Hayatımızdaki Dil Gerçeği

İletişimimizin neredeyse tamamını sayesinde sağladığımız diller ya olmasaydı diye hiç düşündünüz mü? Bunu düşünmemize bile kafamızın içinde dönen kelimeler yardımcı oluyor değil mi? İnsanlığa verilmiş en büyük hediye dil olsa gerek. Dil olmadan diğer hiçbir şeyin anlamı olmazdı. Hayat çekilmez bir hal alırdı herhalde. Kendimizi en sosyal varlıklar olarak nitelendirdiğimiz bu koskoca dünyada hislerimizi, duygularımızı kimseye anlatamasaydık tahmin edebileceğimizden daha kötü bir durumda olabilirdik. Belki de olmazdık bile. Neyse ki hastalıkta da, mutlulukta da, iyi günde de, kötü günde de kısacası hayatımızın her aşamasında adeta bir kurtarıcı görevinde kendimizi ifade etmemize olanak sağlayan dile sahip olduğumuz için şanslıyız ve bunları düşünmemize gerek yok. Ayrılmayan bir parçamız olan dil hayatımızın birçok noktasında yaşamımızı sürdürmemiz için zorunluluk olsa da yeri gelince usta bir şairin kaleminden mısralara dökülen kelimelerle ruhumuzu okşayan, en derin duygularımıza ve hislerimize dokunan, tüylerimizi diken diken eden bir halde de karşımıza çıkabilir. Dilin yetmediği yerlerde kelimelerin derinliklerine inip onlara yeni anlamlar yükleyerek adeta bir heykeltıraş titizliğiyle işleyip hislerimize tercüman olan insanlardır şairler. Şiir, şairinin duygu derinliklerinde yoğrulup çıktıktan sonra okuyucusunun derin dünyasında bambaşka şekiller de alabilir, derinliğini pekiştirip daha güçlü anlamlara erişerek şairini bile şaşırtması olasıdır. Aynı şiiri okuyup hüzünlenen de olur, yüzünde güller açan da olur. Şiir bizi tek bir dörtlükle tarihin tozlu sayfalarındaki destansı milli zaferlere de götürebilir, duygularımızı kabartıp yakın tarihteki milli beraberliklere de, sevgilimizle ilk tanışma anındaki mutlulukla karışık heyecanlı hislerimize de, ayrılırken yaşadığımız o hüzünlü uzun mu uzun gecelere de, çocukken yaşadığımız o masum mutluluklara da, kaybettiğimiz bir yakınımızla yaşadığımız artık gerçeklik hissini kaybetmiş anılara götürüp onları bizim için tekrar da canlandırabilir. Şiirin gücü kelimelerle sınırlı değildir. Gücünün sınırı insanların düşünce dünyasının derinliğiyle doğru orantılıdır. Bu derinliğin kişiden kişiye göre değişmesi şiiri güçsüz kılmaz sadece yanlış zihindeyken gücünün doğru bir zihinde işleninceye kadar gizli kalmasını sağlar. Hayattayken eserlerinin hak ettiği değere eriştiğini göremeyen Picasso misali... Picasso eserlerine ölümü ile değer katmadı, attığı fırça darbeleriyle kattı bütün değerini ama insanlar hak ettiği değeri geç verdi. Geç anlaşılan bu eserler nasıl değer kaybetmediyse şiir de aynı bu şekilde sabrıyla doğru kişiyi bekler ve kendinden hiçbir şey kaybetmez. Şiir, dilin en güçlü yanıdır ancak dil bize somut anlamda şiirden çok daha fazlasını katar. Bilgi birikimi dilin bize sunduğu en büyük imkanların başında gelir. Dilin yazıya dökülüp kendini saklayabilme özelliği kazanmasından sonra başlayan bilgi birikimiyle birlikte bilimin de temelleri atılmış oldu. Bilimde kaydedilen her bir ilerleme önceki adımdaki bilgi birikimini kullanarak gerçekleşir ve sistematik olarak ilerleyen bu adımlar birbirinden bağımsız düşünülemez. Binlerce yıllık bu bilgi birikimi olmasa bugün hayatımızın her alanına uzanan bir gün hatta birkaç saat bile ayrı kalamadığımız bilimin ürünü olan teknoloji bu seviyeye erişebilir miydi? Teknoloji bilimin bir ürünü olduğu gibi bilim de dilin akılla harmanlanmasının bir ürünüdür. Binlerce kilometreyi bir iki saatlik mesafeye düşüren uçakları da, dünyanın öbür ucunda olan akrabalarımızla iletişim kurduğumuz telefonlarımızı da, izleyip eğlenceli vakit geçirdiğimiz dizi ve filmlerimizi de bilimin sistematik bir şekilde bugünlere gelmesini sağlayan dile borçluyuz desek hiç de haksız sayılmayız. Dün ve bugün olduğu gibi yarın da dilin bu nimetlerinden sonuna kadar faydalanmaya devam edeceğiz.