İLK YURT DIŞI MACERAM: ALMANYA

Hani ilkler unutulmazdır derler ya, benim için de ilk yurt dışı seyahatim sahiden unutulmazdı; fakat bunun iyi yönde mi yoksa kötü yönde mi olduğunun açıklamasını yazımın sonuna bırakıyorum. 2014 yılının Haziran ayında okulum beni ve diğer Almanca öğrencilerini, öğrenci değişim programı benzeri bir uygulamayla Almanya'ya götürmeye karar verdi. İlk defa yurt dışına çıkacak olan bendeniz ise eteklerim zil çalar şekilde valizimi hazırlayıp havalimanının yolunu tuttum. Uçaktan indiğimizde ilk talihsizliğimizi trenimizi kaçırarak yaşadık. Neyse ki yanımızda yirmi tane ergenle yurt dışında başa çıkması için sorumlu tutulan öğretmenimiz vardı da aslında dili hakkında pek de bilgi sahibi olmadığımız bu yabancı ülkede ne yapacağımızı bilmez bir şekilde tek başımıza kalakalmadık. Gerçi, gezimiz sırasında Alman'dan çok Türk'e rastladık, tek başımıza olsaydık da işlerimizi halledebilirdik büyük ihtimalle; ama yine de insanın başında yönlendirici biri olması güzel elbette. Velhasılıkelam, bir sonraki trene atladık ve bir hafta kalacağımız küçük bir kasaba olan Ahlen'a vardık. Burada misafir olacağımız aileler -tahmin edilebilir şekilde çoğu Türk'tü- bizi karşıladı ve evlerimize yerleştirdi. İkinci günde durağımız Almanya'nın en büyük dördüncü şehri olan ve Ahlen'a yakınlığı yüzünden gezi planına eklenmiş Köln'dü. Artık şehrin simgesi haline gelmiş ve şehrin herhangi bir köşesinden rahatlıkla görülebilecek büyüklükteki Köln Katedrali, trenden indiğimizde ilk gözümüze çarpan yapı oldu. 1200'lerde yapımına başlanmış ve ancak 1880 yılında tamamlanabilmiş bu katedralin tamamını uzaktan izleyebilmem için kafamın sırtıma neredeyse doksan derece açı yapması gerektiğini hatırlıyorum, yüksekliğini siz düşünün. Yaklaşık beş yüz otuz basamak merdiven kullanarak katedralin en üst katına çıkıp şehir manzarasını izleyebileceğimiz söylendi; fakat o zamanlar neden olduğunu bilmediğim -daha sonra beni şok edecek- bir yorgunluk içerisindeydim. Bu teklifi reddettikten sonra Türkiye'de sanki döner yokmuş gibi bir dönercide aldık soluğu. Karnımızı doyurduktan sonra şehirde şöyle bir tur attık ve Almanya'da biranın sudan ucuz olduğu efsanesinin doğru olup olmadığını öğrenmek için bir sokak barına oturduk. Doğruluğu kanıtlanan bu efsane sonrası su 3. 50 Euro iken bira 3 Euro'ydu- Köln Katedrali'nin hemen karşısında bulunan modern sanat müzesi Museum Ludwig'i gezmeye karar verdik. Avrupa'daki en büyük Picasso koleksiyonuna sahip bu müze gerçekten görülmeye değerdi. Dali'den Warhol'a birçok sanatçının eserlerini bünyesinde Volkan Balcı barındıran bu müze, sanatseverlerin kesinlikle gezilmesi gereken yerler listesinde olması gerektiği kanısındayım. Normalde uyumayı çok seven bir insanım ve sabahları yataktan kalkmak benim için çok zordur; ama seyahatimizin üçüncü gününün sabahı uyanabilmek gerçekten tam bir işkenceydi. Yine, normalde sabah duş almaktan nefret eden ben, ayılmak bahanesiyle kendimi güç bela duşta buldum ve o anda bir şeylerin yolunda olmadığını fark ettim. Vücudumun belirli kısımlarında küçük