Sahnedir Asıl Heyecan

Lafı dolandırmanın anlamı yok. "Bale" diyorum heyecan diyorum ve başlıyorum yazmaya... Tam olarak nedir peki bu heyecan dediğimiz? Sürpriz bir hediye paketini açmak mı yoksa hoşlandığın karşı cinsi görmek mi? Ya da günlerdir çalıştığın o sınavın sonucunun açıklanması için son dakikaları mı beklemek? Aslında hayatımızın her anında az da olsa çok da olsa bizi heyecanlandıran olaylar veya kişiler vardır. Kimine göre bunun adı aşk, kimine göre mutluluk, ama bana göre bale, sahne... Kendimi bilmediğimden beri bale yapıyorum. Bilmediğim diyorum çünkü başladığımda henüz dört yaşındaymışım, takdir edersiniz ki hatırlayamıyorum bile. Şimdi ise on dokuz yaşında olduğumu ve hala tutkuyla bale yaptığımı düşünürsek belki buna heyecan dışında aşk adını bile koyabiliriz. Anlatılmaz yaşanır denilen duygular vardır ya hani, işte bu bale, o sahne heyecanı, seni izlemeye gelmiş yüzlerce kişinin önünde dans etmek ve sayamadığım daha niceleri asla anlatılamaz. Eğer ki bunu okuyan bir balerin varsa aramızda, o beni çok iyi anladı biliyorum. Yazarken bile heyecanlanıyorum, nereden başlasam, size hangi duygularımı nasıl aktarsam... İlla ki bir yerden başlamak gerekiyor, o yüzden hatırladığım zamanlarımdan itibaren anlatmaya başlayabilirim. Küçüktüm tabi ki, çok sevdiğim, dünyalar tatlısı bir öğretmenim ve benim gibi haftanın iki günü okuldan çıkıp koştur koştur baleye gelen diğer arkadaşlarımla aynı sınıfı paylaşıyorduk. Bale öğretmenim benim için her zaman kusursuzdu. Saçları, tokaları, kıyafetleri, ayakkabıları, gülüşü, konuşuşu... Herşeyiyle hayrandım ona. E hal böyle olunca ister istemez baleyi de sevdirdi bana. Bu arada söylemeden geçmeyeyim, hala aynı bale okulundayım ve canım öğretmenimin hala hayranıyım. :) Gerçi öğretmenden ziyade abla da denebilir. Çünkü benim bale okulum artık okul değil, diğer evim, diğer ailem. Aslına bakarsanız bale benim hayatımın olmazsa olmazıdır ki küçüklüğümden beri böyleymiş bu. Bu konuda bana emek veren aileme teşekkürlerim sonsuz. Yıllarca beni sabırla bale okuluma bıraktılar ve dersim bitene kadar bekleyip, tekrar eve getirdiler. Bazen bu sabrı benim bile gösteremediğim anlar olmuştu. Çocukluk işte... Hatırlıyorum, bir zamanlar gitmemek için evde hıçkıra hıçkıra ağlıyordum. Her an her şey güzel olacak değil tabii. Ağır geliyordu, oraya ayırmak için vaktim yokmuş gibi geliyordu. Halbuki bir ilkokul öğrencisinin ne kadar vakti olmayabilirdi? Şu tecrübemi de burada eklemem gerek: bale ya da diğer sporlar asla derslerimizden bizi alıkoymazlar, aksine bizi düzene sokar ve tüm işlerimizi zamanında bitirmemiz gerektiğini öğretirler. Ben her dönemi yaşadım balede; çocukluğu, ergenliği, asiliği, sakinliği ve her duyguyu baleyle tattım; mutsuzluğu, mutluluğu, nefreti, sevgiyi, ama en önemlisi de heyecanı. Heyecan heyecan diyorum da ben size asıl noktayı söylemeyi unuttum. Tabii balenin kendisi bir heyecan ama asıl heyecan dediğim kısmı temsillerimiz. Bale okulum aynı ilkokullar, liseler gibi Eylül ayında açılıyor, Haziran ayında kapanıyor. Kapanışımız ise bir eseri (Fındıkkıran, Kuğu Gölü Balesi vs gibi) seyircilere sene sonu gösterimizde sunmakla oluyor. 4 yaşında olan minik bale sınıfından, iş hayatında olan 25 yaşındaki mezun (mezun diyorum çünkü baleden de eğitimimiz tamamlanınca diploma alınıp, mezun olunuyor) sınıfımıza kadar herkes bu temsilde rol alıyor. Tüm bir eğitim dönemi boyunca Haziran ayında gerçekleşecek olan gösterimize hazırlık yapıyoruz. Diyeceğim şu ki, heyecan demek o temsil, o sahne, o alkışlar demek. Tüm sene verdiğim emeklerinin karşılığını, tiyatroyu inleten alkış seslerini duyarak sonlandırmak, bana en özel mutluluk hissini verir. İlk yıllarımda şimdiki minik öğrencilerimiz gibi sadece çıkıp ellerimizi, ayaklarımızı oynatır, etrafımızda dönerdik. Gösterideki rolümüz yalnızca buydu belki ama, onu da yapmak o yaşlarım için zordu, heyecanlıydı. Çünkü karşımızda öğretmenimiz bize ne yaptığımızı göstermeyecekti, okuldaki sınıfımda değildim ve kocaman bir tiyatrodaydım, o güne kadar kimse beni izlememişti ama o gün sayısız göz benim üzerimizdeydi.. Patlayan kamera flaşları, el sallayan anne ve babalar, sahne arkasından harikasınız diye fısıldayan büyük ablalar ve öğretmenlerimiz. Küçükken bu heyecanın yanında korku ve endişe de vardı. Büyüdükçe ve sahnenin tadını her sene daha da fazla aldıkça korkunun yerini mutluluk ve özgüven alıyor. Korkmak yerinde tadını çıkarıp eğlenmeye başlıyorsun. Her temsil öncesi genel provalarımızda nasıl olacak kaygısı yüzünden bir an önce bitsin istediğim o gösteri, bittikten sonra da keşke bir daha yapsak duygusunu getiriyor. Baleden aldığım o tat, o heves, o mutluluk ve "o heyecan" henüz başka bir şeyde karşıma çıkmadı. Yazımın başında bahsetmiştim ya kimine göre heyecan aşk iken bana göre bale diye.. Belki de henüz aşık olmadığımdandır o sahneyi heyecan olarak tanımlayabilmem. Herşey bir yana, sizi gerçekten heyecanlandıran neyse onu bulun ve asla hayatınızdan çıkarmayın. En azından ben öyle yapıyorum. Son olarak sizlerle 2014-2015 yıl sonu temsilimizden birkaç kare paylaşmak istiyorum: "Uyuyan Güzel, 2014-2015, Görsel Bale Temsili"