Sadece Basit Bir Buçukluk Mu? Sanmıyorum...

Serinin üçüncü filminin gösterime girmesine bir ay kala Hobbit kitabının popülerliği git gide artmaktadır. Bu yüzden ben de bu yazıda öncelikle yazardan sonra da Bilbo Baggins'in gözünden Orta Dünya'daki onur ve dayanışma kavramlarını ve buçuklukların kadere etkisine bakacağım. Dil üzerine çok büyük bir yeteneği olan John Ronald Reuel Tolkien bir yandan Gal ve Fin dilleri üzerinde araştırma yaparken bir yandan da kendi Elf dillerini yarattı. Birinci Dünya Savaşı'na katılmak gibi hayatında önemli görevler de üstlenen yazar savaştan sonra Oxford'da Anglo-Sakson Profesörlüğü yaptı. Yüzüklerin Efendisi üçlemesine henüz üniversite öğrencisiyken yazmaya başlayan yazar bu üçlemeye giriş olarak da Hobbit'i yazmıştır. Kendi oyuğunda yaşayan mütevazi bir hobbit olan Bilbo Baggins'in hayatı bir gün Gandalf'ın oyuğa gelmesiyle tamamıyla değişir. Artık macera vaktidir. Zulme uğramış cüceler Smaug'dan haklarını geri almak için, onurları için Bilbo ile beraber yolculuğa başlarlar. Bilbo bu yolculuk esnasında adlarını sadece anlatılan hikayelerden, destanlardan duyduğu ve varlığına bile inanmadığı Elfler, Kartallar, Goblinler, Orklar gibi bir çok farklı ırkla karşılaşır. Ona göre eskiden sadece beş çayından ibaret olan hayat artık uğruna bir çok tehlikelere girilebilecek olan onur kavramı olmadan hiç niteliğindedir. Çünkü o, ister sıradan bir asker olsun isterse kralların soyundan gelen şehzadeler olsun bir çok farklı ırktan varlıkların kendi onurları için nasıl toprağa düştüğünü görmüştür. Bilbo kendi kendine ben artık basit bir hobbit değilim, o eski Bilbo hiç değilim der. Lakin Bilbo'nun macerası daha bitmemiştir ve öğrendiği şeyler, öğreneceği şeylerin yanında hiçtir. Bir gün Elflerin, İnsanların ve Cücelerin birbirine karşı siper aldıkları o talihsiz günde Bilbo, "Bütün bu askerler bugün burada kendi onurları ölecekler ve hepsi kendini haklı görüyor. Demek ki burada bir yanlışlık var." diye düşünür. Tam o sırada Goblin boruları çok da uzak denilemeyecek bir mesafeden bu üç ırk arasındaki gerginliği yırtarcasına acı acı ötmeye başlar. Çok kalabalık bir Goblin ordusu kurtlarla beraber saldırıya geçer. Bu sırada Elfler, İnsanlar ve Cüceler birleşerek karşı saldırıya geçerler. Artık Bilbo'nun kafasında taşlar yerine oturmaya başlamıştır. Kendi kendine düşünür ki aradaki sıkıntıları unutarak ortak bir düşmana karşı birleşmek bütün değerlerden, hatta onurdan bile daha üstün bir şeydir. Bilbo savaş meydanında farklı ırkların birbirine siper olduğunu gördükçe bu düşüncesi daha da kuvvetlenir ve artık kendi hayatına verdiği değer tamamıyla yok olmuştur. Lakin düşman çok güçlüdür. Zaman düşünme vakti değil bir şeyler yapma vaktidir. Tam Bilbo kendi kendine ben sadece bir metrelik bir hobbitim savaşta ne yapabilirim diye düşünürken kartallar gelir ve kötülük defedilir. Orta dünyadaki bütün iyi güçler kötülüğe karşı tek vücut olup dayanışma içerisinde kendi onurları için savaşmışlardır. Savaştan sonra Bilbo sevdiklerini kaybetmesinin verdiği üzüntüyle karamsar bir şekilde, sanırım benim bu dünyadaki görevim, oyuğumda oturup beş çayımı içmek ve bahçemdeki çimleri biçmek, diye düşünmektedir. Lakin bir hobbit kendi kaderini nereden bilebilir ki... Cebinde taşıdığı Tek Yüzük'ün Orta Dünya'nın kaderini belirleyeceğini, bu yüzük uğruna birçok savaşlar yapılacağını ve neredeyse tüm insanların öleceğini ancak bu olaylar olduktan sonra, ömrünün son demlerinde Elf Lordu Elrond'un sarayında, bir şöminenin başında, kötülükle mücadele uğruna can veren binlerce insan, elf ve cücenin ardından onlara ağıt yakarken anlayacaktır. Sonuç olarak, kitapta Bilbo'nun bu düşünceleri hiçbir şekilde yer almamaktadır lakin işlenen temadan ve olaylardan Bilbo'nun kendi içinde bu düşüncelere kapıldığını rahatlıkla söyleyebiliriz. Zira maceraya çıkmadan önceki Bilbo Baggins ile bunları yaşamış Bilbo Baggins çok farklı karakterdedirler. Artık buçukluğumuzda, hayatta kendini basit hissetmek yerine onur ve dayanışma kavramları vardır.