SENİ HATIRLAMIYORUM SEVGİLİM, SENİ TANIMIYORUM

Sayfalarca beni yazmış. Hep beni izlemiş, hep beni severmiş o; ve tek bir gecede oturup sayfalarca beni yazmış. Enteresan aslında, şu an pek de bir şey hissetmiyor gibiyim. Gerçekliğine inanmadığımdan değil, bu kadının ve elimde tuttuğum sayfaların gerçekliğine inanıyorum; daha çok şaşkınlığım bir şey hissetmeme, yapmama engel oluyor sanki, paralize olmuş gibiyim. Yani, evet hayal meyal kırmızı elbiseli güzel bir kadın hatırlıyorum, binbir renkli elbiselerin içinde bambaşka güzel kadınları hatırladığım gibi ama; o tarif ettiği utangaç bir hayranlıkla bana bakan küçük kızı da hatırlıyorum; ama yine, öyle bir sürü kızlar ve oğlanlar hatırlıyorum! Yani aslında hiçbirini hatırlamıyorum, sanki sadece güzel kadınlar ve utangaç çocuklar birer nesne olarak var oluyorlar kafamın içinde ve asla özel birine indirgenemiyorlar. Hiçbir insanın bir şeyi olmaya çabalamadım daha önce ve hiçbir insanın bir şeyim olmasına izin vermedim; bir insanın her şeyi olabilme ihtimalime nasıl bir tepki vermem beklenebilir ki? Aslında tanışmışız anlattıklarına göre; ama tabiri de doğru, asla tanışmamışız. Onu özel bir insan, bana karşı çok büyük hislere sahip biri olarak nitelendirmemişim hiç ve bu yüzden onu tanımamışım farz ediyor beni; benim sevgilim sıfatı onun her şeyi, kendisine ve hayatına iliştirdiği tek rütbe olduğu için. Peki ya o çocuk? Ne doğarken ne de ölürken haberimin olduğu bir çocuğum varmış. Sanırım sinirli hissetmiyorum haberim olmadığı için; çünkü yine haklı benim hakkımda: Önce reddederdim o bebeği ve sonra kabullenip mutsuz olurdum. Kabullenirdim ve kendi bebeğim beni mutsuz ederdi, neşemi, vurdumduymazlığımı alır, bana büyük bir sorumluluk verirdi; oysa ben asla bir insandan sorumlu olmak istemezdim. Tanrım, şimdi farkına varıyorum, hiçbir insanı ciddiye almadım ben. Tıpkı dediği gibi onun, yalnızca yazmaya gelince bir şeyleri önemsemeye başlarım, nasıl da sertleştiririm kendimi, nasıl da derinlemesine düşünürüm her bir imgenin üstüne. İnsanlarsa çok daha basittir benim için. Bahsedecekleri konular ve benim vereceğim dönüt bir şablon gibi kafamda kazılıdır, her seferinde aynı rolü, üstelik gerçekten de keyifle ve kibarca oynarım. Kim bilir, belki de bir çocuk sahibi olmak istemememin nedenlerinden biri de küçücük bir insanla kurulabilecek iletişimin varyasyonlarının şablonlarımda olmamasıdır; korkutuyordur belki beni, ezberlerimin dışında çıkmak. Peki cidden ondan nefret eder miydim bu çocuk için? Bana neler hissettirdi, beni ne kadar şaşırttı ya da ne kadar cezbetti hatırlamıyorum. Komik, gerçekten hatırlamıyorum ve şu anda onu bana böylesine büyük bir sorumluluk yükleyen kadın olarak karşımda düşünmem çok zor. Gerçi bütün bunların ne önemi var ki? Herhangi bir insanın bana hissettirdiği şeyler, benim onlara karşı nasıl bir pozisyon alacağımı zerre kadar etkilemiyor gibi. Güçlü duyuluyor; fakat bayağı da acımasız bir duruş aslında: Kimseyi önemsemiyorum ben. Bir dakika ama, üstüme çok geliyorum. Kimseyi önemsemiyorum ve aksini de iddia etmedim ki hiç. Ne gözüne girmeye çalıştım, ne de zorladım onu. Pis ve nefret dolu bir ortamda büyüyen, sevgiyi arayan, ufkunu açacak en ufak bir umuda kul köle olacak bir çocuk... Ve muhtemelen kronik mutsuz, tekinsiz bir ruh ve yaratıcı, hatta inanılmaz zeki bir kafa. Şu yazdıklarına bak: 15 yıl öncesinde girdiği bir evin eşyalarını, ilk düşlerini ve arkadaşlarıyla ettiği sohbetleri hatırlıyor; sayısız gün aynı kapı deliğinden görmeye çalışmış beni, sayısız gün hayal kırıklığına uğramış ve sayısız kere takıntısını sürdürecek bir şeyler bulmayı başarmış yine de. Deliymiş o. Evet son derece bariz, başka açıklaması da yok bütün bunların. Bir deli. Kapalı dünyasından zavallı bir insancık. Tanrı bilir, ben olmasam başka birisini takıntı haline getirir, her gece o başkasını düşler, ona ulaşamaz, ulaşamadıkça düşlerini daha da istila etmesine izin verirdi. Kendimi daha iyi analiz edebiliyorum şu an: şaşkınlık ve arzu ettiğimden çok daha büyük bir oyunun başrolü olmanın getirdiği tedirginliği duyumsuyorum sadece içimde; ama bu oyunu ben yazmadım ve suç asla benim değil. Daha rahatım. Rahatlamış hissediyorum şu anda, zavallı kadın, kalitesiz bir hayat yaşayıp hayal kırıklığı içinde can vermiş; oysa benim hayatım... Daha mutluydum ve mutluyum, sanırım. Şey, hatırlamıyorum aslında. Ben hiçbir şey hatırlamıyorum. 41 yaşındayım ve hatırlanmaya değer hiçbir şey biriktirmemişim. Fark ediyorum.