Üşüyordun

Michelangelo'nun hemen karşısında yatıyordun, huzursuzdun, ona öyle çok saygı duyuyordun ki, eminim o yatarken sen başında nöbet tutmak isterdin, ama yatıyordun işte, ölülerin elinden anca yatmak gelirdi. Yüzlerce mum arasında üşürken gördüm seni. Santa Croce'deydin, evimin hemen arka sokağında. Bisikletimle şöyle bir şehri turlayım derken önünde durduğum o mükemmel katedralin içinde ikinizin ve tanımadığım nicesinin yattığını hiç tahmin edemezdim. Tanık oldum onlara sayın tanık, keşke kim olduklarını daha iyi bilerek yaksaydım mumu mezar başlarına, Müslüman'ca. Bölüme katkısı olur da belki bir şeyler öğrenirim diye başlamıştım Da Vinci'nin hayatını okumaya, icatlarını araştırmaya. Paralar verip almıştım, yıllarca belinde gezdirdiği not defterinin kitaba dönüştürülmüş halini. Geceler verip ölçmüştüm altın orandaki Tanrının ellerini. Hayatının anlatıldığı diziye merak salmıştım bir ara da: "Da Vinci's Demons" (Da Vinci'nin Şeytanları). Ve ona dair öğrendiğim en garip şeydi, bütün icatlarını ot çekerek yaptığı. Mimari yeteneğini alamadım ama sigaraya başladım tanık. Biliyor musun, biliyorsundur, ilk başlarda baş dönmesi yapar sigara insanda. Bulanıklaştı kafam bir bar sandalyesinde ya da kulüp masasında değil; stüdyoda çizdiğim paftalarca. i Dinimi; imanımı değil dinimi, Da Vinci sevdamla inkar ettim şişenin dibinde ve maket bıçağıyla elimi kestiğimde. Da Vinci'ydim, güya, para verip okurken ve Ankara'dayken. Ben de Floransa'ya gittim, elimde bir kitap: Machiavelli. Ciğerime sanatı çektiğimde şehrin her köşe başında ve stüdyosuna gittiğimde Da Vinci'nin, "rönesans" geldi bedenime "yeniden doğdum". Uffuzi Galeri'de yüzlerce heykel arasında seçtim Machievelli'nin yüzünü. Tanımak çok zor olmadı, yüzünde bir Nazım vardı, bir Deniz. Yüzünde "Kandırıldık!" vardı. "En iyisini biz biliriz" diye bağıranlara kırmızı ceylan derisi koltuklardan, bir gülüş vardı. Yüzünde 80 darbesi, işkence, cumhuriyet aşığı ve özgürlük savaşçısı; yüzünde Gezi. Yüzünde kırgınlık vardı, anlaşılamamanın, özgürce bağıramamanın, bağırdığı her an yaka paça boynundan tutan bir Medici babasının parmak izi vardı. Yüzü öylesine egosuz, öylesine alçak gönüllüydü ki, tanıklık etmişti çiftliğinde bir oğlağın süt emmesine. Kovulduğu zaman Medici'ler tarafından şehrinden ve geri döndürüldüğünde "yazacaksın tarihimizi" diye yeniden, bükmüştü boynunu fakirlikten. Machievelli, yüzün adeta bir Mehmet Akif. Heykelinin eline terazi vermişler, çok adildin diye, çok güldüm, kafana da lamba yaksalardı keşke: "Çok düşünürdü!" Sayın Markulin yazmasaydı, ben okuyamazdım heykelin yüzünü, sayın tanık. Onu, ağzımda bir sigara ile selamladım Da Vinci gibi, belime defteri doladım, ülkenin haline, hukuğuna, hatta insanına küfür içindeyken. Onu, bütün hukuksuzluğum ve asla onun 400 yıl önce eriştiği seviyeye erişemeyeceğim kaygısıyla selamladım. Dolmuşta etek giyen kadına tekme atan o "adamın" bilinçsizliği ve en az onun kadar bilinçsiz hukuk düzeniyle adamı bir i Pafta: Mimari teknik çizim sunumu kağıdı dışarı salıp bir içeri alan devlet kadar şaşkın, eğildim önünde. 21. Yüzyılda bilimi teknolojiyi takip etmeyip, sosyal medyada hunharca sanki bir işe yarayacakmış gibi, bütün sisteme, devlete sayıp söven Türk gençliğinin bir örneği gibi selamladım. Sayın Markulin yazmasaydı, selamlayamazdım ben o heykeli, dikemezdim mezarına bir mum. Minnettarım, fakat bir yerde yanlışı var. Medici'yi hayli diktatör yazmış Markulin! Evet, Machievalli bir cumhuriyet aşığıydı ve İtalya'nın şehir devletlerinin birleşip tek bir devlet olmasından yana olduğu için, şehre hüküm süren Medici ailesi tarafından susturuldu fakat Medici'ler olmasaydı, insancıl düşünce şehre hakim olamazdı, sanatçı ve hukukçu diye bir şey olamazdı, rönesans olamazdı, "Sen kimsin çocuk gel de anlat sanatını, seni destekleyelim, çağ atlayalım." diye Da Vinci'yi çağıran bir Guliano olamazdı, Da Vinci'nin yanında daha çocukken çıraklık yapıp devlete bu denli yakın olan Machievelli olamazdı. Markulin'e asıl Erdoğan'dan bahsetmek gerek.