İZMİR'İME YOLCULUK

Cuma günü dersler bittikten sonra bir coşkuyla valizimi hazırladım. Burada yıkamaya biraz üşendiğim için kirlilerimi koydum. İzmir'e dönüyorum. Yanımda eski bir dost, Bilge Kağan. Özel biri. Küçüklüğünü bilirim onun, en masum olduğumuz zamanları hatırlarım. Küçükken ailelerimizle yaptığımız uzun otobüs yolculukları akıllara geliyor... E tabii o zamanlar herkes uçağa binemezdi. Biz de binemezdik. Şimdilerde uçak biletini önceden alırsan otobüsle neredeyse aynı fiyata denk geliyor. Bir detay vereyim, deli olduğumu sanmayın yalnız. Otobüs biletimi önceden aldım, uçakla arasında on lira bir fark vardı. Ya da deli olduğumu da düşünebilirsiniz, ama sadece canım istediği için otobüs bileti aldım. Bu seferlik biraz daldan dala atlayacakmışım gibi bir his var içimde. Çünkü ben de pek neyden bahsedeceğimi bilemez oldum. Sekiz saatlik bir otobüs yolculuğu ne kadar ilginç olabilir ki? Ama yine de, kafamda dönen soyut düşünceleri anlaşılır bir şekilde ve kendim gibi yazmaya çalışacağım. Çok şey birikti kafamda, bu ödevi yaptıktan sonra da yazmam gerekecek zaten. Belki bazı kırıntılar burada kalabilir ve bütünün anlamı olmayabilir. Tıpkı bir otobüs yolculuğundaki gibi. Gözünüzü kapattığınızda Ankara'dasınız, bir açtığınızda Afyon'da bulabilirsiniz kendinizi. Oraya hangi yolları takip ederek geldiğinizi bilemeyebilir, birbirinden bağımsız parçaları ilişkilendiremeyebilirsiniz. Bunu düşünürken asfaltın üzerindeki beyaz kesikli çizgiler size çağrışımlar yapabilir. Bir dolu, bir boş görürsünüz genellikle o çizgileri. Dümdüz bir yol ve sürekli devam eden bir örüntü. Sanki bir hipnoz etkisi yaratıyor. O anda belki de benim yaptığım gibi kendi hayatınızı bu yola benzeteceksiniz. Bol bol üç nokta koyarak gerçek dışı resimler çizerek ve anlayamadığınız, anlatamayacağınız duygularınız hakkında bir yazı yazmak için elinize kaleminizi alacaksınız belki de. Ama ne yazık ki, yanınızda arkadaşınız uyuduğu ve gece olduğu için siz de başınızın tepesindeki okuma lambasını yakmakta çekineceksiniz. Böylece yine çoğu zaman olduğu gibi dertlerinizi bir başkasına anlatmaya veya kendi başınıza düşünerek zamanınızı geçireceksiniz. Ben ise o ışığı açıp yazmaya başlayacağım. Tam o anda. Çünkü kendimi, kendime yazarken daha iyi anlıyorum. Bu yazıda Deniz Yüksel'le yüzleşirken belki siz de kendi isim ve soy isminizi taşıyan birinden parçalar bulabilirsiniz. Büyük ihtimalle bulabileceğinizi sanıyorum çünkü ben iki çizgi arasındayım. Hayatımda net olarak bir çizgiye vücudunu kusursuzca sığdırabilen nadir insan tanırım. Hepimiz biraz boşluktayızdır. Neyse, daha fazla zırvalamadan başlayayım. Saat 23:30. Yola çıkıyoruz. Ankara'nın ışıklarına bakıyorum. Bakanlıklar, Batı kültürünce inşa edilmiş bir cami (Vah vah, Batı'nın kötü yanlarını almışız, cami dediğin Doğu Mimarisinde olur!), parti genel merkezleri, alış- veriş merkezleri. Eskişehir yolunda Ankara'nın batı kapısı... Yapmacık, kasvetli, kara, Osmanlı mimarisi. Şu anlarda müzik dinliyorum. Kulağımda Athena'nın "Ses Etme" adlı parçası. Transeksüelleri konu alan başarılı bir klibi var. Dinlediğim o andaki mekan ve zamandan dolayı olsa ki, şarkı bana farklı şeyleri çağrıştırıyor. Bana Ankara'nın büyüklüğünü anlatıyor