Yaşamak Hissi

İnsanın ete ve kemiğe bürünmüş olması mıdır var olmak ya da ansızın bir gece, belki de rastlantısal bir olayla, sinirlerimizin ucuna kadar derinlemesine hissettiğimiz yaşamak hissi midir? Hissetmek, iskeletlerimizin soğuk hareketlerini sıcak duygularda eriten ve yaşamın karanlık mekaniğine gökkuşağını akıtan, yaşamın en derin anlamıdır. Fiziğin akıl almaz bir hızla geliştiği ve evrenin doğuşu dahil her şeyin kurallara dökülmeye çalışıldığı bu yüzyılda, halen insan sıcaklığını koruyan tek varlığımız duygularımızdır bence. Gerçekten hissetmek, yani denize baktığında hayranlıkla ürpermek dünyanın öbür ucundaki aç çocuklara ağlamak yahut da gülümseyen bir çocuk gördüğünde mutlu olmaktır. Dünyayla bir olmak, bir bütün halinde yaşamayı hissetmektir. Yaşamak sevinciyle, kederiyle, aşkıyla, öfkesiyle, utancıyla, her şeyi hissetmektir. Normların ve kalıpların donuk sınırlarında hissizleşmenin ötesinde, iyisiyle kötüsüyle, her şeyiyle yaşamaktır. Gündelik hayatta en büyük korkumdur bu hissi kaybetmek. Her günü aynı hislerle ve yaşantılarla geçirip bunları normalleştirmek. Bunun beni bir kalıba sürükleyeceğinden ve zamanla rutin hislerimi de kaybedip "öylesine" yaşamaktan korkarım. Zamanla gülümsemelerimin ve üzüntülerim sadece mekanik olarak oluşmasından, "ben" den gelmemesinden çekinirim. Çünkü böyle olduğunda, yaşamak da sadece kendi kurallarımla kurduğum bir bilgisayar oyunundan farklı olmayacaktır. Hayata ve dünyaya karşı bu derece kayıtsızlaşmak, iki yanı yemyeşil ağaçlarla dolu, bahar çiçekleriyle bezenmiş deniz kokulu bir yolda gözlerimi ve burnumu kapatıp, soğuk metalik bir robotcasına gitmek gibi gelir. Özellikle günümüz yaşamında popüler kültürle birlikte yaşadıklarımızın, sevdiklerimizin, nefretlerimizin, tek tipleşmesiyle hepimiz yavaş yavaş bu uçuruma sürükleniyoruz. Aynı işlere gidiyoruz, aynı hobileri ediniyoruz, birbirimizi taklit ederek bunu "moda", "popüler" gibi kavramlarla normalleştiriyoruz. Bu tek tipleşmenin belki de en acı sonucu hissizleşmek. Hayata karşı soğuk ve kayıtsız bir tavra bürünmek. Çünkü her günümüz aynılaştığında hislerimiz donuklaşıyor, duygusuz bir saat mekanizmasına dönüşüyor. 1 Aklımda ünlü Fight Club (Chuck Palahniuk, 1999) kitabının sinema uyarlaması canlanıyor. Ana karakterlerin popüler kültür ve içinde bulunduğu kalıplardan kurtulma çabası geceleri düzenlenen bir dövüş kulübünde son buluyor. Dövüşüyorlar çünkü içinde bulundukları sahte ve tek tip dünyada gerçek hisleri duymanın hazzını yaşıyorlar. Ana karakter bu yolla kendini, günlük alışkanlıkların ötesindeki kendini buluyor. Kendini bulmak hissi, yani herkesin ötesinde, muhasebecinin, babanın, oğulun, patronun, sahip olduğun bütün kategorilerin ötesinde kendini bulmak. İşte o zaman hislerimiz de bize ait oluyor, adeta ruhumuzu dünyaya açıyoruz. Her günün aynı olduğu sınırlardan kurtulunca, odayı 1 Parker, Alan. The Wall. 1982. Goldcrest Films International. Film. aydınlatan sabah güneşiyle, camdan içeri giren bahar kokularıyla içimizde bir şeyler uyandığını hissedebiliriz. Stefan Zweig Olağanüstü Bir Gece'de bize insanın kendini bulduğu bir geceye götürüyor, tamamen rastlantısal bir geceye. Kitabı okurken aynı anda hem bir korku hem bir arayış uyandırıyor insanda. Kendi gecesini arıyor insan geçmiş hatıralar ve gelecek hayaller içinde. Hiç yaşamamış belki de yaşamayacak olmanın korkusu beliriyor. Hiç gerçekten hissetmiş olmamanın korkusu, hiç yaşamamış olmamanın. İnsan ne ile yaşardı? Sevgi ile aşk ile öfkeyle, acıyla, duygularıyla yaşar insan. Gülümsemelerde biten duygularda değil kanımızı alevlendiren cansız iskeletimizi hayatla dolduran gerçek duygularıyla yaşar. Yirmi birinci yüzyılda içine sürüklendiğimiz bu donuk hisler dünyasında gerçek hislerimiz ne kadar koruduk bilinmez. Ya da belki de hiç ulaşamadık bize aşılanan alışkanlıkların ötesine. İçimde her zaman yerini koruyacak bir sorgu yargıcı oluştu şimdi, her hareketimde, hislerimde o loş masa lambası ışığında gözlerini bana dikecek olan. Belki hiç ihtiyacımız olmadı o gece belki de bir gece ansızın rastlantılar rehberliğinde çıkacak yolumuza kim bilir.