Mutluluktan Delirmek

Sevgiye hasret kaldığımız bu günlerde, birbirimizi sevmemiz ve değerli hissettirmemiz gerekirken, neden hala insanların arkasından iş çevirip, daha nasıl üzebilirim diye planlar yapıyoruz. Peki neden? Neden bunu yapıyoruz, nedir diğerleriyle olan derdimiz bizim, ortada hiçbir şey yokken. Kendi mutsuzluklarımızı diğer insanlara da empoze etmeye çalışmamız, bencillikten başka bir şeyi işaret ediyor mu? Tabiki de hayır. O kadar çok benciliz ki , olayları sadece kendi penceremizden izleyip, en hafif zararla atlatmaya odaklıyoruz kendimizi ve vereceğimiz kararların sonuçlarının karşımızdaki insanları nasıl üzeceğini asla ve asla düşünmüyoruz. Bu da insanları sevgisizliğe ve güvensizliğe itiyor işte. Bencilliğin en büyük sonucu olan sevgisizlik, toplumuzdaki güzel insanlarımızı bu berbat çıkmaza sürükleyip, sevgi tomurcuklarının filizlenmemesi için elemizden gelen her şeyi yapıyoruz ve maalesef bunları yaparken kendimizce her zaman haklı sebeplerimiz var. Bazen bu sebepler ailevi kökenli olabiliyor bazen ise sonradan yaşanmışlıkların getirdiklerini yüzünden. Dolu dolu sevgi ve güven içinde büyümüş birisi olarak sevgisiz bir ailede büyüyüp, yetişen çocuklar içinde her zaman bir eksiklik olduğunu inkar etmek ne kadar doğru olur bilmem ama sevgi nimetinden nasibini almamış insanın hayata nasıl güçlü bir şekilde tutunacağı hakkında pek bir fikrim de yok açıkcası. Sevilmek dediğimiz duygu hayatta sahip olabileceğimiz en önemli ve bizi en çok güvende hissettiren, hayatımıza yön verip yarınlarımızı inşaa eden ve kısacası bizi biz yapan bir kavram karmaşasıdır çoğumuz için; çünkü insanlar sevgi kelimesinin vucüt bulmuş halinin neye benzediği hakkında pek bir fikre sahip değillerdir. Onlar için sevgi ütopik bir kavramdır, gerçeklikten uzak, varlığına sadece öykü ve romanlarda rastlanabilen. Maktu olarak çocuk gelişimi burada çok büyük bir önem kazansa da, bir çocuğun doğduğu andan itibaren bilinçli ve sevgi dolu ebeveynler tarafından yetiştirilmesi, bu çoçuğun hayata tutunması, ileride topluma faydalı bir birey olması, sağlıklı ve başarılı bireyler topluma kazandıracağını işaret etse de günümüz insanı çocuk gelişimini pek de ciddiye almamaktadır. Bu yüzden sevgisiz ve güvensiz ailelerde yetişen kişilerin hayatları, temeli sağlam olmayan bir zemine bina inşaa etmeye benziyor, hele ki doğduktan sonra annesi tarafından terk edilmiş, ileriki zamanlarda başka insanlar tarafından da ötelenmeye maruz kalmış bir insan, duygu olarak kendini onarmaya çalışsa da, hayata ve insanlara karşı sevgisi hep yarım kalmış ve eksik bir şekilde hayatına devam etmeye mahkumlardır. "İçimde biri vardı bir başka parçam- artık nasıl tanımlamak istiyorsanız; öylesine hasarlıydı ki, huzur bulabilmek için beni ölü görmeye bile hazırdı." Toplumumuzda bu şeklinde şikayet eden insanlarla dolup taşmakla birlikte, mutluluğu ve sevgiyi sadece şarkılarda ve şiirlerde var olduğuna inanan ve bütün hayatlarını böyle geçiren insanların varlığı da ruhumu daraltmaktan başka bir işe yaramıyor. Mutluluğu çok uzakta aramak, kalbimizin varlığını inkar etmek gibi bir şey aslında. Bütün mutluluklar oradan geçmektedir, bulmasını bilene. Bazen bir dilim portakalı paylaşmaktır bazen ise derin ve sonsuz gökyüzünü beraber çıplak gözle izleyip hayal kurmaktır mutluluk. Kendimizi, doğayı ve sonsuz sevgiyi keşfettiğimiz zaman, gerçek mutluluğa yakalamış oluyoruz. Anahtar kelime buydu aslında, bu kadar basit ve sade. " İnsan olarak gereksindiğimiz tek şey vahşi bir doğa değil; hayallerimizin evcilleşmemiş, açık alanları. Okumak el değmemiş, vahşi şeylerin bulunduğu yer." Kavramlar içindeki gizli anlamları keşfetmek, doğayı hayvanların yaşadığı bir yer olarak değilde ağaçların yapraklarındaki hücrelerde gizli bir sevgi kaynağı, gökyüzündeki yıldızlar arasında var olan çekim gücü, bize hayatımızı güzelleştirmekten ve mutluluktan çıldırıp, doruk noktamıza ulaşmamıza sebep olacaktır. İşte dediğim gibi tüm olay bu. Sevmek, sevilmek ve güvenmek için aslında çok fazla sebebimiz var fakat biz bu sebepleri görmek yerine olayları kötü taraflarından yorumlayıp, hayatlarımızı birbirimize dar etmekten başka bir şey yapmıyoruz. Her sabah uyandığımıza, sevdiğimiz insanların hayatta olduğuna, gözümüz gördüğü ve kulağımız duyduğuna ve hatta içimizi ısıtan basit bir gülümseme... Sadece bunların varlığına inanmamız ve farkındalığımızı arttırmamız mutluluktan delirmemize neden olacaktır.