SENDEN ÖNCE BEN

Değişim, çoğu insan için kaçınılmaz, bizi mutlaka pençesinin içine alacak bir olgudur. Günlük hayatımızın koşuşturması içinde fark edemesek de aslında "zaman" kavramının etkisiyle birlikte yaşadığımız anlar, tanıdığımız yeni insanlar, okuduğumuz yeni kitaplar ve hatta bulunan yeni teknolojik gelişmeler birikerek bu değişime dahil oluyorlar. Eskiden giydiğimiz kıyafetler ya da kullandığımız teknolojik aletler şu an demode oluyor veya önceden insanlara yaklaşımımız belki de daha az toleranslıyken; hayatın öğrettikleriyle beraber insanlara daha ılımlı yaklaşabiliyoruz. Soru şu ki; hayatın genel akışı içerisinde, insanları tabiri yerindeyse "ruhu duymadan" çepeçevre kuşatan ve insanların bu nedenle sorgulamadan kabul ettiği değişim, çok acımasız olup bir anda bütün hayatımızı kökünden yerle bir ederse ne olur? Biz bu değişimi kabullenebilir miyiz? Kabul edersek bu nasıl ve hangi bedellerle olur? Düşünün ki; çok iyi standartları olan bir hayatınız var, iyi bir kariyeriniz, mutlu bir aileniz var. Hayatta endişe edecek neredeyse hiçbir şeyiniz yok, hayatın o bütün enerjisini, renkliliğini ve neşesini derin derin hissediyorsunuz. Sonra bir gün başınıza öyle bir kaza geliyor ki her şey bir anda kapkara oluyor. Hissedemiyorsunuz, hiçbir şey. İnanamıyorsunuz. Nasıl olur? Ben, bu hayatın heyecanıyla, canlılığıyla yaşam enerjimi alan bir insanken; nasıl olur da hareket edememekle sınanırım? Burada geriye iki seçenek kalıyor. Ya bu değişimi kabul edip bu hayata adapte olmaya çalışacak ya da bu yeni durumu kendinizle hiçbir zaman bağdaştırmayıp reddedeceksiniz. Her iki seçenek de büyük fedakarlıklar yapmayı gerektiriyor. Eskiden olduğun ve o halinle mutlu olduğun "sen" i unutmak da zor; o sevdiğin, enerjini ondan aldığın hayatla bağını koparmak da. Kazadan sonraki o umutsuz ruh halinden sonra, insanın sevdikleri tarafından yaşama tutunmak için motive edilmesi, onların telkin edici sözlerini duyması o kadar önemli ki. Belki de bu, ani ve ortalığı bir anda kapkaranlık eden değişime karşı ayakta kalabilmenin en güçlü yolu. Çünkü böyle içinden çıkılamaz bir durumda insan, önceki hayatında düzenli olarak yapmaya alıştığı ne varsa, hepsinden vazgeçmek, sadece sevdikleriyle ve kendiyle baş başa olmak durumunda kalıyor. Yani bu yeni hayatında sevdikleri ve onların düşünceleri kesinlikle daha fazla yer kaplıyor. Bu durumda sevdikleri, o kişinin bu değişimi bir nebze de olsa kabul etmesine yardımcı olacak en büyük etkenlerden bir tanesi haline gelmiş oluyor. Böylelikle sevdikleri, bunun aslında herkesin başına gelebilecek, basit bir olay olduğunu ve çevresindekilerin ona ne olursa olsun onu her haliyle seveceklerini bir kez daha ona idrak ettirmiş oluyorlar. Bazı durumlar vardır ki; biz ne kadar değişimi istersek isteyelim, ne kadar çaba harcarsak harcayalım o değişimi getirmeye gücümüz yetmez. Bunun zorluğunu aslında tek bir kişiyle asla hiçbir şey değişmeyeceğini anladığımız toplumsal olaylarda görürüz. Siz çoğunluğu sağlayamadıkça hiçbir zaman bazı olayları değiştiremezsiniz. Mesela bazı savaşları durdurmak onlara karşı olan insanların birliğini kurmaktan geçer. Bir toplumun fikrini değiştirmek kadar zor olan bir şey varsa o da tek bir insanın fikrini değiştirebilmektir aslında. Bazen o insana ne söylersek söyleyelim, iyi şeyler yapması adına, bu hayata daha fazla tutunması adına, hiçbir fayda etmez. Hele bir de o insanı çok seviyorsak ve onu vazgeçirmeye çalıştığımız, değiştirmeye çalıştığımız şey onun hayatını bitirme isteğiyse; elimiz kolumuz bağlı, artık kendimizden vazgeçmiş ve bir mucize olup da kararının değişmesi için dua etmekten başka bir şansımız kalmamıştır. Tıpkı Louisa' nın yaptığı her şeye rağmen, tam Will'in fikrini değiştirdiğini düşündüğü anda gerçeği tüm çıplaklığıyla görüp kendisini çok çaresiz hissetmesi gibi. Bu müteessir anlarından birinde babasıyla yaptığı konuşmada babasının "İnsanları değiştiremezsin." demesi üzerine Louisa : "Peki, ne yapabilirim?" diye sormuş ve babası da : "Sadece, onları sevebilirsin." diye cevaplamıştır. Bu da bu çaresiz durumda verilebilecek en güzel nasihattir.