İSTEMEKTEN VAZGEÇME

Her birimizin mutsuzluktan kaçmak için bir çözüm yolu vardır değil mi? Kimimiz arkadaşlarıyla kafa dağıtmaya çıkar, kimimiz müzik dinler, kimimiz ise bir sigara yakıp düşünmeye başlar. Ben her şeyin bir sebebi olduğuna inananlardanım bu yüzden oturup bir sigara yakar düşünmeye başlarım ve bu benim için daha rahatlatıcı oluyor. Düşünüyorum da neden bizi üzen her şeyden kaçıyoruz, neden hiç oturup niye böyle oldu demiyoruz? Bu kadar sonuca odaklanıp sadece üzülmek bizi nasıl çözüme götürecek? Bu yüzden benim çözümüm artık kaçmamak oldu. Hayatta yaşadığımız her şeyin bir sebebi olduğuna inandığımı söylemiştim bana göre yaşadığım mutsuzluk ya yeni bir mutluluğun anahtarı ya da beni daha mutsuz edecek şeyler için bir geri dönüş, kurtuluş. Geçmişe dönüp baktığımda mutsuz olma korkum yüzünden birçok şeyden öylesine vazgeçmişim ve şu anda bunun pişmanlığı çok büyük. Artık endişelerimizin, korkularımızın bizi vazgeçmek zorunda bırakmasından çok sıkıldım ve bunu değiştirmek istiyorum. Önemli olan bizim ne istediğimiz, korkularımızın bunu değiştirmesine izin vermesek acaba şu an sahip olduğumuz şeyler değişmez miydi? Tüm korkularımızın temel nedeni sonucunda mutsuz olacağımız düşüncesi, çoğu şeyi sonunda mutsuz olacağız diye denemekten bile çekinir olmuşuz. Küçük bir çocukken 'ya yapamazsam' korkusu ile isteklerimizim çoğu denenmeden vazgeçtim listesine atıldı. Kendimizden emin olduğumuz nitelikleri geliştirmek yerine yapamayacağımızı düşündüklerimizi deneseydik belki de bugün herkes hayallerinin ekmeğini yiyor olacaktı. İkinci sınıfa giden bir erkek çocuğu sırf boyu uzun değil diye elindeki topu potanın yakınına bile götüremiyor sırf arkadaşları basket atamazsa dalga geçmesin diye bu yüzden matematik sınavından aldığı yüksek puanı daha da yükseltmeye çalışıyor ve basketbol oynamak onun için aptalca bir fikir oluyor. İleride çok iyi bir basketbolcu olabilecekken sırf iyi olduğunu bildiği için mecburen matematik öğretmeni oluyor. Biz en büyük zayıflığımızı eksikliklerimiz olarak görsek de bana göre en büyük zayıflığımız cesaretimiz, isteklerimizden bu denli çabuk vazgeçişimiz. Ne var sanki denesek? Yapamadık mı gülsünler katıla katıla gülsünler dönüp insanları güldürebildiğimizi göreceğiz bundan güzel mutluluk var mı? Geriye dönüp keşke demek yerine iyi ki denemişim demek varken hala korkmanın bir manası olduğunu düşünmüyorum. Babam anlatmıştı ilkokuldayken çok iyi bir koşucuymuş ve en büyük hayali de milli takıma girmekmiş. Bir gün milli takım seçmeleri için okuluna gitmişler ve babam ikinci olmasına rağmen seçilememiş sırf zayıf ve kısa olduğu için. İşte o an babama çok kızdım, elde edebileceği, kazanabileceği bir hayalden sırf seçilmediği için çabucak vazgeçmiş ve nedeni başkalarının babamı o işe uygun görmemesi. Bırakalım artık bunları Allah aşkına, bırakalım da insanlar bizim yüzümüzden vazgeçmek zorunda kalmasın. Köstek olmayı bırakalım destek olalım birçok insan ya yapamazsam korkusu yerine insanlar ne der ne düşünür diye vazgeçiyor. Kim demiş erkek çocuğu dans edemez, kız çocuğu dövüş sporlarıyla ilgilenemez diye. Kim nasıl mutlu olacağına inanıyorsa onu seçsin biz de desteklemiyorsak bile susmayı bilelim. Bir kız bir delikanlıya deli gibi aşıkken maddi durumlarının farkını dillendirip, kızı sevdiğine karşı soğutmak bize ne katacak sanki? Bırakalım da para için aşkından mahrum kalmak onun seçimi olsun. Bizim çirkin diye nitelendirdiğimiz gençler sırf biz "o sana bakmaz" dedik diye aşkını itiraf edemeden vazgeçmek zorunda kalıyor. Birçok kız sırf sizin dilinize düşmemek için çok beğendiği eteği rengi, boyu yüzünden alamıyor. Böyle bir hakka sahip olduğumuzu düşünmüyorum. Hepimiz mutsuzluktan bu denli kaçarken insanları mutsuz etmek bizi mutluluğa itmeyecek Şu saatten sonra insanların hepsini değiştiremeyeceğimize göre kendimizle alakalı değiştirmemiz gereken birkaç şey olabilir. Oturup düşününce bir yeniliği denemiş olmanın bize katacağı tecrübe, heyecan sanki bunun için değdi dememizi sağlayacak gibi sadece eğlence için bile denemek istediğim o kadar çok şey var ki. Kim ne der, ne düşünür diye kafa yoracak vaktimiz olduğuna inanmıyorum hayat bizim hayatımız ve istediğimiz her şeyi başkasına zarar vermeyecek şekilde yapabileceğimiz inancındayım bu yüzden kimse için kendimden vazgeçecek değilim. Şu saatten sonra üzüleceksem bile kendi seçimim olduğunu bilerek üzülür ona göre bir çözüm ararım. Kimse için hiçbir şeyden vazgeçmemiş olmak ise benim teselli ödülüm olsun.