BATTI DİYE GÜNEŞE Mİ KÜSÜLÜR?

"Bu dolar da ne yükseldi arkadaş.", "Şu okulun da ödevleri, sınavları bir bitmiyor yahu!", "Keşke bir gün yirmi beş saat olsa." Bu cümleler tanıdık geldi mi size? Tanıdık geliyor olması lazım. Belki siz günde birkaç kez sarf ediyorsunuz belki de birçok kez gün içerisinde bu cümlelere tanık oluyorsunuz. Şimdiye kadar tanık olmadı iseniz bile Bilkent Kampüsü'nde ufak bir yürüyüşe çıksanız beş dakika geçmeden bahsi geçen cümlelerden birini işiteceksiniz. Peki, neden bu kadar şikayet ediyorsunuz? Şikayet etmenin size en ufak bir getirisi oldu mu ya da? Şikayet dediysem yanlış anlamayın. Olanlara karşı sessiz kalın filan demiyorum size. Sadece gün boyunca tekrar tekrar farklı ortamlarda aynı şekilde hayıflanmanın ne size ne de başkasına bir faydasının olmadığını vurgulamak istiyorum. Kampüste en çok duyduğum muhabbetler derslerin yoğunluğu üzerine. Her gün birisi çıkıp herkese önceki gece ödevlerden dolayı sabahladığından bahsediyor. Peki, neden ödevi bitirmek için sabahlaması gerekiyordu? Önceki gün de arkadaşları ile iki saat boyunca derslerin yoğunluğu üzerine dert yanmasaydı ve öğlen saatlerinde o iki saatini ödeve ayırmış olsaydı gece vakti uykulu halde aynı ödeve beş saat ayırmasına gerek kalmayacaktı kanaatindeyim. "Arkadaşlarımızla oturup muhabbet de mi edemeyeceğiz yahu?" dediğinizi duyar gibiyim. Tam bu noktada şu hususa dikkatinizi çekmek isterim ki arkadaşınızla ettiğiniz yarım saatlik bir sohbet kafanızı dağıtmaya ve sonrasında derse odaklanmanıza yardım edecektir. Ancak, siz bu muhabbetinizde derslerinizi hatta derslerinizin yoğunluğunu ana konu yapacak olursanız, muhabbet boyunca lanet okuduğunuz ödevleri yapmaya tabii ki hevesiniz kalmayacak. Tıpkı benim her cumartesi günü pazartesiye olan ödevlerimi düşünüp pazar günü de bu ödevlerin hiçbirisini yapmaya gücümün olmaması gibi. Şöyle tasvir etmeye çalışırsak, ödevler bir tepe ise biz boş vakitlerimizde azar azar bu tepeyi bitirebiliriz. Fakat boş vakitlerimizde bu tepenin üstünden almak yerine tepeyi gözümüzde dağa çeviriyoruz ve artık bu dağ ile başa çıkacak vaktimiz kalmadığı için uykumuzdan çalmak zorunda kalıyoruz. Sonraki günler de uykulu olduğumuz için yeni ödevler daha ilk günden gözümüzde büyüyor. Ancak, yine son güne bırakıyoruz. Böyle bir kısır döngü içerisinde bitiyor genellikle bütün dönem. Halbuki ödevlerin ağırlığını bu denli hissetmemek için güzel bir çözüm var. Biraz klişe olsa da "İyi tarafından bakmaya çalışın." demek istiyorum. Tüm dersleriniz de çok kötü olacak değil ya? Mühendislik okuyorsanız İngilizce derslerinizi bu kadar kafaya takıp mühendislik derslerinizi ihmal edeceğinize, mühendislik dersini en iyi şekilde öğrenmeye bakın derim. Her iki dersten ortalama bir not almak yerine İngilizceden aldığınız ortalama altı bir notu mühendislikten aldığınız bir yüksek not ile rahatlıkla telafi edebilirsiniz. En önemlisi de dönem boyunca sevdiğiniz derse önem verdiğiniz için döneminiz de bir nebze rahatlamış olacaktır. Yukarıda bahsettiklerimi ABD'deki seçimler sonrası dolardaki yükseliş muhabbetlerine bağlamak istiyorum. Öncelikle şunu sormak istiyorum. Bir gün içinde on farklı kişi ile doların yükselişi ve ülkenin kötü durumu ile ilgili muhabbet etmenin ya da günde on beş kez doların değerini kontrol etmenin size veya ülkeye veya herhangi birine herhangi bir şekilde faydası var mı? Kötü bir duruma bu denli ilgi göstermek yerine iyi şeylerden konuşmaya ya da iyi şeyler yapmaya neden çabalamıyor kimse? Her gün aynı kişi ile dolardaki bir kuruşluk yükselme üstüne önceki gün yaptıkları muhabbetin aynını yapan insanlar olması ne kadar mantıklı sizce? Mevlana ne güzel demiş: Ay doğmuyorsa yüzüne ve güneş vurmuyorsa pencerene, Kabahati ne güneşte; ne de ay da ara... Gözlerindeki perdeyi arala. Her ne kadar ülke olarak bahar günleri yaşıyor olmasak da zifiri karanlıkta durmanın ne anlamı var?