ZEYTİN DALI OLARAK ÇOCUKLAR

Superbowl'un kendisi kadar devre aralarında verilen konserleri de başta ABD olmak üzere hemen hemen bütün ülke vatandaşlarının çenesini yoruyor. Ben de en son performansı izledim ve sonra "Yine kimse Michael Jackson'ınkini geçememiş " dedim. Michael'ın performansında beni en çok etkileyen şey konser sırasında tribündeki herkesin birer kağıt parçası tutarak bir resim oluşturduğu andı. O resimde Dünya'nın her yerinden çocuklar el ele tutuşmuşlardı. Yine "dünya barışı" mesajı çocukların üzerinden verilmişti. Peki, bize çocukların barış elçisi ya da masumiyet timsali olabileceğini gösteren şey nedir? Çocuklara küçük yaşlarına rağmen çok büyük sorumluluklar yüklüyoruz. Mesela bize göre hepsi masum olmalı . İnsanlar doğduklarında, çocuk olduklarında vicdanları ve belirli bir ahlak anlayışları olmuyor, çünkü bunlar sonradan öğrenilen, deneyime dayalı kavramlar. Bir insanın vicdanının olmaması demek sanıldığı kadar kötü bir şey değil aslında. Bu, sadece kişi kendi davranışlarını değer yargılarına göre muhakeme etmiyor demek. Annesinin çamaşır yıkarken ne kadar yorulacağını hesaba katmadan saatlerce çamurla oynayan bir çocuğun yaptığı gibi. Zamanla bu değer yargılarını öğreniyoruz. Büyüyünce vicdansızca yaptığımız davranışlarımız yadırganıyor. İster istemez içimizden geleni değil de toplumun istediğini yapmaya başlıyoruz. Birini kırma kaygısıyla kullandığımız kelimelere dikkat ediyor, konuşurken iki kere düşünüyoruz. Halbuki bir çocuğun aklındakini iki kere düşünüp söylediği hiç görülmüş müdür? Aklından geçeni pat diye söylemek çocukluğun hilkatinde vardır. Biz bunu masumiyet olarak tanımlarız, çünkü çocuklar bizim aksimize toplumdan dışlanmamak için belirli değerleri benimsemek zorunda değildir. Belirli değerlerle sınırlandırılmadıkları için de farklılıklara yetişkinlerden daha hoşgörülüdürler. Bir çocuk için diğer bir çocuğun ten renginin, dua ettiği Tanrı'nın, kilosunun farklı olması onunla saklambaç oynamaya engel değildir. Yetişkinlerin aksine farklılıkları göz ardı etmeleri karşısındakileri kırmamak için değil, gerçekten farklılıkları önemli görmedikleri içindir. Çocuklar kendilerinden farklı olanı toplum tarafından dayatılan düşüncelerden dolayı kabul etmek ya da etmemek zorunda değildir. Hiçbir çıkar göz etmeden yalnızca içlerinden geldiği gibi davranırlar. Bu yüzden barışı ve masumiyeti temsil etmeyi hak ederler, çünkü duyguları ve davranışları yapaylıktan uzak ve tertemizdir. Barış mesajının çocuklar üzerinden verilmesinin bir diğer sebebi de çocukları geleceğimizi sembolize etmekte kullanmamız. Yetişkinler deneyimlerinden dolayı biliyor ki kin, nefret, savaş, ayrımcılık gibi insanı olduğu yüzyıldan çok daha gerilere sürükleyen kötü duygular ve olaylar tarih boyunca bizi çok kötü bir şekilde yıprattı. Bunun farkında olan yetişkinler kendilerinin bunu artık değiştiremeyeceğini düşünüyor ve bu kötülüklerden uzak bir dünyada yaşamak umuduyla çocuklara bu kötülüklerle savaşmaları için asker üniforması giydiriyor. Çocukların ön yargısız duyguları hem bizim hem de çocukların daha güzel bir dünyaya olan inancını artırıyor. Biliyoruz ki yetişkinler de çocukken kötü duygulardan uzak yaşardı. "Bir kere böyle yaşadıysak neden devam edemeyelim? " diye soruyor yetişkinler de kendilerine. Öte yandan şunu da biliyoruz ki yetişkinlerin başlattığı bir savaştan ya da yalnızca birilerinden üstün olduklarını kanıtlamak için doğada yarattıkları tahribattan en çok çocuklar etkileniyor. Çocukların bu durumlardan nasıl etkilendiklerini hepimiz çok iyi biliyoruz aynı barışa en çok onların ihtiyacı olduğunu bildiğimiz gibi. Böyle bir durumda barışa olan ihtiyacı onlar kadar etkileyici anlatacak birilerini düşünemiyorum. Çocukları tarih boyunca masumiyet ve barış timsali olarak gördük ama ne yazık ki bu masumiyeti ve barış arzusunu kaybetmeleri için her şeyi yaptık. Şimdi bırakalım bu çatışmaları da çocuklar dünyamızı daha güzel bir hale getirsin.