Naz Kaplan

Evinden uzakta olmak, tanımadığın ve alışık olmadığın bir düzende kendine geçici, sözde, bir hayat kurmak bir insan için yaşanmadan anlaşılamayacak bir zorlukta olsa gerek. Ben bir hafta bile evimden ayrı kalsam, "Evim güzel evim!" gibi bir rahatlama, mutluluk ifadesi kullanırken, bu ayrılığı yıllarca yaşayan insanlar için hem çok üzgün hem de malesef çok çaresiz hissediyorum şu günlerde. Hayatın adaletini, daha doğrusu tam olarak var olmayan bu kavramı ve bundan nasibini almış insanları düşünüyorum. Günümüzde bunun örnekleriyle çok fazla karşılaşıyoruz malesef. Suriye'de süregelen savaş nedeniyle evlerini, ülkelerini terk edip, bizim ülkemiz de dahil olmak üzere komşu ülkelerde sürgün hayatı yaşayan milyonlarca mülteci her geçen gün aynı şeyleri sorgulamama sebep oluyor. Biz evlerimizde "zor" bir günün ardından annelerimizin hazırladığı sıcak çorbayı içip, battaniyelerimiz üstümüzde televizyonlarımızdan eğlence programları izlerken, Suriyelilerin evlerinden uzakta, bir çadırda, ülkelerinde kaç kişinin öldüğü haberini almalarının sebebini sorguluyorum. Kendimi daha iyi açıklamak için bir örnek vermek isterim. Geçtiğimiz yaz, Hatay'da yaşayan bir arkadaşımın misafiri olmuştum bir haftalığına. Gittiğimde kendi şehrim olan İzmir'den daha fazla karşılaştım mülteci hayatı yaşayan Suriyelilerle. Arkadaşımın bu konunun daha çok içinde olduğunu ve mültecilere yardım eden bir topluluğun üyesini olduğunu bildiğim için ona bu konuyu açtım ve bir şeyler yapmak istediğimi söyledim. En azından yaşadıkları hayatı daha yakından görmek, tanımak, ve bir kişi de olsa elimden geldiği kadar maddi veya manevi yardımda bulunmak istiyordum. Bana mülteci aileleri her iki haftada bir ziyaret ettiklerini, istersem onunla beraber gidebileceğimi söyledi. Kabul ettim tabii ki ve o haftasonu pazar günü Suriyeli bir ailenin misafiri olduk. Keşke gittikten sonra biraz daha mutlu ayrıldığımı, sorguladığım şeylerin biraz daha azaldığını söyleyebilseydim. Gerçekten çok zor bir hayat yaşadıklarını bir kez daha anladım. Pre-fabrik, küçük bir yapının içerisinde sözde eğitim alan çocuklar; günlük bir hayatın, bir işin parçası olmayan anneyle baba ve ev sıcaklığından uzak bir yapı olarak betimlenebilecek bir tabloydu gördüğüm. Suriyeli mülteci çocukların eğitim aldığı yerlerden bir kare. En kötüsüyse, bu düzensiz ve aidiyet hissinden uzak hayatlarının ne kadar daha süreceğini bilmediklerini ve bunun onları çok korkuttuğunu söylemeleri oldu. Küçük erkek çocuklarıyla gidip oyun oynamak istediğimde, günümüz jenerasyonunun aksine, silah, bıçak veya onlar gibi savaşla ilgili herhangi bir şeyi oynadığı oyunlara dahil etmediği çekti ilgimi. Fakat durumun buruk tarafıysa, bu tanıştığım ufaklık, Suriyeli çocuklar içerisinde şanslı olanlardan, çünkü en azından ailesine sahip. Küçücük çocuklar, ülkelerinde ailelerini kaybedip hayatla tek başına savaşmak zorunda kalıyorlar. Birçoğu kayıp çocuklar oluyor, kimisi başka aileler tarafından sahipleniyorlar. Bu yüzdendir ki, belki de en derinden etkilenen aile bireyi çocuklar oluyor bence. Bu da adaletsizlik konusunda beni başka bir noktaya taşıyor. Dünyanın bir ucunda babası ona son model tableti almadı diye bağıra çağıra ağlayan çocuklar varken, diğer yanında ailesini savaşın ortasında kaybettiği için gözyaşları sessizce yanağından süzülen çocuklar var ve bizim bunun içinyapabileceğimiz hiçbir şey yok. Keşke elimi uzatabilsem bütün o küçük insanlara, sıcak bir yuvada yaşamalarını sağlayabilsem. Keşke annelerine babalarına düzenli bir iş imkanı sağlayabilsem. Keşke en azından hayatlarını huzurlu kılabilsem. "Keşke"lerin ardı arkası gelmiyor artık. İçinde bulunduğumuz dünyada sadece herkesin barış içerisinde yaşaması için bile birçok keşke gerekiyor. Böylesine adaletsiz bir dünyada, bize kalansa, ya bu karmaşanın içerisinde, etrafımızda olan şeyleri hiç umursamadan mutlu olmaya çalışmak, ya da biraz da olsa umursayıp çaresizliğimizin içerisinde boğulmak oluyor.