Mahvettik Galiba

Çocuk dünyadaki en güzel varlık olarak bilinir. En azından bir çok kişi böyle söylüyor. Hastane ortamından çıkan en muhteşem şey olabilir çocuklar (zaten pek de güzel şeyler olduğu söylenemez hastanede). İlk doğduğunda elleri yüzleri buruş buruş. Gözleri belli değil. Sadece ağlayan bir nevi "çirkin" bir yaratık. Ancak ilginçtir ki o "çirkin", hareket etmekten yoksun, sadece kulak tırmalayıcı sesler çıkartabilen varlıkla büyüdükleri zaman hareketlenecek. Annelerine, babalarına ve hatta çevrelerine mutluluk saçacaklar. Hatta klişe belki ama dünyayı onlar yönetecek. Ancak önce, bebeğin ağzından ilk ne çıkacak diye tüm aile merakla bekleyecek. Hatta ilk başta "Anne" denmesi için anne ve annenin akrabaları çocuğu sık sık görüp "Annnn- nnne" diyecekler çocuğa. Neden? Sadece ilk kelimesi "Anne" olsun diye. Aslında ne kadar saçma. Çocuk 2-3 hafta sonra zaten ufak ufak konuşmaya başlayacak. Hatta muhtemelen- 2 ay sonra da gayet konuşabiliyor olacak. Aynı olay baba için de geçerli. Neymiş "Baba" diyecekmiş. Hatta daha da komiği var. Çocuk kelimeleri sadece söylemek için çalışırken (hani olur ya "bv" tarzı sesler) o seslerden "Anne" dediğini çıkartılır ve eğlence başlar. Anne baba bir nevi birbirine girer. Niye ilk baba dememiş ya da niye ilk anne dememiş. Birbirlerine küserler hatta bunun için. Konuşmazlar bir süre. Yataklar bile ayrılabilir. Çocuğun olduğu odada yatılır ve çocuğa alıştırma yaptırılır böylece. Daha bir sürü taktik. Büyük eğlence anlayacağınız. Bitmedi. İlk yürüme anı var daha. Çocuk zaten sürekli pratik yapıyor. Ufak ufak adım atıyor. Şimdiki merak ise acaba ilk nereye ya da kime yürüyecek. Anneye yürürse değmeyin kadıncağızın keyfine. Ya babaya yürürse? Bu defa da adamcağız havalara uçar. Anne bozulur. Niye? O karnını doyuruyormuş. Niye ona yürümemiş. Bunlar yakın zamanda başıma gelen şeyler hepsini abartsızı anlatıyorum şu an. Hatta eksik bile anlatıyorum. Bir de bunun zıddı bir durum var. O bebek büyüyene kadar kaç gece o ebeveyn uykusuz kaldı? Kaç gece anne ve baba bebeğe bakacak kimse olmadığı için dışarı çıkamadı? Tek cevabı var. Sayısız gece. Kimse bilmiyordur bunun cevabını. Peki ya çocuk büyüdüğündeki olaylar? Okuludur, çocuğun kıyafetidir, eşyalarıdır, yemesidir içmesidir derken o çocuk artık aileyi maddi açıdan zorlamaya başlar. İşte o zaman evde işler kızışır. Anne ve baba sabahtan akşama kadar çalışıyordur, yoruluyordur. Dolayısıyla gergin de olurlar. Çocuk ise artık eskisi kadar küçük değildir ve kendi fikirleri vardır. Çocuk bir defa "Hayır!" dediği zaman anne ve baba garip şekilde- buna katlanamaz ve kavga başlar evde. Bu macera böyle sürer gider. Peki hiç çocuğa doğmadan önce soranınız oldu mu "çocuk sen doğmak istiyor musun?" diye. Ya da "doğduğunda ne yapmak istiyorsun?" diye soranınız. Hiç zannetmiyorum. Zaten mümkün de değil. Peki ya böyle bir şansınız olsaydı? Şöyle düşünün. Gelecekte