Kendi Voldemort'umuz

J. K. Rowling tarafından yazılmış ve 2001 yılında filme çevrilmeye başlamış Harry Potter serisi, iyilik ve kötülüğün savaşı olarak adlandırılabilir. Filmde kötü tarafı temsil eden Voldemort'u öldürmek için ruhunun parçalarını gizlediği objelerin hepsinin yok olması gerekiyor. Serinin son filminde ise o parçalardan birinin iyiliği temsil eden Harry Potter'ın içinde yaşamını sürdüğünü öğreniyoruz. Bu yüzden Harry ölmek zorunda kalıyor ancak sonra hayata geri geliyor zaten. Bu filmin önemli bir temasını ele alacağım ve bu temaya gerçek hayatta ne kadar karşılaştığımızdan bahsedeceğim. Filmde de görüldüğü gibi Voldemort'un bir parçası Harry'nin içinde yaşamaya devam etmiş, Harry en büyük düşmanını içinde yaşatmış. En nefret ettiği özellikleri kendi vücudunda barındırmış. Gerçek hayatta da böyle değil mi zaten? Asla yapmayacağımızı düşündüğümüz şeyleri ve söylemekten bile nefret ettiğimiz özellikleri içimizde tutuyoruz. Günü geldiğinde kullanacağımızı bile düşünmediğimiz özellikler bunlar belki de... Örneğin herkes yalandan nefret eder ve ilişkilerini bitirecek şeyin yalan olduğunu söyler. Ancak, etrafımıza baktığımızda hayatı boyunca bir tane bile yalan söylememiş kişi görme ihtimalimiz nedir? İmkansız. Asla yalan söylemediklerini iddia edenler de en büyük hatayı yapıyorlar, kendilerine yalan söylüyorlar. Her şeyden önce insanın insandan nefret etme gibi bir durumu vardır. Ancak karşı tarafta sinir olduğumuz şeyler belli özelliklerdir, kişinin kendisi değildir. Bir süre sonra o sinir olduğumuz davranışları bizim de edinmemiz çok normal bir şeydir. Kendimden örnek verecek olursam, kendisinden hiç hoşlanmadığım Ayten adında bir komşumuz vardı ve bakıldığında, hareketlerini gerçekten rahatsız edici olduğu fark edilebiliyordu. Aradan yaklaşık sekiz sene geçtikten sonra annemle oturuyorduk ve bana birden hareketlerimin Ayten'inkilere ne kadar benzemeye başladığını söyledi. Ben bir süre dalga geçtiğini düşündüm ancak dönüp kendime bir baktığımda gerçekten de haklı olduğunu gördüm. Görmeye katlanamadığım hareketleri farkında olmadan normalleştirmekle kalmayıp onları günlük hayatımın bir parçası haline getirmiştim. Kısacası ben de Harry gibi içimde nefret ettiğim bir şeyi yaşatmışım ve işin kötü tarafı bunun farkında bile olmayışımdı. Herkes iyi olduğunu söyler ve bunun aksini iddia eden kişi sayısı azdır. "Ben kötü bir insanım." diyen birini duymak, hele ki bu yüzyılda, çok zordur. Ancak şunu diyen insan sayısı gün geçtikçe artıyor: "Ben kendimi iyi biri olarak görüyorum ama içimde açığa çıkmayı bekleyen bir kötü taraf da var." İşte, asıl korktuğumuz şey kötü olmak değil, içimizdeki kötülüğü başkalarına göstermektir. Herkesin içinde, başkalarına göstermedikleri özellikler vardır ve bunları kimsenin görmesini istemeyiz elbette. Onlar bizim özelimizdir. Başkasının görmesi durumunda bizim hakkımızda ne düşüneceklerini kafaya takarız. Aslında olması gereken de budur ancak bize öğretilen şey bu özelliklerimizden utanç duymamız. Çabuk sinirleniyor, olaylara kimseninkiyle aynı olmayan bir gözle bakıyor veya ağzımıza geleni söylüyor olabiliriz. Bunlar toplumumuzda baskılanmaya çalışılan özellikler. Hepsi de bizim içimizde var ancak tetiklenmeyi bekliyorlar. Bu özellikler yeri geldiğinde çok işimize yarayabilir, bunu gözden kaçırıyoruz. Sakin kalmamamız gereken, farklı bir bakış açısına ihtiyaç duyulan veya açık sözlü olmayı gerektiren durumlarda mesela. Önemli olan bilinçaltımızda kötü ve kabul görmeyeceğini düşündüğümüz özelliklerimizi tıpkı Harry'nin yaptığı gibi sahiplenebilmek ve onlardan yararlanabilmek. Toparlamak gerekirse, herkesin kabullenemediği veya hoşlanmadığı birtakım davranışları vardır, benim de var. Ancak öğrenilmesi gereken şey şudur ki, bu davranışlarımız veya özelliklerimiz bize ait ve başka kimse onları ne amaç uğruna kullandığımızı bizden daha iyi anlayamaz. Yapmamız gereken şey içimizde bizden tamamen farklı olan o kişiliklerimizi kabullenmek ve "Evet arkadaş, ben böyle de bir insanım. Benim böyle de özelliklerim var." diyebilmek. En çok korktuğumuz özellikleri kendi içimizde barındırıyor olabiliriz, bu gayet normal ve olası bir şey. Ancak bizi biz yapan şey bu özellikleri nasıl avantaja çevireceğimizi anlayabilmek ve onları kabullenebilmektir. Kendi Voldemort'umuz ile nasıl başa çıkabileceğimizi öğrenmektir. Mine Karakuş