''Üç Maymun'' filmini izlemeye karar verdiğimde yapılan yorumlardan dolayı bir ön yargım vardı. Yorumlara göre filmin çok ağır ilerlediği ve anlaşılmaz olduğundan yakınılıyordu. Film aslında alışık olduğumuz İstanbul'da yaşam mücadelesi veren fakir bir aileyi konu alıyordu. Ancak böyle sıradan bir konuyu Nuri Bilge Ceylan çok iyi yönetmiş. Kaliteli bir yönetmen olduğunu bizlere göstermiş. Bu filmle uluslararası birçok başarı elde etmesinin sebebi bence neyi anlattığı değil nasıl anlattığıdır. Örneğin, çocuğun annesinin babasını aldattığını gördüğünde bıçakla uzun süre bakışmasını bizdeki gibi muhafazakar olmayan bir toplumun yapısının anlaması zor. Ayrıca filmden gözlemlediğim bir konu da filmin hiyerarşi içermesidir. Eyüp'ten hapishaneye girmesi teklif edilirken onca olan olaydan sonra aynı teklifi kendinden daha alt sınıftan ihtiyacı olan biri yapması da hiyerarşi kavramını akıllara getiriyor. Filmden çıkardığım sonuca gelmek gerekirse büyük balık küçük balığı yutar. Film uzun karanlık bir yolda sessiz sedasız başlıyor. Filmde olaylardan çok etkileriyle ilgilenilmiş. Uzun sessizlikler filmde zaman kavramından kopmamıza neden olmuş. Ayrıca havanın sürekli kapalı olması ve yağmurun bir türlü başlayamaması da can sıkıyor fakat sonunda yağmurun yağması ile bitirmesi güzel bir son olmuş. Film adeta bir resim sergisi gibi sahneleri izlerken zamanın nasıl geçtiğini anlayamıyorsunuz. Sıradan bir konuyu bu kadar etkileyici hale getirmesi hoşuma gitti. İzlerken nasıl bu kadar ustaca çekim teknikleri kullanabildiğine hayret ettim. Sinemanın görsel bir sanat olduğunu bu film sayesinde anladım. Tempo giderek düşüyor ve her şey az diyalogla anlatılmaya çalışılıyor hatta sadece bakışlarla. Önemli olayların hiç biri gösterilmiyor. Onun yerine o derin sessizlik hissettirilmeye çalışılıyor. Bu sessizlik bazen bende gerginlik oluşturdu. Örneğin, Eyüp'ün karısıyla tartıştığı sahnede Eyüp yolda uzun uzun yürürken kadın kendini çatıdan atacak diye uzunca bekledim. İlk yarıda karakterlere sempati duyarken daha sonra küçük zaafları için her seferinde nasıl yanlış adım attıklarını gördüğümde karakterlere olan sempatim gitti hatta soğuyup karakterlerle arama mesafe koydum diyebilirim. Yönetmen burada riskli bir karar vermiş. Çünkü bu mesafe filme olan beğeniyi azaltabilir. Bu yüzden Nuri Bilge Ceylan'ı bir kez daha takdir ettim. Sıradan insanların küçük zaaflarının hayatında nasıl büyük değişikliklere neden olduğunu gördüm ama filmde ilginç bir şekilde sürekli gösterilen ölmüş küçük çocuğa bir yorum yapamadım. Bazı sahnelerde gözüküp kaybolması konudan kopmama neden oldu. Sadece babasına ve abisine gözüküp annesine gözükmemesi belki de karakterlerin vicdanıyla ilgili bir mesaj veriyor olabilir ya da filmde ailenin birbiriyle çok az konuşması da bu sebepten kaynaklanıyor olabilir. Aslında film temeli topluma dayandırılmaya çalışılmış. Hacer karakterinin kafa ütüleyen telefon zil sesi, gözümün önüne halkın içinden biri izlenimi yarattı. Ayrıca, Servet karakterinin ise bir şiir okusanız ağlarım deyip Eyüp hapis çıkınca hoşlandım ama artık bitti demesi büyük tezatlar içeriyor. Hacer'in o sıkıcı hayatından kurtulmak için yaptığı şeyler, çocuğun çıkarları aile içindeki sorunları görmezden gelmesi, Eyüp'ün paraya olan düşkünlüğü hatta onca olan şeyden sonra oğlu için kendisine yapılan teklifi yapması ilginç bir metafor oluşturmuş. Yaşanılan onca şeyden sonra daha fazla acı çekmemek adına ya da daha fazla sorumluluklara maruz kalmamak adına gerçeği bilmek istememek, gerçeği görmemek, duymamak ve konuşmamak yani bir bakıma üç maymunu oynamak o gerçekten kurtulmamızı sağlar mı?