Gizli Boşluklar

Aldatıldığında, terk edildiğinde, yalnızlıktan bunaldığında çikolata ve hüzünlü filmlere sarılan, sıcacık battaniyesinin içinden asla çıkmak istemeyen kadınlar... O battaniyenin altında üzüntüden kıvranırken, elindeki çikolatanın kalorisini görüp kendi kendine "Allahım, acaba bu koltuktan kalktığımda kaç kilo olacağım? Şişkonun tekiyim ben!" diye konuşup, diğer olayı bir anda unutup, bunun için ağlamaya başlayan kadınlar... Evet evet doğru bildiniz, kendimi anlatıyordum. Ama yalnız olmadığımı, benim gibi olan birçok hemcinsimin olduğunu biliyorum! Kadınlar erkeklere göre daha duygusal, daha narindir ve her konuyu irdelemeye, her şeyi kafalarına takmaya bayılırlar... Bazıları bu duygularını gizli tutmayı ve insanlara kendini daha sert, daha erkeksi göstermeyi tercih ederler. Ben böyle olanlardanım (bir keresinde yeni tanıştığım bir teyze bana bu özelliğimden dolayı "buzdolabı" bile demişti!) ama benim gibi olmayı tercih edenlerin dışlarındaki sert görünüş sizi yanıltmasın, gördüğünüz gibi; biz de battaniyeler ve çikolatalarla sarıyoruz yaralarımızı! Kadınların uzun ya da kısa bir süreliğine aşkla kendilerini unutup, kendilerini hayattan izole edebildiğini anlatmaya çalıştım size kendimce. Fakat Kadınsız Erkekler bana bu durumun erkekler açısından da pek farklı olmadığını gösterdi. Bizden daha sert, daha rahat görünen erkeklerin içinde de kopuyormuş fırtınalar onlar battaniyelere sarılmasalar da... Cinsiyetiniz ne olursa olsun, bir insan sizi çok etkileyebilir, kendine çok alıştırabilir, hatta ve hatta sizi değiştirebilir. İşte böyle biri hayatınızdan çıktığı zaman, düşeceğiniz boşluk cinsiyet fark etmeksizin, bunu yaşayan her insanınkiyle aynı derinliktedir. Cinsiyet bu derinlikte bir rol oynamazken yaşanmışlıklar, paylaşılan şeyler, ortak tanıdıklarınız, ortak ortamlarınız ve bunlar gibi iki insanı birbirine daha çok bağlamaya yardımcı olan şeyler arttıkça, o boşluğun derinliği de doğru orantılı bir şekilde artar. Boşluk ne kadar derinleşirse, içinden çıkmak o kadar zorlaşır, o kadar vakit alır. Kim bu duruma daha çabuk alışacak ve kendini ayaklandıracak güce sahipse, ilk o çıkarır derin boşluktan kafasını gökyüzüne. Yeni heyecanlar, yeni mutluluklar peşinde koşmaya hazırdır artık... 1 Kimisi de o kadar güçlü olamaz işte. Kalbindeki kırıkları bir türlü onaramaz, hiçbir şeyden keyif alamaz. Karşısına çıkan fırsatları elinin tersiyle iterek, sadece hayal kurar. Eski günleri, artık yanında olmayan insanı düşünür sadece. Umutsuzca arar, sesini duymak, olumlu bir şey duyup mutlu olmak ister ama bunu yaptıkça daha da derinlere düşer. Erkeksiz Kadınlar kitabındaki öykülerin bazılarında intihar eden kadınlara, erkeklere rastladım. Sonra kendi kendime bir psikoloji öğrencisi olmanın verdiği bakış açısıyla düşünmeye başladım, bir insan bir insanı nasıl ölüme sürükleyecek kadar etkileyebilir? Aylar önce sevdiğinin elini tutarken mutluluktan ağzı kulaklarına varan, her anına şükreden bir insan nasıl olur da bu kadar mutsuz ve çaresiz birine dönüşür kısacık bir sürede? Sorularımın cevabını bir türlü netleştiremedim kafamda. Belki sevgi, belki de alışkanlık. Adı ne olursa olsun, hepimizin hayatımızda yaşayabileceği kadar sıradan fakat sıradan olmasının yanı sıra bir o kadar da etkili bir olay; aşk acısı. Kadın ya da erkek, genç ya da yaşlı, daha güçlü ya da daha güçsüz her insanın hayatında ona eşlik edecek, her anında yanında olup elini tutacak birine ihtiyacı vardır. Bazıları yanlış insanı seçer yoldaş olmak için ve sonrasında maalesef çok üzülür. Şanslı, belki de hayata daha mantıklı bakanlarsa doğru tercihlerle aşkla kendinden vazgeçmeden, her iki tarafa da iyi gelen ilişkiler kurar. Bana göre en önemli şey de budur işte bir ilişkide. Eğer iki insan birbirine iyi gelmiyorsa zorlamanın, boşluğu daha da derinleştirmenin bir anlamı yoktur. "Her şey yalan olsa bile, en güzel aşk zor olanmış." demiş Birol Can, aşk acısı çekenler için güzel bir şarkı sözü olmuş olsa da pek de gerçekçi olmamış bence. Zor olan çekicidir fakat, mutluluğun sırrı, aşkın sonsuzluğu uyumdan gelir. Yani bana soracak olursanız gerçekçi olan ve hayata hem duygusal hem de mantıksal çerçeveden bakmayı becerebilen insanlar mutluluğa 2 daha yakındır, olmayacak hayallerle hayata tutunmak kolaya kaçmaktır ve bu kaçış insanları derin üzüntülere sürükler.