KARANLIĞA ÇEKİLİRKEN DÜNYA

Bilmek istiyorum, merak ediyorum... Neden geldim dünyaya? Seyirci kalmak için mi olanlara? Utanır oldum ben artık bu durumdan, yaşamaktan utanır oldum... Gittikçe daha kötüye gidiyor dünya. İnsanlık gitgide daha da karanlığın siyahına çekiliyor. Küçük çocukların cansız bedenleri kıyılara vuruyor. Her sabah bomba seslerine, yıkılan binalara uyanıyor insanlar. Ben de artık vicdansız hissediyorum. Ağlamak istiyorum ama ağlayamıyorum. Eskiden ağlamaklı olurdum, gözlerim dolardı. Artık ağlamaklı bile olamıyorum. Alışmak istemiyorum ama kahretsin her gün daha fazla alışıyorum bu yeni, kirli dünyaya. Eskiden böyle değildi, eskiden bir iki gün üzülürdüm kötü bir şey olunca... Aklımdan çıkmazdı, sanki bir yakınıma bir şey olmuş gibi. Sonraları birkaç saat üzülmeye başladım. Alışmayacağız dediğimiz her şeye alışmaya başlıyordum. Zaten şimdi de yeterince alıştık sanırım, Bir saat ya düşünebiliyorum ya düşünemiyorum olanları. Dünya daha da kötü olabildikçe bizim, en azından benim iyi olma yetimi de alıp götürüyor sanki. Ben nasıl gülebiliyorum yüzlerce, binlerce çocuk yetim kalırken her gün? Ben mutlu olabiliyorum, feryatlar duvarların arasındaki yalnızlıkta boğarken insanları. Peki asıl sorulması soru gerçekten bu mu? Asıl düşünülmesi gereken benim mutlu olabilmem mi? Bir anne bağrından evlat acısıyla yanıp tutuşuyor, bir anne adayı karnındaki bebeğiyle bir başına dul kalıyor. Anne dul, çocuk yetim daha doğmadan... Bir baba düşünün, bir baba daha oğlunun kokusunu duymadan, daha onu bir kere bile kucağına alamadan şehit düşüyor. Daha bir kere öpmemiş oğlunu, daha bir kere tutup elinden sinemaya götürememiş, ilk yaş gününü bile kutlayamamış. Başka bir babaysa bir mezar başında her saat, her dakika. Ellerini açmış dua ediyor Allah'a. Allah'ım diyor al canımı, dayanamıyorum. Allah'ım diyor beni de al yanına. Ama sorsalar o babaya, bir tane daha oğlun olsa... Bir tane daha oğlun olsa, onu da verir miydin bu vatan uğruna? Bin tane olsa binini de veririm diyor. Ben mutluyum ama gerçekten, düşünülmesi gereken benim mutlu olabilme eylemim mi? Hayır, ben çok vicdansızım ama bu asla mutlu olabildiğim için değil. Ben vicdansızım çünkü ben üzülebiliyorum. Hayat hep üzülebilecek bir şeyler koyuyor önümüze. Kimi zaman oturup bir sınav sonucuna üzülüyoruz, kimi zaman oturup bir maçın sonucuna. İnsanlar dünyanın farklı yerlerinde bazı kötü insanların kötü hedeflerinden dolayı hayatlarını kaybederken biz gidip aşık oluyoruz ve aşkımıza üzülüyoruz. Ruhumuz duymazken yere akan oluk oluk kanı biz oturup sanki dünyanın bütün acıları bizim üstümüzdeymiş gibi davranıp ona yanıyoruz. Peki nasıl yaşanır ki bu durumda? Nasıl bir yolunu bulacağız ki hem vicdanımızdan yoksun değilmiş, hem de bir şekilde mutlu yaşıyormuş gibi hissetmenin. Bilmiyorum çünkü ben bu sorunun cevabını. Ya hiçbir şeyi umursamayacağız, ki gitgide bunu yapmaya başladık; ya da oturup tüm gün olanlar içimizi yakacak. Bu ikisinden başka bir şansımız yokmuş gibi hissediyorum. Yani ya vicdanımızı kaybedeceğiz, ya da hayatımızın içine bitmek, tükenmek bilmez bir hüzün yerleştireceğiz. Çünkü kötü, nefret edilesi, iğrenç insanlar iğrenç şeyler yapıyor ve bunu yapmaktan vazgeçmek ne kelime, her saniye daha da fazlasını yapmak için durmadan çabalıyorlar. Sonu olmayan bir döngü gibi artık dünyanın bu hali. Her geçen gün geçmişi biraz daha özleyeceğimiz günlere sürüklüyor bizi, her geçen gün her şey için daha da geç kaldığımız o geleceğe. Ahmet Kaya ne güzel söylemiş... "Ölümü özledim anne... Yaşamak isterken delice!" Yaşadığımız her saniye biraz daha özlüyoruz ölümü. Çünkü ölüm bile yaşamaktan daha güzel bir hal almaya başladı artık...