YANLIŞ NUMARA

Hepimiz dünyaya geldiğimizden beri kendimizce cevaplar arıyoruz. Neden burdayım, nasıl buraya geldim, dünyadaki bu düzen nasıl oluştu? Bunun gibi binlerce soruya cevap bulabilmek için tam bir uzaylı gibi düşünmek gerekiyor. Bizim için rutinleşmiş davranışların aslında ne kadar sorgulanabilir olduğunu ancak bir yabancının gözünden fark edebiliyoruz çünkü. Çoğu zaman yanlış şeylere takıldığımızı ve doğru soruları sormadığımızı öyle görüyoruz. Çoğumuzun sahip olduğu bir iç güdü var. Ne zaman korksak, çaresiz hissetsek bizden daha büyük bir varlığa umut bağlıyoruz. Hatta bazılarımız için yaşama devam etme sebebi bu büyük varlığın korkusu bile olabilir. Peki bu büyük varlığı ne şekilde adlandıracağımıza nasıl karar veriyoruz? Dünyaya gözlerimizi açtığımız anda üstümüze ailemiz ve yaşadığımız toplum tarafından bir damga vuruluyor. Peki neden göremiyoruz vücudumuzda bu damgayı? Göremediğimiz halde neden çevremizdekilerin bizi gruplara ayırıp sadece korkuyla yönlendirmelerine izin veriyoruz? Tarih boyunca zayıf insanlar güçlüler tarafından manipüle edilmiş. Sürekli bir güç yarışı içinde olan insanoğlu, en üst noktada olmak için çeşitli yöntemler denemiş. Korkutarak uzun bir süre güç sahibi olabileceğini keşfettikten sonra ise en çok korktuğumuz şeyden yararlanmaya başlamış: bilinmeyen ama hissedilen. Kimi bunu din olarak adlandırırken kimi böyle bir kavramın varlığını reddediyor. Neye inanıp inanmadığımız neden bu kadar önemli acaba? Sonuçta çoğumuz aynı şeyi istiyoruz: Birbirimizi incitmediğimiz huzurlu bir dünya. Bunun farkına varana kadar güçlü olanların illüzyonlarına kanıyoruz maalesef. Bizden yüksekte olanlar öyle bir bağlıyorlar ki gözlerimizi araştırmayı, soru sormayı bırakıp hayatımız boyunca yanlış numarayı tuşladığımızı göremiyoruz. İnsanlık ortaya çıktığından beri gözlemleyebiliriz bu problemi. Öldükten sonra cennete gidecekleri vaat edilip savaşa ikna edilen askerler, türban taktığı için terörist muamelesi gören kadınlar, tanrıya bir adak sunmadan onunla konuşamayacağına inandırılan insanlar, tanrılarının adını temizlemek için kardeşlerinin kanını dökenler... Düşünemediğimiz şey ise tanrının bizim onu korumamıza ya da mal varlığımıza ihtiyacı olmadığı. Ben de PK gibi iki çeşit inanış şekli olduğunu düşünüyorum: gerçekten var olan ve bizim uydurduğumuz. Tanrının var olduğunu bilmek ve zor zamanlarda sesini duyurabilecek bir güç olduğunu düşünmek birçok insana yaşamak için umut veriyor. Sadece tanrının adının ne olduğu, ona hangi şekilde ibadet edileceği, dua ederken ellerimizi tutuş şeklimiz, ibadet ettiğimiz yerler değişirken biz niye insanlığımızı unutup farklı türlermiş gibi davranıyoruz birbirimize? Yaratıcının yarattığı her canlıyı koşulsuz şartsız sevebileceği kri bize neden bu kadar uzak geliyor? Tanrının temsilcisi gibi davranan bir adamın yoktan altın var edebileceğine inanıp da sırf farklı bir dine mensup diye birinin ağzından çıkan 'kardeşim' kelimesinin samimiyetini sorgulama amacımız ne? İşte bunun gibi doğru soruları sormaya başlayınca güçlü adamların gerçekleri bir çukur aynayla bize yansıttıklarını ve görüntünün çok vahim olduğunu hepimiz görebiliriz. Çukur aynanın önünde ise bir sinyal engelleyici var. Aynanın odağından öteye ulaşabilmiş insanlarla iletişim kurmamız böylece engelleniyor ve sürekli yanlış bir numaraya yönlendiriliyoruz. Bize düşen ise usanmadan araştırmak ve aynı noktayı hede eyerek farklı vasıtalarla hedefe doğru ilerlediğimizi fark etmek. Bunu fark ettiğimiz zaman büyük insanların yarattığı illüzyon etkisi ortadan kalkacak ve aynaya bakınca hepimizin aslında aynı olduğunu fark edeceğiz. Bunun olabilmesi için korkunun bizi yönlendirmesine izin vermememiz gerekiyor. Bu korkuyu aşmak için bize yukardan bakanların numaralarını yakalayıp uyanık kalmalı, olabildiğince çok araştırmalıyız. Böylece bir gün kendimizce doğru olan numarayı bulup gerçek bir toplum şeklinde yaşamayı öğrenebiliriz.