TOPRAĞA DÜŞEN EN GÜZEL YAPRAK

Sonbahar iyiden iyiye hissettiriyor artık kendini. Bulutlar göğü çoktan griye boyamaya başladı. Bulutların arkasından belli belirsiz gözüken güneş, dökülen yapraklara el sallıyor suçluluk duygusuyla. Ah o yapraklar, o her sonbahar üstünden umursamazca geçtiğim, belki de varlıklarından dahi rahatsız olduğum, sonbaharın baş aktörleri... Artık en iyi dostlarım işte o, yıl boyunca misafir oldukları dallardan kurumaya yüz tutmuş halleriyle ayrılan yapraklar. Peki, niye mi bu kadar kıymetli oldular benim için? Daha bir ay önce el ele tutuştuğum, sokaklarda beraber koşuşturduğum, bir kere daha bana bakıp gülsün diye bin takla attığım Kıymetlim'i yaprakların üstünü örttüğü yağmur sularıyla ıslanmış toprağa emanet ettim. Hep ani olur ölümler. Peki, eline diken batsa acısını, o adına aşk denen duygunun saklandığı yerde hissettiğim gül yüzlümün ölümü... Daha henüz yirmisine bile basmamıştı. Onun da çalışmaktan yorulduğu kitapları, beraber konuşmaya doyamadığı arkadaşları, kurmaktan hiç vazgeçmediği mutlu ve yan yana bir geleceğimizin hayali vardı. Bazen hayatın sanki bana karşı kurulmuş bir tiyatro gibi beni hırpaladığını düşündüğüm zor günlerimde beni hayata bağlayan sesiyle o hayallerinden bahsederdi. Aşkı o kadar baş döndürücüydü ki o, hayal kurduğu anda benim tek yaptığım şey susup anlattığı hayallerinin her bir ayrıntısını zihnime kazımak ve onları nasıl yapabileceğimi düşünmek oluyordu. Küçük, sade, iç duvarları açık mavi, ufacık bahçesini olabildiğince fazla ağaç süsleyen mutlu bir evdi hayali. Başını omzuma dayayıp huzurlu uykunun tadına varacağı bir tahtadan sedir vardı evin hemen girişinde. Aynı küçük İskender'in Ölü Sevgilimin Şiir Defteri'nde anlattığı gibi bir huzurdu hayalimiz. İkimizin o dört duvarı sıcacık bir yuva yapabileceğimize o kadar çok inanıyordu ki ağaçların cinslerini bile belirlemişti. Heyecanla evin bahçesinde olmasını istediği ağaçları sayıyordu bir bir: Ihlamur evin önünde güzel kokular yaysın, söğüt bahçenin girişinde heybetiyle gelenleri selamlasın, bir de ceviz dikelim bol bol yeşil cevizin çok güzel tadı var. He doğru ya size söylemedim değil mi? Kıymetlim ağaçları çok severdi. Sonbaharda o dökülen yaprakların arasında yürümeye, üzerlerine uzanmaya, onların savrulmasını izlemeye bayılırdı. Bu yüzden ben o zamanlar sadece o mutlu olsun diye aralarında gezindiğim yapraklarla dostum artık. Sanki onlar bana birer emanet en Kıymetlimden. Güzeller güzeli yüzü gözümün önünden gitmiyor. Nereye gitsem varacağım yerde beni bekliyor, nereye baksam sanki bana bakıp gülümsüyor. Çünkü biliyor ki o hayatta iken de beni en mutlu eden şey onun bana bakarken gülümsemesiydi. Ama bazen bulutlanıyor o kömür incisi gözleri, beni özleminden bir köşeye çökmüş ağlarken görünce. Kıymetlim'i üzmek istemiyorum böyle ona gözükerek ama ne yapabilirim ki kalbim paramparça iken gözlerim söz dinlemiyor. Bazen yağmur yağıyor, atıyorum kendimi hemen dışarı çünkü biliyorum ki yağmur toprakla birleştiğinde çıkan o enfes koku Kıymetlim'in kokusu. O, toprak altında yattığı için bu kadar güzel bu koku. Ciğerlerime çekerken o kokuyu mezarını benim gözyaşlarım da ıslatıyor. Ona mektubum oldu artık gözyaşlarım. Onu ne kadar özlediğimi, onsuz hayatın nasıl çekilmez olduğunu anlatan, biraz da beni bu dünyada niye yalnız bıraktığını soran sitem ve özlem dolu birer mektup... Vefat ettiğinin ilk günlerinde oda arkadaşı bana daha önce hiç haberimin olmadığı günlüğünü getirdi. İlk günlerde cesaretim olmamıştı açıp okumaya sadece bende kalan diğer eşyaları gibi sarılıp koklayabiliyordum. Çünkü ya onu yeterince mutlu edemediysem ve en Kıymetlim beni üzmemek için içini günlüğüne döküyorsa düşünceleri beynimi bir kurt acımasızlığıyla delik deşik etmişti. Sonra bir gün cesaretimi topladım ve mezarının yanındayken günlüğünü açtım. Benimle tanışmadan önce yazmaya başlamış bu günlüğü. Okuduğum her satırda sanki bir daha aşık olurcasına gelebildim benimle tanıştığı günlere. Ellerim titreyerek açtığım yeni sayfada fotoğrafımızı gördüm yine o eşsiz gülümsemesiyle bana bakarken. Sonrasında okuduklarım ise beni o gittiğinden beri ilk kez ciddi anlamda sevindirebilen şey oldu. Her zaman o kurduğu ortak hayallerimizden, nasıl mutlu olduğundan bahsediyordu. Sonra hıçkırıklarla kapandım mezarına beraber geçiremediğimiz fazladan bir güne söverek. İşte şimdi küçük İskender'in Ölen Sevgilimin Şiir Defteri adlı kitabını yine bir sonbahar günü, dışarıda savrulan yaprakları izlerken okuyunca bütün bu anılar tekrar sardı bütün sarsıcılığıyla bedenimi. Ölen sevgilimin bana yaptığı en büyük sürpriz olan günlüğünü hasretle tekrar açtım. Mis gibi kitabın sayfalarına sinmiş kokusuna doyduktan sonra tekrar okumaya başladım beraber geçirdiğimiz günleri. Dilimde bir cümle: Keşke beni bu diyarda tek başıma bırakıp gitmeseydin Kıymetlim.