BİR ŞANS DAHA

Şu ana kadar verdiğiniz kararların hepsinden memnun olmanız mümkün mü sizce? Şimdi olsa yine öyle yapardım diyebilir misiniz tümü için? Bana pek mümkün görünmüyor bu. Çünkü şimdiki aklımla verdiğim karar tüm hayatımı etkileyecek ve sadece tek bir şansım var elimde. Öyle oyunlardaki gibi 10 hakkım yok. Sadece tek, değerli bir hak. Seçimimi yaptıktan 1 saniye sonra bile geri dönüşüm olmayacak artık. Belki yepyeni bir dünyaya adımlarımı atıyor olacağım, belki de uçurumdan düşecek, tüm adımlarım silinecek topraktan. Ortada sadece bir belirsizlik var. Gerisi boş. Yalnızca gözümün önündeki kapıları görebiliyorum, ardındaki nice bilinmezliğe giden yollar hakkında en ufak bir fikrim yok. Tek yapabileceğim bir tanesinin kolunu yavaşça çevirmek. Duyduğum kapı gıcırtısının ardından geri adım atmak yok. Geriye bakmak yalnızca yolumu şaşırmama neden olacaktır artık. Düşünüyorum da, ben verdiğim kararların hepsinden memnun değilim. Zaten öyle bir şeyi söylemem çok zor olurdu. Mesela eskiden çok huysuz ve yaramaz bir çocuktum. Tek yaptığım bağırmak, anneme, abime zorluk çıkartmaktı. Şimdi bundan öyle pişmanım ki... Ama küçük şeylerden ibaret tabii. Bir de şu gerçek var: Bu yoldan gitmeyi değil de, ötekini seçmiş olsaydık ne olacaktı? Cevap kesin: Bilmiyoruz. Ve bilmeyeceğiz. O yüzden "keşke" demek pek de mantıklı değil benim açımdan. Bence geçmişle ilgili kararlarımızdan yakınıp durmak yerine yolumuza, şu anımıza bakmalıyız. Hayır, geleceğe değil. Zaten şu anki yaptıklarımız, geleceğe giden yolumuzu inşa ediyor, yavaş yavaş. Bizi tek ilgilendiren, şu an elimizden kayan zaman. Zaten birçok şeyin değerini onu yitirdikten sonra anlarız değil mi? İçimizi sürekli kemiren bir cümle bu. Sinsi ve şüphe çekmeyen. İçten içe bize kendimizi sorgulatan, görünmez bir düşman gibi. " Ya öyle yapmasaydım? Ya şunu söylemeseydim? Ya ona böyle davranmasaydım? " Böyle devam ediyor işte. Ve bundan kurtuluş yok. Kaynağı insanın bitmek bilmeyen merakı. Merak, insanın dünyaya pek çok buluş ve bilgi kazandırmasını sağlamıştır. Bunun yanı sıra birçok yıkım ve kötülüğe de neden olmuştur. Belki karşılaştırırsak iyi yönü ağır basar. Ama o da bir gridir sonuçta, hayattaki diğer şeyler gibi. Diğer tarafını görmezden gelemeyiz. İşte Life is Strange oyunu bizlerin eline öyle bir güç veriyor ki, kararlarımızın ötesini görüyoruz. İşte tam da ihtiyacımız olan şey! Bu arada oyun diyorum ama o sadece çocukları oyalamak için olan uyduruk oyunlardan sanmayın. Hani vardır ya büyüklerin çocuklarıyla ilgilenmek istemediğinde ellerine verdikleri kurtarıcıları, onlardan değil. Tersine, neredeyse gerçek olabilecek nitelikte bir hikayeden ve oyuna başladığınız saniyeden itibaren sizi elinizden tutup kendi gerçekliklerine çeken karakterlerden ibaret. Adeta oyunun içine girip, onlarla beraber hissediyorsunuz tüm duyguları, tüm korkuları. Ve elinizdeki güç ise, zamanı geri almak. En ufak bir hatada geri dönüp yeni bir seçim yapmak. Bence harika bir yetenek olurdu bu. Bize tüm imkanları sağlayabilirdi. Çünkü artık "zaman" kavramının bir önemi yok. Her an geri sarabiliriz. İade edilebilen eşyalar gibi, kullan kullan geri ver. Birilerinden bir şeyler öğrendikten sonra, bunu geri alıp sanki biliyormuş gibi davranabiliriz. Biraz haksızlık olurdu tabii. Başkalarının gözünde önceden her şeyi tahmin edebilirdik çünkü. Sınavlardaki tüm yanıtları, herkesin zayıf yönünü, sevdiği sevmediği her şeyi bilebilirdik, onların ruhu bile duymazken. Böylelikle tüm hatalarımızı da düzeltebilirdik. Düzeltmek, ama bu seçimin neyi değiştirdiğini bilmeden. Çünkü her kararımızın bir yaptırımı olacaktır. Belki biz hissetmeyiz ama ufacık da olsa bir kelebek etkisi yaratacaktır birilerinde. Kimi zaman bilmeden daha büyük felaketlere yol açabiliriz, ölüm kalım meseleleri ortaya çıkabilir, zor kararlar arasında kalabiliriz. Ama bunu seçme hakkımız yok. Çünkü kimleri ve neyi etkileyeceğimizi bilmiyoruz. Ve kararı verecek olan sadece biziz. . Sonuç olarak böyle bir imkan olsaydı eğer omzumuza epey bir ağırlık yüklenirdi. Eşsiz bir güce sahibiz, ama yargılamak bize mi düşer? Kimin iyi kimin kötü sonla karşılaşacağını seçmek... Her şeyi yoluna koymaya çalışmak. Hayatın akışını bozuyoruz her hamlemizde. Var olan denge yavaş yavaş kayboluyor. Akışı bir kere bozunca, bir yapboz misali dökülmeye başlıyor tüm parçalar. Çünkü her şey birbirine görünmez bir bağ ile bağlı. İstediğimizi aradan çekemeyiz. Oyunda da bunu pek çok kez yaşıyoruz. İlk gün arkadaşımız olan Chloe'yi ölümden kurtararak akışın değişimine neden olmuştuk. Bu yüzden tekrar tekrar onu kaybediyoruz gözlerimizin önünde. Onu kurtarmaya ne kadar çok çalışırsak, o kadar bozuluyor denge. Sonunda kocaman bir felakete neden olacak bu, kurtuluşun bedeli ise belli. Ondan vazgeçmek. Hiçbir şey yapmadan, devam etmek. Hayatın akışına karışmamak. Ve seçimlerimizi yaparken dikkatli olmak. Çünkü başka bir şans daha yok... Seren Sonlu