Kopan Parçam

Diğer yarınız olan birini ömür boyu aramak ne kadar bezdirici ve yorucu olabilir? Bu eziyeti sadece yaşayan bilir. Abdullah ve Peri bunu yaşayan iki kardeş ve iki yarımdır. Tek çocuk olduğum için kardeşinle yollarının çocuk yaşta ayrılmasını bilemem ama kardeşim kadar sevdiğim, birlikte büyüdüğüm insanı kaybedip mutlu olamayan başka bir kaybedenim. O insan senin bir yarındır, başka bir anneden kardeşindir. Tüm sırlarını, tüm zevklerini senden daha iyi bilen ve seni tamamlayan tüm puzzle parçalarıdır o insan. İşte o insanı kaybettikten sonra anlarsın ruhundan çok şey alıp gittiğini. Ruhunun kayıp parçalarını ararsın herkesin ruhunda ve kimse biraz bile ''O'' değildir. Bu yollar ayrılsa bile kalbin aklın hep ondadır. Şehrin her bir köşesi onunla yaşadığın anılar kokar, bir köfteci veya bir elektrik direği fark etmeden. O şimdi Kanada'da ve aklından geçtiğimi hissederim. Ruhlarımızdan bazı parçaları takas ettik çünkü biz. Birlikte asansör katında bile uyuduk evsiz kalıp. O'nun düşmanı benim düşmanım, benim hatam onun hatasıydı. En kötüsü göz göre göre çekip gitmesi ve benim bir şey yapamamam. Gittiği gün biliyordum onu artık göremeyecektim. Bir ressam ilham perisini kaybetmişti artık tekrar kusursuz ve severek çizemezdi. Hep bir umut beklerim hala eski günler gibi olabilir miyiz? Sırtımı böyle güvenle birine yaslayabileceğim günler geri gelir mi? Deliler gibi eğlendiğimiz günler gibi unutulmaz anılar yaşayamamak hep alevlendirir içimde ruh ikizimin hasretini. Sevgililerimin gözlerinde bile o samimiyeti ve o yaşam enerjisini arayıp durdum. Bu yüzden bayadır yalnızım galiba. Farklı hobilere verdim kendimi, geriye bitmemiş resimler kaldı, yarım besteler. Bende Abdullah gibi hep arayıp bulmaya çalıştım kardeşimi ama ne bir sosyal ağ, ne bir telefon numarası. Çaresizce beklemek en acı veren şey. Peri bir gün çıkıp gelecek diye. Hayatının aşkını kaybetmekten farksız bir eksiklik. Hayata eğlence, mutluluk katan bir varlığı kaybetmek. Peki o bana ne zaman ulaşmak ister? Çekmeceleri karıştırırken nasıl bir anıyla karşılaşması lazım bunun için? Ruhunda kayıp olan parçaların farkına varır ama hayatın hengamesinde bana ulaşmaya çabalamaz ise ben ne yapacağım? Bileğimde duran dövmede bile parçaları olduğu ve onun omzunda duran dövmede benim parçalarım olduğunu hatırlama konusunda yetersiz mi yoksa? Unutulmuş bir mektup mu lazım anıları coşturacak çıkıp beni bulması için? Bir hayaleti beklercesine bekliyorum dostumu. Her ilk onunla yaşandı bu hayatta. Keşke buralardan taşınıp gitmeden bir cesaret çıkıp karşısına her yanlışı düzeltmeye, her sorunu çözmeye çalışsaydım. Birbirimize dargın yolların ayrılması beni derinden yaralayan bir durum. Bu hayatın ne kadar kısa olduğunu zaman geçtikçe anlayabiliyoruz. Çocuğuma ruh ikizimin ismini koyacağım. O bunu yapmasa bile ben bu sözüme sadık kalacağım. Belki tamamlanmış bir puzzle olurlar, bizden bile çok eğlenirler çocuklarımız. Bir yarısını bulduğu zaman onu asla kaybetmez. Ama içimde hep bir umut var, bir gün karşılaşacağız. O zaman kuru bir merhaba diyerek geçecek miyiz? Yoksa yılların özlemiyle günlerce ''Biz'' siz neler yaptığımızı mı anlatacağız? Umarım o benim kadar yaşıyordur boşluk hissini ve karşılaştığımız O an bana ruhuyla beraber dolu dolu sarılır. Ben onun hediye ettiği bilekliği asla kolumdan çıkarmadım. O da bunu başarabilmiş olsun. Biz doyamasak bile birbirimize çocuklarımız birbirine doysun. Yeter ki ruhlarımız birleşsin ve mirasımızı yaşatabilsinler. Ölümsüz ol dostum ve ölene kadar beni unutma. M. Burak Köklü 21301006