HERŞEY BİTER (Mİ?)

Her şey biter. Evet, herkes gider. Zaten her şeyin bir başı ve bir sonu olduğu için güzel değil mi bu hayat? Hayat bile elbet bir gün bitecek. Günün birinde, sonsuza kadar yaşama fırsatı sunulursa bana, hiç tereddütsüz reddederdim çünkü her şeyin bir sonu olduğunu bildiğim için dolu dolu yaşıyorum, hakkını vere vere. Mesela okulum bitince hangi mesleği yapacağımı, kendime neler katabileceğimi şimdiden düşünüyorum. Eğitimimi bitirdiğim o günden sonra kendi ayaklarımın üzerinde durmalıyım. Ancak okul hiç bitmeyecek olsa böyle bir kaygıya hiç düşmezdim. Yani bir şeylerin sonu olduğunu bilmek ve bunun için kaygılanmak bizi geliştirir. Çünkü kaybetme korkusu ve her şeyin biteceği bilinci bizi bir şeyleri daha hızlı ve olabildiğince dolu dolu yaşamaya itiyor. Dolu dolu yaşamak, hakkını vermek lazım; ailelerimizin, dostlarımızın, aşklarımızın... Hepsi bir gün bitecek. Bu dünyanın bile sonsuza dek var olmayacağına inanıyorum. Daha doğrusu sonsuz diye bir şeyin hiçbir durumda var olmadığına. En iyi ihtimalle bir sürü güzel anı biriktirmiş, kendimize hayal bile demeyeceğimiz güzellikler katmış ve artık sonuna gelmiş bir şekilde; en kötü ihtimalle de kalp kırarak, kırıp dökerek birbirimizi yıpratmış bir şekilde yollarımızı ayıracağız hayatımızdaki insanlarla. Şimdiye kadarki ilişkilerimde -hem dostluk, hem aşk- "bitti diye üzülme, yaşandı diye sevin" felsefesini uyguladım. Hem ben çok şey öğrettim, hem onlar bana çok şey kattılar. Hep vermekten yana bir insan oldum, sevgimi, ilgimi, bilgimi... Çünkü o insanı yanında bulduğun her an şanslısın demektir. İçinden geliyorsa sevgini son damlasına kadar ver ona. Çünkü başladıysa biter. Verebilme konusunda cimri olmayan insanları hayatıma almaya çaba sarf ediyorum ve tabii ki öyle bir insan olmak için. Çünkü sevdiklerine verdiğin şeyler fedakarlık barındırır. İnsan kendinden bir şeyler eksilterek sevdiği insana bir şeyler katmaya çabalar. Kitabın en sevdiğim numarası da sayfalarını kopartabiliyoruz. Hatta yazar sayfaların koparılıp sevdiklerimize verilmesi konusunda baya ısrarcı. "Zaman gelecek ve bir nedenle buluşacak insan kendiyle. İşte bu kitap da o nedenlerden biri sadece. Unutma... Her sayfasını istediğin birine, istediğin bir yere uçurabilirsin. Kopartmaktan çekinme. Bazı şeyler eksildikçe çoğalır."* İnsanın kendisiyle buluşması durumu, işte bu buluşmaların en büyüğü, en hayatisi, en olmazsa olmazı. Yazarın bize anlatmak istediği "son" kavramı sadece arkadaşlardan, ailelerden, sevgililerden ibaret değil, gün gelecek kendimize de veda edeceğiz ve en kötüsü bir insanın kendini gerçekten tanıyamadan, çözemeden ve bu yüzden de adam akıllı hayatını yaşayamadan dünyayı terk etmesidir. Kendimizi tanımamız, içimizdeki o insanı çıkartmamız ve benliğimize dönmemiz için de çok vaktimiz yok, elimizi çabuk tutup bu dünyadan gitmeden bulmak zorundayız gerçek kimliğimizi, bulalım ki hakkını vere vere, dolu dolu yaşayabilelim şu hayatı. Çok vaktimizi yok diyorum çünkü başladıysa biter. "Dolu dolu hayatı yaşamak" demişken hayatı hakkını vererek yaşayan insanların şarkılarla arasında farklı bir bağ olduğuna inanıyorum. Çünkü şarkılar bizim için eski anılara ve hislere kısa bir yolculuk için fırsattır. Ne kadar çok anı, hissedilmiş iyi yada kötü duygular, o kadar çok şarkı demektir benim için. Bir noktayı vurgulamak istiyorum: Kitaptaki "kırık kalp" şarkıları. Ne tarz müzik sevdiğinizin bir önemi yok. Kitabı açın, okumaya başlayın, arka fonda bırakın o müzikler çalsın. Bunun size huzurlu hissettirmeme ihtimalini düşünemiyorum bile. O müzikleri dinlerken insan elinde olmadan hangi sayfayı kime vereceğine ya da hangi sayfayı nereye asacağına zihninde karar veriyor. Sonların her zaman kötü olmadığını, bazen sonunu düşünenin de kahraman olabileceğini - hatta bazı durumlarda sadece sonunu düşünenlerin kahraman olabileceğini- anladım ben bu kitapta. Artık varlığından korkmadığım, aksine, var olduğu gerçeği beni daha fazla bir şeyler yapma isteğine iten "son" gelmeden, o sözleri söylemek istediğim insanlar geldi aklıma ben bu kitabi okurken. Başladıysa biter diye düşünüp hayatımdan çıkardığım o insanları, tam tersine, başladıysa biter o yüzden güzel diyerek hayatıma alma istediği geldi. "İnsan ki, tam da şimdi hiç fark etmeden, gelecek için pişmanlık biriktirir."* İşte bu sözün yazılı olduğu yaprak geldi karşıma. Koparttım. O an kime, nasıl, neden vereceğimi çoktan tasarlamıştım bile zihnimde. Hayatı boyunca sonlardan korkarak tonla pişmanlık biriktirmiş o insana, bir sonu olduğunu bildiğim için daha da yürekli bir şekilde, pişman olmamak için verecektim. Evet, hayatta ne varsa başladıysa biter; o yüzden güzel, biliyorum. *Mumcu, C. (2015). Başladıysa Biter, O Yüzden Güzel. İstanbul: Okuyan Us.