Yaşadığımız Dünya

Bu hikaye yoksulluğun hikayesi, aç kalan insanların hikayesi. Açlıktan ölen insanların hikayesi, açlıktan, çocuğunu emzirecek sütü olmayan annelerin hikayesi. Dünyanın adaletine sövesi geliyor insanın bunları düşününce. Üç taraflı bir dünya; bir tarafta midesi omur iliğine yapışan yoksullar, bir tarafta bir tabak yemeğe yüzlerce lira para veren zenginler ve bunların ortasında kalan orta direk. Kimse yoksul olmayı istemez ama bu bir seçim midir? Bence sadece şanstır. Yoksul bir ailen varsa yoksulsundur, zengin bir ailen varsa zengin. Aklınıza sıfırdan çok zengin olan insanlar gelebilir elbette ama bu da şans bence. Kaç insan var ki böyle? Bu dünyanın düzeni çoktan değişmiş, bu sınıf ayrımını değiştirmek artık çok zor. Yoksul bir çocuk düşünelim. Çocuk çok çalışkan ve bu durumu gören babası da ne pahasına olursa olsun çocuğunu okutmakta kararlı. Bu çocuk çok çabalasın ve iyi bir üniversiteyi kazansın, ardından da iyi bir işi olsun. Ne kadar başarılı olursanız olun, yirmi beş yaşınızda, gönlünüz rahat bir şekilde, üniversitedeki zengin arkadaşlarınızın bindiği yüzlerce bin liralık arabalara binemezsiniz. Bu durumda arabalara binenleri kesinlikle suçlayamayız. Eğer ki imkanın varsa tabii ki de bineceksin. Bu durumun sorumlusu, her vatandaşına eşit yaşama imkanı sağlamayan hükümetlerdir. Yoksulun hakkını yiyerek zengin olan insanlar varken ve bu duruma göz yuman hükümetler etraftayken bu durum değişmez. Bu durum sadece Türkiye'nin değil, bütün bir dünyanın problemidir. Bu problemin temel kaynağına inmek gerekirse, ben kendimide dahil ederek, insanlığı suçluyorum. İnsan aç gözlü bir varlıktır ve hep daha fazlasını ister. Elinde olandan tatmin olmaz, hep bir adım ötesine ulaşmak ister. Elbette bu şekilde davranmayan ve düşünmeyen insanlar var ama bu insanların sayısı, diğerlerini durduramayacak kadar az ve bu insanlar, bu şekilde düşünenlerden çok daha güçsüz. Sonuç olarak, insanın nefsi, insanlığın en büyük düşmanıdır. Bundan dolayı, insanlığın iyiliğini isteyen siyasi rejimler başarısızdır ve hümanist oluşumlar ayakta kalamamıştır. Bunları yazarak biraz aşırıya kaçtığım ve umutsuzluk içinde olduğum düşünülebilir ama bunlar sadece gerçekler. İnsanların kabullenmeyi reddettiği gerçekler. Eğer ki bunlar gerçek olmasaydı, Afrika'da insanlar açlıktan ölmezdi, insanoğlu nefsi uğruna, sadece biraz daha çok petrol için, savaşlara sebep olmazdı. Ekmek Kavgası da olmazdı çünkü bu dünya, hepimize yetecek kadar büyük ve hepimizi besleyecek kadar zengin. Bu kadar problemi çözmek için ne yapılabilir? En başta hükümetler adaletli olmalıdır. Hakimler tarafsız olmalı, suçlu olan güçlü olduğu için, savunulmamalıdır. Durum böyle olursa, üçüncü paragrafımda bahsettiğim, bu şekilde düşünmeyen, içinde insanlık olan grup güçlenir ve insanlar birey birey değişmeye başlar. Nasıl nefis hepimizi köle edebilen, içimizdeki şeytansa aynı şekilde her insanın içinde iyilik de vardır. İyilik bize egemen olmalıdır. İnsan elindekini paylaşmalıdır ve neye inanıyorsa ona şükretmeyi öğrenmelidir. Yoksulluk bir seçim olmalıdır. Herkes eşit şartlarda doğar ve kendi kararlarından dolayı yoksul olursa, bu gerçekleşebilir. İnsanlar kendi eylemlerinden sorumludur yani kısaca ailenizin fakirliği sizin kaderiniz olmamalıdır. Tüm bunlar gerçekleşirse Ekmek Kavgası biter ve ağzında diş kalmamış teyzeler, ellerindeki kemiği bir köpek çaldığında üzülmezler. Kötü hırsın olmadığı, herkesin elindeki ile yetinmeyi bildiği, para kazanmak kavramının önemini yitirdiği bir dünya düşünün. Kısacası insanın nefsini köle ettiği bir dünya düşünün. Bu kavram bize ne kadar ütopik geliyor değil mi? Bu kavramın bize ütopik gelmesi, içinde yaşadığımız dünyayı kabullenişimizin ve geldiğimiz noktanın berbatlığının kanıtıdır. Durukan Güven Kemal, Orhan. Ekmek Kavgası. İstanbul: Everest Yayınları, Kasım 2014.