HIRSLAR VE PİŞMANLIKLARI

Hırsın merhametsiz ve rahatsız kollarında huzursuzca dönüp dururken, sıklıkla gerçeklere gözlerimizi kaparız. Hissettiğimiz rahatsızlık sonucu mükafata eriştikçe, bu rahatsızlık bize daha göz ardı edilebilir gelir. Atladığımız ise hırslarımızın sonunda elde ettiklerimizin, onları elde edene kadar geçirdiğimiz süreçte kaçırdıklarımızda değip değmediğidini hesaplamaktır. Hırsı yeşil kadife bir elbise gibi giymiş ve inci küpelerle süslemiş olan Scarlet O'hara, klasik batı edebiyatının en azimli, güçlü, bir o kadar da mutsuz ve doyumsuz karakterlerinden biridir. Yıllarını sevdiğini düşündüğü adam uğrunda harcamış, yanı başında onu gerçekten seven, ona çok benzeyen Rhett Butler'ı görmezden gelmiştir. Rhett onun için imkanlarını sonuna kadar kullanıp elinden geleni yaptığında bile aklında tek düşünce vardır: Ashley Wilkes. Zamanın yıpratıcılığı kitapta şu son sözle ifade eder kendini: Scarlet : "Peki şimdi sensiz ne yapacağım?" Rhett: " Umrumda bile değil." Kitapta en çok hissettiğim, buram buram gelen pişmanlık kokusu ve zamanın insanlardan ne denli çok şey götürdüğü oldu. Scarlett Güney Amerika'da zengin bir ailenin şımarık kızıyken, patlak veren iç savaşla bozulan düzeni, savrulan hayalleri, annesinin hayatını kaybetmesi ve babasının aklını yitirmesi, arkadaşlarının birer birer savaşta hayatlarını yitirmeleri onu bir kadına dönüştürdü. Scarlett'ın kendi ayakları üzerinde duran bir iş kadını olup krizi fırsata çevirmesi ve üçüncü evliliği olan Rhett Butler ile evliliği de onun büyüdüğünün götergesi niteliğinde. Scarlet hayatı boyunca hayalinde yarattığı ve gerçekte hiç anlaşamayacağı bir erkeği sevdi, yaşamını ona adadı, onun için çalıştı ve onu elde ederse mutlu olacağına inandı. Kitabın sonunda onun bakımını üstlendi yani son seçimini yaptı ve kocası Rhett onu terk etti. Hırsın insanın gözlerini nasıl kör edeceğinin ve düşünmesini nasıl engelleyeceğinin çok somut bir kanıtı olduğuna inanıyorum. Üstelik en hazinlerinden biri de. Çünkü Rhett onu terk ettiğinde Scarlet aslında hep onu sevdiğini anladı fakat çok geçti. Demek istediğim, biz insanlar hırs ya da yarış gibi illüzyonlarla kendimizi kaybediyoruz. İstediklerimize değil, istememiz gerekenlere odaklanıyoruz. Vitrinde gördüğümüz her kıyafetin üstümüze istediğimiz şekilde olmadığı gibi, ideal düşünce ya da ideal kişilik aynı olmuyor her insanda. Atlarımızı ufuklara dört nala sürerken, çok şey harcıyoruz kendimizden ve sevdiklerimizden. Çevremizdekileri, bizi sevenleri kırıyoruz, üzüyoruz, harcıyoruz. Hatta bazılarımız onları kullanıyor, onların duygularıyla oynuyoruz. Bizim için iyi olanı düşünüyoruz fakat bizim için iyi olanı hissetmiyoruz. Çünkü beynimiz, kalbimize cevap vermiyor. Hırsımız engel oluyor buna. Oysa ki Yunus Emre der ki; "Dil söyler, kulak dinler; kalp söyler, kainat dinler." İdeal ve mantıklı olan her zaman bizim için iyi olan değildir. Kendi adıma, hep mantığın hata payının kalpten daha yüksek olduğuna inanırım. Pişmanlığa gelince, pişmanlık yapmadıklarımızda yaptıklarımızdan çok daha fazladır. Ve bazen ne kadar anlamsız ve çılgınca gelirse gelsin içimizden geçeni yapmamız gerekir. Çünkü sonuç sıklıkla yapmamaktan duyacağımız pişmanlıktan daha fazla değildir. Ayrıca sonuç anlar sürer, pişmanlık yıllar sürebilir. Bazen pişmanlık o kadar büyüktür ki, insan normal hayatına devam edemez. Örneğin ben hep merak etmişimdir, acaba Scarlett ve Rhett'e ne oldu? Kendilerine yeni bir hayat kurabildiler mi? Birbirlerini hiç merak ettiler mi, özlediler mi? Muhteşem kurgusu ve daha da muhteşem anlatımıyla, Rüzgar Gibi Geçti bana ilk okuduğum zamandan beri hep pişmanlık ve yaşanmamışlıkları hatırlatır, üstünde düşündürür. Hayatın karmaşık görüntüsünün altında ne kadar basit olduğunu görmek kendimi daha da aciz hissettirir. Sevdiğimiz şeylerin, insanların peşinden bugün koşalım. Sevdiğimizi bugün söyleyelim, bugün sarılalım. Yarın çok geç olabilir. Üstelik Scarlett'ın felsefesini anlatan deyişiyle : Yarın yeni bir gün.