PAPATYA FALI

Bir hikayeyi izlemek, tanımadığımız insanların hayatları hakkında tanımadığımız bir maceraya göz atmak, onların bizimle hiçbir ilişkisi olmayan muhabbetlerine kulak kabartmak için sinemaya veya tiyatroya vakit ayırırız bu yoğun hayat akışında. Peki, gerçekten bunları yapmak için tek şansımız bir bilet alıp bir salonda oturup izlemek midir olan biteni? En güzel en gerçekçi oyunculuklar, en orijinal hikayeler, en acı dramlar, en romantik komediler hep gerçek hayattan alınıp sadece izlememiz için gözümüzün önüne konulmaz mı? Ben hep kulaklıklarını takıp gözlerini kapatmış onlarca toplu taşıma yolcusu içinde, gözlerini dört açmış, çevresindeki herkese pür dikkat bakan o köşedeki kız oldum. Kendime yakın gördüğüm bir kızın hikayesini okumaya hevesim belki de bundandı. Paula Hawkins her gün bir tren penceresinden insanların hayatlarına davetsizce giren hırçın bir kızın hikayesini anlattığında Trendeki Kız kitabında, gözlerimde bir heyecanın oluşması, okumak için bekleyemeden hemen sayfalarını çevirmem de bunu yapanın sadece ben olmadığımı anlamamdandı belki. Hiç tanımadığınız bir insanın hangi müzik grubunu dinlemeyi sevdiğini bilmek garip bir histir. En yakınları bile belki bilmezken bir çocuğa uzun uzun bakışında fark edersiniz bir yabancının içindeki çocuk sevgisini mesela. Telefonun ekranına bakarken istemsizce gülümsemesinin sebeplerini düşünürsünüz. Bir kere hayatları hakkında düşünmeye başladığınızda karşı konulmaz bir dürtüdür her gün tekrar tekrar bu tahmin oyununu oynamak. Aynı yolcuyu ikinci kez görürsek şayet bir yerlerde, yeni ipuçları elde ederiz hayatları hakkında. Daha doğrusu bizim yazıp yönettiğimiz hayatları hakkında... Sanki onlarla zihnimizde tanışır kaynaşır, en kuytu köşelere gizlediğimiz sırlarımızı pat diye paylaşırmış gibi hissederiz. Arkamıza yaslanmış devam ederken kendi düzenlerimize, başkalarının hayatlarına müdahale edecek düzeye terfi ettiririz kendimizi. Bazen garip hissettirdiği yadsınamaz bir gerçek olsa da, kelimelere dökülemeyecek kadar tanıdık hissetmeye başlarız o insanlara. Aslında özel hayatlarına sorgusuz sualsiz zorla dalmış bir misafirden farkımız olmaz ama onlarda misafirperverlik gösterecek gibi hayatlarından izler bırakırlar bizlere. Ekmek kırıntılarını takip etmeye meraklı biri olarak da böyle fırsatlara hayır diyemiyorum. Tanıdık bir yolda giderken yeni heyecanlar aramayı sadece insanlar üzerinden de sürdürmüyorum. Aynı kasiste yavaşlarken gördüğüm bir kıyafet yığını, yola fırlatılıp atılmış eski bir fotoğraf, arasında ayracı varken atılmış bir kitap da çok şey anlatır olaylar hakkında. Kanlı canlı insanlar olmasa da o insanların hayatlarından geçmiş, onların mazide kalmış anılarına dokunmuştur sonuçta onca eşya. Kendi başlarına birer olay anlatmaları doğaldır. Her insan her mekan hak eder keşfedilmeyi, tanınmayı. Uzaktan da olsa... Zaten şimdiye kadar yazılıp oynanmış bütün hikayeler de gözümüzün önünden çekilip alınmış süslenip bize tekrar sunulmamış mıdır? Siz de bir sabah uyanıp üzerinizde bir kot tişörtle başkalarının hayatlarına konuk olmaya çalışın. Bulmanız için bırakılmış ipuçlarını toplayın ve farklı yüzlerin farklı hayatlarını kurgulayın zihninizde. Bir ekrandan başkasının kaleminden çıkmış hikayelere bakmaktan çok daha eğlenceli olduğunu göreceksiniz. Hatta ben de bir gün bir dolmuşun arka koltuğuna beyaz papatyalar bırakmaya karar verdim. Belki bulan kişi bu papatyaların hikayesi üstüne kafa yorar. Bu papatyalara mutluluk gözyaşları mı hüzün gözyaşları mı akıttığımı düşünür belki. Hiç olmadı oturup bir papatya falı bakar. Nasıl olsa ben de ''seviyor sevmiyor'' diye bir fal bakıyorum insanların hayatı üstüne. Ben papatyaları bırakıyorum o zaman. Anlamlarını çözmek de size kalsın.