EN ETKİLEYİCİ İLK: AŞK

Hayata adım attığımız günlerden bu yana pek çok ilki yaşadık, yaşamaya da devam ediyoruz. Hayat sürprizlerle dolu ve ilkler hep heyecan oluyor. İlk maç, ilk gol, ilk kupa, ilk acı, ilk yıkım... Acısı da tatlısı da unutulmazdır onların çünkü ilktir. İz bırakır. Çoğu zaman da kalıcıdır bu izler. Alnımıza yapışmıştır artık. Onu silip atmaya gücümüz yetmez. İyisini de kötüsünü de... Hayatı bilinçli bir şekilde yaşamaya başladığımız ilk günleri, ilk gençlik zamanlarımızı bir düşünelim. Kendi ayaklarımızın üzerinde durmaya, kendi yolumuzu kendimiz çizmeye çalışırız. Kararlarımızı tek başımıza almak isteriz. Bu benim hayatım deriz ve kendi ipimizi kendimiz çekmek isteriz. Karşı çıkana dikleniriz. Hayatın ilk yılları bir bakıma efelik, isyankarlık yıllarıdır da... O yıllarda her şeyi tozpembe görürüz. Her şey güzeldir, herkes iyidir. Gelecek pırıl pırıldır, dünya tertemizdir. Bizi aydınlık bir yol beklemektedir. Her şey masa başında planladığımız gibi gidecek, okullar peş peşe bitecek, diplomalar alınacak ve önümüze serilen kırmızı halıda yürüyerek zirveye çevreye gülücükler dağıtarak çıkacağızdır. Biz iyiyiz, başarılıyız, çalışkanız ya, her şey öyledir sanırız. İlk başarısızlıkta, terslikte alnımızın ortasına yumruk yemiş bir boksör gibi seriliriz hayat ringine. Havadan uçuşan yıldızları baygın gözlerle izlerken ,"Bu kadar da sert yumruk mu olur?" deriz hiç yumruk yememiş acemi bir boksör edasıyla. İşte tam bu günlerde bizi sersemleten bir başka ilk yaşarız: ilk aşk. Dünyayı bambaşka iklime çeviriverir bu ilk aşk. Kendini adeta kazıtır kişisel tarihimize. Bütün ezberlerimiz bozulur, bütün düşüncelerimiz allak bullak olur, evdeki eşyalar değişir, yürüdüğümüzü, oturduğumuzu bilmez oluruz. Bir insan karşısında elimiz ayağımız dolaşmaya başlar, dil susar, göz titrer. Attila İlhan'ın bir şiirinde "Gözlerin gözlerime değince / Felaketim olurdu, ağlardım" dediği durumu yaşarız. Nasıl bir felakettir bu! Bizi çarpmıştır tam anlamıyla. Gözlerimizi taşkın bir su kaynağına dönüştürmüştür. Ağlarız. Ağlarız da ağladığımızı kimseye göstermeyiz. Derdimizi gizleriz çünkü bizi kimse de teselli edemez. Tek tesellimiz o gözlere gözünüzün yeniden değmesi, ondan gelecek felaketin yeniden yaşanmasıdır. Bu felaket tatlıdır çünkü ve adı aşktır. Aşkla tanışmışızdır artık. Anlatılmaz duyguları yaşamaya başlamışızdır. İlk aşkla birlikte hayatımızın önceki dilimleri bomboş geçmiş günler gibi gelir bize. Hayat aşkla yeni bir anlam kazanmıştır. Aşktan gerisi büyük şairimiz Fuzuli'nin dediği gibi "dedikodu"dan ibarettir. Artık alemde ne varsa aşktır. Biz aşk olmuşuzdur, aşık olmuşuzdur. Kendimizde ölüp sevdiğimizde can bulma mevsimindeyizdir. Orada sonsuza kadar yaşamak isteriz. Joyce Carol Oates, İlk Aşk adlı romanında küçük bir kasabada yaşanan ilk aşk öyküsünü anlatmış tüm masumiyetiyle. Genç bir kızın dünyasında hayat bulan bir aşk öyküsü yazmış. Aşkı yaşayan sadece o mu? Elbette hayır. Romanı okudukça ben de yaşadım o ilk aşkın güzelliğini. Gözlerimdeki aşk kadar masum gözyaşları yanaklarımdan süzülüp kitabın üzerine doğru akarken, içim mutlulukla doluydu. Aşktım, aşıktım, aşkın güzelliği karşısında kalbimi incelten gözyaşları dökebiliyordum. Aşkın saflığını ve masumluğunu o iki damla gözyaşında görebiliyordum. İçimde duygu yağmuru yağıyordu. Aşk olmasa içimiz çölleşiriz. Aşk olmasa gözlerimiz kurur, yalçın kayalıklara döner. Korkutucu ve verimsiz... Ellerimiz de cadı ellerine benzer. İyi ki aşk var; gözümüzü, kalbimizi, ellerimizi güzelleştiriyor. Dünyaya kendi rengini ve güzelliğini yayabiliyor. Aşk masumdur, aşık masumdur. Aşk suçlusu görmedim hiç, duymadım da. İnsanlar nedense aşkı da aşıkları da hep masum görür, aşk ikliminde soluk alıp verenlere yardımcı olmaya çalışır. Siz hiç olmadıysanız hemen gidin aşk olun, aşık olun ki insanlar anlamlı hayatınız için "Aşk olsun, aşk gibi adamdı!" desinler.