NASIL DELİRDİK?

Düşünüyorum, öyleyse deliyim! Aslında bir yerden sonra hepimiz deliriyoruz. Bazımız henüz minicik bir çocukken deliriyoruz, bazımız okula başladığımızda deliriyoruz, bazımız lisede deliriyoruz, bazımız YGS/LYS belasına hazırlanırken deliriyoruz, eğer bunların hepsini atlattıysak üniversitede deliriyoruz, yok hepsi bizi teğet geçtiyse iş hayatına girdikten sonra deliriyoruz! Millet deliye hasret; biz akıllıya hasretiz derler, aynı biz! İçimizde aklı yerinde olan neredeyse yok gibi! Ben mesela, hayatımın hemen hemen her evresinde diğerlerinden farklı olduğumu düşündüm. Böyle düşünmemin sebebi de sanırım gerçekten farklı olmamdan kaynaklanıyordu. Kalabalık grupları sevmezdim, kendi başıma oturmayı tercih ederdim. Konuşmayı hiçbir zaman sevmemiştim zaten. Sıkı sıkıya bağlandığım birisi de olmadı hiç. Sonra kendimde bir sorun olduğunu düşündüm, ama her sorunun bir çözümü vardır. Bunun ise çözümü yoktu. Çözümü olmadığına göre ise bir sorun değildi bu. Delilik de öyle. Delirmek bir sorun değilmiş, insanların delilik hakkındaki düşünceleri sorunmuş. Önceden fark edilmiyor belki ama üniversitede insan gerçekten deliriyor. Herhangi bir üniversitenin kütüphanesine giderek bunu anlayabilirsiniz. Kendinden geçmiş şekilde ders çalışan öğrenciler; saçı başı dağınık, ders çalışmayı sadece vizelere ya da finallere giderken bırakan öğrenciler deli değildir de nedir? İş hayatına atılınca da delireceğiz, hatta delirme olasılığımız daha fazla artacak eskisine göre. Yepyeni bir ortama ayak uydurmak zorunda kalacağız ve bunu çok kısa bir sürede gerçekleştirmemizi isteyecekler. En az dört sene boyunca feda edilen zaman, onca emek; sekiz saat süren bir masa başı işiyle ev arasında kısır döngüye giren bir ömürle mi sonuçlanacak yani? İnsan delirmesin de ne yapsın! Görüldüğü üzere durum böyle, yani delilikten kurtulmak neredeyse imkansız. Bir de Türkiye'de delirmeyi düşünün. Kabus gibi değil mi? Bence de öyle; son üç dört senedir Türkiye'de Ece KAMACI yaşanan gündem, nispeten daha durgun bir Avrupa ülkesinde yaşansaydı, oradaki insanlar değil delirmek, çıldırmışlardı! Bir senelik bir gündemi bir haftada tüketen bir ülkede de delirmenin ne kadar kolay olduğunu anladık böylece. Hayatımız böyle fırtınalarla dolup taşıyor ancak tam anlamıyla bunlara tepki gösteren biri yok. Ne kadar garip değil mi? Aslında o kadar garip değil. Bana göre biz deliliğe alışmışız. Bu da demek oluyor ki en normal gözükenimiz bile bir deli. Sadece seviyeleri farklı deliliğimizin. En az etkilenen normal hayatına duru bir şekilde devam ediyor, en fazla etkilenen de akıl hastanesi denilen, aslında hapishane olan yerlere tıkılmış. Sonuçta iyisiyle kötüsüyle hepimiz deliyiz. Tabii ben bu yazıda delileri kötülemeye çalışmıyorum. Aksine deliler insanlık için iyidir de. Eğer bir şeyin değişmesi gerekiyorsa değişim sürecini başlatan delilerin ta kendisidir, çünkü bir işin nedenini veya sonucunu önceden düşünmezler. Düşünmedikleri için de istedikleri gibi eylemde bulunma özgürlükleri vardır. İşin başından onlar tutarlar, ilk safta onlar yer alırlar. Yaptıkları da insanlığa katkıda bulunur. Ateşin yaktığını, iğnenin acıttığını ilk deliler keşfetmemiştir de kim keşfetmiştir? Aklı başında kim dört yüz metrelik bir uçurumdan denize atlamayı düşünmüştür? Köprü yapmayı, açık denizlere açılmayı ilk kim akıl etmiştir? İnsan, içinde az delilik olmadan bunları yapmayı düşünemez. Elimizdeki çeşitli icatlar da deliler sayesinde ortaya çıkmıştır. Elektriği düşünelim, kehribarın elektrikle yüklenebilirliğini keşfeden kişi herhalde normal sayılabilecek bir insan değildir. Bunu daha az zararlı hale getirmeye çalışan birisi de kendi deliliğinin insanlığa zararlı olacağını fark etmiş ve ona göre hareket etmiştir. Özetleyecek olursak aramızda deli olmayan yok. Her çeşitten deli var aramızda, kimisi bizden uzak duruyor, kimi başkalarının zoruyla dış dünyaya adımını atamıyor. Bir de biz, kendimiz varız. Zaman akıp gittikçe daha fazla deliriyoruz. Asıl sorunumuz delirmek değil, bunu hissedememek. Deliliğimizi iyi amaçlar için kullanırsak, hem kendimize, hem çevremize, hem insanlığa faydamız dokunur. O yüzden delilik iyidir! Yeter ki sonucu bizi ölüme götürmesin.