Bir Hilal Uğruna

Çanakkale gezisi yapılacağını duyduğumda çok heyecanlandım. Orada yazılan tarihi senelerdir kitaplarda okudum ama mekan ve olaylar sadece hayalimdeki kadar gerçekti. Asıl mekanları, destanın yazıldığı toprağı görmek elbette çok farklı bir deneyim olacaktı. Televizyonda görürdüm Anzaklar Çanakkale'yi ziyaret için dünyanın diğer ucundan geliyorlar, diye. Biz de ziyaret etmesek gerçekten ayıp olurdu. Cuma gecesi saat on iki de yola çıktığımızda her yer zifiri karanlıktı. Sakin bir yolculuk geçirdik, savaşa giden askerlerin muharebe meydanına giderkenki sessizliği gibi. O şanlı topraklara vardığımızda ufuktan güneş daha yeni doğuyordu. Bizlere hoş geldiniz dercesine, süzme ışıklarını gönderiyordu. Sahile vuran dalgalar etrafın sessizliğini bozan tek unsurdu. Havada sanki savaş kokusu vardı. Sabah ayazında soğuğu hissetmek bizi adeta Çanakkale savaşı moduna sokmuştu. Geziye tabyalardan başladık. Tabyalar adeta kaplumbağanın kabuğu gibi korunaklıydı. İnsan ordayken savaştan başka hiçbir şey düşünemiyor. Tabyalardan atılan topları, denizden gelen bombaları gözümü kapayıp hayal ettikçe adeta kendimden geçiyordum. Talihe bakın ki denizde savaş filoları ve helikopterleri on sekiz mart provası için geçiş yapıyorlardı. Anlayacağınız savaş atmosferini hissetmemek elde değildi. Tabyalardan sonra şehitlikleri ziyaret ettik. Hala anlamadığım bir şekilde herkes mezar taşlarında kendi memleketinden isim arıyordu. Benim içinse hepsi aynıydı. Asıl etkilendiğim şey şehitlerin yaşlarını görmek oldu. Daha pırıl pırıl tertemiz yüzleriyle on beş yaşında şehit olanların, genç mi dersin çocuk mu dersin, isimlerini görmek beni derinden sarsmıştı. Demek öyle bir zamandı ki yediden yetmişe herkes seferber olmuştu. Büyük Çanakkale abidesine giderken rehberimiz bizlere tarihi bilgiler veriyordu. Tam o sırada biri solumuza diğeri sağımıza iki tane askeri helikopter şahin gibi iniş yaptı. Çok heyecanlandık adeta filmlerdeki gibiydi. Ne oluyor diye ağzımız açık kalmıştı. Sonradan öğrendik ki on sekiz mart için etrafta güvenlik kontrolü yapıyorlarmış. Tepeye vardığımızda abide bizi görkemli edasıyla selamlıyordu adeta. Abidenin büyüklüğü sanki dünyaya mesaj veriyordu; yüz kere de gelseniz biz buradayız. Savaşın ortamını en iyi anlayabileceğimiz yer olan siperlere gittik. Siperlerinden içinden karşımızda uzanan sonsuz ufka bakarken aklımda savaşı canlandırıyordum. Siperlerden atlayan askerler, süngü savaşları, yaralılar... Düşününce bu nasıl bir cesaret bu nasıl bir vatan aşkı diyordum. Siperlerde şehit olanları düşününce şu meşhur söz aklıma geliverdi : ''Bir hilal uğruna ya rab ne güneşler batıyor!''. Gerçekten de o zaman şehitlerimizin birçoğu bizim aydınlarımızdı: öğretmenler, öğrenciler, şairler gibi. Son olarak müzeleri gezdik. Savaşta kullanılan eşyaları gördükçe ortamın şartlarını bir nebze de olsa anladık. Mesela küçücük küreklerle kazılan kocaman siperleri düşününce harcanan insan gücü bir kez daha bizlere hayret veriyordu. Milyonda bir ihtimalde olsa havada çarpışan onlarca mermiyi görmek savaşın dehşetini gözler önüne seriyordu. Bir Türk askerinin savaş eşyalarına bakıyorum bir de düşman askerinin eşyalarına, aradaki fark çok açık ve net aleyhimize, çok zor şartlarda savaşmışız. Onca yokluğa rağmen yine de galip geldiğimizi bilmek bir kez daha gurur kaynağımız oldu. Artık o aziz memleketten ayrılma zamanıydı. Akşam vaktiydi, güneşin aksine bu sefer bembeyaz ay bizi hoş çakalın dercesine aydınlatıyordu. Dönüş yolu boyunca Çanakkale türküleri söyleyerek gezimizi zihnimizin daima hatırlayacağı bir köşesine koyduk. İçimde sanki bir asker misali savaş kazanmışçasına bir gurur vardı. Aldığımız hediyelik eşyalarda yazan Mehmet Akif'in yazdığı şanlı İstiklal marşımızın ''Bastığın yerleri toprak diyerek geçme...'' kısmı aslında tüm gezimizin özeti mahiyetindeydi.