İnsan Kendini Dinlediği İçin mi Uzaklaşır, Kendini Dinlediği İçin mi? Yalnız kalmaktan neden korkar insan? "Çünkü insan sosyal bir varlıktır." Diyeceksiniz belki de. Herkesin ağzına dolanmış başka bir cümleyi tekrarlayacaksınız ya da. Bütün bu söylemlerde doğruluk payı olduğunu düşünmediğimden değil ancak yalnız kalmanın verdiği huzuru da bildiğimden bu soruyu sıkça sorar oldum kendime. Birileriyle vakit geçirmek elbette çok keyifli olabilir; bir arkadaşınızla kahve içmek, bir başkasının düşünce sistemine kaçamak bir bakış atmak, yeni şeyler öğrenmek ya da bazen öğretmek insanı keyiflendirir. Tabii bir de çağımızın getirdiği yalnızlık düşmanı teknolojik gelişmeler var. Herkesin elinde telefonları, başkalarını gözetlediği sosyal medya hesapları ve siyah ekranları renklendiren paylaşımları gördükçe sürekli hissedilen ve korkulan bir yalnızlık... Günümüzün gelişmiş uygarlıklarında hep birlikte yalnız kalan ve yalnız kalmaktan korkan uygarlar, ne paradoks ama. "Yalnızlık Doktorası"nda, adından da anlaşılacağı gibi, aynı paradoksu ele alıyor Cem Şancı. Tabii benim kadar karamsar yaklaşmıyor yalnızlık olgusuna. O iyi yönleriyle var ediyor bu olguyu. Halit Ziya'dan bir anekdotla başlıyor kitabına ve yalnızlığı bize sevdirmek için döküyor sözcükleri kaleminden. Doğrusunu söylemek gerekirse zor bir iş üstleniyor Şancı; çünkü bir insana yalnızlığı sevdirebilmek için önce kendini sevdirmek gerekir diye düşünüyorum. Kendini sevmeyen insanı kendi başına vakit geçirmeye ikna etmek oldukça zor bir görev. Okuyucuya, kafasında kalıplarını çizdiği bir meseleyi tamamen farklı bir bakış açısıyla sunmak ve derdinizi anlatabilmek de en az kendisini sevmeyen birine yalnızlığı sevdirmek kadar zordur, diye tahmin ediyorum. İşte bu iki nedenden ötürü Cem Şancı'nın bu kitapta kendini seven ve farklı bakış açılarını öğrenmeye açık olan okuyuculara hitap ettiğini düşünüyorum. Pek mütevazi olmayacak ama kitabı okurken de bunları düşünüp bu kitabı okumayı tercih eden okuyucu kitlesine dahil olduğum gerçeğiyle kendimi şımarttım. Aynı zamanda yazarın biçemini ve organizasyonunu da çok ilgi çekici buldum. Farklı başlıklar altında inceliyor şancı yalnızlığın bize kattıklarını ve sıkça okuyucusunu bilgilendirmekten de çekinmiyor. Örnek verirken kullandığı insanların kimliğini, olayın geçtiği tarihsel koşulları tek tek anlatıyor hatta kimi zaman günümüzle karşılaştırmalar yaparak daha iyi anlamamızı sağlıyor. Kendini açıklamak için sarf ettiği bu olağanüstü çabayı yeni bir bakış açısını sunmanın zorluğuyla mücadele etmek için geliştirilmiş bir yöntem olarak değerlendiriyorum. Bu yöntem hem konuyu daha anlaşılabilir kılıyor hem de okuyucunun dikkatini çekerek kitaba olan beğenimizi arttırıyor. Yalnızlığın insana kendini tanıma şansı verdiğini, kendiyle zaman geçirmenin korkulacak bir şey değil bir ödül olduğunu anlatıyor Şancı pek çok örnekle. Yalnızlığa ihtiyacımız olduğunu söylüyor. "Tercih edilmiş yalnızlık" diye adlandırıyor hatta bunu da ve bunun kimsesizlik gibi algılanmaması için elinden geleni yapıyor. Yalnızlığı tercih etmenin kendini dinlemek, değiştirmek, geliştirmek için gerekli olduğunu söylüyor. Sanırım Avrupalılar bu yalnız kalmanın kıymetini bilme işinde bizden daha iyiler. Fransa'da bir filme gittiğinizde tek başına sinemaya gelmiş pek çok insan görebilirsiniz; ya da Almanya'da bir barda. Gördüğüm zaman bana ilginç gelen bu durumun nedenini şimdi anlıyorum ve bunu ilk gördüğüm zamanki gibi garipsemiyorum artık. Kısa ama oldukça eğlenceli bir kitap ve bana bilmediğim pek çok ilginç bilgi verdi. Okumayanların okumasını tavsiye ediyorum. Bana yeni şeyler kattı ve hatta "Bu konuyu hiç böyle düşünmemiştim." dedirtti. Yalnızlıkla ilgili fikirlerinizi değiştirebilir, hatta belki bu değişimden hoşlanabilirsiniz bile. İstediğiniz sürece yalnız kalabilmeniz ve bunun önemini bilmeniz dileğiyle. Egenaz Kiraz 21400845