Kırık Oyuncak

Bir çocuk hayal edin, bir de onun yanından ayırmadığı oyuncağını ve şimdi de birinin gelip o oyuncağı çocuğun elinden aldığını hayal edin. Ne kadar üzücü ve korkunç bir durum, aynı ölüm gibi. Ölümde de insanların en değerli varlığı, hayatı, ellerinden alınıyor. Peki, o çocuk oyuncağına o kadar bağlıyken bir anda onu atmaya, parçalamaya kıyabilir mi? Eğer onu, oyuncağından soğutan olaylar olduysa evet. Bu durum da aynı insanların hayatlarını intihar ederek parçalamalarına benzemiyor mu? Hayatımızı oyuncakla karşılaştırmak garip olabilir ama ikisinde de elinden alınmasına karşı bir korku olmasına rağmen bırakmak söz konusu sadece dereceler farklı. Kitabım Renksiz Tsukuru Tazaki'nin Hac Yılları ise ana karakteri Tsukuru Tazaki'nin intihar etme düşünceleriyle başlıyor. Hayatında çok büyük yeri olan dört arkadaşının onu nedensiz bir şekilde terk etmesinin onda intihar düşüncesini uyandırdığını söylüyor. Oyuncağını bırakmayı sürekli düşünüyor ama bırakamıyor. Ne de oyuncağının(hayatının) eskisi gibi olması için harekete geçiyor. Arkadaşları görüşmeyelim dediğinde oyuncağı kırılmış bir şekilde devam etmeyi kabulleniyor ama onu onarmak için bir çaba göstermiyor. Tsukuru, bana hayattan vazgeçmenin ne demek olduğunu gösterdi. O, hayatında özel insanlar olmadan yaşamayı kabullenip, kırık bir oyuncakla oynamaya devam etti. Siz hiç kırık oyuncakla oynayan bir çocuk gördünüz mü? Ben görmedim ama Tsukuru oynuyordu. Çocuklar en güzel oyuncaklarla neşeli bir şekilde oynamak ister. Tsukuru için ise tam tersine zevk almadığı rutinine devam etmek yeterliydi. Benim için yeterli olabileceğine inanmıyorum. Kitabı okurken anlıyorum ki çevremde bana değer veren, beni tanıyan, benim yanımda olan insanların olması hayatıma anlam katıyor. Bu özel insanlar olmazsa hayattan Yıldız 2 vazgeçmek, oyuncağını bırakmak kolay olmaz mıydı? Tsukuru ne oyuncağından tam anlamıyla vazgeçecek cesarete sahipti ne de onu onaracak cesarete. Cesaretin yoksa yaşamak da ölmek de zor değil mi? Hayatını olduğu gibi devam ettirmek her zaman en kolayı değil mi? Bence evet hayatımızı onarmak ya da bitirmek cesaret gerektiren davranışlar ama bize bu cesareti kim verebilir? Bu konuda da bana değer veren insanların önemini fark ediyorum. Neden mi? Eğer benim oyuncağım (hayatım) kırılmışsa ve benim onu tamir etmeye yetecek kadar enerjim ya da beni oyuncağıma bağlayan bir neden yoksa oyuncağımı tamir edemem. Daha açık anlatmak gerekirse, hayatıma yeniden bağlanmak için beni cesaretlendirecek özel insanlara ihtiyaç duyarım. Tsukuru'ya da bu konuda Sara cesaret verdi. Kırıkları varken onun yanında olamayacağını söyledi, bu da Tsukuru'yu kırıklarının üstündeki örtüyü kaldırmaya itti. Tıpkı annelerimizin yoğurt mayalarken üstünü örtüp bekletmesi gibi, zamanı gelince o örtü kaldırılır. Burda da zamanı gelince, o özel insan Tsukuru'nun kırıklarını gün yüzüne çıkardı. Hayatımıza yeni birini alırken ve ona değer verirken sonucunun kırılmak olması her zaman ihtimallerden biri değil midir? Tıpkı alışveriş yaparken öncesinde satış sözleşmesi imzalamak gibi geliyor bana. Aramızdakiler kötü bitebilir, ben kırılabilirim, cesaretimi kaybedebilirim ama ben bunları kabul ediyorum. Benim sözlüğümde kırılmak, hayatımıza karşı umudumuzun, cesaretimizin, ondan aldığımız zevklerin birer birer elimizden gitmesi ve kendimizi değersiz hissetmemiz demek. Neden bu sonuçlar kabul edilir diye sorabilirsiniz. O özel insanla geçirilecek anlamlı vakitlerin bana katacağı neşe bunları kabul etmemi sağlayabilir. Onlar beni geçmişimin pençesinden kurtarabilir. Her zaman sonuç kırılmak olmayacak değil mi? Cesaret verirken hep cesaretimi parçalamaları gerekmez değil mi? Yıldız 3 Bu gerçekten paradoks bir durum. Tsukuru özel insanları kaybettiğinde cesaretini de kaybetti ve hayatına özel birinin girmesine izin verdiğinde cesareti geri geldi. Gerçekten bir paradoks ama bence her kırık aynı şekilde etkilemez, her kırık bize yeni bir şeyler katar ve bir sonrakilerin etkisini azaltır. İlk kırığı olduğu için intiharı, oyuncağını bırakmayı düşündü, o durumdan kurtuldu ama kırık oyuncağıyla devam etmeyi kabullendi. Belki Sara da ona kırıklar katacak ama bence Tsukuru onun vereceği kırıklara ilk seferkinden daha hazırlıklı olacak çünkü bu "Hac Yolu"nda kırılmayı da onları onarmayı da öğrendi. Zaten kaybetme olasılığına rağmen Sara'yla yüzleştiğinde bu durumu anlamamış mıydık? Özlem Yıldız