HAYATA DAİR BİR PEMBE FİLM

"Kaybedenler Kulübü", Mehmet Ada Öztekin ve Tolga Örnek'in yazdığı, Tolga Örnek'in yönettiği seyircilerine alışılmışın dışında bir yaşam tarzını anlatan bir sinema filmidir. Filmin adına aldanmayın, kaybeden yok aksine kazananları gördüm ben filmde. Sadece izlenmesi için değil seyircilerine bir şeyler anlatmak için yapılan filmleri hep takdir etmişimdir. Yazarlar yüzlerce sayfada okurunu etkileyebilir, şairler düşüncelerini aktarmak için yüzlerce dize yazabilir ancak senaristlerin seyirciyi etkilemek için belirli bir düşünceyi anlatmak için sadece bir buçuk saati vardır. Mehmet Ada Öztekin ve Tolga Örnek'in bu konuda başarılı olduklarını rahatlıkla söyleyebilirim. Film, birbirinin sohbetinden keyif alan iki insanın radyo programını ve bu iki insanın yaşamını konu alıyor. "Bir hayat ne kadar farklı olabilir ki?" sorusuna cevap niteliğinde iki yaşam öyküsü görüyoruz filmde. Mete Avunduk ve Kaan Çaydamlı'nın bir hobi olarak başlattıkları radyo programı zamanla Türkiye çapında her çeşit insanın dinlediği bir program haline geliyor. Ben radyo programının film izleyicilerine seslenmek için kullanılan bir araç olduğunu düşünüyorum. Mete ve Kaan mikrofon başında konuşurken, filmi izleyen Türk halkına seslendiğini düşünüyorum. Toplumun aksayan yönleri tüm açıklığıyla toplumun yüzüne çarpılıyor. Bizler en küçük bir olayı bile büyüten, sorun haline getirebilen insanlarız. Kaan ve Mete bakın ne diyor bize: "Ölümün olduğu yerde daha ciddi ne olabilir?" Seyirci bu soru üzerine bir durup düşünüyor. En azından ben düşündüm. Gerçekten de ölüm kadar ciddi bir şey ile karşı karşıya iken neden en küçük şeyleri bile sorun ederiz ki? Filmde gördüğümüz karakterlerin hayatı bu soru ile o kadar uyumlu ki, gerçekten de söyledikleri gibi bir hayat yaşıyorlar. Kaan, okunmayan kitapları basan bir yayınevinin sahibi. Mete ise plaklarla ilgilenen, aileden gelen parayla yaşamını sürdüren bir karakter. Her ikisi de umursamaz tavırlarıyla seyircinin dikkatini çekiyor. Hiçbir şeyi ciddiye almamaları sadece kendi hazlarını düşünmeleri seyirciyi özendiren başlıca özelliklerinden. Mete de Kaan da gerçekten de ölümün olduğu dünyada ölümden başka hiçbir şeyi ciddiye almayan iki tipleme. Bu iki karakterin Türk toplumunda eleştirdiği bir diğer konu ise insanların başkalarının istediği hayatı yaşamaları. "Toplum, koleje girmeyi bir değer olarak sunduğu için artık o kişiliğini yok sayma halidir, koleje girmek için yarışır, üniversiteye girmek için yarışır, iyi bir işe girmek için yarışır, özel bir kadınla evlenmek için yarışır, devamlı bir yarış ve kazanma zorunluluğu..." Mete program esnasında kurduğu bu cümlelerle bireyleri şekillendirmeye çalışan toplumu ve toplumun şekillendirdiği bireyi eleştirir. Bence pek de haksız sayılmaz. Eğri oturup doğru konuşalım, hepimiz bu söylenilenlerde kendimize dair bir şeyler bulmuşuzdur. Örneğin ben; on dokuz yıllık hayatımda hep yarış içerisindeydim. İyi bir liseye girmek için yarıştım, en başarılı olmak için yarıştım, üniversiteye girmek için yarıştım. Peki, ben mi istiyorum yarışmayı? Hayır. Bizleri yarıştıran toplumun ta kendisidir. Her ne kadar itiraf etmesi zor olsa da hepimiz bize sunulan hayatı yaşıyoruz, istediğimiz hayatı değil. Filmde beni en çok etkileyen bölüm de burasıydı zaten. İlk kez bir film hayatın gerçekliklerini yüzüme vurmuştu. "Kaybedenler Kulübü'nde toplumda yaşayan bireylerin hayatları eleştiriliyor ancak bence filmdeki karakterlerin hayatı da eleştiriyi hak eder nitelikte. Hayat, filmde seyirciye gösterilen hayatlar gibi alkolden, cinsellikten, boş dolaşmaktan mı ibarettir? Ben böyle olduğunu düşünmüyorum. Kaan ve Mete'nin insanları eleştirirken özeleştiri yapmaktan kaçındıkları ortada, neredeyse hiç ayık gezmemek midir sorunların çözümü yoksa sorunları çözmek midir? Ayrıca filmdeki karakterlerin bir ortak özelliklerine dikkat çekmek istiyorum. Mete ve Kaan varlıklı ailelerin çocukları olarak dünyaya gelmiş ve hayatlarını böyle sürdüren iki karakterdir. Deyim yerindeyse yedikleri önlerinde yemedikleri arkalarındadır. Hal böyleyken toplumu oluşturan insanların iyi hayat için çalışmaları ve bunun için yarışmalarını anlamaları beklenemez. Atalarımız boşuna dememiş "Tok açın halinden anlamaz." Dolayısıyla Mete ve Kaan, Türkiye gerçekliğinde yaşayan insanların bu koşuşturmasını anlayamaz. Film, her ne kadar hayata dair olsa da hayatı çoğunlukla pembelikleriyle anlatmaktadır. Film karakterlerine yaptığım bu eleştiri onların yaşam biçimlerine ve fikirlerine hiç katılmadığım anlamına gelmiyor. Şahsen Mete'ye de Kaan'a da fazlasıyla özendim. Ben de onlar gibi umursamaz biri olmak isterdim. En küçük bir soruna "boş ver gitsin" diyebilmeyi isterdim. Ancak bu hiç mümkün olmayacak çünkü onlar bir filmde oynayan iki karakter ben ise hayatı yaşayan bir insanım ve ne yazık ki filmler gerçek hayata pek benzemez.