KARA KALEM

1987 sonbaharında, Beşiktaş'ta eski bir okulun bahçesinden dökülen yaprak gibi, toprak kokuyorum şimdilerde ben. Yahut 1941'te Nazi Almanyası'nda namlunun önünde korkudan titreyen bir çocuk gibi çaresizim. 2013 Taksim Gezi Parkı'nda, solmuş güller satan küçük bir kız gibi bakıyorum bazen. Kim olduğum meçhul, yalnızca yaşlı çınarın gölgesinden tutunuyor ellerim. Aslında ben, ince çizgilerle bezenmiş bir resmin en ücra köşesindeki siyah ayrıntıyım. Öyle yalnız, öyle dışarıdan, öyle dışlanmışım bu dünyadan. Kimse beni görmüyor, varlığımın bile farkında değil insanlar. Ancak ben varım ve aslında bu resmin en can alıcı noktasındayım. Dışlanırken bu dünyanın en içinde oluyor bazen insan. En içinden olduğun zamanlarda ise senden habersiz dönüyordur tüm düzen. Resimler de böyle oluşur aslında. Bir aşık alır eline kalemini, bazen dışına oturur çizeceklerinin fütursuzca şekillenir çizgiler ve bir dünya çizer kağıdına. Bazen kalemi kalbi alır, ruhu alır, sonra rengarenk fırçalar dahil olur kağıda. Kağıt olur, tuval olur, çerçeve olur. Canlanır, yeşillenir sonbaharın dökülen yaprakları. Sayfayı çevirip karşımıza çıktığında, bu gizemli dünyanın seyircileri oluveririz o an biz de. Bazılarında tam içine oturup izleriz olan biteni, bazen de köşelere sığışıp göz dikeriz çizgilere. Her notanın, her cümlenin ağırlığı gibi her resimlerde bir sevda besler içinde. Büyütür, yetiştirir onu bu sevda. Sonra kalın kara kalemlerin göz yaşları alır eline hisleri. Birkaç dolambaçlı resim göze çarpar ilk önce sonra onların büyüsüne kapılıp, o dünyayı seyre dalmışken bulursunuz kendinizi, işte o dünyanın en içinden yazıyorum şimdi. Enis Batur'un kitabında incelediği resimlerden birinin içinde kaybolmuşken buluyorum kendimi. Sayfalar geçiyor, resimler, yazılar, incelemeler değişiyor. Ama ben hala aynı yerde, o dolambaçlı kara kalemin girdabında kaybolmuş durumdayım. Kah çizgiler acıtıyor canımı, kah bir çocuk gibi şen oluveriyorum. Ben bu kara kalemlere vurgun bir adamım. En güzeli onlar anlatır çoğu zaman biliyorum. En güzel renkleri bulurum ben karartılarda. Kara kalemler öyle içten, öyle samimidir ki; şaşalı renklerin büyüsüne kapılıp oradan oraya savurmazlar seni. Yalnızca o anın huzuruyla kavrulursunuz. Ben, işte bu sayfada kapatıyorum kitabı. Daha fazlası, daha ilerisi yok gibi. Kelimeler birbirine giriyor. Virgülleri noktalardan ayırt edemez hale geliyorum. Ben, tam bu sayfadan hayallere dalıyorum. Küçüklüğümden beri, yazıp çizme merakı doludur benliğim. Gel gör ki cılız çöp adamların ötesine geçemedi çizimlerim. Yazılarım da pek uçuyor sayılmaz ama kara kalemle resim defterime yaptığım işkenceden daha kötü olamazlar elbette. Hiçbir zaman çizemedim işte. Çizemeyişimle insanları güldürmüşlüğüm vardır ama. Sonraları gülmek, çizmekten daha büyük bir mesele gibi gelmeye başladı gözüme. Çizemedim, çizemedikçe güldü birileri karartılarıma bakıp. Yazamadım, yazamadıkça güldüler "saçmalıklarıma" . Şimdi gülmek için yazıp çizmemem bazen. Gülerken de dışarıdan gülerim ama. Öyle resmin tam ortasına koymam gülüşümü. Kenarlarda, köşelerde gülerim ben. Köşelerde ağlarım da bazen. Aslında ne benzer hareketlerim birbirine. Gülerken de kaçarım, ağlarken de. Birde düşüncelerim benzese ah. Günü gününü tutmayan düşünceler yumağında her gün farklı biri olurum ben. Bugün o kitabın kırk altıncı sayfasındaki resmin siyah ince ayrıntısı, yarın bir müzikalin güçlü keman sesiyim. İşte bu anı durdurup ölümsüzleştirmek istiyorum şimdi. Sayfalarca dolanıp, beni ruhumla bedenimin kavgasına sürükleyen kara kalem, benim huzurumu anlatsa bir defa da. O siyah ayrıntı olmaktan ötesi olsam ben. Çöp adamlarım canlansa kurtarsa beni bu karanlıklardan. Sonbahar geçse yeşerse tüm yapraklar. Kuşlar ötse, çocuklara uzanan namluların uçlarında ötüşse kırlangıçlar. Zaman dursa, resimler çizsem ben ve belki çizemeyişlerime gülsek şimdi... Batur, Enis, Gülmekten Ölmek, Sel Yayıncılık, 2016