İ LK VE SONSUZ AŞK

Tuğçe Işıl Arslan İnsan aşk nedir diye düşünmekten, hayatı boyunca kaç defa aşık olurum diye sorgulamaktan vazgeçip sevmeye bakmalı aslında. Öyle yakıştırmalar yapıldı ki aşka, haliyle insanların da gözü korkar oldu bu aşk denen "illetten". Kimisine göre aşk, çok sevmekti ve kimisine göre ise onsuz yaşayamamaktı. Kimilerine göre ayrılınca aşk yaşanırdı, kimilerine göre ise aşk olmadan sevgili de olunmazdı. İnsanların dilinde aşk "acıydı, tattı, arzuydu, istekti, özlemekti" ama bir türlü bir bedene bürünüp gelemezdi. Peki insan aşık olduğunu nerden anlardı? Daha on sekiz yaşındayım fakat bir sürü kez aşık olduğumu sandım. Açıkçası ben insanlar için de aşk serüveninin aynı şekilde gerçekleştiğini düşünüyorum. Her gelen gidenin açığını kapatıyor ya da gelen gideni aratıyor derken insanlar daha iyi gördüğünü, daha çok eğlendiğini ya da ona daha iyi hissettirene aşık olduğunu sanıyor. Yani ilk aşkı hep değişip durdu çünkü çoğu insana göre aşk, hayatta bir kez olurdu. Peki aşık olmak insanın hayatına ne katar, insanın hayatını nasıl etkiler? Bana göre en güzel tarafı, insan aşık olunca her duyguyu her an yaşayabiliyor hatta bazen birden fazla duyguyu aynı anda da yaşayabiliyor. Örneğin heyecan aşkı oluşturan temel şeydir, ilk gördüğün anda, yanına gittiğinde, onunla konuşurken heyecanlanırsın. En heyecanlı an ise aşkını itiraf ettiğin kısımdır. Aşkın, insana öğrettiği birçok şeyde olur: sevmeyi, kıskanmayı, özlemeyi, kaybetmeyi... Genellikle kaybetmek ise aşkta ki en hassas noktadır. Hepimiz kaybetmekten korktuğumuz gibi, ayrıldıktan sonra yaşayacağımız acılardan ve kötü anlardan da korkarız. Çünkü ayrılık acısı bazen insana aşktan daha fazla şey katar. İnsana vazgeçmeyi, hayallerindeki kayıplarla yaşamayı, unutmayı ve acına alışmayı öğretir. Onsuz asla yaşayamam dediğiniz şeylere bir bakmışsınız ders çıkarıp gülerek hatırlar olmuşsunuz. Geçenlerde bir kitapçının vitrininde gördüğüm "Kırmızı Saçlı Kadın" adlı Orhan Pamuk'un yeni kitabına hemen içeri gidip göz attım. Doğruyu söylemek gerekirse kitabın ilgimi çekmesinin asıl sebebi benim de saçlarımın kırmızı oluşu olabilir ama hislerim beni yine yanıltmadı ve kitapçıdan çıktığım anda kitabı okumaya başladım. Orhan Pamuk, romanda genel olarak liseli bir gencin 30 yıl önce yaşadığı bir aşk hikayesini ve bu aşk hikayesinin kötü bitmesi ile yaşadığı ve tüm geleceğini etkileyen sarsıntıyı anlatılıyor. Bu konu benim de ilgimi bu kadar çekince ve kitabı elimden düşüremeyince hemen bu konuyla ilgili düşüncelerimi paylaşmam gerektiğini düşündüm. Ben gerçekten insanın hayatında dönüm noktaları olabileceğini düşünüyorum ve evet bunun sebebi bir aşksa, çok genç yaşta yaşanmış, eski bir aşkta olsa hemde sonu hüsranla, yarım kalarak bittiyse sadece insanın duyguları ya da karakteri üzerinde değil hayatında da etkiler yaratıyor. Çünkü insan her yaşadığından ders çıkarıyor. Peki, bu etkiler olumsuz olduğunda insanın hayatını nereye sürüklüyor? Hepimiz isteriz ki ilişkiler bitmesi gerektiği yerde saygı çerçevesiyle bitsin ki güzel anılar da hatırlanabilsin, çıkardığımız dersler gülümsenerek anılsın. Ama insanlar yine aşkın hormonlar üzerindeki etkisi olacak ki (!) bazen bir hayata bile bedel olabilecek davranışlar sergiliyor. Oysaki her kışın ardından yaz geleceğini, her şerde bir hayır olduğunu unutmamak lazım. Belki de ilk aşkta önemli olan karşıdakinin güzelliği, karakteri, ailesi vb. gibi şeylerden çok bizi ve hayatımızı nasıl etkileyeceğiydi. Şahsen ben ilk aşkımla güzel bir şekilde ayrılıp yerinin doldurulmayacağını anladığımda karşılaşıp evlenmek isterdim, "Film mi çeviriyosun?" dediğinizi duyar gibiyim ama ne yapalım herkes gibi benim de ilginç ve bir o kadar gülümseten hayallerim var.