Yanlışların İzinde Giden Doğruların Hikayesi

Zihnimin en karanlık derinlerinde dolaşıyordum. Yaptığım onca yanlışın ve yapmakta olduğum hataların ve hatta gelecekte de devam edecek sayısız pişmanlıkların tasalarıyla boğuşurken kendimde kızdığım onca şeyin aslında birer yanılsama olduğunu fark etmem zaman almıştı. Hatalı davranış deyip hevesimi kıran belki de büyümemi, olgunlaşmamı engelleyen hareketlerim... Hiçbir zaman doğru olduğunu düşünmediğim davranışlarım, her seferinde kendime kızdığım cevaplarım, rollerim belki de gerçek benliğim... Ne vardı alıp veremediğim yanlışlarla? Yanlış yapmak suç muydu ya da hataları yanlış görmek ne kadar doğruydu? Ben aslında hata yaptıkça öğrenmiyor muydum, büyümüyor muydum? Ben, bu soruları hep sorarım pişman olduğum bir hareket yaptığımda. Hani bazı anlar vardır. Seni gecenin üç buçuğunda ayağa kaldıran ve uyutmayan anlar... Utandığın, kendine kızdığın hatta unutmaya çalışıp da bir sülük gibi ruhuna yapışan anılar vardır. Kafanı yastığa koyduğunda uyuyamadığın, sabah içinde kedisini kaybetmiş bir kız çocuğunun acısı gibi bir acıyla uyandığın ve gün içinde yağmurdan kaçarcasına uzaklaşmak istediğin hatıralar vardır. Pişmanlıklar içindesindir ve asla dönemezsin geriye. "O zamana dönsem ona bunları söylerdim. Yok yok, bu şekilde bakardım gözlerine. Sesini saklardım yüreğimde." dersin fakat asla gerçekleştiremezsin. Zaten geriye dönemeyeceğin için bu kadar vazgeçilmez değil midir böyle anlar? Hem hiç düşünmedim mi ben bunları? Pişman olup pişmanlığıma bile delicesine kızmadım mı zamanında? Hem bilmiyor muydum ki bu hataları yapmasaydım bu ben olamazdım? Tıpkı Nafer Ermiş'in yaptığı hatalar, geri dönülmez yanlışlar ve kalbini yerinden sökecek pişmanlıkları gibi ben de yaşamadım mı bu hayatı dolu dizgin? Yanlışlarımdan ders çıkarıp fazlasıyla güçlenmedim mi? Evet, güçlendim. Evet, öğrendim. Evet, eğer ben bu hataları yapmasaydım asla şu an ki kirlerime sahip olmazdım çünkü hayat böyle bir şey. En büyük yaralarını aldığında ve kendini ölmüş sandığında hayat sana el uzatır. En büyük acılarını, sevdalarını, ölümlerini unutturur sana bir küçük kuş sesiyle. Hayat, kendini en aciz hissettiğin anda seni öyle bir yere getirir ki anlayamazsın aslında yanlış yapmanın bile dünyadaki en büyük şans olduğunu. Yanlış bizi biz yapan şeydir aslında. Söyledim ya Nafer Ermiş kendini en kötü hissettiği zamanda buldu doğru yolu. Bir demet maydonoz ve birkaç satır yazıyla buldu kendini. Yazdı. Her gün yazdı. Ne hissettiyse yazdı. İnsan olduğunu görmek için, sevdasını unutmamak için, hatalarından ders çıkarıp daha güçlü olmak için yazdı. Bazen kendini kaybetmek için yazdı bazen aşkı Işıl'ı unutmak bazen ise hatırlamak için yazdı. Ben de yazdım. Sevdamı en derinlere gömdüğümde de yazdım, alev alev yanarken yazdım. Ölüm yaşadım yazdım, bir bebek doğdu yazdım. Bazen küçük bir kız çocuğunun gülümsemesine bazen bir dedenin ağlayışına yazdım. Çünkü hayat dediğin birkaç minik hatıradır. Çünkü hayat anlatılmaz bir şeydir. Seni yakar ve küllerinden doğmanı bekler. "Hayatın en güzel yanı renklerdir, grisini boşver." (Hayat Böyle Bir Şey, 166) diye ne güzel söylemiş Nafer Ermiş. Önemli olan kendi rengini görebilmekte. Bazen siyah olursun bazen gökyüzü kadar mavi. Önemli olan siyahken de kendini bilebilmek maviyken de. Ben siyahken de güzelim tüm karanlığımla ve yeşilken de güzelim deli ruhumla. Ben pembeyim bazen şeker yiyen bir çocuk gibi. Bazen beyazım bir gelin misali ve bazen kahveyim. En önemlisi ben; benim. Kabul ettiğim hatalarım ve sırtımı dayadığım yanlışlarımla. Çünkü bu yanlışlar olmasaydı benim robottan bir farkım olmazdı ve yazamazdım bir kuş misali özgürce. Yaşayamazdım hayatı böyle dolucasına. Ben, yanlışlarımla ve doğrularımla varım. Ben bütün renklerimle ve bütün düşüncelerimle kendimim. Zaten hayat dediğin de böyle bir şey değil midir? Ermiş, Nafer. Hayat Böyle Bir Şey. İstanbul: İthaki Yayınları 2015