SANİYE İBRESİ

Hayatımızda hep üç farklı zaman dilimi olmuştur: geçmiş, gelecek ve şimdi. Her zaman endişemizin gelecek olduğunu düşünürüz; sonuçta nelerin olacağını ne tahmin edebiliriz ne de bilebiliriz. Ama ya bu yaşadığımız zaman dilimi hakkında neler hissediyoruz? Aslında şu an yaptığımız her davranış, aldığımız her karar bir şekilde geleceği etkilemez mi? O zaman bizim esas endişemiz şu yaşadığımız an olmalıdır, geçmişteki pişmanlıklarla gelecekteki umutları birleştiren bu bilinmez ve karışık an. Bu anın ne kadar içindeyiz peki? Bu anı yaşarsak mutlu olabilir miyiz yoksa geleceğe odaklanarak yaşamamız mı doğru? Yaşamımızdan her saniye bir anda gelecekten şimdiye dönüşüp aynı anda da geçmişteki bir anı haline gelirken, biz ne yapmalıyız? Kimi insanlar vardır, hayatı anı anına yaşar. Onlar üç zaman dilimine sahip değildir; her şey yaşadığı anda biter. Bu saniyeyi ne kadar eğlenceli yaşarsa o da o kadar tatmin olur hayatından. Bir şey denemek isterse dener, çünkü zaten şu an yapmazsa ne zaman yapacak, öyle değil mi? Geçmişten kalma pişmanlıkları, gelecekle ilgili bir planları yoktur. Tıpkı zamanın aktığı bir nehir gibi nereye gittiğini bilmeden, önüne çıkan her engelin üstesinden aynı şeyi tekrarlayarak aşmaya çalışarak ve sonunda nereye varacağını bilmeden akar. Aktığı yol önemli değildir, esas önemsediği şey akarken yaşadığı adrenalin, heyecan ve yoğun duygulardır. Bu kişiler sınıfın hazırcevap öğrencisi, partilerin aranan yüzü ve şehrin kalp kıranı olarak farklı hayatlarda ama aynı kişisel özelliklerle karşımıza çıkabilir. Hayat felsefesi "Şu an yap, sonra hatırla." Olduğu için onlara o "sonra" asla gelmez; çünkü o sonranın arkasında gerçeklerin bulunduğunu bilir. Şu anın ardında bilinmezliğin uçurumunun dibine bakmaktan korkarlar aslında. Sonranın ardında alınması gereken kararlar, yerine getirilmesi gereken sözler ve mutlu edilmesi gereken insanlar vardır. Ama aslında amaçları yalnız bir kurt gibi kendi efendileri olmak ve kimseye bağlı kalmadan herkesin hayatından bir yel gibi geçip bir şeklide herkeste bir iz bırakmaktır. Öte yandan bunun tam tersine yaşayan insanlar da vardır. Geleciği şimdi gibi yaşayan, bilinmeze bağımlı insanlar. Bu kişiler için endişeler hep gelecek üzerine kuruludur. On yıl sonra nerede olacağı, gelecekte nerede okuyacağı, beş yıl sonra kendini nerede gördüğü soruları bu insanların en korktukları sorulardır. Her şey düzenli ve programlı olmalıdır; yaşanacak tüm olayların olabilecek tüm sonuçları, varılabilecek bütün yolları düşünemezlerse asla mutlu olamazlar ve düşüncelerini sürekli bu programı oluşturmak için harcayarak kendilerini yorarlar. Aslında bu insanlar da gelecekten korkmaktır, ama onlar geleceğin gerçeklik payından değil, geleceğin bilinememesinden korkarlar. Tıpkı düzen hastası insanlar gibi düzeni belli olmayan olaylar, böyle bir yaşam şekli onlar için dayanılmazdır. Bu yüzden bu kişiler tekdüze aynı hayatı yaşamı yaşamayı tercih ederken, anı yaşayanlar her günün farklı olduğu bir hayatla ancak mutlu olabilir. Her iki kişilik aslında birbirinden çok uzaktadır; ama eğer bu karakterle bağlı iki ayrı kişi karşılaşırsa çok güzel sonuçlar da ortaya çıkabilir. Anı yaşayan geleceği ve gerçekçiliği, geleceği yaşayan da şimdinin değerini anlayabilir. Şu an dökülen yaşlar gelecekteki olayların mutlu bir habercisi olabilir, fakat bunu ne a-şu an yaşayan kişi görebilir ne de gelecekle ilgilenen bir diğeri. Biri şimdiki üzüntüye odaklanır, diğeri ise şu anın aslında geleceğe ne kadar etkisi olduğunu fark edebiliriz. Ama yan yana olamadıkları sürece bu olay gerçekleşemez, birbirlerini Ying ve yang gibi tamamlamaları lazımdır. Hayatı ne geçmişte bıraktığımız "keşke"ler ile ne gelecekte planladığımız "acaba"larla doldurmalıyız. Her ne kadar anın içinde bulunmak da önemli olsa da her şeyi ayarında ve gerektikçe yaşamalıdır. Sonuçta kimse biraz eğlenmeye hayır diyemez, ama önemli olan bu eğlencenin sonrasında varacağı yeri de bilmemiz lazım. Kimse son durağının nere olduğunu bilmediği bir yolculuğa çıkmaz. Hayatımızda hep "A " noktasından "B" noktasına karşı bir yarış vardır, ama B noktasını göze alamadığımız sürece A noktasından da yola çıkamayız. Buna benzer şekilde sadece A noktasının çevresinde dolanan kişi de B noktasını hiçbir zaman bilemeden boş bir şekilde yaşam geçirir. Her zaman dilimi kendine has özelliklere sahiptir; bu yüzden sadece birine bel bağlayarak yaşamak bir hata olur. Hayatımızın her anı çok kıymetlidir; geçmiş hatırlatıcıdır, şimdi muhteşemdir ve gelecek doğacak güneşlerle doludur. Kayan her yıldız geçen yeni bir saniyedir ama bir kişi her anı kendinden emin olarak ve korkmayarak ancak sevebilir.