BENCE BAŞARMAK

Başarının bir tanımı var mıydı ya da herkes için genellenebilecek bir şey miydi başarı? Başkalarının geriye kalanlar için belirlediği başarı sistemi herkesi ikna edebilecek ve herkese kendini başarılı saydırabileceği bir şey miydi de çoğu insan için başarmak; para kazanmak, belli bir statüde bulunmak ya da başkaları tarafından takdir edilecek işler yapabilmek olmuştu? Dünyada milyarlarca insanın var oluşu aslında milyarca farklı karakterin de bulunuşu demek. Her insanın kendi karakteri doğrultusunda ölçütleri vardır ve başarı da aslında kişiden kişiye değişen, genellemesi olamayacak bu ölçütlerden biridir. Bu ölçütlerin oluşumunun başlıca iki nedeni insanların hayallerinin ve hedeflerinin farklı oluşundan kaynaklanır. İnsanlar genelde kurdukları hayallerde kendilerine verdikleri görevi tamamlamış yani başarmış görürler. Kiminin hayali ileride iyi bir şirkette CEO olmak gibi bireysel bir hayal iken kimisinin hayali de başkalarını mutlu edecek güzel işler yapmak olabilir. Hayal kısmında kendilerini o işi başarmış görürler ve onun vereceği mutluluğu düşünerek hayatlarını sürdürürler. Bu hayallerinin hepsi kendi karakterlerine göre değişir yani insandan insana farklı hayallerin oluşu başarı ölçütlerinin de insandan insana değişebileceğini gösterir hepimize. Hedefler de hayallerle aynı boyuttadır bir bakıma. Gireceği bir sınavdan yüksek almayı hedefleyebilir insan ya da iyi bir şirkette, iyi bir pozisyonda olmayı hedef koyabilir kendine veya bir sosyal sorumluluk projesinde, bir şeyleri değiştirmeye çalışabilir elinden geldiğince. Bireysel ya da toplumsalcı bir hedef olsun olmasın yine de insan o işi bitirdiğinde kendini başarılı sayar. Ayrıca hedeflerin de farklı oluşu hayaller kısmında olduğu gibi başarmanın tanımının genellenemeyeceğini gösterir bizlere. Benim için başarmak çok iyi bir kariyer yapabilmek der iken bir başkası için mutlu bir aile düzeni kurabilmek olabilir. İkimizin de hayalini kurduğu ve bizi mutlu edeceğini düşündüğü başarı ölçütü farklı olabilir ancak gerek insanların hayalini kurduğu başarı ölçütünde gerekse de kendine koyduğu hedefte gözettiği asıl şey işin sonuna geldiğinde mutlu olup olmadığıdır. Başarmanın genellenebilecek bir tanımı yoktur fakat herkesin ortak noktada buluştuğu yer sonunda mutlu olup olamayacağıdır. Yani hepimizin başarıda aradığı asıl şey kendi mutluluğumuzdur. Ben ileride CEO olunca mutlu olacakken bir başkası iyi bir dereceyle okuldan mezun olunca ya da iyi birer anne baba olunca mutlu olacaktır. Bu hayal ve hedefleri gerçekleştirince mutlu olacağımızı düşünürüz ve kendimizi başarılı olarak görürüz. Bu mutluluğu elde edemedikçe kendimizi başarılı olarak göremeyeceğiz ve yaptığımız işlerde kendimizi tatmin edemeyeceğizdir, en azından öyle düşünürüz. Başkalarının takdir edeceği ve başarı örneği olarak göreceği işler yapsak bile eğer mutlu değilsek o işten , kendimizi başarılı olarak göremeyeceğiz sürekli; yetersizliğimizden bahsedip duracağızdır büyük bir ihtimalle. Umudunu Kaybetme filminde ise insanlara lanse edilen umudunu kaybetmeyip çalışınca başarılı olunacağı fikri tüm bu sebeplerden dolayı bana ikna edici gelmiyor. Filmin sonunda başrollerin ne kadar mutlu olduğundan yeterince bahsedilmiyor sadece genellenen o statü başarısının çok çalışınca elde edilebileceği gösteriliyor, fakat bu herkes için bir başarı örneği mi?İnsanların çalışmalarının ardındaki sebep rahat ve mutlu bir hayat sürebilme istediğidir, fakat bunun yalnızca çok yüksek bir mevkiye gelince elde edilebilecek bir şeymiş gibi anlatılması çok yanlış bir bakış açısı. Ayrıca başarmak adına yaşanılan huzursuzluklar ve mutsuzluklar bence başarmanın amacına uymuyor. Toplumumuzda bulunan geleceği rahat ve mutlu yaşamak adına şimdiyi feda etme düşüncesi bu filmde de yer alıyor. Yani hayatı garanti altına almak için şimdiyi çoğu zaman değmeyecek eziyetlerle geçiriyorlar ve sonra da bunu yapmadıkça başarılı olamayacakmışsınız gibi gösteriyorlar. Halbuki bugünü de yarını da huzurlu ve mutlu geçirmek mümkünken niye kendimizi mutsuz edelim? Başkalarının diğer tüm insanlık için başarı ölçütleri oluşturması ve bizlerin de o ölçütleri birer başarı örneği olarak görmemiz çok yanlış. Başarmak asıl mutluluğu elde etmek demek ve ben ne zaman mutlu olacaksam ve neyle mutlu olacaksam o zaman başarılıyımdır. Hayatta başarılıyım çünkü mutluyum da diyebiliriz aslında buna. Bir başkası benim hayatımı yaşamıyor ve bu nedenle yine bir başkası yaptıklarımı birer başarı ya da başarısızlık örneği olarak sınıflandırma hakkına sahip değil. Sonuç olarak başarmak mutluluğu elde ettiğimiz zaman gerçekleşecek bir şey ve herkesi mutlu eden şey farklı olacağı için başarmanın tanımı da farklı olacaktır elbette. Ayrıca başarmak adına boş yere eziyet çekmek ve huzursuzluk içinde başarı zannedilen toplumsal yargıya sahip olmak başarı değil, verilen emeğin karşılığını almaktır.