Gri Hayaller /Uzay Tefek

*(En sonda yazan linkte fon müziği var, bloğu onu dinlerken okumanızı öneririm) Siz aylar boyunca beklediniz mi hiç? Aylar boyunca bir günü, o gün gelince de o anın gelmesini beklediniz mi? Onca zaman boyunca hayalini kurduğunuz o özel anın gelmesini... Hani saniyeler geçmek bilmez de ne yapsam hızlanır her şey diye düşünürsünüz. O an gelince de zamanı durdurmak istersiniz hatta. Sonuna kadar tadını çıkarmaktır tek amacınız, fakat sanki fazla kaptırıyoruz kendimizi. Sonradan dönüp o değerli anlara bakınca üzülürüm elimde olmadan; zamanın akıp gidiyor olmasına o kadar odaklanmış bulurum ki kendimi, zevkini hiçbir zaman yeterince çıkartamamış gibi hissederim. Bir tatminsizlik olur, çünkü o anı hayallerimde çoktan yüzlerce binlerce kez, mükemmel bir şekilde yaşamış olurum. Her kurulan hayalle bir yudum daha artan beklentinin bir dünya günüyle karşılanması imkansızlaşır sonunda. Dürüst olmak gerekirse karşılanır karşılamasına da karşılanmadığına inanıp hayallerin güzelliğini korumak çok daha tatlı gelmez mi insana? Her gece yorganı çekip uykuya sevimli bir hayalle başlamak gibi bir fırsat niye kaçırılır ki? Hayaller mükemmel yalanlar. Her şakada bir doğruluk payı vardır derler ya; her hayalde de bir gerçeklik vardır bence, en azından hissettirdikleri... Neden bozayım ki büyülerini. Onları mükemmel yapan nedir bilmiyorum. Belki sadece gerçekleşmemiş olması huzur veriyordur. Böylece istediğim zaman silbaştan şekillendirebiliyorum hepsini. Ancak uzun süre beklenip geçen anılar öyle mi? Memnun olsak da olmasak da hiçbir zaman değişmezler. Aslında onların bende şöyle bir etkisi var; çoktan gelip geçseler de düşününce hala bir garip olur içim. Çünkü dünyaları bekledikten sonra o anın da diğer tüm anılar gibi geçtiğine inanmak çok zor oluyor bazen. Doğrusu, bazılarının geçmiş olduğuna hala inanamıyorum ve gülümsememden anladığım kadarıyla hala her düşünüşümde tatlı bir bekleyiş heyecanı verebiliyorlar bana. Fakat kimi kandırıyorum ki... Umrunda değil anılar. Aylarca beklediklerim onlar değil kesinlikle, ama insanlar... Sevdiğim insanlar, bana güzel duygular hissettirmiş insanlar... O tatlı bekleyiş heyecanı sevdiklerimi özlememden başka bir şey değil sanırsam. Yıllar öncesine baktığımızda küçük küçük anılar hatırlarız. Ne güzel gelir arkadaşlarla eski günleri yad etmek. Ama ne kalırdı ki geriye, o anlardan yakaladığımız duyguları çıkarsak? Bizi mutlu eden, yaptıklarımız değilmiş ki geçmişte; bize hissettirdikleriymiş aslında mühim olan. Küçükken belki sizin de olmuştur tutulduğunuz biri. Ne tatlı severdik onu, aklımızdaydı hep. Adını her duyuşumuzda midemiz bir kıpraşırdı sanki. Ama ne kadar zordu gidip de o iki kelimeyi söylemek, "seni seviyorum..." demek. Bazılarımız o cesareti bulmuştur kendinde. Bazılarımız ise onu son gördüğü anda yaşadığı tereddütle veda etmek zorunda kalmıştır. Belki hiçbir zaman açılamamıştır o kıza, beraber gezip anları paylaşamamışlardır ama, o çocuk hep hatırlayacaktır kızın onda uyandırdığı masum hisleri. İşte, bir anı(insanı) beklerken o saniyeleri geçmek bilmez yapan şey o duygular bence. Birini sevince özlüyoruz. Her gün görsek de, yılda bir görsek de özlüyoruz. Hiç tanışmadığımız birini özler gibi, o kişiyle hiç yaşamadığımız anlardan hissettiğimiz duyguları özlüyoruz. Hiçbir şey hayallerimdeki kadar mükemmel olmasa da onunla beraber olunca tek bir şeyi bile değiştirmek istemiyorum nedense. Sonrasında ne kadar pişman olacak olsam da o an içinde tek düşünebildiğim bu oluyor; şu an yanımda ve gerisi yalan. Hayattaki en değerlim dediğinizi uzun bir sürenin ardından, belki tam bir yıl sonra, gördünüz mü hiç? İlk göz teması asla unutulmuyor biliyor musunuz? Çünkü o an anlıyorsunuz, o bakışlar hayalperestlerin bile ulaşamayacağı kadar derin duygular içeriyor. Öncesinde kurduğunuz tüm mükemmel hayalleri siyah-beyaz çizgi filmlere çevirecek kadar derin duygular saçılıyor o gözlerden. Fakat ne yazık ki, o an da geçiyor ve elimizde sadece bu siyah-beyaz çizgi filmler kalıyor. Aklımızda kalan birkaç renkle doldurmaya çalışıyoruz grileri ama, orjinal tabloyu görmüşüz ya bir kere, korsanları nasıl aynı yeri tutabilir ki? Burada başlıyor benim inkarım. Bir şekilde inanabiliyorum orjinal tabloyu hala görmediğime. Ancak bu şekilde renkleri saklayabiliyorum rüyalarımda. Bekliyorum, özlüyorum, orjiinal tabloyu göreceğim anı. Özdemir Asaf da benim gibi düşünüyor sanırım, Gelecekse beklenen, beklemek güzeldir. Özleyecekse özlenen, özlemek güzeldir. Ve sevecekse sevilen, O hayat her şeye bedeldir. -Özdemir Asaf Okura önerdiğim fon müziği: Https://www. youtube. com/watch?v=luM6oeCM7Yw&ebc=ANyPxKqY rgWkru24JlYXgSHO2PoJJ0b8fYcfYfq5SZFE7cYGCrswE5YKunfUBK4dT0 CyvpRwg_ Udh_2E8S8yYXXif2AXzI4Q