İÇ DÜNYANA YOLCULUK

Her şeyi terk edebiliyordu insan bazen. Yaşadığı yeri, sevdiklerini, okulunu, arkadaşlarını... Eğer canını yaktıysa sevdiğini bile bırakıp gidebiliyordu insanoğlu. İnsan uzaklaştıkça acılardan besleniyordu. Ölmüyordu ve güçleniyordu. Bir insanın kaçamadığı tek şey kendisidir. Beynini kemiren sorulardır. Aklının odalarında saklanır bir insan. Her koşulda koşup saklanacak bir odası vardır. Kimi zaman kendine duyduğu gururdan ayakları yerden kesilir ve beyninde dans eder, kimi zaman dünyadan nefret eder ve kendini beynindeki en köhne odaya kapatır. Kaçacak bir yer kalmayınca insan kendine saklanır. Her insan tek bedende binlerce kişilik taşır. Zaman zaman kendimiz bile karar veremeyiz iyi mi yoksa kötü mü olduğumuza. İnsan hatayı başkalarında aramaktan vazgeçip hatayı kendinde aramaya başladığı an olgunlaşır. Başkalarına kızmaktansa kendine kızmaya başladığı zaman daha doğru kararlar alır. Kendi kişilik analizimi yaptıkça kendimi eğitmeye çalıştığımı fark ediyorum. Bundan beş altı yıl önce kolejde okuyan bazı insanlarla arkadaşlık etmeyi kendine yakıştıramayan, kendini beğenmiş biriydim. Gülümsemeyi çok görüp çatık kaşlarla bakardım hayata. İnanmayacaksınız ama daha ilkokul birinci sınıftayken sınıf öğretmenim anneme benim insanlara tepeden baktığımı ve arkadaşlarımı küçümsediğimi söylemişti. O zamanlar annem çok üzülmüştü. Benimle konuşmayı denemiş ama nafile. Yıllar geçtikçe kendime duyduğum aşırı özgüvenin beni yalnızlaştırdığını ve insanların bana yaklaşmaya çekindiklerini fark ettim. İyi bir insanın böyle davranmaması gerektiğini ve insanın gönlünü alçalttıkça yükseleceğini keşfettim. Çatık kaşlarımı yavaş yavaş indirip yerini gülümsemeye bıraktım. Bütün insanlarla sohbet etmeyi ve bu sohbetlerin ne kadar yararlı olduğunu öğrendim. Mesela otobüs bekleyen bir amcayla sohbete dalıp alnındaki çizgilerin hikayesini ondan dinlemek beni biraz daha olgunlaştırdı. Ben büyüdükçe bütün insanları sevmeyi öğrendim. Daha doğrusu ben büyüdükçe insan olmayı öğrendim. Zor durumda olan insanlara burun kıvırmaktansa onların acılarını paylaşmayı ve onlara yardım etmeyi öğrendim. Güzel cümleler kurmanın ve yüzünden tebessümü eksik etmemenin en büyük servet olduğunu öğrendim. Ben daha 23 yaşındayım ve önümde yürümem gereken uzun bir yol var. Biliyorum ki daha öğrenemediğim yüzlerce şey vardır. Her yeni yaş olgunluk katıyor insana. Eskiden oturduğum bir mekanda soğuk ya da dökülmüş gelen bir çay yüzünden oradaki çalışanları azarlayabileceğimi zannederdim ama şimdi bunun böyle olmadığını ve bütün insanları en az kendimi sevdiğim kadar sevmem gerektiğini öğrendim. Tatlı bir dille uyarmanın ne kadar kutsal bir şey olduğunu öğrendim. Benim inançlarıma göre bu hayatta bir insanı küçümsemekten daha büyük bir kötülük yoktur. Siz de deneyin! İnsanlara güler yüz gösterdikçe ne kadar çok sevildiğinizi fark edeceksiniz. İçiniz huzurla dolacak ve egolarınızdan arınacaksınız. İnsan hatalarıyla insandır. Kusursuz olmak mümkün değildir maalesef. Kötü düşüncelerinizden ve davranışlarınızdan kurtulmak sizin elinizdedir. Bir insanın en güzel eğiticisi yine kendisidir. Aynanın karşısına geçip kendinizle konuştuğunuzda bütün gerçeklerle yüzleşirsiniz çünkü insan kendisinden kaçamaz, kendisine yalan söyleyemez. Sizi sizden başka hiç kimse değiştiremez. En başta söylediğim gibi aklınıza yatmayan bir şey olduğunda kaçarsınız her şeyden ve herkesten ama kendinizden asla kaçamazsınız. Kendinizi eğitmeye öncelikle kendinizi sevmekten başlayın çünkü kendisini sevmeyen bir insanın başka insanları sevmesi beklenemez. Sonra yüzünüzden eksik etmeyeceğiniz bir gülümsemeyle devam edebilirsiniz. Gülümseyen bir insanın kendisine ve çevresine verdiği pozitif enerji bütün güzelliklerin başlangıcı olacaktır. Zaman değişiyor. Siz de değişin. Her gün biraz daha "insan" olmak dileğiyle...