Mutlu Ve Anormal

Normal Olmak Varken Neden Mutlu Olasın kitapçıda rafta görüpte birkaç saniye de olsa ilk okuyuşta ne demek istediğini anlayamadığım bir kitaptır. Mutlu olmak varken neden normal olayım ki dedim içimden? Kısa bir süre düşünüp kitabı elime aldığımda elbette birkaç tahminim vardı kitabın konusu hakkında. Dedim ki içimden böyle bir yargıya anca mutsuz bir insan yahut mutluluğu bulmaya çok kafayı takmış birisi varabilir. Nihayetinde kitabı okuduktan sonra haklı olduğumu anladım. Otobiyografi tadında yazılmış bu kitap Jeanette Winterson'un kendi hayat hikayesini kimi zaman hüzünlendirerek kimi zaman da şaşırtarak kaleme almıştır. Daha küçük yaşta muhafazakar bir ailede büyütülmüş bir çoçuğun mutluğu arama yolları anlatılıyor kitapta. Kitabı okurken pek çok kez düşündüm mutlu olmak mı, yoksa normal olmak mı diye? Ve hep aynı sonuca vardım çoğunlukla, ben mutsuz olmaktansa normal olmamayı tercih ederim. Mutlu olmak belki şu hayattaki en önemli şeylerden bir tanesidir kanımca. Yapılan bir işten zevk almak, aileyle geçirilen o paha biçilemez vakitler veya çok komik bir olaya dayanamayıp tabiri caizse kahkahayı basmak hep mutlulukla başlamaz mı sizce de? Bir düşünsenize sırf normal olmak için bunlardan ödün verebilir misiniz? Mesela ben istediğim gibi rahat rahat birazcık da olsa normallikten uzak bir şekilde gülemeyeceksem kesinlikle mutlu olamam ve bunun olmaması için de, içimden gelerek ve tabii ki dışardaki insanları rahatsız etmeyecek bir şekilde gülmeye bakarım hep. Ya da hepimiz kulak dolgunluğu olsa da biliriz eski çağlardaki babaları. Sırf normal karşılanmıyor diye çocuğunu doya doya sevemezlermiş, çocuklarına sıkı sıkı sarılamazlarmış büyüklerinin yanında hatta bazen kimse yokken bile. Mesela ben kendi dedeme sorduğumda hep "pişmanım" cevabını aldım, çocuğunu istediği gibi sevemediği için ve bu durumun onu mutsuz ettiğini söyler hep. Yani aslında bakıldığında yaptıkları o döneme göre normal sayılacak bir hareket olsa da mutluluk getirmediği için bir ömür boyu pişmanlık olarak görülmüş hep onların tarafından. Yazarın hayat hikayesine baktığımızda baskı altında bırakılmış ve pek çok şeye zorlanmış olduğunu görürüz. Annesinin zorla okutturduğu ve tek doğru olarak saydığı İncil'in yanında gizliden gizliye okuduğu o diğer kitaplar beni en çok etkileyen bölüm oldu kitaba dair. Yazarı kendi yerime koyduğumda katlanamadım bu haksızlığa, kimse çocuğuna bu denli karışmamalı ya da ne yanlış ne doğru bu denli göstermeye çalışmamalı. Aslında bu düşüncemin biraz da aile yapım ile alakalı olduğunu anladım bu satırları yazarken. Benim annem şu zamana kadar asla kendi doğrularını kabulettirmeye çalışmadı bana. Hep sabırla bekledi ve ne zaman bir hata yapsam hep güleryüzlü bir şekilde "hatamı düzeltirsem, her şeyin çok daha güzel olacağını" söyledi. Belki de bu yüzden normalliktense mutluluğa önem veririm hep. Her zaman düşünürüm ki bir insanın yüzü gülmüyorsa neylesin normal olmayı. Mutlu olmanın önemini bana bir kez daha hatırlatan bu kitabı okuduğum için kendimi çok şanslı sayıyorum. Bütün zorluklara rağmen kendi düşündüklerinden ve istediklerinden vazgeçmeyen yazarımızın ne kadar güçlü bir kişiliğe sahip olduğu göz ardı edilemez bence. Fakat başlıktan yola çıktığım bu yargı kesinlikle katılmadığım ve doğru olduğuna inanmadığım bir yargıdır. Herkes normal olabilir ya da normal numarası yapabilir. Fakat kimse gerçekten mutluymuş gibi numara yapamaz kanımca. Jeanette Winterson, (2015) Normal Olmak Varken Neden Mutlu Olasın, Sel Yayıncılık