BİR ÖMÜR BOYU YALNIZLIK

''Yalnızlığım kanımsın canımsın, sen benim çaresizliğimsin. ''sözleriyle Zuhal Olcay ''Yalnızlığım'' adlı şarkısında yalnızlığın çaresizliğini en güzel şekilde fakat tüm karamsarlığıyla anlatmış. Lakin, yazarımız Şancı yalnızlığın kendini keşfetme, dinleme ve hatta kişinin kendi kendini eğitmesi için bir fırsat olduğunu ifade ediyor. Yazarımız kendi kişisel gelişim romanı olarak nitelendirebileceğimiz Yalnızlık Doktorası'nda aslında günümüz dünyasında yalnızlık kavramının yediden yetmişe bütün insanları, cinsiyetleri, ırkları ve dünya üzerindeki sayısız çeşitlikte farklılığa sahip insanların bu kavramdan tamamen olumlu yönde faydalanabileceğini ifade etmiş. Özellikle insanların yalnızlık kavramıyla ilgili detayları kaçırdığı, bu kavramın toplum üzerindeki manipülasyonları yüzünden bir mahrumiyet, eksiklik ve ayıplı olmak olarak gösterildiğinin üzerini çizmiştir. Oysaki Halit Ziya'nın da dediği gibi ''Yalnızlık bir mahrumiyet değil, lükstür.'' (Uşaklıgil, s. 13) Her ne kadar sevgili yazarımız yalnızlığın sabahlara ait olduğu tezini ortaya sunsa da ben yalnızlığın gecelere mahsus olduğu fikrindeyim. Gecenin bir yarısı herkes derdini tasasını unutmuş mışıl mışıl uyuyabiliyorken siz hala uyuyamıyorsanız, elinizde sigaranız, kahveniz gecenin karanlığını izliyorsanız işte siz gerçek bir yalnızsınız ama korkmayın! Birçok insana göre çok ama çok şanslısınız. Bu tanım tam olarak beni yansıtan bir tanım ama eminim ki birçoğunuzla birbirimizden habersiz aynı kaderi paylaşıyoruz. İşte gecenin tam bu saatleri yalnızlığımın değerini en çok anladığım saatler çünkü sabahın uyanma telaşını, gündüzlerin koşuşturmacasını bir kenara bırakabilip hayatımda var olmuş, var olan insanlar hakkında düşünmeme ve başıma gelen olaylara verdiğim tepkilere karşı özeleştiri yapabildiğim bu güzel saatler olduğum kişiden daha fazlasını olmamı sağlıyor. Ne yazık ki günümüz dünyasında yalnız kalmak, bu kavramın keyfine varmak pek de mümkün gözükmüyor benim açımdan. Ne yazık ki, hayatlarının dörtte üçünü çalışmaya, okumaya ayıran; evine, ailesine üç kuruş daha fazla para götürme gayesinde olan robotlara dönüştük. Fark etmesek de televizyonda izlediğimiz 'survivor' dan aslında pek de bir farkı kalmayan hayatlarımızda bir çoğumuzun olduğu gibi benim de en büyük hayalim olan ''emekli olup Datça'ya yerleşeceğim, kendim ekip kendim biçeceğim, artık kimseye bağlı olmama gerek yok'' mantığı bütün bu yoğun hayattan kurtulup kendi hayatta kalma savaşımızın sonundaki yalnızlık, mutluluk , huzur ödülüne dönüştü. Peki, bu kavramlar zaten insanoğlunun varoluşunun doğasında yok muydu? Ne zaman bizden koptular da birer ödül oldular? Bunlar bir süre yanıtsız kalacak sorular gibi gözüküyor, belki bir gün hepimiz doğamızdan gelen yalnızlık ve huzuru doyasıya yaşarız. Gelecekten kopup günümüze dönecek olursak, bugün toplum yalnızlığı kesinlikle kabul etmiyor örnek vermek gerekirse kadın erkek demeden çoğu insan kafelerde, barlarda, okulda, sporda ve bunun gibi günlük hayatın birçok noktasında karşımıza çıkan, oralarda tek başına takılan bireylere (bunu kendileri seçmiş olsa dahi) asosyal etiketi yapıştırıyor. Doğrusunu söylemek gerekirse yalnızlığın ne kadar önemli bir değer olduğunu anlayana kadar ben de aynı bu insanlar gibi ''yalnız yaşamayı özellikle seçmiş'' bireylere aynı gözle bakardım fakat bu değerin önemini kavradıktan, onun güzelliğini tattıktan sonra neden bu insanların bu yolu seçtiğini ve aslında onların bizlerden daha sosyal olduğunu anladım. Öncelikle bu asosyal etiketini taktığımız bireylerin yalnızlıktan korkanlardan farklı özellikleri var örneğin; kendilerini çok iyi tanırlar, kendilerinden, karşısındaki bireylerden ve hayattan beklentileri son derece açıktır ve bunları ifade etmekten çekinmezler. Kendi iç dünyalarında mutludurlar ve başkasının (özellikle bu farklılıklara sahip olmayanların) bunu bozmasına izin vermezler. Tabii ki bunlar benim gözlemlerim, herhangi bir yerde yazılı bir kanun gibi ''yalnızlığın kanunu'' adı altında bulamazsınız. Okuduğunuz kitaplara ve belki de çevrenizde yaptığınız gözlemlere rağmen hala karamsar olabilirsiniz ama sizler de benim gibi bir süre sonra, özellikle de yalnızlığın ne denli önemli olduğunu görünce, bu kavram sizin için karanlığı çağrıştırırken bir anda gökyüzündeki mavilikleri çağrıştırabilir. Bugün söyleyebilirim ki evet her insan hayatının en az bir noktasında yalnız ve öyle de olması gerekiyor. Fakat, kimsenin 'yalnızlık' tan korkmaması bu güzel özgürlüğü yaşamaları, kendi farklılıklarını ortaya koyması gerekiyor belki de böylece yazarların, şairlerin, benim gibi insanları gözlemeyi sevenlerin ve hatta bu fikirden korkanların gözlemlediği yeni farklılıklar olur ve henüz bir yerde yazılı olmayan ama çoğumuz tarafından bilinen ''yalnızlar kanunu''na yeni maddeler eklenir.