Allı Pullu Bir Balon Gibi/ Nevin Ece Akkaya

Aylan Kurdi, Bodrum'un kıyılarına tıpkı bir yosun misali vurduğunda herkesin yüreğini dağlayan o meşhur tablo çıkıyor. Haberlerde, Aylan ve tıpkı onun gibi berrak sularda can veren abisinin kocaman gülen pozlarını da hemen o trajedinin yanına iliştiriyorlar. O fotoğrafa baktığınızda sanırsınız ki savaş diye bir gerçek yok, silahlar, patlayan bombalar... Bunların hiçbiri sanki var olmamış. Güzel gülen iki kardeş var o fotoğrafta, şimdi hayatta olmayan. Keşke o fotoğrafı, tüm insanlık benim gibi görebilseydi. İşin içine din, dil, ırk karışmasaydı. O çocukların ölümü bile evlerinde sıcacık oturma şansına sahip olan herkes için utanç kaynağı olmalıydı. Ama maalesef gitmek için tonlarca prosedürle boğuştuğumuz Avrupa ülkelerinin bu konudaki acımasız yorumlarını dehşetle okudum. İşte yorumların en korkunç yansımalarından biri de Fransa'nın ünlü karikatür dergilerinden Charlie Hebdo' nun Aylan karikatürüydü. Hayatımda ilk defa Fransızca bilmediğim için inanılmaz mutlu oldum. Aşırı ırkçı Riss Laurent Sourisseau "Aylan büyüseydi ne olurdu?" diye sormuş. Aylan dalgaların arasında can vermeseymiş, Almanya'da tacizci göçmenlerden biri olurmuş şeklinde de yanıtlamış. Benim anlamadığım, nasıl bir vicdanla bu öngörüde bulunmuş ve nasıl bir çocuğun ölümünü bu denli alaya almış. Her şeyi geçtim ölüme saygı duymalıydı ki mevzu bahis sıradan bir ölüm değil, savaştan kaçan, küçücük bir çocuğun ölümü. Gerçi ölüm ölümdür. Ha altmış beş yaşında dede ha kundaktaki bebek, her türlü insan hüzünleniyor bir hayatın bitişine. Ama yine de bir çocuğun ölümü daha derinden etkiliyor beni. Aziz Nesin de bana bu konuda katılıyor olmalı ki o beni her seferinde düşündüren ve duygulandıran dizeleri yazmış. "Öyle bir ölsem Öyle bir ölsem çocuklar Size hiç ölüm kalmasa" Benim içimden geçenler de tam olarak böyle. Fransız karikatüristin gördüğü; geleceğin tacizcisi, Müslüman, Suriyeli bir bebek, bense; daha okula gitmeden beş dakika fazladan uyumak isteyememiş, top oynarken dizini yaralayamamış, hiç aşık olup mektuplar yazamamış bir çocuğu görüyorum. Evinde huzurlu, mutlu büyüyen bebekler kadar şanslı olamadığından zulmün kıyısına vurduğunda hepimizin acizliğini bir kez daha yüzümüze çarpıyor Aylan. Kendisinden geriye tonlarca anı kalabilirken küçücük bedeni kalmış bir savaş mağduruydu o. Ona bu dünyayı daha iyi bir yer yapacak bir şans verilmedi. Bitmek tükenmek bilmeyen hırslar, masum insanların kanına susayan katiller çocukların hayatını ellerinden alıyor, biz de kös kös oturup bu katliamı izliyoruz, çaresiz. Gazeteler boy boy "kıyıya vuran insanlık" başlığıyla sundukları haberler bizim de bu resmin hangi parçasındayız gösteriyor. Birilerinin evlatları kanlı politikalara kurban gidiyor, hem de hiçbir insanın seçemediği ideolojik kökeni yüzünden. Siyasi boyutunu yorumlayacak kadar bilgim ve ilgim olmamakla beraber bize bunun yapılmasına nasıl izin veriyoruz? Bu dünyanın mirasçılarını zalimce katledenlere karşı sesimizi çıkaramıyoruz. İçimiz yanıyor, boğazımızda kocaman bir yumrukla geziyoruz. Barış çığlıklarımız, sesimiz duyulmuyor gözüne perde inmiş katiller tarafından. Halbuki ne güzel olurdu hepimiz Nazım Hikmet'e kulak verseydik. "Dünyayı verelim çocuklara hiç değilse bir günlüğüne allı pullu bir balon gibi verelim oynasınlar... Bir günlük de olsa öğrensin dünya arkadaşlığı". Onlar İngiliz, Yahudi, Müslüman, Suriyeli, Türk, Kürt değiller, sadece çocuklar. Nereden bilsinler ki tüm bu ideolojik farklılıkların kurbanları olduklarını? Yaşadığımız dünyanın bu gerçeğini kabullenmiyorum ben. Çocuklar evlerinde ailelerinin yanında huzurla büyüyecekler, okula gidecekler, sokakta hava kararıncaya kadar oynayacaklar, işleri olacak, kendi ailelerini kuracaklar. Bu nasıl olur inanın ben de bilmiyorum. Tek bildiğim artık daha başlamadan sönen hayatlar görmek istemiyorum. Bir günlüğüne de olsa dünyayı çocuklara vermek istiyorum ki bize arkadaşlığı, kardeşliği, barışı öğretsinler.