Bir Roman Misali: Müzik

Güne gözlerimizi açıp kapayıncaya kadar geçen vakit içerisinde, yaptığımız onca şeyin arasında, en güzel şey müziktir. İster dinle, ister çal ve iki seçenekte de yaşadığımız duygular anlatılamaz bile. Müziğin, en çok, sanki bir roman gibi olması beni kendine çekiyor. Kendi içerisinde bir olay ve onun üzerine yazılan seslerle bütünleşmesi, işte bahsettiğim bu. Seni bilmem ama, ben daha çok albüm dinlemeyi seviyorum. Sevdiğin bir şarkıyı, tek başına dinlemekle, onu kendi albümünün içerisinde bir bütün olarak dinlemek çok farklıdır. Örnek verecek olursam, Haggard'ın Tales of Ithiria albümü der susarım. Whiplash ise bir film olarak, bir şaheser. Biraz meraklanmanı istiyorum, okumaya devam ettiğinde aklındaki soruların çözümlere ulaşacağından emin olabilirsin. Müzik, hayatımızın her anında var olan bir şey ve var oluşuyla da bizi güzel kılıyor. Üzgünsen, mutluysan, heyecanlıysan, öfkeliysen ya da ne hissettiğin fark etmez, bir anlamda o rahatlama hissine ulaşmak istiyorsan, aradığın cevap müzikte. Belki inanmazsın, çünkü ben böyle bir durumla karşılaşınca afallamış hissediyorum, bazen bazı insanlar müzik dinlemediklerini söylüyorlar. Biriyle tanıştığımda ve uzun uzadıya sohbet edeceksem sorduğum sorulardan biri de "Ne tarz müzik dinliyorsun veyahut kimleri dinlemeyi seviyorsun?" oluyor. Ama bazen aldığım cevaplar "Müzik dinlemeye vaktim yok." gibi olabiliyor. Beni kaplumbağaların uçabileceğine inandırabilirsin ama müzik dinlemeye vaktim yok demek apayrı bir şey yahu. Kabul etmeliyiz ki hepimizin önyargıları var, istemesek bile bilinçaltımızda saklanıp dururlar. Benim önyargılarımdan biri de, karşımdaki insanın dinlediği müziği beğenmediysem isterse kişiliği, ıvırı zıvırı çok iyi olsun fark etmez, o insanı sevemem. Mümkün değil, imkansız gibi bir şey benim gözümde bu. Ama bu dediklerim, o insanla iletişimimi koparırım, söverim, sayarım gibi de değil tabii ki, sadece o bütünlük sağlanamaz. Bütünlük dediğim de içsel baktığın zaman yegane önemli olgudur. Yani bir anlamda, hani kan kanı çeker denir ya, işte bütünlükten kastım bu. Aradaki o bağ, yıldızların uyumu, bir bakışla anlaşmaktır bütünlük. Mesela, sevdiğimiz ve iyi anlaştığımız insanlarla müzik zevklerimiz de birbirine benzer, öyle değil mi? Yakın olduğunuz kişilerle dinlediğiniz müziklerin hissettirdiği duygular da farklıdır ve her biri birer anıya dönüşür en nihayetinde. Dayanak noktamız müzikken, gelelim asıl konuya, Whiplash. Ben normalde bir filmi bir kere izlerim, ikinciye izleyeceksem eğer, ya unutmuş olmam ya da bıraktığı etkinin özel bir yeri olması gerekiyor. Bu filmi ise dört, beş defa izledim. Yeri geldi, "A, sen bu filmi izlemedin mi?" veyahut "Çok iyi filmdi ya, tekrar izlesem mi acaba?" dediğim zamanlar oldu. Yazımı yazarken bir yandan da sevdiğim sahne ve müzikleri açaraktan, kendimi filmi baştan, tekrar izleme gereksiniminden kurtardım. Yoksa biliyorum yine bir şey yapacağım diyerekten, başka bir olayın içinde kaybolduğum çok olur. Öyleyse biraz ciddileşsek mi, ne dersin? Çünkü filmde öyle bir müzik öğretmeni var ki, izlerken seni, beni bile tedirgin edebilecek biri. Yeteneğin olabilir, ama çalışıp kendini geliştirmezsen bir yerde tıkanır kalırsın diye bakıyor öğretmenimiz hayata. Öğrencilerini zorlayabildiği kadar zorlayan bu öğretmenin, bir şekilde onların başarıya ulaşacağını düşünmesi, ana noktalardan biri. Kendisinin mottosu bu diyebilirim. Hatta der ki: "Ben insanların onlardan bekledikleri şeyin ötesine geçebilmeleri için onları zorluyorum." Bir anlamda sürekli kusurlu bulunmak da zor gelebilir insana, doğruya doğru. Hangimiz bu yolda giderken pes etmeyi düşünmeyiz ki, hikayenin bir parçası olsak? Ama Andrew yılmıyor, çalışıyor, çabalıyor, yeri geliyor baterisi kan revan içinde kalıyor, kendi içinde bunalımlar yaşıyor ve sonuçta başarıya ulaşıyor. Yapmak istediği, başarmak istediği şeyi sonunda onca şeye rağmen elde ediyor. Ve işte o zaman, gözlerindeki bakış, içinde çırpınan ruhu, yaşadığı devinimler insanı derinden etkiliyor. Aklımıza acabalar, belkiler, yaptıklarımız ve yapmadıklarımız geliyor. Belki de, bizim bütün sınırlarımızı ortadan kaldıracak kadar zorlayan böyle bir hocamız olsaydı, biz de içimizde saklı kalan yetenekleri, cevherleri, geleceğin taş duvarlarına kazıyabilirdik. Kolay olurdu demiyorum, ama başarılı olabileceğimize eminim.