DIŞARIDAN BAKILAN HAYATLAR

Sokakta yürürken etrafta gördüğümüz dilencilere üzülürüz, belki de acırız onlara. Hayatın anlamını çözmüş edasıyla geçeriz yanlarından. Sadece dilencilere karşı değildir bu tavırlarımız, kendimizden aşağı gördüğümüz herkese aynı şekilde yaklaşırız. Oysa hepimiz küçük birer parçasıyızdır dünyanın, ne birimiz eksik ne de birimiz fazladır. Çevreme baktığımda maddi bakımdan zorluklar çeken insanlar görüyorum, üç kuruş maaş için günde on dört saat çalışmak zorunda olan insanlar. Verdikleri emeğin karşılığını asla alamayan, adeta köle gibi çalıştırılan insanlar görüyorum. George Orwell'ın Paris ve Londra'da Beş Parasız adlı romanında da bu durumdaki insanları gördüm. Köleliği eski çağlarda kalan, zamanı geçmiş bir kavram zannederdim ancak görüyorum ki kölelik modern zamanın da en geçerli kavramlarından biriymiş. İnsanlar maden ocaklarında, fabrika köşelerinde veya lüks plazaların kazan dairelerinde neredeyse bütün gün çalışıyor; evlerine ekmek götürebilmek, belki de çocuklarının hayatlarını kurtarabilmek için çabalıyorlar. Yaşadıkları onca probleme rağmen hayatlarına devam ediyor, bir şekilde çocuklarının yüzlerini güldürmeye çalışıyorlar. Böyle insanları gördükçe kendi sıkıntılarım, problemlerim kulağa komik gelmeye başlıyor. Bu insanların çektiklerinin yanında ben ne çekiyorum da mızmızlanmaya hakkım oluyor, diye düşünüyorum. Suriyeli bir ailenin yanından geçerken soruyorum kendime bu insanların ne suçu var diye. Yaşadıkları savaş yetmiyormuş gibi burada da türlü sıkıntılarla boğuşuyor, asgari ücretten bile düşük ücretler uğruna çalışmak zorunda bırakılıyorlar. Peki, onlar bu sıkıntıları çekerken biz ne yapıyoruz? Gereksiz harcamalarımızla, olanca savurganlığımızla hayatımıza kaldığımız yerden devam ediyoruz. Hemen yanı başımızdaki yıkımı, haksızlığı görmüyor, aksine haksızlığa uğrayan insanları yargılıyor, aşağılıyoruz. Kendimi ayırmıyorum, ben de yeterince düşünmüyorum insanların sıkıntılarını, uğraşmıyorum çözüm bulmak için sorunlarına. Yargılamak, peşin hüküm vermek daha kolay geliyor belki de. İnsanların neden bu durumda olduğunu düşünmek, içinde bulunduğumuz sistemi sorgulamak yerine kötü durumdaki insanları suçlamak daha kolay geliyor bizlere. Ancak beğenmediğimiz, belki de aşağıladığımız bu insanların yarın bir gün iş kazasında hayatını kaybettiğini öğrenince sahte gözyaşları dökmeyi de ihmal etmiyoruz. Sokakta dilenci görünce para veriyoruz, belki vicdanımızı biraz olsun rahatlatmak istiyor, karşılığında minnet bekliyoruz. İnsanları bu duruma getiren nedenleri irdelemek yerine geçici çözümler sunuyoruz önlerine vicdanlarımızı rahatlatmak için. Bazen çocukları düşünüyorum, hayatında okula gidememiş çocukları. Dilediği gibi eğlenmesi gereken yaşlarda çalışmak zorunda olan çocukları düşünüyorum. Tamamıyla şans eseri varlıklı bir aileye sahip olduğumuzu unutuyoruz bazen. Biz de o çocuklarla aynı durumda olabilir, biz de hayatta kalmak uğruna çalışmak zorunda kalabilirdik. Onları bizden ayıran hiçbir şey yokken kibirli olmak, onları hor görmek çok saçma geliyor bana. Onlara destek olmak, aramızdaki farkları kapatmak varken sanki onlardan üstünmüşüz edasıyla gezinmeyi yanlış buluyorum. Çevreme baktığımda bu yanlışa düşen insanlar görüyorum, sanki o Suriyeli çocuktan bir üstünlüğü varmış gibi onu aşağılayan, onu hor gören insanlar görüyorum. Her ne kadar lafta karşıyım dese de ayrımcılığa, sömürüye katılan insanlar görüyorum. Çevremizde bunca olay olurken gözlerimizi kapayıp gündelik hayatımıza devam ediyor oluşumuz ne kadar duyarlı görünsek de aslında öyle olmadığımızı ispatlıyor bizlere. Yoksulluk ya da zenginlik bizim hayatımızı şekillendiren, bize yön veren şeyler olmamalı. Şans eseri içine doğduğumuz durumlar bizi kibirlendirmemeli, bizi olduğumuzdan farklı göstermemeli. Kitabı okuduktan sonra daha iyi anlıyorum ki her ne kadar kendimizi özel, diğerlerinden farklı zannetsek de hepimiz aynı geminin yolcularıyız ve bu gemi su alıyor. Eğer bir şeyleri değiştiremezsek; eşitliği, adaleti sağlayamazsak bu geminin içinde hep beraber batacağız. Bunun bilincine varıp artık bir şeyleri değiştirmeye başlamalıyız.