UMUDUNU KAYBETTİĞİN ZAMAN ÖZGÜRSÜN

Doğduğumuz andan itibaren kavgadan uzak durmamız ve şiddetten kaçınmamız gerektiği tembih edilir ancak bir kavganın içinde bulunmadan kendimizi gerçekten tanıyabilir miyiz? Vücuda sadece bir duygunun hakim olduğu, insanın hiçbir şey düşünmeden ve aklında hiçbir şey olmadan hareket ettiği o anlar insanın en doğal, en saf olduğu anlardan biridir diyebiliriz bence. Tabii uzak durmamız gerektiğinin söylenmesinin sebebi o sırada yapılan eylemlerin hiçbir şey düşünmeden yapılmasıdır ama o kısa süreli öfke patlaması insanların en dürüst olduğu zamanlardır. Öfkeli bir insan yalan söylemez, sonuçlarının ne olacağını düşünmeden aklından geçenleri söyleyebilir. Bu nedenle öfkelendiğimiz zaman çevremizdeki insanların kalplerini kırmaya daha meyilliyizdir. Hepimiz hayatımızda dürüstlük isteriz ama sadece dürüstlüğün olduğu bir hayatı da kaldıramayacağımızın farkında değiliz. Müthiş oyunculuklarla ve eşsiz bir senaryoyla çekilmiş, sonu izleyiciye şok geçirtecek bir aksiyon filmi gibi görünebilir bu film ama "Sahip oldukların sonunda sana sahip olur." sloganı çevresinde gelişen, tüketici toplumunun eleştirildiği, minimalizmi savunan bir bakış açısıyla yaratılmış, insanın kısa da bir süre olsa çevresine ve hayatına farklı bakmasını sağlayan bir filmdir Fight Club. Hepimizin ortak kaderi olduğu gibi sıradan bir işte çalışan sıradan bir insanın başından geçer olaylar. Büyük bir kısmı da başının içinde geçen desem daha doğru olur sanırım. Tüketici toplumunun dayattığı şekilde evinde en güzel mobilyaları kullanır, marka kıyafetler giyer kahraman. Çünkü toplum onu her zaman daha fazlasına ve daha iyisine ihtiyacı olduğuna inandırmıştır. Bunların hepsini evinde esrarengiz bir sebepten ötürü çıkan bir patlama sonucu kaybetmesiyle hayatı baştan aşağı değişir. İlk başta hayatının mahvolduğunu düşünür ama daha sonra kaybedecek bir şeyi kalmadığı zaman daha mutlu ve özgür olduğunu fark eder. "Umudunu kaybettiğin zaman özgürsündür." filmde de söylendiği gibi. Filmde de görüldüğü gibi insanlar bir araya gelip bu doğal, dürüst hallerini açığa çıkardıkları zaman bir süre sonra iş sadece kavga etmekten çıkıyor. Zaman geçtikçe bu grubun etkinlikleri daha büyük çaplı ve iz bırakıcı eylemlere dönüşür. Tüketici topluma göre hareket etmememiz gerektiğini hatırlatacak vandalizme de kaçan birkaç eylemden sonra hedeflerini daha da yükselterek ekonomiye neredeyse geri dönülemeyecek kadar büyük bir hasar verecek bir planı uygulamaya başlarlar. Bu arada bütün bu planların sahibi ve grubun lideri kendisinin haberi olmasa da filmin baş kahramanıdır. Uçakta tanıştığı arkadaşının aslında kendi kafasında olduğunu ve başından beri onun yaptığı her şeyin aslında kendisi tarafından yapıldığını öğrenince tüm olanlara engel olmaya çalışır ama artık iş işten geçmiştir. Kahramanın "kendisi" kendisinden bir adım öndedir her zaman. İki kişinin zevk için birbirleriyle kavga etmesi fikri bazılarımıza çok uzak ve insanlık dışı gelebilir ama öfke ve şiddetin insanlığın en temel dürtülerinden olduğunu inkar edemeyiz. Aynı mutluluğun, heyecanın, zaman zaman üzüntünün hissedilmesi ve dışa vurulması gerektiği gibi insanların rahatlamak için bu tarz duyguları hissetmesi gerekebilir. Her iki tarafın da rızası olduğu sürece kabul edilebilir bir davranış olabilir. Zaten eldiveni takınca spor oluyorsa eldiven yokken neden vahşet olsun ki? Hepimizin içinde de zaman zaman söz geçirmekte zorlandığı şeytanları vardır. Bazen düşündürdüklerinin kendi düşüncelerimiz olduğuna inanamayız. Çoğunlukla görmezden gelmeye çalışırız bu düşünceleri ama asıl tehlike içimizdeki şeytanların şeytan olduğunu fark edemediğimizde başlıyor. Ama arada sırada onlara biraz kulak asmak çok da kötü bir şey olmasa gerek.