BÜYÜMEK

Yıllar geçtikçe, yaşımız ilerledikçe "keşke şimdi çocuk olsam" diye düşünmeyenimiz yoktur. Çocukluğumuza geri dönmek, bütün sorunlarımızdan kaçış gibi gelir çoğu zaman. Belki de bu yüzden bu kadar çok isteriz tekrar çocuk olmayı, saf ve temiz kalmayı. Çünkü içten içe biliyoruz ki her geçen gün, sorumluklarımız, sorunlarımız ve acılarımız artıyor. Oysa bize bu sorumluklar, acılar yerine bir çocuğun renklerle dolu, sorunlardan uzak hayatı lazım. Tek üzüldüğümüz şeyin, istediğimiz oyuncağın alınmaması olması lazım. İroniktir ki çocukken de hep büyümek istemişizdir. Bir an önce anne ve babamız gibi yetişkinler olmak, hayata onlar gibi atılmak istemişizdir. Çocuk aklı işte. Büyüyünce bedenimiz hariç hiçbir şey değişmeyecek sanmışızdır. Yıllar sonra önümüze serilecek olan sorumluluklardan, acılardan haberdar değilizdir. Bu noktada, yazar Isabel Huggan, Kanada'nın küçük bir kasabasında büyüyen genç bir kızın gençlikten yetişkinliğe geçiş anılarıyla Büyümenin Sancısı'nı bize tekrar hissettiriyor. Kitabı okumaya başladığımdan beri aklımda hep bir soru vardı. Gerçekten büyümek sancılı mıydı? Cevabın kişiden kişiye değişmesi muhtemeldir ama çoğunluğa vurduğumuzda sancılı olduğunu söyleyenler çok olacaktır. Neden mi? Bunun cevabı, gittikçe artan acılar ve sorumluluklar olabilir. Şimdi bir düşünelim. Sıcacık evinden ayrılıp ilk kez okula başlayacak çocuklar için okul, kabus gibi görünür gözlerine. Gitmek istemezler. Aslında haklıdırlar. Kim evde çizgi film izleyebileceği veya oyun oynayabileceği saatte, çarpım tablosunu ezberlemek ister ki? Bu aslında, gelecek günlerin ve sorumlulukların habercisi niteliğindedir ama çocukken bunun da farkında değilizdir. Zaman ilerledikçe, sınavların ortasına bırakılırız. İyi bir derece yaparsan, iyi okullara girersin denir hep. Bu durumun, yavaş yavaş üstümüze sorumluluk yüklediğini söylemek yanlış olmayacaktır. Sonra bir bakmışız, lisedeyiz ve önümüzde yine bir sınav var. Daha büyük bir sınav. Yani daha büyük bir sorumluluk. İyi bir üniversite için savaşırız. Öğretmenler hep üniversiteye geçince rahatlarsınız, o zaman hayatınızı yaşarsınız diye sınav için hırslandırmaya çalışırlar. Aslında kocaman bir yalandır bu. Üniversiteye geçtiğinizde, değil rahatlamak, hiçbir şeyi yetiştirememeye başlarsınız. Üstünüzdeki sorumluluklar giderek artmıştır ve ailenizinde sizden beklentileri vardır. Sonrası, malum iş hayatı. Yine bir koşuşturmaca, para kazanma telaşı ve yeni sorumluluklar... Bunun üstüne bir de evlenirseniz, işte çıkın işin içinden. Ev geçindirme, çocuklar, eşim derken; o kaosun içinde kendinizi "şimdi çocuk olsam" demekten alamazsınız. Hayatın kuralı bu, zaman asla kimse için durmuyor. Her saniye, bizi o yetişkin hayatına doğru sürüklüyor. 1 Yukarıda bahsettiklerim büyümenin sancısını anlatmak için büyük ihtimalle yeterli olmayacaktır. Artan sorumlulukların yanında, büyümenin bir de acıyı tatma hali vardır. Çocukken, oyuncağınız elinizden alındığında duyduğunuz türden bir acı, üzüntü değil bu. Çok sevdiğin bir yakınını kaybetmek mesela. Acıların en büyüğü belki de. Elinden bir şey gelmeyeceğini bilse de yıpratıyor, üzüyor insan kendini. Gidenin, geri dönmesini istiyorsun ama aslında biliyorsun ki giden asla geri dönmüyor. Belki bir umut diyorsun ama geçen zaman, umutlarını söndürmeye yetiyor bile. Sonra yerini, acıya bırakıyor. Zaman yine bu acıya alıştırıyor ama kalbindeki yaralar, izler asla silinmiyor. Tam o an, büyümenin aslında çokta matah bir şey olmadığının yeniden farkına varıyorsun. Büyümek, böyle bir şey işte. Çocukken göründüğü kadar havalı değil. Aksine acılarla dolu. Gün geçtikçe bu acılar daha da artıyor ve çocukluğunuzdaki pembe dünyanızı, arkasında bir toz bile bırakmadan yıkıp götürüyor ve geriye karanlık bir boşluk kalıyor. Çocukluğun verdiği heyecan da yıllar geçtikçe yerini acının verdiği derin yaralara bırakıyor. Bu da hayatın bir parçası aslında. Geriye sadece sabretmek, beklemek ve her şeye rağmen yaşamak kalıyor... 2