DEĞİŞİM VE BİTMEYEN YOLCULUKLAR

Bir yerden ayrılıp gidemediğiniz oldu mu hiç? Gideceğiniz yer ne kadar güzel olursa olsun, oraya ulaşmayı ne kadar istiyor olursanız olun kafanızı bir türlü gideceğiniz gerçeğine alıştıramadığınız, ayaklarınızın o gara, o istasyona gitmediğini, ellerinizin hazırlamanız gereken bavula bir türlü ulaşmadığını hatırladığınız bir yolculuğunuz oldu mu? Peki neden oluyor bunlar, bulunduğumuz yere olan memnuniyetimiz mi bizi içten içe engelleyen yoksa yeni bir yola çıkacak olmanın, bir bilinmeyenle karşılaşma olasılığının verdiği huzursuzluk mu? Kabul edelim, dalgaları yara yara keşfedilecek kara parçalarına doğru ilerleyen bir geminin en önünde, göğsümüz dik, gözlerimiz ufukta kilitlenmiş hayal etsek de kendimizi aslında deli gibi korkarız ufukta belirecek silüetlerden. Yeni şeylerle karşılaşmak, hayatımıza bir bilinmezin girmesi kurduğumuz düzeni bozar, bizi delirtir. Kurduğumuz düzenin bizi mutsuz ediyor olması, bizi yalnızlığa zorlaması, hayatımızı bitmek bilmeyen bir monotonluğa sürüklemesi rahatsızlık vermez bize çünkü bunların hepsine alışmışızdır aslında. Üniversiteye başlamadan önceki yıllarımı hatırlıyorum, lise ile üniversite arasındaki bir amaçtan uzak ve umarsızca geçirdiğim günlere sahip, geriye dönüp baktığımda bir anımın bile olmadığı o boş yıl. Anlamsızdı, yararsızdı ama gene de üniversiteye başlarken bir korku, bir isteksizlik vardı üzerimde. İnsanların beni sevmesi veya sevmemesi umrumda değildi, başarısızlık korkusu da değildi hissettiklerim. Şehrimi, sevdiklerimi bırakacak olmanın getirdiği melankoli üstüme çökmüş, bir bilinmezlik alıp götürmüştü beni şehrimdeki son ayımda. Daha sonra döneceğimi de biliyordum üstelik, temelli bir ayrılık değildi arkadaşlarımın da bana sıkça hatırlattığı gibi ama insan kontrol edemiyor hislerini. Yarınlarda mutsuz olabilme ihtimalim bugünü yaşamamı engellemeye başlamıştı, içimde en yakın arkadaşlarımla izlediğim 2014 Dünya Kupası'nın bile dolduramadığı bir boşluk vardı. Dört ay kadar kısa bir sürede gene döneceğimi biliyordum fakat döndüğümde her şeyi farklı bulmaktan korkuyordum. Her bakımdan son derece gerçek birçok karakterin hayatına bizi konuk eden Saksı Olmanın Faydaları'nı okumaya başladığımda doğal olarak Charlie'de kendimi görmeyi bekledim, bazı yerlerde gerçekleşti bu hissiyatım. Bilmediği bir liseye başlayan genç, içine kapanık bir çocuktu, aynı benim gibi dedim. Yeni okulunda yeni düzenini yaşamaya değer kılan yakın arkadaşlar edindi, ben de edindim. Yaşantılarımız, belki de her gencin başından geçen şeyler olduğu için, aynı olsa da kitap boyunca kendimi tam anlamıyla bir türlü bağdaştıramadım Charlie'yle, oysa emindim aynı hayatlar yaşadığımızdan. En sonunda yeni, ve en yakın, arkadaşlarıyla ayrılık vakti geldi ve beni gene çok şaşırtan bir şekilde davrandı, üzülmedi. İşte o anda anladım benim gibi biri olmadığını, onu neden bir türlü kendimle bağdaştıramadığımı. İnsan sevdikleriyle ayrılacak olmasını nasıl kabullenebilir? Ömrünün geri kalanının daha farklı olacağı gerçeği karşısında nasıl hüzünle dolup kendini karanlık bir çaresizlik içinde bulmaz? Hayatın durdurulamaz, mutlak değişimine şahit olmak nasıl titretmez bir insanın dizlerini? Bir yerden veya birinden ayrılacağım zaman kötü düşüncelere saplanıp kalmamak için geçmişteki tüm ayrılıklarımı düşünüyorum. Çocukken köye gitmek istememiş, dönüşümde de gözyaşlarımı zor tutmuştum ama bugün o hüznü değil, maşıngadan çıkan ekmeklerin tadını hatırlıyorum. AŞTİ'de otobüsten inip Ankara'ya ilk ayak bastığımda içime işleyen kasvetli ve soğuk havayı, o yalnızlık hissini değil, benim için iyi veya kötü yeni bir hayatın başlangıcını hissettiğimi hatırlıyorum. Tüm bunları aklımdan geçirip, yeni bir ayrılık karşısında dayanacak kuvvet bulmaya çalışıyor, içimdeki bu korkuyu söküp atmak istiyorum fakat yapamıyorum. Bir tren istasyonunda gibiyim: Herkesin kendi trenine bindiğini görüyor, yanımda olanların da vakti geldiğinde bineceğini, en sonunda yalnız kalacağımı biliyorum. Duraktaki herkesi kolundan tutup tek bir vagona sığdırmak, istikameti umursamadan sevdiklerimle aynı yolun yolcusu olmak istiyorum. Chbosky, Stepheh. Saksı Olmanın Faydaları. İstanbul: Feniks Kitap, 2015.