Korkularımı Yenmeyeceğim

Biz daha doğmadan, anne karnında suyla haşır neşir oluyoruz, suyun içinde yaşıyoruz adeta. Bunu öğrendiğimden beri insanların suya, denize olan korkusunu hiç anlamam. Belki de beni 5 yaşımda denize bırakıp artık kendi kendine yüzeceksin alış artık buna demelerindendir. Suya, denize olan bağımlılığım, sevgim bir başkadır benim. Asla korkmadım, korkmamda bir sürü kötü tecrübe yaşamama rağmen. Yaşayabilir, şu an bende sudan korkan ve saatlerce denizde kalmayı bırakın, ayağını bile sokamayan bir insan olabilirdim. Ama ne yazık ki insanlar birbirlerini korkularıyla yargılarlar. Çünkü korkularıdır insanları güçsüz kılan. Aynı zamanda korkularıdır insanları insan yapan. Defalarca sevdikleri tarafından kırılan, en yakını tarafından dolandırılan ya da en basitinden geçmişte yaşadığı kötü bir anısı yüzünden yavru bir kediden bile korkan insanın ne kadar üstüne gidip 'korkularında yüzleş, onları yen artık' diye emir verebiliriz ki? Aldatılan bir kadının tekrar aldatılma korkusunu yenip size körü körüne bağlanmasını nasıl sağlayabilirsiniz mesela siz erkekler? Ya da küçükken onu terk eden kedisi yüzünden kazandığı terk edilme korkusunu nasıl bir anda silip hayatına devam etmesini isteyebiliriz bir düşünsenize. Bunlar verebileceğim en basit örnekler elbette. Daha önce de dediğim gibi korkular insanı hem güçsüz kılar hem de insanı insan yapan en önemli şeylerdir, hayatı şekillendirir, yönlendirir. Balık Öyküleri kitabında Grey'in şöyle bir notu var; '' Önemli olan, balığın peşinde denizler, dalgalar açmaktır, onları öldürmek değil...''(syf. 53). Bu cümlede geçen balıkları korkularımıza, denizleri ve dalgaları da bizlerin hayatına benzettim ben. Korkularımızı yenmek, dahası onları öldürmek zor ve zaten böyle bir şeye de gerek olduğunu sanmıyorum. Önemli olan korkularımızı yenme safsatasından kurtulup onlarla yaşamayı ve onları kabul etmeyi öğrenmek. En azından daha basit ve sancısız bir yol bu bana göre. Çünkü insanların bana neyi yapmalıyım ya da neyi yapmamalıyım diye verdikleri gereksiz öğütlerden ve korkularımla var olup onları kendi çapımda kabullenmeme rağmen insanların halen bu korkularıma aşina olmak istememelerinden aşırı bunaldım. Uçsuz bucaksız denizlerde, sonsuz okyanuslarda korkusuzca yaşamak, beni ben yapan, zayıflıklarımla, hatalarımla, kusurlarımla var olup kimseye hesap vermeden uzun ve huzurlu bir uykuya dalmak istiyorum artık. Her ne yaptıysam ve neyin bedelini ödüyorsam bu cezanın bir sonu olmalı artık. Çünkü ben çok yoruldum ve bu yorgunluğun getirisi olan asık suratım ve zehirli kelimelerimle insanları daha fazla incitmek ve onlara laf yetiştirmekle harcadığım zamanımı beni hak eden ve bana değer veren kişilere veremediğim için pişmanlık yaşamak istemiyorum daha fazla. Bazı insanlar etrafındaki güzellikleri göremeyecek kadar kör, bazı insanlar ise fazlasıyla acımasız ve gereksiz geliyor artık. Zamanında hayatımı ne kadar mahvedecek, korkularımla alay edip güçlü yanlarımı değersiz kılacak ve zayıflıklarımı gün yüzüne çıkarmayı görev bilecek insanları hayatıma soktuysam, bunun cezasını yeterince çektiğimi düşünüyorum. Artık ben de mutlu olmak, etrafa ışık saçmak, yaptığım ufacık hatalardan pişman olup bedel ödememek ve iç huzurumun eski haline dönmesini istiyorum. Bunların gerçekleşmesi için de en ufak bir çaba sarf etmek istemiyorum açıkçası. Çünkü ben bunları çoktan hak ettim! Herkesten çok hak ettim hem de. Sadece bana uygun en mavi okyanusta beni seven ve bana değer veren, beni korkularımla kabul eden ve bu korkularımın başıma açtıkları sorunlarda bana destek olan insanlara ihtiyacım var. Artık bu dünyada yaşamaya değer ve yaşadığım her dakikaya minnet duyacağım anlara ihtiyacım var.