YALNIZLIĞIN GERÇEK ANLAMI

Bir insanın en temel ihtiyacı nedir? Başını sokacak bir barınak, karnını doyuracak yiyecekler, onu sıcak tutacak giysiler... Bunların hepsi insanın yaşamını sürdürmesi için elzem olan şeyler. Peki ya başka insanlar? Bir insan yaşamını devam ettirebilmek için başka insanlara mutlaka ihtiyaç duyar mı? Yalnız olmamak da tıpkı beslenmek ve barınmak gibi temel bir ihtiyaç mıdır? Yukarıdaki bütün bu sorulara cevap verebilmek için öncelikle yalnızlık kavramı üzerine biraz düşünmek gerekir. Üzerine hüzünlü şarkılar bestelenen, sayısız şiirler ve yazılar yazılan bu kavram çoğunluğun en büyük korkusu, kimininse en rahat durumu. Çoğu insan yalnız kalmamak için ne gerekirse yapıp köşe bucak kaçar yalnızlıktan, bazıları içinse artık bir tercih hatta bir yaşam tarzı haline gelmiştir yalnız olmak. Peki yalnızlığı bazıları için böylesine korkutucu bazıları içinse çekici yapan nedir? Yalnızlıktan kaçmak doğuştan gelen bir özellikse eğer bazı insanların yalnızlığı tercih etmesi nasıl açıklanır? İnsan hayatını baştan sona incelediğimizde en önemli anlarımızda yalnız olduğumuzu fark ederiz aslında. İnsan yalnız doğar ve yalnız ölür. Bu iki noktanın arasındaysa çoğu zaman etrafında başka insanlar olur ama bu yalnız olmadığı anlamına gelmez. 'Kalabalıklar içinde yalnız olmak' sözünü duymuşsunuzdur belki, bu söz durumu çok iyi özetler. Belki başka insanlar vardır etrafımızda fakat bizi ne derece anlayıp dinledikleri, bizim için ne ifade ettikleri, hangi zamanda yanımızda oldukları belirler yalnız olup olmadığımızı. En mutlu neşeli zamanlarınızı düşünün. Yanınızda duran birçok kişiyi hatırlayacaksınızdır. Peki ya ağladığınız zamanlarda? İnsan üzgün olduğunda, ağladığında yalnız kalmayı tercih eder. Aslında bu bir tercih değil, bir zorunluluktur. Mutluluğunuzu paylaşmayı sever insanlar fakat üzüntünüz sadece size aittir, kimse onu istemez. Üzgünseniz bunu saklama ihtiyacı hissedersiniz çünkü içten içe kimsenin sizin yanınızda olmak istemeyeceğini, mutsuzluğun insanları uzaklaştıracağını bilirsiniz. Bilirsiniz çünkü siz de mutsuz birinin yanında aynı şekilde hissedersiniz. Yalnızlığa sempatisi olan, yalnız olduğu anlarda rahat olan insanlar bu özelliğe doğuştan sahip olmazlar aslında. Hayat tecrübeleri ve yaşantılar bazı insanları yalnızlığa iter. Bu kişiler ancak yalnız kaldıklarında kendileri olabileceklerini, insanların yanındaysa her zaman bazı yönlerini saklamaları gerektiğini fark etmiş fakat kabullenememiş kişilerdir. Fakat bu insanlar düşündüğünüz gibi uzak bir ormana ya da bir dağın başındaki kulübeye çekilmiş, hayatını tek başına kimseyi görmeden sürdüren kişiler değiller elbette. Onlar da diğer tüm insanlar gibi arkadaşlara ve aileye sahip, seven ve sevilen kişiler. Bu insanların diğerlerinden tek farkı yalnızlıktan korkmamaları, etraflarında insanlar olsa dahi yalnız olunabileceğinin ve hayatlarının çoğunluğunu zaten yalnız geçirdiklerinin farkında olmalarıdır. Yazının en başında sorulan soruya geri dönelim. Yalnız kalmamak temel bir ihtiyaç mıdır? Bu sorunun cevabı aslında yalnızlıktan ne anladığınıza bağlıdır. Eğer etrafınızda insanların bulunması, karşılıklı konuşup bir şeyler paylaşmak düşünülüyorsa bu, insanın akıl sağlığını koruyabilmesi için temel bir ihtiyaçtır elbette. İnsan sosyal bir varlık olarak yaratılmıştır ve doğası gereği diğer insanlarla az veya çok etkileşim halinde olmak zorundadır. Fakat yalnız olmamakla asıl kastedilen yalnız hissetmemekse eğer, insan bir ömür boyu yalnızlık hissiyle boğuşarak yaşamını sürdürebilir. Bu açıdan bakıldığındaysa yalnız olmamak temel bir ihtiyaçtan çok, sadece şanslı birtakım insanın sahip olabildiği bir lütuf olarak karşımıza çıkar. Bazı insanlar bu lütfa hiçbir zaman sahip olamayacağını kabullenir, benimser yalnızlığı. Bazılarıysa yalnızlık hissine yakalanmamak için kaçar durur hayatı boyunca. Fakat bütün insanlar içten içe az veya çok ister yalnız olmamayı. Evet, her birimiz yalnız doğarız fakat yalnız ölmek istemeyiz aslında. "İnsanlar ölümle yüzleştiklerinde, seslerini duyurmak isterler. Tek başına ölmek istemezler."i i Weir, Andy. Marslı, İthaki Yayınları, 2014.