GÖRECEĞİZ

Büyüyünce ne olacağımı bilmiyorum ve bu durumdan çok memnunum. Düzenli insan olmak iyidir fikriyle büyütüldüğüm için düzenli olmayı hiç sevmiyorum. Bir yerden karşı çıkmam lazım çünkü. Canım sıkılıyor düzenli olmaktan. Ne düzenli ev temizliğini severim mesela, ne düzenli yatağı. Ne düzenli hayat yaşamayı severim, ne düzenli yemek yemeyi. Günlerimi, bir rutin içinde yaşamayı reddedip, o günler içinde karşıma çıkabilecek sürpriz olayları bekleyerek yaşıyorum. Zaten o olaylar değil midir yaşanan günün önemini arttıran? O günü değerli ve hatırlanır kılacak şey herhangi bir rutin hareket değildir bence, hiç beklemediğin anda yaşadığın farklı olayları hatırlarsın. Geriye dönüp baktığında, sabah her zamanki gibi dişlerini fırçaladığını hatırlamazsın da, 1 yıldır görmediğin bir arkadaşınla karşılaştığını hatırlarsın. O gün öylece yer eder zihninde. Ben de bu yüzden tahmin edilebilir biri olmak istemiyorum. Geleceğini tahmin edebildiğim bir hayat yaşamak istemiyorum. Bu yüzden de büyüyünce ne olacağımı bilmiyorum ve bu durumu seviyorum. Bir İletişim ve Tasarım öğrencisiyim. Okuduğum bölüm bana tek tip bir hayat biçimi sunmuyor. Sen mezun olduğunda işte bunu yapacaksın demiyor. Bayılıyorum okuduğum bölüme, burada tamamen kendimi bulduğumu düşünüyorum. Öte yandan şöyle de bir durum var, okuduğum bölümde de yapmam gereken işlerin bir takvimi var. Yani her ne kadar sevsem de sevmesem de uymam gereken bir düzen içerisindeyim. Ama bu düzen asla sıkıcı bir düzen değil. Mesela bu ay, düzenli olarak 5 adet sergi gezmem gerekiyordu. Daha güzel bir düzen şekli olabilir mi? Dahası, bu işle uğraşırken başıma bir sürü beklemediğim olay geldi. O günler benim için müthiş anlamlı haldeler şu an. Vaktimi keyifli geçiriyorum yani. Bu açıdan baktığımda, aslında düzenin bazı çeşitlerini seviyor olabilirim. Sevdiğin biriyle düzenli bir iletişim halinde olmak mesela. Düzenli para kazanmak belki, bundan çok emin değilim. Düzenli sevgi görmek, sevmek. Düzenli kedi sevmek. Aileni düzenli olarak görebilmek. Kardeşinle düzenli olarak ilgilenebilmek. Ruhu besleyen şeyler bunlar. Bunların eksikliğinde sen de eksik kalabiliyorsun. Bu noktada düzenin de gerektiği yerler varmış, şimdi fark ettim. Bugün, hayatını müthiş düzenli bir sistem içerisinde yaşayan ve istemediği şeylerle uğraşan bir arkadaşımla görüştüm. İlerde ne olacağı da belli, ancak ilerde o insan olmak istemiyor. Yaptığı işten zevk almıyor, başarılı da olamıyor. Çok üzülüyorum bu tuhaf, kapana kısılmış ruh halini yaşayan insanlara. Hayat istemediğimiz şeylerle uğraşmak için çok kısa diye düşünüyorum. Ben de neyle uğraşmak istediğimi bulana kadar birçok yoldan geçtim. Önceden istemediğim bir bölümde okuyordum, okuduğum bölümü değiştirdim. Kendime hayatı bir şekilde daha yaşanır hale getirdim. Sıkışılan kötü rutinden kurtulmak önemli. Kendi yolunu, kendi doğrularınla kurabildiğin zaman, yaşadığın günden keyif almaya başlıyorsun. Böyle büyük cümleler kurmak istemiyorum, ancak bence durum böyle. Sonuç olarak, sanıyorum fikrim değişene kadar, yarınımı tahmin edebildiğim bir hayat yaşamak istemiyorum. Biraz macera olsun istiyorum yaşadığım günlerde, biraz tutku olsun. Bir gün Ankara Kalesi'nden şehre bakıp, burayı seviyor muyum sevmiyor muyum ben diye düşünürken, ertesi gün İzmir'de, Kordon'da arkadaşlarımla denize bakarak dertleşebileyim istiyorum. Bir gün evimin mutfağında ailemle kahvaltı yapıyorken, ertesi gün görmeyi çok istediğim bir ülkede, yeni tanıştığım insanlarla kahvaltı yapabileyim mesela. Bu yola çıkmaya hazır, açık fikirli ve özgür hayatı yaşayayım istiyorum. Bilmediğim geleceğimden ve bilmediğim mesleğimden bu dolu dolu yaşanacak hayatı bekliyorum. Geleceği görmeyi heyecanla bekliyorum bir yandan da. Hayat, sıkıcı düzenlere, istenmeyen hayat koşullarına veya istenmeyen ilişkilere zaman ayıracak kadar uzun değil.