BAYAN MİLENA'YA UFAK BİR TEŞEKKÜR

Dünyanın sabah olmaya gücü yetmemiş bütün soluksuz gecelerini, huzursuzluğunun kaygan zemininden çaldığı uzun ama umutlu bekleyişlerini yanına alarak Prag'ın sisli havasından çıkagelen bir adamla vedalaştım az önce. Hayattaki tüm kaygıları, gündelik koşuşturmacaları ve bürokrasinin dikenli tellerine takılıp kalmış beklentileri ile dolup taşan ceplerini birer birer keserek geride bırakmış çelimsiz bir adam beynimin kıvrımlarında gezen perileri uyandırdı gecenin kör saatlerinde. Bembeyaz sayfalarından kıpkırmızı rüyalarıma ulaşan destelerce lavanta kokan mektuplarla mı başardı bunu? Evet. Bazen mutluluğun parlak mı parlak bir kartvizitten bize göz kırpan mevki hayallerinden veya bir masanın etrafında birbirinden habersiz yaşamanın gizli hazzı ile dizilmiş insanların gülümseyişlerinden daha öz ve anlamlı olabileceğini hatırlattı. Bir postacının parke zeminde çıkardığı anlamsız ve olacaklardan habersiz ayak sesleri mesela... Tak tak tak... Saman kağıdının eşsiz kokusunda yankılanan sözler ve artık çelimsiz ama mutlu kahramanımız için tüm kapıların tanrılara, tüm uykuların kömür siyahı iki göze açılması... Buyurun işte sizlere Franz Kafka'nın mutluluk alfabesinden fırlayıp gelen bir olaylar silsilesi. Mutluluk artık boyut değiştirmiş, vicdan muharebeleri, baş ağrıları ve dinmeyen özlemlerin arifesinde geçmişte yaşamaya alışmış bir adamı, gelecekteki güzel günlerin varlığına inandıran bir kadınının mektupları aracılığıyla sabahların çiçek açtığı, ucu açık bekleyişler ile dolu bir cennete kabul etmiştir. Su alan bir kayık gibi dibe batıyor olsanız da artık fark eder mi? Tüm ümitlerinize rengarenk kanaviçeler işleyen bir "Milena'nız" varsa kişisel hürriyetinize açılan o kapıya ne kadar uzakta olabilirsiniz ki? Tüm bu sorulara hayatımın en tekinsiz tahterevallilerinin üzerinde sallandığım bir dönemde, Milena'ya Mektuplar sayesinde cevap verebildim. Çok yaşa, tüm uyarılara rağmen bu mektupları yakmayarak sevginin unutulduğu çağlara ulaştıran Max Brood! Mektupların güvenli fakat hayaletlerle bezeli kollarında buluşmaya mecbur iki hayat arkadaşının hikayesinden ibaret aslında okuduklarım. Ailesine ikram edemediği sevgilerini, kölesi haline geldiği toplumun prangalarla dolu sokaklarında bağırmaya çekindiği hayallerini ARA 2 ve en çok da kendi dünyasına yaptığı tekinsiz yolculuklarını, kalbinin salıncaklarına yerleştirdiği papatyalar ile gizlediği yerden çıkarıp sunan bir adamın ve yanında sevgisinin sıcaklığı ile filizlenen eşsiz bir kadının... Franz Kafka ile Bayan Milena. Edebiyatın bağışlayıcı ve buluşturucu kucağında birbirlerine rastgelen Kafka ve Bayan Milena'nın umutsuz bir aşka sürüklenmeleri ile başlayan mektuplar sayesinde anlıyorum Kafka'nın içinde ne denli sevgiler biriktirdiğini. Kendini ele verdiği satırlar ile farkına varıyorum Kafka için cehennemin bir böcek görünümü ile uyandığı yozlaşmış bir toplumun distopik görüntüsünden çok, Milena'nın hücrelerinin değmediği köşe başları olduğunu. Eserleri ile taştan bir kale gibi kütüphanemde yükselen bu adamın kalbini izlemeye başlıyorum mektup türünün bana verdiği ayrıcalıklı ama bir o kadar da acımasız olanakları ile. Beni göremezler saklandığım o tül perdenin arkasında. Cemal Süreya da bilmiyordu örneğin orda olduğumu, Nihal Hanım'a gönlündeki kuşlar ile dokunurken sapsarı bir kağıtta. Her çevirdiğim sayfa ile önümdeki perde biraz daha açılır ve Kafka'nın dünya üzerindeki tüm sabırları kuşanarak beklediği mektupları gözlerim sessiz sedasız. Gün geçtikçe ve gözümün önündeki perdeler birer birer veda ederken, Milena'nın imkansızlığının sıcaklığı ile buharlaşan ruhunun dolambaçlı yollarında kaybolan kahramanımızın aslında bilerek ve isteyerek bu ilişkiye Goethe'nin Werther'i olabilme umuduyla başladığını kavrıyorum. İkisi için de hayatın özü sıcak bir yaz akşamında tüm sahip oldukları ile mutlu ve mesut bir birliktelik değildir, sevgilinin bahara dönmez fırtınaları arasında savrulurken yüzlerine yansıyan anlık tebessümlerdir. Sevginin hayat sözlüğüme yeniden girişi şerefine, teşekkürler Franz Kafka ve Milena Jesenska.