Kökleriniz Size Engel Olmasın

Siz de her sabah gözlerini aynı gökyüzüne açanlardan mısınız? Her gün aynı şehrin karmaşasına ayak uydurmak zorunda mı kalıyorsunuz? Daha güneş bile doğmadan uyanıp, içinizden geldiği gibi kahvaltı yapamadan, dakikalar içinde hazırlanmak zorunda kalıp, şehrin saatler süren trafiğinde ve kalabalığında işinize yetişmeye mi çalışıyorsunuz? Penceresi bile olmayan ofisinizden çıkana kadar güneşi göremeyip doğadan derin bir nefesi içinize çekemiyor musunuz? Bu karmaşadan kurtulup hayalinizdeki yerlere gitmek için doğru zamanı bekliyorsunuz ve o doğru zaman hiç gelmiyor mu? Her yıl yüzlerce insan; ekonomi, sağlık, ulaşım veya eğitim konusunda daha iyi imkanlar için köylerden şehirlere taşınıyor. Yanından sular akan evlerini, çeşit çeşit bitki yetiştirdikleri bahçelerini, küçük ama samimi mahallerini ve komşuluk ilişkilerini bırakıp kentleşme denen bir yalanla şehirlere geliyorlar. Kocaman binaların, trafiğin, gürültünün, kirliliğin ve samimiyetsizliğin içindeki bir hayata ayak uydurmaya çalışıyorlar. Böyle bir ortamda insanların tek derdi yılda birkaç defa yapabilecekleri tatilin gelmesi ve şehrin gürültüsünden birkaç haftalığına olsa da uzaklaşmak oluyor. Aslında o birkaç haftalık tatilin kendileri için yeterli olmayacağını biliyorlar ama daha fazlasına cesaret edemiyorlar. Çoğu insanın aklından tası tarağı toplayıp köye dönmek, bir sahil kasabasında ev kiralayıp domates yetiştirmek, hep görmeyi hayal ettiği ülkelere doğru yola çıkmak ya da sırtına çantasını alıp tüm dünyayı dolaşmak geçiyor ama insan bu düşüncesini hep bir sonraki zamana erteliyor. Sonunda bunların hepsi birer emeklilik hayaline dönüşüyor. O zaman da insanın yeni yerleri keşfetmek, yeni insanlarla tanışmak, hayatında hiç yemediği yemekleri yemek için enerjisi kalmıyor. Ben hayallerini gerçekleştirmek için bekleyip duran insanları; uzun bozkır yolculuklarında camda dışarı bakarken gördüğümüz, yalnız ağaçlara onlara benzetiyorum. O noktada ilk tohumları atılmış, filizlenmiş, kök salmış ve yine o noktada yalnızlıktan ölecek ağaçlara... Yeni yerleri keşfetmek için gerekli enerjiye sahipken kendini şehrin boğucu hayatına bağlayan insanlar da tıpı o ağaçlar gibiler. Onları bir noktaya tutunmak zorunda bırakan kökleri olmamasına rağmen, bir yerde doğuyorlar ve ölene kadar aynı noktada gün sayıyorlar. Kendi köklerini kendileri yaratıyorlar. Şu an yola çıkmamak için sürüyle bahane uyduruyorlar. Okul, iş, aile, para ve daha pek çok bahane... Aslında şu an isteseniz siz de sırtınıza çantanızı alıp, spor ayakkabılarınızı giyip gezmeye başlayabilirsiniz. Öncelikle, en kolayından başlayıp yaşadığınız şehri bir turist gözüyle gezmeye ne dersiniz? Şehrin en ünlü restoranlarını bulup yemeklerini tadabilir, tarihi yerlerini gezip fotoğraf çekinebilirsiniz. Kesinlikle, boş zamanlarınızda alışveriş merkezlerine tıkılıp kalmaktan iyi bir alternatif olacaktır. Sonrasındaysa, birkaç günlüğüne en yakın doğal ortama kendinizi atmaya ne dersiniz? Saatlerce bir ormanda keşfe çıkmak, göl kenarında bir yerde kamp yapmak sizce de çok güzel olmaz mı? Sabah kuş sesleriyle uyanıp doğanın tüm oksijenini içinize çekmek, uzun yürüyüşler yapıp tüm yorgunluğunuzu oracıkta bırakmak istemez misiniz? Bir sonraki sefereyse daha da uzağa, başka bir ülkeye gitmeye ne dersiniz? Mesela dilini hiç bilmediğiniz bir ülkeye gidip oranın yerlileriyle anlaşmaya çalışmak, yeni yüzlerle tanışmak, farklı kültürlerin bir arada ne kadar da uyumlu olduğunu görmek istemez misiniz? Tüm bunları hayal etmesi bile bu kadar zevkliyken gezmesi kim bilir nasıl olur? Eğer siz de bu duyguyu merak ediyorsanız bir saniye bile durmayın. Gitmeseydim Ölecektim kitabındaki gibi siz de yola çıkana kadar hayallerinizin gerçekleşeceğine inanamayabilirsiniz belki ama o anki heyecanın her şeye bedel olacağına emin olabilirsiniz. Bu yüzden tüm bahanelerinizi unutun. Yanınıza çok fazla bir şey almanıza gerek yok. Başlayın gezmeye. Şehrin karmaşasını arkanızda bırakıp yeni yerlere adım atmanın verdiği zevki yaşayın. Bol bol yürüyün, her yerin fotoğrafını çekin, sayısız insanla tanışın, her ulusun yemeğini tadın, dünyada adımınızı atmadığınız bir tek yer kalmayana kadar gezmeye devam edin. Yol kenarındaki o ağaçlar gibi kökleriniz size engel olmasın, içinizdeki enerji bitmeden hayallerinizdeki tüm coğrafyaları gezin.