BENİM KAHRAMANIM

Hiç şüphesiz tüm çocukların gözünde en güçlü, en zeki, en cesur, kahraman baba kendi babalarıdır. Bu durum erkek çocuğu içinde aynıdır, kız çocuğu içinde. Ama aslında kız çocukları ve babaları arasında daha farklı, kuvvetli bir bağ yok mudur sizce de? Şahsen benim için öyle. Her kız çocuğu gibi bende babasına hayran olanlardanım. Ama galiba benim ki biraz fazla. Ya da normal bilmiyorum. Siz babanızı sevdiği, övdüğü başka çocuklardan kıskanır mısınız? Vallahi ben deli gibi kıskanırım hatta rahatsızlık duyarım. Bazı zamanalr evde genel bir anlaşmazlık olduğunda, annem ve ablam kızarlar bana hep babamı savunduğum için ve hatta hep babamla aramızdaki ilişkiyi Yaprak Dökümü' nde Fikret ve Ali Rıza Bey'in birbirlerine olan düşkünlüğüne benzetirler. Babama bu denli düşkünlüğüm ne kadar doğrudur bilemem ama bildiğim tek şey var ki; o benim hem babam hem de en iyi arkadaşım. Bazen kimseye anlatamadıklarımı babama anlatırken buluyorum kendimi. İnanır mısınız oda aynı şekilde benimle paylaşır sıkıntılarını. Ben küçüklüğümden beri, kendimi bildim bileli bizim babamla dertleşme seanslarımız vardır. Hep bir bahane bulur, atlar arabaya gezeriz ve o gezme esnasında konuşuruz konuşuruz... Belki de babamı bende bu denli özel kılan babam olması bir yana, beni küçüklüğümden beri, yaşım kaç olursa olsun hep bir yetişkinmişim gibi karşısına alıp, sohbet etmesinden ötürüdür kim bilir... Onu bir gün kaybedecek olma ihtimali şu an bu sözcükleri yazarken bile ellerimi titretmeye, boğazımı düğümletmeye yetiyor. Babasız büyüyenler, baba kaybını yaşayanlar... Müge İplikçi'nin Babamın Ardından eserinde karşıma çıkan Ülker de bu acıyı çok küçük yaşta yaşayanlardan biri... Aslında böylesine bir kayıp yaşamak her yaşta dayanılmaz acı vermez mi? Bizim yaşımız, babamızın yaşı kaç olursa olsun onu kaybetmek yine aynı acıyı vermez mi? Verdiğini şuradan biliyorum ki; daha bir ay önce en yakın arkadaşımın annesinin babası vefat etti, tam 89 yaşında. Hani insanlar hep der ya "ee yaşı gelmiş artık". Durum inanın hiç de öyle değil. Arkadaşımın annesinin acısını anlatabilmenin, tarif edebilmenin imkanı yok. Bırakın ayakta durmayı, cümle kurmakta bile güçlük çekiyordu. Kim bilir nasıl yanıyordur içi... Düşünsenize babanız, canınız, küçük bir kız çocuğu iken peşinde koştuğunuz, koşturduğunuz kahramanınız, deyim yerindeyse çınar ağacınız yok olup gidiyor... Şöyle bir düşününce aslında çok da uzağa gitmeme gerek yokmuş arkadaşımın annesinin babası diye çünkü bundan tam 15 yıl evvel benim annemde babasını kaybetti... O zamanlar ben çok küçüktüm ve pek farkında değildim olanın, bitenin ama yaşım geçtikçe anlıyorum annemin nasıl bir eksiklik ile yaşıyor olabileceğini. Ki annemin anlatığına göre dedemle ilişkisi benim babamla olan ilişkimden çok çok farklıymış, örneğin benim babam, o heybetli adam "civcivim" diye sever beni küçüklüğümden beri ama annem ile dedemin arasında hep bir mesafe, sınır varmış, dedemin en sevgi dolu sözü "kızım" demek olurmuş anneme. Çünkü dedem sevgisini göstermeyen, kendini geri çeken ve hatta biraz da otoriter bir babaymış e durum böyle olunca da annem çok yanaşamazmış dedeme. Ama dedemin bu koyduğu mesafeler bile baştan beri bahsettiğim özel olan "baba-kız" ilişkisine, birbirlerine olan düşkünlüğüne engel olamamış elbette. Nasıl olabilirdi ki zaten baba; babadır... Ama ne acıdır ki annem hep dedeme o mesafelerden dolayı doya doya sarılamamaktan yakınır, hatırladıkça kahrolur... Yani demem o ki, kahraman babalarımızın acısını yaşamanın yaşı yoktur, her kız evlat babasını kaybettiğinde yetişkin dahi olsa, onu koruyan, kollayan kahramanını yitirmiş demektir...