Posta Arabacısı

Karanlık ve puslu bir gecede ağır aksak ilerliyordu posta arabası. Etraf oldukça sessiz ve ürkütücüydü. Ağır aksak ilerleyen posta arabasının ahşap tekerlerinin, bir saat kadranındaki akrep misali sanki hep duruyormuşçasına hareketi neticesinde çıkan kulak tırmalayıcı gıcırtı ve yere düştükçe dinlendirici bir etki yaratan yağmur damlaları haricinde gecenin sessizliğini bozan hiçbir şey yoktu. Uzun bir süredir durmaksızın yağan şiddetli yağmur posta arabasının yolunu iyice ilerlenemez bir hale getirdikten sonra yağmur adeta görevini tamamlamış da gidiyormuş gibi bir anda kesildi. Böyle geçirmişti içinden posta arabacısı. Uzun süredir durmaksızın yağan şiddetli yağmur arabacının işini oldukça zorlaştırmıştı. Artık araba nerdeyse ilerleyemiyordu. Aslında arabacı böyle durumlara alışıktı. Uzun süredir bu işte çalışmakta ve hayatını böyle sürdürmekteydi. Çalıştığı bölgede iklim bakımından genelde yağışlı bir bölgeydi ve posta arabasının yolu irili ufaklı çukurlarla doluydu. Ancak nedendir bilinmez bir an için yol bir anda gözünde büyüdü ve bir ümitsizliğe kapıldı. Tıpkı Charles Dickens tarafından İki Şehrin Hikayesi adlı romanda hayat verilen Doktor Manette karakterinin içinde olduğu derin ve sebebini bilmediği bir ümitsizlik gibi. Arabacı kendini bildi bileli bu işi yapmaktaydı. Artık kendisi bile kaç senedir bu işle meşgul olduğunu tam olarak kestirememekteydi. Şöyle bir hafızasını zorladı, eski, üstü tozlanmış, unutulmaya yüz tutmuş hatıralarla dolu olan bir odaya daldı zihninde. Önce bir göz gezdirdi etrafına, bu eski, tozlanmış kitaplarla dolu odada ne işi olduğunu düşündü bir an, sonra birden hatırladı. Buraya ne zaman bu işlerle uğraşmaya başladığını hatırlamak için gelmişti. Ancak ulaşmak istediği kitabı bir türlü bulamıyordu bu odada. Hep diğer kitaplar diğer hatıralar, daha eski olanlar daha ilgi çekici geliyor, onlara gidiyordu eli. Sanki Demircan 2 hatırlamak istemiyordu o günleri. Kolay değildi on sekiz yıldır bu işi yapmaktaydı. On sekiz yıl hayatından birçok şeyi de alıp götürmüştü. Artık o çekici gelen eski anıları dahi silikleşmiş ve ondan uzaklaşmıştı. Anıların kahramanı o değil de başka birisi gibiydi. Doktor Mannette de on sekiz yıldır bir zindanda yaşamaktaydı. Bu zaman insana dışarıda bir dünyanın olduğunu, insanın bir geçmişe sahip olduğunu ve insanların farklı bir şekilde yaşayabileceğini unutturacak kadar uzun bir zamandı. Arabacının da buna paralel bir hayatı vardı. Hatıralarla dolu o odadan istediği cevabı hiç bulamadı. Daha önceden başka bir şey ile uğraşıyor olabileceğini düşünmek dahi onun için zordu. Posta arabasının tekerinin derin bir çukura girip çıkmasıyla araba şiddetli bir şekilde sarsıldı. Bu sarsıntı arabacıyı zihninde girdiği o odadan çıkarmaya yetti. Oturduğu yerden şöyle bir doğruldu. Nemli havaya rağmen oldukça terlediğini fark etti. Atların dizginlerini eliyle iyice sıktığını ve biraz daha serbest bırakmasa ellerinin yara olacağını hissetti. Anlaşılan zihninde yaptığı bu küçük seyahat onu ürkütmüştü. Hayallerinde bile serbest değilken nasıl başka bir hayatın varlığını düşünebilirdi? Bu soru onun geçen seferkinden daha derin düşüncelere dalmasına neden oldu. Artık bazı şeyleri kabullenmesi gerektiğini düşündü. Bu hayat belki onun tercihi değildi belki istememişti de bu hayatı ama artık böyle yaşamak zorundaydı. Onun için bu iş bir zindandı ve on sekiz yıldır bu zindandaydı artık başka bir hayat düşünemezdi tıpkı Doktor Mannette gibi. Bu düşüncelerle işini yapmaya devam ederken, yavaş yavaş güneş gökyüzünde yükselmeye başlamıştı. Bütün gece ıslanan ve üşüyen bedenine güneşin değmesiyle bir parça ısındığını hissetti ve çok büyük olmayan hareketlerle gerinip silkinerek yorgunluğuyla beraber kafasındaki düşünleri de atmak istercesine dik ve kendinden emin bir şekilde dikkatini yola çevirdi. Önce yağmurdan sonra çıkan gökkuşağını fark etti. Ardından yolun neredeyse bittiğini fark edip bütün düşüncelerinden uzaklaşarak işine yoğunlaşmaya çalıştı.