SİHİRLİ OTOBÜS

Gerçeklik ne zaman başlıyor, kayboldukça mı yoksa içinde kendini buldukça mı? Kendini bulmak için kaybolan bir adamın yolculuğunu anlatıyor "Into the Wild" lmi, günlük çılgınlıklarımızın törpülediği özü keşfetmenin çarpık bir hikayesi. İnsanlığımız teker teker tamamlamaya çalıştığımız ve her yanlışımızda başa sardığımız yıpranmış bir lm senaryosu gibi, farklı parçaları birleştirmeye çalışıyoruz. Yavaş yavaş tuğlalarla örülen bir toplum için ilk insandan bu yana hepimiz ufak parçalar koyuyoruz üst üste, gökyüzüne ulaşmaya çalışıyoruz. Bize unutulmaz ve benzersiz gelen ama insanlık tarihinde ufak çakıl taşları olan hayatlarımızla özgürlüğe, o dipsiz maviliğe uzanmaya çalışırken tuğlaların merdivenlerden ziyade duvarlara dönüştüğünü fark edemiyoruz. Gittikçe derinleşen bir karanlık yaratıyoruz, sosyal düzenler oluşturmak adına duvarlarımızı daha da çok besliyoruz, koyduğumuz ahlak kurallarının içinde asıl benliğimizi unutuyoruz. Ulaşmamız gereken hede erimiz, tamamlamamız gereken ödevlerimiz var: güzel bir iş, bir eş, birkaç çocuk... Masallardaki mutlu sonları yaratmaya çalışırken sürekli an'ı erteliyoruz. Hede erimiz, hayallerimiz, hayattan beklentilerimiz... Öyle çok korkuyoruz ki kendi sıkıcı yaşantımızdan başka pencereler de olabileceğini görmekten, tüm farklılıklara çılgınlık diyoruz. Hayatın gerçekleri bunlardan oluşmuyor, hem iyi para kazanacağımız bir işimiz olmadan nasıl mutlu olabiliriz ki? Hayallerimizin peşinden koşmaktan korkar hale geldiğimiz ve duygusuzluktan başka her şeyi dışladığımız bir dünya yarattık, mutlu olmadığımızı o kadar itiraf edemiyoruz ki gerçekliğin bu ördüğümüz duvarların ötesinde olduğunu kabul edemiyoruz. Sahip olduklarımızı değil olamadıklarımızı mutluluk olarak görmeye başladığımızdan beri hep bir arayış yanılgısındayız. Ne kendimizden ne de şimdiye kadar başardıklarımızdan tatmin olabiliyoruz, bitiş çizgisinin nerede olduğunu bilmediğimiz bir yarışta sürekli dizlerimizi kanatıyoruz. Neden durup soluklanamıyoruz, neden bu kadar korkuyoruz? Bu hayatın kovalamaca mı yoksa kaçış mı olduğunu çözemeden değersizleştirdiğimiz nefeslerimiz son buluyor, anlam katamadan kendimize yok oluyoruz. Doğduğum andan itibaren, kendi düşüncelerimin nasıl şekillendiğini hatırladığım andan itibaren bana biçilen bir rol olduğunun bilincindeydim. Eğitimci bir ailenin çocuğuydum, bana neyin doğru neyin yanlış olduğu öğretilmişti. Yapılması gerekenler ve yapılamayanlar vardı, iki keskin çizgi, çitlerin dışı tehlikelerle doluydu. Kendi düşüncelerimin nasıl şekillendiği hatırladığım andan itibaren duygusal baskıları kaldıramadığımın bilincindeydim. Küçükken kimse size sorunlarınızın üstüne gitmeniz gerektiğini öğretmiyor, kimse sorunlarınızın olabileceği kadar büyük olduğunuzu düşünmüyor çünkü, gerçeklikten kaçış da bundan sonra geliyor. Toplumun bana çektiği çitlerden kurtulabilmek için ben de kendime ait küçük sınırlar çizdim; kendi huzurlu mezarlığım, duygularımı ve düşüncelerimi kendimden bile sakladığım ufak bir cehennem. Tamam, şu an abarttığım kadar değil her şey, ama sınırlar konusunda dürüsttüm. Hayatın bir oyun olduğu düşüncesine bazen öyle kaptırıyorum ki kendimi, normalimi unutuyorum. Güzel, gülümseyen bir yüzün arkasında yatan yalanlarım bazen kendimi bile ürkütüyor. Into the Wild lminde de Christopher kendi sınırlarını aşabilmek, içindeki Alex'i bulabilmek için bir yolculuğa çıktı. Ben gerçek dünyanın içimizde olduğunu ve onu keşfetmek isteyenlerin ya kendinde ya da yollarda yolculuğa çıkması gerektiğine inanırım. Mühim olan mekan değil, mekanların dışındaki özü keşfedebilmek. Chris'in kendini keş ise daha çok kendi sınırlarını zorlamak üzerineydi. Gerçek özgürlüğü sürekli daha çok kazanmak için kurduğumuz sistemin içinde bulabileceğimize inanmıyordu. Ve haklıydı da, sahte gülüşlerle ve hayallerle süslediğimiz bir hayatın içinde ne kadar özgür olabiliriz ki? Ne düşüncelerimizi özgür bırakabiliyoruz ne de içimizdeki deliyi. Kandırmacalardan oluşan renk körü hayatlar yaşıyoruz. Kendimizi kabulden uzaklaştıkça etrafımızdakilerin zihinlerine sığınıyoruz. Bazen de tıpkı Chris gibi kötü anılardan, kötü tara arımızdan öylesine korkuyoruz ki bir anda çekip gidiyoruz. Kayboluyoruz, bazen hep kayıp oluyoruz, nefesimiz kesilinceye kadar koşuyoruz. Bazen de tıpkı Chris gibi sihirli bir otobüsün içinde, kimsesiz, kendi soğukluğumuzla yüzleşiyoruz.