Korkaklık mı, Dayanıksızlık mı?

Sizce insanların yaptığı en mantıksız hareket nedir? Hangi hareketi yapan insanları asla anlayamadınız? Pek çok kişiye göre, bir insanın yapabileceği en saçma hareket intihardır. Neden bir insan kendi hayatına son verir ki? Biz ömrümüzün kısalığından ve ölümden sonra ne olacağını bilmemekten şikayet ederken, bu sebeplerle de ölümden korkarken neden bir insan ortalama yetmiş yıl olan ömrünü kendisine fazla bulur ve erkenden sonlandırmak ister? Bunu o insanın yaşadıklarına bağlamak elbette mümkündür fakat ne yaşanırsa yaşansın, kendi hayatını sonlandırmaya değmez ki bu yaşanılanlar. Bir insanın ömrünün yarısı acı içinde geçse dahi diğer yarısının öyle geçeceğini kanıtlayamaz ki bu durum. Ya da bir insan birine aşık olsa ve kavuşamasa da iki yıl sonra onu unutmayacağını, belki de başka birini sevmeyeceğini kim garanti edebilir? Bir süre sonra geçebilen dertler için bütün geleceğini mahvetmek ne kadar mantıklı olabilir? Dünya, her zaman adil olmasa da güzel bir yerdir ve yaşamak bu kadar güzelken ondan vazgeçmek de hangi akla hizmet eder? "İnsan tabiatının, diye devam ettim, sınırları var: sevinç, üzünç, acıları bir ölçüye kadar kaldırabilir ve bu aşılırsa, mahvolur. Yani sorun burada, birinin zayıf ya da güçlü olması değil, acısının ölçüsüne dayanıp dayanamayacağıdır - ister ruhsal, ister bedensel olsun; Şahin 2 şunu söylemek de bence şaşılası: intihar eden insan ödlek, buna karşılık, hummalı bir ateşle ölen insana ödlek demek uygun değil."( Goethe 54) Aslında yukarıda bahsettiklerim pek çok insanın desteklediği ve yanlış olmasına ihtimal vermediği için üzerinde çok da fazla düşünmediği inanışlar. Ben de herkes gibi bu inanışları taşıyordum. Her zaman hayatın her şeye rağmen güzel bir yer olduğuna inandım, her ne kadar itiraf etmek zor olsa da ölümden korkmanın son derece mantıklı olduğunu düşündüm ve halen de düşünmekteyim. Ama Goethe'nin Genç Werther'in Acıları isimli mektup romanını okuyunca intihar konusu hakkında insanlara daha anlayışlı bakmayı öğrendim. İnsan ruhunun zor durumlar karşısında ne hallere gelebileceğini Goethe'nin muhteşem diliyle anlatan bu kitap, bana insanların hayatını sonlandırmak istemesinin bir korkaklık olarak açıklanıp açıklanamayacağını uzun uzun düşündürdü. İntihar etmeyi insan ruhunun zor durumlar karşısında dayanamaması olarak nitelendirmek doğru da olsa bunu hummalı bir ateşe dayanamayan ve hayatını kaybeden bir insana benzetmenin doğruluğu tartışılır elbette. Lakin bunu yapan birçok insan varken, intiharı bir korkaklık olarak nitelemek de zalimce olabilir. Bizim sevdiğimiz kadar, hayatını sonlandırma isteğinde olanların da dünyayı sevdiği dönemler olmuştur elbette. Yani bu hareketi yaparken başına gelen kötü olayların zamanla geçeceği elbette hayatına son veren insanların da farkında olduğu bir gerçek. Ama tıpkı Werther gibi, onların derdi bu olmuyor çoğunlukla. Onlar da biliyor bütün acıların eninde sonunda geçeceğini. Ama bazen acıları o kadar yoğun oluyor ki, bu sonlu olduğunu bildikleri acıları çekmeye razı olamıyorlar. Bu söylediklerimin bir özendirme olarak anlaşılmasını da istemem. Elbette bu hayat bizim tek şansımız ve onu gerektiği şekilde değerlendirmek hepimizin alması gereken bir sorumluluk. Bu dünyaya gelme şansı bulmuşken yaşanılan sorunlardan dolayı bunu yabana atmak, derslerin ağır oluşundan dolayı okulu bırakmaya benzer. Oysa biz o okulu Şahin 3 kazanmışızdır ve o okulu hakkını vererek tamamlamamız gerekir. Yani kendi hayatımıza son vermek hiçbir zaman düşünmememiz gereken bir davranıştır. Bunun aksinin anlaşılmasını asla istemiyorum. Benim anlatmak istediğim, insanları yargılarken daha anlayışlı olmamızın gerekliliği. Kendimize benzemeyen ya da yanlış olduğunu düşündüğümüz şeyi yapan birini yargılarken onu korkak olarak nitelendirmek yerine onun böyle bir davranışta bulunmasının sebeplerini sorgulamak bizleri çok daha adil insanlar yapabilir. Biz intihar etmeyi en kolay olanı seçmek olarak düşünsek de asıl kolaycılık intihar edenlere korkak yaftasını yapıştırmaktır. Bu yüzden insanları kendi doğrularımıza göre yargılamaktan vazgeçmeli ve empati kurabilmeyi öğrenmeliyiz. Aksi halde topluma aykırı herhangi bir davranışımızdan dolayı bir gün biz de yargılanırız ve bu adaletsizliğin acısını bizler de yaşarız.