ÇOCUK

Her sabah uyandığımda takvimden yaprakları teker teker koparırken dünya gittikçe kötüleşiyordu gözümde. Eski komşuluk ilişkileri, arkadaşlıklar derken tam 18 yıl önce gözümü açtığım bu dünyada sevgiden eser kalmamıştı. Artık her küçük çocuğun çizdiği ilk resimdeki gibi mavi değildi gökyüzü. Güneş dağların arasından doğmuyor, üçgen çatılı evin yanından dere geçmiyordu. Anne babasının ellerinden tutarak gülmüyordu çocuklar resimdekiler gibi. Gökyüzü siyahtı artık. Dere gri... Güneş dağların arasından doğmak istemiyordu. Gittikçe yükselen çığlıklardan barış şarkılarını duyamıyor, gökyüzünde birleşen elleri göremiyorduk. O dönemde özellikle gazete okumamaya dikkat ediyordum çünkü artık üzülmeden edemez olmuştum. Eskisi gibi değildi dünya. Bu dünyada savaş vardı artık. Katiller vardı. Pembe yoktu çizdiğimiz resimlerde. Sarılar, maviler yoktu. Simsiyahtı kalem, simsiyahtı boyalar. Kağıttaki her çizgi siyah... Gökyüzünün siyaha boyandığı günlerden birinde bir gazete haberine denk geldim. Önce okumaktan vazgeçtim fakat sonra beni çeken bir şeyler olduğunu gördüm. Haber değil de resimdi asıl dikkatimi çeken. Küçük bir kız çocuğu ellerini kaldırmış, alt dudağını ısırıyordu. Ne kadar sevimli bir çocuk dememle yüzündeki hüznü fark etmem bir oldu. Gülmüyordu çocuk, sevgiyle bakmıyordu. Nasıl gülmezdi bu yaşta bir çocuk? Nasıl böylesine bulutlu olabilirdi yüzü? Neydi bu mutsuzluğunun sebebi? Hemen haberi okumaya başlamıştım gündemdeki sınır olaylarıyla ilgili olduğunu düşünmeden. Adı Hudea, ülkesinde yaşanan felaketlerden kaçıp gelmiş Türkiye'ye. Hüznünün sebebi kamerayı silah sanmasıymış. Bu yüzden ellerini havaya kaldırmış çocuk teslim olmuş gibi. Fotoğrafın çekildiği anı yaşıyorum. Sanki fotoğrafı çeken benim de Hudea karşımda gibi kalakalıyorum öylece. Hiç tanımadığım küçük çocukların çığlıkları kulağımda, habere bakıyorum. Sadece Hudea değil, onun gibi binlercesi kaçtı ülkesinden. Farklı ülkelere sığınıp, canlarını kurtarmak istediler. Binlerce çocuk annesiz, babasız kaldı. Evsiz 1 Dilara Ergül kaldılar. Hiç tanımadıkları, dillerini bilmedikleri insanların ülkelerine koştular çığlıklarla. Oyuncakları yok Hudea'nın ve onun gibi binlercesinin. Boya kalemleri, defterleri yok. Hayalleri yok hiçbirinin. Umutları yok, istekleri yok. Ailelerinden koparılmamak dışında... Henüz evlerinden kaçmak zorunda kalmamış olan çocukların bile her kapı çaldığında nasıl anne babalarının kucaklarına koştuğunu düşünüyorum. Şimdi mi geldiler, sonra mı gelecekler diye korkudan uyuyamayan anneler... Bombaların, silah seslerinin arasında çocuklarını tedirgin etmemek için korkularını içine atan babalar... Bilmiyorum nasıl olacak bundan sonrası onlar için. Sevmekten, sevilmekten önce savaşı öğrenen bu çocukların geleceği nasıl olacak? Nasıl engelleyeceğiz büyüdüklerinde yakıp yıkmalarını? Ya küçücük yaşta annesiz babasız, kucağında kundaktaki kardeşiyle kalanlar? Nasıl korkmayın deriz onlara? Bilmiyorum bu çocuklara güvenmeyi nasıl öğreteceğiz? Sevmeyi nasıl öğretiriz onlara? Hala gözüm gazetede... Korka korka bakıyorum Hudea'nın gözlerine. Seslenmek istiyorum ona, anlatmak istiyorum. Hudea beni duysun istiyorum ama korkuyorum. Dilerim ki yeniden hayaller kurarsın. Umarım yeniden renklenir dünya. Kahverengi dağların arasından turuncu güneşin doğduğu, pembe evin yanından derenin aktığı resimlerin olur çocuk. Yine de sana üzülme, korkma diyemem. Bunun için çok üzgünüm ama gözünü kapattığında, uyumak istediğinde kulağında çınlayan silah seslerini unutturamam. Sana güvendesin diyemem çocuk, güvenmeyi öğretemem sana. Annenin kucağında ağlayarak yeni bir hayata koştuğunuz anı silemem hafızandan. Biliyorum bir gecede büyüdün sen çocuk. Hayallerini aldılar, gülüşünü aldılar. Geri veremem sana çocukluğunu. Büyüdüğün evi, anılarını, arkadaşlarını da geri getiremem. Sana dünya iyi bir yer diyemem çünkü değil çocuk. Her ne yaşadıysan unut diyemem. Yaşamı sevmekten bahsedemem sana. "Her şey geçti artık, bitti, gül" diyemem sana. Sen yine de gül çocuk... 2 Dilara Ergül 3