KENDİNİ TANI, HEDEFİNİ BELİRLE, YOLUNU ÇİZ

Dokuz ay anne karnında, annemize bağımlı yaşıyoruz. Anne ne yerse onunla besleniyor, nereye giderse onunla gidiyor, ne isterse onunla aynı şeyi yapıyoruz. Dokuz ayın sonunda anne karnından çıkınca işler aslında çok da değişmiyor. Hatta aksine bağımlı olduğumuz kişi sayısı ikiye çıkıyor. Bu düzene bir de baba ekleniyor. Annelerimiz ve babalarımız doğduğumuz andan itibaren bizim geleceğimizi fazlasıyla düşünmeye başlıyorlar. Bizim ailede de bu durum böyle. Doğduğum günden itibaren annem ve babam benim üzerime fazlasıyla düşüyorlar. Bunun sebebini sorduğumda ise hep aynı cevabı alıyorum. "Kızım sen ilk göz ağrımızsın." Bu cevap on sekiz yaşındaki bir kızı ikna edici nitelikte olmamaya başlayınca ben de dayanamayıp ikisiyle de konuştum. Artık kendi ayaklarımın üzerinde durmam gerektiğini ve hayatın sorumluluğunu kendime yüklemem gerektiğini anlattım. On yedi yaşına kadar aileme bağımlı yaşarken Jorge Bucay'ın "Kendine Giden Yol" adlı deneme kitabını okuduğumda hayatımda değiştirmem gereken şeyler olduğunu fark ettim. Sahiden kaç yaşında olursam olayım, küçük bir çocuk gibi yetiştirildim. Veya prenses gibi desem daha doğru olur sanki. Hayatın gerçeklerine gözlerim kapalıydı. Sorumluluklarımı annem ya da babam yerine getiriyordu. Bu durum tabi ki çocukluk ve ergenlik dönemim de çok işime gelmişti. Bir yere gitmem gerekiyorsa annem ya da babam bırakıyordu. Oysaki arkadaşlarım toplu taşıma araçlarıyla, gidecekleri mesafenin uzunluğuna göre evden erken çıkarak oraya zamanında ulaşma çabası veriyolardı. Çaba... Evet doğru kelime bu olmalı. El bebek gül bebek yetiştirildiğim için insanların verdiği yaşam mücadelesinden habersizdim. Kendimi zorlamıyor, bir şeyler için çaba harcamıyordum. Taa ki üniversite sınavına hazırlanırken bu kitapla karşılaşana kadar. Kitabı okuduktan sonra yavaş yavaş gerçek hayatın farkına vardım. Bilkent Üniversitesi'ne kayıt yaptırdıktan sonra ilk değişikliği anne ve babamla konuşarak yaptım. "Kendi içimde, içimdeki çocuğu kontrol etmesi gereken bir yetişkinin olduğunu farketmeliyim. " (Bucay, 74). Ben de Bucay'ın bu sözleri doğrultusunda içimdeki yetişkini çıkarmanın vaktinin geldiğini onlara güzel bir dille anlattım. Neyse ki onlar yine çocukluğumda da her istediğimi kabul ettikleri için bunu da kabul ettiler. Üniversiteye geçişin anlamı hepimize göre birbirinden farklıdır. Benim için üniversiteye geçmek, hayata atılmak anlamına geliyor. Kendi ayaklarının üstünde durmaya başlayarak, kendi hatalarının sorumluluğunu üstlenmen anlamına geliyor. Üniversiteye geçişle birlikte bir yaş daha büyüdüm. Gerçeklerle daha fazla yüzleşmeye başladıkça, kendi ayaklarımın üzerinde durabilmem için aileme bağımlı değil, kendime bağımlı olmam gerektiğini fark ettim. Yapabileceklerimin farkına vararak yolumu çizmem gerektiğini fark ettim. Cevaplamam gereken ilk soru: "Ben kimim?" sorusuydu. Gerçekten ben kimim? Hayattaki amacım ne? Kendime çizdiğim bu yolda kimlerle yürümek istiyorum? Bu sorularla birlikte şunu fark ettim. Aileme olan bağımlılığımdan kurtulduktan sonra, kendimi tanımaya başladım. Gerçek Begüm'ü keşfetmeye ve bu keşifin verdiği güçle kendime biraz daha güvenmeye başladım. Kendimi tanıdıkça ne istediğimi anlayıp ve hedeflerimi belirleyip kendime yavaş yavaş bir yol çizmeye başladım. Dört sene sonunda mezun olduğumda hayata atılabilecek potansiyele sahip olabilmem için bunu yapmam şarttı. Kimilerine göre bu hedef belirleme merasimi lisede yapılmalı, hatta öyle arkadaşlarım var ki ortaokulda belirledikleri hedefler doğrultusunda yaşıyorlar. Bana göre erken yaşta bunları belirlemenin bir anlamı yok. Çünkü her şey zamanında yapılınca güzel. Ortaokul da ki hayata bakış açım ve şu an ki bakış açım tamamen farklı. O nedenle sırf kendini daha fazla sorumlu hissetmek adına, gelecek adına verilecek kararlar küçükken verilmemeli. Bende bu yüzden üniversiteye geçmemle birlikte geleceğimi düşünmeye ve kendime yavaş yavaş bir yol çizmeye başladım. Okuduğum bu kitap, bana kişisel gelişimim açısından birçok pozitif şey kattı. Belki de bu kitap sayesinde insanların hayata karşı duruşunu ve çabasını fark ederek, aynı emeği kendim de vermeye başladım. Belki bütün hayatımın yolunu çizmek için daha çok küçüğüm. Ama hayata bir şekilde tutunabilmek ve toplum içerisinde yer alabilmek için, değişiklik yapmaya bir yerlerden başlamak gerekiyor. Kendi ayakları üstünde duramayan insanlar, toplum içerisinde de yer edinmekte zorluk çekiyorlar. Belki de bu cümle bir genelleme. Yirmi yaşına kadar kendi ayakları üstünde durmayıp daha sonra toplum içinde saygınlık kazanmış bir sürü insan tanıyorum. Bir nevi bu süreç insanın kendisinde bitiyor. Eğer insan kendini hedef belirlemek için yeteri kadar olgun hissediyorsa, o zaman belirlemeli hedeflerini. Aksi halde geleceğini bir çıkmaza sürüklüyor. Bu nedenle şunu da unutmamalıyız ki, sağlıklı hedefler belirleyebilmek ve kendimize giden yolda başarılı olabilmek için kendimizi iyi tanımalı, hayatta nereye gelmek istediğimizi, nerede ve nasıl durmak istediğimizi iyi belirlemeliyiz.