KEDİ SEVEMEMEK OLUR MU?

Hayatın berbat bir dönemden geçtiği, daha ne kadar kötü olabilir dediğimiz zamanlarda, hepimiz bir mucize bekleriz. Belki biraz zaman, belki biraz paraya ihtiyacımız vardır, peki ya aradığımız bunlardan farklı bir şeyse? Belki de tek ihtiyacımız olan karşılıksız bir sevgidir. Belki bizi asla bırakmayacak, hep sevecek bir kedidir tüm aradığımız. 'Sokak Kedisi Bob' kitabında da bahsedilen hikaye, yazar James'in gerçek hayatında yaşadığı, beni çok duygulandıran bir olayı anlatıyor. Uyuşturucu bağımlısı, daha yaşayacak doğru düzgün bir evi bile olmayan James, sokak müzisyenliği yapıp para kazanmaya çalışıyor. Bu arada tesadüfen bir sarmanla karşılaşması sonucu ona çok bağlanıyor ve uyuşturucu bağımlılığını onun sayesinde yeniyor. Gerçek sevgiyle ona bağlanan James, ondan aldığı güç ve sevgiyle bunu becerebiliyor. Bir kedi nasıl bir hayatı değiştirip iyi bir hale getirebilir? Bir insanı uyuşturucu bağımlılığından zor hayat şartlarına rağmen kurtarabilir? Bunun cevabı, sevgi ve merhamet. Zor durumda bile olsa, o miniğe acıyıp onu elinden geldiğince besleyip, yeri geldiğinde kendi yemeğini bölüp onla paylaşan bu güzel adam, ona sevgisini veriyor ve onun da sevgisini de alıyor hem de hiçbir karşılık beklemeden. Buradaki güzel birlikteliğin, iki canlının da sokakta yaşayıp, o zorlu koşulları görmesi ve birbirini anlamasıyla olduğunu düşünüyorum. James'in bu miniğe bu kadar sahip çıkması ve elinden geldiğince yardım etmesi, aslında onun yaşadıklarını kısmen yaşamış olduğu ve onu anlayabildiği için. Kısacası empati kurduğu için. Merhamet, içgüdüsel bir duygudur. Kimisinde fazlasıyla görsek de, kimisinde azıcık bir belirtisini bile göremeyiz. Empati kurabilen bir insan merhametli bir insandır diye düşünüyorum. Ne yazık ki merhamet duygusu taşımayanların, hiçbir canlıya ne sevgisi ne saygısı olur. Başta insanı sevmeyen, ne sokakta yürüyen bir kediyi, ne gökyüzünde uçan bir kuşu ne de çevremizi güzelleştiren o güzel çiçekleri sevebilir. Sokak hayvanlarına eziyet eden birinin, ne kendine saygısı vardır ne de çevresindekilere. Kimse sevmek zorunda değildir ama onların canını yakmaya hakkı yoktur. Hiçbir hayvanın insana özgü olan özeliklere sahip olduğunu düşünmüyorum. Örneğin, kedilerin nankör olduğunu düşünmek, dünyanın en ''nankörce'' düşüncesidir. Evet, evcil hayvan bakmak ve özellikle kedi bakmak zordur ama tüm zorluklarının yanında sahiplerine duydukları saygı ve sevgi, hissedilmesi en güzel duygulardan biridir. Kediler, tam tersine ona yapılan hiçbir şeyi unutmazlar, ne iyiliği ne kötülüğü. Hatta karşılaştırmak gerekirse köpekler gibi sevilmediğini anlasa da yine peşinden giden, her daim sırnaşan değil, daha çok gururlu bir hayvan. Beni sevmeyeni ben neden seveyim? Ben her zaman kendi işimi kendim halledebilirim diye düşünüyorlar. Rahatlarına fazlasıyla düşkünler ve hatta evin sahibi olduklarını düşünüyorlar diyebilirim. Bu her kedi sever insan için alışılmış hatta anlayışla karşılanan bir durum. Kedilerin bu gururlu tavırları nedeniyle kedi insanı olduğumu düşünüyorum. Gururlu ve gerçekten çok akıllı hayvanlar ve bana çok iyi geliyorlar. Canım sıkkınken, moralim bozukken bir dokunuşumla, sıcaklıklarını hissetmek, bedenlerinde atan minik bir kalbin olduğunu bilmek insanın bütün dertlerinden uzaklaştırıyor. Ben kedimi sokaktan sahiplendim, henüz bebekken. Kardeşleriyle soğukta yalnız başlarına kalmış ve çaresizlerdi. Hayvan sahiplenmek, hele ki toplumda çok acımasız binlerce insanın ve olumsuz hava şartlarının olduğu ülkemizde çok önemli. Bunun gibi düşünen insanlar olarak yapmamız gereken James'in de yaptığı gibi, elimizden geldiği kadar yardımlarımızı yapıp onlardan sevgimizi esirgememeliyiz ve toplumdaki hayvanlara olan bilinci bir nebze arttırarak onlara az da olsa yardımcı olabiliriz.