Köpeğime İyi Bak

Hani bir gün Fazıl Say'ın aniden sahneye çıkardığı bir çocuk vardı. Şimdi onun Tunalı'da bir saatçi dükkanı var, gelen geçenle göz teması kurmaktan çekinmiyor, yerine gelene mutlaka bir şeyler ikram ediyor, çay, kahve... İçten birisi, sesi de çok güzel. Söylediği şarkılar da insanın damarlarını titretiyor, bam teline basıyor. Bu aralar da bir uygulamayla vicdan azabını dindiremeyen, yatakta sağa sola dönmekten sırtı yara olmuş veya iç sesini bir türlü susturamadığı için uyuyamayan insanlara dinlendiren sesiyle uyku dağıtmakta. O çocuk Cem Adrian. Geçen sene bir albümünün kapağı için dudağına bir ruj sürüp, poz vermişti ve bu olay bazı kesimleri rahatsız etmişti, insanların çirkin yorumlarına maruz kalmışlardı, hem Cem Adrian hem fotoğraf, hem de şu 'tercih meselesi'. Nedir bu çeşitliliğe karşı duruş, tek tip olma isteği, saygı bekleme ama asla saygı duymama olayı? Türkiye'nin en renkli şehri İstanbul, tabii ki renkler kadar bu renkleri siyahlandırmaya çalışan boyacılar da çok ne yazık ki. İstanbul Boğazı... İstanbul'u ziyaret edenlerin ilk gittikleri merak ettikleri, çevresinde pahalı mekanların olduğu, kitaplarda anlata anlata bitirilemeyen ve Karadeniz ve Marmara Denizlerini birbirine bağlayan, Asya ve Avrupa kıtasını birbirinden ayıran o boğaz işte, en klişe ve en klasik anlatımıyla. Bir de köprüsü var bunun; Boğaziçi Köprüsü. Her sene yüzlerce insan orayı seçiyor hayatından vazgeçmek için, bilmem kaç yükseklikte su beton etkisi yaptığından mıdır bilinmez, hem romantik, hem çok hüzünlü bir anlamı olmalı. Belki de orası çoğu insan için sadece Marmara ve Karadeniz'i birbirine bağlayan soğuk su değil, bir geçitti belki de ölümle yaşam arasındaki. Sonunda da bilinmez diyarlara ya da bazıları için bir kurtuluşa açılan bir kapıdır. 4 Ocak 2015 tarihinde bir kadın geçti o geçitten. Kendisi gibi boyun eğmeyen, yalan bir hayatı yaşamaktansa hiç nefes almamayı tercih eden birçok insan gibi. 24 yaşında ve hayatını orada sonlandırmaya karar vermiş. 24 yaş... Kimilerine göre hayatın en eğlenceli, en güzel yıllarının geçtiği yıl, tabii kimilerine göre, 'normal' hayatlar yaşayan ve o 'normal ' hayatları sayesinde yaşamayı hak edenlere göre. Hayatın yazılı bir kuralı varmış, Eylül ona uyamamış, kendi gibi nefes bile aldırmamışlar, veda konuşmasında ağlayarak 'izin vermediler, bana çok engel oldular' diyor bir yandan da sigarasından derin bir nefes çekerken. Soruyorum, kim kendinde bu hakkı görüyor, insanların önüne sırf kendine uymadığı için zaten hayatın koyduğu bariyerlerin önüne hem de daha kalın bir engel koyuyor? Bu Tanrı'nın görevini üstlenmek değil mi? Farklılara karşı koyan, hayatın gerçeklerini yok sayanlara isyan ediyor Eylül Cansın. Sayılı nefeslerinin, sözcüklerinin olduğunu bile bile annesinden son isteği köpeği ile ilgili oluyor, annesine köpeğine iyi bakmasını, ona şefkat göstermesini ve asla kızmamasını istiyor. Son isteği sahiplendiği hayvanın yalnız kalmaması ile ilgili olan ve intihar edecek seviyeye gelmiş bile olsa herkesi seviyorum diyen bir insan ne yapmış olabilir, istediği şekilde yaşamaktan başka? Dünyanın her yerinde toplumun bedeni etrafında çizdiği kutunun dışında bir hayat isterken, bu isteğinin 'ayıp', 'yasak', 'günah' olduğunu ve 'normal ' olmadığını düşünürken içi içini kemiren, benliğini saklayacak diye zihin sağlığını yitirenler ya da kendini kandırmaktan, bir yalanın içinde kendi hayatını unutmaktansa korkusuzca yaşayan lakin çevre baskısıyla Cem Adrian gibi hakarete uğrayanlar, en kötüsü de bunlara dayanamayıp huzuru Eylül gibi ölümde arayanlar ve bizi sen, ben, o, şu ve bu şeklinde ayıran kendini insan sanan insancıklar maalesef ki var. Bunun çaresini ben bilmiyorum, biliyorum da nasıl mümkün olabilir onu bilmiyorum. O yüzden başladığım gibi Cem Adrian'la bitirmek istiyorum, belki içinde yaşadığımız sinsi durum anlaşılır diye. 'Kimse durduramıyor yağmurları yağdırınca bulutlar Neden susturamıyor içindeki delik deşik umutları Düştüm. Kalkarım yine ellerini uzatınca bana Tanrı Tanrı bulsun istedim, sevsin bütün kayıp çocuklarını Elveda kalbim, elveda yalnızlık, elveda gözyaşlarım Elveda yağmurlar, elveda kar, elveda sonbahar Elveda kış, elveda rüzgarlar, elveda ağaçlar, kuşlar Elveda yorgun kanatlar Elveda kelebek, elveda ölü melek Elveda kayıp çocuk, elveda yalan masal Elveda sessizliğim Elveda kalbim Elveda aşk.' Adrian, Cem.