MUTLULUK HER YERDE

Sıhhiye köprüsünün altındayım, bekliyorum. Klasik bir Ankara gecesi var yine, soğuğunu iliklerine kadar hissettiriyor. 8 dakikada bir geçen otobüsüm bugün geç kaldı biraz. Trafik var herhalde, gerçi hiç bitmedi ki zaten... Korkuyorum, bir gün bütün şehir yine böyle bir gecede, bir şeyleri beklerken donup kalacağız diye. İleriki nesiller ibretle izleyecekler bizi, duraklardan toplu mezarlar oluşturacaklar. Yine de gelmeyecek o otobüsler. Şu anki halim dışarıdan bir Van Gogh tablosunu andırmıyor olabilir ama ben mutluyum bu akşam. Neden bilmiyorum ama içimde anlamlandıramadığım bir neşe var. Birazcık üşüyorum ama yine de memnunum halimden. Sonbahar da gelmiş zaten, en sevdiğim. Kesilmekten kurtulmuş geriye kalan birkaç ağaç, dökmüş sarı yapraklarını. Rüzgar da o yaprakları getiriyor birer birer ayaklarıma. Bu gece güzel şehrime bir renk daha eklendi. Grinin tonlarına bürünürdü hep ama şimdi bir de sarısı oldu hem de çok yakıştı ona. İçimdeki neşeyi paylaşacak insanlar arıyorum etrafımda. Yüzlerine bakıyorum hepsinin ama umduğumu bulamıyorum. Bir gülümseme parçası bile göremiyorum hiçbir yerde. Acımasız yıllar insanların yüzlerini çizgilerle doldururken hayallerini de alıp götürmüş, her bir çizgiyi yorgunluklarla doldurmuş. Durak, dip dibe insanlarla dolu olmasına rağmen kimse birbirinin farkında değil, herkes kendi alanına çekilmiş. Hiçbir hayat belirtisi göremiyorum. Sonra o insan sesinden yoksun ama bin bir gürültüyle dolu ortamda farklı bir sesin etkisiyle arkamı dönüyorum. Bir adam, tekerlekli sandalyede... "Bir mendil almak ister misiniz?" "Tabii" diyorum. Parayı uzattığımda iki mendil veriyor bana ama ben bir tane istemiştim sadece. Ne dediysem kabul ettiremiyorum. "İki mendil parası bu..." Orada bekleyen bayanlardan birisi de mendil için 5 lira uzatıyor ama para üstü çıkışmıyor bir türlü. Mahcup oluyor birden. "Siz yine buralardasınız değil mi? Yarın kesin veririm size paranızı." diyor. Sonra bir de bakıyor ki poşetinin içi bomboş, tek bir mendil kalmamış. Mutlu oluyor birden, yüzünü bir gülümseme alıyor. "İşler bugün iyi gitmiş herhalde." dediğimde daha da çok gülümsüyor. İşte o zaman fark ediyorum, diğer insanların bakışlarında bulamadığım saf mutluluğu, ismini bile bilmediğim, sadece birkaç dakikalığına hayatıma giren bir insanda görüyorum. "Traffic Wallpapers," 6 Nisan 2015 tarihinde erişildi. www. biansi. net Kimine göre çok da şanslı birisi değil bu adam. Belki bizim istediğimiz her şeye sahip değil hem de o soğukta çok da kalın görünmeyen montuyla para kazanabilmek için uğraşmak zorunda kalıyor. Fakat bizim elimizdeki her şeye rağmen beceremediğimiz bir şeye sahip. Nasıl mutlu olunacağını çok iyi biliyor. Bundan daha yüce daha güzel ne olabilir ki zaten? Bütün yaşamımız boyunca da uğraştığımız bu değil mi? Doğduğunuzdan beri yaptıklarınızı düşünün. Deli gibi çalışıp, oradan oraya koşturuyoruz, her şeyin biraz daha iyisini sonra daha da iyisini kazanacağız diye. "Bunu da atlatayım, rahatım." diyerek geçiyor ömrümüz. Sadece mutluluğumuzu ertelemekten başka bir şey yapmıyoruz bunu derken. Uğruna çabaladığımız şeyleri bir gün elde edince bir albenisi de kalmıyor zaten. Zamanı gelince onları da dolup taşan hayaller çöplüğümüze atıyoruz. Her yerde mutluluğun tanımını farklı şekilde görebilirsiniz. Başarı, aşk, iş, çocuklar ya da aklınıza gelebilecek her şey sebep olarak gösterilir. Aslında o kadar basit ki formülü, şu ana kadar bunu anlayamadığına üzülüyor insan. "Mutluluk, yakaladığınız küçük anlardır." Beklentilerinizi değil de o anı yaşamaktır. Hem de böyle dolu dolu, hüznüyle, pişmanlığıyla, eğlencesiyle beraber doldurmaktır hatıralarını. Otobüsümün ışıklarını görüyorum. Gitme vakti geldi sanırım. Ama elim boş gitmiyorum çünkü artık nerede olduğumun bir şey fark ettirmeyeceğini biliyorum. Mutluluk, her yerde.