Kuruyup Giden Arkadaşlıklarımız

Arkadaşlıkla ilgili o kadar söylenen söz, yazılan hikaye var ki hangisini düşünüp de bu yazıya başlasam bilemiyorum. Sadece benim başımdan geçenler bile yeterli, arkadaşlığın nasıl bir duygu olduğunu anlamam için. İnsanın sahip olunca anlayabileceği bir şey arkadaşlık ve o zaman bu dünya biraz daha çekilebilir geliyor insana. Arkadaşın olunca yaslanabileceğin, dayanabileceğin bir yerin olduğunu biliyorsun. Bu yüzden bu dünyanın üzüntülerine daha kolay katlanabiliyorsun. O üzüntülerini arkadaşınla yaşayınca ya da gelip anlatınca biraz daha hafifliyorsun, sırtından bir yük azalmış oluyor. Gelip onun yanında ağlayabiliyorsun ve gözyaşlarını saklamak zorunda kalmıyorsun çünkü zaten arkadaşın seni olduğun gibi bilen nadir insanlardan. O seni bütün duygularınla sevebilmiş ve hiçbir zaman bunlarla seni yargılamamış. Zaten senin duygularını saçma bulsaydı, seni yargılayıp suçlasaydı öyle yanında kolay kolay ağlanamazdı. Tüm bu üzüntülerin, acıların yanında bir o kadar eğlenceli ve sıcacık bir şey arkadaşlık. Bazen saçma bir videoya arkadaşınla saatlerce gülebiliyorsun. Diğer insanlar belki bunu anlamaz, "burada bu kadar gülünecek ne var," diyebilirler ama siz ikiniz onda gülünecek birçok şey bulabilirsiniz çünkü ortak bir eğlence anlayışınız çoktan oluşmuştur. Bazen gün boyunca anormal hiçbir durum yaşamamış olsanız bile gelip arkadaşınıza dakikalarca günü özetleyebilirsiniz ve içlerinden illa gülünecek bir şey çıkar. Özellikle tek başınıza başka bir şehirden kalkıp yabancı bir şehre okumaya geldiğinizde bu durumu daha iyi anlıyorsunuz çünkü oda arkadaşlarınız, okuldan sonra yarım saat günün dedikodusunun yapılabileceği güzel insanlar olabilirler. Bazen de arkadaşınız, eğer aranızdaki iletişim bu seviyeye geldiyse, onunla konuşmadan tek bir bakışınızla olayı anlayıp size tepki verebiliyor. Örneğin, bir kafede oturduğunuzda onun sevmediği biri oralardaysa, yüzünüzü buruşturduğunuzda eminim gördüğünüz kişinin kim olduğunu anlayacaktır, sizin anlatmanıza bile gerek kalmadan. Bunun sebebi aranızda oluşan iletişimdir ve bu iletişim bir tek ikinizin anlayabileceği kelimeler ve mimiklerle doludur. Arkadaşlık böyle bol gülümsemeli, kahkahalı ve bir o kadar da ağlamaklı bir duruma sebep oluyor ve sanki büyük bir sırmış gibi arkadaşınızla yaşadığınız mutluluklar bir anda artarken, üzüntüler de çabucak azalıyor. Keşke böyle olsa hepimizin arkadaşlıkları değil mi? Hepimiz ona yaslanabileceğimiz ve güvenebileceğimiz bir dostumuz olsun isteriz ama maalesef herkes böyle güzel bir şansa sahip olamayabiliyor ya da "dostum" dediğimiz kişiler o güvenimizi kaybediveriyorlar. Bugüne kadar arkadaş bilip sarıldığımız kişiler bir süre sonra yanımızda uzaklaşabiliyorlar ya da belki biz gitmeyi tercih ediyoruz. Her şey gibi arkadaşlıklarımızın da sonu gelebiliyor. Nedeni çok bu sonların. Ya anlaşamıyoruz bir yerlerde ya da değişiyor fikirlerimiz. Bir süre sonra bakmışız ki bizim sırtımızdaki yükü azaltan kişiler bize daha da ağırlık vermeye başlamışlar. İnsanoğlu değil miyiz sonuçta, illa birilerinin hata yapması ve birilerinin de üzülmesi gerekiyor. İşte benim uzun uzun anlatmaya çalıştığım arkadaşlığı Suzan Bilgen Özgün, kısacık hikayeleriyle Yıldızlara Bakıyor Bazılarımız kitabında anlatmış. Arkadaşlıkla ilgili hikayesini okuduğumda düşündüğüm tek şey bugüne kadar ya zamanın hızında yerle bir olmuş ya da işte böyle sırtıma yük olan arkadaşlıklarımdı. O bu sonu çok güzel bir benzetmeyle anlatmış kitabında: "Bazen ta baştan, içindeki dalın çıtırtısını duyarsın. Küçücük, zayıf bir sestir önce, giderek büyür. Dışarıdan baktığında ağaç duruyordur ancak kuruma başlamıştır artık. Sona yaklaşan arkadaşlıklar gibi..." (Özgün, 29) Gerçekten de aynı böyle olmuyor mu bazı arkadaşlıklar, dışarıdan bakıldığında hala devam ediyor belki ama içeride bir şeyler bitip tükenmiş. O güzel arkadaşlarımız, yanındayken güldüğümüz, ağladığımız ve bütün duygularımızı en içten gösterdiğimiz arkadaşlarımız, bir gün geliyor ve kuru bir ağaca dönüşüveriyor. Sonunda bu kurumayı fark ettiğinizde her şey çoktan geçmiş oluyor. Bir bakıyoruz ki farklı yollara girmişiz. Olup biten her şey anılarımıza oluyor bir de çünkü bu saatten sonra onları unutmak pek mümkün olmuyor. Keşke bütün arkadaşlarımız acısıyla, tatlısıyla her zaman yanımızda kalmayı başarabilseler. Çocukluk arkadaşlarımız, okul arkadaşlarımız, sınıf arkadaşlarımız, servis arkadaşlarımız, ev arkadaşlarımız, oda arkadaşlarımız... Hepsi keşke yaşlandığımızda bile yanımızda olabilseler ya da en azından hepsini gülerek hatırlasak ve hep kalbimizde bir yerleri olsa.