ancak çok da uzak olmayan bir tarihteyiz ve böyle bir cihaz geliştirilmiş. Annenin karnındaki çocuğun beynine direkt olarak mesajınız gönderilebiliyor. Ne yollardınız doğmamış bebeğinize? "İlk önce 'anne' de tamam mı yavrum?" muhabbeti geçerdi eminim. Ya da bebeğine "1+1 kaç eder?" diye soran. Hatta bebekten de cevap beklenirdi " alırken mi satarken mi?" diye. İşin şakası bir yana çocuğa ne mesaj gönderilebilir ki? Şu an mesaj gönderecek olsam "Sen sen ol oradan çıkma. Duydun mu yiğido?" derdim sadece o da ayrı mesele. Hatta "Büyüdüğünde okula falan göndermeyeceğim seni. Bir yere çırak olarak başlatacağım sen halledersin." Demek istiyorum. Okul falan zor işler yazık çocuğa. Yirmibir yaşındayım, dört yaşından beri okula gidiyorum. Bu da onyedi sene eder. Elime ne geçti? Hiç. İki ya da üç sene önce bir ara diploma vermişlerdi sadece. İki ay evde durmuştu, hatırlıyorum. Lise diploması. Sonra onu da aldılar elimden. Hatta üniversiteden mezun olunca da kaliteli kağıda basılmış süslü yazılar verecekler bana. Gereksiz. Ya da çocuğa direkt dersler verilmeli anne karnında. Ne bileyim ufak ufak matematikle başlanabilir bence. Uğraşmasın sonra çocuk yazıktır. Hem belki sınıf da atlar. Hayatı kurtulur. Çocuğa bir de dünya hakkında bilgi verilmeli. Nasıl bir yere gelecek yani. Tamam belki anne karnına isteyerek gelmedi. İsteyerek de çıkmayacak. Ancak yine de bazı şeyleri bilmeli. Yani belli bir kısım insanın, kendi topraklarından çıkan ama aslında hiç göremedikleri ve çok değerli olan "altın" adında madeni vücutları sindiremese bile başkaları yiyebilsin diye aç kalan hatta bu yüzden ölen insanların olduğu yere doğmak üzere olduğunu bilmeli. Veya sadece "güzel" görünüyor diye ondan kıyafet yapmak isteyip başka canlıları öldüren bir ırktan geldiğini bilmeli. Hatta sadece "para" adında pamuk parçası kazanabilmek için insanları ölümle tehtid eden bir düzenin içinde olacağını bilmeli. Ölümle belki orada karşılaşmalı ilk defa. Hazırlamalı kendini yavrucak. Bakalım o zaman bu kadar mutlu doğabilecek mi? Etrafa bu denli mutluluk saçabilecek mi? Çocuklarla bir alıp veremediğim yok ancak biz pis yaratıklarız. O çocuklar da böyle öğreniyor. Daha da bencil, cimri, akıllı ama farklı durumlarda. Şu ana kadar en gelişmiş türün biz olmuş olmamız bile tamamen bir şans olmalı bence. Tek görevi talan etmek olan bir tür. Gerçi, ben bile böyle düşünmeme rağmen neler yapacağım onları kötü etkileyecek kimbilir... Ya da siz. Kim bilir neler yapmışsınızdır küçük masum canlıları birazıcık da olsa mutsuz edecek. Ya da acaba neler yapmadınız da onları bu çirkin ortamda yaşamaya mahkum ettiniz. Suçladığımdan değil ancak o "pamuk" parçası hepimizi yönetiyor. Düzenin kölesiyiz. Üzgünüm küçük dostum... Galiba senin dünyanı mahvettik... Galiba senin dünyanı daha da mahvediyoruz... Umarım sen bu dengeyi bozarsın da senden sonraki çocuklar mutlu olur... Rengim Özokutgen