Yalnızlığın Serüveni

Kendi hayatınızı biraz yaşanabilir kılmak için hiç başkasının hayatını mahvetmeyi düşünmüş müydünüz? Cevabınız hayır ise bu konuda tekrar düşünmenizi tavsiye ederim çünkü bu blog yazımda insanların yalnızlıkla savaşırken karşılaşabileceği güçlüklerden bahsedeceğim ve sanırım bu durum, soruma hayır diyen insanları pek memnun etmeyecek. Bu filmi seçmemdeki amaç, her izlediğimde beni başka dünyalara götürmesiydi. Ben de bu yaşadığım hisleri, sizlere en iyi açıklayabileceğim film olarak Uzay Yolcuları'nı uygun gördüm. Çoğu zaman tek başımıza gereğinden uzun süre yalnız kaldığımızda psikolojimizin bozulduğunu hissederiz ve buna bir çözüm aramaya başlarız. Oysa ki Dünya'da yaklaşık sekiz milyar insan yaşarken yalnız kalmamız pek de mümkün görünmüyor. Biz çevremizdeki milyarlarca insana rağmen bile yalnız kalabildiğimizi hissediyorsak bir de filmdeki Jim karakterinin yalnızlığı üzerinde durmamızda fayda var. Beş bin kişilik uzay gemisinde bir arızadan dolayı doksan yıl önce uyanan karakterimiz bir anda hiç kimsenin hayal dahi edemeyeceği bir yalnızlığın ortasına düşüyor. Etrafımızda hiç insan olmadığını düşünürsek aklımızı yitirmemiz kaç gün sürebilir? Bence 1 haftadan sonra çoğu kişi hayatına son vermeyi kesinlikle isteyecektir. İlk başlarda bu duruma uyum sağlıyormuş gibi görünse de hiçbir insanın psikolojisinin dayanamayacağı bir ortamda hapsolmuş durumdadır. Filmi izlerken bu yalnızlığı o kadar iyi anlayabiliyorsunuz ki hemen dışarı çıkıp sosyalleşmek için can atıyorsunuz. Tabii ki bir bilim-kurgu filminden bekleyeceğimiz gibi teknoloji çok ileride ve yalnızlık robotlar sayesinde bir süreliğine göz ardı edilebiliyor. Fakat bir insanla konuşmadan, ona dokunmadan yaşamanın mümkün olmadığı fikri bende olduğu gibi karakterimizde de ağır basıyor. Sonra uzay gemisinde uyku kapsüllerinde harikulade bir kadın görüyor ve sadece onu izlemeye başlıyor. Günlerinin her anında onun uyku kapsülünün yanına oturup videolarını izlemeye başlıyor ve ona bakıp iç geçiriyor. Tabii bu doksan yıl sonra uyanacak olan karakterimiz Aurora'ya karşı tek taraflı duygular beslemeye başlıyor. Bu olayın bir yılını sadece robotlarla geçiren bir insan için çok doğal olduğunu hatırlatmamda fayda var. Bu duygular o kadar içten ve gerçekçi işlenmiş ki siz de bir anda filmin karakteri oluveriyorsunuz. Bu dakikadan sonra izleyicinin ve benim kafamda bir soru oluşuyor. Kendi hayatımı biraz yaşanabilir kılmak için başkasının hayatını mahvetmeli miyim? Filmin karakteri Jim , Aurora'yı uyandırdığı anda onu da kendiyle birlikte gemiye hapsetmiş olacak ve ölene kadar o gemide yaşamak zorunda olacaklar. Bu fikir başlarda çok acımasız ve kabul edilemez olarak gözükse de her insanın bu yola başvuracağına eminim. Akıl sağlığı yerinde olan hiçbir insan ölmeyi ve yalnız kalmayı istemez ve bunları katlanılamaz fikirler olarak görür. Karakterimiz Jim'de bu acımasızlığı yapıp Aurora'yı uyanması gereken zamandan doksan yıl önce uyandırır. Ona kapsülünün bozulduğunu ve bu gemide mahsur kaldıklarını söyler. Bu denli büyük bir yalanı söylediğiniz anda tüm sorumluluğu sizin üstünüzdedir ve bu acıyla hep yaşamayı kabul etmişsinizdir demektir. Peki bu yalan yüzünden çekeceğiniz acı yalnızlıktan çekeceğiniz acıdan fazla mıdır? Bana kalırsa değildir. Aurora ile Jim çok güzel vakit geçirmektedirler ve ikisi de yalnız olmadıkları için mutludurlar. Aurora bunun kaderin bir oyunu olduğunu düşünmekte ve Jim sessiz kalmaktadır. Bir yıllık yalnızlıktan sonra gelen sevgiyi bulan Jim bu yalanı doğal olarak devam ettirmek isteyecektir ve öyle de yapar. Peki bu ne kadar uzun sürebilecektir ki? İşte filmin izleyici fikirleri açısından değiştiği bölüme şimdi gelmiş bulunmaktayız. Bir insan kendi hayatının çok sevdiği biri tarafından mahvedildiğini öğrenince ne düşünecektir acaba? Bu üzüntü ve öfkenin kelimelerle açıklanacak bir yolunun olmadığını düşünüyorum. Aurora Jim'in onu uyandırdığını öğrenince çılgına dönüp etrafındaki her şeyi kırıp dökmeye başlar. İki zıt psikolojinin yıkımının işlendiği bu filmde izleyicinin kafasının karışması çok normaldir. Jim'in haklı olduğunu düşünürken ona bir anda öfke beslemeye başlamaları an meselesidir. Kendini affettirmek için yapabileceği hiçbir şey onları uzayın ortasındaki bir gemiden kurtarmaya yetmeyecektir. Tabi ki seyirci ve benim için hüzünlü dakikalar başlamaktadır. Bir uzay gemisinde iki yabancı olarak hayatlarını sürdürmeye başlayan ikili için zor zamanlar başlamıştır. Şuan çektikleri yalnızlık, ortamda yaşayan son insan olmaktan değil, ortamda yaşadığın insanla temasa geçip konuşamamaktan kaynaklanmaktadır. Bu yalnızlık türünün de bir önceki anlattığımdan daha zorlayıcı olduğuna eminim. İnsan elinden geleni yapıp pes ettiği anda bazı şeyleri kabullenmiştir. Fakat karşısında hala bir şans dururken onu elde edememek çok acı verici olmalıdır. Bu nedenle Jim her fırsatta konuşmaya çalışsa da Aurora onu dinlememektedir. Hatta öfkesi ağır bastığı bir gün onu öldürmeyi bile düşünmüştür. Fakat insan aklını yitirmemesine neden olan tek kişiyi yok etmeyi göze alabilir mi? Sonuç olarak ıssız bir adaya düştüğümüzde yanımıza almak isteyeceğimiz üç şeyden birisi sevdiğimiz bir insan olursa, onunla neler yaşayacağımızı özetleyen bir filmi inceledim. Bu durum dışardan bizim için ne kadar zor ve haklı bir durum olarak görülse de karşımızdaki insanın canını çok fazla yakmamız kuvvetle muhtemel. Ne kadar bu fikir üstünde düşünsek de insanın yalnızlık duygusuna kapılınca yapamayacağı herhangi bir şey olduğuna inanmıyorum. Bu yalnızlık duygusu hayatını bitirdiğimiz insana da vurunca yaptığımız her şeyi unutup bizi affetmesi kaçınılmaz sondur. Tıpkı filmde Aurora ile Jim'e olduğu gibi...