SEVGİ

Doğduğumuz gün içgüdüsel olarak annemize babamıza sarılır onların yanında olmak isteriz. Bu eylem sevginin en saf, en doğal ve en güzel halidir. Sevgi ile doğar, sevgi ile yaşar ve onunla birlikte hayatımıza şekil veririz. Ailemizi benimser, annemize, babamıza, kardeşlerimize sevgi sayesinde bağlanırız. Hayatımızın geri kalanını sürdüreceğimiz insanı sevgi temellerine dayanarak seçeriz. Yani sevgi hayatımızın her yerindedir. Peki sevgi tam olarak nedir ve her insan sevgiyi aynı seviyede mi yaşar? Sevgi; bir insanın başka insanlara ya da objelere karşı gösterdiği, insanların iç dünyalarında şekillenen ve değişen bir olgudur. İnsanların birbirlerini sevmesi sevginin maddi boyutudur. İnsanların birbirlerine karşı duydukları sevgi gibi, dini inançları gereği Allah'a karşı duydukları sevgi de sevginin manevi boyutunu göstermektedir. Yani her insan maddi ya da manevi olarak sevgiyi bir parça da olsa yaşamıştır. Çünkü sevgi bizim varoluşumuzun temellerindendir. Herkes ailesini, akrabalarını, çocuklarını tarif edilemeyecek kadar çok seviyordur. Çünkü aile, akraba, kardeşler o insanın bir parçasıdır. Fakat sevgiyi farklı bir açıdan ele alacak olursak, sevdiğimiz kişilere onları ne kadar çok sevdiğimizi ifade edebiliyor muyuz? Sevgimizin bir göstergesi olarak onlara sarılıyor, onları öpüyor ya da onlara güzel sözler söylüyor muyuz? Bir birey olarak bu soruya cevap vermekte maalesef zorlanıyorum. Günümüzde sevgisini karşısındakine iletme olgunluğunu gösteren çok az insan olduğunu düşünüyorum. Bizden büyük kişilerle sohbet ederken her zaman şahit olduğum benzer cümleler beni yaralıyor. Dedemlerle sohbet ederken babalarının onları sevmesine rağmen bir kere bile onlara sarılamadıklarına duyuyorum. Bu olay bana çok büyük bir acı veriyor. İnsan neden sevgisini gizler ki? Bunu araştırdığımda karşıma ilginç bir cevap çıkıyor. Eğer babalar Pekşen 2 evlatlarına sarılır onları öperlerse toplumda kendi değerlerini düşürürlermiş. Oysa ebeveynler çocuklarına sevgi, merhamet gösterirlerse o çocuk kendini değerli hisseder. Sevgi ortamında büyüyen kişi büyüdüğü zaman daha sıcakkanlı ve sevecen bir birey olur. Karşısındakine sevgini göstermenin olumsuz bir yanı olmadığı gibi, hem o bireye hem de topluma büyük bir faydası vardır. Behçet Necatigil kitabına da aynı ismi veren "Sevgilerde" adlı şiirinde bu konuyu oldukça güzel ele almıştır. "Sevgileri yarınlara bıraktınız Çekingen, tutuk, saygılı."(136) Hayatımızda bu acı gerçekle karşılaştığımızda yukarıdaki dizelerin ne kadar değerli ve anlam yüklü olduğunu daha iyi anlayabiliriz. Şaire göre de sevgiyi gösterememenin nedeni insanların çekingen olmalarıdır. Devam eden dizeler her şeyi daha net özetler niteliktedir. "Bitmeyen işler yüzünden (Siz böyle olsun istemezdiniz) Bir bakış bile yeterken anlatmaya her şeyi Kalbinizi dolduran duygular Kalbinizde kaldı."(136) Sıradanlaşan dünyada insanların bir şeylerle uğraşması içimizdeki sevgiyi köreltir. Asıl odaklanmamız gereken olgu yerini basit eylemlere dönüşür. İş hayatı, yaşam mücadelesi gibi. Ancak sevgi unsurunu asla unutmamamız gerekir. Şair yukarıdaki dizelerde bunu "Bitmeyen işler yüzünden" sözleriyle okuyucuya güzel bir biçimde aktarmayı başarmıştır. Devam eden dizelerin üstüne yeni bir söz söylemek sanırım gereksiz olur. Sevgimizi ifade etmek o kadar Pekşen 3 basittir ki, içten bir bakış ya da sıcak bir gülümseme bile kalbimizi dolduran duyguları ifade etmekte yeterlidir. Şair bu konuyu diğer şiirlerinde de ifade etmiştir. Söylemek istediklerini söyleyemeyen bir adamın pişmanlıklarını "Boşuna" adlı şiirinde şu dizelerde dile getirmiştir. "Şimdi- - Ha başımı taşlara vurmuşum, Ha düşmüşüm geceyle sokaklara! Kim bilir ne zaman karşılaşırım, Hem tanıyacağım da şüpheli bir daha."(51) Duygularını ifade edemeyip sonradan pişman olmak yerine anı yaşayıp ailesiyle mutlu olan adam dünyanın en mutlu adamıdır bence. Yazar bu duyguları da "Aile" adlı şiirinde ifade etmeyi unutmamış. "Sağ çıkıp günlük savaştan Evin yolunu tutmuşum Yemek yedik, çocuklarım uyudu --- Hayatta olduğuma Seviniyorum şimdi Kavuştum çoluk çocuğuma"(57) Belirtildiği gibi çocuklarıyla birlikte vakit geçirmek ve onlara sevgisini göstermek sevinçlerin en büyüğüdür. Pekşen 4 O halde duyguların kalbimizde kalmaması için mümkün olan en kısa sürede değer verdiğimiz insanlara onları ne kadar çok sevdiğimizi çekinmeden söyleyelim. Hemen şu an gidip annemize, babamıza, çocuklarımıza sarılıp sevgi dolu bir dünya için yaşayalım. Yarın çok geç olabilir. Pekşen 5