HARESE

Bazı sorunlar vardır ki ne bir ülkeye ne de bir bölgeye aittir. İnsanlığın, daha doğrusu vicdanı olan her insanın ortak sorunudur. Mülteci sorunu da bu sorunlardan birisidir. Bu aralar sık sık bu insanların, insani şartlarda yaşamayan bu insanların, hikayelerini düşünürken buluyorum kendimi. Hangi görüşü, hangi ideolojiyi desteklerseniz destekleyin bu insanları görmezden gelmeniz çok ama çok zor. Her trafik ışığında, her köşe başında, her sokakta ayrı bir yaşam mücadelesine şahit oluyoruz. Üstümüzde onlarca kat kıyafetimizle havanın soğukluğundan şikayet ederken ayağı çıplak o çocukları gördükçe insanın kalbi acıyor. Eminim çoğu insan bu duygularla boğuşuyor bu günlerde. Bu insanların mücadelelerini her gün haberlerde, sokaklarda, sosyal medyada gördükçe duruma alışmaya başladığımız zamanlardayız. İşte böyle bir zamanda elime Zülfü Livaneli'nin Huzursuzluk adlı kitabı geçti ve bana yaşanan tüm bu acıları, çekilen çileleri, haksızlıkları yeniden hatırlattı. Bana çok ama çok anlamlı hatta tüm bu yaşananların nedeni sayılabilecek bir kelime kazandırdı bu kitap. Kitabımız "Harese nedir bilir misin oğlum?" diye başlıyor. Harese; Arapça, eski bir kelimedir. Bildiğimiz hırs, haris, ihtiras kelimeleri de bu kelimeden türemiştir. Harese, devenin çölde çok sevdiği bir dikeni yemesi buna bağlı olarak ağzında oluşan yaraların kanaması ve bu kan tadından zevk alan devenin dikeni yedikçe daha çok kanamaya sebep olması ve durmadığı takdirde kan kaybından ölmesi demekmiş. "... Böylece yedikçe kanar, kanadıkça yer, bir türlü kendi kanına doyamaz ve engel olunmazsa kan kaybından ölür deve..." Günümüz Ortadoğu'sunu özetleyen bir kelime aslında. "Bütün Ortadoğu'nun adeti budur oğlum, tarih boyunca birbirini öldürür ama aslında kendini öldürdüğünü anlamaz. Kendi kanının tadından sarhoş olur."Hangi hırs, hangi amaç bu kadar insanın hayatından daha değerli olabilir aklım almıyor. Kimi, hangi görüşü suçlamalı bilmiyorum. Tek bildiğim hiçbir insanın hayatının bu kadar değersiz olmadığı. Hiçbir insan sevdiklerini kaybetmeyi, kucağında bebeğiyle bilmediği bir ülkede çaresiz kalmayı, hor görülmeyi hak etmez. Belki gücümüz savaşı bitirmeye yetmez. O insanların hepsine yardım etmemiz de imkansızdır belki. Biliyoruz ki maddi şeyler elbette bir şekilde karşılanır. Şahsen ben devletin bu konuda yaptığı her türlü maddi desteğin, o insanlara faydalı olacak her türlü hizmetin sonuna kadar arkasındayım. Ancak iş bununla bitmiyor. Benim söz ettiğim yardım türü daha farklı ve çok daha anlamlı. Onlarca yardıma muhtaç insana kapılarını açmış bir ülkenin vatandaşları olarak bizim yapabileceğimiz şeylerin sayısı da oldukça fazla. En ama en önemlisi o insanlara bu ülkede istenmediklerini hissettirecek her türlü söz, davranış ve itici bakışlardan uzak durmak. Bu asla onları görmezden gelmek, yanlarından öylece yürüyüp gitmek demek değil. O insanların en çok muhtaç olduğu şeylerden birinin sevgi ve iletişim olduğunu yakın zamanda yaşadığım bir olay bana çok net bir şekilde anlattı. Yardıma muhtaç kardeşlerimizden biri yerde oturmuş o soğukta öylece bekliyordu. Kardeşimle aynı yaşlarda olan bu çocuğun önünden öylece geçip gitmek benim için imkansızdı. O an aklımdan o çocukla ilgili onlarca üzücü senaryo ve soru geçti. Acaba ailesini kaybetmiş miydi? Acaba gece nerede kalacaktı? Karnı tok muydu? Aklımda bu sorularla ve burnumda garip bir sızıyla o çocuğa yaklaştım ve sevebildiğim kadar sevdim onu. Çocuğun mutluluğunu günler geçmesine rağmen unutamıyorum. Eminim önüne para bırakıp gitmemden çok daha mutlu olmuştur. Ailesi olduğunu tahmin ettiğim kişiler yanına gelmeseydi o çocuğu orada nasıl bırakacaktım hiçbir fikrim yok. O çocuğu görünce aklımda canlanan üzücü hikayelerden birinin kahramanı olmadığım için tekrar şükrettim ve o insanların kahramanı olmaya karar verdim. Umarım tek umudu bizler olan o acılı insanların yaralarına az da olsa çare olabiliriz. Buse Halıç