İçimizdeki Kahramanlar

Sayısız kısır döngünün içinde yaşıyoruz hayatlarımızı. Sevgimiz de döngüler içinde oluyor, üzüntümüz de, kızgınlığımız da. Kopmayan bir bağlantıya sahip olan bu döngülerin içinde kahramanlıklar da yatıyor. Herkes bir konuda üstün oluyor, herkes bir konuda öne çıkıyor, kahraman oluyor. Sahip olduğumuz, gördüğümüz en ufak şeyi bile kalıplara sokmaya çalıştığımız yaşamlarımızda "kahramanlık" dendiği zaman akıllarda oluşan bir kalıp da oluyor. "Kahraman" sıfatıyla anılan bir başka deyişle onurlandırılan kişi, belirli ve değişmeyen özellikleriyle beraber, kendine has değişkenlik gösteren yeteneklere de sahip oluyor. En başında aklıma gelen ve değişmez dediğim özellik şüphesiz fiziksel görünüm kısmından oluşuyor. Rivayetlere göre kahraman olan kişiler kaslı, uzun boylu, iri yarı tiplemeler oluyor. Ayrıca bu kişiler yenilmeyen, zayıf düşmeyen tiplemeler olarak anlatılıyor. Bütün bu tanımlamalar aklımda soru işaretleri oluşturuyor. Bunların doğruluğu ve yanlışlığı tartışmalar yaratabilirken, günlük hayatla olan ilişkisi ve gerçekliği de ayrı bir durum ortaya çıkarıyor. İzlenen pek çok çizgi film ve özenilen pek çok görsel şölen ürünü karaktere rağmen benim görüşümce asıl kahramanlar bizlerin içlerinde gizleniyor. Yarasa adam ve Süper adam: Adaletin Şafağı filminin içerisindeki gerçek üstü "insan"lardansa yoldan geçen bir adam veya annemiz ile babamız kahramanlıkta daha önemli bir yere sahip olabiliyor. Doğduğumuz dakikadan itibaren bizlerle beraber olan, her saniyesini bizlere adayan, bizlerle gülüp bizlerle ağlayan kişilerdir ailelerimiz. Hayatlarını bizlerin üzerine kurmuş olan bu kişiler, fedakarlık kelimesinin tanımı olabilecek düzeydedirler. Kazandıkları paralar gibi maddi değerleri de, içlerindeki sonsuz sevgi gibi manevi değerleri de bizimdir. Bir insanın kendini başka bir insana bu kadar çok odaklaması normalde mümkün olmasa da, bu kişiler anne ve babamız olunca imkansız kelimesi yerini doğal olana bırakıyor. Küçüklüğümden başlayıp bugüne kadar uzanan süreçte benim üzerimde pek çok kahramanlığına tanık olmuşumdur hem annemin hem babamın. Küçükken hasta olduğumda, acılar ve ateşler içinde yatarken, günlerce uykusundan feragat edip başımda oturmuştur annem. Yeri geldiğinde duşa sokmuş, yeri geldiğinde bana yemek yedirmiştir. Ben düzelip kendimi iyi hissedene kadar o diken üzerinde oturmuştur. Ben kötü hissettikçe o benden de kötü olmuştur; buna rağmen bunu asla bana yansıtmamış hep dimdik durmuştur, aynı bir kahraman gibi... Annemin yanı sıra babam da her zaman benim kahramanım olmuştur. İstediğim bir oyuncağı aldığında veya istediğim yere götürdüğünde beni, hayali bir pelerin ortaya çıkmıştır onun arkasında. Bu kadar basit bir olay bile onu üst düzey bir konuma çıkarmama neden olmuştur. Başka bir zamanda; bir olaydan, bir kişiden veya bir filmden korktuğum zaman sığındığım insan hep babam olmuştur. Onun yanına gittiğimde her şeyin bir çözümü olduğuna inanmışımdır, bu güven duygusu da onu benim gözümde hep daha yükseklere çıkarmıştır, bu ne kadar mümkün olabilirse... Sıradan kahramanlık, sadece benim ailemde değil, sokakta geçen insanlarda da gözlemlediğim bir durum oluyor. Her ne kadar o durumların tümüyle içinde olmasam da, duyduğumuz ve gördüğümüz kadarıyla orada da isimsiz kahraman çok oluyor. Çocuğunun doyması için aç kalan babalar, kızının okuması için dayak yiyen anneler, sokakta taciz edilenleri görünce duruma müdahale eden amcalar ve daha niceleri... Hiçbir amaç gütmeden bu iyilikleri yapan kişiler kimilerince kanatsız melek veya kalbi temiz insanlar olarak adlandırılsalar da, benim gözümde onlar pelerini üzerindeki montlar, süper güçleri kalplerindeki iyilik olan kahraman insanlar oluyor. Yukarıda verdiğim örnekler de göz önüne alınılırsa, kahramanı gökyüzünde uçarken değil, yeryüzünde yürürken ararsak fazlasıyla bulabileceğimiz ortaya çıkıyor. Kalıpların yıkıldığı, gerçeğin gün yüzüne çıktığı şu dönemde; bütün kötülüklerin ve zorlukların arasında yaşarken hepimiz kahraman olma adayıyız, kahramanız, kahramanlarla çevriliyiz.