HAYATA ATANAMAYANLAR

Sokrates'in kendi zamanında sisteme karşı geldiğini ve bu yüzden ölüme terkedildiğini hepimiz az çok biliriz. Çoğu insan onun akıl sağlığının yerinde olmadığını düşünürken geriye kalanlar onunla tartışmayı seçti. Tartışmayı seçenler onun doğruluğunu kabul etmesine rağmen, burjuvalar Sokrates'e karşı çıktı. Maalesef Sokrates'in hayatını sonlandırdılar. Burjuva kesimi Sokrates'in hayatını sonlandırmasaydı, Sokrates hayat felsefesi ile onların karşısına büyük bir engel olarak çıkacaktı. Yani anlatmak istediğim şu ki eğer bir insan sisteme karşı gelmek istiyorsa sistemden daha güçlü olmalıdır. Sistemden daha güçlü olamazsak, sistemin karşısında eziliriz. Sokrates kendi benliğini öğrencilerine aktararak atanmış bir birey olarak günümüze kadar ulaştı ve felsefesiyle binlerce insanı etkilemeye devam ediyor. Günümüzde sistemden daha güçlü olabilmemiz için sistemden daha çok paraya ihtiyacımız var. Para kazanmak için hepimiz okuyoruz, yazar Başar Öztürk'ün "Atanamayanlar: İlk Yaşamımdı, Acemiliğime Geldi'' adlı kitabının ana karakterlerinden biri olan Ülgen gibi. Okusak bile sisteme karşı gelecek güce ulaşmamız imkansız gibi gözüküyor. Bu yüzden bizlerde hayatımızı güzel, kolay ve daha mutlu yaşayabilmek için okuyoruz. Ülgen'in mesleği gibi kamuda çalışmak zorunda olan insanların ömürleri sınavlara girmekle tükeniyor. Bilindiği gibi kültürümüzde eğer bir insan çalışmıyorsa, geliri yoksa bir kıza aşık olduğunda evlenmek istiyorsa kız tarafı gönülsüz oluyor. Kimse işsiz bir damat istemiyor. Otuz beş yaşında bile olsan işin yoksa okumuş dahi olsan evlenemiyorsun. Sistem bizi sınavlara zorluyor. Yaklaşık 16-17 sene okumamıza rağmen sistem bizi yeterli görmüyor. Önümüze yeni sınavlar çıkarıyor ve o sınavlardan da başarılı olmamızı istiyor. Başarılı olduğumuz takdirde bizi tatmin etmeyecek bir ücretle iş hayatına ve aynı zamanda gerçek hayata adım atıyoruz. Tabi bu sırada şanslıysak yaşımız 25-30 eğer değilsek 30- 35 oluyor. Yani biz hem iş hayatına atanamıyoruz hem de gündelik hayata atanamıyoruz. Trajik olarak ömrün yarısında hayata başlıyoruz. Kitabın diğer ana karakteri Nihat'a gelecek olursak: Nihat hayatı hobileri doğrultusunda yaşıyor. Aslında bana göre, Nihat'ın hayatının Ülgen'in hayatından daha kaliteli olduğunu söylemeden geçmemeliyim. Nihat yeteri kadar para kazanmasa bile mesleği onu tatmin ediyor ve hayattaki hedeflerine ulaşmaya bir adım daha yakın gözüküyor. Çünkü mesleğimiz ne olursa olsun önce işimizi yaparken zevk almalıyız. Mesela beni en çok şaşırtan gerçeklerden birisi vergi dairesinde çalışan Cemal Süreya ve Çocuk Esirgeme Kurumu'nda görevli olan Ahmet Muhip Dıranas'ın bu sıkıcı işleri yaparken kalbi olan insanları şiirleri ile nasıl derinden etkilediğidir. Bu iki önemli isimden yola çıkarak devlette atanmanın ve hayata atanmanın ne kadar farklı şey olduğunu gözler önüne kolayca serebiliriz. Herkes memur olabilir, atanabilir eğer amir ya da müdür bir tanıdığı varsa tıpkı Ülgen'in çabalarında görüldüğü gibi. Fakat herkes insanların hayatına etki edemez. İnsanların hayatına olumlu etkide bulunmak için kendi iç dünyamızı yeteneğimiz doğrultusunda dışarıya anlaşılabilir bir şekilde aktarmalıyız. Senelerce okumama rağmen, hayat felsefemi değiştirecek o mucizevi şeyle hala karşılaşmadığımı düşünüyorum. Belki yüzlerce kitap okumuşumdur ama hiçbiri benim hayat felsefeme doğrudan derin bir iz bırakmadı. Ben o etkiyi bırakacak şeye belki de bir iki mısralık bir şiirde denk geleceğim. İşte o zaman ben de atanmış olacağım. Pencerenin diğer tarafından bakmak da unutulmaması gereken bir unsurdur. Ben eğer fikirlerimle, düşüncelerimle ya da herhangi bir şekilde başkalarının hayatına olumlu bir şekilde etki edebilirsem atanmış olurum. Sözün özü şu ki: Sistemin bize dayattığı yaptırımları zorla da olsa yaparken, kendi benliğimizden uzaklaşmamalıyız. İç dünyamızda kendimize ait olan huzuru bulup, onun doğrultusunda yaşamalıyız. Aynı zamanda sisteme paralel yaşamalıyız ki toplum bizi dışlamasın.