DANS EDEN IŞIKLAR

Çocukluğuma dair hiç eskimeyen anılarım var, böyle bazı sahneler hep aklımda. Geçenlerde okuduğum Gece Çığırtkanları da tam olarak eskimeyen çocukluk anılarımdan birini canlandırdı. Çocukken babamın mesleği dolayısıyla akrabalarımıza uzak şehirlerde yaşardık, bayramlarda ve tatillerde onların yanına gitmek için uzun mesafeler kat ederdik. Hani vardır ya çocukluğum yollarda geçti muhabbeti, tam olarak benim durumum o. İşte o yolculukta geçen gecelerde arka koltuğa uzanır ve otoyoldaki elektrik direklerinden süzülen ışıkların senkronize geçişlerini izlerdim. Hipnotize olmuş gibi bakardım sarı ve siyah ışıkların uyumlu dansına. Ama adını koyamazdım, son durağa geldiğimizde adını koyamadığım için de kimseye anlatamazdım. İşte Şenay Eroğlu Aksoy, Gece Çığırtkanları kitabında bu ışık senfonisinin öykü karakterinde uyandırdığı duyguları şu sözlerle ifade ediyor: "Sokak lambalarının ışığı art arda kesip geçti bedenimi." (Aksoy 79). Bu cümleyi okuduğum zaman, o lambaların ışığının benim bedenimi de kesip geçtiğini hissettim. Cama dayadığım parmaklarımı dilimlere ayırıyor gibilerdi ve nedendir bilmem bu benim çocukken çok hoşuma giderdi. Saatlerin geçmesini kolaylaştırırdı benim için belki de ondan severdim. O kadar uzun sürerdi ki bazen yolculuklar, sevmek zorunda olduğum bir şeyler bulurdum kendime. Oyalanabileceğim bir telefonum yoktu ya da müzik dinleyebileceğim bir elektronik alet. Beş altı yaşlarımda annemlerle konuşabileceğim şeyler de yolculukta geçen üç saatin ardından tükeniyordu (o da şanslı günümdeysem.). Arka koltukta yer kavgası yapabileceğim bir kardeşim de olmadığı için ben de kendime sevecek başka şeyler buldum. Oyuncak ayılarımdan birini alırdım mesela yanıma, onunla oynayarak vakit geçirmeye çalışırdım. Bazen de beyaz peçeteleri küçük parçalara ayırırdım ve ön koltuğa savurarak annemlere temmuz ayında kar yağdırırdım. Gece olduğunda da karanlığın içinde dans eden sarı ışıklara dalarak uyuyakalırdım. Hatta rüyamda da görmeye devam ederdim onları. Bazen de annemlere kendimi taşıtmak için uyuyormuş gibi yapardım; ama, aslında usulca arabanın durduğu kırmızı ışıkları sayarak eve ne kadar kaldığını anlamaya çalışırdım. Çocukken en çok yolculuklarda yalnızlık çektim ben, en çok o zamanlar bir oyun arkadaşım, bir kardeşim olsun istedim. Sessiz bir çocuktum, çoğu zaman bu durumu kabullendim ve gecenin karanlığında dans eden o ışıkları kendime arkadaş edindim. Tabii ki bunu çocukken anlayamıyordum ya da dedim ya, adını koyamıyordum. Bir eksiklik vardı ama ne olduğunu bilmiyordum. Şimdi daha çok hissediyorum. Okuduğum kitaplarla, tanıştığım insanlarla veya karşılaştığım olaylarla eksiklerin adını koymaya başladığımdan beri daha çok acıtıyorlar canımı sanki, boşlukları belirginleşiyor içimde. Gece bedenimi kesen ışıkların arasında hissettiğim yalnızlık ise bunlardan sadece biri. Zaman geçti büyüdüm belki ama evim hala uzakta. Mesafeler az çok aynı uzaklıkta olmasına rağmen yolculuklar peçetelerden kar yağdıracak kadar uzun sürmüyor artık. Çoğu zaman uçakla gidiyorum evime. Aslında bazen bana gece yolculuğunu sevdiren sokak lambaların ışıklarını ve senkronize hareketlerimi özlemiyor değilim. Onları sevmek zorunda kalmış olabilirim belki ama sevmişim bir kere işte. Onlara bakarak uyuyakalacak kadar pervasız olmak isterdim tekrar. Şimdi ise yatağa uzandıktan yarım saat sonra uyuyabilirsem ertesi gün arkadaşlarıma 'Dün gece hemen uykuya daldım.' diyorum. Zaman kavramım değişiyor büyüdükçe sanırım. Çocukken hep eve kaç saat yolumuz kaldı diye hesap yaparken ders yoğunluğu içinde eve gidecek zaman bulabilir miyim diye düşünüyorum artık. Ya da çoğunlukla on dakikalık ders arasında kampüs içinde en fazla ne kadar yol kat edebilirim onu deniyorum. Büyüdükçe zamanla yarışmaya başladım sanki. Artık zaman geçsin diye bedenimi Büşra Rana Kulaksız keserek geçen ışıklara dalarak uyuyakalmıyorum, uyuyabilmek için zaman yaratmaya çalışıyorum.