AŞKIN VE GURURUN DÖNÜM NOKTALARI

Aşk iki kişiliktir diye fısıldıyor her şey bana. Çevremde gördüklerim, hissetlerim.. Hatta nefes alışım bile, hayata tutunmamı sağlayan nefes alışım bile iki kişilik şimdi. Yaşıyorsam, hissediyorsam hepsi iki kişilik. Aşk yaşamın ta kendisi biliyorum. Arada sırada kavgalar oluyor, havada uçuşuyor söylenmemesi gerekenler; ama sonra geçiyor. Biliyorum hep geçecek de, aşk her şeyi affeder. Korkmuyorum sonunu bilmediğim bir yolda yürümekten; çünkü aşkın sonu belirsizdir bunu da biliyorum. Şimdi şöminenin başında elimde kahvemle oturuyorum. Ortamın sıcaklığı aşkın sahip olduğu sıcaklık ve içtenlik gibi sarıp sarmalıyor beni. Yaşıyorum işte var mı bundan ötesi? İçimde barındırdığım duygu selini şimdi hayatımın her köşesine katıyorum. Her şey o kadar güzel o kadar pürüzsüz geliyor ki durup durup tebessüm ediyorum . Onu düşünüyorum, bir yandan da yine mutluluk parıltıları çevremde uçuşmaya başlıyor. Kadifemsi bir dokunuş gibi ruhumu okşuyor içinde bulunduğum ortam. Birden bire bir ürperti kaplıyor içimi. Bu ürperti de nereden geldi. Ara sıra DEMİROĞLU 2 nedenini bilmediğim bir şekilde bazen bir ürperti kaplıyor beni, içimi, hissettiklerimi. Cam açıldı herhalde içerideki soğukluk nereden gelecek yoksa diye düşünüyor, boşveriyorum. Sonra bir bakıyorum sahip olduğum mutluluk parıltıları uçmuş gitmiş. İçeri giren soğuk hava götürdü sanırım diyorum kendi kendime ya da kendimi mi avutuyorum acaba? Neler oluyor? Ben huzurluydum mutluydum, yüzümdeki tebessümler nereye gitti? Neden her şey bir anda sahip oldukları hayat enerjilerini kaybetmeye başladı? Yavaş yavaş capcanlı olan insanın içinde mutluluğa neden olan renkler solmaya başladı? Neler oluyor bana? Yavaş yavaş düşüncelerim de kayboluyor, içimdeki pozitif bakış açısı nerede? Ben hayata o pozitiflik ile güzel bakabiliyordum oysa. Bu bilinmezliğe sahip düşünceler arasında kaybolmaya başlarken insan... Of içeride ne kadar sıcak olmuş ben fark etmeden. Gereksiz bir sıcaklık bu insanı mayıştırıyor halbuki yaşam, mayışıp hayallere dalacak kadar tozpembe değil. Bir ciddiyet bir gerçeklik var hayatta. Neden bunun dışına çıksın ki insan? Hem bunun dışında bir şey düşünüp ne olacak insanın kendisini kandırmasından başka? Çok saçma. Yine her zamanki gibi yalnızım. Bir düşündüm de beni ne kadar yalnız bırakıyor. Hani şu aşk iki kişilik dedikleri var ya; ben neden tek başımayım o zaman şimdi? Eğer bunu birine sorsam, kesin önemli olan bedenlerin yan yana olması değil ruhların bir olması der bu da ayrı bir saçmalık. Hem o kadar kavga ediliyor onca laf söyleniyor sonra nasıl her şey düzelir, nasıl affeder der ki insan? Derken insan içinde bir yerlerde barındırdığı, aşkın o karşı koyulamaz gücü ile olan savaşı yenmiş, içinde bastırdığı duygu gururla tanışır, yüzleşir... İnsanda gurur olur kendini ezdirmez. Sinirle söylenmiş olsa bile bazı cümleler; bu her şeyin affedilmesi anlamına gelmez elbette. Bir kere gururu olan insan kendisine saygısı olan insandır. Ne yani içimde barındırdığım hislerden dolayı yutup unutayım mı onca şeyi? Hayır hayır her şey nasıl bir yere kadarsa, her şeyin nasıl bir sınırı varsa aşkın da sınırı olmalı. Hiçbir şey o kadar basit değil. İnsanın karakterine, kendisine, düşüncelerine DEMİROĞLU 3 kısacası insanın sahip olduğu, benimsediği özelliklerine zıt olan şeyler bir duygunun hükümlülüğü altında ezilmemeli. Gururu uğruna bir şeylerden vazgeçebilmeli insan. Duygusallığı bir kenara bırakıp gerçeklerle yüzleşmeli. Hem benim hata yaptığım kadar o da birtakım hatalar yaptı. Gururumu ayaklar altına almaktansa yalnız kalırım! Önce gururla tanışıp ardından yalnızlığın üniformasını giyer insan... Yukarıda da görüldüğü gibi aşk ve gurur iki duygu olsa da insanın bakış açısını dolayısıyla karakterini ve davranışlarını kısacası tüm hayatını değiştirme yetisine sahip güçte olan hislerdir. Aşk ve gurur insanın hayatının elbet bir döneminde başına gelebilecek dönüm noktalarıdır. Aşkın hüküm sürdüğü hayatta gurur bir dönüm noktasıyken; gururun hüküm sürdüğü hayatta da aşk bir dönüm noktasıdır. Yukarıdaki duygu akışının tam tersini gözlemlemek Jane Austen'a ait Aşk ve Gurur kitabında mümkündür. Aşk ve Gurur, gururun içinde aşkın romanıdır. Nefretin temelini oluşturduğu, gururun ise bu süreci devam ettirdiği ama sonunda aşkın dönüm noktasında her şeyin baş eğdiğinin en güzel anlatımlarından birine sahip olan bu roman, Elizabeth ile Darcy'nin aşkına tanıklın eden bir romandır. Hayat gurur için fazla kısa bir dönencedir. Gurur hayatın neşesini, yüzdeki tebessümü, kalpteki yumuşaklığı alır götürür. Gururun sert rüzgarının tek ilacıdır aşkın tutkulu fırtınası. O yüzden ki gururun süre getirdiği nefret duygusu aşk için bu kadar tatlı gelir. Aşk her zaman zor olanı seçer ve en güzel aşklar nefretle başlar; çünkü gurur gelmiş ve gitmiş artık yerini tamamen aşka teslim etmiştir. Tıpkı her şeyi bir kenara bırakıp eninde sonunda aşkın esiri olan Elizabeth ile Darcy gibi. DEMİROĞLU 4