YAPAMAYACAĞIM HİÇBİR ŞEY YOK!

Django Unchained izledikten sonra ben... Bir kitabı okurken, bir filmi izlerken, bir resmi incelerken ve bir fotoğrafa bakarken kendimi oradaki insanların yerine koymak, onların neler hissettiğini anlamaya çalışmak ve bir şekilde hissetmeye çalışmak benim için hobi gibi bir şey. Django Unchained izledikten sonra da tam olarak bunu yaptım. Kendimi Django'nun yerine koydum ve ekranda kendimi görmeye çalıştım. Bunu yaparken de aklımdaki tek soru "Ben olsam ne yapardım?" oldu. İntikamı, hırsı, özgürlüğe ulaşma isteğini ve bu amaçlarla üstesinden gelinen her türlü zorluğu, adil bir yaşam ve aşkına kavuşmak için göze alınabilecekleri ve bir insanı harekete geçirebilecek her türlü şeyi hissettiğimi söylemekten hiç çekinmiyorum. Hayatım boyunca sevmediğim kızgınlık-öfke-nefret üçlüsünü bile aynı anda bünyemde barındırabileceğimi fark ettim ve aslında neden bu üçlüyü sevmediğimi de tekrar görmüş oldum. Django, zenci bir köleydi ve başkaları için göze aldığı şeyler gerçekten kanımı dondurdu. Ben de yıllarca hor görülmüş olsam, dışlansam beni hor görenleri, ırkçılıkla dünyayı yönetebileceklerini sananları, insafsızları gözüm kapalı öldürürdüm sanırım... Belki bu davranışımla onlardan bir farkım kalmazdı ama yine de diktatörlüğün ve kötülüğün devam etmesine göz yummaktan iyidir diye düşünüyorum. Mutlak güç ve gücün yanından ayıramadığı tutkunun da tadını almadım değil filmde. Gücü elinde tutmaya çalışırken insanları- yani zencileri ve köleleri- ölüme sürüklemek neden diye çok düşündüm. İnsanlar nasıl bu kadar acımasız olabiliyor aklım almıyor gerçekten. Güce sahip olmak, sürekli söz geçiren olmak, liderlik vasfı olmadan liderlik yapmaya çabalayan insanları anlamakta bir kez daha güçlük çektim. Ya bende bir sorun var, bütün bu anlamsızlıkları anlayamadığım için, ya da diğer insanlarda bu anlamsızlıkları anlamlı hale getirmek istedikleri için. Filmi izlerken gözüme 1800'lü yıllarda Amerika'nın (film Texas'ta geçiyor) sosyal düzeni gözüme çarptı. Böyle tarihi şeyleri değerlendirirken o çağda yaşıyormuş gibi değerlendirmek gerekir bunun farkındayım ama ben hiçbir zaman bunu yapamadım ve yapma taraftarı olduğumu da söyleyemem. Kölelik ve ırkçılık bana göre hiçbir çağda kabul görülmemesi gereken iki şey. Sen güçlü ol diğerlerini ez, dışla ve hatta öldür ama onların hiçbir hakkı olmasın, ses çıkaramasın ve ölmemek için sana itaat etsin. Oh ne güzel dünya. O zamanlarda empati diye bir şey yok muydu sanki? Bence yaşayan herkes empati kurabilme yeteneğine sahip, yeter ki istesin. Gerçi bu güç sahibi sevgili(!) insanlar azıcık vicdanlı olsa öldürmezlerdi, dünya barışı için yaşarlardı. Maalesef öyle olmadı ve bu saatten sonra olacağını da hiç sanmam. Güçlü olmak çok güzel ve karşı konulamaz bir his ve eminim ki herkes bunun farkında ama güç illaki kötü amaçlarımızda kullanılmak için değildir değil mi? En basitinden ülke yönetiminde rol alanlar düşünülebilir sonuçta çoğu ülkede güç onların elinde. Barışçı bir cumhurbaşkanı olsa ve gücünü barışı, adaleti, eşitliği sağlamak için kullansa fena mı olur? Tabii ki de hayır. Sahip olduğumuz her şeyi kötüye kullanmaya çalışsak vay halimize yani... Şunu da itiraf etmeliyim ki, filmde beni cezbeden şey kesinlikle Django'nun sessiz sakin ve çok zaman geçmesine rağmen aldığı intikamları ve bana verdiği o eşsiz heyecandı. Zaten "İntikam soğuk yenen bir yemektir." diye boşuna dememişler! Adalet ve özgürlük taraftarı olayım ama adil ve özgürlükçü olmayanı öldürüp bu işten kurtulayım düşüncesi çok yersiz bir düşünce. Amdem br yola baş koydun, en azından sosyal düzene de birkaç rötuş yap da birkaç değişime öncülük et. Her ne kadar özgürlüğü savunsa da tamamen bencillik etmek bu olsa gerek. Anladım ki güç herkesin gözünü kör edebiliyormuş. Ben olsam, halkı örgütler, bilinçlendirmeye çalışır ve ayaklanma çıkartırdım. Aman ben paçayı kurtardım geri kalanını başkası düşünsün tarzı düşüncelerle de kimsenin karşısına da çıkmazdım. Her zaman olduğu gibi, aşk (koşulsuz bir şekilde yaşanan tabi ki) gözlerimin önündeydi. Aşık olduğum, hayatımı birlikte geçirmek istediğim biri için hemen hemen her şeyi göze alabilecek biriyim ben. Henüz öyle bir şey yapmadım, yapamadım ama sevgilimin işkence çeke çeke öleceğini bilsem herhalde bir dakika bile düşünmeden onu kurtarmak için her şeyi yapmaya ve her zorluğu aşmaya çalışırdım. Belki bu çok aşırı fedakarlık ve gereksizlik olarak nitelendirilebilir ama seven anlar bence. Anladım ki güç bazı insanlar için sahip olunabilecek en yüce şeymiş ve hayatlarının odağına gücü koyan insanlar için başka şeyler hiç mi hiç önemli değilmiş; bir insan başkalarının ne hissedeceğini, ne düşüneceğini hiç umursamadan da hayatını devam ettirebiliyormuş ve aşk her zaman her şekilde hiçbir koşul beklemeden yaşanabiliyormuş...