Bir Cinayetten Daha Fazlası

Yılbaşı, bayram gibi özel günlerde, özellikle sevdiklerimle dışarı çıktıysam, beni rahatsız eden bir düşünce dolaşır aklımda. Marketlerde, pastanelerde çalışan insanları görmek beni mutsuz eder. Bu özel gün herkes için özel, onların da sevdikleriyle vakit geçirme hakları var, burada değil sevdiklerinin yanında olmalılar. Üzülürüm, mutlu olduğum için utanırım bazen böyle durumlarda. Fakat anladım ki, bazı insanların mutlu olup gülmesi için bazılarının fedakarlık yapması gerekir. Bu düşüncelerimle örtüşen bir başlangıca sahipolmasıbeniilkandankendinebağlamasınısağladı, Beyoğlu'nunEnGüzelAbisi'nin. Her zaman etrafımızda görmesek de, çoğu özel günlerin huzurlu geçmesini sağlayan polislerdir aslında, kendilerinden fedakarlık edipgörevbaşında bulunurlar. İlkandan bunu vurgulaması beni çokderindenetkiledi. Polisiye romanları, okurken kafamı çalıştırmamı sağlayan romanları çok severim. Cinayeti çözmek bir bulmaca çözmek gibi gelir bana. Hele ki kitabın sonunda tahminim doğru çıktıysa keyfime diyecek yoktur. Fakat bu zamana kadar hep yabancı polisiye yazarlarınınkitaplarını tercih etmiştim, ilk defabirTürkyazarınpolisiye romanını okudum. Ahmet Ümit beni çok şaşırttı ve beklentilerimin çok üzerinde bir macera yaşattı bana. Bunu düşünmemdeki en önemli etkenlerden biri belki de hikayenin geçtiği yerleri tahmin edebiliyor olmamdır. Gezdiğim, gördüğüm yerleri zihnimde canlandırıp bir hikayenin zeminine koymayı çok daha keyifli buluyorum. Bir diğer etken ise hikayenin bana çok gerçekçi gelmesi. Polisiye yazarların genelde hikayeyi daha heyecanlı kılmak için ayrıntılarla çok boğulduğunu düşünüyorum, Ahmet Ümit öyle yapmamıştı. Gerekli ayrıntılarla yeterli heyecanı sağlamıştıbenim için. Roman aslında sadece cinayeti çözmek üzerine kurulu değildi, çok daha başka şeyler de okudum bu hikayede. Barbut İhsan ve Kara Nizam arasındaki çekişmeyi okurken aşkın insana yaptırabileceği şeyleri okudum. Pirana, Keto ve Musti'nin hikayelerini okurken hayatta ne kadar şanslı olduğumu anladım aslında. Diyojen'in asıl hikayesini duyduğumda utandım insan olmamdan, üzüldüm. Nazlı, beni dünyada hala iyi insanların olduğunuinandırdı. Ali ve Zeynep iseaşkın masumluğuna... Her bir karakterinbambaşka hikayesi ve her birinden alınacak bambaşka dersler vardı. Bu derslerden yarısını görebilmekbile büyükbir zenginlik olurdu, umarım görebilmişimdir. Nevzat başlı başına örnek alınması gereken bir karakterdi. İşini yapmayı iyi bilen, insanlara nasıl davranacağını da iyi bilen biriydi. Yeri geldiğinde sert bir polis, yeri geldiğinde merhametli bir abiydi. Nevzat karakterini o kadar sevdim ki eşini ve kızını kaybetmesinden sonra Evgenia ile birlikte olması beni mutlu etti, sanki gerçekten tanıyordum onu daseviniyordum mutluolmasına. Bu romanda cinayeti çözmek zordu, her bir sayfada bir başkasını suçluyordum. Bir sayfada İhsan yaptı desem arka sayfada Nizam'ın yaptığını düşünüyordum. İkisinin de öldüğü olay olduğunda her şey çözülmüş gibi hissettim. Hatta bundan dolayı artık katilin kimolduğunuaçıklamayacağınısandımAhmetÜmit'in. Tahminlerimdenbiriçıktısonunda, yine de kendimikandırılmış hissettim, üzerinde durmadığım bir ihtimaldi, çünkü. Kitapla ilgili en sevdiğim şey kitapta Ahmet Ümit'in kendisinin de olmasıydı. Belki bazı insanlar bundan hoşlanmayacaktır ama beni gülümsetti. Amacı yüzlerde bir gülümsemeye yol açmak mıydı, yoksa polislerin yazarlar hakkında böyle düşündüğünü vurgulamak mıydı bilemiyorum. Ama amacı her ne olursa olsun bence güzel bir tat vermişti, hikayeye. Sadece, karakter olan Ahmet Ümit'ten hikayeye daha çok yön vermesinibeklemiştimama yapmadı. Ben Beyoğlu'nun En Güzel Abisi'ni çok sevdim. Nevzat olanı da, kitap olanı da. Ahmet Ümit'in anlatmak istediği çok şey vardı bu kitapta çünkü. Bir yandan sokak çocuklarının yaşamı, bir yandan Gezi olayları, bir yandan aşk... Anlatmak istediklerini anlatmak için güzel bir yol seçtiğini düşünüyorum. Belki herkes sevmeyebilir bu yolu ama ben çok sevdim. Özellikle dilinin akıcılığı ve betimlemelerinin güzelliğiyle beni kendine hayran bıraktı. Böyle kitapları okuyarak kimse bir şey kaybetmez aksine kazanır. İnsanlarla empati kurmayı, olayları çok yönlü düşünmeyi kazandım ben. Umarım bir gün herkes kafasını gömdüğü kumdan çıkarıp, bir şeyler anlatmak isteyen insanları okuyup bir şeyler kazanırlar.