KENDİNE BİR İYİLİK YAP

İnsan, bazen kaçmak ister kendinden, hayatın meşgalesinden, belki de sevdiklerinden bile çünkü yorulur kendi içinde, yaşamak için mücadele etmesini sağlayan kudreti yakalayamaz içinde, kendi içinde sıkışıp kalmıştır, huzursuz ruhtur içindeki. O, bedenini hapishaneye benzetir, huzursuz ruhu kısıtlayan, kaçmasına izin vermeyen kalın ve demir parmaklıklardır bedeni, yahut onun için, bedeninin içinde yaşamı devam ettirmek, klostrofobiye sahip bir insanın karanlık bir asansörde kapalı kalması gibidir. Gitmek ister. Ama nereye? Deneme türünün kurucusu olan Michel de Montaigne, '' Denemeler '' adlı eserinde, '' Yalnızlık '' başlığı altında bu huzursuz ruhtan bahsediyor. Çoğu insan belli bir yaşa geldiğinde, huzursuz bir ruha sahip olabiliyor ve yalnızca kaçmak istiyor çünkü, hayatı sadece bir mücadele olarak görüyoruz ve yazarımız da hemfikir. Hayat mücadelesinden kaçmanın mümkün olmadığını, çünkü kaçarken kendimizden kaçmanın imkansız olduğunu ama bazen yalnızlığın bir çözüm olduğunu savunuyor, ''Kendi içine çevrilebilen bir ruhumuz var; kendi kendine yoldaş olabilir; kendi kendisiyle, çekiş, dövüş, alışveriş edebilir. Yalnız kalınca sıkılır, ne yapacağımızı bilmez bir hale geliriz diye korkmamalıyız. Yalnızlığımız bizim kendi içimize bakmamız demek olmalı,'' diyerek.( Montaigne 85-86) Fakat ben, yaşamın sadece mücadeleden ibaret olduğu görüşüne ve yalnız kalmanın ya da yalnızlığı kendi içinde taşımanın yardımcı olacağı fikrine katılmıyorum. Bence yaşamak, mücadele etmenin, hayatta kalmanın ötesinde bir şey. Neden insanlar yaşamı katlanılması gereken bir savaş olarak görüyor? Hayır, yaşam denilen şey mücadeleden ve savaştan ibaret değil, ben öyle düşünmüyorum. Bence yaşam, keyif alınması gereken bir gemi seyahati gibidir. Gemide seyahat ederken, geminin batma ya da alabora olma ihtimalini düşünmeyeceğimiz gibi, yaşamdaki mücadeleler de tıpkı bunun gibidir. Gemideyken sadece denizin o eşsiz, o dinlendirici dalgalarını dinlerken, bir yandan denizin havasını soluyup keyif alırken, yaşam da tıpkı bu deniz seyahati gibi keyif alınacak tarafları ve hediyeleri vardır. Eğer yaşamı bir '' mücadele '' kelimesi içinde kısıtlarsak, hapsedersek, ona haksızlık etmiş oluruz bence. Huzursuz ruhu, bana göre insanların hayatı tanımlayış biçimleri yaratmıştır. Bence huzursuz ruh yoktur. Sadece bu deniz seyahatinde, geminin batma ihtimalini düşünen, bu yolculuktan keyif almayı bilmeyen yolcu vardır. Bu yolculuktan keyif almayı öğrenmek, geminin batma ihtimallerini saymaktan daha kolaydır fikrimce çünkü bu ihtimalleri düşünmek, bulmak ve saymak yorucudur ve meşakkatlidir. Fakat, keyif almayı öğrenmek, kolaydır, çünkü bir ihtimal veya başka bir şey bulmanıza gerek yoktur, her şey açıktır. Denize bakmak, dalgaların sesini dinlemek, deniz kokusunu solumak yeterlidir. Yazarımızın dediği gibi, kendinden kaçmak, elbette zor. Fakat, neden kendimizden kaçalım? Neden bedenimiz, ruhumuz için demir parmaklıklar olsun? Bence bedenimiz bizi bu gemi seyahatinde, keyif almamız için bir araç olmalı. Ayrıca yalnız olma fikri ve ruhumuza yoldaşımız olma iznini vermek yararlı değildir. Çünkü insan kendini dinledikçe, daha çıkılmaz bir hale gelir. Dış dünyayı dinlemek, kendini dinlemekten daha az gürültülüdür. Bundan dolayı yalnızlık, iyi bir fikir, iyi bir çözüm değildir bence. Sonuç olarak, her şeyden kaçtığını düşünen insan, aslında üzüntülerini, sevinçlerini, hayallerini, kaygılarını, özlemlerini kendiyle birlikte götürür. İnsanın yalnızlığı asıl kendi içerisinde hissettikleridir, huzursuz ruhu yaratan yine insandır kendi içinde. Bu nedenle, hayat yalnızlıklar içerisinde kaybolunmayacak kadar güzel, mucizelere açık ve çok kısadır. Bence bu kısa yolculuğu güzelliklerle, sevdiklerimizle mutlu bir şekilde geçirmek kendimize yapacağımız en büyük '' iyiliktir''.