PENCEREME VURAN HAYAT

İçinde barındırdığı çeşitli çalkantılarla, yokluk ve bilinmezlik silsilesi olan hayat, keskin fırça darbelerinin yumuşak ton geçişleriyle hafifletilmeye çalışıldığı bir tablo gibidir. Katı kanunlarının egemenliğini iliklerinde hissettiği, göz kapaklarını ilk açtığı andan kapatıncaya değin türlü türlü sorun geçitlerinde savrulup gidişini sembolize ettiği tablolarıyla Edvard Munch, kelimelerle ifade edilmeyecek duyguların ağırlığını yarattığı eserlerle su yüzüne çıkarıyor. İnsanın başını döndüren, nefesini kesen, aldığı her solukta en derin acıyı yahut kederi hissetmesine sebep olan eşitsizlik ve ölüm kavramları ressamın sanatının temellerini oluşturuyor. Bilinmezliklerle dolu bir geleceği temsil eden kapkara bir su birikintisinin önünde beyazlarla bezeli bir kadının bakışlarından yanında bulunan ve ölümü andıran figürden bihaber oluşunu hissettiğim Two Woman On The Shore adlı tablosu Munch' ın ruhumda en derin etkiler bırakan eserlerinden bir tanesi. Birkaç temel rengin ve deformasyona uğramış şekillerin bir ifade aracı olarak etkin bir şekilde kullanıldığı eser, yakın bir zamanda Semrin Şahin'in Kadın Olsaydınız Anlar Mıydınız? isimli kitabının kapağında yeniden karşıma çıktı. Toplumsal sorunlara, yaşanan haksızlıklara ve bunların insan ruhunda bıraktığı derin sızılara kayıtsız kalamamış olan yazar kelimelere sığdırmaya çalıştığı geniş yelpazeli kırgınlıkları ve sosyal sıkıntıların yakıcılığını patlamaya hazır bir bomba misali ortaya bırakıyor. Ressamın eserinin de temelinde var olan ölüm sorunsalı yazarın hikayesinde sözcüklerin arasına gizlenmiş halde keşfedilmeyi beklerken Munch'ın tablosu bir ön söz misali okuyucuyla buluşuyor. Yakın bir geçmişte ülkemizin dört bir tarafındaki insanları tek bir yere televizyon başına kilitleyen, ağır bir sessizliğin kollarında derin bir acıyı duyumsadığımız Soma faciası üzerinden ölüm ve eşitsizlik temalarının işlendiği ilk hikayeyle birlikte eser okuyucuyu bir duygu seline katmayı başarıyor. Her türlü varoluş bir çeşit sona gebe olduğundan olsa gerek, yazar öykülerinin merkezine ölümün soğuk ve belki de acımasız gerçekliğini yerleştiriyor. Evin geçiminin yükünü sırtlamış olan babasının madenin zorlu çalışma koşulları neticesinde kaybettiği umutlarının ve hayal kırıklıklarıyla bezeli gözlerinin de etkisiyle okumayı kendisine ilke edinmiş bir çocuğun hikayesi, sözcüklerinin içine sinmiş türlü türlü zorluğu ve sosyal eleştiriyi barındırıyor. Bir maden kazası neticesinde birçok hayatın tepetaklak oluşu okuyucuyu derin bir sorgulamaya iterken olaylara farklı açılardan bakabilme becerisini de aşılıyor. Çok erken bir yaşta büyümek zorunda bırakılmış bir çocuğun hikayesi keşkelerin kalbin kuytu bir köşesini yaralayan yanını açığa çıkarıyor. Kurduğu hayallerin ve sahip olduğu umut kırıntılarının arasından ruhsal karmaşalarına, gencecik yaşta aldığı sorumlulukların getirisi isyanlarına, okumaya duyduğu özleme göz gezdirdiğimiz karakterle sosyal gerçekliğin kapısı bir kez daha aralanıyor. Diğer çocukların aksine okumak yerine ölümün acı soğuğunu babasını kaybıyla hissettiği o madende çalışmak zorunda olan bir çocuk üzerinden tabulaşmış bir yara, su yüzüne çıkıyor. Hikayeyi etkileyici kılan nokta ise anlatıcının bir çocuk olmasında ve yaşanan olaylara bir çocuğun o şeffaf, masum gözleriyle bakabilmesinde saklı. Yazarın üzerinde durmaya çalıştığı eşitsizlik olgusu da satır aralarından okuyucuyu etkisi altına almayı sürdürüyor. Maddi kaynaklara erişimdeki eşitsizlikler ve bu eşitsizliklerin insan ruhunda yarattığı tahribat bir çocuğun gözlerinden okuyucunun sorgulayıcı zihnine akıyor. Düşüncelerden ve kültürce belirlenmiş kodlardan başlayan eşitsizlik olgusunun sosyal hayatta aşılması gereken bir mesele oluşu yazarla beni ortak bir paydada buluşturmayı başarıyor. Toplum için edebiyat anlayışıyla yola çıkan yazar incelikli ve akıcı diliyle kaleme aldığı öykülerinde toplumdaki temel sorunlara ve bu sorunların bireyler üzerindeki sarsıcı etkilerine parmak basmak niyetinde. Hikayelerinde hayatın her alanındaki eşitsizlikleri bir eleştiri süzgecinden geçirirken karmaşık sorumsuzlukların yol açtığı acıları ve sosyal bir çöküşü yarattığı değişik karakterlerin ve içinde gerçeklik payı da bulunduran kurguların arasına serpiştiriyor. Ama en önemlisi günümüzün toplumsal şartları gereği üç maymunu oynamayı içselleştirmiş ve duyarsızlaşmaya başlamış olmayı kabullenemeyen Şahin, halktan kopup geldiğini hissettiren öyküleriyle yozlaşmaya karşı bir baş kaldırış içerisinde okuyucuyu sorgulamaya ve düşünmeye itmeyi başarıyor.