DORUKLARINDA YAŞAMAK

Aşk nedir bilir misin? Bazen için içine sığmayacak, kendini sokaklara fırlatıp dağa taşa haykırmak isteyeceksin. Bazen acı çekeceksin, ama o acının senden sıyrılıp gitmesine de izin vermeyeceksin. Her anı, hayatının en güzel anıymış gibi yaşayacaksın ve kim ne derse desin umursamaz hale geleceksin. Kendini taşıyamayacak kadar yorgun hissedeceksin bazen ama onu düşündükçe de bütün yorgunluğunu kaybedeceksin. Onu o kadar çok seveceksin ki, sevginin artık ona zarar verebileceğinden korkacaksın. İşte ben buna "aşk" diyorum. "Kim aşık olmuşsa, kendisinin eksik parçalarını arıyordur. Bu yüzden aşık, maşuğunu düşündükçe acı çeker. Bu tıpkı, uzun zamandır görmediğin birinin odasına girdiğinde bulduğun anılar gibidir." (Haruki Murakami) Haruki Murakami'nin de dile getirdiği gibi; aşk, kaybolan bir parçanı bulmuşsun gibi hissettirir sana. Hiç yaşanmamış duyguları tadarsın. Aşık olduğun insana baktıkça kendini bulursun onda. Kaybolan ruh ikizinmişçesine sarılıp, bağlanırsın. Bunları tereddüt etmeden nasıl söyleyebildiğimi sorabilirsiniz belki de. Aşkı bu kadar kolay tanımlayabiliyorum çünkü; ben aşkın en güzel halini de en kötü halini de doruklarında yaşamış ve bana kalırsa zirvede de bırakmış birisiyim. Nasıl ile başlayan soruları duyar gibiyim. İlk zamanlar da ne olduğunu anlayamamıştım. İçimden sürekli kahkahalar atmak geliyordu ve o yanımdayken dünyanın en mutlu insanı benmişim gibi gülücükler saçıyordum etrafıma. Küçük bir çocuğun saf ve temiz kalbine sahiptim sanki. Tek derdi dışarda koşturup, sadece oyun oynamak olan ve bunlarla mutlu olmasını çok iyi bilen bir çocuk. Ona baktıkça huzur doluyordu içim. Her yer, her saat onunla anlamlanıyordu. Onu herkesten ve her şeyden daha çok sahiplenip, kendimden daha çok seviyordum resmen. Ta ki o benden gidene kadar... Artık yaptığım her şey anlamsız gelmeye başlamıştı. Birlikte yürüdüğümüz o yollar, kahve içtiğimiz o masalar, yemek yediğimiz o restorantlar... Ama garip bir şey vardı. Bütün bunlar anlamsız gelse bile ben o birlikte yürüdüğümüz yollardan geçmek, oturduğumuz masalarda kahve içip onu bir an bile unutmak istemiyordum. Bütün kötü anılar silinmişti sanki hafızamdan. Sadece ondan kalan güzel şeyleri hatırlamak istiyordum. Yani bir nevi kendime acı çektirmek istiyordum. O zamanlar farkında değildim bunun. Kim ne derse desin umursamıyordum. "Boşver, unutursun.", "Bu da geçer, neler geçmiyor ki?", "Önemli olan sağlık." gibi cümlelere çoktan kapatmıştım zaten kendimi. Tek istediğim yalnızlığa sığınıp, kahvemi yudumlayıp, onunla yaşadığım en güzel anları düşünmekti. Ne kadar da aptalmışım. Yeniden "Neden?" dediğinizi duyabiliyorum. Neden mi? Çünkü hayat kimseyi gereğinden fazla önemseyecek, tek bir kişiye bel bağlayabilecek kadar uzun değil. Hele ki bu kadar gençken. Daha yirmi yaşındayım. Önümde kocaman bir hayat, yaşanması gereken birçok anı ve paylaşılması gereken uzun bir zamanım var. Bunu belki geç fark ettim, evet. Ama şunu biliyorum ki eğer ben aşkı bu denli yaşamasaydım belki de bu söylediklerimin hiçbir zaman farkında olamayacaktım. Şikayet ettiğimden değil. Aksine, yaşanmışlıkların, yaşanmamışlıklara bir kapı araladığını ve o kapıdan geçince tecrübelerle dolu yeni bir hayata başladığını anlamış oldum. Zaman öylece geçip gidiyor ve benim tek isteğim yanımda olan insanlarla birlikte bu zamanı olabildiğince dolu, olabildiğince mutlu ve olabildiğince huzurlu geçirmek. Çünkü her an, üzülmek istemeyeceğimiz kadar değerli. Ben aşık olma demiyorum kimseye. Aşık ol ve hatta gerekirse aşkınla aptallaş. Ama kendini dışarıya kapatma hiçbir zaman. O insanı gözünde o kadar yüceltme mesela, hayatındaki tek insan oymuş gibi davranma. Ben aşkı doruklarında yaşadığıma inanıyorum. İyisiyle de, kötüsüyle de... Ve o kişi, hiç unutamadığım hatıralarımdan bir tanesi olmaya devam edecek. Ekin Öztürk