VAR OLMANIN DAYANILMAZ AĞIRLIĞI

Var olmanın dayanılmaz ağırlığını her bir hücremle birlikte sırtlanmış durumdayım. Gözkapaklarımdan ayak uçlarıma kadar bir uzvumla tam anlamıyla bir hezimeti yaşamaktayım. Yaşamak... Cümle içinde kullanması bile yeterince tuhaf geliyor. Öylesine hakkını veremiyorum işte bu eylemin. Öylesine yaşıyor gözüküyor fakat öylesine yaşamıyorum. Her bir hareket sanki yorgun bedenimin sular seller gibi ezberlediğinden ötesi değil. Öylesine hissetmiyorum. Başıma gelen her şey herhangi bir tesadüften başka bir şey değil. Öylesine inanmıyorum. Tüm bu sorumluluklar sırtıma bağlanmış koca koca taşlardan başka bir şey değil. Öylesine taşıyamıyorum. Söylenebilecek her söz bir avuç saçmalıktan başka bir şey değil. Öylesine söyleyemiyorum. Ve yazmaya çabaladığım bu aciz yazı da düşüncelerimin onda birini bile toparlayacak bir güce sahip değil. İşte, öylesine yazamıyorum. Görevler dünyasındaki bilmem kaçıncı yılım. Halen ayak uydurup uyduramadığımı soracak olursanız size verecek herhangi bir tatmin edici cevabım yok. Varsa da henüz haberim yok. Haberim olmasına gerek var mı, açıkçası bu konuda da biraz şüphelerim var. Tanımadığımız biri veya birileri tarafından ruhumuza ötelenmiş veya omuzlarımıza bağlanmış bu görevleri yerine getirme gayreti içerisinde geçmeye çalışan sürece "ömür" diyoruz. Eğer şanslıysak ve bu süreçte nefes almayı üstüne bir de vermeyi başarabiliyor, yanında ek olarak bu eylem dizisini tekrarlayabiliyorsak da adı "yaşam" veya "hayat" oluyor. Sonra soruyorum kendime, gerçekten bu hayatı arzulayabilir mi bir insan? İhtimal veremiyorum. Kafamın içindeki herhangi bir kıvrıma oturmuyor. Dolayısıyla arzulayamıyorum bu hayatı ve yarına uyanmak için bir sebebim kalmıyor. Söyler misiniz? Kim başkalarının iki bin yıl evvel koyduğu kurallarla bir oyun oynamak ister? Dahası kim bu çeşit adaletsiz bir oyunda birinci gelmeyi hayal edebilir? Peki eğer kazanan olmayacaksam tüm bu yorgunlukların, gürültülerin, anlamsızlıkların ve yazamamanın ne anlamı olabilir ki? Uğraşmam gerektiğini belirten bu sonsuz ve sıkıcı ısrarlar neden? Nereden geliyor bu bağlılık bu dünyaya? Dışarıdan bakan biri sizinle var olmuş zannedecek bu dünyayı. Halbuki kısacık konaklayacağımız bir durak burası hepimiz için. Şimdi durun ve bir kez daha düşünmeyi deneyin. Hakikaten değecek mi bu varlığa? Farz edelim ki cevabınız "Değecek" oldu ve tebrikler, muhteşem bir şekilde "var oldunuz". Artık toplum, devlet veya herhangi bir özne tarafından ruhunuza ve bedeninize çelik kancalarla asılacak sıfatları ve beraberinde getirecekleri sorumlulukları kaldırmaya çabalayabilirsiniz. İşin güzel yanı ise ömrünüzün, nefes alıp vermeyi unutmadığınız sürece hayatınızın, geri kalanında ulaşmaya çabalayacağınız ancak hiçbir zaman tamamen elde edemeyeceğiniz nur topu gibi bir amacınız oldu. Yatın kalkın, yiyin için, dönüp durun, bir de bu amaca doğru koşturun. Koşturun çünkü ilk adımını zor bela atlattığınız var olma denkleminin her bir çözüm adımı için apayrı zorluklarla karşılaşacaksınız. Ancak şikayet etmek yok! "Değecek" cevabını veren de sizden başkası değildi çünkü. Eğer var olmanın ağırlığına değecekse etinize etinize batan tüm bu kancalara katlanmak durumundasınız. Eğer canlı veya cansız herhangi bir özne tarafından adınızın anılmasını bu kadar önemsiyorsanız tüm bu ağırlıklarla başa çıkmak durumundasınız. Eğer yaşamak eyleminin hakkını böyle verebileceğinize inanmış ve iman etmişseniz bulunduğunuz bu yoldan sapmadan dümdüz ilerlemelisiniz. Ben katlanmak zorunda değilim. Ben başa çıkmak zorunda değilim. Ben ilerlemek zorunda da değilim. Çünkü tüm bunların var olmaya değeceği cevabını vermedim hiç kimseye. İşte tam da bu yüzden rızam alınmadan omuzlarıma bağlanmış ağırlıkların hepsiyle birlikte bir iskele üzerindeyim. Bu dünyada yaşamak eyleminin hakkını veremiyorum.