BİRLEŞTİREN KORKULAR

Korku filmi izlerken annem her zaman bana neden korku filmi izlediğimi sorar çünkü ona göre "insan, niye bile bile kendini korkutmak ister?" O bu sözüyle beğenmediği korku filmlerinin hepsini tek kalemde karalayabiliyor. Fakat ben, o kadar kesin bir biçimde korku filmlerinden kopamıyorum. Beni korku filmlerini izlemeye iten motive edici faktörler var. Kimileri bu faktörleri korku filmi endüstrisinde veya onun yarattığı gençlikte arayabilir ben ise korkunun temelinde arıyorum. Bebekleri eğlendirmek için ellerimizin arkasına sakladığımız kafamızı aniden çıkarıp "ceeee" diye bağırırız ve bebekler doğuştan gelen bir refleks ile bu davranışımıza önce korkarak sonra da kahkahayla tepki verirler. Yeni doğmuş bir bebek bile bu küçük korkunun hemen arkasından gülebiliyorsa korkunun temel olarak ani olarak oluşan eğlenceli bir yanı var. Fakat yetişkin insanların bile korkabileceği görüntüleri aynı bebeklere gösterdiğimizde tepkisiz kalabiliyorlar. Buradan da o görüntüleri öğrenilmiş korku olarak niteleyebileceğimi anlıyorum. Bu korkulacak şeyleri bize öğretenin de filmler ya da medya olduğunu düşünmüyorum aksine kolektif olarak insanların bir arada bu korku mitlerini oluşturduğunu düşünüyorum. Issız bir adada doğup büyümüş yalnız bir insanın o adada zarar gördüğü yırtıcı hayvanlar haricinde hiçbir şeyden korkacağını sanmıyorum. Aksine o adada yaşayan bir kabilenin çok fazla korkulacak unsur yaratacağını tahmin ediyorum. Bu olay ilk olarak korku unsurların nesilden nesile anlatılarak gelmesi ve çığ gibi sürekli büyüyerek insanları etkilemesiyle; ikinci olarak da korkunun insanlar üzerindeki onları bir arada tutucu etkisiyle ilgilidir. Çünkü korkan insanlar, korktuklarından kaçıp korkmadıklarıyla kenetlenirler. Bu hareketin insanları bir arada tuttuğunu ve birbirlerine güvenmek yani tam anlamıyla bir topluluk olmak için de bunun bir ihtiyaç olduğunu düşünüyorum. Bu, küçük bir örnek olarak köpekten korktuğunda annesine sarılan çocukta da görülebilir, büyük bir örnek olarak düşman ülkelerden korkan vatandaşların savaş zamanı birbirlerine daha bağlı bir millet olmasında da görülebilir. İnsanların korkularının çoğu yine insan yapımı ise neden bu suni korkuları yıkan insanlar yok diye düşündüğümde de tarihteki büyük liderleri görüyorum. Korkuların batıllığını anlayıp o korkuları yıkabilme fikirleri ve bunun için kendilerine yardımcı olabilecek insanları etkileyebilme güçleri de onları büyük lider yapan asıl sebepler. Okyanusa açılmayı insanı dünyadan düşürmeye götüreceğine inanan bir topluluktan yeni topraklar keşfedilmek için denize açılabilecek bir tayfa toplayabilmek için çok güçlü bir insanları etkileyebilme gücü ve "dünyanın sonu" mitini kökten reddedebilmek için güçlü bir zihin yapısı gerekli olduğu gibi. Günümüzde de bu tür korkular ve bunları aşan liderler var bunları yıllar sonra daha iyi idrak edebileceğimize inanıyorum. Bence, şu anda anlayamamızın sebebi de korkuların, aslında hangi fırsatları kaçırmamıza sebep olduğunu görmemize engel olmasıdır. O korku tünelini aştıktan sonra önümüze çıkan yeni ufukları gördüğümüzde o korkuların bize nasıl ayak bağı olduğunu anlayıp o liderlerin de önemini anlayabileceğimizi düşünüyorum. Yazımda korkuların bizi engin bilgilere ulaşmamızı engellediğini, bu engelleri aşan lider ruhlu kişilerin de dünyayı etkileyen insanlar olduğunu ve aynı zamanda korkuların insanlar tarafından oluştuğunu ve bir ihtiyaç olduğunu düşündüğümü belirttim. Bence, günümüzde bu karşıt durum dünyadaki bütün insanlar tarafından da anlaşıldı, bu yüzden de herkes kendi fikirlerince gerekli olan ve olmayan korkularını belirleyip bunlara göre gruplara ayrıldı. Bu gruplar ortak korkular belirleyip eski kabilelerdeki gibi kenetleniyor fakat geçmişten farklı olarak bu kenetlenmiş gruplar günümüzde teknolojiden de faydalanıp diğer insanların korkularını küçümseyebilip hatta onlardan korkar hale gelebiliyor; kendi korku yoldaşlarıyla daha iyi kenetlenebiliyorlar. Bütün dünya insanları olarak ortak korkular belirleyebildiğimiz bir gelecek umuyorum.