Biz

Hayat inişlerle çıkışlarla dolu bir yol. İnişlerimize sebep olan olaylar ve insanlar; çıkışlarımızı sağlayan, destekleyen etkenler toplamı başka bir deyişle. Her ne kadar kötü anlar yaşasak ve zorlu dönemler geçirsek de kendimizi iyi hissetmemizi, yaşadıklarımızın geçeceğini bilmemizi sağlayan insanlar ise bu etkenlerin başında geliyor. Hayatımda kendimi gerçekten çok şanslı saydığım birkaç konudan biri arkadaşlık ilişkilerim ve kardeşten daha yakın dostlarım. Bu yazıda size bizi birbirimize bağlayan, mutlu olmamızı sağlayan şeylerden ve mutluluktan bahsedeceğim. Öncelikle mutluluk nedir? Çoğu felsefeye göre mutluluk yaşamımızdan aldığımız zevke bağlıdır, başka bir deyişle hayatta kendimize koyduğumuz hedefleri yerine getirmek bizi mutlu eder. İç huzurumuzu hayattan beklentimizi karşılayarak kazanırız, bu felsefeler bize hedefler koymamızı ve bu hedefler için çabalamamızı öğütler. Kendi açımdan yorumlayacak olursam, gelecekte rahat bir emeklilik için şimdiyi hiçe sayarak çalışmamızı ister, hedef koymamızı ve hedeflerimiz uğrunda zorlanmamızı, hırslanmamızı ister. Peki bu hedeflere ulaşmak için harcadığımız yıllar? Büyük ihtimalle insanların kendine ulaşamayacağı hedefler koyarak ömürleri boyunca şikayet etmeden çalışmasını sağlamak için uydurulmuş bir yalandan ibaret bu mutluluk tanımı. Bir yıl, bir hafta hatta dakikalar sonrasını bile görebileceğimizi bilmeden bir şirkete CEO olmak istemek, bir projede baş mühendis olmayı düşlemek ve bunun için enerjimizin son damlasına kadar çalışmak, sizce ne kadar mantıklı? Elbette yalnızca aylaklık ederek bir şeyler elde etmeyi beklemeliyiz demek istemiyorum, sahi, "bir şeyler" elde etmek ne kadar önemli? Yetişkin hayatlarımızda kapımıza yazılacak mevki için mutlu bir gençlik yaşamayı pas geçmek gerçekten acınası bir seçim değil mi? Felsefe ne derse desin, mutluluk uzun vadeli değildir. Kalıcı mutluluğun hiçbir biyolojik veya psikolojik açıklaması yoktur. Mutlu hissetmemizi sağlayan hormonlar, sinirler elbet yatışır. Kalıcı mutluluğa en yakın şey ise ileriyi planlayarak değil günümüzü değerlendirerek yaşayabileceğimiz küçük ve sık mutluluklardır. Peki buna neden değindim? Çünkü asıl anlatmak istediğim ileride sahip olmak istedikleri ile değil şu an yanında ve elinde olanlarla mutlu olan bir arkadaş grubunun hikayesi. En yakın arkadaşlarım Kutluğhan ve Beril. Aslında isim verip aklınızda tutmanız gereken yeni bilgiler vermek istemezdim ancak yazı boyunca en yakınlarımı zamirlerle anlatmak içime sinmedi. Kutlu ile beraber oynadığımız basketbol takımından, Beril'le ise lise üçüncü ve dördüncü sınıfta gittiğimiz dershaneden tanışıyoruz. İki yakın arkadaşımı tanıştırırken ise kafamda bu kadar birbirine bağlı bir arkadaş grubu olmamıştı; birbirimize bu kadar destek olacağımızı, en mutsuz anlarda birbirimizi düştüğümüz bataklıktan çekip çıkaracağımızı bilseydim böyle bir grubu toplamak hayattaki tek hedefim olabilirdi. Belki de bu kadar kenetlenmemizi sağlayan şey gerçekçi hayallere sahip olmamız, mutlu olmak için emekliliklerimizi beklemememizdi. Yanlış anlaşılma olmasın. Anı yaşayalım diyerek dünyayı umursamayan, dersleri ve diğer insanları önemsemeyen bir grup değiliz. Ancak etrafımızdaki insanlar gibi mutlu olmak için büyük bir şirkette büyük maaşlarla çalışmayı beklemedik hiçbir zaman. Çok zor bir sınav senesi boyunca bulduğumuz her boş vakitte Atakule'nin altındaki Botanik Parkı'nda kola içip çekirdek çitleyerek ders çalışırken; beraber Cem Yılmaz filmleri izlerken ve Kızılay'da çay içecek bir kafe ararken yalnız beraber olduğumuz için mutlu olduk. Çünkü mutluluk tam olarak böyle bir şeydir. Mutlu olmak için planlayarak, düşleyerek ve onlarca yıl sonrası için çalışarak mutlu olabileceğimiz zamanları çalarız yalnızca. Maddi mutluluğu hiçbirimiz önemsemedik, hatta çoğu zaman Botanik'te çekirdek çitlememizin sebebi dışarı çıkıp fazla para harcamak istemememizdi, ancak bu durumdan şikayet etmedik asla. Elimizdekiyle yetinebildiğimiz için, hayattan abartılı beklentilerimiz olmadığı için ve tekrar tekrar söylemek gerekirse en zor anlarımızda birbirimize sahip olduğumuz için mutluyduk, hala her bir araya gelişimizde ne derdimiz olursa olsun eve gitmek için bindiğimiz dolmuşa mutlu biniyoruz hep beraber. Hayat inişlerle çıkışlarla dolu bir yol. İnişlerin sebebi ne olursa olsun, çıkışıma bir şekilde sebep olan bu insanlara sahip olduğum için kendimi hep şanslı saydım. Küçük hedeflerimize rağmen büyük yerlere gelirsek eminim birbirimizi insanlara anlatırken gurur duyacağız. Gelmesek bile yine beraber olup mutlu olacağız!