TARİHE YOLCULUĞUM

Diana Gabaldon'ın Yabancı ile başlayan, şimdilik 6 seriden oluşan kitaplarını okumak ilginç ve düşündürücüydü. Bu serinin kitaplarını okurken beni en çok etkileyen Claire'in geçmişe yolculuğu oldu. Her şey Claire'in bir kaya oyuğundan geçerek kendisini XVIII. yüzyıldaki vahşi bir savaşın ortasında bulmasıyla başlıyordu. Merak edip kendime sordum: "Acaba geçmişe yolculuk mümkün olsaydı, ben hangi yüzyıla gitmek isterdim? ". Beynimdeki saatin çarkları geriye dönmeye başladı. Önce aklıma Türklerin Anadolu'ya geçmeleri geldi. Malazgirt Savaşı'nı düşündüm. Kendimi bir savaşın ortasında düşünmek hiç hoşuma gitmedi. Doğrusunu söylemek gerekirse, savaş ortamını hayal etmeye bile pek dayanamadım. Kan, ölüm, bağrışmalar, metal sesleri... Çok fena oldum. Sonra düşündüm acaba atalarımız niye gelmişler bu topraklara diye, mecburiyetten mi yoksa kalplerinin sesini dinledikleri için mi? Orta Asya'daki anayurdun olumsuz şartları göçe zorlamıştı deniyor. Ben buna çok katılmıyorum. Sanki gideceğiniz yerde size hoş geldiniz, buyurun diyecekler! Ben bu göçlerin nedeninin insanın ruhunda var olan keşfetme ve merak duygusu olduğuna inanıyorum. Bu duygu bence hiç sönmeyen bir ateş gibidir. Hepimizde var olduğuna kesinlikle inandığım bu duygu sayesinde tarihte yeni yerler bulundu, yeni yurtlar kuruldu. Anadolu kapılarına atalarımızı yönlendiren de budur sanırım. Malazgirt Savaşı'nın 1071'de yaşandığını hatırlayınca o kadar eskiye dönmeyi tercih etmemem gerektiğine karar verdim. Evimizin salonunda, duvarda asılı padişah tuğralı seramik tabağı görünce Osmanlı dönemine gitmemin daha doğru olacağını düşündüm. Öyle ya, üç kıtaya yayılmış koskoca bir imparatorlukta yaşayacaktım. İçimden bir ses "Fatih mi, Yavuz mu, Kanuni mi?" diye sordu. Tereddüt ettim. Burada seyirci joker hakkımı kullanmak istiyorum. Evet, söyleyin bakalım, hangisini seçeyim? Üçü de muhteşem zaferler ve topraklar kazanmışlar. Savaş, hep savaş! Yok, sanırım bunlar da bana göre değil. Savaşları, çatışmaları hiç sevmiyorum. Başkasına sebepsiz yere zarar vermeyi doğru bulmuyorum. Günümüzde de çatışma ve savaşların hiç eksik olmaması aklın kaba güce hala tam olarak üstün gelemediğini gösteriyor bence. XXI. yüzyılda bunların yaşandığına inanamıyorum. Aklını kullanarak uzayda yol alabilen insanın günümüzde savaşları önleyecek yolu bulamaması beni çok şaşırtıyor. Her gün ekranlarda gördüğümüz çatışmalar sizi de rahatsız etmiyor mu? Kuşkusuz etmeli... Aklımızı ve gücümüzü bilim, sanat ve insani değerleri geliştirmeye daha çok vermiş olsak belki de bu kadar savaş yaşanmazdı. Nitekim Cumhuriyet öncesi tarihimize baktığımda; üzgünüm, ama bazı savaşlardaki önemli zaferlerimiz dışında fazla övünecek eserlerimiz, buluşlarımız olmamış gibi. En muhteşem dönem olan Kanuni döneminde bile acaba hangi keşfi yapmışız, neleri icat etmişiz? Sonraki dönemlerimizde, tüm dünyada kabul görmüş kaç tane bilimsel kitap yazmışız? Neyin patentini almışız? Buna ben çok iç açıcı bir yanıt veremiyorum ne yazık ki. Şanlı tarihimizdeki başarılarımız sadece kazanılan savaşlardan ibaret olmamalı. Bilim, sanat, spor ve teknoloji gibi önemli alanlarda tarihe not düşecek daha çok başarıya ihtiyacımız olduğuna eminim. Cumhuriyet ve Atatürk ile bu yola girdiğimize ve her türlü aksaklığa rağmen bu yolda ilerlediğimize inanıyorum. Bu nedenle, iyisi mi ben o kadar eskiye değil, Atatürk'ün dönemine gideyim... Modern Türkiye'nin kuruluşuna tanıklık etmek müthiş bir deneyim olurdu benim için. Hem Atatürk'le karşılaşıp sohbet eder hem de bugünkü ülke ve dünya sorunlarına ilişkin bilgi verip onun önerilerini alırdım. Barışı sağlamak ve insanlara daha faydalı olmak umuduyla yapmak isterdim bunu. Çünkü kalkınma barış ortamında olur, savaş ortamında değil. Hemşire Clair'in geçmiş zamana yaptığı ilk yolculuğunda, kendini bulduğu o ilkel ortamda, mesleki bilgisini kullanarak mucizeler yaratması ve sonra günümüze dönerek doktor olup tekrar geçmişe dönmesi ve sevdiklerini tedavi etmesi gibi ben de hastalanan Atatürk'e ilaç vermek isterdim. Belki sağlığına kavuşurdu da dünya tarihinin akışını biraz olsun barış yönünde değiştirebilirdim böylece... Bütün bunlar güzel, ama birden endişelenmeye başladım. Sanırım geçmişe yolculuk çok da iyi bir fikir değil. Çünkü hangi devirde yaşarsak yaşayalım zorluklar ve güzellikler hep birlikte var olacaktır. Bugünün sorunlarından kaçıp geçmişe sığınmak istemediğim gibi bugünkü teknolojilerden de uzak kalmak istemiyorum. Her şeyin çok karanlık göründüğü dönemlerde bile mutlaka insanın yüzünü güldürecek olaylar vardır diye düşünüyorum. Aynı şekilde, çok mutlu dönemler de can sıkıcı ve üzücü olayları içlerinde barındırır bence. Örnek vermek gerekirse; Mondros Ateşkes Antlaşması gibi bir hüzünden Cumhuriyet, modern bir ulus ve devlet doğdu... Öyleyse günümüze odaklanıp barış ve huzur için daha çok kafa yormamız daha doğru olur bence. Değiştiremeyeceğimiz geçmişle ilgili hayaller kurmaktansa etki edebileceğimiz geleceği biçimlendirmek daha mantıklı olur görüşündeyim. Hem bence insanlık ve bu Dünya hala varsa yine de barış savaşa üstün gelmiş demektir. Bazen ben de geçmişteki güzelliklere kavuşmak veya geçmişteki yanlışları doğrularıyla değiştirmek arzusunu kalbimde hissetsem de her an akıp gitmekte olan zamandaki yolculuğumuzun yönünün hep geleceğe doğru olduğu gerçeği sanırım hiç değişmeyecektir. Beni duydun mu Claire? Hikmet Çağan Şahintürk