ÖLENLE ÖLMEK

Zaman her şeyin ilacıdır derler. Hiçbir kötü his, hiçbir kötü olay insanı ölene kadar esir alamaz. Ancak zamanın bile yenemediği bir şey vardır. Ölüm... Ölüme bağlı her duygu ölümün kendisinin aksine sonsuza kadar sürer çünkü bu sonsuzluğu durdurabilecek varlıklar belki de sonsuza dek yok olmuştur. Bu sonun insanın üstünde iki etkisi olabilir. Kişi ya hayatının sonuna kadar bu acıyla yaşamayı öğrenir ya da acıya dayanamayıp sonunu hızlandırır. "Ölenle ölünmez" denir çoğu zaman ama bunu diyenler bilmez ki sevdiğinin ölümüne tanık olan her gün ölür. Aynı şekilde kazara can alan da... Sevdiklerini erken kaybedenler sevdiklerinin yanına erken gitmeyi umar hatta bazen bu süreci hızlandırır; intihar ederler çünkü her şeylerini kaybetmişlerdir. Yaptıkları bir hata yoktur ortada, kimsenin suçu değildir bu. Dolayısıyla pişmanlık ya da onları iyilik yapmaya zorlayabilecek bir duygu yoktur. Aynı zamanda ortada bu acıyı azaltabilecek biri de yoksa bu acıya son vermenin en kolay yolu kendi hayatını sonlandırmak gibi gelir insana. Sonuçta bir bedene ne kadar acı sığabilir ki? İlk intihar nasıl edilmiştir diye düşünüyorum. Kendi canına son vermek için ne yaşamıştır ki bir insan? Belki meraktandır. Öldükten sonraki o belirsizliğin ne olduğunun merakıdır. Acaba evladını kaybeden bir anne midir? O kadar acıyla nasıl başa çıkacağını bulmak için bir arayışa girmiştir. Belki de bunların hiçbiridir. İlk gerçek günahtır belki sebep. Geri alınamayacak bir hatadır. Kazara alınan bir candan sonraki suçluluktur. Bu durum bir hata sonucu can almak olursa o zaman her şey değişir. İnsan bu noktada affedilmek, kurtulmak, özgür kılınmak ister. Bunun için de değişik yollara başvurur. Kimisi bu pişmanlık ve suçluluk duygusundan kurtulmak için kendini iyilik yapmaya adar. Kimisi ise kendi yaşamına son verir. Bazı insanlar da vardır ki her ikisini de yapar. Yapılan sayısız iyilik bile ölümü unutmaya yetmez. Bunun farkına varan insan acısını sonlandırmayı seçer. Ancak bu bile yetmez unutmaya. Borçlu hisseder. Son kez de olsa yardım etmek, bir şeyleri düzeltmek ister insan çünkü ne yaparsa yapsın kendisini değerli ya da yaşamaya layık göremez, eksik hisseder. Ben Thomas'ın aldığı yedi cana karşılık yedi hayat vermeye çalışması gibi... Lakin öyle değildir. Yardım ettiği kişilerin ona karşı hissettiği duygular kişinin ne kadar yanıldığını gösterir. O kişi kendi değeriyle başka insanların hayatına değer katmıştır. Sadece ne kadar değerli olduğunun farkında değildir. Evet, bir hata yapmıştır ve bunun geri dönüşü yoktur. Sonuçları da yıkıcıdır. Ancak bu insanın değersiz olduğu anlamına gelmez. Bir insanın değeri yaptıklarıyla ölçülür ve yaptıkları ile farkında olmadığı değerini hak etmiştir. Bu, doğal olarak insana söylendiğinde inkar eder çünkü acıyı iliklerine kadar yaşıyordur. Onun için sadece yaptığı kötülük ve içinden atması gereken bir zehir vardır. Bu yüzden dışarıdakilerin, başkaların ne söylediğinin bir önemi yoktur. Kendimi Ben'in yerine koyduğumda vereceğim kararın çok da farklı olmayacağını fark ettim. Hatta belki de onun kadar bile dayanamayacağımı... Söndürdüğü hayatlar varken pişman olmadan, bir şeyleri değiştirmeye çalışmadan nasıl yaşabilir ki insan? Ama şüphesiz ki ben o kadar dikkatsiz olmazdım. Arabada telefona bakmak gibi bir hatanın beni böylesine bir kadere sürükleyeceğinin farkındayım çünkü. Bu ve bunun gibi daha birçok saçma hatadan kaçınarak böylesi bir hayat hikayesinden uzak tutmaya çalışmalı kendisini insan. Hayatta her şeyin bir dengesi, bir sınırı vardır ve öyle kalması gereklidir. Her kim o sınırı biraz aşarsa sonu gelmeyecek bir olaylar silsilesi içinde boğulur. Kimisi sağlığından olur fazla içtiği için, kimisi hayatının boş geçen yıllarına yanar, kimisi hayatta o kadar çok şey yaşamıştır ki artık yorulur, kimisi fazla hırsının içinde boğulur ve yolsuzluk yapar. Ve buna benzer binlerce insan hayatlarında dengeyi bulamadığı için, geleceklerini etkileyebilecek hataları öngöremedikleri için hayatları kararır. Bazısı hayatına lanet eder, doğmamış olmayı diler ve bildiği yolda devam eder, bazısı da Ben gibi canı pahasına iyilik yapar yaptığı hataları affettirebilmek için.