POTANSİYEL

Herkes kendinde bir potansiyel görür. Bir şeyleri başarmak ya da bir işe yaramak gibi... İnsan kendine her zaman "Aslında yaparım ama uğraşamam." der. Peki ya yapamazsak? Ya yapacak potansiyel bizde hiç yoksa, doğumumuzdan itibaren aslında hiçbir şey yapamayacağımız belliyse? Hayatımızda başımıza neler geleceğini bilemeyiz. Kaç yaşında, neden öleceğimizi; ileride kapılacağımız hastalıkları öğrenebilme amacımız yok. Daha doğrusu , yoktu. Eskiden büyüklerimiz çocuklarının cinsiyetini doğumdan sonra öğrenirken, şu an insanlar doğmamış çocuklarının cinsiyetini seçiyorlar. İşte teknoloji ve bilimin ilerlemesi sayesinde 30 yıl sonra ölüm riskimizi, daha tanımadığımız torunlarımızın bile sahip olacakları hastalıkları öğreniyoruz. Ben bu yazımda bunun etik olup olmadığı ile ilgilenmeyeceğim. Bu ilerleyen gelişmelerin doğurabileceği sorunları ele alacağım. Gattaca filminde, insanların doğduğu andan itibaren tüm profilleri oluşturuluyor. Sadece bir kan damlasıyla. Şiddete eğilimleri, olası hastalıkları, bedensel veya zihinsel engelleri, anne daha çocuğunu kucağına alamadan tespit ediliyor. Filmde bu tür teknolojik avantajlar toplumu mükemmelliyetçi bir varlığa dönüştürmüş. En ufak eksikliği olan yeni doğana toplumu kirleten bir birey gibi davranılıyor. Eksiklik olarak tanımladığım şeyler ise günümüzde çoğu insanda olan kalpte ritim bozukluğu gibi olağan hastalıklar. Onlar "normal doğumlar"ı, doğum öncesi hiçbir uygulamadan geçmeden kusurlu dünyaya gelen çocuklar için kullanıyor. Bu tür doğan ve en ufak noktasına kadar mükemelleştirilmemiş insanlar toplumda alt kısımlarda yer alıyor ve dışlanıyor. Filmin ana karateri Vincent, sonraki ismiyle Jerome, hayalini gerçekleştirmek için her türlü acıyı çekiyor, günlük zorluklara göğüs geriyor ve kendine yapılan bu tür kısıtlamaları aşıyor. Filmi izlediğimde, film bende korku uyandırdı. Hem karakterlerin başlarına gelenler, hem de aslında bizim onlardan çok farkımızın olmaması beni ürpertti. Bizim toplumumuzda da güzel olan, zeki olan, yakışıklı olan ya da zengin olan diğerlerinin üstündedir. Herkes güzeli över ve onu örnek alır. Zengin olan istediğini elde eder ve etrafındakiler ona efendi gibi davranır. Belki de beni korkutan ne güzel ne zeki ne de zengin olmam. Galiba kendimi o distopyada hayal ettim ve aslında benim de alt kısımlardan başka bir yere ait olamayacağımı gördüm. Ya da aslında herkesin kısıtlı potansiyeli olduğunu ve bu kısıtlamayı aşanlara çok nadir rastlandığını fark ettim. Yani film, film olmaktan çıkmıştı benim için. Artık bir yansıma ya da bir ihtimaldi. Ana karakter ne kadar ona verilen sınırları aşsa da bu benim için mümkün değil gibi çünkü onun sağlık problemleri olmasına karşın o çok zekiydi. Sınırların boşluklarını kendi buldu ve oralardan sızdı. Realist olmak gerekirse bende o beceri yok. Ne kadar herkes gibi, insanlardan farklı olup ses getirmek istesem ve bunlar üstüne hayallerim olsa da, bunların hiçbir zaman gerçekleşmeyeceğini yeni yeni idrak ediyorum. Bu beni üzüyor. Eskiden sürekli hayal ederdim, "Böyle böyle olunca şunları yapacağım." derdim ve saatlerce bu oyunu odamda kendi başıma devam ettirirdim. Deli olduğumdan değil de delirmemek için yapardım bunu. Ama şimdi çok nadir yapıyorum çünkü kendi yalanıma da inanamaz oldum. Hiçbir zaman gerçekleşmeyeceği aklıma gelince artık hevesim kaçıyor. Onun yerine sürekli kendimi meşgul tutuyorum. Kitap okuyorum, oyun oynuyorum, dizi/film izliyorum. 19 yaşındayım ve "Bu konuda iyiyimdir." diyebileceğim tek bir şey yok. En çok korktuğum başıma geliyor. Ortalama bir hayat sürüp, sürekli monoton bir süreçte çalışıp sonra öleceğim. 7 milyarlık dünyada herkes özel olamaz tabii ama insanın elinde değil , kendini özel hissediyor ve herkesin de ona özel davranmasını bekliyor. Olmayınca da boşluğa düşüyor. Sıla İNCİ 21602415