MÜKEMMEL BOŞLUK

Resim: İshida, Tetsuya. Wada Fine Arts Bu tabloya bakınca aklıma hayatın monotonluğu ve ona inat insanın içinin akışı geliyor. Hayatımız boyunca önümüze, sağımıza, solumuza bakmadan bir yerlere bir şeylere koştuk. Belki gideceğimiz yere yetiştik ama hep anı, hayatı kaçırdık. Hayallerimiz ise bizi kaçırdığımıza ulaştıran bir bilet oldu hep. Hayatın aynılığını bize hatırlatan her gün aynı şeyleri yapmak için ayağa kaldıran bir alarm, öte yandan her gün bambaşka duygular yaşatan, dolup taşan, boşalan bir iç ses hayallerde açığa çıkan. Çoğu insan hayatının değerini son nefesinde kavrar. Çevremizdekilerin değeri ancak onlar gittikten sonra kafamıza yerleşir. Bunun en önemli nedeni yaşadığımız anı ve o andaki kendimizi yakalayamamamız. Geçmişte yaptıklarımızla övünürken veya onlara üzülürken şuanı kaçırırız, gelecek ile ilgili planlar yapıp onları hayal ederken o anki yapmamız gereken hareketleri unuturuz. Oysa yaşadıklarımız, yaşayacaklarımız hepsi şimdiden ibaret; ne bir saniye önce ne de bir saniye sonra. Hayatın monotonluğu nereden gelir peki? Nedir bizi aynı zincire bağlayıp farklı çarklardan geçiren? Bana göre bu sorunun cevabının bel kemiği şimdiyi kaçırmaktır. Geçmişte kalınıp dibe saplanılır, geleceğe bağlanılıp yükseklerden uçulur ve düşünen canlılar zamanın boşluğunda yok olur. Kendilerini kaybederler ve hayatlarına yön vermeyi bırakırlar. Böylece her gün alışılagelmiş şeyler yaşarlar ve saatlerin kendini tekrar etmesiyle onlar da oldukları yerde saymaya başlarlar. Ezberlediğimiz bir dizeyi tekrar tekrar okumak gibidir bu. Bir saatten sonra o artık ne şiirdir ne de başka bir şey. Anlamı kaybolur. Tıpkı her gün aynı yolları aynı şekilde aynı yere vararak yürümek de bizi kaybolmaya mahkum eder. Varacağımız yere varırız. Ama biz yola ne zaman ve nasıl neden başladık unuturuz. Modern hayatın getirdikleri ve yaşama bakış açılarımız da monoton yaşantının en büyük destekleridir. Bebeklikten başlayan ve ölene kadar devam eden görev ve sorumluluklarımızın altından kolayca kalkamıyoruz. Hayatımız boyunca belli kalıplara sokularak etiketlenmeye çalışıyoruz. O etiketi doldurmak için içimizi boşaltmayı çoktan kabullenmişiz. Yaşadığımız çevrede bu monotonluk halkası başladığı an yayılarak arttı. Ağaçlara, yürümeye, gökyüzüne, insanların yüzüne bakınca daha sıkıcı şeyler görmeye başladık. Buna bir çeşit körleşme de diyebiliriz. Hayatın güzel yanlarına, yolumuzun üstünde her gün orada duran bir kez bile okumadan geçtiğimiz tabelaya körüzdür. Değişikleri fark etmeyiz çünkü öncesini ne kadar biliyoruzdur? Hepimizin sıkıldığı bir yaşama dönüşür günler. Bu yaşama biçimi nefes alma çırpınışlarımıza, içimizdeki renk cümbüşüne engel olamaz tabii ki. Biz de tuvalimizin boyalarını alır içimize döneriz ve orada tüm renkleri her tonuyla binbir çeşitle yansıtır. Dışımızla içimizin tezatını yarıştırır içimiz galip olarak ayrılırız. Garip bir kısır döngünün içindeyiz aslında. Hareketli yaşamdan koptukça hayallerimize yaslanıyoruz ve hayallerimize bağlandıkça yaşamdan uzaklaşıyoruz. Herkesin kendince hayalleri vardır. Kimilerinin hayali gerçek hayatta gerçekleştirmek istediği tutkularıdır, kiminin hayali ise kendi dinlencesini yaratmak ve gülümsemek için gördüğü dokunamayacağı papatyalardır. Hayallerimiz kendi monotonluğumuzdan sıyrılabilmek için adeta bir bıçak. Önemli olan bir kayığın içinde balıkları rüyamızda değil de ellerimizde görmektir. İşte tam da bu noktada aynılıklarımızdan kurtuluyoruz. Her gün aynı şekilde aynı yerde devam eden değişmeyen, ezber haline gelen yaşantımıza ara veriyoruz. Farklı, değişik, bize ait, biricik bir şeyler yapıyoruz kalemimizi, elimizi, sesimizi hayallerimize çevirerek yapıyoruz bunu. Her gün yanından geçip fark etmediğimiz ağaçla tanışıyoruz, gökyüzündeki bir bulutu bir gülücüğe benzetebiliyoruz. İşte o an biz kendimiz oluyoruz. Hayattan kopuyoruz belki ama kendimize yaklaşıyoruz. Hayat bir tekrardan ibaret değil, aksine tekrarı olmayan bir sanat!