Aldatıldım

Şu an Grup 84'ün "Kendime Yalan Söyledim" adlı şarkısını dinliyorum. Bir sebep yok, öyle esiverdi aklıma. Şaşırıyorum. Nasıl oluyor da her seferinde okuduğum bir hikayenin, dinlendiğim bir şarkının içine girebiliyorum anlamıyorum. Bu hafta Berna Durmaz'ın Karayel Üşümesi adlı öykü kitabını okudum. Özellikle "Çor" adlı öyküye takıldım; büyük ihtimalle bu kelimenin uzun süre yaşadığım Erzurum'da kaba bir anlama sahip olmasından ötürü bu öykü dikkatimi daha çok çekti. Okudukça sonunu gördüm öykünün ve üzüldüm daha bitirmeden. Yine aldatılan bir insan, yine aldatılacağını bile bile yolun sonuna kadar giden bir insan... Sizi bilemem ama ben ihanete uğradım. İkili ilişkilerde aldatılmaktan başka boyutları da var ihanetin. Şahsen sevdiğiniz herkesin size ihanet edebilecek bir potansiyeli olduğunu düşünüyorum. Kimseyi zan altında bırakmak istemem; fakat bu benim gözlemim. Kimi çok severseniz, kime çok değer verirseniz en büyük ihaneti onlardan görürsünüz diye düşünüyorum. İçimi çok fazla açmak istemiyorum bu sefer. Kim gurur duyarak ya da çekinmeden açıklayabilir ki yaşadığı ihanetleri? Ben sadece hissettiklerimi paylaşmak istiyorum, kişilerden ve olaylardan bahsetmeden ve hatırlamadan... Belki benim yapımdan kaynaklanıyordur bilmiyorum; fakat ben ihanete uğradığımı düşündüğümde ya da öğrendiğimde kahroluyorum. Sanki dünya başıma yıkılmış, sanki birisi beni cehennem çukuruna itmiş, sanki canlı canlı yakılmışım gibi... Çoğu durumla baş etmeyi öğrendim; fakat ihanet karşısında boynum hala kıldan ince. Kilitleniyorum, boğazımda bir şey düğümleniyor, kulaklarımdan ateşler çıkıyor, nefes alamıyorum, bacaklarımı hissetmiyorum. Bu kadar üzüyor ve yıpratıyor beni ihanete uğramak. Ben buna karşı koyamıyorum. Uzun sözün kısası mahvoluyorum ve uzun bir süre toparlanamıyorum. Hayatımdaki Zahire ve Ayhanlardan-öykülerden birindeki karakterlerin isimleri- nefret etmeye başlıyorum- ki benim bir insandan nefret etmem için fazlasıyla yıkılmış olmam gerekir. Somurtuyorum, aklımı kaybediyorum bazen de. Herkesi güldürüp eğlendiren Nisa gidiyor, yerine herkesin korkuyla baktığı, uzak durmayı tercih ettiği sinirli ve yıkılmış Nisa geliyor. Bir de kendimden nefret ediyorum... Karamsarlaşıyorum. Aklımdan çıkaramıyorum, takılıp kalıyorum. Canlanıyor gözümün önünde aldatılışım, kandırılışım. İşliyor kalbimin ve aklımın en derinliklerine. Kirletiyor beni de aldatanları kirlettiği gibi. Güven duygumu sarsıyor, içimde enkazlar yaratıyor. Direniyorum ama yenik düşüyorum, çünkü toz konduramıyorum beni aldatanlara, hepsini seviyorum. İçim öyle doluyor ki bazen, kimseyle konuşamıyorum- en yakınımdakilerle bile. Anlamıyorlar çünkü. Bazısı hiç aldatılmamış, bazısı hiç farkında olmamış. Benim söylediklerim, hissettiklerim onlara drama gibi geliyor. Anlamıyorlar, dinlerken sıkılıyorlar. İyice üzülüyorum... Belki ben de birilerini aldatmışımdır, bilmiyorum. Şimdi hatırladım, basketbol oynarken beni savunan rakip oyuncuyu hep aldatırım, yorulması için peşimden koşturup dururum. Bunu yaparken de bir miktar eğlenirim yalan söylemeyeceğim; çünkü daha hızlı olduğumu görmek beni mutlu ediyor. Ama bu oyunun kuralları böyle. Aldatacaksın ki 1 Nisa Ekmekcioğlu kazanasın. Aldatmazsan, rakibin sana yapışıp hareket etmeni engellemesine izin verirsen kazanamazsın. Kazanamazsan da üzülürsün. Ama şimdi gördüm, ben sevdiğim ya da değer verdiğim bir insanı aldatmıyorum ki. Ben profesyonel davranıyorum, taktikleri uyguluyorum. Acaba hayatın taktikleri de mi böyle? Acaba hayatta da bir şeyleri başarmak için sevdiklerimizi aldatmak mı gerekiyor? Bilmiyorum; fakat sanmıyorum. Kimsenin hayat görüşüne laf etmek istemem tabii; fakat ben bugüne kadar sevdiklerimi kandırmanın ya da onlara yalan söylemenin bana bir fayda getireceğine inanmadım. Umarım artık sevdiklerim de inanmıyordur. Tek bir önerim var eğer dinlemek isterseniz. İhanet etmeyin. Kandırmayın kimseyi. Herkes aynı şeyi hissetmek zorunda değil tabii; ama hissetmiyorsanız hissediyormuş gibi yapmayın. Dürüst olun. Kimseye yaşayacağından daha fazla acı yaşatmaya çalışmayın. Kimseyi hüzünlü şarkıların ve öykülerin içinde kaybolmaya, kendini görmeye mahkum etmeyin. Zira şarkılarda ve öykülerde kaybolanların oralardan geri dönmesi çok güç oluyor... 2