her hata insana pek çok ders verirken, ona çeşitli çıkarımlar sunarken aynı zamanda da pek çok şeyi insandan götürebiliyor, onun kimi şeyleri yitirmesine sebebiyet verebiliyor. Tıpkı Yarbay Frank Slade'in, kendini kör etmesiyle sonuçlanmış, ağır bir hata yapması gibi. Burada şöyle bir durumdan daha bahsetmek gerekiyor sanırım, o da şu ki, Frank Slade sadece görme yetisini kaybetmiyor, ailesiyle olan ilişkileri de sarsılıyor, giderek bozulmaya başlıyor, ailesini de kaybediyor. İyi ama bu nasıl oluyor, olabiliyor? Cevabı basit, hata yapmak insanı sinirlendiriyor. Ben de bir hata yaptığım zaman çok sinirlenebiliyorum. Nasıl bunu yapmış olabilirim diye içim içimi yiyor, kimi zaman duvarlara yumruk attığım bile oluyor(bütün bunlara rağmen bir "Çocuklar Duymasın" efsanesi Haluk değilim, benden çekinmeyiniz). Sadece ben değil birçok insan sinirlendiği zaman sadece benim yaptıklarımı yapmakla kalmıyor, aynı zamanda bu sinirini başkalarına da yansıtıyor, onları da öfkelendiriyor. Halbuki, bu konuyla onların çoğu zaman uzaktan yakından alakası bile olmuyor! Sanırım yukarıda sorduğum sorunun cevabı da Frank Slade örneğinde de bu şekilde. Frank'in görme yetisini yitirdiğinden beri ailesine karşı kaba, aksi ve sinirli tutumunun yarattığı Frank'e karşı beslenilen öfke -hele yeğeninin sarf ettiği cümlelere girmiyorum bile- bunu gösteriyor. "Kızgınlık böyle yıkıcı bir boyuta erişene kadar yapacak bir şeyler yok mu kardeşim," diyesimiz geliyordur herhalde hepimizin. Bence bunun bir çözümü var ve bu çözümün gerçekleşmesi de bir hayli mümkün. İsterseniz hemen tarifi de vereyim, not ediniz. Bir adet hatamıza rağmen bizi kabullenecek, bize inanacak insan. Evet yanlış duymadınız bu tarif sadece tek malzemeden oluşuyor! Pek çok doktor bu tek malzemelik tarifin yapımına "iyileşebilmek için önce hastalığı kabullenmelisiniz" diyerek başlıyor. Ben bu düşünceye sonuna kadar inanıyorum çünkü eninde sonunda ortada yanlış giden bir şeyin olduğunu kabullenmek ve bu yanlışlığı düzeltebilmek için yardıma ihtiyaç duyuyoruz. Çözülmesi güç problemler çoğu kez öğretmenimize sormayı ve cevabını öğrenmeyi gerektirir. Tıpkı bunun gibi, biz de kendimize kızgınlığımıza sebebiyet veren düşünceleri, olayları bize inanacak, hatamızı kabullenecek insanlara danışarak, onlarla paylaşarak atlatabiliriz. Frank Slade'in intihara ucuna gelmişken ona inanan Charlie'nin inancı sayesinde hayatta kalması ve yaşamak için bir nedeninin, umudunun yeniden oluşması bence bunun güzel bir örneği. Başkalarının bize inandığını görünce bana kalırsa yeniden kendimize inanabilir, yepyeni bir yaşama merhaba diyebilir veya geride bıraktığımız güzel günlere geri dönebiliriz. Görmeyi unutan bir adama yeniden görebileceği bir hayatı sunan Charlie gibi, umut ve inancımızla yıkılmış insanları yeniden diriltebilir, onları kendilerine ikinci bir şans vermeye yöneltebiliriz, ne dersiniz? Yavuz A. Yakut