UÇAN BALONLAR

Daha önce hiç bir şeyi sevdin mi? Yumuşacık battaniyenin altında sıcak bir kahveyi yudumlarken camdaki damlalara bakıp "Yağmuru çok severim." diyorsun ya mesela, hiç yağmuru altında ıslanırken sevdin mi? "Hayvanları çok severim." de diyorsun belki. Hiç kabuğu kırılmış bir salyangoz gördüğünde gözlerin dolacak kadar sevdin mi hayvanları? En son ne zaman manzarasına bayıldığın evinin önündeki ormana yürüyüşe gittin? Odanda yapayalnızken tüm ışıkları kapatıp dans edebilecek kadar seviyor musun dans etmeyi? Ya da gece yatağa yattığında kurduğun binlerce hayal arasına küçük bir çocuğun gülümsemesini sıkıştıracak kadar seviyor musun çocukları? Koşarak yaşadığı hayatında, diğer her şeyi olduğu gibi sevmeyi de ayaküstü yapıyor insan. Günlük hedeflerinin arasında kalan boş zamanlarında, aslında tamamen bencil bir içgüdüyle sevme/sevilme ihtiyacını karşılamak ve böylece daha standart hissedebilmek için birtakım şeylere değer verme gereksinimi duyuyor. Bu yüzden ihtiyaçların boyunduruğuna girmeyi henüz öğrenememiş olan çocuklar bir şeyi tüm benlikleriyle şuursuzca sevebilirken, yetişkinler sevdiğini sandığı o anlarda bile kaybetmeye karşı hazırlık yapıyor beyinlerinde. Bu hazırlıklı olma durumunun doğruluğundan şüphe bile duymayan insan, çocukların "şuursuz" hallerinden kurtulmaları için elinden geleni yapıyor ve başarılı oluyor da. Daha küçücük bedeninde, hayranlıkla ışıldayan gözleriyle uçan balonları gösterirken kolundan çekiştirerek götürdüğünüz o çocuk, sevmeye vakit bulamıyor şimdilerde. Kimileri onun kalpsiz olduğunu düşünüyor kimileriyse duygularını belli edemediğini. Kimileri de sevmeyi bir türlü öğrenemediğini söylüyor. Oysa bilmiyorlar ki o çocuktan sonra hiç o kadar sevmedi uçan balonları kimse. Şimdilerde tüm bu hızlı ve yoğun hayatının arasında elbette (!) sevgiye vakit ayıramayan o çocuk, hiç de azımsanamayacak bir zamanını nefret etmekle geçirebiliyor oysaki. Bir gün trafikte kavga ederken görüyoruz onu, başka bir gün çok sevdiği eşini bıçaklarken, sonraki gün ise savunmasız bir hayvana işkence ederken... Sorduklarındaysa belli sebepler sıralıyor bu akıl almaz vahşiliklerine. "Hak etti." diyor kimi zaman, kimi zaman da daha önceden uyardığını söylüyor. Belli ki o çok yoğun hayatının arasında kendi yargı mekanizmasını yaratabilecek kadar önemsiyor bu "adalet" duygusunu. Ancak ne ilginçtir ki sevdiğini düşündüğü şeyleri aslında hiç sevmemiş olan insan, nefretle zarar verdiğini düşündüğü şeylerden çok kendisi acı çekiyor. Bazen 21. yüzyıla nefret çağı dediklerinde keşke karşı çıkabilsem diyorum. Keşke tüm bunlar uydurma desem, yalanlasam, inkar etsem... Keşke her canlı özgürce yaşayabiliyor desem dünyada. Keşke hayvanlar acı çekmiyor, kadınlar şiddet görmüyor, çocuklar ağlamıyor, evlerine gitmek için otobüs durağında bekleyen masum insanlar bir patlamada ölmüyor desem. Ancak bunları söylemek için her ağzımı açışımda yeni bir katliam dinliyorum son dakika haberlerinde. Yeniden telefonum çalıyor, bir kabus kadar kötüyken iyiyim diyorum her arayana. Biraz zaman, çokça gözyaşı, birkaç sayı, birkaç açıklama... Ve yeni bir gün, yeni hedefler yeni koşturmacalar... Yeni dilekler, yeni umutlar, yeni hayaller... Bugün ben dünyadan yeniden çocukluğumdaki gibi sevebilmeyi istedim. Güneşi denizin üstündeki yansımalarının beni büyülediği zamanlardaki gibi sevmek... Rüzgarı uçmayı yeni öğrenen bir martı kadar sevmek... Kendinden bir parça koparmaya korkmadan sevmekten bahsediyorum. Hiçbir yere yetişmeden, hiçbir sınır koymadan sevmek... "Bir sevgiyi anlamak, bir yaşam harcamaktır... Harcayacaksın! " demiş ya Özdemir Asaf, bir yaşam harcamaktan korkmadan sevmek istedim. Belki o zaman bu kabus dolu karanlık dünya benim için aydınlanırdı birkaç dakikalığına. Ve belki o zaman bir çocuk kadar masum, uçan balonlar kadar renkli ve özgür olurdu dünya.