DİĞER BAŞKA ŞEYLER)

Modern zamanın önümüze cömertçe serdiği fırsatlar silsilesine olan minnet borcumuzu, yine modern zamanın en büyük yaratıcısı ve destekçisi olan teknolojiyi hayatlarımıza fazlasıyla dahil ederek ödemeye çalışıyoruz. Her birimizin elinde sözüm ona hayat kurtarıcı aletler mevcut. Hal böyle olunca, materyalizmin ve teknolojinin kucağına doğan ve materyalist ve kapitalist bir yaklaşımla yetiştirilen biz doksanlar gençleri, durup hayatın gidişatı hakkında kafa yormayı; yanlışlıkları tespit edip harekete geçmeyi bilmediğimiz gibi kendi hayatlarımızın ve ruhlarımızın kontrollerini de bütün bütün bu teknolojik aletlerin ellerine bırakmış bulunuyoruz. Boş zamanlarımızda, hatta oldukça dolu zamanlarımızda bile yanımızdan ayırmadığımız en büyük yoldaşlarımız bu aletler olmuşken, durup biraz düşünmek, ruhun derinliklerini ve ihtiyaçlarını dinlemek için bile yalnız kalmamız pek mümkün olmuyor. Oysa insanoğlu, diğer tüm canlılardan düşünce ve duygu yönünden ayrıldığından, bunları yapmadığı zaman saksıdaki bir çiçekten farkı kalmıyor. 23 Eylül'den başlayarak, iki yahut üç hafta boyunca cuma ve cumartesi günleri bir alışveriş merkezinin düzenlediği ücretsiz konserler vardı. Ben de geçtiğimiz Çarşamba günü okul servisiyle Tunus Caddesi'ne giderken üst geçitte afişlerini gördüm. Genel olarak tarzlarını beğendiğim sanatçılar geliyordu fakat beni gitmeye ikna eden, Pinhani grubunun geliyor olmasıydı. Çünkü gerek kullandıkları enstrümanlar, gerek yaptıkları müzikten yükselen ve ruhuma dokunan tınılar, gerek şarkı sözlerinin beni bir yerden alıp mazi koridorları açarmışçasına gezintiye çıkarıyor oluşu bu haberi derhal arkadaşlarıma vermem gerektiğini düşündürdü. Hemen mesaj atıp bu konsere mutlaka gitmemiz gerektiğini söyledim, ücretsiz olması da ekmeğimize yağ sürüyordu; ne de olsa öğrenciydik ve ücretsiz olan her şey bizim şükür sebebimizdi. Velhasıl 30 Eylül Cuma günü okul çıkışı buluşup bir şeyler atıştırıp doğruca konserin olacağı alana gittik. Sevilen sanatçıların ve grupların konserleri nasıl olur bilirsiniz, peki ya ücretsiz olanlar? Olanca heyecan ve mutluluğumuzla keyif almaya, ruhumuzu dinlendirmeye gelmiş lakin bu sebeple gelmemiş onlarca genç ve çift arasında, ufacık boylarımızın da bir kez daha ihanetine uğrayarak adeta kapana kısılmıştık. Yine de sabırlıydık ve işte konser başlamıştı. "... Artık çok uzaklaştım, en çok da kendimden..." Gerçekten böyle mi olmuştu bana da? Kendimden çok mu uzaklaşmıştım; ne isteyip ne istemediğimi, nasıl hissettiğimi veya nasıl hissedemediğimi en son ne zaman sormuştum kendime? Hayallerimi ve umutlarımı en son ne zaman gözden geçirmiş, hangilerine hayatımda vermem gerektiği kadar yer vermiş, hangilerini bir kutuya hapsedip kim bilir belki de bir daha hiç açmamak üzere tozlu bir rafa kaldırmıştım? Çok uzak değil, daha 3-4 yıl evvel lisedeyken ruhu ilhamla dolan, hem şair hem de müzisyen olmak isteyen kızı nerede kaybetmiştim, yoksa beni terk mi etmişti? Güzel bir müziğin, hele hele kalbi titreten sözlerle bezenmiş bir müziğin götüremediği hiçbir yer, hiçbir zaman yoktur ya, işte Pinhani'nin şarkıları beni yine derin, çıkmak istemeyeceğim, en azından gerçek hayat beni zorla çıkarana kadar kalmak isteyeceğim kadar derin bir yere götürüyorlardı: Kendime. Uzunca bir süredir gündelik yaşama hapsolmuş bir vaziyette, elimden bir türlü düşüremediğim en büyük düşmanımla birlikte yaşıyordum ve ben fark etmesem bile bu düşman benim ruhumu, hayal dünyamı, ilhamımı sömürdükçe sömürüyordu. Bunlar yetmezmiş gibi ölümlü dünyanın en mühim meselesi olan zamanımı da sömürüyordu. Kendimi bulma ve kendime ulaşma yöntemlerim vardır benim, kitap okumak, yazı yazmak ve müzik dinlemek. Fakat bilhassa müzik dinlemek. İşte tam da o an, Pinhani muhteşem ezgileriyle göz kapaklarımı ağırlaştırdı ve beni erteleyip durduğumun farkına dahi varamadığım içsel bir yolculuğa çıkardı. Artık -tabiri caizse- zamandan ve mekandan münezzeh olmuş, maddesel varlığımı terk etmiştim. Ne kadar süredir bu modernizmin ve teknolojinin hüküm sürdüğü, kimsenin kimseyi dinlemediği gibi kendisini de dinlemediği dünyada sürükleniyordum? Gönlüm ne diyordu, niçin bir süredir elime kalem alamıyor; iki kelimeyi bir araya getirmekten bile aciz kalıyordum? Niçin hem çok yalnız hem de hiç yalnız değilmiş gibi hissediyordum, bu muamma da neyin nesiydi? Şarkılar ve içsel yolculuğumun taşıtı ezgiler devam ediyor ve ben geri dönmüş, bu yola kadar kaybettiğim parçalarımı toparlamaya çalışıyordum. İşte müzikti ve işte bendim. İşte Pinhani'ydi, işte "Ben beklerim de zaman beklemez ki beni..."ydi, işte "Durup düşünmeye zamanın olur mu? Yitirmeden anlamaz insan..."dı ve işte lise çağlarımdaki Firuze'ydi. Ben, müzisyen olmak isteyen küçük kız. Bu materyalist, ruhsuz, karanlık ve sığ dünyada, hiç şüphe yok ki ben kendimi yine ve yeniden kaybedeceğim fakat biliyorum, bir yerlerden bir ezgi yükselecek. Ben başımı o telefon ekranından kaldıracağım, gözlerimi kapatacağım ve tıpkı atmosferin her katmanında bir parçasını bırakan uzay araçlarının geri dönüp her birini teker teker toplaması gibi parçalarımı toplayacak ve dünyama geri döneceğim; iç dünyama. FİRUZE NUR ATMACA