ÖPÜCÜKLE GELEN DEĞİŞİM

Bir kadın, bir adam, bir öpücük ve etraflarında onları hayranlıkla inceleyen onlarca göz... Belvedere Sarayı'nın soğuk bir odasında Gustav Klimt'in "Öpücük" adlı eseriyle bu şekilde tanıştım. Bendeki etkileri uzun süren eser, bana sadece sıradışı duygular hissettirmekle kalmayıp, beni derin düşüncelere sürüklemeyi de başardı. Yapıta ilk bakışımda, sadece aşk ve tutkunun resmedildiğine inanırken, eseri inceledikçe içindeki tuhaf gerilimi hissetmeye başladım. Yapıttaki karakterlerin resmedilişi arasındaki farklar, kadının bacaklarına dolanmış sarmaşıklar ve kullanılan renklerin bana anlattıklarına kulak vererek aşk kavramıyla ilgili fikirlerimi sorgulamaya başladım. Öpüşen çiftin gözlerinden okunan aşk yalın bir duygu değil, bir duygu selinin başlangıcı niteliğini taşıyordu. Gözlerimin önündeki aşk mıydı, yoksa detayların arasında gizlenmiş bambaşka duygular da mı vardı? Üzerine kitaplar yazılmış ve belgeseller çekilmiş olan bu resmin altında nasıl bir mesaj yatıyordu? Yapıtı yakından incelediğimde kafamda değiştirdiği ilk şey sevginin nesnel oluşuna olan inancım oldu. Birbirini seven iki kişi arasındaki ortak çekim kaçınılmaz olsa da fark ettim ki herkes sevgiyi farklı bir şekilde yaşar ve farklı bir şekilde gösterir. Koyu renk tonları ve keskin geometrik şekillerle betimlenen erkek figürü ile sıcak renkler ve yuvarlak şekillerle yansıtılan kadın figürünün bu imgesel özellikleri hissedilen yoğun duyguların dışa vuruluşunun farklılığını ortaya koydu benim için. Erkek ve kadın sadece sevgiyi, tutkuyu farklı göstermekle kalmayıp, bambaşka şekilde hissedebiliyordu. Üzerine düşününce, her ne kadar ürkütücü ve üzücü olsa da yaşadığım duyguları her zaman belli bir noktaya kadar paylaşabileceğimi kabullendim ve diğer insanların nasıl sevdiğini merak etmeye başladım. Bir öpücük, samimi bir diyalog veya uzun, gürültülü bir kahkaha... Hepsi bir bakıma yalnız yaşanmıştı çünkü kimse benim gibi hissedemiyordu. Karşılıklı olduğuna inandığım duygularım birer hayal kırıklığına dönüştü. Bu yüzden ayrılıklarda tepkilerimiz farklı, heyecanlarımız değişik oluyordu belki de. Yaşadığım her an bana özel, her an açıklanamayacak şekilde bana aitti. Gözlerimi kısıp kendimi yapıtın detaylarına kaptırdığımda kendimi bazı kabullenilmiş olguları sorgularken buldum. Resimdeki kadının bacaklarına dolanmış sarmaşıklar, ucunda bulunduğu uçurum, dizlerinin üstüne çöküşü, yüzündeki donukluk ve kapalı avuçları içimde bir huzursuzluk yarattı ve resmedilen acı ve güçsüzlüğü görmeye başladım. Aşk herkes tarafından farklı hissedilebildiği gibi, herkeste farklı etkiler de bırakabiliyordu. Kimisi için aşk zayıf olup risk almakken, kimisi için sadece pozitif duygulardan ibaretti. Resimdeki kadına duyduğum yakınlık duygularımı ele alış şeklimi gözden geçirmeme yol açtı. Bizi dışarıya bağımlı yapan her duygu ve olay bizi zayıflaştırmaz mıydı? Bu düşüncelere dalıp giderken bir yandan da zayıflaşmanın ve kendini koruma içgüdüsünden arınmanın büyüsünü hatırladım. Her ne kadar aşk benim için bir bela olsa da aynı zamanda tatlı bir heyecandı da. Uçurumun kenarında olmanın verdiği kendine özgü güven duygusu, sarmaşıkların verdiği bağlılık hissi ve güçsüzleşmenin getirdiği umarsızlık eşi benzeri olmayan bir hissin sonuçlarıydı. Aşk benim için olumlu ve bir o kadar da olumsuz bir heyecanın kaynağıydı. Bakanı kendine hayran bırakan "Öpücük" sadece derin duygulardan beslenmekle kalmayıp, aynı zamanda derin düşünceler barındıran özel bir eser olarak arşivimde yerini edindi. Sevgi, her ne kadar evrensel bir duygu olsa da herkes için farklı bir şey ifade ediyor aslında herkesi farklı bir etkiyle sarıp sarmalıyordu. Bu üzücü düşünce beni yalnız hissettirse de insanları benim için daha ilginç, daha gizemli kılmaya başladı. Gustav Klimpt'in "Öpücük" adlı eserinden yaptığım bu çıkarımlarla kendimi tanımaya bir adım daha yaklaştım. Belki de bir öpücük gerçekten insanı değiştirebilirdi.