SÖZÜN BİTTİĞİ YER

Yaşamak... Önceden daha mı farklıydı? Yoksa bize sunulanlar sadece biçim değiştirmiş halde yeniden önümüze mi getiriliyordu? Hayatı devam ettirebilmek için insanlar çırpınıyordu önceden, şimdi de böyle. Tek bildiğim şey bu. Hayat acımasız tarafını gösteriyor çoğu zaman. Acınası insanlar çıkıyor ortaya. Ezilen halk... Duyarlılık artıyor. Ya da artıyor mu gerçekten? Bu konu üzerinde düşünmemi sağladı Lefty'i Beklerken oyunu. Şu anda yaşanan olayların başlangıcıydı aslında orada yaşananlar. Hayatımız bir pamuk ipliğine bağlı çoğu zaman. Hayatta kalabilmek için yaşıyor insan. Mücadele ederek... Arada korkaklar çıkmıyor mu? Elbette ki çıkıyor. Bu insanlar genelde yüksek makama bağlı, tıpkı Lefty'i Beklerken'de karşımıza çıkan yozlaşmış sendika lideri gibi. Halkı bir karınca ile aynı kefeye koyan, hor gören insanlar... Elindeki gücün farkında olup koltuk sevdası yaşayan insanlardan bahsediyorum. Bu insanların altında ezilenler de korkak olmaktan öteye geçemiyor ne yazık ki. Toplumsal yapıyı etkileyen faktörler bunlar bir bakıma. Sırf korkak olup yaşadığı eziyetli yaşama bir şey diyemeyen insanlar, eşlerinden boşandılar, çocuklarının yüzünü göremediler. Hiçbir zaman mükemmel yaşam standartlarına ulaşamayacaklarını biliyorlardı çünkü. En azından onlara şans tanıdılar ama nereye kadar? Hayatımızın akışında hiçbir şey değişmediğini çıkarıyorum. Farklı zaman, farklı insanlar, aynı olay. Hayatımızı bir korkak gibi değil de sesimizi çıkaracak bir insan arıyoruz. Bizi bu durumdan kurtaracak olan bir varlık. Küçükken elbetteki bu kişi anneydi. Anneler kurtarıcıydı çocuklarının gözünde. Büyüdük ve daha farklı insanlar aramaya başladık. Annemizin gücünün yetmeyeceği zamanlarda arkamızda duracak bir insan bulmaya çalıştık Lefty gibi. Lefty'i bekler gibi bekledik biz de içinde bulunduğumuz o kaostan kurtulmak için. Adaletin yerini bulması için bir dayanak, bir insan bize güç vermiyor muydu hakikaten? Bizim yerimize o sesini çıkarsın, yeter diyorduk. Bencillik ve korkaklık benliğimize nüfuz etmişti çünkü. Doğruyu yanlıştan ayırt etsek bile söylemek en zoruydu her zaman. Güçlü olanın arkasına sığınıyorduk haklarımızı koruyup kollasın diye. o kişi zamanında gelmezse ne olacak peki? Beklenmedik bir anda başına bir şey gelme olasılığını düşünüyor muyuz hiç? Yani, kısacası ya iş işten geçerse, o zaman bu görev kime kalacak? Elbette ki bize. O zaman anlayacağız gücün aslında kendi içimizde olduğunu. İnsan, hakları konusunda ancak kendisi bir şeyleri değiştirebilir. Güçlerini birleştirerek... Elbette ki güçleri birleştirmeyi önlecek birtakım faktörler olacak, tıpkı sendikaya bağlı, sendika yöneticisini ve yardımcılarını koruyan güvenlikler gibi. Bu benzetme kısmı tabii. Hayatımızda da böyle insanlar yok mu? Arkanızdan kuyunuzu kazmaya çalışan... Ya da sizi şiddet yöntemiyle sindirmeye çalışan... Bir yerde korkaklaştırmaya çalışıyor çünkü onlar da. Korkaklaştırıp hiçbir şekilde oluşan düzeni bozmamanızı istiyorlar. Onlar için iyi, sizin için kötü bir duruma boynunuzu eğmenizi istiyorlar. Çoğu insan siniyor, köşesine çekiliyor bu olaylardan nasibini almamak için. Konuşanlar, hakkını arayanlarsa kötü muameleye maruz kalıyor, sürülüyor, istenmeyen insan ilan ediliyor. Güçler birleşmesi gerekirken, insanlar kutuplaştırılıyor. İstenmeyen insanın yanında olanlar ve karşısında olanlar... Bu düzen her zaman böyle devam etti. Lefty'i Beklerken'deki 1930ların Amerikasında da böyleydi, günümüzde de böyle maalesef. Teknolojinin yaygınlaşması duyar seviyemizi çok fazla etkilemiyor ne yazık ki. Televizyonda duyduğumuz haberlere en fazla bir hafta üzülmüyor muyuz? En fazla bir hafta sesimiz çıkmıyor mu sokaklarda? Sonra mı? Sonra susturuluyoruz. Duyarsızlaşmaya başlıyoruz. Olmaması gereken her şey artık olağan geliyor. Sözün bittiği yer dedikleri bu olsa gerek. Bunu söylemem işe yarar mı bilmiyorum ama bu düzene bir dur demenin vakti gelmedi mi? Öyle birilerini beklemek değil çözüm. Asıl çözüm insanın benliğinde. Bunu anlamanın vakti gelmedi mi gerçekten?