Tükenmez Hasretlik

Köşesi kırılmış turuncu plastiğe takıldı gözüm. Sonra yorgun bir tıslamamayla duran tenekeden yavaşça indim. Arkamdan akın eden her adım gürültülüydü. Sabırsızca ve büyük bir azimle tırmandıkları her basamakta, karanlığın zifiri bakışlarını deliyor ve alaca aydınlığa çıkıyorlardı. Gözler birbirinden kaçıyor, çehrelerin etrafını saran telaş; yelkovanla akrebi birbirine bağlayan zincirin örgüsünü kırmaya yetiyordu. Sanırım, büyük şehir böyleydi. Hep yabancı geldi ve hep de gelecekti. Duraktan çıkıp yürümeye başladığımda arkadan omzuma dokunan el tanıdıktı. Okuldan tanıdığım Feride'ydi bu. Üç küçük harf kadar selamlaştıktan sonra bitmiş bir konuşmayı sürdürmek istercesine omuzlarını kaldırdı: "Seni metroda gördüm. Orta yaşlı kabaca bir adama yer verdin. Bir daha yapma bence. Hem çoğu ücret ödemeden biniyor. Burada kimse kimseye yer vermez. Benden söylemesi." derken herkes tarafından bilinen fakat sırmışçasına kulaktan kulağa söylenen önemli bir bilgiyi benle paylaşırken kibrini takınmayı da unutmamıştı. Sonrasında savurduğu ucu mor saçlarıyla bütünleşen mat bakışlarıyla çekinmeden kalabalığa karıştı. Şaşırmıştım. Otobüste bizim yaşımızdaki genç oğlanlar, kızlara; yaşı küçük olanlar büyükler otursun diye usulca kalkarlardı aşınmış mavi koltuklardan. Herkes yazılmamış toplum kurallarına uyduğu için memnundu. Feride ağır aksak adımlarıyla gözden kaybolmuş ve kaybolurken de bütün öğretilerimi sıfıra eşitlemişti tabii. Yıllar boyunca hayalini kurup geldiğim bu şehir, Ayfer Tunç'un "Belalı Bir Sevgilidir Ardımda Bıraktığım Şehir" isimli eserinde dile getirdiği "... rüzgarla hareket eden rengarenk, ışıl ışıl bir çiçek gibi görünüyordu.''(Tunç, 2015, s. 15), cümlesi Ankara'nın gözümdeki yerini nasıl da güzel anlatmıştı. Ne yazık ki, zamanla ışıl ışıl olan bu şehir küçüldü gözümde. Feride gibi kalp kapakçıkları pas tutmuş insanlar bütün bildiklerimi ters düz ederken; maalesef ben onların pas tutan taraflarını zımparalayamadım. Parlatmak zordu çünkü çoktan katran kara olmuştu dört bir yanları. Belki de buydu büyük şehir. Var olmak için doğuştan öğrenilen bir refleks gibi savunma mekanizmasını zırh yapmak gerekiyordu. Ne otobüsTe yaşlılara yer vermek, ne hastane kapısını birkaç saniyeliğine başkası için tutmak yapılmaması gerekenler arasındaydı. Bir çeşit öğrenilmiş acımasızlık mıydı acaba? Belli ki medeniyet büyük şehirlere gelmişti ama Akif'in bahsettiği hani şu tek dişli olan. Alışırdı insan. Alıştım. Artık yerdeki sakat dilenciye ikinci bir defa bakmıyor, gri kaldırımdan çok daha grileşen gözlerim kendinden başka bir şeyi görmüyordu. Kalbimin buğulanmadığını fark etmem çok uzun sürmedi. Sanırım yavaşça katılaşıp taş kesiyordum. Tülden bir örtü misali göğü kaplayan bulutlara çevirdim simamı. Hava karardığından kül beyaz olup uçuşuyordu her bir kıvrımıma sakladığım hasret dolu anılarım, yaşadıklarım ve belki de hiç yaşayamayacaklarım. Göğün tavanı üzerime çöküyordu. Şehrimin aldığı nefes bile başkaydı. 1. 5 ay gibi kısacık vakitti fakat bana açıldıkça açılan yün iplik kadar sonsuz gelmişti. Parmak uçlarımdan savrulan toprağımın kokusu, gözlerimin buğusuna ön ayak oluyordu. Evimin önündeki mavi-beyaz kaldırımın çatlak taşlarında bırakmıştım en güzel hikayemi: çocukluğumu. Kocaman heyecanlarla hayallerimin çerçevesi, o ayrılık günüydü ki kendisi bahçe kapısının duvarlarına hapsetmişti sevdiklerimi aramıza alacadan bir perde çekerek. Son bir kaçak bakışla yakaladım yakalayabildiğim kırık dudak hareketlerini. Yola çıktım. Uçak, her bulutun içinden geçerken yüreğim çözülüyor, benliğimi arkada bırakmışım hissi avuç içlerimi karıncalandırıyordu. İşte o yağmurlu günde de sevdiklerimi bıraktığım gri bulutları aradım. Bulamadım. Ayağımın altında çatırdayan kurumuş yaprakların bile aynı olmadığını fark ettim. İçimdeki son duygu kırıntısıydı ve özlem ben buram buram tattım ayrılığın acımtırak kokusunu. Hiç tahmin etmemiş miydim böyle olacağını ya da ayaklarım geri gitmemiş miydi? Evet, gitmişti. Ardımda bıraktığım şehri kalbimde hep taşıyordum. "Kapıyı son kez çekip, gelen üç geceyi ardımda bırakmadan evvel, iki kez tekrar baktım içeriye."( Tunç, 2015, s. 11). Tekrar tekrar bakmıştım ben de evime adımlarımı çivilediğim bahçe kapısından. Alacakaranlıkta gökyüzünü göğüsleyerek uçağıma yetişmek için hızlandırmak istediğim adımlarım kalbime battı. Akreple yelkovan dans etmeyi bırakıp uğultu şarkılarını söylerken; bir şehrin aslında içindeki insanlar kadar değerli olduğu anlattılar. Akşam ezanında maviliği kızıllığa boyayan güneşi, kışın iliklerime işleyip tir tir titreten soğuğu, toplarken şikayet ettiğim uzun ince kavak yapraklarının hışırtısını arayacağım aklımın ucundan bile geçmezdi. Gerçekten de belalı bir şehir gibi ardımda bırakmıştım doğduğum ve doyduğum toprağı. Toprağım, farenin tahtayı tükettiği gibi aklımın bir köşesini kemirmekle kalmıyor, kalbimi çepeçevre ele geçiren prangalarıyla da tutsak ediyordu. Şimdilerde yaşadığım şehrin bana en büyük hediyesi, özlem oldu. İçimdeki boşluğu umarsızca yırtan özleme kızıyordum hep. Hep gitmek istemiş, gidince de kendimi toprağımda unutarak gelmiştim. Serin yaz akşamlarındaki çay saatlerinin, sevdiklerimin sıcaklığının ve hışırdayan kuru yaprakların verdiği huzur yok artık.