Tosca'nın Anısına

Aslında bu sergi sadece fotoğraflardan oluşmuyordu, hayatımın en zorlu yıllarının bir yansıması gibiydi. Küçük yaşta Türkiye'nin kalbi olan İstanbul'a gitmem, olgunlaşmam adına birçok şey katsa da içimden de birçok almıştı. Derler ki, insanlar zorluklarla yüzleşirlerse yol katedebilirlermiş ama ben buna katılmıyorum, çünkü insan zorluklar yüzünden ruhunun parçalarını geride bırakıyorsa o zaman yolun bir anlamı yoktur. İnsanların ilerlemesi için zorluklara değil, onlara yardım edecek kişilere sahip olmalıdırlar. Aslında bu sergim, bana o zamanlarda yardım etmiş olan fotoğraf sanatımı anlatıyordu. Genel olarak kendi dünyasında yaşayanlardandım ve bu dünyada daha çok hayaller, fotoğrafçılık ve müzik vardı. İstanbul'daki ilk iki yılımda genellikle bağımlılık yapan sanal oyunlarla vaktimi geçiriyordum ama ikinci sınıfta kalmış olmam, birçok şeyin başlangıcı oldu. En önemlisi enstrümanım konusunda çok ilerledim ve okulda en iyiler arasına girdim. Her sabah 7. 45'ten akşam 10'a kadar çalışıyordum ama bazen sadece müzik de yetmiyordu, sanki içimdekileri yeterince anlatamıyordum. Babam sayesinde o yıllarda kaliteli bir filmli fotoğraf makinam oldu ve yavaş yavaş fotoğrafçılığı öğrenmeye başladım. Yanımda her zaman 5-6 tane film taşır ve her birini değiştirmek yeni bir dünya gibi gelirdi bana. Sanki gerçekten hayata değer katıyor gibiydim. Düzenli olarak her gün Fagot çalışmak aslında çok zor bir işti ve insan arada bazı şeyleri bırakıp uzaklaşmak istiyordu. İşte ben de tam o sırada makinamı alıp İstanbul'u gezmeye başlıyordum. Eminönü, Karaköy, Rumelihisarüstü, Sultanahmet ve daha nice nice yerlere gidiyordum. Hatta çok az insanın bildiği güzel yerler bile keşfetmiştim ve diyebilirim ki İstanbul'da gitmediğim yer kalmamıştır. Kısaca fotoğrafçılık konusunda İstanbul, öğreticim olmuştur. Belirli konulara takılıp kalmıyordum, o an içimden ne geliyorsa onu sonsuzlaştırıyordum. İstanbul'daki hayatım boyunca yaklaşık yarım milyon fotoğraf çektim ve hedefim olan sergi açmak konusunda başarıya ulaştım. Bu sanata olan yatkınlığım aslında hassaslığım ile anlatılabilirdi. İstanbul beni çok hassas bir insan haline getirmişti. O zamanlarda düşünmek ve insanları gözlemlemek için çok vaktim oldu ve bunların her biri bana çok şey kattı. İnsanların gerçekte nasıl olabileceklerini, nasıl sahte kişiliklere bürünebileceklerini, aile kavramının gerçekte ne kadar önemli ve temel olduğunu daha çok benimsedim. Fotoğraflarımda da bunların izlerini görmek pek zor değildir. Sergimin konusu ise yaralı bir martının anısınaydı. Moda sahilinde yürürken yaralı bir martı bulup ona bağlanmamı ve sonra kaybedişimi anlatıyordu. Hayvanlara dair olan aşırı hassaslığım ve sevgim onu kucağıma alıp vapura binmemize ve oradan evimde birkaç gün geçirmemize neden oldu. Ne yazik ki felç olmuş ve uyutulmak zorunda kaldı. Bir canlının, dokunduğunuz bir canlının, yaşamının sona ermesi o kadar acı ki.. Sergim ise onun anısına yaklaşık altı yıl önce ben on sekiz yaşında iken açıldı. Türkiye'de o yaşta sergi açmış çok az insandan biriydim. Açıkçası, sergim sayesinde "Tosca"yı biraz olsa da ölümsüzleştirebildim ve birçok insana ilham kaynağı olabildim. Öğrendim ki, insan bir konuya yüreğiyle bağlandığında, o konuya dair başarıya ulaşması kaçınılmaz oluyor. O günden itibaren eskisi kadar fotoğraf çekmiyorum, çünkü İstanbul'un estetik güzelliğinin en küçük bir tanesini bile Ankara'da bulamadım ama en yakın arkadaşlarımdan biri olan fotoğraf makinam her zaman ruhumda bir tohum olarak saklı olacak ve ileride bir gün filizlenerek yeni sanat eserleri yaratacağız.