UYUMAYAN ŞEHİR

Neden bilmiyorum ama içimde hep bir New Yok hayranlığı vardı. Belki küçüklükten beri izlediğim Amerikan dizi ve filmlerinden, belki babamın 20 yıl önce olsa da sürekli orada yaptıklarını, gördüklerini ballandıra ballandıra anlatmasındandır. Ben de yıllardır New York'a gitmenin hatta ileride orada yaşamanın hayallerini kuruyordum. Sonunda geçtiğimiz yaz gitme şansını yakaladım. Benden çok babamın hevesli olduğunu söyleyebilirim hatta. Tüm araştırmayı o yapmış, gideceğim kursu o ayarlamış, ben sadece vize görüşmelerine katılmıştım. Nedeni beni evden bir aylığına uzaklaştırmak istemesi mi yoksa benim de oraları görmem için gerçekten heveslenmesi miydi, hala bilmiyorum. Katıldığım kurs bir dil kursuydu, her ne kadar derslere çok katılmasam da dilbilgisinden çok konuşmanızı geliştirdiğiniz dersler veriyorlardı. Yaklaşık yirmi kişilik benzer yaşlardaki öğrencileri toplayıp onlara hem şehri gezdirip hem de dillerini geliştirmelerini amaçlıyorlardı. Uçaktan inerken hala Amerika'da olduğumuzun farkında değildik. Ancak bavullarımızı alıp da dışarı çıkınca, trafik seslerini duyunca kendimize geldik. New York'taydık. Rüyaların gerçekleştiği şehirde... Servisle kalacağımız yurda giderken herkes Yüksel 2 gözünü bile kırpmadan ağzı açık bir şekilde etrafa bakıyor, gözlerine inanamıyordu. En azından ben öyleydim. Dizilerde gördüğüm Fifth Avenue'da yürüdüğümü, Times Meydanı'ndaki kırmızı merdivenlerde oturup o meşhur 'hot dog'lardan yediğimi hayal ediyordum. Şehri diğer tüm turistler gibi ana caddelerden yürüyerek, en bilindik mağazalara girerek değil de, ara sokaklara, büyük görkemli binaların yanı sıra iki katlı evlerin olduğu mahallelere de giderek gezmeye dikkat ettik. Bir nevi şehri orada oturanların gözünden görmeye, kendimizi oralı gibi hissetmeye çalıştık. Yürürken hepimizin aklında ise okul biter bitmez hangi gökdelenden ev alacağımız vardı. O kocaman ışıklı kulelerde yaşayanlara özene özene geziyorduk. Sürekli fotoğraf çeken biri olarak tabii ki New York'ta da boş durmuyordum. Her anımızın, her bol kalorili yemeğimizin, her girdiğimiz mağazanın fotoğrafını çekiyordum. Üzerinden aylar geçmesine rağmen hala o resimlere özenerek, "Keşke hiç bitmeseydi." diyerek bakmama neden olacak fotoğraflar... İşte "uyumayan şehir" tanımının ne kadar doğru olduğunu beş kız caddelerde gece saat ikide Grand Central'a trenimize doğru giderken anladık. Manhattan'da o saatte bile her yer ışıl ışıl, capcanlıydı. Hala insanlar bir yerlerde alışveriş yapıyor, yemek yiyip bir şeyler içiyorlardı. Kimse bu kızlar bu saatte burada ne yapıyor, ne giymişler, ne konuşuyorlar diye düşünmüyordu. Kimse kimsenin umrunda değil anlayacağınız. "New York insanları kabadır" derlerdi de pek inanmazdım. Ancak kaç kez yaya yolunda karşıdan karşıya geçerken biri bana omuz atıp özür dilemedi, hatırlamıyorum bile. Tavsiye üzerine gittiğimiz, New York şehrine yaklaşık bir saat uzaklıkta olan Tarrytown adlı küçük bir kasabada ise biz yoldan yürürken arabadan bize bakıp gülümseyen, şehirdeki araçların aksine yayalara yol veren çok tatlı insanlarla karşılaştık. Bu da şehirdeki insanların Yüksel 3 kabalıklarının şehre özgü ve bulaşıcı olduğunu fark ettirdi. Hepsi o kadar alışmıştı ki birilerini bekletmemeye, işlerine geç kalmamaya, kısacası birilerine kaba davranmamaya, onların dışındaki kimse özür dilemeye bile değmezdi. New York... Her ırktan, dinden, renkten insanın olduğu, kimsenin dışlanmadığı, herkese kucak açan şehir... Korkulan Harlem'i, en zenginlerinin bulunduğu Manhattan'ı, turist sevmeyen halkı, şehrin ortasındaki ormanıyla beni tamamen içine çeken şehir... Ne zaman New York hayranlığımdan bahsetsem "özenti" ya da "tipik ülkesini sevmeyen Türk genci" olarak tanımlandım. Fakat benim New York'u sevmemin, orada yaşamak istememin nedeni herkese bir yerinin olması, her kültürden insanın hayallerinin peşinde koştuğu, herkese şans veren şehir olması.