Kara Delik

Hava soğuktu. Evde benden başka kimse yoktu. Kabus görüyordum. Birden sıçrayarak uyandım. Ter içinde kalmış ve korkmuştum. Beni teselli edecek birini aradım. İçimi bir hüzün kaplamıştı. İstemsizce gözyaşlarım bir çeşme gibi akmaya başlamıştı. Yatağımın içinde doğruldum ve gözyaşlarımı silmek için peçete aldım. Durmadan kendimi sorguluyordum. Neden yalnızım? Neden hayatımda kimse yok? Kader denilen şeyde yalnız olmak mı vardı? Cevapları bulamıyordum bir türlü. Yatağımdan kalkıp, başucumdaki kütüphaneme gittim. Cevapları orada bulmayı planlıyordum. Cevapları orada bulacak, onları okuyacak ve sakinleyecektim. Kitaplar bana öğütler verecekti. Doğru yolu onlar gösterecekti bana. Bu aralar şairler, en iyi dostlarımdı. Kitaplarında yazanlar beni iyileştirecek kapasiteye sahiplerdi. Öğütler; bir arkadaştan daha yakın, bir düşmandan daha uzaklardı. Hele bir de benim yaşadıklarımı yaşayan yazarlar benim canım ciğerim oluvermişti bir anda. Çöldeki son su gibilerdi onlar benim için. Onlar da benim gibi karanlıkla savaşmışlar, ağlamışlar, yalnızlığın zehri onların da ruhunu zedelemiş. Tıpkı Murat Gülsoy gibi. O da başından geçeni anlatmış'' Yalnızlar için çok özel bir hizmet'' kitabında. Onun da canı yanmış benim gibi. Yalnızlıktan karaya vurmuş, kendi içinde çok savaş vermiş. Onun kitabını kütüphanemde bulunca aniden gülümsedim. Biliyordum. Cevabı beni mutlu edecekti. Sabah erkenden düştüm yollara. Yine saf aşıklar etraftaydı. Birbirlerini öpüyorlar, birbirlerine sarılıyorlar ve bağıra bağıra gülüyorlar. Kitaplarla düzelen moralim bir anda yerle bir olmuştu. Onları görünce içimde fırtınalar koptu. Olduğum yerde kalıp, ağlamaya başladım. Kimse de sormuyordu ''neyin var?'' diye. Yüzüme bakıp, acıyan gözlerle yollarına devam ediyorlar. Bir kez daha onurum kırılmıştı. Mahvolmuştum. Herkes çok mutluydu. Bir tek benim dışımda. Mutlu çiftlerin ezici bakışları altında yürümek zordu. Sanki nispet yapıyorlardı.''Bak senin sevgilin yok ama bizim var.'' diyorlardı adeta. Ben ağladıkça, onların kahkahalarının şiddeti artıyordu. Kafamı çeviriyordum. Kulaklığımı takıp, seslerinden kurtulmaya çalıştım. Telefonum çalıyordu. Arayan güya en samimi arkadaşımdı. Neden üzgün olduğumu sormayarak, erkek arkadaşından yakınmaya başladı. ''Beni hiç anlamıyor, hep giydiğime karışıyor.'' diyordu. Telefonu yüzüne kapatmak istemiştim. Ya da ''senin sorunundan bana ne!'' demek. ''Şu an müsait değilim.'' diyerek telefonu kapattım. Eve dönmeye karar verdim. Apartmana girecekken sevimsiz komşularımı gördüm. ''Ne o sıkılmadın mı yalnızlıktan?'' diye laf atmışlardı. O anda içimden bağırmak ve ardından da bir ağız dolusu küfretmek gelmişti ama kendimi tutmuştum. Sorunun cevabını bekliyorlardı sanki. Ben de ''iyi günler'' deyip, apartmandan içeri girdim. Soruyu düşünüyordum. Ne biçim bir soruydu öyle? Tabii ki sıkılıyordum, yalnız olmak beni öldüyordu ama ne yapabilirdim ki? Olmuyorsa olmuyordu işte. Geçmişime dönüp baktığım zaman hiç ciddi bir ilişkimin olmadığını fark etmiştim. En uzun ilişkim yedi aydı. Yıl bile olamamıştı. Bütün bu fikirler aklıma yerleşmiş, bir türlü çıkmak bilmiyorlardı. Annemi aramak istemiştim, sesini duymak iyi gelebilirdi ama maalesef onunla son zamanlarda aramız açılmıştı. Farklı şehirlerde yaşamak sanki onun ebeveynliğini öldürmüştü. Eskisi kadar konuşmuyorduk, konuşsak da bu en fazla altı dakika sürüyordu. Şehrin kirliliğinden bahsedip, babamdan yakınıyordu. Artık iyice yalnızdım. Teselli edebilecek kimsem yoktu. Gözyaşlarımı silmek de bana düşmüştü. Koca yalnızlık kara deliğe dönüşüp, ruhumu içine çekmişti. Kendimi kaybolmuş hissediyordum. Ya da içinde koca bir boşlukla yaşamaya çalışan bir ölü... Ertesi gün ilk iş kendime yeni arkadaşlar almaktı. Yani kitapçıları gezmek. Beni tanıyan bir kitapçı vardı. Ne zaman görse yeni gelen kitaplarını gösterirdi ama ısrarla da adımı yanlış söylerdi. Tıpkı Murat Gülsoy'un ''Yalnızlar için çok özel bir hizmet''kitabındaki karakter gibi. Ben de hiç düzeltmezdim. Beni öyle tanıdıysa madem, bırakalım öyle kalsındı. Zaten artık kendi adımın bile bir değeri yoktu. Beni özel kılan her şey yok olup gitmişti. Geriye ise koca bir yalnızlık kalmıştı. Galiba böyle yaşamak benim kaderimdi. Yalnızlık benim tek aşkım olacaktı sanırım. Ne yaparsam yapayım onun zehrinden kendimi arındıramayacaktım. Tek çareyi kitaplarda arar vaziyete gelmiştim. İşte bu kitabı seçme nedenimde bu. Murat Gülsoy'la bir çok ortak duyguyu paylaşmamız. Bugünlerde beni tek anlayan o. İç dünyasında yaşadığı duygular, yalnızlığı, yalnızlığa bakış açısı tamamiyle beni yansıtıyordu. Ama onun benden ileri gittiği tek bir şey vardı. O da bu yaşadıklarını kitaplarında en güzel bir biçimde açıklaması... Öykü İnal Kitabın Künyesi:<Gülsoy, Murat. Yalnızlar İçin Çok Özel Bir Hizmet. İstanbul:Can Yayınları, 2015. Baskı> Not: Bu resim mostlikedtags. com dan alınmıştır.