Körlerin Diyarında

Bir süredir kendimi kör olduğuma inandırmaya çalışıyorum. Neden mi ? Bir kaç örnekle açıklamaya çalışayım durumu : Herkesin evlerine çekildiği yağmurlu bir ikindinin ıslak çehresini, o an televizyonda beliren tanıdık bir yüze tercih etmiyorum artık. Alımlı ve sakin bir bedenin yanımdan geçip gittikten sonra bende bıraktığı iz, bir reklam ilanıyla çoğu zaman bölünüyor. Meydanlarda, yüksek seslerle etraflarına ördükleri çitlerin ardında yalanlarına devam eden insanlara, şahit olduğum onlarca haksızlığa rağmen baş kaldıramıyorum. Algılıyorum, ama tüm bunları canlılık belirtisi gösteren hareketlere dönüştüremiyorum. O halde sahip olduğum gözler, acizliğimi bana sürekli hatırlatan bir çift yarıktan başka ne anlama geliyor olabilir ? Gözlerim şu an gözlerinizde parlıyor. Pürüzsüz cildinizin, kıpkırmızı dudaklarınızın altında yatan fikirlere nüfuz edemiyorum. Konuşmuştuk bunları, bakmanın görmeye yetmediği yerdeyim. Saramago'nun "Körlük " ülkesine adım atıyorum, bir anlık da olsa farkına varıyorum, gözlerim diğer tüm kaybettiğim şeylerle birlikte bana geri kazandırılsa bile bilincim fiziksel dünyanın tüm ağırlığı altında zedelenmiş. Gelin görmeyen kardeşlerim, tazelenemesek de hastalığımızı birlikte kavrayalım Hayatın, diğer insanların ve karşımıza çıkan fırsatların şekillendirdiği bir bilinci aşamayan görüntülerden ibaret gözlerimizin bize sunduğu her şey. Ekonomik durumları, din olgusunu, aidiyet duygusunu ve daha bir çok durumu yeterince eşelemeden, bize dayatılan bir biçimde kabul ediyoruz. O halde Saramago'nun karakterlerinden ne farkımız kalıyor ki ? Alın, ben hür irademle gözlerimi çıkarıp koyuyorum masaya. Çünkü artık alışkanlık haline gelen ön yargılarımı ve korkularımı yerinden oynatamıyorum. Geçmişte kitleleri peşinden koşturan fikirlere, insanlara ve tüm olaylara hayretle bakıyorum, gözlerin işlevini yitirmediği dönemlere şaşırıyorum. Oysa şu an kişisel çıkarlarımı, bir körün bir körden kaptığı umursamazlığı alt edip de savunabileceğim, onaylayabileceğim tek bir fikir yahut insan yokmuş gibi geliyor bana. Popüler kültürün, gazete ile birlikte verilen kitap eklerinin yardımıyla muhakkak siz de bahsettiğim kitaptan haberdar olacak ve bir fırsat bulup okuyacaksınız. O an gelince herkesin kör olduğu bir toplumun, içinde yaşadığımız ve her gün bambaşka gözlerle buluştuğumuz dünyamızdan hiçbir farkı olmadığını göreceksiniz. Bilincimiz, dünya nimetlerini karşılıksız bir biçimde kendi malımız gibi kullanmaya ve yükselecek her daim başka bir basamak olduğuna öylesine şartlanmış durumdaki, gördüklerimiz sadece kendi yalanlarına inanmaya devam eden insancıkların kızarmayı unutmuş yüzleri olacak. Karamsarlığımı, kendimden yola çıkarak sizlere de iliştirdiğim bu laneti de bağışlayın lütfen. Yeşerebilecek tek umudum, bir kadının ellerinde. Sizler de görüyorsunuz onu. Gazetelerde, söyleşilerde unuttuğumuz ve bakmaktan çekindiğimiz köşelerden bahsediyor. Bir nevi körlerin dünyasında gözü gören tek insan konumuna geliyor benim için. Tıpkı romanda, doktorun karsının tüm körlerin yardımına koştuğu gibi bahsetmekten zevk aldığım bu kadın da içinde bir şeyleri değiştirebileceğinin o kıpır kıpır arzusunu duyuyor. Yara bere içinde bir insanlık miras aldık ve o yaraların kimden dolayı bedenimizde bulunduğunu unutarak, unutturarak bir sonraki nesle aktarıyoruz. Böylesine bir akımı durduracak güçte mi o kadın, inanın bilmiyorum. Korktuğum tek şey, nasıl ki romanda doktorun karısı körlerin tüm acımasızlıklarına ve pisliklerine şahit olduysa, umudumu ayakta tutan kadının da tüm bu düzene gören gözleriyle tanık olmasıdır. Elbette bir gün, büyü bozulacak ve maalesef ki o an geldiğinde geçmiş bir anıt gibi yanı başımızda dikiliyor olacak. O kadının yüzünde hayal kırıklığına çağrıştıran bir ifade görme fikri beni çıldırtıyor. Körlerin dünyasında gören tek bir göz kral olur. Evet doğrudur ama beni endişelendiren asıl şey körlerin aleminde görebilecekken gözlerini yumanların da var olması. Sizlere de bir yerden tanıdık geliyor, değil mi ?