ADALETSİZLİK

Yine daha önce okumadığım bir tür ve yazar... Bu kez de Yaşar Kemal'den Sarı Sıcak'ı okudum. Anadolu'daki yaşamı, varlığı ve yokluğu gözler önüne seren bir öykü kitabı. Çok çok eski zamanlardan geliyor Türk milletinin soyu. Hemen her çağda çeşitli problemlerle karşılaşan Türkler, çok yakın zamandaki yaşantılarını fark etmemi sağlayan bir kitap. Bilmezdim Sarı Sıcak'tan önce on beş yaşından küçük çocukların tarlalarda işçi olarak çalıştırıldığını, kadınların bebelerini doktor olmadan kendileri doğurduğunu hatta kimi zaman makasla sezaryen doğum yaptıklarını. Ama artık biliyorum ve bunların geçmişte yaşandığını bilmek acı veriyor. Neden yeni ana olmuş bir kadın tarla sahibi izin vermediği için kan kaybından ölsün? Neden ilkokul sekizinci sınıfa giden bir çocuk sokakta uyumak zorunda kalsın? Kardeşim Başar, her gün en az iki saatini bilgisayar önünde arkadaşları ile internetten oyun oynayarak geçiren, haftanın yalnızca birkaç günü ders çalışan bir çocuk. Okulda verilen Türkçe ödevi için son altı ay içinde sadece bir kitap okudu. Kardeşim için o kadar üzülüyorum ki. Bazen interneti, bilgisayarı kısıtlayayım diyorum ama o zaman da yasaklanan şey daha şiddetli bir şekilde dışa vurulacak biliyorum. Fakat yaşama biçiminin yanlışlığını çok geç anlamasından korkuyorum, insan kendini geliştirecek işler yapmalı şu dünyada. İlk okuduğum öykü on bir veya on iki yaşında tarlada çalıştırılan Osmancık ile ilgiliydi. Çocuk henüz küçük olduğundan, kendini kanıtlamak için bu işe karşı çıkmamakla birlikte çok büyük bir istekle devam ediyor, babası da oğlunun ensesinden geçiniyordu tabii küçük Osman'ın bundan haberi yok. O ne kadar güçlü, cesur olduğunu herkese göstersin sadece-. Seçme şansım olsa hangisi olmak isterdim diye düşündüm: bildiği tek şey bilgisayar oynamak olan Başar mı yoksa vaktini toprakla, doğa ile geçiren Osman mı? Doğduğumdan beri her sene Kuşadası'na gittiğim için doğa ile iç içeyimdir. Yazlığın kapısından girer girmez yaşça benden küçük fakat hacimce benden kat kat büyük kayısı ağacına tırmanırım, önce büyüklerime ikram eder en son kendim yerim ayrıca bahçemizi sulama işi de bana aittir. Düşünmeksizin Osman'ı seçerdim, uyandığında annesine sımsıkı sarılan, tarla işleri ile uğraşmaktan bıkmayan Osman'ı... Bir de babası vefat etmiş, annesinin de anca kendisine yetecek kadar parası olduğundan sokakta hatta bir arkadaşının evinin üstünde yatan bir çocuk var. Biz bu kadar bolluk içinde yaşarken bazı insanların güzel şeylerden mahrum kalması hiç mantıklı değil, neden Allah herkese eşit davranmıyor ki? Neden biz özel okullarda okurken, yemekhanede çıkan yemeği yağlı bulup beğenmezken bazıları çöplerden yemek topluyor? Niçin biz evimizde " ev çok sıcak oldu, biraz kombiyi kapatalım" derken bazıları sokakta, çok zor şartlar altında yaşıyor? Ortada büyük bir adaletsizlik var. Yöreye özgü bir dili vardı Sarı Sıcak'ın, kolay kolay herkes anlayamaz dilini, gerek yöresel sözcükleriyle gerekse de lakaplarıyla farklı Çukurova yöresinin ağzı ayrıca ben de anlamadım çoğu yeri-. Anlayabilmek için ya Çukurova'da yaşamış olmak ya da orada doğmuş olmak gerek bence, tıpkı yeni bir dil öğrenmek gibi ne kadar maruz kalırsan bir dile ya da ağza, o kadar çabuk öğrenirsin onu. Belki de bu yüzdendi kendimi tamamıyla öykülere ait hissedemem. Öykülerde yazanları genel bir fikir olarak anlasam da pek de derinlere inemedim bu farklı ağız sebebiyle. Her şeye rağmen güzel bir tecrübe oldu benim için, Sarı Sıcak. Her ne kadar bazı insanlar güzel şeylerden mahrum kalsalar da...