ARZULAMA ARZUSU

İnsanların günlük yaşantısında ve yaşaması beklenen hayatta tabi tutulduğu belli başlı kurallar vardır. Çoğu insan mükemmelin hayalini kurarak; o kurduğu mükemmel için çabalayarak geçirir zamanını. Peki mükemmel bir hayat yaşamak dendiğinde akla gelen ilk şey nedir? Peşinde bunca insanın koştuğu mükemmel nedir? Genele bakıldığında bu sorunun cevabı kalıplaşmış bazı olgulardır; kimi zengin olabilmek için gecesini gündüzüne katarak çalışır, kimi iyi bir evlilik hayaliyle dalar uykularına, kimi iyi bir kariyer sahibi olmak için hırslarına yenik düşer, kimi ise dünyayı gezebilmek ve bakış açısını biraz daha genişletebilmek için bitmek bilmez arayışlar içinde bulur kendini. Peki bir insanı mükemmel kılan şeyler sadece bu kadarıyla kısıtlanabilir mi? Belki de bu ve buna benzer listeler toplumun bize dayattığı mükemmellik kavramlarıdır ve bizler de önümüze bırakılan bu listenin maddelerini tamamlayabilmek için çabalıyor; kendimizi aslında ihtiyacımız olmayan mükemmellik kavramlarına inandırıyoruz. Ben kendi adıma mükemmelliğin formülünü sorguladığımda bu formülün olaylar ve zamanlar doğrultusunda değişmekte olduğunu görüyorum. Y alnızca kafamda kurduğum mükemmellik kavramı değil; görüyorum ki zaman içinde ben de değiştim ve her yeni gün değişiyorum. Hayatımın bu evresinde bazen öyle zamanlar geliyor ki içimde oluşan his sanki hep bir şeylerin eksik, hep bir yanımın yarım olduğu şeklinde. A rdından yaşadıklarımı tekrar gözden geçiriyorum; nerede ve nasıl yanlış yaptım diye. Sonuç ise ufak tefek yaptığım yanlışlar dışında başka bir yanlış bulamamak oluyor; içinde bulunduğum durumu düşündüğümde sadece bir heyecan arayışı olduğu kanısına varıyorum zaman zaman. Hayatımda bir şeylerin olması; bir süre için kalp ritmimin değişmesi ve sonra tekrar eski monotonluğuma dönmek ve yine benzer süreçlerden geçmek istediğim şey. Fakat öyle anlar oluyor ki hayatım mükemmel işliyor olsa da hissettiğim duygular yine aynı yönde ilerliyor. Böyle zamanlarda kendi kendime sorduğum şey şu oluyor; insan daha ne isteyebilir, neden geçmiyor bu yarım ve eksik hissetme hali? Anlıyorum ki arzulamak istiyorum; belki de arzulamayı arzuluyorum. Görüyorum ki beklediğim şey bir tutku, bir çekim, bir heyecan ve hatta günlerimi; anlarımı yoğun yaşama isteği. Yakın zamanda okuduğum bir kitap olan Olağanüstü Bir Gece "evet işte benim de derdim bu" dedirtti bana. İnsan olmayı anlattı. Mükemmel ama durağan bir hayattansa; inişli çıkışlı ama tutkulu bir hayatı tercih ettiğimi gösterdi. Ben sadece yaşadığımı ve yaşadığım anı hissetmek istiyorum aslında. Her anı iliklerime kadar yaşamak istiyorum; hatalarımla ve doğrularımla. V e belki de doğru olan hatalardan utanmaktır ama ben görüyorum ki yaptığım doğru ya da yanlış hiçbir şeyden utanmıyorum; garip bir şekilde yaptıklarımdan dolayı pişman olmaktansa hoşnut olmayı tercih ediyorum. V e böyle hissettiğim zamanlar içten içe kızıyorum kendime çünkü iyi bir insan böyle hissetmez diyorum; bize öğretilen de bu değil mi? Fakat ne kadar kendime bunları söylesem de içimdeki bu his daha da canlanıyor; tutku ve yaşama arzusuyla dolu olan içimi değiştiremiyorum. İnanıyorum ki insanların inkar ettiği yaşama arzusunu derinlemesine hissediyor; hata yapmaktan korkmuyorum. İçimde bu duyguları hissetmeden önce de deli dolu ve canlıydım belki de sadece cesaretsizdim, risk almaya korkuyordum. Daha önce korkar olduğum içimdeki bu yanlış yapma korkusu şimdi bana yaşama arzusu veriyor, var olduğumu hissettiriyor. İlerleyen süreçte var olduğumu hissetme duygusunun yanında, yanlış ya da doğru olarak adlandırılabilecek bir hareketin başka bir insana dokunduğunu; fayda sağladığını görmenin de bana haz verdiğini farkettim. Bunu sağlayan belki de en önemli şey; yaşamdan keyif almak için bir nedene ihtiyacım olduğunu hissettiğim bir dönemde tesadüfen tanımadığım bir insana küçük bir iyilikte bulunmak oldu. Küçücük içten bir teşekkürün benim hayatımda kocaman bir başlangıca sebep olacağını tahmin edemezdim. Oluşabilecek yanlış yapma korkusunun engel olabileceği o hareket çok başka bir kapıya götürmüştü beni; yaşıyordum, eylemlerde bulunuyordum ve sonuçları sadece yaşama hazzı değil; etki bırakıyordu insanların hayatında. V e bu noktada eriştiğim bu engin duyguyu tekrar tekrar yaşamak istedim; insanlarla iletişime geçebileceğim, ufakta olsa yardımımın dokunabileceği, etki edebileceğim eylemlerde yer almaya başladım. Tüm bu süreçlerden geçerken kendi kendimi keşfetmeye, tanımaya başladım. Ben kimdim, ne için yaşıyordum? Bu sorulara henüz kesin bir cevabım olmasa da doğru yolda olduğumu hissediyorum, zamanla tamamlanacağım. Etki edeceğim, gerekirse hata yapacağım ama hata yapmaktan korkmayacak; pişman olmakla vakit kaybetmektense karşıma çıkan her sonuçla başa çıkacağım. Biliyorum ki insan kendini tanımaya başladıkça diğer insanları da yavaş yavaş anlamaya başlıyor. İnsanları anlamaya başladıkça da dünyayı anlamaya başlıyorsun, önceden anlaması imkansız gibi görünen olgular kafanda birer birer çözüme kavuşuyor. Bütün bunları anlamanın hazzı sanki sana sonsuz evrene karışıyormuşsun gibi bir his uyandırıyor ve esas mükemmel olana önüne sunulan bir listeyi gerçekleştirmeye çalışarak değil bu şekilde ulaşıyor insan. T ek ihtiyacımız olan şey korkmamak; doğru ya da yanlış bir adım atabilmek. Öyle ki hayat sizi eninde sonunda doğruya; olmanız gereken yere çekiyor nasıl olsa. Merve Rana Aydın