Çığlık Şu aralar iç dünyamı en güzel özetleyen bir sanat eseri seçecek olsam kesinlikle Edvard Munch'un Çığlık adlı tablosunu seçerim. Günbatımında bir köprü üzerinde duran ve çığlık atan, suratını adeta bir korku sarmış bir figür görüyoruz. Her insan bir sanat eserine baktığında farklı şeyler hisseder ve eseri farklı öğeler ile özdeşleştirir. Bana göre ise bu tablodaki çığlık atan adam benim iç dünyamı temsil ediyor. Sorumluluklar, üzüntüler ve hayal kırıklıkları ile dolu hayat karşısında sesiz bir çığlık atıyorum. Hayatın yoğunluğu ve karmaşası içinde bir dakika bile nefes almaya vakit olmadığı için iç dünyam bir köşede adeta sessizce acı çekiyor. Yirmi birinci yüzyılın yoğun temposu yüzünden hepimiz robotlar gibi olduk. Sürekli çalışmaya ve materyalizme yönelmiş durumdayız. Hiçbirimizin duygularını ve düşüncelerini sindirmeye vakti yok. Bu yüzden de iç dünyamız bunun cezasını çekiyor. Hani bazen kötü bir rüya görürken bağırmak istersiniz ama sesiniz çıkmaz ya işte iç dünyamız sürekli olarak bu işkenceyi yaşıyor. İç dünyamız bu kadar karanlık iken tabii ki çevremize de bakış açımız değişiyor. Tablodaki arka planda gökyüzünün kan kırmızı olduğunu görüyoruz, fırça darbelerini incelediğimizde ise karışık, yuvarlak ve kaos duygusunu aşılıyor. İç dünyası karanlıklar ile dolu bir insan çevresini de negatif bir ışık altında görmeye mahkumdur. Bu insanlar dünyayı pembe gözlükler yerine siyah filtreli camlar ile görürler. Çığlık atan adamdan uzaklaşan iki figür görüyoruz. Bu iki figürün çığlık atan kişiden kaçması yalnızlığı sembolize ediyor. Rekabet ile dolu dünyada maalesef her koyun kendi bacağından asılmaya mahkum. Arkadaşımız dediğimiz insanlar bile bize çok çabuk arakalarını dönüp çığlıklarımıza karşı sağır davranabiliyorlar. Bu resimde tek tesellim bu konu olabilir herhalde. Çevremde benim çığlıklarımı duyan ve duyduklarında da yardımıma koşan birçok arkadaşım var. Hayatın karanlığında kaldığımda gelip beni ışığa yönlendirecek arkadaşlara sahip olduğum için cidden çok şanslıyım. Bu yüzden çevrenizi hayatınıza pozitif ışık saçacak insanlar ile doldurun. Belki de bu resim bizi uyarıyordur, ne dersiniz? Bir an önce hayatımızı değiştirmezsek sonsuza kadar çığlık atmaya mahkum kalacağımızı söylüyordur. Hayatımızı değiştirmekten kasıt nedir peki? Benim için bu kendime vakit ayırmaktır. Hayatın yoğun temposunda kendimi kaybetmek yerine dinlenmek ve beni mutlu eden şeyler yapmaya zaman bulmak psikolojik sağlığımı ayakta tutmak için son derece önemli. Kendine zaman ayırmayan insan hayattan hiçbir zevk almadan yaşar. Böyle bir kişi de zaten kendisi için yaşamayan insandır ve sonsuza kadar çığlık atmaya mahkumdur. Çığlık atan figüre biraz daha yakından bakarsak eğer suratının çok belirsiz bir şekilde çizildiğini görüyoruz. İçinde o kadar acı barındırdığı için artık hayata karşı pasifleşmiş bir durumda. Eğer bir an önce hayatımıza çeki düzen vermezsek bir süre sonra yaşadığımız acılar yüzünden uyuşacağız ve hayatın güzelliklerine bile pasif bir şekilde yaklaşacağız. Hayattan hiçbir zevk almadan duygusuz bir biçimde yaşayacağız. Bu resim neredeyse yüzyıl önce yapılmış olsa da çığlığın sesi günümüzde bile duyuluyor. İşte bir sanat eserinin güzelliği de bu değil mi? Yüzyıl öncesi gerek teknoloji gerek hayat tarzı olarak ne kadar da farklı olmuş olsa da günümüzde bu tabloyu hala kendi hayatımızla özdeştirebiliyoruz. Bir sanat eseri zamansız olmalı, seneler sonra bile bakıldığında her dil, din ve ırktan insana hitap ederek evrenselliğe ulaşmalı.