HAYATI PAYLAŞANDIR DOST

Doğduğumuz andan itibaren çevremizde insanların olduğunu görmek belki de insanoğlunun yalnız olmadığının en büyük kanıtıdır. O kadar ki hayata gözlerimizi açış aşaması bile başkalarının yardımı ile gerçekleşiyor. Hayata gözlerimizi açtığımız andan itibaren yalnızlığımızın başlangıcı olmaması belki de bize gönderilen işaret niteliğindedir. Peki ya yalnız olmamızı engelleyen, yanımızda var olan insanlar kimdir? Bizimle hayatı paylaşan insanlara bakalım şimdi bir de. İlk olarak ailemizle tanışırız. Onlar bizim için her şey olurlar. Ne de olsa hayatta her şeyi ilk onlardan öğreniriz. Daha sonra yavaş yavaş genişlemeye başlar çevremiz. Yeni yeni insanlarla tanışırız. Fark etmesek de bir süre sonra onları yeni tanıştığımız insanlar statüsünden arkadaş statüsüne taşırız. Fark ediyor musun hepsi kademe kademe ilerliyor. Bir bebeğin adım adım yürümeyi öğrenmesi gibi adeta. Daha sonra karşımıza arkadaşlık durumundaki farklılıklar ortaya çıkıyor. Kimileri daha yakın daha içten bizden biri görünürken kimleri ise biraz daha mesafeli geliyor. Ve işte hayatımızın kahramanları bu süreçte ortaya çıkıyor. Dostlar arkadaştan bir adım öte, aileden bir adım geride olan insanlar. Yalnızlık; bir sahnede tek kişilik dev kadro gibi sadece öz olandır ve hayatı yalnız bir başına yaşamak kimi zaman insanı daha huzurlu hissettirir. Peki ya yalnızlığı paylaşmak? Bu mucizevi olayı hayata geçirmek? Birine güvenip dev kadroyu bozma pahasına yapılan hareket ve sadece birisi için. Kulağa biraz mantıksız gelse de dostluğun ne denli başka olduğunu biraz daha anlatıyor bize. Dostluk öyle bir kavram ki anlatılmaz yaşanır tanımına en uygun olanıdır. Düşünün saat gece sularında dolaşıyor. Bir başınıza oturuyorsunuz yatağınızda, yalnızlığı hissediyorsunuz iliklerinize kadar. Kötü bir olay yaşamışsınız ve yanınız da bir tek gözyaşlarınız var. Ağzınızdan kelimeler fışkırmak, adeta isyan edercesine kaçmak istiyor. Bağırmak istiyorsunuz delice. Hatta girişimde bile bulunuyorsunuz; ama nafile. Olmuyor çünkü yine kendi sesinizi duyuyor acınıza acı ekliyorsunuz. Sonra o zifiri karanlığın ortasında bakıyorsunuz telefon rehberine, o rehberden birinin size ışık tutmasını ellerini uzatmasını sizi bu zifiri karanlıktan çekip kurtarmasını istiyorsunuz. Sonra çeviriyorsunuz numarayı. Telefonun ucundan gelecek ses için beklerken, dakikalar size yıllar gibi geliyor. Ve nihayet mutlu son. Daha sesini duymak yetiyor yanında hissetmek için telefonun diğer ucundakini. Çağırıyorsunuz hiç tereddüt etmeden toparlanıp geliyor o da. Ve sonra siz anlatıyorsunuz o dinliyor. Siz ağlıyorsunuz o ağlıyor ve nihayetinde beraber toparlanıyorsunuz ve yüzünüzde hafif buruk da olsa tebessümler beliriyor. Sorun şu ki bu sadece hayattan alınan minik bir kesit. Bu ve buna benzer o kadar çok örnek türetilebilir ki. Fakat bir gerçek var ki yaşınız kaç olursa olsun hep aynı desteğe ihtiyaç duyacaksınız. Bu konuda küçüktük o zamanlar kendi başımıza bir iş yapamıyorduk diyemeyeceksiniz; çünkü hep birine ihtiyaç duyacaksınız. Ve bu esnada dost sizin vazgeçilmeniziniz olacak. Yalanın dolanın olmadığı güven çerçevesi sınırlarında huzurlu ve güzel bir arkadaşlığın adıdır dostluk. Böyle bir resimde dostluğu görebiliyoruz. Bu yaşlı iki insan belki çocukluklarını biliyorlar birbirlerinin. Belki sonradan dost oldular, paylaştılar dertlerini. Ama öyle alışmışlar ki birbirlerine, öyle keyifli oturuyorlar ki. Bir şeyler konuşmanın paylaşmanın hazını yaşıyorlar. Birbirlerine duydukları güvenle ne kadar rahat hissediyorlar kendilerini. İşte gerçek dostların yanında insan böyle rahat hisseder kendini. Ne zaman başı sıkışsa dostunu yanında bulacağına emindir. Hem de hiç karşılık beklemeden. Arkadaşlık, belli bir zamanla sınırlı olan, herkesle kurulabilen yüzeysel bir ilişkidir. Herkesle arkadaş olabilirsiniz ama dost olamazsınız. Dostluk emek ister, zaman ister, kolayına elde edilemez. Kazanılınca da sonsuza dek, devam eder, kolayına bozulmaz. Gerçek sağlam dostları, dostlukları bulmanız dileğiyle...