Hayatta Mutluluk

Yaşam, herkesin iç yolculuğunda anlamlandırdıkları ve kalbinde hissettikleridir derim hep. "Keşkelerin" ve "iyi kilerin" bitmez tükenmez yarışının, kendimize yöneltip de cevabını bulamadığımız sorulara tanıklık ettiği, birbirini kovalayan yıllar dizisi, belki de. Tabii bu uzun yolculukta kalbin payını da unutmamak lazım. İçimizde yaşadığımız pişmanlıklar, ikilemler ve daha niceleri bizi biz yaptı. Harun Candan'ın Yağmur Dinecek Kimse Bilmeyecek adlı eseri de duygusal anlamda boşluğa düşmüş bir adamın hikayesini bu demde aktarmıştır. Eser düzleminde, yazar sanki yaşadıklarıma ışık tutuyordu, özellikle yaşam tecrübesini önemli derecede kazanmaya başladığım şu sıralarda. İnsan hani yalnız kalır da düşünmeye başlar ya, ha işte ben düşündükçe hep kaybolmuşumdur içimde. Çareyi bazen sarı ışık huzmesinde, kendimi beli bükülmüş sözcüklerle anlatmakta bulmuşumdur, bazen de ne kadar mutlu olduğuma dair yaşamımdan deliller toplamaya çalışırken. Fazlaca düşünmem beni gel-gitlere sürüklemiş ve duygusal dünyamın ivmeli olması, beni hem korkutur hem de mutsuz ederdi. Oysaki mutluluk sadece benim için değil bizim için parmak ucu mesafesindeymiş. Ne savaştan kaçtığımız bir ülke, ne ekmek parası için edinilmiş dert, ne bir bardak için kilometrelerce gidilen yol derdimiz yokmuş çünkü. Sadece benden değil, çevremdeki insanlardan da geliyordu mutsuzluğun kokusu. Dahası, bu ekşi koku en çok da yalnızken sarıyordu çevremi "... neyin eksik olduğunu bilmiyordum , ama evet ben mutlu değildim"(Candan, 2016, s. 10) Evet , mutlu değildim ve mutluluk o kadar soğuktu ki nasıl yakalayacağımı bilmediğimden uzatamadım ellerimi. Sonra zamanın sessiz kollarına bıraktım mutsuzluğumu, tıpkı Harun Candan'ın dile getirdiği gibi: "... sonra gözkapağımın açılıp kapanmasını arasında geçen zaman uzadı, uzadı"(Candan, 2016, s. 10) ve o uzadıkça esneyen zaman düzleminde, mutlu olmanın bir seçimden ibaret olduğunu gördüm. O halde kolayca mutlu olunabilirdi yeter ki bakmayı bilsin insan ve yaşarken Mervenur Dükmen 21601856 hissetsin. Aslında düşündüğüm kadar da mutsuz olmadığımı fark ettim; tek bir farkla, küçükken mutlu olmak daha kolaydı. Pamuk şekeri örneğin, sihir gibiydi, dilimdeki kristaller erirken kocaman gülümsememle öteki parçayı koparabilmek için parmaklarını birleştiren bir çocuktum. Bulutların da pamuktan olduğunu düşündüğüm için aynı pamuğun renklisini yediğim fikri, kafamı iyice karıştırırdı derken büyüdüm. Büyüdüm ve büyümenin marifet olmadığını anladım. Okul hayatına adım atmamla başlayan rekabet hala hız kazanarak bütün hayatımı ele geçirmeye devam ediyor. Kalabalıklar içine karışıyor ve onlar gibi günü bir an önce bitirmek için hırsla yarışıyorum. Kalabalıklar içine karıştıkça daha çok yalnızlaşıyorum çünkü herkes gibi oluyorum: tekdüze. Yalnızlığım, mutsuzluğumla kucaklaşıp büyülü dansına bu şekilde devam ediyor. Sessizce mutluluğu bekliyorum. Mutluluğun gelmesini beklemek hataymış. İnsan mutlu olmayı istiyorsa zaten oluyormuş. Mutluluk yaptığımız seçimdenlermiş. Mutluluk kimi zaman mavide süzülen uçurtma, kimi zaman dilimizin ucunda eriyen çilekli dondurmaymış. Bazen kucak dolusu hasret giderme, bazen de küçücük bir çocuğun gözündeki parıltıyı görüp onun sevincine ortak olmakmış. Siz siz olun, yağmurlarınız yağarken bile sarartmayın yapraklarınızı. Kurumasın kalbiniz güzdeki ağaçlar gibi. Hayatınızı yaşarken iyisi ya da kötüsü diye ayırmayın, onu her şeyiyle kabul edin ki, kendinizi bütünüyle tanımış olasınız. Mutluluğu beklerken içinizde kaybolmamanın tek yolu budur belki de. Zaten mutluluğu beklemeyin, mutluluğa gidin. Her ne kadar tam bir tanımı olmasa da, ben mutluluğu hayatın birbirini izleyen günleri içinde gülümsediğimiz anlar itibariyle tanımlamakta sakınca görmüyorum. Zaman zaman gülümsemelerimiz sessiz harflerle belirir gözümüzde, bazen de en büyük kahkahalara dönüşür. Peki, nedir bu mutluluğun daima bizimle olduğunu gösteren? Kendimizi hayatın merkezine koyduktan sonra etrafımızı çevreleyenler. Ne yaparsak yapalım her zaman bizimle Mervenur Dükmen 21601856 olduğunu bildiğimiz yakınlarımız: küstükten birkaç saat sonra barışmak için can atılan kardeşler, hayatlarımızı hayatlarının önünde tutmuş anne ve babalar, biriktirilen değerli dostluklar. İnsan kalbi kocamanmış, içinde de herkese yer varmış. Mesele, mutlu değilim nidalarında kaybolmamak ve mutluluğun aslında hep bizimle olduğunu görebilmekmiş, yeter ki görmeyi bilelim. Mutlu olun. Mutluluğun her biriniz için alışkanlık olabilmesi dileğiyle.