BİZ DE VARIZ

Ah canım dünyamın canım insanları... Birbirimize ne kadar da kötü davranıyoruz. Sadece birbirimize de değil tüm dünyaya, bayağı içinde yaşadığımız bize can veren toprak, hava, su karışımı güzel dünyaya da. Ama şu an onun üstünde duramayacak kadar fazla kötü davranıyor herkes birbirine. Konsere giden küçücük çocuklara saldırıyorlar, sokakta yürüyen tanımadıkları insanlara, hatta bazen tanıdıklarına bile... Ve kimse buna bir şey demiyor. Üstüne üstlük insanlara apaçık ayrımcılık yapan adamları başa getiriyorlar. Herkes açık seçik yapmıyor o yüzden resmi olarak parmakla gösterebileceğim tek kişi Trump. Afrikan-Amerikan, Meksikalı, İslam kökenli olsun herkesi düşman bellemiş durumda kendine. Onlar sadece durmuş gündelik hayatlarında yaşarlarken bir anda kendilerini kapı dışı buluyorlar. Irkçılık tabi ki son dönemde çıkmış bir şey değil. Ancak azaldığı sanılıyordu. Bunun sebebi de insanların artık ırkçılığı içselleştirmiş olması bence. Amerikana kitabında anlatılan ırkçılık gibi. Suriyeli birini görünce yol değiştirmek, eşit eğitim ve becerilere sahip iki insan arasından beyaz olanı tercih etmek gibi. Refleks haline dönüşmüş durumda. Ve buna yeterince insan ses çıkarmıyor. Bu içselleştirmesini fark eden ve yanlış olduğunu anlayan insanlar sayıca o kadar az ki sesimizi duyurabilmek için bir yerlerimizi yırtmamız gerekiyor. Ancak herkes inanılmaz derecede yorgun. Kimse daha fazla uğraşmak istemiyor. Çünkü kimse dinlemiyor sanıyoruz. Ancak dinleyenler var. Küçük çocuklar, daha her şeyi içselleştirememiş, küçük çocuklar var etkileyebileceğimiz. Doğru kaynaklara ulaşabileceklerinde düzenin yanlışlığını anlayabilecek küçük çocuklar... Ancak onlara bu kaynakları sunmamızı engelleyen de kapı gibi politikacılar var. Her lafı sansürleyen, onlarla aynı fikirde olmayanı hapse atan adamlar var. Harika okullarda yetişip inanılmaz bir üniversiteyi kazanmasına ve diğer adaylardan daha iyi olmasına rağmen rengi farklı olduğu için tercih edilmeyen insanlar sadece kitaplarda geçmiyor. Sanki hikaye gibi dinliyoruz ancak bunları gerçekten yaşamakta olan insanlar var. Acı çeken, sanki kurban değil de suçlu gibi gösterilen insanlar... Ellerinden gelenin en iyisini hatta daha da iyisini yapsalar da belli başlı kişiler tarafından şeytanlaştırılmış, bu yüzden acı içinde hayatlar var. Tamamen silahsız bir şekilde polisin tüm emirlerine uyan ancak yine de sadece sokakta yürüdüğü için vurulan bir çocuk var. Çocuk yahu! Zararsız, silahsız, alt tarafı hava almaya çıkmış bir çocuk! Tek suçuysa "zenci" olmak. Çünkü hepsi birer suçlu ya, "O da kesin bir şeylerin peşindeydi" denilip vurulan bir çocuk. Artık yok. Yasemin Payaslıoğlu 21400206 Rengi, cinsiyeti, cinsel yönelimi farklı diye birbirimizi öldürüyoruz. Savaşıysa ne yazık ki parası ve gücü olan, sesini duyurabilenler kazanıyor. Bu savaşı nereye kadar sürdürecekler bilmiyorum ve öğrenmek dahi istemiyorum. "Kürtaj cinayettir!", diye bağırarak insan hayatına önem verdiğini söylemeye çalışan ama sonra gidip Meksikalı diye başkasını vuran insanlar beni her gün giderek korkutuyor. Orta Doğu'da yaşayan bir kadın olarak eğer yurt dışına çıkarsam göreceğim muamele beni korkutuyor. Bir kadın olarak buracıkta dışarı çıkarsam göreceğim muamele beni korkutuyor. Bir insanın kendi tercihi olmayan sebeplerden yabancılaştırılması, şeytanlaştırılması kabul edilemez olmalıyken tüm dünya bunu normalleştiriyor. Buna inanmakta güçlük çekiyorum. İyimser olmak istiyorum, insanların değişeceğini düşünmek istiyorum. Ancak birisinin bilinçaltındaki inançlarını değiştirmek ne kadar zor biliyorum. Ama bu, ayrımcılığa ve adaletsizliğe göz yummam gerektiğini göstermez. Kimse sessiz kalmamalı. İnsanın tek doğal hakkı yaşamakken bunu farklı oldukları için ellerinden almak çok çok büyük bir yanlış. Nasıl durdurulacağına dair bir fikrim yok. Ya da nasıl veya nereden düzeltmeye başlayabileceğimize... Tek bildiğim dünyanın, daha doğrusu insanların, yanlış rotada olduğu ve bunun değiştirilmesi gerektiği. Bunun için de ses çıkarmamız gerekiyor. Seslerini duyuramayanlar için, herkes için!