Öldüm ben

Belki de her şey o yaz tatilinde başlamıştı sevgilim. Tamı tamına dört sene önce terk ettiğim Kutsal Vadi'de yitirdiğim tılsımımı gözlerinde buldum yeniden. O kadar masum, o kadar saftı ki; yasaktı, imkansızdı, umutsuzdu benim gözümde. O kadar çok özledim ki seni... Bir şeyler karalamıştım sana; yanımda olmanla alakalı, tam hatırlamıyorum. Sense bana aşk hakkında ders vermiştin. Utana sıkıla yazdığın; hatta iyi ki yüz yüze konuşmuyoruz da, sadece yazıyorum diye kendini rahatlattığın dersler. Benim hep kaldığım o aşk dersleri. Kaldım çünkü öldüm ben. Geçemedim bu dersten. Sense çok tatlıydın, May. Venüs'e benzetiyordun kendini mektuplarında. Beni de Venüs'ün sevgilisine. Aşk Tanrıçasıymış, pes! Kendi unvanını havada asılı duran bir taş parçasına hediye edişine dayanamadım, öldüm tekrar May. Bana gönderdiğin özlem duygularıyla öldüm ben. Kendi özlemim, sevgim her gece ihanet ettiği için öldüm. Dayanamadım. Zaten biliyorsun öldüğümü. Kulağına gelmiş. Kara haber tabii, çabuk yayılıyor. Hep uzaktaydım zaten, neden bu kadar çok üzüldün May? Daha fazla mektup gelmeyeceği için mi? Yoksa tam aksine daha fazla yazamayacağın için mi? Sendeki aşkı ben zaten taşıyamıyordum May. Mektuplara koyup gönderdiğin parça parça sevgi yetmiyordu hiçbir zaman. Postacı alıyordu bir kısmını, yolda yere dökülüyordu birazcık da. Geriye en fazla yarım saat yetecek sevgi kalıyordu. Sevgini hissedemiyordum May. Nefes alamıyordum. Öldüm ben. Biriktirmeye bak sevgini sen. Dağıtma öyle, bölüşme kimseyle. Benle paylaştığın gibi paylaşma. Sana kalsın büyüsün biraz. Senin sevgin çok genç May. Bıyıkları terlememiş henüz senin sevginin. Bırak kocaman olsun, adam olsun. Büyüyüp delikanlı olunca duramaz yerinde zaten, kaçar gider dışarıya. Paylaşacak yeni birini bulursun. Çünkü ben öldüm. Hiçbir zaman bu kadar büyük bir acı çekmedim demişsin. Hatta biraz daha ileri gidip hiçbir kitapta da görmedim demişsin May. Kulağıma geliyor böyle şeyler. Bu melekler çok boşboğaz, sürekli seni anlatıyorlar. Biraz da ben istiyorum. Bırak biraz acı çek, seven insana acısı da güzel gelir. Tek sorun o acıya alışmakta. Eğer alışırsan yakanı asla bırakmaz May. Ben yardım edemem bıraktırmakta. Ölüyüm ben. Kendin aşmalısın bunları. Beraber beşikte sallayarak, sabahlayarak, kalem eskiterek büyüttüğümüz sevgimizin yaramazlıkları bunlar hep. Komşu çocuğunun cama top atması gibi. Ya da senin değiminle ''eşek sıpalığı'' bizim çocuğun yaptığı. Ama gönül parçası işte, bir şey diyemiyorsun. Bazen yanında getiriyor kötü arkadaşı olan 'özlem'i. Sen de 'sevgi'n kırılmasın diye katlanıyorsun sorgusuz sualsiz. Çaren yok. Ben artık katlanmıyorum be May. Öldüm ben. Tüm yükü sana verdim farkındayım. Özlem'i sana emanet ettim. Sevgimiz zaten kendi yolunu açar. Pardon sevgimiz dedim. Öldüğümü unutmuşum gevezelik ederken. Sevgin. Az önce yeni yetme bir melek geldi, kulağıma fısıldadı.''Bu acı büyük arınmadır.'' Demişsin. Doğru mu? Çünkü eğer doğruysa yanlış yöndesin. Neyden arınıyorsun? Sevgimizden mi yoksa pasaklı arkadaşı Özlemden mi? Kendini mi kapatıyorsun dünyaya? Yapma. Ben kapattım. Ben öldüm. Sen yapma. Sen de yaparsan, sevgimiz de kapatır. O da ölür. Ben zaten ölüyüm. Sen de ölürsün. Burası güzel değil, yapma. Her şeyi geçtim komşuya ne diyeceğiz? Özlem de ölecek. Bir delilik yapma, kendine iyilik yap. Bana iyilik yap. Sevgim sana emanetim, büyüt, okut , adam et. Mürüvvetini gör. Ben buradan görebiliyorum zaten, çoktan davetliyim. Ölüyüm ben, ama o kadar da değil yani. Gözlerinden öpüyorum seni. Buradaki en çirkin melek kadar seviyorum seni. Hoşça kal. Cibran