Geceye Döktüm İçimi

Bir gece tek başıma şehrin ışıklarından uzak bir tepede, arabanın içinde tek başıma oturdum. O gece, zifiri karanlık olan gökyüzünü inceleme fırsatı buldum. Aynı resimlerde göründüğü gibiydi. Kapkara bir sonsuzluğun içine serpiştirilmiş yıldızlar, şansıma güzel bir yarım ay ve kendi yaşanmışlıklarım ve pişmanlıklarım vardı orada. Sonsuz karanlığın dibini görmeye çalıştım o gece ve iyice odaklandığım zaman, gecenin karanlığında kendimi gördüm. Tüm o gökyüzünde ki karanlık, yaşamış olduğum zorluklar, umutsuzluklar ve pişmanlıklarımı yansıtıyordu bana fakat yıldızlar ise benim kurtuluşlarım ve umutlarımı yansıtıyordu. Kimse yoktu o akşam yanımda, gece ve yıldızlar vardı ve ben de hazır geceyi ve yıldızları bulmuşken sabaha kadar dertleştim onlarla. Pişmanlıklar ve umutsuzluklar insanın hayatında büyük bir yer kaplar. İnsanlar bu çaresizliklerini kendilerine açıklamaya korkarlar, bu yüzden kendilerine açıklayamadıkları hatalarını ve çaresizliklerine başka birine anlatmaya ihtiyaç duyarlar ve genelde o gece olur. Her nerede olursan ol, ışıklar kapatıldığında yanına ilk gelen kişi gece olur. Gece çok iyi bir dinleyicidir çünkü seni yargılamaz ve sorgulamaz. Gece sadece seni dinler ve yıldızları önüne sererek umutsuzlukların ve çaresizliklerinin çözümünün çokta uzaklarda olmadığını sana anlatır. Ben geceyle dertleşmeyi çok severim çünkü gece her zaman benim dertlerimi ve sıkıntılarımı çok iyi anlayıp beni çözüme ulaştırmıştır. Her gece yastığa başımı koyduğumda hemen uykuya dalamam çünkü yanımda gece vardır ve günümü onunla paylaşıp yorumlarım. O an da hatalarımı kendime açıklama fırsatı bulurum ve hazmederim bütün yanışlarımı. Ertesi sabah zinde ve psikolojik olarak çok güçlü başlarım güne çünkü üstümdeki ağırlıklardan kurtulmuş, hatalarımı kabullenmiş ve hafiflemiş olarak uyanmış olurum. Yıldızlar da gece kadar iyi bir arkadaştır bize çünkü gökyüzüne baktığımızda sonsuz karanlık kadar yıldızları da görürüz. Ne zaman yıldızlara baksam farklı bir yaşanmışlık görürüm onlarda. Her bir yıldız farklı bir insanın umudunu ya da mutlu sona ulaşmış hayatlarını yansıtır. Yıldızlar umut verir bana içerdiği yaşanmışlıklardan dolayı. Bu yüzden yıldızlı gökyüzünü sonuna hiç ulaşamayacağımızı sandığımız karanlık bir tünele benzetirim. Her adımımızda pes etmeyi düşünürüz, her adımda vaz geçmeye kalkarız ama tünelin sonundaki ışığı gördüğümüz zaman tekrar bağlanırız umutlarımıza. Yıldızlar da bana bu umudumu veriyor. Her baktığımda bu kadar yoğun bir karanlığın içinde o küçücük yıldızları görebiliyorsam. Yaşadığım bunca zorluğun da küçükte olsa bir çözümü olabilir diyorum. Gökyüzü ve yıldızlar bana kibrimi yenmemde de yardımcı oldu. Bu dünyada ne kadar küçük olduğumu ve ne kadar değersiz olduğumu gösterdi bana. Bir teleskopla baktığımızda dudak uçuklatabilecek büyüklükte olan yıldızlar, yeryüzünden baktığımızda bir nokta tanesi kadar gözüküyor ve kendime şu soruyu soruyorum acaba gökyüzünden bakıldığı zaman ben gözüküyor muyum? Cevabı kesinlikle hayır bu sorunun, işte evrende bu kadar küçük ve değersizken sahip olduğum bu kibir anlamsız ve gereksiz. Suzan Bilgen Özgün'ün Yıldızlara Bakıyor Bazılarımız adlı öykü kitabı, bana dünyadaki yerimi sorgulamama, çaresizliklerimin anlamsız olduğuna ve bu çaresizliklerin eninde sonunda mutlu bir sona ulaşacağına anlamama yardımcı oldu. Hayata daha umut dolu bakıp, her şeyi önce kendi içimde çözmem gerektiğini anlattı. Yeryüzünde kapladığım yerin aslında ne kadar küçük olup kibrimin ne kadar da anlamsız olduğunu görmeme yardımcı oldu. Hiçbir zaman yalnız olmadığımı yanımda gecenin ve yıldızların olduğunu biliyorum artık. Gece en iyi dert ortağım ve yıldızlar bana ilham ve umut verem dostum oldu. Bana böyle dostlar kazandırdığı için Yıldızlara Bakıyor Bazılarımız adlı öykü kitabı bende önemli bir yere sahip.