KENDİNİ KAYBETMEK

Doğası gereği her zaman hata yapmaya müsaittir insanlar ve bu yaptığı hatalar bazen düş kırıklıkları, bazen kalp kırıklıkları ve bazen de bunlarla beraber pişmanlıklar doğurur. Her insan gibi benim de yaşadığım, yaşattığım ve de bundan pişmanlık duyduğum, düşündükçe hala utandığım bir olay var. Her ne kadar yaşadıklarımdan ve yaşattıklarımdan pişman olsam da, o zaman yaptığım hatadan bir ders çıkarmış olmak ve daha sonra aynı şeyi tekrarlamamış olmak, doğal olarak o olayı unutmasam bile hatırlamamamı ve aklıma hiç gelmemesini sağlamıştı. Üstünden birkaç yıl geçmiş olmasına rağmen Paula Hawkins'in "Trendeki Kız" romanını bir kitabevinde görüp, almaya karar verdiğimde bu anıların kafamda tekrar canlanacağı aklımın ucundan bile geçmemişti. Sürükleyici, heyecan verici bir suç romanı olan bu kitapta eski eşiyle sorunlar yaşayıp boşanan, her gün eski evinin önünden geçerek, eski eşinin kendisini aldattığı kadınla birlikte olan evliliğini gözetleyen, bu esnada yan evdeki çiftin de yaşadıklarına şahit olan alkolik bir kadının hikayesi anlatılıyordu. Soluksuz bir şekilde okuduğum roman, en son kısmında beni oldukça şaşırtmıştı ve birkaç gün etkisi altında kalmama sebep olmuştu. Yine de bu yazıyı yazmama sebep olan şey hikayenin kendisinden ziyade, ana karakterin yaşadığı alkol sorunları ve alkolün kişi üzerinde yarattığı etkiydi. Kitabı okurken, ana karakter Rachel'ın alkolik oluşunun ve bunun etkilerinin başta biraz abartıldığını düşünmüştüm. Kocası, Rachel'ın durumunu kendi kötü kişiliğini örtmek, kendi yaptığı şeyleri, Rachel alkol etkisindeyken onun yaptığını anlatıyordu kocası. Rachel da alkol etkisi altında olduğu anları tam olarak hatırlayamadığı için kocasının söylediklerine inanmak zorunda kalıyordu. Ancak başta bu durumun abartıldığına inanmama rağmen, olayları kendi hayatımdan örneklerle kıyasladığımda, bir abartı olmadığını, gerçekten insanların bu duruma düşebileceğini anlamıştım. Hem de örneğin asıl kişisi tam olarak da bendim. Az sonra anlatacağım olayı düşündüğüm zaman, alkol aldığı zaman insanların nasıl da kendi benliklerinden çıktığının, aslında normal zamanda hiçbir zaman yapmayacağı şeyleri nasıl da kolayca yaptıklarını fark etmiştim. Aynı zamanda bu olay benim hayatımdaki en büyük pişmanlıklarımdan biriydi. İki sene önceki doğum günümde, arkadaşlarımla birlikte dışarıda hep birlikte bir kutlama yapmaya çıkmıştık. Bir mekanda hep bir ağızdan şarkılar söyleyip eğlenirken, akşamımız çok güzel bir şekilde devam ederken ve öylece de bitecekken, aldığımız fazla miktarda alkol her şeyi farklı bir boyuta çevirmişti. Ortada elle tutulur ciddi bir sebep olmadığı halde bir anda kız arkadaşıma fazlaca sinirlenmiştim. Tabii ki bunun sebebi alkoldü, verdiği aşırı cesaret ve gergin ruh hali bir anda bizi kavgaya sürüklemişti. Yine de kendime hakim olup kimsenin tadını kaçırmamak amacıyla kız arkadaşımı dışarı çıkıp dışarıda konuşmayı tercih etmeyi başarabilmiştim. Dışarıya çıktığımızda, belki de ayağa ilk defa kalkmış olmamdan dolayı alkol etkisini daha fazla göstermeye başlamıştı. Daha da sinirliydim artık ve farkında olmadan bağırıp çağırıyordum. Aslında normal konuştuğumu zannediyordum ama bulunduğumuz mekanın yetkilileri gelip beni çok bağırdığım konusunda uyarana dek bunu fark etmemiştim. Bundan hemen sonra, yanımıza çocukluk arkadaşım gelmişti. Beni uyarıp, aslında ortada bir durum olmadığını, gereksiz yere sinirlendiğimi, aramızı düzeltip içeri girmemiz gerektiğini söylemekti amacı. Arkadaşım "Hadi barışın" dedikten sonra, haksız olmama rağmen kız arkadaşım da beni alttan almaya hazırdı. Bütün bunlara rağmen, kanımda gezen alkolün etkisiyle, ansız ve anlamsız bir çıkışla, "İstemiyorum barışmak, sen de üzerine düşmeyen konulara karışma git içeri" diye bağırmıştım arkadaşıma. Bütün bu yaşanan olumsuzlukların üstüne, akşamımız kötü bir şekilde noktalanmıştı. Hayatımda çok önemli yeri olan iki insanın kalbini kırmıştım farkında olmadan, üstüne üstlük benim doğum günüme vakit ayıran arkadaşlarıma da büyük bir saygısızlık yapmıştım. Yine de eve dönerken bunların farkında bile değildim. Tek hissettiğim duygu öfkeydi. Sonraki günün sabahında, müthiş bir baş ağrısıyla uyandığımda yaptıklarımın ve söylediklerimin ufacık bir kısmını bile hatırlamıyordum. Tek hatırladığım şey akşamımızı mahvetmeme sebep olan kavganın çıkış noktasıydı ve bunun ne kadar sudan bir sebep olduğunu fark etmiştim. Hemen kız arkadaşıma mesaj atıp gereksiz yere tartışma çıkardığım için özür dilemiştim. Kitaptaki hikayenin aksine, kız arkadaşım beni alttan almış, yaptığım hareketleri görmezden gelmişti. Ancak, yaptığım şeyleri anlattığında şok olmuştum. İşlerin bu kadar ileri noktaya gittiğini, insanların kalbini kırdığımı ve saygısızlık yaptığımı bilmiyordum bile. Hemen çocukluk arkadaşımı arayıp ondan da özür dilemiştim, ancak o kız arkadaşım kadar affedici davranmamıştı ve haklıydı. Yaptığım şeyden dolayı çok pişmandım. Bir süre benimle görüşmemeyi tercih ettiğini, kalbinin çok kırıldığını söylemişti. Maalesef elimden özür dilemekten başka hiçbir şey gelmemişti o an için. Bir süre benimle görüşmese de, ikinci sefer özür dilediğimde nihayet beni affetmişti arkadaşım. Saygısızlık yaptığım arkadaşlarım da dilediğim özürden sonra beni affetmişti. Bütün bu hikaye bir daha asla kendimi kaybedecek kadar içmemek için yemin etmeme sebep olmuştu. "Trendeki Kız" romanını okurken de Rachel'ın yaşadığı olayları gözümün önüne getirdikçe verdiğim kararın ne kadar doğru olduğunu fark ettim. Çünkü kendinizi kaybetmek, hem kendinize hem de etrafınızdaki sevdiğiniz insanlara zarar verebileceğiniz, hem de bunu fark edemeyeceğiniz tek an. Berkay YILMAZ