Dükkanın sonunda, köşedeki bir rafta, tek başına duran "Sisler Bulvarı"... Yalnızlığıyla birlikte o kadar asil ve çekici duruyordu ki, bunu okumalıyım dedirtti bana. Birinin, onu fark etmesini bekliyordu adeta, üzerine ışık düşmüştü çünkü. Elime aldım ve koltuğa oturup okumaya başladım. Okudukça dizelerde kendimi buldum, kendimi buldukça hüzünlendim. Yalnızlıktan bahsediyordu ama sadece yalnızlık değildi; doyasıya yaşanmayan aşklardan, tümüyle hayal edilen sevgililerden, deniz aşırı uzaklardakilere özlemden bahsetmişti. Her duyguya yer vermiş öyle ki Atilla İlhan'ın kendini anlattığı dizelerde, kendime ait bir şeyler bulmuştum. "yalnızlık bana dokunuyordu/ artık kalbimi susturamıyordum" "sisler bulvarı'nda öleceğim/ sol kasığımdan vuracaklar/ bulvar durağında düşeceğim/ gözlüklerim kırılacaklar" Dizeleri okudukça kendimi gördüm; sol kasığımdan vurulan bendim, yere düşen sonra gözlükleri kırılan... Hepsi bendim. Kendimi ait olduğum yerde, ailemin yanında, doğduğum evde, mahallemde ölürken hissetim. Sonra gözlerim doldu arkamda bıraktıklarımın çekiği acıları düşündüm. Düşünmeye çalıştım. Ben çok çabuk düş kurabilen ve kurduğu düşlerde yaşayabilen bir insanım. Ölüm bile olsa en gerçekçi haliyle canlandırırım. Tıpkı bu dizelerde olduğu gibi... Ne gariptir ki ait olduğum yerden uzaklaşmak isterim bazen; belki deniz aşırı gitmek ve orayı özlemek isterim. Özellikle yağmurlu günlerde melankoliye bağlarım: kitabı okurken olduğu gibi... "bir gemi beni afrika'ya götürecek/ ismi bilmiyorum ne olacak/ kazablanka'da bir gün kalacağım/ sisler bulvarını hatırlayacağım" Uzaklara giderim ama yine de özlerim hem kaçarım hem de oraya doğru koşarım. Ne çelişki ama... Atilla İlhan'ı ben anlarım, o beni anlar. "sisler bulvarı'ndan geçmediğim gün/ sisler bulvarı öksüz ben öksüzüm/ yağmurun altında yalnızım/ ağzım elim yüzüm ıslanıyor/ tren düdükleri iç içe giriyorlar/ aklımı fikrimi çeliyorlar/ sisler bulvarı ayaklanıyor/ artık kalbimi susturamıyorum" Ait hissetmek yalnızlığı bastıramıyor bazen. Bir anlık bile olsa sevdiklerin gidince yalnızlığın ve sen kalıyorsun geriye. Yalnız kalmayı sevenler var. Kafayı dinlemek için evet ben de severim özellikle yağmurlu bir günde ormanda yürüyüş en güzeli... Ağaçların verdiği o huzuru başka hiçbir şey veremiyor çünkü. Babam iş seyahatleri yüzünden evinden uzak kalır çoğu zaman. Ona özlem, yalnızlığa sitem ve bir de yağmurun beraberinde getirdiği melankolik hava Atilla İlhan'ı nasıl bu satırları yazmasında etkili olmuşsa benim de şuan aynaya bakar gibi okuduğum dizelerde duygulanmama sebep oldu. Hiç sizin de pişmanlıklarınız oldu mu? Yarım kalan işlerini sözleriniz... Keşke deseydim gitseydim dediniz mi? Bir arkadaşınızı son kez görebileceğinizden habersiz son buluşmanızı unutunuz mu? Umarım yaşamamışsınızdır. Ben yaşadım. Çok uzun yıllar önceydi ama dün gibi... Onu kaybettiğim haberini aldığımda içimde, boğazımda hissettiğim yumru hiç geçmedi. Ne yazık ki son buluşmamızı unutmuştum, ertelemiştim. Sonra biz beyaz mermerle konuşmak zorunda kaldım. Yerinde soğuk bir mermer bırakmıştı arkadaşım. Özlem yalnızlıkla birleşmişti yıllar geçtikçe... O, benim gidemeyeceğim kadar uzaklara gitmişti, sonsuz bir yolculuğa çıkmıştı. Yarım kaldı sohbetimiz... Yarım kaldı özlem giderişimiz... Benim duygularımı en iyi "Liman" şiiri anlar. Atilla İlhan'ın uzaktaki özlemlerinden, yarım kalmış sevgilerden dostluklardan bahseder. Yarım kalınmış, özlenmiş aşkları yitirmenin verdiği o acı his... Kaybedince değerlenen her şey..."kalbin cebimde bir yerimdeydi denize düşürdüm" Yitirmek, yitirdiğini özlemek; özlem duyduğun kişiyle zaman geçirdiğin yerlere bir daha gitmek, sessizce, cümleleri, hüznü içine atarak oturmak... "gözümden yere bir damla kan damladı kırmızı/ içimde sonrasız bir yolculuğun iç bulantısı/ galata rıhtımında eski bir liman kahvesi" Her türlü duyguyu içeren bir şiir kitabı... Yalnızlıktan tutun özleme ve yaşanamamış her duyguya yer vermiş. Her insanın hayatının en az bir döneminde yaşamış olduğu duyguları tek bir kapak altında toplayan "Sisler Bulvarı"... Herkes gibi yaşadığım duyguları kendi içimde kelimelere sığdıramazken birkaç sayfadan ibaret bir kitapta karşılaşmak aslında hayatta ne kadar önemsiz şeylere takılı kaldığımız ve gözümüzde gereğinden fazla büyüttüğümüz gerçeğiyle yüzleştim. Teşekkürler Atilla İlhan... Hayatta gerçekten değer verilmesi gereken insanlar, olaylar, duygular var; zaman onları yutmadan biz içimizde sindirmeliyiz!