ÖLÜMÜN SOĞUKLUĞU

Milyarlarca insanı ortak kılan tek bir son vardır: Ölüm. Yeri, zamanı, nasıl geleceği bilinmez ölümün. Sadece ölenin ardından geride kalanların hisleri vardır. Kimi daha yoğun yaşar bu hisleri, kimi belli etmez ama ölümün soğukluğu hiç değişmez. Gerginliği, karanlığı ve hatta sonsuzluğu aynıdır. On saniye sonra hayatımızda nelerin değişeceğini bilemediğimiz gibi ölümün ne şekilde bizimle buluşacağını da bilemeyiz. Mesela tam şu anda telefonunuzun çaldığını ve çok yakın olduğunuz bir arkadaşınızın ölüm haberini aldığınızı düşünün. "Ne diyor bu ya? Allah korusun!" der dediğinizi duyar gibiyim. Daha size "ölüm" ve "arkadaş" kelimelerini söylediğim andan itibaren aklınızdan geçen ismin, yarın var olmama düşüncesinin sizi korkuttuğunu tahmin edebiliyorum. En fazla 5 ya da 6 saniye süren düşünme sürecinden sonra ise bu düşünceden kurtulmak için başka şeyler ile meşgul olmaya çalışacağınızı da sanırım tahmin ediyorum. Bunlar bir yana, biraz daha düşünürseniz gerçekten de ölümün geleceğini ve yakın arkadaşınızın sırf sizin bu düşünceniz yüzünden öleceğini düşünerek suçluluk duygusu içinde ölüm fikrinden uzaklaşma çabanızı ise buradan dahi hissedebiliyorum. Tüm bu kurgu dolu hisleriniz, düşünceleriniz ve ölümün soğukluğu hayatınızdan kaç dakika çaldı? 1 mi yoksa 2 mi? Peki ya bu kurgu gerçek olsaydı o zaman hayatınız ne denli değişecekti? Ya da ölümü ne kadar kabullenecektiniz? Ölüm gerçeği kadar ölümle tanışmak da önemlidir tabii. Ben ölümle henüz 7 yaşındayken tanışmıştım. Babaannemin yüzünü son kez gördüğüm an, aradan 12 yıl geçmiş olmasına rağmen, aynı tazelikte ve aynı soğuklukta gizlidir zihnimde. Cenaze arabasının gelişi, kefenin beyazlığının tabutun üstündeki yeşil örtüyle uyumu ve bu iki rengin sanılanın aksine zihnimde bıraktığı karanlık... Ne var ki, tüm bunlardan ziyade bir sürü ayakkabının evimizin önünde dağınık halde bulunmasıdır aklıma işleyen. Küçücük ayaklarımla kapının önündeki dağınıklığı bozmadan içeriye girmeye çalışırken duymuştum bu cümleyi: "Onu bize veren de Allah, alan da". Yıllar sonra ise Ercan Kesal'ın Peri Gazozu adlı öykü kitabını okurken karşılaştım benzer bir ifadeyle. "Allah verdi, Allah aldı doktor bey. Senin ne suçun var ki." (Kesal, 2014, s. 149- 150). Tam da o an anladım bu kitabı okumam gerektiğini. "Ölülerini unutanların ülkesi" koymuştu hikayesinin adını Ercan Kesal. Ölülerini unutanlar üzerinden anlatıyordu ölümü hızla kabullenmeyi. Bense, acıyı dahi belirsizlikle yaşamak olarak görüyorum hızla kabullenilerek devamında ne olacağının düşünülmediği ölümleri. Gülmek kadar ağlamanın da insanoğluna ait bir özellik olduğunu biliyorduk hepimiz. Yoksa öyle değil miydi? Ercan Kesal, hikayesinde sorguluyordu bu durumu. İnsan ihmalleri ve hataları yüzünden ölen çocukların ölümlerinin sorusuz sualsiz kabulünü anlatıyordu. Niye anlamıyoruz hala? Çocuklarımızın