Kanmak, Kandırmak

Ömür İklim Demir'in Muhtelif Evhamlar Kitabı'nda anlattığı hikayeler o kadar hayatlarımızdan alınmış ve karakterleri o kadar biziz ki, aynı durumları başkaları gibi yaşamış olmak ve aynı düşünceleri aklımızdan geçirmiş olmak ilk başta rahatlatmış hissettirse de sonradan suçlulukla eski düşüncelerimize, kaygılarımıza geri dönüyoruz. Hem de daha şiddetli bir şekilde... Bu suçluluk, ilk yaşlarımızdan bu yana gelen, kötü bir durumda tek başımıza bulunmaktansa bir başkasının da bizimle aynı durumda olmasını görmeyi yeğlememizden geliyor. Lakin yine de başkalarının da yanımızda olması yetmiyor bir süre sonra. İnsanın bencilliği, hayatta kalma içgüdüsü ağır basıyor ve yanındaki kişileri unutup kendini kurtarmaya bakıyor. Bu açıdan kitapta da bencil ve artık içinde bulunduğu durumdan çıkmak için sınırları aşmayı göze almış birkaç karakter görüyoruz. Bunlardan birisi Melda'nın asıl sevdiği ve tanışmak istediği kişi olan İhsan'ın yerine geçerek azıcık da olsa kendi yalnızlığını bastırmaya çalışan Taner gibi. Taner hayatı boyunca herhangi bir konuda ne iyi olmuş ne kötü olmuş, sürekli arada kalmış, hiçbir konuda sivrilememiş haliyle de içten içe görmek istediği ilgiyi hiçbir zaman görememiş bir karakter. Aynı zamanda etrafındaki kalabalığa rağmen yalnızlığının iliklerine kadar farkında. Aslında bir yerde hangimiz değiliz? Aynı kitabın karakterlerinden biri olan Taner'in hikayesindeki gibi yaşadığımız ilişkiler, çalıştığımız meslekler, gezdiğimiz yerler, sahip olduğumuz dostlar ve anılarla roman gibi bir hayat yaşamak isteriz ama sürekli bir şeyler eksiktir ya hani... Elimizin altında o kadar eşya vardır ama istediğimiz, ihtiyacımız olan yoktur; etrafımızda 'bir dünya' insan vardır ama aradığımız, bulduğumuzda hayattaki yegane amacımıza ulaştığımızın habercisi olacağını hissettiğimiz o insan yoktur... İşte sürekli böyle bir yalnızlıkla yaşamak ve sürekli bu durumdan çıkmak için çabalamak gerçekten insanın verebileceği en büyük ve yorucu savaşlardan. Bazen o kadar yorucu ki bu ruhsal savaşta yorgun düşüp de dibe vurduğunuzda hayatınızın anlamını sorgulatacak kadar ağır. Daha kötü durumda olup sizin durumunuzda olma hayalleri kuran insanları yok saymanıza yol açabilecek kadar; içinizdeki doyumsuz, bencil, ilkel sizi uyandırabilecek kadar yoğun bir yorgunluk. Bu kısır döngüye sıkışıp kalmışken ne yapmalı peki insan? Ne yapmalı da kurtulmalı? Yine yorulmayacak mı sanki? Bir yararı var mı veya olacak mı yapacaklarının? Öncelikle düşüncelerimizin, duygularımızı haliyle ruhsal durumumuzu etkilediği bir gerçek. Üzgünken bile mimik yoluyla gülümsemeyi taklit ederek beynimizi kandırabiliyorsak bunu neden düşüncelerimiz vasıtasıyla ruhsal halimizi düzeltmek için kullanmayalım ki? Arayışımıza devam edebilmek için gerekli olan enerjiyi bu yolla beynimizi kandırarak ve şartlandırarak elde etmenin kötü bir yanı yok. Belki hepimiz doğuştan şanssız olduğumuzu, hayatımızın aynı Taner veya Rasim Abi evsiz, kağıt toplayarak geçinen, tek dostu köpeği ve dibe vurmuşlar olan başka bir yalnız karakter- gibi sonlanacağını düşünüyoruz ama böyle düşünmek ne kadar elimizdeki imkan ve kaynaklara göre muhtemel sonuç gibi gözükse de bu sonu istediğimiz gibi değiştirip tekrar yazmak elimizde. Hepimiz kendi kitabımızın yazarlarıyız. İçinde bulunduğumuz dünyayı, hayatımızdaki insanları biz yaratmamış, yaşadığımız olayları biz kurgulamamış olsak da hala gerekli değişiklikleri yapabilecek gücümüz var. Size dokunan bir yemek mi var? Yemek zorunda değilsiniz. Size iyi gelmeyen, sizi üzen insanlar mı var? Birbirinizin hayatında olmamak dünyanın düzenini bozmayacak. Mutlu olmak için azıcık da olsa bencil mi olmaya ihtiyacınız var? O zaman olun. Herkes mutlu olmak için fark ederek veya etmeyerek aynı şeyi yapmıyor mu zaten. Kendinizi, herkesi sevdiğinizden çok mu sevmeniz gerekiyor? Sevin o halde, beklemeyin bir başkasını. Başkasına ihtiyaç duymayacak, başkasına olan eksikliğinizi hissettirmeyecek kadar çok sevin hem de. Yalnızsak bu dünyada, o zaman yalnızlığı negatiflikten pozitife çevirelim önce düşüncelerimizde. Azıcık da olsa hem kandıralım kendimizi, hem kanalım. Yoksa başka türlü nasıl sonuna ulaşırız hikayemizin? Oysa hikayesinin sonunu görmek her yazarın hakkı değil midir?