Yol açık, yola çık!

Küçüklüğümden beri gezmeyi çok sevmişimdir. Ailemin de bu sevgimi paylaşması çocukluğumun yollarda geçmesine sebep oldu. Yolculuğa çıkma nedenlerini insanlara sorduklarında çoğunlukla yeni insanlar, yeni diller, yeni kültürler görmeyi veya daha basitinden rahatlamak için gezdiklerini söylediklerine şahit oldum. Bana sorulduğunda ise biraz Mesneviden ders almışçasına ''yola çıkmamın nedeni yolun kendisi başka hiçbir şey değil'' gibi insana biraz klişe gelebilecek bir cevap veriyorum. İnsanlara ne kadar klişe gelirse gelsin, benim için yola çıkmak yolun bilinmezliği ve sonunda göreceğim yerin hayalidir. Sadece yolculukla sınırlı kalmayıp hayatım boyunca peşinden koştuğum her şeyi bu felsefe ile elde etmek isterim. Eğer başarabilirsem tabi... Ben her ne kadar Coelho'nun ''Simyacı'' romanında bulunan Endülüslü bir çoban olmasam bile, üstüne üstlük rüyamda bir simyacı tarafından Mısır piramitlerinde gömülü olan bir hazine olduğunu öğrenmesem de bu benim piramitleri görme isteğim olduğunu değiştirmez. Hayatın sıradanlığını geride bırakıp Mısır'ın mistik havasını hissetmenin yanında binlerce kişinin emek ve alın teri ile inşa ettiği yüce yapıtları kendi gözlerim ile görmek benim için Santiago'nun hazinesi ile eşdeğer bir durumda. Eğer ben oranın uzaklığından korkarsam, Mısır'ın karışıklığı beni caydırırsa ne yol boyunca karşılaşabileceğim onca şeyi tatma, hissetme ve yaşama şansını kaybetmiş olurum. Ayrıca yolun sonunda hiçbir şekilde piramitlerin suni fotoğrafları ve videolarından hissedilen o yalancı hissi üzerimden atamam. Piramitleri kendi gözlerimle görmenin, çölün sıcağını tenimde hissetmenin, çölün iyot kokulu kumlarını koklamanın ve yolun sonuna varmanın mutluluğunu heba etme lüksüm yok. Ancak hayatta her şey her zaman istediğimiz gibi olmaz. Yola çıkmamızı engelleyecek durumlardan çok kendimizden korkmalıyız. Çevremizdeki insanlar ve durumlar bizi yoldan döndürmek için asla yeterli değildir. Ölümcül vuruşu yapan her zaman kişinin kendisidir. Savaş mülteci reisi yola çıkmaya cesaret edememesini ''... sadece aynı düşü iki kez gördüğüm için çölü geçecek kadar budala değilim ben''(Coelho, 182) diye dile getirir. Ben de bazen bir rüya için çölü geçmeyecek kadar budala olmadığımı düşünme gafletine düşerim, inkar edecek değilim. Ancak, asla çölü geçmekten vazgeçmem ya da geçmeyi ertelemem. Mücadeleyi, yolculuğu ertelemek, aynı mücadeleden vazgeçmek gibidir. Bu günün işini yarına bırakma demişler, ben de diyorum ki bu günün yolunu asla yarına bırakma, yarın hiç gelmeyebilir. Sözlük anlamına uygun olan yolculuktan bu kadar bahsettikten sonra, biraz da ''hayat yolculuğuna'' değinmek gerektiğini düşünüyorum. Piramitlerin dibinde bulunan hazinenin hayali ile aşılmaz çöller geçmek, emek vermek, acı çekmek hayatın çileli iniş ve çıkışlarının bir yansıması gibi düşünmek kolay. Asıl zor olan şey ''Kişisel Menkıbe'' ne olduğunu açıklamaya çalışmak. Dinler kader, kısmet gibi kelimeler kullanırken, Coelho yola ve mistisizme güvenerek menkıbeyi kullanıyor bir başka değişle kişisel hikaye. Ben de benzer şekilde herkesin bir Gılgamış destanı olduğuna inanıyorum. Bu şekilde düşünüldüğünde önceden söz ettiğim asla vazgeçmeme öğüdüm biraz daha anlam kazanıyor. Hiçbir destan kahramanın sıkılıp, korkup vazgeçmesi ile bitmez. İnsanın hayatının da bu şekilde bitmemesi gerektiğine inanıyorum. Peki, bizi yola çıkartacak, rüyamızda bize bir hikaye vaat edecek bir simyacıya ihtiyacımız var mı? Simyacı'dan kastınızın kim olduğuna bağlı. Kimileri için simyacı, sevdikleri, gönüllerini verdikleri ve o simyacılar için her şeyi yapmaya göze almış romantik sevgililer olabilir. Kimisi için ölüm döşeğinde verilen bir vasiyet veya alınan bir söz simyacı konumunda bulunabilir. Bazı inşalara göre simyacı verdiğim örneklerde gibi bir kişi veya bir gaye olabilir. Bence bu simyacı bizi yoldan caydırabilecek kişi ile aynı; insanın kendisi. Siz ister aşk ister bir söz ister meraktan veya yaşanabileceklerin heyecanından yola çıkın her durumda size hazineyi vaat eden, yol boyunca size rehberlik yapan yine kendinizdir başka kimse değildir. Ancak yol boyunca aklınızdan çıkmayacak, her şeyi yaptığınız kişi veya şeyin Santiago'nun Fatima'sı olduğunu söylemekte yanlış olmaz. Hayattaki en büyük isteğimin yoldan asla kopmamak olduğunu söylersem yadırganmam sanırım. Simyacımı, Fatima'mı, çingeneyi, kralı ve hırsızı yol boyunca asla kaybetmemeyi, hayatımı kocaman bir yolculuk, motivasyonumu hazinenin kendisi, gerçek amacımı ise piramitleri görmek olduğunu asla unutmadan yollarda son nefesimi vermek istiyorum. Aynı simyacının çobanın neden ona gerçeği söylemediğini sorduğunda cevapladığı gibi; ''Sana bunu söyleseydim, piramitleri göremeyecektin. Piramitler çok güzel, öyle değil mi sence?''(Coelho, 186).