İLİŞKİNİN GÜCÜ

Luc Besson'un yazıp yönettiği Leon: The Professional bir kiralık katil olan Leon'un kapı komşusu Mathilda'yı ailesinin mafya tarafından katledilmesi üzerine yanına alması ve birlikte yaşamaya başlayan ikilinin ilişkisini konu alıyor. Ailesinin kaybıyla nefret ve intikam arzusuyla dolan Mathilda, Leon'u kendisine bir örnek, bir yaşam arkadaşı, hatta bir baba gibi hayatının merkezine yerleştirir. Kendisini izole etmiş, hayattan kopmuş, robot gibi duygusuz bir şekilde iş ve ev arasında yaşamını götüren Leon, hayatında her zaman o kadar gergin ve tetikte olmak zorunda olmuştur ki, uykusunu bile sandalye de oturarak almaktadır, Mathilda kendisine yatakta yatmasını söylediğinde bir türlü rahat olamaz ne yapacağını bilemez bile. Gelelim beni derinlerden etkileyip düşünmeye iten konuya. Kendisini bu kadar izole etmiş kimsesiz Leon tek arkadaşı kendisi gibi tek takılan bir saksı bitkisine gözü gibi bakmaktadır, her sabah işe giderken yanına alır ve dönüşte hemen pencere önüne koyar. Mathilda' nın hayatına girmesiyle biraz da olsa insan ilişkilerinin içine girmek zorunda kalan Leon' un hayatında köklü değişiklikler boy göstermeye başlamıştır. Danış, 2 Mathilda bir gün Leon'un bitkisine bakıp bitkiyi neden bir bahçeye gömmediğini sorar, böylece bitkinin diğer bitkilerle birlikte yaşamına devam edebileceğini, hatta kök salabileceğini belirtir. Bu noktada bence Mathilda bende bıraktığı gibi Leon'da da bir etki bıraktı ve buna benzer bir durumun kendisi için söz konusu olduğuna dair düşünmeye itti. Kendisi de aynı bu bitki gibi yalnız toplumdan uzak hayatına devam edebilmekten çok uzaklarda yaşamını sürdürmektedir. İnsanoğlu hayatını bu kadar izole, insan ilişkilerinden, hatta insanlardan bu kadar uzak yaşayabilir mi? Bu derecede bireysellik başarılabilir mi? İnsanın birey olması çok önemli bir unsur olsa da fazlası ruhu çok zorlayabilir. Çünkü insan ruhu ilişkilerden, duygulardan, birlikte olmaktan hatta en basitinden bir gülümsemeden güç alır. Sadece bu da değil, birlikte yaşamak her zaman için daha kolaydır ve yalnızlık bir süreden sonra zorlukları yanında getirir. Leon da, içeriğiyle bu yalnızlık duygusuyla dayanışmanın gücünü karşı karşıya getirterek, toplumsal düzenlere kadar uzayan bir düşünce fırtınası başlatabilen bir film. Hayatımızdan örnekler vermek gerekirse, farz edin ki bütün hayatınızı tek başına yaşıyorsunuz, sabah tek başınıza evde uyanıyorsunuz, tek başınıza olduğunuz yollardan geçerek, tek çalışan(cid:0)olduğunuz, hatta kendinizin(cid:0)çalışanı olduğunuz iş yerinde boş odalara gidip bütün gün orada oturup Danış, 3 çalışarak sonra aynı şekilde eve dönerek günleri tekrarlıyorsunuz. Bütün hayatınız da değil hatta, yalnızca iki gününüzü böyle geçirdiğinizi hayal edin şimdi. Sıkılmak denen bir kelime var, sıkıntı durumunu belirten, bir de buna bağlı türetilmiş olan bir söz öbeği, "ruhum sıkıldı". Bu söz öbeğini, hayal ettiğimiz yalnız günlerle bağdaştırmak pek de zor olmaz herhalde. Bunun nedeni de yalnızlığın ruhumuza olan etkisi olsa gerek. Tamamıyla sıkıntı. Mesela şimdi aynı güne en azından birkaç eklenti yapalım; bir ev arkadaşı, yollara birkaç insan ve bir de işyerinde odanızı paylaştığınız bir insan. Bir de böyle düşünün şimdi ruh halinizi, yalnızca birkaç kişi eklediğimiz günümüzü. Yolda karşılaşacağınız bir insandan alacağınız gülümseme, iş arkadaşınızla bir sohbet ve ev arkadaşınızla ortak bir kahvaltı, nasıl da mutlu eder, ruhunu doyurur insanın. Günümüz dünyasında artık popülasyonlar artmış ve toplumlar hemen hemen dünyanın her tarafına yayıldığı için ilkel çağlardan farklı olarak bahsettiğim yalnız günler pek bir uzakta olsa da karakterimiz Leon kendi ilkel dünyasını kurmuş, minimuma indirdiği insan ilişkileri ile ruhunu körelmiş bir organ gibi yok saymakta. Mathilda bu düzenini değiştiren bir etken olmuştu ve gün geçtikçe daha da iyiye giderken, ilişkilerle işini karıştırmasının neden olduğu bir olayla dünyaya veda etmesi, çok duygusal ve bir o kadar da anlamlı bir andı filmde. Ve filmin sonunda Mathilda, Leon' un modern dünyaya ve insan ilişkilerine girişinin son aşamasını, bitkisini bahçeye gömerek gerçekleştirdi. Benimle birlikte salonda diğer izleyenleri de etkisinde bıraktığını gözlemlediğim bu an bir fotoğraf gibi zihnime kazındı. Bu ana kadar bahsetmekte olduğum temayı başarılı şekilde işleyen yönetmen Luc Besson'a da teşekkür etmek lazım, zihinlere kazınan o tek Danış, 4 bir an, tek bir sahne ile bütün bu beyin fırtınasının akıllarda kalmasını sağladığı için.