SESSİZ ÇIĞLIK

Tavuk Suyuna Çorba adlı bu kitap, ders alınılabilecek olayları, okuyucuyu zaman zaman gülümseten, zaman zaman duygulandıran birçok anıyı içeriyor. Birinci ağızdan yazıya dökülen bu anılar bir editöre ulaştırılmış, derlenerek kitap haline getirilmiştir. Kitapta seksen dört öykü; yedi bölüm var. Bu yedi bölümün içinde " Sevgi Üzerine " adlı bölüm favori bölümüm iken birini kaybetmenin acısını anlatan öyküler beni derinden etkiledi. Ölüm... Buz gibi soğuk... Ölümü somut bir örnekle tasvir etmemi isteseler bir buz dağını betimlerdim sanırım. Öyle basit bir buz dağı değil ama sadece. Buz dağının zirvesini hayal edeceksiniz. O kadar soğuk, o kadar yüksek olacak ki o zirve, duyulabilecek tek ses rüzgarın uğultusu olacak. Bu durumda rüzgarın uğultusu bizim sessiz çığlığımız. Ölüm... Sessiz çığlık... Herkes çığlıktan haberdar; fakat kimse duymak istemiyor. Herkes buz dağını görüyor; fakat kimse tırmanmaya cesaret edemiyor. O yüzden yüksek belki, belki ulaşılmak istemiyor. Hem nereden biliyoruz ölümün "ölüm" olmak istediğini? O yüzden sessiz belki de, belki duyulmak istemiyor. Ses, duyulabilir olduğu sürece ya da duymak istediğimizde ses değil midir zaten? Hani hep derler ya: " Gitmek mi zordur yoksa kalmak mı? " diye. Bir sözün bu kadar yürek yıkıcı olabileceğini tahmin eder miydiniz? Ya da boğazınızdaki yumrunun sebebi olabileceğini? Halbuki insan ne kadar sık duyarsa o kadar basmakalıp buluyor böyle sözleri. Birini kaybettiğinde anlayabiliyor ancak. " Onun yerine ben ölseydim de bu acıyı yaşamasaydım " demek ne kadar da kolay. İnsanoğlu, bencil. İnsan, acı çekerken bile kendisinin yerinde bir başkasının olup kendi yerine acı çekmesini düşünebiliyor. Hayattan ayrılan kişi çok ağır bir hastalıkla cebelleşiyordu, kurtuldu belki. Hatta belki de daha iyi bir yere gitti. Belki şu anda yukarıdan bizi seyrediyor. Belki bir milyonuncu kez aynı yolda takılıp düşmemize gülüyor, " Dikkat etsene! " diye bağırıyor. Belki de bizim koruyucu meleğimiz oldu, düşecek gibi olduğumuzda bizi o ayakta tutuyor, düştüğümüzde en az yarayla ayağa kalkmamızı sağlıyor. Hayatta kalan için her şey daha belirsiz. Kaybettiğimiz kişinin nereye gittiğini bilmiyoruz. Acı çekerek mi öldü yoksa huzurlu bir şekilde mi hayata gözlerini yumdu? Bize bırakılan anılarla yaşamak düşüyor biz hayatta kalanlara. Onlarsız bir dünyada nefes aldığımız her gün bizim için bir imtihan. " Acı kayboluyor, sevgi ise daima kalıyor. " (s. 6) diyor yazarlardan bir tanesi. Bunu bilerek üstesinden gelmeliyiz zor günlerin. Bize düşen, beraber geçirdiğimiz güzel anları hatırlayarak mutlu olmak. Okuduğum öykülerden birindeki baba her akşam yatmadan önce kızının yanına gelip ona şöyle diyordu: " Bugün sana seni ne kadar çok sevdiğimi söyledim mi? " (s. 7) Önemli olan birine verdiğiniz değeri, o hayattayken ona gösterebilmek. O baba gibi her gün söyleyin sevdiğinizi, sevginizi paylaşın. " Hayatta iken ona olan sevgimi gösterebilmiş miydim? Ona ne kadar değer verdiğimi biliyor muydu? Sevildiğini bilerek mi öldü? " diye düşündükçe kafayı yiyebilir insan. Bu yüzden birini seviyorsanız, bunu ona göstermekten çekinmeyin. Sevginizi gösterme imkanınız varken gösterin. Ölüm... Buz gibi soğuk... Ölüm... Sessiz çığlık... Herkes çığlıktan haberdar; fakat kimse duymak istemiyor. Herkes buz dağını görüyor; fakat kimse tırmanmaya cesaret edemiyor. Oysaki ölüm de doğum kadar hayati. Ölüm de doğum kadar güzel anılmak isterdi belki. Hem sahi biliyor muyuz ölümün "ölüm" olmak isteyip istemediğini?