BİR VEDA TİYATROSU

Her veda acıdır, her veda burukluk kokar buram buram. Kime veda etmek kolaydır? Hangi kelimeler kafidir her vedanın içimizde açtığı boşluğu anlatmaya? Hayat öyle büyük bir sahne ki hepimiz aynı sahneyi paylaşsak bile bu tiyatroda herkesin oyunu farklı. Her oyunun içinde gözyaşı, kahkaha, umut, dilek veya vedalar vardır. Veda öyle çok nedeni olan bir kelime ki her veda birbirinden farklıdır. Zamanlı, zamansız, zorunlu veya bile isteye gibi birçok açından izlense de veda tiyatrosu, ortak tek şey içimizde kalan boşluktur. Ölüm veda tiyatrosunun en kötü oyunudur aslında. Bir çocuğun yetim kalması, bir kadınının dul kalması veya bir ananın evladını kara toprağa teslim etmesi en can yakanıdır. Bir çocuk düşünün ki hiçbir özel gününde düğününde yahut mezuniyetinde tam olma duygusunu tadamayan. Mutluluğunu en zirvede yaşaması gerekirken annesinin ya da babasının eksikliğini bir bıçak yarası gibi hissetmek bu tiyatroda ne kadar adil? Bu adaletsizliğin en büyük nedeni ise zorunlu olan bir vedadır. Ölüm bir seçim değil mecburiyettir. Kimse bildiği ve sevdikleriyle olduğu bir diyardan yalnız kalacağı bir meçhule gitmek istemez. Kimse arkasında gözü yaşlı analar, babalar, eşler ve ya çocuklar bırakmak istemez. Can acıtır böyle zorunlu vedalar öyle bir yara açar ki kalpte ne kadar zaman geçse de, ne kadar merhem sürülse de kabuk bağlamaz. Zorunlu vedalara yenik düşen aziz şehitlerimiz ve Mehmetçiğini bekleyen analarda bu dramın en büyük örnekleridir. Her delikanlı vatanına olan borcunu ödemek için gün sayar. Gün gelir ve askerlik kapıya dayanınca zorunlu bir veda kaçınılmaz bir son olur yine. Analar Mehmetlerini bu yolculuğa uğurlarken, oğullarına edecekleri vedanın son vedaları olmasından korkarlar. Asker yolu gözleyen bir ailenin en büyük korkusudur çalan kapılar veya telefonlar. Her an kara haber gelecekte bayrakla kaplı bir tabutta evlatlarını karşılayacaklar korkusu her geçen dakika büyüyen bir kabus olur onlar için. Şimdi söyleyin hangi ana sever Mehmet'ine veda etmeyi? Her veda zordur, her veda ürkütücüdür. Sabahleyin çocuklarını okula uğurlayan anneler, eşlerini işe gönderen kadınlar veya misafirlerini geçiren ev sahipleri kısa vedalar ederler. Güler yüzlü edilen vedalar birden uzun süreli ayrılıklara dönüşebilir. Ölüm işte zamansız gelen bir tuzak. Ne kadar kesin konuşabilir bir insan sabah evden gönderdiği kişiyi akşam göreceğine dair? Ne kadar emin olabilir ettiği basit bir vedanın son vedası olmadığına? O yüzdendir ki kimse vedalardan haz etmez. Hep bir burukluk vardır her vedanın arkasında. Hep zamansız ayrılıklardan bahsettik, peki ya bile isteye yapılan ayrılıklar? Terk edilmek bile isteye edilen vedaların en can acıtanıdır. Hangi insan sevdiği hatta aşık olduğu kişinin onu yarı yolda yalnız bırakıp gitmesini kabullenebilir? Bazen aşk iki kişinin birbirine hissettiği yoğun duygu kavramından çıkıyor. Bazen aşk biri için bitmemi olsa bile diğeri için bitiyor. Her geçen gün daha mutsuz, daha karamsar oluveriyor onun için ve terk etmeyi kendine bir kaçış yolu olarak görüyor. Terk edilecek bir insana yapılacak en üzücü hareket ise son vedadır. Kalbi sessiz sessiz inkar etse de dili veda eder sevdiğine. Ahmed Günbay Yıldız'ın kaleme aldığı Gidersen Veda Etme adlı kitabı da bu anlatılara bir örnektir. Değişik açılardan vedayı kaleme almış olan yazarımız bazen içi yanık bir anadan bazense kalbi kırık bir sevgiliden bahsetmiştir. Her veda zordur ve her veda yarım bırakır insanı. Kalplerimiz çığlık ata ata reddetse de vedaları, dillerimiz yenik düşer. Umarım hayat sahnesinde hiç kimse veda oyunu ile karşılaşmak zorunda kalmaz. Ceren Tıraş