Ölme Arzusu

Her insanın hayatta kalmak için kendisine göre nedenleri vardır. Bir anne için çocukları, onsekizinde bir genç için gerçekleştirmek istediği hayalleri gibi. Biliyorum ki bağlandığımız bütün bu şeyler bizi ayakta tutan şeylerdir. Peki ya bu acımasız dünyada yaşamaya değer bir şeyleri kalmayıp bir de üstüne acı çekerek yaşamaya devam etmek zorunda kalanlar? Hayatımın bu noktasında, ötenazi uygulamasını düşünmekten kendimi alamıyorum. Nasıl bir uygulamaydı? Yaşamak yerine ölmeyi tercih etmek miydi? İçinizden "Neden bir insan kendini öldürmek ister?" diye geçirdiğinizi duyar gibiyim. İtiraf etmeliyim ki önceleri ben de aynı soruyu içimden geçirmedim değil ama tahmin edebilirim ki ötenazi, içinden öyle kolayca çıkılıcak bir şey değildi. Hem sözlük anlamından hem de hakkında düşündüklerimizden çok daha fazlasıydı. Aşagı yukarı her insanın ötenazi ile ilgili görüşleri vardır. Ötenazi hakkında ne düşünüyorsunuz diye ne zaman sorulsa, genellikle aynı cevaplar verilir. Kimine göre bu çok yanlıştır ki; bunu bazı etik ve dini değerlere dayanarak savunurlar; kimine göre ise; saygı duyulması gereken bir karar olarak düşünülür ki bu tür insanlar da genelde kendilerini ya da sevdiklerini bu kararı veren insanların yerine koyarak bu fikri beyan ederler. Açıkca söylemeliyim ki benim derdim ikisi de değil. Anlamaya çalışmak istediğim ve beni gitgide içine çeken şey, ölüm kararının verilme nedenleri. İnsan nasıl oluyordu da yaşamaktan vazgeçme cesaretini gösteriyordu? Ölüm hepimiz için bir bitiş değil miydi? Şimdi ise bu insanlar ölümü kendi istekleri ile kabul ediyorlardı. Bu kavramla birlikte yaşam ile ilgili söylenilen bazı sözlerin bir klişeden ibaret olduğunu daha da iyi anladım. En klişesi de " Hayat her şeye rağmen yaşamaya değer!" sözü. Şimdi daha iyi anlıyorum ki bu sözü ağızlarından hiç düşürmeyen insanlar, geri dönüşü olmayan bir hastalığa yakalanmış ve gittikçe daha da derine batan, hayatta yapmaktan zevk aldıkları şeyleri artık yapamadıkları, hayata tutunacak tek bir hayalleri bile kalmayan insanlardan bir haber söylemişler. Peki hangi nedenler onları bu bitişe sürüklüyordu? Sadece kendimi onların yerine koyup, nedenleri tahmin etmekten başka şeçeneğim olmadığını düşünüyorum. Bana kalırsa; gerçek kendin olamama ve bundan dolayı ortaya çıkan yalnızlaşma ve yabancılaşma önemli sebeplerden birkaçı. Aslına bakılırsa bizler hayatımız boyunca kendi benliğimizi bulmaya çalışırız yani, bizi biz yapan, diğerlerinden farklı kılan şeyleri. Kendimizce, hepimiz bir rol üstleniriz hayatta. Biri komik olmayı, bir diğeri özgür olmayı, bir diğeri ise farklı olma rolünü üstlenir. Fakat onca arayışa, uğraşa rağmen; hayat bir gün gelir ve size vermiş olduğu rolü hiç ummadığınız anda geri alır. Hem de öyle alır ki; bir daha hayal etme isteği bile bırakmaz insanda. Düşünelim ki; çok iyi espri yapma yeteneğine sahipsiniz ve çevrenizdekiler; aileniz, en yakın arkadaşlarınız, hoşlandığınız kızlar ya da erkekler sizi bu özelliğinizle severler ve hatırlarlar fakat dönüşü olmayan bir hastalığa yakalandığınızda ne o espri yapma özelliğinizden eser kalır ne de sizi tanıyan insanların gözündeki o şakacı kimliğinizden. Sonraları fark edersiniz ki hayatınızda kimsecikler kalmaz çünkü o sevdikleri, hatırladıkları insan artık siz değilsinizdir. Zamanla yalnızlığınız çekilmez bir hal alır ve her şeye karşı yabancılaşırsınız; sevdiklerinize, doğaya ve hatta kendinize bile! Böyle bir dünya nasıl çekilebilir diye düşünmüyor değilim. Senden Önce Ben filmindeki Will'de benim gibi düşünecek olsa gerek ki o ölümü tercih etti. (Sharrock, Senden Önce Ben, 2016) Artık hayatının ortasındaydı ve onu o yapan şeyler çoktan kaybolmuştu. Belki yeni, zorlu hayatına alışabilirdi. Hayatta kalmak için bir şeylere tutunabilirdi ve yeni benliğini keşfedebilirdi. Fakat bu ne derece mümkün hiç bilemeyeceğim. Çünkü hangimiz alışkanlıklarımızdan bizi biz yapan huylarımızdan vazgeçebiliyoruz hem de o artık yolu yarılamışken. Bana kalırsa; Will de bunların farkındaydı ve bu nedenle o ölmeyi tercih etti. Belki de en doğrusu buydu.