21400810-‐LAW

Yükümlülükler, sorumluluklar ve toplumun bize dayattığı birçok şey her gün her saniye bizi yiyip bitiriyor. Birçoğumuz sabah uyandığında, aklına gelen sorunlar yüzünden gözlerini sımsıkı yumup tekrar uyumak istiyor muhtemelen. Peki nedir hayatı bu kadar çekilmez ve nemrut kılan? Her insan klişeleşir ve bu kısır döngüye en sonunda ait mi olur? Küçüklüğümüzden itibaren büyükler bize ne yapmamız gerektiğini söylerler; şu saatte yemek ye , okula git, doktor ol, mühendis ol gibi. Ne yazık ki hepimiz ne kadar daralsak da sıkılsak da bu kalıpların içine bir gün gireriz ve daha da kötüsü kendi çocuğumuzu da sokarız. Peki ya hayatın bu sevimsiz yönünde istemsizce ilerlemekten başka çaremiz yok mudur? Birçoğumuz göre belki yoktur ama C.'ye göre hayat Yusuf Atılgan öyle bir hayat çizmiştir ki yarattığı karaktere, okurken hayrete düşmemek mümkün değildir. Özgürce saatlerce kitap okuyabilen, yüzebilen, bir sinemada oturup saatlerce birini bekleyebilen istediği şeyi istediği meyhanelerde gezen bir adamdır bu C. ve ne ilginçtir ki kendi mesleğini aylaklık anda yapmaktadır. olarak tanımlamaktadır. Ben en son ne zaman C. gibi olabildim, düşünmeden özgürce içimden geldiği gibi yaşadım hatırlayamıyorum. C. aylaklık ederken ben hep bir yerlere geç kalıyordum, veya birini memnun etmeye çalışırken o çok değerli zamanımı öldürüyordum. Halbuki ne çok isterdim ben de sıcacık bir İstanbul sabahında denizi izlerken kitabımı okumayı. Bu hissettiklerimin saf tanımı muhtemelen kıskançlıktır. Ama hayatın bu kargaşasında kaybolan hangimiz C.'nin rahatlığına özenmiyoruz ki? İyi hoş C.'nin hayatın bu monotonluğuna ve dayatmalarına karşı duruşu güzel ama bu umursamazlık insan ilişkilerinin de üstüne çökünce elde sabit ve güvenilir ne kalıyor ki? C. birkaç ilişkisi dışında insanlara karşı çok tutarsız çok fevri. Güven vermeyen ilişkiler kuruyor, onları yıkıyor ve sonra da arkasına bile bakmadan yeni insanlar, yeni ilişkiler tüketmeye gidiyor. Her ne kadar C.'nin hayatına gıpta etsem de ilişkiler konusundaki tavrı bana göre hiç değil. Eğer aylak adam sıfatını taşıyabilmek hem C.'nin yaşam tarzını hem de ilişki perspektifini örnek almayı gerektiriyorsa, ben aylak olamam. Çünkü insanları tüketmek bana göre onlara verilebilecek en büyük zarardır, tüketmek insanları yaralar ve yıpratır. Ben C.'nin aksine güvenebilecek bir dal arayan insanlardanım, en zor zamanımda yanımda birileri olmalı ki zorlukları onlarla beraber aşayım, sorunların üstesinden onlarla beraber geleyim. Çok ilkel bir yaklaşım geliştirirsek eğer, belki de sığınacak bir çatı arama duygusu C.'nin erkek benim de bir kadın olmam temellidir. Ama insanları cinsiyetlerinden çok kişiliklerinden dolayı farklı noktalara koymak ve onlara bazı sıfatlar atfetmek benim bakış açıma daha uygun bir hareket. C. benden daha az duygusaldı, daha güçlüydü demek en doğrusu herhalde çünkü onu şu romanın 150 sayfasından daha fazla tanıma fırsatım yok. Ancak kendi kafamda yarattığım aylak adam figürüne talimim, herhangi bir durum karşısında C. ne yapardı ve A ne yapardı diye düşünmek, romanı devamını kafamda kurgulamamı sağlayabilir belki de kim bilir. Eğer ben bu romanın baş karakteri olsaydım, C.'nin bizlere tanıttığı aylaklık ylak İdil olgusuna başka bir bakış açısı getirirdim. Çünkü aylaklık bana göre başkasının yarattığının üstüne konarak hayat boyu kendini dışarı kapayarak "aylak adamım ben!" demek değil. Aylak olsam bütün gün okurdum ve yazardım. İnsan okudukça beslenir, gelişir. Okumayla kazandıklarımı harmanlar bana ait bir eser yaratırdım. Gezdiğim yerler, tanıdığım, incelediğim insanlar hakkında olurdu bu yazdıklarım. Ama insanları tanırken, onlar hakkında yorum yaparken asla C. kadar sert ve acımasız olmazdım. Her insanı bir şans, bir kaynak olarak görürdüm çünkü insan kitaplardan beslendiği kadar diğer bireyleri tanımaktan da beslenir. Yani ben felsefe olarak aylaklığa başka bir boyut getirirdim ve eminim ki insanları keşfetmenin bana kattıkları, aylak olarak başardığım en güzel işlerden biri olurdu. Kısacası bu roman okurken, hayatın gereklilikleri yüzünden bastırılmış ve içimde kalmış duyguların dışarıya çıkmasını sağladı. Aslında üretmemek, okumak, dinlenmek ve insanlardan kaçmak belki de çok iyi bir şey ama biz bu fikre bile o kadar kapalıyız ki hayatımızdaki C.'leri yargılamak ve onlardan kaçmak yaptığımız en iyi şey.