İÇSELLEŞTİRİLMİŞ IRKÇILIK

Oyunca Bebek Deneyi'nde siyahi çocukların önüne beyaz ve esmer olmak üzere iki bebek koyarlar. Önce onlardan iyi ve güzel olan bebeği işaret etmesini isterler ve bütün çocuklar beyaz olanı işaret ederler. Kötü ve çirkin olan için ise esmer bebeği işaret ederler. Daha sonra sorulan "Hangisi size benziyor?" sorusunda ise yine esmer olanı işaret ederler. Eğer tam o an, oradaki küçücük çocukların gözlerine odaklanırsanız yalnızca hüznü okuyabilirsiniz. Bu içselleştirilmiş ırkçılık değil de nedir? Bu yaz İngiltere'ye gitmeden önce orası hakkında biraz bilgi sahibi olmak adına daha önce gitmiş olanların yazdığı birkaç blog yazısı okumuştum. Hemen hemen hepsi İngiltere'nin içerisinde yaşayan tüm milletlerin İngilizliği benimsediğini yazmış. Gittiğimde ilk bir iki hafta boyunca benim de dikkatimi çeken şey aynısı olmuştu. Herkesle beraber bir uyum içerisinde oradan oraya koşuştururken insanlığa aykırı hiçbir davranış göremiyordum. Farklı karakterlere ve fiziki özelliklere sahip binlerce insan birbirleriyle iç içe yaşıyordu. Hatta ne yalan söyleyeyim, bu duruma çok şaşırdım, hatta şaşırmakla kalmayıp bir anlamda onlara özendim bile diyebilirim. Zaman geçtikçe orada yaşayan birkaç kişiyle konuştum ve hepsi nerede doğmuş veya kökeni neresi olursa olsun- eğer yaşadığı yer İngiltere ise açık yüreklilikle "ben İngilizim" diyebildi, hatta milletini sormaya kalkışmak yapacağınız en büyük hata olurmuş, bunu da yaşayarak öğrendim. Çünkü sadece merak ettiğiniz için sormuş bulunsanız bile bir anda ırkçılıkla ilgili kaldıramayacağınız ağırlıkta bir suçlamanın altında kalabilirsiniz. İlk haftalarda düşünebildiğim tek şey " Sonunda dünya olarak en azından belirli bir kesimde ırkçılık kavramını alt edebilmişiz" oldu. Bir süre sonra Tottenham adında başka bir bölgede kalmaya başladım. Bu bölge ise siyahilerin daha yoğun olarak yaşadığı bir bölgeymiş. Kaldığım yurda ulaşabilmek için otobüse binmem gerekiyordu. Ben de bindim. Fakat daha ne olduğunu anlayamadan arkamdan binen bir aile ile otobüs şoförü arasında saniyeler içerisinde bir kavga çıktı. Ne dediklerini biraz dinledikten sonra anladım ki kavganın altında yatan asıl sebep yine ırkçılıkmış. Aslına bakarsanız bayağı üzüldüm bu olayın ardından, çünkü bu bana içimizde bir yerlerde hala geçmişin izlerini taşıdığımızı ve bunu gerektiği zaman fazlasıyla vahşice ortaya çıkarmaya hazır olduğumuzu gösterdi. O otobüsten indikten sonra yurda ulaşmak için yürürken biri arkadan "Afedersiniz, çakmağınız var mı?" diye seslendi, "Maalesef" dedikten sonra tam arkamı dönüyordum ki "Neden durup, benimle konuşmadın? Ben zenciyim, sen beyazsın diye mi?" şeklinde bir kez daha seslendi. Bu cevaba, daha önce şahit olduğum olaya göre çok daha fazla şaşırdım, çünkü benim söylemeyi bırak böyle bir şeyi ima dahi etmememe rağmen, hatta herkese vereceğim tepkiyi vermiş olmama rağmen o bunu ırkçılık olarak anlamıştı. Belki de orada onunla konuşmayan siyahi bir bayan olsaydı, o da hiçbir şey söylemeden hayatına devam edecekti. Yani aslında ırkçılığı hepimiz o kadar içselleştirmişiz ki ilk geldiğimde -ne güzel sıkıntısız iç içe yaşıyorlar- diye düşündüğüm halkın bile zamanla arasına karıştığınızda ne acı ki- herkesin içinde hala az ya da çok geçmişten kırıntılar beslediğini görebiliyorsunuz. Ayrımcılık konusunda "Neden" dir tabu kelimemiz. Küçük bir çocuk kendini arkadaşlarından daha üstün gördüğünde, bir patron çalışanlarını aşağıladığında ya da bir beyaz bir zenciyi hor gördüğünde verilecek mantıklı bir cevap yoktur o soruya. Bu yüzden genel olarak her kime "Neden ırkçılık yapıyorsun?" diye sorsanız, size "Ne ırkçılığı! Ben ırkçı değilim. Saçmalık." gibi bir cevap verir, çünkü bu içimizde yaşayan ve bizi günden güne daha çok kemiren bir düşmanlık hissi. Her gün bilinçli ya da bilinçsizce hepimiz besliyoruz onu ki bizi daha çok kemirebilsin. Büyüdükçe de yavaş yavaş bizi bir savaşa hazır hissettirebilsin. Çünkü savaştır insanlığa olan kinimizi rahatça kusabildiğimiz tek alan.