BİR HAYATI İKİ KİŞİLİK YAŞAMAK

Sonsuz seçimler silsilesi olan yaşam karşısında kelimenin tam anlamıyla hayrete düşen insan, nasıl olur da bir ucundan tutup başlar yaşamaya? Tek bir zihin, tek bir kalp yeter mi yaşamayı anlamaya? Zihnimin derinliklerinden gelen tatlı sesi ilk kez duyduğumda anladım, yaşamayı anlamanın tek yoluydu aşk. Sınırları yok sandığımız düşüncenin, kilitli kapılarını açmanın tek yolu sevmek. Peki insan nasıl anlar sevdiğini? Birini ilk görüşte sevmek, ona tutkuyla bağlanmak mümkün müdür, bilmiyorum. Ama o kişide bir farklılık olduğunu anlıyor insan, daha tanımadan. Ben onu ilk gördüğümde bakışlarının tüm kabukları yırtıp düşüncemin içine girdiğini hissettim. İlk kez gördüğüm bu insan, tüm ön yargılardan uzak sıcacık bir neşeyle bakıyordu gözlerime. Bakışları huzursuzluğu ve mutsuzluğu imkansız kılıyordu. Onun gülümsemesi karşısında asık bir surata sahip olmak epey zor bir şeydi. Onunla zaman geçirdikçe içimdeki karamsar ses susuyordu. Onun sayesinde zihnimde açılan kilitli kapılardan çıkan tozlanmış düşüncelerle, bitmek tükenmek bilmeyen ön yargılarımla oluşturduğum kalıplaşmış düşünceler birbirlerine taban tabana zıttı. Bir yanım içimi kaplayan sonsuz huzuruyla tatlı düş uykusundayken, diğer yanım ona olan hislerimi inkar ediyordu. Şimdi daha iyi anlıyorum ki aşkı kabullenmenin ilk aşamasıydı inkar. Sadece mantığımla ve düşüncemle algıladığım yaşam her yönüyle eksik bir yaşammış. Göğüs kafesimde benim kalbime ait olmayan ilk kalp atışını hissettiğim o an, yaşam algım tamamen değişti. Onunla her şey daha anlamlıydı artık. Tüm bunların yanında ben de tamamen değişmiştim sanki. Ondan önceki halime yabancıydım. Sanki hiç yaşanmamış bir çocukluğum vardı, hiç kurmadığım hayallerim. Kendi anılarım, tecrübelerim daha öncesinde düşlediğim şeyler bir başkasına aitmişcesine yabancıydı bana. Bu kadar yabancı şey arasında karmakarışık olan zihnimi onun sevgisinin eşsiz ışığı aydınlatıyordu. Yönümü yeniden bulmamı sağlayan ona hissettiklerimdi. Aksini düşünen insanlar çoğunlukta olsa da, sevmek insanı özgürleştirir. Ona duyduğum sevgi her yönden özgürleştirdi beni. Olanı değil olması gerekeni esas alan bakış açım yerine, bana içimden geldiği gibi yaşamayı öğretti. İnsanları kırmamak adına içimden gelmeden yaptığım şeylerin ne kadar değersiz olduğunu gördüm. Gözlerindeki sıcaklıkla tüm ön yargı duvarlarımı eritti ve hislerimi özgür bıraktığı gibi düşüncelerimi de özgür bıraktı. Beni benden daha iyi tanıyan bir insanın varlığını bilmek, özgürce yaşamama, düşünmeme, hissetmeme neden oldu. Ruhumuzu özgür kılan sevgi belirli bir zamana ya da mekana ihtiyaç duymaz. Hislerimiz zaman çizgisinden öylesine uzaktır ki, etkisi geçmişte, şu anda ve gelecektedir. Yaşamımın ondan önceki zamanı, kalbimde oluşan boşlukların onun yokluğundan kaynaklandığını düşünüyorum. Bu yüzden o boşlukları doldurmak için ne yapsam fayda etmedi. Ancak o geldikten sonra kendimi rahatlamış hissettim ve sanki o zamana kadar tüm hayatım onu özlemekle geçti. Bir hayatı tek kişilik yaşamanın anlamsızlığını hissettim kalbimin en derininde. Ona her baktığımda gülümseyen gözlerimi gördüm gözlerinde. Bende ona ait olan bir şeyler olduğu gibi, onda da bana ait olan bir şeyler vardı. O benim yalnızca düşüncelerimde değil; üşüyen ellerimde, ıslanmış kirpiklerimde, dilimin ucunda söylenmeyi bekleyen sözlerimdeydi. Onun hissettiği her şey kalbimde yankı buluyordu. Canının acıdığını hissetsem, benim canım ondan daha çok yanıyordu. Üzülse gözyaşları benim gözlerimden akıyor, aldığı nefes bende hayat buluyordu. Ona kızsam bile yalnız onun omzunda ağlamak istiyordum. Birini anlamak, empati kurmaktan da öte bir şey varsa o da birinin hislerini düşünmeye fırsat bulmadan kalbinde hissetmektir. Yaşamın derinliğini kavrayabilmek de ancak böylesine derin hissetmekle mümkün olur.