Anı Yaşamak

Bir milletin dilinde, o milletin hayatında en çok yer eden şeyler için çok fazla karşılık bulunur derler. Peki doğru mu bu? Anı yaşamak. Anlık. Bir anda. Bunlar gibi ne kadar çok ifade var Türkçe'de. Aslına bakarsanız ben öyleyim. Anı yaşıyorum, en azından yaşamaya çalışıyorum. Hiçbir zaman bir konserde, şarkıları telefonuyla kaydeden kişi olmadım. Bir gezide gördüğüm yerlerin fotoğraflarını çekmedim. Yapılacak çok daha güzel şeyler varken neden bunlarla zaman kaybedeyim ki? Yaşamak istediğim o anı elimdeki telefonla fotoğrafını çekerek, sesini kaydederek gölgelememeliyim. Sadece yaşamalıyım. Konserde miyim? Bir daha bu sanatçıyı ne zaman canlı görebilirim ki diyorum hep kendime. Gözlerimi kapatıp dinlemek istiyorum. Kaydedilmiş şarkıları binlerce kez Şimşek 2 dinleyebilirim farklı ortamlardan. Peki ya canlı? Hayır. Yıllardır gitmek istediğim bir şehre ya da ülkeye mi geldim? Örneğin İngiltere. Big Ben'in, London Eye'ın çekilmiş milyonlarca fotoğrafı var. Neden bir tane de ben eklemeliyim ki? O anı orada yaşamalıyım, şehrin sokaklarını ilk ve son kez geziyormuş gibi hissederek, koklayarak dolaşmalıyım. Bir şarkıyı kaydetmek, bir fotoğraf çekmek istediğimde bunu yapabileceğim en uygun yer zihnim. Elimdeki hiçbir ses kaydı, hiçbir fotoğraf ben öldüğümde benimle birlikte gelmeyecek. Anılarım? Evet. Anı kelimesi de buradan geliyor işte. Anı yaşamak. Carpe diem. Bu söz kalıplarının bu kadar ünlü olmasının ne gibi bir nedeni olabilir ki başka? Her şeyin bir istisnası vardır derler ya, belki bu konuda ben de bir istisna yapabilirim. Eskilerde kocaman olan, şimdi ise çantaya sokuverip yanımıza alabileceğimiz polaroit makineler... Neredeyse hepimizin materyalist olma yolunda ilerlediğimiz bu dünyada, fiziksel olarak dokunabileceğimiz, hissedebileceğimiz şeylerin önemi büyük tabii ki. Uygun ışığı yakalamak için ya da doğru açıyı tutturmak için çektiğimiz yüzlerce fotoğrafın hangisine bakıyoruz acaba telefonlarımızda? Ama polaroit makinemizle çektiğimiz tek bir fotoğraf... Yıllar geçse bile kıymetini kaybetmeyecektir. O an, o yerde tek bir tuşa basıyoruz ve fotoğraf, kağıdına basılmış bir şekilde ellerimizde. Polaroitlerin güzelliği de bu işte. Bir anda istediğin fotoğraf, makinenin içinden çıkıveriyor. Eskiden olduğu gibi makinenin filmini fotoğrafçıya götürüp saatlerce beklemiyorsun fotoğrafların basılması için. Ya da cep telefonunun içinde bir kere bile yüzüne bakılmadan eskiyip gitmiyor fotoğraflar. Polaroit fotoğraflar anlıklar. Ve sana anı yaşamana izin verdikleri için güzeller. Aşık olmak polaroitlere benziyor olmalı. Anlık. Birisi gelip kalbinde bir düğmeye basıyor. Ve o kişinin hayali ellerinde. Ölümsüz. Birini kaybetmek... Bu da polaroitlere benziyor olsa gerek. O anın acısı her zaman kalbinde kalacak. Ölümsüz. Arkadaşlarınla çok güldüğün bir olay, evinin önüde gördüğün yağmurdan ıslanmış yavru bir köpek, doğum Şimşek 3 gününde aldığın bir hediye... Hepsinde yaşadığın sevinç anlık. Belki üstünden yıllar geçince ve o arkadaşlarınla oturduğunda neye güldüğünüzü hatırlamayacaksınız. Kapının önüdeki o minik köpeği eve almak için annene yalvarışların sonuca ulaşmamış olacak. Ya da doğum gününde gelen o hediye kullanılmaz hale gelmiş, çoktan çöpün yolunu bulmuş olacak. O an yaşadığın mutlulukla birlikte dudaklarındaki gülümsemenin izi yıllar sonra bile kaybolmayacak emin ol. O anki mutluluk seninle birlikte mezara da gelecek. Hiçbir kaydın, filmin, fotoğrafın yapamayacağı gibi. Bunun tam tersi de doğru tabii ki. Çok sevdiğin bir eşyanı kaybettiğinde hissettiğin mutsuzluk. Yakın bir arkadaşın trafik kazası geçirdiğinde hissettiğin çaresizlik, hüzün. Belki o kayıp eşyanı bulacaksın günler sonra. Kazadan sağlam bir şekilde çıkacak arkadaşın. Peki o anlarda yaşadıklarını unutman mümkün olacak mı? Yoksa hafızanda kendilerine sonsuza kadar birer yer mi edinecekler? Polaroitler dedim, sana anı yaşaman için bir fırsat veriyorlar. Çektiğin bir fotoğrafın kontrastı, ışığı, açısı üzerinde saatlerce oynamanı istemiyor da direk çekip kurtulmanı istiyor. O an o fotoğrafı çektiğin yeri hisset ve ondan yıllar sonra tekrardan fotoğrafa baktığında o anı yine yaşa diyorlar. Lafı carpe diem demeye getiriyorlar. Anı yaşa.