PAMUK İPLİĞİ

Doksan dakika sonra öleceğinizi söyleseler ne yapardınız? Ben veda etmek için sevdiklerimin yanına giderdim. Filmdeki sinirli ve mutsuz Henry Altmann da aynısını yaptı. Şimdiye kadarki sinirliliğinin ve mutsuzluğunun ne kadar gereksiz olduğunu anlayarak. İnsanlar neden birbirlerinin kıymetini sevdiklerinin başına ya da kendi başlarına bir şey gelmeden anlamazlar. İllaki bizi bir şeylerin itmesi mi lazım sevgimizi gösterebilmek için. Bir insan bir insana ortada hiçbir sebep yokken sarılamaz mı, seni seviyorum diyemez mi? Aslında bunları yapmasının sebebi o kişiyi sevmesidir. Yani aslında ortada bir sebep var. Sevgi, verilen değer... Bunları yapmak için daha büyük bir sebep ne olabilir ki? Ama hayır, tuhaf olacağını düşünür, yapamazsınız. Ya da sarılırsınız, güzel şeyler söylersiniz; karşınızdaki kişi ne oldu bir şey mi isteyeceksin benden diyebilir. Bu alışkanlık toplumda o kadar oturmuş ki kimseye sevgini istediğin zamanda veya durduk yere gösteremezsin. Ya mutsuz olacak karşındaki kişi onu teselli ederken sevgini göstereceksin, ya da doğum gününde veya başka önemli bir olayda yanında olarak. Geriye kalan zaman dilimindeyse sana bir iyiliği dokunduğu zaman. Halbuki sevgimizi gösterebilmek bu kadar sınırlı zamana sahip olmamalı. Neden bir yakınımız öldüğünde çoğu kişi keşke daha çok vaktimiz olsaydı der? Elindeki vakti şimdiye kadar verimli kullandın mı ki? Pişmanlıklar boy gösterir çoğu zaman birisi vefat ettiğinde. Keşkeler dökülür dudaklardan. Birisi de çıkıp demez ki madem o kadar çok seviyordun, madem değer veriyordun; neden arayıp sormadın, neden ona vakit ayırmadın. Neden sevgini göstermedin? Halbuki içimizden gelen şekilde sevgimizi gösterebilsek, bu pişmanlıklar da uçup gidecek. Öte yandan bir de hastalık durumlarında sevgi birden ortaya çıkar nedense. Konuşmadığı bir kişi hastalandığında, ölecek duruma geldiğinde; arar sorar. Aklı sıra acımayla karışık sevgisini göstermek ister. Biz konuşmuyorduk ama bil yani seni seviyorum ben, inşallah iyileşirsin. Böyle hastalık gibi uzun vadede bir olay yaşanmasa, aniden bir kazada ölse sevgini nasıl gösterecektin? Şu anda bile sevdiklerimizi kaybetme riskimiz var. Bilemeyiz ki ne zaman, nerde, nasıl olacak bu. Bu yüzden sevgimizi onlara her zaman göstermeliyiz, sadece ihtiyaçları olduğu zaman değil. Mesela filmde Henry'nin oğlu babasıyla konuşmuyordu. Hatta babası onu aradığında telefonlarına bile cevap vermiyordu. Fakat babasının öleceğini duyunca babasına kötü davrandığı için üzüldü ve hemen babasını aramaya koyuldu. Halbuki bu risk her zaman vardı. Dediğim gibi aniden ölse ne yapabilirdi ki, sadece ölene kadar vicdan azabı çekerdi. Biz de doksan dakikamız kaldığını düşünelim. Bu süre en fazla ailemizle vedalaşmaya, onları sevdiğimizi söylemeye yeter. Peki ya geriye kalan sevdiklerimiz? Onlar hak etmiyor mu onları sevdiğimizi son bir defa bizden duymaya? Bütün ömre sığdırılamamış sevgi sözcükleri doksan dakikaya nasıl sığdırılabilir, bence sığdırılamaz. Sevdiğimiz, değer verdiğimiz kişilere aksi, sinirli davrandığımız zamanları da düşünür, pişman oluruz. Keşke söylemeseydim, keşke öyle davranmasaydım. Keşke bir ömrüm daha olsaydı da böyle yaşamasaydım. Ailemle daha fazla vakit geçirseydim, yolda karşılaştığım insanlara merhaba, iyi günler deseydim onların tuhaf bakışlarına aldırmadan. Sevgi dolu olmanın tuhaf karşılanmaması gerektiğini anlatabilseydim. Yaşlı bir teyzeye karşıdan karşıya geçerken yardım etseydim. İnsanların mutluluğuyla mutlu olsaydım. Sinirli, agresif tavrımla yaşamımı mahvetmeseydim; sevdiklerimi üzmeseydim... Pişmanlık dolu cümleler... Keşke, aslında hepimizin hayatının bu doksan dakikalardan oluştuğunu fark etseydik. Kaçıncı doksan dakikada öleceğimizi bilmediğimiz, pamuk ipliğine bağlı hayatımızda; sevdiklerimize karşı sevgimizi her zaman dile getirseydik, gösterseydik.