GÖZ GÖRE GÖRE

Kabulleniş soyadımız oldu artık. Ülkece hapı yuttuk. Hapın adı da: alış-ezik olsa gerek (majeziğin kuzen çocuğu, biraz da kelime oyunlu). Acılar yaşadık yıllarca, gözümüzün önünde neler oldu neler... Şimdi kızacaklar bana, diyecekler ki "ne dramatize ediyorsun be arkadaş bi' sakin ol konuşalım" bunu diyecek sonra da susacaklar çünkü kelimeler yetmeyecek anlatmaya. Düğümler boğazda, gözler televizyonlarda, haberler ateş düşen ocaklarda, akıl nerede akıl? En çok lazım olanımız başımızda yok. Artık donmuş, dondurulmuş beyinlere sahibiz. Önce seçimlerimiz sonra biriktirdiğimiz sonuçlarımızla yavaş yavaş robota dönüşüyoruz. Ve her yeni sonuç eskisinin kopyası olduğundan ne kadar önemli sonuçlar elde ettiğimizi göremiyoruz. Kanıksamak ne kadar ilginç bir eylemdir böyle. İnsan çoğu şeye alışmak ister ama bir yandan da farkındalığını kaybetmekten korkar. Çünkü hayat çizgisinin dalgalandığı tek an yeni şeylerin hayatımızda yer edindiği andır. İyi-kötü çok şey yaşar insan, yaşadıkça büyür ve büyüdükçe alışır. Hatırlarım ben çok küçükken babam alt komşumuzun silahı olduğunu öğrenmişti. Mahalleyi ayağa kaldırdı tabii hemen, ben beş altı yaşlarımdayım, ablamsa on bir on iki yaşlarında, korktu bizim için. Babam kendini bir kenara bıraktı, bizim için korktu. Ne yaptı ne etti hanemizden o silahı uzaklaştırdı. Anne babalar çocuklarını kötülükten en uzak diyarlarda yaşatmak isterler. O biricik gözlerinin nuru evlatlarının kılına zarar gelse kıyamet kopacak gibi olur çünkü. Yıllarca çalışıp didindiler neymiş efendim bizi iyi şartlarda yaşatmak içinmiş. Yahu sen o kadar yıl yaşa sırf bir canlı rahat etsin diye mi? Bu nasıl bir fedakarlıktır aklım almıyor. Aklımın almadığı kısım tamamen fedakarlık kısmı da değil, çocukları için yaşamış annelerin babaların ciğerleri yanıyor günden güne, feryatları sığmıyor taşıyor. Her sabah rutinimizdir babamla televizyon karşısında haber yorumlarız. Trajikomik haberleri seçmektir öncelikli hedefimiz; sabah neşesi için birazcık, biraz da günün gerginliğine hazırlanmak için sabahtan. Fakat fark ettik ki son iki yılda televizyonun karşısında nutkumuz tutuluyor. Her ne kadar doğruluğuna tam olarak inanmasak da benim yaşımda hatta belki daha bile küçük çocuklar teröre, rejime bazen de vatan görevine kurban gidiyor. Önce asker ölümlerinden korktuk, çocuğumuzu askere göndermek istemedik çünkü ölme riskini en yüksek askerlikte gördük onu da birkaç belli şehirde saptadık. Sonra aileler çocukları ölmesin diye 'bedel' ödediler. Çocuklarını kurtardılar ölümden az biraz göndermediler askere. Vah vah tüh tüh derken harcadığımız nefesi alamadan ölüyor insanlar. Elinin sıcak çaydanlıkta yanmasına kıyamayan anne, çocuğunun tabutunu izliyor. Diyeceğim o ki her sabah haberlerde ölüm duymaya çok alıştık. Biz ölü sayılarıyla yas miktarını ne zaman doğru orantıya sıkıştırdık? Bu kadar mı kanıksadık ölümü? Ekmek almaya giderken ölen çocuğu unutacak kadar kanıksadık mı gerçekten? Babam alt komşumuzdaki silahın varlığından bu kadar rahatsız olurken, çocuğunu bomba olabilecek mekanlara göndermeyi ne zaman kabullendi? Biz ne zaman haberlerde ölüm haberi duymadığımızda şükretmeye başladık? Şükür çok şükür ölmedik tabii de söyleyeyim sabah haberlerinde duydum daha, ölenlerimiz var. Daha da ilginci birkaç metre ötemizde yaşanıyor ölümler, o belli şehirlerde değil. Azalıyoruz be arkadaş, gitgide azalıyoruz. Kişi sayısı azaldıkça alışma miktarımız artıyor. Düşündükçe "Yaşamadan ölebilirdim ama ölmeden yaşayamıyorum." Barış Bıçakçı'nın çok basit gibi görünen bu cümlesinde ne ölümler ne yaşamlar gizli. Kimileri bir üst sınıfa geçemeden, ilk aşkın heyecanını tadamadan, ilk maaşını alamadan, aldığı maaşı harcayamadan, yaşamadan ölebiliyor. Ama geride kalanlar ölmeden yaşayamıyor.