SENİN DERDİN SANA

Herkesin kendine göre dertleri vardır ve genel olarak her insan kendi derdinin en büyük dert olduğunu düşünür çünkü insan başına gelmeyince anlayamaz. Kimine göre en büyük dert yoksulluktur, kimine göre hastalık, kimine göre hasret... Herkese kendi derdinin büyük geldiğini düşünürsek, küçük dertler yoktur aslında. Kadire Bozkurt, kitabına Küçük Dertler ismini verirken ironi yapmış bence, anlattıkları göz önüne alındığında aslında büyük sıkıntılar olduğunu her okuru kabul etmiştir diye düşünüyorum. 1 Şöyle bir düşündüğümde, dertsiz, tasasız 1 ayımın bile geçtiğini hatırlamıyorum. Birbirleriyle karşılaştırıldıklarında büyüklü küçüklü dertler sürekli oluyor. Bu bazen bir sınav stresi oluyor, bazen bir hastalık. Mesela bana bir sınav döneminde sorarsanız en büyük derdin ne diye sınavlar derim herhalde sanki çok büyük bir dertmiş gibi çünkü o an başka bir derdim yok. Oysa ki o an öyle dertler var ki benimki onların yanında denizde kum tanesi gibi kalır. Mesela çocukları trafik kazası geçirmiş bir ailenin o an çocuklarının ameliyattan çıkmasını beklediğini düşünemem ya da bir babanın evine ekmek götüremediği için eve nasıl gideceğini düşündüğünü düşünemem ne kadar da bencilce ama insanın doğası bu. Başına gelmeyince bilemiyor insan. Kim istemez ki dertsiz, tasasız bir hayatı. Her şey gönlünce olsun, her istediğine hemen kavuşsun kim istemez. Ancak öyle bir durum ki insan dert olmayınca rahatlığının kıymetini bilemiyor. Hiç hasta olmayan biri sağlıklı olmanın değerini, açlık çekmeyen biri açlığın nasıl bir durum olduğunu, yokluk görmeyen biri fakirliği nasıl bilebilir? Yani her şey karşıtıyla birlikte vardır. Gece olmasaydı gündüz diye bir kavram olmasaydı ya da sıcak olmasaydı soğuk diye bir kavram olmazdı. Bu şekilde düşündüğümüzde dert olmasaydı çare de olmazdı. Mesela bademcik ameliyatı olmadan önce hakkında internette biraz araştırma yapmıştım. En basit ameliyat olduğunu ve diğer ameliyatlara göre acısının daha az olduğunu söylüyordu doktorlar. Yorumları okuduğumda insanlar çok acıdığını su bile içemediklerini söylüyorlardı. Ben kendi kendime en basit ameliyat olduğuna göre böyle bir şey yoktur insanlar ne kadar abartıyor diye düşünüyordum. Olmadan önce ameliyat benim için küçük bir dertti. Ancak olduğumda anladım ki cidden dedikleri kadar varmış. Suyu bırakın ağrı kesici olarak verdikleri ilacı bile içemiyordum. İşte o zaman farkına vardım gerçekten büyük bir dertmiş. Yani küçük dert kavramının sadece o derdi yaşamayanlar için olduğunu anladım. Konuyu başka bir açıdan ele almak istiyorum. Sizce dertsiz insan var mıdır? Mesela derdi açlık olan birine sorarsak bize karnını doyurabilen insan dertsizdir diyebilir ya da bir hastaya sorsak sağlıklı insanların ne derdi olur ki diyebilir. İşte biz insanlar bizim hayallerimizdeki şeylere sahip olan insanları dünyanın en şanslı en dertsiz insanları olarak görürüz ancak durum pek de böyle değildir. Bence herkesin kendine göre bir derdi vardır. Her insan ünlü olmak ister. Ünlü olunca hayatında hiçbir sıkıntının kalmayacağını düşünür. Öyle olsa dünyaca ünlü şarkıcı Kurt Cobain intihar eder miydi? Sıkıntısı olmayan biri neden intihar etsin ki? Dert doğumumuzla başlar. Bebekken bu dertleri biz çekmeyiz, annelerimiz çeker. Bizim ihtiyaçlarımız, beslenmemiz, güvenliğimiz onlar için bir derttir. Aslında annelerimize dert olduğumuzu söylemek pek doğru olmaz, onlar için fazladan sorumluluğuzdur desek daha iyi olur. Biraz düşünmeye, aklımız başımıza gelmeye başladığında ise kendi dertlerimiz ortaya çıkar. Kronolojik olarak sıralarsak okul ödevleri, mezuniyet, iş bulma, evlilik, aile kurma diye gider. Artık yaşın ilerlemesiyle hastalık derdi de başlar. Sonuç olarak dert bizim doğamızda vardır. Onunla beraber dünyaya geliriz ve o ölene kadar yanımızdan ayrılmaz. Bu kadar da sadıktır. Bozkurt, Kadire. "Küçük Dertler". Alakarga Yayınları