BOYUTLARI AŞAN KUVVET

Yıldızlararası, vizyon tarihini aylardır bekliyor olduğum ve daha vizyona girdiği ilk günden sabırsızlıkla seyretmeye gittiğim nadir filmlerden biri. Zaten yönetmenin daha önceki yapıtları göz önünde bulundurulduğunda, ileride yapacağı filmler için sabırsızlanmamak elde değil. Film başından sonuna kadar izleyiciyi öyle sıkı kavrıyor ki, film bittikten sonra bile onun etkisinden çıkabilmek günlerimi aldı. Bu etkinin nedenlerinden biri de, filmin izleyiciyi hem film sırasında, hem de filmden sonra izlediklerini düşünmeye ve aralarında anlamlı bağlantılar kurmaya itmesi. Filmin senaryosu ilk başta orijinal gelmeyebilir: insan yaşamını tehlikeye sokan bir felaket, gizli bir grubu, insanlık için uygun başka bir gezegen bulmaya yönelik çalışmalara yönlendirir. Böylece, insan türü, ömrü artık bitmiş olan ilk yuvalarından ayrılıp başka bir gezegende yaşamını devam ettirebilecektir. Fakat film ilerledikçe anladım ki, sinema tarihinde belki de yüzlerce kez işlenmiş olan bu hikayeyi, orijinal ayrıntı ve fikirlerle bezeyerek, filmi klişeden uzaklaştırmayı başarmış. Bu işin ne kadar zor olabileceğini, bir filmin oluşum aşamalarını bilmeyen biri olarak, tahmin bile edemeyeceğimin farkındayım. Duyduğumda burun kıvıracağım klişe bir konunun bile, usta bir kadronun elinde bir şahesere dönüşebilmesi... Sinemayı tam anlamıyla "sanat" yapan da bu olsa gerek. Her ne kadar filmde aslında çok şey anlatılmaya çalışılıyor olsa da, bence asıl vurgulanmak istenen şey, sevginin bildiğimiz fiziksel veya soyut bağların tamamından çok daha güçlü bir bağ olması. Öyle güçlü bir bağ ki, bilinen en hızlı parçacık olan ışığın bile kaçıp kurtulamadığı kara delikten bir şekilde çıkabiliyor. Farklı birer fiziksel boyutta olsalar bile, birbirini çok seven iki kişiyi birbirine yakınlaştırarak, bir şekilde iletişim kurmalarını sağlayabiliyor. İlk başta biraz çocukça bir fikir gibi gelse de, filmin sevgiyle ilgili iddiasının aslında ne kadar doğru olduğunu daha sonra farkettim. Biz insanlar hala en büyük gücün parada, şanda veya mevkide olduğunu zannederek yaşıyoruz hayatlarımızı. Bizi asıl güçlü kılan şeyin, güvenebileceğimiz ve koşulsuz sevebileceğimiz insanlar olduğunu ya ihmal ediyor, ya da umursamıyoruz. Bu bakımdan, filmin sevgi üstüne yaptığı bu vurguyu çok yerinde buluyorum. Çünkü insanlar, çoğu zaman bir şeyin değerini ancak onu kaybettikten sonra anlayabildikleri için, onlara aslında neyin önem arzettiğinin bu filmde olduğu gibi etkileyici yollarla hatırlatılması gerekiyor. Filmin beni en derinden etkileyen kısmı, en sonunda ana karakterin kızına ulaştığı sahneydi. En son ne zaman ağladığımı hatırlamayacak kadar uzun süredir ağlamıyor olsam da, babasının niye bu kadar çok beklediğini sormasının ardından kızın ağzından dökülen "Çünkü babam bana söz verdi." sözleri, bir iki damla gözyaşının içime doğru akmasına neden oldu. Filmin doruğu, tüylerimi diken diken eden bu buruk sahneydi kuşkusuz. Bu sahne, sevginin en güçlü çeşidinin çocuk ve ebeveyn arasında olan türden olduğunu fark etmemi sağladı. Bu sevgi öyle güçlüydü ki, aradaki devasa zaman ve mekan farkına rağmen film boyunca, baba ve kızı sanki yan yana duruyorlarmışçasına güçlü bir bağ ile birbirine bağladı. Babanın her davranışından önce kızının nasıl etkileneceğini göz önünde bulundurması ve film süresince kızını bir an olsun bile aklından çıkarmaması da, bana bunun ne kadar doğru olduğunu gösterdi. Bir bilim-kurgu filmi izlemeyi bekliyordum Yıldızlararası için sinemaya gittiğimde. Ancak, çok daha derin ve anlamlı bir filmle karşılaştım. Bu film, insanın ebedi varoluş mücadelesini anlatıyor gibi görülüyordu; ancak aslında anlatmak istediği insanların en güçlü ve en gizemli duygusu olan sevginin nelere kadir olabileceğiydi. Belki de, insanları şu ana dek hayatta tutmuş, ve gelecekte de hayatta tutacak olan yegane şey bu "sevgi" duygusundan başkası değildir.