Her Güç Bir Gün Biter

Sizin için güç nedir? Kimler, neden güçlüdür? Bir insanın gücü kişinin sahip olduğu statü, otorite, mal ya da mülkle mi ölçülür? Peki, bir insanın bu niteliklere sahip olması, onun mutlak gücünü kabullenip buyruğu altına girebilmek için yeterli midir? Ne yazık ki bizim dünyamızda insanların gücü gerçekten de kişinin sahip olduğu maddi şeylerle ölçülüyor. Bir insana sahip olduğu şeyler için saygı duyuluyor, parası için itaat ediliyor. Sırf bu, gelip geçici sebepler nedeniyle "Güçlü" diye tabir ettiğimiz insan, toplumun kendine verdiği bu sıfata fazlasıyla alışıyor. Gücünü, kendisine duyulan saygıyı hiçbir zaman kaybetmeyecekmiş gibi davranmaya, insanlara öyle muamele etmeye başlıyor. Fakat bir gün geliyor ve insan, sahip olduğu maddi şeyleri kaybederken gücünü de kaybediyor. Güçlü olmaya bu kadar alışan bir insan için de en büyük yıkım bu oluyor. Herkes tarafından güçlü olarak kabul edilip saygı duyulan bir insanın çöküşüne tanıklık etmekse bu hayatın insana verdiği en büyük derslerden biri oluyor. Benim de dedem hayatımda görüp görebileceğim en güçlü, en saygı duyulası insanlardan biriydi. Çocukluğumun büyük çoğunluğunu onun yanında geçirdim. Köyümüzün en çok korkulan, çekinilen, itaat edilen insanıydı. Herkes bir iş yapmadan önce ona danışırdı. Kimse önünü iliklemeden onun karşısına geçemezdi. Köyün yarısı ona aitti. Kocaman bahçeleri, yüzlerce hayvanı ve onlarla ilgilenen yine yüzlerce çalışanı vardı. Ondan korkarlardı ama aynı zamanda çok da severlerdi. Kimin bir derdi olsa hemen yardımlarına koşardı. Kocaman sofralar kurar, insanları ağırlardı. İnsanların gönlünü hoş tutmak için çok çabalardı. Kimse bir "Mehmet Çavuş" olamazdı. Yine de evde işler hep dışarıda olduğu gibi yürümüyordu. Dışarının gönlünü hoş tutmak, dışarının ağzına laf düşürmemek için evdeki herkes bir şekilde kısıtlanıyordu. Eve gelenlere hizmet etmek için evin üç kızı ve anneannem sürekli çalışıyordu. Bir şeyi yanlış yaparlarsa anında cezalandırılıyorlardı. Kızların birini sevip aşık olması bir yana bir erkekle göz göze gelmesi, evden dışarıya çıkması bile imkansızdı. Kim bilir kaç kere denk gelmişimdir anneanneme saatlerce bağırıp el kaldırdığına. Anneannemin de sadece "Kurban olayım Mehmet, yapma." diyerek ağlayışlarına. Sırf bir adam teyzemle evlenmek istedi diye köyün meydanında adamın rezil edilişine. Tüm bunlara rağmen kimsenin ses edemeyişi ise işin en kötü kısmıydı. Zaten tüm bu yükleri sırtında taşımaya gücü yetmeyen anneannem, kanser olup elli yaşlarında hayata gözlerini yumdu. Hasta yatağında bile dedeme hizmet etmeye, buna rağmen ondan hakaretler işitmeye devam etti. Anneannemin ölümüyle birlikte köyde iyice yalnızlaşan dedem, gün geçtikçe sahip olduğu malı mülkü de kaybetti. Yeni bir evlilik yapıp Ankara'ya taşındı. Ankara'ya taşınmasıyla bizim aramızdaki bağlar da biraz koptu. Uzun süre yanında büyüdüğüm adamdan bir haber alamadım. Sonra, bir gün bir telefon çaldı. Telefonda dedemin yeni eşi vardı ve dedemin hasta olduğunu, kendinin ona bakamadığını, gelip dedemi almamız gerektiğini söyledi. Bu haberin üzerinden birkaç gün sonra dedem evimize Emel YAVUZYAŞAR getirildi. Kocaman gövdesinden geriye eser kalmamıştı. Yürüse yerleri titretecek adam, yatağından bile kalkamıyordu. Bir bağırdı mı herkesi susturan adam, konuşma yetisini kaybetmişti. Herkesin saygı duyduğu Mehmet Çavuş'tan geriye sadece hasta yatağında ölümü bekleyen bir adam kalmıştı. Zaten üç ay kadar bir süre sonra o da hayata gözlerini yumdu. Ölümünden sonra hasta yatağının altında bir günlük buldum. Ankara'daki her gününü, her anını o defterin içine yazmış. Onu Ankara'da bir kereliğine ziyaret ettiğim günü öyle güzel anlatmış ki okuyunca ağlamamak elde değil. Benim için dedem, küçük bir köyün en güçlü insanıyken büyük bir şehirde her gün kaybolmanın en anlamlı hikayesidir. Kendini hep güçlü hissedip insanlara gücü hiç bitmeyecekmiş gibi davranırken bir gün hepsinin bittiğinin canlı kanlı örneğidir. Yine de keşke onu hiç böyle görmeseydim, hep onu o güçlü haliyle hatırlasaydım diye düşündüren, hayatımın en büyük pişmanlığıdır. Ben dedemden hayatımın en büyük derslerinden birini aldım. Bir insanın gücü onun sahip olduğu maddiyattan gelir. Eğer sen gücünü yanlış kullanıp etrafındakilere zulmedersen, bir gün elinde hiçbir şeyin kalmaz ve hayat sana da zulmeder. Geriye yalnızca zamanında kalbini kırdığın ama senin şimdi muhtaç olduğun bir avuç insan kalır. Eminim ki hepimizin hayatında böyle dersler, böyle olaylar vardır. Eğer siz de bir insanın gücünün yok oluşuna yakından tanıklık etmek ve kendinizden bir şeyler bulmak istiyorsanız Ekşi Elmalar'ı bir an önce izleyin derim.