OLAĞANÜSTÜ BİR GECE

Arzulama Arzusunun Özlemi Olağanüstü Bir Gece, benim gözümden Stefan Zweig'ın varoluşumuzun sancılarını, tüm dünyevi zevkleri tatmasından mütevellit ruhsal iktidarsızlığa sürüklenmiş ve yaşamda arzulama arzusunun özlemini çeken seçkin bir burjuvanın içinde bulunduğu durumdan sıyrılabilmek adına belki de ilk kez ahlakından saparak suç işlemesiyle çarpıcı bir şekilde ele alan hikayesidir. Benim bu yazımda üzerinde iki çift laf etmek istediğim konu her şeye bıkmayan bir merakla dokunmanın güzel açlığını yitirmenin kaynağının ne olduğuyla ilgili. İnsanoğlunun tüm varlığının dönüm noktası yaşamda tutkuyla barınma isteğinin kayboluşu olabilir mi? Peki ya bu isteğin, bu hevesin kayboluşunun yegane sebebi ne? İnsanoğlu doğumundan ölümüne kadar belirli ihtiyaçlarının, isteklerinin dar çerçevesindeki git gellerle yaşamda yer bulur. Çok nadirdir ki olağan dışı tutkularına tutunup gerçek uğraşlar edinme niyetindedir. Nadirdir diyorum, çünkü birçoğumuz rahat ve hazır bir meşgaleyle sağlanan iç bütünlüğün korunmasıyla hayatımızı tamamlıyoruz. Yani basit ihtiyaçlarımızı alışkanlıklarımızın da doğurduğu mekanizmle karşılıyoruz ve kolay meşgalelerle yıllarımızı, en değerli varlığımız olan zamanımızı tüketiyoruz. Bu durum bizler farkına varmadan, git gide ruhumuzu doyurmamızı zorlaştırıyor. İşte böylelikle ruhsal dirilikteki o gerilemeyi yaşıyoruz. Ruhsal iktidarsızlığımıza sürükleniyoruz. Bana göre dünya üzerindeki en tehlikeli durum varoluşumuzdan sahip olduğumuz tüm çelişkileri uzaklaştırmamız sonucunda ortaya çıkan çelişki yokluğunun bireysel canlılığımızı söndürmesidir. Bu bir çeşit uyuşukluk halidir çünkü canlılığını ve heveslerini yitirmiş bir birey doğuştan gelen ve bu sebeple varlığının temel taşlarından biri olan arzulama arzusunu kaybetmiş, zihinsel olarak uyuşmuş bir uyurgezerden farksız değildir. İster gecenin ister gündüzün ortasında olsun duygusal ve düşünsel olarak donuktur. Kendimize dönüp dışarıdan soğuk ve yabancı bir tavırla baktığımızda benim gördüğüm hepimizin gün içerisinde, zaman zaman varoluşsal sancılar içine girdiği fakat çok azımızın bu sancıları sorgulama girişiminde bulunduğuydu. Evet, düşünmüyoruz, sorgulamıyoruz. Yani kolaya kaçıyoruz. Hayatın koşuşturmacası içinde rutin bir sürece giren karar verme yetisini dahi gerilemeye mahkum bırakıyoruz. Sadece bu da değil. Başkalarının varoluşuna değer vermeyi de unutuyoruz. Böylelikle günbegün duyarsızlaşıyoruz. Belki de çoğumuzun rahat ve tasasız hayatı bizi böylesi bir duruma itiyor. Peki ya çözüm ruhani bir uyanışta mı? Zaman zaman gevezelik eden bilinçaltı budalasını oturup adamakıllı dinlemeyi hiç denediniz mi? Onu dinlemek, ruhsal bir donukluk içerisinde bulunan bireyin ruhani uyanışına ne denli katkı sağlar, hiç düşündünüz mü? Ben Zweig'ın hikayesini anlattığı, gün geçtikçe duyarsızlaşan bir adamın hayatındaki dönüştürücü deneyimin aslında o adamın kendi bilinçaltını, kendi benliğini dinlemesiyle ortaya çıkan varoluşsal bir devrim olduğunu düşünüyorum. Bu devrim onun kendi kalıplarını yıkmasına sebep olsa da varlığını hissetmeye başladığını gösteriyor aslında. İşte bahsettiğim ruhani uyanışın da bu yolla gerçekleşebileceğini düşünüyorum. İnsanın kendi özünü bulma arayışını, hayatta yer edinme arzusunu canlı tutmanın yegane yolu bilinçaltına sıklıkla başvurup onu dinlemek adına tarifsiz bir dürtü hissetmek olmalıdır. Tabii ki zihnin derinliklerini sorgularken zamanın ve mekanın engin boyutlarını yitirip diğer bireylerin de ruhsal arayışlarını unutmamak gerekir. Arzulama arzusuna duyulan özlemi, varoluşsal sancıları yazıya geçirmemin nedeni bu kavramları kendi zihnimde anlamlandırmamın ardından bir kez daha nesnel olarak saptanmış bir biçimde karşımda görmekti. Bunu yaparken hareket halindeki yaşayan bir olgu olan düşüncelerin derli toplu halde saptamanın ne denli zor olduğunu da görmüş oldum. Fakat şunu da belirtmeliyim ki bu konuyu gözler önüne sererken aynı zamanda ilerleyen zamanı dolduran o şehvetli heyecanı kendi benliğimde de bulma yoluna gitmiş oldum. Bu belki de önümüzdeki günlerde, hiç beklemediğim bir gecede, olağanüstü bir gecede benim kendi zihnimin ruhani uyanışına sebebiyet verecektir. Kim bilebilir? AŞAFKIZI YULET TATLICAN