"Bilmediğim bir şeyi nasıl affedeyim?"

Paulo Coelho ve insanı düşüneceğini hayal dahi etmediği fikirlere sürükleyen romanları... Okundukça içine çektiği insanlarla dolup taşan bir roman daha. Bir kitabı satın almak için onun popülerliğini kaybetmesini beklerim, ancak o zaman alıp okur ve sadece kendi düşüncelerimin ışığıyla kitap hakkında yorum yapmaya çalışırım. Kimi kitaplar tam bir hayal kırıklığıdır, kimileriyse haklarında o kadar yazılmasına ve konuşulmasına rağmen kendilerini sadece var edilmiş olmalarıyla bile onurlandırırlar. İşte bu kitap, benim için tam da öyle. Yazarını onurlandıran kitaplardan biri, aynı zamanda okuyucusunu da onurlandırıyor. Kimi zaman yolculuklar çeker içimiz, uzayıp giden yollarda kaybolurken kendimizi bulmak isteriz. Bu öyle bir histir ki, sanki eyleme dökülmezse insanı için için yiyip bitirecekmiş gibi gelir. Sahip olduğumuz her şey bize yetiyor olsa bile, evimizden kopmak istemesek bile, sevdiklerimizi özleyecek olsak bile o yolculuk gerektir, zorunluluktur. İnsanı içine çeken şehirler vardır, içinde kayboldukların... Bilerek, isteyerek kaybolmaktan ve keşfettiklerinde kendini yeniden yaratmaktan, büyümekten ve artmaktan daha güzel duygu var mıdır? İnsanların birbirini gerçekten tanımasının en iyi yolunun bir yolculuğu paylaşmak olduğu söylenir. Buna bütün kalbiyle inananlardanım. "Yol arkadaşlığı" çok farklı bir kavramdır, bütünleyen ve parçalayandır, hangisinin gerçekleşeceğine karar vermekse yolun kendisine kalmıştır, bu karar verme hakkını yolcuların kendileri bilerek ve isteyerek yolun kendisine bırakmışlardır. Yollar geçmişle gelecek arasındaki o an, "şimdi" nin en somut halidir. İnsanların şimdiki zamanı yaşadıklarını anlayabildikleri en saf hali olmasından ötürü yollar önemlidir belki de, yolculuğun kendisinden ya da sebebinden bile önemlidir. Varmak istediğimiz yer ya da arkamızda bıraktığımız şehir, ikisini bir arada tutan tek şey "yol" dur. Yollar bize zaman kavramını bu kadar derinden irdelettiğine göre, şu anda geçmişten ve gelecekten bahsetmek kaçınılmaz bir durum oluyor. Belki de geleceğin bilinmezliği hakkında düşünmekten korktuğum için, geleceğim hakkında plan yapmaktan vazgeçeli çok olduğu için ya da gelecek hakkında kurduğum her hayal elimde patlayan bir el bombasının hasarını verdiği için geçmiş benim için daha önemlidir. "Hatalardan ders almak" ya da "keşke" ve "belki" ler gibi bana göre saçmalıktan başka bir şey olmayan laf salatalarına pabuç bırakmayacağım, hayır. Benim "geçmiş" anlayışım, bir insanın sağır olmasına benziyor. Geçmiş de sağırdır. Ne kadar bağırsanız da, çığlık atsanız ya da haykırarak ismini söyleseniz veya fısıltılı dualarda ismini geçirseniz de, sizi duymaz. Üstelik de aradaki mesafelerden kaynaklanmaz bu duymazlık, hayır. Mesafe kısa ya da uzun olsun, bir insan ömrü kadar uzun ya da bir nanosaniye kadar kısa olsun, fark etmez onun için. Geçmişin mesafe kavramı yoktur. Aslında hakkında bu kadar düşünülmesine de gerek yoktur; geçmiş geçmiştir işte, hepsi bu. Lakin geçmiş hakkında böylesi rahat bir tavrı benimseyemememizin nedeni insanoğlunun içinde bir yerlerde barındırdığı o "her şeye hükmetme" isteğinin geçmiş zaman üzerinde hiçbir etkisinin olamamasındandır. Bu zamana kadar hiçbir canlının geçmişe hükmetme, zamanı geri döndürme ya da olayları değiştirme gibi lüksleri olmamıştır ve bu durumdur bizleri esas düşündüren. Geçmişte yaşanan, geleceğe yansıyan sonuçları olan ve şimdiki zamanı bile cehenneme çevirmeye yeten olaylar yüzünden çektiği acının yarattığı etki her bir insanın üzerinde farklıdır. Ancak biz bu olayları hatırlarsak geleceğimizin peşine düşebiliriz, peki ya hatırlamazsak? Ya işlediğimiz suçun ya da günahın ya da bizi bugün rahatsız eden şeyin ne olduğunu bilmiyorsak? O zaman ne yaparız? İnsan geçmişinde yaptığını hatırlamadığı ve buna rağmen yaşadığı şimdiki zamanda acısını çektiği suçların cezasını ödeyebilir mi? Ya da ödemeli mi? Doğamız gereği herhangi bir olayda yaptığımız yanlışın hissettirdiği suçluluk duygusundan kurtulmaya meyilliyizdir ve belki de bu yüzden geleceğimizi bu hisse göre yönlendiririz. Belki suçumuzun cezasını çekerek değil ama bir şekilde affedilmeyi kesin olarak isteriz. Sebebi insandan insana değişse de, suçluluk duygusunun yarattığı his hepimizde aynıdır ve eğer geçmişimizi arındırma şansı bugün elimize geçerse, sırf bu histen kurtulmak için yapamayacağımız şey yoktur. Benliğimizin geçmişte kaybolmuş parçalarının yerlerini saptadığımız ve ruhumuzu bu parçalarla bütünlediğimiz için, o değerli "affedilme" duygusuna sahip olabileceğimiz için, ve geçmişimizin bizi dinlemeye karar vereceğine dair umudumuzu hiç kaybetmediğimiz için yolculuklar önemlidir.