BEKLEMEK

Beklemekti asıl sorunumuz. Beklemek... Neyi bekliyorduk peki? Bir sınavın sonucunu mu, gitmek için sabırsızlandığımız bir seyahati ya da sevgiliden gelecek olan bir mesajı mı? Her şeyi bekliyorduk. Beklemekle geçiyordu hayatımız. Her yerde, her an, her şeyi beklemekle... Biz bekledikçe elimizdekileri değerlendirme fırsatını kaçırıp gidiyorduk. Bir kişiyi beklerken bile bir otogarda yanımızda taşıdığımız kitabı açıp okusak ne olurdu sanki? Zamanımızın olmadığından şikayet eden biz o heyecanla sadece gelecek kişiyi bekliyorduk başka bir şey düşünemeden. Onun verdiği heyecan diğer her şeyi unutturuyordu çünkü. Böyle basit bir yaratıktı işte insanoğlu. Kolayca kanan, küçük bir şeyden mutlu olan... Beklediğin mesaj geldiğinde yaşadığımız mutluluk... Ama o mesaj gelmediğinde her geçen dakika bir ömürdü sanki. İşte o zaman harcıyorduk hayatımızı, kaçırıyorduk fırsatları. Saatlerce onu beklemek yerine başka bir şeyle ilgilensek de onu aradan çıkartsak ne olurdu sanki? Yapamıyorduk işte. İnsanoğlunun kaderiydi bu. Saatlerce oturup beklerdi çünkü başka bir şeyle ilgilenmek mümkün bile değildi o mesajın gelmesini düşünürken. Ya da bir sınavın, bir mülakatın, bir tercihin sonucunu beklemek... O günümüz heba oluyordu resmen ne zaman açıklanacak, nasıl bir sonuç gelecek diye merakla beklemekten. Bir günümüz daha eksiliyordu böylece hayatımızdan. Yaşamın sahteliklerine, gerekliliklerine öylesine kendimizi kaptırmışız ki asıl görmemiz gereken güzellikleri kaçırıyorduk. Bizi mutlu eden şeyleri sürekli erteliyor, bir sınavdan aldığımız iyi bir sonucun bizi mutlu edeceğini düşünüyorduk. Yaptığımız şeylerin gelecekte işimize yarayıp yaramayacağını sorguluyorduk sürekli o anın keyfini çıkarmak yerine. Gençliğimizi göz göre göre başkasının eline veriyorduk. İleride çok arayacağımız gençliğimizi... Ne üzücü bir şeydi bu aslında. Hayatın bizi yaşamasına izin veriyorduk hayatı yaşamamız gerektiğini düşünmeden. İnsanoğlunun laneti de buymuş demek ki. Sorunsuz bir çağ yaşamamışız zaten. Bir zamanlar yemek bulmak iken sorunumuz, para bulmak olmuş şimdi de sorun. Amaçlar aynı olsa da araçlar değişmiş hep. Şarkılara, kitaplara, tablolara da işlemiş beklemek. Hayatın her alanına girmiş. Hüzünlendirmiş insanları dinledikleri bir şarkı, okudukları bir kitap. Hayale dalmışlar ve bu hayalin gerçekleşmesini umarak beklemişler yine her şeyi hiçe sayarak. Sevdiği kişi "Evet!" diyecek diye beklemişler. Hocalarının ailelerine güzel şeyler söylemelerini beklemişler. Arkadaşlarının kendilerinden hoşça bahsetmelerini beklemişler bir şeyler umarak. Sonunun nereye gittiğini görememiş kimse. Benim de şu an sonunun nereye varacağını bilemediğim bu yazının bitmesini beklediğim gibi. 21 yaşına kadar öğrendiğim bir şey varsa o da hiç kimseyi hiçbir şey için beklememek gerektiğidir çünkü buna izin verdiğiniz taktirde üzülen yine siz olabiliyorsunuz. O beklediğiniz mesaj hiç gelmeyedebilir, o "Evet!" i hiç duyamayabilirsiniz, o seyahat gelecek diye beklerken elinizden de gidebilir. Hayat sizi yaşadığı için neye uğradığınızı anlayamazsınız. Onca hevesle beklediğiniz şeyin sonucu da kötü olabilir. O mesaj gelir ama hiçbir işe yaramaz, o sonuçlar açıklanır ama kötü gelebilir, o "Evet!" in sonu ayrılmakla bitebilir. O yüzden siz hayatı şaşırtın. Onun sizi şaşırtmasına ve ele geçirmesine izin vermeyin. Beklemeyin! O mesaj gelecek mi diye, o evet kelimesi ağızdan çıkacak mı diye, o seyahate gidebilecek misiniz diye beklemeyin. Ağlayacak bir omuz bulmak için, seni anlayacak birini bulmak için beklemeyin. Sizi ne rahat hissettiriyorsa onu yapın. Sizi mutlu eden şeyleri yapın. Müzik dinleyin, kitap okuyun, tek başınıza seyahat edin. Eninde sonunda mutlu olun. Beni yazmak rahatlatıyor mesela o yüzden bu sözcükler, bu yazı çoktan kaleme geçti bile.