ŞÖHRETİN GÖRÜNMEYEN YÜZÜ

Çocukluğumdan beri şarkı söylemeye bayılırım. Amy Winehouse da dinlemekten, şarkılarını söylemekten en keyif aldığım; beni gerçekten duygulandıran sanatçıların başında yer alır. Öldüğünü öğrendiğim an ilginç bir şekilde gözyaşlarıma hakim olamamıştım. Hayatının belgesel olduğunu öğrendiğimde ise hemen izlemem gerektiğini düşündüm. Çünkü yaşadığım saplantılı aşktan kaynaklı kendimi, ona çok yakın hissediyordum. Benimle aynı duyguları paylaşan birilerinin neler yaşadığına şahit olmak, beni biraz da olsa rahatlatacaktı belki de. Hislerime karşılık bulamadığımı ve bunun hiç adil olmadığını düşündüğüm şu günlerde aslında şunu fark ettim; herkes davranışlarının karşılığını alıyordu. Filmi izlemeden önce, Amy Winehouse'un psikolojik problemlerinin ünlü olduktan sonra başladığını düşünüyordum. İlgisiz bir anne ve sadakatsiz bir baba figürü, insanların hayatlarının bambaşka noktalara kaymasına neden oluyor. Sözde özgürlük duygusuyla yalnızlık duygusu arasına sıkışıp kalma durumu, ciddi psikolojik problemleri de beraberinde getiriyor. Avrupadaki aile kültürünün, Türkiye ve diğer bir sürü ülkeye göre daha esnek olduğunu çoğumuz biliyoruz, fakat insanın karakterinin oluşmaya başladığı çağda ailesi yanında olmalı. Kişinin yapabileceği ve yapamayacağı şeyler sınırlı olmalı. Eğer bu durum gerçekleşmezse, bahsettiğim sözde özgürlük durumu ortaya çıkıyor ve insan yalnızlığının farkında olmasına rağmen, bunu kimseye belli etmemeye çalışıyor; belli etmeyi de bir zayıflık olarak görüyor. Tam bu noktada, bazen beni sıkboğaz ettiklerinin düşündüğüm ailemi düşünüyorum. Aslında varlıklarıyla ve destekleriyle beni ne kadar şanslı kıldıklarını bir kez daha anlıyorum. Filmi izlerken düşündüğüm başka bir şey ise şöhret olup olmak istemediğimdi. Şöhret benim gözümde ne kadar imrenilecek bir kavram olsa da, psikolojiyi tüketen yanlarının olduğunun farkındaydım fakat bu boyutun bu kadar büyük olduğunu yeni fark edebildim. Ünlü olmak aslında özel hayatının kalmaması, insanın profesyonel iş hayatı ve özel hayatı arasında sıkışıp kalmasıymış. Hayatında bir şeyler yolunda gitmezken insanlara hiçbir şey yokmuş gibi davranmak çok zor olsa gerek; zaten Amy'nin bunu beceremediği apaçık ortada. Ama ben Amy'yi yargılayamıyorum da. Kendimi onun yerine koyduğum zaman, sahip olmadığım bir hayatı yaşıyormuşum gibi davranmam mümkün değil. Ben sıradan, ünlü olmayan bir insan olarak, üzgünken üzüntünü, sinirliyken sinirini rahatça belli edebilmenin çok büyük bir lüks olduğunu düşünüyorum. 1 Filmin başından beridir sabırsızlıkla beklediğim bölüm Amy Winehouse'un kocası ile tanışıp uyuşturucu kullanmaya başladığı kısımdı. Bu kısmın beni bu kadar çok etkilemesinin sebebi; ikimizin de benzer psikolojik problemleri olan birine aşık olmamızdı. Kendi beden ve ruh sağlığına saygısı olmayan bir adama aşık olmak, benim de neredeyse ruh sağlığımı kaybetmeme neden oluyordu. Neyse ki, ben ruh sağlığımı zor da olsa koruyabildim ama Amy koruyamamıştı. Aşık olduğunuz insanın anlık zevkleri için sizin de beden ve ruh sağlığınızı tehlikeye atması kadar kabul edilemez bir durum olamaz. Ama aynı zamanda kime aşık olacağını da seçemiyor insan maalesef. Seçemediği için de sürekli kendini suçluyor ve sorguluyor. Kendi deneyimime dönüp baktığımda ise; kendimi ne kadar suçlasam da, her şey bittiği zaman, bir yanlışın içine düşmediğim ve öz saygımı kaybetmediğim için şanslıydım da aslında. İşte Amy benim yaptığımı başaramadığı için tam anlamıyla ve her şey ile "bitmişti". Ben gerçek aşkın bu şekilde olmaması gerektiğini düşünenlerdenim. Kanımca birini çok sevmek hayatını, kariyerini, karakterini bu kadar hiçe saymayı gerektirmemeli. Birisi seni sen olduğun için sevmeli. En önemlisi ise senin beden ve ruh sağlığını en az senin kadar hatta bazen senden daha çok düşünmeli. Ama maalesef ki bazen, insan duygularına engel olamıyor ve bu özelliklere sahip olmayan insanlara aşık olabiliyor. Benim fikrimce, böyle durumlarda insan sadece ruh sağlığını korumaya çalışmalı. Bu filmi izledikten sonra bu düşüncemin doğru olduğu yönündeki hissim daha da kuvvetlendi. Zira, istediğiniz kadar bedeniniz sağlıklı olsun ruh sağlığı olmadan, insanoğlu var olamıyor bu dünyada. Debelenip duruyor sadece. Filme dair beni en çok üzen ve düşündüren şeyler ise şunlardı: Şöhret gerçekten bu kadar kötü bir şey miydi? Amy'nin bütün bu başına gelenler, kendi zayıflığı yüzünden mi, şöhret yüzünden mi yoksa kocası yüzünden mi olmuştu? Acaba ünlü olmasa şu an hala yaşıyor olur muydu? Bu soruların cevabını filmi izlemiş olmama rağmen veremiyor olsam da, insanın her şeyden evvel öz saygısını yitirmemesi gerektiğini bir kez daha anladım. Kimse ve hiçbir şey için hayatımızı kendi isteğimiz dışındaki noktalara çekmemeliyiz. 2