Yaşama Hırsı

Sürükleniyoruz. Bir yaşamın, bir kavganın, bir kitabın peşi sıra; tutunmak, umut etmek yeniden ve evrilebilmek adına. Atlattığımız derin acılara, verdiğimiz büyük kayıplara, geçirdiğimiz huzursuz ve uzun gecelere, en önemlisi de her anın; her saniyenin geçmişte kalışıyla içimize eriyen, içimizi kemiren o 'değişmezlik' hissine rağmen devam ediyoruz. Gözlerimizi açıyoruz bir şekilde yeni bir güne. Kimimiz isteyerek kimimiz mecburen. Pes etmememizi, savaşmamızı sağlayan o zerreye umut deniyor işte. En dar, en zor zamanlarda tutunulan o kırıntı, o zerre itiyor bizi bu sürgüne. Hayatta kalmak değil bu, yaşamak.. Hiç değil! Bir çeşit soyut sancı. İçimizin savaşı. Değişmiyor bir şey sonunda, ama sen hissediyorsun bu 'Seyrek Yağmur'u bedenindeki her bir gözenekte. Seyrek ama sürekli olduğu gerçeğiyse yaşadığın sıradan ve hüzünlü bir kış gününün kasvetli bir zaman diliminde çörekleniveriyor zihnine. Yıllarca gitmiyor, kalıyor seninle beraber ve sen yaşlandıkça o yıllanıyor. Daha çok oturuyor vardan yok ettiği çukuruna. "Keşke" diyorsun, devamı gelmiyor. Evet, zihnindeki keşmekeşi dışa vurmanın bir yordamı, bir anlamı yok! Değişmezlik hissi yine devrede. Oldukça toyum fakat değişmezlik hissinin açtığı o derin yarayı kitapların kapatabildiğini biliyorum. Ben, Berfin, huzuru ve akabinde gerçek dışılığı kitaplarda buluyorum. Ve fakültedeki ilk haftamda huzuru; Barış Bıçakçı'nın eşlik ettiği, güneşli bir sonbahar öğleninin 'Seyrek Yağmur'unda buluyorum. Kendimi Rıfat'ın kitapçısına atıyorum. Kedi Hakkı'yla laflayıp 'Muddy Waters' dinliyorum gökkuşağından bir pikapta. Bilkent'in koridorlarında, bir yerlerinde geziniyor olmalı Rıfat'ın küçüklüğü. Sayfalarda aramaya çıkıyorum onu, saklanmıştır belki de benden diye. Bir zaman sonra içimde buluyorum onu. Hem çocuk, hem yetişkin, hem yaşlı, hem de bir düş. Rıfat'ın yaşadıkları, yaşadığını sandıkları.. Hiçbiri hayal ürünü olmaktan öteye gidememiş ama emaye kapta sakladığı için birikmiş günlerini Rıfat, gerçekliğe yaptığı büyük katkıyla somutlaşıyor zihinlerde. Öyle mümkün öyle imkansız bir karakter ki... Annesiyle sigara yaktığı zaman düşünceli bir genç, geçmişine bir vida daha eklerken olgun bir yetişkin, toplu iğneyi parmaklarının arasına yerleştirdiği vakitse değişmezlik hissinin dayanılmaz olduğu evrede Rıfat. Onun içini kemiren şeyse yaşayamamış olmak. Çok şey yaşamış ve hiçbir şey yaşamamış olmak. Büyümeyi istemek ve büyüdükten sonra değişen halinin, düşüncelerinin eseri olmak. Beni en çok güldüren, kelimenin tam anlamıyla ruhuma keyif tohumları eken cümle ise şu oldu: "Direnişçileri gerçekten bulmak istiyorsanız," diyor(polislere) raflarda dizili kitapları göstererek, "bütün bu kitapları okumanız gerekecek!" (Seyrek Yağmur, 58) Kimimiz devasa bir pencereden kimimiz ise minicik bir delikten bakıyoruz etrafımızdakilere. Yürüttüğümüz fikirler, edindiğimiz duyumlar, vardığımız yargılar sonucu şekilleniyor eylemlerimiz. Birine, herhangi birine, kendimizi anlatma çabasına girmeden önce fayda var bunu hatırlatmakta kendimize. 'Sarı'ya hayatı boyunca 'yeşil' anlamını yükleyen biri asla anlayamayacaktır 'sarı'nın 'mavi' olma ihtimalini. Bıçakçı, öyle güzel ifade ediyor ki söylemeye çalıştığım şeyi; hepimizin içinde bir Rıfat olduğuna inanmamak neredeyse imkansız hale geliyor. Ve en nihayetinde yüzdüğümüz bu çamurlu suda, yürüdüğümüz bu kanlı toprakta ve ciğerlerimizi dolduran bu kirli havada hayatta kalmanın vermesi gerektiği şükran duygusu var sırada. Vermiyor. Bana vermiyor. Ben bu duyguyu hissettiğim gün kaybettim patlayan bombalar arasında. Şimdi her nefes aldığımda, her göz kırptığımda ve her hücre yenilediğimde dalga dalga öfke çarpıyor karnımın tam ortasındaki noktaya. Hayatta kalmanın, hayatta tutamamanın ve hayata tutunamamanın öfkesi. Belki iki blok belki de kilometreler ötede bir can sızlıyor sessizce veya haykırarak... Ve ben bunu durduramıyorum. Buna sebep olan olayı, kişiyi durduramıyorum. Ölüm sessizliği. Boğuyor; bahsettiğim, bahsedemediğim her şey boğuyor. 'Adalet'in var olmadığını ve 'özgürlük' kavramının yalnızca sekiz harften ibaret olduğunu anladığım andan beri boğuluyorum. Bıçakçı çekip çıkarıyor beni; okşuyor ruhumu, bedenimi.. Tıpkı seyrek bir yağmurun çiselemesi gibi.. -Berfin YÜCE Bıçakçı, Barış. Seyrek Yağmur. 1. Baskı. İstanbul: İletişim Yayınları, 2016