HAYALLERDE YAŞAMAK

Küçük yaşlarımda özellikle ilkokul çağlarımda çok fazla arkadaşı olmayan bir çocuktum. İtiraf edecek olursam geçimsiz bir çocuktum, şakalar yapmayı çok severdim. Gülmeyi ve güldürmeyi çok severdim lakin küçükken belli ki bu ikisi arasındaki dengeyi sağlayamamışım. İlgilendiğim şeyleri paylaşacak birilerim çok olmadı, gözüm hep yakın bir arkadaş aradı. Ben de kendimle paylaştım. Fark ettim ki uçsuz bucaksız bir dünya ile hayalin gücüyle karşı karşıyaydım. Tamamen bana ait olan, istediğim her kahramanın gücüne sahip olabileceğim ve istemediğim hiçbir şeyi dahil etmeyebileceğim bir evren. Hayalin gücüyle, uyuz edici bir çocuktan kendi evreninin efendisi bir çocuğa dönüşmüştüm artık. ( resim 1 ) Dünyayı çocukken çok sıkıcı bir yer olarak görürdüm. Düşünsenize süper kahramanları görüp ellerine yapıştırıcı sürüp duvarlara çıkmaya çalışan ya da her seferinde zıplayarak uçmaya çalışan ama her defasında da Dünya tarafından tekrar çekilen bir çocuk. Bendim o çocuk. Dünyayı belki de herkesin duymuş olacağı '' Alcatraz Hapishanesi''den pek de farklı görmezdim. Mesela dünyanın sıkıcılığına katlanamadığım okuldan eve döndüğüm anlarda trafik lambalarını alır uzaya fırlatır, ben karşıdan karşıya geçerken arabalar bana çarpmasın diye direkleri eritip set yapardım, zamanı durdurur arabaların arasından geçerken içindeki yolculara bakıp nereye gittiklerini tahmin etmeye çalışırdım ya da hava yağmurlu ise gözlerimden saçtığım lazerler ile bulutları ısıtıp buharın yoğunlaşması engellerdim. Duşlarımı bile eğlenceli hale getirebilmeyi başarmıştım. Ay'da bir enerji kalkanının içinde duş almak sanıyorum ki çok fazla kişiye nasip olmamıştır. Bazen suyu yanlışlıkla enerji kalkanının dışına sıçratırdım ve seyrederdim suyun uzayın soğuğuyla donup yer çekimsiz ortamda süzülmesini, çok rahatlatırdı beni. Hayalin içinde yaşamak benim için bir alışkanlık olmuştu artık. Bu sayede arınmıştım dünyanın banalliğinden, en azından çocuk aklımla öyle sanıyordum. Uçuyordum, istediğim yere istediğim anda gidebiliyordum hayal dünyamda. Yükseldikçe yükseliyordum bulutların arasına farkında olmadan Güneş'e çok yaklaştığımın. Tamamen içine kapanık bir çocuk yapmıştı hayalin gücü beni. Mutluluğumun kaynağı çok uzun zamandır, lise çağına kadar, hayal dünyamda yaşamamdı. Bulutlar birden çıkan rüzgarla şekil değiştirmeye başlamıştı, aynı zamanda kaymak birasından göllerim ve ateş viskisinden denizlerim de buharlaşmaya başlamıştı. En sonunda dokunmuştum güneşime ve yok etmeye başlamıştı bütün hayal dünyamı, yalnız kalmak istemiyordum artık. Okuduğum kitapları, hayal ettiğim kendi gerçekliklerimi, zaman yolculuğu teorilerimi ve uzay zamanda geçit açarak çiçeklerin nasıl sulanabileceğini birine anlatmak istedim ama herhangi birine değil. Lise boyunca aradım birilerini ve onların daimi arkadaşlıklarını. ''Sonunda buldum onları'' dediğim kişiler olmuştu ve hepsine vermeye çalıştım bütün sevgimi ve paylaşabileceğim geri kalan her şeyi. Karşılıksız kalmadı sevgim ve yakınlığım uzun bir süre. Güneş'ime fark etmeden ikinci bir defa yaklaşıyordum. Fark etmeden yeniden hayal dünyamda yaşıyordum. Hep hayalini kurduğum kendi gerçekliğimin tek eksiği arkadaşlarım aslında hiç de hayal ettiğim gibi değildi. Onların aynı sınıfta okuduğumuz için pek bir seçeneği olmayıp sadece dört yılı eğlenerek geçirmeyi isteyen kişilerdi. Mezuniyet yaklaştıkça anladım bunu ve lisede kalan bir ayımı içime kapanarak geçirmiştim. Savunma mekanizmamdı kendimi hayaller dünyama kapatmak. Yine de savunma mekanizmam devreye girmeden çok hasar almıştım, arkadaşlıklarım beni mutlu ettikleri gibi bir o kadar da üzmüşlerdi. ( resim 2 ) Koşullara karşı en iyi uyum sağlayabilen başarılı olabilirdi hayatında ancak. Ayağa kalkmalıydım bu ilkemle, özümü kaybetmeden akışkan olmalıydım su gibi. Hayali dünyamdan vazgeçmek özümden kopmak olurdu ve kendimi bir başına yaşamadığım gerçek dünyaya kapamak da beni her seferinde yıpratır, en sonunda bitirirdi. Ben de ayağa kalktım. Artık bir çocuk olmadığımı ve izlemem gereken yolu biliyordum. Hayal dünyamı insanlığın faydasına kullanmak isteyip genetik mühendisliği yolunu seçtim. Genetik mühendisliği bölümü yine de hayalperest bir seçim olmuştu çünkü iş imkanları olarak da özellikle ülkemizde çok yaygın olmayan bir bölüm seçimiydi. Özümü değiştiremezdim ama koşullara ayak uydurarak başarılı olabilirdim. Elimden geleni yaparsam başarılı olacağımı biliyordum ne de olsa artık hayallerde değil, hayallerimi yaşıyordum.