KISKANÇLIK ÖLDÜRÜR MÜ ÖLDÜRTÜR MÜ?

Eminim hayatınızın bir parçasında kıskançlık duygusunu tatmışsınızdır. Hepimiz yaşıyoruz bu duyguyu, kimimiz içinde fırtınalar estirir, kimimiz de dışarı vurur duygusunu. "İçte tutmamak gerekiyor" diyorlar ama dışarı yansıtmak ne kadar doğru bilemiyorum çünkü kıskançlık seviyemiz bazen bizi hatalara sürüklüyor özellikle de kıskanılan şey bir tutku veya kara sevdaysa. Çellocu romanında da Osmanlı dönemini, kültür çatışmasını ve bir paşanın egosundan mı yoksa gerçek duygularından mı bilmiyorum ama kıskançlık duygusuyla kendi sonunu getirmesini, kısacası her duyguyu yaşadım. Kıskanmak ve kıskanılmak güzel hissettirse de kıskançlığın sınırını bilmek lazım, bu tutkumuz en büyük düşmanımız olabilir. Çellocu bana Shakespeare'in ölümsüz eseri Othello'yu hatırlattı; aşk, ihanet, kıskançlık ve hırs, kısaca günümüzün en olağan duyguları. Yaşamlarımızı sürdürürken, bu duygulardan bir türlü kurtulamıyoruz hatta bazı insanlar hayatlarını sırf bu duygular üzerine kuruyor. Öyle ki sınırlarımızı çizemiyoruz, limitlerimizi aşıyoruz, olmayan şeyleri bile kafamıza takıp hayatı zindan ediyoruz kendimize. Bu yüzden maalesef, her akşam haberlerde kadın cinayetleri, zehir zemberek geçen boşanma süreçleri ve koca şiddeti. İşte hepsi bu takıntılar ve hırs yüzünden. Çellocu romanında da Osmanlı padişahı bile bu duyguları tadıyor hatta cinayet işlemeyi bile düşünüyor. Nedir bizi bu duruma sokan? Fazla sevgimiz ve paylaşamama duygumuz mu yoksa sadece gözümüzü kör eden egomuz mu? Hepimiz kendi halimizde yaşarken kıskançlığın pençesine düşüyoruz hatta paşalar bile düşüyor. Çellocu bana aslında gerçekleri gösterdi. Statümüz, eğitimi derecemiz ve yaşımız ne olursa olsun hepimiz insanız ve bu en basit ve olağan duyguyu yaşamaktan kendimizi engelleyemiyoruz. Kıskançlığımız bazen o kadar farklı boyutlara ulaşıyor ki, kafamızda kurduklarımızı yaşamaya ve onlara inanmaya başlıyoruz. Kanılar ve sancılar bizi bırakmıyor. Osmanlı'da da bu böyleydi, şimdi de aynı. Devir değişiyor, fikirler ve idealler değişiyor ama insan her yerde ve her zaman insan. Duygularımız maalesef evrime bu kadar çabuk ayak uydurmuyor ve bizi olmayacak şeylere itiyor. Çellocu romanında kültür çatışması, insanları ayırsa da, onları birbirinden farklı göstermeye kalksa da insan duygularından vazgeçemiyor. Kıskanmak bizim bir parçamız olmuş. Kültür, dil, din, statü fark etmiyor. Romanda bu kıskançlık bir insandan değil, kıskançlık bu sefer müzikten. Paşamız sevdiği kadını müzikten bile kıskanır mı? Gördüğümüz gibi, kıskançlığın boyutları çok fazla ama sınır tanımıyor. Günümüzde haberlere ve günlük yaşantımıza kadar bu tür duyguları sıklıkla görüyoruz. Belki de sıkıldık bu huylarımızdan ama derler ya "insan yedisinde neyse yetmişinde de odur" diye işte aynı mantık insanlarımızda da var maalesef. Kendimizi o kadar mükemmel ve sorunsuz görüyoruz ki, hatalarımızı göremiyoruz ya da görüp de tepki vermiyoruz korkumuzdan. Aslında ben bu vurdumduymazlıktan sıkıldım. Hep aynı haberler, aynı hataları yapıp duruyoruz. Kıskançlık mı desem yoksa gözümüzü körelten öz güvenimiz mi bizi bu hale sokan bilmiyorum ama bir anca önce değişmemiz gerek. Kitabı okurken sadece kıskançlık duygusunu yaşamıyorsunuz. Heyecan, yeniden hayata dönme umudu ve sevgi diğer etkileyici duygular. Bir kadının yaşadığı aşk kültür farklılıklarını bile yıkacak cinsten. Her ne olursa olsun hayata tutunma çabası, insanı gerçekten etkiliyor. Hepimiz bazen kenara sıkışmış hissediyoruz, çaresiz kalıyoruz bazen ama bizi hayata döndürecek bir tutkuyu aramaya devam etmeliyiz. Bu bazen müzik olabilir, bazen edebiyat ama mutlaka içimizde saklı olan bir şey olacaktır. Çellocu kitabında da bunları yazarımız Ercüment Cengiz en güzel şekilde anlatmış ve beni de derinden etkilemişti. Kulaklarımızda müzik sesi ve kalbimizde büyüyen bir ümitle dolup taşan bir serüven yaşamak isteyen herkese, bu güzel romanı tavsiye ederim. MELİSSA KÖKSAL