AŞKIN TUTKU HALİ

Birçok konuyu içinde bulunduran fakat ana teması aşk olan Masumiyet Müzesi'ni okurken iliklerime kadar aşk duygusunu hissettim diyebilirim. Bu eşsiz roman aşkın yanı sıra arkadaşlık, cinsellik, yalnızlık, mutluluk, aile gibi konuları da barındıyor. Nobel ödüllü yazar Orhan Pamuk on yıllık çalışmalar sonucu bu kitabı 2008 yılında piyasaya sundu fakat bu muhteşem eseri bazı sebeplerden dolayı yaklaşık altı yıl sonra okuma fırsatı buldum. Kimine göre aşk, kimine göre saplantı temalı olan bu kitap bana göre tam olarak tutkuyu anlatıyor. Kemal ve Füsun'un tutku dolu aşkları her ne kadar yasak aşk kategorisine girse de uzun süre çabalayarak aşklarını sürdürmeyi başarabilmişlerdir. Aldatılmak birçok insanın kaldıramayacağı bir şeydir fakat bana daha kötüleri yapıldı gibi kıyaslama cümlelerinin altına sığınıp vicdanlarını rahatlatarak eşlerini kolayca aldatan insanlarla dolu çevremiz. Kitabın ilk cümlesi beni öyle derinden etkiledi ki kendi kendimi sorgulamama sebep oldu. İşte o cümle ''Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum...'' Kendimi eleştirdiğim birkaç yönümden biri de bu cümlede gizli aslında çünkü bazı şeyleri kaybetmeden değerini hiçbir şekilde anlamıyorum. Çoğu zaman hayatımdaki bazı anların değerini bilebilseydim çok daha farklı yerlerde olabilirdim deyip duruyorum kendi kendime. Romanda bir yanda zengin çocuk Kemal diğer bir yanda uzak bir akrabasının fakir kızı Füsun var. Füsun başlarda öyle gururludur ki Kemal Sibel ile nişanlandığı için görüşmeyi sürdürmek istemez. Aşkta gurur olur mu diyen bir insan olarak bu karmaşık durumda kesinlikle olur dedim. Sadece karşısındaki insanı değil seni de aldatmış olacağını kavrayınca ister istemez ilişkisini bitirip kendisini geri çeker. İnancım ortada tutkulu bir aşk varsa er ya da geç aşıkların birbirine kavuşacağıdır. Zaman geçip işler çiftin lehine dönünce bir noktada buluşulur elbet tıpkı Kemal ve Füsun ikilisinde olduğu gibi. Özellikle eski zamanlara çok meraklı olduğum için 1975 İstanbul'undan başlayan bu romanı sayfalar ilerledikçe keyifim ikiye katlanarak okudum. Bırakın aşık olduğunuz bir insanı gözünüzden sakınmayı, o insanın dokunduğu eşyaları bile gözünüzden sakındığınız oldu mu hiç? Bu romanda olmuş. Füsun'un vefatından sonra Füsun'un dokunduğu, sahip olduğu eşyaları sergilediği bir müze oluşturan Kemal, aşkına ne derece sadık bir erkek olduğunu bu hareketiyle kanıtlıyor bizlere. Müze için ise harika bir yer seçiyor. Füsun'un yaşadığı evi. Bu derece tutkulu bir aşkı yaşamak, her baba yiğidin harcı değildir elbette. Aşık olmaya aşık bir kadın olarak, daha önce sevginin insana neler yapabileceğini hatta neler yaptırabileceğine hiç bu kadar yakından tanık olmamıştım. Adeta ruhumda fırtınalar esti. Ayrıca daha önceleri müzenin kelime anlamını hiç sorgulamadığımı fark ettim. Şimdilerde biliyorum ki müze demek sevdiğin şeyleri gözün gibi koruduğun yer demekmiş bunu içtenlikle anladım. İtiraf etmem gerekirse küçük yaşlardan ergenlik dönemime kadar kitap okumaktan hiç hoşlanmazdım çünkü ilkokul öğretmenim kendi seçtiği kitapları okuyup özet ve kitaplar hakkında kısa ve öz yorumlar yazmamızı isterdi. Bu yüzden kendimi tam olarak ifade edemediğimi düşünürdüm. Olgunluğa eriştikçe kendimden parçalar buldukça, hayatla bağdaştırdıkça sevmeye başladım kitap okumayı. Masumiyet Müzesi de hayatla bağdaştırdığım kendimden bir şeyler bulduğum bir kitap olduğu için hiç sıkılmadan sayfaların çokluğuna aldırmadan keyifle okuyup bitirdim. Hayatımızın içinden kesitler bulunduran, hatta romanı bir müze ile gerçek yaşama taşıyan bu eseri okuma tutkusu olan ya da olmayan herkese rahatlıkla tavsiye edebilirim çünkü okuma tutkusu olmasa da kendinden mutlaka bir parça bulabileceğine eminim. Merve Aktekin