Sorumluluklar ve Sorunlar

Bir varlık düşünelim, insanlığın temel yapı taşını oluşturan bir varlık... İnsanları hayata hazırlayıp topluma kazandıran bir varlık... Ve bu kişinin üstüne binen sorumluluk duygusunu da düşünelim. Neler yapması ve neler yapmaması gerektiğine karar vermesi için belki de genellikle zaman bile bulamayan bir varlık: Anne. Size şimdi burada annenizin kıymetini bilin, ne derse yapın demeyeceğim. Ama öncelikle şunu fark etmeli herkes: Bir toplumdaki kadın sadece ev işlerini yapıp çocuk bakmaz. Kadın, insan yetiştirir. Evet, yanlış duymadınız: İnsan. Eğer bir toplumda "kadınlık" öldüyse işte o zaman o toplum yok olmaya yüz tutmuş demektir. Düşünsenize geleceğin annesi ve babası, köylüsü ve siyasetçisi herkes ama herkes istisnasız o kutsal varlığın elinde büyümekte ve hayata hazırlanıp doğruyu ve yanlışı, iyiyi ve kötüyü ondan öğrenmekte. Annesi ne yaparsa o şey doğrudur ve ne yapmazsa o şey yanlıştır çocuk için. Burada kilit nokta kadının kendi sorumluluklarını ve ailesine karşı olan sorumluluklarını bilmesidir. Çocuklarına karşı olan sorumluluklarının en önemlileri de şunlardır: Dinini, kültürünü, davranış ahlakını ve toplumda nasıl bir birey olması gerektiğini öğretmektir. Çocuk zaten başkalarına nasıl davranması gerektiğini ve dinini tam olarak bilirse çoğu sorunun ortadan kalkacağı da aşikardır. Çünkü bu ikisinde ihtiyacı olan her şey var. Bu değerlerin bilinçli ve sorumluluk sahibi bir anne tarafından öğretilmesi de toplumun ayakta durup varlığını devam ettirmesi için başlıca ihtiyaç duyulan şeydir. Eğer bireyler düzgün bir ailede yetişmiş ise toplumdaki suç oranın azlığı ve toplumdaki güçlü ilişkiler bile gözle görülür derecede fark edilir. Bu durumda hem başka bireylere ve hakların saygılı hem de sorumluluk sahibi ve olabildiğince az sorunlu bir toplum karşımıza çıkar. Annesi bu değerlerden yoksun olup da öyle bir annenin yanında büyüyenlerin halini de ne yazık ki görmekteyiz haberlerde veya karşılaştığımız insanlarda. Çoğu zaman başka insanların hayatının sonlanmasına veya dünyasının yıkılmasına sebep olan davranışlar sergilediklerini "haberler" sağ olsun hiç kaçırmıyoruz. Çünkü çoğu acımasız ve hissiz bir kişilik sahibi oluyor yetişkin bir birey olduklarında benim gözlemlerime göre. Hiçbir merhamet hissetmeden hayvana tekme de atar, gider adam da öldürür veya herhangi bir kadının namusuna da ilişir. Bunların başlıca sebebi de sorumluluğunu yerine getirmeyen veya getiremeyen kadındır. Belki aklınıza şu soru gelebilir: Sorunlu kişilerin hiç mi suçu yok? Hiç mi dışarıdaki kişilerden, olaylardan veya başka şeylerden etkilenmiyorlar? Cevabım ise "yok denecek kadar az". Ne yazık ki en fazla etkilenme aileden olur. Çocuk aileden on etkileniyorsa dışarıdan bir etkilenir. Eğer anne kendi sorumluluklarını yerine getirirse zaten gerisi çorap söküğü gibi gelecektir. Çünkü çocuğun hayattaki tek dayanağı ebeveynleridir. "Çocuk" dediğin varlık annesinin tokadından korkup yine annesinin şefkatli sinesine sığınır. Yani o kadar aciz ve muhtaçtır düşünsenize... Onlarsız bir hayat çocuk için zindan olur. Annesinden yeterli şefkati göremeyenlerde psikolojik sorunlar olduğunu ve kendi çocuklarına da gerekli ilgiyi ve değeri göstermediklerini de duymaktayız etraftaki insanlardan. Yıkılan yuvalar, işlenen suçlar ve en önemlisi de intiharlar ne yazık ki bu ilgisizliğin ve sevgisizliğin sonuçlarıdır. Kadın, annesinden gerekli ilgiyi ve şefkati görmemiş ve kendi çocuğuna da gösteremiyor gerekli sevgiyi ve değeri. Sadece çocuğuna değil eşlerine de gösteremiyor. Eşini veya çocuğunu kapıda karşılarken asık yüzle kapıyı açan mı dersin, sanki tek başına yaşıyormuş ve evde başka kimse yokmuş gibi davranmak mı dersin daha neler neler... Çünkü bir insana nasıl değerli hissettirileceğini ve sevgisini göstereceğini bilmiyor ki... Ot gibi bir yaşam sürmüş ve sürüyor ve kendini de karşı tarafı da hayatından ve canından bezdiriyor. Yuvaların yıkılmasının da temel sebebidir bu. Ortada kalan çocuklar da bu yıkılan yuvaların tekrar ayağa kaldırılması neredeyse imkansız olan enkazlarından başka nedir ki? Acaba gelecekteki anneler şu an ne yapıyor diye bir soru geldi mi hiç aklınıza? Bana sorarsanız geleceğin anneleri pek de parlak bir tablo çizmiyor benim gözümde. Günlük yaşamımda ve özelliklede okuduğum okulda bu çok net görülüyor. Orada burada fotoğraf çekme peşinde koşup geleceğine dair veya "insan" yetiştirmeye dair bir şey öğrenmeyen bir nesilden yetişecek olan sonraki nesili hayal bile edemiyorum ne yazık ki. En çok görmek istediğim de bunların yetişmiş yani yirmi yıl sonraki halleri ve çocukları olduğunda ona nasıl davranacakları. En acı olan ise bazen ağlanacak halimize gülüyoruz... İsmail Nurullah Mutlu