KÜÇÜK DÜNYANIN BÜYÜK İNSANLARI

Dünya kelimesi biz insanlar için çok şey ifade eder. Çoğu hissimizi dünya kelimesi ile bağdaştırarak anlatırız belki de. Mutluluğumuzu dünyalar benim oldu diyerek ifade ederken üzüntümüzü dünyalar başıma yıkıldı diyerek anlatırız. Bazen dünya yıkılsa umurumda değil diyerek boş vermişliğimizi belirtirken sen bir yana dünya bir yana ya da dünyalara değişmem seni diyerek sevgimizin boyutunu gösteririz. Çok istediğimiz bir şey gerçekleştiğinde ise derin bir oh çekerek dünya gözü ile gördüm demez miyiz? Bir de meşhur sanatçılarımızın hepimizin diline pelesenk olmuş şarkıları, sözleri vardır dünya üzerine. Neşet Ertaş'ın da söylediği gibi Ah yalan dünya. Peki sahiden de dünya biz insanların hayatında yer kapladığı kadar büyük bir paya sahip midir evrende de? Günden güne gelişen ve yeni keşiflere kapı aralamamızı sağlayan teknoloji sayesinde dünyamızın içinde bulunduğu Samanyolu Galaksi'sinin evrendeki sayısı tam olarak bilinmesi imkansız milyarlarca galaksiden yalnızca biri olduğunu biliyoruz. Yani milyarlarca yıldız, gezegen ve galaksi arasında dünya aslında hiç de bizim düşündüğümüz gibi bir yere ve boyuta sahip değil. Adeta uçsuz bucaksız bir ormandaki karınca ifadesini uzayın küçücük bir kısmını kaplayan dünyamız için kullanmış olsak herhalde garip kaçmaz. İşte buradaki çarpıcı kısım ise bizim uçsuz bucaksız olarak nitelendirdiğimiz dünyamız bile aslında ufacık bir yer kaplarken bizlerin bir karınca kadar parçası olamadığımız bir evrende yaşadığımız gerçeği. Halbuki çoğumuz ne kadar da büyük görüyoruz kendimizi, dünyanın merkezine koyuyoruz adeta. Bana göre de işte en büyük yanılgımız tam da burada başlıyor. Her insanın uğruna çabaladığı şeyler olduğunu inkar edemeyiz. Bu istekler kimi zaman çok başarılı olmak kimi zaman ünlü olmak yahut çok zengin olmak olabilir. Bu hayaller ve hedeflerimiz gözümü bürüyebilir. Bunlara ulaşmak uğruna yapılmaması gereken şeyleri yapmak, başkalarına zarar vermek; kendimizi çok önemsemek, dünyanın merkezine kendimizi koymak değil midir? Sonsuz sınırsız bir evrende küçücük bir yere sahip olmamıza rağmen bu bencillik bu hırs nasıl bürüyor biz insanoğlunun gözünü. Mesela sırf daha çok para kazanabilmek için nasıl kıyıyoruz havaya, suya, doğaya. Rahat ulaşımımız için fosil yakıtları sınırsızca kullanıp havayı kirletmek, çeşitli atıkları denize çöp kutusu muamelesi yaparak atıp suyu kirletmek, ormanlarımızı gözümüzü kırpmadan daha fazla konut ve yol için katletmek insanoğlunun kendini fazla önemsemesi ve sınırsız, bencil isteklerinin sonucu değil de ne? İşte gök bilimci Carl Sagan Soluk Mavi Nokta adlı kitabında tam da bu noktaya parmak basar. Dünyanın uzaydan çekilmiş bir fotoğrafından hareketle ona bu ismi veren yazar düşüncelerini kendi diliyle şu şekilde ifade etmiştir kitabında. "Dünya, dev bir evrensel arenada yer alan çok küçük bir sahnedir. Şan ve şöhret içerisinde, bu noktanın küçük bir parçasında kısa bir süre için efendi olabildiler. Bu noktanın bir köşesinde yaşayanların, başka bir köşesinde yaşayan ve kendilerinden zar zor ayırt edilebilen diğerleri üzerinde uyguladıkları zulmü düşünün..." İşte bu açıdan bakmaya başlamak belki de sınırsız olan bencillik ve nefretimizi aşmanın bir yolu olmada önemli bir adım olabilir. Yani evrende ayrıcalıklı olduğumuz düşüncesini bir kenera bırakmak, dünyanın bizim etrafımızda dönmediğini kabullenmek tam tersine bizim yaşamak için dünyaya muhtaç olduğumuzu fark etmek bizler için zor olsa da eninde sonunda yüzleşmemiz gereken bir gerçek. Bu gerçekle yüzleştiğimizde ise daha kolay şeylerden mutlu olarak sıkıntılarımızın hafifleyeceğini fark edeceğiz.