ŞANS MESELESİ Mİ?

Ben annemin rahmine erkek olarak düştüm, erkek olarak geldim bu dünyaya. İki ihtimalim vardı zaten, ya kız olacaktım ya da erkek. Şanslı olan oldum ben. Amacım cinsiyetçilik yapmak değil fakat ülkemin haline baktığımda erkek olarak doğmayı bir şans olarak görüyorum maalesef. Ülkemi sevmediğimden de değil bu sitemim, sonuçta on dokuz yıldır bu ülkenin ekmeğini yiyorum, bu ülkenin havasını soluyorum ama son zamanlarda insanlarımızın kalplerinin gittikçe taşlaştığını, gözlerinin körleştiğini düşünüyorum. Bu yaşıma kadar sokaklarda hep rahat rahat yürüdüm, gece geç saatlerde tek başıma otobüse binip evime sağ salim döndüm. Birkaç serseri dışında laf atan, sözlü tacizde bulunan bile olmadı. Çünkü ben erkeğim, kolay lokma değilim onlar için. Cebimde çakı taşıma, onların tacizlerine karşı koyma, arkadaşlarımı arayıp kavga çıkarma ihtimalim var. Okulda öğretmenlerim kıyafetim yüzünden laf edemez bana, kızlarla yakınım diye disipline veremez. Ailem sevgilim var diye kızamaz bana, geç saatlere kadar eve dönmediğim için laf edemez. İstediğim kızla birlikte olabilirim, çevrem bunu sorun edemez. Çünkü ben erkeğim, bu ülkenin insanlarının zihniyetine bakacak olursak, istediğimi yapma hakkına sahibim. Korumam gereken bi namusum, saçma sapan mahalle baskısı dayatmalara katlanma zorunluluğum yok. Kendim bile zorlandım bu cümleleri yazarken. O kadar haksız o kadar ayrımcı geldi ki bana, kendimden nefret ettim. Ailem beni her zaman için kızlarla eşit olduğumu bana aşılayarak büyüttü. Hepimizin aynı olduğunu, hiçbir farklı hakka sahip olmadığımızı öğrettiler. Bir de kız kardeşim var benim, bu hayatta onun için her fedakarlığı gözüm kapalı yapabileceğim, canımdan sakındığım güzel gözlü bir kız kardeşim. O da erkeklerle kızların eşit olduğunun fakat bu ülkede eşitlikten bahsedilemeyeceğinin farkında olarak büyüdü. Kendisini ne olursa olsun koruması gerektiğini acı şekillerde öğrendi. Sokaktaki yaşlı başlı adamlar ona sözlü tacizde bulunduğunda anladı bu ülkede kadınla erkeğin eşit olmadığını. Erkek arkadaşı olduğunu konu komşudan gizlemek zorunda kaldığında anladı bu ülkenin ne kadar adaletsiz olduğunu. Birkaç gün önce ailecek oturmuş haberleri izlerken, izlediğimiz haber hepimizde şok etkisi yarattı. Kız kardeşimin gözünden birkaç damla yaş süzülüyor, annem hayretler içinde ağzı açık televizyona bakıyor, babamın ağzından küfürler dökülüyordu. Ülkemde tecavüz meşrulaştırılmaya çalışılıyordu. Tecavüze uğrayan okul çağındaki, 13-14 yaşlarındaki gencecik kızlar, onlara bunu yapan aşağılıklarla evlendirilebileceklerdi. Bir an için duyduklarımın gerçek olmadığını düşündüm fakat ertesi gün okula geldiğimde tüm arkadaşlarım bu haberle ilgili konuşuyordu. Bazı kız arkadaşlarım sinirleri bozulduğu için ağlıyor, ben ise içimden küfürler yağdırmakla yetiniyordum. Nasıl oldu da biz ülke olarak bu hale geldik? Tecavüzcülerin ömür boyu hapislerde çürümesi gerekirken, nasıl onları el kadar yavrularla evlendirip, bu işi meşrulaştıracak hallere düştük? Düşündükçe boğazım düğümleniyor, sinirlerime hakim olamıyorum. O küçük kızlar hayatları boyunca daha ne kadar tecavüze uğrayacak kim bilir. Hayatları zindan olup, kendi canlarına kıymaya çalışacaklar. Bunlara izin verenin de hükümetimiz olduğunu düşündükçe öfkemi kontrol edemiyor, elimden bir şey gelmediği için deliriyorum. Tesadüfen bir kitap okumuştum: Antabus. Tecavüzcüsüyle aile zoruyla evlendirilen bir kadının başına gelenleri anlatılıyordu. O kadın da kendi canına kıymaya kalkışmış, başaramamıştı. Kim bilir kaç tane daha böyle kadın olacak ülkemizde. Hayat boyu işkenceye, sonsuz mutsuzluğa teslim edilmiş kaç bin genç kız ve kadın canına kıymaya çalışacak, düşünmek bile istemiyorum. En başta da söylediğim gibi, ben erkek olarak geldim dünyaya, şanslıyım fakat hayatımda ilk defa şanslı olmaktan bu kadar utanıyorum. Kendime bir söz veriyorum, ömrümün sonuna kadar annem için, güzel gözlü kız kardeşim için ve bu ülkedeki milyonlarca kız kardeşim için savaşacağım. Sesleri çıkmadığında sesleri olup, onların çaresizliğini duyuracağım. Bu ülkede başka Antabus'lar yazılmasın, yeter!