adlı romanı kitapçıda görür görmez ilgimi çekti,

alıp okumak istedim. Şüphesiz kitabın kapağı değildi dikkatimi çeken, zira oldukça gösterişsiz, hatta sadelikte bir parça ileri giden soğuk bir kapağı vardı. Üstüne üstlük incecik bir romandı, ki ben kitap kurdu olduğum için kitap özeti Deniz Benim Kardeşim çıkarma ödevine uygun, kısacık bir kitap arayan haşarı ilkokul öğrencileri gibi sevinmem ince romanları görünce. Aksine, okudukça derinlere çekmeli beni hikaye, ayrılık vakti yakın olmamalı sevgili kitaplarımdan. Bu kitabın benim için şaşırtıcı derecede ilgi çekici olmasının tek bir nedeni vardı: Adında "deniz" sözcüğü geçiyor, hem de "deniz"i benimseyen bir şekilde "kardeşim" diyordu. Arkasını çevirip "... Deniz yeterdi, deniz her şey demekti." cümlesini okuduğumda duyduğum heyecan daha da arttı, "işte tam benlik bir kitap" diye düşündüm. romanının başkahramanlarından biri olan Wesley Martin, insanlardan uzakta kalmayı yeğleyen, hayata dair planları ya da hırsları olmayan, işini çok seven bir denizcidir. Diğer başkahramanımız Billy Everhart ise tam aksine hayatını düzenli bir şekilde yaşamış, başarılı bir kariyere sahip olan Deniz Benim Kardeşim ancak buna karşın mutlu olmak için nasıl yaşaması gerektiğine bir türlü karar verememiş bir akademisyendir. Zıt kişiliklerdeki bu iki kişi, bir akşam bir barda tanışırlar ve toplumun genel ölçütlerine göre iyi ve örnek vatandaş kabul edilen Billy, pek de makbul sayılmayacak Wesley'in etkisinde kalarak onunla birlikte denize açılmaya karar verir. Wesley, denize tutkuyla bağlıdır, deniz onun için gerçek mutluluk kaynağıdır ancak yolculuğa çıkıldıktan sonra anlaşıldığı üzere, Billy için deniz, hayatındaki diğer birçok şey gibi gelip geçici bir hevestir. Billy ile Wesley'in başladığı bu deniz yolcululuğu, bana denizin benim için ne ifade ettiğini, üzerimdeki etkisini ve denizi neden bu kadar sevdiğimi düşündürdü. Ankara'da doğup büyüyen, hiç denize kıyısı olan bir şehirde yaşamamış biri neden bu kadar bağlıydı denize? Henüz 9 aylıkken denizde çekilmiş fotoğraflarıma bakarken diyorum ki, o zamandan belliymiş benim denizi çok seveceğim. Annem hep anlatır henüz 2-3 yaşlarındayken denizi görür görmez "beni bılakın ben kendim yüzebililim" diyerek suya nasıl atladığımı; 7-8 yaşlarımda ise mavi gözlü bir arkadaşımın gözlerine bakıp "onunki deniz rengi benimki neden değil" diye nasıl üzüldüğümü de. Annem deniz kenarında büyümüş, oradan gelen büyük bir deniz sevgisi var annemde; belki kendisi farkında olmadan bana da aşılamıştır bu sevgiyi, belki de hoşlandığımız şeyler genetiktir kim bilir. Deniz hep uçsuz bucaksız diye tanımlanır ya, öyle yazar kitaplar, romanlar, şiirler... Oysa ufuk çizgisiyle birleştiğinde bir anda bitiveriyormuş gibidir bence; biri gökyüzünün uçuk, diğeri denizin koyu mavisi, mavinin farklı tonlarının buluşması bir masalın mutlu sonudur sanki. Bir de bu mutlu sona ormanların yeşilini ekleyin: Bodrum Kalesi'nden Ege Denizi'ni seyrederken ya da İstanbul'un kuzey sahillerinden baktığınızda Marmara ile Karadeniz'in kucaklaşmasında olduğu gibi... Doğanın en güzel renkleri tek bir kareye sığar, hepsi size bir sakinlik, huzur ve mutluluk verebilmek için bir araya gelmiştir. Her duygu halinize uygundur bu kare. Bir sorununuz çözüldü, içiniz rahatladı ve artık bir "oh" çekme zamanı mı geldi? Deniz kokusu, verdiği tazelik hissi ile aldığınız derin nefese eşlik eder. Bir şeye canınız mı sıkıldı? Üzüldünüz, kızdınız mı? Derdinizi istediğiniz kadar anlatın, sırlarınızı paylaşın, deniz size asla "sus" demez. Kimi zaman sakince dinler sizi, içinizi dökmenizi bekler sadece; kimi zaman da hiddetli kocaman dalgalarıyla size bir yanıt verir, "haydi, duygularınla yüzleş artık" der gibi. Özgürlüktür deniz, öyle ya al başını git istediğin yere. Sırdaşın, yoldaşın, arkadaşın olur; hatta daha da yakın, kardeşin olur deniz. Sueda Taner