DAHA ÇOK ÇABA

Akıllı telefonlarla birlikte artık her şey daha kolay, daha ulaşılır. Bununla birlikte zaten hantal olmaya eğilimli olan insan yapısını daha da hantallaştırdığı ortada bu teknolojinin, kolay olana karşı bir alışkanlık geliştiriyoruz çünkü. En bilinen örnek Amerika'da yaşayan obezite hastalarının sayısı. Her şeyi olan ama mutluluğa ulaşamayan insanların sayısındaki artış da diğer bir örnek olarak gösterilebilir. İnsan sorumluluklarından bir yere kadar kaçabiliyor, bir şeyler için çaba sarf etmek hiç bu çağ kadar zorlamamıştır belki de insanı. İki tane kişilik oluşturuyoruz, birisi gerçeklikte yürüyen, nefes alan, bir şeyler yapan kişiliğimiz. Diğer ise susturamadığımız iç sesimiz, yapmamız gereken ama yapmadığımız şeyleri bize hatırlatan, olmaya çalıştığımız ama olamadığımız insan. Her birimiz içimizde bir "ötekiyle" yaşıyoruz. O kadar hantallaştık ki en büyük düşmanımız içimizdeki öteki varlık, ondan kaçamıyoruz, o biz neredeysek orada, yanı başımızda. Çevremizdeki herkes onun diliyle konuşuyor, onun bize dayattığı şeyleri yapmamızı istiyor ve aslında onu takdir ediyor farkında olmadan. Susturamadığımız o iç ses, somut olarak var olmasa da hep bizimle ve kaçamıyoruz ondan ne yaparsak yapalım. Dostoyevski, bu durumu anlamamız için somut bir varlık kazandırmış ötekiye romanında. Kahramanın birebir kopyası olan bu şahıs kahramana aman vermiyor. Ona verilmesi gereken terfiye konuyor, onun katılması gereken partilere katılıyor, herkes tarafından seviliyor. İnsanlar ötekiyi istiyorlar, diğerini değil. Sonunda çareyi onu öldürmekte buluyor kahraman, ya özgürlük ya ölüm kararı ile yapıyor bunu ve özgürleşiyor. Din kitaplarında bahsedilen şeytan ve melek kavramlarını anımsatıyor bana bu olay. Oluşturduğumuz iki zıt kişiliği ya uzlaştıracağız ya da birisinden kurtulacağız, başka çare yok gibi bizler için. Bana kalırsa en çok hata tam olarak burada yapılıyor. İnsanlar yanlış kişiliği seçiyorlar, kolay olanı, çaba gerektirmeyeni seçiyorlar. Gittikçe artan mutsuzluk oranında bu hatanın payı oldukça büyük benim düşünceme göre, herşey bizi kolay olan ne ise onu seçmeye teşvik ediyor, gönüllüce giriyoruz bu acı veren kafese. Dünya nüfusu, belli bir yaşa geldikten sonra kendim ettim kendim buldum diye hayıflanıp duran insanlarla dolu, yanlış kişiliği seçtiklerini anladıklarındaçok geç oluyor genelde, geriye yapacak hiçbir şey kalmıyor. Bu kafesten kurtulmak için, içimizdeki ötekinin esiri olmamak için öncelikli olarak değişime açık olmamız gerektiğini düşünüyorum. İrade denen düşmana boyun 1eğmeden sürekli değişmek için çaba sarf etmeliyiz. Bunun için genç yaşların bir daha gelmeyeceğini düşünmek domino etkisi için yeterli. Seçimimizi bu yaşlarda yapmak ve doğru yapmak zorundayız. Ya ulaşması kolay, ucuz ve lezzetli diye hamburger yiyeceğiz ya daçaba sarf edip sağlıklı besleneceğiz. Ya önümüze çıkan ilk mevkii ulaşması kolay olduğu için bize yeterli gelecek ya da daha iyisi için çaba sarf edeceğiz. Daha fazla örnek sıralanabilir bu konuda. Hür ve zinde bir insan olmak için yapmamız gereken şey ben buradayım diye bağırıyor resmen, diğer yandan Dostoyevski somut olarak ortaya koyuyor durumu romanında. Çözülemeyen sorun insanların bir şeylerin yanlış olduğunu bilmeleri ama onu yine de yapmaları bence. Ertelediğimiz şeylerin bir gün bize yük olacağını bilmemize rağmen erteleyip durmaya devam ederiz. Bunda günümüzdeki teknolojik gelişmelerin de büyük bir etkisinin olduğunu düşünüyorum. Sosyal medyadaki insan profillerini incelediğinizde sanki herkes çok güzel bir hayat yaşıyor, herkes çok mutlu, bir tek siz çile çekiyormuşsunuz gibi bir düşünce oluşuyor insanın zihninde. Diğerleri gibi olmak isterken içimizdeki ötekiye teslim olduğumuzu fark etmiyoruz hiçbirimiz. 2