Keşke Değil, Rağmen

Hiç hayatınıza şöyle bir bakıp da kendinizi aşırı kontrolsüz hissedip oturup da bir köşeye hıçkırıklara boğulduğunuz oldu mu? Benim oldu. Öyle bir hastalıkla uğraşıyordum ki hayat yolunda ilerleyemiyor, sürekli yerimde sayıyor gibi hissediyordum artık. Günler geçtikçe her şey daha da anlamsızlaşıyordu. Sorguluyordum. Aldığım nefesten tutun giydiğim renge kadar sorguluyor ve bütün cevaplardan memnuniyetsiz kalıyordum. Ta ki hayatımı kökünden değiştirmemi sağlayacak, derdime deva olacak o kareyle, Kristen Bentz'in bu fotoğrafıyla bir şans eseri karşılaşana kadar. Hastalık olarak bahsettiğim derdimden yakınayım önce sizlere. Derdim hafızamla. Kendimi bildim bileli hep sorunlu bir hafızaya sahip oldum, yeri geldi kendi ismimi unuttum, yeri geldi evimin yolunu hatırlayamadım. Kimyasal, psikolojik, fiziksel... Bütün tedavi çeşitleri denendi üstümde. Artık daha iyiyim, yaşamımı engelleyecek derecede bir bozukluğum yok. Fakat psikolojim alt üst yıllardır bu sebepten. En iyi haliyle bile yoruyor beni bu illet. Arkadaşlarınızla, sevdiklerinizle mükemmel bir gün geçirip bir ay sonra o günü komple unuttuğunuz oldu mu? Nereye kiminle gittiğinizi, neler yaptığınızı, hangi esprilere güldüğünüzü, nasıl yorulduğunuzu hatırlayamadığınız? Sevgilinizle telefonda deli gibi kavga ettiğiniz, sesiniz kısılana kadar bağırdığınız fakat ertesi gün neden kavga ettiğinizi unuttuğunuz oldu mu mesela? Ya da sevgilinizin sizi terk ettiğini unutup ertesi gün "Günaydın!" demek için aradınız mı onu? Ben hepsini yaşadım. "Deli misin sen ya?" tepkilerine de maruz kaldım, "Senin için çok korkuyorum, böyle hayat mı olur!" gibi düşüncesiz üsluplarla yansıtılan endişelere de. Belki de size çok basitmiş gibi görünen bir sorun bu, fakat beni depresyona sokmak için yetti de arttı bile. Yaşamdan zerre zevk alamamaya başladım. Aldığım zevkleri de unutuyordum nasıl olsa bir şekilde, neden mutlu olacaktım ki? Ne diye çaba harcayacaktım? Sevgiyi de nefreti de özlemi de kırgınlığı da mutluluğu da unutuyorsam bunları teker teker deneyimlemenin anlamı neydi? Kocaman bir batağa düşmüştüm çırpındıkça daha da battığım... Oysa çok basit bir çözümü vardı. Tek bir fotoğraf yetti bütün hayatımı kurtarmama, rastgele, özel hiçbir anlam ve önem taşımayan bir fotoğraf... Tamamını zorlanmadan hatırladığım belki de tek anımdır bu... Bir aile toplanması vardı o gün, annemi kuaförüne götürmüştüm. Onu beklerken de dergileri karıştırıyordum. Bir motivasyon rehberi çarptı gözüme. Üzerinde hayatın bir macera olduğuna dair sözler yazıyordu. "Peki bu maceranın kameramanı nerede?" diye bir soru ilişti gözüme. Açtım, okumaya başladım. Satır aralarından birinde bu fotoğrafa rastladım. Düpedüz bir fotoğrafçılık ya da kameramanlık promosyonuydu bu, fakat çok farklı anlamlar çıkarttım ben. Adamın sırtındaki çantasından tutun, yüzünü doğrulttuğu ufuğa kadar fotoğrafın her bir pikselinde ayrı bir derinlik gördüm. Yitip gitmiş olan yaşam enerjim geri geldi. Hemen ertesi gün bir kamera aldım kendime, şöyle en afilisinden. Bir de çantam vardı. Karar vermiştim, her şeye inat, hatta kendime inat, yaşayacaktım artık her şeyi. "Zaten unutacağım!" diyerek bir adım gerisinde durmayacaktım hayatın. Gezip görecektim mesela. 15 farklı ülkeye gittim o günden beri. Üstelik bu sefer formülüm de hazırdı. O ufuğa bakan gezgin fotoğrafçı var ya hani o fotoğraftaki? O ben olacaktım işte. Her gittiğim yerin, her yediğim yemeğin, her tanıştığım kişinin fotoğrafını çekecektim. Hatıralarımı depolamanın suni bir yöntemini bulmuştum. Hem de kocaman bir yeteneğe dönüştürebileceğim bir yöntem. O günden beri hastalığımda hiçbir şey değişmedi, fakat ben çok değiştim. Yarını sabırsızlıkla bekliyorum artık, düne küsmeden. 2 yıl öncesini gözlerimin tam önüne getirebiliyorum artık, piksel piksel! Her şeyden önemlisi, keşkelerle değil de rağmenlerle yaşamanın keyfini sürüyorum artık ve herkese de öneriyorum. Hayat kocaman bir yol ve tökezlemeden yürümeyi öğrenemeyiz, unutmayınız...