ALİ TURAN GÖRGÜ

20/02/2016 3. Sayfa Kör bir insan sesler ile etrafında neler olup bittiğini anlayabilir. Kör ve sağır bir insan dokunarak bir şeyleri fark edebilir. Peki biz, normal, sağlıklı ve sağlam insanlar neden gözümüzün önünde olup biten bazı olayları görmüyoruz, algılayamıyoruz? Hatta doğruyu söylemek gerekirse görmezden geliyor, fark etmemiş gibi davranıyoruz? Belki de başkalarının işine karışmak istenmediğinden ya da bizim başımıza da bir şey gelir korkusundan... Fakat bana dokunmayan yılan bin yaşasın mantığı ile bütün hayatını geçirmemeli insan, kendini başkalarının yerine koymalı, empati kurmalı ve elinden geldiğince yardım etmeli. İnsanlık bu değil midir zaten? Hele de bu konu toplumumuzun ve dünyadaki birçok toplumun kanayan yarası ise: kadınların insan yerine konulmaması. "Sayfayı çevirmeyin" (Şahiner 13). Kadınların tam olarak bir insan yerine konulmaması, her birey ile eşit haklara sahip değilmiş gibi davranılması yıllardır, hatta yüzyıllardır süregelen acı bir gerçek. İnsanlığın üzerindeki bu kara leke, hiç de küçümsenecek ya da önemsenmeyecek bir durum değil. Bazı talihsiz kadınların başına her gün, her saat gelen olaylar bir erkeğin başına gelse ortalığı yıkacak olan insanlar olayın kurbanı kadınlar olunca parmaklarını bile kıpırdatmıyor, "karı-koca arasına girilmez." ya da "kocandır sever de döver de.", hatta "demek ki hak edecek bir şey yapmışsın." gibi ifadeler ile kadınları ya suçlu duruma düşürmeye çalışıyor, ya da durumu abarttığını, bunların normal ve doğal şeyler olduğunu ima ederek olayı kendilerince kapatıyorlar. Bu olaylar birkaç söz ile kapanabilecek olaylar değil, eğer birileri birşeyler yapmaya başlamaz ise belki de hiçbir zaman çözüme kavuşamayacak kadar derin ve hassas olaylar. Neyse ki böyle durumları dile getirmekten korkmayan, çekinmeyen güçlü ve duyarlı insanlar aramızda dolaşıyorlar. Sözleriyle, yazılarıyla, eserleriyle topluma bunları anlatıyor, hissettiriyorlar. KAVAKLIOĞLU 2 Seray Şahiner de öyle bir kitap yazmış ki, okurken insan 'kör' olsa da olmasa da bu olayların ciddiyetini anlıyor, bir de kurbanın bakış açısından görüyor her şeyi. Leyla ile birlikte her olayı tecrübe ediyor, hislerini ve düşüncelerini içten içe yaşıyor okur. Yazar olayları detaylı ve çok gerçekçi yazdığı için insanın içi de yanıyor, kara bir bulut gibi çöküyor bu hisler insanın yüreğine. "Ya benim başıma gelseydi?" diye düşünmeden edemiyor insan, dolayısıyla gözünün önünden bir perde kalkıyor, bu olayların her gün binlerce kadının başına geldiğinin farkına varıyor ve bu durumu değiştirmek için birşeyler yapılması gerektiğini herkese duyurmak istiyor. Kitabı bitirdikten sonra da uzun süre aklımdan çıkmadı bu tür düşünceler, insanın aklında yer eden bir anlatım tarzı olduğundan mıdır yoksa olayı açıkça insanın yüzüne vurmasından mıdır emin değilim. Fakat etkili olduğu kesin. Bilinçli ve duyarlı bir birey olmak, kendine sahip çıkabilmek kadar başkalarının da hak ve özgürlüklerini korumaya çalışmayı da gerektirmez mi? Toplumdaki her bireyin bu tür olayların önemini kavraması ve bunlara göz yummaması gerekir bu dünyada sağlıklı ve huzurlu bir yaşam sürebilmemiz için. Kafanızı başka yöne çevirmeyin, birşeyleri duymazdan gelmeyin. "Bir gün benim de eşimin ya da kızımın başına da gelebilir." mantığıyla yola çıkmayın, kadınların da 'insan' olduğunun, hakları ve özgürlükleri olduğunun farkına varın. Bilmeyenlere anlatın, körleri karanlıktan kurtarmaya, sağırları sessizlikten çıkarmaya çalışın. Her ne kadar saçma veya abartılı gelse de kulağa, bu durum yadsınamaz bir gerçek. Bu korkunç gerçeği yok etmek insanlığın elinde, ancak ve ancak her birey etrafındakilerin gözünü açmaya başlarsa bu karanlıktan kurtulabiliriz. "Şimdi sayfayı çevirebilirsiniz" (Şahiner 107). KAVAKLIOĞLU 3