DAMLAYA DAMLAYA

Neden yaşıyoruz diye soruyorum kendime son zamanlarda. Gerçekten hayatımızın bir hikayesi olmalı mı yoksa sadece yaşamak için mi yaşamalıyız? Barış Bıçakçı'nın Seyrek Yağmur adlı eserindeki "Günler damlıyor ama aynı kaba değil''(5) cümlesi beni bu konuda düşünmeye itekledi. Devamında da diyor ki kitabın kahramanı Rıfat: "Yani her şey boşa mı gidiyor, boşuna mı yaşıyorum?"(5). Gerçekten neden yaşadığımız hakkında ne zaman ciddi şekilde oturup düşündük? Kendimiz için gerçekten yaşamalıyız. Bunun için de bir hikayeye ihtiyaç duyarız. Sadece yaşamak, günleri birbirinden bağımsız geçirmek, "Bugünü de atlattık." cümlesini hayatımızın merkezine koyarak yaşamak gerçekten hayat anlamına gelmez. Hayatı hikayesiz yaşayacaksak ne anlamı kalır ki? Sanırım kahraman da bu yüzden "Benim bir hikayem olmalı! Bir hikayenin içinde olmalıyım ki, günler aynı kaba damlasın."(5) diyor. Hayatı bir yağmur birikintisi gibi düşünürsek günler de yağmur damlaları gibidir. Bu yağmur damlaları aynı kapta birikmezse yağmur birikintisi nasıl meydana gelir? İşte sanırım tam da bu yüzden kahraman bir hikayenin içinde olmaktan bahsediyor. O hikayeyi kendimiz kurmalıyız. Her günümüzü yaşıyoruz. Bir gün... Gerçekten hakkını veriyor muyuz bir günümüzün? Oysa boşuna denmemiş "Damlaya damlaya göl olur." diye. Bu damla her şeyin sembolü olabilir. Şu an bana anlattığı günler ve hayat. Aynı zamanda kitabın adı da bana bununla ilgili bazı şeyler çağrıştırdı. Bir gün bir damlaysa ve hayat seyrek bir yağmursa aslında bu seyrek yağmurun her damlası çok kıymetlidir. Bunun kıymetini bilip bir günümüzü bile dolu dolu yaşayıp o seyrek yağmuru güçlendirseydik nasıl olurdu? Bizim hikayemiz nasıl olurdu? Hayatı bir roman olarak ele alalım. Bu roman yoğun bir emek, uzun bir zaman ve bazen kurgusal bazen de gerçek hayatı yansıtan hikayelerden ortaya çıkar. Yani belli aşamaları vardır. Damlalar da yağmur birikintisinin aşamalarıdır. Bu aşamalar roman için de yağmur birikintisi için de kıymetli aşamalardır. Çünkü onlar olmadan ne roman ortaya çıkar ne de yağmur birikintisi. İşte bu yüzden damlalar kıymetlidir. Çünkü onlar bizim hayatımızı ve hikayemizi oluştururlar. Onları heba etmek yerine neden bir kapta toplayıp kendimiz için bir hikaye oluşturmayalım ki? Üstelik kendimiz için belli amaçlarla bir hikaye oluşturursak zaten o damlalar aynı kaba birikmiş olur. Damlaların hızı veya düşüş şekli gibi etkiler de bu yağmur birikintisini yani hikayemizi şekillendirir. Bazen düşerek bazen kalkarak bazen de sadece yürüyerek bu hayatı sürdürürüz. Duygularımız, yaşantılarımız bu hikayedeki damlaların hareketi ile şekillenir. Mesela sevgi ile dostluk damlalarının ayrı kaplara damladığını düşündüğüm zaman hiçbir anlam veremiyorum. Çünkü dostluk için sevgi gereklidir. Hiç sevgisiz dostluk olur mu? Bu yüzden o damlalar tek başına anlamsız diyorum. Bu yüzden kahramanın da dediği gibi onlar aynı kaba damlamalı ve bizim bir hikayemiz olmalı. Başka bir örnekle de değerlendirelim. Mesela kar tanelerini düşünelim. Onlar da aynı yağmur damlaları gibi değiller mi? Bir kartopu oluşturmak için o kar tanelerinin kar birikintisi oluşturması gereklidir. Kar tanelerini günler, kar birikintisini hayat ve kartopunu da oluşturduğumuz hikayemiz olarak düşünelim. Kar taneleri sayesinde meydana gelen birikintiyi görürüz. Ona şekil veririz. Kimimiz büyük kimimiz küçük... Bu da zaten hayatımızı kendi kararlarımız ve duygularımızla şekillendirişimizi, hikayemizi oluşturuşumuzu yansıtır. Bütün bunlar, bu yapabileceklerimiz tamamen bize bağlıyken günler neden ayrı kaplara damlasın ki? Hikayemizi yaşamak varken, her gün aslında su damlası gibi akıp giderken o damlaların manasını yaşatmak bizim elimizde. Damlaya damlaya göl olacağını unutmadan yaşayalım. O gölün bizim hikayemiz olduğunu, onu kendi istediğimiz gibi şekillendirebileceğimizi unutmayalım ve hayatı gerçekten yaşayalım. Susuz kaç gün yaşayabiliriz? Her damlanın ve hayatımızdaki seyrek yağmurun oluşturacağı birikintinin kıymetini bilelim. Hayat, damlaya damlaya...