İki Artı İki Eşittir Beş

Hep daha güzel, daha parlak bir gelecek hayal ederim. Yıllar geçtikçe kendimin, ülkemin daha iyiye ve en iyiye sahip olacağı günleri... Bireyi olduğum toplumun kendisi için her zaman en güzeli seçtiği bir sistemin parçası olduğumu düşünürüm. Bazı zamanlarda ise içime bir karamsarlık çöker, hayallerim kabuslara dönüşüverir. Sevmek nedir bilmeyen, etrafındaki olaylarla en ufak etkileşime girmekten aciz, bırakın düşünmeyi, yaşamayı zul sayan bir toplumun ferdi haline gelmem, rüyalarıma dehşet saçarak kabuslarım haline gelir. George Orwell'in 1984 isimli eseri, belki de benim gibi düşünen birçok kişiyi derinden etkilemiş hatta yer yer içimize korku salmıştır bence. Hayatımıza güzel bir şekilde devam ederken, oluşan oldukça korkutucu dünya düzeni distopyasının, zannediyorum, hiç kimse kendi başına gelmesini istemez. Bir insan olarak beni diğer canlılardan ayıran en önemli özelliğim bilinç sahibi olmam ve düşünüp karar verebilme yetisine sahip olmamdır. Kararlarım ve tercihlerim dolayısıyla kendime çizmiş olduğum yol nasıl bir hayat yaşayacağımı belirler. Düşünüp, sorgulamadığım bir dünyada yaşamımın hiç bir önemi yoktur bence; çünkü insanlığını yitirmiş kayıp bir birey olarak zaman ve mekanda yer işgal etmekten ileri gidemem. En düşük yaşam formlarından bir farkım kalmaz, aynı muameleyi görebilirim. Kimseye bir yarar veya zararım olmadığından topluma herhangi bir katkım olmaz. Bana göre, tıpkı 1984'teki gibi tüm totaliter ve baskıcı rejimlerin yapmaya çalıştıkları, hedef toplum sistemi bu. Düşünmeyen, yeni bir düşünce ortaya çıkarmayan, ufka bakıp güneşe ulaşmayı hedeflemeyen, sorgulamayı içinden dahi geçirmekten korkan, atıl bir toplum yapısı... Bu yapıya ulaşmak için öncelikle benim üretkenliğimi elimden alır ve beni hazırcılığa hazırlarlar: "Yahu! O kadar çaba sarf edip bu arabayı üretmene ne gerek var? Al sana, yepyeni hazır bir araba!" Beni kendilerine yavaş yavaş daha bağımlı hale getirirler. Günden güne düşünmemden dahi rahatsız olmaya başlarlar çünkü onlar için bir üst- aklın düşünmesi ve oluşturacakları toplumun bunu sorgulamaksızın kabul etmesi, mümkünse benimsemesi, çok daha uygundur. Benim gibilerin düşünmesi onlar için engel teşkil eder ve bizler toplumdan 'arındırılınca' toplum, adeta yoğrulmaya, onlara göre mükemmelleşmeye, hazırdır. Bunun sebebi artık gerçeklerin yerinin kendi doğrularıyla doldurulabilecek olmasıdır. Toplumun aklı ve hafızası bir kere yerinden çıkarıldı mı geçmiş ve gelecek, istenilen şekilde yönlendirilebilir. Otoritenin doğruları, toplumu oluşturan yeni bizlerin zihinlerine, karşı koyan olmaksızın yerleştirilebilir. Zihinler karanlığa gömüldükten sonra sıra beni ben yapan en önemli özelliğe gelir. Düşünmeyen insanları, yürüyen ölülerden ayıran en önemli fark onların sahip olduğu duygular, birbirleri ile olan ilişkileri, iletişimleridir. Özgürlükleri kısıtlayan, baskıcı bir yönetimin toplumun beynine darbe vurduktan sonra yapacağı nihai icraat, onların kalplerine saplayacağı hançerdir. Bu hançeri vurarak, bize insan olduğumuzu hissettiren benim açımdan en önemli, en güzel duyguları bizlerin elinden alacaktır. Aşık olmayı, sohbet etmeyi, şakalaşmayı hatta kavga etmeyi dahi kısıtlayacak ve elimizde kalan her şey olan duygularımızı elimizden çekip alacaktır. Tüm insani duyguları tekeline aldıktan sonra duymamızı isteyeceği tek aşk duygusu otoriteye karşı olan, tek nefret duygusu düşmanlara karşı olan olacaktır. Bütün bunlar sonucunda, elinden tüm varlığı alınmış olan ben, insanlığımdan çıkacak ve sistemdeki bir dişli olarak hayatıma devam edeceğim. Hayatım sona erdiğinde yerime yenisi konulacak ve eksikliğim dahi hissedilmeyecektir. Birçoğumuz kitap okuyor, film izliyor ve çeşitli fikirlerle karşı karşıya kalıyoruz. 1984'teki sorgulamanın, düşünmenin dahi suç olduğu bir dönemin içinde olmamamıza rağmen ne kadarımız sorguluyoruz? Özgürlüğümüz henüz ölümüne kısıtlanmış olmamasına rağmen belli bakış açıları içinde sıkışıp kalmayı, kendi akvaryumumuzda kalıp sonsuz okyanuslara açılmamayı çoktan kabul etmişiz. Aramızdan bizi kurtarmak için gönüllü olanlara ilk çelmeyi biz atıyoruz. Fanusumuzun dışına çıkmaktan ödümüz kopuyor. Bize 'doğru' diye dayatılan yanlışları o kadar benimsemişiz ki içimizdeki sorgulayıcıların dillerini koparmakla kalmıyor; üstüne kulaklarımızı hiçbir şey duymamak üzere sonsuzluğa tıkıyoruz. İki artı iki eşittir beş artık bizim elimizdeki tek varlık oluyor.