Yollarda Karşılaştığımız Hayatlar

Babamla ne zaman dışarıya çıksak, "Holmes"ü hayranlıkla izleyen "Watson" misali onu izlerken bulurdum kendimi. "Çankaya'da metroya binen takım elbiseli insanlar mı? Bankacı canım onlar, ayakkabılarına baksana. Yunan adasının birinde, hamburgercideki kasiyer mi? Elbette Rus, boyuna bosuna, saçına baksan yeter. Üçkuyular'da yanımızdan geçen insanlar mı? Bir davete gelmişler. Ama bak, kıyafetleri birbirine benziyor, resmi bir davet olmalı; kendileri de Alman'a benziyor aslında. Herhalde konsolosluğun bir daveti var. Sultanahmet'in önünde Fransızca konuştuğum adam mı? Mağribi o." Ben hep şaşırırdım da, benden çok şaşıran genelde babamın karşısındaki Rus, Mısırlı bazen de Alman olurdu, ama hepsi de aynı hayranlıkla, bunları nereden bildiğini, nasıl anladığını sorarlardı ona. Yıllarca babamı izlerken anladım farkında olmadan dışarıya ne kadar da kendimizi gösterdiğimizi ve birbirimize aslında ne kadar da çok benzediğimizi. Bazen kıyafetlerimizle, bazen tavırlarımızla bazen de hayatlarımızla... Peki ya göstermediklerimiz? Onlar ne olacak? Yanımızdan geçip gidenin bir inşaat işçisi olduğunu anlamak kolay da, eve gidince karısıyla çocuklarına neler yapacağını, hem de bunu ne kadar anlamsız sebeplerle yapacağını bilmek zor. Veya bakınca biri güvenlikçi diğeri oda hizmetçisi olan ikilinin ne iş yaptıklarını ve hatta birbirlerine karşı neler hissettiklerini de anlamak kolay da, sizin benim elimden sadece "unutmadım aklımda" demek gelirken onları yakanın aşkın alevi olmadığını görebilmek asıl zor olan. Peki ya basit bir garson deyip üstüne düşünmeyeceğimiz köylü bir çocuğun kendisini ezen, kıvrandıran "yaratığı" yok etmeden rahat edemeyeceğini hissettiğini biliyor muyuz? Belli ki bilmiyoruz, şayet bilseydik inşaatlarda, terk edilmiş arsalarda pusuya yatmış kadın avlayan, bunu da kendine hak gören asıl yaratıklar; bir kısmı din, Tanrı adına sığınan, bir kısmı da kendi kırılgan egolarını namus meselesi adını verdikleri bir deli zırvasının ardına saklamaya çalışan asıl canavarlardan her köşe başında olmazdı. Belli ki bilmiyoruz, belli ki fark etmiyoruz yanımızdan geçip giden hayatları. Aslında konuyu dağıtmadan yazıma devam etmek istiyorum ama beni tutan bir şey var. Bir müzik çalıyor kafamda. Siz de duyun istiyorum, çünkü Ortaçgil'den daha iyi anlatamayacağımı biliyorum düşüncelerimi. Aynı anda aynı sessiz geceye doğru İçim sıkılıyor demişizdir. Aynı sabaha uyanırken Kim bilir, Aynı düşü görmüşüzdür. Olamaz mı? Olabilir. Onca yıl sen burada, Onca yıl ben burada. Yollarımız hiç kesişmemiş, Şu eylül akşamı dışında. Konuyu dağıttığım için affedin. Ancak beni daha iyi anlayabilmeniz bunun gerekli olduğunu düşündüm. Şayet yan yana yaşarken birbirimizin farkında olmamanın Bülent Ortaçgil'in Eylül Akşamı'ndan daha iyi anlatılabileceğini sanmıyorum. Neyse biz konumuza dönelim. Sadece yanımızdan geçen insanlarda gördüklerimiz de değil, mesela yeni tanıştığınız birinin bizde yarattığı ilk izlenim bize çok şey anlatsa da onları tanıdıkça "Vay be!" demişizdir hepimiz en az bir kere. Peki ama gerçekten çok mu farklıyız bizi anlamaya çalışanlardan, anlamaya çalıştıklarımızdan? Yani, dışarı gösterdiğimizle gerçek hikayemiz, sadece bize mi özgü, sıra dışı mıyız gerçekten de? Şimdi bana "Sen de bir karar ver, önce dışarıya kendimizi gösteriyoruz dedin, sonra da gösterdiğimizle biz bir değiliz diyorsun. Hadi onları anladık da, şimdi de geldin senle ben birbirimizden çok mu farklıyız diyorsun. Sen ne diyorsun?" diyerek, beni omuzlarımdan tutup sarsmak, kendime getirmek istediğinizin farkındayım. Bunu yapmadan önce bir de siz okuyun Konstantiniyye Oteli'ni, bir de siz görün gerçekten de tarihin tekerrürden ibaret olduğunu. İsyanların, direnişlerin sadece tarihlerinin değişmiş, içeriklerinin aynı kalmış olduğunu kendi gözlerinizle okuyun. Veya bir düşünün statü farkını, bir garsona, şoföre nasıl davranıldığını. Gelin bana bunun yeni bir şey olduğunu söyleyin. Sonra da paranın güçle, özgürlükle bir ilgisi olmadığını anlatın. Eğer bunları yapmayacak kadar kendinize, etrafınıza saygınız varsa, siz de anlamışsınızdır tarihin tekerrürden ibaret olduğunu. Dünün bugünle; benim de sizinle aynı olduğumu...