BENİM MUTLULUĞUM

Yatağı, küçücük dolabı ve minik masasının önüne yerleştirilmiş ince aynasının bile zor sığdığı o karanlık odanın içinden her sabah çıkıp bir güneş gibi renklendirirdi, çevresindeki herkese inat, onlar siyah beyaz görürken hayatı. Bütün grilerine rağmen hayatın, inatla rengarenk giyinirdi Louisa Clark. Hayatının ne kadar güzel olduğunu ve her zaman mutlu yaşadığını zannederdim o kadının, hep mutlu yaşayacak ve mutlu ölecek... Mutlu kalmak için ne kadar çok çabaladığını ve yüzündeki o kusursuz gülümseme için neleri içine attığını göremeyecek kadar kendi işlerimle meşguldüm. Kendimden bunaldığım, yaşadığım hayatın griliğinden ve temposundan yorulduğum günlerden birinde karar verdim mutlu kadın olmaya. Etrafımdaki herkesi ve her şeyi mutlu etmeye, onların var oluşuyla mutlu olmaya, renklerden enerji alıp, desenlerle dans etmeye... Başlarda ne kadar kolaydı mutlu olmak, mutlu kalmak, mutlu etmek... Gülümseyen herhangi bir insanla karşılaşmak bile tüm günümü değiştirebiliyordu. Eve dönmek, okula gitmek, bir kuşun kanatlarını açıp gökyüzünde süzülüşü kadar normal şeylere bile sevinmeye başlamıştım. Sabah uyandığımda penceremdeki serçenin ağaç dallarının arasındaki yavrularını gözetlemesini, baharın gelişiyle tomurcukların çiçeğe dönüşünü, ormanda hafif hafif esen rüzgarda ince yeşil gövdeleriyle hareketlenen sarı çiçekler arasında uçuşan bembeyaz kelebekleri izlemekten neden vazgeçtim? Artık neden eskisi gibi bulutların üzerinde hissetmiyorum, neden bıraktım mutluluğu aramanın peşini? Neden mutlu olmak artık o kadar kolay gelmiyor? Bir zamanlar herkes ve her şey mutlu olsun diye uğraşmak beni de mutlu ediyordu, bunları başarmak nefes almak kadar doğal oluvermişti. Hiç fark etmeden birinin mutluluğu için çabalamaya başlamışım bir anda. Sonra onun mutlu olmasını istemek için bir sebep bulmuşum kendimce, bir dolu kanıtı olmayan yalan yanlış karar ve hatta bir dolu saçmalık belki. Ne olursa olsun kendimi savunacak ve bunlara inandıracak kadar sıkı sıkı sarılmıştım bu sebeplere. Git gide alışıyordum yanımda olmasına, her hareketinin her bakışının anlamını okuyacak kadar tanımaya başlamıştım. Kapıdan içeri girdiğinde gözleri her şeyi anlatırdı sanki; neye bozuldu morali, o gece uyuyabilmiş mi, sabah kalktığında ruh hali nasıldı... Onun gözlerindeki çocukluktan kalma heyecanla parıldayan ışığı görmek en çok istediğim şey olmaya başlamıştı bir süreden sonra. Belki de sadece bencilliğimden kaynaklıydı onun mutlu olmasını istemek, kendimi mutlu hissetmek için birinin mutlu olması ya da onu mutlu edebileceğime inanma ihtiyacı... Mutluluğuma ortak olduğuna, benim yanımdayken onun da kendini iyi hissettiğine inandırdım kendimi günden güne. Birlikte vakit geçirmek için her anı değerlendirmeye çalıştığımı anlamam da aslında baya uzun zamanımı aldı. Yaptığımız her şey ayrı bir haz veriyordu sanki, ilk defa birlikte yediğimiz yemek, gittiğimiz restoranlar, yürüdüğümüz sokaklar, belki her gün tekrar tekrar fark etmeden yaptığımız şeyler bile benim için farklı değerlere sahip olmaya başlamıştı. Ben sadece onun mutlu olmasını istediğimi düşünüyordum aslında, onun üzülmemesini ve hiç bir şeyin onu incitememesini istediğimi. Oysa sadece kendi mutluluğumdu istediğim. Birlikte mutlu olacağımıza inandığımız için çevremdeki insanlardan ya da tekrar yakalayamayacağım bir çok kariyer teklifinden vazgeçtim. Normalde olmak istediğim kişi değildim artık ve hayatta ulaşmak istediğim hedefler onun olmak istediği yerler değildi. Benim için ise onun yanında olmak daha ağır basıyordu her seferinde. Mutlu olmak ve bir şeylerin değiştiğini fark etmek karşındaki insana güvenmeyi beraberinde getiriyor. Birlikte geçirdiğimiz her an ona biraz daha bağlanmama sebebiyet veriyordu ve o anıların diğer sahibine güvenmek en doğal hakkımdı aynı zamanda. Onunla her an, farklı bir bakış açısıyla hayata yaklaşmamı sağlıyordu. Hayatta yapmam dediğim, karşılaşmaktan korktuğum, içinde bulunduğumda tedirgin olduğum bütün senaryoları, sanki sadece, onun varlığı sayesinde atlatabilecek kadar güçlendim. Bunca güzel şeyin içinde görmezden geldiğim şey ise onun da her insan kadar bencil olacağı detayı. Ben hayatı ve mutluluğumu ona bağlamışken, bunların hiçbirinin onun için kendinden değerli olmayacağı gerçeğini bir anda karşımda buldum. Aslında onun için hiçbir şey değişmemiş hayatında. Sen onun için kendinden ne kadar fedakarlık yaparsan yap, o hepsini görmezden gelebiliyormuş. Esas önemli olan onun ne istediğiymiş, benim değil. Benim yanımda olmak da onun kararlarından birisiymiş sadece. Eninde sonunda bu kararından vaz geçecekmiş ve ortada bırakacakmış beni, tüm hatıralarım ve hayallerimle birlikte. Moyes, Jojo. Senden Önce Ben. Yön. Sharrock Thea. 2016, İngiltere.