İRKİLEREK UYANMAK

Stefan Zweig'in yeni kitabı olan Olağanüstü Bir Gece, burjuva olan ve etrafındaki olaylara hissizleşen bir adamın yeniden hayata dönüşünü anlatan bir öykü. Kısa ve etkili olan kitap her Zweig kitabı gibi okuru derin düşüncelere sevk ediyor. İnsan ansızın kendi hayatına uyarlıyor olayları. Bazen bazı durumlarda bize ait olmayan tepkileri verdiğimizi hissederiz. Farklı bir histir bunu fark etmek. Aradadır. Olması gereken yapılmıştır, ancak tetikçisi biz değil, toplumdur. Gereken yapılmıştır, ancak eksik bir şey vardır. İnsan çoğu zaman düşünmeye korkar bu durumu. Bilir ki eğer irdelerse karakterindeki gediği fark edecektir ve eğer insan genel olarak öyle değildir- yeterli olgunlukta değil ise bu durumu kabullenmek istemez. Bizi biz yapan düşüncelerimiz ve bu yönde şekillenmesi gereken hareketlerimizdir. Belli bir yaşı geçtikten sonra insan artık kafasındaki rol modelleri harmanlayarak ve çevrenin etkisiyle benliğine kavuşur. İşin trajik yanı ise bu hale gelene kadar birçok insan girer çıkar hayatımıza ve insanlar bizi nasıl tanıdıysa öyle yer ederiz hafızalarında. İyi yönde kendini geliştiren ve değiştiren insan için zor bir durumdur bu. O yüzden insanların- özellikle biz yaşlarındakilere- değişmesine karşı koymak yerine onları bu yönde cesaretlendirmek doğru olanıdır. Günün birinde adama sormuşlar: ''Şu hayatta en çok kimi seversin'' diye. Adam da ''terzimi'' diye cevaplamış. Sebebini ise ''çünkü her gittiğimde yeniden ölçümü alır'' diye açıklamış. Hissizlik ve yeniden yaşama dönüş konusunda ise insanlar cesur olmalıdır. Kendilerinin farkında olup hayatlarına ona göre yön vermelidirler. Her şeyi yaşamanın bir sınırı ve yaşı vardır. Eğer insan bu sınırları aşarsa sıkılır, hissizleşir. Doğası gereği her şeye hızlı adapte olan insan yaşama sebebi bulamazsa bunalır. Hatta bu durum intihara kadar gider. Örnek olarak Henry Ford'un oğlu Edsel Ford verilebilir. Hayatına sıfır seviyesinden başlayan Ford gerçek bir azim ve başarı hikayesi yazarak şu an hala revaçta olan Ford araba fabrikasını kurmuştur. Nihayet refaha ulaştım, oğlum benim çektiklerimi çekmek zorunda olmayacak derken oğlu Edsel arkasında şu satırları bırakarak intihar etmiştir: ''Baba, hayal edip de ulaşamadığım hiçbir şey olmadı, tüm zevkleri tattım, ne varsa önceden hazırlamışsın, hiçbirinde benim emeğim yok. Mutsuzluktan mahvoldum. Gidiyorum..!''* Sonuç olarak insan hayalsiz ve hedefsiz bir yaşam süremez. Hayatımızda bazı kırılma noktaları vardır. Bu noktalardan sonra hayatımız farklı bir yön alır. Bir mucidin devrimsel bir icadı veya genç bir bireyin uyuşturucu batağına düşmesi. İkisininde farklı tarafları vardır. Diğer bir deyişle mucidin icadı sonunda çok zengin olması ve bu zenginliğin ailesi dahil bütün çevresinin değişmesine yol açması ve mucidin o icadı hiç yapmamış olmayı dilemesi. Diğer taraftan genç bireyin uyuşturucuya karşı mücadele edip kendini o bataktan kurtarması ve hayatına eskisinden daha bilinçli ve sağlam bir karakterle başlaması. Bunlar tamamen insanın içindeki o kıvılcım ile ilgilidir. Yeteri kadar kıvılcım çıkartabilirse insan, içindeki çırayı yakabilir ve hayatını değiştirebilir. Önemli olan bazı şeyler için çok geç olmadan o çırayı yakabilmektir. Sonuç olarak, kitapta da anlatılan konu, değişme cesareti gösterenler, kendi yol haritasını çıkarabilenler, gerçek hayatı yaşayanlar ve bundan zevk alabilenlerdir. Hayat, yapısı gereği insana sürekli yeni kapılar açar, yeni fırsatlar sunar. Bu fırsatları değerlendirebilenler bir basamak üste çıkar, ancak unutulmaması gereken şey bazı kapıların ardında gözüken basamak çürüktür ve insanı uçuruma sürükler. Bunun muhakemesi ise insan aklında kilitlenir.