Sana Susmak Yakışmıyor

Her gün haberlerde çeşitli cinayetler, dolandırıcılıklar, kalpazanlıklar duymaya medya tarafından fazlasıyla alıştırıldık. Mesela Münevver Karabulut cinayetine bir zamanlar ne kadar şaşırmıştık, şimdiyse failinin intihar ettiği yalanıyla dışarı çıkarılması, bizim için yolda yürümek kadar sıradan olmuş. Susmamız, konuşarak bir yere varamayacağımızı düşündüğümüzden midir yoksa bu olayın göz yumduğumuz binlercesi yanında devede kulak kaldığından mıdır bilmiyorum ama Münevver'in genç boynuna defalarca saplanan bıçakları bilediğimiz bir gerçek. Sustuğumuz her dakikanın her saniyesiyse suçlu vicdanımızı saraylarda yaşatmaktan ve başka duyarsız vicdanlarla örgütlenerek terör estirmekten başka bir şey yapmıyoruz. Aydın dediklerimize baktığımızda artık bir ışık görmek neredeyse mümkün değil. Gölgede üç maymunu canlandırdıktan sonra sanatçılarımıza, bilimcilerimize, medyatik yüzlerimize aydın demenin ne anlamı var ki? Hatta onların hiç hak etmedikleri bir sıfatları daha var: Entelektüel. Bu kelime bir zamanlar kitabımızın yazarını haksızlığın karşısında sessiz kalamadığı ve Suçluyorum'u yazdığı için, aşağılamak amacıyla kullanılmıştır. Daha sonra yazarımız ve kendisi gibi Dreyfus'un suçsuz olduğunu inkar etmeyen, sadece etnik ve dini kökene bakarak yargıya varmayan, sırf bir kurumun adını lekelememek adına suça göz yummayan aydın insanlar bu sıfatı benimsemişlerdir. Kelimenin bu kadar derinlerine indikten ve özünde haklı bir muhalefeti barındırdığını öğrendikten sonra artık karanlık aydınlarımıza bu yakıştırmayı yapamayacağımıza inanıyorum. GÖKGÖZ 2 Dreyfus'un davasını bu kadar önemli yapan da sadece kesin sınırları olan haklıyla haksızın savaşı değil, Fransız ordusunun itibarı ile adalet arasında kalmış insanların kendi içlerinde verdikleri mücadelelerdir. Üstelik bir çöp kovasından çıkan ve daha sonra iki farklı mektuba ait olduğu öğrenilen, içerisinde Binbaşı Du Paty de Clam'ın düşsel zanlarından başka Drefyus'a ait olduğunu işaret edebilecek kanıtlar barındırmayan kağıt parçaları yüzünden başlamıştır her şey. Emile Zola da kitabın sonunda pek çok kişiyi olduğu gibi bu kağıt parçalarını okuyan yazıbilgisi uzmanlarını da görme kaybına sahip olmadıkları takdirde sahte rapor hazırlamakla suçlamıştır. Ayrıca bu suçlama mektubuna herhangi bir tanışıklığı ve dolayısıyla kişisel düşmanlığı olmadığı nice bireylerin ve kurumların isimlerini ekleyerek uzun bir liste oluşturmuştur. Bu mektubu ve devamına eklenmiş suçlama listesini oluştururken ise ihlal etmiş olabileceği yasaları göze almış, yaptıklarının sonuçlarının farkında olmasına rağmen çekinmediğini vurgulamak istemiştir. Emile Zola altmış iki yıllık hayatının içine pek çok başarıyı sığdırabilmiş, romana natüralist bakış açısını kazandırmış, sıra dışı bir yazardır. Gerçek hayatta yaptığı gibi kurgularında da çirkinlikleri ihmal etmemiştir. Güçlünün ve güzelin yanında olan klişe bir çizginin dışına çıkabilmeyi başarmıştır. Bu özelliği de pek çok zaman Zola'nın başını ağrıtmış ama aynı zamanda da diğer aydınlara emsal teşkil etmiştir. Bir süre memleketinden uzakta yaşamak zorunda bırakılmış olsa da Dreyfus'un aklanması sonucu kendisi de temize çıkmış ve haklı mücadelesinde bu süre boyunca hiçbir geri adım atmama erdemini göstermiştir. Zola'nın ölümünden sonra, medenileştiğimizi ilan ettiğimiz bir yüz yıl daha geçmiş olmasına rağmen içimizdeki caninin sesi hala bizi konuşmaktan alıkoyacak kadar yüksek. Her gün çevremizde işlenen suçlara susarak ortak olduktan, devlet kurumlarını sözde kaldırdığımız diktatör yöneticilerin tahtına oturttuktan ve işledikleri suça yasa dedikten sonra geçecek yüz yılların uygarlık sahnesinde hatırları sayılabilir mi? Kendimize dokunmayan yılana bin yaşasın diye en iyi dileklerimizi sunmaya devam ettikçe ne kendimize gelişmiş diyebiliriz ne de başka bir yılanın zehrine maruz kaldığımızda kurtarılmayı umut edebiliriz. Bu konuda çok da güzel bir atasözü vardır: Sap döner, keser döner, gün gelir hesap döner. Sıra bize de gelmeden konuşmayı öğrenmemiz lazım.