Halının Altındakiler

Her insanın hayatı gizemlidir. Kendi içerisinde bir kara kutudur. Hayatımızda ve ruhumuzda ne olduğunu dışarıdan gözlemleyenler, tanıdıklarımız ve hatta arkadaşlarımız bile bilemeyebilir. Yaşananlar gerçekten sadece o insanı etkiler çünkü. Neler hissedildiğini anlayamaz başka kişiler, kurulan cümlelerden ya da atılan gülüşlerden. Bazı gerçekler o insanda saklıdır. Hayatlarımız birbirini etkiler tabii ki . İzler bırakır. Aynı Ahmet Altan'ın Bir Hayat Bir Hayata Değer adlı romanında örneklediği, tarihteki ya da edebiyattaki önemli insanların hayatlarında olduğu gibi. Biz parmakla gösterilen, başarılı mimar Louis Kahn'ın yarattığı mekanlardan fazlasını bilemeyiz ya da hayatının gerçeklerini göremeyiz. Ne kadar karanlık ve dramatik bir geçmişi olsa da, bizim için o, sadece tasarıma gönül vermiş bir insandır. Beethoven'ın acıları ise onun aşık olduğu kadın kadar gizemli. Ancak Beethoven, besteleriyle ünlü bir dehadan öteye geçemiyor bizim belleklerimizde. İşte Ahmet Altan kitabında bu insanların görünmeyen acılarını, aşklarını gözler önüne seriyor. Kısacası bize, kendimizi bildik bileli salonda duran o tozlu vazonun, antikanın hikayesini anlatıyor. Duydukça derinine iniyor ve anlamaya çalışıyoruz. Bakış açılarımız, hüzünlerimiz ve sevinçlerimiz birbirinden farklıdır. Yaşanan olaylara verilen tepkiler ve hisler, gerçekten görünenden daha fazla ve daha yıkıcı olabilir. Kendi açımdan düşünecek olursam eğer, verdiğim tepkiler genelde buz dağının görünen yüzüdür sadece. Ardında büyük etkileri ve sürmekte olan yıkımları vardır. İki hayatım vardır da denilebilir buna. İnsanların arasındaki ve eve gidip kendimle baş başa kaldığımdaki hayatım bariz bir şekilde birbirinden farklı. Görünenden fazlasını ya da azını yaşarım içimde. Önemsiz diye atfettiğim bir konuyu günlerce düşünebilirim. Öyle bir zaman gelir ki, geriye çekilip baktığımda, o olay hayatımın başkahramanı olmuş ben ise sadece onun etrafında gezinen bir gölgeye dönüşmüşüm. İşte bu ilginç tezatın başkalarının hayatlarında da olduğundan hiçbir şüphem yok. Gözler önünde olsun olmasın, hepimizin hayatı bir toz bulutunun ardında yaşanıyor. Çok klasik bir senaryodur mesela, başarılı ve mükemmel diye nitelendirdiğimiz insanların aslında dram dolu, duygu sefilliği barındıran hayatlarının olması. Çoğu kişi bunun için okumaz mı gazetelerin magazin ekini? Gerçek hayatları, saklı acıları görmek istemiyor muyuz? Her zaman istediğimiz beklenmeyeni bulmak ve istediklerimizi görmek. Bütün dünyanın konuştuğu insanların hayatlarına adım atmak istiyoruz. En basitinden kendi arkadaşlarımızı ve çevremizi sorguluyoruz sürekli. Ancak biz sadece bir parçasına, çok ama çok küçük bir parçasına nüfuz edebiliyoruz o hayatların. Dediğim gibi, asla bütün hikayeyi bilemeyiz. Kelimenin tam anlamıyla bilmiş olmak için aynı şartlar ve etkilerle yaşamamız lazım. Yaşamadan ve hissetmeden 'bilmek' imkansız. Anlaması da bir o kadar zor. Hayatlarımız farkında olmadan başkalarının hayatına değiyor ya da onlarla birleşiyor. Aynı şehirde, mahallelerde yaşıyor aynı iş yerlerinde çalışıyoruz çünkü. Kendimizi böyle ortamlarda izole etmemiz bence neredeyse imkansız. Bir olayın ucu uzaktan yakında sayısız insana dokunabilir ve böylece sayısız olasılık yaratabilir. Belki ve keşkeleri yaratabiliyor yaşanan olaylar. Ancak hayatlarımızda saklı kalıyor birçoğu. Benim bile insanlara ve hatta kendime bile itiraf edemediğim keşkelerim var. Çoğunlukla açıklamaya korkuyoruz bu hayal kırıklıklarını. Sonuç olarak yığılıyorlar hayatımıza ve onları halının altına itmeye, saklamaya başlıyoruz. İşte bu kara kutularımız yıllar geçse de bir gün açılıyor. Buruk acılar, yitip giden aşklar, hayaller maziye karışıyor geriye ise insanları şaşırtan hayatlar ortaya çıkıyor. Kısacası hayatlar birbirine değiyor ama sadece bir apartmanın farklı dairelerinde oturan yabancılar kadar biliniyorlar. Aklıma gelen soru şu oluyor "Küçük hayatlar bu kadar büyük olabilir mi?". Cevaplar ise halının altındaki hayatlarda saklı.