YÜREĞİME DÜŞÜVEREN BİR BOMBA MİSALİ

Boş anlarımızı kollayan filmler vardır; bazen bir aşk, bazen bir savaş, bazen de bir sanat filmi o anımızı yakalayıp allak bullak edebilir bizi. O kadar ki kendimizi filmin içinde bir karakterle ya da yaşadığımız hayatı ve dünyayı filmdekilerle özdeşleştirip uzun süre etkisinden çıkamadığımız filmlerdir bunlar. Bu yüzdendir izlediğimiz güzel bir filmi yakınlarımıza tavsiye etmek konusunda olan ısrarcılığımız. İzledikten sonra girdiğimiz o soyut dünyanın içine çekmek isteriz onları da. Çünkü insan güzel olanı yalnız yaşamaya dayanamayandır. Benimse hayatımda şu zamana kadar izlerken en çok gözyaşı döktüğüm ve beni en çok etkileyen filmler her daim savaş filmleri olmuştur. Çünkü hepimiz biliyoruz ki geçmişte o acılar gerçekten yaşandı, nice insanlar o şekilde can verdi ve nice milletler o şekilde yok oldu. Hatta günümüzde dahi savaşların açtığı derin yaralar içimizi sızlatmaya devam ediyor. Bunların sanatsal açıdan çok güzel bir yorumla önümüze konmuş parçalarını izlerken ise hala kanayan o yaralardan içimize akan kanın sıcaklığını hissetmemek nasıl mümkün olabilir? İyisiyle de kötüsüyle de savaş filmlerinin üzerimde yarattığı etkiyi içinde tutmayı başaramayan ben, günlük hayatında duygusallığa pek yer veren bir birey değilimdir. Buna rağmen nerede ya da hangi milletler arasında geçtiği fark etmeksizin bir savaş söz konusu olduğunda duygularımı içimde tutmayı başaramamam. İnsan doğası gereği her zaman çevresindekini koruyup kollamak ve onun acılarına ortak olmak ister. Hele ki savaşın taraflarından birine dinimiz, milletimiz veya ortak tarihimiz yoluyla kendimizi yakın hissediyorsak maddi manevi yanında olmak isteriz. Birkaç gün önce Bosna Hersek savaşını anlatan Twice Born isimli bir film izledim. Fakat izlediğim günden bu yana içinde yaşadığımı düşündüğüm atmosfer, o savaşın tam ortasına dönüşüverdi. Bir anda sağımdan bir kadın çığlığı yükselirken sol yanımdan bir yaralı geçiyor, arkamda bir bomba patlarken önümde askerler bir bayana tecavüz ediyor. Sonra bu kabustan bir arkadaşımın bana seslenişiyle sıyrılıyorum. Kendime geldiğim anda ise fark ediyorum ki etrafımda duyduğum onca çığlık, mermi ve bomba sesleri arkadaşlarımın neşeli bir şekilde birbirleriyle muhabbet etmeleri ve gülüşmeleriymiş. Bir şeyler soruyorlar ve söylüyorlar bana da fakat ben ne sorduklarını ya da ne anlattıklarını, hatta benimle konuştuklarını dahi çok geç anlayabiliyorum. Sonrasında ise kabusumdan sıyrılmış olmama rağmen aklım hala o yıllarda, o insanlarda. Kendimi onların yerinde hayal etmeyi deniyorum fakat hiçbir şey kafamda tam olarak şekillenmiyor. "Şu an, şu saniye burada bir savaş olsaydı ben ne yapardım?" "Onlar ne yaptı?" Baktım olmuyor, arkadaşlarımla olan muhabbete geri dönmeye çalışıyorum. Bu sefer aklımın başka bir köşesinden "Peki savaştan sonra nasıl kendilerini toparlayabildiler?" düşüncesi içimi kemirmeye başlıyor. Aynı düşünceden farklı soru yapılarıyla bir sağ kroşe yiyorum bir sol. En son ringden sağ çıkamamaktan korkup pes ediyorum. Artık beynimde dönüp duran bir savaş senaryosu yok fakat kalbimdeki sızı dinmiyor. Bir kere insanların bir savaş sırasında yaşadığı acıları anlayabildiğiniz zaman içinizden kolay kolay atamıyormuşsunuz o kalbinize bırakılmış yükü, bir kez daha anladım. Twice Born önceden izlediğim bütün filmlerden daha çok etkiledi beni. Belki sebebi benim Bosna Hersek'e olan ilgim, belki de savaşın en acı kısımlarının çekinilmeden anlatılmış olması. Fakat sebebi ne olursa olsun, neredeyse duygulardan tamamen arındırılmak üzere olan ve herkesin mantığıyla hareket etmeye çabaladığı bu dünyada, korkmadan ve çekinmeden en hassas konulara bile değinen böyle sanat ürünlerinin hala var olduklarını bilmek içimi rahatlattı. Umarım bizlere bazı noktalarda duygularımızla hareket etmeyi hatırlatacak, kendimizi başkalarının yerine koymaktan korkmamamız gerektiği inancını aşılayacak, kısacası bizleri birer robot haline gelmekten kurtaracak sanat eserleri bundan yıllar sonra da varlıklarını sürdürmeye devam ederler.