CEPTE TAŞAN YALNIZLIK

Hangimiz düşmedik kara sevdaya? Hangimiz sevmedik çılgınlar gibi? Peki, hangimiz sevdiğine kavuşabildi? Kimler aşık olduğu kişiyi senelerce bekledi? Kimler sevdiği kişiyi beklerken yalnızlık duygusuna kapıldı? Hepimiz yaşamadık mı bu duyguları? Hepimiz topluluk içinde yalnız hissetmedik mi kendimizi, sevdiğimiz yanımızda olmadığında? Peki, son olarak, hangimiz vazgeçebildik sevdiğimizden? Kaçımız umudunu kaybetti, kaçımız vazgeçti? Şöyle söylüyor Abuzer Gülpınar Karşı isimli şiirinde: "Rüzgara binip gelecek bir gün/Yeter yaprağın dilendiği/ Yönü doğru tahminler göğü/ Yeter yağdırdınız zulüm." Bu dizeleriyle duygularıma ayna oluyor adeta. Gidenlerin geri döneceğine dair olan umudumu kaybetmemem gerektiğinden bahsediyor, içimdeki kaybolmaya yüz tutan "aşk" duygusunu yeniden alevlendiriyor. Şiiri iskeleden denize el sallayarak okuyan birisiymişçesine içten içe inandırıyorum kendimi, "o gemi bir gün gelecek" diye. Bir umut doğuyor içime, sevdiğime kavuşacağım arzusu... Peki ya yaşadığım yalnızlık? Beklerken çektiğim acılar? Hepsini tek tek çöpe atmak istiyorum, mutlu olmak istiyorum. Yapabiliyor musun diye sorarsanız, asla yapamıyorum. Bir cebimde umut biriktirirken diğer cebimde yalnızlık duygusunu taşıyorum. Ne hissettiğimi çok iyi açıklıyor Abuzer Gülpınar: "Dertsiz başıma aşk çektim/ Artık öldüm sayılabilir" Cebimde taşıdığım yalnızlığımla, gülerken ve eğlenirken dahi ölüyorum; sesimi duyuramıyorum, çaresiz kalıyorum, gittikçe daha da dibe batıyorum. Zaman zaman kendimle baş başa kalıyorum, hissettiklerimi gözümün önüne getiriyorum; o kadar çok seviyorum ki, Abuzer Gülpınar'ın dediği gibi "Kelimelere giydirdiğim yüzlerin/ Gölgeleriyle dost oldum" diyorum. Çaresizlik o kadar zorluyor ki bazen beni, "Başım kirazlı bekliyorum"; gelmeyeceğini bile bile bekliyorum. Yalnızlık o kadar kötü bir şey ki, gerçekten yaşamayan bilemez. Eğer bir de önceden yanınızda olan biri sonradan sizi yalnız bırakmışsa, işte o zaman öyle bir boşluk hissedersiniz ki kalbinizin derinliklerinde, o boşluğu hiçbir türlü kapatamazsınız. Bu kişi illa sevgiliniz olmak zorunda değil, bir arkadaşınız da olabilir. Öyle derin bir etki yaratmıştır ki o kişi hayatınızda, o gittikten sonra kendinizi her daim yalnız hissedersiniz; yerini doldurmak için gelenleri kabul etmek isteseniz dahi o kişinin yerinin asla dolmayacağını düşünürsünüz. Üzerinden çok uzun zaman geçse dahi gözünüzü kapattığınızda o kişinin siluetinin gözünüzün önüne gelmesinin önüne geçemezsiniz. Bu yalnızlık arsızdır biraz da bana göre. Ne zaman kendisini belli edeceğini bilemezsiniz. Kimi zaman bir işle uğraşırken sizi ziyaret eder, kimi zaman eş dostla sohbet ederken. Birden bire bir donma hissi gelir bünyenize. Çevrenizdekilerin anlamsız bakışları içerisinde, ne olduğunu dahi anlatamadan bakarsınız öyle etrafa. Arkadaşlarınızın "Ne oldu sana?" soruları boğazınızda düğümlenen cümlelerin ağzınızdan çıkmasına yardımcı olamaz; mideniz bulanmaya başlar ve bir an önce o ortamdan uzaklaşmak istersiniz. Kimseye içinizdeki "aşk" duygusunu, sevdiğinizin yanınızda Muhammed Fatih ÖZCAN olmamasını ve bu durumun yarattığı "yalnızlık" duygusunu anlatamazsınız. Her şey daha da kötüye gider ve cebinizdeki yalnızlık iyice taşmaya başlar. O andan sonra akıldan geçenler tıpkı Abuzer Gülpınar'ın Geceyi Aldım Geldim Sana şiirinde anlattığı gibidir: "Geceyi aldım geldim sana/Önce gece gitti/ Sonra sözcükler düştü tenimizden/ Köpekler sustu/ Sevişmeler terk edildi/ Rüzgar tükendi/ Soframda yalnız kaldı/ Cemal Süreya şiirleri". Tüm bu anlatılan duyguların zamansızca geldiğini düşünün, cebinizdeki yalnızlığın zamansızca taştığını. Hele bir de tüm bunların her gün, her dakika, her saniye yaşandığını düşünün. Tüm bunlar karşısında ayakta kalmaya çalışan birisi için hayat katlanılamaz bir hale gelecektir, yalnızlık ve toplum içerisindeki yabancılık giderek büyüyecektir. Bu duygu karmaşasını yaşayan birisi, içindeki onu ayakta tutmasına yardımcı olan umut duygusunu zaman içerisinde kaybedecektir. Abuzer Gülpınar'ın Başım Kirazlı isimli şiir kitabındaki şiirler sırasıyla aşkı, ayrılığı, özlemi ve yalnızlığı yansıtarak toplumdaki birçok insanın duygularına tercüman olmaktadır. Yalnızlığı cebinden taşan insanların okurken kendilerinden birer parça bulamamaları neredeyse imkansızdır. Şiirlerdeki bahsi geçen karmaşık duygular; aşama aşama, okuyanın zihninde canlanmakta ve benzer duygular içerisinde olan kişilerin iç dünyalarına ayna tutması bakımından oldukça büyük bir etki yaratmaktadır.