VAFTİZ SUYUNA KLOR

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! !!!! Okur'a! (BAUDELAIRE,+2014) Şeytan kötülüklerin yastığına yaklaşır,(cid:1) Sallar büyülenmiş zihnimizi uzun uzun,(cid:1) Ve zengin, verimli madeni irademizin(cid:1) Bu bilge kimyacının eliyle buharlaşır. !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Charles! Baudelaire Cennet, cehennem turuna katılan ve güzeller güzeli Beatrice'in sütünden içen herkes gibi ben de sarhoş oldum. Durmadan sayıklıyorum: Göbek bağımız henüz kesilmeden yaşam ve ölüm dallanıp budaklanır karnımızda, böylelikle her bebek ölü doğar, ben de ölü doğdum; İyi, kötü veya güzel, çirkin benzeri bir tezat değildir yaşam ve ölüm, öyle bir zıtlık ki nereye oturtacağını kestirebilen yoktur. Bu sayıklayıp durduğum daha doğrusu sayıklayıp durduğumuz şey bir tür dua veya telkin olmalı. Burası oldukça kalabalık. Beatrice'in analığında ve Vergilius'un rehberliğinde burada, her şeyin ölçüsü, ölçüsüz bir tanrı ve tanrısına aşık, çılgın bir ressamın elinden çıkma Dünyevi Zevkler Bahçesinde hepimiz oldukça farklıyız: Göğe parmak sallayıp varolmuş bütün tanrılara küfürler savuranlar, dinden çıkanlar, dinden çıkarılanlar, yaşamla savaşıp ölüme teslim olanlar, ölüme meydan okuyup yaşamayı unutanlar, sözüm ona anı yaşayanlar, hep daha fazlasına koşanlar, deliler, müptezeller, arsızlar ve tövbekarlar; biz burada oldukça kalabalığız. Gözlerim kamaşıyor. Ölüm fikri ve bu kalabalık beni sarhoş ediyor. Zihnimde bir deli iki metal parçasını birbirine sürtüyor ve Cennet diye bağırıyor. Ardından saçları dağılmış, aklını kaçırdığı her halinden belli başka bir adam yavaşça fısıldıyor Paradiso. Beklenmedik bir ahenk yaratıyor bu iki delinin düeti. Büyülenen bir ben değilim. Bir kadın seçiliyor uzaktan kendinden geçmiş, şeffaf tenine yansıyan ışıklarla dans ediyor. Kadının dudaklarında eşi görülmemiş, parlak tüylü hayvanlar saklı. Konuşmaya bir başlasa yeryüzünün bütün şarkıları susar, bunu inkar edecek kimse yok. Tek tek isimlerini koyuyorum ilki olanca saflığı ile enstrümantal deli İsa, diğer ikisi ise ilk başta yılanın başını ezememiş, her şeyin sorumlusu, hem bizim hem de her türlü fikrin babası ve anası olan, ebedi aşıklar Adem ve Havva. Yaşadıkça sırtıma indirilen kamçının açtığı yaralar sızlıyor ve sonsuzluğun bu üç kişiden ibaret olduğunu düşünmek canımı yakıyor. Dünyanın en güzel manzarasına karşı kıskançlıkla, çaresizlikle ağlıyorum. Oysa çocukken katışıksız cennet hayallerim vardı. Tam o anda olduğum gibi var olacaktım cennette de çünkü "Nasılsın ?" sorusuna "İyiyim." cevabını vermeyi öğretmişlerdi bana. Bu göründüğü gibi bir hal hatır sorusu değildi. Zaten nasıl hissettiğimi de söylemiyordum. İyiydim, iyi olmaya zorlanmıştım ve cennete gitmeliydim ama şimdi görünen o ki cennette bana ve benim iyiliğime yer yoktu. Kimsenin iyiliğine yoktu herhalde, savaş kurbanı çocuklar gömülü bile değildi İsa'nın ayakları altına. Kimse bilmiyordu onların isimlerini çünkü en az iki bin yıldır aynı isimler tekrarlanıyordu buralarda, yenilerine yer yoktu. Bütün bu sanrılardan sonra kusursuz bir günahkar olduğuma ikna oldum. Zaten oldukça uzun zamandır yeryüzünde de yer bulamıyordum kendime. Eğer İsa yeryüzüne yeniden müjdeleniyorsa, Cehennem'e de uğramalıydı. Küçük çocukların ellerinden kurşun askerleri toplamalı ve ateşe atmalıydı. Aslında isyanımı sindirdikten sonra İsa'nın ne yaptığı umrumda değildi artık. Tek bildiğim: Ben ayak basmadık toprak bırakmayacaktım ve bütün çocukların ellerinden tutacaktım. Çirkinliğin estetiği, Inferno. kilise tarafından birini dahi işlemediği yedi büyük günah için cehennemin yedi kat dibine tutsak edilen Pan'ın flütünden çıkan, her şeye rağmen coşkulu melodiyi takip ediyorum. Yavaş, yavaş dik merdivenleri iniyorum. İki kulağın arasına sıkıştırılmış bıçak şah damarıma saplanıyor. Tek bir kelimede, cehennemde bu kadar çok sesin saklı olduğuna inanmak çok zor. Ben bir basamak daha aşağıya iniyorum. O anda, bütün askerler tetiğe aynı anda basıyor, bombalar aynı anda patlıyor, kumarbazlar zarlarını sallıyor. İnsanın Yeryüzü veya yine Inferno! Nefes alışverişimizi takip yıkıcılığına tanık oluyorum ve hakikat önüme seriliyor. edemiyoruz. Cennet'i göklerde ararken yerin dibine sokuyoruz, Bosch'un evhamına kapılıp Cehennem'i yaşıyoruz, yaşamı öldürüyoruz. Aydınlatıcı esrimeye şükür ediyorum; cehennem yandı, yaşasın yeni cehennem!