ÖTELENMİŞ DUYGULAR

İnsan hayatı çok karmaşık duygularla bezenmiş, kimsenin tam anlamıyla anlayamadığı bir düzen ya da düzensizlik içerisinde devam eder. Öyle ki, bu hayatı bize sunulanlarla yaşamaya çalışır, bazen de hiçbir şeyi fark etmeden, öylesine, anlamsızca yaşar gideriz. Çoğu zaman ne yediğimizi bilmeden, sadece karnımızı doyurmak için yeriz. Aynı şekilde çoğu zaman ne izlediğimizi bile bilmeden, sadece zaman geçirmek için televizyon izleriz. Çalışırız; evet, işe gideriz ya da okula. Ama bunları neden yaptığımızı, bize neler hissettirdiklerini düşünmeden, öylesine yaparız bu olağan şeyleri. Hislerimizi, sonuçlarını, gidişatı, olacakları, olanları görmezden gelir; hayatımızı devam ettirmeye çalışırız genelde. En çok da duygularımızdır, görmezden geldiklerimiz. Bir olay karşısında kötü ya da iyi hissederiz. Problemlerimizi çözeriz ya da en azından başa çıkabilmek için mücadele ederiz. Ama bu karmaşanın içerisinde hangi duyguları tattığımızı, hangi duyguları es geçtiğimizi düşünmeyiz bile. Kısacası hissettiğimiz duygularımızın ardından bakakalırız bu hayatta. Bunları düşünmem çok uzun zamanımı aldı. Ve inanın bunları düşünmek basit bir 'hayatımı gözden geçirmekten' çok daha öteye geçti. Bunları düşünmemi sağlayan en büyük etken de Paulo Coelho'nun 'Aldatmak' kitabı oldu. Bir kadının harika bir hayata sahip olmasına rağmen, tatmadığı duyguları tatmak için, bütün bu mükemmel şartları nasıl tehlikeye attığını görmek beni çok derinden sarstı. Mükemmel bir eş, mükemmel çocuklar, mükemmel bir ev, mükemmel bir evlilik, iş, para.. Bunları elinin tersiyle ittirecek nasıl bir duygu olabilir ki diye düşündüm günlerce. Bir erkek olarak, bir kadının ihtiyaçlarını karşılayabilmenin nasıl büyük bir sorumluluk olduğunu fark ettim. Aslında insanların, özellikle de kadınların hayatımızdaki düzeni kurmak, hatta daha da önemlisi o düzeni devam ettirebilmek için nelerden vazgeçtiklerini ve bu vazgeçtikleri duyguların onları yaraladıklarını fark ettim. Bir kadın için, evli ve çocuklu bir kadın için, paranın, güzel bir kariyerin, eşi tarafından verilen sevginin ve güzel, sağlıklı çocukların yetip artabileceği olgusu bizler için çok olağan bir düşünce. Özellikle de bizim gibi gelişmekte olan ülkelerde yaşayan insanlar için bu şartlar, uğruna hayat harcanabilecek şartlar. Ancak atladığımız çok önemli bir noktayı tekrar söylüyorum, bu şartlar altında bile hissettiğimiz duygular bizleri doyurur mu? Aslında kitapta Linda karakteri çok şanslı bir kadın. Çünkü karşısına onun için çok önemli olabilecek insanlar çıkmış; yoga hocası ya da röportaj yaptığı insanlar gibi. Bu insanlar Linda'nın hayatında o kadar büyük bir farkındalık yaratmışlar ki, Linda bilmediği, ama içinde bulunan duygularının farkına varabilmiş. Ben de içimde saklı kalan, ötelediğim duygularımı irdeledim biraz. Başarı duygusu, sevgi duygusu, güven duygusu, hırs duygusu, birine ait olma duygusu ya da birine sahip olma duygusu... Bu duygular çoğumuzun farkında olduğu, yaşama sebebimiz olan duygular. Ee peki diğer ötelediğim duygularım? Kitapta anlatılan duygu olan tutku? Ben bu duyguyu özgürce, kimseden utanmadan, çekinmeden, en önemlisi de kendime itiraf edebilerek yaşayabildim mi hiç? Cevabım, çoğunuzun da bana katılacağı gibi, maalesef hayır. Bir insana karşı, bir işe karşı ya da bir hobiye karşı duyduğum tutkuyu fark edemedim, bir gün bile. Aslında belki de bu o kadar büyük ve güçlü bir duygu olduğu için etkilerinden, benden alıp götürebileceklerinden korktum çoğu zaman. Ve böylece; herkesin yaşamak isteyip de yaşayamadığı bu duyguyu, kendi ellerimle ötekileştirdim içimde bir yerlerde. Peki değdi mi sizce? Bu duyguyu yaşamamaya, korkmaya değdi mi? Bunu düşünmek, bu soruya cevap verebilmek için bile hazır değilim. Ancak en azından artık içimde gizlediğim duygularımın varlığının farkındayım. Bu duygularımı dışarıya çıkarmak için önümde çok uzun bir zaman var ve bu beni çok heyecanlandırıyor.