KENDİM OLMAK

Forrest Gump'ı izleyip, "Biz miyiz asıl aptal olan yoksa Forrest mı?" demek çok sıradan bir durum haline gelmiş. Filmin tüm mesajı çözülmüş, anlaşılabilecek her şey anlaşılmış ve konu böylece kapanmış gitmiştir. Biz akıllılar olarak tabii ki filmin mesajını da mükemmel bir şekilde kavramış ve almamız gereken dersi alarak hayatımıza yeni ufuklar eklerken kullanmışızdır. Bir sürü filmin seyircisini bir ironi içerisine soktuğunu gördüm ama bunu Forrest Gump kadar hissettirmeden yapanını görmedim doğrusu. Akıllı olmak anlam aramak mıdır? Yoksa bulmak zorunda olduğumuzu düşündüğümüz için, bulduğumuz yanlış anlamlara, yanlış fikirlere körü körüne inanmak mı? Okuduklarımız, öğrendiklerimiz ve tecrübelerimiz bizi bir adım daha öne taşır mı yoksa hep aynı yerde dönüp durur muyuz? Belki de kendimize söylediğimiz yalan bundan çok daha büyüktür. Olmak zorunda olmadığımız ancak öyle hissettiğimiz için zengin, kültürlü, lider, başarılı, güçlü insanlara dönüşmeye çalışırken bildiğimizi sandığımız o yüce fikirlerimizi kullanırız aslında. Hatta bu mücadele hırs barındırmıyormuş ve tüm insanlığın iyiliği adına yapılıyormuş gibi görünebilir. Mesela dünya barışı için mücadele eden, ancak kendileriyle bir türlü barışamamış ve bu yüzden kendi ihtiraslarında ve küçük ego mücadelelerinin içerisinde dönüp duran hippi kuşağını görüyoruz filmde. Kompleksleri ve travmaları yüzünden hayatları alt üst olmuş, psikolojileri yok etmeye, savaşa, küfre ve nefrete odaklanmış, barış isteyen merhametli bir insan görüntüsünden uzak, kana susamış bir binbaşı sesiyle ve edasıyla birbirlerine bağıran örgüt liderlerinin oluşturduğu hippiler. Diğer insanlardan daha iyi ya da daha kötü değiller. Çünkü savaş isteyen veya istemeyen diğer tüm insanlar gibi, sahip oldukları aklı kendi kişisel çıkarları için kullanıyor, Dalarslan 2 başarıya, güce, -doğru da olsa- hedeflerine ulaşmak için birçok yanlış yapıyor ve daha da kötüsü bu yanlışları doğru gibi görmek için yeni fikirler ve yeni bahaneler üretiyorlar. Sanıyorum filmde bu yüzden Forrest sürekli "Aptallık yapan aptaldır." diyor. Aklımız, öğrendiğimiz her şeyi kendi isteklerimiz ve arzularımız doğrultusunda şekillendirebiliyorsa, bildiklerimize ve sahip olduğumuz fikirlere bu denli sarılmak ve uğurda aptallık yapmak biz kendini akıllı sananları aptal yapan şey olsa gerek. Pop şarkıcısı olmak hayaliyle yola çıkmış bir kız, Jenny. Sonra zaman ve kültür değiştiğinde Rock şarkıcısı olmaya karar vermiş, daha sonra da hippilere katılıp dünyayı kurtarmaya çalışmış. Jenny sıradan bir insanın çocukluktan olgunluğuna kadar, neye nasıl inandığını, neyin doğru neyin yanlış olduğuna nasıl karara verdiğini, hırsların ve arzuların nasıl şekillendiğini ve aslında ne kadar da kolay silinip gittiğini gösteriyor. Aptal olduğu için dönemin popüler fikirlerini anlayamayan Forrest, Jenny'nin neden sürekli gelip sonra tekrar gittiğini de bir türlü anlayamıyor. Çünkü Forrest, bir insanın kendinden başka bir şey olmaya çalışmasını, kendi kimliğini başka bir yerde aramaya çalışmasını da anlayamıyor. Akıllı insanlar ise modayı takip ediyor, en iyi sevgiliyi arıyor, en mükemmel dünyayı inşa etmeye çalışıyor, en ünlü olmaya, en güçlü olmaya çalışıyor. Forrest Gump'ın gözden kaçan ancak en önemli sayılabilecek replikleri kader ve kaderin nasıl işlediği üzerine olan replikleridir. Dini anlamda kader inancına yönelik bir şey söylemeyen bu replikler yalnızca mutlu olmak için başka bir insan olmamız gerekir mi yoksa şu an olduğumuzdan başka birisi olmamız imkansız mıdır diye soruyor. Aslında biz akıllılar her iki durumda da sahip olduğumuz aklı mutlu olmak için değil de, bizi mutlu edeceğini sandığımız şeylere dönüşmek için kullanıyoruz ve bu bizi "Aptallık yapan aptaldır." ironisine düşürüyor. Belki de ne olacağımızı anlayabilmemiz için Forrest bize en basit haliyle şöyle anlatıyor: -Kim olacağın konusunda hiç hayal kurdun mu Forrest? -Kim mi olacağım? -Evet. -Kendim olmayacak mıyım?