KANAYAN YARAMIZ

Bu fotoğrafa bakınca o kadar çok şey geçiyor ki aklımdan, sözcükler boğazımdan düğümleniyor sanki ama bir türlü yazamıyorum. Maalesef, bu fotoğraf bana çocuk istismarı gerçeğini anımsatıyor. Tekrar tekrar bakıyorum ve bir çocuğun bunu niye yaşadığını sorguluyorum. Pedofili gibi bir gerçek varken, bunu bilip susmak, bir şey yapamamak ağır geliyor. Daha arkadaşlarıyla oyun oynayan minik bir çocuğa cinsel bir obje gözüyle bakmanın hiçbir mantıklı açıklaması olamaz bana göre. Ama beni en çok üzen nokta başka insanların bu gerçeği umursamayışı. Halbuki, bu iğrençliğe maruz kalan bir çocuğun hayatının nasıl değişeceğini düşünseler böyle susabilirler mi, gerçekten çok merak ediyorum. O çocukların korkularını yaşasalar mesela bir daha uyayabilirler mi? Bence birçok insan farketmeden de olsa pedofiliye tepkisiz kalıyor. Anneannelerinin, babaannelerinin on beş yaşında evlenmiş olması bunun normal bir şey olduğunu düşündürüyor belki onlara. Bu bizim geleneğimiz diye geçiştiriliyor da olabilirler kim bilir? Ama asıl gerçek şu ki on sekiz yaşından küçük her birey çocuktur ve hiçbir örnek aksini iddia edemez. Bir şeylerin farkına varmak istiyorsak gelenek, görenek gibi tabuları yıkmamız gerekiyor bence. Alışkanlıkları, duyduklarımızı bir kenara bırakıp çocuk istismarı gerçeğini görmemiz gerekiyor. Evet belki de dedelerimiz de on sekiz yaşından küçük insanlarla evlendikleri için çocuk istismarı yaptılar. O zamanlar adet böyleymiş diyip, bunu geçiştirmeye çalışan insanları gerçekten anlayamıyorum. Neden bu kabullenemeyiş? Ne kadar çok kınayıp, dile getirirsek insanlar bunun ne kadar absürt bir şey olduğunu daha iyi anlayabilir diye düşünüyorum. Biz susup görmezden geldikçe kabullenmiş sayılayacağız. Sonra olan minik bedenlere olacak. Bu istismarın bir kere yaşanması bile nasıl travmalara neden olur düşünmek bile istemiyorum. Ben bunu düşünemezken, maalesef bazı insanlar bu istismarcıların çocukla evlendiği takdirde affedilebileciğini düşünüyor. Bunun nasıl sonuçları olabileceğini düşündükçe bir kez daha kahroluyorum. Mesela bu istismarcılar kendilerine ilgi duymayan birini canları istiyor diye, istediklerini yapabilir ve evlenip işin içinden sıyrılabilirler. Bu, bana göre en hafif senaryo. Bir de işin çocuğun üstündeki baskı boyutu olduğunu düşünüyorum. Cinsel istismara uğrayan bir çocuğun ailesi sırf namusunu temizlemek için(!) çocuğun istismarcısıyla evlenmesini isteyebilir bence. Minik bir çocuk nasıl ailesine karşı gelecek? Gelemeyecek ve razı olmak zorunda kalacak tabii. Yani her gün tekrar ölecek bir nevi. Her gün o adamı gördükçe yaşadıklarını anımsayacak diye düşünüyorum. Yaralarını sarıp, olanları unutmasını sağlamak yerine onu bu istismarcının kucağına itmek bana göre çok yanlış bir şey. İstismarın evlilikle çözülebileceğini düşünen insanlara kesinlikle katılmıyorum. Gerçekten cezadan kurtulmayı sağlayacak kadar önemli bir şey mi evlenmek? En önemli soru ise kim kendine cinsel istismarda bulunan birini özgür iradesiyle kocası olarak kabul edebilir ki? Bence hiç kimse. Ancak küçük çocuklar bu kararı vermeye zorlanabilir sanırım. Diyelim ki evlenmek cezadan kurtulmayı sağlayacak kadar önemli bir şey, peki erkek çocuklarımızı nasıl koruyacağız? Bu sapık ruhlu insanlar erkek çocuklarına zarar verdiğinde onları da evlendirebilecek miyiz? Ama daha da kötü bir senaryo geliyor aklıma 23 kişi tarafından cinsel istismara uğramış bir kız çocuğunu hangi biriyle evlendireceğiz? Hangi şanslı hasta ruhlu, cezadan yırtabilecek? Ya da bu çıkmaz, hakimlerimizi kendi rızasıyla yapmıştır hükmüne mi itecek? Bütün bunları düşündükçe susmak gerçekten çok zor geliyor bana. Bu soruların cevaplarını bilip konuşamamak bir korku ülkesi olduğumuzun kanıtı değil de ne? Biz olanlara susup görmezden geldikçe yaşadıklarımız daha da ağırlaşıyor. Korkuyu bir kenara bırakıp bir şeyler yapmanın vaktinin geldiğini düşünüyorum. Eğer biz bunu yapmazsak korkarım ki çocuklarımızın yarınlarını koruyamayacağız.