Mutlu Olmak İçin Biraz Cesaret

Öyle bir zaman geliyor ki sadece kendimle baş başa kalmak istiyorum. Gerçek dünyanın stresinden ve insanların çekilmezliğinden uzaklaşmak, tek başıma öylece oturup düşünmek, hayaller kurmak beni çok rahatlatıyor. Böyle zamanlarda hayallerimin içerisinde özgürleşebildiğimi hissediyorum, çünkü hayal kurmamın bir sınırı olmuyor ve beni olduğumdan çok daha güçlü, daha cesaretli hissettiriyor bu durum. Film izlemek de kendi iç sesimi dinlemem için bir fırsat benim için çoğu zaman. Özellikle izlediğim Cömert 2 film düşündürücü, hayatı sorgulamamı sağlayan anlamlı bir filmse eğer.... Jon Krauker'in senaristi, Sean Penn'in yönetmeni ve yapımcısı olduğu Özgürlük Yolu, kendime sorduğum ve cevabını aradığım soruların kafamın içinde daha büyük yankılar bulmasını sağladı. Gerçekten istediğimiz yerde miyiz? İnsanların birbirine içten gülüşlerinin azaldığı şu günlerde belki de hepimizin kendine sorması gereken en önemli soru bu. Bir çıkar ilişkileri zinciriyle birbirimize bağlanmış gibiyiz adeta. Her birimiz sonunda elde edeceğimiz çıkarlar uğruna birbirimize zorla katlanıp, sahte gülüşler atıyoruz etrafımıza. Hepimizin dolaylı yollardan ulaşmak istediği aslında aynı: 'diğerlerinden daha çoğuna sahip olmak'... Ne olacak peki bende diğerlerinden daha çok olunca, daha mı mutlu olacağım? Herkes birbirini ezerek daha üste çıkmak derdinde. Bizi gerçekten mutlu edecek nedenleri unutuyoruz. Herkes karşısındakine değer veriyormuş gibi davranıyor, ama aslında herkes birbirine katlanmak zorunda. Hayatın düzeni içerisinde bize sanki birer nimetmiş, bizim mutluluğumuzun kaynağı onlarmışçasına reklamı yapılan varlıklara ulaşabilmemiz için çaba göstermemiz, zaman harcamamız bekleniyor her birimizden. Biz de nedense bu durumumuzdan pek mutsuz sayılmayız, çünkü zaman geçtikçe robotlaşıyoruz ve bu dünyanın düzenine alışıyoruz, normal geliyor bize bu saçma yarış hali. İnsan, durup da düşünmeli bazen nereye gittiğini, gösterdiği bu kadar çabanın ne için olduğunu. Ulaşacakları gerçekten onun istedikleri mi yoksa hayat düzeninin ona dayattıkları mı... Sürekli bir yerlere koşturuyoruz birilerine veya bir şeylere yetişmeye, ulaşmaya çalışıyoruz. Bizi gerçekten mutlu edecek olayları, zamanları, yerleri kaçırıyoruz. Düşünmeyi unutuyoruz çünkü... Kendimizi diğerlerine kabullendirebilmek, beğendirebilmek için uğraşmaya başlıyoruz bir yerden sonra ve bu da gittikçe birbirimize benzememize neden oluyor. Mutlu olma yolunda kendimiz için değil Cömert 3 başkaları için yaşamaya başlıyoruz bir yerde. Düşüncelerimiz bile birbirine benziyor, düşündüğümüz zamanlar azaldıkça... Zıtlıklardaki güzellikleri göremez olduk; güzel herkes için güzel, çirkin herkes için çirkin. Farklılıklardan bahsetmeye korkuyoruz, tuhaf karşılanırız ve yanlış tepkiler alırız diye. Bu yalan ve maddenin herkes için odak nokta olduğu dünya düzeninde yaşamak çok amaçsızca geliyor bazen. Bu düzene ayak uydurmayı bırakıp, uzaklara gitmek ve gerçekliği aramak, sorgulamak istiyor insan... Bu dünyada neden yaratıldığımıza ve yaşadığımıza dair bin bir çeşit kitap var, ama hala kimse kesin cevabı bilmiyor. Böylesine cevaplanması büyük bir soru varken insanların aslında biraz daha dikkatli baktığında hiçbir değeri olmayan saçma metalara gereksiz değerler ve anlamlar yüklediklerini görmeleri zor olmaz, fakat herkes bu düzenden kopup özgürleşmeye korkuyor. Ne var bu saçma düzeni bu kadar vazgeçilmez kılan! Sanırım özgür olabilmek için önce cesaret gerekiyor, hepimiz ilginç bir şekilde birer korkağa dönüşmüşüz çünkü... Özgürlük insanın zihnindeki idealleri, kendisini mutlu edecek ve onun için doğru olduğunu düşündüğü şeyi gerçekleştirebilme cesaretine sahip olmasıdır, bana göre. Cesaret insanın özgür olmasını, böylece arkasındakileri bırakıp, hayat denen yarıştan kopmayı başarabilip; gerçekten istediğine yönelebilmesini sağlar. Gerçekten özgür bir yaşam sürmüş ve özgürce ölmüş olduğunu düşündüğüm Christopher McCandless'in yaşamını anlatan bu film, bu dünyada hala idealleri için yaşayan insanlar olduğunu hatırlatıyor ve diğerleri gibi düzenin adeta mahkumu olmuş olan, cesaret kırıntılarını toplamaya çalışan bana da biraz olsun cesaret veriyor.