Konuştuğunu Zannedenler

"Özgür olmak için bir başkasının daha bulunması gerekir." (Çakmakçı 15) Dünya, Güneş'in etrafında o kadar çok döndü ki, istediğimiz yerdeki kişi ile istediğimiz zaman iletişime geçtiğimiz zamana geldik. İletişimde bulunurken bir yerde rastladığımız söz öbeklerini aldık, başka bir yerde kullandık. Kurulan iletişim de sözlü olmaktan çok yazılı ve görsel öğeleri içerdiği için artık değişim hissedilebiliyor. Bu durum, iletişimi zenginleştirmekten çok iletişimi baltalamaya başladı. Örnek vermek gerekirse, yazılara duygularımızı sığdıramadığımız için karşıdaki insan, yazdığımız mesajın nasıl duygular içerdiğini anlayamayabilir, bu durum da konuşmanın yanlış yönlenmesine, hatta tartışmalara bile yol açabilir. Kısa olsa da içerisin de çok fazla nedeni barındıran bir gerçek: İnsanlar birbirlerini artık anlayamıyor. Konuştuğunu gördüğümüz insanlar nasıl olur da aslında birbirini anlayamaz? Acaba konuşuyor muyuz, yoksa iletişim mi kuruyoruz? Diyalogda bulunan iki insanın yaptığı şey sa dece aynı konuda cümleler kullanarak konuşmaktır. İletişim kurmak ise karşındaki insanı anlamak ve kendini, seni dinleyen insana tamamen açabilmektir. İnsanlar olarak bunu artık yapamıyoruz. Nedenini Osman Çakmakçı, Konuşmanın İmkansızlığı Üzerine Bir Diya log'da; "Bunun nedeni de sözcüklerin her birinin o sözcükleri kullananların deneyimlerini yüklenmeleri ve o deneyimlerin anısını taşıdıkları için de hiçbir zaman aynı sözcüklerle konuşamayışımız."(2) diyerek açıklamış. Karşıma çıkan örnekler aklıma geldiğinde bu cümleye katıldığımı fark ettim. En basitinden, doğacak çocuklarına isim arayan bir anne baba adayı, birbirlerine isim önerirken eğer önerilen - isimde birisi karşılarına çıktıysa o isme karşı objektif olarak yaklaşamayacaklardır. Kuracakları aşağı yukarı, "Ben bu ismi sevmiyorum, okulda bu isimde biri vardı ve bana hoş cümle de davranmamıştı." olabilir. Örneğim özel isimler üzerinden olsa da aynı durum objeler için de geçerli. Bir lambayı hayal etsek, gerçekten de hepimizin aklında beliren "lamba" görseli aynı mıdır? Kimimizin beyninde kocaman, saraylara layık bir avize belirirken; kiminde oldukça basit bir ampul belirebilir. Başka bir örnek olarak sanat eserlerini ele alırsak, herkesin başyapıt olarak nitelendirebileceği bir eserde, bestecinin bu başyapıtı bestelerkenki düşünceleri, hissettikleri ona özgüdür. Bizi duygusallaştıran bir şarkı, söz yazarında bu etkiyi hiç yaratmamış olabilir. Bu sebeplerden ötürü, bir insanın diğerini kesin olarak anlaması ve iletişim kurması mümkün değildir. geçmişimiz ve kelimelerin zihnimizdeki anlamları, şekilleri aynı olmasa da, Her ne kadar insanlar olarak iletişim kuramamamızın tek sebebi bu değil. Konuşmalarımıza artık yazılı öğelerin hükmetmesi, insanlara karşı yaklaşımımızı farklılaştırdı ve bir şey söylerken göz teması kurmayınca ya da konuştuğumuz kişi karşımızda olmayınca o kişiye aklımıza geleni söyleyebilirmişiz gibi hissediyoruz. Bunun sonucunda insanlar, yazılı konuşmalarda sahte kimliklerini rahatlıkla ortaya sürebiliyor ve kimsenin aslında nasıl biri olduğu gerçekten anlaşılmıyor. Örneğin, sevmediğim bir insana, kafama silah dayasalar da yüzüne bakarak onu sevmediğimi söyleyemezken; mesajlaşırken fazlasıyla kalp kırıcı bir üsluba sahip olabilirim. Tabii bunu kullandığım söylenemez, ama içimde barındırdığım potansiyeli fazlasıyla rahatsız edici buluyorum. Ben bu özelliği içimde barındırsam da bazıları bunu yapabilmekten aciz durumda. Günümüzün en büyük iletişim problemlerinden birisi, dediklerimiz karşısında karşımızdakinin ne düşünebileceğini, hissedebileceğini gözden geçirmememiz. Ancak birbirimize karşı "ego" adı verilen zırhlarımızı çıkartıp iletişime geçmeye çalışırsak bu problemi atlatabiliriz. Elbette ki herkesin içinde büyüklü küçüklü bir ego vardır. Mesele bu egonun bulunması değil, günlük hayatımızda bizim önümüze geçip, ikili ilişkilerimizde bize hükmetmesidir. Yazı boyunca hep iletişimi engelleyen faktörlerden bahsettim, ama yardımcı olan en büyük etken olan kitapları görmezden gelemem. Kitap dediğimiz şey, sayfa yığınından ibaret değildir. ın ilk sayfasından itibaren yazar ile iletişime geçmeye başlarım. Bilirim ki o sayfalarda bana Kitab kendini açmış bir kişilik vardır ve o sayfalarda kendimi arayarak hayali olarak kişiliğimi yazara açarım. Hissettiklerimi duyamaz, bilemez; fakat bunu hissettiğine eminim. İletişim kurmakta zorluk çektiğim insanlar olsa da, bilirim ki başucumda tam benlik, sayfalar dolusu bir kişilik beni bekliyor. Aygün 2 Bulunduğumuz zamanı göz önünde bulundurursak, birbirimiz ile iletişim kurmamız benim gözümde imkansız görünüyor. Yine de, olumsuz yaklaşımımın beni karamsar bir insan yapmasına izin vermek istemiyorum. Yaşayıp görerek, desteklediğim bu tezi çürütmeyi çok isterim. Hayata bir kez geliyoruz. Bu yüzden de şansımı deneyip, gerçekten iletişim kurabileceğim birini aram amak için hiçbir neden göremiyorum. Ozan Aygün