DEĞİŞİM

Bir kişisel gelişim kitabından bahsedeceğim bugün ama aslına bakarsanız bu tarz kitapları ne severim ne de faydalı bulurum. Her kitap insana bir şeyler katar elbette ama insanların kendilerini geliştirmelerinin maalesef kitaplarla veya nasihatlerle mümkün olabileceğine inanmıyorum. Tecrübe etmeden ya da içinden gelmeden sırf "Böyle yaparsan daha iyi olur" denildi diye insan kendini değiştiremez. Değiştirmeye çalışsa bile uzun vadeli olmaz. İnsan kafasındaki problemlere de, onları nasıl çözmesi gerektiğine de kendi karar verir. Bu kitapta da insanın problemlerini kendi ürettiğini ve ürettiği probleme ancak kendi beyninde çözüm bulabileceğini anlatıyor. Her insanın problemi ya da aynı problemi görüş açısı farklıdır. Biri için çok basit görünen bir olay bir başkası için çok büyük bir problem olabilir. Problemi büyük gören kişiye diğerini ne kadar örnek gösterirseniz gösterin ikna olmayacaktır. Onun asıl sorunu insanların o problemi nasıl gördüğü değil, kendisinin büyük görmesi zaten. Çözümü de ne kadar kolay olursa olsun onun için hala çözmesi zor bir problem olarak kalacaktır. Bu yüzden sadece kitap okuyarak bu tarz problemleri çözebilmek çok zordur. Sadece okuyan için değil, aynı durum yazar içinde geçerli bence. Her zaman doğru olanı yapamaz insan. Birine çok sinirlendiğimiz zaman kavga etmememiz gerektiğini ya da küfür etmememiz gerektiğini hepimiz biliyoruz. Ama kaçımız o an durup bunu yapmamalıyım diyebiliyoruz? Kişisel gelişim kitapları da doğru olanı yapmaktan çok doğru olanı bilmek aslında. Biliyoruz ama yine de tecrübe etmeden uygulayamıyoruz. Kendimde de, etrafımdaki insanlarda da bunu görüyorum. Başımıza gelmeden anlayamıyoruz, kabul edemiyoruz. Başkasına üzülmeye değmez demek çok kolay geliyor ama aynı olay başımıza geldiği zaman o kadar da kolay olmuyor. Bunun benim için en gerçek ve yakın örneği teyzemdir. Kişisel gelişimle ilgili gitmediği seminer, okumadığı kitap yoktur. Bunu sadece mesleki olarak değil gerçekten severek yapıyor. Gerçekten kendini geliştirdiğini düşünüyor ama gün geliyor başkalarına terapi yapan birinin minicik şeyleri gözünde büyüterek üzüldüğünü görüyorsunuz. Başkası ona aynı dertlerle gelse sorununun ne kadar ufak olduğunu, çözümünün çok basit olduğunu, asla üzülmeye değmeyeceğini söyler eminim. O yüzden kişisel gelişim kendin tecrübe etmediğin sürece sadece sözde kalan bilgiler bence. Bu tarz kitaplar da hep sonradan anladığımız nasihatler gibi gelir bana. Annemizin yapma dediği şeyleri ısrarla yapıp sonuçlarını görünce pişman olmak gibi. Pişman olmadan yapabilsek keşke ama ben hiçbir zaman yapamayacağım sanırım. O yüzden bende bir karar verdim. Kendimi sadece benim başıma gelen kötü olaylarla değil, başkalarının başına gelen olayları da gözlemleyip bu şekilde geliştirmeye karar verdim. İnsan kendi başına gelince anlayamıyor madem, başkasının yaşadıkları üzerinden tecrübe etmek daha kolay ve daha uygulanabilir. Bunu bu hafta yapmaya karar verdim ve ilk öğrendiğim şey, nefret insanı yorar. İnsanlardan kolay kolay nefret etmem ama o sınıra geldikten sonra da affetmem. Birkaç gün önce arkadaşlarımla otururken biri nefret ettiği eski bir arkadaşından bahsediyordu. Diğeri de "Üzerinden yıllar geçmiş o seni umursamıyor bile şuan. Niye hala kendini ondan nefret ederek yoruyorsun ki, bırak ne yaparsa yapsın" dedi. Sonrasında düşününce gerçekten nefretin insanı çok yoran bir duygu olduğunu fark ettim. Bende arkadaşım gibi nefret ettiğim birini gördüğüm zaman sinirlerime hakim olamam. Ama bu denileni düşündüğümde sinirlerimi bozmak sadece beni yoruyor. O insan için değişen en ufak bir şey yok. Hatta belki kendimi üzerek, yorarak onu sevindiriyorum. Nefret, öfke gibi yoğun ve kötü duygular haklı da olsanız taşıdıkça sizin üzerinize yük oluyor. Bunu anladım ve yüklerimden kurtulmaya karar verdim.