Acılarını Resmeden Kadın

Frida Kahlo'nun yaşam öyküsünü Frida filmi ile anlatan Julie Taymor'un bu eserini kaç kere izledim bilemiyorum. Frida benim için çok özel bir karakterdir. Ayrıca kendisinden ilham aldığım yönleri var. Hayatı sıkıntılarla geçen bir kadının, günün sonunda düşündüğümüzden çok daha fazla şeye katlanabiliriz gibi bir bakış açısına sahip olabilecek kadar da güçlü bir karakter olması Frida'yı benim için inanılmaz özel biri yapıyor. Aynı zamanda dik başlı, asi yaradılışlı, babasıyla olan sağlam ilişkisi ile kendine güvenerek büyümüş ve kendi istediklerini yapabilen bir kadındır. Maskülenliği ile kadınlığını birleştirebildiği bir tarzı vardır. Düşünceleri ve duyguları için yaşamış oluşu, anaç tutumları, hayatını tablolara işleyiş biçimi hepsi dengededir. Bu güzel özelliklerinden dolayı, Frida benim için örnek alınacak bir karakter olmuştur. Hayata her şeye rağmen tutkuyla bağlı bir kadını izledim film boyunca. Kendisini yatağa bağlayan hastalıklar geçiyor başından. Yılmadan kendini resme veriyor, kendisinin ilk resim sergisine ambulansla gidiyor, iyileşiyor, çiziyor, geziyor, eğleniyordu. Hayatta ne yaşarsa yaşasın keyfini çıkarmaya bakıyordu. Acılarını bile geniş hayal gücüyle ve estetik zevkiyle tablolara dökebilmiş. Sadece sanat camiası değil ideolojik topluluklar, tarih, moda dünyası kendisinden ilham almış. Kendine özgü bir kadın olması herkesin farklı açılardan dikkatini çekiyor haliyle. Ben Frida'nın dik duruşunu çok seviyorum. Giyimini, kullandığı renkleri, estetik bakış açısını, olayları algılayış biçimini, insanlara değer verme biçimini çok seviyorum. Ama en çok hayata yenilmemiş olması hoşuma gidiyor. Başına ne gelirse gelsin tüm kötü olayların enkazlarının altından bir süre geçtikten sonra sapasağlam çıkıyor. Çünkü karşı karşıya kaldığı zorluklar yüzünden pes etmesi için yaşam enerjisi çok fazla. Ne yaşamış olursa olsun ister fiziksel acı çeksin, isterse aşk acısı onu hiç karamsar veya depresyonda karanlıklar içinde görmedim. Pes ettiğim zamanlar olunca hep Frida'yı hatırlarım. Mesela üzerine çalıştığım bir programlama projem vardı. Her gün saatlerce bilgisayar başında oturup onun üzerinde çalışırdım. Çünkü hedefimde bir yarışmaya katılmak vardı. Çok uzun süre emek vermiştim. Yarışmanın ikinci etabında elendim ve gerçekten çok üzülmüştüm. Bir daha programlama yapmak istememiştim. Hem hevesim kaçmıştı hem de pes etmiştim. Bir daha asla programlama yapmayacaktım. Bir süre gerçekten hiç programlama yapmadım. Aradan hayli zaman geçtikten sonra, bir grup arkadaş bir araya gelerek oyun programlamaya karar verdik. Resmen kendime güvenim yoktu. O yüzden ilk başta çok küçük bir kısmın kodlarını yazmayı kabul etmiştim. Kodları yazdıktan sonra neden uzun süre programlamaya ara verdiğime hayret ettim. Bu benim uzun vadede edindiğim bir özellikti. Bense odaklandığım hedefimde başarılı olamadığım için ondan tamamen vazgeçmiştim. Bu kadar depresif olmaya gerek yoktu. Bunu Frida gibi hayatından benden daha farklı ve fazla acılar çekmiş insanlar gördükçe anlayabiliyorum. Bu yüzden benim hayatımda Frida diye bir kadın, bir ekol var. Acılarını bile renklendirip resme dönüştürmüş bir kadın. Herkesin yaşama olan bağlılığını örnek alması gereken kadın. Ne kadar sürrealist bir ressam olarak görülse de gerçek hikayesini anlatan bir kadın. Yani yaşama olan bağlılığı aslında gerçek ve bizde bunu zaten gerçek olabileceği için örnek almalıyız. Ben kendi adıma bu açıdan örnek alıyorum. Bu kadar yaşam sevincine sahip olmak bana tozpembe geliyordu önceden, ama aslında yaşam sevinci veya her şeye rağmen yaşamak, yaşadığın her zorluğu da kabul edip zorluğunu da yaşamının bir parçası olmasına izin vermek olarak yorumlayabiliyorum artık. Bu yorumu yapabilmemin sebebi ise acısını sanatının bir parçası yapmasının bana gerçekten ilham vermiş olmasıydı. Sanat demişken Frida'nın dünyaya gözlerini kapamadan önce bıraktığı son eseri "Viva la Vida" yani "Yaşasın Yaşam" olması Frida 'ya tekrar hayran olmama sebep oluyor. Gizem ELMACI 21604058- Uluslararası İlişkiler