BİR AŞK HİKAYESİ

Spor benim en büyük ilgi alanım. Boş zamanlarımın çoğunda spor yapar ve arkadaşlarımın çoğunu da spor yapmaya teşvik ederim. Bu ilgim, Türkiye'deki birçok küçük erkek çocuk gibi futbolla başladı. Daha kendimi tanımlayamadığım, genelikle oyuncaklarımla vakit geçirdiğim zamanda televizyondaki futbol takımlarından o hafta hangisi en gollü galibiyeti almış ise o takımı tutardım. Galatasaray o takımlar arasından sıyrılıp tuttuğum , renklerine aşık olduğum takım oldu. Yaşımın ilerlemesi ile Avrupa'daki diğer büyük ligleri de takip etmeye başladım. Cimbom kadar olmasa da her ligden bir favorim olmaya başladı. Belli bir süre sonra futbol benim için spordan öte bir tutku oldu. Liseden beri ailemle her yaz yurtdışına çıkarız. Gezimizi planlarken araştırdığım ilk şey, şehirdeki futbol stadyumları olur. Bazılarının içine girmesem de en azından getirdiğim Galatasaray atkımı yanıma alır, stadın bir köşesinde fotoğraf çektiririm. Geçen yaz yaptığım Madrid gezisinde, Real Madrid takımının mabedi olan Santiago Bernabeu stadının içinde bulunan müzeyi gezdim. O müzeyi yıl içinde gezen binlerce insan var. Bazıları oraya sadece dünyanın en iyi pazarlanmış takımının stadında fotoğraf çekitirmeye gidebilirler. Benim gibi insanlar için ise dünyadaki en başarılı ve bu oyunun hakkını veren takımlardan birinin evidir bu stadyum . Günümüze kadar olan zamandaki en iyi oyuncuların bu statta en azından bir kere oynaması da burayı benim için ayrı kılan başka bir özellik. Benim gibi bir insan için o çimlere basabilmek, o oyuncuların bulunduğu yerde aynı nefesi almak bile çok ayrı bir duygu. Bu his, sadece o oyuncular çok iyi oldukları için değil onlar da bu oyuna bizim kadar bağlı oldukları için güçlü. Çünkü futbol sadece galibiyet ve gol değildir, mücadeledir, içinde ki gücü sonuna kadar harcamaktır. Yoksa yenildiğimiz maçlarda alkışlamazdık biz takımımızı. Futbol bu yüzden sadece bir spor da değildir. Hayatın yansımasıdır, bir dışa vurumdur insanlar için. Bizim ülkemizde olmasa da Avrupa ülkelerinde bazı maçlar kral-köylü çekişmesidir. Bazı ülkelerde ülkenin başkenti ve sanayi şehri arasındaki ekonomik kapışma futbola yansımıştır. Eskiden savaşarak birbirine güç gösterisi yapan milletler artık futbol maçlarında birbirlerini yenmeye çalışıyorlar. Hatta bir hafta önce methiyeler yağdırdığı, tuttuğu kulübün futbolcusuna milli takım maçında karşı tarafta olduğu içi küfürler yağdıran seyirciler görebilirsiniz. Futbol insanların en ilkel duygularını dışarıya çıkartmalarını sağlar. Bu ilkel tutum zararlı bir durum değildir sadece fazla bağlılıktır. Tuttuğu takımlara bu kadar bağlı olanlar da taraftar oluyorlar zaten. Taraftarlık futbol tutkusunun ayrı bir güzel yanıdır. Takımına karşı hissetiğin sevgiyi senin gibi paylaşan binlerce insan var ve bu insanlar için kim olduğunun önemi yok. Sosyal, ekonomik durumun, ırkın, dinin ve dilin hiç önemli değil. Genel yargının aksine aslında cinsiyet de önemli değildir. Bu spora kendini adamış kadın taraftarlar da vardır. Önemli olan o aşkı hissetmektir. Geri kalan her şey teferruattır. O takımın taraftarlarından biri olmak istiyorsan sadece onlarla aynı takımı tutman lazım. Eğer bu şartı karşılıyorsan artık onlardan birisin. Senin ailen gibi olmaya başlıyorlar. Onlarla beraber üzülüyor ve beraber seviniyorsun. Takımın gol attığında stadyumda hiç tanımadığın bir insanla sarılırken buluyorsun kendini. Takımın kötü durumdayken de beraber o acıya katlanıyorsun. Bu iki durumda da senin takımınla bağını daha da güçlendiren marşları söylüyorsun. O marşlar ki insanın hangi müzik türünü dinlediği fark etmez takımın her taraftarı söyler. Taraftar grupları en büyük sosyal örgütlerdir. Ülkenin herhangi bir yerinde olan doğal afetlerde onları görebilirsiniz. Bir yerde bir insana haksızlık yapılır, sosyal medyada onun sesi olur bu taraftar grupları. Kan aranıyordur veya biri ameliyat için acil para arıyordur, ülkeye bu taraftar grubu duyurur bu yardım çağrılarını. Bu spor böyle birleştiricidir işte. Takımının deplasmanı için gittiği şehirde son parasını bilete verdiği için otobüs duraklarında, tren garlarında, havalimanlarında veya sokakta yatan taraftarlarda da mantık arayamazsınız . Bu bağlılık ve sevgi pragmatik bir ilişkiden öte bir duygudur. Çok özel bir tutkudur. Herkes anlayamaz bu duyguyu. Bazıları futbolu sadece gol ve galibiyetten ibaret görebilir. Yöneticiler bizim bu tutkumuzu endüstriyelleştirmeye çalışabilir. Bir futbolcuya bir Afrika ülkesinin bütçesinden daha fazla para verilebilir. Bazı insanlar kendi çıkarları ve politika için bizim duygularımızı ve takımımızı sömürebilirler. Bana göre bunların hepsi bizde ki bu duyguyu sadece yaralayabilir. Bu yüzden kişilere ders vermek için kısa süreliğine stadyumlara gitmeyebiliriz. Bu sadece protesto hakkımızı kullandığımız takımımızın geleceğinden endişe ettiğimiz için yaptığımız bir eylemdir. Benim takımıma ve futbola olan sevgim ölene kadar devam edecektir. Çünkü benim için futbol çok farklı bir tutkudur. Emre Umur Çakır