NEFRET İLE BARIŞMAK

Geçen yüzyılın en ünlü şairi Rainer Maria Rilke, bunalıma girdiği bir vakit arkadaşları psikoterapi almasını tavsiye eder. Bu fikir üstat Rilke'nin kafasına yatsa da uygulamayı reddeder. Arkadaşları nedenini sorunca "Şeytanlarımı kovarken meleklerimi ürkütmekten korktum." (Rilke 2008) der. Şeytanlarını kovarken meleklerini ürkütmek... Şeytanları ona o herkesi kendinden geçiren şiirleri yazdıran melekler aslında. İçimizdeki nefret ve intikam duyguları yıkıcı görünse de yapıcı yanlarını göz ardı edemeyiz. Bunları görebilmek gerçekten aydınlık bir zihin gerektirse de, bu bir gerçek. Şeytanlarımızdan kurtulursak biz, aynı biz olamayız ve bir şeylerimiz eksik kalır. Dört yıldır izlediğim ve bu hafta ne yazık ki bitirdiğim (bitmesini hiç istemiyordum) bir anime, bana çok şey öğretti hayatla ilgili. Bu anime Masashi Kishimoto'nun Naruto'su. İlk bakışta çocuklara göre bir yapısı olduğunu düşündürtmesine karşın bu 700'den fazla bölümü olan anime son derece hayata dair mesajlar verdi bana. Naruto'nun hayallerine ulaşmasını izlemek, beni farklı bir ben yaptı diyebilirim. Nefret duygusuna olan bakış açım ve onla baş ediş şeklim yeni bir form aldı. Naruto kim derseniz, kimsesi olmayan bir çocuk. Doğduğu gün, köyüne saldıran Kyuubi (Dokuz Kuyruklu Tilki), Naruto'nun ailesinin canı feda edilerek Naruto'nun içine mühürlenmiş. Köy ona minnet duyacağı halde içindeki o canavar yüzünden Naruto'dan nefret etmiş ve hep uzak durmuş. İçindeki Kyuubi bile, Naruto'nun bedenine mühürlendiği için ondan nefret ediyor. Fakat ne kadar yalnızlığının kaynağı da olsa, aslında doğduğundan beri onun yanında olan, yaşadığı her şeye şahitlik eden bir rolü de var. Aslında bu nefretin vücut bulmuş hali adeta onun ailesi olmuş yıllardır. Nefretin bir form bulması ve vücudun içine mühürlenmesi olarak yapılan sembolizm her birimizin yaşadığı bir durum. İçindeki nefreti üretici ve yaratıcı olarak görme bakış açısı, insanı çok müthiş bir şekilde güçlendirebilecek bir görüş. Kendimizle ilgili olumsuzluklardan nefret etmek, geçmişte yaptığımız yanlışlara lanet okumak bizi sadece daha güçsüz kılar. Hayatta karşılaştığımız zorluklar bizi asla pes etmemek üzere güçlendirebilmeli ve bu iradeden her daim güç bulmalıyız. İçimizdeki nefret, ondan nefret ettikçe güçlenir ve kendimizle karşılıklı bir nefret diyaloğuna gireriz. Hayatımız boyunca onunla yaşayacağımızı bildiğimiz bir şeyi baskılamaya çalışmak aptalcadır. Onu kendimize yedirmeli, kendimizden ayrı düşünmemeliyiz. Naruto'nun yaptığı gibi Kyuubi ile dostluk kurabilmeli, hayallerimize giden yolda onun gücünden yararlanmalıyız. Eğer bu dünyada nefret zinciri kırılacaksa buna ilk başta kendi içimizdekini kırarak başlayabiliriz. Nefretin kaynağı biz isek buna yeni bakış açısı kazandırabilecek olan da bizden başkası olamaz. Nefretin bizi kontrol etmesi veya onu zorla kontrol etmemiz yerine onunla birlikte hayat yolunu yürümemiz daha kolay ve verimli olacaktır. Günümüzde dünyamızı saran intikam zinciri, tüm nefreti göğüsleyemeyen insanlar yüzünden. İntikam sonu asla gelmeyecek bir nefret yayılması. Naruto başkalarının nefretini bile göğüsleyebilecek bir karakter olsa da, günümüzde ne yazık ki kimse bir Naruto olamıyor. Herkes kendi nefretini göğüslemenin yolunu bulmalı, bunu Rilke'nin yaptığı gibi şeytanlarına melek muamelesi yaparak, onları şiirleri için ilham perisi olarak düşünerek veya bizim bir parçamız oldukları için ailemiz gibi düşünerek yapabiliriz. Kendi hayatımda bunu nasıl uyguladığıma gelirsem, hayatımda kimseden nefret etmedim (umarım da etmem) kendimden başka. Mükemmelliyetçi bir kişiliğe sahip olmam hem bir lanet hem de kendimi geliştirmemi sağlayan bir şanstı benim için. Türlü türlü insan var dünyada, ama büyürken bir dönem sadece bir tip insan "doğru" görünür gözüne. Ben çocukluğumdan beri herkesten farklı hissederdim ve bunun kötü bir şey olduğuna kendimi bayağı inandırmıştım. Zamanla benimle ilgili olan her şeyin karakterimde olduğunu ve asla değişmeyeceğini anladım. Kendime farklı olduğum için kızmam boşunaydı. Beni farklı yapan şeyler bir zamanlar kendime duyduğum kızgınlığın kaynağı olsa da, bugün kendimi sevmemin kaynağı oldular. Farklı bir insan olmanın, monoton bir kanvasa farklı renk bir fırça dokundurmanın zevki apayrı. Mesela, ergenliğimde saçlarımdan hiç hoşlanmazdım. Hep bana sorun ve zahmet çıkarırdı. Saçlarım çok gür, kalın telli ve kıvırcıktı. Kıvırcık saçın baskın gen ile taşınmasına rağmen, tüm kız arkadaşlarım düz saçlıydı! Uzun bir süre saçımla boğuştuğumu hatırlıyorum, bir dönem saçımı sürekli bağlıyordum hatta. Şimdi saçım en sevdiğim özelliğim oldu desem yalan olmaz. Çok komik geliyor geçmişe bakınca, o güzelliği nasıl işkence haline getirebilmişim zihnimde, sadece bir grup insandan farklı olduğu için hem de. En son fön çektirdiğim zamanı bile hatırlamıyorum. Saçım hala iki kişiye yetebilecek kadar fazla, ama güzelliğiyle bana özel olduğumu ve bunun için ne kadar şanslı olduğumu hatırlatıyor her gün. Bu hayatta inandığım şeylerden biri, kendini kabul ederek hayattan daha çok zevk alabileceğin. Kendini itip kakmak, kendinle kavga etmek zaman kaybı sadece. Sen başkası değilsin ki onunla kavga edebilesin? Mutlaka geçirmemiz gereken olgunlaşma süreçlerinden birinin, kendimize duyduğumuz kızgınlıkların bize ne kadar iyi yönde hizmet edebileceğini fark etmek olduğuna inanıyorum. Çerağ OĞUZTÜZÜN