NORMAL OLMAK VARKEN NEDEN MUTLU OLASIN

Annesi koyu dinci, babası ise ona karşı ilgisiz... Yazarın gençlik hayatı aslında ekonomik sıkıntılar, baskılar ve hor görmeler arasında geçmiş. Kendini kitaplarda bulmuş, onlara sıkı sıkı sarılmış ve çıkmamış kütüphanelerden, orası yuvası olmuş adeta. Ailesinin baskıcı ve rahatsız ortamından bir nebzede olsa kurtulabilmiş böylelikle. Tercihlerinin farkına varmış ve kadınlardan hoşlanmış. Annesine, o hayatı dinin dogmaları içinde eriyip gitmiş, tekdüzeleşmiş kadına tercihleriyle mutlu olduğunu söyleyince o ünlü cevabı almış: "Normal olmak varken neden mutlu olasın?" Farklılıkları törpüleyerek kendi inanışlarından normaller oluşturmaya çalışan insanlarla dolu hayatımız. Fark etmeden annemiz, babamız, arkadaşlarımız, eşimiz... Hepsi kendince bize yardım etme çabasında olan, iyisiyle kötüsüyle hayatımızda olan onlarca insanın sanki tek gayesi bu: "Normal olmak.". Böyle söyleyince sanki normal olmayı kötü bir olgu gibi gördüğüm sonucuna varabilirsin. Aslında normalin ne olduğuna bağlı bana göre. Soğuk havada kalın giymek normal de ince giyinmek anormal mi? Diğer insanların düşündüğü şeyler mi normal olan acaba? Ya da biz gerçekten anormallerde mi arıyoruz mutluluğu? Ben normali aştığımda toplumsal bir polis rolü üstlenen hayatımdaki insanlardan aslında pek hoşlanmıyorum. Farklı fikirlerde yaşamak, farklı bir söz söylemek, farklı davranmak beni anormal yapmamalı, aksine kendim olmaya çalıştığım için beni oldukça normal yaptığı bile söylenebilir. Tıpkı Jeanette'nin kadınlara ilgi duymasının onu mutlu etmesi gibi toplumdaki farklı olguların farklı insanları mutlu etmesi de son derece doğal bir durumdur. Kendi fikrinin sınırlarını başka insanlara dayatmaya çalışan insanları ben en ağır faşistlikle yargılıyorum. Kendilerinden olmayan , yani başka insanların yapay mutluluğunu önemsemeyip kendi mutluluklarını yaratan insanlardan o kadar nefret ediyorlar ki... Ellerinden gelse kendilerinden olmayanı öldürecek kıvama geldiler ki çoğu öldürüyor zaten. Mutlu olmak onlar için uzak bir olgu. Neden sadece mutlu olmak için rahatını bozar ki bir insan, neden kendini küçük düşürür? Neden sadece normal yaşamaz hayatını, sürekli bir aksiyon peşinden koşar? Bu sığ beyinler bu soruları her gün sorarlar kendilerine. Haberde görmüştür eylem yapan gençleri, görmüştür mutlu olma yolunda acı çeken insanları ve aklı almaz bu olanlara. Bu insan der tıpkı Jeanette'nin annesi gibi: "Normal olmak varken neden mutlu olasın?" Farklı hissetme, kendini dışlanmış ve istenmeyen biri olarak hissetmek insanın omuzlarına büyük bir yük bindirir. Normal olmadığı için dışlanmış, mutlu olmaya çalışırken kendilerini toplumun getirdiği yapay bir mutsuzluğun içinde bulmuş insanlar... Bu insanlar gittikçe toplumdan soyutlanmakta, kendi dünyalarını kurarak içlerinde kaybolmaktadırlar. Kitaplardan kendine surlar ören ve kendi dünyasını kuran Jeanette gibi, yargılanmadıkları ve dışlanmadıkları dünyaların içinde yitip giden insanlara çok üzülüyorum. Bazen hayatımda mutluluğu ararken aslında ne kadar da insanlardan uzaklaştığımı, ne kadar da içime kapandığımı fark ediyorum. Peki istenmeme duygusundan, dışlanmaktan insan kurtulabilir mi? Kendi küçük dünyasında mutlu olabilir mi? Bana göre hayır. Ne kadar o ufak dünya ve yalnızlık insana cazip gözükse de insan sosyal bir canlıdır. Hayatınızda kendi doğrularından başka gözü bir şey görmeyen insanları uzaklaştırıp, sizi olduğu gibi kabul eden ve yenilikçi insanlara yakın olun ki sizin normalleriniz ve mutluluk arayışınızda onlar da size yardımcı olsunlar. Mutluluğu arama yolunda hayatımızda oluşturduğumuz normal algımız, fikirlerimiz ve hareketlerimiz hayatımızdaki bazı insanlara normal hatta aşırı gelebilir. Her insanın kendi zihninde oluşturduğu fikirler ve hayatı yorumlama biçimi farklıdır. Diğer insanların fikirlerine göre yaşamayı bıraktığımızda ise anormal olarak adlandırılıyoruz. Her insan mutlu olmayı hak eder ve bu mutluluğu toplumdan uzaklaşarak kendi kurduğu izole dünyasında bulmaya çalışsa da pek başarılı olduğu söylenemez. Yazarın kitaplarla kendine bir hayat kurması ancak daha sonrasında bir boşluk hissedip gerçek annesini aramaya başlaması buna bir örnek olabilir. İnsan hayatındaki kişilere kendi normal anlayışını açıklamalı ve gelen tepkileri önemsememelidir. Yaşadığımız hayat bizim. Bu hayattaki mutluluk yolunda diğer insanların bizi ne kadar engellediği önemli olmamalı, bizi engelleyen şey zihinlerimiz, tabii biz ona izin verirsek.