El Alem Ne Der?

Bu romanı seçmemin en önemli nedeni ismi oldu. Yazar ancak kitabın sonunda açıklıyor ismin anlamını. Böylece merakımızı da canlı tutuyor. Biraz ipucu gibi olacak ama söylemeden edemeyeceğim. İçkiyi bıraktırmaya yardımcı olan bir ilacın adını taşıyor bu roman. Orijinal adı ve bir o kadar güzel olan bordo kapağıyla adeta " Beni oku ! " diye bağıran bu roman; oldukça gerçekçi üslubuyla da ona ayıracağınız zamanın hakkını veriyor bence. İnsanları ve onları insan yapan şeyleri açıkça seriyor gözler önüne. Her ne kadar acı olsa da insanın en temel özelliği bencilliğidir. Kimin için olursa olsun konu kendisi olunca kimseyi görmez kişinin gözü. Romandaki komşular mesela. Ana karakter Leyla'nın şiddet görmesine üzülmelerine rağmen kendilerine laf gelmesin diye hiçbir şey olmamış gibi davranıyor olmaları... Yine de insanı insandan daha iyi anlayabilecek kimse yoktur. Beğenmesek bile insanlara bağımlıyız. Sonuçta insan çevresiyle vardır ve ancak onunla bir bütündür. Bu bütünü oluşturan toplum maalesef ki ön yargı tuğlalarıyla örülmüştür. 'El alem ne der?' , 'Ne düşünür?' diye sınırlar koyarak yaşamaya çalışmaktan o güzelim günlerimizin nasıl geçtiğinin farkına bile varamayız. Kitabın başkahramanının başına ne geldi ise toplumsal baskı ve ön yargılardan gelmiştir. Sevdiği adamla evlenememesinden tutun şiddet görmesine rağmen hiçbir şey yapamamasına kadar... Bence bu romanda anlatılanlar gerçekte olanların yanında hiçbir şey. Belki de kadınlarımız çok daha kötü şeyler yaşayıp çaresizlikten öylece bekliyorlar. Bir yardım eli ya da yüreklendirici birkaç söz ihtiyaçları olan... Bizim yaptığımız ise konuşmaktan öteye geçemiyor. Akıl vermek ama bize ihtiyaç duyulduğunda kapılarımızı ardına kadar kapatmak. İşte asıl yaptığımız budur. Leyla'nın hamile haline rağmen dövüldükten sonra komşularından yardım istemesi ve herkesin karı koca arasına girilmez diyerek onu zaten yalnızlıkla dolu olan dünyasında bir kez daha hayal kırıklığına uğratmaları... Hiç böyle bir olaya şahit olmadınız mı? Eğer cevabınız evet ise çok şanslısınız. Umarım bundan sonra da olmazsınız ama çoğunluğun hayır dediğini tahmin etmek benim için çok zor olmadı açıkçası. Televizyonda gördüklerimiz, gazetede okuduklarımız sağ olsun (!) böyle şeylere alıştık artık yadırgamıyoruz bile. İnsanların birbirlerini öldüresiye dövmeleri ya da vahşice katletmeleri kadar doğal bir şey yok hayatımızda. Kimsenin hakkını da yemek istemem. Böyle iğrenç olaylar ile karşılaşınca hepimizin tüyleri diken diken olur. İçimizde hala merhamet kırıntılarının olduğunun en önemli işaretlerinden birisidir bu. Ne yazıktır ki bu merhamet kırıntıları bizi harekete geçirmeye yetmez genellikle. Korkaklıktan, üşengeçlikten veya boş vermişlik yüzünden kabulleniriz kötülükleri. Bu davranışımızdan sonra artık masum değilizdir. Benim gözümde suçu işleyenden bir farkımız kalmamıştır. O yalancı pembe gözlükler bile aklayamaz artık bizi. Böyle kötülükler ile dolu bir dünyada en çok çocukların hali beni üzer. Hayatın o minik kalplere yaşattıklarından sonra gözlerinde gördüğüm korkuyu nereye baksam hatırlarım. Utanırım kendimden, suçlarım insanlığı. Geleceğimiz olan o pırıl pırıl çocuklara böyle bir dünya yarattığımız, onları daha küçücükken kötülüklerle tanıştırıp tamiri imkansız yaralar açtığımız için. Çünkü insanın kişiliği çocukken oluşur, en çok o zaman etkilenir çevresinden ve en hassas dönemidir çocukluğu. Leyla'nın kızı Ayşe' yi düşünelim. Alkolik babasının yaptıklarından sonra yanlışlıkla onun rakısını içince onun gibi olmaktan nasıl korkmuştu. " ... su diye babasının rakısını kafaya dikmiş. Kokusundan tanımış, öksürüp tükürmüş sonra da, "Anne" diyor. "Ben de mi babam gibi alkolik olacağım? Ben de mi Antabus içeceğim?" (s. 90) Günümüzde toplumun kadına bakış açısı, kadının toplumdaki rolü, merhamet ve insanlığın her geçen gün yok oluşu gibi bize hiç yabancı olmayan konuları Seray Şahiner'in eğlenceli ve dobra anlatımından bir kez daha okumak isterseniz zaman kaybetmeden bu kitabı alın bence! Ceren UYSAL