EVCİLLEŞTİK DİKENLERİMİZLE

"Evcilleştirmek için ne yapmalıyım?" dedi Küçük Prens. "Çok sabırlı olmalısın. Önce benden biraz ötede çimenlerin arasında oturacaksın. Şöyle. Ben seni göz ucuyla süzeceğim, sen ağzını açmayacaksın. Çünkü sözcükler, yanlış anlama kaynağıdır. Her gün biraz daha yakınımda oturursun..." diye cevap verdi tilki (s. 80). Konuşmasaydık keşke biz de, sussaydık hep. Konuştukça berbat ettik her şeyi. Birbirimize zarar vermekten, birbirimizin canını yakmaktan başka bir şey yapmadık. Yaralandıkça başkalarını yaraladık. Bu bir kısır döngü haline geldi. Şimdi hiç yara almadan yaşayabilen var mıdır gerçekten? Ya da ben hiç yara almadım diyebilen var mıdır? Yoksa sorun sözcüklerde değil miydi, bizde miydi asıl sorun? "Kirpi İkilemi" kavramı hakkında bir şey okumuştum bir süre önce. Soğuk bir günde birçok sayıda kirpinin donmamak için birbirine sarılışlarından bahsediyor. Sorun şu ki; birbirlerine yaklaştıkça dikenleri de birbirine batmaya başlıyor, uzaklaşırlarsa donacaklar. Bu yüzden soğuktan donmak ve dikenlerin canını acıtması arasında bir ikilemde kalıyorlar. Bu, her iki acıya da tahammül edebilecekleri noktaya kadar sürüyor. İşte bunun gibi biz de sözlerimizle birbirimize dikenlerimizi batırıyoruz ama bir yandan birbirimizden uzaklaşamıyoruz da. Bir arada olma sıcaklığı belki bir süreliğine dikenlerin verdiği acıyı unutturuyor. Önce sadece ısınacağız düşüncesini taşıyoruz dikeni hesaba katmadan, sonra dikenin verdiği acı katlanılamaz hale geldiğinde yeniden uzaklaşıyoruz birbirimizden. Bu kez donma ihtimalini düşünemez hale geliyoruz dikenlerin acısıyla. Aslında bu, kirpiler için bir ikilem olabilir ama bizim için bir kısır döngü. Ne bir araya gelebiliyoruz ne de birbirimizden uzaklaşabiliyoruz. Her iki durum da katlanılamaz bir acı bizim için. Ama katlanmaya çalışıyoruz. En azından tahammül ediyoruz. Sorun sözcüklerde miydi yoksa mesafede miydi? Hiç konuşmasaydık ne olurdu? Mademki sözcükler yanlış anlama kaynağı, mademki onlar birbirimize batırdığımız dikenler, biz de konuşmasaydık. Tutsaydık içimizde sözleri. Belki o zaman canımız daha az yanardı. Bizi birbirimize yaklaştıran şey yine sözcükler değil miydi zaten? Sonra nasıl oldu da aynı hızda bizi uzaklaştırdı birbirimizden? Ya da sözler hep canımızı acıtacak mesafede miydi, biz birbirimizde sıcaklık bulduğumuz için fark edemedik mi? Çok mu yakındık birbirimize, bu yüzden mi sözcükler canımızı yakar hale geldi? Asıl sorun ikisi arasındaki dengeyi kuramadığımızdan öyleyse. Birbirimizin canını acıtacak mesafede olmasaydık, sözlerimiz de yaralamazdı demek ki bizi. Biz ne yaptık? Dikenlerimizi olabildiğince batırdık birbirimize, sonra uzaklaştık. O kadar uzaklaştık ki, donmamıza ramak kaldı şimdi. Artık ne o sözler geri alınıyor ne de yeni sözler bizi bir araya getiriyor. Ama çoktan evcilleştirdik birbirimizi. "Evcil ne demek?" diye sordu Küçük Prens. "Artık kimselerin umursamadığı bir geleneğin gereği. Bağlar kurmak demektir." diye cevap verdi tilki. "Sözgelimi sen benim için şimdi yüz binlerce oğlan çocuğundan birisin. Ne senin bana bir gereksinmen var ne de benim sana. Ben de senin için yüz binlerce tilkiden biriyim. Ama beni evcilleştirirsen birbirimize gereksinme duyarız. Sen benim için dünyada bir tane olursun, ben de senin için." (s. 78) Her ne kadar dikenlerimizi sonuna kadar batırmış olsak da birbirimize, her ne kadar olabildiğince uzağa kaçsak da birbirimizden donmayı göze alarak, biz artık evcilleştik, bağ kurduk. Birbirimiz için "bir tane" olduk, "tek" olduk. Belki dikenlerimizi birbirimizde bıraktık. Ama kalıp daha çok diken bırakmaktansa, acı çektiğimizi görmektense; uzakta kalıp, bir gün güneş açacağı umudunu taşımak bir nebze de olsa içimizi ısıtabiliyor. *De Saint-Exupery, Antoine. Küçük Prens, Çev: Cemal Süreya- Tomris Uyar. Can Çocuk, 2015.