BİZ SEVMEYİ NE ZAMAN UNUTTUK?

Kitabın başlığı, okuduğum andan itibaren kendi içimde sorguladığım ama nedense cevabını bulamadığım bir soru haline geldi. Özellikle son zamanlarda tüm dünyada yaşanılan savaş ve barış sorunun da etkisiyle kendimi derin derin düşünmekten alıkoyamadım açıkcası. Barışın ve sevginin bu denli ihtiyaç olduğu bir dünyada sevmek sahiden unutabilecek bir kavram mıdır? Sevginin olmadığı bir dünya ne kadar yaşanılabilirdir ki? Sadece insanlar için de değil. Sevgisiz bir dünyada hangi canlı hayatta kalma mücadelesini kazanabilir ki? Sevmeyi, sevilmeyi bizlere unutturacak kadar önemli ne olabilirdi ki? Tüm bu sorularıma bir cevap bulabileceğimi düşündüğüm için Ahmet Cemal'in "Biz Sevmeyi Ne Zaman Unuttuk?" isimli eserini okumaya karar verdim. Yaşadığımız çağın hayatımıza getirdiği onca kolaylığın arasında, bizden bir şeyler de götürdüğünü kitabı okurken farkına varıyorum ne yazık ki. İnsanları sosyalleştirmek adı altında asosyal bireylere sahip toplumların oluşması , yoğun tempolu iş ve çalışma hayatlarında ailesine bile vakit ayıramayan insan sayısının günden güne artması bazı gerçeklerin sinyallerini veriyor bizlere aslında. Bu sinyalleri çok da uzaklarda aramamak lazım diye düşünüyorum. Durup düşündüğümüzde kendi hayatımızda bile yaşanılan birçok değişikliğin farkına varabiliyoruz. Küçükken kurduğumuz çıkarsız dostlukların yerini sahte arkadaşlıklara bırakmış olduğunu, hiçbir şüphe duyulmadan paylaşılan sırların derin sessizliklere dönüştüğünü, kimlerden olduğuna, diline, ırkına, dinine bakılmadan kabul gören insanlığın yerini ırkçılığa bıraktığını farketmek çok da zor olmuyor. Dönüp arkamıza bakınca, sevgi kelimesinin uğradığı bu yıkımın enkazlarının ne kadar da ağır olduğunun farkına varabiliyoruz ve eksikliğini çok derinlerde hissedebiliyoruz ne yazık ki. Peki neydi sevmeyi bu denli yerle bir eden? En basitinden bir sabah işe giderken tanımadığımız bir insandan gelen sıcak bir gülümseme bile bizi kendimize getirmeye yeterken, nerden çıkmıştı bu nefret, kin ve öfke? İçinde bulunduğumuz dünyanın hırsları bu kadar mı gözlerimizi bürümüştü yani, bir insanın başka bir insanı düşünmeden, gözetmeden geçirdiği hayatı hayat yapan neydi peki? Toplum içinde kendi kendimizi yalnızlaştırıyoruz farkında olmadan. Hatta o kadar yalnızlaşıyoruz ki kendimizi bile sevmekten vazgeçiyoruz çoğu zaman. Yaşanılan hayal kırıklıkları, ardarda gelen başarısızlıklar ve bir türlü aşamadığımız zorluklar bizi kendimizi sevmekten alıkoyuyor çoğu zaman. Küsüyoruz kendimize ve tüm dünyaya. Oradan oraya sürükleniyoruz, savruluyoruz ne yaptığımızı bile bilmeden. Hissetmeden yaşıyoruz hayatı. Unutuyoruz sevmeyi, sevmenin o sihirli gücünü. Belki de ilk etapta kendimizle barışarak başlamalıyız sevmeyi hatırlamaya, eksikliklerimizi, hatalarımızı ve pişmanlıklarımızı ve en önemlisi de kendimizi olduğumuz gibi kabullenmeyi öğrenerek. Bu şekilde kendi hayatımızdan pay biçerek düşünüyorum ve cevapsız kalan sorularıma cevaplar bulmaya başlıyorum yavaş yavaş. Zaten yaşanılan tüm bu kötülüklerin çıkış noktası insanların önce kendilerini sonra da birbirlerini sevmemesinden kaynaklanmıyor mu? Şaşırır hale geldik gün geçtikçe... Düşmanlığa, savaşa, öfke haykırışlarına değil de sevmeye, sevilmeye, saf ve masum sevgilere, yardımlaşmaya, kucak açmaya... Bizi biz yapan asıl değerin sevmek olduğunun farkına varmalıyız. Bizi birbirimize düşman gibi gösteren o çıkarcı, egolu, olduğu gibi görünen değil de olmak istediği gibi görünen kimliklerimize bi son vermenin vakti geldi artık. Sevgisiz kalmanın kimseye faydası olmadığını aksine tüm dünyayı daha da içinden çıkılmaz bir bataklığa sürüklediğini idrak etmeli tüm insanlık. Kolay olan varken neden zor olanı seçelim ki zaten? Sevginin ve barışın hakim olduğu bir dünyada, ne büyük hırslara yer kalır ne de nefret ve düşmanlık duygusuna. Hatice Kübra Türkeri