Hayatı Programlamak

Bazı teoriler vardır hayat hakkında, üzerinde düşünmeden gerçek anlamda reddemezsiniz. Bazen üzerinde düşündükçe ''Yok canım!" da deseniz, tamamen imkansız olduğu kararına varamazsınız. "The Truman Show" böyle, gerçek olduğunu düşünmediğiniz ama olmadığını da ispatlayamadığınız türden bir teori üzerine inşa edilmiş. Bütün hayatı bir televizyon şovundan ibaret olan bir insanı konu ediniyor. Hani bir deyiş vardır, "Herkes başkasının hayatında birer oyuncudur." diye. Filmde geçen dünyanın gerçekliği bu. Tek fark, herkesin tek bir kişinin hayatında oyuncu olması. O kişinin ise bunların hiç birinden haberi yok, hayatının tekdüzeliğinin farkında bile değil. Filmin başlarında düşünmeden, bir iki etrafınıza bakınmadan edemiyorsunuz. Daha sonra ise bu teoriyi savıp, insanın başına gelebilecek en kötü şeylerden birisini izlediğinizi fark ediyorsunuz. Düşündükçe olay daha da kötüleşiyor tabii ki. Kahramanın bir şeylerin ters gittiğini fark etmesi için "normal" dünya tecrübesi olması gerektiği gerçeğini fark ediyorsunuz. Yani burada doğmuş ya da küçük yaşta buraya alınmış olması lazım. Bu da aslında hiçbir zaman oyuncu olmayan insanlarla yaşamadığı anlamına geliyor. Bu insan eğer oradan dışarı çıkarsa tamamen yabancı olduğu bir mekanla karşılaşacak. Aynı zamanda son derece ünlü olduğu bir dünya tabi ki. Bu dünyaya adapte olabileceğini söylemek çok zor. Bunların hepsini filmi izlerken düşünüyorsunuz ama sonrasında yine olayın fikirsel yapısını düşünmeye dönüyorsunuz. Benim de yaptığım şey kendi bakış açımdan bu filmin içeriğini değerlendirmek oldu. Kendimi hayatımın başrolü olarak algılamak mantıklı gelmiştir bana hep. Sonuçta ben yaşıyorum, benim seçimlerim beni etkiliyor, ben düşünüyorum. Ama o "Ya öyle değilse?" düşüncesini kafamdan atmak için zamana ihtiyacım oluyor. Enine boyuna düşünülmesi gereken bir konu bence bu. Belki de kendi seçimlerimi yapmam iradem olduğunu göstermiyordur. Belki bir şeyleri yapmaya programlıyım ve her farklı etkinliğim için farklı senaryolar var ve bir tanesini seçip sonrakine geçerek sürdürüyorum hayatımı. Önüme koyulanlardan başkasını düşünme yeteneğim yok. Sadece öyle hissediyorum çünkü kafamda oluşan düşünceler sayıca çok fazla ve farklı. Ben birisinin hayatını programlasam böyle yapardım, en azından. Fark edilme riskini en aza düşürmek büyük önem taşırdı. Bence buradaki anahtar kelime "programlama". Basit programlar için birkaç satır yazı yazarsınız genelde. Program da tam olarak yazdıklarınızı uygulamaya geçirir. Burada da yapılacak şeye karar verilecek bazı durumlar ortaya çıkar. Bunlar için de farklı durumlar yazabilirsiniz. Bunlar oldukça büyüyebilir, genişleyebilir. Ancak hayat o kadar karmaşık bir olaylar dizisi ve o kadar fazla şey aynı anda yaşanıyor ki, bunun nasıl yazılabileceği aklımı almıyor şu an. Ama belki de, 'dışarıda' bir yerlerde birisi bunu yapmıştır ve bizlerle de kukla gibi oynuyordur. Belki hepimiz birer oyuncuyuz, bir başkasının dünyasında. Böyle bir durumu fark etmemiz de oldukça zor olurdu. Çünkü o dünyanın sahibi olan kişi doğal olarak hiçbir şeyin anlaşılmaması için elinden geleni yapacak. Yani bu ihtimali göz ardı etmeye çalışsanız da aslında tam olarak yapamıyorsunuz bunu. Tabii ki bunlar genel olarak "gerçek" olarak düşündüğümüz şeylerin çok dışında. Daha çok bir keresinde aklıma gelip takılan fikirler gibi. Dışarıda bir yerlerde bunu düşünen başkaları da vardır belki. Belki ileride bunların tamamının asılsız olduğunu ortaya koyacak şeyler ortaya çıkar. Aslında elimizden gerçeği anlamak gelmiyorsa böyle bir ihtimalin gerçekliği olup olmadığı hiçbir anlam taşımıyor. Bunu düşünmenin bir anlamı da yok. Zaten genel olarak var ise değiştirmeye ya da anlamaya gücümün yetmeyeceği şeylere kafa yormak bir kayıp bence. Ama bu ihtimalin de kafamı her zaman kurcalayacağını söylesem yalan olmaz, özellikle The Truman Show kafamı böyle kurcaladıktan sonra.