YILDIZLARI GÖRMEK İSTER BAZILARIMIZ

Kendimizi var etme, bir birey olarak güçlü bir şekilde ayakta tutabilme çabası içinde geçer hayat. Hayatımıza giren her bir kişi, yaşadığımız her bir deneyim hem var ettiğimiz birey hem de bu bireyin bakış açısı üzerinde kalıcı izler bırakır. Kendimizi de çevremizi de nasıl gördüğümüz ya da dışarıdan nasıl görünmeyi istediğimiz tüm bu bireysel çabaların ve dış etkenlerin birikiminin bir sonucudur. Bu yüzden gördüğümüz her şey aslında kendi yarattığımız illüzyonun süzgecinden bize ulaşabilmiş olanlardır. Aynı şeye bakıyor olsak bile farklı şeyler görür, farkı şeyler hissederiz. Tepkilerimizi bu doğrultuda gösterir, davranışlarımızı da bu yolla şekillendiririz. İnsanları anlamanın zor ama eğlenceli kısmı da budur zaten. Karşılaştığımız her bir kişi ucu bucağı görünmeyen yeni bir macera, ustalıkla kurgulanmış bir bilmece sunar bizlere. Hayatın kendisinin bir okul olduğu, deneyimlememiz, ders almamız gerekenleri karşımıza tek tek çıkardığı söylenir ki bence de doğrudur. Önümüze çıkan her bilinmez ya da yaşadığımız her an aslında bize özel yaratılmış interaktif bir eğitimdir. Yaşam derslerimizin kimi şefkatle, kimi zorluklarla kendilerini bize sunduklarından tüm bu süreçte gösterdiğimiz çabanın karşılığını da almak isteriz. Bu nedenle yaşamla ve kendimizle mücadele etmeye devam eder, onlara yeni şeyler katarız. İnsanlardan beklentimiz de bizi, tüm bu yaşam derslerini bizimle birlikte deneyimlemişcesine değerlendirmeleri ve çabalarımızı takdir etmeleridir. Sonuçta, biz nasıl görünmek, anlaşılmak istediğimizi ince ince biçimlendirmekle meşgul olsak da nasıl göründüğümüz aslında karşımızdaki kişinin ya da içinde bulunulan durumun yaşanmışlıklarının bi1r Umay Atay Bilkent ID: 21503007 ürünüdür. Bu nedenle herhangi bir kimse ya da olay karşısında bütünüyle objektif olmaz insan. Hatta yaşam yolunda ilerledikçe dahi aynı durum ve kişilerde gördükleri değişir, yeni yaşanmışlıklarla yenilenir. Aynadaki görüntünün de her geçen günle değişimini sürdürmesi gibi... Bazen biz bile kendimizi geçmiş emeklerimize o kadar kaptırırız ki önümüzdeki upuzun yolu, bastığımız yeryüzünü, başımızın üstündeki yıldızları göremez, baktığımız her şeyi görmek istediğimiz şekilde, yaşanmışlıklarımızı takdir ediyorlarmışçasına şekillendiririz. Bizi kendi gerçekliğimize kör eden de yine kendi yarattığımız illüzyondur. Suzan Bilgen Özgün, Yıldızlara Bakıyor Bazılarımız kitabında yer alan "Kırıklar" öyküsünde "İnsanlar kendileriyle o kadar meşguller ki, bana baktıklarında beni değil yalnızca görmek istediklerini görüyorlar." 1 (18) diyerek aynanın bakışından anlatır bu durumu. Kendimizle meşgul olmak... Bir taraftan insan olarak varoluşumuzun doğasında yer alırken, nasıl oluyor da öteki taraftan bizi gerçek olandan uzaklaştırabiliyor? Peki görmek istediklerimizi görmek bize her zaman iyi olanı mı getirir yoksa bizim yaşam yolculuğumuz için iyi olanı mı? Görmek istediğimiz şeylerin beraberinde daha çok üzüntü ve acı getirmeyeceğinin bir garantisi ya da en azından bir seçim şansı var mı? Onu çok özlediğimiz için kaybettiğimiz birini başkalarıyla özdeşleştirip baktığımız her yerde ondan bir parça görmek, bize ne kadar iyi gelebilir ki? Kendimizle meşgul olduğumuz için değil aslında sadece istediklerimizi görmemiz, bazen içinde bulunduğumuz andan hatta kendimizden bile uzaklaşma isteğimizden, bir çıkar yol 1 Özgün, Suzan Bilgen. Yıldızlara Bakıyor Bazılarımız. İstanbul: Dedalus Kitap, 2015. 2 Umay Atay Bilkent ID: 21503007 arayışımızdan. Görmeye çalıştıklarımızın, baktıklarımızdan ve görmek zorunda kaldıklarımızdan daha iyi olmasını umut ettiğimizden... Kimilerinin yaşanmışlıklarında güzellikler, kimilerininkinde zorluklar üstün gelir. Bu nedenle kimileri yıldızlara bakarken, kimileri gözlerini sımsıkı kapamayı seçer. Ama hayat bu, görülmesi gerekeni iyi ya da kötü elbet karşımıza diker. Gözlerini kapayanlar kaçmayı başarabilenler değil, kendilerini yıldızlardan da mahrum bırakanlardır. Yıldızlara bakanlar, parlamayı olası gösterir, gözlerini kapayanlara dahi aydınlığı hissettirirler. Belki de yıldızlar bile biz onları yükseklerde görmek istediğimiz için gökyüzünde parlarlar, karanlıkta dahi bize aydınlığın varlığını anımsatırlar. 3