Bir Ölüm Betimlemesi

Her insan için ölüm korkunç bir olgudur elbette. Hayattan kopmak kolay değil ne de olsa. Sevdiklerinden, seveceklerinden, mutluluklarından, hüzünlerinden, acılarından, dünyadan kopmak... Kim her şeyini geride bırakıp göçüp gitmek ister ki sonuçta. Ancak belki de asıl üzücü ve korkutucu olan şey geride bıraktıklarımızdan da öte zihnin ve benliğin yok olacak olmasıdır. Bir düşünün, kendi varlığınızı iliklerinize kadar hissederken birden bire her şeyin son bulacak olması ne kadar acı bir şey, öyle değil mi? "Ben" dediğininiz kendiniz artık sessizliğe gömülecek, bir daha var olmamak üzere. Ölüm kavramı sanıldığının aksine bedenin çürüyüp yok olmasından çok daha öte bir şey. Stanley Kubrick'in şaheseri 2001: Bir Uzay Yolculuğu filminde yapay zekaya sahip HAL'ın merkezi işlem biriminin koparılıp çıkarılmasında olduğu gibi HAL yavaş yavaş zihnini ve bilincini yitirirken kendi içinde varlığını yitirecek olmanın verdiği paniği yaşıyor. Oldukça garip, öyle değil mi? Bedeni, kolu, bacağı, ayağı olmayan bir makine kendi bilincine sahip ve aynı zamanda varlığının farkında. Dahası varlığını o kadar kabullenmiş ki onu yitirme korkusu içini param parça ediyor. İnsan olmasa da o da var olmanın tadına varmış bir zihin sonuçta. Yok oluşu kabullenmek hiçbir zihnin kolay kolay atlatabileceği bir şey değil ne de olsa. Tıpkı bir insan gibi ölümün o korkutucu karanlığını en içten bir şekilde hissedebiliyor. "Ölüm" kelimesini ağza getirmek bile yeterince ürkütücüyken ben ise yok oluşu daha da ileriye götürüp bunu kendi zihnimde, kendi içimde canlandırarak denemeye kalkışıyorum. Kargın 2 Hayatıma bakakalıyorum öylece. Bir iplik gibi sökülüyor gözlerimin önünde tüm yaşantım. Tutunmak istiyorum ama ne yaparsam yapayım nafile. Uçsuz bucaksız koca bir sessizlikteyim. Yalnızca ben ve kalp atışlarımın yarattığı o korkunç "gürültü", başka hiçbir şeyi hissetmeden baş başayız. Kalbim o kadar gürültülü çarpıyor ki sanki kıyamet koparcasına bir fırtınanın içinde ardı ardına patlayan gök gürültülerini yanı başımda hissediyorum. Korkuyorum bir taraftan ama neyden korkuttuğumu dahi bilemiyorum. İçimde bir telaş ve panik duygusu da var elbette. Bir süre sonra kendi varlığımdan bile korkar hale geliyorum. Gerçekten bu bedenin bana ait olup olmadığını düşünmeye başlıyorum. Ellerime, ayaklarıma bakıyorum. İçinde olduğum bu "şey" de ne, diye kendi kendime paranoyakça sorup duruyorum. Gitgide kendime anlam verememeye başlıyorum. Kendi varlığıma karşı yabancılaşıyorum aslında. Kendimi tanımamaya ve böylece benliğime karşı bir korku hissetmeye başlıyorum. Bu gerçekten "ben" miyim? Nasıl olur da "ben" kendim olarak burada var olabilirim? Bir süre sonra artık "ben" kelimesi bile anlamını yitirmeye başlıyor kafamda. Hatta bütün kelimeler birer birer anlamlarını kaybediyor. Saçma, gürültülü sesler oluveriyorlar artık. Düşüncelerimde bile kendimle konuşamaz oluyorum ve artık kendimle bağım yavaş yavaş kopuyor. Zaman ve mekan kavramları yok oluşumla birlikte anlamlarını yitirmeye başlıyor. Her şeyden farklı ve her şeyden bağımsız, apayrı bir gerçekliğe adım atıyormuşum gibi hissediyorum. İçimdeki sessiz çığlık ve korku yerini ürkütücü derecede bir huzura ve sakinliğe bırakıyor ve ben artık evrenin ta kendisi oluyorum. Her şey birer yalanmışçasına masallaşıveriyor. Hepsi birer kurmaca mıydı yoksa? Ya da birilerinin kandırmacası mıydı bizlere yapılan? Kim bilir belki de bunların hepsi "zihnimin" bana oynadığı oyunlarıydı. Kendimi kafamın içindeki dünyayla baş başa bırakıyorum. Düşündükçe de görüyorum ki aslında var olduğunu sandığım her şey benim kendi küçük tanrıcılık oyunumun ürünüymüş. Ben gerçekte kendi dünyamın yaratıcısı, Kargın 3 günahlarımın bağışlayıcısı ve de merhamet dilediğim kurtarıcının ta kendisiymişim. Her şey benimle birlikte var olup benimle yok oluşa ve sonsuz karanlığa gömülmeye mahkum edilmiş. Ve ben sessizliğimde boğulurken tüm evren de benim zihnimde bütünleşiyor. Can bulduğumu düşündüğüm dünyam aslında kendisine can verdiğim bir kandırmaca oluveriyor. Meğer gülüp eğlendiğim, ağlayıp hüzünlendiğim dünyanın bir tiyatro sahnesinden farkı yokmuş. Varlık kazandırdığım bu oyuna o kadar kaptırmışım ki kendimi rolümü fazlasıyla ciddiye alıp ne için orada olduğumu unutmuşum. Ben, kendi dünyamın efendisi ve günahlarımın bağışlayıcısı, işte, şimdi burada kendi içimde karanlığa gömülmeye mahkum edildim, her şeyimi kendimle birlikte götürerek. Gerçekliğin ta kendisi olan "ben" artık sona yaklaşıyor. Karanlıkta o kadar çok gömüldüm ki artık ışığı göremiyorum. Gök gürültüsü gibi çarpan kalbimin sesini artık hissedemiyorum. Evet, bu bir sondu benim için ve diğer her şey için. Ancak var olmuş olduğumu bilmek bile beni rahatlatan yegane şey belki de. Artık zamanı geldi ve ben kendime veda ediyorum, sessizce haykırarak.