HEYULADA MASKELİ BİR BALO

Kendini benimseyememiş bireylerin yığınlarla dolaştığı sokaklarda idealleştirmeyle meşgul olduğumuz kimliğimizin arkasına perde çekmiş vaziyette yalnızız. Kalabalığın içinde kayboluyoruz, kendimizi arıyoruz hiç kimseye göstermemek üzere. Aynadaki bu akis kimin? Anıların içinde değiliz, sanki gözlemlediğimiz hatıralar yaşanmışlığın bir parçası değil. Nasıl mı? Çünkü nefes almanın ruhani tarafını yitirdiği zamanlarda hayatta olan sen ben değil, bedenlerimizi ele geçirmiş boyanmış, şirinleştirilmiş ve tabii ki "eşsizleştirilmiş" korkuluklar. Bir gülüşün arkasına sakladığımız sayısız duygu tanımlanmamak, ortaya çıkarılmamak üzere klozete atılıp sifonun çekilmesiyle ortadan kayboluyor. Yoksa kaybolmuyor mu? İçine girip de geri dönüş yolunu bulamadığımız sanal dünyanın bir parçası olmak uğruna kurtulduğumuz asıl "biz"in görünmeyeceği bilinciyle günleri geçiriyoruz. Nasıl kendimizi bu kadar kandırabiliyoruz, nasıl böyle bir heyulayı benimserken gerçek "biz"in bulunmayacağını düşünüyoruz? Elliot ruhumuzun sona kalmış kırıntılarına korku salıyor. Acaba? Hayır, hayır bunlar kuruntudan başka bir şey değil. Varlığının üstüne örtü çektiğimiz öz kişiliğimizi en önemsiz ayrıntısına kadar ortaya çıkarırken bunları bizim aleyhimize değil korkusuzca sokaklara çıkıp söyleyemediklerimizi söyleyebilmemiz, çekindiklerimizi yapabilmemiz, haykırarak zincirlerimizden kurtulabilmemiz için yapıyor. Paranın yok ettiği, değersizleştirdiği ve çürüttüğü hayallerimizin hayalin ötesine geçebilmesi için engelleri kaldırıyor. Benzersizleşmeyi son çıkan telefonu almak, her sabah köşedeki kahve dükkanında espresso macchiato içmek, üretilmiş çöpleri giyerken doyurulmamış bir açlıkla daha moda olanını alarak sokaklarda dolanmak sanan beni, seni, bizi sarsarak uyandırmaya çalışıyor. Ne ironidir ki bütün bunları tıpkı bizler gibi arkasına saklandığı bir maskeyle yapıyor. Gününü zaman kaybı olduğuna inandığı siber güvenlik şirketinde geçirirken maskesini asla çıkarmıyor. Geceleri ise maskesi çıkarırken tüm maskeleri indirebilmek için amansızca kuyuların en dip noktasına yolladığımız parçalarımızı topluyor. Yer edinebilmek için bölündüğümüz kişiliklerin yansımasını Elliot'ta görüyorum. Süslenmiş kimlikler yaratmamızı isteyen şirketlerin kibrinden ve doyumsuzluğundan dolayı yaşamını sessizce bir kenara itip ölen babasının hayaletiyle içinden çıkılmaz bir çelişki içinde. Alamadığı kararları alabilen, durduğu zaman tekrar harekete geçen başka bir Elliot. Bizim gibi, ama daha özgür. Mutluluk artık hissedilen değil gösterilen, yanlış yerlerden kaynaklanarak benzeri duygularca yeri doldurulmaya çalışılan hayatın tek amacıymışçasına aranan bir define haline geldi. Modern toplumun ve sanal karakterlerin materyalleştirerek dayattırdığı kıstaslarca yüzleri gizlenen ve makyajdan kuklalara dönen, bireyselleşirken bireyi kaybeden et parçaları olarak bizler özgürlük ve sahte bir mutluluk algısı arasında seçim yapmak zorunda bırakılıyoruz. George Orwell'in dediği gibi "İnsanlar özgürlük ile mutluluk arasında seçim yapmak zorundaydı ve büyük çoğunluk mutluluğu seçiyordu." (1984, 160) Mutluluğun yapaylığına bakmadan kitleleşmiş yalnızlar sürüsü ilerliyor durmaksızın. Her sabah aynı ölü yüze uyanarak... Yavaş yavaş, fark ettirmeden emilen hayalleri, duyguları, fikirleri ve buğulanan zihinleriyle yeni bir güne başlanıyor. Tekrar ve tekrar ve tekrar... Sanki bir evin içine kitlenmiş bir şekilde dışarıdaki uçsuz bucaksız boşluğa, nerede bittiğini seçemedikleri ufka bakıyorlar. Eve sunulan ne varsa hayatlarının bir parçası olmuş, ne gösterilmişse onlara gösterilenin şekline bürünmüşler. Her hafta evin ortasında buldukları kutulara sanki beklenilmeyen bir şey gelmiş gibi tarif edilmez bir heyecan ve mutlulukla koşuyorlar. Kilitli kapının ardındaki bilinmezlik ise dehşet verici. Sıradanlığın alışkanlık haline geldiği hayatları ansızın sarsılıyor. Kapı bir anda tıkırdıyor ve biri giriyor kafese. Herkeste bir panik... Aralarında kendimi görüyorum, karşı konulmaz bir korkuyla girene bakıyorum. Nasıl? Kimsesizliğin ortasından çıkagelen biri... Gözlerinde karşı konulması güç bir çekicilik var; fikirlere nefes aldıran, hiç hissetmediğimi hissettiren biri... Çevremde rastlamadığım bir farklılığı var, sanki beni görüyor, göremediğim köşelerime ışık tutuyor. Rahatsız ediyor ilk başlarda; yolumu şaşırmışım gibi tüm gördüklerimden ve bildiklerimden şüphe ediyorum. Her adımında daha da yaklaştıkça sanki yıllardır aradığım ama bir an bile aklıma gelmeyen birini görmüş gibi oluyorum. Elini uzatıyor bana doğru ve kapıyı aralıyor tekrar. Arkama dönüyorum. Ev bomboş, yıllardır gördüğüm yüzleri bırakın her gün oturduğum koltuk bile yok ortalarda. Fantezimden sıyrılıyorum ve Elliot'la ufka doğru yeni bir adım atıyorum.