REÇELİ KİM SEVMEZ Kİ?

Blog yazılarımın beşincisi için daha önce izleme fırsatı bulamadığım İncir Reçeli filmini izlemeye karar verdim. Bu filmi seçmemin başlıca nedenlerinden biri yakın zamanda çıkan devam filminin hakkında duyduğum güzel yorumlardı. Filmde beni en çok etkileyen noktalardan biri AIDS hastalığına, filmdeki Duygu karakterinin deyişiyle HIV pozitife ve bunun duygusal ilişkilerdeki etkisine dikkat çekilmesiydi. Yazımın devam eden kısmında filmin bende uyandırdığı duygulara değineceğim. Film, izleyicinin Halil Sezai'nin canlandırdığı bir skeç yazarı olan Metin isimli karakterin rutin hayatına şahit olmasıyla başlıyor. Bir o kadar içine kapanık ve hayatı çok umursamaz gibi gözüken bu karakter, aslında hayalleri peşinde koşan bir insan ilk sahnelerde anlıyorum. Aslında bu skeç yazarlığı onun ölümsüz senaryo yazma isteğine bir paravandı. Metin, kendi senaryosunu yazmak ve buna ölümsüz bir film çekmek istiyordu. Fakat öyle ki hayatta acıyı, aşk acısını tatmamıştı insanlara dokunacak, onların içini titretecek bir senaryo yazamamıştı. Sonra bir gün barda içkisini yudumlarken Duygu ile karşılaştı. Aslında öyle basitti ki tanışmaları, karşılaşmaları bunun büyük bir aşka, engellerle dolu bir aşka dönüşmesini kim hayal edebilirdi? Önce küçük notlarla başladı, küçük cilveleşmelerle, zaten bir ilişkinin en heyecanlı, en tatlı anları bunlar değil midir? Gülümsetti beni bu dakikalar yaşadığım aşkları ve onların "cicim ayları" olarak nitelendirilen o heyecanların, tutkuların yaşandığı ilk zamanları hatırlattı bana. Bulamadı bizim Metin bir türlü Duygu'nun izini, niye böyle davranıyordu bu kız acaba diye düşündüm içimden, acaba aynı duyguları paylaşmıyor muydu? Öyle ki Duygu'nun bu gizemli tavırları filmi daha istekli izlememe neden oldu. Merak ettim neydi acaba bu Duygu'nun derdi? Sonra o acımasız gerçekle karşılaştırdı İncir Reçeli beni. Düşündüm, eğer ben Metin olsam ne yapardım, Duygu olsam ne yapardım. Arkamı dönüp gider miydim böyle bir ilişkiye, 1 yaşayabileceklerimi bir kenara itip başka bir yöne mi bakardım. Ya da ben AIDS olsaydım, böyle bir şeye cesaret edebilir miydim? Sevip dokunamamaya, o tutkunun ve duygu selinin içinde boğulacağımı bilmeme rağmen sevdiğim insanın yanında olmayı göze alabilir miydim? Onlarınki o kadar tutkulu ve güzel bir ilişkiydi gözlerim doldu, bir sahne vardı ki o mumların ortasında çırılçıplak birbirlerine kenetlendikleri, ilişkinin o tutkusunu benim içme işlemeyi başardı. Konuşuyorlardı, ikisinin de gözleri doluydu, yavaş yavaş birbirlerinin tenini okşuyorlardı. Başka ne yapabilirlerdi zaten, böyle büyük bir engele rağmen aşklarını yaşamaktan korkmuyorlardı. Öyle ki gerçek aşk bu değil miydi zaten? Dokunmalarına gerek yoktu sadece birbirlerinin yanında olmaları yeterliydi. Sonra her şey biranda altüst oldu, Metin sinirine yenik düştü ve Duygu'yu kaybetti. Ama nereden bilebilirdi hikayeyi, neye inanmak istiyorsa ona inandı. Sonrası tamamen acıyla ve ıstırapla geçen günlerdi. Hayattaydı belki Metin ama yaşadığını hissedemezdi nasıl hissetsin, yaşamla olan tek bağını, ona sonunda gerçekten yaşadığını hissettiren tek şey kaybetmişti. Fakat her şey daha bitmemişti, ölümsüz yapacaktı bu aşkı Metin, Duygu'nun tek isteğini hayata geçirecekti. Her zaman yazmak istediği o senaryoyu yazmıştı sonunda Metin ve Duygu ile olan aşkını ölümsüzleştirmişti. Öyle ki sonunda Duygu'nun izini buldu Metin, son nefesinde yanında oldu, Duygu Metin'in omuzlarında son nefesini verdi. Öyle acı bir sahneydi o kanım dondu, gözlerim doldu ama ağlayamadım, sadece gülümsedim gözlerim dolu dolu. İncir Reçeli filmi bana güzel ve duygulu bir 90 dakika geçirtti. Öyle ki bu blogyazısının da duygularımı dışa vurmama yardım ettiği için mutluyum. Güzel duygularla ve anılarla yazdığım bu yazıyı yazarken çok sevdiğim MFÖ grubundan "Vurgun Yedim" şarkısı duygularıma eşlik etti. Okuyanlara da tavsiyem yazımı aynı şarkı fondayken okumalarıdır.