HAYALCİNİN DÜNYASI

Hayal kurmak ne güzel şey. İnsana en olmayacak isteklerini; en çılgın fikirlerini, dileklerini yaşatan bir kabiliyet. Kimi zaman birini sevdiklerine kavuşturan, kimi zaman içimizi mutlak bir cesaretle dolduran, kimi zaman da insanı en sevdiği müzik grubunun solisti yapan bitmek bilmez bir sihir kaynağı gibi hayal. Yazık ki bugün hayal kurmak her fırsatta kötüleniyor ve hayal kuran insanlar ezilip aşağılanarak yalnızca gerçeklerle yaşamaya teşvik ediliyor. Le Fabuleux Destin d'Amelie Poulain ya da Türkçe adıyla Amelie Poulain'in Masalsı Kaderi bugüne meydan okuyup hayalciliğe destek veren sayılı yapımlardan. Film ve kitapların çok büyük bir kısmının bilim-kurgu ve dram konularını işlemeye başladığı bu dönemlerde ara sıra açıp Amelie'nin masalsı hayatını izlemek bana çok büyük keyif veriyor. Hayalci yapısıyla öne çıkan Amelie'nin kendi gibi hayallerde kaybolmuş bir lunapark çalışanıyla tanışmasını ve tanışmadan birbirlerini aşık olmalarını konu alan film, rengarenk sahneleriyle her seferinde içimi ısıtıyor. Ayrıca bu filmi her izlediğimde aklıma aynı düşünceler geliyor: keşke herkes Amelie ve Nino gibi olabilse. İçinde yaşadığımız dünya ve bilhassa toplum, her şeyin maddiyat olduğuna inanmış durumda. Okullarda, işlenmeyi bekleyen gencecik zihinlere matematik formülleri; fizik, kimya, biyoloji gerçekleri ezberletiliyor. Sonra o zihinlerden icatlar yapmaları, yenilikçi düşünceler üretmeleri ve insanlığı ileri taşımaları bekleniyor. Oysa hayal kurmadan yenilik yapılamaz. Her icadın temelinde bir mucidin bir zamanlar kurduğu bir hayal vardır. Toplum ve insanlık olarak ileriye gitmenin en sağlam yolu hayal kurmaktan geçer. Toplumsal işlevinin yanında hayal kurmanın bir de bireysel işlevi vardır ki bir kere tadını alan için vazgeçilmez olur. Sevdiğine kavuşamayan kavuştuğunu hayal eder, okulunu bitirmek isteyen diplomayı aldığı günü düşler. Kimi vardır hayalleri geleceğine giden yol olarak kullanır, kimine göre de hayaller gerçeğin acımasızlığından korunmak için yapılmış kalkanlardır. Bazısı kendini okuduğu kitabın kahramanı ilan eder, bazısı televizyonda izlediği zaman yolcusuyla maceralara atılır. Amelie'de bunu çok sık görüyoruz mesela. Nino'nun gelmesini umarken her şeyi en ince detayına kadar düşünüyor. Nino'nun kapıyı yavaşça açmasını, mutfağa girerken kapıda asılı olan boncukları şıngırdatmasını ve Amelie'ye arkasından yavaşça sarılmasını. Yani hayaller aslında imkansızın olmadığı uçsuz bucaksız bir dünya. Tabii ki, her şeyin olduğu gibi hayallerin de bir sınırı olmalı bana göre. Ünlü bir filozofun da dediği gibi: hayallere bağlanmak ve yaşamayı unutmak iyi değildir. Hayat her zaman güllük gülistanlık olmuyor maalesef. Bazı anlar geliyor yaşamayı istemiyor insan. Herkese, her şeye küsüyor. Böyle anlarda hayallere sığınmak bir noktaya kadar iyi olabilir belki ama aşırıya kaçarsak gerçeklerden kopabiliriz ve insan yaşamak için var. Ne kadar canımız acısa da bazen kaçıp hayallere sığınmadan o acıyla yüzleşmemiz gerekir ki büyüyebilelim. Yüzleşelim ki zamanı geldiğinde daha büyük acılarla, öfkelerle başa çıkabilelim. Yani her güzel şeyin olduğu gibi hayallerin de fazlası insanın karnını ağrıtıp hasta edebilir. O yüzden insan kendi sınırını bilip ona göre hayal kurmalı. Demem o ki, hayal kurduğu an insanın özel anlarından biri ve hayal kurulmadan geçen bir ömür, ömür değil bana göre. Yazık ki yaşadığımız zaman ve mekan hayalleri düşman edinmiş ve hatta onlardan korkan kimselerle dolu. Ayrıca yaşadığımız hayatlar da sürekli bir şeylerin peşinde koştuğumuz, hiç durmadan çalıştığımız, bazen değil hayal kurmaya yemek yemeye bile vakit bulamadığımız hayatlar. Yine de bazen canınız sıkıldığında, kızdığınızda, yalnız kaldığınızda ya da en basitinden otobüste giderken hayal kurun. Kocaman, zorlu hayallerden bahsetmiyorum. Akşam yiyeceğiniz yemeği, öbür hafta göreceğiniz arkadaşınızı, mezuniyette giyeceğiniz elbiseyi ya da sevgilinizden duymak istediğiniz güzel sözleri düşleyebilirsiniz. Yeter ki düşünün ve düşleyin, çünkü insan hayal ettikçe var.