Başkalarından Geçip Kendimize Gelmek

İnsanın hayatında öyle anlar olur ki normal zamanınızda sıradan işleri yaparken fark etmeyeceğiniz şeyleri o anlarda fark edersiniz. Bir an için durur, gördüğünüz şeyleri, sizinle hiç ilgisi olmayan şeyleri bile, düşünürsünüz. Karşınızdan biri gelir, siz yolunuzda yürürken normalde dikkatinizi çekmeyecek biri, o anda sizi düşündürür. Ya da yemeğinizi yerken karşıda oturup öylesine konuşan iki insanın hayatlarını bir anlığına merak etmişsinizdir. Aslına bakarsınız, ben bu düşünme işini çok sık yapıyorum. Durup dururken, o an başka işlerle meşgul olsam bile, insanlarda benim ilgimi çekecek bir şeyler bulabiliyorum. Kütüphanede ileriki masada bilgisayarla uğraşan biri için "Acaba nasıl böyle hızlıca yazıyor? Belki de on parmak programını kullanmasını biliyordur." demişimdir içimden. Ya da sahilde yürürken kulaklığıyla müzik dinleyen ve koşan bir kız için "Ne zamandan beri böyle spor yapıyor? O da herhalde benim gibi denizi çok seviyor." diye düşünmüşümdür. Hayatta böyle anlarda kafamızda soru işaretleri oluşturan insanlar için merakımızı belki giderir diye kendi kendimize açıklamalar ya da betimlemeler yapıyoruz. Onlar üzerinde düşünüyoruz; bizden farklılıklarını, bize benzedikleri yanlarını, hayatlarını, hikayelerini... Bilgisayarla uğraşan o kişi için üzerinde biraz kafa yorsak kim bilir nasıl bir hikaye oluşturacağız ya da sahilde koşan o kız için. Siz böyle uzun uzun belki hiç düşünmediniz, belki de bu Selçuk Baran'ın Öğle Saatleri kitabında da dediği gibi "aylaklık". İnsanların arasında olup, insanlardan farklılaşmak, belki de bir an için onca kalabalığın arasında kaybolmak... Her ne kadar bunu bir uğraş haline getiren insanlar olsa da ben bunu yaparken vakit kaybetmiyorum, sadece bir anlık bütün düşüncelerim. Böyle anlarda kendimi rahatlatmak, belki de kendi meselelerimden uzaklaşmak için düşünüyorum başkalarını, başkalarının hayatlarını. Sanıyorum ki başkalarını gözlemlemek kalabalığın arasında beni yalnızlaştıracak, beni kendimle baş başa bırakabilecek. Böyle anları güzel, küçücük ve sonunu bize bırakan hikayeleriyle anlatan bir yazar bulunca da severek okudum bütün kitabı. Bizim bir anlığına düşündüklerimiz bu kitapta toplanmış gibiydi. Sanki kahramanlar da bizim gibi kısa aylaklıklar peşindeydi ve her ne kadar bunları bıkkınlıkla anlatsalar da en sonunda yine kendilerini o dünyada buluveriyorlardı. "Bir kent kırgınıydım o zamanlar. Bu ne demeye gelir, dünyada anlatamam. Aradan onca zaman geçmiş, nereden bileyim. Ben kent kırgını diyeyim, siz ne anlarsanız anlayın artık."(Baran, 15) Kente küsmek ne demek ki? İnsan nasıl küsebilir ki sürekli içinde olması gereken bir yere? Her gün yanında göreceği, duyacağı, telefonlarıyla oynayan, otobüste kafasını cama dayayıp dışarıyı izleyen, cafelerde, parklarda konuşan onca insanı nasıl görmezden gelebilir? Küsemez ki, darılır sadece onlara. Üzülür, bırakıp gidemez. Orası kendi dünyasıdır çünkü, oraya aittir. Düşünür sadece, kendinden başkalarını düşünmek onu kendinden uzaklaştırsın diye. Düşünür, kendinden başkalarında kendine benzeyen yanları görebilsin diye. Bu yüzden belki de o anlarda hayattan kopuverme isteği, yalnızlaşma, aylaklık yapma, bir an için kendini değil başkalarını düşünme, inceleme, onların hayatlarını hikayeleştirme. En umutsuz olduğumuz anlarda bile, yorulduğumuz, işlerimizden, yoğunluktan, bu koşuşturmadan bıktığımız anlarda bile yapıyoruz bunu. Başkalarının hayatlarına kısacık dahil oluveriyoruz. Onlarda da aynı hüznü, yılgınlığı görebiliyoruz. Kendimizi hayatlarına ortak ettiğimiz insanlarla o an için arkadaş oluveriyoruz bu umutsuzluk dünyasında. Alıcısı olmayan bir iletişime geçiyoruz onlarla. Onlar bunun farkında olmadan sadece düşünerek gönderiyoruz hikayelerimizi. Belki yaşanan bir hayat bize örnek olur, belki de bir işimize yarar diye. İşte bu kısacık anlarda bütün hikayelerimizi o zamana bırakıyoruz ve yolumuza nerede kaldıysak oradan devam ediyoruz. Hayatın kendisi de böyle değil mi? Durup dinlenmek, başkalarında kendimizi bulmak, böylece yine tek başımıza kalmak ve bütün olanlara rağmen hayatımıza devam etmek... "Pembelik genişledi, genişledi, dağıldı... Dünya kocaman pembe bir top oldu. Ve Nuri'nin avuçlarından sıyrılıp boşluğa doğru fırladı. O sırada Sevim ütünün fişine uzandı, prizden çekti. Evin önündeki sokaktan kocaman bir kamyon geçiyordu." (Baran, 29) Peki ne oluyor sonra Nuri'ye ya da koşan kıza? Bilmiyoruz. Tek bildiğimiz yine kendimiz, yine devam eden koşuşturmacalar, gürültüler... Yine başlar aynı telaş, aynı bıkkınlık. Yine insan devam eder hayatına. Yine kaçar kendinden belki de bu sefer başkalarının hayatlarını değil, kendisini düşünmek yüzünden. Yine hayat olduğu gibi devam eder, başka bir aylaklığa kadar ve "pembe dünyamız" döner, döner...