SAVCI

Sabah uyandığımda her gün gibi bugün de sıradandı. Önce, 2015 yılında olduğumuzu sorgulatan, ülke genelinde bir elektrik kesintisi yaşandı. Şaşkınlığımızı atamadan, merakla pilli radyolarımızı açtık. Tam neler olduğunu anlamaya çalışırken yeni bir muammanın içine düştük. Bildiğim kadarıyla Avrupa'nın en büyük adalet sarayı, bir rehine kriziyle anılıyordu. Cumhuriyet Savcısı Selim Kiraz'dı rehin alınan. Yine belirteyim sene 2015, yer Avrupa'nın en büyük adalet sarayı. Enerji yoksunu olduğumuz altı saat içinde, Cumhuriyet Savcısı rehin alınıyor. Bürokratik anlamda düşünülürse, şahsın konumu gereği, adalet mekanizması alıkonulmuş oluyordu bir yerde. Kimin hangi amaçla yaptığı ortaya çıktıkça gündemin bilinmez bir girdaba sürüklendiğini hissettim. Bu duruma gelene kadar kutuplaşma ve taraf seçme Türkiye'de her konuda olduğu gibi bu olayda da mevcuttu. Sevenler, üzülenler, iyi olmuş diyenler gibi birçok görüş saflarını almış, Berkin Elvan üzerinden siyasetlerini sürdürüyorlardı. Benim bu konuda dikkatimi çeken "adalet" kavramına direkt olarak taraflardan birinin müdahale etme gereksinimini hissetmiş olmasıydı. Bilgi kirliliği içinde, acaba içeridekiler tam olarak ne istiyor diye merak etmeye başladım. Sonuçta savcılık makamı bu ülkede herkese lazım olan, kamu vicdanı ve mağdurun lehine çalışan bir sistemdi. Bir yandan sosyal medyada hemen yayınlanan olayın fotoğraflı hali, bir yandan radyoda olay yerinin sesli anlatımı akılları karıştırmaya yetiyordu. Kesilen elektrik o andan sonra umrumda olmamaya başladı. Bu zamana kadar anlatılan 1980 ve öncesi Türkiye'yi çağrıştırdı bu durum bana. Böyle bir fikre kapılmama sebep olan taraflardan birinin; Berkin Elvan'ı kendilerine mal edip, konu karşısında nötr kalan veya farklı görüş bildiren kim varsa hedefe almasıydı. Bu hedef artık siyasi bir atışma değil namlunun ucunda elleri ve ağzı bağlı bir "Cumhuriyet Savcısı" fotoğrafıydı. Olayın devam ettiği kısımda tek düşündüğüm bu olayın da bir tarafa yıkılıp kutuplaşmanın ne kadar büyüyeceği idi. Maalesef ileride hatıralarımızda kötü olarak yer edecek olan olay devam ederken, elektrik geldi ancak bu olay umulan şekilde son bulmadı. Mahkeme tarafından görevlendirilen beşinci savcı öldürüldü ve Berkin Elvan ismi 1980'lerde olduğu gibi sakıncalı isimler listesinde yerini aldı. O yıllardan beri ülkemin insanları hiç mi güvenmemişti birbirine? Adalet mekanizmasını sorgulatan, kendi adaletini aratan güvensiz ortama nasıl gelinmiş olunabilirdi? İnsan hayatı söz konusu iken nasıl hala sağ-sol gibi kavramlar konuşuluyordu? En iyi sağcı da, en iyi solcu da kendi savundukları düşünceler uğruna, 1980 darbesi öncesi toprağa kavuşanlar iken, şimdi nasıl bir sebep için bağımsız yargıya ceza kesmek insanların aklına gelebiliyordu? Türkiye Cumhuriyeti Devleti, 2015 yılında vatandaşlarının kendi adaletini aradığı, güvensiz günlerin içindedir. Bugünlerde, kamu düzeni içinde bağımsız kalması gereken organlar görüşlerini bildirmekten kaçınmayarak yanan ateşi büyütmeye devam etmektedir. Haklı-haksız ikilemi içinde değil, güçlü güçsüz dengesinde yaşanan bir gündemin içindeyiz. Sosyal medyayı ve medya organlarını engelleyerek iletişim ağını kontrol altında tutmaya çalışan zihniyet maalesef işlediği nefret suçunun farkında değildir ve kutuplaşma artarak devam etmektedir. Elektriklerin kesildiği 31 Mart 2015 Salı günü Cumhuriyet tarihimize, nefret suçunun nereye vardığını gösteren acı bir gün olarak geçmiştir. İki vatandaşımız, kamu vicdanı lehine çalıştığına inandığımız bir savcıyı, bir hukukçuyu, bir babayı aramızdan almıştır. Bundan yirmi yıl sonra bu olay zihinlerde terör saldırısı değil toplumsal bir kırılma olarak anılacaktır. Empati kurmayı öğrenmeli ve toplum hayatımızda saygıyı ön plana çıkarmalıyız. Böylelikle günlük hayatımızda bize lazım olan iletişim köprülerini yıkmamış oluruz. Zira bu iletişim bağı en çok biz vatandaşlar için gereklidir. Böylelikle aramızdaki ayrılıkları bir desen gibi kabul edebilir, bizi yönetenlerin bu farklılıkları bir siyaset malzemesi ve seçim propagandası olarak kullanmalarını engellemiş oluruz. "Kardeş gibi birlikte yaşamayı öğrenmeliyiz, yoksa aptal gibi birlikte öleceğiz." Martin Luther King