Can'ın İsyan Günlüğü

Çocukken mızmız oluşum, çocukluğuma dönüp baktığımda hatırladığım nadir şeylerden biri. Okulda oynanan futbol maçından, evdeki sebze yemeğine kadar hiçbir şeyi beğenmeyip, neden işlerin istediğim gibi gitmediğine dair çok kulak çınlattığımı çok iyi hatırlıyorum mesela. Öyle ki bir noktada herkes bana yetişkin hayatının zorluklarından bahsedip, sessiz olmamı, çocukluğumun tadını çıkarmamı önerir olmuştu. Tabi tavsiyelerini dinledim mi, o tartışılır. Ancak şunu çok iyi söyleyebilirim, yılların geçmesiyle o isyankar ruhumdan zerre kaybetmedim. Aksine, her geçen yıl ile birlikte dünyayı daha iyi inceleyip daha çok şeye isyan ettim. Aç kalan çocuklardan, öldürülen kadınlara, hayatın her bir dalında ayrı bir soruna karşı durdum. Değişen şey ise şuydu benim için, fevri bir isyancıdan, mızmız bir çocuktansa, planlı ve mantıklı bir idealist olmayı öğrendim. Gerektiğinde, içi boş olan isyanlarımı bastırdım. Gerektiğinde, sorunlarımı bağırarak sonu olmayan tartışmaları açmaktansa isyanlarımı kağıtlara yazdım, tıpkı şu an yazdığım gibi. Peki bu isyankar çocuğun bu seferki derdi ne? Derdim basit aslında. Kendilerini isyancı olarak tanımlayıp, marjinallikleri itibariyle Yaşamın Kıyısında film karakterlerinin gerçeğe uyarlanmasından öteye geçemeyen insanlar. Öyle ki bu insanların çoğu Lee Chandler gibi, haksızlığa uğradıklarında savaşmaktansa kaçıp, sonrasında savaşmadıkları bir savaştan canlı çıktıkları için mutlu oluyorlar. Sonrasında savaş kendi kapılarını çaldığında ise, yine bir Lee Chandler gibi, savaştan nasıl yine yırtarım, Manchester'dan yine nasıl sorunlarımı çözmeden kaçarım onu düşünüyorlar. Daha kötüsü ise, bunların hepsi olduktan sonra, ki bu noktada Lee Chandler bile bu kadar yüzsüz olamaz, bu insanlar kaçmayı ve kaçtıkları şeylerden dert yakınmayı isyancı ve marjinal olmakla eş tutuyorlar. İşte onlarla bu yüzden sorunum var. Diyecekseniz ki, hiç yıkılmanın eşiğine gelmemiş biri olarak yıkılmanın korkunçluğunu bilemezsin, bu yüzden kaçmanın doğallığını anlayamazsın. Aslına bakarsanız, haklısınız. Ancak yıkılmayı bilmediğim konusunda değil, kaçmanın doğallığını anlayamayacağım konusunda. Zira, hayatı boyunca kendi vücuduyla savaşmış, en yakınları tarafından yalanlarla uyutulmuş biri olarak yıkılmanın nasıl bir his olduğunu çok iyi biliyorum. Yıkılma ile gelen o kaçış isteğini, o bırakmışlığı ve boşluğa düşme halini çok iyi anlıyor, ancak bu kaçış isteğinin gerçeğe dönüşmesini anlayamıyorum. Çünkü benim için bu, belki de bir insanın kendine yapabileceği en büyük ihanet. Kendi değerlerini, kendi doğrularını zorlukların karşısında ayakta tutmaya çalışmamak, karakterini salıvermek... İşte bunu, doğallıkla nasıl bağdaştırıyorsunuz anlamıyorum. Peki o zaman ne yapacağız? İlk önce kaçmayacağız, karakterimizin zorluklar tarafından çiğnenmesine izin vermeyeceğiz. Savaş bayrağımızı açıp, burada olduğumuzu belli edeceğiz. Sonrasında ise, bir çocuk gibi dövüşmekten terfi edip, bir yetişkin gibi savaşmayı öğrenmemiz gerekiyor. Bunun da ilk koşulu, isyan etmenin ve mızmızlanmanın kendi başına bir başkaldırı olmadığını öğrenmekten geçiyor. Lafla peynir gemisi yürütemeyeceğimizi anlayıp, sorunları çözmek için somut adımlar atmaya başlamamız gerekiyor. Çünkü hayat, Lee Chandler'da olduğu gibi çözümleri size gümüş tepside sunmuyor ve genellikle çözümleri, dişinizi tırnağınıza takarak elde ediyorsunuz. Ancak bütün bu yolda belki de en önemli şey, önceki paragrafın ruhuna erişebilmek. Kaçak, yılgın ve pesimist olan o benliğinizi kendinizden uzaklaştırıp onu inançlı, girişken ve hedefli bir ruh haliyle değiştirmek. Çünkü, bir hedefinizin olmasının ilk koşulu bu. Hedefi görebilmek zorundasınız. Bunun için de üzerinizdeki o kara bulutları dağıtmak ve onun yerine zorla güneş açtırtmak zorundasınız. Öbür türlü olur, olaylara karşı pozitif bakmayı öğrenemezseniz, her ne kadar inançla başlasanız da inancınız gitgide yerini umutsuzluğa bırakır, içinizdeki o savaşma isteği söner. Savaşı kazanabilmek için, inanmak, inancınızı güçlü tutabilmek için pozitif olmak zorundasınız. Savaşınız her ne ise, mutlu sonla bitmesi dileğiyle.