Yalnızlıkla Başa Çıkmak

Yalnızlık, eğer tanımadığımız bir yere yeni taşınmamışsak veya hiç bilmediğimiz bir ortama ilk defa girmiyorsak genelde utanmamız gereken bir özellik gibi görülür. Yalnız insanların psikolojik problemleri olduğunu bile düşünebiliriz. Çünkü toplum yapımız bize insanların birbirinden tamamen bağımsız yaşayamayacaklarını düşündürür. Murat Gülsoy, Yalnızlar İçin Çok Özel Bir Hizmet kitabında yalnızlık ve ölüm konularının üstüne akıcı diyaloglarla basıyor. Peki gerçekten, yalnızlık bu kadar utanmamız ve korkmamız gereken bir şey midir? Belki de hepimiz kendi içimizde yalnızlığa mahkumuzdur. İnsanları tek kalmaya zorlayan en büyük etkenlerden biri hiçbir insanın aynı olmamasıdır. Bizim için çok da tuhaf olmayan bir fikir bir başka insan için kabul edilemez olabilir. İnsan aklı öyle karmaşık ve öyle aktiftir ki hepimizin, az ya da çok, çevresine kabul ettiremeyeceği düşünceleri vardır. Bu fikirlerimizi dışlanma korkusu yüzünden kolayca dile getiremeyebiliriz. İşte böyle bir durumda çoğu insan dürüstlüktense kabul edilmeyi tercih eder. Bu bizim düzeltecebileceğimiz bir durum mudur? Birbirimizin her düşüncesini garipsemeden kabul etmek mümkün olmayabilir çünkü bütün insanlar birbirinden farklıdır. Farklı zamanlarda doğarlar, farklı ailelerde büyürler, farklı benlikler geliştirir ve kişisel düşüncelerini üretirler. Bu her zaman uç düşünceler için geçerli değildir. Belki de bir arkadaşımızla etkileyici bir film izlerken, film bittikten sonra duygusal ve felsefi bir yorum yapmalarını beklerken, onlar o anda akıllarından günün akşamında ne yiyeceklerini geçiriyor olabilir. Böyle farklılıklar fazla büyük olmamakla birlikte bir ilişkiyi yavaş yavaş zedeleyebilir veya sağlıklı bir konuşmanın doğmasını engelleyebilir. İnsanlardan bizimle aynı şeye bakıp tam olarak aynı şeyi düşünmelerini bekleyemeyiz. Elbette beyinleri tıpkı bizim gibi çalışan insanlar vardır. Hatta belki sokakta yürürken yanlarından geçmişizdir. Belki de her sabah aynı otobüse biniyor ve birbirimizle konuşmuyoruzdur. Zor olan bu insanların varlığı değil, o insanları bulmaktır. Yeterince şanslıysak bir gün ruh eşimizle tanışabiliriz fakat ruh eşimiz iki hafta önce başka bir ülkede ölmüş de olabilir, daha doğmamış da. Yalnızlık, karmaşık beyinlere sahip olduğumuz için ödememiz gereken bir tür bedel gibidir. Bütün bunlar kendimizi kişisel bir balonun içine hapsetmemiz için yeterli sebepler değildir bu yüzden bazen sadece fiziksel özellikleriyle ilgilendiğimiz ama oturup akıcı bir şekilde sohbet edemediğimiz insanlarla ilişki kurduğumuz da olur. İlk başta mantıklıymış gibi gelebilir ve bir süre sorun çıkmayabilir fakat önünde sonunda bizi anlayan biriyle konuşmak isteriz. Doğamız gereği hepimiz biraz da olsa yalnız kalmaya mahkumuz. Hayatımız boyunca hep belli bir miktar yalnız olacağımızı kabullendiğimiz zaman, fazlasıyla boş zamanımızın olacağını da söyleyebiliriz. Fakat bu her zaman kötü veya kaçılması gereken bir durum değildir. Kendimize ayırdığımız zamanda resim yapabilir, yazı yazabilir, bir müzik enstrümanı çalmayı öğrenebiliriz. Kendimiz yapmasak bile, diğer yalnız insanların konuşacak kimseyi bulamadıklarında yazdığı yazıları okuyabilir veya çizdiği resimlere bakabiliriz. Bu sayede göreceğimiz şey şudur ki büyük sanatçıların çoğu bir zamanlar kendini kimseye ifade edemeyeceğini düşünmüş ve bu yüzden içlerini sanata dökmüş insanlardır. Bu dünyaya girdiğimiz zaman belki de bizim şimdi hissettiklerimizi çok uzun zaman önce hissetmiş ve sanata dökmüş insanlarla tanışabiliriz. Onların fikirlerini eserlerinden okuyup kendimizle bağdaştırabiliriz. Tekliğimizi bizi kısıtlayan veya mutlu bir hayat yaşamaktan alıkoyan bir şeymiş gibi görmemeliyiz. Bizi yalnız kılan kendine özgü aklımız ve kişiliğimiz aynı zamanda bizi orjinal ve ilişkilerimizi içten kılan şeydir. Eğer kendimizi izole etmeden ve diğer insanlardan ayırmadan düşüncelerimizin uyuşacağı insanlar ararsak, kurduğumuz ilişkiler ve arkadaşlıklar doğal ve anlamlı olacaktır. Bu da bir bakıma bize zorunlu yalnızlığımızın bir hediyesidir.