BELKİ DE HEPİMİZ YOLUMUZU KAYBETTİK

Her sabah aynı saatte uyanıp, dişimi fırçalayıp, hızlı hızlı bir şeyler atıştırıp, üzerime hiç tanımadığım insanlara güzel görünebilmek için en moda kıyafetlerimi giyip, ne kadar uykusuz olursam olayım makyajımı yapıp saçımı düzleştirdikten sonra koştur koştur evden çıkıyorum. Otobüse zar zor yetiştikten sonra, yolda görsem selam vermeyeceğim hatta belki tanımayacağım insanların sosyal medya hesaplarında gezinmeye başlıyorum. Birbirinin aynısı olan paylaşımları ve fotoğrafları beğenirken neredeyse inmem gereken durağı kaçırıyorum. Yolda yürürken insanların kıyafetlerini kendimce eleştirerek Tunus durağına yetişmeye çalışıyorum. Eleştirirken en ufak bir suçluluk duymuyorum çünkü biliyorum ki onlar da beni aynı şekilde eleştiriyor. Onlardan farklı olarak ise; ben böyle yaptığımı inkar etmiyorum. Servisten iner inmez okulumuzda birçok şubesi bulunan popüler bir kahve dükkanına gidip kremalı ama şeker oranı düşürülmüş, beyaz çikolatalı mochama normalde hayatta ödemeyeceğim abartı bir miktar para ödemek için diğer okul arkadaşlarımla birlikte derse geç kalmak pahasına da olsa o uzun sırayı bekliyorum. Sosyal medya hesaplarıma kahve bardağımla birlikte sınıfta fotoğraf attıktan sonra derste uyuklamaya başlıyorum. Günün geri kalanı da fotoğrafta nasıl çıkmışım, fotoğrafımı kaç kişi beğenmiş, kimler ne paylaşmış diye düşünerek geçiyor. Ertesi gün yine aynı döngü devam ediyor. Aslında yukarıdaki bu tablo hiçbirimize yabancı değil. Ne kadar kabul etmek istemesek de herkes hayatını bir şekilde başkalarının düşüncelerine göre şekillendiriyor. Başkalarının ne yaptığını ve ne düşündüğünü takip etmekten çoğumuz kendi hayatımızın akışını takip edemiyoruz. Kendi istediğimiz gibi değil başkalarının görmesini istediğimiz gibi yaşıyoruz. Tıpkı bir yansıma gibi... Gittikçe sıradanlaşıyorum, sıradanlaşıyoruz. Tipik bir 21. yüzyıl insanına dönüşüyoruz. Bu yaptıklarımız için herkesin kendine göre bir açıklaması var. Kimi aykırı görünme korkusu olduğundan toplum tarafından eleştirilmemek için, kimi özgüvensizliğini kapatmak için, kimi toplumdan dışlanmamak için böyle yaptığını iddaa ediyor. Fakat hiçbirimiz asıl nedeni sorgulamıyoruz ya da sorgulamaktan kaçınıyoruz. Bu monotonluğun ve sıradanlaşmanın asıl nedeni bence yaşamımızın amacını bilmememiz. Kendimden ve yaşıtlarımdan örnek vermem gerekirse; henüz hayatlarımızı belirli bir düzene oturtmuş değiliz, sadece iyi olacağını umduğumuz bir mezuniyet sonrası yaşam için çabalıyoruz ama nelerle karşılaşacağımız, gelecekte istediğimiz yaşamı elde edip edemeyeceğimiz belirsiz. Hatta öyle anlar geliyor ki nasıl bir hayat yaşamak istediğimizden bile emin olamayabiliyoruz. Arzularımız, planlarımız, hedeflerimiz sürekli değişkenlik gösteriyor. Bu belirsizlikler de geleceğimizi planlama yolunda önümüze engel olarak çıkıyor, ne yapmamız gerektiğini bilemiyoruz. Ne yazık ki bu da bizleri genel bir boş vermişliğe sürüklüyor. Yolumuzu kaybediyor, ne için yaşadığımızı sorgulamaya başlıyor ve bize rehberlik edecek net bir cevap bulamadıkça da bu belirsizliğin içine gömülüyoruz. Joshua Ferris de "Makul Bir Saatte Yeniden Uyansam" adlı kitabında bunları tartışıyor. Bir dişçinin, hayatının bir döneminde herkes gibi hayatın anlamını sorgulamaya başlamasını konu alan kitapta yazar, insanların yalnızlaşmasını yorumluyor. Belki de bizler de bu kitabın başkarakteri gibi, içimizden bir türlü atamadığımız huzursuzluğumuzu gidermek için, içinde olduğumuz belirsizlikten kurtulmak için bazen bilerek bazen istemsizce kendimizi iç dünyamıza kapatıyor, vaktimizi insanları eleştirmeye harcıyor, nasıl hissediyor gibi göründüğümüzün aslında nasıl hissettiğimizden daha önemli olduğuna inanmaya başlıyoruz. Böyle gittikçe de yavaş yavaş insani yönlerimizi kaybediyor, gerçek mutluluğu ya da gerçek hisleri tatmaya çalışmaktan vazgeçiyor; monotonlaşmaya, robotlaşmaya başlıyoruz. Sadece kendi duygularımızı değil karşımızdakilerin nasıl hissettiğini de önemsememeye başlıyoruz. Bu da her geçen gün daha çok içimize kapanmamıza, diğer insanlarla aramıza duvarlar örmemize neden oluyor. Özetlemem gerekirse; bence tüm bu yalnızlaşmanın nedeni, hayatımızın amacını sorgularken yolumuzu kaybetmemiz ve doğru olduğunu düşünerek yaptığımız her hareketin sadece çevreyle kurduğumuz duvara bir tuğla daha eklemeye başlaması.