Karanlıklar Aydınlığa

Çocukluk bir insanın en temiz ve içten zaman dilimidir. Hayat şartları bizi ne yöne sürüklerse sürüklesin çocukluk aşklarımız, coşkulu duygularımız ve memleket sevgimiz hep içimizde bir yerdedir. Bu duygular ne kadar bastırılmış olursa olsun bizi her zaman her yerde takip eder. "Bin Muhteşem Güneş", bu duyguları bize tekrar yaşatan, içimizdeki çocuğa ışık tutan bir roman. Khaled Hosseini diğer romanlarında olduğu gibi bu romanında da insanı en ince detaylarıyla işlemiş. Memleket özlemini, aşkları, dostlukları ve hasretleri o kadar içten anlatmış ki bir solukta birden çok yaşamı tanıma fırsatı sunmuş. Ağlamayı, gülmeyi ve insani diğer duyguları nasıl en saf biçimde hissedebileceğimizi soğumaya yüz tutmuş kalplerimize hatırlatmış. Memleket hasretini ancak yaşayanlar bilir. Geride bırakılan objeler, anılar ve kişiler insanın gözünde tüter. Arkadaşlarla yaptığın çift kale maçların tadını, yazın ailenle yaptığın akşam sohbetlerini, ilk kez sevgilinin elini tuttuğun yerin güzelliğini başka bir yerde bulamaz insan. İnsan benzer bir tat bulabilmek için aranıp durur. En kötüsü de aynı tatları tekrar yaşayamayacağını bilmek değildir. En kötüsü arkadaşlarınla maç yaptığın sokaklardan vurulma korkusuyla bir daha geçememektir. Ailenle gün batımında oturduğun bankın füze mermileriyle yok edilmiş olmasıdır en kötüsü. Leyla gibi, bir zamanlar evinin ve okulunun olduğu, herkesin selamını almadan evine gidemediğin mahallende ailenin katledilip hiç tanımadığın bir adamla evlendirilmendir en kötüsü. Çocukluk aşkından mahrum edilmektir. Hayat her zaman güzelliklerle karşımıza çıkmaz. Meryem bunu öğrendiğinde henüz bir çocuk bile değildi belki. En güzel zamanlarının sadece babası geldiğinde olmasına da şaşmamalı, çocuklar yalan nedir bilmeden inanırlar çünkü. Daha doğmadan ona biçilen hayatın şanssızlığıdır belki, sevilmeyi öğrenmeden büyüyen bir kadın Meryem. Çok çalışkan olmasına rağmen bir tebrik bile görmeyen, sevilmeyen, aşağılanmış ama bunlara rağmen çok vicdanlı bir kadın. Leyla'nın dostluğunu hissettiğinde her şey için çok geç kalmış olsa da bunun için canını hiçe sayan bir kadın. Onun seçimi olmayan bir durumu hayatı boyunca yanında taşıyan bir kadın. En önemlisi de o bir kadın. Annesinin ona öğüdünü aklından hiç çıkarmaz çünkü her zaman toplum ona hatırlatır. "Pusulanın hep kuzeyi gösteren ibresi gibi, bir erkeğin suçlayan parmağı da daima, bir kadını gösterir. Her zaman. Bunu hiç unutma Meryem..." Bu şartlarda yetişmiş olmak da yanında birçok önyargıyı doğurur. Her şeye rağmen dostluğun gücü tabuları yıkacak kuvvettedir. Şüphesiz dostluk en güzel duyguların başında gelir. Geçmişe gömülmüş aşkların tam dibe vurmuşken çıkıp gelmesi hayatın insana verdiği bir hediyedir belki, bir yaşama şansıdır belki de, karşılığı çoktan alınmış olsa da. Hayatında kimse kalmasa bile sağlam bir şekilde ayakta durabilmektir asıl başarı, bir umut ışığı gözlemek usanmadan. Sabredip sevgiliye kavuşmaktır asıl başarı veya kavuşamayıp bu acıya dayanmak. Mutluluğu, umudu, aşkı ve dostluğu eski bir tanıdığın gözlerinde bulmaktır veya bir çocukluk aşkının nefesinde. Hayatın cilvesi bu ya tam her şey için çok geç derken bir kapı açılabilir herkesin hayatında. Asla umutsuzluğa yer yoktur bu kapının açılabilmesi için. Elbet geceler gündüze, karanlıklar aydınlığa ve dünler yarına döner. Herkes hak ettiğini yaşayamasa da, hak ettiği şekilde yaşar gönüllerde. "Bu kentin ne çatısını aydınlatan ayları sayabilirsin, Ne de duvarlarının gerisinde gizlenen bin muhteşem güneşi ...