Nerede Düşüncelerim?

Bugün günlerden Pazartesi ve ben abartısız üç gündür, yani haftasonundan beri, ne yazacağımı ve nasıl yazacağımı düşünüyorum. Niçin başlayamıyordum? Ya da başlamak istemiyordum? Peki aynı şeyler size de oluyor muydu? Yazı konusu arama sürecinde bu sürecin başlı başına bir konu olabileceğini farkettiğim an kendimi ve sonra da eğitim sistemini sorgulamaya başladım. Ayrıca Ken Robinson'un okulların yaratıcılığı öldürdüğünü savunduğu söyleşisinde yansıttığı düşünceler ve anlattığı olaylar kafamda bazı soruların canlanmasına neden oldu. Nasıl bu hale gelmiştim? Demek istediğim ikokul, ortaokul ve lise hayatı boyunca Türkçe dersi beş olan ben veya siz niçin herhangi bir konu hakkında yazı yazamıyorduk? Ya da yazma öncesindeki süreç bu kadar sancılı oluyordu? Üstelik gözümüzü açtığımız andan itibaren Türkçe'ye maruz kalıyorken ve her yıl okulda ders olarak işliyorken. Bu durumun bence temel nedeni ne yazık ki eğitim sistemimiz. Kendimi okula başlamadan ya da okula yeni başladığım zamanda düşündüğümde, bana verilen herhangi bir görev öncesi bu kadar zorlanmadığımı farkettim. Çünkü bir göreve başlamadan önce, sonucunun nasıl olacağını ya da başkalarının beni nasıl değerlendireceğini düşünmüyordum, önemli olan sadece düşüncelerimdi. Şimdi ise ufacık bir yazı ödevinin üstesinden gelmek için kılı kırk yarıyorum. Neredeydi bu düşüncelerim?Ya da neredeydi bu yontulmuş düşüncelerim mi demeliyim? Devam etmekte olan eğitim sürecimizde ve öncesinde ilerlemek uğruna düşüncelerimizi yonttuk veya yontulduk. Çünkü testlerde, sınavlarda, denemelerde her sorunun bir doğru cevabı vardı ve sizin, benim, onun o konuya nasıl yaklaştığının veya niçin öyle yaklaştığının hiçbir önemi yoktu. Önemli olan doğru yapmaktı ve bu cevaba göre düşünmekti. Bir nevi kendi iç sesinizi dinlememek, görmezden gelmek, ezberlemekti. Böyle böyle hepimiz okul sıralarında birer birer düşüncelerimizi bıraktık. Bir şeyleri daha az sorgulamaya başladık. Çünkü birçok düşündüğümüz aslında düşünülmemesi gereken şeylermiş gibi geldi zamanla, oysa onlar bizi biz yapanlardı. Ayrıca eğitim sistemimiz içinde değerli olan sanki sorgulayıp düşünen değil de ezberleyip doğru şıkkı işaretleyendi artık. Doğruyu söylemek gerekirse de bir çok eğitim yuvası da doğru şıkkı işaretlettirip, daha çok soru yaptırma derdinde; yani düşünceler onlar için önemsiz , çok soru yapan kıymetli. Geçen yıl sınıfımda yaşadığım bir olaydan bahsetmek istiyorum. Hoca işlediğimiz konunun başlığını tahtanın ortasına yazdı ve herkesten bu konuyla ilgili beyin fırtınası yapmasını istedi. İki tane arkadaşım söz alıp o konunun çağrıştırdığı birer kelime söylediler. Sonrasında birkaç arkadaşım daha söz aldılar ama söyledikleri kelimeler farklı olsa da önce kalkanların söyledikleriyle aynı anlamdaydılar ve sınıfın geri kalanından ses çıkmıyordu. Sınıftaki yirmi dört tane on sekiz yaşındaki birey günlük hayattaki bir konu hakkında bir kelime dahi bulamıyorlardı. Ya da bulsalar bile arkadaşının söylediğinden çok farklı olmuyordu. Oysa ki sınıfımda üniversite sınavında derecesi olan öğrenciler yani okulların göz bebekleri, sınav birincileri vardı. Fakat onlardan da ses çıkmıyordu, belki ezberleme yetenekleri gelişmişti ama düşünmeye gelince, yeni fikirler üretmeye gelince sonuç sessizlikti. İşte bu sınıftaki örnek üniversite öncesi on iki yıllık harika eğitim sistemimizin(!) özeti. Bu sonuç çok da şaşırtıcı değildi. Hatta bizim sınıfta yapılan beyin fırtınası bir anaokulunda yapılsa bizden daha çok kelime bulacaklarından şüphem yok. Günümüzdeki eğitim sistemi düşünüldüğünde bizden istenen ödevler zorlaşıyor ama bizim ürettiğimiz düşünceler gitgide azalıyor. Yani bizden zorlu ve benzer ödevlerin altından ortak, kalıplaşmış bir mantıkla kalkmamız beklendi. Ve sonuç olarak da bir marangozun keresteleri yontarak yaptığı tek tip masalardan farkımız kalmadı. Bunu dediğim için bana kızmayın, belki siz bu eğitim sistemine boyun eğmeyip, yıllar içerisinde düşüncelerini yontmadan, anaokulundaki bir çocuğun düşünceleri tazeliğnde ve çeşitliliğinde kendi düşüncelerini korumayı başaran ender kişilerdensinizdir;o zaman ne mutlu size.