AYAZIN ISITTIĞI İNSANLAR

Üzerinde bulunduğumuz coğrafya bazen öyle bir hengamenin içine çekiyor ki bizleri; göğün mavisini, rüzgarın fısıltısını, yüzlerdeki tebessümü, gözlerdeki aydınlığı göremez hale geliyoruz. En son hangimiz toprak ile temasa geçtik, bir yol kenarında durup etrafı izledik, koşturmacayı kenara bırakıp derin bir nefes aldık? Bu sorular uzar gider. Peki, ne denli gerçek yaşamakta olduğumuz bu koşturmaca? Ya yaşamak fırsatını bulamadığımız, diğer safta bulunan, çok da uzağımızda olmayan dünya hakikatin ta kendisiyse! "Olması gereken bu" dediğimiz normatif tavırlar bizi sahte ve ciddiyetsiz bir soyut gerçeklik kafesine hapsetmekten başka bir işe yaramıyorsa! Bu sorular da uzar gider. Anadolu insanı hangi duygu ya da karakter ile ifade edilebilir diye düşündüğümüz vakit aklımıza şüphesiz pek çok güzel haslet gelecektir fakat samimiyet bunların içerisinde başka bir yerde olacaktır diye düşünüyorum. Samimiyet, modern hayatın telaşına kapılmış benliklerimizin gün geçtikçe hissetmekten uzaklaştığı duyguların da başında gelince, Kuşlar Yasına Gider, aramıza mesafe koyduğumuz ama aslen bizlere çok da uzak olmayan o dünyayı ayaklarımıza kadar getiriyor. Ankara'nın kuru soğuklarında kalbini sıcacık tutmayı başarabilmek büyük meziyetlerin başında gelir. Başkentin insanları genellikle resmi yorgunluklarından sıyrılıp, İç Anadolu havasına bürünmeyi beceremezler. Büyük şehir olmanın zararı da denebilir buna. Şehirler insanları etkiler şüphesiz; insanın özünü değil. Sıcaklığı ve samimiyeti soluklarına işlemiş, tahammülün ve saygının üzerindeki elbise gibi bedeniyle bütünleştiği insanlar vardır; alıp kutuplara koysanız duruşuyla ısıtır içinizi. Öyle babacandır. Vefalıdır da. Bir ömür gölgesine sığındığı her kim ise, onu terletmek ağır gelir böyle adamlara. Hele bir de o gölge babasıysa iş bambaşka bir boyut alır. Saygıda kusur etmemek için bin özen gösterir, kırk yıl laf işitse yine boyun büker, elden ayaktan düşmesine müsaade etmez; el olur, ayak olur. Düşüncesi başka olur ama babasının dediğine de itiraz etmez. Anadolu'da babalar en çok dağlara benzetilir. Bir dağa yaslananın derler; sırtı yere mi gelir? Yıllar geçer, yollar girer araya. Gölgesine sığındıklarından bazen mesafeler ayırır da seni, sen sonra her dağ gördüğünde hüzünlenir, her ciğerine huzur doldurduğunda çocukluğuna dönersin. Geçmişe duyduğun özlemi, ana deyip göz pınarlarına doldurursun, baba deyip içkin içkin yutkunursun. Ömür seni yaşlandırırken, onlara hiç dokunmuyor zannedersin. Bir gün bir telefon gelir, düşersin hasretini çektiğin toprakların, kokusunu çekmek için yollara. Şehirlerarası yolların davetkarlığına icabet edersin. Asfalta değen tekerler, hatıraların hatırlanmasına aracılık eder. Kimsesizliğin ürperticiliğine yalnız olarak bırakırsın suskun bedenini ve bir at eşlik etmeden duramaz sana. Sen her yollara düştüğünde, toprağın bağrını delercesine, arabanın motoruna ders verircesine, nefesini yanı başında hissettiğin bir at çıkıverir yoluna. Yoldaşlık eder sana. Gerçek ve hayal arasındaki farkı görmez, algılamaz hale getirir insanı. Bazen bir nesneye, insanlardan daha çok ilgi duyar, ona sığınır, onun dostluğunu ömür boyu yanımızda hissetmeden edemeyiz. Herkesin farklı bağları vardır eşyalarla ve hatta öyle insanlar tanırız ki bazılarımız; tanıdıklarımızı hatırlayınca, onunla bütünleşen nesneleri düşünmeden edemeyiz. Minibüslere aşık bir babanın ayağını kaybetme hikayesi. Sadece şu cümlenin bile ağırlığı altında kalabiliyor kalbi insanın. Onun minibüslere olan ilgisine şahit olduğunuzu da düşünürseniz, bu ağırlık kat kat artıyor. Yaşanmışlığına kendinizi kaptırdığınız olaylar sizi daha çok etkiler şüphesiz. Sayfalarını çevirdikçe yer yer Denizli'den, yer yer Ankara'dan kokuların burnunuza ulaştığı, hüznü, sabrı, saygıyı, sevgiyi, hürmet göstermeyi ve en çok da samimiyeti derinlemesine hissedeceğiniz bir kitabı elinizde tutunca, bir yandan Özay Gönlüm diğer yandan Neşet Ertaş fısıldar kulağınıza. Ve Anadolu'yu sinesinde barındıran her insan umudu görmezden gelemez. Hüzün bu coğrafyanın kaderi gibi boy gösterse de pek çok kez, inanırsınız aydınlıkların var olduğuna, samimi insanların güneş gibi sıcak bakışlarıyla..