Öykü Ece Ayaz

Gözlerimi açıyorum. Okul kaydını son gün yaptırmamın bir sonucu olan, Tükenmek ben diyeyim on sen de on beş metrekarelik odada, üst ranzadayım yine. Güneşin odayı aydınlatışından tahmin ediyorum ki saat on buçuğu geçiyordur. Alarm sesiyle uyanmadığım için de hemen bir telaş alıyor beni. Hızlıca çubuk inceliğinde olan basamakları iniyorum. Telefonuma atılıyorum. "Tamam" diyorum "geç kalmamışım". Küçük bir çarpıntıyla başlayan sabahımı sakinleştirmek için soğuk su vuruyorum yüzüme, kat tuvaletine gidip. Derse gidiyorum, sıkılmaya başlarsam istemsizce dalıyorum. Aklıma gelen bir dizi düşünce; kendim, etrafımdaki insanlar ve sorumluluklarım. Yakın zamanlarda fark ettiğim bir sağlık sorunum geliyor aklıma. Geriliyorum. Sağlık hep beni korkutmuştur çünkü. Her şeyin geri dönüşü vardır da sağlığın yoktur sanırım. Ya da sağlık olmadan diğerleri olsa ne fark eder demek daha doğru olur. Aklımda yer ediniyor bu düşünce. Ellerim terliyor. Etrafıma bir bakıyorum insanlar benim gibi şeyler düşünmüyor, tahtayı defterlerine geçirip dersi anlamaya çalışıyor. Bu düşünceler için ders uygun bir yer değil diyorum, derse odaklanmaya çalışıyorum. Ama küçük, saçma, çoğu insanın fark etmeyeceği detayları fark edip de hepsine dramatik anlamlar yüklemekte üzerime yoktur benim. Bu yüzden herhangi bir değişikliği önemli bir durumun habercisi olarak görüyorum. Durduramıyorum düşünmeyi, ilerlettikçe ilerletiyorum. Kendim de işin saçmalığına vararak, kendimden yorularak devam ediyorum pimpirikliğime. Tabi ki derse odaklanamıyorum ve kendime kızıyorum. "Başka şeyler düşünürsem, aklıma başka şeyleri takabilirim. Dikkatimi ancak aklıma takacak başka bir fikirle dağıtabilirim. Hem ne olursa olsun sağlıktan daha önemli değildir, değil mi?" Kendimi böyle avutuyorum. Oysa Mahir Ünsal Eriş kuşkular hakkında çok doğru bir hipotez ortaya koyuyor: "En kötü felaket bile, ihtimalinden daha ağır değildir zaten, daha zor değildir." (Eriş 90). Bu döngü böyle devam ediyor. Birbirini takip eden büyüklü küçüklü fikirler, telaşlar. Bu sadece, benim kısa bir günümden aklımda yer eden küçük bir telaş. Kafamın bir yerinde, belki bir daha düşünülmemek üzere de olsa, içimde bir yere tutunuyor. O tutunduğu yer hissizleşiyor, benim bir parçam olmaktan çıkıyor ve eksiliyorum. Küçük bir parça da olsa eksiliyorum. Bunun gibi, pek de açıklama gönüllüsü olmadığım ve belki de çok insana "Bu da dert mi?" dedirtecek, kafamdaki küçük delikler zamanla büyük yer kaplamaya başlıyor. Kendimizle baş başa kaldığımız anlarda kafamızda beliren, iç kemiren kuşkular haline geliyor. Hesaplaştığımız veya hesaplaşma cesaretini bulamadığımız korkularımız, kuşkularımız, günahlarımız bu şekilde ruhumuzu deliyor. "Belki de insanlar hakikaten böyle deliriyordur. Bir şeyi kafaya takıp onunla zihninin içine küçük bir delik açıyor, sonra kurcalaya kurcalaya o deliği bütün bir aklı yutacak kadar büyütüyordur." (Eriş, 116). Mahir Ünsal Eriş'in öykü kitabındakibu satırları okuduğumda bir insanın daha benimle aynı fikri paylaştığını görünce yalnız olmadığımı hissettim. Bu öyle bir his ki, o delikler Olduğu Kadar Güzeldik' büyüdükçe veya çoğaldıkça ruhumun daraldığını, kendimi kısıtladığımı, hayattan uzaklaştığımı hissediyorum. "Ömür törpüsü" dedikleri buymuş meğer, insanın içini kemiren, fazla ileri giderse delirten, hayatından da bir şeyler çalan bir döngü, kuşkularımızın bizi esir alışı. "... yaşamak dediği, yıllar süren bir intiharın sonuna gelmişti demek" (Eriş). Adım adım, nefes, nefes kendi kendimizin katili olmakmış meğer yaşamak. Fark etmeden kendi ruhumuzu öyle küçük parçalara bölüyormuşuz ki, onu en sonunda yok ediyormuşuz. . Kitap hayatla ilgili böyle küçük küçük söylemlerde bulunurken beni derin düşüncelere daldırdı. Birbirinden farklı öyküler, yaşamın ortak çatısı altında birleşti, insanın insan oluşunun öyküleri bağladığını hissettim. Mahir Ünsal Eriş'in sayesinde kuşkularımın, korkularımın ve uzun düşüncelerimin etkisinde kalıp da onlara esir olan sadece ben olmadığımı anladım. Önceleri anksiyete, paranoya sorunum olabileceğimi düşünürken, şu an bu durumun sadece insan olmaktan geldiğini anladım. Her insanın az veya çok bu döngüyü yaşadığını, ruhundan bir şeyler eksildiğini, ve eksile eksile en sonunda öldüğünü küçük küçük ayrıntılarla, birkaç güzel satır aralarına saklanmış sözlerle öğrendim. Olduğu Kadar Güzeldik'teki Eriş, Mahir Ünsal. . İletişim Yayıncılık, 2013. Print.