UZUN BİR KELİME: UNUTMAK

Küçüklüğümden beri ne zaman beni üzecek bir olay gelse başıma hep kendimle konuşurum ve kendi kendime moralimi düzeltmeye çalışırdım: ''Birkaç gün sonra ya da en fazla birkaç ay sonra hatırlayamayacağın bir şey için kendini yıpratma, kendini üzme İpek!'' Kafamda hep bu cümle yankılanır dururdu. Şimdi düşünüyorum da ne kadar küçük dertlerimiz varmış ve ne kadar masum ve bir o kadar da güzel kalplerimiz. Çocukluğunuzdaki en büyük derdiniz neydi? Hatırlıyor musunuz? Ben hatırlıyorum: Barbie bebeklerimi kaybetmem ya da onların başına bir şeyler gelmesi, bir yerlerinin kopması... Geriye dönüp bakınca ne kadar da masum geliyor insana. Keşke diyorum bazen, şimdi de öyle olsa bütün gün bebeklerimi kaybedip onlar için üzülsem dursam... O masum çocuk kalbinin büyürken etraftan hasarlar aldığını görüyorum maalesef. Kırılmış kalplerimiz belki de büyürken biz, hasarlar almış, yaralanmış. Geçen yıllar, deneyimlerimiz, yaşadığımız olaylar kalbimizi de etkilemiş, çevremizdeki en sevdiğimiz, en güvendiğimiz insanlar kırmış en çok kalplerimizi. Çocukluğumdan beri başıma gelen olaylarla olsun, duyduklarımla olsun bir sürü özelliğim değişti, evet ama bir tek şey hep aynı kaldı: o da kendime verdiğim telkinim. Geçmişe bir göz attığımda o an benim için önemli olan dertlerimi diğerlerine göre o kadar çabuk unutabilmem beni hayrete düşürse de, asıl şaşkınlığı yaratan o anın üzüntüsüyle yazdığım şiirlere baktığımda ortaya çıkıyor. Onlar artık unutmayı kendine söyleyip duran bir kızın şiirleri olmaktan çıkıyordu, sevmek gerektiğini söyleyen bir kızın şiirleri oluyordu. Unutmak aslında insanları kendi acılarına yabancılaştırıyordu bir nevi. Unutmanın tek bir şartı vardı: zaman. Peki, unutmak çok kolay olsaydı, zamana bile ihtiyacımız olmasaydı unutmak için bize hayat tecrübesi veren dertlerimizi, yaşadığımız sıkıntılarımızı unutmak ister miydik gerçekten? Acılarımla beraber onların yanında yaşadığım yüzümde ufacık da olsa bir tebessüm oluşturan anılarımın da silinmesine izin verecek miydim? Gerçekten unutmak isteyip istemediğimi sorgulamamı sağlayan 2004 yapımı Eternal Sunshine of the Spotless Mind (Sil Baştan) filmini izlemem oldu. Okuldan geç çıktığım ve çok yorgun olduğum bir gün izlerken uyuyakalayım diye açtığım bu film birden beni fazlasıyla içine çekmişti. Bu film önce bana yorgunluğumu ve üzerimdeki sorumlulukları unutturdu daha sonrasında da gerçekten unutmak istediğim ama aslında sadece bilinçaltımda üstünü en ufak bir rüzgarda kolayca açılabilecek ince bir örtüyle örttüğüm kişileri ve olayları su yüzüne çıkarıyordu. İçerisinde bilimkurgu ögeleri barındırmasına rağmen gerçeklikten de uzaklaşmayan filmi izlerken sürekli kendi hayatıma, yaşadıklarıma dalıp dalıp gidiyordum ve kafamdaki düşünceleri bir türlü susturamıyordum. Film o kadar gerçekçiydi ki saatler geçiyor, benim düşüncelerim kesilmiyordu ama asıl ilginç olan şey filmdeki kahramanlar da benimle birlikte aynı şekilde bocalıyorlardı. Radyoda tesadüfen dinlenen bir şarkı gibi, sıkılma bahanesiyle açılan filmler gibi, aslında sevdiğini hatırlamak için ne bahaneler üretiyor insan çok da farkında olmadan. O duyguya bir kere yakalandın mı bitiyor hayatın. Ne saklanabilecek bir yer bırakıyor insana ne de kaçacak bir yer. Nereden mi biliyorum? Yaşadım çünkü. Belki de bu yüzden hem unutmak istiyorumdur, hem de bir yandan unutmamak. Aşk, birini çok sevmek bir yandan güzel bir şeyken bir yandan da kötü bir şeydir bence. İnsanı kendine yabancılaştıran bir şeydir belki de. Kaybedeceğini bile bile bir şeyler yapmaya çalışmak direnmek de diyebiliriz. Aşk, ilk başta tarif edilemeyecek kadar güzel bir şey fakat zaman geçtikçe yerini huzursuzluğa bırakıyor. Kızdığında ondan birden kurtulmak, bütün gemileri yakmak, onunla ilgili her anıyı beyninden silmek istiyorsun. Mutlu anılarını bile belki de... Çünkü farkında oluyorsun ki o kadar mutsuz olmanı sağlayan şey o küçük mutlu anılar. O anılar olmasa yaşadığın mutsuzluğun da bir önemi olmaz senin için. Gerçekten unutmak istiyor muyum her şeyi, en ufak zerresine kadar? Emin miyim buna? Hiç emin değilim. Bazen sil baştan yaşamak istiyorum her şeyi, kötü olan her şeyi hayatımdan atmak istiyorum ama biliyorum ki kötü şeyler gittiği kadar iyi şeyler de gidecek hayatımdan. Onlar da artık benimle olamayacak. Peki ya siz? Gerçekten unutmak istediğinize emin misiniz?