Veda

Nazım Hikmet'in şiirdeki kelimelerle yüreğime dokunuşuyla içimde bir türlü küllenmeyen ateşin alevlenmesi bir oldu. Evde bir sakinlik, sessizlik... Annem yaklaşık bir aydır onkoloji servisinde izole bir durumda tutulan dedem için hastanede. Üniversite sınavına hazırlanıyorum, harıl harıl. Nasıl da istiyorum hukuk fakültesini kazanmayı. Evde sıfır sorumlulukla yaşayan ben bu günlerde büyümek zorunda kaldım birden. Çünkü annem geceleri hastanenin bir köşesinde, bekleme salonlarında kalıyordu. İçeriden bir haber gelirse anında işitmek istiyordu. Ziyaret çok özel koşullarda gerçekleşiyordu. Bazı günler bir kişi beş dakikalığına bir sürü hijyen uygulamalarıyla içeri alınıyordu. Genelde çıkanların yüzü düşüyor, boynu bükülüyordu. Gözleri doluyordu. Zamanla kimsede nasıl diye soracak takat kalmamıştı. Sadece dua ediliyordu. Uzun süre dinlenmeden, uyumadan hastanede bekleyince dengesi bozuluyor insanın; mesela saçma sapan şeylere gülmeye başlıyor, gözlerinden yaşlar akarken. Sonra içerden gelen kan ve trombosit isteğiyle bir telaş başlıyor, uygun vericiler aranıyor. Her kan vermeye gelene sarılası geliyor, insanın. Hastalık kan kanseri olunca bu trafik, tüketircesine yoruyor. Olsun değer her şeye. Evde küçük kardeşime bakmam gerekiyordu. Bu yüzden anneme söylemeden dershaneyi aksatır olmuştum. Aklı evde kalsın istemiyordum. Babam uzun süreli bir yurtdışı görevindeydi. Anneme destek olmak istiyordum. Annem, canım annem ilk aşık olduğumda beni nasıl da güzel dinlemişti; sabırla ve saygıyla. Bana aşka ve aşıklara ne kadar değer verdiğini söylemişti. Uzun uzun yürüyüşler ve sohbetlerimiz vardı bizim, beni rahatlatan. Sıra bendeydi ve evde işler yolunda anne, demeliydim. Dedemi bu süreçte hiç göremedim. Oysa beni ne çok severdi. Uzun yıllardır sağ tarafı felçli olmasına rağmen benimle ilgilenir, elleriyle bir şeyler yedirmeye çalışırdı. O günün gecesinde annem eve gelecekti. Saat akşam dokuz. Onkoloji servisinden arayan doktor bu sefer kan istemiyor ve üzgünüz hastanın kalbi durdu, diyor. Herkes bir tarafa savruluyor. Altı çocuk, on iki torun, kardeşleri, akrabaları, arkadaşları... Annem inanmıyor bir türlü, babam mutlaka kalp masajına cevap verecek, geri dönecek diyor. Ve yetmiş yıllık hayatını yalnız geçen bir ayın sonunda hiçbir sevdiğiyle son kez göz göze bile gelemeden noktalıyordu. Hayatımın en uzun gecesiydi bu. Hayatımdaki en acıklı yaprak dökümüydü bu. Herkes morgun önünde dedemi bekliyordu. Annem morgdan, ölüden, mezarlıktan çok korkardı. Onu hiç böyle cesur görmemiştim. Asansörün kapısı açıldı ve dedemin çarşafa sarmalanmış bedeni sedyenin üzerindeydi. Annem yüzünü güzelce açtı. Sıcacıktı daha. Yanaklarını, göğsünü, ellerini öptü. Öptüler sıra sıra. Hastada enfeksiyon var diyen hemşireye sert bir bakış attı. Ve morgun kapısında sabaha kadar bekledi. Sonrası Karşıyaka Mezarlığı... Mezarın başında annem dedemin yüzünün açılmasını istedi. Son bir kez görmüş olacaktık ve belki de dedem son bir aydır ilk kez gün yüzü görmüş olacaktı. Açıldı. Öylesine güzeldi ki yüzü. Hoşçakal demenin en zor olduğu gündü bu. Ve o hep orada kalacaktı. Derler ya birisi öldüğünde ilk gün kırk mum yanarmış her gün bir mum söner, kırkıncı mum onu seven biri var olduğu sürece sönmezmiş. Uzun süre evdeki hava değişmedi. Küçük kardeşim annemin üzüntüsüne çocuk kalbiyle bir çözüm bulmuştu. Anneciğim, niçin üzülüyorsun dedem belki kefeni yırtabilir, yanımıza gelebilir demişti. Hani güler misin, ağlar mısın dedikleri bir durum. Annem her gün mezarlığa gidiyor, bambaşka dünyalara dalıyordu. Birçok defin törenine katılıyor. Her gömülenle dedemi bir kez daha gömüyordu, toprağa. Bir kez daha vedalaşıyordu. Belki elli kez gömdü onu bu şekilde. Nazım Hikmet'in "Yaprak Dökümü" adlı şiirinde dediği gibi: Elli bin şiir roman filan okudum yaprak dökümünü anlatır. Elli bin filim seyrettim yaprakların dökümünü gösterir. Elli bin kere gördüm yaprak dökümünü. Düşüşlerini, sürünüşlerini, çürüyüşlerini yaprakların... Elli bin kere duydum ölü hışırtılarını kunduramın altında, avucumda ve parmaklarımın ucunda Ama yaprak dökümüne rastlamak yine de burar içimi (102). Buruyordu içini, içimizi. Sonbaharı ne kadar da severdim oysa. Dökülen yaprakları, yerde toprağı bir örtü gibi sarmış yaprakları savurarak yürümeyi, hışırtılarını, renklerini, çürürken bıraktıkları kokuyu bile. Ve dedemi gördüm sonbaharda, toprağa düşüşünü. Şimdi kimi duysam hayata gözlerini yuman aynı acıyı yaşatıyor, bana. Gidişine asla alışmayacağım. Bu gidişi, gidişten saymayacağım. Gökçe Filiz Çavuşoğlu