Kendine Özenmeli İnsan

Zamanın başlangıcından beri biz insanlar kendimizi ve çevremizi süslemeyi heves haline getirmişiz. Doğada bulunan çiçekleri, taşları ve hayvan postlarını kendimize aksesuarlar, takılar, giyitler yapmak için kullanmışız. Teknolojinin ilerlemesi ile birlikte imkanlarımız artmış ve kendimizi süslememiz daha kolay hale gelmiş. Türlü türlü gömlek, her biri ayrı renkte pantolonlar ve daha birçok çeşit kıyafet bulundurur olmuşuz gardıroplarımızda. Bir o kadar sayıda da ayakkabı edinmişiz kendimize. Kar botu, spor ayakkabı, topuklu ayakkabı, terlik ... Her türlü duruma, etkinliğe, farklı zevklere özgü, her biri birbirinden çeşitli kişilikleri olan ayakkabılara sahibiz. Aynı durum yediğimiz yemekler, vakit geçirdiğimiz insanlar hatta çevremize karşı sergilediğimiz davranışlar için de geçerlidir. İlgi çekmek için saçlarımızı kestirir, egzersiz yaparız. Hatta işin ucu bazen estetik ameliyata kadar bile gidebilir. İnsanların bizler hakkındaki algılarını keyfimize göre manipüle etmeye çalışırız. Benliğimizi etrafımızdaki insanlar için süsler, sonra da yalanlarımızla onları etkilemeye çalışır, şov yaparız. Hepimizin içinde kendimizden daha yakışıklı, komik, üstün olma isteği vardır. Özetle olduğumuz insandan farklı birine dönüşmek isteriz. İşte başka hayatlara, kişilere özenen Max Simskin'in hikayesidir Şans Ayağıma Geldi. Küçük bir mahallede ayakkabı tamir ederek geçinmektedir Max. Yıkılmak üzere olan eski bir mahallenin ölmek üzere olan bir mesleğini yapmakta, kuşaklardır ailesine ait olan dükkanı işletmektedir. Hayatı yaşayamamaktadır Max, hala annesiyle aynı evde oturmakta evden işe, işten eve doğru seyreden bir günlük düzene uymaktadır. Başka insanların, müşterilerinin yaşamlarına imrenmektedir. Başka olasılıklar, elde edemediği fırsatlar artık onun için takıntı haline gelmiştir. Bütün bunlar sihirli bir dikiş makinesi bulması ile değişir. Bu büyülü alet tarafından işlenen ayakkabıları giyerek Max o ayakkabıların sahiplerine dönüşme yeteneği kazanır. Bana göre hepimizin içinde bir Max Simskin yaşamaktadır. O bizim ruhumuzdaki tatminsizliğin, pişmanlıkların forma bürünmüş halidir. Hangimiz istemez ki dilediği zaman diğer insanların yerine geçmek, hayata onların gözlerinden bakmak, onların sahip olduklarını elde etmek? Yaratılış olarak hepimiz kıskancız. Kişiden kişiye miktarı değişebilir ama istisnasız her birimizde bulunan bir kusurdur kıskançlık. Elimizin altında olmayana özeniriz. Bu nedenle olmadığımız bir insan gibi davranırız, sahip olmadığımız özellikleri edinebilmek için çırpınırız. Max'in ise artık bu konuda hiçbir çaba sarf etmesi gerekmiyordu. Sadece ayağına geçirdiği pabuçları değiştirerek farkı bir hayata sahip olabilirdi o. Dilediği zaman zengin bir kişi, bir ünlü veya bir devlet büyüğüne dönüşebilirdi. Kurallar ya da toplumun dayatmaları ona işlemezdi çünkü o artık tek bir insan değil birçok kişi olarak var olmaya başlamıştı. Fakat daha sonra ana karakterimizin de anlayacağı gibi kendimiz gibi davranmadığımızda işler her zaman bizim için ters gider. Sakladığımız sırlar, ardı ardına sıraladığımız yalanlar eninde sonunda yetişir, hesap sorar bizlere. Ne yazık ki Max'e benzeyen yanlarım var. Doğruyu söyleyecek olursam kıskanmaya meyilli bir kişiliğe sahibimdir. Sık sık başka insanlara, benden daha üstün olduğunu düşündüğüm kişilere imrendiğim ve nadiren bile olsa kendim gibi davranmayı bıraktığım olmuştur. Oysa filmden de anlaşılabileceği üzere kendimizi sevmeli ve her zaman kendimiz gibi davranmalıyız. Başkalarına özenmemeli, onlara benzeyeceğim diye çabalamamalıyız. Anlamamız gereken bir şey var, kimse kimseden üstün değildir. Herkes birbirinden özel ve kıymetlidir. Ne gerek var ki başkası gibi davranmaya, kendimizden farklı olmak için çırpınmaya? Zaten kendinden süperi var mı ki insanın? Elbette ki kendimizden daha iyi bir insan olmak için çalışmayı bırakmamalıyız. Fakat kendimize hedef olarak başka insanların özelliklerini, hayatlarını koymamalı sadece kendimizle yarışmalıyız. Hayatımız başkalarına özenerek geçirerek, olduğumuzdan farklı davranmaya başlarsak ta en başta hepimizi değerli kılan öznelliğimizi kaybetmiş oluruz.