HUZUR BİR LÜKS DEĞİL İHTİYAÇTIR

Her insanın hayatta yalnız kalmak istediği, biraz olsun kalabalıktan uzaklaşmak istediği anlar vardır değil mi? Bu istek günümüzde artık lüks değil bir ihtiyaç olarak kabul görmektedir. Dünya nüfusu - düşünülen bütün doğum planlamalarına rağmen- gittikçe artıyor. Kabul edelim ki gelen her yeni insan kendi sorunlarını da beraberinde getiriyor. İnsanlık günümüzde hiç olmadığı kadar alt seviyeye düştü. Yapılan bütün haksızlıklara ve acımasızlıklara yüz çevrilmekte. En kötüsü de ne biliyor musunuz? En kötüsü; daha konuşmayı bilmeyen masum çocukların, para uğruna, soğukkanlılıkla katledildiği bir dünyada yaşamak. İşte bu yüzden insanlar olarak bu tür durumlarda dilsiz ve sağır olan, ama kucağı sıcacık olan doğaya kaçmak isteriz. Her ne kadar kaçan insanlar toplum tarafından delilikle itham edilip, dışlansalar da doğaya kaçarak en doğrusunu yapmaktalar. Toplumdan kendini soyutlama kavramı bizler için çoğu zaman rahatsız edici bir kavram olarak yer alır gerek romanlarda gerekse filmlerde. Herkes yabancılaşan bu kişinin sorununun ne olduğuna onu bu dibe neyin sürüklediğini bulmak ister. O insan için yabancılaştırma kavramı bir cezaymış gibi gelir. Ancak hiç birimiz bu insanın kendi istekleri doğrultusunda toplumdan, insanlardan uzaklaştığını düşünmeyiz. Bunun nedeni genel bir toplum yargısı olmasıdır. Genel toplum yargısına göre insanlar yalnız yaşayamazlar, yaşayamazmışız. Hatta biz Türklerin bunun için bir lafı bile vardır :" Yalnızlık Allah'a mahsustur.". Her ne kadar bu düşünce çok sığ olsa da bir noktada bu konuya katılıyorum. Sonuçta insan tekelinde yönetilen bir gezegende yaşıyoruz. Burada iletişim kurabileceğimiz, yardım alabileceğimiz, bütün duygularımızı paylaşabileceğimiz canlılar insanlardır. Bu yüzden toplumdan uzakta kalmak çoğu insan için rahatsız edici ve mantık dışı olarak görülür. Ancak Yaban'a Doğru'daki Christopher karakteri gibi insanlar bu uzaklaşmayı tatmin edici ve huzur verici bulurlar. Aslında bakarsanız ben de bu uzaklaşmayı her akşam haberleri izlerken huzur verici buluyorum. Çünkü dünya olarak, insanlık olarak dibe batmış durumdayız. Kabul edelim ki masumiyet yalnızca bir kelimeden ibaret kaldı. Her gün bir savaş haberiyle uyanıyoruz yeni güne. Bu da yetmezmiş gibi kendi hayat telaşlarımızda işin içine giriyor tabii. Gelecek kaygıları, toplumda yer edinme çabaları... İnsan gücü tüm bunları düşünmeye ve tüm bu sorunlara çözüm bulmaya yetmez. Zayıf varlıklarız nihayetinde. Bu yüzden ya elimize bir balta alı dünyanın etinden koparırız ya da baltayı toprağa gömerek kaçmaya çalışırız. Her iki durumda da kaybedeceğimiz çok şey var ama en azından doğaya kaçarak o özlemini duyduğumuz huzura bir nebze olsun yakınlaşabiliriz. Bu bir ihtiyaçtır ve insanlar olarak bu ihtiyacı karşılamak bizim en nihai görevimizdir. Toplum hiçbir zaman bireysel iyilik uğruna çalışmaz bu konuda bencildir. Bu yüzden her insan kendisi için elinden geleni yapmalıdır ve eğer bu kaçmayı içeriyorsa arkasına bakmadan kaçmalıdır. Her beden yorulur; gerek fiziksel olarak, gerek ruhsal olarak. Buna en iyi çare nefes almak ve iç huzuru bulmaktır. Ancak hepimiz biliyoruz ki bunlar yazıldığı kadar kolay olmayan şeylerdir. Her insanın rahatlaması farklı şekillerde olabilir. Kimi insan kendini alkole verir, kimi insan spora, kimisi yemeğe... Tüm bunlar aslında birer kaçış şeklidir. Her insan bu kaçış şekilleriyle kendisini toplumdan belli bir zaman aralığında soyutlar bence. Neden mi? Çünkü günümüz dünyasında buna kesinlikle ihtiyaç vardır. Küçük çocukların bildiği renklerin başında kan kırmızısı olan bir dünya da nefes almaya çalışıyor, maddi değerlerin bizleri esir almasına Neslinur YILDIZ IAED 21602220 sesimizi çıkarmıyoruz çünkü. İşte bu yüzden de belli bir noktadan sonra nefes alamıyor ve dünya üzerinde hiçbir insanın olmadığı yerlere sığınmak istiyor ruhumuz, tıpkı Christopher'ın yaptığı gibi. Ancak ne yazık ki çoğumuz için bu bir hayal olarak kalıyor. Keşke her birimiz biraz olsun huzur bulmak için toplumdan uzaklaşma cesaretini içimizde bulabilsek. Bu cesaret ruhunu aramak dileğiyle...