Erken Unutulanlar

Biri önüme bırakmadıkça öykü kitabı almam, okumam. Benim için romanlar çok daha anlamlıdır. Karakterleri romanlarda daha iyi tanıdığıma inanırım. Sonuçta 25 sayfada mı birini tanırsınız, 250 sayfada mı? Her zaman roman seven biri olmuşumdur. Emrah Serbes'in öykü kitabı Erken Kaybedenler'i okumam da bir arkadaşımın adeta kitabı önüme bırakmasıyla oldu. Ben okudum sen de oku dedi, tamam olur dedim aldım elime kitabı, ilk öyküyü bitirmek 10 dakikamı bile almamıştı. Tüm öyküler 10-17 yaşındaki oğlanların hayatla ilgili büyümüş de küçülmüş yorumlarından oluşuyor. Kitaptan gerçekten zevk almak için anlatana değil de anlatılana bakmak gerek. Çünkü anlatılanlar olgun bir insanın lafları. Örneğin; "Unutmanın acısı, ayrılığın acısından farklı. Ayrılık hüzne yakın, unutmak kasvete. Yani birini er geç unutmaya mahkum olduğunu bilmenin kasvetinden bahsediyorum. Birini yavaş yavaş unuttuğunun bilincine vardığın anların sıkıntısından bahsediyorum. O kişinin parça parça silinip alakasız hatırların arasına karışmasından bahsediyorum. Belki de neden bahsettiğimi bilmiyorum, sadece üzülüyorum, vasıfsız keder."(78) Beni en çok etkileyen sözler bunlar oldu. Yaşamımızda hep birilerini unutmak zorunda kalırız. Taşınırken geride bıraktığımız, okul değiştirdikçe yollarımızın ayrıldığı, kavga edip bir daha konuşmadığımız insanları mesela. Bir insan hayatınızdan çıktığında önce hayatınızda kocaman bir boşluk varmış gibi hissedersiniz. Yaptığınız her şeyde onu görürsünüz. Oysa büyük bir yanılgıdır bu, görmek istediğiniz için görürsünüz o kişiyi. Bana göre hatırlamayı bırakamamak ayrılığın acısı. Ayrılığın acısını çekerken hep unutmak isteriz. Artık o minik hatıralar kafamıza takılmasın, düşünmeyelim umursamayalım onları isteriz. Sonra bir sabah uyandığımızda günlerdir minik hatıraları düşünmediğimizi fark ederiz. Artık o kişinin en sevdiği şarkıyı bile unutmuşuzdur. Artık yokluğunun farkında olmayacak kadar hayatımızdan çıkarmak, işte bu da unutmanın acısı. Yazarın yerinde ben olsaydım yukarıdaki alıntıma bir de 'unutulmanın acısı'nı eklerdim. Çünkü bana göre unutulmanın acısı diğer tüm acılardan daha büyüktür. Örneğin her gittiği yerden sana hediye alanın artık sana değil başkalarına hediye alması, aylarca yan sıranda oturmuş arkadaşının sokakta gördüğünde seni tanımazlıktan gelmesi, artık o her şeyi konuştuğunuz arkadaşının bir telefon uzağında olmaması gibi. Hayat değiştikçe biz insanlar da değişiyoruz. Bu uzun yolda bizimle kalan pek az şey oluyor. Mesela şu an kan bağıyla sahip olduğumuz gelecekte de sevgiyle kurulacak ailemiz belki de hayatımızda asla unutulmayacak insanlar. Eğer bir kalem kaybettiysen yerine yenisini alabilirsin ama bir kolunu kaybettiysen onun boşluğunu asla dolduramazsın ve o kalem unutulur gider. En başta üzücüdür belki bu unutuş ama zamanla yeni gelen kalem eskinin yerini aratmaz bile. En çok can acıtan şey bir insan için o kalem olduğunu anlamak bence, kolu gibi vazgeçemeyeceği bir parçası değil de kalem. Oysa bazılarımız parmak olmaya bile razıyız, küçük ayak parmağı bile olur. Yeter ki yokluğumuz fark edilsin. Bozkaya 2 '' 'Ben mutsuzluğa karşıyım.' dedim. 'Neden?' 'Çok fazla mutsuz insan var.' ''(75) Kitabı okurken yüzümde buruk bir gülümseme oluşturdu bu sözler. Ben de mutsuzluğa karşıyımdır. Düşününce ne saçma, bir insan bir duyguya karşı olabilir mi? Olabiliyor işte. Ben karşıyım, öykünün karakteri Osman Korkmaz da karşı. Hayatımızda istemediğimiz bir şey mutsuzluk. Ömrümüz mutsuzlukla doldurmak için çok kısa. Örneğin geçenlerde bir meteor yağmuru oldu yanlış hatırlamıyorsam, herkes bunu ömrünüzde bir kez görebilirsiniz diyordu. 90 yılda bir oluyormuş galiba. Tüm bu insanlar 90 yılda bir olan bir şey için bu kadar heyecanlanıyorken neden yaşadıkları her günün birbirinden farklı ve eşsiz olduğunu göremiyorlar? Her günümüz bu kadar değerliyse mutsuz yaşamak niye? Mutsuzluktan kaçtım ve kaçmaya da devam edeceğim, karşıma çıkan herkese de aynısını öneririm. Mutlu şeyler içinde mutsuzu yaşamak için bir ömür geçirmemeliyiz. Sonuçta en karanlık gecede bile gökyüzüne dikkatlice bakarsanız birkaç yıldız görebilirsiniz.