GEÇMİŞİN ARDI

Acıyı gerçek anlamda yansıtamamaktan korkan bir yazardan daha lanetli bir insan var mıdır dünyada? Yaşadığını anlatamayacak kadar canı acıtılmış, en basit faaliyetlerden bile bir şekilde mahrum bırakılmış bir insan kendini zorlamazsa yazamıyor. Kendini zorlayıp, yol üzerinde ne varsa göze aldığında ise Babamın Ardından gibi didik didik etseniz dahi tek bir kusur bile bulamayacağınız bir kitap çıkıyor ortaya. Daha fenası ise daha sonra geliyor. Ben de babamı kaybetmiş gibi hissediyorum ve ne göç, ne savaş, ne darbe ne de ölüm var ortada. Kusuru buldum! Beni hatalı çıkardı Müge İplikçi... Bizim nesle "gelmiş geçmiş en kötü nesil" denmesini altın neslin dedelerimizin nesline denk gelmesine bağlardım. Geç de olsa anladım ki bize yakıştırılan bu tanım, "görecesi bozulmuş" eski nesillerin suçu değil. Biz bu tanımı gerçekten hak ediyoruz. Fakirliği bitiren, Dünya Savaşları'nda devleri yenen bir nesilden iki sonraki neslin bu kadar aşağıda kalması ne eğitimle ne de materyalizmin yükselişiyle açıklanabilir. Neyle açıklanır ben de bilmiyorum ama sebep sanılanlardan biri değil. Kaybettiklerimizin umrunda olmamasını kim öğretebilir ki? Suçluluk duygusundan yoksun olmayı, başsız her harekete sahip çıkmayı, gerçeği bir saniye bile aramadan görüneni kabul etmeyi... Biz klişeleri haklı çıkaracak kadar kötü bir nesiliz ve benim babamla olan ilişkimi bir kitap sayesinde gözden geçirecek kadar kör olmam da bunun kanıtı. Daha önce nasıl görmem? Çünkü ben gelmiş geçmiş en kötü, en tembel, en korkak, en rahatına düşkün, en üşengeç, en rahat neslin üyesiyim. Sahip olduklarım umrumda değil, sahip olamadıklarımsa rüyalarımda hep baş köşede. Daha nasıl anlatılır ki? Savaşsız, göçsüz nasıl kaybeder insan babasını? O ellerin onu ne büyük bir istekle çektiğini nasıl görmez? Savaşın ve göçün olduğu yerde hikaye asla tamamlanamıyor. Farklı yerlerde, farklı zamanlarda yaşamış, birlikte olması gereken insanların parça parça hikayelerini birleştirmek zorunda kalıyorsunuz her zaman. Erken ölümler görüyorsunuz, erken kopuşlar oluyor hiçbir sebep yeteri kadar büyük değilken. Benim savaşım neydi, ben nereden göç ettim bilmiyorum. Benim de hikayem babamla tamamlanamadı. Aynı yerde olsak da farklı zamanlardaydık. O belki de oğlu olmayı hak ettiğim tek zaman dilimi olan çocukluğumu isterken yanında, ben ondan uzaklaşmanın hayalleriyle yetişkinliğe koşuyordum. Böyle bir insan evladı nasıl affeder ki kendini? Tüm dünyayı dolaşıp arasa hareketinin haksızlığını azaltacak tek bir bahane bulabilir mi? Ben söyleyeyim, aradım ve öyle bir bahane yok. Neden Tahir gibi hissediyorum? Diğerlerinin hikayeleri nasıl doyursun beni babama ya da kendi hikayeme? Başkalarının dertlerini okuyarak kendi derdim yokmuş gibi avunurken bulmak mıydı kendimi planım? Savaşların hikayesi olmuyor, tamam. Benim hikayem neden yarım yamalak? Beni iyi halimle hak eden tek insan evladına layık olmadığımı hissederken bulacaktım madem kendimi, en kötü savaşların ortasında kalsam daha iyi değil miydi? İyi olduğum tek şey işte bu retorik soruları sormak. Hiçbir sorumda cevap beklemem merak etme bunu okuyorsan. Sadece bil dertlerimi ki kendi dertlerinden uzaklaş birkaç dakika için. Benim hayatım bunlarla geçti, tecrübeliyim merak etme... Açık bırakılmış uçlarla dolu bir kitap varsa elinizde ve asla dolduramayacağınızı bildiğiniz bir boşluk taşıyorsanız başınızın üstünde ve göğsünüzde, çok da farklı değiliz. Sadece bilmeniz gerekenleri söylüyorum, hiçbir şey bahane değil babayla yaşayamadıklarımıza. Şimdi korktuğum güne yaklaşıyorum savaşlar ya da göç olmadan. Babamın ardından bakacağım hiç sevmediğim insanların omuzlarında giderken. Bana ne Müge İplikçi'den de bayağı, yarım hikayelerinden de...