Hiçliğin Sırrı

Sonunda hiçliği barındıran bir yolu yürümek ister misiniz? Peki, hiçliğin yok edici çemberine bir iz bırakabileceğinize kör kütük inanabilir misiniz? Bunun için ilk önce hiçliğin ruhunuzun derinliklerinde hangi kavrama denk geldiğini bulmalısınız, sonra size bu soruların cevabını 'evet' yaptıracak o güçlü duyguyu kalbinizde tanımlamalısınız. John Green'nin 'Aynı Yıldızın Altında' isimli romanı, Josh Boone yönetmenliğinde yine aynı isim ile beyaz perdeye aktarıldığında, ilk izlenimlerim bu sorularla şekillenirken, filmin sonunda sorularıma cevap bulabildim. Uykuya dalmadan yalnızca birkaç dakika önce, göz kapaklarımız yeterince ağırlaştığında, zihnimizde beliren siyah boşluk bana göre bir hiçlik anıdır. Fakat sabah olur ve uyanırız uykuya dalış anı kadar süren bu hiçlik oldukça masumdur. Asıl tanımlamak istediğim hiçlikte ise yalnızca zihnimizde beliren o siyah boşluk hüküm sürer. Artık gündüzler yok olmuştur. Ölüm belki de henüz insanların ruhunda tanımlayamadığı, en gerçek hiçliktir. Kimileri bir yakının hiçliğinde karakterinin en derin köklerine kadar parçalanır ve dönüşürken, kimileri kendi hiçliğine hazırlanır. 'Aynı Yıldızın Altında' filmi, yıldızların hastalık ile sağlık, ölüm ile yaşam arasına çektiği ince çizgide gidip gelen iki gencin, sayılı günlerinden sonsuzluğu bulma mücadelesini konu alıyor. Bu mücadele hiçliğe giden yolda bir iz bırakma arzusuyla başlıyor. İnsanlar tarafından herhangi bir duygu ile hatırlanmak en büyük iz olarak nitelendirilse de her insan kendi hayatının çok kıyısına çıkmadan yaşar. Herkesin duygularına kişisel bir iz bırakma düşüncesinin ağırlığı altında ezilen gençler, hiçliğin çemberine henüz dahil olmadan, gerçek bir iz bırakabilecekleri tek yerin kendi kalpleri olduğunu fark ediyorlar. Ve mücadele, ölümün girdabında bulunan aşk duygusu ile devam ediyor. Belki de aşk kavramı hiçlikle sınandığında insanların kulağına gerçekten anlamlı ve değerli geliyor. Neden bu denli acı ihtimaller karşısında yüceliyor aşk? Çünkü insan yolda öylesine yürürken bu kudretli duyguyu zaaflarıyla karıştırabiliyor, fakat hiçliğe giden yolda yürümeye başladığında sadece kalbindeki gerçek değerleri sorguluyor ve tarifi imkansız bir yokluğun karşısında yalnızca insanlar tarafından hatırlanmayı yani sevilmeyi diliyor. İnsan bir an için kendi ölümünü düşünmeye çalıştığında, zihninde arkasında bıraktığı insanlar ve onların kalplerindeki yeri için endişe eder. Aslında belirli bir sonu düşünmeden yaşamadığımızdan kaynaklı olacak ki kaçırdığımız duygular, insanlar ve hayaller bırakıyoruz ardımızda. Akan zaman sanki hayatımızı belli bir düzen içinde yontmaya çalışır gibi gelir fakat asıl her saniyeyi sahiplenmeye çalışan biz insanlardır. Planlar yaparız ve bu planların gerçekleşmeme ihtimali karşısında duran her durumu ya da insanı öfkeyle kucaklarız. Zamanla akmayı değil zamanla yarışmayı hayat felsefemiz haline getirdiğimizden olacak ki bazı şeyler istediğimiz gibi gitmediğinde isyan dolu feryatlarla köşemize çekilir, kaderimize karşı grev yaparız. Bilinçli bir şekilde ince ince dokuduğumuz planları bir anda kader diye tanımladığımızda ise hem kendi önümüze hem de çevremizdeki insanların önüne yıldızlara uzanan duvarlar öreriz. Ters giden bir şeyler bizi yanıltmıştır ya kendimizi ya da başkalarını cezalandırırız bunun için. Uyuruz ve uyanırız, ne uykuya dalmadan önce zihnimizdeki siyah boşlukları hatırlarız ne de gün içindeki zamanla yarışımızdan geriye kalanı. Tadacağımız duyguların, tanıyacağımız yüzlerin sonu yokmuş gibi gelir çünkü hala nefes almaktayızdır. Hiçliğin tozlu ve yokuşlu yollarına düşen insanlar, iz bırakma endişesini ve gayesini yüreğinde taşımaya başladığında yaşamda en iyiyi arama zaaflarından kurtulup kendisi için iyi olanın 2 kıymetini bilme olgunluğuna erişir. Filmde, kanser hastası olan başkahraman, Augustus bu sözleriyle "Seni seviyorum ve sevginin boşluğa atılan bir çığlık olduğunu ve unutulmanın kaçınılmazlığını, herkesin ölüme mahkum olduğunu ve tüm çabamızın toza dönüşeceği bir günün geleceğini biliyorum ve güneşin elimizdeki tek dünyayı yutacağını da biliyorum ve seni seviyorum..." bana insanlığın sonunu ancak gerçek sevgiyle taçlandırabileceğini çağrıştırıyor. Ve hiçliğin sırrı, aşkın anlamını bulmaya duyduğumuz derin ihtiyacı ve amansız inancı ortaya çıkarır. İnsanların ölümle verdiği soğuk savaşta, yegane destekçisi tek bir insanın kalbinde de olsa sevgi ile anıldığını bilmek olur. Cansu ERDAL