POPÜLER KÜLTÜRSÜZLÜK

Modernleşmeyle birlikte hayatımıza giren terimlerden biridir popüler kültür. Hızlanan yaşamlarımıza uygun hızda tüketebileceğimiz, akşam yorgun argın işten döndüğümüzde ayaklarımızı uzatıp Coca-Colamızı yudumlarken son model LCD televizyonlarımızda yayınlanan "bizi güldürsün düşündürmese de olur" programlarımızı sunan devasa(!) bir kaynak. Bir örnek yaşamlarımızla dalga geçercesine birbirinin kopyası dizüstü edebiyatlarıyla, reality şovlarla, pop müzikle ruhumuzun gıdasına dahi katkı maddesi karıştırmaktan geri durmayan o 'şey'. Modernizmin kazdığı, televizyonun toprak attığı mezarlarımızda dönüp dururken herhangi sistemin bir parçası olmuş her birey gibi sistemin en büyük dişlisi olmaya açlık duyuyoruz. Bütün ünlülerin adını ezberledikten, yaşamlarını magazin programlarıyla sıkı takibe aldıktan sonra bu kez onlardan biri olmak istiyoruz. İzleyen herkese katılma ve birkaç dakika da olsa şöhreti yakalama şansı tanıyan yetenek programlarıysa bu açlığımıza bir umut kırıntısı sunuyor, sonrasındaysa çiğ etin tadını almış bir evcil hayvanın kana susamışlığıyla arzuluyoruz o ışıltılı dünyayı. Emrah Serbes'se işte tam da böyle bir tipi alıyor Deliduman'ın merkezine. Parçalanmış bir ailenin sevgisiz kalmış küçük çocuğu, fazla kiloları nedeniyle popüler güzellik algısına uygun olmadığından sevilmeye dair umudu kalmamış 9 yaşındaki Çiğdem İyice'ye milyonların sevgilisi olma yolunu açacak yeteneği abisi Çağlar tarafından keşfediliyor. Sonrası aylarca yapılan çalışmalar sonucu ucuz bir Michael Jackson taklidi ortaya çıkar, ama yıllarca aynı şeyleri ısıtıp ısıtıp izlemiş olan seyirciyi üzmeseydi gerek bunlar. Biraz da abisinin bir tanesini, Çiğdem'i izlesinler değil mi? Büyük umutlarla başvurulan yarışmada ön elemeyi dahi geçemeyince hayalleri yıkılan, yıkıldıkça daha fazla tutunan ve en sonunda dünyaya kendisini tanıtabilmek için canını dahi tehlikeye atma raddesine ulaşan arzusuyla ve paramparça ümitleriyle kalakalan Çiğdem'i. KİPA'dan alınma kemeriyle, GittiGidiyor'dan istenmiş beyaz kravatıyla, özel dikim kostümüyle Çiğdem'i ve iPhone'uyla çekime hazır bekleyen abisini. Sadece hayallerimizi ve düşünselliğimizi birebir benzetmeye çalışmakla kalmayıp moda kavramıyla ifade edilebilecek her alana sıçrıyor popüler kültür zımbırtısı. Giyimimiz kuşamımız, içtiğimiz su, kullandığımız telefon ile statümüzü, hayattaki yerimizi, insanların gözündeki değerimizi belirlemeye çalışıyoruz. Şekilcilik akıyor yüzlerimizden, biz de en beğendiğimiz kalıbın şeklini alıyoruz. Estetik ameliyatlar, her seferinde daha fazla ve daha fazla harcanan alışverişlerle görüntümüzü; kurgusal değeri sıfır noktasının altında kalan dönem dizilerinde sunulan "güçlü karakter"in kişilik özellikleriyle benliğimizi; edebiyat demeye bin şahit isteyen dizüstü edebiyatları ve aldığı favori sayısına göre seçtiğimiz üç beş tweetle hayat görüşümüzü oluşturuyor ve ben buyum diyoruz. Ben buyum, hepinizin sevdiklerinin bir bütünü. Popüler kültürün son model bir ürünü. Model no: 84562 Tüm seçkin plazalarda. Bayilerinizden ısrarla isteyiniz. Yine de bir ruh var oralarda. Tüm bu yapaylığın, samimiyetsizliğin, "popüler"liğin ortasında bir ruh. Tüm o baskılara karşın "benzemez kimse bana" diyebilen ruh. İnsanı hayvandan ayıran, dünyasını nerede ve hangi çağda olursa olsun anlamlandırmasının önünü açan ve gerçek benliğine giden yolda elini sımsıkı tutan ruh. Yıldızlı bir gecede kaldırıp kafanı gökyüzüne baktığında "ah" çektirendir, güzel bir kitabın son cümlesini okuduktan sonra içini ayrılığın burukluğuyla doldururken kulaklarında çınlanan özgürlüğün kanat sesleridir, en sevdiğin yemektir, bayramda kapı kapı dolaşıp şeker toplamaktır, taş kağıt makastır, en yakın arkadaşındır, gecelerindir, sabahındır o. Hayallerindir. Hayallerinden sahne ışıkları efektini çıkarınca kalandır. Farklılıklarındır. Farklı olmak için çabaladıkların değil, bir yemeği yaparken tarifte beğenmeyip attığın bir çay kaşığının ucu kadar fazladan tuzdur mesela. Sensindir. Her şeyinle, en sade halinle. Bütün samimiyetinle. Tam da böyle bir yerde bitti kitap. Sahne ışıkları, şöhret tutkusu, moonwalklar silindi ve geriye bütün fazla kilolarıyla dupduru bir Çiğdem İyice kaldı. Bir de ondaki ruhu görüp seven abisinin en yakın arkadaşı Mikrop Cengiz. Birçok masalın sonunda gökten üç elma düşer ya, bunda öyle olmadı. Tek ısırık alınmış elmadan logolar düştü, battı yerin dibine. Eh, onlar kavuştu ruhlarına biz çıkalım kerevetine.