HER YER SENSİN

Her birimizin hayatımız boyunca ayak bastığı yerler vardır. Bazılarımız hep aynı yerlere ayak basmış olsa da bazılarımız ise dünyanın dört bir yerini dolaşıp çoğu yerde izini bırakmıştır. Bizler o yerlere iz bıraktığımız gibi o yerler de bizim üstümüzde iz bırakıyor. Gezerken her durulan durakta hep başka biri haline geliyoruz. Amerika'da belki bir Hollywood yıldızı olabiliriz, İngiltere'de bir Sherlock Holmes, Afrika'da ise açlık derdi olan bir yerli. Gittiğimiz yerler, bulunduğumuz durumlar ne kadar değişirse bizler de o kadar değişiyoruz. Aslında bir yerin ne kadar güzel ya da kötü olduğunu belirleyen özellik ne oradaki gökdelenleridir ne doğasıdır ne zenginliğidir. Gidilen yerlerin güzelliği insanın zihninde ve oranın insanında biter. Dünyanın en kusursuz mimarisine sahip gökdelenin önünde evsiz, aç insanları görürseniz o gökdelene gittiğinizde harikaydı diyebilir misiniz? Kimse diyemez çünkü insan yaratılışı gereği bizler duygularımızla yaşıyoruz. Bir yere gittiğimizde o yer ne kadar vasat bile olsa en sevdiğimiz arkadaşlarımız, ailemiz, sevgilimiz yanımızda olunca mutlu oluyoruz. Böylece o yer bizim aklımızda çok güzel bir yer olarak kalıyor. Bülbülü altın kafese koymuşlar ve bülbül gitmek istemiş. Bazen bizler bunun olabileceği düşünmeyerek altın kafese girmek istiyoruz. Altından olduğu için güzel gibi görüyoruz. Altın çok değerli o zaman altın kafes çok güzeldir diye düşünüyoruz. Önemli mi yaşayacağımız yerin altından olması yoksa nasıl ve kimlerle yaşadığımız mı önemli? İnsanların ısrarla kafes düşüncesine değil de altına odaklanmaları sonradan bir pişmanlık kaynağı değil midir? Eskiden gözünde dünyada yaşayabileceği en güzel yeri orası olarak görürken sonradan oradan kaçmak için kafesin anahtarını samanlıktaki bir iğne olsa da arar ve bulana kadar durmaz. Halbuki en başta küçük bir evde özgürce sevdiklerimizle yaşamayı kabullensek altın kafeste yaşayacağımıza göre daha mutlu bir hayatımız olur. Ama bizler olduğumuz yerin güzelliğini fark etmiyoruz ta ki yeni yer arayışlarına girip güzelliği saraylarda, köşklerde, altınlarda arayana kadar. Önemli olan yaşadığımız, gördüğümüz yerlerin zümrütten, altından, gümüşten olması değil bizim kim ve zihnimizin aslında nerede olduğudur. Çok mutlu ya da aşırı depresif hissettiğimiz muhakkak olmuştur. Mutsuz ve depresyondayken gittiğimiz yerler bize zindan olur fakat mutluyken adeta bir cenneti yaşamaz mıyız? Ruh halimiz aslında mekanın sözcüsüdür. Bir yer asla iyi ve kötü olamaz. Kimine göre iyidir kimine göre ise kötüdür. Aslında orası ruh halimizin yansımasıdır yani bizizdir. Yazar Antonio Tabucchi Yolculuklar ve Öteki Yolculuklar isimli denemesinde "Bu, o günü gözlerimizle nasıl gördüğümüze, ruhumuzla nasıl içselleştirdiğimize, mutlu ya da üzgün, genç ya da yaşlı, sağlıklı ya da karın ağrısı çeker halde olmamıza bağlıdır. Oraya vardığımız anda kim olduğumuza da bağlıdır." (Tanıtım Bülteninden) diyerek bu durumu özetlemiştir. Bizler bir doğrunun üzerinde seyahat ederken varacağımız noktanın koordinatlarına değil zihnimizin hangi koordinata ait olduğuna bakmalıyız. Yolculuğumuzda belki es geçtiğimiz bir meydanda özgürlüğü, uğramadığımız bir lokantada hiç tadamayacağımız kadar güzel bir lezzeti tadabilirdik. Öyle bir lezzet ki hiç tadılamayacak kadar güzel. En sevilenlerle yemek yenilen bayram sofrası misali. En güzel lokantadan bile güzel, sonu olmayan bir yemek sofrasında dostlarla yemek yemek en güzel haz değil midir? Her şey aklımızın içinde bitiyor. İstersek yerimizde duralım ya da bütün dünyayı gezelim gittiğimiz yerleri kendi gözümüzden gördüğümüz için bize her yer yine kendimizden kareleri bırakır.