Mahmut Rislan/ Ağustos 2016 / Halep

Bu fotoğraf üstüne söylenecek, tartışılması gereken birçok şey var fakat bu fotoğraftaki çocuğun, Umran'ın yüzündeki ifade aslında kelimelerin tükendiği yer. Suriye'de yıllardır süren iç savaştan yara almış, çocukluğunu yaşayamadan kendini bir savaşın ortasında bulmuş, ailesinden sevdiklerinden ayrı düşmüş onbinlerce çocuktan yalnızca bir tanesi 5 yaşındaki Umran. Evet 5 yaşında ama yaşadığı zorluklar , taşımak zorunda olduğu yük yaşından çok daha büyük Umran'ın. Havadan yapılan saldırı sonucunda harabeye dönen evinin enkazından kurtarılıyor ve bir ambulans koltuğuna oturtulup tedavi ediliyor. Olan biteni anlamaya çalışıyor, ailesinin nerede olduğunu merak ediyor belki de minik Umran. O sırada çekiliyor bu fotoğraf karesi. Gördüğüm andan itibaren hafızama kazınan bu masum yüz, beni gerçekten derinden etkiledi. Fakat etkilenmek yetmiyor. En katı yürekli insanın dahi, yüreğini yakan, gözlerini dolduran bu fotoğrafın, insanlığın utanç kaynağı olması lazım. Kendimizden utanmalıyız. Bütün bunlar olurken hiçbir şey olmuyormuşcasına , her gece huzurla başımızı yastığa koymak hangi vicdana sığar ? Bu çocukların küçücük yaşlarında, böylesine acımasızca ailelerinden koparıldıklarını, hem psikolojik hem fiziksel şiddete maruz kaldıklarını bile bile görmezden gelmek hangi etiğe, hangi dine, hangi düşünce yapısına sığar ? Elbette hiçbirine sığmaz. Vicdanı olan hiç kimse, birazcık insafı olan hiçbir insan buna göz yumamaz, yummamalı da. Ümran ve bilmediğimiz daha nice Umranlar, masum yürekleri bunca kederi nasıl kaldırır ? Kimsesiz kaldıkları bu acımasız dünyada, nasıl olurda normal ve sağlıklı bireyler olarak yetişirler ? Hani derler ya, çocuk demek umut demektir. Yarınlar için, gelecek nesiller için umuttur çocuklar. Her gün televizyonda, haber sitelerinde, gazetelerde savaştan kaçmaya çalışırken hayatını kaybeden, denizde boğulan, enkaz altında kalan çocukları görüp aynı zamanda , bu çocukların çektikleri acıları unutup , yaşadıkları tramvaları atlatıp ; üstüne birde yarınlarımıza umut olmalarını beklemek ironik değil de nedir ? Belki bu çocuklar için yapacak hiçbir şeyinizin olmadığını, elinizden tek gelen şeyin onlar için üzgün hissedip, iyi dileklerde bulunmak olduğunu düşünüyorsunuz. Hayır, yanlış. Bugün biz susup bu olanlara göz yumarsak, bizler de bu çocukları katledenlere ortak olmuş oluyoruz. Birilerinin bu çocuklar için konuşması lazım, onların sesi olması lazım. Bir çocuk minik yaşında bir park salıncağında oturması, arkadaşlarıyla oyunlar oynayıp, gülüp, eğlenmesi gerekirken ; bir ambulans koltuğunda oturuyorsa işte bu insanlığın suçudur. En fazla bisiklet sürmeyi öğrenirken düşüp dizini kanatır bir çocuk, Umran gibi bombalanan bir evin enkazında başından yaralanmaz . İşte tam da bu yüzden, köşeye çekilip, ' beni ilgilendirmez' diyemezsiniz. Uzak sandığımız, hiç yaşamayacağımızı düşündüğümüz şeyler günün birinde bizim de başımıza gelebilir. Bu sebeple çok geç olmadan olanlara bir dur denilmesi gerek. Savaş mağdurları çocukların, o yıkıntının savaşın içinden alınıp , mülteci kamplarına ya da çadır kentlerine yerleşritirilmelerinin ileriye yönelik ve kalıcı bir çözüm olduğunu düşünmüyorum. Çocuklar çadır kentlerde; kendileri gibi, aynı acıları paylaşmış birçok çocukla beraber oldukları sürece o acılar hafızalarına kazınarak gelişimlerini sürdürüyorlar. 'Savaş mağduru' kimliklerinden asla kopamıyorlar. Bu nedenle, eğer bu çocuklar; çocuk evlat edinmek isteyen, iyi şartlara sahip ailelere verilirse, acılarından uzaklaşıp yeni hayatlara başlayabilirler. Dünyada çocuk sahibi olmak isteyen ne kadar çok çift olduğunu düşünürsek, bu çocuklar için elbet uygun aileler bulunacaktır. Tabi ki, aileler özenle araştırılıp, gerçekten çocuk için sağlıklı koşullara sahip olduklarına inanılırsa, ailelere verilmeliler. Böylelikle Umran ve onun gibi çocuklar ; farkındalıklara sahip, eğitimli, yararlı bireyler olarak topluma kazandırılabilirler. Gönül isterki, savaş mağdurları çocuklar için çözümler türetmektense, savaşı kökten bitirecek çözümler sunabilmek. Ancak elimizden gelen kadarını yapmak da insanlık görevimiz. Bugün birileri çıkarları uğruna savaşıyor ve inanın ne için olduğu umrumda bile değil, bundan en çok çocuklar yara alıyor tıpkı Umran gibi. Savaş öyle gaddar ki , çocuk kadın yaşlı fark etmez önündeki engelleri ortadan kaldırıyor. Yüzyıllardır insanlığın en büyük sorunlarından biri savaşlar. Hiçbir zaman anlayamadım, bundan sonra da anlayacağımı sanmıyorum. İnsanlar neden savaşırlar ? Yitip giden hayatlar, telef olan canlar, ailesini kaydebeden çocuklar-hatta bebekler- ; tüm bunlardan daha önemli ne olabilir diye çok düşündüm fakat cevabı bulamadım . Koca bir hiç... Hiçbir şey bu insani değerlerden daha önemli olamaz. Hiçbir şey , Umran'ın gülümsemesinden hayata olan umudundan , yaşama hakkından daha değerli değil. Dünya için, insanlık için tek dileğim barış. Koskoca gezegende, herkese yetecek kadar çok yer var. Umarım herkes bu fotoğrafa bakarak kendine bir ders çıkarır ve savaşın ve nefretin ne kadar kötü şeylere yol açtığını anlar. Nice hayatları soldurduğunu anlar... İnsanlık için, mutlu ve güvenli yarınlar için savaşı iyi birşeymiş gibi yansıtanlara aldanmayın ve daima barış için çabalayın. Umut ve huzur dolu, barışla çevrelenmiş bir dünya umuduyla... Hoşçakalın Yağmur OĞUZ