Hayattan Kaçış

Kaçmak sizce nedir? Neden kaçılır? Niçin kaçılır? Belki bu soruların hepimize göre farklı anlamları ve cevapları var ama ben sizlere kendi düşüncelerime göre yani, çevremde gözlemlemiş olduğum hayatları ve bu hayatların getirmiş olduğu yaşantılar ile hayatımızda yer alan "kaçmak" terimini anlatmak istiyorum. Evet, kendimi iyi bir gözlemci ve kirlerimi de kaliteli buluyor olabilirim ama bu demek değildir ki, insanların yaşantılarını direkt kendim üzerimden sizlere anlatayım. Onları kendi kirlerim ile harmanlayıp ya da bütün bunları yaparak kendimi de bir rutinin içinden yani, kendi yaratmış olduğum hayatın içinde kaçmak için kullanmak istiyorum. Kim bilir? Belki de anlatacağım olaylar ve yaşantılar tamamen beni ve benim gibilerin hayatlarını anlatıyordur çünkü bana göre insanlar ne zaman başka insanlar üzerinde yazıp çizmeye başlasa, kendi hayatlarını o insanların hayatlarını kullanarak anlatmış ve aynı zamanda da eleştirmiş oluyor. İlk olarak hepimizin bildiği ve her gün karşı karşıya kalmak zorunda olduğumuz "stres" denen o illetten söz etmek istiyorum. Stres neredeyse hayatımızın her anında karşımıza çıkıyor. Bazen yapılması gereken bir iş, ödev ya da başkaları tarafından yapmamız için verilmiş herhangi bir şey olarak karşımıza çıkıyor ama işin ilginç tarafı ise, biz insanların bu verilmiş olan görevlerden mümkün olan en kısa zamanda kurtulmak istiyor oluşu olsa gerek. Bu duruma sürekli içimizde büyüyen stresi kaynak olarak gösterebiliriz. Bir adam düşünün, kimsesi yok, işi yok, ailesi yok daha da önemlisi parası yok ve bir gün bu adam hayattan kaçmak, getirmiş olduğu ağır yükten kurtulmak istiyor. Sizce bunu nasıl başarabilir? Tabii, günlük hayatımızın getirmiş olduğu bu tarz sorunları çözmek için yine bu modern çağın getirmiş olduğu banka kredilerini ya da hayat koçlarını çare olarak gösterebiliriz fakat gerçek kurtuluş yolunun ne olduğunu siz de benim kadar iyi biliyorsunuz. Çaresizliğin insan beyninde şekil bulmuş hali olsa gerek kendi hayatımızı sonlandırmak yoksa bu kadar çok alternatif varken kendi canını hiçe saymak mantıksız bir şeymiş gibi geliyor bana. Şahsen, eğer bir iş veya olay yolunda gitmiyorsa yapılacak en doğru haraket tarzının işlerin rayına oturmasını beklemek olduğunu düşünüyorum. Birçoğunuza göre bu saçma ve yanlış bir düşünce gibi gelebilir ama olaylara geniş bir pencereden baktığınız anda aslında olan biten her şeyin tamamen sizin kontrolünüzün dışında geliştiğini görecek ve anlayacaksınız. Şimdi size anlatacaklarım ise ilk başta bahsettiğim konuya birazcık zıt gibi gözükebilir. Genelde çoğumuz günlük hayatlarımızda bazı olayların olmaması durumda şu cümleyi kullanıyoruz: "Boşver ya! olacağı yokmuş" ya da "Kaderde bu yokmuş, zorlama artık!" gibi cümleler bu tarz konuşmalara örnek olarak verilebilir. Ben ise yukarda söylediğimin haraket tarzının aksine bu türlü cümlelere zıt bağlamış durumdayım. Neden mi? İnsan istediği şeyin sonuna kadar gitmeli ve o isteği başarmak için de sonuna kadar gayret göstermeli. Çünkü zaten olaylar ve onların sonuçları bizden bağımsız bir şekilde gelişmekte yani, ne yaptığımızın aslında pek bir önemi yok. Önemli olan nokta bizim bu durumu kendi bilinç altımızda kendimize söylememiz ya da çevremizdekilerin bize söylemesi. Kendimizi işe yaramaz hissettiğimiz an bu duygulardan uzaklaşmak ve yaptığımız işe dört elle sarılmak doğru bir davranış gibi geliyor bana. Basitçe söylemek gerekirse, yağmasakta kükremek bu türlü durumlarda kendi kendimize hayı anmaktansa yapılması gereken bir şey gibi gözüküyor bana. Bu dediklerimi yapmadığımız anda muhtemelen kendimizi işe yaramaz bir ruh halinde bulabiliriz. Keşke dememek ve kendimizi depresyona sokup hayattan kaçmaya çalışmamak bu olsa gerek. En azından denedim ve elimdem geleni yaptım demek kendimizi domuz bağında bulmaktan daha iyi bir seçenek gibi gözüküyor. Sonuç olarak söylemek gerekirse, insanlar kendi hayatlarında yarattıkları kurgu ve hayal ürünü olan şeylerin yolunda gitmemesi durumunda kendilerini umutsuzlukla çevrelenmiş derin bir çukurun içinde buluyorlar. Belki de bu insanlar için olağan ve olması gereken bir şey ama maalesef benim için bu düşünce tamamen yanlış bir hareket. Evet, bazen bu durum bizim lehimize olabilir ama genel olarak baktığımız zaman bunun gereksiz ve kendimizi küçülten bir hareketten başka bir şey olmadığını anlayacak ve kendi hayatımızı daha düzgün bir çizgi üzerinden gitmesi için var gücümüzle çalışımaya başlayacağımıza eminim. Bu kre hala katılmıyor olabilirsiniz ama gerçek şu ki; kendimize eziyet etmeye devam ettiğimiz sürece ileride daha kötü bir durumun içinde olmamız kaçınılmaz ve tahmin ediceğiniz üzere bu gerçekleştiği zaman geri dönmek için çok geç kalmış olucağız. Oytun Ege Aytaç