AŞK, BİR SEBEPTEN

Ne zaman şiir okumak istesem Atilla İlhan'a gider elim ya da sadece şiirlerini dinlerim. Benim için Atilla İlhan, en sevdiğim şiirini bulamayacak kadar özeldir. Yağmur Kaçağı'yla Sisler Bulvarı'nı nasıl ayırt edebilirim ki? Üçüncü şahıs olmayı, sevmeyi veya sevilmemeyi... Başka kim bu kadar iyi anlatabilir ki? Atilla İlhan ayrılık şairidir diyor arkadaşlarım, bence değil. O tam bir aşk şairi olmuş hep, hem sevmiş hem de sevgisinden terk edebilmiş. Yakın bir zamana kadar aşk nedir bilmezdim. Üstelik aşka inanmazdım. Bir insan nasıl kör körüne bağlanır, nasıl dünyasını bir başkasının üzerine kurar? İnsanlar geçicidir derdim kendi kendime, savunma mekanizması geliştirmişim acılara, hayal kırıklıklarına karşı. Sanırım bunlar yüzünden aşka inanmamışım. Küçükken bile sert bir kızdım, karşı cinse dostluktan öte bir duygu beslemezdim. Aşka inanmayı seçtiğim zamanlardaysa yüzüme çarpan kapılarla yüzleştim. Bir gün kendime "Hayalden uyan küçük kız, masallarda değiliz; aşk, yerlere düşen kitapları toplamaktan ibaret değil." dedim ve tüm şiirlere, şarkılara, insanlara inat zırhımı giydim. Kaderin cilvesi bu ya, tam her şeyi yoluna koyarsınız ve mutlusunuzdur, hayat birdenbire yönünüzü değiştirir. Gideceğim üniversiteyi öğrendiğim, lisede yaşadığım her şeyi geride bırakacağım ve derslerime çalışacağım dönemde aşk kapımı çaldı. Öyle bir şey ki aşk, kapıyı açmazsanız kırar da girer içeri. En beklenmedik anda sizi biriyle tanıştırır. Zaman geçtikçe farkına vardım beklentilerim ve sevdiğim her özellik bu insanda toplanmıştı. Nasıl olurdu, aşk yoktu? Günlerce kendimi sorguladım, arkadaşlığımıza verdiğim değer gözümü korkutuyordu. Aşık olabileceğimi düşünemiyordum, bitecek bir şey için dostluğumu yıkmak istemiyordum. Aşkın arkadaşlığı da barındırdığını unutmuşum ben, belki de hiç öğrenmediğimdendir. Hayatınıza aşk dahil oldu mu, gerçekten de dünyanız o oluyormuş. Sözleriniz ağzınızdan onun adıyla ahenkli çıkıyormuş. Başlamamış bir hikayeye son yazmamam gerekiyormuş. Aşk, yaşanınca aşk oluyormuş. İlhan'ın şiirleri artık daha anlamlı, Aysel'e her git dediğinde kalbindeki acıyı hissedebiliyorum. Sevdiğiniz birine git demek, diyebilmek... Her babayiğidin harcı değildir, vazgeçebilmek. Ben ona mecburum diyebilmek... Öyle bir rüya ki bu, kimi görsem kimi duysam ondan ibaret. Bir başkasını görememek, hep o yaprak yeşili gözleri sevmek. Kimi sevsem o aslında. Her şeyi düşününce aşkla yaşamak daha zor, onu herkesten kıskanırken, hayatını zindana çevirmemek için kendinizle çatışırken, onu korumak istediğiniz zamanlarda bile kırarken hatta kırılırken aşk çok zor olabiliyor. Tüm yaşanan acılar, kırgınlıklar ve küslükler ellerinizi tuttuğunda bitiyorsa hayatın akışında, daha doğrusu rutininde, birbirinizi kaybetmiyorsanız, aşıksınız. Ellerimi bırakma diyebileceğim tek kişi o, bırakmayacak tek kişi de o. Şayet bir gün bırakacak olursa ellerimi, yıldızlar tek tek düşecek, ışıklar sönecek, karanlıkla yüzleşeceğim, belki de sonsuza kadar sürecek. Zaman geçmeyecek, eksilen benliğimde kendimi arayacağım, bulamayacağım. Biliyorum yine onu bulacağım insanlarda, sözlerini veya yürüyüşünü benzeteceğim. Geceleri yalnız kaldığımda içlenip ağlayacağım belki, gözlerim hep nemli olacak. Bir gün karşılaşırsak diye sürekli uğradığı yerlere gideceğim. Gözyaşlarım yağmur olacak, yağmur beni götürecek. Yağmurda bir kaçak gibi savrulacağım. Limanımı bulamayacağım bir daha, tekrar kavuşamayacağım o gözlere ama gözleri gözlerime değince yüzümde gülümseme, midemde kelebekler eksik olmayacak. Aşk sadece bir kereye mahsus ve kaybedilemeyecek kadar eşsiz. Israrla çalan kapıyı görmezden gelemedim. Ben de, birçok şanslı insan gibi, aşkı içeri davet ettim. Kalbimde sadece bir misafir olmadı. Aşkla bir bütün oldum. Onu kaybetme ihtimalinin hüznü ilk dakikadan beri yüreğimi sarmış olsa da aşk savaşını kazandığımı biliyorum. Her şey, zırhımı delmeye çalışmadan kalbime ulaşan kişiyi bulabilmekti. Başardım. Belki de o başardı. Hayatım olmayı başardı. Bencilliklerimi kenara attım, onun için en iyiyi istedim. Sonunda ne olursa olsun ruhuma kazınan sevgiyi unutmayacağım, bu sevgi ilk günkü kadar taze olacak. Kimi sevsem o olacak belki ama kimse bana onun gibi gülemeyecek. Kimseye ona güldüğüm gibi gülemeyeceğim. İşte aşk da bundan ibaret. Cemile Ece Kurnaz