BENİ BAŞKA SEV

Aşk nedir? Emek mi? Sabır mı? Çılgınlık mı? Tamamlanmak mı biriyle? Ya da aslında bölünmek mi daha fazla? Yüzyıllardır üzerine kitaplar, şiirler yazılan aşkı düşünelim şimdi. Herkesin en azından bir küçük fikri olduğu bu sırrı çözülmemiş soruları. Kime sorsan anlatır uzun uzadıya. Bir sihir gibi bahseder bazıları. Bazıları ise ızdırapmışcasına. Sahi nedir aşkı hem bu kadar vazgeçilmez ama bir o kadar da uzlaşılmaz yapan? Hep biriyle değişme ya da birilerini değiştirme isteğimiz mi? Umutsuz da olmaz ama umut etmek yetmiyor felsefemiz mi? Birileri olunca yaramız, çözümü yara bandında aramamız mı yoksa tamamlanayım derken eksilmemiz, eksiltmemiz mi? Peki şimdi de kendimize sormaktan korktuklarımızı cevaplandıralım. Önce vitrine bakmadan, hesap kitap yapmadan, almadan vermem demeden bulamaz mıyız aşkı? Ya içimizde ki kelebeklerin de ömrü bir günse? O da aşktan sayılır mı? Hayatımızda kaç kere engelleri olan bir aşka tutulduk biraz düşünelim. Bu engel her şey olabilir önemli olan ne kadar cesaretimiz olduğu.. Bana sorarsanız ben yanından bile geçmedim o kadar büyük engebeleri olan bir aşkın. Ama cesaretsizliğimden değil, karşıma çıkmadığından diyelim. Peki ya siz? Sizde mi rastlamadınız ya da rastladınız ama yolunuzu mu değiştirdiniz? 2016 yılında vizyona giren ve yönetmenliğini Thea Sharrock'un üstlendiğ i Senden Önce Ben filmi, o ancak filmlerde olur dediğimiz türden bir aşkı konu almış. Günümüzün vitrin aşklarının aksine, adeta içine dokunmuş aşkın. Sahi görmeden sesine aşık yaşayabilecek onlarca kadın, dokunmadan hissedebilecek onlarca adam yüzyıllar öncesinde, belki de eski mektupların gözyaşıyla sulanmış silik satırlarında mı kaldı? Ben bunu ister yeni olsun ister yıllarca sürsün, ilişkilerinde gördükleri ilk engelde '' ben yapamayacağım sanırım '' diyen arkadaşlarımdan, tanıdıklarımdan gördüm. Ve ne yazık ki dışarıdan gördüklerini içeride hissedeceklerinden daha mühim olduğunu zanneden birçok insan tanıdım. En kötüsü de henüz kitaplardan, filmlerden başka bir yerde içimi ısıtacak bir aşka rastlamamış olmam. Sanırım aşk dediğimiz şeyin anlamı çok değişmiş ve ben de o kadar yüzyıl içerisinde bu döneme denk gelmişim. Ne acı.. Hayatta her zaman bir şeyleri başka şeylere tercih ederiz. Yaşamak istediğimiz hayatı hep son tercihlerimiz etkiler. Onu bir sonraki ve onu da sonraki.. Aşk da öyledir, bir şeyler muhakkak başka şeylerden daha mühimdir. Hayalimizde birini çizeriz. Her şeyiyle kusursuz ve olabildiğince mükemmel. Ama hangimiz bulur öylesini? Hiçbirimiz. Çünkü hep yüzünü hayal ederiz. Kaşı nasıl olmalı düz mü yoksa kavisli mi? Ya dudakları? Elmacık kemikleri belirgin olmalı çünkü öyle severiz. Kalbi nasıl olmalı peki bunu düşünür müyüz? Burnunun mükemmel düzlüğüne bakarken unuttuğumuz bir kalp mevzusu vardır halbuki. İşte bu yüzdendir her duyduğumuz, okuduğumuz ya da izlediğimiz o aşklara '' Gerçek değildir canım! '' demelerimiz. Hem özeniriz Louisa olmaya hem de korkarız William'ı sevmeye.. Her seferinde benzersiz bir aşk hikayesi yazdığımızı zanneder, hikayesi sonunda da '' Mutlu sonla bitse aşk olmazdı zaten? '' der kendimizi avuturuz. Bir sayfa daha çevirirken tekrarlarız; bir daha atacak kalbimiz, bir kez daha atacak, o kalp o kanı pompalayacak, o akıl tutulması bir daha yaşanacak.. Ama hep aynı yerde takılacak. Aşkın hayalini kurarken değil, aklımızdan bile geçmediği bir anda karşımıza çıktığını öğrenmedikçe olmayacak şeyleri oldurmaya devam edecek, başka marka yara bantları aramaya mahkum olacağız. Aşkın kalpten geldiğini bilip, kalbe dokunmayı unuttukça yolumuza saçtığımız can kırıklarına basarak yaşayacağız. Bir kalbi sevmenin bin türlü çiçek açtırdığını göremeden geçeceğiz birilerinin hayatlarından. Ta ki biri gelip temiz toprak atana kadar nadasa bırakılmış yorgun kalbimize.. İnanın bana! Bu sefer sadece filmlerde olmayacak..