NEDENSİZ DE SEVİLİR

Sevgi nedir? Can Yücel'e göre "emek", Attila İlhan'a göre "Pia'nın ellerini tutabilmek", Cemal Süreya'ya göre "kafeteryadaki uzaklara bir bakışı bile kafi görmek"... Büyük şairlere göre sevmek, peşinden sefalete sürüklenecek, uğruna yaşamdan vazgeçilecek bir eylem. Umudun en büyük nedeni, bir kez karşılaştınız mı bir daha bırakmak istemeyeceğiniz bir şey. Fakat hayat bazen öyle oyunlar oynar ki bize, ne Attila İlhan'ın Pia'sına aşkı gerçekçi gelir ne de Can Yücel'in sevgi tanımına inanasınız gelir. İşte o zamanlarda yapmanız gereken sevginin varlığını veya nedenlerini sorgulamak değil, sadece doğru olanın uygun zamanı beklemek olduğuna kanaat getirmektir. Ne demek istediğimi anlamak için öncelikle sevginin neler hissettirdiğini düşünelim. Sevdiğinizi ve eğer şanslıysanız sevildiğinizi hissettiğinizde, dünya üzerinde aşılamayacak sorun yokmuş gibi gelir. Bütün olmazlar gözünüze olabilecek gibi gelmeye başlar ve imkansız kavramını hayatınızdan çıkarırsınız. Öyle kalabalığa ihtiyacınız yoktur sorunlarınızı çözmek için, sevdiğinizin olması yeterlidir. Sanki hayatınızın önceki bölümlerinde bir çukurdaydınız, biri gelip sizi orda çıkarmış ve tekrar gün ışığına kavuşturmuş gibi güzel görünür her şey gözünüze. Sevmek "Keşke onunla daha önce karşılaşsaydım." demektir. Sebepsizce mutlu olabilmek, hayatta umut olduğunu hatırlayabilmektir. Midede kelebeklerin uçuşması tabiri vardır ya, sanki tüm o kelebekleri yutmuşsunuzdur ve içinizde tatlı bir telaş vardır. Peki o kelebekler hep orada kalır mı? Aslına bakarsanız kalma ihtimali var, fakat hayat her zaman bu kadar toz pembe değil. Bir bakarsınız, başlarda uğruna pek çok şey göze alabileceğiniz insan, bir zaman sonra hayatınızdan çıkarmak için bahaneler aradığınız birine dönüşmüş. Dönüşen o değildir belki de, sizsinizdir. Bırakıp gitmenin vicdan azabından kaçınmak için olur olmaz sebepler bulmaya başlarsınız ve bunların çekip gitmenizin asıl sebepleri olduğu size bile inandırıcı gelmeye başlar. Sıcak Kafa kitabının yazarı Afşin Kum'un da bahsettiği gibi, içgüdünüz, yaptığınız şeyi haklı çıkaracak mantık zincirini kuracaktır. Ortada bir çekip giden varsa bir de terk edilen var demektir. Düşünün, birini çok sevmişsiniz, o yanınızda olduktan sonra her sorunun üstesinden geleceğinize inanmışsınız, hatta onun da sizi sevdiğine inanmışsınız. Sonra fark ediyorsunuz ki eskiden olsa hoş göreceği şeyler ona batmaya başlamış. Aslında gitmenin yolunu yapıyor ama inanmak istemiyorsunuz, nafile çabalarla kendinizi değiştirmeye ve tutunacak dalınızı kaybetmemeye çalışıyorsunuz. Bir işe yaramıyor, giden gittiğiyle kalıyor ve siz oturup kendi derdinize yanıyorsunuz. En başta da dediğim gibi, bazen öyle olaylar yaşarsınız ki o büyük şairlerin dediği sevgi tanımına inanmanız çok zor olur çünkü yaşadığınız şey size buna inanmak için bir neden vermez. Sözde "Daha iyisine layık olan taraf" sizsinizdir fakat içten içe yeterince iyi olmadığınızı düşünüp sizi bırakan o olur. Sevgi denen şeye bir çıkar ilişkisi gözüyle bakmaya başlarsınız ve her sevgi içinde bir sebep barındırıyor gibi gelir size. Cemal Süreya'nın "Keşke yalnız bunun için sevseydim seni" şiiri artık o kadar da doğru gelmez çünkü birileri sizi yalnız siz olduğunuz için sevmemiştir. Peki sevgi gerçekten bu olaydaki gibi bir şey midir? Biteceği kesindir ve bittiğinde yara mı açar? Birini sevdiğinizde o kişi gitmek zorunda mıdır? Aslında böyle olmak zorunda olmadığını gösteren birçok örnek var. Mesela ölümün bile sevgiyi azaltmadığı ilişkiler "Gözden uzak olan gönülden de uzak olur." cümlesini yalanlar nitelikte. Önemli olan aranızdaki mesafe değil, yüreğinizde ne kadar yer kapladığıdır çünkü. Yeterince seviyorsanız o mesafeleri kaldırmanın bir yolunu bulmak zor değil; fakat sevmiyorsanız yan yana olsanız bile dağlar kadar uzaksınızdır aslında birbirinize. Hani filmlerin klasik bitişleri vardır, "Sonsuza kadar mutlu" diye. Hayat her zaman size bu fırsatı sunmayabilir. Bulduğunuz kişi sizin sonsuzluğunuza uygun değildir belki de. Ama eğer bir kez sevginin nedenlerini sorgulamaya başlarsanız, kendinizi bir daha kimseye tam güvenemez ve kimseyi tam sevemeyeceğini hisseder halde bulabilirsiniz. Afşin Kum'un dediği gibi, "Dolaysız görünen sevgiler bile, yeterince kötü niyetliyseniz, bir çıkar hesabıyla ilişkilendirilebilir." Bu nedenle siz siz olun, hayat size sevgi konusunda acımasız da davransa sevgiyi sorgulamayın. Altında neden aramak size bir sonuç kazandırmaz, aksine her eşelemeniz kendi kuyunuzu kazmanıza döner, sizi biraz daha uzaklaştırır hayattan. Bulduğunuz her sevgi dalına tutunun ve olumsuzluklara rağmen sevginin bu dünyanın belki de tek gerçek şeyi olduğunu unutmayın. Sıcak Kafa, Afşin Kum, 2016 Can Yücel, Sevgi Emek İster şiiri İlhan, Attila. Bütün Şiirleri. Ankara: Bilgi Yayınevi, 1983 Süreya, Cemal. Sevda Sözleri: Toplu Şiirler. İstanbul: Can Yayınları, 1984 İzel Yalçın