Gerçek Aşkların Arasına Mesafe Girmez

Ne vakit gerek dizisi gerek filmi yapılsa her alanda ve her zaman ses getiren yapıtlardan biri oldu şüphesiz Çalıkuşu. Usta yazar Reşat Nuri Güntekin'in kaleminden takvimlerin 1922'yi gösterdiği yılda çıkan eşsiz romanlarından sadece biridir. Okuduğum bu roman genç, yaşlı, aşık hatta aşık olmayan her kesime hitap edebilecek ve dahası sayfalarında insanın kendisini bulabileceği hayattan bir kesit gibidir. Kitabın genel bir özetinden söz edecek olursak eğer roman Anadolu'da geçen hem tatlı hem de acıklı bir aşkı konu edinmiştir ve aynı zamanda bu aşk üzerinden de o zamana dair bilgiler de veriyor. Çalıkuşu samimi aşk hikayesiyle, üslubuyla ve o tarihlerin güzel yaşantısıyla okurken hiç sıkılmadığım tabiri caizse bir solukta bitirdiğim bir roman oldu. Neredeyse hiç şüphesiz ''böyle aşk kaldı mı ?'' diyerek Feride'yle Kamran'ın arasındaki kusursuz aşka her sayfada şahit oldum. Feride'nin içinde hiçbir zaman büyümeyen çocuk ruhunu kendime benzetmem romanı benim için daha anlamlı ve sürükleyici kıldı. Bazı kitaplar var ki 2 insanı anılarına götürür Çalıkuşu da bunun en iyi örneklerinden biri. Herkes çocuktu yaramazdı belki ama bazı insanlar büyünce bile en ciddi olması gereken yerlerde dahi çocuk ruhlarına teslim olur. Okurken Feride'nin Kamran'a karşı beslediği ciddi duyguları bile arkadaşlarına yaptığı oyunla ortaya çıkarması beni hem güldürdü hem de bu denli çocuk oluşuna inandırdı. Bence Feride'nin arkadaşlarına Kamran konusunda olmadık bir yalan söylemesine gerek yoktu ama Ferideydi o aşık olamaz bağlanmaktan da ödü kopardı. Feride genç bir kız olarak Kamran'la olan ilk ciddi ilişkisinde çocukluk yapmaktan bir türlü vazgeçemiyordu. Bence bunun sebebi Feride'nin temiz kalpli saf bir kız oluşundandır çünkü çocuk ruhlu kalan kimse her zaman masum biridir. Fakat romanda yer yer gördüm ve anladım ki bu çocukça davranışlar beraberinde güzel bir ilişkinin bozulmasına sebep olan sorunları da getiriyormuş. Örneğin, bence Feride'nin Kamran'la olan münasebetinde ona karşı olan çocukça davranışları Kamran'ı yoruyordu ve akabinde de ayrılıklara sebep oluyordu. Bana göre Feride'nin Kamran'la Münevver arasındaki sözde ilişkiyi 3. bir şahıs tarafından duyduktan sonra Kamran'ı hiç dinlemeden düğüne 3 gün kala köşkü terk etmesi yaşına göre yapılabilecek en büyük çocukluktu. Bu kadar keskin kararlar vermeden önce insanların karşı tarafı dinlemesi gerektiğinin taraftarıyım çünkü bazı şeylerin geri dönüşü olmayabilir. Sevgi ve aşk bulunması en zor yitirilmesi de en kolay şeydir o yüzden emin olmadıkça vazgeçmemek lazım. Feride'nin yıllar sonra bile o eve dönmemesinden onun ne kadar gururlu ve inatçı bir kız olduğunu anladım. Böyle güzel bir bayanın tek başına yaşamasının günümüzde de olduğu gibi o zamanda birçok zorluğu vardı elbette. Fakat bugün de Feride gibi güçlü bayanlarımız yalnız yaşamanın gerektirdiği zorluklara göğüs gererek "kadın zayıftır" kanısını toplumumuzda hızla değiştiriyorlar. Ne tek başına bunca yıl yaşamanın zorlukları ne de sıla özlemi en zor olanı biricik Kamran'ından severek ayrılmasıydı onun için. Kader denilen anne karnından çıkar çıkmaz yazılandır. Onların kadirinde de kavuşmak yazılmıştı bir kere. Bana göre gerçek sevginin arasına mesafeler girmez ki zaten onlar da mesafelere ve daha önce yaptıkları evliliklere rağmen hep birbirlerini sevmişlerdi. Bazen başka bedenlere yöneliş gerçeklerden kaçıştır. Çalıkuşu'nu okuduğum süreç içerisinde anladım ki ne kadar gerçeklerden uzağa gidersek gidelim kaderimizden kaçamayız. Son olarak bazen biraz acı çekip olgunlaşmadan güzel olan şeylerin kıymetini anlayamayacağımızın kanısına bu romanla vardım.