ÖTEKİNİN MUTLULUĞU

Etrafımdaki insanların hayattan umduklarını yaşadıklarını görünce mutlu oluyorum ister istemez. Hele hele bu kişiler sevdiklerim olursa bu mutluluk kat kat artıyor. En yakınlarımı düşünüyorum, okul hayatı boyunca istediği işe girmiş bir arkadaşım geliyor aklıma ve onun o haberi aldığı anda yaşadığı sevinç. İnsan bunları düşününce elinden ne geliyorsa yapmak istiyor onlar için, belki bir umut dünya denen kaybedenler kulübünün kazananlarından olurlar diye. Bazen bir baba şefkatiyle "biz okuyamadık ama siz bari okuyun" temennisi gibi cümleler çıkıverir ağzımızdan, henüz yaşımıza, yaşadıklarımıza dahi bakmadan. Emrah Serbes, Deliduman romanında ağabey- kardeş olan Çağlar'ın ve Çiğdem'in ilişkisinde anlatıyor bence başkalarının mutluluğu için neler yapılabileceğini. Günümüzde insanlık kapitalizmin rekabetçi pazarında birbirinin kuyusunu kazarak can çekişirken ve diğerini tebessüm ettirmek bir yana ağladığını görerek gizlice kahkaha atıp gece yatağında vicdanı rahat bir şekilde uyuyarak kendi egosunun zirvesinde yaşıyor. Çağlar ise yazarın mutluluk konusundaki ütopyası bence. Bir insan hayal edelim ki hayatını kardeşine adasın. Mümkün müdür? Cevabı açıkça hayır bence. Muhtemelen bu düşünce benim bilinçaltımın aldatması çünkü haberlerde, çevremde sürekli bir aile içi ihanet, kardeşler arasında kavga, bir metrekare arsa için birbirini öldüren akrabalar görüyorum ve bunlar benim iyi yönde düşünmemi engelliyor diye düşünüyorum. Çağlar'ın kardeşi Çiğdem hakkında ne düşündüğünü, onunla ilgili hayallerini bir kenara bırakıp, kurgu dünyadan gerçeğe geçtiğimizde ve az önce anlattığım olumsuz düşüncelerimi zihnimin derinliklerine gömdüğümde örnekleri çoğaltabiliyoruz. Babamın bizim mutluluğumuz için kendi isteklerinden vazgeçmesi geliyor aklıma. Sırf biz daha rahat okuyalım, hayallerimiz gerçekleştirebilelim diye onun kendi bütçesinden kısması bence verilebilecek en güzel örnek. Neredeyse 35 yıldır kesintisiz sigara içen bir tiryakinin, paket sigaradan sarma sigaraya geçme ve böylece sigara maliyetini dörtte bire düşürme hikayesi bu. Belki dünya için küçük ve önemsiz ancak otuz beş yıllık bir içici için çok büyük bir adım bu. Bana göre insanlığa bir hediye, dünya üzerindeki her insanın çok değil sadece bu seviyede bir iyilik yaptığını düşünsek bir an çok mu iyimser oluruz acaba? Aslında aklımdan bunlara ters düşünceler de geçiyor. Kendimizi mutlu etmeye sarf edebileceğimiz zamanımızı neden başkalarının mutluluğu için harcayalım ki? Hatta işi daha da ileri götürüp şunu da sorabiliriz: Başkalarının mutluluğu için kendini mutsuz bir duruma sokmak hangi akla mantığa sığar? Bu yazıyı dramatize etmek istemezdim ama yüzlerce Yeşilçam filmi izleyen bir Anadolu genci olarak kafamı hemen "nayır, nolamaz"lı sahneler dolduruyor. Kanser olduğu için sevgilisini kendinden soğutarak ayrılmayı planlayan veya sevdiği kızın başkasını sevdiğini öğrenen delikanlının acısını kalbine gömmesi aklıma ilk gelen örnekler arasında. En yakını, kardeşi dahi olsa bir başkasının mutluluğu için hayatını değiştiren, tüm işlerini buna göre ayarlayan Çağlar'ın hikayesi Deliduman ve bence Emrah Serbes'in ütopyası tüm bu ağabey- kardeş ilişkisi. Her ne kadar başkalarının mutluluğu için kendi mutluluğunu asla geri plana atma gibi kişisel gelişim klişeleri kitaplarda kendine yer bulsa ve modern dünya bizi bu yöne doğru hızla çekse de ben hala kendimiz dışındaki insanlara da mutluluğu götürmenin dünyayı daha güzel bir yer yapacağı kanısındayım. Bence böyle yaşamak daha güzel, eminim ki babam beni mutlu ettiğinde kendi de kat be kat mutlu oluyordur ya da Çağlar, kardeşinin hayallerinin gerçekleştiğini görünce gözlerinden mutluluk yaşları akıyordur. Başlarken de dediğim gibi dünya dediğimiz kaybedenler kulübünün kazanan sayısının olabildiğince artmasını sağlamak için yapmalıyız bence bu eylemi, ötekinin mutluluğu için çalışmalıyız. Emrah Serbes- Deliduman