AYCAN ERGİN

Ekmek Karası Sevgi "Kuşlar gibi uçmayı, balıklar gibi yüzmeyi öğrendik, ancak çok basit bir sanatı unuttuk: Kardeşçe yaşamayı..."(Martin Luther King) Neydi kardeşçe yaşamak sahiden?.. Neydi kardeşlik? Neydi sevmek? Sorgusuz sualsiz... Karşılıksız ve baki... Neydi insanı insanca bağrına basmak? Hepsini unuttuk. Her şeyi yaktık yıktık, çürüttük de keşke diyorum keşke çocuklarımıza dokunmasaydık, zehrimizi bulaştırmasaydık onların gözleri sebepsizce gülen masum yüzlerine, karışmasaydık o masum çocuk sevgilerine, karışmasaydık kardeşliklerine. Yapamamış insanoğlu, onları da almış dipsiz karanlık kuyusuna... Ölmeye yüz tutmuş, gün sayar olmuş ağacın, dibinde ne var ne yoksa kurutuşu gibi yakmış kavurmuş. Ona muhtaç olan en zararsızı bile, melek yavruları bile, düşünmeden kurutmuş geçmiş. Dipsiz kuyusuna kendi gidemez, ölümün sessiz sonsuzluğuna yalnız varamaz olmuş. Çığlığıyla herkesi başına toplar onları da yanında götürür olmuş. Bu sıralar en çokta çocukları kurutmuş, çocukları çağırmış sessiz sonsuzluğuna, dipsiz karanlıklarla dolu kuyusuna. Ne yazık... Oysaki ne çok şey öğrenebilir insanoğlu bir çocuktan... Ne çok şey edinebilir ondan... Sevginin en masum hali gibi, kardeşliğin en güzel yanı, en doğru yolu gibi... Nasıl yaşanır kardeşçe? Nasıl sevilir? En güzel onlar gösterir! En güzel onlar hatırlatır! Tuna Akçay ödüllü fotoğrafıyla adeta bunu kanıtlamak istemiş, susun demiş susun! Onlar konuşsun, onların masumluğu konuşsun, dünya sussun, insanoğlu sussun, sadece dinlesin bir kere olsun dinlemeyi, öğrenmeyi bilsin, sevgi nemenem bir şeydir tadına varsın demiş ve adeta bir kareyle dünyayı, anı susturup gözyaşlarına kutup yıldızı olmuş. Durmuş da nereden aklına gelmişse sormuş, dünyanın en güzel cevabını alacak olduğu soruyu sormuş; "Söyle bakalım, kardeşini ne kadar seviyorsun?" Ve cevap, insanın içini sarmaş dolaş bir sıcaklıkla doldurup taşırıveren, gözlerini sevginin masumluğuyla ıslatan bu kareye dönüşüvermiş. Çok da güzel, pek de ala olmuş. Ekmeğin karasına bulanmış masumlukları... Ellerine bulaşmış, masumlukla bulanmış ekmeğin karası... Ama o kararan elleri kadar kimse olamamış masum. O ekmekler ne kadar kararmışsa o kadar taşlaşmış insanoğlunun kalbi... O kadar sevemez olmuş kendinden başkasını. İsrail askerleri tarafından vurulan Gazzeli bebeği... Suriye'de IŞİD saldırılarında yıkılan binadan çıkarılan biraz daha şanlı olsa da bunu bize alabildiğine sorgulatacak diğer bir miniği... Herkesin çok çok iyi bildiği ve sözde içini dağlayan; ama bir daha hatırlama zahmetinde bile bulunmadığı, ülkesinde yaşanan amaçsız savaştan kaçıp kurtulma yarışında yenik düşen masum, küçücük, minik bedenini yaşamın ve savaşın yorgunluğu; ölümün dinginliğiyle ege sahillerine kavuşturan Aylan Kurdi bebeği... Ve daha nicelerini... Sevemez olmuş insanoğlu! Sevmek nedir bilmediğinden, kardeşçe ve insanca nasıl yaşanır bilmediğinden onca masum melek olmuş. Her biri kendi cennetine kavuşmuş. Melekler azaldıkça da, bu dünya daha da çekilmez olmuş. Bu fotoğraf karesi bu kadar çirkinliğin arasındaki güzellileri anımsattı, gülümsetti, gözden akan yaşçıklara yol açıverdi. Dinlendirdi, durdurdu düşündürttü. Mutluluk, sevgi, dostluk ve kardeşlik, sıcacık bir ekmeğin lezzeti gibi hala dillere destan dedirtti. Bir şey oldu sonra. Bu küçücük kareyi hayranlıkla süzerken cama konuvermiş küçük, yalnız kelebeği fark ettim. O camdaki kelebek olsaydım da yalnızlığımı onların sıcaklığıyla sarsaydım dedim içimden, bir damla düşüverdi gözümden. Benim de kardeşim var, var da uzaklarda biraz. Hem çok da iyi anlaşamıyoruz, öyle çok da sevmiyor gibi beni zaten. Ben mi? Ben çok seviyorum. Sevilmez mi can zaten, sevilmez mi ömürlük dost. Ama abla olmak; daha çok sevmek, daha az sevilmek demek olsa gerek. Olsun! Bu kadar çirkinlikler arasında sevilmek de güzel sevmekte. Ne kadar sevildiğinin ya da ne kadar sevdiğinin ne önemi var? Sevilmeden de sevebilsek, özde kardeş olmadan da kardeş olunabileceğini artık öğrensek yetmez mi? Bu iki masum minik gibi, ekmeğin karasına saklanmış masum sevgilerimiz olsa yetmez mi? Yeter de artar bile!