DİĞER YARIM

Mektuplar... Günden güne daha da anlamını yitiren ve belki de, bizden sonraki nesillerin nasıl bir şey olduğunu bile bilmeyeceği, duyguları bütün gerçekliğiyle ortaya koyan; sevgiyi, özlemi, tutkuyu ziyadesiyle yaşatan ve insanların hayatı bütün gerçekleriyle, yoğun bir şekilde yaşadığı dünyadan kalmış nadide parçalar... Şu anda önemlerini yitirmiş olsalar da, bir zamanlar insanların hayatındaki en önemli iletişim aracıdır mektuplar. Aşk için, ayrılık için, özlem için yazılanlar... Hepsinin yeri ayrıdır ve hepsi de yıllar geçmiş olsa da ayaktadırlar. Değerlerini kaybetmezler, silinmezler, yok olmazlar. Aksine, daima geleceğe daha da artan bir değerle aktarılırlar. Sabahattin Ali'nin, Sevgili Aliye'sine, biricik nişanlısına ve daimi eşine; ruhu, değerlisi biricik kızı Filiz'e yazdığı mektupları okumak ise o duygulu, hayat dolu ve şu anda yaşadığımız sanal dünyanın aksine gerçek dünyaya girmek için açılmış şahane ve eşsiz bir kapıdır. Sabahattin Ali, Sevgili Aliye'sine şu cümleleri yazıyor bir mektubunda: "... Dünyadaki bütün felaketlerin, uygunsuzlukların, bayağılıkların sebebi işte bu her şeyden evvel kendini düşünmek illetidir... İnsan başkalarına yardım ettiği, başkalarını sevdiği kadar yükselir. Dünyada hayatın bir tek manası varsa o da sevmektir."(11) İnsanlar sevmeli birbirlerini, karşılığında hiçbir şey istemeden. Bu kocaman dünyada, milyonlarca insanın içinde; sevgi bağları kurabilmek, tanımadığınız onca insanın da sevenlerinin ve sevdiklerinin olduğunun bilincinde olabilmek gerçekten iyimser ve barış dolu bir dünyada yaşamanın ilk kurallarından biri olmalı. Ne yazık ki, her zaman karanlık bir yüz, siyah bir leke çıkar karşınıza. Hayatında yer almadan, gerçekten kim olduğunu bile bilmeden birine, fütursuzca kötülük yapmak; ardında kalanları düşünmeden ve daha zamanı gelmeden o kişinin canını almak bu kadar kolay mı gerçekten? Gözünü bile kırmadan, acımasızca, haksız yere bir can almak... Kolaymış demek ki! Arkada küçücük bir kız çocuğu, gözü yaşlı bir eş, bir hayat arkadaşı bırakmak; böyle bir kötülüğe göz yummak kolaymış... Sabahattin Ali deyince aklıma iki senaryo geliyor yalnızca; ruhu, biricik kızı Filiz'in gözünden iki hayat. Biri, yaşanamamış ve daima bir burukluk hissi veren; diğeri ise, peşini bırakmayan sonsuz bir karanlık... "Bir kış günü, gökyüzü bulanık, yaşam gölgeli... Hava o kadar soğuk ki, okuldan eve dönerken dişlerinin birbirine çarpmasını engelleyemiyor. Ama hiç önemli değil çünkü evinde mutluluk var, neşe var, anne var, baba var. Kapıdan içeriye girerken sıcacık bir hava tabakası çevreliyor onu; biraz kırmızı, biraz turuncu, biraz sarı. Tıpkı ailesi, sahip olduğu ve hiçbir zaman ayrılmak istemediği o sonsuz mutluluk kadar sıcak... Annesi akşam yemeği için mutfakta hazırlık yapıyor. Babası ise kağıtlara gömülmüş; belki şiir, belki de bir öykü yazıyor. Akşam yemeği vakti! Aynı masada, hep birlikte kocaman kahkahalarla geçen bir akşam yemeği... İnsana aile olduğunu hissettiren; birliğin, beraberliğin, sevginin en yoğun duygularla hissedildiği bir akşam yemeği..." Ve sonra, zifiri karanlık... Tüm ışıklar sönmüş, göz gözü görmüyor, hikaye yeni baştan yazılıyor: "Bir kış günü, gökyüzü bulanık, yaşam gölgeli... Hava o kadar soğuk ki, okuldan eve dönerken dişlerinin birbirine çarpmasını engelleyemiyor ama farkında bile değil çünkü buruk, çünkü eksik... Bir şeyler eksik hayatında ve kalbinde o kadar büyük bir delik var ki, gücü yetmiyor doldurmaya. Küçücük ellerinde, çocuk aklında, babasının yerini doldurabilecek hiçbir şey yok. Kapıyı aralıyor, ev buz gibi... Daha da üşüyor içi, odasına koşuyor. Annesi akşam yemeği için mutfağa çağırıyor. Sadece iki; sadece iki tabak, iki çatal ve iki kaşık... Yanında dimdik duran bir kadın ve aynı zamanda hem anne hem baba... Ama eksik işte, bir şeyler eksik. Hayat ağaçlarından bir dal kopmuş, yerine yenisi büyümüyor. Aksine, ağaç içten içe çürüyüp yok oluyor." İşte Sabahattin Ali'nin geride bıraktıkları... Keşke yaşasaydı, yaşatsalardı. Yazacağı nice eserler bir yana; yaşayacağı ve yaşatacağı mutluluklar paha biçilemezdi. O sadece bir yazar, bir şair, bir öğretmen değildi; aynı zamanda bir eş ve en önemlisi de bir babaydı. Öldürülüp, bir hiç gibi oracıkta bırakılmayı hak etmeyen bir baba... Mezarı bile olmayan bir baba...