HAYATIN UZUN İNCE YOLU

Herkesin hayatında severek dinlediği bir şarkı, türkü ya da okuduğu bir şiir vardır. Uzun İnce Bir Yoldayım da benim severek dinlediğim türkülerden biri. İçinde kendimden bir şeyler bulduğumdan mı desem yoksa hissederek dinlediğimden mi bilinmez ama çok severim bu türküyü. Müziği yaşayarak çalmalı her enstrümanı, belki de ben kemanımı çaldığımda en çok bu türküyü yaşadığımdandır. Birçok parçayı çaldım ya da çalmaya çalıştım şimdiye kadar ama hiçbiri böylesine etkilemedi beni. Bu yüzden de içinde Uzun İnce Bir Yoldayım şiirinin olduğu Dostlar Beni Hatırlasın kitabını seçtim. Aslında hiç huyum değildir bir şeye ortasından ya da rastgele bir yerinden başlamak ama kitabı bu şiir için seçince de haliyle ilk bu şiiri okudum. Ama sayfaları çevirdikçe kitabın kalan kısmındaki şiirleri de sevdim. Kitabın en hoşuma giden yönü halkın içinden bir şairin yine halkın kalemiyle yazmış olması. Şiirde söz sanatı yapılmalı elbet dili ağır da olur yeri geldiğinde ama Aşık Veysel'in halk diliyle yorumu kendimizi ona daha yakın hissettiriyor. En azından benim için öyle oldu. Ortaokuldan beri tartışıyoruz sanat sanat için midir yoksa toplum için midir diye. Ben sınıfta yaptığımız tartışmalarda toplum için olmalı derdim hep. Sanat için yapılan eserler de çok başarılı oluyor ama halka hitap etmeyince herkesin gönlünde taht kuran bir şiir olamıyor mesela. Aşık KAYA 2 Veysel'in macera romanı okur gibi sürüklerken aynı zamanda üzerinde saatlerce ne demek istedi diye düşündürtmeyen dili beni çok etkiledi. Ben üzerine konuşmak için seçtiğim şiiri bu kadar çok hissetmemi buna bağlıyorum yoksa şairle benzer şeyler yaşamış olmak gerekmiyor. Türküyü yorumlayan müzisyenler de bence bu yüzden güzel yapıyorlar işlerini çünkü hissederek yapılan müzik işler onu yapanın da dinleyenin de yüzündeki ifadelere. "Uzun ince bir yoldayım" diyor Aşık Veysel hepimizin gittiği hayat yolunu daha iyi betimleyemezdi herhalde. İşte daha ilk dizeden çekiyor insanı. Belki de genel bir konudan başlıyor ama halkın ortak konusu hepimizin bulunduğu yol bu kulak kesilmemek elde değil. Şair daha lafına devam etmeden tamamlayası geliyor insanın durmak bilmeden gidiyoruz diye. Sonraki "gidiyorum gündüz gece" dizesiyle kendine has hem sanatsal olan hem de içimizden gelen duygu dökülüveriyor aşığın kaleminden. İkinci dörtlükte doğduğumuz andan beri bu mücadeleyi sürdürdüğümüzden bahsedince bir ah çekiyor insan. Dünyanın "iki kapılı bir han" olması bu yolun bir sonu olduğunu teselli verircesine anlatıyor. Bu yolun sonu aslında ölüm anlamına da geldiği için göz korkutucu olabilir fakat bu da ozanın başka bir yönden hayatı nasıl ele aldığını gösteriyor bana. Ölüm aslında aynen ozanın dediği gibi hanın bir başka dünyaya açılan kapısıdır. Devam eden dizelerinde doğumdan ölüme kadar olan yolun aslında o kadar da uzun olmadığını anlatıyor. Yüzyıllardır sürüyor bu maraton ve her insan aynı süreçlerden geçip sıkılıyor zaman zaman. Aynen benim hayatımdan boğulduğum zamanlarda olduğu gibi. Yalnız olmadığımı, bu sürecin eskiden beri devam ettiğini ve ileride biteceğini bilmek güzel hissettiriyor bana. Şiiri yaşamaya gerek yok dedim ama aslında Aşık Veysel'in şiirlerini okuyunca işte zaten yaşadığınızı fark ediyorsunuz çünkü zaten o sizi, tüm insanlığın yaşadıklarını anlatıyor. Halk şairi olmanın hakkını sonuna kadar veriyor bence. Bu yüzden şiirlerini çok sevdim ve okumaktan mutluluk duydum. KAYA 3