KUMUN ADI ZAMAN

Bizleri bütün canlılardan ayırt eden bütün özelliklerimizin ne kadar özel, sınırlarının ne kadar özenle ayarlanmış olduğunu düşünürdüm. Duyabildiğimiz frekans aralığının bile hayatımıza devam edebilmemiz için en uygunu olması, gözümüzün bizler için en ideal büyüklüğü ve uzaklığı görebiliyor olması ve sahip olduğumuz tüm işlevlerimiz vücudumu hayrete incelemene sebep oluyordu. Fakat bazen daha fazlasını sorgulayıp süper güçlere sahip olmanın hayaline kapılıyorum. Şimdilerde bilim kurgu filmlerine, kitaplarına konu olan uçabilen insanlar ya da beynimizin sahip olduğu tüm fonksiyonları kullanabilip bilgiye kolayca sahip olabilmek, istediğimiz her bilgiyi beynimize sığdırıp sonsuza kadar unutmamak. Bütün bu güçlere doğuştan sahip olamaz mıydık? Hep hayalini kurduğum sonsuz hafızaya sahip olmak, hiçbir şeyi unutmamak neden mümkün değildi? Anne karnındaki halimizi bile hatırlayabilsek, doğduğumuzda annemize babamıza karşı yabancı bakışlarımızı ya da her yaşımızda ayrı ayrı yaşadığımız o mutlulukları... Unutmak yerine hatırlasak gerekli, gereksiz her şeyi. Hep hatırlamak istediğim geçmişimi düşündüm daha sonra. İlk aklıma gelenler hep mutlu olduğum anlar, beni mutlu eden insanlar ve kahkaha seslerim. Daha sonra ise üzülmeme ve yüzümün asılmasına neden olan acılar, sorunlar. Belki de bu yüzden unutmanın da büyük bir önemi vardı bizler için. Geçmişimizle bir arada yaşamamız, hep hatırlamamız; korkularımız, acılarımız, kırgınlıklarımız olmadan güzel. Fakat hayatımız boyunca yüzümüzün hep gülmesi, herhangi bir sorunla karşılaşmadan her anımızda işimizin rast gitmesi imkansız. Kötü anılarımızı unutabilmemiz de unutmak ve hatırlamak arasındaki dengeden kaynaklanan büyük bir nimet. Tıpkı duyabildiğimiz ve duyamadığımız frekanslar arasındaki denge gibi. Unutmak ve hatırlamak aslında beynimizin birbirinden ayrı iki fonksiyonu. Önem sırasına koyamadığım, hep üzerinde kafa yorduğum hayatın bana yaşattıklarına göre bir anda unutabilmek ya da hiç unutmamak istediğim. Çünkü unutmak veya unutmamak elimizle sıcağa dokunduğumuzda elimizi çekmemiz kadar hızlı olmuyor. Gerçekleşmesi için zamanla yoğrulması gerekiyor ya da unutmak için zaman geçtikçe kum saatinde yığılan kumlar gibi unutmak istediğimiz her şeyin o kumların altında kalması gerekiyor. Kumların örtemedikleri ise yaşam boyu bizlere eşlik ediyor. Peki unutabildiklerimiz ve unutamadıklarımız hayatımızda ne kadar etkili? Biz her şeye rağmen hayata devam ederken bazen kumlarla örtüp geride bıraktığımız bazen de bizimle hayat yolculuğuna devam eden her şey neden bizim için büyük önem taşıyor? Bu soruların cevaplarını okuduğum kitaptaki karakterler yanıtladı benim için. Melisa Kesmez' in "Bazen Bahar" isimli kitabında sarsıcı bir ölüm haberinden sonra bir daha hiç görüşemeyen iki sevgilinin, Kemal ve Nesrin'in öyküsü yer alıyordu. Yıllar sonra karşılaşan ve aralarında büyük farklılıklar oluşan bu çifti farklılaştıran en önemli özellik Nesrin'in ölümü, kaybettiklerini, tüm acılarını kumla örterken Kemal'in örtemeyip yaşam boyu yanında taşımasıydı. Kemal kötü anılarını kumla örtemediği gibi hep yanı başında olan acıları, ona taşıması gereken ağırlık olmuştu. Kemal'i genç yaşında ihtiyarlaştıran, yaşayabileceği tüm özel anıları yok eden de omzundaki ağırlıklardı. Bu öykü benim için unutabilmenin, insan olmanın ve yaşamaya devam etmenin gerektirdiği özel bir duygu olduğunun kanıtıydı. Kemal'in durumu ise beni çok etkilemişti. Belli ki onun kumu acılarını örtüp içinde kaybedebilecek özelliğe sahip değildi. Şimdi ise hayalini kurduğum süper güç insanlar için olmasa da kumun yok edici sihirli bir gücünün olmasıydı. Aslında bazılarımızda bu güç olsa da unutamayanlar, acılarını ve korkularını kumun altında bırakamayanlar için, Kemal için bu gerekli bir güçtü. Hep daha fazlası için hayallere kapılsam da fark ettim ki sahip olduğumuz tüm özelliklere, duygulara olması gerektiği kadar sahiptik zaten. Unutmak ve unutmamak da bu duygulardan sadece ikisi. Her biri hayatımızın olmazsa olmazı. Her biri bizler için ayrı ayrı gerekli. İstediğimiz an unutmak ve unutmamayı başaramasak da hepimizde ayrı ayrı o güce sahip hep akan bir kum var. Bu kumun adı zaman.