BİR YERDEN BAŞLAMAK

Doymuşluğun verdiği monotonluk mu içinde bulunduğumuz? Yoksa, umursamazlığın yol açtığı bir durum mu bu? İkisinden de biraz alıp ortaya koysak, ortalama bir insanın ifadesi çıkar karşımıza. Tutkunun öldüğünü, amacın uykuya daldığını, heyecanın da aramızdan yavaş yavaş çekildiğinin farkına vardıkça, bir şeyler yapmamız gerektiğini düşünmektense daha çok boş veriyoruz değil mi? Ben öyle yapıyorum. Olanı kabul edip yoluma devam ediyorum. Yapmam gerekeni yapıp, heyecana zaman bırakamıyorum. Gelin görün ki istediğim elbette bu değil. Genç yaşımızda hiçbir şeyi tecrübe etmeden bir şeylere doymuş hissetmemizin sorumlusu ne diye düşünürken cevabı bulamadığımı belirtmek isterim. Ya da doymuşluğu atalım lügatımızdan, yerine bıkkınlık kelimesini koyup bakalım. Evet, evet bıkkınlık. Oysaki, düşününce ve yaşımızı ele alınca, şunu söyleyecek kadar ne yaşamış olabiliriz ki? Şu zamana kadar pek bir sıkıntım olduğunu söyleyemem kendi adıma. Kafamda büyüyerek orada tıkanıp kalan bir şey de olmaz benim. Olursa da elbet sonunda yolu gözükür sıkıntımın. Konu ölüm olmadığı sürece, her şeyin öyle ya da böyle yoluna gireceğine inanırım. Eminim çoğumuz için durum böyledir. Yine de, hayatımızda sıkıntıların kalıcı olmaması, hayatımızdan memnun olduğumuz anlamına gelmiyor belli ki. Evet bıkkınlık demiştik. Bu bıkkınlığın, her gün aynı şeyleri yaparak geleceğe dair bir şeyleri net görememekten kaynaklandığını söylesem, birkaç kişi daha bana destek çıkar diye düşünüyorum. Gelecek hakkında kaygılanırken, gelecek için yaptığımız şeylerin bir yere çıkmayacağı düşüncesini de ekleyeyim öyleyse bıkkınlığıma. Her gün işine, okuluna giden veya şartlar gerektirdiği için evinde duran ortalama bir insanı ele alalım. Sonrasında evine dönen, yapması gerekenleri yapan bir insan olsun karşımızda. Zamanla kaderini kabul eden, bu durumdan bıkan, ama bir şeyleri değiştirecek isteği veya kendisinde bulamayarak sonunda tamamıyla hissizleşen. Zaten her şeyi elinde olan, babasından kalan mirasla hayatının sonuna kadar rahat yaşayacak olan Friederich'in terk edildikten sonraki hissizliği gibi, sanki ilişkisinin bitmesinin onu biraz bile alakadar etmemesi gibi... Öyle bir hissizlik olsun ki bu, ölüm dışında hiçbir şey etkilemesin onu. Hislerinde hiçbir değişiklik olmasın. Hatta ve hatta yeri gelsin ölüm de pek bir şey ifade etmesin onun için. Öylece hissiz kalsın. Sanırım, bu cümlelerde kendimi, etrafımdaki birkaç insanı ve daha tanımadığım bir çok insanı da anlatmış oldum. Farkında mıyız acaba hiçbir şey hissetmeden, sorumluluklarımızı yerine getirdiğimizin? Düpedüz bir yaşam sürdüğümüzün farkında mıyız? Hayatımızı etkileyecek öyle bir şey çıksın ki karşımıza, sonunda hissizliğimizi hissedelim istiyorum. Evet önce bir şey hissedelim, iyi veya kötü. Bir yarış kuponunu çalarak sonunda suçluluk "hisseden" baş kahraman gibi, sadece ve sadece hissedelim Silkelenip kendimize gelelim ve yeni arayışlara koyulmak için bir sebep bulalım kendimize. Tutkumuz gelsin geri, yaşama sevinciyle beraber. Sonrasında yaptığımız şeylerden zevk alalım istiyorum. Her gün yapmak zorunda olduğumuz şeyleri, zorunluluktan yaparken üstüne şevkimizi de ekleyelim ki monotonluğun bile bir anlamı olsun bizim için. Sonra bu monotonluktan zevk alalım. Aslında bu aynı uğraşların geleceğimizde bir fark yaratacağını düşünebilecek konuma gelecek kadar zevk alalım bu hayattan. Arzum şu: yaşadığımız hayatları görenler "Bu kadar mı kalmadı heyecanınız?" demesin bizim için. Her günün yeni bir güzellik getireceğine inanmak olmasın yaptığımız; her günün yeni bir güzellik getireceğini görelim istiyorum. Çünkü bıkkınlık bizi sömürüyor. Fiziksel olarak bize bir zarar vermese de, ruhunu daraltıyor insanın. İyi şeylere olan inancımızı öldürerek, dibe çekiyor bizi bıkkınlık. "... Çünkü yıllar, yıllar sonra ilk kez o dakikalarda yeniden gerçek anlamda yaşadığımı, duygularımın felçleşmiş, ama henüz ölmemiş olduklarını, tutkunun o sıcak kaynağının her şeye rağmen kayıtsızlığımın pas tutmuş yüzeyinin altında bir yerde gizlice akmayı sürdürmüş olduğunu hissettim.." demek çok da uzak olmasın bizden.