Ünal Anıl Sargın

Bir şeylere karşı direnmek, fikirlerini özgürce ifade etmek ve bunu yaparken bir dostluk atmosferi oluşturarak bir bütün olmak kadar asil ve kararlı bir eylem yoktur. Bu fotoğraf bunu tamamen gösterir nitelikte. Birbirlerine destek olmak için toplanmış, birbirleri için mücadele veren binlerce insan her gün burada buluştu, günlerce. Her biri aynı paydada birleşiyorlar. Birbirini ilk defa gören, daha önce hiç konuşmamış iki insanın bir bağ kurması imkansıza yakınken, bir anda binlerce insanın bu güne kadarki öfkesini, sinirini ve hatta umutlarını birbirleriyle paylaşmasının ne denli zor bir şey olduğunu kestirebiliyoruz. Ancak aynı zamanda bunun imkansız olmadığını da biliyoruz artık. Fikirler paylaşıldıkça güzelleşir, paylaşıldıkça anlam kazanmaya başlar. Fikirler ortaklaşır ve karşımıza sentezlenmiş sağlam temelleri olan yeni fikirler çıkar. Bahsettiğim gibi, bu hiç kolay olmayan bir sonuç ancak bununla birlikte, bir şekilde gelişmeye başladığında, böylesine bir dostluk ortamı oluşmaya başladığında hiçbir şeye değişilmez bir durum haline geliyor. Sımsıkı kenetlenmiş, sentezlenmiş, özgün düşünceler ortaya çıkıyor. İlk defa gördüğümüz binlerce yabancı ama bir o kadar çok sevdiğimiz dostlarımızla aynı şeyleri düşünmeye başlıyoruz böylesine bir anda. Kiminin gözlerinde öfke dolu bir çaresizlik var, kimi ise umutla bakıyor yarınlara. "Boyun eğme" yazan bir pankart görüyoruz. Çaresizlikten arındırılmış, kararlı ve bir o kadar umut dolu bir yazı bu. Karşılaşılan onca zulmün sonucunda, belki de herkes çok daha iyi anladı çözümün boyun eğmemek olması gerektiğini. Bunun farkına varanları görüyoruz bu fotoğrafta. Direnmenin, boyun eğmemenin kendi asilliğinin yanı sıra getirdiği bambaşka duyguları görüyoruz. "Boyun eğme" pankartının ne denli derin anlamlar barındırdığı daha da netleşiyor bu durumda. Çaresizlikler yok oluyor ve çarenin "biz" olduğunu kavrıyoruz. Birlikte doğruluğunu tartıştığımız bir yönetimi, bundan daha da öte dostlarımıza zulmedilişi gördüğümüz böyle bir sistemi değiştirmenin dayanağının yine "biz" olduğunu görüyoruz. Ellerini iki yana açmış, umut dolu, bizim içimizden biri var binanın çatısına ulaşmayı başaranlar arasında. Kararmaya yakın gökyüzünden selamlıyor gibi sanki bizi. Bunu görmek bize daha da umut veriyor. Kimisiyse düşüncelerle izliyor aşağıdaki kalabalığı. Sonsuzluğu izliyor onlar, ortak nokta ise hep aynı. Herkeste aynı umut, herkesin kafasında bundan sonraki aşamanın ne olacağı var. Bu kareyi görmek güven veriyor. Bir kez daha bir bütün olduğumuzu hatırlatıyor. Sentezlenmiş bu fikirlerin sonsuza dek değişmeyeceğini simgeliyor adeta. Aslında fotoğraftan öte, bu anı gözümde canlandırmaya çalıştığımda insanların haykırışlarını duyabiliyorum. "Boyun eğme" sözü kulaklarımda yankılanmaya başlıyor. Verilen mücadeleyi daha iyi anlamama yardımcı oluyor bu fotoğrafı canlandırmak. Hatta fotoğraf karesinde yer almayan, aşağıdaki kalabalığı dahi gözümün önüne getirebiliyorum. Birbirlerini hiç tanımayan ama bir o kadar da tanıyan binlerce insan birbirlerine sımsıkı sarılmışlar, kol kola yürüyorlar. Engelleri aşıyorlar, yardım ediyorlar birbirlerine. Her farklı fotoğrafın, her bir insanda uyandırdığı duygular farklıdır ancak bu kare bir istisna olmalı bana kalırsa. Birbirlerinin varlığının farkına varmış binlerce insan aynı amaçta birbirlerine sımsıkı kenetlendiyse ve bunu birbirleri için, hepimiz için korkusuzca yaptıysa eğer, bahsettiklerimin aksine bir düşünce bencillikten başka bir şey değildir. Sanıldığı kadar basit olmayan bu anın derinlemesine düşünülmesi, incelenmesi ve ortak noktanın ne olduğunun kavranmaya çalışılması gerekli bu durumda. Böylesine hassas ve derin bir konuda önyargıların bir kenara bırakılıp, bir bütün halinde bakılması gerekli. Ancak bu şekilde gerçek bir bütün olabiliriz ve bu fotoğrafın ne kadar değerli olduğunu, pankarttaki "Boyun eğme" yazısının taşıdığı anlamı, insanların bakışlarındaki duyguyu ve düşünceleri anlayabiliriz.