SEVGİLERİN DE ÖTESİNDE

Acaba ne kadar zordur bir şair için yazdığı şiirlerin güzel olanlarını seçmek? Belki de yazmaktan daha zordur. Belki bir fırsatım olsaydı bunu sormak isterim Behçet Necatigil'e. Çünkü "Sevgilerde" ismini verdiği kitapta kendi seçtiği şiirler bulunuyor. Ama ne kadar güzel düşünebiliyor musunuz seçeceğiniz kadar şiir yazabilmek? Bu küçümsenemeyecek hatta kıskanılacak kadar güzel bir yetenek. Bana göre bu kadar olmasa bile en azından birkaç şiir yazabilmek, sözcüklerle kendimi başkalarına anlatabilmek isterdim. Yazdıklarımın herkeste farklı bir çağrışım uyandırması isterdim. Birkaç kez denemiştim. Yazmıştım kendi kafama göre bir şeyler ama gün yüzüne çıkmadığı için herhangi bir tepki almamıştım. Şiir yazmak büyük yetenek bu tamam ama her konuda yazabilmek ayrı bir yetenek olsa gerek ve bunu Behçet Necatigil yapmış. Her insana bir şeyler düşündürebilecek şiirleri var. Genci de yaşlısı da çalışanı da gezeni de o an bir şiirden bir parça bulabilir kendisi için bu kitabı okurken. Özellikle belirli bir an anlatılan şiirler sizi daha da etkileyebilir. Mesela "Gece ve Yas" şiirinde herkes farklı şeyleri düşünüp duygulanır belki ama herkesin aklına gece yatmadan düşündüğü şeyler gelir. Kimisi yatmadan aşk acısı çeker, kimi dostunun yaptıklarına üzülür ama herkes gece yatmadan yaşadıklarını düşünür. Şair de düşünmüş ve yazmış. Yazmış ki biz de düşündüklerimizde yalnız değiliz görelim diye. Şair bu şiirde mutsuzluğu anlatıyor ama sebebini her okuyucu kendi dolduruyor. Kendisi için sebep neyse okurken onu düşünüp okuyor. Behçet Necatigil "Gençken" şiirinde "Bu yol deli dolu yürünür/Yakındır iki büklüm" diyor. Bu kadar güzel anlatılamazdı herhalde gençliğin önemi. İnsanlar çok geç anlıyor zamanın çok hızlı geçtiğini, sonra da pişman oluyor yapmak istediklerinden geri kaldığı için. Ama çevrenizde sizden büyük kimseler varsa biraz daha anlıyorsunuz yaşınızın kıymetini hele ki gencecik kaybettiğiniz bir yakınınız varsa. Ben kaybettim babamı, babam 52 yaşındayken. Bir an düşününce çokmuş gibi geliyor 52, ama değil. Ama onun bu hayatı deli dolu geçirdiğinden eminim ve böyle olmalıyız da. Bir daha gelemeyiz bu dünyaya, yapmalıyız istediklerimizi. Ama nasıl sorusu da gelmiyor değil insanın aklına. O kadar yoğunuz ki kimimiz okul, ödev; kimimiz de ev, iş derken kendini unutuyoruz. Yine de yapabildiğimiz kadar yapmalıyız istediklerimizi eğer bu yaşlarımızı dolu dolu geçirmek ve ileride bir ah çekmemek için. İnsanın bütün fikirlerini, düşüncelerini, yaşam tarzını, hayatını, her şeyini değiştirebilir aşk. Belki de bu yüzdendir her şairin bu duyguyu şiirlerine konu yapması. Çok ama çok azdır aşkla ilgili şiir yazmayan şair. Behçet Necatigil'in aşkla ilgili yazdığı şiirlerin biri olan "Şayet Aşk"ta aşkı tohumu benzetmiş ve gönlüne bu topun düşerse eğer ona hakkını ver, yeşermişken büyüt onu, yoksa pişman olursun ileride demiş. Gerçekten bu kadar önemli mi aşk? Sanırım önemli. Belki yaşayacağım uzun yıllar var - belki de yok- ama aşık oldum daha şimdiden. Belki hayattaki en büyük acımı yaşarken yani babamı kaybettiğimde yanımda olduğu için daha da fazla bağlandım ona ve bu aşka dönüştü bilmiyorum ama en sevdiğimi kaybedince ona sarıldım ben de. Bazı duyguları insan ne ailesi ne arkadaşı kimseyle paylaşamıyor aşık olduğu insandan başka. Belki de o yüzden şiirde ileride pişman olursun diyor şair. Kim bilir kendi belki pişman olmuştur ve de bu şiiri yazmıştır. Öyle ya da böyle ben tohuma büyütmeye kararlıyım, biraz daha fazla mutluluk için. Şiir insanı öyle derin etkiliyor ki düşününce aklım almıyor. Bazen okuduğunuz 20 kelime bile değil ama sizi öyle bir sarsıyor ki, öyle yerlere sürüklüyor ki bunu anlamak imkansız. Bu hem şiirin gücü hem de şairin gücü. Belki biraz da okurun gücüdür. Nasıl mı? Bence bu olabilir çünkü bazen o kadar çok şey var ki bilinçaltımızda olup kendimize açamadığımız, işte onlara bir anahtar oluyor bu şiirler. Bunu rüya gibi düşünebiliriz, bilinçaltımızda var farkında değiliz ama gece uykumuzda gözümüzün önüne seriliyor. İşte o 20 kelime bile olmayan şiirdeki kelimeler, bizim bilinçaltımızda sakladıklarımızı bize anımsatıyor ve duygudan duyguya sürüklüyor bizi. Ben bu kitabı okumadan önce bunların farkında değildim. Okurken bunları hissettiğimde çok şaşırdım. Her ölüm, aile, baba kavramı geçtikçe 14 aydır bir köşeye bilinçaltında bir köşeye koyduğum duygularım tekrar önüme geldi. Bunu istemiyordum ve istemediğim için kendimden saklıyordum zaten. Ama işte şiirin gücü de burada ortaya çıkıyor. Size sizi düşündürtüyor. Siz düşünseniz de, düşünmeseniz de.