Çok Gezen mi...

Yurt dışına çıkmayı, amacınız gezmek olsun olmasın, her zaman bir lüks olarak görmüşümdür. Bu nedenle ancak fotoğraflarda görebileceğinizi sandığınız eski püskü binaların yanından yürümek ve kültürünüze yabancı sokakların havasını almak fikri her zaman beni heyecanlandırmıştır. Bu heyecan genlerimde olmalı ki, ailem de benimle aynı hisleri paylaşıyor. Bu nedenle 2017 yazında, Erasmus programı sayesinde İtalya'nın Torino kentinde öğrenim gören ağabeyimi, ailemle ziyarete gittiğimde, iki üç günlüğüne bile olsa, zamanında Avrupa'nın kültür başkenti seçilmiş Cenova'yı gezmeye karar verdik. Avrupa'daki diğer ünlü şehirlerinin cetvelle çizilmiş sokaklarına karşın, iki kişinin bile yan yana ancak yürüyebildiği daracık sokaklar en belirgin özelliği Cenova'nın. Uzun isimleri nedeniyle haritada bile zar zor bulunan sokaklar ve İtalyanların kötü yol tarifleri birleşince şehirde kaybolmanız kaçınılmaz oluyor. Sanırım bu yönden biraz Türklere benziyorlar; kimse yol sorduğunuzda "bilmiyorum" demek istemiyor. Sizi illa bir yere yönlendiriyorlar. Yine de her taşı tarih kokan bu yerde kaybolmak bile çok eğlenceli geliyor insana. İtalyanlar durumun farkında olsa gerek, çoğu şehirde asansör dedikleri, sizi göğe yükseltip şehri tepeden görmenizi sağlayan kuleler var. Böylece gideceğiniz yeri önceden görüp, kaybolma riskinizi azaltıyorsunuz. Kaybolma kısmı tabii ki işin şakası. Aslında asansörlere bindiğinizde eski binaları ve o tarihi görüntüyü nasıl da özenle koruduklarını görüyorsunuz. Bu tarihi dokunun bu kadar korunmuş ve hala korunuyor olmasının altında, şehrin yerlilerinin farkındalığı yatıyor. Kimse oturduğu evi restore ederken dış görüntüyü bozmamış hatta balkona asılan çiçeklerin saksısı bile kaldırımlarla ilginç bir uyum içinde. Ünlü giyim markaları bile eski yapıtların içinde yer alıyor ve hiçbirinin kocaman ışıklı, rengarenk tabelaları insanın gözüne çarpmıyor. Buna karşın halk yalnızca özel hayatı ve yaşadığı şehirden ibaret. Neredeyse hiçbir yerli, tüm dünyanın konuştuğu ortak dili, İngilizceyi bilmiyor. Hiçbir sinemada orijinal dilinde Hollywood filmi gösterilmiyor ve marketlerdeki paketli yiyeceklerin, yabancı markalar dahil, açıklamaları İngilizce değil. Hatta İtalyan çizerlere ait olan ve Amerika'nın vahşi batı hikayelerini anlatan ünlü Tex çizgi romanını bile çevirme işini yabancılara bıraktıklarını öğrendim. Örneğin Türkçe çevirisini yapan kişi, İtalya'ya okumak için gelmiş Türk bir öğrenciymiş. Tabii ki bu bilgiyi de müzeleri gezerken, tesadüfen babamdan öğreniyorum. Müzelerden bahsetmişken, şehirde özellikle sanata önem verildiği belli oluyor. Müzedeki eserler izleyiciye rahatsızlık vermeyecek biçimde korunuyor ve sergileniyor. Ayrıca sanatın yayılmasına da önem verdiklerini düşünüyorum çünkü yalnızca müzelerde İngilizce konusunda sıkıntı yaşamıyorsunuz. Kiliseler de bir müze kimliğine sahip. Klasik müzik konseri gibi etkinlikler kiliselerde yer alabiliyor. Bunun dışında sokaklarda çok yaygın bir "canlı heykel" modası var. İnsanlar kıyafetlerini ve kendilerini boyayıp, konularına uygun eşyalarla heykel gibi duruyorlar. Gönlünüzden kopan 3-5 kuruşa duruşlarını değiştirip size farklı açılardan poz veriyorlar. Dikkatimi çeken bir diğer husus da, insanların düşüncelerini sanat yoluyla ifade etmelerine izin verilmesiydi. Mesela yakın zamanda şehirde meydana gelmiş bir kadına şiddet olayının insanlar tarafından bir meydana yerleştirilen fotoğraf, çiçek, oyuncak bebek ve benzeri şeylerle protesto edilmesine izin verilmişti. Tüm bunlara ek olarak mesafeler çok uzak değil. Araba kullanan çok kişi var elbette ve tabii ki çoğu İtalyan markası arabalar. Ancak şehir denize nazır olduğu için, gezmişken şöyle bir deniz havası da alalım diyorsanız yürümenizi ya da bisiklete binmenizi öneririm. İyisiyle kötüsüyle yaşanan her şey deneyim sayılabilir bence. Benim gözlemlerimden aktardıklarımı kendi gözünüzle değerlendirmenizi şiddetle tavsiye ederim. "Çok gezen mi daha bilgilidir, çok okuyan mı" diye sorarsanız kesin bir cevap veremem ama deneyimlediğiniz şeylerin her zaman okuduklarınızdan daha kalıcı olacağını söyleyebilirim. Aybüke Yılmazer