İNSANLIK ALBÜMÜNDEN BİR FOTOĞRAF KARESİ

Her insanın, hayatı boyunca hiçbir zaman unutamayacağı anlar vardır ve o anlar, o insanın aklının bir köşesinde, tıpkı bir fotoğraf karesiymişçesine asla silinmeden ve netliğini kaybetmeden durur. Baktığınız zaman her insanın ömrü, birkaç kareden oluşan bir fotoğraf albümüdür aslında. Kimileri dönüp baktığında pişman olacağı, kimileriyse "iyi ki" diyeceği fotoğraflar biriktirir bu albümde. Benim karelerimden bir tanesi, ben henüz 13 yaşındayken yaşanmıştı. Bir gün okuldan eve döndüğümde, annem beni karşısına alıp, üniversitede hangi bölümü okumak istediğimi sormuştu. Henüz böyle bir soruya cevap verebilmek için çok küçük olmama rağmen hiç tereddüt etmeden "Hukuk okumak istiyorum." diye cevap vermiştim. Bana nedenini sorduğunda ise, haksızlığa uğrayan insanları savunup, Dünya'nın daha adaletli bir yer olmasını sağlamanın, insanlığa böyle bir katkı sağlamanın, bir ömür boyunca uğraşılabilecek en güzel iş olduğunu söylemiştim. Eminim bütün çocuklar da benim kadar saf ve temiz duygularla hayal kurmuşlardır gelecekteki meslekleri için. Hiçbir mühendis, bir atom bombası üreteceğini düşünerek mühendis olma hayali kurmamıştır mesela, ya da hiçbir asker, masum çocuklara kurşun sıkmak zorunda kalacağını düşünmemiştir asker olmaya karar verirken. Eminim Kevin Carter de hiçbir zaman düşünmemiştir, başında ölmesi için bekleyen bir akbaba olan bu siyahi kız çocuğunun fotoğrafını çekebilecek kadar insanlığını kaybedeceğini. Bütün insanlar, hayat denilen bu albümde çektikleri fotoğrafları bir gün görürler. Yeterince şanslı olan insanlar yaşları çok ilerlediği ya da hayatlarının gidişatından şüphe ettikleri zaman, bir an için durup albümlerinde biriktirdikleri bu fotoğraflara bakarlar. Yeterince şanslıdırlar çünkü o albüme baktıkları zaman gördüğü pişmanlıkların yerine başka fotoğraflar koyabilme imkanını elde ederler. Yaptıkları hataları görüp, onları düzeltmek adına ellerinden gelen her şeyi yapabilme olanakları vardır. Ama ne yazık ki, hayat herkese bu olanağı tanımaz. Kimileri bu albümü eline aldığında, artık fotoğraf çekebilecek bir makineleri yoktur ve bu, belki de hayatın bir insana yapabileceği en acımasız şeydir. İşte bu yüzden insan, belki de hayatı boyunca bir daha asla değiştiremeyeceği bu anları yaşarken, yanlış bir karar vermemeye dikkat etmeli. Vicdan denilen kavram, insan bir yanlış yaptığında ona bunu hissettirir ama bazen insan bunu bile bile yapmaya devam eder. Ne yazık ki vicdan, ne kadar göz ardı edilirse, kendini o kadar az hissettirmeye başlar. Yanlış kararlar almaya devam ettikçe, bundan daha az rahatsızlık duymaya başlar insan ve vicdanının sesi git gide kısılır. İnsan yanlış yaptığını ilk hissettiğinde, yaptığı yanlışa devam etmesinin neden olan 2 sebep vardır, ya daha fazlasını kazanma hırsı, ya da elindekileri kaybetme korkusu. Ne acıdır ki, hangi sebeple olursa olsun vicdanını göz ardı ettiğinde, albümüne pişmanlık duyacağı bir fotoğraf eklemiş olur. Belki o an değil ama eninde sonunda pişmanlık duyacağı bir fotoğraf... Ve gün gelip o albüme baktığında, kaybetme korkusu ile aldığı her yanlış kararın, aslında elindeki en değerli şeyi, "insanlığını" kaybetmesine neden olduğunu görür. İnsanlar öldükleri zaman, geride bıraktıkları şeyler ile değer kazanır ya da kaybederler. Buna dayanarak hayatı yaşarken unutulmaması gereken şudur ki, insan için önemli olan geride bırakabildikleridir ve bu fotoğraftaki Afrikalı kız çocuğu, arkasında hepimize yetecek kadar utanç ve farkına varmamız gereken bir gerçek bıraktı: Aslında hepimizin başında bir akbabanın beklediği gerçeğini... Ne yazık ki, bu fotoğraf yalnızca Kevin Carter'ın albümünde değil, hepimizin albümünde bir pişmanlık olarak yer alacak. Belki neden olduğumuz için değil fakat engel olmadığımız için...