Avrupa'nın Korneası Hasarlı

Mimiklerinden ve ses tonundan bu hikayeyi ilk kez anlatmadığını anlamak çok kolaydı; fakat sanki ilk kez anlatıyormuş gibi heyecanlıydı. Gözlerinde dehşete düşmüş bir ifade ile insanların duygularını yansıtmaya çalışıyordu. Aklı almıyordu, insanların bu kadar acımasız olduğuna kendini inandırmak istemiyor gibiydi. Siyah çocuğun ışıldayan gözündeki kanı tasvir ettikten sonra durdu. Soluk aldı ve "Aslında gözlerinde sorun olan Avrupa." dedi. Hiç unutmadım o anlattıklarını. Arkadaşımı bir daha çok sık görmesem de o dedikleri hep bende kaldı. Afrika'da çalıştığı zamanlarda başından geçen bir olaydı anlattığı. Onu nasıl etkilemişse beni de en az o kadar etkiledi. Hasta olduğu için gittiği İngiltere'ye ait olan bir hastanede aynı iş kazasından dolayı yaralanan bir Alman ve bir de Jamaikalı işçinin arasında ayrım yapılmasından bahsediyordu. Korneası hasar almış Afrikalıyı kör olmaya terk eden hastane, alman işçi için ise özel oda açmıştı. Arkadaşımın Afrika'da kurulan bir hastanede etrafında Afrikalı olmadığını anlaması ise çok sürmemiş. Coğrafi keşiflerden sonra başlayan bu ayrımcılığın günümüzde sona erdiğini düşünsek de insanlar kendi topraklarında bile ayrımcılığa maruz kalıyor. Afrika'nın yıllardır açlık sorunuyla yüz yüze olduğunu bütün dünya bilse de Avrupa görmemezlikten geliyor. 2007 yapımı Kanlı Elmas filmi de aslında bu konuya serzeniş ediyor. Aslında sorunun Afrikalı işçinin korneasında değil, Afrika'yı görmezlikten gelen Avrupa'nın korneasında olduğundan bahsediyor. Olay ne yazık ki sadece Afrika'yla da sınırlı kalmıyor ve üçüncü sınıf insan adı altında gruplandırılan birey sayısı her gün artıyor. Arkadaşımın anlattığı olaydan sonra bu konu üzerine düşündüm ve aslında ülkemiz sınırlarında bile bu sınıflandırmanın yapılabildiğini anladım. İlk duyduğumda bana çok uzak gelen bu olay biraz düşününce çok da uzaklarda gözükmemeye başladı. Ülkemiz sınırlarında yaşayan Suriyeli insanların geldiği topraklarda son yıllarda yüz binlerce "üçüncü sınıf insan" katledilse bile, insanların üzüldüğü ve farkında olmaya başladığı an bir tane Amerikalı gazetecinin Suriye'de öldüğü an oluyor. Bunun yanı sıra Filistin'de binlerce sivil öldürülmesine rağmen, bir tane İsrail askerine zarar gelince bütün dünya Filistin'i suçluyor. Sonuç olarak anlatmak istediğim, sinirlendiğim ve çıkmazda olduğum konu genel olarak asırlardır devam eden insan ayrımcılığı. "Bizim ülkemizde olmaz böyle şey" diyorsanız siz de benim Afrikalı çocuğu duymadan önceki halim gibi bu konu üzerine pek gözlem yapmamışsınızdır. Lisemin son yılında dershaneden çıktığımda hep gidip yemek yediğim bir mekan vardı. Yine bir gün oraya gittiğimde kapıda fazlasıyla aç olduğu gözlerindeki üzgün ve bitkin ifadeden anlaşılan bir Suriyeli bekliyordu. İçeri girip yemeğimi yerken gözüme bir kargaşa takıldı. Garsonlardan birisi Suriyeliyi itiyor, tartaklıyordu ve mekanın önünden çekilmesi için tehdit ediyordu. Kan beynime sıçradı. Koştum ve Suriyeliyi içeri aldım. Muhabbetimiz pek koyu olmasa da beraber bir yemek yedik. Bu kadar yakınımda bile yaşanırken farkında olmadığım insan ayrımcılığının, hangi boyutlara ulaştığını görmek beni fazlasıyla üzmüştü. Bu ayrımcılığı kökünden halletmeye gücümüz yetmese de, birkaç kornea ameliyatı yapmak veya en azından kendi korneamızdan emin olmak lazım bu günlerde. Filistinlinin kalbindeki burukluğu, Afrikalının gözündeki acıyı ve Suriyelinin karnındaki açlığı görmesi ve hissetmesi gereken bizleriz. Dert edindiğimiz şeylerin aslında onların dertlerine oranla ne kadar küçük olduğunu görüp destek olmalıyız. Her gün önlerinden geçerken kalplerinden gelen "Lütfen, yardım et!" çığlığını duymadığımız bu insanlara karşı kör olmamalıyız. Belki Avrupalılar kadar geniş topraklara hükmedemeyiz ama kalbimizi geniş bir coğrafyayla birleştirebiliriz.