PELERİNİ OLMAYAN KAHRAMANLAR

"Aslında hikaye şöyle; Herkes sevdiğinin kahramanı olmak ister. Her şey sevgiyle ilgili. İnsan sevdiğini arar her zaman. Yollarda, sokaklarda, evlerde... Her yerde." (Kalben) Şimdi sizden sevdiğiniz bir insanı ve onun için neler yaptığınızı veya neler yapabileceğinizi düşünmenizi isteyeceğim. Çok büyük ihtimalle herkesten farklı ve bambaşka cevaplar gelecek çünkü insan neticesinde, birbirinden farklı. Peki, merak ediyorum, hiç nedenini sorguladınız mı yaptığınız onca şeyin? Açıkçası bu benim daha önce hiç üzerinde durmadığım bir konuydu. Fakat sonra kafa yormamı sağlayacak bir olay yaşadım. 13 Ekim 2016 tarihinde Kalben konserine gittim, daha önce hiç canlı dinlememiştim üstelik yalnızca birkaç şarkısını biliyordum. Konserde söylenilen sadece isimli şarkısının giriş cümlesi beni beynimden vurulmuşa döndürdü. Sahiden, herkes sevdiğinin kahramanı mı olmak istiyordu? Tüm bu çabalarımız, yaptıklarımız bunun için miydi? İnsan, nasıl sevdiğinin kahramanı olabilirdi? Sevdiğim insanlar için yapabileceklerimin ucu bucağı yok, gücüm yettikçe her şeyi yapmaya çalışırım. Üstelik kendime hiç 'Ezel bunu neden yapıyorsun?' diye sormadım çünkü onları seviyordum, onlar için bir şeyler yapmak benim boynumun borcuydu. O yüzden konser gecesine kadar bana bu soru sorulsa büyük ihtimalle sessizliğe sığınırdım. Fakat artık öyle değil. Anladım ki ben sevdiğinin kahramanı olmak isteyenlerdenim. Çünkü fark ettim ki bir insanın 'kahramanı' olabilmek bir insanın başka bir insanın gözünde alabileceği en yüksek mertebe, geçmişine doğru baktığında sizi anabileceği en güzel sıfat. Sizin kahramanınız var mı? Benim birden fazla var, hem hayatıma girdikleri hem de hayatımda oldukları her güne şükrettiğim kahramanlarım var. Her şey sevgiyle ilgili, her şey sevilmek ve sevebilmek ile ilgili. Sevgi iyileştirir dokunduğu her şeyi, seversen güzelleşir her şey senin gözünde. Çirkin baktığınsa hep çirkin kalır. Benim kahramanlarım uçamıyordu ama mutluluktan uçurabiliyordu, zihin okuyamıyorlardı ama aklımdan geçeni en güzel onlar anlayabiliyordu, bir insanın olabileceğinden daha dayanıklı ve sağlam da değillerdi ama sanki bir koruyucu melek varmış gibi başucumda bana kendimi güvende hissettirebiliyorlardı. Yani, diğer insanlardan bir farkları veya insanüstü güçleri yoktu ama sevgileri vardı. Onları kahraman yapan özellikleri de zaten uçsuz bucaksız ve çıkarsız olan, buz kesmiş bir kalbi bile ısıtabilecek güçte olan sevgileriydi. Bana göre her insan ziyadesiyle sevgiye aç ve muhtaç fakat bunu anlayabilmesi için darbe alması gerekiyor hayattan, bir müddet zor zamanlar geçirmesi gerekiyor belki de. Çünkü o zaman, düştüğü yerden kalmak için bir çift el gözlediğini anladığı zaman, insanın kafasına dank ediyor sevginin ne kadar kutsal bir şey olduğu ve aslında seni düştüğün yerden kaldıran gücün bir çift el değil, sıcacık bir kalp olduğu. İşte ben kahramanlarımla böyle bir zamanımda tanıştım. Herkesin yavaş yavaş körleştiği, yanındakine dahi dikkat etmez olduğu bu dünyada onlar sevdiğinin kahramanı olmak isteyenlerdendi. Kahramanlardı çünkü herkesin karşısındakinden sevgisini esirgediği bu dönemde, sevgilerini korkmadan ve karşılık beklemeden bana göstermişlerdi. Eğer onları tanımlayacak bir sıfat daha sorulsaydı bana, bu sıfat cesur olurdu. Çünkü cesaret bir binanın tepesine çıkıp oradan atlayabilmek değil, sonunda eline ne geçecek bilmediğin ve aslında eline geçenlerle de zerre ilgilenmediğin davranışları karşındaki kişi için göstermekti. Sonuç olarak aslında kısacık olan ama bana üstünde uzun vakitler harcamamı sağlatan bu şarkıdan anladığım şey; insan insanın yalnızca sevgisine aç olduğuydu. Birbirimizden başka hiçbir şey istemiyoruz ve zaten birbirimizden başka kimsemiz de yok. Yani karşınızdaki insana yapabileceğiniz en büyük iyilik; ona sevildiğini hissettirmek. Bir bakıma onu sevginizle güzelleştirmek... Sevdiklerinizin kahramanı olabilmeniz dileğiyle.