Michael Jackson ve Çocukluğum

80'li yılların pop ikonu rahmetli Michael Jackson'la özdeşleşen "Moonwalk" dansının çoğu gibi benim de zaman zaman kendi kendime denemişliğim olmuştur. En basit yanıyla bir ayağımız yere kırk beş derecelik açıyla basarken yere basıp diğer ayağınızı kaydırıyorsunuz, ve diğer ayağınızla aynı eylemi yapıp bu hareketi sürdürüyorsunuz. Bu dans bende çocukluk anılarımı canlandırır, ne zaman yetenek yarışmalarında bir Michael Jackson dansçısı görsem aklıma yazlığımız gelir. Şimdiki sessiz ve sıkıcı dönemleri değil ama, benim çocukluğumdaki hareketli, şen şakrak dönemleri. Michael Jackson dansının popüler olduğu yazlar, herkesin bu hareketi kendi kendine denediği, kendi aramızda düzenlediğimiz partilerde arkadaşlarımız arasında şapkalı bir "Moonwalk" dansçının bu dansı başarılı bir şekilde yaparak en havalımız olduğu dönemler gelir hatırıma. O dönemler güzeldi, geleceğe dair kaygılarımız daha azdı. Daha az yarıştırılıyorduk, daha az deneniyorduk deneme sınavlarında. Daha çok güneş görüyorduk, hatta çatı sıcakta oyun oynadığımız için azar işitiyorduk kimi zaman. Daha mutluyduk, daha kalabalıktık. Sonu gelmeyen taso kapışmalarımız, dönüp duran "Beyblade" topaçlarımız vardı. Sahi ne oldu da yazlığımız o eski albenisini kaybetti bizler için, anlaması zor oldu benim için, ama geç de olsa fark ettim asıl sebebini. Yazlıkta değişen bir şey yoktu, yazlık eski yazlıktı, deniz hala oradaydı keza havuz da, en efsane maçların döndüğü çimlik alan da. Değişen şey bizdik, kaybettiğimiz ise çocukluğumuzdu. Artık hepimiz büyümüşlüğün illüzyonuna kapılıp kasıntı insanlar olmuştuk, eskisi gibi bir araya gelip çocukça eğlenemiyorduk. Artık birbirimizi kovalanarak eğlendiğimiz geceler olasılıklar dahilinde değildi. Hayata bakışımız değişmişti, kaygılarımız artmıştı, ve burnumuz havadaydı artık. Çocukluğumuzu devrettiğimiz küçük kardeşlerimiz bizim kaybettiğimiz o yazlık ruhunu hala yaşıyorlardı ve farkında değillerdi bir gün onu kaybedeceklerinin. Çocukken o bir an önce büyümek isteyenlerden değildim, ben aksine büyümekten korkardım. Büyümeyi sevmemekten ve bir daha çocukluğa dönememek en büyük endişemdi. Şimdi baktığım zaman çocukluğuma hak vermiyor değilim. Zaman akıp giderken bir şeyler götürdü benden yavaş yavaş, ve hiç olmayı hayal etmediğim bir insana dönüştürdü. Çocukken kimsenin bana kazandıramayacağını düşündüğüm ön yargıların hepsini bir bir edindim. Muhatabım insanlar değil, onların bende uyandırdığı ön yargılardı artık, ve edindiğim ön yargıları değiştirmek insanları değiştirmekten bile zordu. Hayat benim için bir iç savaştan ibaretti artık, Herkes kötüydü, herkes kusurluydu gözümde, bense o kusurların birleşmiş haliydim, hepsinden beterdim. Evet, kendime karşı bile ön yargılı olmuştum artık. Michael Jackson dansının bende neler uyandırdığına geri dönecek olursam, fark ettim ki sadece çocukluk anıları değildi bende onun yaptığı çağrışım, aynı zamanda kendini beğenmişliği ve umursamazlığı simgeliyordu benim için. Şapkasını aşağı dikmiş bir o yana bir bu yana giden, bir Michael Jackson dansçısı bende her zaman antipati uyandırmıştır. Hele hele o elini pantolonun ön kısmını tutup kalçasını öne arkaya sallamaları! Bunun Jackson'un ben küçükken yeni çıkan, hem birileriyle dövüşüp bir yandan dans ettiği klibi olmalı. Jackson'ın kendinden emin bir şekilde insanları pataklayıp bir yandan umarsızca dansına devam etmesi beni bir hayli öfkelendirmişti. O dayak yiyen figüranların öcünü almak istemiştim için için. Ve o klipten beri, ne zaman Michael Jackson'ı veya bir taklitçisini görsem bu ön yargım harekete geçer, onun kibirli ve pislik herifin teki olduğunu düşündürür bana o dans motifleri. Michael Jackson, anıldığında seven sevmeyen herkesin kafasında bir şeyler canlandıracak kadar etkili bir ikondur ama maalesef bende oluşturduğu imge bu şekildedir. Televizyon yıldızları böyledir zaten, ekranlarda girdikleri rollerle hatırlanır öyle bilinir biz izleyiciler tarafından. Bu da yıldız olmanın bir cilvesi olsa gerek.