Anlaşmanın Öteki Tarafı

Bir öğrenci olarak iyi notlar almak için elimden geleni yapıyorum çünkü üniversite kendinizi geliştirmek için en uygun ortamdır. Sizden beklenen derslerinize çalışmanız, onları öğrenmeniz ve iyi notlar almanızdır. Karşılığında da iyi bir hayata başlamak için yeterli entelektüel birikiminiz olacaktır ve hayatınız çok daha kolay geçecektir. Teoride sınırları net çizilmiş sözsüz bir anlaşmadır bu, pratikte ise siz üstünüze düşeni yapsanız da hayat karşılığını her zaman vermeyebilir. Bunu en iyi Dr. Bomgard bilir sanırım. Pek çoğunuz onu bu isimle hatırlamayabilir. Kendisi Mihail Afanasyeviç Bulgakov'un "Genç Bir Doktorun Anıları"nda yarattığı talihsiz genç doktor, belki bu daha açıklayıcı olacaktır. Doktor Bomgard, Moskova'da tıp bölümünü birincilikle bitirmiş gelecek vaat eden bir doktordu. Kendinden çok emindi çünkü o, anlaşmanın üstüne düşen kısmını yerine getirmiş; derslerine çalışmış ve iyi notlar almıştı. Elbette bu hayatını daha kolay yapmaya yetmedi. Küçümsendiği ve gün geçtikçe kaybolduğu, hiçliğin ortasında bir köye hastane yöneticisi olarak gönderildi. Bu çok havalı bir sıfat gibi gelebilir ama hastanedeki tek doktorun o olduğunu ve Çarlık Rusya'sının en talihsiz döneminde bu sıfatı edindiğini göz önünde bulundurursanız durumun o kadar da havalı olmadığını rahatça fark edebilirsiniz. Bolşevik Devrimi yoldaydı, genç doktorumuz ise etrafı karla çevrilmiş bir kafese hapsolmuş yeniyetme bir oğlan çocuğuydu. Doktorluğu en baştan öğrenmesi gerekiyordu ve o sürekli eline yüzüne bulaştırıyordu. Etrafındakilerden, yaşadıklarından ve hatta kendinden nefret ediyordu. Bu da onu tüm zamanların en çok nefret edilen zehri, morfinle tanıştırdı. Bağımlı birine acımak kolaydır. Bağımlılar da çoğu zaman kendilerine acırlar zaten. Zor olansa kendinden nefret etmek ve kaçış olarak uyuşturucuya tutundukça kendi içine, nefretin içine çekilmektir. Bırakmaya çalıştıkça daha çok acı çekmek, kullandıkça daha güçsüz hissetmektir. Hiçbir şeye sahip olmadığını düşünenler için eldekinden daha iyi bir alternatiftir uyuşturucu. Kaybedecek bir şeyi yoktur çünkü, kendine acı çektirir ve bundan zevk alır. Kendine yeni bir gerçeklik yaratır ve mutluluk onun tercihine göre gelir bu yapay gerçekliğe. Ta ki aslında kaybettiğinin her şey olduğunu, kendisi olduğunu ve kurtulmazsa öleceğini fark edene kadar. Doktorumuzun bunu fark etmesi biraz geç oluyor ve zorunluluktan doğuyor bırakma seçimi ancak o da tüm bu aşamalardan geçiyor tek tek. Bu kitabı sevme nedenim çok gerçekçi olması. Doktorun yerine koyabiliyorsunuz kendinizi. Yazarın güçlü ve yalın biçemi de bunu kolaylaştırıyor. Okurken hem sorgulatıyor, hem de hüzünlendiriyor. Bulgakov'un da doktor olması, genç doktorun düşüncelerini tahmin edebilme yetisi vermiş gibi kendisine. Kitabın sayfaları hızla birbirini takip ederken etkileniyorsunuz ve hiçbir mantık hatası bulamıyorsunuz. Karakterleri yakından tanıma şansı ediniyorsunuz, hatta anlama. Ayrıca Tuğba Bolat çevirisini çok iyi yapmış ve hiçbir yazım hatası ya da anlatım bozukluğuna yer vermeden kitabı tercüme etmiş. Dönemin koşullarına daha çok değinilmesini isterdim ancak devrimin ileri süreçlerine kadar bu izole köye değişimin uğramadığına yazar da değiniyor zaten. Kısacası bu bir doktorun meslek hayatına ilk adım atışı, kendini geliştirmesi ve büyümesiyle ilgili bir kitap. Ayrıca genç ve başarılı bir çocuğun boşluğa düşüp uyuşturucu bağımlısı olma serüveni. Bununla birlikte, Çarlık Rusya'sının yıkımı, Bolşevik Devrimi ve bunun döneme etkilerine de değiniyor. Yani bu kitabı kısaca anlatmam pek de olası değil sanırım. Bulgakov bütün bunları yüz altmış sekiz sayfada nasıl anlatmış bilemiyorum. Sanırım bu da onu iyi bir yazar yapan yeteneği zaten. Egenaz Kiraz 21400845