KAVRAYAMAMAK

Çevremizdeki olup biten şeyleri kavrama isteği nereden gelir hiç düşündünüz mü? Örneğin toplum içinde yapılan bir espriyi neden kavramaya çalışırız ya da kavrayamadığımızda belli etmemek için neden özen gösteririz? Çünkü belki de bir şeyleri kavrayamamak bizim yetersizliğimizmiş gibi gelir ve bu yetersizliği insanların fark etmemesini isteriz ve eksik olduğumuzu düşündüğümüz konuda küçük düşmemek için çabalarız. Sırf bir şeyi anlayamamızla ortaya çıkan bu yetersizlik hissini ortadan kaldırmak içindir kavramaya çalışma çabası. Arkadaşlar arasında geçen bir tartışmayı anlayamadığımızda o konu ile ilgili araştırma yapmak bu duruma bir örnek olabilir mesela. Kavrayamamak, sadece toplum içinde küçük düşmekle ve yetersizlikle bağdaştırılmaz. Aynı zamanda bu toplumdan dışlanmakla da ifade edilebilir. Espri örneğine geri dönecek olursak, yapılan espriyi kavramaya çalışmamızın nedenlerinden biri de diğer insanların bu espriden aldığı haz ve mutluluk duygusuna katılarak bu toplumdan dışlanmama isteğidir aslında. Onlarla birlikte bir şeye gülebilmek o toplumun bir parçası olduğumuzun kanıtıdır çünkü. O toplumla ortak bir şey paylaşmamız bir yere ait olduğumuzu yani yalnız olmadığımızı gösteren bir olaydır ve yalnız olmadığımızı hissetmek bizi mutlu eden ve hayata bir anlam yükleyen şeylerden bir tanesidir bence. Başka bir deyişle olaya Fransız kalmamaktır bizim anlayışımızla. Kavrayamamak bazen de toplumun bizden kesinlikle anlayabilmemiz ve başarmamız gerektiğini düşündüğü konularda baskı oluşturabilen bir unsurdur. Bu konuda Adam Phillips'in Kaçırdıklarımız adlı kitabında verdiği örnek annelerdir. Bir annenin çocuğunun her sıkıntısını ve her ihtiyacını kavrayabilmesi gerektiği düşünülür genelde ve bir anne bu konuda yetersiz olduğunda üzerinde büyük bir baskı hissetmeye başlayabilir. Bence bu durum bir anneyi yıpratan bir süreçtir. Çocuğuna yeterli olamadığının düşünülmesi onu üzecek ve zedeleyecek olan görüşlerdir çünkü. Hayatta bir de çocuğu için birçok şeyle mücadele ederken toplumun bu düşüncesi anne için büyük bir mutsuzluk kaynağıdır bence. Hayatımız boyunca pek çok şeyle mücadele etmek zorunda kalabiliriz. Bunlar iş, okul, aile ve arkadaşlar olabilir. Karşımıza bizi sarsacak ve üzecek birçok olay çıkabilir. Sevdiğimiz birini kaybetmek gibi... Görmezden gelmek isteyeceğimiz, hiç yaşanmamış olmasını dileyeceğimiz durumlara düşebiliriz. İftiraya uğrayıp kendimizi ifade edememek gibi... Bütün bu kötü olayların sonucunda dolaylı olarak kavrayamamanın altına sığınmaya çalışabiliriz belki. Hayatta başımıza gelen olayları anlamak istememektir söylemeye çalıştığım. Kavramamak isteriz bizi üzen şeylerin bizi daha da yıpratmasına izin vermemek için. Örneğin yalnızlık, bir insan ne kadar yalnız olduğunun farkına varmak istemez bence. Çünkü yalnızlığın insanın mutlu olmasını engelleyen, onu iyice içine kapanık biri haline getirebilen ve onu yaşam sevincini elinden alan bir şey olduğunu düşünüyorum. İnsanlar bunu kavramak ve bu durumun farkına varmak istemezler çünkü bilirler ki bunun farkında olmak onları daha çok üzmekten ve onları boğan bir boşluğa sürüklemekten başka bir işe yaramayacak. Bu noktada kavrayamamanın aslında bazen insanlar için kendilerini daha iyi hissetmek için bir kaçış noktası olduğunu görebiliriz. Sonuç olarak, kavrayamamak bazen yetersizliği ve toplumda küçük düşmeyi temsil ederken bazen de toplumdan dışlanmak anlamına gelebilir bizim için ya da bizim üstümüzde baskı yaratacak olan bir unsur olabilir hayatımızda. Bazen de insanlar kavrayamamanın çok daha farklı bir anlamına başvurabilirler, görmezden gelmeye çalışmak ve anlamak istemeyerek hayatta daha iyi hissetmek için çaba göstermek gibi. Bizim kavrayamamayı nasıl algıladığımız ve hayatımızda nasıl kullandığımız içinde bulunduğumuz yaşam koşullarına ve hayatta büründüğümüz rollere göre bizim için her daim farklılık gösterecektir. Berfin Nur SARIOĞLU 21501317