" "

" Oldum olası kışları sevmişimdir. Küçük bir çocukken sabahları karın sakinliğine uyanmak, benim için bir ödül gibiydi. Pencereden baktığım o tanıdık manzarının bembeyaz karla kaplanması, yumuşak ama bir o kadar da inatçı kar taneleri, tertemiz kar kokusu... İşte otelin yolunu tırmanmaya başlamamla birlikte kendimi bu düşüncelere dalmış bir halde buldum. Kısa boylu anahtarcı çocuğun görüş alanıma girmesiyle o muazzam otelin kapısının önüne vardığımı fark ettim. Yıllardır üst düzey konuklara sahiplik yapan, kalabalıktan dolup taşan bu prestijli otelin, benim gibi birkaç sıradan konuğu vardı artık. Kepenklerinin kapanmasından ölesiye korkan benim gibi antika severler, arada sırada bu inanılmaz yapıya gelip işlerin biraz da olsa devam etmesini sağlıyorlar." " " " Pek çok insan için anlamsız gelen detaylarla dolu otel... Kapının girişindeki eskitme koltukta kendinden başka kimlerin oturduğuyla ilgilenmiyorlar, el dokuması halının üzerinde hangi ayakların gezdiğini düşünürken heyecanlanmıyorlar. Onları tek heyecanlandıran borsanın durumu... Çevremdekiler bu durumun beni eski kafalı gibi gösterdiğini söylerler hep, varsın olsun. Etrafımızda olup bitenden haberdar olduğumuz kadar geçmişe de hayranlık duymakta kötü bir durum göremiyorum. İşte bu yüzden onca yolu aşıp bu otelin gerçek hikayesini öğrenmeye geldim. " " " " Bavullarımı sürüye sürüye resepsiyona getirirken gözüme köşedeki koltuğa yerleşmiş yaşlı bir adam ilişti. Anahtarcı çocuktan öğrendiğim kadarıyla bu yaşlı adam otelin sahibiymiş. Oteldeki muazzam güzellikteki kral dairelerinden birinde kalmaktansa bir temizlikçi odasında kalıyor, yemeklerini çalışanlarla beraber yiyormuş. Anahtarcı çocuğa afallamış bir halde bakakaldım, sonra beni buralara sürükleyen o gizeme neden kapıldığımı bir daha anladım. Tanrı'nın unuttuğu yerdeki bu otelde, paranızın olması ya da bir aristokrat olmanız önemli değil. Bu otel nimetlerini herkese eşit seviyede dağıtmaya kendini adamış bir adamın eseri. Bundan yaklaşık elli yıl önceki otel sahibinin başından pek çok olay geçtiğini biliyordum. Büyük bir servete konduktan sonra hapse düşüp, itibarını kaybetmenin eşiğine gelmiş bu adam, elinde kalan tek varlığına sıkı sıkıya tutunmuş, son zamanlarında ise otelini en çok güvendiği can arkadaşına, şimdiki sahibine bırakmış. Bu hikayeleri trende yanımda oturan oldukça yaşlı bir adam anlattı; o kadar yaşlıydı ki gözleri katarakttan bulanıklaşmış, sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısılmıştı. Ama her şeye rağmen anlattı sitemle karışık heyecan içinde... Artık kimsenin hikaye anlatmadığından şikayetçiydi, hatta insanlar hikaye dinlemek bile istemiyordu. Benim gibi eski kafalı birine rastlayınca, bir çocuk gibi sevindi ve uzun yolculuğumuz boyunca tek bir solukta anlattı görkemli otelin hikayesini. Yıllar boyunca pek çok sıkıntılı dönem atlatmıştı otel. Ekonomik krizler, askeri darbeler... Her zor durumdan emekleye emekleye çıkmayı başarmıştı çatısının altında yaşayan insanlar sayesinde. Ancak en zor dönemlerin son yıllar olduğundan yakınmıştı yaşlı adam. Artık mekanlara önem vermekten vazgeçmişti insanlar, yaşadıkları değerli anlara değil, elde edemediklerine üzülmekle geçiyordu zamanlarının çoğu. İşte bu yüzden otel yalnız kalmıştı, yıllardır ilk kez. Etrafındaki duvarlar, bahçesindeki ağaçlar aynıydı ama onu var eden insanlar değişmişti, uzaklaşmıştı hiç olmadıkları kadar... " " " " Odama vardığımda hala otelin sahibini ve yaşlı adamın trende anlattıklarını düşünüyordum. Şimdiki sahibi ölünce otel büyük ihtimalle kapanacaktı, içinde onlarca değerli anı da otelle beraber kaybolacaktı. Koridorlarında koşuşturan çocuklar, kapıların ardında yaşanan onca kavga unutulacaktı. Zamanında milyonlar eden tablolar toza karışacaktı. Ama bu ne ilk yıkımdı insanların tanık olduğu ne de son. Birileri gelip geçecek, benim gibiler de bir süre arkalarından yas tutacak, sonra ben de unutulacağım, bu hikayeleri bir daha kimse dinleyemecekti. Dışarda ha f ha f kar yağıyordu, pencereyi ardına kadar açıp derin bir nefes aldım. Şimdi bütün bunlar için endişelenmenin zamanı değildi, kaybedeceklerimiz için daha sonra da yas tutabilirdim. Sıcak kahvemi aldım, pencerenin yanındaki eski yatağa çöktüm ve gülümsedim, şu an güzeldi ve bir daha asla aynısı yaşanmayacaktı. Üzülmenin de zamanı gelecekti, ama şimdi değildi.