Ruhumuzun Keşfedilmemiş Gücü

Geçenlerde bir arkadaşım bana dehşet verici bir olay anlattı. Mahallelerinde oturan bir adam, karısını ve iki çocuğunu toplam on üç el ateş ederek -tabir yerindeyse kurşuna dizerek- öldürmüştü. Geriye kalan bir kurşunu da kendi kafasına sıkmıştı. Nedenini düşündüm kendi kendime. Neden bir baba, canı kadar sevdiği çocuklarına ve eşine kıyar ki? Tabii ki öfkesinden dolayı kıyar. Hem de öyle bir öfke ki insanı -başta aklı olmak üzere- bütün insani özelliklerinden soyutlayıp bir canavar haline getirebiliyor. Acaba bir duygu, bir insana bu denli vahşi bir şeyi nasıl yaptırabilir? Öfke, gücünü nereden alıyor ki bir insana ancak cinnet halinde yapılacak işler yaptırabiliyor? Duygularımız bizim ruh dünyamızın temel taşlarıdır. Bir bina için betonun önemi neyse ruhumuz için de duygularımız aynı önemi taşır. Yaptığımız her işin, aklımızdaki her düşüncenin odak noktasında yer vardır onlar için. Çevremizde yaşanan olaylara, hangi duygumuzu ne kadar harekete geçirdiğine göre tepki veririz. Etrafımızdaki varlıklar; ruhumuzdaki duygu aynalarının hangisinden aksederse o duyguyu yansıtır, hangi duygu fırçasına dokunsa onun rengine boyanır. Bizi mutlu eden bir resim güzeldir bizim için, korkmamıza sebep olan bir olay ise yaşanmaması gereken bir zaman dilimi haline getirir gerçekleştiği zamanı. Hissetmek dediğimiz şey, duygularımızın farklı oranlarda birleşmesiyle oluşur; çorbaya hangisinden fazla katılırsa onun tadı ağır basar. Malzemesi saf duygudur yani. Sanat denen uçsuz bucaksız tarla, duyguların hasat edilmesi için sürülmüştür. Sanatçılar, duyguları beslerler içlerinde; toprağın, bağrındaki tohumları beslemesi gibi. İyi bir ürün için tohumun kalitesi ve toprağın mineral zenginliği ne kadar önemliyse bir sanat eseri için de duygunun, ruhun en derinliklerinden süzülmüş saf bir halde olması ve sanatçının hislerini en berrak şekilde yansıtması aynı önemi haizdir. Sanat eserlerinin kalitesi ise toplumun medeni ve insani gelişmişliği ile doğrudan alakalıdır. Yani diyebiliriz ki duygular ile insaniyet ayrılmaz bir bütündür. Hayatımızın her yanında ilmek ilmek dokunmuş olan ve her köşe başında karşımıza çıkan duygularımızı görmezden gelemeyiz. Yaşamımızda merkezi bir yerde bulunan duygular, bizim için en büyük güç kaynağıdır. Her yaptığımız eylemin temel kaynağına insek bizi harekete geçiren bir duyguyla karşılaşırız. Kendimden örnek vereyim: Başarısız olduğum zamanki üzüntü hissini yaşamamak için ders çalışırım. Rahatlamış hissetmek için bilgisayar oyunu oynarım. Açlık hissetmemek için yemek yerim. Yaptığım her şeyde, beni harekete geçiren ve bana harekete geçme gücü veren bir duygu saklı. Verdiğim örnekler günlük hayatta olan basit olaylar. Ya filmlerde dünyayı kurtaran kahramanlara ne demeli? Hepsinin içinde çağlayan duygu pınarları var. Birine duydukları sevgiden, düşmanlarına duydukları nefret ve intikam duygusundan veya vicdanlarından gelen iyilik yapma isteğinden güç alıyorlar. Örneğin Code Geass adlı çizgi dizide Lelouch'ün dünyaya adalet getirmek için savaşmasına iki şey sebep oluyor: Kör ve felçli kardeşine olan sevgisi ve annesinin ölümünde parmağı olduğunu düşündüğü babasına karşı nefreti. Bahsettiğim çizgi dizi bir ütopyada geçiyor ama bize şu fikri veriyor: Belki hiçbir zaman Lelouch gibi insanüstü güçlere sahip olamayacağız fakat duygularımızın gücü dünyayı değiştirmeye yeter. Lelouch dünyaya adalet ve barış getirirken kendisini tetikleyen bütün duyguları babasına olan nefreti dahil- iyi bir amaç uğruna kullandı. Gerçek hayata baktığımızda ise tablo o kadar parlak değil. Nefret duygusuyla işlenen cinayetler, intikam hissiyle ortaya çıkan ve aşiretler arası çatışmalara kadar gidebilen kan davaları, kıskançlık kaynaklı iftiralar... Duyguların gücünü fark etmiş ama onları yönetmek hakkında en ufak fikri bile olmayan, fikri olmak bir yana duygularının esiri olmuş insanlarla dolu günümüz dünyası. İnsan kendini bilmezse ve duygularını tanımazsa -günümüzde sıklıkla yaşandığı gibi- hislerinin kölesi olur. Mantığı ikinci plana atar ve kaptansız bir geminin rüzgarda savrulması misali duygularının estiği yöne sürüklenir durur. Eğer tanısa, ruhunda var olan büyük güç potansiyelini keşfetmiş olur; yerinde ve ölçülü kullansa sonsuz bir güç kazanır. Şükrü Furkan Şaylı