Zamanın Durduğu Şehir

İlk bakışta zaman algısının farklılaştığı hissediliyor ve zamanla değişmeyen mekanlar göze çarpıyor. Zamansız bir şehir, belki de zamanın dışında demek daha doğru. Uzak ülkelerden gelmiş tacirler gibi hissediyor kendini insan. Bir korsan 500 yıl önce saklandığı gizli adasındaki mağarasından gelse, evini bulur. Belki kapı numarası bile aynıdır. Anahtarı koyduğu zuladan çıkarıp, kapıyı açıp, hemen evine girip, kapıyı örtmeden önce başını dışarıya uzatıp, sokağın her iki tarafını da hızlıca kolaçan ettikten sonra kapıyı hızla kapatıp, sırtını kapıya yaslayıp bir kaç saniye soluklandıktan sonra, gözüne ilişen masanın üstündeki yarım kalmış romuna devam edebilir. Şehir ölümden sonra tekrar yaşam için korunmuş gibi. Ticaret odaklı bir yaşamın izlerini her yerde görmek mümkün. İnsanlar, mallar kaydedilip, tasnif edilmiş, paraya değer her şey alınıp satılmış, insanlar dahil. Uzak diyarlardan getirilenlerin ruhları sinmiş sokaklara. Karanlık geceleri aydınlatan gaz lambalarında beliren gölgelerin, korsanlar tarafından evinden kaçırılmış insanların ruhları olduğu söylenir. O yüzden insanlar erken yatar bu şehirde. Evler nilüfer çiçeği gibi suyun içinde. Sokaklarında yürürken sanki kapının arkasından bir korsan fırlayacak, kancalı elini boğazıma dayayıp, bir gözünü kısıp diğer gözünün üstündeki kaşını kaldırarak ve pis pis sırıtarak, çürük ve fırça nedir bilmeyen dişlerini göstererek, sökül paraları diyecek. Simsiyah dişlerinin arasından parlayan altın dişi de olmasa soluk benizli bu adamın yüzünde renk yok. Birden gözlerine fer gelirken, vücudum soğumaya başladı. Bir an için gerçek sandım ve köpek balığı nefesini burnumda hissettim. Ürperdim.! Dantellerin bizim topluma özgü olduğunu düşünürken, buralarda da karşıma çıkması şaşırtıcı. Acaba onlar da bizim gibi mi kullanır? Televizyonun, beyaz eşyaların üzerinde de görürsem anneanneme bir özür borcum olur. Bir Anadolu azizi olan San Marco'yu baştacı etmiş bu şehir. San Marco Bazilikası'nda Aya Sofya'dan esinlenildiğini ve bu Bazilikada bulunan dört atın İstanbul Sultanahmet'teki Hipodromdan alınıp getirildiğini duyunca, ortak kültürel mirasımıza şaşırıyorum. Anlıyorum ki, kültür coğrafyamızın sınırlarında bir yer burası. Artık eskisi kadar uzak değil bana Venedik, kendimi yakın hissediyorum. Çağlar çağlara, topraklar topraklara, insanlar insanlara bağlanıyor. San Marco meydanında Avrupa'da ilk kahvenin içildiği kafeye oturuyor, bir kahve söylüyorum. Kahvemi canlı müzik eşliğinde yudumlarken, gözlerimi kapıyorum.''Limandaki gemilere fıçılarla su, şarap, bira yükleniyor, sebze, meyve kasalarla taşınıyor, etler canlı ve kendi ayakları üstünde. Kaptan gururlu, mağrur, eli üniformasının düğmeleri arasında bir heykel gibi durarak güverteden olan biteni izlerken, ikinci kaptan tayfalara talimatlar yağdırıyor. Telaşlı bir çaba ile hazırlıkları tamamlamaya çalışıp, rüzgar dinmeden yelken açmak istiyorlar. Bir ara kaptanla göz göze geliyorum. Beni de çağıracak mı diye içim kıpır kıpır, bir yandan da korkuyorum. Kalbim ağzımda atıyor.!'' Bir el omzuma değiyor, irkiliyorum. Kaptanın adamlarının almaya geldiğini düşünürken, garson ''bayım başka bir isteğiniz var mı?'' diyor. Hesap lütfen. Ama önce bir bardak soğuk su! Hesap pusulasından canlı müzik için de para alındığı anlaşılıyor. Kredi kartını uzatırken takındığım mahcup tavrı yakalıyorum. Altın sikke uzattığımı ve garsonun dişleriyle parayı kontrol ettiğini gözümde canlandırıyorum. Bu şehirde İnsanın doğayla mücadelesi görülmeye değer. Sular yükseliyor, şehre yerleşmek istiyor, insanlar setler, kanallar yapıyor. Su ile hayat bulan şehir, su tarafından tehdit ediliyor. Poseidon ile savaş nefes kesici ve yaşam olduğu sürece devam edecek. Bu denizci millet deniz canlılarını çok kızdırmış olmalı.! Saatime bakıyorum. Uçağa dört saat var. Demir alma vakti geldi. Arkama bakıyorum. Gemi hareket etmiş mi? Yerimden fırlıyorum, hızla koşarken kaptan beni de yaz deftere diye bağırıyorum. Kaptanın avara komutu duyuluyor. Vira edilen çıpanın zincirinin sesi sesimi bastırıyor. Palamar halatı çözülüyor. Gemi özgürlüğüne kavuşurken, bedenim karada ruhum gemide. Kaan Ilgaz Demirtaş 21703861