HERKESLEŞİYORUZ

''İnsan birbirinin örneği, birbirinin sırrı olduğu için sırsızdı. Süresiz bir dua gibi birbiri ardına sonsuz bir tesbih gibi aynı şeyleri söyleyip aynı şekilde yaşayıp ölen koca bir vird halkası, koca bir tesbihti'' diyor, Şule Gürbüz ''Öyle miymiş?" isimli kitabında. Ne de güzel anlatıyor insanı bir cümleyle. Aslında, insanın diğer canlılarla arasındaki en büyük fark, iradesi olması değil midir? Peki, irade nedir diye baktığımızda düşünebilme yetisi ve bu düşünceler neticesinde karar verebilme yetisi gelmez mi ilk aklımıza? Öyleyse tüm insanlar birbirinden farklıdır ve hepsi özgün niteliklere sahiptir ya da öyle olmalıydı. Çünkü her birey farklı düşünür ve farklı bakış açısına sahiptir. Fakat bakıyorum da artık çok da özgün bireyler değiliz sanki. Birbirimizin peşinden sorgusuzca gitmeyi benimsedik, kolayımıza geldi belki de. Farklı düşünmeyi bıraktık, tembelleştik. Bir masaya oturduğumuzda kaç tane farklı düşünce oluyor mesela? Maalesef çok benzersiz düşüncelerle karşılaşmıyoruz. Diğerlerinden farklı düşünmeye ve bu düşünceyi söylemeye cesaretimiz yok. Dışlanmaktan çok korkuyoruz. Herkes tarafından benimsenmek için herkesleşiyoruz. Kendimizi unutuyoruz, kendimizin dediklerini dikkate almıyoruz bile. Ne zamandan beri düşüncelerimizin dışarıdan onay alması, düşüncelerimizi belirtmekten çok daha önemli oldu? Artık hep başkalarını dinler olduk, kendimizi susturup diğerleri gibi olmayı seçtik çünkü korkuyoruz. Diğerlerinin bizim gibi düşünmemesinden korkuyoruz, en çok da düşüncelerimizin başkalarınca hatalı olarak değerlendirilmesinden korkuyoruz. Ama biz kabul görememekten korkup, içimizdeki düşünceleri öldürüyoruz. Yani bizler bizi biz yapan şeyleri, düşüncelerimizi ve görüşlerimizi, göz göre göre kaybediyoruz. Kendimiz olmaktan vazgeçip herkes olmayı seçiyoruz. Herkes gibi düşünüp, herkes gibi görünmeyi tercih ediyoruz. Hatta bu durum son dönemlerde dış görünüşümüzü de değiştirme ve dışarıya kabul ettirme noktasına geldi. Şimdilerin en gözde trendi olan makyajdan bahsetmek istiyorum mesela. Artık bize bahşedilmiş olan ayrı güzellikleri bile aynılaştırmaya çalışıyoruz. Güzelliğin bile bir standardı oluştu, oysa güzellik göreceli değil miydi? Yok artık değil. Artık güzel olmak istiyorsan dudakların büyük, elmacık kemiklerin çıkık görünmeli. Ve bizler bu standarda uymak için elimizden geleni yapıyoruz. Fakat sonucu hüsran oluyor. Makyajla kusursuz(!) yaptığımız yüzlerimiz donuk donuk bakıyor etrafa. Etrafta onlarca aynı ölçütler doğrultusunda boyanmış boş boş bakan yüzler görüyoruz. Görüntümüzle de aynı olmak istiyoruz çünkü yine korkuyoruz dışarının kabulünü alamamaktan. Dışları da içleri de birbirinin aynısı olan kafalarla dolu etrafımız. Ve yazarın dediğine geliyor, birbiri ardına sonsuz bir tesbih gibiyiz sıra sıra ve aynı. Aklıma Pablo Neruda'nın Yavaş Yavaş Ölürler şiirinden bir bölüm geliyor: "Yavaş yavaş ölürler alışkanlıklarına esir olanlar, her gün aynı yolları yürüyenler, ufuklarını genişletmeyen ve değiştirmeyenler." Evet yavaş yavaş ölüyoruz. Önce düşüncelerimiz ölüyor, ardından benliğimiz. Hepimiz aynı yoldan giderken; farklı bir şeyleri gerçekleştirmeye cesaret edemezken, ufuğumuzu genişletmek bir yana her geçen gün daha da daraltırken kendimizden vazgeçiyoruz. Ve bizler düşünmeye ve paylaşmaya olan cesaretimizi kaybettiğimizde kendimize ve dünyaya ihanet ediyoruz. Her insan bu dünyaya geldi çünkü hepsine gerçekleştirmesi için bir amaç verildi. Hepsi bir şeyleri değiştirme gücü ile donatılarak geldi buraya. Peki her birey herkes gibi olursa, düşünmeyi unutursa düşünmekten korkar ve kaçarsa nasıl gerçekleştirebilir amaçlarını? Hatta belki amaçlarının farkına dahi varmazlar. Peki ortaya ne çıkar? Aslında cevabı etrafa baktığımızda kolayca görebiliriz. Asık suratlarıyla sadece günün sonunu getirmek için uğraşan bir insan sürüsü. En büyük amacı yüksek maaş kazanmak olan insanlar... Olduğumuz noktayı sorgulamadan yaşayıp giden, biri diğerini takip eden insanlar olduk. Ve Şule Gürbüz bu konuya da şöyle değiniyor, "Ne olduğunu bilmediğim bir şey benim oldu, o da hayatım oldu." Evet, ne olduğumuzu bilmeden, nerede olduğumuzu bilmeden yaşayıp giden birbirinin aynısı insanlar olduk ve bu döngü de bizim yaşamımız oldu.