Fasulyeli Bir İç Savaş

Dünyanın en derin ve deli resimlerini boyayan Salvador Dali'nin her santimetresinde ayrı bir anlam bulunan muhteşem eserlerinden biri Haşlanmış Fasulyeli Yumuşak Yapı. İsminden de anlaşılacağı (yahut anlaşılamayacağı) üzere bu eser de Dali'nin çılgınlığının tepe noktasına ulaştığı eserlerden birisi. Haşlanmış fasulyenin kollarını ve bacaklarını ayırarak kendi kendisi ile savaşmasını resmediş tarihi de ayrıca dikkat çekici ki İspanya İç Savaşı'ndan sadece altı ay öncedir ve resmin bir diğer adı da İç Savaş Öngörüsü'dür. Peki neydi bu resimde beni kendine bu kadar çeken? İç savaşın anlatılış biçimi tabii ki. Fakat resim bana ülkesel çapta bir iç savaşı değil de insanın kendisi ile olan savaşını çağrıştırdı. Kendimle çatıştığımda büründüğüm halin resme dökülmüş şekli gibi hissettirdi. Sonra kendimle olan çatışmalarımı düşünmeye başladım. İnsan nasıl olur da kendi içinde kendine karşı bir savaş açabilir? Ana rahmine düştüğü anda oluşmaya başlayan benliğimle nasıl ters düşebilirim? Bu gibi sorular sardı beynimi ve hepsinin cevabını yine bu eşsiz esere bakarak Haşlanmış Fasulyeli Yumuşak Yapı , 1936, P hiladelphia Modern S buldum. Kol ve bacak vücudumu tamamlayan anatlar Müzesi organlar ancak ikisi de birbirlerinden hayli farklı yapılar. Ancak birini diğerine değişemeyeceğim kadar da kıymetliler. Fikirlerim neden farklı olsun ki? Diye sordum kendime. Neden fikirlerim birbirlerinden farklı olduğu halde aynı ortamda, yani beynimde, bulunamasın ki? Haliyle bulunuyor da. Zıt fikirlerin çatışmasının içimde yarattığı dengesizliği ve bu dengesizliğin kendi iç savaşımın ta kendisi olduğunu fark ettim önce. Bu fikirler beni ben yapan şeylerdi sonuçta. Bu savaşları bazı fikirler kaybeder ve zamanla solarlardı bazıları kazanır ve kalıcı olurlardı yahut başka fikirlerle çatışması gerekirdi. Fikirlerim ve fikirlerimin savaşı hakkında düşünürken resimde fasulyenin arkasında duran boynu eğik bir şekilde yürüyen adamı fark ettim. O an çok büyük bir şeyi gözden kaçırdığımı fark ettim, istediğinin yanlış olduğu söylenmiş ve itirazı kabul edilmemiş bir şeyi: Duygularım. Fikirlerim kendi arasında çatışadursun, tüm vücudumda çok daha büyük bir savaş verilmekteydi o da aklım ve duygularım arasındaki savaş. Aklım ve duygularım bu savaşı her gün defalarca kere farklı konularda başlatıyorlar. Hangi yemeği yiyeceğimi seçerken sağlıklı olanı mı seçmeliyim yoksa canımın istediğini mi diye düşünerek bir çatışma başlatıyorum ve işte bu noktada fikirlerimden savaşı kazanmış olan devreye giriyor ve bir tarafa yardım ediyor. Eğer o andaki fikirlerim zevk almanın benim için daha faydalı olacağına yönelikse duygularım ile hareket ediyorum ve canımın istediği yemeği yiyorum; eğer fikirlerim daha uzun ve sağlıklı yaşamaya yönelikse sağlıklı olanı seçiyorum. Tüm bunlara karşın duygular her daim ezilebilen şeyler değillerdir. Öyle olsaydı insanlık bu kadar fazla ağıt, efsane ve öyküyle dolu olmazdı. Bazen mantığı, hayatta kalma güdüsünü paramparça eder duygular, kendilerinin baş döndüren yolundan sürüklerler insanı. Olaylar bittiğinde bazen şükreder insan, bazen de duyguların artlarında bıraktığı yıkılmış hayata lanet eder. Fakat bazen merak ediyorum: Duygulara yenilmek dediğimiz şey nedir? Sonuçta; hayatta kalmak, sağlıklı olmak istemek, huzur dolu bir hayatı arzulamak da sevmek ya da yeni şeyler keşfetme isteği gibi duygu değil midir? Duygu olmayan bir şey var mıdır? Akıl mantığı sağlar sonuçta ve mantık kendisine bir görev verilmediği sürece bir şey yapamaz, yolda rehberlik yapma yeteneği ile kutsanmıştır sadece, yolu o seçemez. O halde kim bilir, mantıklı olmak ya da duygusal olmak dediğimiz şey sadece kendimizi suçlamamak için seçtiğimiz bir yoldur ve bu hayatta kimse duygularıyla hareket etmek dışında bir eylem yapamamıştır.