Yeryüzünden Ruh Karalamaları

zavallıyım, hüviyetimi basarım zavallıyım. Gören gözlerle ihtişam ve büyüyü öyle betimlemek isterdim ki... Ve hayır, gözler değil dil kördür çoğu zaman. hezeyanı elzem kılar bu dilemma ve hezeyanı paylaşacak bir gölge, bir düş elzem midir ? Ya da kör diliyle insan doğaya mı borçlu kalmalı hep. bu ikilemden beni sıyıracak çıkar yol arıyorum elbet fakat bu sırada nacizane yaşamımı sürdürülebilir kılışımın formülü yaşadıklarımın söz gelimi canına okumamdandır. Bin bir şekle sokup da yine bin bir ayrı göze hitap edecek nitelikte ambalajlara büründürüyorum onları, hiç zaman kaybetmeden canlarına okuyorum, bin bir parçaya ayrılmasın diye yaşantı. hem sonra yaşantının kendi bütününden kocaman bir ağı vardır, herkes göremez. kim dokunursa dokunsun ağ kendi kendini yutar. ki güzelliğine kapılan insan yapar bu hatayı oysa ağ ile yaşamak ve onun güzelliğine saygı duymak gerekir insan ağ ile salınmalıdır çünkü kendisi şekillendirilmeyi kabul etmeyecek kadar onurludur. ağ bir kere bozulmaya yüz tutsun, insanı sonsuzluğun kapısından mahrum bırakır, yok olma korkusundan mahrum. sonra çaresizlikle donup kalırsın ne söylesen tekerrürden ibaret ne yapsan ancak ayak izleriyle donatılmış yollarda sınırlandırılmışsın. işte bundandır insan İKİ kere hayal etmeyi öğrenemez. 'Dünya, bildiğimiz bir şey değildir.'(syf. 121 Köpekler İçin Gece Masalı) Bu defa bir kedinin hikayesini düşüneceğim bu sefer tıpkı kitap gibi ben de yeryüzünden 'kediyi' düşüneceğim. Kendini tanrılardan kutsal saydıracak kadar insan sarrafı bir kedinin hikayesini düşüneceğim. Çünkü kimilerince yeryüzünce erişilebilecek en büyük kıdemdir Tanrı olmak. Hem kedilerin gözünden güçsüzlük sembolü olan bir damla yaşın dahi aktığını gören olmuş mudur hiç ? Demek ki kediler çok iyi anlar ve kullanır yeryüzü nimetlerini çünkü yeteneklerin en kutsalı dilenmektir -kimi varlıkların sırf ben merkezciliğinden yüzleri kızarır- ya da bizim tekirlerin parlak sarı fularları Tanrının ışığını insanlığa yansıttığından kutsaldır kedi. Dünyada tek bir mutlak gerçek yoktur muhakkak zaten kedi de yeraltını ve uçsuz bucaksız denizlerin dünyasını bilemez. Dünyayı kimse tanımaz, dünya herkesi tanır, dünya herkese her şeyi tanıtır. İnsana bir kere hayal etmenin yolunu, kediye tüylerini nasıl parlak tutması gerektiğini dünya tanıtır. demek ki insan 2 defa dünyaya karşı boynu bükük kalır birincisi, dilinin kör oluşu, onu anlatamayışından diğeri doğanın ona karşı olan platonik aşkına asla karşılık gösteremeyeceğinden. İnsan varoluşsal günahlarının farkında gerçeğin peşine mi düşmelidir bu noktada ya da okkalı şiirler okuyup şiirselliğini sürdürebilmek için şarapların dünyasına mı ait olmalıdır? Ah keşke ben bir kedi olsaydım ve sahibim için değil de bir parça iyi kızarmış but hatırına her gün tüylerimi fırçalasaydım, ne Tanrıya ne de kendime borçlu, günahkar hissetmeden kendimi, ah keşke ben bir kedi olsaydım. 'Köpekler yağmuru korkunç haber sayarlardı.' (syf. 61 Köpekler İçin Gece Müziği) ilk dinlerin gökyüzünden kendine tapınacak bir tanrı çıkarma huyundan köpeklerde de varsa şayet köpeklerin yağmuru korkunç haberden bildiği kadar biliyorum cevapsız kalma korkusunu. Oysa insanlık bana hep tınıları takip et becerirsin dedi sonra ya bizleri sağır ya da tınıları hadım etti. her şeyin bir efsanesi doğdu, gözlerin alışkın olmadığı Tanrıya ait gözüken renkler büyüdü birdenbire. çocuklar ağladı anneler dayanamaz kimse de dayanamadı. Sonrası kan gölü dediler. Göle sığındık, dinerdi ya her şey. hep sonradan peygamberler indi bizler başı sandık oysa hikayelerin. tüm bunlar kafamın içinde dalga dalga yayılıp bir başka veriye dönüşmeden ya da bir başka insana ulaşmadan önce benim kitaba cevabım: Evet, insanın içi sıklıkla düşünceden bunalır.