İSTANBUL'UN ASIL YÜZÜ

İnsan kendini bir anda alışık olduğu yerden başka bir yerde bulunca ne yapacağını bilemez. Birçok insan şehir şehir gezer sevdiklerini, ailesini yanında sürükler. Asker kızı olarak ben de bu durumu bütün hayatım boyunca yaşadım. Tekirdağ'da doğmama rağmen kendimi hiçbir zaman oraya ait hissetmedim çünkü hayatımın sadece iki yılını orada geçirmişim. O zamanki anılarımdan hiçbir şey hatırlayamıyorum. Daha sonradan Ankara'ya geldim babamın tayini dolayısıyla. Burada sekiz senem geçti. Sanki Ankara'da doğup büyümüşüm gibiydi her şey. Oturduğumuz yere, okuluma, arkadaşlarıma çok alışmışken bir anda Malatya'ya gittik. Küçüklüğümün verdiği heyecanla yeni bir yere gittiğim için çok mutluyum. Zaten annem kardeşime hamileydi ve onu beraber orada büyütecektik. Üç sene boyunca Malatya'da kaldım ama hiçbir zaman kendimi Ankara'da olduğum gibi hissetmedim. Babamın tayininin tekrardan Ankara'ya çıkması için can atarken kendimi bir anda İstanbul'da, o kalabalık şehrin içinde buldum. Belki bana deli diyebilirsiniz ama bunu söylemeden geçemeyeceğim; İstanbul'u sevmiyorum. Kendimi orada hep dışlanmış hissediyordum. Bir an önce buradan kurtulmam lazım diye düşündüm İstanbul'da kaldığım 5 sene boyunca. Sonunda lise bitmişti ve üniversite için bir karar vermek zorundayım. Ailemin yanında kalıp o can sıkıcı, bunaltıcı trafiği olan şehirde mi kalmalıydım yoksa kendimi evimde gibi hissettiğim bir yere mi gitmeliydim? Ailemden ayrı yaşamak zor olsa da kendimi ait hissettiğim yere gitmek istedim ve kendimi Bilkent'in içinde buldum. İstanbul'u sevmediğimden bahsetmiştim size. Nefret etmiyorum sadece orada yaşamayı, okumayı sevmiyorum. Lise hayatım boyunca sabah sekiz buçukta başlayan dersime sabahın en erken saatinde, altında, servise binip hiçbir zaman tam zamanında yetişemedim. Belki de bu yüzden İstanbul beni çok fazla yordu, kendinden soğuttu. Zülfü Livaneli'nin 'Konstantiniyye Oteli' kitabını okurken geçen bir cümle yine bu duygularımı yüz üstüne çıkardı. Aslen Napoleon Bonaparte'a ait olan "Dünya tek ülke olsaydı başkenti Konstantiniyye olurdu." cümlesi eski anılarımı canlandırmıştı. Kendimi hiçbir zaman ait hissetmediğim bir yer nasıl olur da bütün dünyanın diline dolanır? Herkesin duyguları ve düşünceleri farklı olmasına rağmen bu şekilde hisseden bir tek ben değilimdir diye düşünüyorum. İstanbul'da yaşayan, o zorlukları ve sıkıntıları yaşayan çoğu kişinin de böyle düşündüğünü biliyorum. Nereden mi biliyorum? İstanbul'a gidip de orada yaşayan insanların gözlerinin içine baktınız mı hiç? Eğer gerçekten bakıp anlayabilseydiniz benim düşüncelerim karşısında şaşırıp kalmazdınız. Tarihi güzelliğinin dillere destan olmasının yanı sıra yaşanması en zor şehirlerden biri olan İstanbul'da beş yılınızı geçirseydiniz sizler de bu denli sevmezdiniz orayı. Turistik olarak insanları büyüleyen bir şehirdir İstanbul. Kimi insan hayatında aksiyonu sever kimisi sakinliği... Doğduğumuz yeri değil de doyduğumuz yeri benimsemek sözü ne kadar da doğru bir sözmüş. Her zaman, her koşulda bulunduğu ortama hemen alışan ve oralarda hiç yabancılık çekmeyen Ece hayatının beş senesinin her sabahına bir an önce yaşadığı yerden, İstanbul'dan, gitme hayaliyle uyanmıştı. Kalbimin derinliklerinde beni Ankara'ya bağlayan bir şeyler olduğunu her zaman hissediyordum. Türkiye'nin en iyi üniversitelerinden birini kazanmam ve Ankara'ya ait olduğum yere gelmem içimde sevinç rüzgarlarının esmesini sağlamıştı. Her tatilde İstanbul'a dönmek içimde ne kadar sıkıntıya sebep olsa da ailemi göreceğim için mutlu oluyordum. Keşke ailemi ve bütün arkadaşlarımı da yanıma alabilsem, ancak herkesin olmak istediği her bambaşkadır. Hayatın beni nereye sürükleyeceğini bilmiyorum, belki tekrardan İstanbul'a belki de çok çok uzak bir yerlere, ama her zaman bir parçam kendimi ait hissettiğim ilk yeri unutmayacak. İleride İstanbul'a sadece tarihi güzelliklerini görmeye gideceğim ve bundan sonuna kadar keyif alacağım çünkü gelecekte asıl doyduğum yeri bulunca İstanbul artık beni içine çekemeyecek. Ece Gülberk ESEN