VE YEŞİL IŞIK SÖNER...

Her zaman kitabından uyarlanmış filmlere karşı bir önyargım olmuştur. Önce filmi izlersem hayal gücümü kısıtladığını ve olayları zihnimde canlandırmam için bana olanak sağlamadığını düşünürüm. Bu önyargım ilk ve belkide son defa bir film sayesinde değişti. Hayatım boyunca beni en çok etkileyen ve hüzünlendiren sayılı film arasına girdi desem yalan olmaz. Kendisi kısa bir film olmamakla beraber tam olarak iki saat yirmi iki dakika, yine de izlerken hiç sıkılmadım hatta sonrasında beş defa daha izledim. İlk izlediğim zaman ne bir kitabı olduğunu ne de klasikler içinde yer aldığını biliyordum. Bu kadar beğendiğim bir film olduğu için hakkında araştırma yapmaya başladığım zaman aslında kitaptan uyarlanmış olduğunu fark ettim. Bu yüzden ilk işim kitabını alıp okumaya başlamak oldu ama film beklentilerimi o kadar yükseltmiş ki daha yirminci sayfasında dayanamadım, bıraktım. İşte bu sebepten ötürü, belki de bir daha beni bu kadar etkileyecek uyarlama bir film bulamayacağım için, bu film hakkında düşüncelerimi yazmak istedim. Nereden başlasam hangi konuyu ele alsam diye çok düşündüm. Filmin başından sonuna kadar yaşadığım duygu ve düşünce akışını hangi kelimelerle en iyi anlatacağıma dair en ufak bir fikrim bile yoktu. Filmde o kadar çok karakter olmasına rağmen kendimi hep Gatsby'nin yerine koydum. Sanki olayları onun yerine ben yaşıyormuşum gibi hissettim. Kimi yerde sevindim, kimi yerde üzüldüm hatta ağladığım bile oldu. Bütün bunlara rağmen son sahne benim için gerçekten çok çarpıcı oldu. O an umut, sevgi ve hüzün duygularını bir arada yaşadım. Film bittiğinde ise içimde binlerce duygu ve bu duyguların hayatımda bıraktığı izler kaldı sadece. İlk başlarda sadece konusunu ve içindeki olayları düşünürken her izleyişimde aslında göründüğünden daha derin anlamlar taşıdığını fark ettim. Bunun yanı sıra kendi hayatıma dönüp bakma fırsatım oldu, yaptığım ve yapmadığım şeyler, hayatımda olan olaylar hakkında düşünüp bunları değiştirebileceğimi anladım. Ne olursa olsun iyi bir arkadaş ve iyi bir insan olmam gerektiğini hatırladım. Arkadaşlarımın değerini bilmem gerektiğini ve herkesin tanımadan arkasından konuştuğu bir insanla bile koşulsuz şartsız arkadaş olmanın önemini fark ettim. Çünkü ne kadar önyargısız ve iyi bir insan olursak o kadar gerçek dostlara sahip olabiliriz. Gatsby sayesinde azimli ve umutlu olmanın ne demek olduğunu bir kez daha anlamış oldum çünkü bu sayede geleceğim ve ideallerim hakkında uzunca ve ayrıntılı bir şekilde düşünme fırsatı yakaladım. En küçük olayda bile pes ederken ya da sırf üşendiğim için çalışmazken bu film sayesinde ne kadar kötü bir durumda olursam olayım çalışarak ve azimli olarak hayal bile edemiyeceğim yerlere gelebileceğimi anladım. Bunun yanı sıra çalışırken hiçbir zaman umudumu kaybetmemem gerektiğini öğrendim. Umut sayesinde insanların ayakta durabildiğini ve başarılı olabildiğini fark ettim. Belki sonunda istediğin şeye kavuşamazsın ama içindeki o umut ışığı oldukça her zaman hayata daha sıkı tutunursun. Umut, sevgi, arkadaşlık, ihanet, hüzün... Hepsini bir arada yaşatan sayılı filmlerden biriydi Muhteşem Gatsby. Bir kurgu üzerinden bu kadar etkilenmem belki biraz anlamsız olabilir ama benim için çok önemlidir. Konu film oldu mu fazlasıyla seçici davranırım ve izlediğim filmin tüm duygularımı harekete geçirmesini ve beni içine çekmesini beklerim her zaman. Tüm önyargıma rağmen gerçekten beni derinden etkileyen ve bana bir çok şey öğreten bir film oldu, bu yüzden belkide sevdiğim sayılı film arasına kolayca girebildi. Fitzgerald, F. Scott. The Great Gatsby. Film, 2013.