Parmak İzi

İnsanın öyle bir yüzü vardır ki ne kendisi bu yüzünü görmek ister, ne de başkaları fark etsin onu. Hani herkesten saklanan, utanılan yüz. İnsanın kendi içinde gizlediği bir yönüdür bu. Baş edemediği, hayatından çıkarıp atamadığı bir özelliği gibidir. Öyle bir yüz ki belki geçmişin kara örtüsü, geleceğe pranga. Belki insanı kendisinden nefret ettiren bir alışkanlık... Bir türlü kurtulamayız aynı duygudan. Gece saatlerce yatakta dönüp durmak gibi kimileri için. Kimileri içinse yalnızlık korkusu. Hani bize bir şeyler olmuştur, aynı insan olarak kalmamıza engel olan bir şeyler. Yıllar geçince üstünden fark ederiz. "Ben böyle biri değildim ki" deriz, "Ben aslında korkmazdım..." Sonra da yüzlerimizi insanlardan saklarız. Çekiniriz fark edilmekten. Birine yakalanmak istemeyiz. Sanki bize bunları yaşatan insanlar yanımızda olanlardan farklıymışcasına, sanki onlar da başkalarının hayatlarında parmak izlerini bırakmamışlar gibi. Aslında hepimiz öyleyiz. Hepimiz birilerinin hayatına girip onlara acı tatlı bir şeyler bırakıyoruz kendimizden. O an fark etmiyoruz bile, hangi sözümüz, hangi davranışımız karşımızdakini düşündürtecek, onu değiştirecek. En masumumuz bile yapıyor bunu. O da birilerine kendinden bir şeyler bırakıyor, iyi şeyler belki. O da yaralanıyor sonra, anlamıyor. Dönüp dolaşırken aklına geliyor ve yarası, içinin tellerini sızlatıveriyor. " Seni düşünüyorum. Oturma odandaki sarı kanepede, yüzüne yapışık bıkkınlıkla oturuşunu..." (Bozkurt, 35) O an başka bir hayata sahip aslında ama yine de düşünmeye engel olamıyor. Her yaşanılan içini acıtıyor, yemek yenilen bir masa bile geçmişi hatırlatıyor. Çok sonradan anlıyor işte insan, neden aynı masaya oturmak istemediğini, neden sarı kanepeleri sevemediğini. Sorsa biri neden böyle davrandığımızı, "Yok bir sebebi." der geçiştiririz. Kimsenin bunu fark etmemesi gerekir çünkü. Kimse anlamasın bunu. İşte böyle geçiştirmek istediğimiz, herkesten sakladığımız şeylere Kadire Bozkurt, sanki "Bak, Serkan da böyle, Özlem de" dermişcesine kitabın adını Küçük Dertler koymuş. Elime ilk aldığımda kapağındaki kırmızı vosvosu beni zaten hemen kendine çekti. Daha sonra öğrendim ki bu tatlı vosvosun adı Sıdıka'ymış. Meğerse o da saklamış içinde küçük çocukların oynadığı oyunu, tek tanığın kendisi olmasına rağmen. Meğerse kitapta onu sevmeyen birine aşık Serkan da, sevgilisini aldatan Özlem de saklamış duygularını çünkü çekinmişler etrafındakilerden. Okurken böyle sırlara sahip olan insanların varlığını düşününce benim de onlardan biri olduğumu fark ettim. Bu kadar çok yüzü olan insan varmış ve evet, etrafımızdakiler hayatımıza ne kadar çok karışmış. Kitabı bitirdiğimde, üzerinde uzun uzun düşününce benim de sakladığım şeyleri fark ettim. Bugüne kadar kimseyle bu konuları konuşmak istemediğimi anlayınca sanki biri yüzüme çarpmış gibi oldu. Gerçekten de ne kadar çok yüzüm varmış benim. Hayatıma girenler, çıkanlar, kendi ellerimle kalbimin dibine bırakıverdiğim insanlar ne kadar da etkilemişler beni. Meğerse değiştirmişler içimi, hepsi kendinden bir şeyleri bırakıp öyle gitmişler. Hepsi "parmak izleri"ni benim hayatıma bırakıp arkalarını dönmüşler. Bense saklamışım onları, korkmuşum paylaşmaktan. Korkmuşum yeni yüzlerimden. Sanki hayatımıza girenlerin bize kattıkları, sonradan bizim karakterimizin bir parçası olmuyormuş gibi. Sanki biz hiç kimsenin hayatına kendimizden izler bırakmıyormuşuz gibi. Belki de yapmamız gereken yüzleşmektir. Neden geleceğimize pranga yaparız ki geçmişimizin kara örtüsünü? Neden yüzleşmekten korkarız ki? Ne olacak yani sarı kanepeye gidip tekrar otursak, ne olur ki aynı masada başka biriyle yemek yesek? Aslında bu da bizim bir parçamızsa yaşadıklarımızı başkalarından saklamak niye? Belki de anlayan biri çıkacaktır karşımıza, bir hastane odasında yalnızlığıyla uyumaya çalışan İhsan gibi. Bu yüzden yüzleşmek lazım içimizle, korkmadan "Ben buyum!" diyebilmek için. "Korkmadın mı, diyecek. Korktum, diyeceğim. Ama yapabildim. Sen de öğreneceksin yakında, artık ne gerekirse yaptığımı." (Bozkurt, 41) Biz de anlamalıyız kendimizi çünkü artık hiçbir şey geri getiremeyecek eskiyi, hiçbir şey değiştiremeyecek geçmişi.