DÜŞEN KUMLAR SEVGİ OLSUN, DÖKÜLMEYENLERSE TUTKU

Sevmek ne yüce bir duygudur öyle. Bir yandan insanın içini ısıtırken diğer yandan da, kaç yaşında olduğuna hiç takılmaz, uğradığı kişiyi büyütür. Kesinlikle sevginin ve aşkın uğradığı insan kendisini şanslı saymalı. Tabii bir de gitmeleri var bunların ama olsun birkaç saniyeliğine bile sevgi ile dolu olmak bir insanın başına gelebilecek en güzel şeylerden biridir. Sevgiyi bulduğunda insan, bir sandığa koyup saklamalı, kimseye de göstermemeli. Çünkü sevgi çalınabilen hatta başka biri olmadan bile ortadan yok olabilen bir meret. Aşkın ve sevginin hatta bazen saygının insanın elinden ne zaman kayıp gideceği meçhul ve daha da meçhul olan bir durum var ki elinden sevgi gittiğinde dağılan o yapboz parçaları toplanabilecek mi? Tesadüfler, hayatın olmazsa olmazı tesadüfler... Düşünüyorum da eğer tesadüf diye bir şey olmasaydı, bugüne kadar yaşadıklarımın yarısı kaybolurdu herhalde. Evden birkaç dakika geç çıktığımda asansörde karşılaştığım Cevher Amca ile öğüt dolu bir konuşma yapmak bile hayatımda çok önemli yeri olan tesadüflerden şüphesiz. Aşık olmak, aşk da acaba tesadüfler sayesinde mi ortaya çıkar? İlk ve belki de son aşkım çok büyük bir tesadüf üzerine kuruluydu. Hatta bir değil birkaç tesadüf demek lazım. Çünkü ilk karşılaşma sonrası (bir tesadüfle başlaması buradan geliyor) bir daha görmeyeceğim kanısına varmama rağmen başka bir tesadüfün ışığında yeniden bir araya geldik. Ve hikaye bu şekilde başlayıp başıma birçok çorap ördü. Sevgi, saygı, aşk çok güzel ama bir de vazgeçiş var. Vazgeçiş çok acıklı... Tam seversin sonra oldu dersin, belki alışırsın, belki birçok prensibini yıkarsın ya da birçok insanı karşına alırsın ama bir gün karşındaki senden sanki hiçbir emek vermemişsin gibi çekip gider, vazgeçer. Çok yaşadım ama bıkmadım. Kum saatini hep izledim, kumların bir bir akıp gitmesi hüzünlendirdi ama gözümdeki yaşı hem en son kum düşürdü. Ondandır ki ben üzülmekten ve terk edilmekten yılmadım. Belki çok kırıldım, çok incindim ama hiç bırakmadım ipin ucunu. Çok örnek gördüm. Her şey çok güzel giderken terk edileni, ruh eşini bulduğunu fark ettiğinde onu kaybedeceğini hiç düşünmeyen ama sonunda yalnız başına rakı masasına oturanı... Bir kitap okudum ve bir kez daha şahit oldum sebepsiz bitişlere, Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku. Ruhu zedelenmiş bir kadın, babasını hiç bulamadan kaybetmiş bir çocuk ve onlara her yönden sahip çıkan bir adam. Böyle söyleyince kulağa mükemmel bir hikaye gibi geliyor. Ama acıklı olan bu adamın en sonunda yalnız kalması, hem de aniden ve habersizce... Adam derin, adamın kafası birçok düşünceyle dolu. Kadınsa hayatını çok yoğun yaşamış. Acısıyla tatlısıyla ve biraz da yalnızlığıyla. Çok geçmeden birbirilerini bulmuşlar. Ama sonuç değişmez. Sonuç yalnızlık, sonuç ayrılık... 'Olan oldu' demek en zoru ama en rahatlatanıdır cümleler arasından. Bir yandan çaresizliği bir yandan da olgunluğu sembolize eder. Bunu diyen insan kabullenişle vazgeçiş arasındaki ince çizgidedir. Bir tarafı ipin ucunu hiç bırakmamak isterken diğer tarafı sökülen ipin yerde sürünüşünü ve ondan yavaşça uzaklaşışını izler. Alıştığı, her şeyini sevdiği insan karşısına bir yabancı olarak çıktığında kabul etmek istemez çünkü emekleri gözünün önünden bir bir geçtiğinde onları yok saymak çok ağır gelir. Kitapta gördüğüm ve her şeyi özetleyen bu fotoğraf, kendimden başlayıp bütün ilişkilerimi sorgulattı bana. Resimdeki kum saati öyle bir sembol ki, zamanı geldiğinde yalnız kalacaksın diyor resmen. Bir güvercinse beslenmeyi bekliyor, sevgiye ve şefkate aç. Ama bilmiyor, beklediği şefkat ve sevgiyi bulan daha çıkmadı.