İSTANBUL

Geçen hafta öğretmenimizin derste İstanbul Tasarım Bienal'i hakkında konuşmasından sonra arkadaşlarımla birlikte İstanbul'a gitmeye karar verdik. Diğer öğrencilerin ve ünlü tasarımcıların projelerini görmek beni heyecanlandırmıştı. Ben de hem Bienal'i gezmiş olacaktım, hem de artık İstanbul'da yaşayan çocukluk arkadaşımı ziyaret etmiş olacaktım. Sekiz kişi gitmeyi planlarken üç kişi kaldık. Başımıza gelen talihsizlikler kalan üç kişiyi de strese soktu. Böyle olaylarda en sakin ve olumlu kişi ben olurum çünkü çok heveslendiğim her işte mutlaka bir aksilik yaşadığım için kriz anlarını kolay atlatırım. En azından ben öyle sanıyordum ama bu kez çok değişik bir stres içine girdim. Sanırım arkadaşlarımın sorumluluğunu da kendi üstüme aldığım için oldu. İki gün kala biletleri aldıktan sonra rahatlamıştım gideceğimiz gün uçağımızın iptal olduğunu öğrenene kadar. Ben geç uyandığım için arkadaşlarım yeni biletleri çoktan ayarlamıştı ama bu kadar aksilikten sonra "Acaba gitmememiz gerekiyor ve biz fazla mı zorluyoruz?" diye düşünmeye başladım. Diğer yandan da bu kadar uğraşmışken ölmek var dönmek yoktu. Farklı uçaklara binecek olsak da havaalanına beraber gidecektik. Arkadaşlarımın yanına giderken bindiğim otobüsün de kapısı bozulunca benim de sinirlerim bozulmuştu. Artık stres yapmak yerine başıma gelenlere gülmeye başladım. Kızların yanına gittiğimde de uçağımızın Fenerbahçe Manchester maçına kurban gittiğini öğrendim. Fenerbahçe için tahsis edilen uçak arıza yapınca bizim bineceğimiz uçağı onlara tahsis etmişler. İçten içe kaybetsinler istemiştim. Aramızda kalsın, işlerim rast gitmese bile ahım tutar. Fenerbahçe 4-0 yenilmiş o akşam. Evden çıkarken anneme sinirimi, stresimi orada bırakıp döneceğime ve yolda başıma gelen başka bir şey olursa sakin karşılayacağıma dair söz vermiştim. Dünyanın en sakin insanına böyle bir söz vermişken beni artık ne Fenerbahçe sinirlendirebilirdi ne de başımıza gelen diğer aksilikler. Zaten neyi çok fazla istesem hep bir sorun çıkar ve bu olaydan sonra bunun sebebinin kendi kendime stres yapmam olduğunu fark ettim. Sen işleri oluruna bıraktığın zaman işler kendiliğinden oluveriyor. Sana da bunun tadını çıkarmak kalıyor. İstanbul'a inip çocukluk arkadaşıma sarıldığım zaman bunu bir daha anladım. Çok şanslıydım ve gelmek için bu kadar uğraştığıma değmişti. Çok sık görüşemesen bile buluşup sarıldığın zaman bıraktığın yerden devam edebilmek bu dünyadaki en samimi duygu bence. Şartlar bunu gerektirdiği için ya da sadece o an daha yakın hissettiğin için değil gerçekten onu sevdiğin için devam eden bir samimiyet. Bir de çocukluğunu bildiğin birinin ne kadar olgunlaşsa da içindeki çocuk kadar saf ve temiz kalabildiğini görmek var. Bunları düşünürken bütün talihsizliklerimi de olduğu gibi uçakta bıraktım dedim içimden. Buradan dönene kadar hiçbir şeyin beni üzmesine izin vermeyecektim. Zaten anneme sözüm vardı. Bu sözümü tuttum. Çok kolay oldu çünkü başıma hiçbir aksilik gelmedi. Yanımda çocukluk arkadaşım kadar pozitif biri varken benim bile gücüm olumsuzlukları üstüme çekmeye yetmedi. Lisenin son senesi üniversiteyi beraber okumaktı hayalimiz. İstanbul'a gidebilseydim eğer beraber yaşayacaktık. Eskiden kurduğumuz hayallerden bahsederken şimdi çok farklı yerlerde olduğumuzu düşündük. İkimizde halimizden memnunduk ama eğer İstanbul'a gitseymişim orada da çok mutlu olurmuşum bunu anladım. Zaten bu kadar samimi olduğun birinin yanında olmak aile özlemini de azaltacağı için benim için alışması daha kolay olurdu. Çünkü üç gün kalacak bile olsam onun evini girdiğim an kendi evim gibi hissedip alışmıştım. Hayallerimizi gerçekleştirememiş bile olsak eğer gerçekleşseydi ne kadar güzel olabileceğini kendimize kanıtlamıştık. Verdiğim kararların, kurduğum arkadaşlıkların doğru olduğunu görmek İstanbul'u görmekten daha güzel ve keyif vericiydi benim için. Arkadaşımla hasret gidermiştim, İstanbul ile beraber Bienal'i de gezmiştim. Böyle bir zamana denk getirebildiğim için çok sevindim çünkü ünlü tasarımcıların projelerini görmek ufkumu genişletti ve bu kadar güzel bir etkinliğe katılmış olmak beni mesleğim konusunda da heveslendirmişti. Üç gün içinde bir taşla iki kuş vurmuş oldum. Her güzel şeyin bir sonu olduğu gibi bu üç gün de farkına varamadan akıp geçti. Dönüş için uçağa bindiğimde aslında ne kadar şanslı olduğumu düşünürken uçağımızın bozulduğunu ve değiştirmemiz gerektiğini söylediler. Şaşırmadım ve bu olanların belki de olaysız geçirdiğim günlerin kıymetini anlamam için başıma geldiğini düşünerek inip yeni uçağıma bindim. Dönüşte de, İstanbul'a giderken sadece İstanbul gezim güzel geçsin diye dua ettiğim için dönüş yolunda anında aksiliklerin beni bulduğunu fark ettim. Hemen ardından üstümde kalan diğer aksilikleri de bulutların üstünde bırakıp indim.