UYUMSUZ

Az önce Beauty and The Beast filminden çıktım ve söylemeliyim ki bir harikaydı. Çocukluğumdan beri en sevdiğim hikayelerden biriydi bu hikaye. Belle'in sürekli kitap okuyan biri olmasını hep kendime benzetirdim. Diğer hikayelerdeki prenseslerin aksine gerçek bir insan gibiydi. Kahverengi saçlı, kahverengi gözlü, babasıyla yaşayan bir köylü kızı, içimizden biri. Ve tabii ki sonunda aşkı bulması da hikayenin en sevdiğim yerlerinden biriydi. Evet, tam bir romantiğim. Evet, Belle'i kendime çok benzetiyorum, içimizden biri dedim hakkında ancak onun köyünde işler aynı değil. Onun yaşadığı zamanlar bir kızın okuma yazma bilmesinin neredeyse suç olduğu bir zaman; herkesin kendi işine baktığı, kadınların sadece evlenmek, çocuk doğurup ev geçindirmek için yaşadıkları bir dünya. Belle ise mucit ve büyük şehirden göç etmiş yani daha iyisini bilen babası sayesinde okuma yazma öğrenmiş tek kadın köydeki. Yalnızca babasına evi geçindirmekte yardım etmekle kalmıyor aynı zamanda işinde de yardım edebiliyor. Tabii hal böyle olunca köydeki herkes kızı garip buluyor. Haklılar da. Belle zamanının ötesinde bir kız. Ve ben onun bu uyumsuz hissetmesini de biraz kendime benzetiyorum. İnsanları anlamak kolay değil; senden beklenenin ne olduğunu ya da ne yapman gerektiğini düşündüklerini. Küçükken utangaçlığıma katkı yapan şeylerden bir de buydu. Her zaman herkesi memnun etmek istemem. Ama büyüdükçe anlıyorum ki bu mümkün olmayan bir hedef. İnsanların çoğu kendilerinin ne istediklerini anlamıyorken sen nasıl onun ne istediğini anlayıp yapabilirsin ki. O zaman fark ettim, ne zaman bunun için çabalamayı bırakıyorsun işte o zaman her şey çok daha kolaylaşıyor. Kendin olmaya, kendini bulmaya bir adım daha yaklaşıyorsun. Yapmak istediğin şeyleri başkalarının ne diyeceğini düşünmeksizin yapmaya başlıyorsun. Sadece sen istediğin için. Hala kendimin o seviyeye geldiğini düşünmüyorum ancak birkaç yıl önceki halimden çok daha iyi bir yerde olduğumu düşünüyorum. Kendi doğrularımla yaşıyorum. Diğer herkesin yapmamam gerektiğini düşündükleri şeyler bana uymuyorsa onları dinlemiyorum. Bu demek değil ki ben asi, kimseyi dinlemeyen, başıboş bir insanım. Çevremdeki değer verdiğim insanların görüşlerini de önemserim. Ancak onların konu hakkındaki görüşünü aldıktan sonra kendi kararımı vermem bir olgunluk belirtisi bence. Tabii ki böyle olmaya başladığında aynı zamanda çevrendekilerin neden çevrende olduklarını da görmeye başlıyorsun. Gerçekten sana değer verdikleri için mi oradalar yoksa sadece sen onların her dediklerini yaparak onları çok memnun ettiğin için mi? Kendi kararlarını vermek seni kullanan insanlardan kurtulmak için de harika bir yola dönüşüyor böylece. Seni daha fazla kullanamayacaklarını anladıklarında yanında kalmak için bir sebepleri de kalmıyor. Etrafında öyle insanlar kalmayınca onları memnun etmek için canını dişine kattığın günler de sona eriyor. Böylece çok küçük bir kararla hem hayatına yeni bir yön vermiş oluyorsun hem de sana zararlı insanlardan kurtulmuş oluyorsun. Belle diğer köylülerin onu kullanmasına izin vermediği gibi aynı zamanda onların görüşlerine aldırmayarak hayatına devam ediyor ve arkadaşları olmadığı için de mutsuz değil. O onu anlayan insanlarla, kitaplarındaki karakterlerle daha mutlu. Etraftakilerin laflarını kafasına taksaydı olduğunun yarısı kadar mutlu olamayacakken kendi bildiği gibi yaşayıp, keyfine bakıyor. Bu özelliği aynı zamanda ona hayranlık duymamın bir başka sebebi. Belki bir hayal kahramanına bu kadar özenmek çocukluğumuzda alan bir şey olmalı ancak konu Belle'e gelince onun yaşının olduğunu düşünmüyorum. Belle her yaştan insana hobileri, dünyaya bakış açısı ve insanları görünüşleriyle yargılamamasıyla örnek olmalı.