BEN SUSTUM ONLAR KONUŞSUN

Ben bu fotoğrafa başlık bulamadım. Başlık yerine insanlığın tarihte verebileceği en adi suç isimlerinden birini ve suç numarasını vermek daha uygun sanki. Suç numarası diyorum. Çünkü ne ilk ne de son olacak olan merhametsizliğin, suçlu olanlara hatırlatılması belki bu fiilden vazgeçmeye yardımcı olur. Kendimi normal olan biriymiş gibi kabul ettiğimden iğneyi içgüdüsel olarak önce kendime batırdım. Üzüntümü de bir şekilde etrafıma göstermem gerekirdi. Acıma duygum daha üstün geldiğinden içimdeki konuşanla o an hissettiklerimi hemen kıyaslayıp bu hale getirenlere bir şeyler söyleyip rahatlamalıydım. Söyledim mesela "Allah cezanızı versin! Ne istediniz? Bir çocuktan insana düşman olur mu?" gibi. Bu tip görüntülere belki alıştırdılar bizi, fakat aynı tiyatronun ekmeğini yiyenler diye de bir düşünce geçti aklımdan. Bombayı atan, fotoğrafı çeken, yıkılan binaları tekrar inşa eden, yaralılar için ilaç satan vs. gibi döngünün devamı için kuruyunca sulayan, büyüyünce kırpan mekanizmanın parçasıydı bunlar. Ya vicdansızlığın kendilerini daha çok beslediğini düşündüklerinden ya da dünyadaki hayat mücadelesinden korkarak ''yaşamak için öldürmelisin'' zihniyetini benimseyen hasta ruhların oluşturduğu gezegende bizleri de uyutuyorlar mıydı? O zaman karşı bir mekanizma geliştirerek insanlar öldürülmeden de bu dünyanın barış içinde yaşayarak hepimizin hayatını idame ettirebileceğimiz anlatılmalıydı. Saldırgan bir tutum demiyorum ama en azından herkesçe kabul edilebilir bir savunma mekanizması geliştirmeli ya da bu düşüncenin masum bedenlere verdiği zararı köreltmek için amiyane tabirle "taarruz silahını" geliştirmek gerekiyor herhalde. Düşmanlığıyla zulüm edeni göstermeye çalışırken gittikçe kabadayı, güç yeten yönümün ortaya çıkmış olduğunu fark ettiniz mi? Onlardan farkım kalmadı diyemiyorum. Eminim ben o zihniyetten farklıyım. Nasıl dillendireceğimi izah etmeye çalışıyorum. Hayvanatın da yardımı olmayacağını göre, yine kendini bilen üç beş kişi bulayım da belki aynı duygulara ortak olursak bu oyunu bozabilme imkanına sahip olabiliriz diye düşündüm. Ey isimsiz çocuk, akıbetin diğer savaş mağdurlarına umut ışığı olacaktır. Silkelenip toparlanmak, hatalardan geri dönmek, düşünme yeteneği olanların işi olsa gerek. Bünyemin anlattığım kadar yükü nasıl kaldıracağı da meçhul. Zannetmeyin umutlarımın tükendiğini. Küçük bir de sır vereyim mi? Tüm bunları, sizleri güvenilir olduğunuzu kabul ettiğimden söylüyorum. Tabii ki yalnız kalmayacağım. Susanlara tercüman olmayı düstur edinmek değil mi adalet? Güçsüzlerin kolu, bacağı, cesareti değil mi? Geleceğe kin, nefret, intikam düşüncesiyle yaşayan toplum yetiştirmenin faydasız olduğu ortak görüşümüz, fakat kendine yalan söyleyip kendi söylediğine inanmayı becerenler bu olgunun dışındadır. Bu düşmanca düşünceleri deşeleyip durmayalım, külleyelim artık. Merak ettiğim konulardan bir diğeri de yapmış olduğu yanlışların farkında olanlar kendi başlarına kaldıklarında acaba hicap duyuyorlar mı? Yoksa övünecek meseleymiş gibi zamanı gelince anlatır itibarım artar diye mi düşünüyorlar? İmkanlar el verse de standart insan davranışı tuşuyla beyinleri yönlendirebilsek. Aklınıza gelen robota yazılım yükleme gibi bir görüntüydü bence. Yaşıyorsam varım diyebilecek nesillerin, kendilerini ve çocuklarını güvende hissettirebilecek hedeflerine ulaşmasında önemli rolleri olan ebeveynlerin, hatta devletlerin menfaatlerinden ödün vermesi bu başarıyı taçlandıracaktır eminim. Bu sahnelerin yaşanmasının engellenebileceği akıllara sokulmalı biran önce. Tabii ki değişik karakterlerde olduğumuzdan vicdanı içinde olmayanlar olacaktır ama şimdilik minimize edilmiş suç bile başarıda basamaktır diyebiliyorum. İnsanız nihayetinde, utanacak yüzümüzün olduğu kanaatindeyim. Kanunun başında belirttiğim gibi ne zaman derlerse ki ben bu yaptığım yanlışın artık yüzüme vurulmasını istemiyorum, utanıyorum. Bir daha herhangi bir canlının canına ve değerlerine göz dikmeyeceğim. İşte o zaman suç numarasının silinme zamanının geldiğinin ve bu girişimlerin sonuç verdiğinin göstergesi olacaktır. Sanki durumu toparladık, moralimde düzelmeye başladı gibi. Mutlu olmaya başladım. Mecburen konuya başlık da bulmalıyım. Galiba uğraşımın sonuna geldim. Her birey bu kadar özveri gösterse sorun kalmayacağını umuyorum. Umuyorum çünkü bu tehlike hala bilinçaltımızda bizimle yaşıyor. Kendi kendime gülümseyerek konuşuyorum. "İyisin iyi." Konuya bulamadığım başlıkta şimdi aklımda gezinmeye başladı. Hamurun mayası geldi sanırım.