Alevler İçinde Bir Gül

İçinde bulunduğumuz dünyada kadınlara yapılan eşitsizlikler her zaman sorun olmuştur. Her ne kadar günümüz kanunlarına göre içlerinde ülkemizin de bulunduğu birçok ülkede kadınlar ve erkekler eşit olarak görülse de, bu kanunlar tam anlamıyla uygulamaya geçirilemiyor. Belki işlenen suçların yaptırımları yetersiz olduğu için belki de dinin yanlış yorumlanmasından doğmuş inanışlarımızdan ötürü, kadınlar hiçbir zaman tam anlamıyla özgür yaşayamıyorlar. Kanunlara rağmen sağlanamayan bu özgürlüğü düşününce yasaların kadınları desteklemediği ülkelerdeki durumu hayal bile edemiyorum. Asıl üzücü olan şey ise insanların bu durumu sanki doğal bir şeymiş gibi karşılayabilmesi. Birçoğumuzun da farkında olduğu gibi bu sorunu çözmek için atılabilecek en önemli adımlardan biri, daha iyi eğitilmiş bir nesil yetiştirmektir. Halkımız eğitimsiz olduğu sürece kültürümüzün getirdiği bu eşitsizlikleri aşmamız mümkün değil. Atalarımız ne güzel söylemiş "Ağaç yaşken eğilir". Pek çok ülkede kanunlara göre kadın erkek eşitliği olsa da çocuklarımıza bu kültürü aşılayamıyoruz. Misafir geldiğinde hep kadınlar hizmet ediyor, evi hep kadınlar topluyor, hatta birçok ailede kadınların ne giydiklerine veya nerelere gidebileceklerine bile erkekler karar veriyor. Böyle bir ortamda yetişen bir nesilden kadınlara eşit davranmalarını veya bu kültürü elli yaşına geldikten sonra öğrenmelerini nasıl bekleyebiliriz ki? Özellikle ülkelerin kırsal kesimlerinde yaşanan eğitim sorununa acilen bir çözüm bulunması gerekiyor. Ne yazık ki bu bölgelerde eğitim genellikle erkeklere yönelik veriliyor. Halbuki yeni nesillere verilmesi gereken eğitim çift taraflı olmalıdır. Eğer erkeklerin yanında kadınlar da düzgün bir şekilde eğitilirlerse ilerde kendi başlarının çaresine bakabilecek hale gelirler ve erkekler de ister istemez onları eşitleri olarak görmek zorunda kalırlar. Christina Lamb de Ben, Malala adlı kitabında diğer birçok ülkede olduğu gibi kadınlara adil davranılmayan Pakistan'da yaşayan Malala adlı bir kızın bu haksızlıklara başkaldırıp eğitim hakkını kullanmaya çalışmasını ve bunu yaparken başına gelen korkunç olayları anlatıyor. Bu kitabı okurken özellikle gerçek bir hikaye olmasından çok etkilendim ve bir yandan da sinirlendim. Herhangi bir insana sırf eğitim hakkını kullanmak istediği için bunlar nasıl yapılır aklım almıyor. Halbuki kadınlar hayatlarımızın en değerli parçaları değil midir? En başta bize can veren, hayatları pahasına koruyan ve bu gün olduğumuz insanlar olmamızı sağlayan annelerimizi nasıl kendimizden daha değersiz görebiliriz? Olaya bir başka perspektiften bakacak olursak, bu konuda umutsuzluğa düşmemiz için bir sebep göremiyorum. Bundan yaklaşık yüz yüz elli yıl önce kadınların sahip oldukları haklar ile şimdiki karşılaştırılamaz. Hatta o kadar bile geriye gitmeye gerek yok. Babam her zaman anlatır; daha otuz yıl önce halam, dedem başka bir meslekte çalışmasını istediği için, puanı tuttuğu halde hayalindeki üniversiteye gidememiş. Bu olay her ne kadar çok yakın bir zamanda gerçekleşmiş olsa da, bu süreçte dünya o kadar hızlı değişmiş ki şu an anlatıldığında inanmakta güçlük çekiyorum. Artık eskiye oranla çok daha fazla kadın eğitim görebiliyor. Birçok ailede kadınlar istedikleri kıyafeti giyebiliyor, istedikleri adamla evlenip istedikleri işi yapabiliyorlar. Eğer o dönemlerden bu dönemlere bu kadar hızlı bir geçiş yapabildiysek kısa bir süre içerisinde geriye kalan sorunları da geride bırakabileceğimize eminim. Ceylaner 2 Sonuç olarak, başta eğitim konusunda geri kalmış olan kırsal bölgeler olmak üzere bütün dünyada kadınlara ciddi haksızlıklar yapılıyor. Kadınların erkeklerle eşit görülmemesi kabul edilemez bir durum ve bu eşitsizliğe dur demenin vakti geldi de geçiyor. Bu sorunu çözmek için atmamız gereken en önemli adım ise halkımızın eğitim hakkından mahrum bırakılan kısmına bu olanağı sağlamak ve eğitim alabilenlere de bu bilinci kazandırmak. Umarım kısa bir süre içinde kadınlara hak ettikleri değeri göstermeyi öğreniriz ve bu sorun da tarihin tozlu sayfalarına, bir utanç kaynağı olarak karışır.