SONSUZ İSTEKLERİMİZ

Ne çok şey ister insan hayat boyu... Büyümek ister, büyüdüğünde ise küçülmek. Gezmek, görmek ister. Tanımak, sevmek ve bir o kadar da sevilmek ister. Tüm bu istekler içinde bazen kaybolup gider bazense durup düşünür kafasını yastığa koyduğunda, "Gerçekleşmesi ya da bir gün bitmesi çok mu zor tüm bu isteklerimin yoksa bir sonu var mı?" diye. Oysaki istemek, arzulamak insanın doğasında var ve bazen başarısızlık korkusuyla basitleştirilmeye çalışılsa da bir kere arzulanan şey ömrünün sonuna kadar aklına tutunup kalıyor insanın. Biliyorum ki hayatta emin olunacak çok az şey var. Her cevaba, her işe yaklaşırken biraz olsun şüphe duymalı insan. Ancak zar zor da olsa eminim dediğim bir şey var bu hayatta; insan çoğu zaman bir istekte bulunurken gerçekçi ve mantıklı olmayı başaramıyor. Bana göre olmamalı da. En basitinden, hepimize küçükken doğrultulmuş olan "Büyüyünce ne olmak istiyorsun?" sorusunun cevabını değerlendirelim kendi kafamızda. Hangimiz sabah dokuz, akşam beş mesaisinde çalışan bir devlet memur olmayı istedik. Hangimiz kısıtladık hayallerimizi. Astronot olmak isterken aklımızın ucundan geçti mi, "İyi hoş da nasıl olacak bu iş?" diye. Şimdi geriye baktığınızda "çocukluk işte" dediğiniz her şey aslında hayatın şartlarını reddederek kokusuzca dile getirdiğimiz gerçek istekleriniz. Çünkü çocukken her şey mümkündü. Kendinizi, yapabileceklerinizi ve arzularınızı küçümsemenize gerek yoktu. Başarısızlıkla henüz tanışmamış olduğunuzdan ondan korkmuyordunuz da. Gerçekleşmesi uzakta olan her şeyi istemek oldukça kolaydı. Sonra biri geldi ve size "Yapamazsın." dedi ve siz bir astronot olup Ay'a çıkmak yerine Adliye'de dava dosyalarıyla boğuşan bir avukat oluverdiniz. Çünkü şartlar bunu gerektirdi. Sonra istekleriniz yaşadıklarınıza göre şekillenmeye başladı belki de. Hayatın bu gibi tadsız yanlarını görünce insan isteklerine layık olmadığını hisseder çoğu zaman. Sonra da "Olmayacak duaya amin dedim ben." diye suçlar kendini. Böylelikle iyice basitleştirir isteklerini. Gözünü yukarılardan alıkoyup olabildiğince yakına, alçağa indirir. "Mantıklı kararlar" almaya başlar. Peki, şu bizi her hayal kırıklığından koruyacağına inandığımız mantığımız isteklerimize gerçekten de söz geçirebilir mi? Süreyya Berfe'nin Her Gölge Titrer kitabında geçen "Mutlu" şiirinde de dediği gibi "Yan yana dizilmiş zaman parçalarını, bitmeyen tükenmeyen isteklerimizle ufalıyoruz" (Berfe, 2015, 11). Bu bitmeyen tükenmeyen isteklerin gerçekleşmesi zorlaşınca da vazgeçmiş gibi yapıyoruz çoğu zaman. Böyle durumlara halk arasında "Yapamadım, içimde kaldı." denildiğini duydum. Bu deyim, mantığımız tarafından susturulsa bile bir yerlerde başımızın etini yemeye devam ediyor ve kimi zaman bu isteklere olan hırsımız ulaşamadıkça her gün biraz daha artıyor. Çünkü kim ne derse desin doyumsuzluk ve bencillik insanın doğasında var. Bu, her ne kadar olumsuz bir durum gibi görünse ya da gösterilse de hayatımızı devam ettirmemiz için bir zorunluluk aslında. Yaşamınız boyunca pedal çevirmenizi sağlayan şey istekleriniz, hırslarınız ve amaçlarınıza ulaşmak için harcadığınız çabalarınız. İstediğiniz yere ulaştığınızda ise şunu anlayacaksınız, sizi canlı tutan ulaşmak değil, ulaşamamak aslında. Bu nedenle hayatın özellikle de içinde bulunduğum üniversite yıllarının bir son durağı yok ve olmamalı. Çünkü dışarıdan doyumsuzluk olarak yargılanan bitmek bilmeyen isteklerimiz aslında bizleri ayakta tutuyor. İsteklerimiz başarısızlık korkusunu bir kenara attığımızda hedeflere dönüşüyor ve bu hedefler yürüdüğümüz yolda savrulmamızı engelliyor. Zamanı unufak etsek de isteklerimizle, çoğu zaman düşüncesi kendisinden daha güzel olan arzular insanın hayatına heyecan katar. "Yeterli görmek." mütevazilik ve mutluluk gibi görünse de bu tutum bir süre sonra sizi monotonluğa itecektir. Bu nedenle istemek ve bu istekler karşısında takındığımız hırs, dozu ayarlandığı takdirde doyumsuzluktan çok yaşama sevincine dönüşür.