WERTHER'İN SEÇİMLERİ

Sakin bir pazar sabahı, ılık bir ikindi sonrası veya serin bir gece yarısı erik ağaçlarının huzurlu gövdesine yaslanarak, içimdeki rengarenk umutları koklayarak okunamayacak kitapların da var olduğunu kabul etmekten uzak olduğum dönemlerdi. Kitaplarım ve içinde soluk alıp veren, tanıdığım tüm insanlardan daha gerçek kahramanları benim için bir İlk Çağ hekimi gibi umut kırıntıları ile lekelenen ruhumu sarıp sarmalayacağım alternatif bir kendini onarma ve dünyayı daha sağlıklı kavrayabilme olanağı sağlıyordu. Şehrin unutulmuş ama gülümsemesi hala silinememiş kitapçıları ile seviyeli ve dostane ilişkilerim sayesinde adı kötüye çıkmış hayallerimin, sıvası dökülmüş bir duvar gibi bedenime yapışıp kalan pişmanlıklarımı da paylaşabileceğim, hatta onları birer tecrübeye çevirebileceğim hayat molaları kazanıyordum. Sakin ve tam deminde bir yaşam kesitiydi anlayacağınız ömrümün o vakitleri. Elbet sonunda denize merhaba diyecek bir Arnavut kaldırımlı sokakta güvenli adımlarla ilerliyordum, aklımdan geçenleri bulabildiğim sayfalar boyunca. Adımlarımızı bu denli sağlam bulduğumuz zamanlara dikkat etmek gerektiğini işte o dönem öğrendim. Dünyanızın tüllerle örtülü yüzeyinden, sizin anlayışınıza sığınarak kendinden emin tavırlarıyla süzülen bir kitap içinizdeki akarsularda boğulmaya bıraktığınız duygularınızı kurtaran bir anti kahraman olarak vücut bulabilirdi çünkü. Deha Dönemi yazarlarına duyduğum çocukça merak sayesinde hayatıma kazandırdığım Goethe de simsiyah jelatinlerle kapladığı hediyesini, Werther'ini benim dalgın kıyılarıma bırakıp ışıklar içindeki yerine geri dönmüştü. Yaşayamadığı ihtiraslarını ve şehvetlerini sakladığı kilitli çekmecesinin anahtarını gencecik bir çocuğa emanet eden Goethe ilk aşkı, Fransız bir tüccarın kızı için katlandığı tüm ARA 2 acılarını manevi oğlu Werther'in silueti ile tüm dünyaya bağırmak ister gibi keskin sözcüklerle dokunuyordu bünyeme. Biliyorsunuz Werther'in kendi tercihiydi onu yıkıma götürecek bu yolda aldığı her nefes, peki ya ben? Yaşamın köşe başlarında saklanan mucizelere inanmama ramak kalmış bir haldeyken saflığa, çocukluğa ve inanca dair yaptığı bu denli berrak ama acı gözlemleri ile ışığında rahatladığım umut mumlarımı üflemesinin var mıydı bir sebebi? Werther'in sevgisiyle, düşünceleriyle ve vücudunun her bir hücresiyle yalnızca kendisini değil, onu çağrıştıracak veya kulağına anlamlar fısıldayacak birçok ruhu da yansıttığını görebilmem fazla da zamanımı almadı açıkçası. Sevgilisi ile birlikte geçirdikleri kısa anlarda ömrünün sonuna kadar yetecek güzel vakitler biriktiren Beyaz Geceler 'in genç kahramanını, Auster'in imkansız bir sevda değirmeninde hayatını öğüten Benjamin Sachs'ını ve adı aşkla herhangi bir dönemde yan yana yazılmış birçok insanı Werther'in bünyesinde yeniden selamlamak içimdeki yelkenlilere masmavi bir deniz hediye etti. Bir tutam simsiyah saçın sonsuz ormanlarında kaybolmayı, yanı başında tüm yalınlığı ile yoldaşlık eden bir doğaya, berrak zihninde filizlenmeye müsait tüm düşünce parçacıklarına tercih eden bir genç nasıl mümkün olabilirdi? Werther'in hayatında sahip olduğu her bir olgudan, yaşamdan ve Tanrının hediyesi yeteneklerinden vazgeçmesi sonucu aldığı tek karşılık sevdiğinin uzanamadığı bahçesinin rüyalarına vuran hayaliydi. Hangi roman sizleri bir köprünün tam ortasında bu kadar ıssız bırakır? Sizleri aşka cesaretlendiren bir baba şefkatiyken, nasıl da bir anda aklınızın odalarına intihar fikrini sokabilecek bir düşman nazarı olabilir? Bu bir anlamda Goethe'nin de okurlarının üzerinde bırakmak istediği bir etkiydi. O size aslında tam da bahsettiğim köprünün ortasında bir seçim hakkı, dünyayı tüm heybetiyle son bir kez daha değerlendirme zamanı tanıyordu. Ya Werther'in acılarının bıraktığı korları tüm yaşamınızdan silkip yolunuza dönecek, ya da üstlerinde mavi ceket ve sarı pantolon, düşüncelerinde ARA 3 Goethe'nin hayaleti soluklarını bir ilaç şişesinin dibinde alan o gençlere katılacaktınız. Goethe ve Werther sizlere sadece bir cehennem vadediyordu, ağaçlarında sevda kuşlarının şakıdığı...