Başa Gelenlerle Başa Çıkma Sanatı: Hayat

Nasıl gönderildik dünyaya? Nasıl var olduk? Dünya'ya gelme sebebimiz sadece Hz. Havva'nın yediği yasaklı elma mıydı? O yasaklı elmanın cezası da aslında hayata maruz kalmaktı, hayatı yaşamak değil. Çünkü son sözü ne olursa olsun hep hayat söylüyor. Düşünüldüğünde güzel bir ceza aslında, mükemmel bir sınav. Fakat sınava bile gözlerimiz yaşlı başlıyoruz. Nafer Ermiş'in de belirttiği gibi "Sen doğduğunda herkes mutluydu bir tek sen ağlıyordun, çünkü o sırada hayat senin başına geliyordu" (önsöz). Hayatı yaşamıyoruz aslında, hayat hepimizin başına geliyor. Yaşayacağımız hayatı önceden seçemiyoruz çünkü. Ailemizi, toplumumuzu veya dünyaya geleceğimiz bölgeyi kendimiz seçemiyoruz. Hitler'in Almanya'sına Yahudi olarak da gelebilirdik dünyaya veya Cengiz Han'ın dönemine. 21. yy öncesinin Amerika'sına siyahi olarak da gelebilirdik mesela. Memnun muyuz peki günümüzden? Önümüzdeki birkaç yüzyılı görme şansımız olsaydı aynı memnuniyeti hissedebilir miydik peki? Belki de seçmişizdir kendi zamanımızı fakat kim Fatih'in karşısında İstanbul'u savunmak isterdi ki? Hayat sorularla, genellikle de cevapsız sorularla dolu aslında. Hayat böyle bir şey işte ser verir, sır vermez kendisi hakkında. Ne kadar sorgulanırsa sorgulansın en önemli gaye yaşamak, sınava tabi tutulmak. Ne olursa olsun yaşamak zorundayız çünkü ölümün bile ne zaman geleceğini bilemiyoruz. Öyle bir sınav ki başlangıcı da sürpriz, sonu da. Hayat son sözü ölümle söylüyor, en son ölüm geliyor bu sefer de biz erken diyoruz. Bu olay örgüsü bir kitabın başlığında kendini özetliyor aslında: Hayat Böyle Bir Şey. Hayat, insanın başına gelenlerle başa çıkma sanatıdır. Başımıza gelenler sözünden sadece olumsuzluğu çıkartamayız aslında. Başımıza iyi şeyler de gelebilir hayatta, fakat düşünüldüğünde akla ilk kötü olaylar gelir. Demek istediğim, bir insana yaptığı hataları soracak olursanız, aklına onlarca durum gelebilir fakat şimdiye kadar yaşadığı güzel olayları sorarsanız, seçenekleri kısıtlı olacaktır. Çünkü hayat bizi buna zorluyor. Güzel olaylar o kadar az ki hatırlamakta bile güçlük çekiyoruz. Psikolojik midir bilmem fakat insanın hataları aklında daha fazla yer ediyor çünkü hayat bize hatırlayabilmek için bir hafıza veriyor ama unutmak için hiçbir şey vermiyor. Aslında çoğu kötü olayın olmasını kendimiz istemiyoruz, maruz kalıyoruz. Hayat, maruz kaldıklarına da katlanma sanatı aslında. Bazen ayrılıklara maruz kalıyoruz. Ayrılık hayatın en acımasız gerçeklerinden sadece bir tanesi. Ayrılık, ölümün en büyük yan etkisi. Fakat ölüm ayırmadıysa da yazık olmuştur ayrılana. Üzerine konuşulacak o kadar çok şey var ki hayat hakkında. Hepsinin de sonu aynı şeye çıkıyor aslında. İç çekiyor insan bunları düşününce ve "hayat böyle bir şey" diyor, tıpkı Nafer Ermiş gibi. Özetle, hayat maruz kaldıklarımızın hikayesi. Herkesin hikayesi farklı fakat hiç kimse kendi hikayesini tamamı ile kendisi yazamıyor. Çünkü biz daha önce de belirttiğim gibi- hayatı yaşamıyoruz, hayata maruz kalıyoruz. Gözlerimizi açtığımız anda ağlamayı seçiyoruz. Ağlamakla başlayan hayat nasıl güzel bir sonla bitebilir ki? Hikayelerimizi güzelleştirmeye çalışıyoruz hepimiz. Birçoğumuz da başaramıyoruz. Bütün insanlığın hikayesi farklı fakat hepsinin sonu aynı. Başlangıcına bile karar veremediğimiz hayatın sonunun olacağını biliyoruz ve o sona kadar bir şeyler yapmak için çabalıyoruz. Bir şeylere katlanıyoruz, maruz kalıyoruz ve bu bizim hayatımız oluyor. Yarım kalıyor hikayelerimiz, yaşadığımız hayat hikayelerimizi tamamlamaya yetmiyor çünkü hiçbir günümüzü son günümüz gibi yaşamıyoruz. Hangimiz son günümüzü biliyoruz ki sanki? Hangimizin otuz saniye sonrası için garantisi var? Hayat işte, maruz kaldıklarımızın, başa çıkmaya çalıştıklarımızın sonu yok fakat hayatın bir sonu var. Son dediğime bakmayın, bazı hikayeler için en son gelse bile son, erken olabiliyor...