ÇERÇEVENİN İÇİNDEKİ FOTOĞRAF VE KENDİ BENLİĞİMİZ

Neden birini severken onu olduğu gibi kabullenme duygusundan yoksunuz? Kendi isteklerimize göre bir çerçeve belirleyip, hayatımıza giren herkesin o çerçevenin içindeki fotoğrafa ayak uydurmasını arzu ediyoruz. Aksi takdirde, yani fotoğrafın içinde yer almak istemeyenleri de suçluyoruz. Nasıl mı? Sen çok değiştin, eskiden böyle değildin diyerek. Halbuki insanlar başta nasıllarsa, yani özlerinde ne varsa öyle kalıyorlar sadece belli bir süre sonra üstündeki baskıya kayıtsız kalamıyorlar yahut o çerçeveye sığamıyorlar, o kadar. Peki, neden bizim olmasını temenni ettiğimiz o çerçevedeki fotoğrafa göre en sevdiklerimizi bile kendilerini değiştirmeleri için zorluyoruz? Cevap oldukça aşikar; benciliz... Daha çocukken izleyip etkisinden asla kurtulamadığım Babam ve Oğlum filmini tekrar izledikten sonra bu satırları yazmaktan kendimi alıkoyamadım. Canından öte yere sahip olan evladını sırf kendi belirlediği kalıplara uymadığı için hayatından çıkaran bir babanın ancak evladını kaybedince, koyduğu bu kalıpların çevresine verdiği zararı fark etmesini ele alıyor film. Babası Sadık'ı İstanbul'a yollamıştır ziraat mühendisi olup çiftliğin başına geçmesi için. Peki, Sadık bunu reddedince ne oldu dersiniz? Babası ona şu acımasız sözlerle geldi: "Seni oku diye gönderdik, anarşist olasın diye değil." Aslında sırf babasının emirlerine, arzularına veya taleplerine, yani, başta da belirttiğim gibi, babasının yarattığı fotoğrafa dahil olmak istemeyip çerçevenin dışına çıkmak isteyen Sadık neden olmadığı veya yapmadığı bir şeyle itham ediliyor dersiniz? Babasının çerçevesindeki fotoğraf, babasının çıkarlarına göre şekillenmiş durumda. Yani Sadık'ın babasının yaptığı işin başına geçmemesi; babasının çıkarlarıyla ters düşüyor. Böylece suçlu oluyoruz hepimiz, kalıplara uymadığımız için. Peki, sevdiklerimizi incitmeden sıyrılabilmek mümkün mü bu kalıplardan? Bence, hayır. Benim asla kimseden beklentim olmaz diyen insanın bile ufak da olsa beklentileri vardır. Bu ufak beklentiler de filizlenerek bir fotoğraf şeklini alıp yeni bir çerçeve haline geliyor. Böylece döngü devam ediyor; kalıplar ve kalıplara uymayan insanlar... Kalıplara uymayanların isimlerinin önlerine gelen sıfatları tahmin etmeniz çok da zor olmamıştır. Mesela, genelde bir kızın erkek arkadaşından beklentisi doğum günleri veya yıl dönümlerinde, özel jestlerde bulunmasıdır. Yani kızın çerçevesinde bulunan fotoğraftaki erkek arkadaşı, özel günleri önemseyen biridir. Eğer, erkek arkadaşı bu fotoğrafla uyumluluk içerisinde değilse, ilişkideki düzen küçük bir olay ile bozulur. Tıpkı, Sadık'ın babasının çerçevesinde bulunan evlat fotoğrafına uyum sağlamaması gibi bu erkek arkadaş da aynı şekilde kız arkadaşının çerçevesindeki fotoğrafla uyumluluk göstermez. Oysa yakıp atabilsek bu çerçeveleri içerisindeki fotoğraflar ile beraber. Kim bilir kimlerin hayatı şu an bambaşka olurdu. Benim naçizane düşüncem şu yönde, önümüzde iki seçenek var; ya Sadık gibi sevdiğimizi hiçe sayıp onun çerçevesinden sonsuza kadar çıkmayı yeğleyip, kendi benliğimize doğru keşfe çıkacağız ya da sevdiklerimizi kaybetmemek uğruna kendi benliğimizden vazgeçip çerçevenin içindeki fotoğrafa adapte olmaya çalışacağız. Hangisinin daha mantıklı olup olmadığını belirlemek, karşımızdakini kaybetmeyi göze alıp almadığımıza veya kaybetmenin mi yoksa kendi benliğini bulmanın mı daha fazla fayda sağlayacağını göz önünde bulundurmamıza bağlı aslında. Eğer mutluluğa giden yol birini kaybetmekten geçiyorsa, o yolu geçip geçmemek de karşımızdakine verdiğimiz değere bağlıdır. Evet, herkes için belirlenmiş veya hazırda bekleyen içinde belli bir fotoğraf bulunan bir çerçeve var. Lakin o fotoğrafta bulunup bulunmamak tamamen bizim taleplerimize bağlı; kendin olmak veya sevdiklerinle olmak... Hepimizin günlük hayatında fazlasıyla yüzleşmek zorunda olduğu bu ikilem, hayatımıza yeni bir insanın girmesiyle adeta bir döngü gibi devam edecektir. Buna uyup sağlayıp sağlamamak ise tamamen sizlerin elinde.