kadar rahatsız ediyor ki bunu tarif

dahi edemem. Ama suçun sadece bireysel olarak bizlerde olduğunu da düşünmüyorum doğrusu. Şu bir gerçek ki hepimiz, özellikle seksenlerden sonraki kuşak televizyonlarımızda durmadan gösterilen süslü dünyaları ile milyonerleri, film yıldızlarını, yüksek sosyeteden insanları izleyerek büyüdük ve bunun sonucunda onları örnek almaya çalışmamız kaçınılmazdı ve ne yazık ki aldık. Eee derler ya 'Ağaç yaşken eğilir'. Git gide hiçbir şeyden kolay kolay tatmin olamayan ve bunun sonucunda mutluluğa bir türlü ulaşamayan bir nesil olduk. Hepimiz git gide mahvoluyoruz ne yazıkki. Artık geleceğimizi sadece tüketim odaklı görüyoruz ve o yönde şekillendirmeye çalışıyoruz. Mesela yeni bir telefon ya da ayakkabı alıyoruz ve reklamlarla birlikte televizyonlardaki o şatafatlı hayatı taklit etmek uğruna birkaç ay sonrasında aldığımız ürünleri atıp yerine yenisini sözüm ona önceden aldığımız ürünlerin yeni moda hallerini alıyoruz ve hala mutlu ve tatmin olamıyoruz. Dört gözle gelecekte çıkacak yeni modayı bekliyoruz. Peki soruyorum size! Bu işin sonu nerede?. Ne büyük acıdır ki bu yaşıyor olduğumuz dünyanın toz pembeliğin büyüsüne kapılıyor ve dünyanın gerçek karanlık yüzünü görmezden geliyoruz. Yanlış anlamayın eleştiriyorum ama ben de sizler gibiydim, ta ki yukarıda sol üstteki resmi görene kadar. Ne traji komiktir ki geçenlerde internete var olan telefonumun üzerine bir üst model çıktığından ötürü onu almak için internette sitelere ve reklamlara bakınırken, bir alışveriş sitesinde sayfama aniden bir haber indi yanlış hatırlamıyorsam Suriye'den göç eden mültecilerle ilgiliydi. İlk başta çok umursamadan kapatmak istedim haberi fakat, arasında yukarıda gördüğünüz Türkiye'de mülteci çadır kentlerinde çekilmiş savaşın kalbinde onarılmaz yaralar açtığı o masumane sıcacık bakışlı yavrucağın resmini fark ettiğimde o resim beni öylesine derinden etkiledi ve içimi acıttı ki, bir anda asıl amacım olan alacağım son model telefon hakkında araştırma yapmayı bırakıp tamamen resme odaklandım. Bir düşünsenize! Doğduğunuz topraklardan savaş denen bir bela yüzünden ayrılmak zorunda kaldınız ve belki de yakınlarınızı kaybettiniz hem de en yakınlarınızı, sizi canı pahasına koruyan yemeyip yediren annenizi ve sıkıştığınızda bir çınar ağacı misali gölgesine sığınabileceğiniz babanızı. Ne büyük bir acı! İşte tam onda kafama dank etti bir şeyler. Onca istediğim şeylerin ne kadar anlamsız ve boş dertler olduğunu anladım. Ayrıca çocuğun yüzüne baktığımda bir an için dünyanın acımasızlığından yakındım kendimce. Onca insan acı çekerken bizlerin öyle şatafatlı hayat peşinde koşması insani açıdan normal bir şey mi sizce? tabiki o masum yavruları tamamen anlayamayız; ne büyük bir savaş gördük ne de büyük bir buhran tattık tek derdimiz daha fazla tüketim ve kesintisiz doyumsuzluğumuz oldu hep şu zamana kadar ama yine de şöyle bir silkinmemiz lazım elimizde olan ile mutluluğu tadabilmeyi öğrenmeye başlamak gibi. Bizler bu televizyonlardaki şatafatlı hayatlara aldanarak dünyayı tıpkı her şey güllük gülistanlık gibi görsek dahi, beynimizi saran o toz pembe dünya'nın örümcek ağından kurtularak elimizdekilerin kıymetini bilebilmeyi kavrayabilmenin tam zamanıdır ve bu sayede nasıl daha çok şeye sahip olurum düşüncesini bırakıp elimdeki değerler ile nasıl daha mutlu olabilirim düşüncesini kazanıp elimizdekiler için şükretmeyi bilmeyi öğrenebiliriz.