Bir Cümleye Bütün Hayatı Sığdırmak

Hayatınızı bir cümle ile anlatabilir misiniz? Eğer bu soruya "Evet, anlatabileceğime inanıyorum." yanıtını verebiliyorsanız, nasıl bir cümle kurardınız? Bu cümle içinde bir sürü şey barındıran, dolu dolu, upuzun, komplike bir yapıya mı sahip olurdu, yoksa kısacık, az ama öz, sizi ve hayatınızı birkaç kelimeyle özetleyen bir yapıya mı? İçinde umutsuz bir aşkı mı barındırırdı, yoksa bir türlü çok isteyip de ulaşamadığınız herhangi bir hayalinizi mi? Ya da ikisini birden mi? Yoksa sadece sizi anlatan kısacık bir cümle mi olurdu? Mario Levi'nin Bir Cümlelik Aşklar adlı kitabını okuduğumdan beri acaba ben hayatımı bir cümleyle nasıl anlatırdım, bir cümleye nasıl sığdırırdım, kuracağım cümle kısa mı yoksa uzun mu olurdu, hayatımla ilgili bütün detayları ekler miydim yoksa kısacık bir cümle kurup sonunu yoruma açık bir şekilde, okuyucuyu merakta mı bırakırdım diye düşünerek kafamda türlü türlü, bir sürü cümle canlandı. Cümlenin formatının, uzunluğunun kısalığının, detay içerip içermemesinin yanı sıra, kitaptaki bir çok cümle gibi ben de beni çok etkileyen, bir türlü unutamadığım bir anı mı yazardım, hayatımda iz bırakan bir insanla ilgili mi yazardım, yoksa hayatımda en büyük yeri teşkil eden arkadaşlık sorunlarımı mı yazardım bir türlü karar veremedim. Anladım ki, böyle bir konuda karar vermek, daha doğrusu ne yazacağıma karar vermek, ona karar verdikten sonra bu sefer de ne şekilde yazacağıma karar vermek gerçekten çok zormuş. Ama yine de, uzun uğraşlar sonucunda, kendimi anlatabilmek için iki farklı cümle yazabildim. İlk olarak kendimi en çok sevdiğim şeyleri içeren, hayatımın minik bir özeti gibi olacak kısa bir cümleyle anlatmak istedim, "gerçek bir Londra aşığı, her gün düzenli olarak annesine bir köpek alması için yalvaran, hayal ettiği okulda okuma şansını elde eden ancak hayalindeki bölümde okuyamayan, bir şekilde yolunu bulmaya çalışan ancak henüz bulamamış bir genç kız" gibi. Fakat bu cümle, ya da tanım, kitaptaki diğer cümlelerin formatıyla uyuşmadı, özel olarak bir olaydan da bahsetmedi, sadece hayatımla ilgili birkaç kısa bilgi içeren bir cümle şekline bürünebildi, o kadar. O yüzden bu cümleyi, başka bir şekilde yazmaya karar verdim. "En sevdiği şehir olan Londra'ya gittiğinde, aklından ne istemeyerek okuduğu bölümünün, ne her gün annesine yalvaracak kadar çok istediği bir yavru köpeğin, ne de hayatında durmadan bir arayış içerisinde olduğu gerçeğinin uçup gideceğini kim bilebilirdi ki?" gibi. Bu cümle hem hayatımdaki nispeten en önemli şeylerin çoğunu içerik olarak taşıdı, hem de sahip olduğum en büyük tutkumu, bitmek tükenmek bilmeyen Londra sevgimi ve Londra'ya karşı her geçen gün artan özlemimi vurgulamış oldu. Bu cümleleri yazarken anladım ki insanın kendisini anlatması, bütün hayal kırıklıklarını, üzüntülerini, mutluluklarını, onu mutlu eden veya üzen şeyleri, insanları, tek bir cümleye sığdırması neredeyse imkansız. Cümlelerimi yazarken, veya kurgulayıp yazmaya çalışırken, sadece bir tarafa odaklanabildim; beni üzen bir şeyden bahsederken, beni mutlu eden herhangi bir olay dışarıda kaldı, aynı şekilde beni mutlu eden bir şeyden bahsederken de beni üzen bir olayı cümleye bir türlü ekleyemedim. İçerik olarak neyden bahsedersem bahsedeyim, hangi olayı anlatırsam anlatayım, cümlenin içerisinde yer bulması kesin olan tek bir şey var, o da üstünde konuşmaktan, hakkında bir şeyler yazmaktan hiçbir zaman vazgeçemediğim, hakkında bıraksalar sabaha kadar konuşacağım Londra hayranlığım. Hayatımda ne Meriç Doğa Birinci olup biterse bitsin, istersem üzgün, istersem mutlu olayım, kendimle ilgili bir şeyler yazacaksam eğer, o cümlenin içinde bir yerde, başında ya da sonunda, Londra için sahip olduğum bu büyük sevginin kesinlikle ve her zaman kendine bir yer edineceğini adım gibi biliyorum.