HAYAT MARATONU

Etrafımı izliyorum, her yerde bir hareketlilik var. Bu manzaraya her baktığımda bu karmaşanın gitgide arttığına tanık oluyorum. Sonra, bir bakıyorum ki ben de bu koşturmacanın tam merkezindeyim. Önce şaşırıyorum, bu duruma anlam veremiyorum ama sonra alışıyorum. Doğa Tarihi adlı kitabın baş karakteri olan Doğa gibi, her şeyi kasıp kavuran bu koşturmacada minik bir tanecik olduğumu kabulleniyorum. Çoğu zaman kabullensem bile bazen neden bu koşturmacanın içindeyim diye kendime soruyorum. Birden rüzgar, hayatın maratonunun bunu gerektirdiğini fısıldıyor. Dünyada günlük hayatın koşturmacasına kapılmayan kaç kişi kaldı? İçimize derin derin nefes çekebilmek, oturup gökyüzünü uzun uzun izleyebilmek ya da kendi kendimize tebessüm edebilmek sizce de günümüz dünyasında çok zor olmaya başlamadı mı? Neden bu koşturmaca, neden bu telaş? Bir bakıyorum ki kimsenin kimseye ayıracak vakti kalmamış. Sürekli bir şeyleri yetiştirmeye çalışmakla zaman akıp gidiyor. Şahsen, okul derslerimi, evdeki sorumluluklarımı ve birçok şeyi daha aynı anda yapmaya çalışıyorum. Bir de 'daha iyi' olarak nitelendirdiğim hedefin peşindeyim. Daha iyi sınav notları, daha iyi sosyal ilişkiler... şeklinde isteklerim uzayıp gidiyor ve bunların sonu asla gelmiyor. Bunlara ulaşmak için sevdiklerime zaman ayıramıyorum, sevdiğim şeyleri yapamıyorum. Zaten hayatın koşturmacası da bunu gerektirmiyor muydu? Tek tesellim, Doğa'nın aksine yaşadıklarımın farkında olmam. İlk fark ettiğim şeylerden biri, hayatımdaki koşturmacanın beni sürekli panik halinde yaşamaya yöneltmesiydi. Doğa'nın içinde bulunduğu distopya misali, sanki hepsi aynı anda yetiştirilmesi gereken milyonlarca işim varmış gibi hissediyorum. Toplumla beraber körüklenen bu baskı nefes almamı oldukça zorlaştırıyor. Doğa adlı karakterin hislerini anlayabiliyorum, tıpkı onun gibi 'daha iyi' olanı 'en iyi' olana çevirmeye çalışıyorum. Toplum içindeki bu baskıyla olan savaşımda, kendimi kısıtlamaya başlıyorum, sevdiğim şeylerden vazgeçiyorum ve hayatımdaki asıl önemli olanların öncelik sırasını değiştiriyorum. Bazen de onları tamamen görmezden geliyorum. Bu böyle sürüp gidiyor. En sonunda bir bakıyorum ki kurtulması olanaksız bir kafesin içindeyim, hem de tamamen kendi kendime oluşturduğum bir kafes. Demir parmaklıklar dört bir yandan yükseliyor ve bana hareket edecek yer dahi bırakmıyor. Bunu fark ettiğimde çok geç oluyor çünkü çıkış bulamıyorum ve çaresiz kalıyorum. Bu telaş, bu koşturmaca içinde benliğimi yitirip başkalarının istediği gibi bir kukla olmaya başlıyorum. Bu koşturmaca beni ne tarafa sürüklerse, o tarafa doğru yol alıyorum. Bu koşturmacanın neresinde olduğumuzu anlayabilmemiz önemlidir. Mesela, sevdiğiniz bir sanatçının yeni çıkan bir albümünü mü yoksa harika bir tasarımı olan, üzerinde o sanatçının resminin olduğu bir tişörtü mü almayı tercih ederdiniz? Aslında bu soruya vereceğimiz yanıt, hayatın koşturmacasına kendimizi ne kadar kaptırdığımıza dair iyi bir yanıt olabilir. Hakan Bıçakcı'nın Doğa Tarihi adlı kitabındaki ana karakter olan Doğa, tişörtü almayı seçiyor. Yani "dinlemek yerine onun ne dinlediğinin başka insanlar tarafından bilinmesini" (Bıçakcı 19) tercih ediyor. Bence bu oldukça ağır bir seçim. Resmen kendini ikinci plana attığının bir göstergesi. Koşturmaca öyle bir hal almış ki ona ayak uydurabilmek amacıyla başkaları için yaşıyoruz artık. Peki, bu yıpratıcı karmaşadan kurtulmak mümkün olabilir mi? Bu sorunun cevabı ne kadar içinde olduğumuzla bağlantılı olabilir. Bu koşturmacaya ne kadar çok alıştıysak, bu şekilde devam etmek için, o kadar çok direnç göstereceğiz. Çünkü alıştığımız şekilde devam etmek kolaydır. Asıl zor olan; yeni olanı denemek, içinde olduğumuzdan farklı dünyalar tanımak ve tüm bunlara cesaret edebilmektir. Eğer artık çiçeklerin parıldayan renklerini ayırt edemiyorsak, içimize çektiğimiz derin nefeslerle rahatlayamıyorsak ve kendi kendimize tebessüm edip mutlu olamıyorsak, hayatın karmaşasından çıkıp kendimize dönüp bakmanın vakti gelmiş demektir. Ama, kendi gözlerimizle bakmalıyız, başkalarının gözlerinden değil. Hayatın bu karmaşasından sıyrılıp gerçekten neyi sevdiğimizi, ne yapmak istediğimizi anlamamız, kendimizi dinlememiz ve bu maratonda durmamız gerekir. Çünkü kendi hayatımızı kendimiz yönetemiyorsak, hayatın koşturmacası bizi ele geçirmiş demektir.