Huzurla Ölümün Kollarına

Ölüm bana hiç dokunmadı soğuk elleriyle. Ne kendi vücudumda ne de sevdiğim birinin vücudunda hissettim yokluğun buz gibi boşluğunu. Yine de geçtiği olduğu yamacımdan; tanıdığım, bir anı paylaştığım, bana bir gülüş bahseden insanların zamansız gidişlerine şahit oldum. Selen bunlardan biriydi. Liseler arası bir turnuvada tanışmıştık. Güzel saçları, güçlü kolları, insanı tam da anlaşılmak istediği gibi anlayan bir gülüşü vardı. Öyle bir gülüştü ki o; uzun saçlarını ve kıvrık kirpiklerini ondan koparan hastalığa bile zarifçe bir selam bahşederdi. Hastalığını öğrendiğimde, emindim onun yaşayacağına, öylece gitmeyeceğine. Güz ayazlarına inat, kuru bir söğüt dalında ısrarla direnen saçları sarı, gözleri yeşil bir yaprak gibi kalacağına, düşmeyeceğine inandım. Bilirsiniz, hiçbir direniş sonsuza kadar sürmez. Sürmedi. Selen gitti. Gülüşü kaldı, aklımda yani. Onu sevmek için zamanım ve fırsatım olmadı ama gülüşünü hala içimde hissedebiliyorum. Gülüşlerin donuklaşması ve solması ne kasvetli şey! Yine de şunu söylemek istiyorum: "Sevgili Selen, sen öyle güzeldin, öyle zariftin ki eminim bir sevgilin ve bir şiir defterin vardı. Sevgilin kumaş kapaklı şiir defterini aldı, güzel yazına birkaç damla yaş akıttı ve usulca kendine fısıldadı 'Ölen Sevgilimin Şiir Defteri'." Sonuçta, ölüm her sevgiliyi bulacak, her aşkı biraz tatsızlaştıracak fakat mısraların arasına saklanmış o özlenen ruh, geride bıraktığı sevdiklerine usulca sarılacak. Yukarıda anlattım size işte, bu şiir kitabındaki her mısra bana Selen'i hatırlattı ama hüzünlü bir hissiyatla değil! Şiir apaçık aşkı anlatıyor. Biten, bitmek zorunda olan aşklar bile benim içime huzur verir. Aşkın içinde yavaş yavaş eriyen ve sonunda yok olan o kelimelere, o imgelere bayılıyorum. Bu eserdeki şiirleri okurken içimdeki yalnızlık yaralandı, yas duygusu çöktü ve tükenen her umut uğruna direnen aşk için yaşam sevinci doğdu. Konu aşk olunca, ölüm teferruat diyebilirim sanırım. Bakın mesela: "... ben benzeri, bir sevgili, yağmur altında hızlı adımlarla, endişeli/Kapıma gelsin, zili çalsın, öpsün yüzümden.. ve yine uçup gitsin." (İskender, 2017, s. 23) Bu alıntıda aşkın nazik nefesi ısıtmadı mı kalbinizi? Yüzden öpmek, yağmur altındayken sevgiliye dokunabilmek için adımlarını hızlandırmak, sıçrayan çamura bir gülücük atmak... Küçük İskender'in lafzından aşkı dinlemek, bir çocuğunki kadar umarsız bir mutluluk uyandırıyor bende. Ölüme rağmen güzel anlatılmış bir aşk, ölümle savaşmayan sadece yorulduğunda ona yaslanan bir aşk... Küçük İskender bu aşkı anlatıyor işte, farklı ve unutulmaz bir bakış açısıyla. Size, bu şiirlerdeki dünya kadar anlam ifade eden her nüansı anlatamam, o farklılığı tasavvur edebilmeniz için şiirleri kendi naçizane dünyanızda tanımlamanız gerekir. Yine de içimi hoş eden birkaç kelime oyunundan ve alışılmamış imgelerden bahsetmek istiyorum. Bazı betimlemeler vardır, size yaşadığınız bir duyguyu bildiğiniz yoldan anlatır ve içinizde kıpırdanmak için bekleyen hisleri hayal kırıklığına uğratır. Ben böyle betimlemelerin olduğu sıradan şiirlerden hazzetmiyorum. Hepimiz insanız, aynı duyguları benzer şekillerde yaşıyoruz fakat sıradan şekilde anlatmak zorunda mıyız? Anlaşılmazlık, her şeyde olduğu gibi duygularda da