İçimizdeki Marslılar

Son yıllarda bakıyorum da neredeyse bütün "gelişmiş" toplum fertlerinde inanılmaz bir yalnızlık problemi var gibi. Problem dediğime bakmayın çoğu insan bunu dert edinmiş değil. Onlar sadece hayatta kalmak için gerekli temel ihtiyaçlarını karşılamaya çalışıyorlar. Fakat bunu yaparken ne bir sosyal iletişim içerisindeler ne de bu yönde bir çaba gösteriyorlar. Hepsi kulaklıklarının onlara fısıldadığını dinleyip, ekranlarında beliren bildirimleri okuyorlar. Günaydın kelimesinin nasıl bir ses çıkardığını unutmuş haldeler ya da teşekkür ederim demenin aslında o kadar da zor ve uzun olmadığını. En son ne zaman bir yabancı ile merhabalaştılar acaba? Bu kadar gaddar olduğuma bakmayın, ben de o insanlardan biri sayılırım. Aslına bakarsak, hepimiz bir ölçüde onlardanız. Günlük koşuşturmaca içerisinde diğer insanlarla konuşmaya vaktimiz yok, yetiştirmemiz gereken onlarca, yüzlerce iş var. Bu işlerin arasında kim tanımadığı birine merhaba demek ile vakit kaybetmek ister ki? Yani her gün 10 kişiye merhaba desek, her biri 5 saniye sürüyor olsa, yılda 365 günden, 10x5x365=18250. 18250 saniye! Yani 304 dakika! Yani 5 saat! Bir yılda 3650 kişiye (hepsi farklı kişi olmak zorunda değil elbette) merhaba demediğimiz takdirde 5 saat 4 dakika kazanıyoruz. Bu 5 saat 4 dakikada da neden yalnız olduğumuzu düşünüyoruzdur herhalde. Bütün insanlığın umudunun ve gelecek inancının bir adama, bu adamın hayatının ise saniyelere bağlı olduğu Marslı'yı okurken bunları düşündüm. Hepimiz kendi küçük dünyamızda hayatta kalma mücadelesi veriyoruz. Saatler, dakikalar, saniyeler hepsi ölüm-kalım meselesi bizim için. Yaptığımız her şey, aldığımız her karar hayatta kalmak adına. Hal böyle iken, yalnızlık bir tercihten ziyade kaçınılmaz bir sonuç değildir de nedir? İlk çağlarda insanlar hayatta kalmak için 3-4 kişilik küçük gruplar oluşturdular. Daha sonra bu gruplardan birkaçı bir araya gelerek aileleri oluşturdular. Bu aileler genişledi, gruplar daha büyük ve kalabalık bir hal aldı ve bildiğimiz anlamda ilk topluluklar oluştu. Bundan binlerce yıl önce insanoğlunun hayatta kalması için, neslinin devamı için bir araya gelmesi gerekirken, günümüzde ise insanlar hayatta kalmak için giderek yalnızlaşıyorlar. Kendilerine vakit kaybettirecek bütün eylemlerden uzak kalıp hayatlarında mümkün olduğunca az sayıda insan tutuyorlar. Çoğu insan kariyerini devam ettirmek ve geliştirmek adına aile kurmamayı tercih ediyor. Böyle bir toplumda yalnızlık kaçınılmaz. Peki modern insanın yapması gereken nedir? Hayatta kalma savaşının sonucu olan "modern yalnızlığı" kabullenip yoluna devam mı etmeli? Mark Watney gibi ne kadar yalnız olursa olsun hayatta kalmaya mı çalışmalı? Yalnız geçirilen bir hayat yaşamaya değer mi? Buraya kadar insanın yalnız kalmasını rasyonel bir biçimde hayatta kalma çabasına bağladık. Peki insanoğlunun hayatta kalmak istemesindeki sebep nedir? Sadece beslenip, gelişip ölmek için mi yaşıyoruz? Ya da daha basit bir şekilde söylemek gerekirse, insan ölmek için mi yaşar? Yoksa kaçınılmaz olan ölüme kadar yaşamı güzel kılan şeyleri bulmak için mi yaşar? Öyle ya ölümü beklemekle yaşayan bir insan neden intihar etmesin ki? Öyleyse yaşamı güzel kılan şeyler için yaşıyoruz. Hayatımızı paylaştığımız insanlar için, ailemiz için, evcil hayvanımız için, sevdiklerimiz için yaşıyoruz. Yalnız kalmak için yaşamaktansa, -tıpkı ilkel atalarımız gibi- yaşamak için yalnız kalmayalım. Çok basit bir soru: Sizce bir insanın açlıktan ya da kötü şartlardan diyelim- ölmesi mi daha kötü, yoksa her türlü imkana sahip olmasına rağmen yalnızlıktan depresyona girip intihar etmesi mi? Bence bunu biraz düşünün.