SENİN İÇİN BİN TANE OLSA YAKALARIM

Çocukluk... Çocukken ne yapardık biz? Sabah okula git, okuldan dönünce bütün eşyalarını kapıdan evin içine fırlat, akşam olana kadar arkadaşlarınla oyna. Arkadaş... Arkadaş ne demekti bizim için? Sadece oyun oynamak için kullandığımız insanlar mı demekti? Çocukluk arkadaşlarımızdan kaç tanesi ile hala irtibat halindeyiz? Bu kelime her zaman bu kadar anlamsız mıydı? Khaled Hosseini, bütün kitap boyunca arkadaşlığın çocukken olan saflığını gösteriyor kitabın ana karakterleri olan Emir ve Hasan üzerinden. Kendi çocukluğumuza dönmemizi sağlıyor bu kitap. Tek derdimizin eğlenmek, kıyafetlerimizi kirletmek, gülmek olduğu günleri hatırladım. Kavga etsek bile, ertesi gün barışmaz mıydık? Hayatın kirliği olmadan, kendi küçük dünyamızda bir sürü gün geçirirdik, en olmadık yerlerde bile zaman geçirecek şeyler bulabilirdik. Sosyal sınıfların, ırkların, hatta dinsel inançların bile insanların yaşamını nasıl etkilediğini kolaylıkla görebiliriz bu kitapta. Kendi açımdan konuşmak gerekirse, kitabı okurken beni üzen taraf da buydu. Çok iyi kalpli bir insanın sadece yanlış yerde, yanlış şekilde doğduğu için hak etmediği şeyler yaşaması çok acı verici bir durum değil mi? Daha da acı veren şey ise, günümüzde de hayatın bu şekilde işliyor olması. Varlıklı insanlar, sırf maddi durumları yetersiz diye insanları küçük görüyor, ya da daha açık bir örnek vermek gerekirse, dünyanın birçok ülkesinde derilerinin rengi yüzünden aşağılanan, bir sürü lakap takılan insanlar yok mu? Bu kitabı okurken, az da olsa onların halini anlayabildim, hatta beni kitaba bağlayan unsurun bu farklar ve onların doğurduğu sonuçlar olduğunu söylesem yalan söylemiş olmam. Sayfalar geçtikçe anladım ki "Baba" karakteri kitabın en önemli karakteridir benim için. Khaled Hosseini, bu karakterin doğruları ve yanlışları üzerinden çocuk ve baba arasındaki ilişkiyi anlatmaya çalışır aslında. Hosseini, bu karakteri konuştururken bize çocukların da yetişkinler kadar önemli bir birey olduğunu gösterir, ailelerin onları şekillendirmeye çalışmasının anlamsızlığını göstermeye çalışır. Baba, kitabın başlarında sert bir karakter olarak gözükse de, aslında her şeyi Emir'i sevdiği için yapmaya çalıştığını görebiliriz. Baba karakterinin her sözünde aklıma önce kendi babam, daha sonra ise tanıdığım diğer babalar geldi. Bence hepsinin bir ortak yönü var: Bize kızabilirler, bağırabilirler, belki onlara karşı içimizde bir öfke de oluşmuş olabilir bu tutumları yüzünden, ama onların hepsinin içinde birer Baba var, ne yaparlarsa yapsınlar, aslında bizim iyiliğimiz için yapıyorlar. Kitabın bir bölümü vardır ki, o bölümde Emir'in gözünden bakmak gerekirse çaresizliği hissettim. Belki de bu etkili anlatım yazarın Afgan olmasından dolayıdır, ama Emir'in Kabil'e dönüş yaptığı bölümde Taliban adı verilen örgütün yarattığı terörü gerçekçi bir şekilde anlatmaktadır. Bir düşünsenize, yıllardan sonra çocukluğunuzun geçtiği yere geri dönüyorsunuz ve her şeyin değiştiğini, harap olduğunu görüyorsunuz. Diktatörlüğün sonucunu görmekteyiz bu kitapta, zengin olmak isteyen, güç isteyen bazı insanların çıkarları yüzünden bir daha hiçbir şeyin eskisi gibi olamayacağını acı bir biçimde hissetmemizi sağlamıştır. Kitabı özetlemek gerekirse, küçük bir hayat dersi aldım ben o sayfaları okurken. Yeri geldiğinde güldüren, yeri geldiğinde ağlatan bir eser oldu benim için. İç savaş, dünyanın ne kadar Türk 2 kirli bir yer olduğu gerçeği, ihanet, pişmanlık, geçmişi değiştirme isteği... Bunların birçoğu benim için bir fantastik ögeydi, mesela savaş neydi ki benim için? Ben sıcak evimde yaşarken aslında bir sürü şey yaşanıyordu, bir sürü insanın hayatı kararıyordu. Hosseini, yaşadığımız dünyanın karanlık yüzünü bize gerçekte olan olayların arasında yarattığı hayali karakterler arasından yansıtır.