BİR KÖPEĞİN DOSTLUĞU

Dostluk... Yüzyıllardır hakkında yazılmış çizilmişlerden sonra bir bakıma eskimiş, belki klişeleşmiş bir konu denilebilir. Ancak insanoğlu dostlukla ilgili kafa yormaya, okumaya ve yazmaya devam ediyor hala. Dostlarımız her zaman hayatımızda önemli bir yer kaplıyor. Biraz ilgi, basit bir hoş sohbet bizi birbirimize bağlamaya yetiyor çoğu zaman. Ancak geçenlerde okuduğum bir kitap dostluğun düşündüğüm kadar basit bir mesele olmadığını gösterdi bana. Marie Louise de la Ramee'nin Sevgili Köpeğim adlı romanından bahsediyorum. Belki gerçekten dost olduğunu hissettiğim kişilerin azlığındandır, dostluğa olan inancımı yitirmeye başlamıştım. Böyle bir kitapla tanışmak beni çok mutlu etti. Şimdi sizlere de biraz bu kitaptan ve dostluk anlayışıma olan etkilerinden bahsetmek istiyorum. Kitaptan bahsetmeden önce şunu sorgulamak istiyorum: Dostluk yalnızca insanlarla mı kurulmalıdır? Ben hayatım boyunca böyle bir yanılgıyla kendimi dostlukta insanlarla sınırlamışım, başka bir alternatifi asla düşünmemişim. Halbuki bir köpeğin dostluğu, insanınkinden daha değerli olabilir. Bir köpek, insanların çoğundan daha sadık olabilir. Çocukluğumdan beri hayatını hayvanlardan korkarak geçirmiş bir insan olarak kendimi kısıtlıyor olmamdan son zamanlarda rahatsız olmaya başlamıştım. Ramee'nin kitabındaki dostluk örneği de bana bu yanlışımı tekrar hatırlattı. Nello, iki yaşındayken annesini kaybetmiş. Yaşadığı bütün acılara rağmen köpeği Patraş ile tutunmuş hayata. İnsanoğlunun yarattığı bencillikler dünyasında yaşadıkları tüm sorunları çözüyor, yoksullukla baş ediyorlar ve birbirilerinden manevi desteği esirgemiyorlar. Böylesine bir dostluk beni imrendirmekle kalmadı, dostlukla ilgili önemli kararlar almamı sağladı. Öncelikle çocukluğumdan beri dost bildiğim tüm insanlar geçti gözümün önünden. Kimisi çıkarcı, kimisi yalancı fıtrata sahipti. Çoğu dostluğuma ihanet etti, bir bir çıkarttım hayatımdan. Şimdi ise bir elin parmaklarını geçmiyor dostlarım. Bu belki zayıflık hatta acizlik olarak görünüyordur dışarıdan bakınca. Oysa ben şimdi daha güçlüyüm, gerçek dostlarımla. Çocukluğuma dair unutmadığım bir anım var. Bir arkadaşımın en yakın dostu olarak gördüğü bir köpeği vardı bir zamanlar. Onun ölüşüne şahit olmuştum ve arkadaşımın onun yokluğunda yaşadıklarına. Öyle hayret etmiştim ki kendi ilgisizliğimi normalleştirme isteğiyle onu "fazla duygusal" addetmiştim o zamanlar. Şimdilerde anlıyorum neden arkadaşımın insanlardan kaçıp hayvanlara sığındığını. Çünkü köpeği onunla herhangi bir çıkar ilişkisi yürütmüyordu. Sınav zamanı geldiğinde notlarını istemek ya da evine giderken arabayla eve bırakılmak için değil, sevgiyi hissettiği için ona dostluk ediyordu. Arkadaşım ne zaman sevgiyle yaklaşsa köpeğine o da sevgiyle karşılık veriyordu. O zamanlar anlamamıştım ama Patraş ile Nello'nun dostluğu bana bu eski arkadaşımın köpeğiyle olan diyalogunu çağrıştırdı ve neler kaçırdığımı görmüş oldum. Fark ettim ki ben hayatım boyunca böyle bir dostluk yaşamadım. Ne büyük eksiklik! Ne zaman birini gerçekten dost bilsem ya yeni bir dost bulduklarında bırakılan oldum ya da çıkar ilişkisi bittiğinde unutulan. Belki de bu yüzdendir, Patraş'ın dostluğuna ben nail olmak istedim. Tüm bu anlattıklarımdan sonra bir dostluğun samimiyetinin peşine düşmeyip ne yapabilirdim? En yakın zamanda bir köpek edinmeye karar verdim. Saf dostluğu ancak onunla tadabilirim sanıyorum. İnsanın insanı öldürdüğü, para için herkesin gururunu sattığı budünyada gerçek dostluğu ancak böyle tadabileceğimi anladım çünkü. İnanıyorum ki bir gün gelecek, ben de Nello gibi hayatımı paylaşacak bir dosta sahip olacağım ve o zaman onsuz geçirdiğim zamanlar için üzülüyor olacağım. Köpekler herhangi bir dosttan daha çok ilgi ve sevgi istiyor. Ama gerçek dostluğun karşılığında her şeyimi vermeye hazırım ben, en başta sevgimi.