Yok Olmaya Dair

Öyle bir hayal gücü hayal edin ki gerçekleri anlatırken aklınızda fantastik ögeler oluştursun. İşte bu kitap böyle bir kitap . Hayatın aklımıza getirmek istemediğimiz yönlerini gözümüze sokarken anlatımın derinliği o kadar yoğun ki farkına varmadan kendinizi fantastik bir kitabın yolcusu gibi hissediyorsunuz. Kitaptaki durum hikayeleri öyle güzel cümlelerle bezenmiş ki cümleleri tekrar ve tekrar okurken buldum kendimi. Kitaptaki ilk hikaye ölümle başlıyor, kitabın bu kadar sert bir olguyla başlaması anında dikkatimi kitap üzerine toplamama sebep oldu. Ölmüş olan bir çocuğun doktorların annesine 'çocuğunuz ölü ancak onu ölümün ötesinde hayatta tutmak için elimizden geleni yapacağız, bedeni büyüyecek yalnız refleksleri olmayacak.' demesiyle birlikte gelişen dünyasına tanıklık ediyoruz. Buradaki güzellik çocuk ağır hastayken yüksek ateşten halüsinasyonlar görüyor olması ve bu cümlenin gerçek olup olmadığını bilememiz. Gerçek olmasını neden bilmiyorum ama istedim. Annesinin her gün odaya girip çocuğun büyüyüp büyümediğini ölçmesi ve sadece çocuğunun yaşıyor olduğuna dair bulduğu bu küçük kanıtın onu mutlu etmesi acı bir gülümseme bıraktı yüzümde. Çocuğun kendi bedenini tasviri, organlarından yüzünden nefesinden bahsetmesi o kadar güzel kelime seçimleriyle anlatılmıştı ki tam anlamıyla ruhumun doyduğunu hissettim. Çocuk yetişkin olup büyümesi durduğunda ölüp toprağa karışmakla ilgili korkusunu anlamlandıramadım. Ölü olduğunu kabullenmiş ve bundan yakınmıyordu yalnız vücudunun sınırsız toprağa karışıp bir ağaca bir meyveye dönüşme korkusu sarmıştı. Çocuğun gözlerinden cenazesinin bir tasviriyle biten bu hikaye , bir kez daha bana neden hikayeleri sevmediğimi anımsattı. Bu güzel anlatımın devam etmesini o çocukla bir olmaya devam etmek istiyordum hikayenin sonunda . Harika cümlelere ulaşmak için yeni hikayelere adapte olmak istemiyordum şımarık bir çocuk gibi. Ölümü farklı bir bakış açısından ele alan bir diğer hikaye de oldukça etkileyiciydi. İkizler arasındaki bağı ölümün kırmasını yine sizi içine çeken o anlatımla ele alıyor. İkizim olmadığı için sanırım asla gerçekten anlayamam böyle bir durumun hissettireceklerini fakat tıpatıp aynınız olan bir kişiyi ölü olarak hayal etmek, ona bakmak, dokunmak midemde bir yumru oluşmasına sebep oluyor. Yazarın ölümden sonra bedende olan değişimlere dair ayrıntılı tasvirleri bu düşüncenin kafasını karıştıran bir düşünce belki de korktuğu bir düşünce olduğunu düşünmeme sebep oldu. Kitaba ismini veren 'Mavi Bir Köpeğin Gözleri' hikayesi aklımı en çok karıştıran hikaye oldu kitapta. Aslına bakılırsa anlamak için üç kez okuduğumu itiraf etmem gerekir. Üçüncü okuyuşumun sonunda belki de benim tanımladığım bir şekilde anlanamayacak bir hikaye olduğunu düşündüm. Hikayeyi bitirdiğimde kafamda oluşan hikayeyle ilgili düşünceler o kadar absürt ki belki de kendimi hikayeyi anlamadığıma ikna ediyorumdur. Bir erkekle (en az 3 ayaklı(?)) ilginç bir bayan arasındaki konuşma da geçen bu hikaye anlamlandıramamışlığımı yumuşatırcasına düşlerin kapısının açılmasıyla son buldu. Farklı alanlardan, hayatın değişik dünyalarına kapılar olan bu hikayelerin dili öylesine özgün ve etkileyici ki ilk hikayenin sonunda yaşadığım o şımarıklıkla sarılı hikayenin devamını isteyip elde edeme duygusunu kitabı bir çırpıda bitirişime rağmen bir daha hissetmedim. Çünkü yazarın dili beni doğruca kendisine çekti hayat gibi çeşitliklerle dolu olan bir alanda konulara odaklanmadan sanatın özüne odaklanmamı sağladı.