Eskilere Özlem

Hiç eskilere özlem duyduğunuz oluyor mu? Bu özlem sadece arkadaş veya sevgili özlemi olmak zorunda değil. Herhangi bir şeyin özlemi bile olabilir. Ben geçmişe baktığımda şimdiki zamanla aralarında dağlar kadar fark olduğunu düşünürüm hep. Eski günler bana daha parlak gibi gelir. Dostluklar daha samimi olurdu ve bayramlar daha bir coşkuyla kutlanırdı ben küçükken. Herkes birbirine yardım ederdi. O günler bana hep daha mutluymuşuz gibi gelirdi kısacası. Vatan sevgisi bile farklıydı insanların. Şimdi ise herkes bir koşuşturmaca içinde. Yardımlaşma ve dayanışma denilen şeylerden eser bile kalmadı yaşadığımız çağda. Kimseyi suçlamıyorum sonuçta öyle bir zamanda yaşıyoruz ki evimizin önündeki sokağa bile çıkabilecek durumda değiliz korkudan. Her gün kötü bir olay yaşıyoruz ülke olarak ne yazık ki. Bu yüzden geçmişi düşündüğümde keşke o günlere dönebilsek diye düşünürüm hep. Nezih Oktar'ın ''1960'lardan ne kaldı?'' adlı şiirini okuduğumda bu yaşadığım duyguların aynısını hissettiğimi söyleyebilirim. 'Mahallem kayboldu, dostluk, komşuluk.(s. 7)'. Değerlerimizi zamanla yitirdik. Eskiden komşumuz bir şeyler yaptığında bize de getirirdi ya da biz onlara götürürdük bir şeyler yaptığımızda. Düşünürdük yani birbirimizi. Bir şeye ihtiyacı olana mahallede yaşayanlar olarak yardım etmeye çalışırdık. Şimdi her şey farklı. Açıkcası hiçbir komşumun adını bile bilmiyorum şuan. Aramızda geçen konuşmalar isteksiz bir selamlaşmadan ibaret oluyor en fazla. Eskiden aile gibiydik komşularımızla. Anahtarımı unuttuğumda komşularımıza giderdim, karnımı doyururdum. Kaybedince değeri daha çok anlaşılır diyorlar ya işte öyle bir şey bu da. 'Milli bayram günleri, kalmadı hiçbiri, nihayet yurtseverliği yitirdim.(s7)'. Ben küçükken bayramlarda neşe dolu uyanırdım. Ailemle bayraklarımızı alıp törenleri izlemeye giderdik. Hep bir ağızdan milli marşlarımızı söylerdik. Coşkulu ve güzel geçerdi kısaca milli bayramlar. Şimdi ise Nezih Oktar'ın dediği gibi yitirdim o duygularımı. Sıradan bir günden farkı olmuyor benim için. Sadece benim yaşadığım söylenemez bu duyguyu. Eskiden caddeler ve sokaklar dolardı milli bayramlarda. Herkes ailecek çıkar, bayramı kutlardı. Şimdi sokaklar bomboş milli bayramlarda. Kutlamalar bile iptal ediliyor. Keşke o günlere dönüp daha gür bağırsaymışım, daha çok sevinseymişim. Çünkü o zamanlar mutluyduk ülke olarak. Şimdi ise her gün farklı bir acı yaşıyoruz ülke olarak ne yazık ki. Maalesef yaşadığımız acılara da alışır duruma geldik. Eskiden bir felaket başımıza geldiğinde ülke olarak acılara bürünür ve yaralarımızı sarmaya çalışırdık. Nezih Oktar aslında 'Duyuyor Musun' adlı şiirinde bu söylediklerime benzer şeyleri söylemiş diyebilirim. 'Dünya dönerken gıcırdıyor artık, vurdumduymazlıklarına, acımasızlığına.(s. 38)'. İnsanların kolayca yaşamlarını kaybettiği bir zamanda yaşıyoruz ülke olarak şuan. Sevdiklerimizi kaybediyoruz ülke olarak ama eskisi gibi tepki göstermiyoruz yaşanan olaylara. Her gün kötü bir şeyler geliyor başımıza ama insanların birçoğu sessizliklerini korumaya devam ediyorlar. Olaylara karşı vurdumduymaz bir tavır sergiliyorlar. İnsanın kanını dondurabilecek olaylarda çıkıp televizyon kanallarına bunların yaşanabilecek şeyler olduğunu ve abartılmaması gerektiğini söylüyorlar. Artık insanlığın nereye gittiğinden şüphe duymuyorum çünkü insanlık denen şey ne yazık ki kalmadı bizlerde. Yaşadığımız tüm kötülüklere alıştık ve eskisi gibi sesimizi çıkartmıyoruz maalesef. Nezih Oktar'ın 'Çivisi Çıkan Ülke' adlı şiirine benzetebilirim şuan yaşadıklarımızı. Kaos ve kargaşanın eksik olmadığı günlerdeyiz ne yazık ki. Ben eskileri çok özlüyorum. Eskisi kadar iyi değil dünya bana göre. Bilmiyorum belki bana öyle geliyor ama eskiden daha huzurlu yaşadığımızı düşünüyorum. Nezih Oktar'ın şiirlerini okuduğumda beni geçmişe götürdüğünü ve onun da geçmişin özlemini çektiğini söyleyebilirim. Şimdiki zamana bir sitemi olduğunu ve eskiden her şeyin daha bir aydınlık olduğunu hissettirdi bana şiirleri ile. Haksız da değil bence. Şu yaşadığımız acı olaylardan sonra geçmişe baktığımda her şey daha bir güzel gibi geliyor. Keşke hep eskilerde yaşasaydık diyorum hep. Değiştik hepimiz zamanla birlikte. Artık eskisi gibi bakmıyoruz hiçbir şeye. Vurdumduymaz ve acımasız bireyler olduk toplumda. Bir kahvenin kırk yıl hatırı yok artık şimdiki zamanda. Atakan Telli