ÇOCUKLAR KÜÇÜK İNSANDIRLAR

Hristiyanlar çocukların masum doğmadıklarına inanır bu yüzden onları doğar doğmaz vaftiz ederler. Bizse çocukların insanın en masum formu olduğunu düşünürüz. Çocuklara yüklediğimiz bu sıfatlardan hangisi doğru? Nobel Edebiyat Ödüllü İngiliz romancı ve şair William Golding'in 1954 yılında yazdığı Sineklerin Tanrısı adlı roman bu konu üzerinde beni düşünmeye itti. Romanda bir adaya düşen on- on bir yaşlarında birkaç çocuğun yaşadıkları anlatılıyor. Başta her şey düzen içinde demokratik bir şekilde ilerliyor. Denizkabuğunu eline alan herkes ada yaşamlarıyla ilgili düşüncelerini söylemekte serbest. Alegorik bir eser olduğu için denizkabuğunun düşünce özgürlüğünü temsil ettiğini rahatça söyleyebiliriz. Ancak daha sonraları avlanma isteği sapkınlığa dönüşen Jack isimli karakter bu demokratik düzeni yıkıp kendinden olmayanı öldürmeyi arzulayan faşist bir düzenin peşine düşüyor. Nitekim daha sonraları da denizkabuğu ve onun temsil ettiği her şey bir kaya parçasıyla darmadağın oluyor. On yaşında bir çocuğun iktidar ve güç uğruna kendi arkadaşlarını öldürmeyi göze alması çoğu insana şaşırtıcı gelebilir ama bana gelmiyor çünkü aslında onlar bütün o ruhani sıfatların ötesinde yalnızca bizim kısa boylu hallerimiz bence. Yetişkinlerin güç uğruna arkadaşlarını öldürmesini, savaşlar başlatmasını yadırgamıyoruz. Çocukları melek gibi görmekten çok onların bizim aynalarımız olduğunu kabullendiğimizde yaptıkları kötülükler o kadar da şaşırtıcı gelmeyecek. Ama belki de bu yüzden , bir çocuğun içindeki kötülüğün sebebi olduğumuzu kabullenmek istemediğimizden, sürekli onlara iyi ya da Hristiyan aleminin yaptığı gibi doğuştan kötü diyoruz. Dünyanın sürüklendiği kaosun sorumluluğu almak istemiyoruz. Bugünün en azılı katili bile dünün bir çocuğuydu. Sırf güç ve iktidar isteği için bir kız çocuğunun saçını çekince annesi onu belki de " Yapma, kardeş kardeş oynayın." diye uyarmakla yetindi kendisi yan komşusuyla bile kardeş kardeş geçinemezken. Çocuklar büyümeyi bizim gibi olmaktan ibaret sanır, çevredekilerine benzemeye çalışır. Bu yüzden kilolu, gözlüklü ya da toplumun kusurlu olarak tabir ettiği özelliklere sahip olan çocukları bu kadar acımasızca eleştirirler. Bir mağazaya girdiğinizde kaç tane engelli çalışan görüyorsunuz ya da moda tasarımcılığı haricinde bir meslekle uğraşan bir eşcinsel tanıdınız mı hiç? Biz bizden farklı olanı ne kadar hayatımıza sokuyoruz ki çocukların da sokmasını bekliyoruz. Bizim evimizde kahve içerken dedikodusunu yaptığımız fakir ailenin çocuğuna bizim çocuğumuz saygı göstermeyi öğrenebilir mi? Ebeveynler, ülke yöneticileri, öğretmenler gelecek olarak gördükleri çocuklar konusunda büyük beklentiler içinde. Gelecek nesillerin bizlerden daha eğitimli, zeki, faydalı bireyler olacağını düşünüyoruz. Ama öyle olmalarına izin vermiyoruz. Asker bir baba , çocuğu savaşın yalnızca kin ve gerileme getireceğini düşündüğü için askere gitmeyi reddetse olabilecek şeyleri hayal dahi edemiyorum. Şu an inandığımız tüm değerler yanlışsa ve çocuklar bunları düzeltmek isterse bize rağmen başarabilirler mi bilmiyorum. Bu yüzden çocuklar iyi mi kötü mü karar veremiyorum çünkü onlar biz ne verirsek ondan ibaretler. Eğitimleri de cesaretleri de bizim limitimizin nerede bittiğine bağlı. Kendini geliştiremeyen ebeyveynler çocuklarının yalnızca çocuk olduğu , toplumda gelecek neslin geçmiş nesilden daha iyi olması gerektiği gibi bir algı olduğu için onların gelişmesini beklememeli. Çocuklar doğaüstü güçlere sahip değiller. Yaptıkları iyilikler ya da kötülükler doğalarından gelmiyor. Bunu kabul etmeli ve davranışları hakkında sorumluluk almalıyız. Ancak onlara huzurlu, barışçıl ve hoşgörülü bir ortam sunarsak onlar bu ortamı benimser ve içinde serpilerek büyürler böylece çocukların içindeki iyilik büyürken yok olmaz aksine artar.