Umut Etmek mi Yılıp Geçmek mi ?

Nefes alıyorsan umut vardır derler. Peki, bu felsefeyi hayatımızın her alanında kullanmak ne derece mümkün? Hadi bu bakış açısını benimsedik diyelim ne derece uygulayabiliriz ki o hayat koşuşturmacasının içinde? Düşünüyorum da çok yoğun olan bir insan ya da depresyonda olan bir insan ne derece umutlanabilir. Çevresel faktörler insan hayatında oldukça baskın gelirken umutlanmak ne kadar çıkış yoludur. Tamam, şükretmek gerek, yaşıyoruz, bizden daha kötü olanlar da var ama kimse böyle düşünmez ki kendi koşturmacasında. İnsan yaşadığı duyguların içerisindeyken sahip olduklarına bakmaktansa onda olmadıkları için yakınır durur hep. Ama iş bu ya, "nasılsın?", deseler hep şükür iyiyim der geçeriz. Aslında hep olması gerekeni geçiştirir dile getiririz. Peki, bu kasvetli ruh haline neden bürünürüz? Neden bu yükü sırtlanırız hiç gerek yokken? Diyorum ya içindeyken anlamıyoruz neyin ne olduğunu. Olaylara bir de dışarıdan bakmak gerek aslında. Bir adım geride tutsak kendimizi ve izlesek, gözlemlesek hayatımızı aslında o kadar da zor olmadığını anlamış oluruz. İnsan bu ya; hep bi meşgul hep bi yorgun bahanelerden ibaretiz sadece. Kendi iç dünyamızın rehavetinden kurtulabilsek de bir görebilsek o şükür deyip geçtiklerimizi. Üzüldüklerimizin ne denli boş olduğunu anlayıp esasa bakmak gerek. Elimizdekilerin kıymetiyle geçinip olana bakmak gerek olmayanı aramaktansa. Çünkü insan her zaman kendinde olmayanın arayışındadır kendinde olanın kıymetini bilmeden. İç dünyaya dönük oldukça insan daha çok gömülür umutsuzluğa... Başkalarının kelimelerini sindirmek zor gelir insana. Oysaki dış dünyaya kucak açsa kendini o dünyanın ellerine bıraksa o zaman o renkli umut penceresini aralamış olur. Ve böylece kendini daha da umutla beslemiş olur. O zaman belki de farkına varır elindekilerinin değerini. İnsan iç dünyasında daha da boğulmaya mahkum eder kendini. Bu yüzden kendine gelmek için negatif bir havaya bürünüp içine kapanmaktansa, dış dünyaya kendini açmak en güzeli. İnsan kendine hedefler kurdukça ve ona ulaşmak için çabaladıkça daha da umutlanıyor. Kendine kurduğu hayallere yaklaştıkça daha da heveslenip daha da umutlanıyor. Bu döngü o insanın hayatına yeni kapılara yer açıyor. Böylece kendine daha çok güvenmiş oluyor. Şahsen zaman zaman ne kadar umutsuz olduğumu bilirim ama buna rağmen ne umut etmekten ne de çabalamaktan yılmam diye düşünüyorum. Hayatta yıldıkça ya da umutlanmaktan vazgeçtikçe insanın kendine güveni de aynı oranda yerlerde oluyor. İnsan kendine güvenmedikçe ne ümit eder ne de heveslenir. Böylelikle kendini geliştirmekten alıkoyar her ne kadar istemese de. Kendimizi sürekli negatife iterek hiçbir şey elde edemeyeceğimiz gibi çevremizdeki insanları da kendi boşluğumuza sürükleriz sadece. Başkalarını da bu çarka sokmak ve o insanların da umutlarını tüketmek en can alıcı olanı karşımızdaki için. Demem o ki nefes alıyorsan umut vardır. Eğer sahip olduklarımızın farkına varabilirsek ve bunun için şükredip kendimizi daha nasıl ileriye ya da iyiye yöneltebiliriz diye düşündükçe kendimiz için faydalı oluruz. Ve bunun için çabalamadıkça umut etmekten bahsedemeyiz bile. Eğer sahip olduklarımızın farkına varırsak ve onları kaybetmemek için çabalarsak kazanan daima biz oluruz. Ve kazanmaktan öte sahip olduklarımıza daha fazla değer yüklemiş oluruz. Bu sebeple var olanın üstüne koymak için insan umutlanmaktan vazgeçmemeli ve elindekini çoğaltma yolunda çabalamalı. Böyle yaptıkça kattığımız bu değerler başkalarına da pozitif bir şekilde yansıtmış oluyoruz. Ve bunu bilmeden yapıyoruz ya bu çevremizdekiler için en güzeli olsa gerek. Pelin Başpınar