BEN"İ ARARKEN

Bir insanın kendisiyle karşılaşması, hayatın dönemecinde kendisiyle buluşması... Ya da merhaba demesi kendi içine... Aynada gözünün içine bakarak tebessüm etmesi güzel bir başlangıç benliğiyle buluşması için. Çoğumuz kendimizle tanışmanın başındayız henüz. Bu yüzden en basit görülen soru cevaplanması imkansız oluyor bazen: "Sen kimsin?". Gerçekten "Kimiz biz?". İnsanlar bizi sevsin mi istiyoruz daha biz kendimizi kabul edip sevemezken? Hafife almadan, kimseye aldırmadan, derinlerde boğulmadan açılmalıyız sularına benliğimizin. Hep kıyılarında su çırptık hayatın, yüzeysel anlaştık kendimizle. Bu yüzdendir kendimizden kaçışımız, bu yüzdendir maddiyatla oyalanışımız, işte bu yüzdendir aynalara gerçekten bakamayışımız. Hepimiz zevk almak istiyoruz bu hayattan. Cebimizde paramız, oturduğumuz lüks bir evimiz, yanımızda güya kendi standartlarımıza uygun bir eşimiz... Kısacası maddiyata boğulmuş bir yaşamımız... Peki ya maneviyatımız? Yastığa kafamızı koyduğumuzda bizi huzura erdirecek ne var elimizde? Günümüzü gün ederken düşünüyor muyuz sonrasını? Anı yaşıyoruz, güzel şey. Kolaya kaçıyoruz, kendimizden kaçıyoruz, düşünmüyoruz gerçekten ne istediğimizi. Ufacık bir düşüşte hayal kırıklığı yaşıyoruz, sanki dünyanın en kötü şeyi bizim başımıza gelmiş gibi davranıyoruz. Ufacık bir kazancımızda abarta abarta bitiremiyoruz anlatmayı. İnsanlara göstermeye bayılıyoruz kendimizi. Fakat bu biz değiliz ki. Neden bu gösteriş merakımız? Çünkü yüzleşmedik hayatla, yüzleşmiyoruz kendimizle. Hatalarımızla, eksiklerimizle, belki doğru belki yanlış düşüncelerimizle kabul etmek istemiyoruz kendimizi. Biz bizi kabul etmezsek dünya bizi nasıl kabul edecek? Anlık heveslerimizle kendimizi mutlu ettiğimizi zannederek günleri kovalıyoruz ardı ardına. İlk üzüntümüzde dünya başımıza yıkılıyor. Evet yıkılan bir dünya var. O dünya bizim mükemmel sandığımız maddiyatlarımızdan ibaret. Kazandığımız en ufak şeyde bir şey zannediyoruz kendimizi. "Toplumun içinde olduğum zamanlarda da hayranlığımı ifade ederken yapay bir heyecan sergileyip etkileyici şeyleri abartarak içimin ne kadar hissiz ve kayıtsız olduğunu gizlemek için bir anlamda gösteri yapıyordum." Mutluyuz, eğleniyoruz, hayatımızı yaşıyoruz. Güya. Yeni bir güne açıyoruz gözümüzü, yalnızız. Kabul etmiyoruz bunu çünkü yettiğimizi sanıyoruz kendimize ama yetemiyoruz. Hırslıyız; en iyisi, en güzeli, en yakışıklısı, en mükemmeli olmak istiyoruz bu dünyanın ama çabalamıyoruz. Çırpınıyoruz açık sularda, inciler var derinlerde. İnci bulacağım derken nefes almayı unutuyoruz, boğuluyoruz derinlerde. Kendimiz için mi feda ediyoruz kendimizi? Bulamadığımız benliğimiz için mi bu anlamsız çırpınışlarımız? Bir el mi arıyoruz bizi derinlerden çekip çıkaracak? Kendi kendimizi kurtarabiliriz ancak oradan, biz kendimizi anlamlandırabiliriz ancak. Nasıl mı? Stefan Zweig'in "Olağanüstü Bir Gece" kitabında bahsettiği gibi biz de öyle bir anda ansızın fark edebiliriz bir gerçeği. Biz kendimiz olabilirsek bir şeyler başarabileceğiz ancak. İşte o zaman hayallerimiz, isteklerimiz yerini bulabilecek bu hayatta. O zaman kafamızı çevirdiğimizde tebessüm edebileceğiz bu dünyaya. Yosunlarımızdan arınıp yüzebileceğiz doyasıya kendi denizimizde. Dalgalar vuracak yine yüzümüze ama baş etmeyi öğreneceğiz kendimizi öğrendikçe. İlk dalgada savrulmayacağız oradan oraya. Büyük meziyet insanın kendini çekip çıkarabilmesi kendi içinden. Bütün aynalara haykırması kendini büyük cesaret. Sonrası ise büyük bir ödül benlik için. Sevinçlerin, üzüntülerin, pişmanlıkların, kaybettiklerin, kazandıkların sen yapıyor seni. Hissedebiliyorsun en azından. Bir şeyi yapıyorsan kendin için yapıyorsun, kimse seni olmadığın biri gibi tanıyıp sevsin diye değil. Özgünleşiyorsun, bir birey oluyorsun sonunda bu dünyada." Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık. Ve bir kez kendini anlamış olan bütün insanları anlar." Bir kez kollarını sardığında kendine o zaman köklerini salacaksın bu hayata. Sulayacaksın benliğini, kocaman bir ağaç olacaksın. Baharda çiçeklerin olacak; kışın haşin soğukla baş etmeyi öğreneceksin. "Ben" olacaksın sonunda. Sezin Özkara