Bir Garip Lucy

"Beynimizin sadece %10'unu kullanabildiğimizi biliyor muydunuz?" Bu cümleyi değişen yüzdelik değerlerle (İki olur, üç olur.) hepimiz defalarca duymuşuzdur. İlkokul yıllarında tanıştığım bu argüman üzerine o zamanlar çok düşünür, "%100'ünü kullanabilsek acaba neler olacak?" sorusuna yanıt bulmaya çalışırdım. Zamanla bilgiye ulaşma imkanımızın artmasıyla, tıpkı bilimin diğer kocakarı yalanları gibi bu iddianın da hazin çöküşüne şahit olduk. Bu çöküş kurduğum onca çocuksu hayali yerle bir etmiş olsa da, Fransız yazar ve yönetmen Luc Besson hayallerinden vazgeçmemiş olacak ki; ortaya bu soruyu irdeleyen bir film çıkarmış: Lucy. 'Lucy' bilimkurgu-aksiyon türünde bir Fransız yapımı olarak karşımıza çıkıyor. Filmin teması az önce bahsettiğim yalan üzerine kurulmuş. Burada bir parantez açmak istiyorum. Bilimkurgu filmlerinin bilinen bilimsel gerçeklere ters düşmesinden hoşlanmayan biri olarak, 'Lucy'nin benim için maça 1-0 yenik başladığını söylemem gerek. Devam edecek olursam, filmimizin ana karakteri Lucy, karnında taşıdığı sıradışı(!) uyuşturucunun vücuduna yayılmasıyla zamanla insanüstü özellikler (fizik yasalarını reddedebilme, zamanı kontrol edebilme vs.) kazanıyor. Senarist, karakteri adlandırırken bulunan en eski insanımsı primat fosili Lucy'den ilham almış. En basit ve en üstün insanı aynı isimle adlandırarak bir tezat oluşturmaya çalışmış. Filmde Lucy'yi Scarlett Johansson canlandırmaya çalışmış; fakat bunu ne derece başardığı tartışma konusu. Özellikle duyguyu izleyiciye hissettirme konusunda çok yetersiz kalmış. Hatta Arnold Schwarzenegger'in canlandırdığı Terminator karakterinin izleyiciye daha çok duygu aktardığını söyleyebilirim. Elbette bunları diğer başrolümüz Morgan Freeman için söylemek doğru olmaz. Freeman, canlandırdığı karizmatik ve alanında lider nörobiyoloji profesörünü dingin ses tonu ve kullanmaya gerek dahi duymadığı mimikleriyle başarıyla beyaz perdeye yansıtmış. Biraz da Lucy'nin değişim süreci ve izleyicide yaratacağı tartışmadan bahsedelim. Lucy'nin beyin kapasitesi zamanla artarak filmin sonunda %100'e ulaşıyor ve bunun sonucunda Lucy fiziksel olarak yok oluyor; fakat geriye bir SMS gönderiyor: "Ben her yerdeyim!"(Bu sahnede neredeyse yanımdakine dönüp "İşte fenafillah oldu!" diyecektim.). Açıkçası bu sahne dindar çevreler tarafından eleştirilebilinecek bir sahne olarak gözüme çarptı. Zamanda yolculuk yaptığı sahnelerin tam da evrenin başlangıcına geldiğinde kesilmesinin nedenini de bu eleştiri potansiyalini azaltmak olduğunu düşünüyorum. Filmin aksiyon kısmına gelecek olursak, işte burada yönetmenin elini sıkmak istiyorum. Görsellikten hiçbir şekilde tasarruf edilmemiş ve sahneler özenle kurgulanmış. Herkesin birbirine ateş ettiği hengameler yerine, izleyicinin kolayca takip edebileceği kompozisyonlar yaratılmaya çalışılmış. Zaten önceki işleri düşünüldüğünde, Besson'dan kalitesiz aksiyon sahnesi beklenemezdi . Eğer hatırlayamadıysanız, hemen hatırlatayım. Besson, ünlü 'Leon' filminin hem senaristliğini hem de yönetmenliğini yapmış; hepimizin yakından tanıdığı (Çünkü eskiden televizyonda sıkça yayınlanırdı.) 'Taksi' serisinin senaryosuna imza atmıştı. 'Leon'nun aksiyon sahnelerindeki detaycılığı ve 'Taksi'deki aksiyon sahnelerinin içine işlenmiş güldürü unsurunu ele aldığımızda, Besson'un aksiyon anlamında birçok muadilinden görece üstün olduğunu söylebilirim ve 'Lucy'yle birlikte artık Besson'u bu dalda bir otorite kabul etmemiz gerektiğine ikna oldum diyebilirim. Ayrıca bu filmle beraber sadece bize ait olabileceğini düşündüğümüz kimi 'geyiklerin' başka millet veya toplumlarda da olabileceğinin farkına vardım. Evet, burada maalesef film incelemesinin dışına çıkıp sosyo-kültürel tespit yapıyorum, ama bunu mutlaka kelimelere dökmek zorundayım. Hepimizin aşina olduğu kimi Türk polisi geyikleri ('Olur böyle vakalar, Türk polisi yakalar.' veya 'Sen olay zamanı nerdeydin... al bunu al al!' gibi) vardır, işte onlardan bahsediyorum. Bu filmle birlikte, sadece bizlerin değil, başkalarının da benzer geyiklere sahip olduğunu keşfettim. 'Taksi'deki beceriksiz Marsilya polislerini, bu sefer 'Lucy'de gördüm. Operasyon halinde olan Paris polisinin Koreli bir uyuşturucu çetesi tarafından kolayca alt edilmesi, Lucy'nin yanında gezdirdiği polise her istediğini yaptırarak onu aciz duruma düşürmesi, bana 'Taksi'deki beceriksiz polisleri anımsattı ve Fransızların (en azından Besson'un) Fransız polisi üzerinde birtakım geyikler çevirdiği izlenimine kapıldım. 'Lucy'yi ne kadar olumsuz eleştirmiş olsam da, eğer benim gibi bilimsel takıntılarınız yoksa, kötü oyunculuk performanslarını hoşgörebiliyorsanız ve sıkı bir aksiyon tutkunuysanız bu filmi görmenizi tavsiye ederim. Özellikle Avrupa sinemasının bu denli büyük bütçeli yapımlara imza atmasını olumlu bir adım olarak görüyor ve bizi Hollywood menşeili film izleme zorunluluğundan kurtaracağını umuyorum. Kaan Karaca ID:21400581