Çamurlu Eller

Büyük başarı hikayeleri hep çok uzaklardaydı. Kabuklarını kırıp yepyeni bir dünyaya gözlerini açan insanlar benden ve benim çevremden çok farklıydı. Kendine güveni az olan bir insan değildim ama kendinin farkında bir insandım. Ne çevrem ne donanımım yeterliydi kabuklarımı kırmak için. Derken bir gün bir kitapevinde o kitaba denk geldim: Harfler ve Notalar. Daha önce ismini duymadığım bir yazara aitti kitap. Hasan Ali Toptaş yazıyordu kapakta. Hiç bilmediğim yazarları okumak adetim değildi. Üstelik kitabın içeriği de farklı başlıklarla küçük küçük bölümlere ayrılmış yazılardan oluşuyordu. Sürükleyici romanların aşığı bir okur olarak bu tarzdaki bir kitap hiç benlik değildi. Ama olur ya, insan hayatını değiştirecek bir insanı, bir olayı ya da bir kelimeyi kendi aramaz ve kendi belirlemez. Soğuk anlatımlardan hiç haz etmeyen, ruhunu sayfalarda ısıtabilen biri olarak Toptaş'ın üslubundaki içtenlik beni büyüledi. Hemen yazarı araştırdım. Taşrada büyüyen bir çocuğun kitabı İstanbul'da bizim evimize kadar gelmişti. Yoksa bu bana yakın, benim gibi olan birinin başarı hikayesi miydi? Taşra uzaktı, Toptaş'ın kelimeleri yakın. Yazarın tüm kitaplarını araştırdım ve sonrasında onunla yapılan röportajların bir derlemesi olan Başlarken Yalnızsın Bitirdiğinde Daha Yalnız isimli inceleme kitabını buldum. Her cümlede Toptaş'la yüz yüze konuşuyormuş gibi hissettim. O bendi, bizdendi. Abartılmış, içi havayla doldurulmuş, şişmiş cümleleri yoktu. Başarı buydu ve bana uzak değildi. İçimizden, yoksulluğun ve yokluğun sınırladığı bir hayatın içinden çıkmıştı. Bize en az biz kadar benziyordu. Bana güç verdi ve beni de yapabileceğime ikna etti bu eser. Onun bu mütevazılığı ve farklılığı da beni ona daha çok yakınlaştırdı. Diğer yazarlardan ayırdı onu, samimiyeti. Yazar benim bir aynammış gibi hissetmeye başladım. Sevgili aynam başarmıştı, ben de başarabilirdim Yapılması gereken şey çalışmaktı, yılmadan, korkmadan. Düşmek mesele değildi. Düşecektim, hem de defalarca. Dizlerimde birçok yara açılacak, belki de asla yolun sonunu göremeyeceğimi düşünecektim. Düşünecektim ama yine de bırakmayacaktım. Dizlerimdeki yaralar kabuk bağlayacak ve geldiğim bunca yolun gideceğim yoldan çok daha uzun olduğunu görecektim. Çalıştığım sürece, istediğim sürece o büyük başarı hikayelerinden birini ben de yazabilirdim. Üstelik o koca koca gerinen insanlar gibi "başarılı" olmama gerek yoktu. Ben mütevazı, kendiyle ve yaptıkları böbürlenmeyen başarılılardan olabilirdim. O bizden uzak gördüğüm hikayelerin sahiplerinin dünyasına ait değildim; Toptaş, ben ve bizim gibilerin dünyası farklıydı ve ben oraya tam anlamıyla ait olduğumu hissediyordum. Paranın, prestijin ya da ailenin altın tepside sunduğu hiçbir süper güce ihtiyacım yoktu benim. Aklım ve ruhumla bu güçlere sahip olmadan da birçok şeyi başarabileceğime emindim. Her şey bende bitiyordu, her şey. Aslında herkes kendi gücünün farkına varıyor ve başarının uzak olmadığına inanıyordu, zaman zaman. Umut etmeye başlıyor ve başarıya inanıyordu, başarı için çalışıyordu. Ama kendine olan bu inancı sürdürebilecek kadar güçlü müydü herkes? Herkes işin kendinde bittiğini biliyordu ama kolay değil ki buna tutunmak. Çünkü başlarken de bitirirken de yalnız olmak kaçınılmaz bir süreçti, eğer şanslı doğanlardan değilsen. Çünkü adın ya da reklamın yoksa, insanlar sana inanmak için çaba sarf etmiyordu. Fakat ben bunu da başaracaktım, herkese ve her şeye rağmen inanmaya devam edecektim. Yalnızlığı göze alabilecek kadar cesurum. Tek kişinin kendi başarısına olan inancı da birçoklarının umutsuzluğu karşısında galip gelebiliyor, gördüm. Demek ki benim umutlarım da başkalarına karşı galip gelebilir. Başarılı olmak; kendine inanmayı gerektiriyordu. Yılmamak ve bunu sürdürmek ise güç ve dayanıklılık istiyordu. Ben yeterince güçlüyüm, başarı için çalışacağım ve kendime inanmaktan vazgeçmeyeceğim. İşte bu süreçte daha da güçlendim. Önceden de tuttuğunu koparan bir insandım ama yükseklerde gözüm bu kadar yoktu. Adı üstünde "yüksek"ti onlar. Oysa şimdi koşarak çıkmaya hazırım o merdivenleri. Koştuğum sürece o hep imrendiğim büyük başarı hikayelerine yaklaştığımı hissediyorum. Bir yazarın hayatımı ve bakış açımı büyük ölçüde değiştireceğini söyleseler inanmazdım. Oysa şimdi Toptaş gibi bana ilham verecek, görüşlerimde köklü değişikler yapabilecek yazarlar arayışındayım. Hepsinden önemlisi ve değerlisiyse bu yazarların "bizden" olması. Bana benim gibi yaklaşamayan, koltuklarının altı dopdolu gezen bir yazarın isterse emsali görülmemiş başarıları olsun, beni etkileyemeyeceğini biliyorum. Beni etkileyen; bir köyde büyümüş, gülüşü sıcak, kalbi tertemiz bir çocuk olabilir ancak.