dudaklarının kenarından sızan kanlar, bu ülkenin vicdanına yazılan duaların mürekkebidir. Onların ezilmiş bedenlerinden çıkan yakıcı sulardır, canımızı acıtan... Ya hafız, ya kebikeç... Çocuklarımızın kara gözlerinin, ela gözlerinin, yeşil gözlerinin aşkına, şu lanet dünyanın yükünü erkenden taşımaya başlayan çelimsiz omuzlarının üzerindeki güzel başlarının aşkına, pencere pervazlarına çarpıp ölen serçelerin kanadından daha hafif olduğunu iyi bildiğim yüreklerinin aşkına, Ya hafız, ya kebikeç... (Kesal, 2014, s. 150) İşte bu cümlelerle anlatıyor Ercan Kesal ölüme çıkarılan davetiyeleri. Hataların ve ihmallerin neden olduğu ölümler ise şu soruyu getiriyor akıllara: Bir insan öldükten sonra daha mı az değerlidir? İnanmak diyorlar sorgulamamanın adına. Böyle avutuyorlar kendilerini. Her kabulleniş ise beraberinde ölüme yeni davetiyeler çıkarıyor da kimsenin haberi yok. Ne de güzel demiş Ercan Kesal; "ülkenin vicdanına yazılan dua mürekkebi" diye... Henüz eceli gelmeden ölmüşlerin ardından okunan duaların ölüyü huzura kavuşturacağını düşünenler içinse benim söyleyeceklerim; bir insan, yaşamı kadar ölümünün de huzurlu olmasını ister. Öyleyse, ölüm bir kaderden ötürü gerçekleşmemişse ve cinayetse kitaplarımızı ve dolaylı yollardan bizi koruyacağını düşündüğümüz kebikeç ölümün ardındaki suçu ne kadar hafifletebilir ki? Hafız okuyor, kebikeç koruyor, insanoğlu ise sadece izliyor. Vicdan, akıl, duygular... Hepsi birbirine karışmış iken ölümün verdiği yük ağır geliyor insana. En kolay yol ise kaçmak oluyor bu durumda çünkü insan eti ağırdır, sorumluluk büyüktür. İşte ben "Ölülerini unutanların ülkesi" adlı öyküde gördüm binlerce insanın ölüme 2 kollarını açıp beklediğini. Ercan Kesal'in şu cümleleri ile fark ettim ihmaller nedeniyle meydana gelen ölümlerin halen devam ettiğini: "Koru bizi düşmanlıktan, nefret ve zulümden... Sırasız ölümlerden... Koru ülkemi." (Kesal, 2014, s. 151) Hani annelerimiz ve babalarımız hep derler ya; "Allah sıralı ölüm versin" diye, işte bu öyküyü okuduğunuzda anlıyorsunuz bunun ne kadar vurucu, ne kadar içten bir cümle olduğunu. Bense bu cümlenin derinliğinden sonra anladım suçlu olduğumu, gereksiz yere yok olan canlara bir dur dahi diyemediğimi. Başta sorduğum soruya dönecek olursak; ya "ölüm" dediğimiz acı sizi on saniye sonra bulsaydı o zaman hayatınız ne kadar değişecekti? Günlerce gözünüzden yanağınıza doğru inen gözyaşlarından sonra bir gün kalkıp da "kaderde varmış" mı diyeceksiniz yoksa ölenin ruhunun huzur bulduğundan emin olmak için ölümün arkasında bir ihmal olup olmadığını mı sorgulayacaksınız? Karar tabii size kalmış. Sadece bir gün ihmallerin veyahut hataların size ya da etrafınızdakilere zarar verebileceğini her daim hatırlayın. İşte o zaman başucuna koyulan rivayetlerden daha fazlasına ihtiyacınız olacağını göreceksinizdir çünkü sizi koruyan rivayetler değil, gerçeklerdir. 3