Suçlayamıyorum!

Emile Zola'nın "Suçluyorum!" mektubu on sekizinci yüzyılın sonlarında Dreyfus olayları sonrasında Fransa Devlet Başkanı'na sitem olarak yazılmıştır. Mektubun konusu bir yahudi kökenli askerin haksız yere ırkçılık yapılarak cezalandırılmasına karşın oluşan başkaldırıdır. Emile Zola'nın bu eserini okurken hem duygulandım hem düşündüm. Duygulandım çünkü bir fikri savunan bir yazarın , geçmişte devletin yöneticisine bu şekilde etkili bir şekilde mesaj verebilmesine hayran kaldım. Ülkemizde de buna benzer eleştiri mektubu yazabilseydi keşke. Bizim neden bir Emile Zola'mız yok dıye sordum kendime. Fark ettim ki bu durum yalnızca cesur bir efsanenin ortaya çıkıp kendi direnişini haykırışı değildi. Bu durum bu denli efsanelere inanabilecek, ondan etkilenebilecek bir toplumun da onu desteklemesiydi. Maalesef isteğimin gerçekleşmemesindeki ana sebep de bir Emile Zola olmamasından çok toplum algısının devlet ideolojisine karşı gelememesi. Günümüz toplumunda devletin verdiği her karar tartışılmaksızın doğru olarak kabul ediliyor. Karşı çıkan kitle ise haklarını sonuna kadar aramıyor, karşılarındaki kitleyi ikna etmek yerine onları görmezden gelip durumu kabulleniyor. Peki Türkiye'de alınan her karar 1800'ler Fransa'sına göre çok daha demokratik ve doğru mu?Bence değil. Kamu sınavları, ihalede rüşvet iddiaları, anayasal hukukun sorgulandığı bir ülkedeyiz. Örnek vermek için çok geçmişe gitmemize gerek yok Ali İsmail Korkmaz Davası gerçeği var önümüzde. Düşünün Emile Zola gibi bir açık mektup yazdığımızı Cumhurbaşkanı'na ve Türk Adaleti'ne eleştiri yaptığımızı. Emile Zola'nın sadece ilk iki paragrafını alıp yeniden yazmak istiyorum: " Sayın Cumhurbaşkanım, Türk Adaleti, Bir gün bana göstereceğiniz hoşgörüden dolayı minnet duyguları içinde, haklı itibarınız konusunda kaygılanmama ve size şimdiye kadar öylesine parlak olan yıldızınızın, lekelerin en utanç vericisi ve en silinmezinin tehdidi altında bulunduğunu söylememe izin verir misiniz? Gezi olaylarını öyle böyle atlattınız, biraz tepki çektiniz. Topluluklarla savaşmanın ulusal tepkileriyle göze batıyorsunuz, şimdi de büyük emek, gerçek ve özgürlük değerlerimizi taçlandıracak olan görkemli Topçu Kışlası'nı açmaya hazırlanmaktasınız. Ama şu iğrenç Ali İsmail Korkmaz olayı, adınız başkanlığınız diyecektim üzerinde ne korkunç bir çamur lekesi! Bir adli kurum emir üzerine, öldürülen çocuğun katillerini aklamayı göze aldı, her türlü gerçeğe, her türlü adalete son bir tokat daha atıldı. Bitti artık, Türkiye' nin yanağında böyle bir leke var, tarih böyle bir cinayetin sizin başkanlık döneminizde işlenmiş olduğunu yazacak."(1). Ben bu mektubun gerçek çevirisini okurken ne kadar duygulanıp, düşündüğümü söylemiştim. Peki ya bu değiştirdiğimiz mektup orijinali kadar etkili oluyor mu? Benim cevabım olmadığı yönünde ancak ben bunun nedeninin dilimin yetersiz olmasından çok Emile Zola etkisi bırakamamam olduğunu düşünüyorum. Kendim dahi onun satırlarını değiştirirken onun bende uyandırdığı duyguların binde birini hissedemedim. Belki de kendim kendi yazdıklarıma inanamadım. Bu mektubu dünya tarihinin sayılı eserlerinin başında bir eser olmasının sırrı da burada gizli. Emile Zola yazdıklarına sonuna kadar inanıyordu ve bir şekilde yazdığı kitleyi kendine inandırabiliyor, onları arkasına alabiliyordu. Hatta yazdıkları yüzünden tutuklanıp sorgulanmıştı da. Buna karşın halkın önemli bir kısmını ikna ederek kendini aklamayı hatta Dreyfus Davası'nın sonucunu etkilemeyi başarmıştı. Öte yandan bu satırlara benzer satırları yazacak birini düşündüm günümüzde bizi etkileyecek, olaylara bakış açımızı değiştirecek, inandıklarımız doğrultusunda bizi harekete geçirecek. Ne yazık ki ne ikinci bir Emile Zola günümüzde var ne de ikinci bir "Suçluyorum!" mektubu. Bu yüzden sadece bu esere hayranlık duyabiliyorum ancak Emile Zola gibi yanlış yapanları SUÇLAYAMIYORUM!.