Hayal Ettiğimiz Hayatlar Gerçek midir?

Çoğu insan kitapları sadece kapağına bakıp alabilir. Ben de o insanlardanım. Kitapların kapak tasarımlarının her zaman çok önemli olduğunu düşünmüşümdür. Kitap ile ilgili ilk izleniminizi oluşturmanızda size çok yardımcı olur. Hatta bazen arka kapak yazılarından bile daha önemlidir benim için. Paula Hawkings'in Trendeki Kız adlı romanına başlama sebeplerimden biri de buydu. Kitabın kapağı oldukça güzel ve yaratıcı bir şekilde tasarlanmış. Bir bakışınızla ilgiyi kendine çekiyor diyebiliriz. Ayrıca kitabı okumaya başlayınca anlıyorsunuz ki kitabın kapağındaki detay size ana karakterin bakış açısını sunuyor. Cilde baktıkça siz de ana karakterle birlikte her gün trene biniyor ve dışarıdaki yaşamları gözlemliyormuş gibi hissediyorsunuz. Dışarıda birçok insan görürüz. Kimisi işe yetişmeye çalışıyordur, kimisi çocuğunu kreşe bırakıyordur, kimisi spora gidiyordur. Onlar bizim için birer figürandır. Onların hayatlarına dair çok bir şey bilmeyiz. Sadece onları gözlemleyebiliriz. O anda yaptıkları davranışlardan onların hayatlarına dair bazı tahminlerde bulunabiliriz. Ama bu gerçekten onların hayatı mıdır? Yoksa sadece bizim hayal gücümüz mü? Günümüzün modern dünyasında çoğu kişi için yabancılar figüran olarak kalır. Onların hayatlarını umursamıyoruz ya da bunun için çok meşgulüz. Otobüste yanımızda oturan bir kişinin telefonda yaptığı bir tartışmaya dikkat etmiyoruz. Evde ne gibi sorunları olduğunu umursamıyoruz. Hatta aynı apartmanda yaşadığımız kişiler hakkında bile yeterince bilgi sahibi değiliz. Bizim hayatımıza karışmadıkları sürece biz de onlarınkine karışmıyoruz. Ama Rachel günümüzdeki çoğu insanın aksine daha ilgili ve hayal gücü yüksek bir karakter. Rachel her gün yaptığı tren yolculuğunda net olarak görebildiği evlerden biri olan 15 numarada yaşayan çifte kendi kafasında hayat veren birisi. Onlara takma isimler takıyor, hayali işler veriyor. Kendisi, eski kocasıyla yaşadığı problemler sonucu alkolik olan ve kocasının onu aldattığını öğrendiği zamandan itibaren hayatı altüst olan, geçmişle bağını koparamayan bir kadın. Bu da onun eski evlerine oldukça yakın yaşayan bu çifte olan takıntısını açıklıyor. Bir süre sonra Rachel'ın sarhoş geçirdiği bir gece, ertesi gün gelişen olaylar ve Rachel'ın tanık olduğu bir sahne onu bu çiftin yaşantısına girmeye teşvik ediyor. Rachel zaten yaşadığı sıkıntılardan kaçmak ve kendini başka insanların hayatlarıyla meşgul etmek için buna dünden razı. Roman diğer polisiye romanlardan farklı olarak olay gelişimiyle değil karakter gelişimi ile sizi kendine bağlıyor. Polisiye romanları okurken aşina olduğum "Bundan sonra ne olacak?" sorusundan ziyade kendime "Neden?" sorusunu sordum. Şaşırtıcı kısmı suçu kimin işlediğinden çok olayların nasıl geliştiği ve arkasında yatan sebeplerdi. Bu romanı okurken özellikle ana karakterle yani Rachel ile aramda bir bağ kurabilmek beni çok etkiledi. Demek istediğim bu karakterle aramda neredeyse hiçbir benzerlik olamamasına rağmen kendimi onun yerine koyabilip yaşadığı tüm duyguları ben de onunla birlikte yaşadım. Ve her defasında yaptığı şeyler ne kadar utanç verici olursa olsun, bunların ne kadar haksız sebepleri olursa olsun onun suçu olmadığına kendimi ikna ettim. Ve beklediğim gibi kitabın sonlarına doğru Rachel'ın davranışlarının altında başka karakterlerin ve geçmişin izlerini gördüm. Rachel çoğu insan gibi sadece yanlış yönlendirilmiş ve kendisini tam olarak tanımayan bir karakter. Bu durumu sadece Rachel karakterinde değil, kitapta yer alan diğer karakterlerde de görebiliriz. Aslında biz de öyle değil miyiz? Çevremizin üzerimizde oldukça etkisi var. Çoğu zaman bu etki bizi yanlış yönlendiriyor ve aslında olmadığımız biri olduğumuza inandırıyor. İşlediğimiz suçların tek sorumlusu olduğumuza ve bunların altından tek başımıza kalkmamız gerektiğine inanıyoruz. Halbuki insanlar bu yükü az da olsa biriyle paylaşabilse bunların üstesinden daha rahat geldiğini ve daha hızlı bir şekilde normal hayatlarına dönebildiklerini görecekler. Ayrıca yakın bir zamanda kitabın filmi de çıkıyormuş. Genellikle okuduğum bir kitabın filmini izlemeyi sevmem. Çünkü genellikle kafamda oluşturduğum karakterler filmdekiyle uyuşmaz ve kitaptaki atlanan bazı kısımlar filmde bana eksikliğini çok hissettirir. Ancak filmin fragmanını izledikten sonra güzel bir gerilim filmi olabileceğini düşündüğümden dolayı filmine de bir şans vermeye karar verdim. Umarım filmi de romanı gibi beni oldukça etkiler. Zeynep Ayça Çam