Hiç Bağlanmayacak Mısın Bir Şeye ? Öyle Körü Körüne ... /Esra Aşık Kayra diyor ki: "... Bağımlılıktan nefret ettim. Gitmemi, terk etmemi engeller diye. Ne bir maddeye ne de bir insana bağlandım. Sırf bunu kendime kanıtlamak için eroin kullandım, aşık oldum. İkisini de arkama bakmadan bırakıp gittim..."(Günday 24). Bir insana ya da herhangi bir nesneye bağlanmak, bağımlılıktan nefret ettirecek kadar zararlı mıdır bizim için? Ardına bakmadan gidebilmek insanoğlunun gözünde bir güçlülük göstergesi midir? Bu sorular yıllarca tartışılabilir çünkü her insan, farklı hayatlara sahip olmanın getirdiği çeşitlilikten kaynaklanan bakış açısına göre yanıt verir sorulara. Benim hayat görüşüme göre ise bağlanmak; insanın yalnızca sevgiyle iyileştirebildiği dünyayı yine biz insanlar için daha iyi bir yer yapmanın yollarından birisidir. Bununla beraber bir çok insan için ardına bakmadan gidebilmek güçlülüğü ifade etse de, aslında hiçbir zorlanma olmadan insanları terk edebilmek; benim dünyamda bir insanın bencilliğinin, egosunun ve düşüncesizliğinin ne kadar fazla olabilirse o kadar fazla olduğunun karşılığıdır. Eroin kullanmak ve aşık olmak aslında oldukça farklı bağlılık çeşitleridir. İkisinden sanki aynılarmışçasına bahsetmek olsa olsa umursamazlıkta zirve yapabilmiş bir insanın marifetidir. Halbuki ne kadar farklılardır bundan oldukça eminim. Uyuşturucu bağımlılığının tamamen maddi olmasının aksine aşık olmak maddiyatla en ufak bir bağa sahip değildir. İnsanız biz! Sevmeli, sevilmeli, aşık olmalı ve hayatı daha anlamlı hale getirebilecek olan değer verme duygusunu tatmalıyız. Kuşkusuz, bağlanmalıyız insanlara ama şairin dediği gibi, yani körü körüne değil. Bizim daha iyi bir insan olmamızı sağlayıp hiç de uzun olmayan dünya serüvenimizi keyifli ve çok daha anlamlı hale getiren bağlanmak, sevmek ve aşkı yaşamaktır. Tam da bu sebepten ötürü, bağlanmayı zayıflık olarak gören ve umursamazlığın kendisi için bir avantaj olduğunu düşünen insanların yaşamaktan alınabilecek sahih lezzeti alamadığını, bununla beraber yaşamanın esas anlamını idrak edemediğini düşünüyorum. Böyle insanlara bu kadar nefret dolu olmam zannımca kişisel özelliklerimin ve tecrübelerimin ortak bir ürünü. Kurduğum arkadaşlık ilişkilerinde genelde fazla değer veren, hep daha çok umursayan taraf olmanın ve bunun karşılığını evet, tamam, sevgide karşılık beklenmese iyidir ama kimsenin de yıpranmaması gerekir görememenin bu kötü düşünmeye büyük bir etkisi olduğu apaçık ortada. Belki ben bağlanmanın bir adım ötesine gidip körü körüne bağlanıyorumdur bu da bir düşünce ama ne olursa olsun umursamaz insan olmaktansa böyle olmak daha iyi diyorum. İnsan, içinde yalnızca kötülük barındırmaz ve ben inanıyorum ki her insan, içinde bir yerde kendisini iyi bir insana dönüştürebilecek aktif edilmeyi bekleyen bir parçaya sahiptir. Bu sebepten insan değer verilmeyi hakkeden bir varlıktır benim gözümde. Kimsenin başkasına verdiği değer, beslediği sevgi boşuna değildir, olmaz ve hatta olamaz. Sonsuz süreyle yaşanmayacak olan bu dünyada, biz insanların elde edebileceği en büyük mutluluğun ve ulaşabileceği en derin anlamın aşk sayesinde olmasından dolayı bağlanmayı güçsüzlük değil bilakis büyük bir erdem olarak görmeliyiz. Basite indirgemeyip, bütün detayıyla ve derinliğiyle tutunmalıyız bu bağımlılıklara. Dün gittiğim bir programda insanların hayatlarındaki neşeyi sanatlarında ya da yaşamlarında 'kıvrımlarla' ifade ettiği belirtilmişti. Mesela bir şiir ne kadar duygulu ve derin manalıysa o kadar kıvrımlıdır. Bence bağlanmak da hayatımızdaki bir kıvrım ve bu kıvrım görüp görebileceğimiz en büyük neşeye müsebbip oluyor. Bağımlılığın olduğu yerde değer, değerin olduğu yerde sevgi, sevginin olduğu yerde neşe ve nihayet neşenin olduğu yerde kıvrımlar varsa kim ne derse desin, bize bu dümdüz ve doldurulması gereken hayatlarımızı kıvrımlandırmak düşer.