Geriye Döndüğünde Orada Kalandır Seni Sen Yapan Deniz Tufur Aslında işin zor kısmı gerçekten iyi bir yazarın kendi anıları üzerine yazdığı kitaptan edebi bir metin çıkarmak. Bunun en önemli nedeni bu tip büyük yazarlar hele de kendilerinden bahsettikleri anılar söz konusu olduğunda size söyleyecek bir laf bırakmamış olurlar tıpkı bu eserdeki gibi. Anılarını hatırlayabildiği en tarafsız, şimdiki düşünceleri tarafından kirlenmemiş şeklinde hatırlayıp- ki bu sanıldığından çok daha zordur- bu anıların şimdiki halindeki etkilerini anlamaya çalışan bir yazarın hikayesi bu. Kısmen diğer çocuklara göre daha zor bir çocukluk geçirmiş kahramanımız hatırladığı imgeler ve birleştirdiği anılar üzerinden geçmişinin bir haritasını çıkarmaya çalışıyor hikayemizde. İşin ilginç tarafı kitap o kadar güzel yazılmış ki yaşamadığınız o anılar bir anda sizin anınız oluveriyor. Bu olay sadece kendini orada canlandırmak gözünün önüne getirmek değil; daha fazlası, adını koyamadığım bir his. Kendi duygularımla ilişkilendirmek gibi, sahici bir rüyadan uyanmak gibi... Sahi, beni en çok etkileyen unsurlardan biri bu histi herhalde. Çocukken benzer anılar mı yaşadım yoksa hissettiğimiz duygular mı benzerdi bilemiyorum. Ama bu his sayesinde kitabı elimden hiç düşürmedim. Tek sıkıntı bazen anılarındaki en küçük çocukça oyundan bile kötü bir anlam çıkarmasını zalimce buldum. Zor bir çocukluk geçirdiği -bu zorluk anlamı sadece maddi anlamda değil maneviyat anlamında da annesi sandığı kadın "Haboş" tarafından ona duyulan karşılıksız sevgi bazen yeterli olmadığında, babası tutuklandığında, homoseksüel olduğunu fark ettiğinde ve bunu ifade edemediğinde hatta küçücük bir anı da olsa o zayıf anında son bir tutunacak dal ararken lades oyununu kaybettiğinde- belli olan kahramanımız zaman içinde yaralarını farklı insanlara göstermemesi gerektiğini ve zayıflarını saklaması gerektiğini öğrenmiştir. Tabii öğrendiği tek şey bu değil, iyi anılarını, evi saydığı Mardin'de, tabiatla bir arada geçirdiği güzel anıları da olmuş, doğayı sevmeyi, iç içe olmayı da öğrenmiştir. Yani diyeceğim o ki iyisiyle kötüsüyle üstümüzdeki etkileri hala süren anılarımızı yazarken yani yeniden yaşarken tarafsız kalamamamız çok doğal. Bizi o kadar mutlu etmemiş anıları daha güzel, zamanında anlamadığımız ve bizi çok da üzmeyen olayları hatırladığımızda ise sonradan anlamlandırıp daha çok üzülmemiz bu işi zor kılıyor. Ben şahsen yazarınki gibi bir çocukluk geçirmedim, ama paylaştığım duygular her nasılsa üç aşağı beş yukarı aynıymış. Belki yaşanmışlıklar daha etkileyici olduğu zaman duyguları anlamlandırarak hayatımızda bir yere koymak, bizi yeniden şekillendirmesini sağlamak, kendimizi anlamak konusunda daha yardımcı oluyordur. Yaşadıklarını ilişkilendirebilmem, çektiği her zorluğu en detaylı şekilde anlamam veya toplumumuz tarafından zalimce "sapkınlık" olarak nitelendirilmiş homoseksüelliğin üzerindeki baskısını anlamam anlamına gelmiyor tabii. Anlamaya çalışabilirim, kendimi yerine koyabilirim ama asla hak etmediğim bu baskıyı üzerimde hissetmek nasıl bir şey bilemem. Anılarımızın bizim kişiliğimize biz fark etmeden ne kadar şekil verdiğinden biraz bahsettim. Bilinçaltımızın bize oynadığı oyunlar, en emin olduğumuz anıları bile başkalarından duymamızla aslında öyle olmadığını fark etmeye başlamamız gibi zor engellerle karşı karşıyayken, tam anlamıyla putlarını yıkıp kendi gerçekliğinle yüzleşmek gibi anıları yazmak. Zor olmasına zor fakat kitapta da ifade edildiği üzere gerçekten de bunu yapmak, yani yüzleşmek, en acı anılarımızla olsa, bize garip bir haz veriyor. Kendimizle tanışmak veya geçmişimizdeki önemli olaylara anlam vermek bizi daha güçlü daha emin yapıyor olabilir. Büyük ihtimalle bilinmeyeni bilme, hakim olma hissi de aynı şekilde. Sonuç olarak, anılarımız, özellikle ergenlik ve çocukluk anılarımız bizim kişiliğimize önemli ölçüde etki ettiği için bazen gereğinden fazla onların etkisi altında kalabiliyoruz. Önemli olan geri dönüp onlarla yüzleşebilmek, yaşadıklarımızı, çektiklerimizi ve nedenlerini anlayabilmek. Bunun verdiği haz yazarın da kendi kitabında ifade ettiği gibi yaraları kapatmıyor ama kendimizi daha iyi tanımamıza yardımcı oluyor. Ve sonunda, bütün bunlardan sonra, biz, elimizde kalan fark etmediğimiz taraflarımızla kelimenin tam anlamıyla olgunlaştığımızı fark ederiz.