KOŞ İNSANOĞLU KOŞ

Hayatımda ailemden öğrendiğim ve bana küçüklüğümden beri çok katkısı olduğunu düşündüğüm bir prensibim var: "Her insan kendi kaderini çizer". Bu prensip bana pes etmemeyi, azimle çalışmayı, insanların ne düşündüğünü gereğinden fazla önemsememeyi öğretti. Bana sorarsanız inanılan şeyler uğrunda pes etmeden çalışmak, kim ne derse desin, insanlar ne düşünürse düşünsün aldırış etmeden koşmaya devam etmek her insanın hayat felsefesi olmalıdır. İşte sizlerle tam bununla alakalı olarak bu yazımda "Forrest Gump" filmini ele almak istiyorum. Günümüzde çoğu insan tarafından dile getirilen ve yanlış olduğunu düşündüğüm bir yargı var: "Kitaplardan çevrilen filmler kitabı okuyanlar tarafından beğenilmez". Sanırım bu tabuyu yıkan film " Forrest Gump" olmuştur. Ayrıca filme önyargılı yaklaşıp sonunda arkadaşımın tavsiyesi üzerine izlememe rağmen beni bile derinden etkilemeyi başarmıştır. Forrest Gump, zeka seviyesi normalin altında (75) olan bacağında protezlerle yürüyebilen, arkadaşları tarafından dalga geçilen ve ezilen bir erkeğin hayatını ele alıyor. Bu karakteri oynayan Tom Hanks'ın olağanüstü performansıyla müthiş bir bütünlük yakalamış olan bu eser günümüzde hala beğeniyle izlenmektedir. Azimli, saf kahramanımız Forrest sakat bir çocuk olmasına rağmen, hiçbir zaman normal bir insan olma arzusundan vazgeçmemiş ve hayallerinin peşinden gitmiştir. Uzunca bir mücadele sonunda rüyalarını süsleyen futbol yıldızları arasında olma hedefine ulaşmıştır. Dahası, bu emekleri bununla bitmeyip Vietnam Savaşı'na katılmış ve kahraman olarak geri dönerek şeref madalyasını Beyaz Saray'da almıştır ancak belki de en can alıcı başarısı olarak dünyada en çok sevdiği kişinin kalbini kazanmıştır. Buradan çıkarabileceğimiz sonuç şu olabilir: Herkes istediği şeyi çaba sarf ederek kazanabilir. Bir diğer nokta ise, ilk bakışta Forrest'in özel yaşamı gibi algıladığımız filmin bizi kısa bir Amerika Tarihi yolculuğuna çıkarıyor olması. Forrest hikayesini anlattıkça, o döneme damgasını vurmuş olayları yaşıyoruz adeta. Vietnam Savaşı, beyazların siyahilere; erkeklerin kadınlara olan yanlış bakış açıları, kapitalizm, Çin'le olan rekabet, siyasi karşılıklar... Forrest yanlış bulduğu bu olgulara tepkisini bir siyahi ile arkadaş olarak, Jenny'ye tüm sevgisini sunmasına rağmen reddedilip yüzüstü bırakıldığında bile kin gütmeyip onu kabullenerek cevap veriyor. Film aynı zamanda çok açık bir mesaj veriyor. Yönetmen sanki bizlere "Rüyalar ülkesi Amerika'da neler oluyor, izleyin ve görün" demeye çalışıyor. Bu kadar sağlam bir senaryo, özellikle Tom Hanks'ın müthiş oyunculuğu ve yardımcı oyuncularla uyumu ile birleşince ortaya kült bir "başyapıt" çıkmış. Her şeyin zeka ve akılla alakalı olmadığı, engelli bireylerin sosyal hayata katılmasının gerekliliği ve bunda en yakın çevrenin etkisi üzerinde yoğunlaşıldığını söylesek yanlış olmaz sanırım. Çok akıllı olmasak da, kalbimizin neyi istediğini bilmek ve o yolda durmadan "koşmak" ona ulaşmamız için yeterlidir. Dikkatimi çeken ve bahsetmeden geçemeyeceğim bir diğer nokta ise filmde kullanılan can alıcı replikler. Yukarıda bahsettiğim her şeyin akılla alakalı olmayacağını kahramanımız Forrest şöyle dile getiriyor: "Ben zeki bir adam değilim ama aşkın ne olduğunu çok iyi biliyorum". Hayatımızda sürekli önümüze bakmamız gerektiğini ise "İlerlemeden önce geçmişini arkaya al" ve "Hayata devam edebilmen için geçmişi geride bırakman gerekir" replikleriyle anlatmaya çalışmış yönetmen. Ayrıca hayatın sürprizlerle dolu olduğunu ve sahip olduğumuz şeylerin tadını çıkarmamız gerektiğini Forrest annesinin şu sözüyle anlatmaya çalışmıştır: "Hayat bir kutu çikolata gibidir. Karşımıza ne çıkacağını bilemeyiz". Evet, hayat sürprizlerle doludur ama her zaman çikolata gibi tatlı mıdır? İşte bütün bu replikler filmden çıkarılması gereken altın değerinde derslerdir. Ancak, Forrest kendisini kovalayanların önünde koşarken, sevdiği kızın " Koş Forrest Koş" efsane repliği filmle birlikte hatırlanan en önemli detaydır. Şüphesiz ki, bu film üzerine saatlerce konuşulacak ve sayısız yazı yazılabilecek niteliğe sahiptir. Ancak, daha fazla uzatmadan sonuca gelmek istiyorum. Her ne kadar zekası geri olsa bile, azimle çalışarak, insanların ne düşündüğünü gereğinden fazla önemsemeyerek ve geçmişi arkada bırakıp önüne bakarak hayallerimize ulaşabiliriz. Keşke hepimiz birer Forrest Gump olabilsek...