BU BEN DEĞİLİM Kİ!

Hayatınızda bir defa olsun bir ağaç kovuğunda yatayım dediniz mi? Evinizin konforundan sıkılıp, ormanın kuzeyinde bir yerde yosunları kendinize battaniye yapmak istediniz mi? Çocukken annenizin söylediği ninnileri, suyun akışında yaprak hışırtılarıyla dinlediğinizi hayal ettiniz mi hiç? Mevsimin sonbahardan kışa geçtiği şu günlerde mutlu hissettiniz mi kendinizi bu doğada yaşadığınız için? Şöyle güzelce bir nefes alıp, yağmurdan sonraki toprak kokusunu içinize çektiniz mi? Kardan sonra tavandan akan suların sırçaya dönüşmesine şahit oldunuz mu? Tüm bu sorularımın cevabını, kendinizi olmak istediğiniz yerde düşünerek es geçebilirsiniz veya bir cevabınız varsa tabii ki cevaplayabilirsiniz. Hepimizin tercihleri farklı olabilir ve bunları eleştirmek kimsenin haddine değildir. Kiminiz iki günlük hafta sonunu alışveriş merkezlerinde para harcayarak geçirebilir, kiminiz ise Afrika'dan gelen kahve çekirdeğinin kahveye dönüşme serüvenine şahit olmanın hazzı peşinde olabilirsiniz. Maalesef ben de tattım adı duyulan kahve markalarının leziz kahvelerinden. Veya ne bileyim, sıkıldığımda ben de annemle ihtiyacım olan kıyafetleri almak için alışveriş keyifleri yaptım. Elbette ben de herkes gibi günümüz düzenine ayak uydurdum, uydurmak zorunda kaldım. Tüm bunlar olurken; tükettim, tükettik, bizler tükettik, bilinçsizce tükettik, kendimiz de tükendik... Bilincimizi tükettik, kendimizi asimile ettik. Uzaklaştık, bir o kadar kendimizden, özümüzden uzaklaştık. Kendimizi bulmak için aydınlığa sığındık. Güzel güneşli günler bir o kadar karanlık oldu ve o karanlık geceler ise bir o kadar aydınlık artık parlayan yıldızlarla. Sanki herkes gece olunca kendi olabiliyor; uykusunda ve rüyalarında. Tıpkı Wilma Stockenström'ün 'Baobab Ağacına Yolculuk' adlı kitabında dediği gibi "Yalnızca uyuduğum zamanlar kim olduğumu tam olarak biliyorum. Çünkü rüyalarıma ben hakimim ve onları memnuniyetle işgal ediyorum. Böyle zamanlarda, ben kendime gerekliyim." (Stockenström 13). Aslında keşke böyle olmasa, herkes kendini kaybetse bir ağaç kovuğunda tıpkı romanımızda olduğu gibi. Herkes kendi özüne dönse... Şu hayat telaşesinden kaçsak ve biz olsak biraz da. Çok farklı olmaz mıydı her şey? Belki o zaman ahlaki değerler, dini görüşler, çıkar ilişkileri ve benzerlerine karşı bakış açımız çok farklı olurdu. Belki o zaman 'insanca' yaşayıp, etrafımızdakileri kırmadan, dökmeden devam ederdik. Ve işte belki o zaman çevremize daha çok önem verirdik. Çevremize, yeryüzüne, doğaya, doğanın canlılarına ve ağaçlarına... Yeryüzünde, uzaklarda bir yerlerde, doğanın içinde, bir ormanda örneğin, bir Baobab ağacının kovuğunda... Keşfederdim kendimi, hislerimi, ayırt ederdim diğerlerinden duygularımı ve değerlerimi, daha da bir ben olurdum, iyice kendim olurdum. Şimdi, şu anda kaybetmek istiyorum kendimi kitaptaki eski köle kadın gibi. Onun gibi bir ağaç kovuğunda yaşamak ve kendimi bulmak istiyorum. Kendimi, kaybettiğim yerde bulmak istiyorum. Nerede kaybettiysem orada... Rüzgarın beni götürdüğü yerde bulmak istiyorum benliğimi. Ben gibi kimseler kendini doğada kaybetmek isteyebilir ve yine doğada bulabilirler kendilerini değil mi? Kulağa hoş geliyorsa neden olmasın? Aklıma yine garip bir düşünce geldi, her zaman olduğu gibi. Eskiden gidilen piknikler veya fidan dikme etkinlikleri bir nevi terapiymiş zannımca. Aslında ağacın kovuğunda bulunmanın bir arayış olduğunu, özüne 1 Hale ÖZEN 21502281 Section 7 dönmenin veya özünü arama çabasının göstergesi olduğunu düşündünüz mü? Yazarımızın Afrika gözlemleriyle harmanlayıp bu kitabı yazması bir öze dönüş hikayesi gibi. Özümüze dönmek için hepimizin ihtiyacı olan terapileri, bir ağaç kovuğunda bulmak ne güzel! Hem de doğanın sessizliği ve kucaklayıcı karşılaması ile bulmuşken. "Bir Baobab ağacının gövdesinden her seferinde yeniden doğarak, kendimle dopdolu, duruyorum. Güneş gölgemi tanımlıyor. Rüzgar beni giydiriyor. Havaya işaret ediyorum ve diyorum ki: hava beni yaşat." (Stockenström 16). Biz kendimizi bulduk diyelim o eşsiz doğada, peki ya sonra ne olacak? Hemen aklıma ilk gelenleri yazayım, ne mi olacak? Doğa özünden kopacak, ağaç kovukları insanların atıklarıyla dolacak. Kısacası eşsizliğini kaybedecek doğa, çeşitliliğini kaybedecek, yok olacak, hiç olacak. İnsan elinin değdiği yer ne zaman eskisi kadar bakir olmuş? Kim görmüş bizlerin, insanların elinin değdiği bir tek şeyin bile harap olmadığını. Hayatın döngüsü mü bu bilemiyorum, fakat böyle dönmeyeceği aşikar. Ana karakter kadının ağaç kovuğunda yaşaması belki kendini buluşunun bir hikayesiydi; fakat beni düşündüren, kadının kendini bulurken başkalarının kendini kaybetmesiydi. Bu tıpkı zeytin dalının güvercinin ağzında getirilmesi gibi. Önce zeytin ağacının dalını koparan güvercin, şimdi bize barışı mı anımsatıyordu. O zaman ne oldu o ağacın dalına? Düşündürücü sorular bunlar, ben en iyisi konuma döneyim. Kitaptan bir alıntıyla sonlandırıyorum yazımı, ana karakterin kendini bulması ve başkalarının kendini bulamamasıyla: "Sonra kulağıma bir şeyin girdiğini hissettim. Gıdıklıyor, kaşındırıyordu, kafamı salladım. Bir karınca. Bir şey. Parmağımla ezdim." (Stockenström 112).