UNUTURSAM HATIRLATMA / Zehra Ebrar Kıcıroğlu

Neden unutmaktan korkarız bu kadar? Yaşadığımız şey aşk da olsa nefret de olsa, mutluluk ya da keder de olsa, korku, hayal kırıklığı, heyecan, yas, umut da olsa içten içe hep saklamak isteriz. Unutmaya çalıştığımız anlarda bile bir yanımız istemez bunu. Hatta bazı insanlar yaşadığı bir olaya, duyguya ya da bir kişiye o kadar bağlanır ki, bütün hayatını onun üzerine kurar, geçmişte takılıp kalır. Neden hatırlamak isteriz sürekli? Yaşanılan acı şeyleri geride bırakmak güçsüzlük müdür? Ya da hataları öylece affedip yola devam etmek bizi gurursuz mu yapar? Peki ya mutlulukları unutmak, o güzel anlara ihanet mi olur? Kesinlikle hayır. Unutmak zordur, başarabilirseniz lütuftur. Birbirlerinden tamamen farklı iki kız kardeş olan Hanife ve Hatice'nin maalesef tek ortak noktası belki de buydu; hatırlamaya karşı olan zaafları. Biri temizlik yapıyor, dikiş nakış işliyor, uzun etek giyiyor, hanım hanımcık konuşmak için kendisini kasıyor, öbürü dışarıda gezip tozuyor, erkeklerle futbol oynuyor, pantolon giyiyor, mahalle ağzıyla küfürler ediyor. Ama ikisi de geçmişlerinden kurtulamıyorlar bir türlü. Hanife, şiir defterini çalıp onunla kendisine yepyeni bir hayat kuran kız kardeşi Hatice'ye olan öfkesinin bir an bile sönmesini istemiyor. Kendi hayatından vazgeçip geçmişini her gün biraz daha hatırlatıyor kendine. "Yansın öfken. Bırak alevlensin" diyor. En büyük korkusu yumuşamaktı, unutmaktı. O buğulu, mavi, derin anlamlar barındıran, baktıkça her şeyin içini gören, baskın bakışlarında bu duyguyu yansıtmak çok kolaydı. Genç hallerindeki o canlı, aşkla parıldayan, halk tabiriyle "cam gibi" olarak adlandırdığımız gözleri, her kederiyle biraz daha solmuştu besbelli. Belki de bir süre sonra yerini yadırgayan gözyaşlarının etkisiydi bu. Öfkesi alevlenirken, gözlerindeki mavi dumanlaşıyordu gitgide. Bu solgun mavi, keder ve nefretle o kadar doluydu ki, baktığı herkeste sanki öfkelendiği kişi oymuş izlenimini rahatlıkla uyandırabilirdi. Hatta açıkçası bir ara üç boyutlu bir film izliyormuşum gibi hissettim. Sanki ayaklarıyla değil, keskin bakışlarıyla yürüyordu üzerime üzerime. Tek yaptığı hatırlamak ve hatırlatmaktı. Alzeimer hastalığına yakalanan Hatice'nin senelerce uğramadığı memleketine geri dönmesi ise, yine hatırlamaya olan arzusunun bir sonucu olsa gerek. O ana kadar tüm zorluklara kafa tutan kız, hastalığından daha güçlü olduğunu kanıtlamaya çalışıyordu kendine. Ne kadar boş bir çaba! Bir şeyi kaybedince anlıyor kıymetini insan. Hafızasını kaybetmeye başlayana kadar o şaşalı, görkemli, şöhret kokan günlerinin kaç tanesinde gerçekten geriye dönüp baktı acaba? Ailesini gerçekten özlediğine inanasım gelmiyor nedense. Ama babasının öldüğünü bile unuttuğunu fark edince, geçmişi önem kazandı bir anda. Hatırlamanın sözüm ona ne kadar önemli bir şey olduğunu anladı ve geçmişinden geriye kalan tek kişi, tabiri caizse kürkçü dükkanı ablasının yanına döndü. İki kadın... İkisi de geçmişi hatırlamanın derdinde. Ve ben... Onların bu manasız çabalarını anlamaya çalışmanın peşinde. Manasız diyorum, çünkü mesele hatırlamak değil bence. Unutabilmek. Geride bırakabilmek. Zor olan budur aslında, bu yüzden kimse cesaret edemez. Ne Hanife gibi kardeşime olan öfkemi bir ömür boyu içimde büyütürdüm ne de Hatice gibi unutmaya başlamışken hatırlamaya uğraşırdım bütün yaşadıklarımı. Unutmak, unutabilmek lükstür bence, ödüldür. Her gün hafızamızın silindiği bir dünyada yaşamak, hatırlamanın verdiği vicdan azaplarından, pişmanlıklardan, üzüntülerden, sorumluluklardan kurtulmak yaşamayı kolaylaştırır. Evet, geçmişte sadece kötü tecrübeler olmaz ve mutlu anları da geride bırakabilmesini bilmek lazım. Oturduğumuz yerden "Ne eğlenmiştik o gün, ne kadar gülmüştük, vay be ne çılgınlıktı ama!" cümlesini kurmak yerine, dışarı çıkıp yeni mutluluklar yaşamak lazım. Yalnızca bu sayede 'her gün' ifadesi 'her yeni gün'e dönüşebilir. Her güne bir öncekinden bağımsız bakabilmek, her birini kendi içinde özel olarak yaşamak, bir ömürde başarılabilecek en büyük şeydir bence. Ama hatırlamak her zaman için ilerlememizi engeller. Hanife'nin geçmişi geride bırakamaması belki de dolu dolu geçirebileceği ömrünü doğru düzgün yaşayamamasına, en azından ölürken yanında birilerinin olmasını sağlayacak aile hayatı kuramamasına sebep oldu. Hatice'nin ise ondan daha güçlü olan hastalığına inatla kafa tutup geçmişi hatırlama çabaları, her başarısız olduğunda onu daha da geriye götürdü. Halbuki ölürken kafanızda hiçbir düşüncenin, hiçbir iç hesaplaşmanın olmaması en huzurlu ölüm olsa gerek. İşte bu yüzden Unutursam Fısılda'ya inat, "Unutursam sakın hatırlatma" diyorum ben. Bırak uçsun gitsin aklımdan. Yarın bir başlangıç olsun ve her günüm yeniliklerle doğsun.