değerlenmez mi? Açıkçası ben böyle düşünüyorum, siz zihninizi yormayan imgeleri seviyor olabilirsiniz. Öyleyse bu şiirlerde maalesef aradığınızı bulamayacaksınız. "Çocukluk yıllarım..." diye başlayabilir bazı şiirler, sonra dünyanın en güzel kelimeleri bu başlangıcı takip etse ne olur? Çocukluğu, "... pusulayla saati karıştırdığım yıllar..." (İskender, 2017, s. 20) diye tanımlayan, böylesine bir hayal gücüne sahip bir duygu öbeğini tercih etmez misiniz siz de? Şiir, şahsen, beni düşündürmeli, bana hissettirmeli. Basit olmamalı anlatılanlar, yaşadıklarımız basit değil ki... Ölüm basit mi, aşk basit mi? Bu şiirlerde bazı kelimelerin yan yana oluşu karmaşayı ve akılda canlanan sürrealist anları beraberinde getiriyor. Tezattan bahsetmeye çalışıyorum, daha güçlüsünden, daha anlaşılmazından. Akıl almaz tezatların; şiire kattıkları o gizem ve okuyucuda uyandırdıkları, ulaşılmazı görünce ortaya çıkan hırs hissi, şiire olan histerik açlığımı tatmin ediyor. Hemen örneklemek istiyorum: "Çöldeki kıtlığı kutluyor bu yıldızlı gökyüzü..." (İskender, 2017, s. 30) Çöl ve yıldızlı gökyüzü... Kıtlık ve kutlamak... Amaçsızca, bir araya dizilmiş kelimelerden ibaret olabilir mi bunlar? Belki de küçük İskender bizimle sadece alay ediyordur. Sanmıyorum... Bence, çöldeki kıtlık da kutlanabilir. Yıldızlı bir gökyüzü, çöle alkış tutabilir. Neden? Yeryüzünün aşağılık yalanlarından ve sahteliklerinden kaçmak için ufak bir kas hareketiyle başınızı ve kalbinizi çevirdiğiniz o gök, sadece sizin üstünüzde mi? Yıldızlar, çölden bakınca da güzeldir. Çölde de kutlama olur ve yıldızlar orada da parlar. Bakmak istediğinizde, karşıtlıklar içinde çok anlam vardır. Bir bulmaca gibi çözülürler, tamamlanırlar. Ben açıkçası tezatların bu korkusuz ahenklerine bayılıyorum, bana baktıklarımı farklı görmeyi öğrettiklerini düşünüyorum. Şiirlerde farklı hayatlara dokunuşun izlerine bayılırım. Nitekim bu şiirde de farklı edebi kültürlere, farklı zamanlarda ve farklı kalplerde yaşamış ortak duygulara göndermeler var. Açıkçası ben yabancı kelimelerin ve terimlerin kullanılmasından korkan biri değilim. Dilimizi zehirlediğini, şiirimizi anlamsızlaştırdığını düşünmüyorum. Tabii kullanılış amacı ve yeri de önemli fakat küçük İskender bu göndermeleri çok başarılı kullandığı için ona diyecek bir şey bulamıyorum. Mesela, "... Felsefeden bestelenmiş barok bir oratoryo, gotik yükselişler..." (İskender, 2017, s. 33) derken Barok müziğine yapılan göndermeler, Roma kültürü kokan kelimeler beni korkutmuyor bilakis bildiğim ama hiç gitmediğim farklı bir dünyanın penceresini aralıyor. Ölüm de var bu şiirler de aşk da... Olması gerektiği gibi, tıpkı hayatta da olduğu gibi... Ölüm içimi burkmuyor değil. Bu şiirlerleyken, Selen'i de anımsadım, kendi ölümümü de hayal ettim. Yine de, bu şiirlerde anlatılan aşkın naif doğası, ruhumdaki ölüm korkusunu dindiriyor. Zaten Küçük İskender'in yapmak istediği de bu sanırım: Hani, "Yaşarken kimse birbirine benzemez ama ölünce herkes birbirinin aynı"(İskender, 2017, s. 14) ya, farkımızı yaşadığımız aşklarla göstermeli ve sonra ölümün kollarında usulca herkesleşmeliyiz. Başvurular İskender, K. (2017). Ölen Sevgilimin Şiir Defteri. K. İskender içinde, Ölen Sevgilimin Şiir Defteri . İstanbul: Can Sanat Yayınları.