CANAVARSIZ KAÇIŞ

Ay'da 172 saat neden bir korku hikayesine dönüşür ki? Nasıl bir yazar hep güzelliklerle anılan, görüldüğü gün her şeyi iyileştirdiği sanılan bir şeye bu gözle bakar? Kuzeyli bir yazar tabii ki! Biz güneyliyiz, biz anlamayız onların nasıl baktıklarını. Ay'da 172 Saat, bizim asla anlayamayacağımız şeylerden bahseden, bilmediklerimize yenilerini ekleyen bir kitap olmuş. Bizim için kutsaldır ay. Üstünde yaşanamayacak kadar güzeldir. Ulaşılması güzelliğinden bir şey götürmemiş olsa da başkalarının bizimle aynı gözle bakmıyor olması bizi delirtmeye yeter. Biz Ay'da geçen belli bir vakitten bahsetsek bilim-kurgudan daha çok romantik bir hikaye olur. Başkasına gücümüz yetmez bizim bu kadar kutsal bir konuda. Yeteneksizliğimizden değil, kendimizi kapattığımızdan hiç değil! Bizim baktığımız gibi kimse bakamaz Ay'a! Dini tarafından bahsettiğimi de sanmayın. Sadece yüzeyinde kendimizi bulmayı umduğumuz bu kutsallığa böyle bir hikayeyi yakıştıramayacağımız içindir. Biz yazsak hamak falan olur o hikayede. Hesap edin! Bütün bunların ışığında Ay'da 172 Saat benim için şu an yaşadığım cehennemden farksızdır. O yüzden farklı yazardım hikayeyi. Zaten kabuslarımın hepsinin günlük hayatta gerçekleşmesini izliyorum, hayallerimde kurtulayım bari. Yazdıklarımla başkalarının aynı hapis hayatını yaşamasını engelleyeyim. Yoksa ne farkım kalır kuzeyli, gerçeklerden ve kötülüklerden ötesini göremeyecek kadar soğuk iklimlerde yetişmiş yazarlardan? Ben farklı olmalıyım ki benden daha iyi olsun başkaları. En azından bu işe yarasın umutsuzluk içinde yaşadıklarım ve yazdıklarım. Ne diyordum? Hamak! Neye bağlanacağını bilmiyorum tabii. Belki de kendi yere bağlanan yeni modellerden alırdım yanıma, bilmiyorum. Hamak şart öyle bir ortamda. Canavarlardan, geçmişin hayaletlerinden bahsetmem ben gidenlerden bahsetsem. İnsanlık için büyük adımlar falan da umurumda olmaz. Benim için tek önemli olan kendimden kaçmak uzun zamandır. Kendimden kaçtığım sürece başka değerlere dönüp bakmam bile. Siz bilir misiniz o kaçtığınız duvarların ne kadar zalimleştiğini? Ay'da duvar yok bildiğim kadarıyla. Ne kadar mükemmel benim için baksanıza! Siz de benim için Dünya'yı terk edip Ay'a gitmeye karar verirseniz bilin ki kabuslarınız artık geride bıraktığınız geçmişinizde kaldı. Artık kesemediklerinizi kesip yalnız kalmayacağınızı umut etmekten başka çareniz yok. Zamanı geldiğinde bu soyutluk da terk eder sizi. Aslında anlıyorsunuz ne kadar soyut yazdığımı düşünseniz de. O gün daha da netleşecek işte! İnanın, inanmazsanız kabuslar devam ediyor çünkü ziyaretlerine. Ben tecrübeliyim, bana inanmayacaksınız da dünyayı daha olduğu gibi görememiş, Ay'daki canavarlardan bahseden kuzeyli birine mi inanacaksınız? Nasıl her konuyu aynı yere getirdiğimi bilmiyorum. Anlamak benim için de zor çok uzun zamandır. Kendimi, dünyayı ve üstündekileri bir gram anlayamıyorum çocukluktan çıktığımdan beri. Çocukluktaysa zaten sorgulamıyordu kimse doğası gereği. Nasıl bu hale geliyor bir insan evladı bilmiyorum. Bildiğim, şu an fırsat gelse, saniye düşünmeden Ay'a gideceğim. 172 yıl bile yaşarım kurtulacağımı bilsem. Yalnızlık ve kaçış artık en kutsal gördüğüm şeyler. Ne kadar çaresizsem o kadar geçerli kaçma fikri. Ay! Daha kutsal bir kaçış hayal edemezdim. Yazar aydaki bilinmez canavarlardan bahsediyor, benim tüm canavarlarım burada. Kafamın içindelerse, ölümü bile kutsal sayarım artık. Ay'dan da bağımsız bir hale geldi artık konu. Çaresizlik insanı o kadar itiyor ki yazarı anlamaya çalışmıyorum bile artık. Ne demek istediyse istemiş! Benim için, hamak üstünde kabussuz geçireceğim bir geceyi temsil ediyor Ay. Sadece kaçmak tek amaç olduğunda bu kadar radikalleşebiliyor insan kendine karşı. En çok kendisini sevse de düşmanlık giriyor göğsüne. Atmosfer basıncı sıkıştırıp yaşlı bir elmasa dönüştürüyor burada beni. En iyisi Ay benim için. Boş verdim canavarları! Harstad, V. (2015). Ay'da 172 Saat. İstanbul: İthaki.