KEŞKE

Hayatımız güzeldir her şey yolundayken. Sabah olunca kalkıp işe gitmek, akşam eve dönmemek, birkaç dakikalığına olsa bile sevgilinle olmaktan mutlusundur böyle zamanlarda. Kısacası hayattan zevk alıyorsundur her şey yolundayken. Ama hepimiz biliriz ki güzel günlerimiz kadar kötü günler de görmüşüzdür. Yaşadığımız her olaya ben bunu hak edecek ne yaptım dediğimiz çok zaman olmuştur. Olayların birbirini zincirleme bir şekilde takip edip hepsinin üzerimize yıkıldığı ve altında kalıp nefes alamadığımız zamanlar... İşte böyle zamanlarda anlarız aslında var olanların değerini. Yanımızdaki insanların, sahip olduklarımızın... Kaybetmenin nasıl bir duygu olduğunu anlarız. Hatta bundan daha çok eskiye dönüp keşke deriz böyle zamanlarda. Keşke... Keşke bunu yapmasaydım ya da onunla bir dakika daha geçirseydim demedik mi hiç? Kiracı adlı romandaki Mario karakterini düşünüyorum ve ben de onun yaşadıklarıyla keşke diyorum. Mario'nun yaşadıklarını aslında ben de herkes gibi yaşıyorum. Sahip olduklarımız yanında kaybettiklerimiz, güzel zamanların yanında cehennemden günler... Hangilerini daha iyi hatırlarız? Pişmanlık ve ardından gelen o söz; keşke. Etrafındakilere durmadan dönüp sorduğun o soru neden ben? Başkalarında suçu ararken tek suçlunun aslında sana en yakın olan kişi yani sen olduğunu bilip kabullenemeden o soruyu sormaktır aslında pişmanlık ve kaybetmek. Keşke demektir kaybetmek. En kötüsü de kör olup kendi suçunu kabul etmeden her şey daha da kötü bir hale gelene kadar keşke demektir bazen. Keşke... Mario gibi olaylar sarpa sardıktan sonra yıkılıp keşke demektir. Çünkü biliriz ki kaybetmek kolay değildir. Kaybetmek gerçekleri görmenin en güzel ama en acı yoludur. Gittiklerinde hayatımızda açılan başkalarına göre küçük bize göre dünyalar kadar olan boşluğu doldurmaya çalışmaktır keşke demek. İşte bu yüzden insan elindekilerinin değerini kaybedince daha iyi anlar ve keşke der. Hangimiz için kolay olabilir ki işini veya sevdiğini kaybetmek? Mario için nasıl kolay olsun? Kendimi düşünüyorum çünkü ben de Mario ve herkes gibiyim. Yokluğunda hissedeceklerimi bile bile kaybetmeye göz yumuyorum bazen. Keşke demek istemiyorum ama her kaybettiğimin arkasından keşke diyorum. Kendimi böyle avutuyorum, böyle sakinleşiyorum. Gene de biliyorum ki kaybın ve pişmanlığın üstesinden gelemezsem devamında tek hissedeceğim ellerimden kayıp giden hayatım olacak. İşte bu yüzden böyle anlarda keşke diyorum. Kaybetmeyi ve ardından yaşayacağımız pişmanlığı hayal etmek bazen keşke dememek için en güzel yoldur. Çünkü hayal dediğimiz şey güzel olduğu gibi kendimizi korumak için kötü de olabilir. Kaybetmeyi hayal etmek... Var olanların değerini anlamak hayal etmekten geçer bazen. Hissettiklerini tazelemeyi sağlar. İleride keşke diyeceğimiz muhtemel anları siler hayatımızdan. Geleceğimizi temizler ve daha az pişmanlık ve hüzün bekler bizi. Bu yüzden bazen dönen dünyaya, yaşadıklarına bir dur deyip sahip olduklarını düşünüp şükretmek lazımdır. Mario da yaşadıklarıyla hayatında var olanların ve kendi hissettiklerinin değerini tekrar sorguladığı gibi gerçekten farklı olmayan bir hayalin içindedir aslında. Mario gibi olmak kolay değildir. Hayallerle hayatını güzelleştirmek... Herkes yapamaz işte böyle şeyleri. Belki de bu yüzden Mario'yu düşündükçe onda kendimi buluyorum. Çünkü o da benim gibi ya da ben de onu gibiyim. Ben de hayallerimle kendimi keşkelerin karanlık dünyasından koruyorum. Sahip olduklarımın değerini böyle hatırlıyorum. Olması gereken de bu değil mi bazen? Kaybetmek, pişmanlık ve keşke demek hepsi herkesin yaşayabileceği olağan şeylerdir bu hayatta. Önemli olan bunlardan kaçıp kurtulmaktır. Kaçarken hayatın değerini tekrar bulmaktır. Yoksa keşke demek kolaydır. Ama hayal edip yaşayacaklarını düşünüp hayata verdiği değeri bilmek daha önemlidir. İşte bu yüzden keşkelerden kaçıp hayallere tutunmak lazım hayallerden kaçıp keşkelere sarılmaktansa.