SOHBET ETMENİN GÜZELLİĞİ

Osman Çakmakçı'nın kitabını okuduktan sonra aklımda bir takım sorular belirdi. Sohbet etmek nedir? Sohbet edebilmek için gerekenler nedir? Günlük hayatımızda başkalarıyla, kendimizle, doğayla diyaloglar içinde bulunuyoruz ama sohbet etmek gerçekten bu mu? Konuşmanın İmkansızlığı Üzerine Bir Diyalog Diyalog kurmak mı? Bence değil. Hemen hemen herkes ile diyalog kurabiliriz ama sohbet edemeyiz çünkü sohbet uzun diyaloglar demek değil. Karşılıklı samimiyet ve birbirini anlama gerektiriyor. Bu samimiyet ve birbirini anlama da bana göre zaten birbiriyle bağlantılı. Samimiyet olmadan birbirini anlama, birbirini anlamadan da samimiyet yaratmak pek de mümkün değil. Öncelikle sohbet edebilmek için kişilerin birbirini anlaması çok önemli. Kitaba göre konuşmanın imkansızlığı insanların karşılıklı anlaşamama durumundan kaynaklanıyor. Her sözcüğün herkese göre farklı anlamları var ve bu anlamı karşı tarafa tam olarak aktarabilmek neredeyse imkansız. Konuşurken seçtiğimiz sözcüklere dikkat edersek her sözcüğün belli bir çağrışım yarattığını fark ederiz. Bu çağrışım duygular, düşünceler ve yaşanmışlıklar etrafında şekillenir. En azından benim için durum böyle. Bu çağrışımları karşı tarafa aktarabildiğimizde ve karşı taraf da bunu tamamen olamasa da kısmen anladığında sohbet için gerekli etkenlerden birini kurmuş oluruz. Bu durum gerçekleşemediğinde ise sözcükler havada kalır. Karşı tarafa iletilmek için belli sözcükleri göndeririz ama geri dönüş alamayız bazen çünkü başımızdan geçen olaylar, duygularımız ve düşüncelerimiz farklıdır. Karşılıklı birbirini anlama durumunda bana göre duygu ve düşünce ortaklığının yanı sıra ortak olayları yaşamış olmak da çok önemli. Başından benzer olaylar geçirmiş insanlar birbirini daha kolay anlar çünkü konuşmalarında ortak noktalar bulurlar. Sohbet etmek için gereken etmenlerden bir diğeri de samimiyet. Samimi hissetmediğimiz insanlar ile sohbet etmek zordur çünkü belli şeyleri paylaşmaya çekiniriz, ne düşündüğümüzü tamamen anlatamayız. Bunun nedeni bir çok etkene bağlı olabilir mesela benim için, konuşurken kendimi tam anlamıyla ifade edebilmek adına tüm duvarlarımı yıkmam gerektiği. Duvarlarımı yıkıp olayları ve düşüncelerimi tüm çıplaklığı ile ortaya serdiğimde kendimi savunmasız hissediyorum. Paylaşmaktan çekiniyorum. Kendimi, söylemek istediklerimi aktaramıyorum. Böyle bir durumda sözcükler diyaloglara, diyaloglar da sohbete dönüşemez. Duvarları yıkmak adına karşıdaki insana güvenmek gerekir. Samimi olmadığımız insanlara da genellikle güvenmeyiz zaten. Yakın bulduğumuz insanlara karşı samimi hissetmemizin bir nedeni de yanlarında rahat ve uzun sohbetler edebiliyor olmamız değil midir zaten? Sohbet edebileceğimiz insanlara sahip olduğumuzda, bu insanlar etrafımızdayken kısa diyalogları sohbete çevirmek mümkün hale geliyor. Konuşmanın imkansızlığı ortadan kalkıyor. Kendimi tam olarak açabildiğim ve yanlarında samimi hissettiğim insan sayısı bir elin parmaklarını geçmez. Tabii ki sadece yakın arkadaşlarımızla sohbet etmeyiz. Yeni tanıştığımız bir insanla da güzel bir sohbetin içinde bulabiliriz kendimizi ama bunun nedeni o kişiye karşı kendimizi yakın ve samimi hissetmemiz ya da anlattıklarımızı anladığını düşündüğümüzdendir. Bu da bizi, farkına bile varılmadan yakınlaştırır. Zamanla güzel sohbet edebildiğimiz yakın bir arkadaşımız haline gelir. Kısacası, sohbet etmeyi seviyorum ama daha da sevdiğim şey sohbet edebileceğim insanlara sahip olmak. Gün içinde sürekli kısa kısa diyaloglar kuruyoruz ama oturup uzun sohbetler etmek ile aynı zevki vermiyor. Bu yüzden kısa diyaloglardan kaçınıp sohbet edebileceğim insanlara sahip olmak benim için önemli bir şey. Bu sohbeti herkesle yapamayacağımın farkındayım ve gün içinde yaşadığım bu kısa diyaloglar bana bunun mümkün olmadığını gösterip duruyor zaten fakat denemekten de bir zarar gelmez tabii. Sohbet edebileceğim insanların olması ve bu insanların sayısının yıllar içinde artması beni mutlu ediyor.