MOZAİK BİR ÖZGÜNLÜK

İlk defa Fazıl Say'ın konserine gidiyordum ve beklentilerim yüksekti haliyle. Konserin başlangıç saati gelmiş çatmıştı. Işıklar sahneye odaklanıyordu ve alkışlar eşliğinde koro ve orkestra üyeleri sahneye girerken salondaki yerli sanatçılarımızın başarısına tanıklık edecek olmanın verdiği heyecanla ben de alkışlıyordum. Sahnede genç sanatçıların da olması bu konserin ne kadar farklı olduğunu gösteriyordu bana. Küçük kahramanlar çoğu yaşıtları gibi zamanlarını gereksiz aktivitelerle öldürmek yerine canla başla hazırlanmışlardı konser gecesi için. O an boşa harcadığım her saniye için üzülmeme sebep olan sanatçılar, sanatın geleceğinin ne kadar parlak olacağını da anlatıyordu bana. Özaydın-2 Çalgılar arası muhteşem uyuma, koronun ritime uygun şekilde oturup kalkması da eklenince içimdeki birlik duyguları tüylerime doğru başlarını kaldırıyordu. Koro ve orkestra adeta bir vücudun organlarıymışçasına uyumla çalışıyordu. Okunan şiirler müzikle adeta dans ediyordu. Canlanıyordu kelimeler. O alıştığımız kalıplarından çıkıp adeta duygu seline tutuyordu insanları. Kimileri bu coşkuyu tutamayıp alkışlamaması gereken yerde konseri bölüyordu kimileri ise tüylerinin o soğuk gecede bağımsızlığını ilan etmesine dayanmaya çalışıyordu. Bense bu konserden hiç beklemediğim şeyleri öğreniyordum, karmaşık duygular hissediyordum. Neydi beni bu kadar etkileyen? Neydi beni boğazımda garip bir düğümle, gözlerinde baraj kapıları tarafından tutulan akarsu misali yaşlarla boğuşmaya zorlayan? Benim açımdan en büyük farkı yaratan ve beni en çok düşündüren unsur bestelerin tam bir sentez ürünü oluşuydu. Bambaşka uçlarda olan batı ve doğu müzikleri birbirlerini kovalıyordu bu eserde. Bazen birbirlerini yakalıyorlardı, bazen ayrı ayrı baş gösteriyorlardı. Bir palette bulunan boyalar gibiydiler. Her yuvanın ayrı rengi olsa da ana renklerin karışımıyla elde edilen renkler misali her bölümde bambaşka dokunuşlar, üflemeler... Bu eser tam bir özgünlük abidesiydi. Beğenilme kaygısıyla, klasik müzikte moda olan, batı müziğinin unsurları içinde sıkışan bir oratoryo değildi. Kükrüyordu adeta 'Benim kültürüm bu, müziğim böyle!' diye. Varsın izleyici beğenmesin, beğenilmek adına rol yapmaktansa özgün ruhumla aşağılanırım diyordu. Bestecisini ve onun kültürünü o kadar iyi çağrıştıran, anlatan bir eserdi ki, bu kültüre yabancı kişiler bu eseri seslendirseler böylesine bir ruh uyumunu yakalayamayacaklar, esere kendilerinden bir şey katamayacaklardı. Eserin tuzu baharatı eksik kalacaktı. Bir sanatçının kendi kültürüne bu derece sarılarak eserlerini biçimlendirmesi, bana ne kadar kendim olabildiğim sorusunu sordurdu. Acaba benim bestelerim de bana özgü müydü, yoksa başkalarının bestelerini seslendirmeye çalışarak benliğimi ve düşüncelerimi nota kağıdında yazanlarla mı sınırlıyordum? Şimdiye kadar örnek aldığım kişileri taklit mi ediyordum yoksa onlardan öğrendiklerimi harmanlayıp özgün bir kişilik mi oluşturuyordum? Şimdiye kadar iyi eserlerin notaları dışına çıkmayı başaramamıştım ve paletimde başkalarının ana renklerini barındırmıştım. Kötü renkler olmasalar da çizmek istediğim resimle uyuşmuyorlardı. Ancak o konserde anladım ki paletime idollerimin renklerini aynen katmak yerine onları kendiminkileriyle karıştıracaktım. Fazıl Say olmayacak ve olamayacaktım; ancak Fazıl Say'dan öğrenecektim özgünlüğü. Sevilmek için taklit etmeyecektim iyileri, onlardan kendime bir şeyler katarak gelişecektim. Bir yerden tuzu diğerinden baharatı alıp harmanlayacaktım kendi yemeğimle. Özaydın-3 O geceki konsere tat katan; konserin, izleyicilerin ve benim kalplerimize işlemesini sağlayan unsur nasıl özgünlükse, harmanlama becerisiyse; insanın da yapmacık olmayanı, rolden uzak duranı ancak bir o kadar da mütevazı olup öğrenmeyi bileniydi makul olanı. Bunu başardığı ölçüde tam anlamıyla yaşıyordu, özgürdü insan. Bakış açımı bu kadar değiştiren konserin sonunda avuçlarım patlayacakmışçasına alkışladım. Hem kendi hayatıma hem de başka hayatlara renk katabilmek için, daha güzel yemekler, daha özgün eserler için, özgür ve kaliteli yaşam için...