Kaybolmuş Benliğimiz

Kişilik dediğimiz soyut kavram, insanların en iyi tanımlayan bilgidir. Aslında insanlar için bir sözlük gibidir kişilikler. Karşımızdaki şahsın tanımını bulmak için içine bakar ve kişiliğini okuruz. Böylece o kişinin hayatımızda nasıl bir yer edinebileceği konusunda bir karar veririz. Kağıt üstünde çok basit gibi gözükse de aslında kişilikler cam kadar kırılgandır ve hassas değerlere sahiptirler. Çünkü en küçük bir hadise ile bozulabildikleri gibi, başkaları tarafından kullanılarak değiştirilme tehlikeleri de vardır. Tabii iyi yönde ilerleyerek kırılgan bir camdan taş gibi sağlam bir duvara dönüşme ihtimalleri de vardır. Kişilik konusunda en büyük karmaşa ise kişilik kayıplarında ortaya çıkar. Bizler ne kadar zeki canlılar olsak da kalp denilen zayıf bölgemiz yüzünden zarar görebiliyoruz ne yazık ki... Bu zararlardan en çok da kişiliklerimiz etkileniyor. Kişilik ve aşkın, sevginin kesiştiği yerlerde çıkar en büyük sorunlar. Aşk güzel şeydir. İnsana en uç noktada mutluluk hissi verir, sanki olan biten her şey pozitifmiş gibi filtreli görünür gözümüze. Elbette mutluluklar yaşatır bize, ancak hissettirmeden yarattığı yaraların da haddi hesabı yoktur. Aşk ile bağlı olduğumuz kişiye o kadar bağlanırız, onun bize hissettirdiği duygularda öyle bir boğuluruz ki kendi benliğimizi kaybetmeye başlarız. Sanki hep o kişiyle var olmuşuz ve o kişiyle yok olacakmışız gibi bir hayal dünyasında yaşamaya başlarız, aşkı yaşarken bu hayal dünyasında olduğumuzu anlamayız. Bu hayali herkes yaşar gibi bir iddiam yok elbette ancak zayıf kişilikli insanların bu amansız sonuçla yüz yüze gelme ihtimalinin bir hayli yüksek olduğunu söyleyebilirim. Benliğini kaybetmenin verdiği zararları ise aşk, sevgi bittikten çok sonra kendini göstermeye başlar. Dış dünyadaki insanlardan, sizlere değer veren arkadaşlarınızdan uzaklaşmışsınızdır da haberiniz yoktur. Yapılan hata fark edildiğinde ise çok geç olmuştur... Bu durumu bir bakıma kölelik durumuna benzetirim. Efendi-köle ilişkisinde bir taraf emir kuludur, bunu aşk ile her yönden kıyaslayamayız ancak şöyle bir benzerlik vardır köle olan tarafa sen kimsin diye sorarsanız "ben falanca efendinin kölesiyim" şeklinde size cevap verir. Çünkü onun kendini bağımsız bir şekilde tanımlayacağı bir kişiliği yoktur. O kendisini ancak efendisinin ona verdiği sahte kişilik kalıpları ile açıklayabilir. Aşk ilişkisinde de kişiliğini kaybeden tarafa aynı soruyu sorduğunuzda size "ben falanca kişinin sevgilisiyim" cevabını verecektir. Çünkü o artık kendi benliğini kaybetmiştir. Aşk tufanına o kadar kapılmıştır ki kendisini ancak aşık olduğu, sevgi duyduğu kişi ile tanımlayabilmektedir. Dolayısıyla benzerliği es geçmemek gerekiyor. Bu iki örneği karşılaştırınca ister istemez üzülüyorum. Bir defa geldiğimiz şu ölümlü hayatta bu kadar çaresiz duruma düşmek ne yazık şeydir. En çok kimsin dediklerinde tökezliyorum Bir yalancı gibi terliyor ellerim Sen gideli kim'den türetilen ne kaldı Niçin yorgunu bir akıldan (Kimse, Asuman Susam, Kemik İnadı, s. 13) Asuman Susam'ın Kimse adlı şiirini okurken bu konuyu biraz daha derinlemesine düşündüm. Şiir kişisinin de dediği gibi o kişi hayatınızdan çıktıktan sonra sizlere kimsin dediklerinde tökezleyecek duruma düşmeyin. Unutmayın ki herkes farklı bir kişiliktir ve herkesin kendini tanımlayacak özgün nitelikleri vardır. Biz insanlar asla birtakım nesnelerle veya şahıslarla tanımlanacak canlılar değiliz. Bizler anne karnından çıktıktan sonra annemizle bile tanımlamayız kendimizi, bir de gidip bir sevda uğruna kendi benliğimizden mi vazgeçeceğiz? Asla. Elbette bir aşk yaşantısında farklı benlikler oluşturacağız, kişiliğimize farklı nitelikler ekleyeceğiz. Ancak her zaman kendimiz olmaya da devam edeceğiz. Bunu yapmazsak yaşadığımız her andan gerçeklik eksik olur.