Dağın Ötesine Giden Yol

Kitabı elime almış inceliyorum. Kapakta puslu bir hava, zar zor seçilen bir dağ var ufukta. Yürümekten bitap düşmüş bir bedenin gözlerinden görüyorum sanki. Soğuktan sulanmış bir çift gözden... Sanki "hayat" denen yolculuğun son evresi gibi. Tırmanılacak son yer gibi duruyor karşımda bu yüce cebel. Adı üstünde: Son Dağ. İlk sayfaya geçiyorum vakit kaybetmeden. "Ve kelimeler Son dağa sırtını yaslamış Bakmakta yer yüzüne." (s. 15)1 Bir başlangıçta mıyım, sonda mı, kestiremiyorum. Kestirebildiğim tek şey herkesin politik diye eleştirdiği bu kitabın hayatın anlamına dair bir şeyler içerdiği. Bir bebeğin doğarken yaşadığı çaresizlikten, bir ihtiyarın ölürken yaşadığına kadar... Kitap boyunca dağ sembolü dimdik duruyor karşımda. Kendi dağlarımı düşünüyorum, kendi zorluklarımı. Milyar yıllık bir varlığın içinde, bir yüzyılın beşte biri kadar yaşamış bir insanım diyorum. Neyim olabilir ki benim? Ne hakla dertlerimi anlatırım gecelere, taşa, ağaca, toprağa? Ne hakla yakınırım dağlarımdan? Cevabımı arıyorum geçerek sayfaları birer birer: "Söylenmeyen Kavakların hışırtısında kaybolup gidendi Kanımızda kıpırdayandı söylenmeyen. Ama öyle geç Öyle geç ki, Artık o dağı yürüsem de Yok kimse." (s. 33)2 1 MATUR, Bejan. Son Dağ. 2015. 2 MATUR, Bejan. Son Dağ. 2015. Söylemek lazımmış diyorum demek ki. Konuşmak lazımmış. Dünya da benimle dertlenecek değil ya! Nasıl ki mutluluğu, heyecanı paylaşıyorsak; acıları, kederleri, çaresizlikleri de paylaşmak lazımmış. Rüyalardan ibaret bir hayat, rüyanın kendisiymiş meğer. Hayatta kabuslar da varmış. Korku varmış hayatta. Şairin deyimiyle seninle büyüyen, senden uzaklaşmayan bir korku varmış. Kitabın büyüsünü zar zor dağıtıp etrafıma bakınıyorum birkaç saniyeliğine. Kapta birkaç tane kuru incir, ahşap bir çalışma masası, ben klavyeye dokundukça titreyen su... Dünya bundan ibaret değil midir zaten? Durgunluktan ibaret değil midir? Ona can veren, onu hareketlendiren biz değil de kim? Güneşin şehrin ötesinden doğuşunu görmese bu gözler, kim manzara diyecekti ona? O son dağa kadar onlarca dağ olmasa, tüm bu karanlık hayatlar ve aydınlık hayaller ne uğruna? İşte bunları çağrıştırıyor bana bu kitap. Bu soruları doluyor sarmaşık gibi beynime. "Sen, varsın!" diye haykırıyor gözlerime bakarak, "Sen varsan var bu dünya." diyor. Benliğimi hatırlatıyor bana; tüm dertlerimle, korkularımla, geçmişimle ve geleceğimle barıştırıyor beni. Sahrada bir serap peşinde koşmaktan vazgeçiriyor. Bir lavanta tarlasıysa hayatım, artık buram buram lavanta kokuyor. Sessiz bir dinletiyse eskiden, artık tınıları duyuluyor. Benimseyemediğim tek bir korku kalıyor içimde. Son dağın korkusu... Hayatın her evresini birer birer geçerken, tırmanıp tekrar inerken dağlardan; her seferinde karşıma yeni bir dağ çıkıyor. Her biri öncekinden yüce dağlar... Sonu görünmeyen bir yol bu; ne zaman, nerede, nasıl biteceği bilinmeyen bir yol. Tırmanırken bilemeyeceğim o dağın son olup olmadığını. O dağın arkasında başka bir dağ barındırdığından emin olamayacağım hiçbir zaman. Ancak sonsuza kadar gitmenin bir yolu var elbet. Dünyaya imza atmanın bir yolu var. Bedenle değil belki ama isimle, ruhla ölümsüzleşmenin bir yolu var. Bir söz veriyorum kendime: Bastığım kara öylesine bırakacağım ki ayak izlerimi, rüzgarla durmadan taşınacaklar ileriye doğru. Bir dağdan diğerine savrulup konacaklar her seferinde. Tıpkı şairin dediği gibi: "Çünkü ölümden daha büyük Bir yol var önümüzde Artık karları bağışlıyorum Kışta tükenen soluğu, gidişi Artık her şeyi bağışlıyorum." (s. 144)3