YAŞADIM DİYEBİLMEK İÇİN

Bazen hayatımızda öyle dönemler olur ki, aynaya baktığımız zaman bambaşka bir insan görürüz karşımızda. Daha önce düşünmediklerimizi düşünür, sorgulamadığımız davranışlarımızı, hayata bakış açımızı sorgularız. O zamana kadar yaptığımız her şeyin boş olduğunu düşünür, kimin için ne için yaşadığımızı sorgularız. Bazen okuduğumuz bir cümle veyahut izlediğimiz bir film bile buna sebep olabilir. Keşke sadece bunlar olsa sebep. Bazen ise yaşadığımız acı olaylar silkelenmemize, kendimizi sorgulamamıza sebep olabilir. Acı bir şekilde değişiriz yani bazen... İşte, ben de bu dönemlerimden birinde hissediyorum kendimi. Yakın zamanda yaşadığım, duyduğum acı olaylar, beni ölüm ve yaşam üzerine düşünmeye itti. Çoğunlukla bu iki kelimeden, bu iki gerçekten olduğunca kaçarız, düşünmemeye çalışırız. Özellikle ölüm... Yaşamanın karanlık tarafı... Bir gün öleceğimiz gerçeğini hiçbir zaman kabul edemez, bunun aksini ispatlamaya çalışırcasına kendimizi günlük hayatın içinde kaybeder ve bu şekilde mutluyuz sanırız. Ta ki , aynı bizim gibi, bir başka hayatın içinde kaybolan sevdiğimiz bir insanın ölümün kıyısında olduğunu öğrenene dek. O an "Hayır, şimdi olmaz, tüm yaşaması gerekenleri yaşayamadı henüz" diye isyan etmenin bağırmanın hiçbir fayda etmeyeceğini anladığımız an tokat gibi çarpar işte o gerçek suratımıza. Oysa daha iki gün önce beraberdik, hiçbir sağlık sorunu yoktu, gelecekten bahsetmiştik iki gün sonra olacakları bilmeden, hiç olmayacakmıs gibi... Şimdi ise hiçbir şeyden habersiz, öylece yatarak ölümü bekliyor. Diğer bir yanda ise yakın zamanda trafik kazasında kaybettiğimiz Büşra arkadaşımız... Onun, o gün arkadaşlarıyla birlikte dışarı çıkmak için hazırlanırken son günü olduğunu bilmemesi, sevdikleriyle vedalaşamadan bu dünyadan göçüp gitmesini düşündükçe her şeyin bir ipliğin ucunda olduğu, ölümün yaşa saygısının olmadığı, sandığımızdan çok daha kolay geldiği gerçeği acı bir şekilde kendini hatırlattı bana. Kim bilir ne çok hayalini 'bugünü yaşamak zorunda kaldığı için' Gençti çünkü daha , yapardı nasılsa sonra... Hepimiz öyle düşünmüyor muyuz? Sonra, ölümün ani gelmesine karşı olan isyanıma başka bir soruyla cevap veriyorum. Ne zaman öleceğimizi bilsek daha mı iyi olurdu? Daha mı iyi yaşardık yoksa daha mı kötü? Unutmak daha zor olmaz mıydı o korkunç , ölme fikrini? Ama, belki boş şeyler için canımızı sıkmaz, sevdiklerimize mümkün olduğunda sarılır, onlara sevdiğimizi söylemekten asla çekinmezdik, bilmiyorum. Tam bu noktada, okuduğumda beni en çok etkileyen şiir geliyor aklıma. Nazım'ın o muhteşem ve aslında her gün, güne başlarken okumamız gereken o şiiri... Yaşamaya Dair. "Yaşamak şakaya gelmez, büyük bir ciddiyetle yaşayacaksın." diyor Nazım. Ardından da "Bütün işin gücün yaşamak olacak" diye devam ediyor. Öğüt veriyor aslında bize. Nasıl yaşamamız gerektiğini en güzel cümlelerle söylüyor. Gelecek için tasalanmamızı veya geleceği merak etmemizi değil de şu anı yapabileceğimiz en iyi şekilde, ciddiyetle yaşamamız gerektiğini söylüyor. Ne fazla tasalanarak ne de fazla boş vermişlikle... Yaşamaya Dair'i tekrar tekrar okudukça, beni bu karamsar havadan, "Nasılsa hiçbir şey bizim kontrolümüzde olmuyor." boşvermişliğinden çekip alıyor o buram buram umut kokan dizeleriyle. Mesela ağır ameliyatlık hasta bile olsak pencereden hava yağmurlu mu diye bakabilmek veyahut yetmişimize geldiğimizde zeytin ağacı dikebilmek gerektiğini söylüyor. Yaşamın tadını her saniye alın diye bağırıyor adeta dize aralarında. Ölümü çok yakında hissettiğim bu zamanda bu dizeleri okumanın iyi gelmesi de bu sebepten aslında. Ölüm olsa da şu an yaşıyor olduğumuz gerçeğini ve yaşadığımız her anın yaşamaya değer olduğunu hissettiriyor çünkü. Yaşamımıza son verirken "Yaşadım." diyebilmek umuduyla...