BÜYÜYEN GENÇ BİR KADIN

Dinlerken beni düşündüren, güldüren, mutlu eden, kimi zaman ağlatan kimi zaman da beni teselli eden bir albüm "Benim Adım Orman". Şebnem Ferah'ın en beğendiğim ses sanatçısı olmasının nedeni bana bunları hissettirebilen, her ne yaşarsam yaşayayım her anımda yanımda kimse olmazsa onun şarkılarıyla yalnızlığımdan kurtulmamı sağlayan eserleri aslında. Enstrümanlar, melodiler, sözler ve Şebnem Ferah'ın yorumu... Gözlerimi kapatıp saatlerce şarkılarını dinleyerek söylediğim zamanlar belki de hayatta yapmayı en çok sevdiğim şey. Benim Adım Orman albümü Şebnem Ferah'ın altıncı albümü. Her albümü bana hayatın farklı dönemlerini çağrıştırıyor. Benim Adım Orman'da ise bu dönem orta yaş. Birçok tecrübe kazanmanın verdiği olgunluk ve dünyada iyiliklerden çok kötülüklerin öne geçtiğinin farkına varılmasının verdiği üzüntüler yer alıyor Şarkılar sanki olayların sonundan başlayıp ilk acının yaşandığı zamanlara gidiyor. İlk şarkı "Merhaba", hızlı, insanın ayağını yerden kesen bir beste... Karşımıza çıkan herkese merhaba demek istermişçesine fakat sadece olduğu gibi olan insanların artık hayatımıza girmesini istememizi anlatıyor. Bizim yanımızda olduğunu, bizi sevdiğini söyleyen insanlardan çok vardır ama gün gelince bir bakarız ki onlar o insanlar değiller. Tutunduğumuz ellerini bir anda çektiklerinde boşluğa düşmek üzer insanı. Bir noktadan sonra hayatınıza giren insanlara kolay kolay güvenemezsiniz. Bilmek isteriz hayatlarında ne yaparlarsa yapsınlar bizi bırakmayacaklarını. Albüme ismini veren şarkı "Benim Adım Orman", röportajlardan okuduğuma göre sözleri uzun sürede yazılan bir şarkı bu. Hayata küsmemeyi, başımıza her ne geldiyse veya gelecekse artık hepsini hoş görüyle karşılamayı bilen bir insanın söyleyeceği şeyleri anlatıyor şarkıda. "Ateş, şiir, hepsi benim hazırım ben/Gel gel gel gel" Her şeyi göğüslemeye hazır gücü hissetmek büyük bir tecrübe gerektiriyor sanırım. Hayatımızı alt üst edecek bir şey yaşadıktan sonra bile kendimizi toparladığımızda gücümüzün farkına varır, büyürüz. "Yalnız", albümün en çok duyulan şarkısıdır muhtemelen. Yine hayatımızı bir anda yerle bir eden bir şey yaşadıktan sonraki ruh halimiz var bu şarkıda. "Her bahar öncesinde kardelene dönüşmeyi, kopmayı, koparılmayı anlat. / Karanlıkla dans etmeyi, sonra ölmeye yatmayı, kahpe dünyayı anlat." Nakarat olan bu iki cümle o büyük hayal kırıklığını özetliyor. Her güzel şey öncesinde mutlu oluşumuzu ama o güzel şeyi yaşamaya kalmadan bir şeylerin bizi karanlığa sürüklemesini, onunla mücadele ettiğimiz halde dayanamayıp vazgeçişimizi ve dünyanın kötülüğünü anlamamız var bu cümlelerde. Melodisi ve vurgusu o acılarla ağlayan bir insanı tanımlamayı başarıyor ama öyle bir yer var ki sakin: "Uzaklara dalıp gitme, gözlerinde dolmasın, kimse böyle yalnız olmasın." İşte bu bir teselli ve yeniden bahara hazırlanmaya başlatan sözler. Şebnem Ferah'ın İstanbul'da en sevdiği yer olan "İstiklal Caddesi" albümün dördüncü şarkısına da ismini vermiş. Sevilen kişiyle yaşanan anı hatırlanıp özleniyor. Bir türlü unutamadığımız insanlar vardır ya, bu şarkı onlara olan sevgimize yazılmış bir şarkı işte. Bu insanlar öyle insanlardır ki, hayatımızdan gittiklerinde gözyaşı dökmeyiz, dökemeyiz. Ağlamanın onu geri getirmeyeceğini biliriz. Bir daha hayatımızda olmayacağı gerçeğini bilmekse bu şarkıdakileri hissettirir işte. Bir şey söyleyemeyiz, sadece birkaç anı kalır aklımızda, bitmişizdir. "Cümleler kaçtı dağıldı dört bir tarafa, sadece noktayım." "Eski" artık dünyadan gelip geçeceğinin farkında olan birisinin şarkısı bence. Hayatındaki köklü kişileri kaybetmeye başladığında hisseder insan bunu. Doğduğumuz günden beri yanımızda olan insanlar da gittiğinde öylece kalakalır ve farkına varırsınız. Büyüyorsunuz, hayat her gün yeni bir zorlukla geliyor