Kendi Kendine Yetebilmek

Gelişen ve büyüyen bu dünyada, bizler doğduğumuz günden bugüne hayatımızı geçirebilmek için birilerine ve bir şeylere bağımlıyız. Okuduğum Jorge Bucay'ın bu kitabı sayesinde bu bağımlı olduğum şeylerin hayatımın ne kadar büyük bir kısmını kapladığını fark ettim. Bir şeyleri yapmadan başkalarına sormaya, danışmaya o kadar alışmışım ki o işleri yapmak benim için o insanlarla bağdaşmış duruma gelmiş durumda hatta biraz ileri gidip o insanlar olmadığı zamanlarda o işleri yapmaktan zevk almadığımı söylemek bile mümkün. Peki kendimi niye bu derecede başka insanlara bağlamışım? Yaşımız küçük, hayatımızdaki insanlar da gelip geçiciyken insanlara bu derece de anlamlar yüklemek ve onlara alışmak ne kadar doğru? Bu kitap sayesinde kendime bu soruları sormaya başladım, hayatımda insanlara ayırdığım yerin büyüklüğünü gördüm ve onlara ne kadar bağımlı olduğumu fark ettim. Her insan bazı şeyleri yapmaktan hoşlanmaz veya yapamaz. Mesela ben tek başıma bir kafede oturmaktan hoşlanmam, pek tercih etmem. Yani evden dışarı çıkabilmek, bir kafede oturabilmek için başka birisine ihtiyacım var. Bir kadın olarak alışveriş yapmak en sevdiğimiz şey gibi gözükse de aslında alışveriş ikilemleri, verilmesi gerek bir sürü kararı da içinde barındırır. Küçük yaştan beri hepimiz alışverişe annelerimiz, babalarımız veya bir büyüğümüzle çıkmaya alışmışızdır ve şu an büyük bir alışverişe çıkabilmek için yanımda kararlarımı almamda yardımcı olacak birini isterim. Yani alışverişi tek başıma yapmakta zorlandığım şeylerden biri. Fakat dünya ne kadar kalabalık olsa ve çevremizde bir sürü insan da olsa dünyada her birimiz yalnızız ve bir şekilde kendi ayaklarımız üzerinde durmayı öğrenmeliyiz. Fark ettim ki her birimiz aslında kendimize yetebiliriz ve aslında başkalarına da ihtiyacımız yoktur. Sadece başkalarından aldığımız yardımlarla işin kolayına kaçıyoruz. Peki mutluluğun anahtarı olarak da başkalarına ihtiyacımız olmamasını, kendi kendimize yetebilmeyi söyleyebilir miyiz? Fark ettim ki; insan başkalarına ihtiyacı olmadığı zaman özgür oluyor. Mutluluk, yaptığımız çoğu şeyde ulaşmak istediğimiz kavram ve özgürlük de her insanın aradığı bir başka kavram. Her insan kendi kendine bir işi başardığında, yapamayacağı bir şeyi yaptığında mutlu olur. Yani mutlu olmak için başkasına da ihtiyacımız yoktur; kendi kendimize yaptığımız bir resimde, kendi kedimize çıktığımız bir alışverişte de mutlu olabiliriz. Bir insanın varlığına veya yokluğuna bağlı olmamalıdır mutluluğumuz hele ki yaşayacak bir sürü güzel gününüz olacaksa. Ayrıca başkasına ihtiyacımızın olmaması kendimizi özgür hissettirir. Örneğin ben eve yerleşmeden önce okullar açılmıştı ve normalde evim şehir dışında olduğu için arkadaşımda kaldığım 2 hafta geçirdim. Eve girişim ve çıkışım, takıldığım insanlar, yemek yeme düzenim bile o arkadaşıma bağlıydı. 2 haftanın sonunda evim hazır olduğumda hiç hissetmediğim kadar iyi hissediyordum çünkü ona bağlı olan hayatım bitmişti ve sonunda istediğim zaman, istediğim yerde, istediğim kişilerle olup istediğimi yapabiliyordum. Her insan hayatında bağımlı olduğu bir şeyden kurtulduğunda aynı şeyi hisseder; özgürlüğünü. Kısacası; hayatımda aslında alışkın olduğum ve bağımlı olduğum şeylerin beni mutlu ettiğini sanıyorken aslında hayatımı zorlaştırdığını ve kendi kendime yeterek sahip olabileceğim mutluluğun önüne geçtiğini fark ettim. Bağlı olduğumuz alışkanlıklar, insanlar, yapmadan duramadığımız şeyler sadece kendimizi kısıtlamamız değil mi? Asıl bağlı olmamız gereken şeyler onlar yerine kendimiz değil miyiz? Umarım hepimiz bu soruları sorarız ve bağımlılıklarımızın sadece önümüze taş koyduğunu fark ederiz.