İÇİMİZDEKİ MUHTEŞEM ORKESTRA

Bazı hayatlar aynı çatıda toplandıkları ölçüde "hayat" olabiliyorlar. Farklı görüşler, farklı hareketler, ses, görüntü ve orkestra! İnsanlık, sesli orkestradır bana kalırsa. Öyle ki, düzenlenen açılış gecesinde her türden insan vardır, Zehra da bunun farkındadır. Üst düzey iş adamları ve sıradan insanlar, herkes bu orkestrayı oluşturur. Yediden yetmişe yedi milyar insan, ana orkestradır. Ne çalacakları bilinmez, Paganini hüznü yaşatabilirler fakat aynı zamanda romantik bir keman resitali de olabilir. Bazense baş kemancının elinde olan solo bölüm herkesi susturur ve bazen kötü çalsa dahi, o dinlenir. Çünkü o baş kemancıdır, sorgulanmaz, daha doğrusu kimse sorgulamaya cesaret edemez. Dünyanın en sevdiğim kısmı budur işte; insanın çok çeşidi vardır. Ne kadar tek tipleştirilmeye çalışılsa da insanın doğası gereği hep bir farklılığı, bir rengi, farklı bir tınısı vardır. Çevremdeki insanlar da aynı Konstantiniyye Oteli'ndeki gibidir, bazıları kötü kalplidir, bazıları kıskançtır ve bazıları yalnızca iyidir. Bazıları kötü kalpli bazıları ise öyle doğmuştur. Kalemlik misali insanlık, dolu kalem vardır fakat mürekkepleri, duruşları, tutuşları; hepsinin farklıdır. Zehra da bunun farkındaydı aslında, bazı insanlar çileden çıkarlar, bazılarıysa çektikleri acılarla olgunlaşırlardı (Livaneli 2015). Zaten hem benim bahsettiğim hem de Zehra'nın anlatmaya çalıştığı şey buydu; bazı insanlar menfaatlerini çok severlerdi. Belki de orkestra gibi çok sesli topluluğun bir sorunu vardır? İçinde kötü arp çalan veya yanlış notalara basan kemancılarla donanmıştır belki, fark etmeyen için dünya çok güzeldir. Fark edenlere, kulaklarını tırmalayan sesleri dinlemek istemeyip onlara karşı bir duruş sergileyen insanlarsa, aynı Zehra gibidirler. Rahatsızdırlar bulundukları dünyadan, yüzlerce insan vardır, bazısı takıntılı, bazısı katil, bir diğeri kelimenin tam anlamıyla psikopat. Dünyanın bir özeti gibi, her türden insan var bu romanda. Hepsinin çıkarları için bir araya gelmesiyle oluşan gerilim atmosferi ve her türden insana bir eleştiri! Nereden gelip nereye gittiğimizi bilmezken ve aslında bu orkestra sayesinde varoluyorken bir insan, önemli olan kimliğimiz değil midir ki? Nefes aldığımız ve sevdiğimiz sürece insanız diyoruz, doğru, fakat ya birinin menfaatleri yüzünden ölen insanlar? Ya yanarak ölmüş, masum insanları ateşe verenler? İki tane ağacı sevmeyip, rezidanslar dikmek adına masum bir parkı betonlaştırmak isteyenler? Barış için değil de savaş için kaldırılan yumruklar ne olacak peki? Elimizde vicdanımızdan başka hiçbir şey yokken, Konstantiniyye Oteli'ndeki lobiye katılanların hepsi bu nedenlerden suçlu, yine de çok sesliliğin güzel olduğu ön kabulüyle başladığımız bu hayatta, orkestrada bu nedenlerle kirli. Orkestra ne kadar toplumun bir benzetmesi olsa da; bir umudun, iyimser bir bakışın örneği olsa da sonuna doğru geldikçe orkestranın aslında o kadar da güzel ve masum olmadığını görebiliyoruz. Sezen Aksu'nun şarkılarında geçtiği gibi, gerçekten hiçbirimiz masum değiliz. Masum görünen, çok sesliliği desteklesek bile aslında çok çıkan seslerin diğer sesleri bastırdığı bir orkestra gibi. Kendini çok iyi gizlemiş bir şeytan gibi aralara serpiştirilmiş sanatçılar gibi... Nereden gelip nereye gideceğimizi bilmediğimiz bir oyunun içinde figüran olmak da güzeldir, başkarakterlerin savaşında yara almadıkça. Hayatta kalmaya çalışmak da güzeldir çetin iklimi olan bir yörede, kimseye zarar vermeden... otelin lobisindeki kötü insanlardan biri olmamak, onların azalarak biteceğini umut etmek de güzeldir. Bana kalırsa, en güzeli, vahşi hayvanların ehlileşebileceğini umut etmektir; nezaketle yaklaşıp her türlü bağırışına rağmen, inatla karşı gelebilmektir güler yüzle... Hayat dediğimiz şey de işte böyle güzelleşir bana kalırsa, her şeye rağmen ve gülümseyerek, inadına severek!