Varoluş Mücadelesi

Bazen kendimi derin düşüncelerden alıkoyamıyorum. Bu size de oluyor mu? Eminim, herkesin güneş doğana kadar oturup kara kara düşündüğü zor geceler olmuştur. Ama benimkisi birazcık bıkkınlık, yalnız hissetme durumu ve ne yapacağını kestirememek. Hayatta nerede olduğuma dair bir fikrim pek yok. Hayatı pekçok insana göre iyi yaşıyorum, gülüyorum, derslerimi ihmal etmemeye bakıyor, arkadaşlarımla iyi geçinip gezmelere çıkıyor ve hatta onları kendi evimde misafir ediyorum. Günler birbirini aynen bu şekilde bir kısır döngü misali kovalıyor. Dışardan bakılınca çokta yakışıklı olmayan ama çirkin de olmayan biri olarak tasvir ediliyorum akranlarım tarafından. Peki sizce, insanlar sizi ne derece ve ne kadar tanıyorlar, veya siz kendinizi gerçekten olduğunuz gibi mi yoksa, az miktardaki suyun içinde çırpınan bir balık gibi olduğunuzdan farklı mı göstermeye çalışıyorsunuz bu hayatta? Sizce insanlarımız çok mu mutlu veya sosyal medya aracılığı ile gündelik yaşantımızı paylaştığımız bir dönemde, mükemmel olmaya çalışmak suç mu? Bilmiyorum... Edward Hopper'in Summer Interior (Hopper) adlı eserinde de görüldüğü gibi kendimi toplumun benden beklediği kalıplar içine koyup ona göre davranıyor ve bazen akşam eve döndüğümde kendimi bir buhranın içinde bulabiliyorum. Kendinizi gerçekten tanıyor musunuz? Hiç prensiplerinizin dışına çıktığınız oldu mu? Benim oldu, "Asla asla dememelisin" demişler. Benim de çoğu insan gibi hayattaki amacım hayallerimi gerçekleştirmek ve bunu başarmak için harekete geçiyorum veya çabalıyorum desem daha doğru olur, değil mi? Hayat akışında devam ederken, herkes gibi yargılanıyor ve ben de insanları yargılıyorum; yanlış olduğunu bile bile... Neticesinde hepimiz insanız diyerek kendimi haklı çıkarmaya çalışıyorum ama aynı zamanda bazı insanların yaptığı gibi bir başkası tarafından herhangi bir konuda yargılandığımı duyunca ortalığı ateşe vermek yerine, duymamazlıktan geliyorum. Çünkü, bunun en iyi yol olduğunu düşünürüm. Çünkü bu devir konuşma devri, ağzı olan herkes ne yazık ki boşta olsa, doluda olsa konuşur. Yargılanma sebebim bazen insanların benden beklemediği bir olayı yapmam veya sözü söylemem olabiliyor. Ama hiç düşünmüyorlar ki; ne kadar insanlara karşı iyi de olsam ben bir makine değil, aynı anda duygularımla ve mantığımla hareket eden bir insanım. Sıkıntı kaplıyor tüm vücudumu. Daralıyor ruhum bu kendini mükemmel gösterme yarışında. Çevremde insanların hangi şehirden geldiğine, giyiniş tarzlarına, yaşam biçimlerine, sanki Türkiye değil, İsviçre'deyiz. Sanki, on kilometre ötede on dört, on beş yaşında çocuk işçiler çalışmıyormuş, ülkede cinayet, tecavüz, hırsızlık suçları oldukça aza indirilmiş gibi bir hava var. İşte bundan dolayı bıkkın, yorgun, tükenmiş ve kendi kimliğimi arıyorum. Umutcan Altun İnsanlar neden kendilerini olduklarından farklı göstermeye çalışır? Bence bu durum tamamen toplumumuzun ahlaki temellerinin pek sağlam olmayışından kaynaklı. Çoğu insan kendi içinde birileriyle çatışıyor ama kimse bunu dışarıya yansıtmıyor. İşte beni en çok üzen ve üzerinde durmadan düşündüren konu bu. Ama bu demek değil ki, çevremde kendisi olarak kalabilmiş insanlar yok. Onlarla karşı karşıya gelince içten içe: "İşte bu!" diyorum. Bu sahte dünyada kendisi olarak kalmayı başarabilmiş bir insan evladı. İşte bu, gerçeğin ta kendisi. Hepimizin kaçtığı, örtbas etmeye çalıştığı gerçeklik ile karşı karşıyayım. Mutluyum... İnandınız mı? Bende az önce yukarıda beğenmediğim insanlar gibi ilk önce kendisi olabildiği için mutlu oldum ve daha sonra çevremdekiler gibi onu: "Neden bizim gibi değilsin?" diyerek yargılamaya başladım. Utanıyorum, ufalıyorum, kaybolmak istiyorum, kendime bunları itiraf ederken. Bi nebze de olsa içime su serpmek için hemen aynı bahaneye başvuruyorum: "Ben de insanım, hatalarım olabilir." References Hopper, Edward. Summer Interior. Whitney Museum of American Art. New Realism. New York, 1909. Picture.