MASKELERİN ARDINDA

En son ne zaman oturup kendinizi dinlediniz? En basitinden hiç düşündünüz mü acaba kendinizi iyi hissetmek için neler yapıyorsunuz? Farkında değiliz ama hayat denilen, hiç durmak bilmeyen bir yaşam diliminde nereye gideceğimizi bilmeden sürekli kürek çekiyoruz. Zaman zaman öyle kaptırıyoruz ki kendimizi rüzgar bizi hangi yöne savurduysa orada buluyoruz. Hayattan ne istiyoruz, neler hissediyoruz ve ne için uğraşıyoruz? En son gittiğim Yahon Chang'in 'Akış' adlı sergisinde özgür ve akıcı fırça izlerini inançlar ve duyguları anlatmak için kullandığını gördüm. Evet, inançlar ve duygular... Resimleri inceledikten sonra dışarıdan nasıl göründüğümü düşündüm. Acaba mutluyken gerçekten mutlu gözüküyor muydum ya da üzüntümü ben de aynı resimlerdeki gibi mi belli ediyordum? Ya da gerçekten o anda ne hissediyordum? Mutluluk mu, şaşkınlık mı, öfke mi... Belki de hiçbiriydi. İnsanları gülerken gördüğümüz zaman mutlu olduklarını, gözyaşlarını gördüğümüz zaman ise üzgün olduklarını düşünürüz. Halbuki biz insanlar mutlu olunca bile göz yaşlarımızı tutamayıp ağlayan varlıklarızdır. Bu örnek gibi hayatımızda yaşadığımız birçok olayda dışarıdan farklı gözükebiliriz. Karşımızdakiler ise bize bu maskelere göre yaklaşırlar ve çaresizce bir çözüm arayışı içine girerler. Ya da ön yargı girer işin içine. Yeni tanıştığımız insanlarla ilişkimizde, tutumuzu hep o ilk andaki karşılaştığımız tepkilere göre şekillendiririz. Ancak sergilerde, konserlerde ya da herhangi bir sanat dalında bu öyle değildir. Belli bi grup insan belli bir etkinlik için toplanır ve bu etkinlikerde saatlerini harcarlar. Bazıları bu geçen saatlerin ne için geçtiğini asla anlamaz ama karşılarındaki değeri anlayanlar bu zevkin peşini asla bırakmazlar. Belki de zorunluluktan gittiğim bu sergide, bu resmin ilgimi çekmesinin sebebi de bu olabilir aslında. Ben oradaydım. Kendi benliğimle ve kendi seçimimle oraya gitmiştim ama aslında mutsuzdum. Ya da yanımda olan insanlardan sıkılmıştım ama ben bunu belli edemezdim. Ben o maskeyi yüzüme takmak zorundaydım ve bu şekilde devam etmeliydim. Resimlerdekiler ise sonsuza dek bir duyguyu temsil etmek üzere bizlerin karşısındaydılar. Belki de yıllarca aynı maskeyi takan bir adam tam da maskeyi yere düşürdüğü sırada bir sanatkar bunu fark etmişti ve bunu tuvaline taşımıştı. İşte bunu düşündüğümde kendimin de o resimlerde olabileceğini düşündüm. Acaba ben bir günde kaç kez maske takyordum ve o maske kaç kez yere düşüyordu? Bu resmin etrafında toplananlara baktığımda yalnız olmadığımı fark ettim. Herkes belirli bir duygusunu belirli bir maskeyle örtmüş, bu saf ve doğal duygunun resmine bakıyordu hatta hayranlıkla bunu aralarında tartışıyorlardı. Peki herkes bunu yapıyorsa ve bir resimle dahi olsa bu saflığa ulaşmayı istiyorsa neden herkes maske takıyordu? İşte benim içi asıl soru buydu. Ben ben olabilmek isterdim. Sahte duygulardan arınmak isterdim. Ben o fotoğraftaki çocuk olmak isterdim. Hatta ben çocuk olmak isterdim. Aklıma ne geliyorsa, dilediğimce hissettiklerimi, düşündüklerimi söylemek isterdim. Maalesef ki günümüzde birçoğumuz düşüncelerimizi dile getirmekten çekiniyoruz sırf yanlış anlaşılırız ya da dışlanırız diye ya da zaman zaman da duygularımızı bastırıyoruz sırf etrafımızdakiler maskemizin altındaki zayıf noktalarımızı görmesinler diye. Aslında bakarsanız kendi kendimize kalın duvarlar örüyoruz ve bu duvarlardan kimsenin geçmesini istemiyoruz. Güçlü olduğumuzu düşünüyoruz, en azından ben bu şekilde güçlü olduğumu düşünüyordum. Kimsenin beni zayıflıklarımla ya da farklılıklarımla görmesini istemiyordum. Çünkü böylesi en kolay yoluydu kırılmamanın, incinmemenin. Halbuki bu durum beni ferahlatmıyor aksine kendi kendimi boğuyordum. Bu sergiden sonra anladım ki taktığımız maskelerimizi bir kenara bırakıp kendi düşüncelerimizi, duygularımızı ve inançlarımızı korkusuzca söylemeliyiz.