Kendini Aldatma!

Tutkularımızın esiri olmalı mıyız? Yoksa sevdiğimiz veya zamanında belki de bir gençlik heyecanıyla söz verdiğimiz ve sevmediğimiz ama sevdiğimizi sandığımız insana sadık kalmalı mıyız? İki çocuk sahibi olduktan ve uzun bir evlilik sürecinden sonra günün birinde çocukluk yıllarındaki aşkınıza rastlayıp aslında istediğiniz heyecanın onda olduğunu fark etseydiniz ne yapardınız? Yıllardır aynı yatağı paylaştığınız ve çocuklarınızın babası veya annesi olan insana sırf bu heyecanı yaşamak için tutkularınızın esiri olup kıyabilir miydiniz? Linda yıllar sonra Jacob'a rastladığında yaşadığı yoğun duygular ve karşılığında Jacob'ın hislerinin Linda'nınkiler ile aynı olması sonucunda, evet, tutkularının esiri olup hayat arkadaşına verdiği söze ve hatta belki de iki çocuğuna ihanet ediyor, onlara kıyabiliyor. Peki Linda'yı bu yasak aşk için yargılamalı mıyız? Aslında ben "kıyabiliyor" derken de ne düşündüğümü bir ölçüde belli etmiş olabilirim. Ama yazarımız Paulo Coelho öyle düşünmüyor sanırım. Kitabın bazı bölümlerinde Linda üzerinden bu durumu savunuyor bile diyebilirim hatta. Bu durumun, yani aldatmanın, yani yasak aşkın evlilik müessesesine katkıda bulunabileceğinden, evlilikleri sağlamlaştırabileceğinden bahsediyor. E insan şaşırmadan edemiyor haliyle. Ben merak ediyorum mesela hiç mi empati yapmıyor bu insanlar? Hiç mi vicdan denen şey kalmadı günümüzde? Tamam, aldatmak her devirde, her dönemde vardı. Kötü denebilecek hikayeler hep anlatıldı, çünkü yaşanmışlardı, yaşanıyorlar ve yaşanacaklar. Bunun önüne geçmemiz mümkün değil. Ancak bu hikayeleri anlatan sorumlu kişilersek hele ki aydınlardan bahsediyorsak hikayemize kattığımız yorum bu denli acımasız mı olmalı? Bana geri kafalı, çağdaşlıktan uzak veya geleneklerine gereğinden fazla bağlı, yaşadığı toplumun örf ve adetlerine derinden inanmış ve bunu hayat felsefesi olarak benimsemiş gibi türlü benzetmelerde, yakıştırmalarda bulunabilirsiniz. Ama ben ne olursa olsun aldatılmayı kabul edemem. Bunu kabul edemediğim gibi birini aldatmayı da kabul edemem. Bunları geçtim aldatmayı iyi göstererek bu konuda aldatın evliliğiniz güçlensin gibi bir alt metni kabul etmemeyi bırakın midemi bulandırdığını söyleyebilirim. Kitabın adı "Aldatmak" ve akıcı bir dille yazılmış, güzel bir anlatıma sahip. Yazarın önceki kitaplarındaki başarıları yadsınamaz zaten. Böylesine başarılı, çıkacak kitabı için insanların günler öncesinden heyecanlanmaya başladığı bir yazarı evet, biraz sert eleştirmiş de olabilirim ama ben zaten kitabın edebi özelliğiyle ilgilenmekten çok bir yazarın fikrinin nasıl bu kadar acımasız olabileceğine takılmış durumdayım. Bu durumun midemi bulandırmasına gelecek olursam aldatılmanın verdiği hissi çevremizdeki aldatılan insanlardan veya daha da acısı kendimizden bile biliyor olabiliriz. Verdiği etki, yaşattığı acı inkar edilemez. Bu yüzden bana göre aldatan veya yazarımız gibi aldatmanın iyi sonuçlar doğurabileceğini savunan biri, sebebi ne olursa olsun, aslında kendini aldatıyordur. Çünkü kitapta da gördüğümüz gibi, bu işe kötülük diyecek olursak, kötülüğü ilk yapan yani başlatan taraf sonunda yine mutsuz olan taraf. Linda bu acımasızlığı ilk yapan taraf. Sebebi tartışılabilir ve kimse kimseyi hayatını nasıl yaşadığı konusunda yargılayamaz evet ama aslında her şeyin bir çözümü mevcut. İlişkiler bitebilir, sevgi artık eski etkisini yitirmiş olabilir ama bunu karşı tarafa belli etmeden veya asıl ilişkiyi bitirmeden yasak ilişkiye başlayan taraflar sonunda yine mutsuzluğu yaşayan kişiler oluyorlar. Çünkü bana göre bir başkasının mutsuzluğu üzerine mutluluk kurulamaz. Kurulacaksa bile bu işin bir adabı olmalı. Linda ve Jacob'ın yaşadıkları, diğer iki insanı derinden sarsabilecek ve mutsuzluğun en büyüğünü yaşatabilecekken bunu savunmak acımasızca olmuş. O yüzden aldatanlar önce siz kendinizi aldatmayın. Sevgili Paulo Coelho, sen önce kendini aldatma!