Olmaz Olmaz Deme, Olmaz Olmaz!

Nedir insanı insan eden1? Onu hayvandan ayıran? Dünyadaki en karmaşık canlı yapan? Düşünemediğimizi hayal edin. Özgür düşüncelerimizin engellendiğini, fikir üretemediğimizi. Ne kalır bizden geriye? Potansiyelimiz çok yüksek ama önüne set çekiyoruz, tam potansiyelimize ulaşamıyoruz. Düşünemeyen, bilinci olmayan bir insan! Neler hissederiz? İnsan sıfatını, en kompleks canlı sıfatını hala hak eder miyiz? Hayır tabii ki. Ancak dürüst olalım, çoğumuz hayvanlar gibi yaşıyoruz üstelik sadece bu ülkedeki insanlar değil bütün dünya. Her insanın beyninde bir insan, bir hayvan beyni olduğunu biliyor muydunuz? Hayvan beynimizin %96'sı çalışırken, insan beynimizin sadece %4'ünü kullanabiliyoruz ve buna rağmen bu kadar gelişmiş, tartışmaya açık bir şekilde, uygar bir ülkede yaşıyoruz. Neler yapabileceğimizi siz düşünün. Ama, maalesef, biz kendimizi kapattık gelişmelere. Batı bilimin peşindeyken, buluşlar yaparken biz değiştiremeyeceğimiz konular hakkında yorum yapıp duruyoruz, aklımızı o konulara çalıştırıyoruz anlamsızca. Aklımızca politika yapıyoruz. Fark edemediğimiz nokta ise Batı ülkeleri çok gelişti bu sürede. Doğu da aynı şekilde. Bir biz kaldık! Gelişmekte olan Türkiye. Batılı düşünce sistemi. En önemli özelliği yeniye her zaman açık olması ve insanlarını başka şeyler denemeye, başka işler yapmaya teşvik etmesi. Avrupa'da yaşadığım süre içinde fark ettim ki, sistem tamamen insanların potansiyellerini aşması ve sağlıklı, mutlu bir hayat sürmesi için kurulmuş. Ev düzenlerinden, imar planlarından okul sistemine kadar. Bizde ise mutluluk her zaman ikinci planda ve ben bu düşünce sistemine dayanamıyorum. Evden okula, okuldan eve. Ev dediklerimiz ise bahçesiz, holsuz bir hapishane hücresine benziyor. Yalan yok. Kötü mü olurdu herkesin bahçeli, insanlarla kaynaşmalarını kolaylaştırıp fikir alışverişlerine ortam yaratan, tıpkı Rusya'daki gibi kocaman parklar, bahçeler olsa, çocuklar hayvan besleyebilip sorumluluklarını genç yaşlarda geliştirebilse? Ülkemiz tam bir bilim ülkesi olurdu böylece. 1 Aksal, 17. "Olmaz olmaz deme, olmaz olmaz" deniyor. Bana göre doğru bir söz. Hadi düşünelim biraz bu söz hakkında, yorumlayalım kendimizce. Bir insan neden bir şeye olmaz desin? Neden insanlar bu kadar karamsar? Hep düşüncelere, duygulara ve özellikle hayallere olumsuz bakıyorlar? İnsanlar daha kendi çocuklarının hayallerine, amaçlarına bile inanmazken bu soruyu sormak biraz anlamsız aslında. Cevap basit. Onlara inanmadılar, onlar da bize inanmıyorlar. Asırlar boyu böyle devam etmiş, büyük ihtimalle uzun bir süre de böyle devam edecek. Herkes öğrendiğini uygular sonuçta. Aksal da bu konu üzerinde durmuş eserinde. Türk halkı apartmanlara hapsolmuş durumda. Dört tarafı betonla, metalle çevrili kutularda yaşıyorlar. Hapishane hayatından farkı yok bana göre. Tek fark, dışarı çıkmak istediklerinde özgürce çıkabiliyorlar. Ama daha büyük bir sorun var. Kafalarını, düşüncelerini de hapishanede gibi yaşıyorlar. Potansiyellerini kısıtlamışlar. Komik gelebilir ama bunun sebeplerinden biri de apartmanlara, rezidanslara kendilerini hapsetmeleri, komşularıyla ilişkilerini kesmeleri, kısaca dış dünyaya kendilerini ve çocuklarını kapatmaları, onları yabancı olarak görmeleri. Denize kıyısı olan bölgelerden gelenler (İzmir, Antalya gibi) hayata daha geniş bir yelpazeden bakıyorlar. Onlar için denenmemişleri yapmak, tabuları yıkmak çok daha kolay. Belki de bu özellik deniz havasının etkisidir. Neticede İzmir Türkiye'nin en batıdaki ili ve hayli yabancı orada yaşıyor. Haliyle oranın insanı, onlardan ve Batı'nın düşünce sisteminden etkileniyor. Söylemeden geçemeyeceğim, babamın İzmir'e yerleşeceğini öğrendiğimde ne kadar sevindiğimi kelimeler açıklayamaz. En sevdiğim şehirlerden biri İzmir. Hiç kuşkusuz bir Batı şehri. Gelişmemiz için önemli olan yöntemlerden biri de şiir. Bırakın şairler istediğini yazsın, kendi duygu düşüncelerini okurlarına yöneltsin. Herkesin özgürce istediğini yazmaya hakkı olmalı bu ülkede. Herkesin yazması lazım hatta. Çünkü şiir düşünceyi iletme yollarından en önemlisi ve en etkilisi. Bir ülkenin dili, edebiyatı ne kadar güçlü olursa, o ülke o oranda gelişir. Ayrıca genel Türk insanının düşüncesi olan "her şeyde iyi ol" düşüncesini bırakıp belirli bir alanda kendimizi geliştirmeliyiz. Bu, her şeyi bırak bilime yönel demek değil tabii ki. Her konu hakkında bir fikrimiz olabilir, konuşabiliriz ama herkes en iyi olduğu alanda uzmanlaşmalı ki gelişme olabilsin. Neticede herkes her şeyde iyi olamaz. İmkansız! Ne kadar gelişmek istiyorsak, o kadar bilime yönelmeli ve diğer uğraşları bırakmalıyız. Tarihimizi de unutmamalıyız bilimin yolunda ilerlerken. Unutursak, ülkeyi ülke yapan en önemli yapı taşını umursamazsak neden gelişmeye çalışırız ki? Zor şartlar altında kurulan bu devleti geliştirmek ve diğer ülkeler arasına, yüksek statüye çıkarmak her Türk evladının borcu. Bu borcu atalarımıza ödemek için durmadan çalışmalı ve hedefimizi mükemmeliyet olarak belirlemeliyiz. EVET, YAPABİLİRİZ! Adilhan Adil 2 2 Google Resimler