Aşk Varmış Aşk Yokmuş

Kağıdın başına oturmuş düşünüyorum. Öyle zor bir konu seçtin ki diyorum kendi kendime, beş yüz değil beş bin kelime yazsan da eninde sonunda bir çıkmazda bulacaksın kendini. Hem de daha biraz önce insan ömrü misali bir şiir kitabından; çocukluğun, aşkın, yoksulluğun, yoksunluğun labirentinden çıkmış halde... Aşk hakkındaki sorularıma, ikilemlerime bir çare olur belki diyerek okuduğum Bağışla Ziyanımı işimi daha da zorlaştırıyor. Aşkın gerçekliğini sorgulamadan önce birkaç kaynaktan çeşitli tanımlara bakıyorum. En basit haliyle "derin sevgi" deniyor aşka. Peki derin sevginin kaynağı nedir? Sevginin kaynağı başlı başına geçmiştir, geçmişte yaşananlardır. Belki birbirine çarpan korkak bakışmalar, belki birbirini doğuran hayaller silsilesi... Peki nedir bize bu duyguyu tattıran? Nedir her şeyi başlatan geçmişteki "o an"? Refik Durbaş'ın deyimiyle, nedir hasrete ömrü bağışlatan? Bu sorulara henüz yirmi yaşında, ergenliğinden yeni çıkmış biri mi cevap verecek diye düşüneceksiniz. Belki de haklısınız. Ancak gelin daha dün gece yaşadığım ve bu konuya bakışımı netleştiren olayı paylaşayım sizinle. Gecenin bilmediğim bir saati yurttan çıkmış, kampüste bir lambanın altındaki banka oturmuştum. Gecenin sessizliğini dinliyor, karanlığını gözlüyordum. Şiir yazıyordum. Başıboş bir kedi yaklaştı, sevdim. Aldığı güvenle banka çıktı, sonra yaklaştı ve bacağımın üzerine oturdu. Orada yarım saat boyunca öylece durdu. Koşulsuzca tutuyordum onu, hiçbir neden olmadan. Dakikalar sonra kalktı, arkasına bile dönmeden usulca uzaklaştı. Arkasından çok düşündüm. Aslına bakarsanız, o kedi aşkın ta kendisiydi. Beklenmedik bir anda, beklenmedik bir yerde çıkmıştı karşıma. Neden ve nasıl oraya geldiğinden bihaberdim. Sebepsizce tutmuştum onu yanımda, içimde. O yarım saat için benimleydi, benimdi. Ve sonra ister istemez gitti. Eğer gerçek aşk varsa dedim kendi kendime, tanımı şudur: Nereden, nasıl, ne zaman, neden geldiği ve ne zaman gideceği bilinemeyen bir bağlılık hissi. Madem tanımını yapmıştım aşkın, o zaman sırada yeni bir soru vardı: Aşk karşılıklı olabilir mi? Efsanelerdeki aşklar somutlaşabilir mi? Refik Durbaş diyor ki: "Yalnızlığın yağmurunda Boğuluyorum bu pazar Hasrete yandı yıllarım Kalbime keder damlıyor"1 Peki birinin kalbine damlarken keder, karşısındakinin kalbine de sağanak gibi düşer mi? Burada bana mantıkla romantizmi harmanlamak düşüyor. Bunun sonucunda da şu yorum gün yüzüne çıkıyor: Aşk öylesine rastlantısal, saf ve el değmemiş bir histir ki; aynı zaman diliminde iki varlığın birbirine aşk duyma olasılığı sıfıra yakındır. Ancak bu durum aşkın değerini düşürmekten ziyade onu daha da erişilmez yapıyor. İnsan doğumundan itibaren çıkar ilişkileriyle yaşıyor ve aşka yaklaşmakta zorlanıyor. Bir annenin çocuğuna duyduğu sebepsiz aşkın karşısında, çocuğun çıkar ilişkisi temelli bağlılığı duruyor. İnsanın inandığı yaratıcıya duyduğu sevginin altında vaat edilmiş mükafatlar yatıyor. Yıllarca devam etmiş ilişkilerin arkasında insanın stabil kalmaya, devam ettirmeye, değişmemeye yönelik içgüdüleri saklanıyor. Bu genellemelerin birkaç istisnayla bozulabileceğini düşünsem de bunların, insanlığın karşılıklı aşktan yoksunluğuna çözüm oluşturabileceğini sanmıyorum. Bu yoksunluk, aşkın daha önce bahsettiğim değerini oldukça arttırıyor. Sonuç olarak diyebilirim ki gerçek aşk zihinlerde yaşayan bir hayaldir. Kağıtlara durmadan yazılıp silinen, bazen bestelenen, bazen çizilen bir hayal... Aşka el değmemiş ve onu göz görmemiştir. O sadece erişilmek istenen, etrafındaki eksende dönülüp durulan, yaklaşınca yakan, uzaklaşınca donduran sıcak bir yıldızdır. Yazımın başında bahsettiğim çıkmazda hissediyorum şimdi kendimi. Aşk öyle bir çıkmazdır ki diyorum; ne onunla yaşanabilir, ne de onsuz ölünebilir.