BİR VAROLUŞ HİKAYESİ ve DALGALAR

"Hayat gelir; hayat gider, biz hayatı biçimlendiririz" (Woolf, 151). Bilinç akışı tekniği deyince akla ilk gelen başarılı isimlerden biridir Virginia Woolf. Hikayelerinde duygu ve düşünceler, yıkılmış hayaller, istekler, gerçekleşmemiş beklentiler okuyucunun dört bir yanını sardığı için olay örgüsünün girift ve görkemli olmasını gerektirmez. Dalgalar, romandaki kahramanların duygularındaki iniş çıkışları tam anlamıyla yansıttığı için yazarın bilinç akışı tekniğini kullanmada seçtiği en özgün isimdir. Alaftar 2 Çocukluklarından beri kopmayan altı gencin duygu dünyası yansır dalgaların üstüne. Dalgalar çekildiğinde ise geride hayal kırıklığı, umutsuzluklar ve bir yığın düşünce kalır akıllarda. Güneşin gökyüzündeki hareketinin deniz ve nesneler üzerinde oluşturduğu görselliği, insanın iç dünyasının karmaşası ile birleştirerek takip eder kitapta her bölüm birbirini. Tüm bu parçaları bir arada tutan ise şiirsel ritimdir. Güneş henüz doğmadan karakterler geleceklerine karşı merak ve umut doludur, yılların onlara nasıl bir hayat sunacağını beklerler. Güneş doğduğunda ise ortama mutluluk havası hakimdir. Güneş, denizi aydınlatır, gökyüzüne o eşsiz maviliğini kazandırır ve gençlerin kalbini ısıtır. Okuldan mezun olmak onlara özgürlüklerini vermiştir. Dalgaların güneşte ısınması genç ruhlarını heyecanlandırır. Kendi yalnızlıkları ile baş başa kalmak istemedikleri için kendilerini çevrelerine ve dalgaların baş döndüren ahengine bırakırlar. Hayatları boyunca sürekli benliklerini ve aslında gerçekten kim olduklarını sorgularlar. Ayrım yapmamak için nesnelere ve kişilere isim konulmamasını savunurlar. İsimlerin, insanlar tarafından kendilerini ve doğayı kalıplaştırmak için konulduğunu düşünürler. Doğadaki tüm varlıkları sınıflandırmak, hayatın olağan akışına ket vurur, doğayı ve nesneleri onları eşsiz kılan özelliklerinden uzaklaştırır. Onlar da dalgalarla birlikte artık tabiatın bir parçası olmuştur, milyonlarca yıldır süre gelen bu zincirin bir halkası haline gelmiştir. Bu yüzden de ağaçlara, çiçeklere ve kuşlara oldukça düşkünlerdir. Mevsimler, yıllar, bitkiler ve diğer canlılar kendi varlıklarının bir parçasıdır. Gençlik yılları bu doğrultuda şekillenerek geçer. Orta yaşa geldiklerinde ise ruhlarını karamsarlık havası ele geçirir. Eskisi gibi yan yana olamadıkları için hayıflanırlar ve hayatlarını diledikleri gibi yaşayamamanın verdiği pişmanlıkla boğuşurlar. Ancak yine de yaşlılığın kazandırdığı olgunlukla sahip oldukları benliklerini severler; düşünceleri ile bütünleşmişlerdir. Alaftar 3 Percival, onların yalnızca bir arkadaşı değil, aynı zamanda hayata karşı umutlarının bir simgesidir. Bu nedenle Percival'in beklenmedik ölüm haberi başta Bernard olmak üzere altı arkadaşı derinden yaralar ve onları yaşlılığın getirdiği bunalıma biraz daha sürükler. Zaman ilerlemesine rağmen dalgalar bile ölümün yalnızlığını ve geride kalanlara yaşattığı acının izlerini silemez; böylece git gide yaşlanırlar. Ölüm gelir kapıyı çalar fakat bu nihai son değildir. Nesneler ve canlılar birbiri içinde dönüşerek tekrar yaşamı oluşturur. Bütün hayatlar birbirine karışır. Artık tek ve gerçek bir hayat vardır ellerinde. Altı arkadaş tek bir vücuda dönüşmüştür. Varoluşun yarattığı halkalara kendini bırakmakla eş değerdir dalgalarla yüzleşmek, yüzünü ölüme dönmek. Dalgalar sonun sürekliliği ile ölümün kanatları arasında sahilde çatlar ve bir hayat daha gelgitlerle sonsuzluğa kavuşur. Ölümü cesurca göğüsleyen ve diğer arkadaşlarını da kendi ruhunda barındıran Bernard, onu bir düşman olarak tanımlar. Ölüm, Percival'i kendisinden geri dönüşü olmayacak şekilde alan acımasız bir düşmandır. Bu sebeple onunla hesaplaşmak ister ve yüz yüze gelmekten korkmaz. Bir savaşta çarpışmaya gider gibi karşılar ölümü Bernard: at ve mızrakla. O an tüm arkadaşları girer ruhuna ve bütün güçleri ile dalgaların sunduğu ölüme koşarlar. Koşmakla bitmeyecek bir yoldur ölüm, kazanmakla bitmeyen savaşlar gibi. Sahilde dağılan dalgalar koca bir köpük bırakırlar: hayaller, umutlar ve kırık dökük beklentiler...