Annelerimiz ve Bizler

"Kadınlar insandır, bizler ise insanoğlu." Neşet Ertaş Yaşlı dünyamızda misafir olduğu binlerce yıl içerisinde insanoğlu hep bir yaşama uğraşı içerisinde oldu, yaşama uğraşına kendi düşünceleri ve emelleri ile pek çok insan konuk oldu ancak hepimizin bu uğraşıda bizlere en çok destek olan yoldaşı her daim bizi kendi minik çocuğu olarak görecek olan annelerimizden başkası olmadı. Olamadı... Tarih büyük liderler ile dolu baktığınız zaman. Sorarım size bu tarihte yer etmiş kişilerin, kaç tanesi anneleri olmasa dahi mevcut pozisyonlarında olabilirdi? Bu soruya hemen cevap vermeyin. Sizden ricam ilk önce kendinize bir bakmanız ve kendinize şu soruyu sormanız: "Annem olmasa ben ne yapardım?" yeterince düşündüğünüze inandığınız anda ise bu soruyu tersten sorun: "Ben olmasam annem ne yapardı?". Düşünebildiniz mi? Güzel. O zaman sizden bir ricam daha olacak. Tam şu an öldüğünüzü düşünün bir de. Sizin yasınızı kim ölene kadar tutacak? Hoşlandığınız kız mı? Kan kardeşleriniz, arkadaşlarınız mı? Kim? Cevap verebiliyor musunuz yoksa boğazınızda bir yumru oluştuğu için konuşamıyor musunuz? O halde bu sorunun cevabını müsaadenizle ben vermek istiyorum: Anneleriniz. Ölen bir evladını son bir kere kucaklayan bir anne hayal edin. Öyle bir anne olsun ki bu; biricik evladı dünyanın en büyük dininin peygamberi olsun. Öyle bir anne hayal edin ki çocuğunun üç gün boyunca çarmıhta asılı haldeyken çektiği tüm acıları gözleri ile görmüş ve kalbiyle yaşamış olsun. Evladı acılar içindeyken bir şey yapamayan, evladı su için yalvardığı zaman veremeyen ve oğluna sirke içirmeye çalışanlara karşı bir şey yapamayan bir anne bu. Sizce bu anne evladını son kez kucaklarken ne hisseder? Nasıl bir ifadesi vardır? Evladını nasıl kavrar? Neler hisseder? Bir düşünsenize. O acıyı içinizde canlandırmaya çalışın bir. O içinizde patlayan tüm fırtınaların boğazınızdaki minik bir yumruya yenilişini, tek yapabildiğiniz şeyin evladınıza sarılmak olduğunu ama o durumdayken bile canı acımasın diye oğlunuzu sıkı bir şekilde sıkamadığınızı, ağlayamadığınızı, bağıramadığınızı hayal edebildiniz mi? O anne ile empati kurabildiniz mi? Herhalde yukarıdaki metinde tasviri yapılan figürlerin kim olduğunu herkes anlamıştır: Hz. İsa ve annesi Hz. Meryem. Çarmıhta acı çeken İsa tasviri herkes tarafından bilinirken, öldükten sonra annesine miras bıraktığı acı ve keder nedense çok az kişi tarafından bilinir veya dikkate alınır. Ama neyse ki bu konuya dikkat çekmek isteyen insanlar az ama öz insanlar. Kim? Rönesans Sanatçısı Michelangelo. Şükürler olsun ki bu yüce insan, ''Pieta"i adlı eserinde tam da bahsettiğim o son sarılma anını betimliyor da en azından geride kalan bizlere üzerinde düşünecek bir konu veriyor. Peki nedir bu düşünülmesi gereken konu? Şudur: Özellikle son 40 sene içerisinde dahili olduğumuz Orta Doğu, o kadar çok ölüme ve yıkıma sahne oldu ki neredeyse her birimiz bu kaosu ve ölümleri kanıksadık. Ancak anneler kanıksayamadı, anneler kendi evlatlarını gömmeye alışamadı, anneler ağlamaya alışamadı, anneler evlatlarının ölümünün acısını Onat Özder 21601160 diğerlerinden daha çok yaşamaya alışamadı. Acıları hepimizden çok onlar yaşadı ve hala yaşıyor. Neden mi onlar daha çok hissediyor? Çünkü annelik dediğimiz şey, evlat ile bağlanmaktır. Evladın ile bir olmak, o ne hissederse on katı daha fazla hissetmek demektir. İşte bu yüzden anneler bu atmosfere alışamadı. Evladını gömerken acısını değil de sanki kendini gömdü anneler. Peki, bütün bunlar neden oluyor? Neden anneler ağlıyor? Sebep ne? Çekememezlik gibi bir şey mi? Evet, tam olarak bu. Çekememezlik. Birbirimizi çekemiyoruz. Bu durumu düzeltmeye de çalışmıyoruz, sadece dişlerimizi daha da keskin biliyoruz. bu da uzun vadede daha çok annenin evladını toprağa gömmesine yol açıyor. Bilinmelidir ki, bir anneyi sevindirmek, üzmekten daha kolaydır ancak biz insanlar binlerce yıldır zor olanı başarıyoruz. Annelerin sonsuz sevgi ve mutluluğu yerine onların üzüntüsünü alıyoruz. Bunca annenin üzüntüsünün hesabını kim, nerede, nasıl ve ne zaman verecek peki? Zor yol tercihimiz ne zaman sona erecek peki? Bunların maalesef cevapları bende değil. Dilerim ki bir gün bütün bunlar tarihe karışır. Dilerim ki içinde bulunduğumuz, ancak farkında olmadığımız, bu topyekün savaş bir gün biter. Biz göremesek te... Kendinize iyi bakın. i Bu yazıya adı geçen sanat eserini koymayacağım. Hatta, sizden ricam eğer Roma'ya/Vatikan'a bir gün işiniz düşerse St. Pietro Katedralinde bizzat gidip görmeniz olacaktır. Belki kilisenin havasından belki de heykeli yakından görmenin verdiği histen bilemiyorum ama fotoğraflarına baktığınız zaman hissedeceğiniz şeyler ve bizzat gidip kendiniz gördüğünüzde hissedeceğiniz şeyler gerçekten çok farklı olacaktır. Günü gelene kadar bırakın Pieta sizin Kafdağı'nız olsun. Hissettiğiniz, düşündüğünüz şeyler ve annenize olan sevginiz kendi içinizde şekillensin. Kendi Pieta'nızı siz yaratın. Çünkü bu basit bir heykel değil. İçinde sadece sizin keşfedebileceğiniz mesajları olan bir opus magnum.