DÜZENİN FARKINA VARMAK

Hiç düşündünüz mü, insanoğlu neden elindekiyle asla yetinmez diye? Neden bu statü merakımız, sürekli bir makam mevki yarışında olmamız? Neden bu altımızdaki insanları hor görme, üstümüzdekileri ise kıskanma merakımız? Kim bilir belki de içimizde saklı bu sorunun cevabı. İnsanoğlunun o doymak bilmeyen dünyasında, içimizde büyüttüğümüz hırslarımızda saklı. Aslında bunu görmek için çok da uzaklara bakmaya gerek yok. Bence içinde bulunduğumuz topluma ve değerlerimize bakmak bile kafi. İnsanların maddi olanaklarına göre gruplaştırıldığı, kendi oluşturduğumuz statülerce birbirinden ayrıştırıldığı, zenginin çok zengin, fakirin ise çok fakir olduğu, farklı kesimlerin artık birbirini anlayamayacak kadar birbirlerinden uzaklaştığı, anladıklarını sansalar da aslında yanlış anladıkları bir toplum düzeni... Evet, bizleriz burada suçlu olan. Bu düzen kendi kendine gelmedi sonuçta. Hırslarımızla, doyumsuzluklarımızla biz yarattık bu düzeni. Biz yarattık bu toplumun en üstteki ve en alta vurmuş insanlarını. George Orwell de en alta vuranlardan. İnsanlığın yarattığı bu acımasız ve bir o kadar da anlamsız düzeni anlatıyor bizlere "Paris ve Londra'da Beş Parasız" kitabında. Bahsettiğim gibi Orwell de bu sınıflaşmanın en altında kalanlardan yalnızca biri ve anılarından beslenen bir farkındalık kitabı aslında "Paris ve Londra'da Beş Parasız". Yaşamı boyunca gözlemlediği sınıflaşmayı en açık haliyle aktarıyor bizlere bu kitabında. Bir yandan da beni düşünmeye itiyor. Nasıl bir sınıflaşma içinde yaşadığımın gerçekten farkında mıydım? Bu kitabı okumadan ve daha önce derinlemesine düşünmeden önce belki de cevabım hayır olurdu. İnanıyorum ki büyük bir çoğunluğun cevabı da benimle aynı şekilde olurdu. Orwell aslında kitabında sadece anılarını anlatmıyor, bir farkındalık yaratmaya çalışıyor bence. Ben ve belki de benim gibi farkında olmayan nicelerinin bakış açısını değiştirmeye çalışıyor. Bu farkındalığı elde etmek de çok zor değil aslında. Hep kendimizden üsttekilere özenmiyor muyuz, bir gün onlar gibi olmak için hayal kurmuyor muyuz? İstemsiz de olsa kendimizden alttakileri hor gördüğümüz zamanlar olmuyor mu? Kendi başarımızı bile belirlerken hep başkalarıyla kıyaslamıyor muyuz kendimizi? Bu kıyaslamayla bile aslında kendimizi bir sınıflaşmanın içine sokuyoruz. Bu sınıflaşma kimi zaman insanlara bakışımızı, olaylara yaklaşımımızı bile etkiliyor. Örneğin, ben sokakta gördüğüm üstü başı kirli, evsiz birine istemsiz de olsa önyargıyla bakardım bugüne kadar. Bunun şimdiye kadar farkına varamamıştım çünkü benim için şartlar hiçbir zaman pek de zorlayıcı olmamıştı, çünkü sadece Orwell gibi dibe vuran niceleriydi belki de bunun farkına varabilenler. Orwell'in farkındalık yaratmak dışında bize göstermek istediği bir diğer nokta ise bu sistemin insanları içine sürüklediği anlamsızlık. Haksız da değil bence. Siz de kimi zaman hayatınızın anlamsız olduğu düşüncesiyle huzursuz olmaz mısınız? Sürekli daha büyük hedefler koyarak, sürekli bu hedefleri yakalamaya çalışarak geçiyor hayatımız. Peki, bunun sonu nerede? "Tamam, artık başardım, zirveye ulaştım" diyebileceğimiz nokta nerede? İşte bu sonsuzluk bizi anlamsızlığa düşüren. Mutluluğu ararken mutluluktan uzaklaştırıyoruz aslında kendimizi. Ne kadar çabalarsak çabalayalım bitmek bilmeyecek bir mutluluk arayışında kaybediyoruz kendimizi. Her şeye rağmen bu anlamsızlık asla bir umutsuzluk olmamalı bizler için. Orwell'den öğrendiğim bir şey varsa, o da hayatta çıkışlar olduğu kadar inişler de olduğudur. En tepedeyken bile kendimizi bir anda alt üst olmuş ve en altta bulabiliriz. Bu yüzden belki de önemli olan ne kadar hedef başardığımızdan, hangi seviyede olduğumuzdan çok elimizde olanla tatmin olabilmektir. Öyleyse, kendi var ettiğimiz bu sınıflaşmayı yıkmak da bizlerin elinde. Nasıl mı? Farkına vararak!