Sıradan Olmanın Dayanılmaz Hafifliği

Geçen gün D&R'da öylesine dolaşıyordum. Bir de ne göreyim? Beni kitapların büyülü dünyasına sokan, en eski dostlarımdan biri; Pınar Kür, on seneden sonra yeni bir roman yazmış. Adeta mutluluktan havalara uçtum ve boş zamanımın da olmasından faydalanıp, o günü bu eski dosta ayırabilmenin sevinciyle kaptım Sadık Bey'i bulunduğu raftan. Annem bana Bir Deli Ağaç'ı hediye ettiğinde liseye yeni başlamıştım. Ben ergenlik çağının ortalarında, hayattaki yerini bulma sancısı içine yeni düşmüş bir kız çocuğuyken; Pınar Kür de deli ağacı izliyordu sandalyesinden.. Deli ağacın deliliği, diğerleri gibi temkinli ve hesaplı davranamamasından geliyordu... Ufacık bir bahar esintisi hissetse çiçeklerini açıveriyor sonra da bu yalancı bahar çekip gittiğinde, çiçekleri dökülüp bir daha çiçek açamıyor ve bütün bahar çırılçıplak bakıyordu diğer çiçek açan ağaçlara. Tam da bütün dünyanın "Çok dikkatli ve temkinli yaşamalısın hayatı, asla hata yapmamalısın, artık kocaman kız oldun ve hayatta emin adımlarla ilerlemelisin!" öğütlerini üzerime yağdırdığı bu zamanlarda; en sonunda hikayesi anlatılanın baharda çiçek açan temkinli arkadaşları değil de, deli ağaç olması bana korkulması gereken(!) bu hatalarla ilgili içimi ferahlatan bir düşünce vermişti. Aradan on sene geçmesine rağmen hala bu hissi aklımdan atamam. Gelelim Sadık Bey'e.. Sadık Bey; ellili yaşlarının ortasında, hali vakti yerinde bir muhasebe müdürü. Şükredecek çok şeyi var. Kendine ait bir daire, güzel bir iş, sağlıklı bir beden.. "Peki nedir bu Sadık Bey'i, hüzün avcısı Pınar Kür'ün kitabına ana karakter yapan şey?" sorularınızı duyar gibiyim. Bekleyin, anlatıyorum.. Sadık Bey bir gün, kendisine yetecek kadar büyük ama eski karısının yanına taşınma isteği taşımasına da fırsat vermeyecek kadar küçük olan dairesine girerken; şükrettiği herşey bir anda gençliğinde peşinden gitmeye üşendiği, veya fırsat bulamadığı (!) hayallerinin bir simgesi haline geliyor. Bu arada, biraz da sinirli biri Sadık Bey. Öfkesiyle ortalığı kasıp kavuran tiplerden değil de, sinirini ufak tefek şeylerden çıkaranlardan. Hani kızını durduk yere tersleyip, sonra da "Niye kızcağızı durduk yere üzdüm ki şimdi?" diye kendi kendine hayıflananlardan. Merak etmeyin, yaşadığı hayatın kendisine dar gelmeye başlamasıyla bu soruların cevaplarını buluyor Sadık Bey. Para isteyen kızına sinirlenirken; aslında onun kendi kendine yetemeyişine, annesine olan yakın benzerliğine, bu sıradan kadına kendini kaptırıp kalan hayatını geride bırakan 30 yaşındaki Şayir Sadık'a sinirleniyor aslında Sadık Bey. Hayatın akışına kendisini kaptırıp; onu diğerlerinden farklılaştıran köşelerini, toplumun beklentileriyle törpülediği gerçeğine kızgın. Risk almaktan korktuğu her karar, tasmasının ipini öyle bir kısaltmış ki... Hareket edecek pek bir yeri kalmamış. Öfkesi de, bir Pınar Kür romanına ana karakter olması da bu yüzden. Hayatımla ilgili ne yapacağıma tam olarak karar veremediğim ama bu kararı verme konusunda yaşıtlarımdan da bir hayli geride kaldığım bu zamanlarda, Sadık Bey bana çok yardım etti sağolsun. Şimdi diyorsunuzdur "Nasıl yardım edebilir Sadık Bey bu kızcağıza?" diye.. Ne yapacağıma karar vermeme yardım edemedi tabii ama ne yapmayacağım konusunda çok yardımı oldu. Durduğum köşeden, gür bir nehir gibi akan hayata adım atmaya korkup; suların sakin olduğu günlerde akıntının beni götürdüğü yere kadar giderek buna şükretmeyeceğim artık Sadık Bey'i tanıdıktan sonra. Bu yaşlarda insan, sadece üstüne düşen görevleri yapmanın aslında nasıl bir üşengeçlik olduğunu farkedemiyor. Ortalamanın üstüne çıkan o eşikten adımını bir kere attı mı, şükrediyor ve bir daha başımıza iş açmamaya çalışıyoruz. Güzel bir iş, güzel bir ev, başarı, sağlık.. Hepimizin hayallerini bunlar süslemiyor mu? İş hayatı için kullanılan "cam tavan" diye bir terim vardır. Anlamı; görünmeyen ama yükselebileceğiniz noktayı da size hissettirmeden belirleyen bir tavan... Sadık Bey'i bitirip kitaplığıma yerleştirirken aklımda "Ne zaman koyduk tam da başımızın üstüne bu cam tavanı ?" sorusu bas bas bağırmaya başladı.