NERDEYMİ Ş MUTLULUK?

Hayatın her ayrıntısına dikkat eden, en minik olayda, hatta bir kelebeğin kanat çırpışına bile devasa anlamlar yükleyen biriydim ben. Günlük hayatta bu minik olaylar karşıma çıkmayacak dahi olsa, kendi kendime senaryolar yazar ve oradaki her ayrıntının nasıl hikayenin seyrini değiştirdiğini, kelebek etkisi dediğimiz o kocaman mekanizmayı nasıl çalıştırdığını irdelerdim. Fakat haliyle bir süre sonra yorgunluk, bıkkınlık yaratıyor insanda böyle düşünceler. İkincil etki olarak da uzunca bir dönem sürecek melankolik ruh halinde olurdum genellikle. Kendimden bile sıkılır ve bazen can sıkıntım öyle boyutlara ulaşırdı ki, kendi kendimi sustururdum. Bile bile mutsuzluğu seçiyordum sanki. Halbuki insanın iç dünyası sadece kendine mahsus bir saklanma yeri değil midir? Ben bana tahsil edilmiş bu zırhı adeta ellerimle parçalıyor, barınılmaz bir hale getiriyordum. (Eğer kendi kendimden de rahatsız olacaksam ben olmanın ne alamı kalır?) Tam da bunları sorguladığım bir dönemde ''Mutsuzluk Zamanlarında Mutluluk'' adlı kitaba rastlamamı da hep kaderin küçük bir cilvesi olarak değerlendirmişimdir. Hayal gücümü de hayli çalıştırarak bu kitabın hayatımda neleri değiştirdiğine göz atarsam sanırım bu sefer sadece kuruntu yapmış olmam. Çünkü az önce bahsettiğim kelebek etkisi kendini ben bu kitabı okurken de gösterdi ve içimde geri dönüşü olmamak üzere çok fazla şeyi değiştirdi. Her zaman kendinden emin olan ve bu emin olma halini de her durumu bin bir farklı olasılıkla düşünmüş olmamdan alan ben, bu sefer sağlam bir kayaya toslamış olmalıydım çünkü karşımda tıpkı benim gibi kendinden asla şüphe etmemenin gururunu yaşayan başka biri vardı. Bir insan önce iç sesine kulak vermeli, haklılığını doğrulamalı. Kitabın başkahramanı da benim gibi düşünüyordu. Ama Gerhard'ın yaşantısını ve iç çekişmelerini okumaya devam ettikçe benimle benzerlik gösteren ve aslında üçüncü bir göz olarak baktığımda beni rahatsız eden bu olay hayata karşı duruşumu sorgulamama neden oldu. Artık emindim, ben bir insanın önce bir suç işleyip hapishaneye atıldığında bedava yemek veriyorlar diye sevinmesinden daha iyi bir durumda değildim. Önce kendimi düşüncelere hapsediyorum, sonra da kendimi eğlendiren en ufak bir tesadüfte aslında hayatımın ne kadar eğlenceli olduğuyla övünüyordum. Kendimi mutsuz ederken bulduğum mutluluk anları tabii ki beni uzun vadede asla mutlu etmedi. Sadece kendimi kandırdığımı anlamam neyse ki fazla uzun sürmedi. Lakin bu dönemim haliyle ruhumda ciddi yaralar bıraktı. Önceleri pek insanları yargılamadan sadece hayatımdaki etkilerine göre değerlendirirdim. En ufak bir sohbette bile konunun ne olduğuna aldırmaksızın, karşımdakinin hal ve tavırlarına bile dikkat etmeden konuştuğumuz konuyu irdelerdim örneğin. Söylediklerim hakkında da insanların tutumunu (insanlar bana anlatmaya çalışsa bile) göz ardı ederdim. Şimdilerde ise insanların neden melankolik bir ruh halinde olduğunu anlayamıyorum ve etrafımda böyle ruhlar olması beni son derece sinirlendiriyor. Negatifliklerini bana da bulaştırıyorlar gibi geliyor. Böyle insanların eninde sonunda delirip bu deliliklerini bana da yansıtmalarından korkuyorum resmen. Bir süre önce kendim de böyleyken şimdi düşüncelerimin bir başka insanda yansımasını görüp de bu tür inşalardan kaçacak delik aramam da bir garip olaylar sillesi. Kendini yalnızlaştırmanın ne kadar kolay olduğunu bildiğimden, bahsettiğim bu tür olaylarında nasıl geliştiğini ve nasıl sonuçlandığını biliyorum. Kendi mutsuzluğun için başkalarını suçlamak en kolayıdır. Sorunun sende olduğunu değil de dünya düzeninde olduğunu iddia edersin. Bunlara daha fazla katlanamayacak hale geldiğinde de Gerhard gibi işlevsiz bir birey olursun. Kendin yerine en minicik olayların senin hayatına yön vermesini izler, arada da dikkatini çeken bir şey bulursan kendini mutlu zannedersin. Fakat gerçekler bunlar değildir. Gerçeklerin farkındalığına erken varabildiğim için kendimi şanslı olarak görüyorum. Artık biliyorum ki gülümsemek için doğru an, içinde bulunduğum an. Gerhard günlük düzenin sadeliğinde sıkışıp kalmış, yapacak bir şeyler bulamayana kadar, deliliğe her gün biraz daha sürüklenmişti. Ben, günlerimin sadece sadelik ve monotonlukla dolu olmadığını biliyorum artık. Yaptığım en ufak hareketin, bütün hayatımı yeniden yazdığını değil de, hayatın karşıma çıkardığı güzelliklerin beni ve dolayısıyla benim hayatımı şekillendirdiğini görebiliyorum. Bulunduğumuz anın, içinde sıkışıp kaldığımız bir kapsül olmadığını anlamak sadece kendimizin elinde. Bunu yapmak için de harekete geçmek ya da sadece oturduğun yerden bir kitap okuyarak kendine bir adım geriden bakmak yeterli. DÜNYA CAN