KARŞILIKSIZ SEVEBİLMEK

Bu hayatta en çok neyin karşılığını alamadığınızı düşünüyorsunuz? Ben bir türlü sevgimin ve verdiğim değerin karşılığını alamıyorum. Nedenini de asla anlamıyorum. Sorun benim değer verme tarzım mı yoksa insanların bencilliği mi sürekli bir ikilem içerisindeyim. Sevgi gibi karşılıksız ve maddi olmayan bu çok özel, saf ve inanılmaz duyguları paylaşma özürlüsü olan insanlar var sanırım. Neden bu kadar kızgınım, çünkü artık çevremde sevgiden çok nefret, hırs ve bencillik hissediyorum. Günlük hayatımda belli etmiyorum belki ancak gerçek şu ki uzun vadede kalbim paramparça oluyor. Kendi hayatımda olaylar şu şekilde ilerliyor. Kader, ya da adı her neyse, karşıma sürekli yeni insanlar çıkarıyor ve ben de iyi anlaşabileceğimi düşündüklerime kalbimin kapılarını açıyorum. Derken zaman geçiyor ve birlikte öyle ya da böyle bir sürü anı biriktiriyoruz. Genelde bu anıların yüzde doksanı güzel anılar oluyor. Sonra ben tam her şey yolunda, sonsuza kadar sürecek bir dostluk edindim derken işte tam olarak o anda sözde dost yavaşça uzaklaşmaya başlıyor. Zamanla arayıp sormuyor ve haliyle ben de durumdan sıkılıyorum ve dostluk resmen azalarak bitiyor... Bazen bu durum sözde dostun başka bir dost bulması gibi bir sonuçla da bitebiliyor ki öyle bir durumda benim canım gelen darbeyle yarıya falan iniyor. Yani sonuç olarak olan bana oluyor sanırım. Olaylar bu yönde şekilleniyor diye sevmeyelim mi, değer mi vermeyelim? Tabii ki hayır, sanırım. O zaman herkesin arkasından sürünelim ya da ömrümüz boyunca bizi bizim gibi seven ve bizim gibi değer veren biri bulmaya çalışalım. Bunların hiçbiri çözüm değil... Benim istediğim sadece beni sevsin tek dostu ben olayım ve süreli benimle ilgilensin değil asla. Ben sadece sadakate ve gönül zenginliğine odaklanıyorum. Arada arayıp sorsun aynı benim gibi, meşgule atınca geri dönsün mesela... Hastayım diye bahane üretmesin buluşmak istemiyorsa, sadece gerçeği söylesin. Bunlar benim gözümde gerçekten imkansız olaylar değil. Sevmek, sevilmek, değer vermek ve değer verildiğini bilmek bizi insan yapan asıl özelliklerimiz değil midir? Öyle zamanlar oluyor ki insanların bencilliği karşısında ne yapacağımı bilemiyorum. Yani farkında değiller sanırım ama sevince kalbimiz azalmıyor ya da bir gülümseme, bir selam cüzdanımızdan para çalmıyor. Neden sadece paylaşmıyoruz. İyi geçinmek, belki de biraz karşılıklı sevmek ihtiyacımız olan şeydir. Aslında bu durumlar bazı şeylerin değerini anlamama yardımcı oluyor. İnsanların sevgime, onlara verdiğim değere ne kadar karşılıksız kaldıklarını gördükçe, karşılıksız sevgi kalıbının o buruk acısını hisseder gibi oluyorum. Kendimle gurur duyduğum için demiyorum bunu ancak karşılıksız sevmek herkese göre değil gerçekten... Deneyimleriyle kavrıyor insan bunu sadece. Biraz gönlü bol olmalı insanın, biraz sevgiye muhtaç olmalı çünkü ruhumuzu ne ile beslediğimize hiç dikkat etmez olduk zamanla. Uzun lafın kısası kırılıyorum ama sevmeden de olmuyor... Ne yapabilirim ki? En azından birkaç insanla bu yazıyı paylaşabilirim. Sizi seven insanlara arkanızı dönmeyin. Sevmek bazen çok büyük fedakarlıklar gerektiriyor ve bunu ziyan etmek hiç akıl karı değil. Dahası, yapabiliyorsanız, siz de karşılık gösterin çünkü sevgi öyle mucizevi bir şeydir ki paylaştıkça, gösterdikçe ve değer verdikçe artar. Ben de karşılığını alayım ya da almayayım, sevileyim ya sevilmeyeyim sevmeye devam edeceğim sanırım. Beni ben yapan şeylerden ne olursa olsun vazgeçemem. Çoğu zaman üzüleceğim belki ama kendimden taviz vermediğime emin olacağım. İşte benim fedakarlığım da bu...