DAMIZLIK KADINLAR

Özgürlük nedir sizce? Kimseye sormadan istediğini yapmak mı, istediğini giyip, istediğin şeye inanmak, istediğin insanı sevmek mi? Peki bütün bu hakların elinizden alındığı bir dünyada özgürlükten bahsedilebilir mi? Her insan, her canlı özgürlüğü hak etmiyor mu sizce? Sizce kadın da erkek de eşit mi birbirine? Tüm insanların aynı özgürlük hakkına sahip olabileceği bir dünya mümkün olabilir mi acaba? Hiç düşündünüz mü veya hissettiniz mi bütün bu özgürlüğümüzün yavaş yavaş elimizden alındığını özellikle de kadınların. Ben kendi ülkemde görüyorum ki din ve toplumsal değerler kullanılarak kadınların hakları ve özgürlükleri yavaş yavaş onların elinden alınıyor. Biraz okuduğumda ise bu durumun sadece Türkiye de olmadığını görüyorum. Dünyanın dört bir yanında buna gelişmiş ülkeler de dahil olmak üzere; kadınlar aşağılanıyor, dışlanıyor, küçük görülüyor ve bu yollarla bir nevi onların özgürlükleri ellerinden alınıyor. Damızlık kadın; bir kadın için ne kadar da aşağılayıcı bir sıfat değil mi! İnsanın duyduğunda tüylerini diken diken eden bir yaklaşım. Oysa çok uzak bir gelecek gibi görünmüyor kadınlarımız için. Geçenlerde karşılaştığım ve adı beni çok etkileyen bir romandan sonra düşünmeye başladım tüm bunları; Margaret Atwood'un Damızlık Kızın Öyküsü adlı romandan sonra. Oysa bu romanı okuyana kadar birçok şeyin farkında bile değildim, giderek çağdaş bir toplum olduğumuzu, kadın erkek eşitliğinin nispeten sağlandığı bir dünyaya doğru ilerlediğimizi düşünüyordum. Romanda anlatılan bu distopyaya hiç de uzak olmadığımızı fark ettim bir bir geçerken romanın sayfalarını ve yaşadığım o inanılmaz mide bulandırıcı duygularla birlikte. Düşünün ki bir sabah uyanıyorsunuz ve yeni bir yasa çıkmış, bu yasa kadınların tüm haklarını ellerinden alan, onların çalışmasına bile yasak getiren bir yasa. Artık kadınlar mal ve mülk sahibi olamayacak, hatta bir isimleri bile olamayacak, sadece ve sadece çocuk doğurmak için kullanılan birer eşya olarak yaşamlarına devam edecekler, adeta bir hayvan gibi. Peki, kim yapabilir böyle bir caniliği, kim göz yumabilir bu duruma... Erkekler mi? Evet bence de bu duruma yol açan büyük çoğunluk erkekler, hatta bu romanı okurken bir erkek olmaktan utandım birçok kez. "Zaten hiçbir şey bir anda değişmez. İçinde olduğun kazan yavaş yavaş ısınırken farkında olmadan haşlanarak ölürsün." diyor romandaki başkarakter Offred (Fred'inki), sanki günümüzde yavaş yavaş bize empoze edilenlerin, kadınları buna benzer durumlar altına ittiğini vurgularcasına. Lakin kadınlarımızın da artık uyanması gerektiğini ve içinde bulundukları suyu kaynatmak için altına odun atan erkekleri durdurmak adına başkaldırmaları gerektiğini düşünüyorum. Günümüzde kadınların özgürlükleri ve hakları yavaş yavaş algı oyunlarıyla öyle güzel ellerinden alınıyor ama kimse bunun farkına varmıyor nerdeyse. Ve bütün bunlar olurken kadınlarımızın öz belikleri adeta lime lime parçalanıyor ve bazılarının güç oyununa alet ediliyor. Bütün bunlar düşünüldüğünde geleceğimizde bunlardan çok da farklı şeylerle karşılaşmayacağımızı düşündürüyor bu roman bana. "Bunun size garip geldiğinin farkındayım. Ama 'sıradan' sizin için geçmişte kaldı. Bunlar şuan size sıradan gelmiyor olabilir. Ama bir süre sonra gelmeye başlayacak. Bu sizin için sıradan olacak." Aynı romanın, diziye uyarlanmış halinden aldığım bu alıntı, her şeye çok çabuk alıştığımız ve kabullendiğimiz gerçekliğini çok net anlatıyor. Bizim için çok hayvani gelen; kadınların birer hayvan gibi, damızlık olarak kullanılma fikrinin bile zamanla bizim için sıradan olacağı... Zaten günümüzde böyle değil mi, kadınlar birçok haktan mahrum fakat birileri tarafından verilen yeni haklarla özgürlüğüne kavuştuğu düşündürülmüyor mu, zaten erkekler bu haklara çoktan sahipken. Yani günümüz kadınları çoktan bu haksız adaleti sıradan olarak görüp kabullenmiş durumda. Bu romanın birçok insana bunları düşündürmesini ve bu düzene, bu adaletsizliğe bir son vermek için içlerinde bir şeyler uyandırmasını umuyorum.