KALP Mİ YOKSA AKIL MI

Aklınızın çalışmayı tamamiyle durdurduğu bir an yaşadınız mı hiç? Bazen öyle durumlarla karşılaşırız ki, düşünme yetimiz çalışmaz, ne yapacağımızı, nasıl tepki göstereceğimizi bilemeyiz. Kısacası, öyle durumlar, bizi, mantığımızı çalıştıramaz bir hal içerisine sokar. İşte tam o anda çaresizliğin nasıl bir şey olduğunu anlarız, onu içimizin en derininde hissederiz... Nermin Yıldırım'ın Unutma Dersleri adlı romanında, aşk acısıyla boğuşan Feribe, kendisine acı vermekten başka hiçbir işe yaramayan hatıralarından kurtulmak için mantığına sığmayan bir hareket yapar. Yaşadıklarını unutmak için Mazi İmha Merkezi'ne giderek normalde aklının köşesinden bile geçmeyecek hareketlerde bulunmaya başlar. Duygularının hapsinden kurtulup tekrar düzgün bir şekilde düşünmeye başladığında ise yaptığı her şeyden pişmanlık duymaya başlar. Nermin Yıldırım'ın bu romanını okurken kendimi, aklın alamayacağı kadar mantıksız olaylar silsilesinin içinde buldum ve bu kitap sayesinde çaresizliğin ne gibi durumlara sebebiyet verebileceğine şahit oldum. Herhangi bir yanlış hareket, düşünce, aşk acısı, kaybetmiş olma hissi ve bunlar gibi daha bir sürü şey, içimizde acıyla birlikte birikir ve bizi yavaş yavaş bir çıkmazın içine doğru sürükler. En sonunda da nasıl baş edileceği bilinmeyen yoğun bir duygu ile karşı karşıya bırakır bizi. Çaresizlik duygusu... Bu duygu ile mücadele edebilmek için ise aslında hiç de normal karşılamayacağımız, türlü türlü maceralara başvururuz. Ancak bu maceraların ne kadar mantık dışı olduğunu, o anı yaşarken anlamamız mümkün olmaz çünkü çoğu zaman, çaresizlik duygusunun başladığı noktada, mantık devre dışı kalır. "Kalbin kendine has nedenleri vardır ki, akıl hiçbir zaman anlayamaz." sözü tam da bu durum için söylenmiş bir söz. Feribe de çaresizlik hissini tatmak zorunda kalan ve bu işe nasıl son vereceğini bilemeyen çoğu insan gibi sonunda bu duyguya dayanamayarak kendisini, hayal bile edemediği kadar saçma maceralara sürüklenirken buluyor. Ve bu maceralara sürüklenmenin yanı sıra, aklı başına geldiğinde inanılmaz bir pişmanlık duygusu onu sarıyor. Ne var ki, başka bir söz de "İnsan gönlünü kaptırsa bile aklını korumalı." diyor. Belki de hiç çaresiz kalmadığım için bu düşünce bana daha yakın geliyor. Fakat her ne kadar insanların çaresizlikle bir başlarına kaldıklarında mantığın yetmeyeceği şekilde hareket ettiklerini bilsem de, insanın her ne olursa olsun aklına ve mantığına uygun davranması gerektiğine inanan biriyim ben de. Çünkü bu duyguya son verecek hiçbir çözümümüz olmadığını düşünsek dahi, hayatımızın geri kalanını pişman olarak ve kendimize acıyarak geçirmek yerine, kalbimizde hissettiğimiz tüm çaresizliği bir kenara bırakıp aklımızı kullanmaya başlamak aslında bu hissi sonlandırmanın tek çözümü olabilir. Bu nedenle Feribe'nin kendisini adım adım ve bile isteye bu denli acınası bir yola doğru itmesi beni bu romanda en çok şaşırtan şeylerden biri oldu. Çünkü mantığımızı kullanmadan, kalbimiz ile düşünüp hareket edersek, bizleri çıkmaza sürükleyen şeyleri daha da kötü hale getiririz fakat eğer mantığımızla hareket edersek, bizi çaresizliğe iten her şeyi, bir yolunu bulup düzene sokabiliriz. Bu kitap, Feribe karakteriyle, çaresiz kalmak ve mantıklı hareket etmek arasındaki ilişkiyi bana, bir kez daha, her detayıyla açıklayan bir roman oldu. İçimizde hissettiğimiz "çaresizlik duygusu" aklımızı kullanmayı reddedip kendimizi acı çekmeye odakladığımız için bitmek tükenmek bilmeyen bir his gibi gelir bizlere. Buna rağmen bu duygu ile başa çıkmanın tek yolu, duygularımıza ve tükenmişliğimize kendimizi kaptırmayıp mantık çerçevemizden ne olursa olsun şaşmadan, sonucunun bize pişmanlık getirmeyeceği davranışlarda bulunmaktan geçer.