karşınıza. Sıradan günlerinizi özlüyorsunuz. "Sıradan basit bir günün uğruna, hiç dua etmemiş, henüz yalvarmamıştım." Bu acılarla yüzleşirken kimi insanları fark edersiniz. Bu insanlar öyle insanlardır ki her cümleleri derin izler taşır. Onlarla konuşmak dünya'nın başka bir boyutuna kapı aralamak gibidir. Onlarda ki gücü görünce şaşar kalırız. "Sen nasıl başardın, yüz yıllık ağaç gibisin, nasıl böyle kaldın, yoksa sen de sadece öyle duranlardan mısın?" Biz de güçlenmek isteriz, biz de onlar gibi olabilmeyi isteriz. Belki de bir gün oluruz ve o gün her şeyin bittiği gün olur. Melodisiyle biraz gotik havası sezdiren bir şarkı albümün altıncı şarkısı: "Mahalle". Kendine kızmayı hissettiriyor bana. Acı çekerken farkında olmadan bizim de başkalarına acı çektirdiğimiz zamanlar ruh buluyor bu şarkıda. "Aklımın sokaklarını arar sorarken, kim bilir ben kaç kalp kırdım?/ Zamanın istasyonunu trenler geçerken, kim bilir kaç kez kaçırdım?" Şarkıda yaşanan üzüntünün insanın kendisine nasıl zarar verdiğini, hissettiği öfkesini ve bu durum içerisinde kendine hakim olamayıp istemeden de olsa başkalarına acı çektirdiği ön plana çıkarılıyor. Hayat akıp giderken kendimizi toparlayamayışımız her şeyi daha da zorlaştırıyor. "Ateşe Yakın" ölen biri için yazılan bir şarkı. Sevdiğimiz her kişi için olabilir. Benim aklıma ise hep dedem gelir bu şarkıyı dinlediğimde. Şarkıda öyle sakin ama öyle derin duygular hissettiren melodi ve ritimler var ki insanın gözlerini dolduruyor gerçekten. "Göçtüğün gün ben, tesadüfen, düşümde gördüm; veda ederken. / Çok özledim, her kahraman gibi erken gittin. / Gördüğüm en son ışık, parıltı sendin hep parlardın. / Dinlendiğim o sarmaşık sonra soldu, hep uçtun ateşe yakın." Dedem benim kahramanımdı, küçükken benim elimden tutan insandı. Sonsuz güvenimi kazanan tek insan. Kimi zamanlar onu öyle özlüyorum ki geçmişe gidebilmek için nelerden vazgeçiyorum. Ben bugün bensem eğer, olaylara bakış açım, karakterim yaşıtlarıma göre farklıysa dedemden kalan miras bana. Dedem bana beni bıraktı, insan olmayı bana dedem öğretti. Keşke görebilseydi şimdi geldiğim yeri, beni. Keşke. O hayatımızın dönüş noktası olan olayı fark ettiğimiz an "Serapmış" şarkısında anlatılıyor. Her şeyin doğru gittiğine inanırken gerçeği görmenin verdiği acı. "Baktığım her yerde, her aynada mutluluktan sürülmüş sanki yasaklanmış biri var." Şarkı öyle düzenlenmiş ki ağlayan bir insan konuşuyor sanki ama kendi değil aklından geçenler. Nitekim şarkının sonunda Şebnem Ferah'ın ne denir bilmiyorum ama ses solosu da gayet iyi hissettiriyor o duyguyu. İlk önce kabullenememek, bağırıp çağırmak ve sonrasında sakinleşmek... "İnsanlık" dünyadaki kötülüğe karşı söylenen şarkı. "İnsanlığa ne oldu?" Günümüzde haberleri izleyen herkes bu soruyu soruyor içten içe. Ne hale geldik? Üzerinde yaşadığımız yer nasıl bir yer oldu? Umutla, gerçeklerimizle ilerlerken ne ters gitti de bir birimizi öldürmeye, başkalarını kendi çıkarımız için kullanmaya başladık? "İnsanlığın kalbinde, alnında kurşun olduk." Bu sözden sonra bir zaferi hatırlatan ufak bir melodi geçiyor. Bravo bize sonunda insanlıktan çıktık ve bittik işte. Parçası olduğumuzu hissettiğimiz kişi gidince... "Bazı Aşklar" tam anlamıyla bu işte. Yarım kalma, kaybolma, yetim kalma duygusu hepsinin toplandığı bir eser. "Uçurtma" albümün son şarkısı, hiçbir şey bitmedi diyor bana. "Ben en güzel şarkımı henüz yazmadım." Daha bitmedi; ama dünya kötü, insanlar, zaman ve mekan her şey. Temiz değil hiçbir şey, fakat pes etmedik daha. Belki önümüzdeki dünya korku dolu, görüyoruz olanları olabilecekleri ama bunlara karşı gelmek bizim elimizde. İşte böyle bu albüm. Şebnem'i büyüttüğü gibi beni de büyüten, olanları, olabilecekleri bana gösteren, duyuran, hissettiren... Ayla Watsuji 21401537 Makine Mühendisliği Bölümü