HAYAT SAHNESİ

Hayatım ne kadar gerçek? İstediğim her şeyi yapabiliyor muyum? Şimdiye kadar aldığım kararları bilinçli ve istekli bir şekilde mi aldım? Hepsinden önemlisi ne kadar farkındayım? Kendime bu soruları sorduğumda aklıma gelen ilk cevap "Evet." olmuştu. Ancak bir iki saniye sonra verdiğim bu cevaba karşılık içimdeki bir sesin "gerçekten öyle mi, yoksa kendini mi kandırıyorsun" dediğini net bir şekilde hatırlıyorum. Kendi içimde yaşadığım bu ikilemden sonra hayata dışarıdan bir göz ile baktım. İnsanlar birbirine gülüyor, birbirleri ile sohbet ediyor, sarılıyor ve birbirlerini ne kadar sevdiklerini söylüyorlardı. Ancak aynı zamanda tebrik ederken sözlüklerin arasına duyulmayan ama hissedilen "O ödülü sen değil, ben hak etmiştim!" ya da sıradan bir sohbet esnasında "Seni dinlemek zorunda değilim, sus artık!" cümlelerinin girdiğini gördüm. Kimse aslında söylemek istediğini söylemiyor ya da yapmak istediğini yapmıyordu. Kendine karşı bile dürüst değildi insanlar. Sanki herkesin kendine verdiği bir rol vardı ve hayat sahnesinde oynuyorlardı. İstesem de istemesem de ben de bu sahnede insanlarla birlikte onların yazdığı senaryoyu oynuyordum. Truman Burbank gibi... Kelimelerle ifade etmeseler de yolda yürürken yanımdan selam verip geçen yan komşumun giydiğim kıyafetler ve saçımın renginden olsa gerek- "Kendini bir şey sanıyor, ukala!" dediğini, okulda her karşılaşmamızda yüzüme gülen "arkadaş"ımın "Derste sana ihtiyacım olmasa yüzüne bile bakmam ama ne yaparsın işte çaresizlik! Başka birini bulana kadar seninle idare edeceğim." dediğini duyuyorum. Biliyordum, daha doğrusu hissediyordum nereye gittiğini bilmediğim bir senaryoyu oynadığımı. Sadece yüksek sesle söyleyememiştim daha önce. Şimdi kendime itiraf ediyorum, kendimi kandırmışım. Filmi izleyene kadar Truman Burbank gibi bir oyunun içinde olduğumun farkında değildim. Her ne kadar bütün dünya izlerken otuz bir yılımı bir film setinde bütün geçirmemiş olsam da hayat da içinde yaşadığımız bir sahneydi. İnsanlar rolleri gereği bin bir türlü maske takıyorlardı. Matematik dersinde yanımda oturan, karşılaştığımızda yüzüme gülen arkadaşım sahne arkasında bambaşka biriydi. Onu ders çıkışı sınıfta unuttuğum not defterimi almak için döndüğümde görmüştüm. İki sıra arkamızda oturan başka bir arkadaşına benim yanımda oturmasının sebebinin derste tuttuğum notları kullanmak olduğunu, kıskanmaması gerektiğini söylüyordu. O an "arkadaş"ım maskesini çıkarmış mıydı yoksa başka bir maske mi takmıştı karar veremedim. Bazıları zayıflıklarını saklamak için uğraşıyor, bazılarıysa yaptıklarının sonuçlarına katlanmamak, merhamet görmek adına zayıf görünmeye çalışıyordu. Bir süre sonra maskeleri görmeye ihtiyacım kalmamıştı. Yanlarından geçerken, konuşurken hissediyordum. Maskeli oyuncular dışında duygularını saklamadan yaşayan, o an ne düşünüyorsa ne hissediyorsa yüzüne yansıtan, dolayısıyla da maskeye ihtiyacı olmayanlar da vardı. Nefes alamıyordum, içimde bir sıkıntı vardı. Sahneden inmek ve onlarla tanışmak için içimde büyük bir istek duydum. Ancak bunu yapabilmek için önce kendi maskemi çıkarmalıydım. Artık içinde bulunduğum durumun farkında olduğum halde, her şeyi kendi içimde yaşıyor, yan komşumun bana "ukala kız" dediğini bilmeme rağmen hiçbir şey yokmuş gibi selamlaşıyorduk. Biliyordum; benim gibiler vardı ve maskelilerden uzak durmak istiyorlardı. Ben de durmalıydım. Zor ve almakta geç kalınmış ancak gerekli bir karardı benim için. Daha da önemlisi benim ilk "gerçek" kararımdı. Maskemi çıkardığım an nefes almaya başladığımı hissettim. Üstümden tarif edilemez bir yük kalkmıştı. İlk defa kontrol bendeydi. Özgürdüm. Gördükçe içimi karartan maskelilerden kurtulmuştum. Artık hayat sahnesindeki bir oyuncu değildim. Sahneden inmiştim. Hayatımda ilk defa her şey daha net, anlaşılabilir ve basitti. Sadece saf gerçekler vardı. Benim kararlarım, benim isteklerim, benim hayatım... Sanki ilk defa görüyordum dünyayı. Yanımdan geçen kediyi, ağaçtan düşen yaprağı, bisikletiyle tur atan küçük kızı... Hiçbir şey hatırladığım gibi değildi. O zamana kadar yaşadığım her şey bambaşka bir boyut kazanmıştı. Geriye sadece maskesizlerle birlikte mutlu olmak kalmıştı.