KAÇINILMAZ EVLİLİK

Evlenmek, hemen hemen her genç kızın çocukluğundan beri düşlediği, üzerine hayaller kurduğu bir olaydır. Evcilik oyunu adı altında başlayan süreç, yaş ilerledikçe yerini sürekli değişen düğün planlarına bırakır. Gelecekteki evliliğin, ev hanımlığının provası yapılır, hatta çoğu zaman hayali çocuklara annelik dahi yapılır. Ben hiçbir zaman evcilik oynayan çocuklardan olmadım. Sinan Akyüz'ün Bir Evlilik Komedisi adlı kitabını çok severek okudum. Çünkü evlilik kavramına farklı bakış açıları oldukça mizahi bir yönle anlatılmıştı. Evlilik beni her zaman korkutan bir kurum olmuştur. Hiçbir zaman gelinliğim şöyle olsun, düğünüm burada olsun konuşmalarına katılmadım bu yüzden. "Bir insan hayatının yarısını bir başka insana nasıl verebilir?" diye düşünmekten alıkoyamadım kendimi. Benim için evlilik, özgürlüğümü elimden alacak bir canavardan farksız değildi. Kısıtlamalar, yasaklar, kavgalar... Bir insan durduk yere neden huzurunu bozmak için bir adım atar ki? Birçok insan evliliğin kutsallığına, nikahta keramet olduğuna inansa da benim için durum hep tam tersi olmuştur. Her Türk ailesinde olduğu gibi, kitapta da anne, kızlarını evlendirmeye çok istekliydi. Afet karakterini, kendimle özdeşleştirdim kitabı okurken, aşka inanan ama evliliğin bir aşkı sürdürmek için gerekli olmadığına inanan bir kadındı. Yalnız başına yaşayabileceğine, kendi ayakları üzerinde durabileceğine inanan bir kadından daha cesuru var mıdır? Hayatımdaki en önemli kavram özgürlük iken, bir gün gelip de bu kavramın yerini eş, çocuk kavramlarının doldurması bana oldukça ürkütücü geliyor. Hayatımda her zaman her olay için yarattığım çıkış sapakları, imza ile birlikte bir bir kapanacakmış gibi hissediyorum. Sanki o imzayı attıktan sonra, sırt çantamı alıp hesapsız kuralsız dünyanın bir ucuna gidip, kendi serüvenimi yaratamayacakmışım gibi. O yüzük, kelepçeden farksız benim için. Hayatımı her zaman sınırlar olmadan yaşamayı tercih ettim, şimdi neden kendi prangamı kendi ellerimle parmağıma geçireyim? Kızların annelerine haklı karşı çıkışları hoşuma gitti bu nedenle. Her anne, kızları mutlu bir evlilik yapsın ister ama kitaptaki annenin tüm hayat gailesi kızlarını evlendirmek olmuş gibiydi. İnsanın gelecek seçimlerini, geçmişte yaşadıkları olaylar şekillendirir. Seçimlerinizin yanlışlığı, uğranılan ihanetlerin sayısı, yavaş yavaş kabuğunuza çekilmenize sebep olur. Defalarca kez kandırılmış, aldatılmış, hüzne boğulmuşken, şimdi neden yeni birine sil baştan güvenelim ki? Değer mi risk almaya gerçekten? Bence değmez. Yirmi üç yaşımdayım ve hayat bana görmem gerekenden çok fazlasını gösterdi. Belki de bu yüzden bu kadar karşıyımdır, içinde bağlılık geçen her fiile. Aydan da benim gibi düşünüyor olacak ki, annesine saygılı ve sevimli karşı çıkışları ile evlilik kavramına olan uzaklığını uzun bir süre anlattı. Afet hanımın takdire değer çabası sık sık annemi anımsattı bana. Hangimizin annesi, Afet Hanım gibi mürüvvetimizi görmeye meraklı değil ki? Hayatta her zaman için, kendi seçimlerimi yapmayı tercih ederim. Eğer yanlış bir seçim yapıyorsam, bunu deneyip görmek isterim. 'Dokunma yanarsın' sözlerine kulak asmayıp, dokunup yanmayı tercih ederim ki, ateşi de acıyı da deneyimleyebileyim. Doğrusuyla yanlışıyla bu hayat benim olmalı. Etrafımızda da kitapta da şahit olduğumuz üzere herkes eninde sonunda evcilik oyununu bir şekilde, gerçeğe dönüştürüyor. Bazen sebep toplum baskısı, bazen anne baskısı, bazen de ilerleyen yaş olsa da herkesin bir kırılma noktası oluyor. Birine duyulan ihtiyaç, yaşın büyümesiyle doğru orantılı artıyor olacak ki, Afet Hanım gibi birçok anne de evlatları hayat yolunda yalnız kalmasın diye çabalıyor. Yine de ben tavsiyeleri kulak ardı ederek devam etmeyi tercih ediyorum yoluma. Çünkü ne yaşayacaksak, görerek yaşayacağız.