Pürüzsüz Yaşam Yolu

Melankolinin tıbbi açıklamasını yapmak amacıyla yazmıyorum bugün buraya. Melankolinin açıklamasının, akademik kelimeler arasından seçilip yapıldığı uzun yazı için, kalplerimiz çok bilinçli çünkü. Melankolinin ne demek olduğunu, nasıl hissettirdiğini anlamak için yüreğimiz fazla cesur. İdrakını beynimizden önce yapmak için kolları sıvayacak kadar cesur. Ve kalbimiz der ki "Melankolinin pençesine düşmüş bir insanı kurtarabilecek tek şey pençelerin daha da derine saplanmasıdır." Böyle midir gerçekten? Bu cümleyi kurduracak kadar kenarında mıdır melankolik insan uçurumun? Nefes aldığımızda ciğerlerimize dolan havanın saniyeler içerisinde kirlenmesi kadar çabuk mu kirlenir yaşama sevinci? Gözleri her zaman kapalı mıdır melankolik insanların yoksa dünya gözlerini açtıkları zaman da fazlasıyla karanlık mıdır? Her şey mi hüzünlüdür yoksa zaten hüzün müdür ikinci adı insanın? Nedir bu yatkınlığı kalplerimizin derin melankoli kuyusuna düşmeye? Geçmişe şöyle bir bakacak olursak omzumuzun üzerinden, resimde, müzikte, günümüze kadar gelmiş kulaklarımızın en aşina olduğu bestelerde, felsefede, politikada, şiirde ve sanatta her zaman akıllarda kalan notalar, olağanüstü kişiler, melonkolinin suyundan içmiştir. Ruhumuza o kadar işlemiştir ki bu dünyanın çarpık gerçekliklerinden oluşan bakış açısı, bir kayanın üstüne en keskin bıçaklarla kazımak kadar, sarsılmaz, yıkılmaz, parçalanmaz ve silinmez sonuçlar doğurmuştur. Rüzgarda dans eden karanlık perdenin ardından görmek güneşi, muhteşem eserler çıkarmıştır ortaya. Robert Burton Melankoli'nin Anatomisi'nde, insanoğlunun dünya üzerinde aldığı ilk nefesten itibaren melankoliyle tanıştığına, tarihten ve günümüze kadar yazılmış eserlerden örnekler vererek açıklık getirmiştir. Melankolinin sonradan çıkagelme bir duygu olmadığına, farkına bile varmadığımız, karanlık bir köşeye terk edilmiş detayları aydınlatarak parmak basmıştır. Melankolik tiplemelerin ilk ortaya çıkışı o kadar eskiye, geçmişe uzanır ki Homeros'un destanlarında bile, kelime olarak geçmese de Bellerophontes ve Aias karakterlerinde belirgin bir şekilde görünür. Tanrılar Bellerophontes'i kimsesiz, tek başına olmakla ve ömrünün sonuna kadar yanlız geçecek bir ömürle lanetlemişlerdir. Onun bu laneti gelmiştir belki de günümüze kadar. Onun cezasıdır melankolik kalpler, belki onun soyunun devamıdır insanoğlu. Bellerophontes tarihin ağına takılan ilk melankolik kişidir, hayatın hüzün aromalı farkındalık pastasının tadına bakan ilk örnek. Orta Çağ'da ise melankolik insanlar dinden çıkmış, Tanrı'ya karşı gelen, topluma ayak uyduramayan günahkarlar olarak betimlenmişlerdir. Bir adım ötesinde ise, Hitler, melankolik davranışlar sergileyen insanların yaşamasında bir anlam görmeyerek, onları ortadan kaldırmaya yönelik çalışmalar yapmıştır. Oysa melankolinin yapısında hakikat arayışı, asla bulunamayan hakikat veya bulunduğu sanılan hakikatın insan yapısını tatmin etmemesi vardır. İç organların kararması, beynin ince kıvrımlarının içinin yavaş yavaş karanlık bir sis dumanıyla dolması ve kalbin her atışında gözlerden bir damla yaş akıtmasıdır melankoli. Hayatı sevmeyi öğrenebilir mi karanlık bir kalp, dünyayı görmeye devam etmek ister mi hüzün dolu gözler bilmiyorum ama, yaşamı pembe bulutlarıyla değil de her yönüyle sentezleyebilen bir beyin, yeryüzündeki tüm insanların, eline kazma kürek alıp gömdüğü kutusunu açmaya zorlayıp ölümsüz eserler ortaya çıkarmayı en iyi şekilde başarıyor. Dünyanın dönüş yönüne ters yöne dönmeyi iyi bilen ruhlar, kalplerinde o kara dumanın yanında çok büyük bir farkındalıkla yaşar. Bu farkındalığın getirdiği ağırlığı taşımak, narin insan bedeni, hayalperest insan ruhu ve gerçekleri kendi oyuncağı haline getirmeyi seven insan beyni için çok zordur. Hayatta hiçbir şeyin kalıcı olmadığı, her bireyin aslında yalnız olduğu, mutluluğun beynimizin bize oynadığı ve diğer organlarımızın ayakta alkışladığı tiyatro oyunundan bir sahne olduğu farkındalığı, baktığı her yönde bir ışık görmeye meyilli yapımız için oldukça ve fazlasıyla ağır bir yük kabul edelim. Bu yüzden kapılıp gidelim yaşam evciliğine, birer bilet alalım ayakta alkışlanan tiyatro oyununa ve en sahici gülümsememizle uzaklaşalım bilgelik yolundan. Sonrasında ise melankoli kapanına asla takılmamışlığı ile övünen pürüzsüz bir yaşama merhaba diyelim. Elimizi, "yaşamaya devam et" butonundan kaldırmamamızın tek yolu bu çünkü.