Her Açıdan Umut

Hepimizin hayatında yaşadığı olaylarda karşısına çıkan bir duygu vardır. Yaşanılan şeyin daha iyi olacağını ummak demek olan umuttur bu duygu. Çevremizde, hayatın birçok zorluğuyla karşılaşmış, hastalıklarla, hüzünlerle boğuşan insanları gördüğümüzde onlara söyleyebileceğimiz en güçlü şekilde "Umudunu yitirme" diyerek en içten hislerimizle söyleriz. Manevi olarak güçlü hissetmek isteyen herkesin duymaya ihtiyacı olan bir cümledir "Umudunu yitirme". Peki, umut her zaman acıyı dindirir mi? Herkesin birbirinden bu kadar farklı olduğu bir dünyada bir duygunun herkeste aynı etkiyi yaratmasını beklemek kadar yanlış bir şey yoktur. Elbette genel olarak pozitife eğilimi olan insanlar gibi, çoğunlukla negatife eğilimli insanların sayısı da yadsınamayacak kadar çoktur. Bugüne kadar umut duygusuna tamamen at gözlüğüyle bakarak umudu tamamıyla tozpembe gören insanlara perspektif kazandıran Yazar Terry Eagleton, bu hassas duygunun aslında insanları psikolojik çöküşe kadar götürebileceğini derinlikli bir şekilde anlatmıştır. Çok istediğimiz bir şeyin gerçekleşmesini beklemek ummaların en güzellerinden biridir. Peki ya gerçekleşmesi imkansız bir şeyin ısrarla olmasını ummak, sonunda karşı karşıya kalacağımız üzüntünün ve hayal kırıklığının derecesini arttırmaktan başka ne işe yarar? Bütün çocukluğu boyunca peri olmayı dileyip kanatlarının çıkacağı günü heyecanla bekleyen küçük bir kız çocuğunun asla sihir yapamayacağını fark ettiği anki boğaz düğümlenmesi, umudun aslında her zaman iyi bir şey olmadığının en büyük göstergelerinden biridir. Savaşın ortasına doğmuş bir çocuğa ya da tüm sevdiklerini toprak kavgası uğruna kaybetmiş bir adama umut nasıl anlatılabilir? Birilerinin dünyası başına yıkıldığında bizim dünyamızın dönmeye devam ettiğini nasıl söyleyebiliriz? Maalesef ki hayat hiç durmaksızın akmaya devam ediyor. Keşke dünyayı durdurup zamanı geri alabilme ve tüm kötü olayları düzeltip kırılan kalpleri onarma şansımız olsa. İşte o zaman umut en güzel duyguların başında gelir, çünkü, gerçekleşme garantisi vardır. Yaşanılan nahoş olayların izlerini yok sayabilirsek eğer, güneş daha da parlar bizim için. Umut fakirin ekmeğidir derler. Günde on kilogram üreten biri anca bir kilogramını tüketebilir. Dokuz kilogramı kalsın patrona, bir kilosu da yaşayabilmen için sana. Bu oran için dökülen alın terinin karşılığında hep umutla yaşamak vardır. Çoğu kişi elde var sıfırla ömrünü tamamladığında söylenebilecek tek bir şey vardır, "Elbet bir gün umut kazanacak." İşte buradan yola çıkarsak, umutla yaşamak güzeldir ama umudun yollarını açmak ve ilerlemek bizim elimizde. Umudu halkalardan oluşmuş bir zincire benzetirsek, her halka tanesi umudun bir parçası olur. Neresinden başlayıp ilerlemeye çalışırsak çalışalım başa döneriz. Bu bakımdan umudun her zaman acıyı dindirmediğini, bazen sadece bizi yerimizde saydırdığını anlarız. Yazar Terry Eagleton'ın kitapta felsefi ve dini birçok metinle örnekleyerek çeşitli yönlerden ele aldığı umut, ne tamamen pozitif ne de tamamen negatif bir olgudur. Aslında umut pozitif ve negatifin, iyinin ve kötünün tam ortasında yer alır. Doğru açıdan bakıldığında, umut, tıpkı yaşam gibi, yaşanılan olaylarla birlikte şekil değiştirmektedir. Umut her zaman, herkes için aynı anlamı taşımayabilir, fakat, herkes için kesin olan tek bir şey vardır, o da umudun yaşamımızın genelinde ihtiyaç duyduğumuz bir duygu olduğudur. Öyle ya da böyle, kötü olaylar karşısında yılmamak ve hayata tutunmak için daha güzel günlerle karşılaşacağımızı ummaktan başka çaremiz yoktur. Güzele, iyiye ulaşmak ancak onları çağırmakla mümkündür. Tüm kalbimizle, ruhumuzla umarak, inanarak... Sonuç olarak, yaşamı sadece üç kelimeyle tanımlayabiliriz "Bir umuttu yaşamak." Tabii yaşamdan ne anladığımıza bağlı.