VATAN SAĞOLSUN

Ne zaman bir film izleyecek olsam gözüm sürekli türü dram olan bir film arar. Levent Semerci'nin Nefes filmini de dram düşkünlüğümden dolayı izledim. O zaman ki dönemde ülkemizin gündemini yoğunca meşgul eden hatta neredeyse bütün gündemi oluşturan doğu sorununu ele alan bu filmi vizyona girdiği ilk gün izleme şansı buldum. Filmi büyük bir heyecanla beklemiştim vizyona girene kadar ve filmin fragmanı her izlediğimde heyecanım katlanarak artıyordu. Filmi izlediğimde arttırdığım beklentime rağmen hayal kırıklığına uğramamış olmak benim için mükemmel bir duyguydu. Hani tüylerim diken diken oldu deriz ya belki de onu en çok bu filmde yaşadım ben... Film liseye başladığım sene vizyona girmişti. O dönemde terör olayları fazlasıyla dikkatimi çekmekteydi. Bizim şirkette çalışan bir abi askerliğini Aktütün karakolunda yapmıştı. Onun askerlik anıları -çoğu çatışmadan oluşan- benim doğu sorununa, teröre olan merakımı arttırmıştır. Ülkemizi derinden yaralayan Aktütün baskını o askerden döndükten birkaç gün sonra gerçekleşmişti. O yüzden anlatacak anısı çok fazlaydı ve çoğu da duygusal anılardı. O anlattıkça tüylerim diken diken oluyordu. Nefes, doğu sorunu ele alan çok nadir filmlerden birisiydi o dönemde. Hatta bildiğim kadarıyla Yazı Tura'dan sonra tek. O yüzden, farklı bir yeri olmuştu benim için... Nefes filmini izlerken daha önce hissetmediğim duygular eşlik etmişti bana. O dönemde sürekli konuşurdum arkadaşlarımla, şu nasıl olur, bu nasıl olur, şöyle olduğunda ne hissediyorlardır, ne yapıyorlardır diye. Filmi izlediğimde anladım ki bizim düşündüğümüz en kötüden bile daha kötü şartlarda askerlik yapıyorlarmış ordakiler. Filmi izlerken sürekli kendimi ordaki bir asker gibi hayal ettim. Her an ölümle burun buruna olmanın nasıl kabul edildiğini gördüm film boyunca. Günlerce, haftalarca, aylarca insandan, insani herşeyden uzak, ölüme nefes kadar yakın bir yaşam sürmek... Yazarken bile tüylerim diken diken oluyor... Kendimi ordaymış gibi hayal ettiğim iki saat içerisinde bile çetin psikolojik savaşlar verdim... Nefes filmini beğendiğim, severek izlediğim diğer dram filmlerinden ayrı bir yerde tutuyorum. Çünkü, bu filmde şahsıma ait bulduğum unsurlar diğerleri kadar çok değildi. Buna rağmen bende bıraktığı etki çok fazlaydı. Bu sefer tüylerimi diken diken eden sahneler kendimden birşeyler bulduğum için değil, milletimizi en çok acıya boğan, terör belasını bu kadar somut bir şekilde görmemdi. Günümüzde çözüm süreci palavrasıyla azalmış gözükse de, her şehit haberi duyduğumda aklıma Nefes'teki sahneler geliyor ve haber ekranında gösterilen sahnelerin, bir filmden görüntüler değil de gerçek hayattan sahneler olması kanımı donduruyor. Bu görüntüler karşısında şehit ailelerinin halini düşünüp kendimi ne kadar "bir oğlum olsa o da vatana feda" diye haykıran annelerin yerine koymaya çalışsam da tam olarak başaramıyor ve o dehşetli acıya karşı gösterdikleri bu yürekli tutumu hayranlıkla karşılıyorum. Nefes filmi, günümüzde kimsenin ele alamadığı konuyu ele aldığından bir sıfır öndedir benim için. Türk sinema tarihinde doğu terörünü ele alan başarılı bir film bir elin parmağını geçemeyecek kadar azdır. Nefes'i izlediğimde doğu sorununun ne kadar başarılı bir dram filmine konu olabildiğini gördüm. Filmi izledikten sonra o coğrafyada askerlik yapan tanıdığım herkese sormuşumdur gerçekten bu kadar zor mu orda şartlar diye. Aldığım cevap hep Nefes bile ordakilerin yanında devede kulak kalır tarzı cevaplardı. Filmi her izlediğimde yaşadığım hissiyat gittikçe yoğunlaşmakta bunun sebebi ise hem daha çok kişi ile konuşma şansı bulabilmem hemde doğu sorununun günümüzde farklı boyutlara gelmesi, yaşanan acının dahi içinin boşaltılması...