Doğa'nın bir parçası olmak

Çocukluk yılları bence insan hayatındaki en önemli yıllardır. İleride nasıl bir insan olacağımız çocukluk yıllarında şekillenir. Bazı genetik faktörlerin yanı sıra çocukken büyüdüğümüz ortamın, zaman geçirdiğimiz insanların bizim biz olmamızda büyük payı vardır. Başarılı, topluma faydalı insanlara baktığımızda büyük bir kısmının güzel bir çocukluk dönemi geçirmiş olduğunu görürüz ancak topluma ayak uyduramamış, suç işleyen, kötü insanlar ise pek parlak bir çocukluk geçirmemişlerdir. Çocukluğun yaşamımızdaki yerini belirttikten sonra bu yazıyı yazmamda ilham kaynağı olan filmden bahsetmek istiyorum. Geçenlerde yönetmenliğini ve senaristliğini Yüksel Aksu'nun başrollerini ise Cem Yılmaz ve Berat Efe Parlar'ın oynadığı İftarlık Gazoz adlı filmi izleme şansı buldum. Çok şirin bir Ege kasabasında bir çocuğun gözünden anlatılmıştı film. Bu yüzden bana çok sevdiğim memleketim, çocukluğumu geçirdiğim İzmir'in Kozak Yaylası'nı hatırlattı. Kozak Yaylası benim dünya üzerinde en sevdiğim, en özel yer olma özelliğini hiçbir yere kaptırmıyor. Muhteşem doğasıyla, havasıyla, suyuyla, toprağıyla her şeyiyle çok güzel bir yer. Yazın en sıcak günlerinde bile serinleten rüzgarı, sıcakkanlı insanları, meşhur çam fıstığı ile herkesin ölmeden önce mutlaka gitmesi gereken bir yer olduğunu düşünüyorum. Filmdeki mekanları gördüğümde de direkt aklıma burası geldi. Filmin o tatlı havası, ağaçların altındaki köy çeşmesinde insanların dinlenmesi bana çocukluğumu anlatan küçük detaylardı. İşte benim de çocukluğum bu güzel Ege kasabasında iki katlı, çok büyük ve güzel bahçesi olan bir evde geçti. Şimdiki çocuklar gibi televizyonlara, tabletlere, bilgisayarlara, cep telefonlarına bağlı değildim ki zaten çoğu o dönemde bu kadar yaygın değildi hatta bazıları yoktu bile. Bahçemizdeki kiraz ağacına kurulu salıncağımda başlardım güne. O zamanlar tüm arkadaşlarım o salıncağa imrenirlerdi. Ben büyüyünce o da yok oldu gitti maalesef şu an bile olsa da sallansam diyorum. Doğasıyla ünlü bir yerde büyümek şu anda doğayı bu kadar sevmemin, şehir hayatından bunalmamın en büyük nedeni olsa gerek. Salıncakta sallanırken karıncaların da canı salıncakta sallanmak isterdi diye düşünüp kiraz ağacının yaprağında onları sallayan bir çocuktum. Aşure ayı geldiğinde annemler aşure yaparken ben yine çiçeklerin de canı çekmiştir diye düşünüp çiçeklerin taç yapraklarını suya atıp karıştırıp aşure diye çiçeklere dökerdim. Çiçeklerin de bu şekilde aşure yediğini düşünürdüm. Tamamen saf duygularla yaptığım bu şapşal davranışları filmin başrol oyuncusu Adem'in davranışlarına benzettim; aklıma kendi çocukluğum geldi. Daha sonra arkadaşlarımla birlikte çam ağaçlarına tırmanmaya çalışmak o dönem en sevdiğim aktivitelerdendi. Çam yapraklarından yerel deyimiyle "pürkeçlerinden" taçlar yapmak yine en sevdiğim şeylerdendi. Böyle bir çocukluk geçiren birinin de büyüyünce doğa aşığı olması kaçınılmaz oluyor haliyle. Belki ben böyle bir memleketim olduğu için, böyle bir yerde büyüme şansı bulabildiğim için kendimi çok şanslı hissediyorum. Çevremdeki çocukları gözlemlediğimde ise hepsinin televizyon, tablet, bilgisayar bağımlısı olduklarını görüyorum. İnternette gördüklerinin, izledikleri çizgi filmlerin, oynadıkları bilgisayar oyunlarının etkisinde kalıyorlar ve hırçın davranışlar sergilemeye başlıyorlar. Bir insanın doğası bu değil dolayısıyla sürekli televizyona, bilgisayara, telefona maruz kalmak çocukları çok kötü etkiliyor. Şimdiden böyle davranan çocuklar ileride neler yapmaz diye düşünmeden edemiyor insan. Bu yüzden bence doğa insanın hayatının bir parçası olmalı, çocukların eğitiminde önemli bir yer kaplamalıdır. Büyükşehirde yaşamanın dezavantajlarından biri olarak birçok çocuk bundan yoksun ama artık bu değişmeye başlıyor. Doğa eğitimin bir parçası haline geliyor. Böylece ileride çok daha sağlıklı, başarılı nesiller ortaya çıkacak. Doğayla iç içe olan çocuklar okulu da daha çok seviyor. Bunları bu kadar emin söylememenin nedeni de Türkiye'de bu işin öncülerinden birinin benim halam olması ve çocuklara doğada eğitim vermenin onların üzerindeki olumlu etkilerine bizzat şahit olmam. Umarım bu uygulama yaygınlaşır ve daha mutlu, sağlıklı nesilleri görürüz. Özetle modern hayatın eksilerinden biri olarak gün geçtikçe doğadan kopuyoruz. Bu durum da özellikle çocuklar için çok olumsuz sonuçlar doğuruyor. Kendi çocukluğumdan yola çıkarak doğada vakit geçirmenin ne kadar önemli olduğunu gördüğüm için de tüm çocukların böyle bir imkana sahip olmasını umuyorum. Halamın öğrencilerinden biri