kırmızı kabarcıklar vardı ve benim gibi evhamlı bir insan için bu hiç de "Boş ver!" denilebilecek bir görüntü değildi, tahmin edersiniz ki. Sonradan yurt dışında olduğuma ve zamanımı bir şeylere kafaya takarak geçiremeyeceğime kendimi inandırıp, babamın çok kullandığı "Hoş geldiniz problemler!" alıntısıyla, bir nebze olsun neyin habercisi olduğunu bilemediğim bu kabarcıkları kafamdan atmayı başardım. O gün, değişim programı çerçevesinde anlaşılan liseyi gezmeye gittik, derslerine girdik. Almanca olduğu için çoğunu anlamadık; lakin Alman eğitim sistemini inceleyip Türk sistemiyle bir karşılaştırma yapmak bile yeterince verimli bir aktiviteydi. Alman öğrenciler lise hayatlarını Abitur denilen bir programla bitiriyorlar ve bu program özelinde, sadece ilgili oldukları dersleri seçmeye hakları var. Bu da yıllarca Türk sistemi yüzünden ne kadar ilgisiz olduğum ders varsa almış olan beni çok etkiledi ve Almanya'nın gelişmişliğinin nedenlerinden birisinin eğitim sistemi olabileceğini düşündüm. Gerçi o gün aslında fazla bir şey düşünemedim; normalde rahatlıkla omuzlarımın üzerinde taşıyabildiğim başım, sanki o gün üç yüz kiloymuş gibi taşımakta çok zorlanıyordum ve hangi derse girersek girelim, kafamı masaya yaslayıp uyumaktan kendimi alamıyordum. Dördüncü gün, artık yüzüm dahil vücudumun her tarafını saran kabarcıklar ve yaklaşık 39 derece olan ateşim, öğretmenimi de endişelendirdi ve hastaneye gitmeye karar verdik. Ne mutlu (!) bana ki şu ana kadar eğitim sistemini inceleyebildiğim Almanya'nın sağlık sistemini de inceleme fırsatına sahip olmuştum gerçekten yine çok gelişmiş bir sistem, bizi bir kampüs büyüklüğünde hastanenin girişinden özel arabayla aldılar ve ehliyet kemerlerimiz takmadığımız için azarladılar-. Muayene sonrası doktor ne dese beğenirsiniz? "Windpocken", yani suçiçeği. "Ergenlik ve ilerisinde suçiçeği ölümcül olabilir, evde yatması gerek." diye eklediğinde ise başımdan aşağı kaynar sular döküldü haliyle. O anki psikolojimi hatırlamak istemiyorum bile. Ben evde yatmaya mecburken ve acaba ölür müyüm diye düşünürken, arkadaşlarım Dortmund sokaklarında, şehir festivallerinde günlerini gün edeceklerdi. Gönül isterdi ki ben de onlarla gezeyim, bu gezi yazısında sadece gördüğüm yerleri anlatayım; ama neydi mottomuz? "Hoş geldiniz problemler!". Normalde çocukluk döneminde hafif atlatılan; ama yaş ilerledikçe "atlatılması" zorlaşan bu hastalığı ailemden kilometrelerce uzakta yabancı bir ülkede, üstelik gezip tozmam için ayrılan bir sürede geçirmek çok can sıkıcıydı; fakat insan gerçekten böyle kötü Volkan Balcı tecrübelerden de çok şey öğreniyormuş. Kaldığım oda ciddi anlamda hiç güneş almıyordu, zifiri karanlıkta sersem bir halde düşüncelerimle yalnız kalmanın bile bana çok şey kattığını düşünüyorum. "Beni öldürmeyen şey güçlendirir" demiş Nietzsche, beni öldürmeyen suçiçeği de beni güçlendirmiştir herhalde. Bütün bu aksiliklere rağmen o zamanları gülümseyerek hatırlayabiliyorum, bu da sanırım seyahatimin iyi yönde unutulmaz bir anı olarak beynimde yer ettiğinin bir kanıtı. Hepinize sağlıklı seyahatler!