ORTANCA DÜĞME İLİKLEMESİ

(Heinrich Bünting: Mitolojik kanatlı at şeklinde Asya haritası. 1581.) "Dörtnala gelip Uzak Asya'dan, Akdeniz'e bir kısrak başı gibi uzanan, bu memleket, bizim." (Nazım Hikmet, Davet, 1929) Dün Şinasi Sahnesi'nde Sunay Akın; küçük hikayelerini anlatırken "Yaşadığımız topraklarla ilgili gerçekten de ne kadar az şey biliyorum." diye düşünmekten alıkoyamadım kendimi. Anlattıklarıyla bizi hem güldüren hem de şaşkına çeviren Sunay Akın; bir kez daha bilgiyi öğrenme konusunda kırk fırın ekmek yememiz gerektiğini ilginç tesadüflerle ispat etti bizlere. Haritada gözünüze çarpan ilk şey kanatlı at oldu, öyle değil mi? Resmin altında da belirttiğim gibi o aslında bir harita, daha da önemlisi eski Asya'yı gösteren bir harita. Ama şimdilik konumuz bu değil. İlk dikkatinizi çeken kanatlı atın ismi Pegasus ve bizimle iki alakası var: Birincisi Pegasus; Yunan mitolojisinde ilham götüren varlık olarak bilinir. Ama sadece şairlere. Bir diğeri de Pegasus'un başının olduğu yer Anadolu... İki farklı insan, iki farklı zamanda birbirlerinden habersiz; biri dizelerine dökmüş Anadolu'yu, biri de beyaz tuvaline. Olur ya, belki Nazım gördü bu haritayı ondan ilham aldı, belki de Pegasus bu olanları biliyormuşçasına aktardı ilhamını Nazım'a... İşte dörtnala başlıyor insanoğlunun Anadolu'ya göç yolculuğu. Başlıyor da hemencecik bitiyor mu? Hak getire! Her gün yeni bir sayfa açılıyor bazıları için. Yaşadığın şehri terk edip de başka toprakları vatan bellemek zor. Beynin patlamak üzere olur. Hal bu ya, gelecek kaygısı taşırken, geride bıraktıklarının ardından uzaklaşmak her baba yiğidin harcı değildir. Öte yandan, sen gidiyorsun da arkandakiler bakıyor mu sadece? Kalanların ciğeri paramparça, helak olurlar ağlamaktan. Nice evlilikler de bitiyor bu ayrılık uğruna ya da aşkından ölse de Andaylar geri dönüyor ruhunun ait olduğu yere; yüreği kor ateş, yarım kalmış bir sevgili ardında. Kimisi de yine aşık; ama vatana ve işte tam da bu yüzden dönemiyor. Bedeni sürgün edilse de nafile; bitmiyor aşkı. Bitmez. Doğup büyüdüğün toprakları çeker kan. Yaşıyorum da oradan biliyorum. Tamam belki sürgün edilmedim ama içimdeki his en az sürgün kadar güçlü. Geri dönülemez bir yola girdim tabiri caizse ve uzak kaldım sevdiğim şehrimden. Yılda iki kere görmek en sevdiğim sokaklarını ya da koklamak havasını dokunuyor bana. Normalde mesafeler önemli değildir seven insana. Ancak bazen o iş öyle olmuyor. Ne zaman ki memleket yıldızlardan daha uzakta olur, işte o zaman kalbin sıkışır. Nefes alıyorsun, karnın tok ama buna nasıl yaşamak denir? Her sabah kalktığında, güneş daha henüz vururken evin damlarına, burnuna gelen o yeni çekilmiş acı kahvenin kokusuna alışmış bu bünye bir kere. Nasıl unutur? Nasıl özlemez? "Can çıkar, huy çıkmaz." demişler. Haklılar ve bunu anlamak için bir elli yıla ihtiyacım da yok. Özlem her şeyi değiştiriyor. Anlamlaştırıyor, değerli kılıyor. "Kaybedince anlarsın." dedikleri işte tam da bu. Büyüdük ama bitmedi sorular. Çocukken "Büyüyünce ne olmak istiyorsun?" diye sorulurdu, şimdi "İleride ne olacaksın?" diye. Ben ilerde İstanbul olmak istiyorum sevgili okur. İçimde onca insanı, onca yaşanmışlığı barındırmak istiyorum. Her köşe bucağım tarih koksun, dilimden milyonlarca yıllık hikayeler dökülsün istiyorum. Yüreğimi görenler Galata'dan Boğaz'a bakarmışçasına ferahlasın... Ben; İstanbul kadar İstanbul olmak istiyorum. Her gözlerimi kapatıp hayale daldığımda, Üsküdar'dan Dolmabahçe'ye bakan bir kıyıda, sandalyede oturmuşken buluyorum kendimi, ruhumun ait olduğu yerde...