OLAĞANÜSTÜ BİR GECE

Olağanüstü Bir Gece ; psikolojik analizleri, insanı ve insanın ruhunu merkeze alan yapısı, dil ve anlatımıyla beraber tam bir Stefan Zweig klasiği olarak değerlendirilebilir. Zweig insanların ortak ve kimi zaman kronik sıkıntısı olan yalnızlıklarını, bu yalnızlığın doğurduğu çaresizliği ve insan ilişkilerindeki beceriksizliğimizi sıkça ele alıyor. Bu kısa ama bir o kadar da çarpıcı yapıtta yine insan ruhunun çıkmazlarına derin ve zorlu bir yolculuk yapıyoruz. Ana kahraman, pek çok okurun rahatlıkla bağ kurabileceği bir karakter. Burjuvazi sınıfına ait, çaba sarf etmeksizin geçinebilen, önemsiz bir varlık olarak yaşayan ve sıradan zevklerle pek sıradan bir hayat sürdüren milyonlardan yalnızca biri... Kalabalıkların içinde kaybolup gitmekte olan sayısız yüzden bir tanesi... Önceden ona mutluluk ve huzur veren bütün eylemlerine başta alışıp sonradan sıkılmış onlardan ve bundan dolayı ki onu hayata bağlayan bu özel bağlar bir bir kopuvermiş. Zaman içinde hislerini, duygularını, hazlarını, hırs ve heveslerini yani yaşamaya dair bütün heyecan ve isteğini iyice kaybetmiş, adeta merakını yitirmiş. Yani denilebilir ki zamanla yaşamak bir alışkanlığa, zorunluluğa hatta ve hatta taşınamaz yüke dönüşmüş. Onu, her sabah ısrarlı ve istikrarlı bir şekilde yatağından kaldırıp güne başlatan enerji ve güçten yoksun kalmış. Belki bu kadar hazin ve ümitsiz olmasa da, her insanın yok mudur hayatında buna benzer bunalımlar yaşadığı dönemler? Biz de zaman zaman kapılmıyor muyuz bu umutsuzluğa, vurdumduymazlığa, umursamazlığa? Yediğimizin tadını alamadığımız nice gün, bakıp da göremediğimiz nice manzara mevcut değil mi? Yürürken dahi, etrafımızda bulunduğu halde kaçırdığımız nice güzelliğin farkına bile varamayışımızdan daha acı verici ne olabilir ki? Yıldızların ışıltısını seyretmeyişimiz, aya bakıp ihtişamından etkilenmeyişimiz, aldığımız tatların, duyduğumuz kokuların kıymetini bilmeyişimiz hissizliğimizin ve nankörlüğümüzün en somut delilleri değil midir? Oysa; her güzelliği fark etmeliyiz, çünkü bunu hak ediyordur. Bizim için, keşfetmemiz için değil mi ki tüm bu evren, renk renk çiçekler, çeşit çeşit insanlar ve lisanlar, bin bir türlü doğa harikası, şekilden şekle giren bulutlar, bizi her sabah selamlayan güneş, türküler tüttürerek selamlayan kuşlar ve nicesi? Gökyüzünün değerini azaltır mı her gün milyonlarca göz tarafından görülmüş olmak? Hiç sanmıyorum... Yalnızca bizim vefasızlığımızdandır ona gereken ilgiyi göstermemek. Gökyüzü gökyüzü olmaktan, güneş güneşliğinden, ay aylığından hiçbir şey kaybetmez. Ama biz, insanlığımızı ve insan olmanın verdiği hayret duygusunu büyük ölçüde kaybetmekteyiz bütün bu mucizelere tamamıyla kayıtsız kalarak. Neden vaktinde bilmek yerine çok sonradan anlıyoruz, en ufak yaşam kırıntısının dahi tadının çıkarılması gerektiğini? Neden hayretler içerisinde değiliz bunca görkemin karşısında? Neden pişman olmayı bekliyoruz kaybettiğimizin önemini kavrayabilmek için? Kaybetmek değildir ki sahip olunana değerini veren... İşte bu gafletimizden, bu kör ve sağır halimizden sıyrılabildiğimiz kadar insan olabiliyor ve insanca yaşayabiliyoruz ancak. Rüzgarın esintisini tenimizde hissedebildiğimiz kadar özgür olabiliyor, içtiğimiz suyun lezzetine varabildiğimiz derecede anlayabiliyoruz hayatın değerini. Bir şiir ile ısıtamıyorsanız içinizi, yahut bir melodi gelip oturmuyorsa yüreğinizin tam ortasına, bir dostun samimi bir tebessümü ile mutlu olamıyorsanız, yaşamak bir ağırlığa dönüşmez mi sahiden? Yazımı, kendimi ve sizi, küçük güzellikleri benimsemeye ve kucaklamaya çağırarak sonlandırmak isterim. Çünkü dünyada var olmak, yalnızca fiziksel bir var oluş anlamına gelmemelidir. Dünyada var olmak, dünyanın sunduğu güzelliklerin farkında olmak ve fark ettirmektir. Önce kendimiz fark edip, sonra başka insanları da bu farkındalığa davet etmektir. Çünkü insan olmanın verdiği doyurucu sevinç, başkalarıyla paylaşılmayı gerektirecek türdendir, paylaştıkça artar ve daha da güzelleşir vesselam.