SADECE İKİ DAKİKA

Evimde, sıcak yuvamda, yorganımı sonuna kadar başıma çekmiş; yatağıma rahatça yayılmış uyurken yatağımdan yaklaşık iki saatlik yol mesafesinde bulunan Çınar ilçesinde cehennemin provası yapılıyordu. Tamamen göçen binadan babası ve komşuları gibi küçük Mevlüde de sağ kurtulamamıştı. Bu olayların tarafı olamayacak kadar küçük, kimseyi incitemeyecek kadar masum bebeğin kanı vatan toprağını sulamıştı. Minicik nefesini taş betonların altında vermiş ve bu karanlık, hainlikle dolu dünyadan kurtulup ebediyete kavuşmuştu. Takvimler 15 Ocak 2016'yı gösteriyordu. Keşke o takvim yaprağı 14 Ocak'tan 15 Ocak'a geçiş yapmasaydı ve tüm ülkenin yüreğini dağlayan bu fotoğraf karesi ortaya çıkmasaydı. Ben ise bu kara günün sabahında, kahvaltımda çay mı yoksa kahve mi içsem ikilemi arasında karar vermeye çalışıyordum. Kahvaltıdan sonra arkadaşlarımla nerede oturacağımın, günümü nasıl boş uğraşlarla geçireceğimin planını yapıyordum. Dışarı çıkmadan önce biraz gülmek, eğlenmek için televizyonun düğmesine bastığımda Mevlüde'nin Türk bayrağına sarılmış tabutuyla karşılaştım. Her insan gibi içimi bir burukluk kapladı ve boğazım düğümlendi. Bu olayın faillerine yakışan küfürleri ve lanetleri havada uçuşturdum. Ancak, bu etki iki dakika sonra, yani sunucunun başka haberi anlatmaya geçmesiyle yavaş yavaş azalmaya başladı. Dışarı çıktığımda ise o etkiden eser yoktu artık. Şimdi ise, durup tekrar tekrar kendi nefsimize sormanın tam zamanı. Neden ölümler karşısında bu kadar duyarsızlaştık? Neden olaylara tepki verme yetimizi kaybettik? Bebeğini ve eşini kaybeden anne için bu acıyı unutmak ne kadar zor ise bizlerin birey olarak bu sorulara cevap vermemiz ve bu sorunlara çözüm sunmamız o kadar zor. Çünkü yaşananları kanıksamaya başladık. Bu tür yürek burkan olayları memleketimizin genel geçer hali gibi görüyoruz artık. Kıyılarımızda boğulan Aylan bebek gibi, yanı başımızda yaşanan zulümden kaçan onlarca bebeğin ölümüne şahit olmamıza rağmen bir iki dakikalık lanet merasiminden sonra her şeyi unutuveriyoruz. Metropollerde yok olmaya terk edilen, açlıkla ve susuzlukla mücadele eden yüzlerce çocuk da cabası. Asıl bizleri kahretmesi gereken taraf ise bu tür haberleri gördüğümüzde yüreğimiz parçalanmasına rağmen, hiçbir tepki ortaya koyamamak olmalıdır. Belki de bu duygu, göstermelik ve süslü olan hayatlarımızın bir parçası. Ateşin düştüğü yeri yaktığı gerçekten de su götürmez bir gerçek. Mesela, ben asla geri kalan hayata kızını toprağa veren annenin baktığı gibi bakamayacağım veya Aylan'ın suda boğulmasına şahit olan babası gibi yaşamın tüm renginin kayboluşuna tanık olamayacağım. Empati yapmanın öneminden defalarca bahsediliyoruz ancak ateş bizi yakmadığı sürece bu durumu anlayamayacağız. Bu yüzden Çınar'da yaşananlar ve Akdeniz'in serin sularının kaptığı tabutsuz bebekler, dünyanın daha huzurlu bir yer haline gelmesi için yetersiz kalıyor. Peki, tüm bu felaketlerin son bulması için insanoğlunun daha hangi olaylara şahit olması gerekiyor? Daha kaç bebek tabutunun toprağın altına girmesi lazım? Sevgi, aşk ve barışın hüküm sürdüğü bir coğrafyada yaşamak için bir mucizenin olması şart. Çünkü söylediklerimizin ve düşündüklerimizin yaşananlar karşısında esamesi okunmuyor. Bu minicik tabutlarla beraber hepimizin vicdanının bir parçası da kara toprağa gömülüyor. Tabutların üstüne attığımız her toprak ile insani duygularımızı karanlığın en dibine gönderiyoruz. Ama toprak bizim bu acizliğimizi, vurdumduymazlığımızı örtemeyecektir. Bana dokunmayan yılan bin yaşasın mantığıyla yaklaştığımız olayların altında kalacağız. Bitip tükenmek bilmeyen feryatlar, kapatmaya çalıştığımız kulaklarımızı sağır edecektir. Hesap günü geldiğinde üzerimizde Mevlüde'nin ölürken taşıdığı betonarmeden yüzlerce kat daha ağır bir yükü taşıyacağız. Böyle vurdumduymaz olmaya devam edersek de yük altında ezilmekten kendimizi alıkoyamayacağız. Mehmet Mert Şahin