Kaçamadığım Şehir

Kendimi her şeye hazır hisseder, akabinde her acının zamanla geçeceğine inanırdım. Hataları çekici kılan biri vardı hep, bir de umudum. O gece hiçbir şeyim kalmadı. Ekim ayının sekizinci günüydü. Umutlarımla birlikte dibe vurdum. Ben o gece saat dokuz sularında ölüyordum. Sezen Aksu'nun da dediği gibi; sessizce, kimsesizce... Hepimiz yaşamışızdır böyle veda sahnelerini. Kimi sevgili sessizce gider kimisi gürültüler içinde, çırpınarak. Benim hikayemde çırpınan ben iken giden hep o oldu... Düşünüyorum acaba onu severken hiç kendini bu kadar kaybeden biri olmuş mudur? Hiçbir umudu olmayan adam benim umudum, gece yatmadan son, sabaha gözümü açtığım anda ise ilk düşüncem olmuştu. Her şeyim olmuştu. El ele geçtiğimiz o arnavut kaldırımlı sokak ve arada bir yanıp sönerken cızırdayan o sokak lambası... Beni ilk kez öptüğü o sokağın köşesi. Bu şehirde ona dair anlatabileceğim o kadar çok şey var ki içime sığdıramıyorum. Kaçmayı istiyorum her yere sinmiş kokusundan, ayak izlerinden. Kaçamıyorum... Bir insan gökyüzüne baktığında en fazla ne düşünebilir? Ben onunla aynı gökyüzünü paylaştığımı düşünüyorum. O bakarken gökyüzüne gördüğü sonsuz mavilik ruhuna huzur verirken, güzel bir esinti sever tenini. Esintiyi kıskanırım. Huzurdan bahsedecek olursak, huzur bana uzak bir kelime uzun zamandır. Ben o sonsuz mavilikte yanılgılarımı, kayıplarımı hatırlar; güneşin sıcaklığının içimi ısıtmasına asla izin vermem. Bir kere yandı ya içim, korkarım tekrar ısınmaktan. Ancak herkes gibi gülümserim ben de güneşi gördüğümde. Acı bir gülümseme, yarım kaldığı için belki de. Sahiden hiç yarım kaldınız mı siz? Size bir sokağın köşesini bile sevdirip sonrasında sizi yine o köşede terk eden biri oldu mu? El ele yürürken, güzel bir şarkıyı mırıldanmaya başlamıştık. Sabırsızlıkla nakaratı bekliyordum. Sonra bir anda şarkı bitti, adam gitti ama ben avaz avaz o şarkıyı söylemeye devam ettim ta ki sesim kısılana, bu şehirde sesimi duyuramaz hale gelene kadar. Her şehir binlerce hikaye taşır içinde, binlerce iz. Kolay mıdır bir şehir olmak? İnsan ruhu taşır, şehirler ise ruhunu kaybeden insanların ağırlığını. Düşününce, kızamıyorum da bana bela olan bu şehre. Sürekli sizden kopan bir şeyler olduğunu bir hayal etsenize. Arkasını dönüp giden insanlar ve geride bıraktıkları yığınla hayal kırıklığı... Yalnızlaştıkça sönen, grileşen bir şehir oldu Ankara. Ankara'yı Ankara yapan da o hayal kırıklıkları, o umutsuzluk değil mi zaten? Şehrin her köşesi melankoli, her köşesi şiir. Bu yüzden sitem etmiyorum Ankara'ya. Bir yanım koşa koşa kaçmak isterken, bir yanım vazgeçemiyor buralardan. İstesem dahi gidemiyorum zaten. Beni bağlayan tecrübelerim, acılarım, bir miktar da mutluluklarım var her bir kaldırım taşında. Sadece artık sesimi çıkartamıyorum, yorgunum. Ne kalabiliyorum ne de gidebiliyorum. Sıkıştım buralarda bir yerlerde. Belki bir kitabın arasına sıkıştım, belki beni terk ettiği parktaki bankın kıyısında oturdum kaldım ya da belki de o sokak lambasının cızırdayan, çirkin sesi oldum artık. Ancak hissediyorum, sönmeye ramak kaldı. Şimdi bir şehir gerek bana hiç keşfedilmemiş, canı acıtılmamış, içinde bana onu hatırlatacak gökyüzünün bulunmadığı ve de umudun hüküm sürdüğü bir şehir. O zaman mümkünse sönsün artık o sokak lambası, kapansın ona giden bütün yollar. Kapansın ki ben yeni arnavut kaldırımlarında yürüyebileyim, kapansın ki gökyüzüne baktığımda o mavilik içimi huzurla doldurabilsin.