AYNI GÖKYÜZÜNÜN ÇOCUKLARI

Hiç gece yarısı, yalnız olduğunuz bir zaman başınızı yukarı kaldırıp uçsuz bucaksız gökyüzüne bakmayı denediniz mi? O sonunu göremediğimiz gök yüzü , ışığının çoğu zaman farkında olmadığımız ay ve milyonlarca yıldızın aslında bizim olduğunu unutuyoruz.--İster Türk, ister Rus, ister Kazak olalım aslında yukarı baktığımızda aynı gökyüzünü gördüğümüzü unutuyoruz. Bu dünyanın hepimizin olduğunu unutuyoruz. Hepimiz sığındığı milliyetçilik duygumuzun arkasında çırpınan vicdanımızı susturuyoruz. Şimdi kalbe yakın akla uzak bir yerlerde tuttuğunuz vicdanınızla düşünün, bir yerde bir çocuk beklerken büyümeyi , hayallerini gerçekleştirmeyi; aynı dünyada başka bir çocuk unutmuş büyümenin ne demek olduğunu, bırakmış hayallerini arkasında ölmesini bekleyen bir akbabanın gölgesine. O zaman aynı gökyüzüne bakmak yetmiyor mu aynı şekilde yaşamak için? Hiçbirimiz seçmedik ülkemizi, milletimizi. Uyuduğumuz, uyandığımız, yaşadığımız yer neresi olursa olsun; dünya hepimizin evi. İnsanlara milliyetlerini koruyup ön planda tuttukları için kızamam çünkü milletine sahip çıkmak; geçmişine, atalarına sahip çıkmak demektir. Üzüldüğüm ve kızdığım şey ise, milliyetçilik duygumuzun vicdanımızın önüne geçmesine izin vermemiz, masum iki çocuğun sadece doğdukları ülke yüzünden aynı şekilde yaşayamadığı bu dünyada bu duruma kayıtsız kalmamız. Onlar Afrikalı, onlar açlar;onlar Avrupalı, onlar zengin. Hayır, onlar sadece insan, benim, senin ve bizim gibi. Hepimizin yaşadığı bu gezegende yapmamız gerekense sadece insan olduğumuzu hatırlayıp milliyetimizi insanları birbirinden ayırmakta bir araç olarak kullanmadan, bu dünyayı daha eşit yaşayabileceğimiz bir yer haline getirmek. Bunun için de ilk ve tek adımın vicdanımızın sesini dinlemek olduğunu düşünüyorum. Bu fotoğrafın hikayesini düşünelim, Kevin Carter(Güney Afrikalı fotoğrafçı) görüntüyü yakalıyor ve sonrasında ödül alacağı fotoğrafı çekiyor. Çekiyor çekmesine de enfeksiyon kapıp hasta olma riskine yaslıyor vicdanını, arkasına bile bakmadan gidiyor. Çünkü onun işi fotoğrafçılık ve birkaç ay sonra birçok insanın zihninde Afrikalı olmanın açlıktan ölmeye mahkum olmak demek olduğunu canlandıracak olan bu fotoğrafı üzerinden ödül alacak. Peki ya nereye kadar susturabilecek vicdanını? Susturamıyor. Öyle çok susturamıyor ki, yaşamına son veriyor. Peki hangimiz daha suçluyuz? Gördüğü halde o çocuğa yardım etmeyen Carter mi, yoksa görmesek de dünyada bir yerlerde çocukların bu şekilde açlıktan ölüme mahkum olduğunu bildiğimiz halde kayıtsız kaldığımız için biz mi? Vicdanımızın sesini dinlemek için çok geç olmasını mı bekliyoruz dersiniz? Bu fotoğraftan sonra çocuğa yardım edilmemesinin büyük tepki aldığını okumuştum. Buna tepki gösteren insanların fotoğrafçının yerinde olsalardı ne yapacaklarını çok merak ediyorum doğrusu. Kuşkusuz bir çoğu tepki gösterdikleri şeyin tamamı ile aynısını yapacaklardı. İşte benim kızgınlığım da tam bu noktada başlıyor. Tepki gösteriyoruz, savunuyoruz, eşitlik diyoruz;yardımsever olmayı ve kayıtsız kalmamayı öğretiyoruz çocuklarımıza fakat hiçbirimiz bir adım atmıyoruz. Tepkimiz de savunduklarımız da sözlerimizde hapsoluyor. Korkuyoruz, milyarlarca yaşına gelmiş dünyada ortalama 80 yıl yaşayan varlıklar olmamıza rağmen hayatlarımızı o kadar çok önemsiyoruz ki, sadece kendi eksenimizde yaşıyoruz. Gün geçtikçe daha bencil, kayıtsız ve umursamaz varlıklara dönüşüyoruz. Halbuki tek yapmamız gereken şey özümüze ters düşen şeye 'DUR' diyebilmek. Şimdi hepinizin aklındaki soruyu duyar gibiyim. Bırakın başka milliyetleri, insanlar kendi milliyetinden olanlara karşı bile kayıtsızlaşmışken ve bencillik kendini korumakta kural gösterilirken vicdan ne kadar etkili olabilir daha eşit bir dünya için? Bu soruların hepsi aynı cevapta nefes buluyor. Geçmişimiz, şimdiki zamanımız ve geleceğimiz olan çocuklar... Onlara kendilerini korumak için başkalarını önemsemeyi değil, ileride herkesi koruyabilmeleri için sevmeyi ve önemsemeyi öğretmeliyiz. Onlara mutlu olmaları için önce kendilerini düşünmeyi değil, gerektiğinde mutluluğun başkasını mutlu etmekte olduğunu öğretmeliyiz. Onlara dünyanın merkezine yalnızca kendilerini koydurtmayı değil, o merkeze başkalarını da alabilmelerini aşılamalıyız. En önemlisi de tüm bunları öğretmeye çalışırken her zaman olduğu gibi birkaç sözde kalmamalı gayelerimiz. Biz gençler ve büyüklerimiz, ya da büyüdüğünü düşünenlerimiz, savunduğumuz şeyleri sadece duyabildiğimiz birkaç sözde bırakmamalıyız, hissetmeli ve hissettirmeliyiz. Bir adım atabilirsek arkamızdaki minik adımların da artacağını bilmeliyiz.