ARKANDA BİRKAÇ ''EN''İN KALMIŞ

Bazı zamanlar, yapmakta olduğumuz eylem ile düşünce balonumuzun içindekiler birbiriyle uyuşmaz. Düşünce balonumuzun içindekine de ellerimiz şekil veremez zaten. Eylemlerimizi ellerimizle gerçekleştiriyoruz diye düşünce balonumuzun şeklini de onlar verecek değil ya. Mesela, acı bir şey yediğimde hem çiğner hem de gülerim ben bazen. Aklıma çiğ köfte yemek için arkadaşlarımla günaşırı buluşup her zamanki yerden, her zamanki porsiyondan sipariş edişimiz gelir. Evet, buna gülerim; gülümserim aslında. Mutlu anılara gülümsenmez de ne yapılır? Aslında o porsiyonları sipariş etmezdik çoğunlukla. Mustafa amca, ''Dersler nasıl gidiyor kızlar?'' derken başlardı bizim her zamanki ayrıcalıklı porsiyonumuzu hazırlamaya. Şimdinin eventleri(!) o zamanın çiğ köfteci buluşmalarıydı bizim için. Aslında o zamanlarda da güzel bir eventimiz (!) olmuştu. Dünyanın en hassas, en duygusal, en mükemmel öğretmeni Yadigar Ünver'in şiir söyleşisi olmuştu. -O akşamı da çiğ köfte yiyerek bitirmiştik gerçi, kutlama gibi kutlama.- Şiir söyleşisinde, bizzat kaleme aldığı Aşk Kalem(e) Düştü kitabından bazı şiirler okudu. Öyle duygu yüklü okudu ki, hep öyle okurdu zaten. O kitabı ne zaman okusam her defasında o günü ve liseyi hatırlarım, lise zamanlarını... Fark etmeden zaman çizelgemdeki lise periyoduma en güzel anılarımı sığdırmışım o zamanlar. Zaman zaman elimin gittiği bu şiir kitabı yine bana bir şeyler fısıldadı: ''arkanda birkaç en'in kalmış.'' İnsan mutluyken mutlu olduğunu fark edemiyor çoğu zaman. Ne zaman dönüp geçmişe baksa mutluluklar gözüne daha büyük, hüzünler gözüne daha küçük görünüyor. Mutluluklar o anlarda bilinçli olarak yaşanmadığı için büyüyor sonrasında belki de insanın gözünde. Hüzünler ise sonuna kadar yaşanmış olduğu için geçip gitmiş olan geçmişe bakıldığında göze küçük görünüyor. Benim arkamda, lise sıralarımda, o kadar çok en'im kalmış ki... Sanat için sanat şiirlerini severim ben. Aynı şiiri tekrar ve tekrar okumayı çok severdim çünkü o zamanlar. Okuduğum zamanlarda her seferinde farklı vurgular yakalamaya çalışırken bir anda duraksayıp ''Ah! Şimdi de buradan başka bir anlam çıktı, bu adam sadece bu mısra için acaba kaç yılını verdi?'' diye düşüne düşüne her şiirden 89 farklı anlam çıkarmayı severdim çünkü. Neden mi bu kadar çok okurdum? Her şiirin her mısrasını Yadigar hocamın vurgu ve tonlamalarıyla, içten içten, bir anda yükselip bir anda alçalan sesimle okumak için çabalardım. Şimdilerde, okurken eski gökyüzüm beliriyor tam kafamın üstünde. Lisedeyken derslerde çoğunlukla kaldırmaya çekindiğim elimi şimdi söz almak istercesine yukarı kaldırsam o beliren gökyüzümün içine girebilecekmişim gibi. Hep hayalini kurduğum o lacivert, yıldız yıldız gökyüzü... O gökyüzüm, şimdi bir şiir kitabının iki karton kapağının arasında. Meğer yerlere göklere sığdıramayacağımızı sandığımız günler, aylar, yıllar ne çabuk geçip gidiyormuş. Geçip gitmekten öte, iki karton kapağın arasına sığabiliyormuş! Anılarım gözümün önünden geçiyor bazen. Gözümün önünden geçmesine sebep olan şeyler ise o anıların içinden kopup geldiği birkaç fotoğraf. Belki de birilerinin sesini duymak... Sabahın akşama zor kavuştuğu günler şimdi çocukluğumuz olmuş (Sanki bundan 4 yıl sonra da bugünlerim için tamamen aynı tabiri kullanmayacakmışım gibi). Bugünlerde sabahlar akşamlara kavuşmakta zorlanmıyor, biz bu kavuşmalara yetişmekte zorlanıyoruz. Güneşin ne zaman doğduğu, dolunayın ne zaman tam çatımızın üstüne konduğunu anlamakta güçlük çekiyoruz. Zaman hep bir karmaşaydı hala da içinden çıkamıyoruz, çıkabilene aşk olsun! Fakat dolunaylar güzel, lacivert gökyüzümde yıldızlar daha güzel, şiirler ise iki karton kapağın arasına sıkışmış, arkamda kalmış en'lerimden koskocaman bir dünya. ''Yaşamın en tatlı parçaları, başındaki ümit ve sonundaki hatıradır.'' Cenap Şahabettin