TEKDÜZE BENLİKLER

Burak Hayati Muslu Her insan bu hayatta monotonlaşmış düzenin bir parçasıdır aslında. Kimileri sabah erkenden kalkıp işe giderken hisseder bunu kimileri de işten kendine vakit ayıramayacak kadar yoğun olduğunda. Kimileri eve dönüş yolunda trafikte anlar bu monotonlaşmış düzeni kimileri de hayata ilk adımlarını attığı o ilkokul sıralarında. Kim olursa olsun insan, kendinde bir parça bulabilir bu düzenden. Ne kadar kurtulmak isterse istesin o parçadan, kurtulamaz hiçbir zaman çünkü modern toplumda yaşamak artık monotonlaşmış bir düzenin parçası olmayı gerektirmiştir. Her insanın yaptığını yapıp onlara ayak uydurmayı zorunlu kılmıştır. Peki, bu parçadan kurtulmanın ve bu monotonlaşmış düzenin dışına çıkmanın bir yolu var desem o yolu seçer miydiniz? Eskiden dizilerde ve filmlerde hep örnek olarak gösterilen karakterlerin sabah erken kalkan, çok çalışan ve hiç duraksamadan hedefi için yol alan insanlar olduklarını görürdüm. O zamanlar bu bana da mantıklı gelirdi çünkü bu özellikler bir insanın başarılı olmasını sağlayan şeylerdi. Ama bunların insana bir dayatma gibi düşünülebileceği sonradan aklıma gelmişti. Evet, diziler ve filmler insanları belli bir insan tiplemesine yönlendiriyordu. Bu yönlendirme de toplumda birbirine benzeyen ve benliğini kaybetmiş insanların ortaya çıkmasına sebep oluyordu. İnsan çevresinde hep aynı tip insanları görüyor ve en sonunda kendisi de onlara benzemek zorunda kalıyordu. Bu da hayatı monotonlaştırıyordu aslında. Tekdüze bir hayatta yaşamak insanın hayattan bıkmasına neden oluyordu. Peki, bir çözüm yok muydu bu monotonlaşmış düzene? İnsanın kendini bu düzenden kurtarıp kaçabileceği bir yer bulunmuyor muydu bu dünyada? Aslında vardı böyle bir yer. Adı da doğaydı. İnsanın her türlü günlük dertten ve monotonlaşmış düzenden kurtulabileceği ve kafasını dinleyebileceği bir yerdi doğa. Doppler kitabındaki ana karakter Doppler de doğayı kendine bir kaçış olarak görmüş ve onu anlamayan karısından, bir türlü iletişim kuramadığı kızından ve sevmediği insanlardan bu şekilde uzaklaşmayı başarmıştı. Yani, modern toplumun monotonlaşmış düzeninden kurtulup kendi benliğini bulmayı seçmişti. Evet, insan doğayı kendisi için bir kaçış yeri olarak düşünebiliyor, modern dünyadaki o tekdüze hayatından bu şekilde kurtulabiliyordu. Peki, doğada yaşamak gerçekten de bir çözüm müydü bu monotonlaşmış düzene? İnsan doğada yaşamayı seçerek tamamen kurtulabiliyor muydu tüm problemlerden? İnsanın doğasını düşününce bunun pek de mümkün olmadığının farkına vardım. İnsan sosyal bir varlıktı ve yanında başka bir insan olmadan, günlük yaşamında hiç insan görmeden yapayalnız bir şekilde yaşaması gerçekten çok zordu. Aynı zamanda modern dünyanın monotonlaşmış düzenden farklı olarak insana getirdiği yararlar da vardı. En basitinden teknoloji bunlardan biriydi. Doğada yaşamanın getirdiği ilkelliğin modern yaşamda olmaması da modern dünyanın insana sunduğu bir yarardı. Doppler de bu eksiklikleri hissetmiş ve her sabah süpermarkete gidip Toblerone çikolata ve yağsız süt almaktan kendini alıkoyamamıştı. Ayrıca insanları hiç sevmediğini ve onlarla görüşmek istemediğini iddia eden bu insan sonraları kendisinin dostlar edinmesini engelleyememişti. Evet, doğa insan için bir kaçış yeri olabiliyordu ama bu pek de uzun süreli bir durum değildi çünkü insanın doğası insanlarla olmayı gerektiriyordu. Modern yaşam her ne kadar insan hayatını tekdüzeleştirse de insanoğlu için modern yaşamdan başka bir seçenek yok gibi gözüküyor. Doğada yaşamak monotonlaşmış düzeni yok ediyor ama birçok ilkelliği beraberinde getiriyor aslında. Ve en önemlisi de insanın doğası. İnsan insansız olamıyor gerçekten de. Yani aslında doğada yaşamak da monotonlaşmış düzene bir çözüm getirmiyor. Peki, monotonlaşmış düzenin bir parçası olan bireyler nasıl kendilerine ait bir benliğe