HAYALLERİNİN TAKİPÇİSİ OLMAK

Paulo Coelho'yu benim açımdan farklı kılan nedir diye sorarsanız, Coelho'nun alışılmış , klasik roman anlayışıyla yazılmış romanlardan olay örgüsü bağlamında çok daha özgün olmasıyla ilişkilendirebilirim . Coelho kitabında okuyuculara farklılaştırılmış bir dünya sunmuyor fakat olayların gerek ele alınış biçimi gerekse düşüncelerin felsefi bir şekilde yorumlanması sizi bambaşka yerlere götürebiliyor. Bu anlamda klasik roman anlayışının tam aksine olayların üzerinden işlenen bir kitap değil de, bir düşünce, bir ideoloji üzerinden akan bir kitaptan söz edebilirim. Sanki , kitabı okuyanın en ufak bir olaydan bile büyük dersler çıkarabilmesi istenmiş. Yol gösterici ve çeşitli ahlak dersleri barından bir kitap Simyacı. Bu yüzden daha çok bir kişisel gelişim kitabı okuduğum izlenimine kapıldım. Kitap İspanya'da yaşayan sıradan bir çoban olan Santiago'nun ilginç öyküsünü konu alıyor. Her şey Santiago'nun aynı rüyayı iki kere üst üste görmesi ve bunları sorgulamasıyla başlıyor. Rüyasında Mısır Piramitlerinde bir hazine görmüştür ve bu hazineyi elde edebilmek için elinden geleni yapmaya karar vermiştir. Bunu hayatının bir numaralı gayesi , evrendeki bulunuş amacı olarak görmüştür. Kitapta bir kavramın üzerinde çok duruluyor. Evrendeki bulunma amacımız veya kişinin kendine zorunlu kıldığı mutlaka yapması gereken şey anlamına gelebilecek bir terim " Kişisel Menkıbe ". Bu sıradan çoban için de hazinenin peşinden gitmesi onun bir kişisel menkıbesi olarak yorumlanabilir. Kitap, herkesin evrende bir amacının bulunduğunu aktarıyor. Bu aynı zamanda kişinin hayata tutunması için bir dal olarak görülebilir. Örnek vermek gerekirse, hacca gitmek amacıyla yaşayan billuriye tüccarı için bunu kişisel menkıbe olarak değerlendirebiliriz. Bunun içinde daha çok çalışıp, ekonomik anlamda üst seviyeye çıkması gerekmektedir. Tüccar için bu sadece bir amaç değil, bir araçtır aslında. Eger gün gelip de hacca giderse kendi hedefini gerçekleştirmiş olacak fakat artık yapması gereken bir şey kalmadığı içinde kendini boş hissedecekti. Kelimenin tam anlamıyla yaşamak için bir sebebi kalmayacaktı. Santiago kendi menkıbesi için birçok zorluğa göğüs germiştir. Daha önce adım dahi atmadığı yerlerde birçok olayla karşı karşıya kalmıştır. Afrika'da kendisine yardım edeceğini söyleyen bir rehber tarafından dolandırılmış ve parasız kalmıştır. Bunun üzerine de para kazanmak için çalışmak zorunda kalmıştır. Beni şaşırtan nokta ise bu gibi şeylerin hiçbiri kitapta bir olumsuzluk olarak aktarılmaması, aksine doğruya giden yolda kazanılması gereken tecrübeler olarak görülmesidir. Eğer hazinesine ulaşabilmek için maddi sıkıntılarla karşılaşmasa belki de billuriye tüccarı ile karşılaşmayacak ve çalışması gerekmeyecekti. Hatta bir çöl kızına aşık bile olmayacak , İngiliz ve simyacı ile tanışamayacak ve onun engin bilgisinden faydalanamayacaktı. Oysa yolculuğu sırasında hayat felsefesi bağlamında kendini geliştirmiş, evrenin dilini öğrenmiş ayrıca simyanın temellerine dair çoğu fikri edinmiştir. Bunların hepsi hazineye ulaşması için evrenin gönderdiği bir işaret olarak görülebilir. Siz bir şeyi ne kadar çok isterseniz, evren de size hedefinize ulaşmanız için yardımcı olur. Evrene yaydığımız enerji bizi sonuca götürmeye yetecektir tabii ki yılmadan, bıkmadan hedeflerimiz doğrultusunda ilerlersek. Kitap her insanın yeryüzünde bir hazinesi olduğundan bahsetmiş. Hazinelerimize ulaşabilmek ise çaba gerektirir. Bence kitabın anlatmak istediği nokta tam da bu. Bir iş için çaba göstermezsek evren de bizim için yolları kapalı tutacaktır. Evrenin ruhu da bu olsa gerek. Simyacı birçok yönden ders niteliğinde mesajlar içeren bir kitap. İnsanın kendi gücünü bilip amaçları doğrultusunda çaba sarfederse başaramayacağı bir şey yoktur çünkü evrenin ruhu yanında olur mesajını vermek istiyor. Felsefi yönü biraz daha ağır bastığı için her okuyan olaylara daha farklı bir açıdan bakabilir, onları değişik şekilde yorumlayabilir, farklı sonuçlara varıp kendine dersler çıkarabilir. Ben kitabın, amacı olan bir insana eğer isterse hedefini gerçekleştirebileceğini, kalbinin sesini dinlemesinin onu doğruya yönelteceği fikrini vermek düşüncesiyle yazıldığını düşünüyorum. Bu yüzden kitabı bir kişisel gelişim kitabına benzettim. Simyacı, okuyucuyu etkileme potansiyeli oldukça yüksek bir kitap çünkü mistik bir havası var. Santiago yeri geliyor rüzgar oluyor, yeri geliyor evrenin dilini yorumlayarak hazinesine ulaşmaya çalışıyor. Bana göre kişi bir kitabı okuyorsa kitaptan hayata dair tecrübeler edinmeli. Bu açıdan, Simyacı, herkesin verim alabileceği bir eser. Kesinlikle okunmaya değer.