YAPILAMAYAN GEZİ

Geçmişten bugüne gelecekte gitmek istediğim ülkeleri sıralarken, bu ülkeler arasına Almanya'yı hiçbir zaman koymamıştım. Sürekli duyduğumuz nitelemelerden olan çok düzgün, fevkalade disiplinli şehir gibi tanımlamalar beni bir şekilde buradan itiyordu. Sanki Almanya'da yaşayan insanlar birer robotmuş gibi hissetmeme sebep oluyordu. Aynı zamanda orada yaşayan birçok gurbetçi vatandaşlarımız sayesinde oraya gidince yurtdışında gibi olmayacağımı düşündürüyordu. Gelgelelim ki bu yaz Avrupa rotamızı planlarken öylesine baktığımız Brüksel-Berlin uçak biletini 8 avro gibi inanılmaz bir fiyata bulunca arkadaşlarımla bu bileti sevinç çığlıkları eşliğinde çıldırarak hemen aldık. Bu aldığımız uçak biletinin üzücü kısmını anlatacak olursam eğer, gezimize bu şehri biletin ucuzluğundan dolayı eklediğimiz için daha önceki planları sekteye uğratmaması için yalnızca bir gece burada kalabilecektik. Bu arada Brüksel'den uçağa binmeden önce ilk başta düşündüklerimi doğrularcasına buradaki tanıştığımız insanlardan " orada sakın kırmızı ışıkta yaya geçidinden geçmeyin, yere asla çöp atmayın" gibi uyarıları almaya başlamıştık bile. Özellikle yayaların yol bomboşken kırmızı ışıkta geçmesine çok uçuk cezalar yazılması olayı benim gözümü biraz korkutmaya başlamıştı. Açıkçası yola düzgünce baktıktan sonra, geçen araba olmaması durumunda yayanın kırmızıda beklemesi olayı belki de Türk olmamdan kaynaklı- çok yersiz gelmişti bana. Brüksel havalimanına kafamızda fiyatı bu denli ucuz olan bir uçağın varlığına dair şüphelerle gidip söz konusu uçağı yerinde bulunca havaalanının ortasında neredeyse hep beraber çiftetelli oynamaya başlayacaktık. Uçak ise alışagelmişlerin çok dışında bir hava aracından öte adeta Kızılay-Dikmen dolmuşunu andırıyordu. İçindeki herkes öğrenci, ayakta dolaşıyor, yüksek sesle konuşuyor hatta bir an arkamdan bir sesin "hocam bir öğrenci uzatabilir misiniz?" dediğini duyduğumu bile düşündüm. Sonunda beklenen an gelmişti ve Berlin havalimanına başarılı sayılabilecek bir iniş yapmıştık. Havalimanına akşam on sularında indiğimiz için hemencecik rezervasyon yaptığımız otele gidip, eşyalarımızı bırakıp kısıtlı olan vaktimizden ötürü şehirde kısa bir gezinti yapmayı düşünüyorduk. Ancak havalimanındaki metroya ulaştığımızda herkesin ağzı aynı anda beş karış açılmıştı. Seksen beş farklı tren ve dokuz ayrı metro hattı kafamızda deli sorular oluştururken Almanya'ya hayranlık duymakta içten bile değildi. Ünlü Alman mühendislerin Berlin'de nereye gideceğini çözmeye çalışırken zekasının geliştiğini, tren haritasına bakınca rahatlıkla kavramıştık. Yanımızda durup Alman'a benzeyen herkese varmamız gereken yeri sorarak kolaylıkla doğru istasyona ulaşmayı başardık(!) Trenden inip otelimizi bulmaya çalışırken sokaklarda adeta in cin top oynuyordu. Doğru sokağa girdiğimizi düşünüp bir kafe görüp yüksek sesle "anaa Cemre mi yazıyor orada ?" der demez önünde oturan bir adam Türk olduğunu ve kafenin sahibi olduğunu söyleyerek bizi yanına çağırdığında, hiç tanımadığımız bir insanla sanki dünyada kalan Türk ırkından son bireyler bizmişçesine kucaklaştık. İsminin Yalçın olduğunu öğrendiğimiz abimizle Avrupa'da Türk olarak yaşamayı, Avrupa ile Türkiye arasındaki farkları, siyaset, futbol konuştuk derken saatin gecenin dördü olduğunu fark ettik. Yalçın abimiz kafenin arkasındaki şark köşesinde kalabileceğimizi ve hiç ücret ödemeden istediğimizi yiyip içebileceğimizi söylediğinde otele vereceğimiz paradan kurtulup yanlış sokağa girerek başımıza nasıl böyle bir olayın geldiğini düşünerek tebbesüm etiim. Gecenin ilerleyen saatlerinde yan sokakta yine bir Türk dönerci abi bulup torpilli dönerlerimizi yerken bir de ondan benzer şeyler dinledikten sonra şark köşemize geçip biraz dinlenmeye fırsat bulduk. Sabahın ilk ışıkları doğarken kalkıp artık şehir merkezine inmemizin zamanı gelmişti. Muazzam tren hattını yeniden kullanarak merkezdeki Alman parlamentosu İkinci Dünya Savaşı sırasında Sovyetlerin bayrak diktiği ünlü Reichtag binası- önündeki çimlere biraz uzanalım demekle Berlin gezimizdeki en büyük hatayı yapmış olduk. Hükumet binasının yirmi metre yakınındaki çimlerde yatmayı hata sanmış olabilirsiniz ancak yaptığımız hata gezmek için geldiğimiz bu şehirde orada tam olarak beş saat deliksiz uyumamız olmuştu. İlk uyandığımızda etrafımızdaki meraklı kalabalığın gözlerinin kocaman çantalarla orada yatan gençlerin ne yaptığını sorgulayan bakışlar olduğunu gördükten sonra hemen toparlanıp arkadaşlarla acaba Türkiye'deki meclisin bu kadar yakınında yatsak ne olur diye de düşünmeden edemedik. Büyük ümitlerle geldiğimiz Berlin'den yaptığımız ufacık(!) bir hata sonucu neredeyse hiç gezmeden gitmiş olacaktık çünkü akşamüstü yolculuğumuzun başka bir şehrine olan otobüse yetişmemiz gerekiyordu. Çimlerden kalktıktan sonra kalan az vaktimizi bir yerleri gezmekle geçirmek yerine de ünlü bir kahve zincirinden kahve alıp yaptığımız bu ahmaklığa gülerek doldurduk. Berlin'den ayrılırken ise Yalçın abi ve meclisi önündeki çimleri düşünerek buruk bir tebessümle gezemediğimiz şehirle vedalaştık.