belki de. Benim bu saymış olduğum binalar arasında ne kadar küçük ve önemsiz kaldığımı bana hatırlatıyor. Kağan'la anlaşıyoruz, Afyon'a kadar ben cam kenarındayım, o yüzden her binaya dikkatlice bakıyorum. Herhalde etrafa bakınarak ve gözlerimi kapatmayarak kendimi küçük ve değersiz hissetmeye devam etmenin merakındayım. İzmir'i özlüyorumdur belki de. Burada kendimi küçük ve önemsiz hissederken, İzmir'de bunun böyle olmadığını hatırlıyorum. Evim Karşıyaka'daydı, okulum Göztepe'de. İzmir'in iki yakasında da kendimi güçlü hissediyordum. Hala güçlü hissediyorum. O yüzden Ankara'dan çıkarken kafamda planlar beliriyor. Güçlü olduğum yerlere gitmeliyim. İşte bu yüzden annemler henüz yatmadan onlara bir telefon açıp eve sabah sekizde değil de öğle vakti bir buçukta olacağımı söylüyorum. Ben söylemeden anlıyor zaten. "Evet, okuluma gitmem lazım. Oradaki insanların hayatımda çok payı var. Beni güçlü hissettiriyorlar. Onları çok özledim anne." Telefondan sonra gözlerimi kapatmaya karar veriyorum. Derin hayallere dalmaya karar veremeden uyuyakalıyorum. Gözlerimi açtığımda, saat 02:30. Tekrar kapatıp tekrar açtığımda, 04:50. İki çizgi arası iki saat yirmi dakika. Mola zamanı ve Uşak'tayız. Canım ezogelin istedi, self servismiş gidip aldım ben de. Bol ekmek doğradım içine. Katık edeceğim. İzmir'e vardığımda kahvaltı etmeyeceğim sanırım, diye düşünüyorum. Tekrar yola çıktık ve yine iki çizgi arası uzun bir mesafe... Saat sabah 8 olmuş. Manisa'dan İzmir'e geçerken bir manzara vardır. Oraya vardığınızda İzmir'e vardığınızı anlarsınız. Oradayız. İçim bir hoş. Aklımda planım var. Bugün günlerden Cumartesi. Okulun dershane kursu var (temel liseden mezun değilim.) ve sekiz buçukta başlıyor. Ona yetişeceğim. Erken gitmem lazım, biyoloji tanrıçası ikinci saatten sonra ayrılacak. Yetiştim. "Ooo Deniz! Nereden geldin?" sorularına, "Biraz önce Ankara'dan geldim hocam." diyerek cevap verince şaşırdılar tabii. Fizik Hocam şefkatli bir anne olarak kendisini annemin yerine koyarak bana biraz kızsa da, en çok onun mutlu olduğunu yeşil gözlerinin içine bakarken anladım. Burayı da ev gördüğümü söyledim. Anne koktuğunu söyledim. O anda orada bulunmak beni yakın bir zaman dilimine götürüp Ankara'da bir üniversitede öğrenci olduğumu anında nasıl da unutturdu. Sıcacık bir ortam, etraf arkadaşlarım ve tanrı/tanrıça bellediğim insanlarımla doluydu. Politeistim ama tanrılara ibadet etmem. Onların kulu, kölesi olmam. Tanrıların sözlerini sorgulamadan kabul etmem. Formülleri anlamadan ezberlemem. Tanrılara sorarım, danışırım. Hepsini çok özlemişim. Sarıldım. Bir an için kendimi bir çizgiye sığdırdım, gücüm geri geldi. Okuldan çıktıktan sonra Pasaport İskelesi'nden vapura biniyorum. Saat 12 olmuş. Babam muhtemelen iştedir, annem de evde beni bekliyordur. Kardeşim Ege, 8 yaşında. O bilmiyor geleceğimi. Kesin çok şaşıracak! Akşam anneannemler, babaannem, kuzenler geliyormuş. Anneanneme de Afyon'dan pişmaniye aldım. Eve gittiğimde kardeşime sarıldıktan sonra annemi kucaklarken "Önce bir eve uğrayayım dedim, şimdi de evime geldim." diyorum. İzmir'e olan yolcuğum bu cümleden sonra tamamlanmış oluyor. En azından iki günlüğüne bir çizgiye, kendimi şişirip gerinsem de rahatça sığıyorum.