BÜTÜNÜN PARÇALARI

Anneni mi daha çok seviyorsun, yoksa babanı mı? Çocukluğumuzda en çok karşılaştığımız sorulardan biri. Eğer bu soruya verecek kesin bir cevabınız yoksa ya da birini söylediğinizde acaba diğeri mi diye ikilemde kalıyorsanız bilin ki şanslı gruptasınızdır. Ben de kendimi bu şanslı grupta hissediyorum çünkü annem de babam da beni canından daha çok seviyor ve en önemlisi bu sevgiyi sonuna kadar hissettiriyorlar. Tabii ikisi arasında seçim yapamamam onların her özelliklerinin aynı olduğu anlamına gelmiyor. "Yazı mı daha çok seversin yoksa kışı mı?" gibi bir soru çünkü benim için. Onları vazgeçilmez kılan farklı farklı özellikleri. Biri benliğimi temsil ediyorsa, diğeri güveni... Tıpkı yaz ve kış gibi, öylesine farklı ama öylesine birbiriyle bağlantılı... Annemle ilişkim yaz mevsimiyle aramdaki bağ gibidir. Yazı yaşarken sürekli başka mevsimlerin hayalini kurarım fakat o mevsimlere geçince de tekrar yazın özlemini çekerim. Annemle ilişkim de tıpkı yazla yaşadığım durum gibi: Onunla iken bir anlaşmazlığa düşünce yalnız kalmayı isterim ama ondan ayrı kalınca da onunla buluşacağım günü iple çekerim. Çünkü benim moralimi düzelten, beni mutlu edebilen kişi annemdir. Yazın da aynı şekilde kendimi daha canlı ve mutlu hissederim. Arkadaşlarımla görüşür ve anılar biriktiririm. Kısacası sorgusuz sualsiz eğlenebildiğim, gülebildiğim tek mevsimdir. Tıpkı annem gibi... İnsan olarak da bir tek annemin yanında sınırsız olarak saçmalayıp, dans edip, taklit yapabiliyorum yani benliğimi buluyorum. Sadece pozitif özellikleriyle değil, negatif özellikleriyle de yazı temsil eder annem. Hoşlanmadığı bir şey olursa; sıcak bir yaz günü gibi yanar içi ve yıpratır kendini. Sonra da içinin ateşi etrafa sıçrar; hem kendi hem çevresindekiler nasibini almış olurlar bu ateşten. Ya da tam tersi; bir şeye sevinirse kocaman gülümsemesiyle yaz güneşi gibi herkesin içini ısıtır. Belki de bu yüzden, onu bu kadar kırmak istemeyişim, üstüne titreyişim, hep yüzünü güldürmek isteyişim... Kısacası annem benim sol yanımdır, kalbimdir. Bugün ben hissedebiliyorsam bu annemin sayesinde olmuştur. Babama "Sizce kızınız en çok sizi mi yoksa annesini mi seviyordur?" gibi bir soru yöneltilirse sorunun sahibi şüphesiz "Annesini..." cevabını alacaktır. Annemle daha samimi bir ilişkim olduğu için o durumu öyle zannediyor. Babamla ilişkim de aynı kış mevsimi daha soğuk... Dışarıdan yaramaz bir çocuk gibi hareketli görünen babam evde daha otoriterdir. Belirli doğruları vardır ve benim yaptıklarım bu doğrulara uyuşuyorsa beni hep takdir eder. Tabii ki bu normal zamanlarda takdir etmediği anlamına gelmiyor. Fakat onun kafasındakilerle örtüşürse yaptıklarım suratındaki beliren gururlu ve mutlu ifadenin gerçekliğini anlayabiliyorum. Belki de bu yüzden her yaptığımı ona onaylatmak istiyorum. Ya da başarısız bir sonuçla karşılaşsam bile bunun kendi hatam olmamasını istediğim için onun doğrularıyla hareket ediyorum. Tıpkı "Kırmızı Saçlı Kadın" adlı kitaptaki küçük bey Cem'in davranışlarının babası tarafından onaylanmasını istemesi ve sırf olumsuz bir yanıt almamak için davranışlarını babasının belirlemesini istemesi gibi... Çünkü ben biraz babasının kızıyım. Çoğu karakteristik özelliğimi ondan almışım. O benimle ilgili hayal kırıklığı yaşadığında aslında ben de yıkılıyorum, kendime yakıştıramıyorum bu sonucu. Bu nedenle buna rağmen babamı çok ama çok seviyorum. Fakat nasıl kışın dışarıya atkısız, beresiz yani hazırlıksız bir anda çıkamıyorsak; babama da öyle bir anda sarılıp sevgimi gösteremiyorum. Çünkü annem bana nasıl her gün en az bir defa "Canım kızım, iyi ki varsın" diyebiliyorsa babam da bir o kadar söyleyemiyor içindekileri. Havaalanında bana sarılırken boğazındaki düğümden zor çıkan sesi de sevgisini göstermede ne kadar zorlandığını gözler önüne seriyor ama bu kadar üzüntüye rağmen duygularını gösteremiyor. Bazı hislerimi söyleyememem, bazı duyguları içimde yaşamam belki de babamın bu soğuk tutumundan kaynaklanıyordur. Ama ben biliyorum bu soğukluğa rağmen babamın içinde bulutların içinden göz kırpan bir kış güneşi var. Yaz -kış, anne-baba birbiriyle ne kadar bağlantısız dursa da aslında çok bağlantılılar benim için. Çünkü ben de onlar gibi tezatlıklara sahibim. Yerine göre yaz gibi sıcak ama kış gibi soğuğum. Yaz ve annem duygusal yanımın yaratıcısı. Mutlu olabilmeyi, sınırsız eğlenebilmeyi, duygularını doya doya yaşayabilmeyi ikisinin sayesinde öğrendim. Onlar aslında benim sol yanıma; kalbime, ruhuma dokunanlar. Kış ve babam ise benim özüm aslında. İkisi de beni ne kadar zorlasa da bu kadar benzediğimiz için sınırımı çizemiyorum onlara karşı. Evet, benziyoruz çünkü üçümüz de ilk başta esip gürlüyoruz ama sonraları içimizdeki bulutların arasından sımsıcak güneşin doğmasına izin veriyoruz. Güzel olan da farklı özelliklerin birleşip bir bütün oluşturması değil mi zaten? Aileden anneyi, mevsimlerden kışı çıkarırsak kalanların değerini nasıl anlarız?