Adsız "Yıldızlı Gece" Bağımlıları

Resim sanatının güzelliği bence duvara astığımız tabloların göz doldurmasındansa içimizde uyandırdığı hislerden geliyor. Tıpkı kitap okumak gibi, resimlere bakmak da beni kısa süreliğine de olsa içinde bulunduğum gerçeklikten koparıyor, düşüncelere sevk ediyor. Özellikle Vincent van Gogh'un meşhur "Yıldızlı Gece" tablosu benim için hepsinden çok farklı. Öyle ki, zaman zaman bu tabloya bakma ihtiyacı hissediyorum. Bunu açıklamaya çalışmak, özellikle de kelimelerle, gerçekten zor ancak elimden geleni yapacağım. Kendinizi karanlık bir gecede yıldızlarla dolu gökyüzünü seyre dalarken bulmuşsunuzdur mutlaka. Öyle anlar, benim en sevdiklerimdir. Çünkü yıldızları izlerken zaman normal akışından ayrılır, hayat artık bildiğim hayat değildir. Her şeyden ve herkesten ayrılmış küçük bir baloncuğun içinde gibi hissederim kendimi. Günlük hayattan çok farklıdır bu, çok daha güzeldir. Ama bir kere o anın tadına vardığım için, diğer tüm yapılanlar keyifsiz ve anlamsız geliyor bana. Yeryüzünde geriye kalan tüm zamanımı yıldızların altında geçirmek istiyorum. İşte bu tablo da bana, başka birinin de benim gibi hissetmiş olduğunu düşündürüyor. Neredeyse taptığım gökyüzünü, bir de başkasının gözlerinden izliyorum böylelikle. Tarifi gerçekten zor, hele de geceleri gökyüzü size de böyle hissettirmiyorsa. Çünkü hayatımın her anında biraz eksik, biraz hasta hissediyorum. Sanki bir bağımlılığım varmış gibi. Mesela "Adsız Alkolikler" ya da "Adsız Narkotik" gibi Adsız "Yıldızlı Gece" Bağımlıları toplantıları olsaydı eğer, benim itirafım şu şekilde olurdu: "Herkese merhaba. İsmim Deniz. On dokuz yaşındayım. Ve bir bağımlıyım. Bunları yüksek sesle söylemek gerçekten sandığımdan da zor olacak ama ben bir bağımlıyım. Hayatın bir anlamı varmış hissine, sahte umuda ve bedenimden de öte, sanki tüm benliğimi ele geçiren mutluluğa bağımlıyım. Ne zaman gece gökyüzüne baksam ve sakince parlayan yıldızları görsem yaşadığım ezici farkındalık duygusuna yeniden aşık oluyorum. Her seferinde en basit, en sıradan fikirler bile heyecan verici görünmeye başlıyor, sanki bugünler çoğalıyor, yarınlar yeryüzünde bir cennet vaat ediyor, tüm duyularım keskinleşip güçleniyor. Sevinçlerim büyüyor, acılarım soluk hüzünlere dönüşüyor. Dudaklarım gülüşlerden başka ifadelere teslim olmayı reddediyor." "Evet, ben bir bağımlıyım. Hayatta olma hissine bağımlıyım. Ama yıldızlı geceler hayatta hissetmenin tek yolu olmamalı. Çünkü gökyüzünde yıldızları bulamadığım zaman yaşamıyor gibiyim. Ne içtiğim sudan, içime çektiğim havadan keyif aldığım var, ne sorumluluklarımı yerine getiriyorum. Ailem, arkadaşlarım, tüm sevdiklerim benim için endişeliler ve onları rahatlatmak için elimden hiçbir şey gelmiyor. Yıldızlı geceler olmadan sadece yarım bir insan gibiyim. Belki bunu ancak şimdi kabul ediyorum fakat yıllardır derinlerde bir yerlerde bunu çok iyi biliyordum. Bu bağımlılık... Bu yanlış, sadece yanlış işte." "Ama artık yalnız olmadığımı da biliyorum. Benim gibi başkaları da var, çevresiyle ve kendiyle başa çıkamayan, mücadele edecek gücü hep başka yerlerde arayan insanlar. Alkolikler, uyuşturucu madde kullananlar, kafein bağımlıları, adrenalin tutkunları, aşıklar, kitap kurtları... Ben zayıflıklarımı unutmanın yolunu ışıl ışıl gökyüzünü seyre dalmakta buldum ve hiç farkına varmadan, yıldızlı geceler zayıflıklarımdan biri haline geldi. Bağımlıyım ama aynı zamanda hazırım da. Hayatımın kontrolünü yeniden elime almaya, tek başıma bir bütün olmaya hazırım. Bulutlara ve yapay ışıklara inat, dolu dolu yaşamaya kararlıyım. Bugün geri kalan hayatımın ilk günü. İyileşmeye bugün başlıyorum, yarın bambaşka biri olacağım. Hepinize teşekkür ederim." Sandalyeme tekrar otururken ufak halkadan destekleyici bir alkış yükselirdi, hatta belki de birkaç samimi gülümsemeyle buluşurdu gözlerim. Ancak ne mutluluğu geceleri gökyüzünde bulmak bağımlılık kabul ediliyor, ne de bunun için destek grupları var. Tüm endişemi ve kendi benliğime karşı verdiğim bu mücadeleyi anlatacak olsaydım kimsenin beni ciddiye alacağını da düşünmüyorum. Oysa herkes, ömrü boyunca bir kez olsun yıldızlarla dolu bir gökyüzüne bakmış, inanılması güç, yalın bir güzellikteki bu dipsiz boşluğun sebep olduğu öforide kendini kaybetmiştir. Çünkü aslında yıldızları izlemek, yıldızlardan dönüp kendini seyretmektir. Galaksilerde dolaşırken kendi ruhunun derinliklerinde kaybolmaktır. Çünkü hepimizin kafasının içinde yıldızlarla dolu bir gökyüzü var ama bulutlar ve diğer tüm ışıkları bize bunu unutturuyor. Nereye gideceğimizi düşünmekten şimdi nerede olduğumuzu, başkalarına bakmaktan kendimizi unutur olduk. Acele etmekten ve devamlı birtakım işlerle meşgul olmaktan yaşamanın tadını unuttuk. Hayatta olmak her zaman akıntıda sürüklenmekten mi ibaretti acaba? Yoksa bu çorabı kendi başımıza kendimiz mi ördük? Halbuki her saniyede ayrı bir keyif var, alınan her nefes ayrı bir mutluluk. Ben gerçekten de bunları hatırladığım tek ana bağımlı oldum. Yaşadığım, ben olduğum yegane zaman başımı milyarlarca küçük ışıltıya doğru kaldırdığım an. Belki sandığım kadar yalnız değilimdir. Belki benim gibi düşünen, benim gibi hisseden birileri daha vardır. Belki Vincent da Yıldızlı Gece'yi resmederken sanatoryumdaki odasında bunları düşünüyordu. Belki bundan sonra siz de geceleri başınızı kaldırıp sayısız yıldızla karşılaştığınızda bunları düşüneceksiniz.