Kaç pişmanlık bir mutluluk eder?

Hiç 18 yaşında olsam ne yapıyor olurdum diye düşündünüz mü? Henüz 18 yaşına gelmemiş olanlar sınırsız özgürlük hayalleri kuruyor, eğlenceli bir hayat düşlüyordur. 18'ini çoktan geçmiş olanlar ise yitip giden hayallerini hatırlıyordur. Bu yitip giden hayallerin beraberinde, geçmişteki hataların tela sini yapma isteği beliriverir insanın içinde. Ben bile 18'imi geçen sene geride bırakmış biri olarak yaptığım hataları düşünüp pişman olabiliyorum. Aslında mesele hangi yaşta olduğumuz ile ilgili değil. Mesele bulunduğumuz anı neler yaparak değerlendirdiğimizle ilgili. Misal biz öğrencilerin en güzel yılları ders çalışmakla geçmiyor mu? Ya annelerimiz, onların da seneleri çocuklarına emek vermekle geçmiyor mu? Kimisi eşine, çocuklarına adıyor kendini kimisi kariyerine. Herkes bir şeylerle meşgul ancak kimse yaptığından memnun değil. Bir çoğumuzun vazgeçtikleri seçtiklerine değmiyor. Tam da bu yüzden pişmanlıklar, keşkeler birikiyor insanda. Ancak duyulan her pişmanlık, o olaydaki yanlışı düzeltmek için bir fırsattır aslında. Bir şeylerden şikayet ederek, yitip giden senelerine üzülerek pişmanlıklarını pekiştiren insanların hayatta başarılı olabileceklerine hiç inanmadım. İnsan düştüğünde kalkabilmeli, zorluklara karşı dik durabilmeli bana göre. Toplumun genelinde yaygın olan "Bu yaştan sonra bizden geçti." zihniyeti değişmek zorunda. Çünkü hayatta hayal ettiğimiz ne varsa gerçekleştirmek için geç değil. Pamela Redmond Satran'ın "Keşke Genç Olsaydım" romanında kaleme aldığı Alice Green karakteri bunun mükemmel bir örneği. Yaşadığı zorluklara rağmen o pişmanlıklarına takılıp "yaşlanmayı" değil "gençleşmeyi" seçmiş biri. Bizim ihtiyacımız olan da tam olarak Alice Green'in yaptığı. Bize iyi gelecek, mutlu hissettirecek ne varsa onu yapmalıyız. Bunun yeri, zamanı, "Elalem ne der?"i yok. Bunun tıpkı çocukken olduğu gibi insanın içinden geleni yapmasıyla ilgisi var. Hatalarımıza takılı kalmadan vakit kaybetmeden hayallerimizi gerçekleştirmek için uğraşmalıyız. Çünkü hayat, bir rüzgar gibi esip geçiyor. Kimisi rüzgarın estiği yöne doğru bırakıyor kendini. Yolun sonunda "Benim varmak istediğim yer burası değildi, rüzgar beni buraya getirdi." diye şikayet ediyor. Kimisi dimdik duruyor rüzgara karşı, belki zorlanıyor ama kendinden emin bir şekilde varmak istediği noktaya ulaşıyor. Neticede, her insanın varmak istediği nokta farklı. Eşsiz kariyer planları kuran da var, "Evli, mutlu, çocuklu." üçlemesinin hayaliyle yanıp tutuşan da. Biz insanlar, mutluluğumuzu çevremizdeki kişilere ve objelere bağlamaya, onun uğruna çabalamaya bayılıyoruz. Sanki o çok istediğimiz spor araba bizim olduğunda, o çok beğendiğimiz kız tekli mizi kabul ettiğinde, o çok çalıştığımız sınavdan yüksek not aldığımızda mutlu olacakmışız gibi hissediyoruz. Aslında bir süre gülümsüyoruz da peki ya sonra? Ülkemizdeki bir çok kadının yaptığı gibi kendinizi tamamen evliliğinize, eşinize, çocuklarınıza adadığınızı hayal edin. Hayatınızın bir parçası değil tamamının evlilik üzerine kurulu olduğunu düşünün. Belki bu çok mutlu bir evliliktir ve yaptığınız her fedakarlığın bu mutluluğa değdiğine inanıyorsunuzdur. Kim bilebilir belki de haklısınızdır, peki ya değilseniz? Ne yazık ki Alice Green de haksızdı. Her şeyin yolunda gittiğine inandığı evliliği hiç beklemediği bir şekilde sonlandı: Kocasının onu genç bir kadın için terk etmesiyle. Demek oluyor ki onun yapmış olduğu fedakarlıklar pişmanlığa dönüşüvermişti. Tıpkı hepimizin başına gelebileceği gibi onun da mutluluğu sandığı şeyler hüznü olmuştu. Sahi, nerede hata yapmıştı? İnsanın sahip olduğu böylesine bir düzeni kaybetmesi gerçekten zor. Bu evlilik, iş, arkadaş hepsi olabilir. Sonuçta mutluluğumuzu hayatımızdaki bir şeylere bağlıyoruz ve o şeyleri kaybettiğimizde mutluluğumuz da uçup gidiyor. Aslında mesele onların hayatımızdan gitmesi değil, bizim onları mutluluğumuzun merkezine koymamız. Çünkü biz mutluluğumuzu yanlış şeylere bağlıyoruz. Kişiler, objeler, kurduğumuz düzenler hepsi gelip geçici. Bunlara ihtiyaç duymadan iç dünyamızda, kendimizle mutlu olmayı öğrendiğimizde gerçek mutluluğa erişeceğiz.