RUHUN MEVSİMİ BAHAR

Bahar bir başkadır benim için ve de bir mevsimden fazlası. Naif bir arkadaştır kucaklayan ağaçlarının gölgeleriyle bazen, bazen ise kulağıma fısıldanan bir sırdır esen rüzgarla. En önemlisi dirilişin göstergesi, o uzun, yorgun geçmişin bitişinin ve güzel başlangıçların da müjdeleyicisidir. Bu yüzden severim baharı... Kendimden parçalar bulurum. Topraktan gelmemdir belki sebebi. Bilmem. Gülümsemek bir çiçeğin açışıdır yüzde bence, ağlamak ise kısa süren bir bahar yağmuru. Birden bastırır, engellenemeden ama bir ferahlık ve rahatlama verir ya sonunda, işte öyledir. Sonrası sakinlik. Tıpkı bir bahar yağmuruyla gelen küçük telaşlı dakikaların yerini güneşin açtığı dakikalara bırakması gibi. Hayatı sevişim sanırım baharı sevmeme neden oluyor. Kayırıyorum baharı diğer mevsimlerden. İçimde sonbahar gibi ölgün yaprakları biriktirmiyorum ben. Kendi ruhumun çöpçüsü oluyorum genelde, evet. Kısa ya da uzun fark etmez geçmişin toprağına gömüyorum o kötü anılarımı... Neşeyi ve sevinci de hep baharla bağdaştırıyorum. Çünkü doğanın baharı karşılamasıyla bile mutluluk uğruyor toprağın en derininden gökteki bulut tanelerine. Tuhaf bir duygu bu... Toprak uyanırken benim ruhum da uyanıyor sanki. Gelişiyle zamanın tesiri değişiyor. Kışın geçmek bilmeyen zaman, bahar vakti ellerinden kayıyor ama şikayet etmiyorsun. Çünkü bahar çevreni donatarak yaşadığın dünyanın ne kadar güzel ve özel olduğunu hatırlatıyor sana, bir baharı daha hissetmekle şanslı hissediyorsun kendini. Bir çeşit iyileşme süreci diyelim buna. Kıştan bahara geçiş ve göğü daha yakın hissetmek kendine. Dolayısıyla da daha özgür. Ha unutmadan, baharın yaşamı sevişini de severim. Hatta o kadar severim ki ona olan bu sevgimin karşılığını aldığımı ve beni herkesten farklı tuttuğunu bile düşünürüm diğer insanlardan. Güneşin ufuktaki en güzel halini ben görürüm mesela, bir çiçeğin hiç bilinmeyen kokusunu içeme çekerim ya da. Böyle dediğime bakmayın canım. Bahar bonkördür. Evet beni ayrı sever onu bekleyişimden dolayı ama hissetmeyi, sevmeyi ve yaşamayı bilene her zaman kapısı açıktır. Hayatı sevmek demişken baharda sevmekte başka bir his. Doğaya da insana da duyulan sevgi, anlamını daha çok buluyor bu mevsimde. Şairlere şiirler yazdırıyor, sevgililere şarkılar, doğaya güzellemeler. Başka bir mevsimde olmuyor mu bunlar demeyin. Elbette. Lafım yok ki kendisini ve aşkını karlara yazmış, doğaya örtülen beyazın haşmetinden bahsederken aşkının büyüklüğüne gönderme yapanlara. Ama ben baharda sevmeyi severim. Tıpkı Ahmet Telli'nin dizeleriyle bende uyanan şey gibi sevmek. ''Bakışın senin kavakların rüzgarla kıpırdanışı Bir karmaşmayla ürperişi zeytin ağaçlarının.''(25) Bu dizeler bir insana baharı burnunun ucundaymış gibi hissettirebilir mi dersiniz? Ben hissettim. Bahara farklı bir anlam yükleyişimden belki, bilemiyorum. Dizileri okurken sevginin başka hali olan aşktan bahseden Telli'nin kendisinde bıraktığı etkiyi bahara benzetişini sevdim ve onu hatırlatışını. Benim içinde sevginin her türlüsü bahar çünkü. Sevgiliye duyulan aşk olsun bu tıpkı Telli'nin bahsettiği gibi, hayvan sevgisi ya da evlat... Hepsi ama hepsi yumuşatır kalp denen toprağı tıpkı baharın yumuşattığı gibi. Neyse ki baharın geldiği şu günlerde özlemim az da olsa dizginlendi ama bu baharda bitecek özlettirecek kendini. Daha bahar gelmeden sonunu düşünmeye başladım ben her güzel şey gibi. Gidecek olması üzdü belki ama gelecek daha yeni baharlar biliyorum. Ayrıca kalbim ve ruhumdaki bahar hep burada. Bir ben kadar uzakta bana. Baharın cömertliği de içimizi ısıtan güneşinin samimiyeti de insana kendini dinlettiren sakinliği de hep içimde. Mevsim kış olsa da ben zaten baharım baharı beklerken bile. Çünkü bence marifet sadece bahar mevsimini sevebilmek değil, bahar gibi olabilmekte.