Tanrıcılık

Yıldızlara Bakıyor Bazılarımız kitabıyla bir arkadaşımın tavsiyesiyle tanıştım. Diğer öykü kitaplarından biraz farklıydı. Yazar öyküleri genelde yarıda bırakıyor ve okuyucunun tamamlamasını istiyor gibiydi. Bu anlatım biçimi kitap hakkındaki düşüncelerimi olumsuz etkilemişti açıkçası. Ta ki "Seçim" adlı hikayeyi okuyana kadar. Bu hikayeyi diğerlerinden ayıran en büyük unsur yazarın yazma şekliydi. "Seçim" hikayesinde yazar olayları kahraman bakış açısından anlatırken birdenbire bu anlatım tarzından sıkılmış ve tanrısal bakış açısıyla anlatmaya başlamış. Sonra yazarın uykusu gelmiş ve hikayenin kahramanı ipleri yine eline almış, anlatım tekrar kahraman bakış açısına dönmüş. Yazar bu yazma serüvenini şu cümleyle özetlemiş: "Tanrı olmak güzeldi, sadece bir öykülük de olsa..." Tanrı, insana çok soyut gelen bir kavram olsa bile; her insan kafasında hayalini kurar Tanrı olmanın. Varlığına inanmayan insanlar dahi işlevselliğini düşünür bu kavramın. Nasıl sonsuzdan gelip sonsuza gittiğini, nasıl her şeyi aynı anda görüp işittiğini ya da nasıl her şeyi önceden bilebildiğini algılamaya çalışırız. Yarattığı hiçbir şeyle aynı cinsten olmayan, varlık üstü bir varlığı çözümleme uğraşına girişiriz. Tabii ki bu uğraşlar sonuçsuz kalır çünkü eğer Tanrı varsa, herhangi bir sonuca ulaşamamamızın nedeni insan beyninin Tanrı'yı anlayabilecek kapasitede olmamasıdır. Ama eğer Tanrı yoksa yine herhangi bir sonuca ulaşamayacak olmamız çok normaldir çünkü verdiğimiz uğraş teorideki bir varlığı gerçek somut dünyaya uyarlamaya çalışmaktır. Tanrı var mı, yok mu ayrı bir konu ama şu bir gerçek ki dünya üzerinde "Tanrıcılık" oynama heveslisi birçok insan var ve insandan insana bu hevesin kullanım amacı farklılaşıyor. Birçok farklı kültürün mitolojisinde olan iyi ve kötü Tanrıların varlığı gibi gerçek dünyada da "Tanrıcılık" oynayan insanlar arasında böyle bir ayrım mevcut. "Tanrıcılık" heveslerini sanata ve yaratıcılığa aktaran iyi Tanrılar, geçmişte ve günümüzde dünyamızı daha güzel hale getirenler insanlardan oluşuyor. Da Vinci Tanrısallığını "Mona Lisa"da gösterirken, Michelangelo "Davut" heykeli ile Tanrılaşmaya çalışıyor. J. R. R Tolkien yarattığı "Orta Dünya" ile kendine özel bir evren kurarken, Quentin Tarantino çektiği kült filmlerle içindeki Tanrı'yı beyaz perdeye aktarıyor. Bu bahsettiğim yazar, ressam, yönetmen gibi insanların en büyük ortak noktaları; içlerindeki Tanrıyı dışarı çıkarırken amaçları sadece kendilerinin ve aynı zamanda başkalarının hayatlarına güzellikler katmak. Tıpkı bahsettiğim "Seçim" hikayesinin yazarı Suzan Bilgen Özgün gibi. Gelelim kötü Tanrılara. "Tanrıcılık" hevesini, egoyla birleştirip kibirle harmanlayan insanlar bunlar. Çevrelerindeki zavallı kullarına aşağılayıcı davranıp onlara emirler yağdıran bu sözde Tanrılar, belki de en nefret ettiğim insan tipleri. Böyle davranmalarının bazı sebepleri var. Öncelikle aile terbiyesi eksikliği bu durumun en büyük nedeni. Küçüklükte oluşması gereken "başkalarına saygı" kültürü oluşmamışsa bir çocukta, o çocuğun ilerde ego patlaması yaşayıp diğer insanların ne hissettiklerine önem vermeden onlara emirler yağdırması kaçınılmaz olur. İkinci en önemli faktörse bu insanlar daha önce herhangi bir zorlukla karşılaşmamış olanlar. Yollarına çıkması muhtemel bütün engellerin başka insanlara tarafından kaldırılması ile önlerinde ilerlenmesi gayet rahat olan bir süreç kaldığı için zorluk nedir bilmiyorlar ve bu da onların kendilerini diğer insanlardan üstün görmelerine neden oluyor. Bu ve bunun gibi sebeplerden ötürü böyle insanlar "Tanrıcılık" oyununu gerçek sanıyor ve sadece etraflarındaki insanlara değil, belki de en büyük zararı kendilerine veriyorlar. Bir öyküdeki anlatım tarzının beni bu kadar etkileyip böyle bir yazı ortaya çıkaracağını pek düşünmezdim. Ama yazının sonlarına doğru fark ediyorum ki galiba tek etken bu değil. Bahsettiğim kötü Tanrılar benim çevremde de var ve dediğim gibi böyle insanlar en nefret ettiklerim arasındalar. Yüzlerine karşı ne kadar yanlış davrandıklarını söyleyebileceğimi sanmıyorum çünkü belli bir ego seviyesinden sonra insanların eleştirilere kapalı hale geldiğini anladım. İnsan bir kere kaptırdı mı kendini "Tanrıcılık" hevesine bırakması zor oluyor gibi. Da Vinci, Michelangelo, Tolkien, Tarantino ve nice sanatçıda olan heves gibiyse bırakmalarını kimse istemez zaten. Ama ego ve kibir doluysa bu heves bunun tek sonucu kendilerine duyulan nefret ve kendilerinin duyduğu yalnızlıktır. Tıpkı benim duyduğum nefret ve onların dışarı yansıttıkları yalnızlık gibi...