Beklenti ve Arayışlarımız

Kendi annem ve babam tarafından büyütülmüş olmasam, nasıl birisi olurdum? On sekiz yaşındayım ve bunu daha önce oturup düşündüğümü söyleyemem. Her zaman normal gelmiştir bana, beni doğuran insan tarafından büyütülmek, sevilmek. Herkesin elde ettiği bir yaşam standardı gibi. Bunu 'Daha önce insanların evlatlık edinebileceği hiç aklıma gelmezdi.' gibi bir anlama gelecek şekilde söylemiyorum. Sadece daha önce 'hakkında mutlu olmam gereken bir durum' olarak düşünmemiştim bunu. Yasaklarla, sınırlamalarla büyümedim. Aldığım en büyük ceza odama gönderilmek gibi basit şeyler olmuştur. Sevgi ile, ilgi ile büyütüldüğümü söyleyebilirim. Büyürken en büyük hobilerimden birisi kitap okumaktı. Kitap okumanın en güzel yanı bence insanı düşündürmesidir. İnsanın farkındalığını artırmasıdır. Başka hayatların, başka yaşam standartlarının farkına varmasını sağlamasıdır. Farklı bakış açılarının özümsenmesine yardımcı olmasıdır. Her ne düşünürsek düşünelim, sonuçta herkesin hayat hikayesi, tecrübeleri onlarda çeşitli bakış açıları oluşturur. Herkes gibi benim de hayata karşı bir bakış açım oluşmuş büyürken. En çok üzerine kafa yorduğum konular bende hep soru işaretleri oluşturmuş. Şunu söyleyebilirim: Hayatla ilgili kafamdaki en büyük soru işaretlerinden birisi 'hayata başlanılan nokta'yı kimsenin seçememesi olmuştur hep. Nasıl bir aile içinde dünyaya geldiğiniz, nasıl bir çocukluk geçireceğiniz seçebileceğiniz şeyler değildir hiçbir zaman. Çocukken gördüklerinizi, yaşadıklarınızı başkalarıyla karşılaştırma bilinciniz henüz oluşmamıştır. Belki de ilk defa sizden başka, sizin gibi insanlarla karşılaşma zamanınız ilkokula başladığınızdadır. Birkaç yıllık ömrünüzde ilk kez insanların birbirinden oldukça farklı olduğunu görürsünüz. İnsanların beslenme saatinde yedikleri şeylerden, kalemliklerindeki kalem çeşitliliğine kadar pek çok şey gözünüze çarpar. O zaman fark edersiniz ki herkesin 'içine doğduğu dünya' birbirinden çok farklıdır. Jeanette'in içine doğduğu dünya, çoğu insandan çok daha farklı. Karşılaştığı engeller, zorluklar ve bunların içinden çıkma uğraşı bende çok değişik duygu ve düşünceler uyandırdı. Çocukken bile kendisini bulma arayışları, eve gizli gizli kitaplar getirip saklaması, bayan Winterson kitapları bulup yaktığında 'Ben de kendiminkileri yazarım' demesi, oldukça etkileyici şeyler. On altı yaşında evini terk etmesi, hayatını arabasının içinde geçirdiği zaman dilimleri bazılarımızın hayat süresince karşılaşmayacağı şeylerden. Böyle zorluklar bana oldukça yabancı şeyler. Anlatılanlar ne kadar uzak ve yabancı olursa, insanı o derece derin düşünceler sarıyor. Jeanette bu yaşamı seçmiş miydi? Böyle bir çocukluk yaşamak ister miydi? Hayatını sevgiyi aramaya adayacak derecede sevgisizlikle büyümeyi seçer miydi? Seçmediğiniz koşullarda hayata başlamak her çocuğun ihtiyaçları olduğunu düşünürsek oldukça korkutucu bir hal alabiliyor. Mesela bence her çocuk sevgiye muhtaçtır. Sevmeyi öğrenmek her çocukluğun bir parçası olmalıdır. Sevmek gibi, sevilmek de öğrenilecek bir duygudur. Ben sevmeyi beni büyüten insanları severek, sevilmeyi de onların nasıl beni koşulsuz sevdiğine şahit olarak öğrendim. Jeanette ise, çocukluğunda bulamadığı sevme ve sevilme duygularını hayatı boyunca arıyor. Farklı insanları seviyor, farklı insanlara güveniyor. Hayatı adeta bir 'sevgiyi bulma macerası'. Çocukluğunda yaşadığı bunca olaydan sonra kendisini bulmuş olması bende Jeanette'e karşı bir hayranlık uyandırıyor. Oldukça muhafazakar bir ailenin parçası olarak büyümesine rağmen, dış dünyayla bağlantısını kitaplarla sağlaması, insanlarla ailesinin onayı olmamasına rağmen ilişkiler kurması kişiliğinin gücünü yansıtıyor. Ailesinin evde incil dışında kitap bulundurmamaya kadar giden kitap karşıtı görüşlerine rağmen bir edebiyatçı olarak yetişmesi, Jeanette Winterson'ın hayat hikayesini anlatmak için yeterli sanırım. Hayatım boyunca çok az şeyi doğaçlama yapmak zorunda kaldım. Bu konuda başarılı olduğumu söyleyemem. Benim için planlanmış şeylerde genelde başarılı oldum. Hayatımda kendi kararlarımı almaya yeni yeni başlıyorum. Hayatımın bu döneminde başka bir insanın hikayesini okumak cidden ufkumu açtı. Kitapları neden bu kadar sevdiğimi yeniden hatırlattı bana. Kendimden çok farklı bir insanla bağlantı kurmamı sağladı. Herkesin hayattan beklentisi, hayattaki arayışları birbirinden farklıdır. Bu kitap bende kendi arayışlarım için bir rehber olarak kalacak. 'Sevgiyi bulma macerası'nın kendime ait versiyonunda her zaman Jeanette aklımın bir köşesinde olacak. Belki ileride bir gün bu macerayı tamamladığımda çok çok farklı bir yerde olacağım. Yolumun sonunda şu an kendim olduğum gibi hayatta bir anlam arayan insanlara rehber olacak birkaç satır yazabilecek bir hikayem olması 'hayattan beklediklerim' listesinde bu kitap sayesinde kendine bir yer edinmiş oldu.