KAPİTALİZMİN BOYUNDURUĞUNDA AŞK

"Hayal kurmanın bir zararı yok, yanlış olan insanın kendini kandırması." (Saramago 128) İşte bu durum bir insanın başına gelebilecek en büyük hayal kırıklığı olmaya adaydır. Hayal kurmak insan ruhunun en temel ihtiyacıdır bana kalırsa. Hepimiz hayallerimize tutunur, onlardan aldığımız güçle yaşamımıza devam ederiz. Zaten hayalleri olmayan insan içi boş bir kabuktan ibarettir. Fakat hayallerimiz kontrolümüz altından çıkarsa kandırılmayı kabul ediyoruz demektir. Çoğu zaman da kendimizi kandırdığımızın bilincinde oluruz ama acımızı bir nebze de olsa hafifletmek adına bu aldatmacaya devam ederiz. Çünkü genelde sesli bir şekilde kendimizi kandırdığımızı itiraf etmeye cesaretimiz olmaz. Sonra sonu olmayan bir yokuşta yuvarlanmaya başlarız. Kendi yalanlarımızla kurduğumuz hayal dünyasının içinde bir ömrü tüketme tehlikesi içine düşeriz. Fakat bir şekilde kurtardık kendimizi bu tuzaktan ve tüm gerçeklerimizle yüzleştik diyelim. Bu durumda da umduğumuz şeylerin gerçekleşmediğini görmenin verdiği yıkım ruhumuzda derin ve geri dönüşsüz yaralar bırakabilir. Jose Saramago'nun "Mağara" kitabını okurken beni en çok etkileyen yerlerden birisi Cipriano Algor'un Isaura'ya duyduğu aşk ve aşkını itiraf ettiği sayfalardı. Cipriano Algor kapitalist dünyada kaybolmaya yüz tutmuş çömlekçilik işiyle uğraşan bir adam. Onu ezen bu ekonomik düzenin içinde kızı ve damadının onu kentte birlikte yaşamaya davet etmesinden de hoşlanmıyor haliyle. Bu durumların içerisinde tanıştığı kadına öylesine aşık oluyor ki, kaç kere kendini onu düşünmeyeceğine dair telkin etse de onu gerçekleşmesi imkansız bir rüya olarak görüyor. Aşkın en çaresiz ve en saf olduğu durumlardan birinin içinde belki de. Başlarda adam kendini kadın konusunda kandırıyor gibi görünüyor. Uzunca bir süre kadın hakkında kendi içinde bir karara varamaması ve ayrıca kadınla çok sık karşılaşmaması kafasını yeterince karıştırıp onu yoruyor. Cipriano Algor ve Isaura nihayet aşklarını itiraf ettiklerinde aynı zamanda da bir veda söz konusu oluyor. Sevmekle ayrılmak aynı anda gerçekleşiyor. Hüznün yoğunluğu dakikalarca sayfayı geçmeme engel oldu. Toplumun yapısı ve kapitalist düzen sonucu çömlek atölyesini kapatmak zorunda kalması geri kalan hayatını mutlu geçirmesini engelleyecek kadar ciddi bir sorun teşkil ediyor. Kadına sunabileceği bir şeyinin olmadığı düşüncesi bir adamın tüm mutluluğuna engel olabiliyor. Aşkın para karşısında yenilgiye uğraması toplumun düzeninden ve kadın erkek eşitsizliğinden kaynaklanıyor aslında. Hatta en başından beri böyle süregelmiş bir durum bu, günümüzde yavaş yavaş çözümlenmeye başlansa da hala tam olarak giderilememiş bir sorun. Her şeyin aslında birbiriyle bağlı olduğunu görüyorum burada. Aşk ve ekonomi bile bir yerde kesişiyormuş meğersem. Kadınla adamın arasında uzun süren ayrılık ve gerçek hisleri paylaşamama evresine dönecek olursam eğer burada kötü veya iyi bir cevaba sahip olmanın bilinmezlikten daha iyi olduğu düşüncesine yöneliyorum. Emin olamamak insanın kendini yıpratıp tüketmesine yol açıyor. Çünkü ihtimaller insanı kolayca mahvedebilecek güçtedir. Sandığımızdan daha fazla yön verirler hayatımıza. Bir saniye için bile olsa delirip akıl almaz işlere kalkışmamıza yol açabilir. Aşırı derecede düşünmek de bizi delirtebilir ve yanlış hayallerin içinde boğulur gideriz. Hem mutluluk hem hüzün ikilemini de sık sık yaşarız içimizde. Çünkü durdurulamayan bir fırtınaya yol açmışızdır artık ve hatta fırtına kasırgaya dönüşmektedir. Bu yanlış hayaller beraberinde alışkanlıkları da sürükler. Baktık olmuyor, alışmayı öğreniriz. Daha doğrusu hayat bize alışmayı öğretir. Çektiğimiz acıyı içimizde bir yerde kilit altında tutmayı öğretir ve çocuğunun elinden tutan anne misali yola devam etmemizi sağlar. Tüm bunlara rağmen hayallerimiz ve duygularımız hiçbir toplum düzeninin karşısında boyun eğmemelidir.