Belki de Korkmalıyız

Yıllar önce, insanlığın ilk dönemlerinde "korku" denilen duygu atalarımızın hayatlarını kurtarırmış. Bir aslanın yanına gitmek istediklerinde hissettikleri korku duygusu, onları bu tür tehlikeli eylemlerden korumuş ve belki de insanlığın devamını sağlamış. Yıllar geçtikçe, yaşantılarımız değiştikçe korku duygusunu hissettiğimiz anlar da değişti doğal olarak. Okula giderken bir aslandan korkmak yerine, belki biriyle karşılaşmaktan korkuyoruz, belki de etmek zorunda olduğumuz bir sohbetten. Ancak, bunlardan korkmak, bize içgüdüsel olarak doğru gelse de aslında çoğu zaman hayatımızda yanlış kararlar vermemize yol açar. Bir hafta bile değil, sadece ve sadece bir günde belki onlarca şeyden korkuyorum. Akademik korkularım, sosyal korkularım ve bazı yaşamsal korkularım beni yapmak istemediğim şeylere zorluyor. Dersler, sınavlar ve notlarım akademik korkularım oluyor. Dersleri geçmem gerektiği konusunda kendimi çok zorluyor ve strese sokuyorum. Ek olarak mezun olduktan sonra neler yapacağım konusunda endişelenerek, daha şimdiden mutsuz bir hayata kendimi sürüklüyorum. Halbuki bu korkuya sahip olmasam ve her şeyi zamanı geldiğinde hallederek aşama aşama ilerlesem hem mutlu hem de başarılı bir insan olacağım belki de. Sosyal korkularıma, sınıfta herhangi bir konuda bir sunum yapmayı örnek gösterebilirim. Bu korkuya sahip olmasam, çok rahat bir şekilde istediğim gibi bir sunum yapma şansım varken, korkarak kendimi bir hata yapmaya ve başarısız olmaya itiyorum. Yaşamsal korkularım ise daha farklı. Ülkemizde son zamanlarda yaşanan olaylar yüzünden kampüs dışında arkadaşlarımla vakit geçirmek neredeyse imkansız hale geldi ve uzunca bir süre böyle devam edecek gibi görünüyor. Bunun gibi sosyal faaliyetleri gerçekleştirmeyi gerçekten çok isterken, eski çağlarda yaşanan "aslan korkusunun" bir benzeri olarak kendime zarar gelebileceği düşüncesiyle dışarıda vakit geçiremiyorum. Örneklendirdiğim tüm bu korkuları ele alırsak, bazılarının yararlı, bazılarının ise sadece bir alışkanlık sonucu var olduğunu ve yarardan çok zarar getirdiğini söyleyebilirim. Hatta bu korkulardan bir tanesi yaşandığında zincirleme bir şekilde diğerlerinin de etkilendiği bir gerçektir. Örneğin, sosyal korkularımda bahsettiğim "sunum yapma korkusunun" bir sonucu olarak başarısız olacağımı düşünürsem, akademik korkularım da tetiklenmiş olur. İşte tüm bu bahsettiğim korkuların içinden iyi olanların sağlıklı bir şekilde bizi korumasını devam ettirmesini sağlayıp, zararlı olanların ise bir şekilde kademeli olarak yok edilmesini sağlama gibi bir şansımızın olup olamayacağını araştırdım. Bulduğum sonuçlar geleceğe biraz daha umutlu bakmamı sağladı desem yalan olmaz. Araştırmalarım sonucunda öğrendim ki aslında birçok korkumuzdan kurtulmamız mümkün. Mümkün, fakat kolaylık ya da zorluk açısından bir şey söyleyemem. Öncelikle ne gibi bir korku ile uğraştığımıza bağlı. Bu küçüklükten gelen ve travma sonucu ortaya çıkmış bir korku ise büyük ihtimalle bir uzmana başvurulması gerekir. Bazı korkuları ise kendi kendimize bile yenebilirmişiz. İşin sırrı, beynimizin kontrol edemediğimiz kısmına, bizi korkutan bu olayı olabildiğince yaşatmak. Fakat burada, bize zarar gelmeyecek şekilde önlemimizi almamız gerektiğine dikkat çekmek istiyorum. Korktuğumuz bu anı yaşayan beynimiz bize kaçmamız gerektiği sinyalini yollayacaktır. İşte en önemli kısım burada başlıyor. Kaçmamız gerektiğini hissettiğimiz anda kendimizi rahatlatıp kalmayı başarabilirsek, beynimiz şunu öğrenmiş oluyor: Burada kalmam bana zarar vermiyor. Böylece bu korkumuzdan kurtulmuş oluyoruz. Bu yöntemi öğrenmem beni biraz daha hayata bağladı diyebilirim. Zorluklar yaşadığım konularda ve en ümitsiz olduğum anlarda bile bir çözüm yolu olması beni rahatlattı. Korkularımın bana zarar verdiği anları en aza indirgeyerek yaşam kalitemi yükseltmek şu andaki hedeflerimden biri. Hayati olarak bana yarar sağlamayan korkularımı azaltmadığım sürece gerçekten "yaşadığımı" söyleyemeyeceğim sanırım. Daha mutlu, huzurlu ve korkusuz bir gelecekte görüşmek üzere... Tarkan Ata Kan