Uykusuz Gecenin Askerleri

Yine karanlığa açtım gözlerimi bu sabah. Güneş'i yine kaybetmişim, saklambaç mı oynuyoruz, evrene hayat mı veriyor belli değil. Ben şımarttım yıllarca tabii, her sabah altıda kalkarak. Alıştı iyice, böyle devam edecek sandı sanırım ilelebet. Sobelenmeyi içten içe istememe rağmen rekabetçi kişiliğim el vermiyor geceleri uyumama. Geceleri olgunlaşır insan, demişti babam bir keresinde. İşini bitirmeden gözüne uyku girmiyorsa sorumluluk sahibi olmayı öğrenmişsin demektir, sevdiğini düşünmeden uyuyamıyorsan aşkı öğrenmişsin demektir, arkadaşınla tartıştığında üzüntüden uyuyamıyorsan dostluğu öğrenmişsin demektir, demişti. Belki de bu yüzden uyuyamıyorum. Olgunlaşmaktan, insanlardan, sorumluluklardan, gerçek aştan ve bir o kadar da sahte aşktan, yenilecek potansiyel kazıklardan, en zor günümde yanımda olarak acizliğimi görecek olan insanlardan ölesiye korkuyorum. Sensizlikten korkuyorum kafayı yerim diye, senle olmaktan korkuyorum bir gün kaybederim diye. Kabuslardan korkuyorum uzun sürer diye, güzel rüyalardan korkuyorum uyanırım diye. Belki de bu yüzden erkenden kaybediyorum her şeyi. Evet, bir erken kaybedenim. Uykusuz gecelerin en sağlam askeriyim. Bırakamıyorum nöbet yerimi. İçimden gelmiyor, terk edemiyorum düşünce gezegenimi besleyen karanlık geceleri. Herkese Güneş sabah doğacak diye bir kaide yok ya. Her kuş sabah ötecek diye bir kanun da yok. Belki de kuşlar geceleri de şarkı söylüyorlardır ama siz sağırsınızdır. Gerçekten de ötüyorlar yahu. Siz şehir hayatının gürültüsüne, sorunlarınızın öfkesine o kadar gömülmüşsünüz ki; sahte kahkahalarınızın gürültüsünden duyamıyorsunuz o kuşları. Kulaklarınız sağlam ama kalbiniz sağır sizin. Bunları düşünüyorum her gece gönüllü olduğum karanlık nöbetimi tutarken. Sonra açıyorum bir bira, yakıyorum yanında sigaramı tavanı seyrediyorum bir süre. Bembeyaz pütürlü tavan boş insanlardan daha dolu gelince anlıyorum doğru yaptığımı bazı şeyleri. Gerçi ne demiş Emrah Serbes bir kitabında; '' Şimdiki aklım olsa bunu yapmazdım. Ama bunu yapmasaydım şimdiki aklım olmazdı. Bu da şimdiki aklım olsaydı paradoksu işte.'' Her gece nöbetten sonra kestiriyorum hayallerimi bacak arama kıstırıp. Bütün nöbeti hataları, pişmanlıkları, keşkeleri düşünerek geçirince ister istemez hayallerine sığınıyor insan. Bu kadar basitliği kendime yakıştıramıyorum, utanmasam düzenli bir uyku uyumaya başlayacağım. Bu sefer de Yekta Kopan ele geçiriyor zihnimi bir cümlesiyle; ''Değil mi ki rüyalar, gün boyu sakatlanan zihnimizin koltuk değnekleri.'' Değil, demek istiyorum. Bildiğim tek değnek kalem, tek döşek kağıt, tek aspirin kitap. Benim zihnimi tekme tokat döven sorular varken ne yapsın çocukcağız rüyalara mı sığınsın? Nöbet yerimi bırakıp yatasım geliyor bir kez daha. Onun yerine bir sigara daha yakıp tavana geri dönüyorum. Askerde çok dayak yersin sen, cümlesindeki duygular gibi karma karışığım bu gece. Nefret dolu, tatminkar bir beklenti içinde, ufak bir acıma... Kendine neden acır bir insan? Kaybedenler olmasaydı kazananlar da olmayacaktı bu Dünya'da. Bir bakıma kaybetmek bile bir işe yaramasını sağlıyor insanın. Çabalasan bile boş insan olamıyorsun yani. Bu yüzden bilerek kaybetmeye başladım zaten. İnsanlar mutlu olsun varsın. Benim mutsuzluğum, kayıplarım; onların varlıkları, neşeleri olsun. Belki bir gün ben ve binlerce nöbet arkadaşım, kardeşim yerlerimizi terk ederiz. Kaybetmekten bıkarız. Kazanmayı özleriz. Sonra bizim yerimize yeni Ahmetler, Mehmetler geçer. Biz kazanmaya başlayınca kaybetmeye başlayan Ahmetler, Mehmetler bahsettiklerim. İşte o zaman bu paradoksta kayboluruz yine, mutsuzlukla harmanlanmış bir şekilde. Biz uykusuz gecelerin askerliğini kısa dönem yapmışken bu insanlar, uzun dönem er olarak bitirirler. Her karanlık çöktüğünde gecenin başçavuşundan azarı yerler. Sonra onları da aramıza alırız karargahı büyütürüz. Kim bilir, belki de bir gün ülkeyi kurtarırız.