VAZGEÇTIK̇ LERIṀ IŻ VE VAZGEÇEMEDIK̇ LERIṀ IŻ

Her birimiz hayallerimizle dik duruyor, yeni güne pesi nden kosa bileceg imiz dileklerle gözlerimizi açıyor, günlük hayatın kosu st urmasına sebepler buluyoruz. Sebeplerimiz deg ise biliyor, hayallerimiz yıkılıyor ve yerine yenilerini arıyoruz. Ve belki de en önemlisi hayallerimize attıg ımız her adımda yanımızda yürüyecek bir yoldas; yolumuzda tökezledig imiz her adımda elimizden tutup destek alabileceg imiz birinin yoklug unu hissediyoruz bu yolculukta. Yolumuz yoldasl arla güzel; ulast ıg ımız her hayal veya her basa rısızlıg ımız tutacag ımız bir elle anlamlı belki de. Durum böyleyken sü phesiz ki en büyük hayal kırıklıklarımız da yolda elimizi bırakanlar ve gidilen yolda geride bırakmak zorunda kaldıklarımız oluyor. Basa rılı bir müzisyen olmak, ünlü bir oyuncu olmak, mutlu bir yuva kurmak, hayatının ask ını bulmak ya da sadece huzurlu olmak; milyonlarca hayal ve milyonlarca yolculuk var. Yolumu ve yolculugu mu düsü ndüg ümde basa rdıgı m se yler, köse yi dönemeden vazgeçtig im rotalar ya da tek bir adım atmaya bile gücümün yetmedig i zamanlarım oldu benim de her insan ve her hikaye gibi. Ama geriye dönüp baktıg ımda yol deg il o yolda kazandıklarım ve kaybettiklerim zihnimde daha çok yer etmis. Kaybettiklerimin acısı, yolun yarısında elimi bırakanlar, desteg e tam ihtiyacım oldugu nda yanıma kosa nlar hedefledig im yeni yollarda sırtıma yük ya da ilk adımım için cesaretim oluyor. Fark ediyorum ki yol nasıl olursa olsun, nereye giderse gitsin yanımda benimle adım atanlar; o yolda paylası lan se yler benim yolculug umu anlamlı kılan. Geçen sene sonbaharın son yapraklarını dökmeye hazır oldugu kasım sogu g unda izledigi m bir film olan La La Land bir kez daha gösterdi bana bu gerçeg i; hayallerimize giden yollarda yanımızda olanlar, vazgeçtig imiz ihtimaller, kazandıg ımız güzel anılar ve özlemler sıradan hayatlarımızı anlamlı kılan anıların tamamına sebep oluyor. Ve ne yazık ki asla cevabını veremedig im bir soru çıkıyor ortaya; ya hayallerimize giden o yolda, yol ve yoldası mız arasında bir tercih yapmak zorunda kalırsak hangisinden vazgeçmek dog ru olan? Hangisini geride bırakmak daha çok yakar canımızı? Bazı hayaller vardır ki, ulasm ak için fedakarlık etmemiz gereken çok fazla se y olur. Bazı yollar ancak yalnız yüründügü nde ileriye gidilebilir. Bazen yanımızda götürdügü müz yoldas fark etmesi güç, kabullenmesi çok acı olsa da bizi durduran tek se y olur. O zaman vazgeçmek gerekir ya yoldan ya da yolculuktan. Geçmisi mi gözden geçirdigi mde fark ettig im belki de en acı se y kaderimi defalarca kez zorladıg ımı görmem. Ayakkabılarım yırtılmıs, yol yürünemeyecek hale gelmis, elini tuttugu m kisi sırtımdaki tek ag ırlık olmus ama ben adım atmaktan vazgeçmemisi m. Sonuçsa o yol beni bask a hiçbir sokag a adım atamayacak hale getirmis, ıssız bir köse de tek bası ma yaralarımı sarmakla ug rası r olmusu m. Ne yazık ki insan çog u zaman anlayamıyor vazgeçmesi gereken zamanı ve vazgeçmesi gereken insanı. Öyle ki insanın izin vermesi gerekiyor kendine, anlaması gerekiyor bazı gerçekleri; yanındakinin de kendine ait bir yolu var ve birbirinize yük deg il yoldas olmak asıl ihtiyacınız olan se y. Ne kadar acıtsa da bu gerçek insanın içini, yollar artık farklı yönlere gidiyorsa, yolunuzda ilerleyebilmeniz için vedalasm anız gerekiyorsa vazgeçmekten korkmamak gerekir. Yanınızda görmek istedig iniz o insanla sürüne sürüne ilerlenecek bir yolun kenarında yara bere içinde karsı lıklı oturmaktansa belki de yıllar sonra karsı last ıg ınızda basa rdıg ınız o hayalin büyük adımlarla ilerledig iniz yollarınızın gururuyla birbirinize gülümseyebilmek en güzeli. Hayat ellerimize bırakılmıs en kıymetli ve ne yazık ki gidisi belirsiz yegane se ydir. Her günümüz anlamlı ve her gün sona ne kadar yaklast ıg ımızı bilemedig imiz bir sürecin basl angıcıdır. Hayaller deg isi r; basa rı, basa rısızlık, ilerlediğimiz yollar, kalp kıran yoldasl ar, yeni süprizler deg isi min bir parçasıdır ve bizi yolda ileriye götüren de bu deg isi mlerdir. Bugün bir yol kenarında hala yaralarımı sarıyorken görebiliyorum ki vazgeçmek en çok korktug um se y iken beni en çok yaralayan vazgeçmemek olmus. Hırpalanmısı m, hırpalamısı m; o yolda topladıg ımız tüm o güzel çiçekler elimde solmus kalmıs si mdi. Artık biliyorum ki yeni bir yola adım attıg ımda, yanımda yürüyebilecek biri yine oldug unda hayalime attıg ım her adımda onun hayalini de göz önünde bulunduracag ım. Rotasını bilmedig i bir yolda yürümesini istemek, yerini yurdunu bilmedig i topraklarda elimi tutmasını beklemektense artık yanımdaki insana izin vereceg im ki kendi sokaklarında kosa bilsin. Çünkü hayat kaybolmak, yol kenarında iyilesm eyi beklemek için çok kısa. Yollar ise uzun ve onları güzel yapan se y sonuna ulası p ulasm amak, sonunda yalnız olmak ya da olmamak deg il; esas önemli olan bu yolculukta yol kenarında toplanan çiçekler, geri dönüp baktıg ında insanı tebessüm ettiren hikayelerdir. Merve Rana Aydın