BENİM SINIRLARIM

Özel hayatınızdaki sınırların aşılması sizi ne kadar rahatsız eder? Darren Aronofsky yeni film Anne'de bu soruya seyirciler üzerinden yanıt arıyor. Filmlerini ilgi ile takip ettiğim Aronofsky, filmlerini psikoloji deneyi olarak kullanmayı seviyor desem pek yanılmam. Filmlerinde adete seyirci üzerinde baskı kurarak onlarda daha önce başka bir filmde yaşamadıkları duyguları yaşatmayı çok seviyor. Ben de bu duyguları tatmaktan ayrı bir zevk alıyorum. Aronofsky filmlerinde yaşadığım sancılı dakikalarda daha önce hiç düşünmediğim konularda düşünüyor, daha önce yaşamadığım kaygıları tadıyorum. Biraz garip gelebilir kulağa çünkü insanların çoğu kendini eğlendirmek ve oyalamak için izler filmi. Ben film izlerken keşfetmeyi, alışkanlıklarımın dışına çıkmayı seviyorum. Bu yüzdendir ki Aronofsky filmleri bana her zaman cazip gelir. Size engin denizlerde büyük bir macera yaşattırmaz belki ya da hiç yabancı topraklarda gizemli yaratıklarla olan mücadeleden bahsetmez ama size daha fazlasını vaat eder Aronofsky. İnsan psikolojisinin keşfedilmemiş derinlerine onun elleriyle inersiniz. Daha önce hiç hissetmediğiniz duygular bir anda yüzünüze çapar. O duygular dalga olur, dalgalarla boğuşursunuz. Hep karanlıkta kalacağını düşündüğünüz hisler ise yeni kapılar açar. Anne Filmine girerken heyecanlıydım. Bu sefer hangi duygularım gün yüzüne çıkacaktı, merak ediyordum. Film başladığı andan itibaren beni içine aldı ve yuttu. İç dünyamda yaşayacağım yeni keşif için hazırdım. Film başlar başlamaz bana sınırlar çizdirdi. Bu alan bana aitti, benim özelimdi ve burayı birileriyle paylaşmaya niyetim yoktu. Burası evdi. Muhafazakar ve mütevazı bir kadının evi. Bu ev onundu ve her noktasında emeği vardı. Yok olmuş şeyi baştan yaratmıştı. Sevdiği ve sahip olduğu adam için. Huzurlu küçük dünyasında yaşarken çizdiği sınırlara insanlar girmeye başladı. İlk başta sadece dürtmeden ibaret olan bu müdahaleler bir anda üzerime çullandı. Sanki mahremime müdahale ediyorlardı, bana ait olanı benimle paylaşıyorlardı ama ben istemiyordum. Kapıları kırdılar ve içeri girdiler. Oturduğum yerde soğuk soğuk terlemeye başladım. Kadının yaşadıklarını bana yaşattırıyordu yönetmen. Rahatsız olmuştum ama keşfediyordum. Hikaye bana ait değildi ama hissettiğim duygular benimdi. Meraklı bir kaşif gibi dolaşmaya başladım iç dünyamın karanlık köşelerinde. Tepkilerimi ölçüyordum, bağlantı kuruyordum. Sanki odama kapısına tıklamadan dalmışlardı, kimseye anlatmadığım sırlarım sokaklarda herkesin dilindeydi. Anne! karakterinin rahatsız olduğu kadar rahatsız oldum. O anneydi, o sahipti ama hepsi elinden kayıp gitti, aynı şekilde benim de. Filmin odağında iç dünyasındaki karmaşayı dış dünyasına yansıtmaktan çekinen çaresiz bir kadını görüyoruz. Yönetmen kadının iç dünyası ile evi bağdaştırarak zekice bir metafor kuruyor ve böylece kadının yaşadığı duyguları ev aracılığı ile yansıtıyor. Her kendisiyle ilgi bir sıkıntı hissettiğinde evi duvarına dayanıp onun kalp atışlarını dinleyen Anne karakteri, evine gelen her davetsiz misafiri iç dünyasına giren başka bir insan olarak algılıyor. Bu davetsiz misafirlere bakış açısı ise pek olumlu olmuyor. Hem karakter hem de ev, artan kalabalıkla birlikte daha huzursuz ve rahatsız edilmiş hissediyor. Günlük hayatta da sık sık karşılaştığımız bu rahatsız edici duygu, misliyle çarpılıp bize tekrar sunulurken koltuklara yapışıp olanlara stres içinde tanık oluyoruz hatta yaşıyoruz. Tabii kendi hayatımla karşılaştırmak kaçınılmaz oluyor benim için. Filmden çıktıktan sonra uzun süre etkisinden çıkamadım ve düşünmeye başladım. Kabullenmediğim duyguları kendi içimde tarttım. İç dünyamın derinliklerine gömdüğüm bu duygu ortaya çıkmıştı bir kere ve daha fazlasını isttiyordu benden. Kendime bile itiraf edemediğim, insanlardan ne olursa olsun sakladığım duyguları ve hisleri kabullendim. Belki bir anlık bir olaydı ama olan olmuştu. Benim de sınırlarım vardı ve her zamankinden daha belirgin olarak ortaya çıkmıştı. İnsanları oraya almaya hala niyetim yoktu ama en azından kendim görebiliyordum bu sınırları. İşte bu yüzden Aronofsky seviyorum diye yineledim kendi kendime. Yine kendi içimde bir mücadele yaşamıştım ve bana ait olanı bulmuştum. Aklıma geldikçe arkadaşlarıma yönetmenin filmlerini öneriyorum ama sanıyorum ki benim yaşadığım etkiler onlarda benimki kadar ağır olmuyor. Belki aradıkları şey bu değildir ya da kendilerini keşfetme konusunda benim kadar cesur olamıyorlardır.