İÇİMİZDEENÇOKYERKAPLAYANIMIZ, KALABALIĞIMIZ:YALNIZLIĞIMIZ

Dünyanekadardakalabalık. Sokaklarinsandolu, göğekadaruzananbinalarıniçleri, arabalar, heryertıklımtıkışdolu... Herbirinsanınayrıbirhayatıvar. Herkesinhayalleri, geleceğedairplanları, düşünceleri, sevdiğiinsanlarıvar. Böyledüşününcedünyagözüme okadarfarklıgörünüyorki. Milyonlarcainsanıiçindebarındıran, onlarındüşüncelerineve hayallerineevsahipliğiyapanbiryer. Üzerindeyaşayanmilyonlarcavarlığınevi... Sıcacık birtabloçiziyorumhayata, yaşadığımızdünyayadair. Sonragetiripönümekoyuyorum uzunuzunbakıyorum. Gözümedoğrugözükmeyenbirşeylervarsanki. Birsüredaha bakıncaanlıyorumneyinyanlışolduğunu. Kaldırımdabirbirininsuratınabakmadan birbirlerininyanındangeçeninsanlar, yanındangeçerkençarptığıinsandanözürbile dilemedenyolunadevamedenlergeliyoraklımadabununiçinönümdedurantablobana biryerindendoğrugelmiyor. Evet, milyonlarcainsanlabiraradayaşıyoruzevimiz dediğimizyerde. Enufakbirnazikdavranışı, birmerhabayıbirbirimizeçokgörerekbu kurukalabalığıniçindeyapayalnızyaşıyoruz. Yalnızlıkneanlamagelirtamolarak?Nasılyalnızolunur?Fizikselolarakyalnızkaldığı zamanmıyalnızdırinsansadece?Yoksaasılyalnızlıkdediğimizşeybaşkamıdır?Bana kalırsadüşünenbirvarlıkolarakinsanındünyaüzerindeişizor. Çünkübirhayvanbilmez yalnızlığınneolduğunu. Sürülerhalindeyaşar. Hayattakalmaiçgüdüsüilezorunlu ihtiyaçlarınıgideriryalnızca. Düşünmezdününü, bugününü, yarınını. Düşünmeyetisine sahipolmamakhayvanlaraverilmişenbüyükhediyedirbelkide. Çünküdüşünce, insanı yalnızlaştıranşeydir."İnsangençliğindekalabalıklariçindeyalnızolduğunusanıyor. Oysa yalnızlariçindeyalnızdırinsan."(Gülsoy197). Bunukavramakzor. Kalabalıkların yalnızlardanoluşmadığınıherkesinkalabalıkyalnızlıklarıolduğunuanlamakvakitalıyor. Tümbunlarınyanındabirdeinsanınbireyseldeğildetoplumsalbircanlıolduğu kabuledilipdüşünüldüğündeişiniçindençıkmakepeykafayorucubirhalalıyor. Çünkü insançevresiilevaroluyor. Toplumiçinedoğanbireyiçinegömüldüğüyalnızlığındaakli dengesinietrafındakilerdengüçalaraksağlıyor."İnsanlarlabirliktehareketetmenin, bir akışiçindeolmanıniyileştiricibiryanıvar."(Gülsoy151). İştebizibesleyendebu iyileştiriciyan. Yalnızolmamızarağmenbuyalnızlığımızıenazşekildehissetmemizi sağlayan, günlükhayatımıziçerisindemutluolmamızayardımcıolanşeyhayatmeşgalesi veinsanlarlaolaniçiçeolmahalimiz. Fakatbununyürürlülüğüdekendiiçindeçelişkiler barındırıyor. Birinsanlayanyanaolmakoinsanlayakınolmakanlamınagelmediğigibiinsanlarıniçindeyaşamakinsanlarlabirlikiçerisindeolmakanlamınagelmez. CanYücel'indedediği gibienuzakmesafeikikafaarasındakimesafedir. Birbirinianlamayan. Buşekildefiziksel olarakyakınolduğumuzfakatkafaolarakçokuzakkaldığımızbirçokinsanolabilir çevremizde. Hattaetrafımızıtamamenbuinsanlarkaplıyorolabilir. Bahsettiğiminsanlarla içiçeolmadurumundaçoğunlukinsanlarolabilir. Fakatbizzamaniçerisindebudurumu görmezdengelmeyiöğreniriz. Umursamazhalegelirizkiyalnızlığımızınüstesinden gelebilelim. Bunuöğrenirkendeisteristemezinsanlarlaetkileşimhalindekalırız. Yanibir büyümesürecindenbahsediyorum. Fakatbununayarıkaçarsatehlikeliolabilir. Bu süreçtekendindenuzaklaşabiliyorinsan. Dikkatliolmakgerek. Çünkünasılveneşekilde olduğunuanlamadançevresininiçindeeriyipgidebiliyor. İnsan, birzamansonrahem yalnızlığındankurtulamamışhemdekimolduğunubilmezhaldekalabiliyor."İnsanınne kadarıkendisi, nekadarıbaşkaları?"(Gülsoy125). Sonrasındakendimizebunusorarken buluyoruzkendimizi.