BOŞLUĞ A ALIŞMAK

İstemek ya da istememek elimizde olmuyor bazen. Bazen bir şeyler gerçekleşmek zorunda oluyor ve bizeyse buna ayak uydurmaktan başka bir seçenek kalmıyor. Alışıyoruz. Sabahları erken kalkmaya, her akşam televizyon izlemeye, klavye kullanmaya, araba sürmeye, bizi mutlu eden hareketlere, hoşumuza gitmeyen bir duruma, taşınmak zorunda kaldığımız şehre, yeni çevreye, yeni arkadaşlara alışıyoruz. Mekanlara, zamana, insanlara alışıyoruz. Çabalayarak veya istemsizce... Belki aslında her ikisi. Çabalayarak alışmak ve istemsizce alışmak arasında, genelde çoğumuzun farkına varamadığı, kaçınılmaz bir yol var. Alışkanlık kazanmak söz konusu olunca çabalama ihtiyacı da olay yerine yaklaşıyor çaktırmadan. Yalnız alışmak için değil alışmamak için de çabalıyoruz. Amacı ne olursa olsun, o amaca seslenen her çabanın sonunda neye uğradığımızı anlayamadan olayın ortasında kalmış, ona uyum sağlamış buluyoruz kendimizi. İşte bu da çabalayarak ulaşılmaya çalışanın istemsizce kazanıldığı nokta. Alışmaya uğraşıyorken kendimiz o şeyle meşgul etmeye çalışıyoruz sürekli. Düşündüğümüz her şeyin ona çıkması için yoruyoruz beynimizi ve nihayet bir gün onu düşünmek için zorlamamıza gerek kalmamış oluyor. Bizi avucuna alıp sarıyor ve yeni yaşantımıza karışıp eriyor. Bu, zorlukların kolay olanı. Alışmamaya çalıştığımız zamanlar da oluyor elbet. Doğru olmadığını bildiğimiz için uzak kalmayı denediğimiz ve gerçekleşmesi için duyduğumuz isteği bastırmaya çalıştığımız şeyler oluyor mesela. Ne onunla ne de onsuz yapamadığımız durumlarla karşılaşıyoruz. Sanki bir kelebek konuyor parmaklarımızın ucuna. Rengarenk kanatlarını inadına sallıyor. Bir insanın gözlerini kırpıştırmasını andırıyor bu salınışı; o kanatlara dokunma, parmak ucuyla da olsa, okşama isteği uyandırıyor. Ne yazık ki onu inciteceğini biliyor ve ellerimizi bu hareketten alı koymak için elimizden geleni yapıyoruz. Anlıyoruz ki bu daha büyük bir zorluk. Şimdi, daha çok gayret etme vakti. Aklımızı düşünmemeye, sorular sormamaya zorluyoruz günlerce. Ne olacak? Değişecek mi? Değişmeyecek mi? Sonsuza kadar böyle mi kalacak? Yakında işler yoluna girer mi? Bunlar gibi nice soruyu uzak tutmaya çalışıyoruz kendimizden. Çünkü sorarsak işin daha da içinden çıkılamayacak hale geleceğini biliyoruz, tıpkı düğüm düğüm olmuş bir yumak ip gibi. İşimizi daha da zorlaştıracak ya, hiç olmadık çözüm yolları üretiyor beynimiz. Ansızın beliren resimler, kendi kendini kuran hayaller, bitmek tükenmek bilmez rüyalar peşi sıra diziliyor. Köşe bucak kaçıyoruz düşüncelerden, arkamıza bakmamayı deneyerek uzaklaşıyoruz. Yine de mümkün mü yakalanmamak? Bu sürecin tamamında bir labirente hapsedilmişiz. Kurtulması çok zor bir labirent bu, yolunu bulabilene aşk olsun. Sonunda ne oluyor biliyor musunuz? Alışıyoruz. Ne kadar uğraşsak da alışmamak için hoşumuza gitmeyen o duruma, o mekana, o zamana, o insana alışıyoruz. Hapsolduğumuz labirente alışıyoruz. Çevreledikleri alanda sıkışıp kaldığımızı hissetiğimiz duvarlara da alışıyoruz, bir süre sonra üstümüze üstümüze gelmemeye başlıyor o birbirine kenetlenmiş tuğlalar. Binalara alışıyoruz; renklerine, yüksekliklerine, şekillerine, hissettirdiklerine alışıyoruz. Yeni bir gökyüzüne bakmaya, yeni kuşların sesini duymaya alışıyoruz. Farkına vardığınızı sanıyorum, hep var olanlardan bahsettim size. Öyle ya insan yalnızca var olan bir şeye alışabilir. Olmayan bir şeye alışmak deli işi değil midir? Hayatımıza giren yeni insanlar olur örneğin. Yeni bir okula başlar, yeni derslere girer, yeni sınıflara girer, yeni insanlar görürüz çevremizde. Oradalardır, var olan şeylerdir hepsi. Hayatımızdan çıkarlarsa, giderlerse, kaybolurlarsa; yok olurlar hepsi bu. Ya geride kalan o koca boşluk? Tam burası, çabalarının en zorunun bize kendini tanıttığı yer. Sonsuza dek kaybolan bir insanın ardında bıraktığı karanlıkla baş etmek zorunda kalıyorsunuz şimdi. Hiçbir zaman başlamamış, dolayısıyla asla sona ermeyecek bir zamanı kabullenmeniz gerekiyor. Artık olmayan bir yere alışmaya çalışıyorsunuz. Adeta Hiçbir Yer Oteli'ne sığınmaya çalışıyorsunuz. Deli işini akla yatkın hale getirmekle yükümlüsünüz; Vukovar1'dan kaçmak zorunda kalanların da tattığı, Ivana Bodrozic'in de anlattığı gibi. Çabalayacak ve Vukovar'a dönememe fikrine alışacaksınız. Çabalama ve bilinçsizce başarmış olma arasındaki o görünmez ipte yürüyerek yeni bir şehrin ve yeni binaların varlığına, gökyüzünün bu yeni rengine ve yeni kuş seslerine, yeni insanlara da alışacaksınız. Geriye tek bir şey kalacak: eskilerin bıraktığı ve yenilerin asla yerini alamadığı o boşluk. O boşluğa alışmanınsa tek yolu var, gerçekleşip gerçekleşmemesi elinizde olmayan. Şans mıdır şanssızlık mı bilinmez ama bir gün baktığınızda boşluğa da alışmış olduğunuzu göreceksiniz, o boşluğun varlığında siz de yok olduğunuzda.