VE ACI VE YİĞİT VE NASIL GEREKİYORSA ÖYLE

Sabahın ilk ışıkları yerine bungun bir havayla karşılaşır ya insan bazen. Onulmaz bir dert, anlamsız bir sıkıntı gelir yüreğinin başına oturur. Ağzında acı bir tat, zihninde bir sonsuz boşluk... Yuvarlanır o boşluğun içinde bilinmeyene doğru, yuvarlanır, hiç son bulmayacakmış gibi duygu dünyasındaki bu lüzumsuz nümayiş. Gözlerini kapatır, yeniden açınca kirpiklerinin ardına yeni bir dünya doğacakmış, iliklerinde duyduğu bu hiçlik, hislerini bürüyen bu duvar misali karanlık apansız yok olacakmış gibi. Gözlerini açtığında hiçbir şeyin değişmediğini görür sonra. Görür de ağı gibi bir acı gelir yerleşir içine, bir şeyler kopar yüreğinden. Bir bu bungun sabahlar böyle hisler uyandırır insanda, bir de Kuyucaklı Yusuf'un kaymakamın karşısında, anasıyla babasının kıpırtısız, soğuk bedenleri yanında sessiz ve dingin bekleyişi... Öyle bir bekleyiş ki bu, zamanın ve mekanın ötesinde, öyle bir bekleyiş ki ölümden beter... Ne kadar sürüklense de insan Sabahattin Ali'nin efsunlu satırları arasında, uzuyor bu bekleyiş, bitmek bilmiyor bir türlü. Dünyayla beraber varmış da yine dünyayla beraber yok olacakmış gibi geliyor insana. Sünüyor biteviye, sünüyor sonsuzluğun hududunu yitirmiş ufuklarına. Kirp diye kesiliveriyor sonra bu bitmek tükenmek bilmeyen, ölümden beter bekleyiş. Hani bir hayhuy içinde kalır insan da sonra bu hayhuy ansızın kesilir, zaman durur, işte öyle kesiliyor. Kuyucaklı Yusuf'un Muazzez için nadide bir çiçek misali beslediği hisler yeşeriyor sonra zamanın durduğu, bekleyişin bıçakla kesilir gibi kesildiği, kesilip de ortasından koptuğu yerde. Kokusu etrafı tutuyor yeşeren hislerin, satırlardan kopup yüzünüze vuruyor usul usul, üstünüze siniyor. Hafif, biraz da koygun bir koku bu, insanın içine işleyen bir koku... Ilık ılık bir şeyler akıyor yüreğine insanın bu kokuyu duyunca. Bir tuhaf esriklik içinde yitiyor bilinci, yitiyor anıları, fikir ve düşünceleri. Hayatta bulduğu ne varsa artık hepsi bu koku oluyor, hatta hayatın kendisi, Edip Cansever mısraları gibi: Gül kokuyorsun, amansız kokuyorsun Ve acı ve yiğit ve nasıl gerekiyorsa öyle Sen koktukça düşümde görüyorum onu Düşümde, yani her yerde Gece mürekkep gibi yayılıyor gökyüzüne. Kara bulutlar kaplıyor dünyayı, çöküyor üstüne bunca güzelliğin hışım gibi. Çöküyor Şakir, Kuyucaklı Yusuf'la Muazzez'in üstüne heyula gibi, ölüm gibi. Bir gök gürültüsü yeri göğü sallıyor, sicim gibi yağmurunu indirmeye başlıyor sonra. Bir yağmur ki gök delinmiş sanar insan, bir yağmur ki yerle gök birbirine geçmiş sanar. Durmadan kusuyor nefretini gökyüzü, durmadan dövüyor yeryüzünü iri, kurşun gibi, çelik gibi ağır damlalar. Uzansa tutacak Muazzez'in elini Kuyucaklı Yusuf, uzansa durulacak tüm bu kıyamet, sükun bulacak ikisinin de benliği. Ruhları vuslatın erişilmez tadında eriyecek, bir olacak. Tüm dünya durulacak sonra, bir tatlı sessizliğe, bir sonsuz ıssızlığa gömülecek. Gömülüyor dünya, evet gömülüyor ama bir ölüm sessizliğine. Eriyor zaman, yok oluyor son satırlarda. Ağacın dibinde Muazzez'in cansız, kıpırtısız bedeni... Kuyucaklı Yusuf'un yine sessiz, durgun bekleyişi... Sanki tüm dünya bekliyor Kuyucaklı Yusuf'la. Ağacıyla, kurdu kuşuyla, börtü böceğiyle durmuş Muazzez'i bekliyor tüm dünya, hep bekliyormuş ve hep bekleyecekmiş gibi. Bir zorlu yel esiyor sonra bu sonsuz bekleyişten kopup. İnsanın iliklerine, yüreğine işleyen bir yel... Ne var ki bu yel dahi bozamıyor bu bitmek tükenmek bilmeyen ölüm sessizliğini. Neden sonra ağır ağır çözülüyor dünya. Usulca deviniyor, kıpırdanıyor her şeyiyle. Üzerindeki tekmil canlı da çözülüyor, deviniyor onunla, tek vücutmuş gibi. Kuyucaklı Yusuf her şeyini toprağa bırakmış, gidiyor.