Sonu Olmayan Bekleyiş

"Hayatın yaşanmaya değer olmasının tek sebebi; onun her gün daha iyiye gideceğini ve eve sağ salim döneceğimizi düşünmemiz.". Hayatın yaşanmaya değer olmasından da ziyade hayata katlanabilmemizin tek sebebi bu. Hayatı, sürekli bir şeyleri bekleyerek yaşıyoruz. Küçükken büyümeyi bekliyoruz, okuyorken mezun olmayı ya da çalışıyorken emekli olmayı... Biz bu spesifik anları beklerken ve hep bunların sonrasını düşünürken hayat geçip gitmiş oluyor ve farkına varamıyoruz. Bu bekleyişin sebebi de beklediğimiz şey gerçekleştiğinde sanki bir perinin değneği değmişçesine hayatımızın değişip güzelleşeceğine inanıyor olmamız. Peki, biz bu değişimleri beklerken asıl güzelliklere gözlerimizi kapatıyor ve onları kaybediyorsak? Peki neden bekliyoruz? Hayatımız o an yeterince güzel olmadığından mı yoksa bekleyecek bir şeyimiz olmadığında hayatın hiçbir anlamı olmamasından dolayı mı? Düşündüğümüz zaman, eğer geçmesini beklediğimiz bir olay ya da ulaşmak istediğimiz bir zaman dilimi olmasaydı, ne yapıyor olurduk, aklımızı ne meşgul ederdi? Bu biraz da hayatta sahip olduğumuz amaçlar ve erişmek istediğimiz konumla da alakalı aslında. Hepimiz hayatımızı güzelleştirmeye, şartları iyileştirmeye yönelik kararlar alıp onları uygulamaya çalışıyoruz. Bunu yaparken de o anki konumumuzdan olabildiğince çabuk kurtulmaya bakıyoruz. Bir yandan hayatı kaçırıp öteki yandan da onu yakalamaya çalışıyoruz. Bu hem bir amaç benimseyip kendimizi buna odaklayıp yola daha kolay devam etmemizi sağlıyor hem de sahip olduğumuz güzel şeylere karşı gözümüze perde indiriyor. Ancak buna dikkat etmesek de aslında o kadar yerleşmiş ve bir içgüdü haline gelmiş ki ne yok sayabiliriz ne de kendimizi bundan alıkoyabiliriz. Dönüp geriye baktığım zaman, bütün hayatımın bundan ibaret olduğunu görüyorum. Bir şeyleri beklemişim, ulaşmışım ve ulaştığım anda yeni bir şey beklemeye başlamışım. İnanılmaz bir döngü. Ancak, insanın aklını bir şeye yönlendirmek dışında başka bir etkiye daha sahip ve bu etki pek de pozitif yönde değil. Beklediğimiz şeyin aslında düşündüğümüz kadar güzel olmayışı bizi bir uçuruma sürükleyebilecek güce sahip. Elimizde olan, odaklandığımız her şey bir anda uçup gidebilir çünkü fark etmeden bütün hayatımızı ona bağlayıp körü körüne odaklanmışızdır. Örneğin, küçük bir kızken hep yirmi yaşında olmakla ilgili hayaller kurup kafamda tasarlamışımdır. İki ay önce yirmi yaşıma girdim ve aklıma kurduğum hayaller geldi. Kafamda tasarladığım hayat ve yaşadığım arasında hiçbir benzerlik göremedim. Ulaşmak istediğim yere ulaşamadığımı ve aslında istemediğim gibi yaşadığımı fark ettim. Bu da inanılmaz bir şekilde geleceğimle ilgili umutsuzluğa kapılmama sebebiyet verdi. Bu benim ilk beklediğim şeyse eğer ve ben kendimi beklediğime bir adım bile yaklaşamamış olarak görüyorsam, ileride de olacak şey hep bu mu? Bir şeyleri bekleyerek, hayaller kurarak yaşarken aslında sadece beklemekle kalıp aslında kendi ellerimle ben mi yok ettim her şeyi? Neden o küçük kızın kurduğu hayalleri yaşayamadım? Kendimi bunun için çok geç kalmış hissediyorum. Sanki gerçekleştiremeyecek kadar elimden kaymış gibiler. Eğer ilk aşamada bile yenilgiye uğradıysam diğer aşamaların da bundan farksız olacağını düşünüyorum çünkü zaten temelini atamamışken nasıl üstüne istediğim hayatı inşa edebilirim? Bizim aslında gözden kaçırdığımız ya da yanlış yaptığımız şey kendimizi bir şeyin olacağına ve ardından hayatımızın güzelleşeceğine inandırmak ve bu süreçte tek yaptığımız şeyin beklemek olması olabilir. Hayatın bize bir şeyi vermesini beklemektense o beklediğimiz ana kadarki yolun farkına varmamız ve beklemek yerine gerçekten istediğimiz şeye ulaşmak için harekete geçmemiz gerekiyor. Benim yapmadığım gibi, bu süreçlerin farkına vararak yaşarsak hem hayal kırıklığını en aza indirgemiş hem de o günleri çöpe atmaktansa gerçekten yaşamış oluruz.