Bir Fotoğraf Karesi

Yaşadığımız küçük dünyada hepimizin sakladığı bir şeyler vardır. Perdelerini çekip saklandığımız evimizde hepimizin bir hikayesi vardır. Salondaki beyaz etajerin çekmeceleri karıştırıldığında bulunur hikayeler. Kimi zaman bir mendilin kokusu, kimi zaman sararmış bir kağıttaki salaş 3-5 kelime, kimi zaman da çekmecenin en altında saklanmış bir fotoğraf hatırlatır hüzünlü bir anıdan kalan gözyaşlarını. Günümüz sanal gerçekliğinde fotoğraf kağıdına dokuza on üç basılmış fotoğrafları anlatmak biraz zor ama onlar, tüm yaşanmışlıkları bir anda çıkarıverir karşına. Film yanıp fotoğraf kenarları birbirine geçmiş olsa da biz doksan kuşakları bu fotoğrafların tam ortasında doğmuş gençleriz. O karmaşıklıkta gerçekliği de buluruz. Kerem Görkem de doksan kuşağı genç bir yazar olarak ilk romanında bu karmaşıklığı bulmuş olacak ki yıkımlar yaşamış bir ailenin puslu bir aile fotoğrafı çerçevesinde geçirdiği serüveni anlatmış. O anlattıkça duvarda duran sisli fotoğrafın silueti biraz daha beliriyor gözümün önünde. İnsan geriye dönüp baktığında önemli anlarını hatırlatacak kıymetlileri olmalı ve bu kıymetliler yalnızca sana ait olmalı. Altı inçlik telefon ekranlarında üstünde dilediğimiz kadar oynama yapabildiğimiz fotoğraflar özel olamaz diye düşünüyorum. Çünkü değiştirilmesi saniyeler alacak bir anın nasıl kıymeti olabilir ki? Saniyede defalarca basabildiğin deklanşöre basmak nasıl heyecan verir insana? Kameraya bile bakmadan çektiğin fotoğraflar ne anlatır sana? Elbet boş renkler yığınından ötesi olamayacak bu fotoğraflar. Benim fotoğraflara olan merakım ise babamın bana bir mirasıdır sanıyorum. Bizim evimiz albümlerle doludur. Misal küçüklükten fotoğraflara meraklı olan babamın yalnızca otuz altı pozluk fotoğraf çekebilen filmli makineleriyle çektiği yüzlerce fotoğraf, bunlara harcadığı çok miktarda para... İşte kıymetli olan budur. Albümü açtığınızda çıkan kokudur. Bu eskimiş kağıtların kokusu... Söylemek istediğim bir şeyin ederinin yüksek meblağlı olması mesele değil. Söylemek istediğim bir şeyin az bulununca, zor ulaşılınca, emek verilince kıymetli olması. İşte bu yüzden önemlidir çekmecelerde saklanan fotoğraflar. Yenisini çekme imkanı olmadığı için. Fotoşopla yüzündeki kırmızılığı düzeltme, burnunu küçültme olasılığı olmadığı için. Babamın albümlerinden bir fotoğrafı çekip çıkarıp onlarca hikaye anlatabilirim size. Çünkü anısı olmayan hiçbir anın fotoğrafı yoktur. Böylesine kıymetli olan poz, boş anıları kaybetmek için kullanılamazmış zaten. O yüzden, o fotoğraflara bakarken hiç sıkılmıyorum. Çoğunun bir çekirdek aile fotoğrafından ziyade tüm mahalleli çağırılarak çekilen fotoğraflar oluşu anlatıyor bize işin ehemmiyetini. Kadınlar en güzel kıyafetlerini giyip saçlarını tarıyor, önemli bir görev edasıyla çekiliyor fotoğraflar. Öyle çok gülmek falan yok. Herkes en ciddi ve en masum tebessümüyle sıralanmış bekliyor. Her işin olduğu gibi bu işin de kuralı bu olmuş çünkü. Kuralı olduğundan bu kadar değerli geliyor zaten gözümüze. Günümüzde ise dakikada çekilen fotoğraf sayısı, seksenlerde senede çekilenden daha fazla. İnsanların artık özeli yok, anısı yok. Her şey, her yerde... İleride gördüğünde gözlerin buğulanarak bakacağın bir kelime, bir fotoğraf yok. Çünkü tüm bunların artık bir önemi yok. Bu gerçeklerin ışığında ellerinde çok pikselli kameralarla yüzlerce fotoğraf çeken gençler gerçekten bir anını mı paylaşıyor? Teknoloji denen şeyin bizim anılarımızı paylaşıp sosyalleşmemizi sağladığı mı; yoksa yaşanacak, hatırlanacak hiçbir an bırakmadığı için yalnızlaştırdığı mı sorusu geliyor aklıma. İlerde dudak büzen fotoğraflarıma bakıp bizleri iyi hatırlayacak bir torunum olacağını düşünmüyorum ama ben, anneannemin bahçe işleri bittikten sonra hasadın önünde tırpanıyla çektirdiği fotoğrafa hep hüzünle ve saygıyla bakacağım. Çünkü o fotoğrafta hasadın kokusunu, gökyüzünün rengini, rüzgarın sesinin duyacağım. Görkem, Kerem, Aile Fotoğrafı, Sel Yayıncılık, 2016