YAŞADIĞINI HİSSETMEK

Bir insanın yaşadığını hissetmesi için ne gerekir? İstemsizce soluk alıp vermekten ötede geçip giden bir ömrün gizlediği manalara nasıl erişilir? Bu ve benzeri göreceli sorular insanı hayatın gizlerine doğru bir yolculuğa sürükler. Bilinmezlerle bezenmiş bu yolculukta yaşama ve yaşamaya dair tüm sorulara tek bir hissin baş döndürücülüğüyle cevap verir insan: Mutluluk. Mutluluktur yaşamı hissettiren ve ömrün manalarına eriştiren. Öyle ya, çoğu zaman aşırı mutlu eden ya da refaha erdiren olaylar ile farkına varır insan yaşadığının. Böylece "Yaşamak ne güzel!" diyerek kendini avutuşunu, "Oh be dünya varmış!" diye ekleyerek taçlandırır, dünyanın saklı bucaklarına gözlerini yumarak... Gözleri açıktı hasta çocuğun. Hissediyordu yaşadığını. Henüz on beş yaşına gelmemiş bir çocuk ne kadar hissedebiliyorsa o kadar hissediyordu. Neredeyse doğduğundan beri peşini bırakmayan, hayatındaki her adımını hissettiren meçhul bir hastalığın ona anlattıklarıyla hissediyordu. Yaşadığı hayatın bir cevher olduğuna inanmasa da gördüğü en ufak ışıltıyı bile işlemeye çabalamasıyla hissediyordu. Lakin acılara çare olamayan pansumanlarla ve ağrılı adımlarla yitiyordu uğruna çaba verdiği ışıltıları bir bir... Acıları, kaygıları, belirsizlikleri, değişmeyenleri, eksiklikleri ve fazlalarıyla hayat, insana yaşadığını hissettirmelidir aslında. Fakat insan böyle huzursuzluklarda öylesine meşguldür ki var oluşuna açtığı savaşla... Refah içinde ve mutluyken duygularının derinliğini kendisine bahşedileni yaşama hissine odaklarken insan; tam aksi hisler yaşatan huzursuzluklarla karşılaştığında olumsuz olanı yok etme yolunda derin denizlerde boğulur çoğu zaman, huzursuzluğunu kendi varlığına dayandırıp varoluşunu ve yaşadığı hissini inkar edercesine. Hasta çocuk ışıltıları kaybetse de derin acılar ve kaygılar içinde yüzse de boğulmuyordu. Çocuğun dinmeyen ıstırapları ve kuruntularından daha vasat durumdaki gerçekleri onu derin buhranlara sürüklese de hıçkırıkları sessiz ve süreksiz oluyordu tüm gerçekleri gizlercesine. Belirsizlikler ve beklenmediklerle dolu dünyasında kendisine her şeye rağmen yaşamaya devam ettiğini hissettiren şeyi bulmuştu bile. Bu bulduğu, dizindeki meçhul rahatsızlığa deva olamasa da bir şeyleri onarmıştı sanki yıpranmış ve eğilmiş tahta evlere benzettiği bedeninde... İnsan acılar ve huzursuzluklara karşı ne kadar sağlam dursa da, bu duruş tatmin edici süreklilikte bir destekle korunabilir ancak. Bu destek kişiye değil umutlara uzak kalmış, inancını yitiren buruk kalpleredir özünde. Zor zamanlarda yardıma koşan destekler kalbe hala attığını ya da insana yaşadığını hissettirmese de hayatı bir derecede yaşanılabilir kılar. Ancak bu destekler önleyebilir daha beter ıstırapları, geri dönüşü olmayan yıkımları... Hasta çocuk bulduğu şeyin getireceği olası mutluluğa inanmıştı. Tükenmeyen yıkımlarının esiri olmak üzereyken, ona yaşadığını hissettirecek şeye yönelmiş ve bu uğurda ifrazat ve iyodun sindiği hastane koridorlarını yok sayarak kaptırmıştı kendini yemyeşil çamlara ve tabiatın taze ve ferah havasına. Olası mutluluğun ve ferah havanın adı Nüzhet'ti. Nüzhet, ela gözler, kumral saçlar ve büyüleyici tenden ötede bir şeydi. Bir destek ya da destekçi olmaktan da fazlaydı. Nüzhet, hasta çocuğun kendisinden çok inandığı, koşulsuz sevgiyi hak eden o kız, son ışıltıydı. Sanki çocuğun burulmuş kalbini yumuşacık elleriyle açıvermişti... Yaşadığını hissetmek, mutluluğun uyandırdığı basit bir farkındalıktan ötede acıların, kaygıların ve belirsizliklerin de benimsenişiyle mümkün aslında. Dünyanın farklı bucaklarını görme yolunda insan sayısız hisler tecrübe ederken acıları, kaygıları ve belirsizlikleri yok sayarak kendisini eksik bırakmayı yeğliyor çoğu zaman. Öyle ki, huzursuzluklarına direnmeye korkusundan var oluşuna savaş açıyor ve tüketiyor kendisine bahşedilen ömrü. Halbuki sahip olunduğuna inanılan bir ışıltının peşinden koşmak, yalnızca yaşadığını değil var olma savaşında yılmadığını göstermek değerli kılıyor ömürleri...