RUHUMUN AİT OLDUĞU YER

''Ne harika bir yer burası! Nereden buldun bu Datça'yı?'' "Elimle koymuş gibi buldum." Can YÜCEL Güneşin, denizin, doğanın, sağlığın kısacası tüm güzelliklerin başkentidir Datça. Sevgili Can Yücel onu kendi çabalarıyla bulan şanslılardan biri ama gerçek aslında biraz daha farklıdır. Datça o kadar büyülüdür ki o sizleri çağırmadan onun varlığından ve dudak uçuklatan güzelliğinden haberiniz olmaz. O sizi davet etmeden oraya gitmeye cesaret edemezsiniz ama bir gittikten sonra da evinize geri dönmek çok zorlaşır çünkü Datça çoktan sizin eviniz olmuştur. Biz de bir zamanlar Datça'nın varlığını duymuş ama oraya gitmek için planlar yapıp yola çıkmış ailelerden değildik; biz Datça'nın çağırdıklarındandık. Bundan tam on yıl önce nereye gitmek istediğimize tam karar vermeyip, aklımızda ülkemizin en etkileyici güzelliklerinden birini keşfetme umuduyla yola çıkıp kendimizi birden bire Datça'da bulduk. Nasıl oldu, nasıl kendimizi Ege Bölgesi'nin en uç noktasında, o güzel yarımadada bulduk hala bilmiyorum ama bildiğim tek şey var o da iyi ki yollar bizi sokakları bile mis gibi adaçayı kokan bu yere çıkarmış. Havası, güneşi, denizi ve el değmemiş koylarıyla Datça, Muğla'nın diğer ilçeleri gibi yabancı turistlerden nasibini almamış ve daha çok yoğun tempoda çalışan insanların tatillerini her şeyden uzakta ve sessiz sakin bir yerde geçirmelerini sağlayan eşsiz güzelliğe sahip ve galiba bizi Datça'ya çeken de bu dinginlik ve sessizliği arayışımızdı. Her ne kadar şu an kıymetini daha iyi anlasam da ilk Datça'ya gittiğimizde oranın sessizliği beni çok ürkütmüştü. Belki de Antalya, İzmir ve Muğla gibi renkli ve canlı bir yerle karşılaşmadığım için hayal kırıklığına uğramıştım çünkü o zaman yaşım çok büyük değildi ve eğlenip arkadaş edinebileceğim bir yerde tatil yapmak istiyordum. O zamanlar Ankara'da geçirdiğim her gün Datça'yı özleyeceğimi tahmin etmesem de şu an Datça'nın ruhuma ev sahipliği yaptığını biliyorum ve yaz tatillerinde ona kavuşmak için gün sayıyorum. Denizi ve yüzmeyi çocukluğumdan beri çok sevmişimdir belki de bu aşırı sevgimin nedeni hep Ankara'da yaşayıp denize tatillerin dışında uzak kalmaktandı. Datça'nın denizinin güzelliğine hayran olmadan önce yurt içinde ve yurt dışında birçok denizi görme fırsatım oldu ama her sokağı denize çıkan Datça'nınki anlatılamayacak, anlatılsa da sadece onu gören insanların anlayacağı bir güzelliğe sahip. Güzellik derken sadece temizliğinden ya da berraklığından bahsetmiyorum asıl güzelliği bin bir türde balığın peşinden ya da benim yaşımı 10'a katlayan deniz kaplumbağalarıyla yüzmek. İlk deniz kaplumbağasıyla karşılaştığımı hatırlıyorum da tek başıma yüzüyordum ve o sevimli dostlarla karşılaştığımda çok korkmuştum. Hem korktuğumdan geri dönmek hem de bu eşsiz fırsatı babamın da yakalaması için onu çağırmak istiyordum. Ama hepsinden çok çabuk vazgeçtim çünkü böyle bir fırsat bir daha elime zor geçerdi. Aynı anda hem deniz kaplumbağasına doğru yüzüp ona dokunmak hem de onu korkutmamak istiyordum çünkü benim korkum anın güzelliğinden dolayı çoktan kaybolmuştu. Aramızda mesafe de olsa bir deniz kaplumbağasıyla aynı hizada yüzme deneyimini hiçbir şeye değişemem çünkü benim için yaşadığım en güzel ve en inanılmaz andı. Datça'ya giden yol bana mesafesinden dolayı değil de oraya varmak için sabırsızlandığımdan her zaman bana uzun gelir ama oradan eve, Ankara'ya içimde kocaman bir hüzün, gelecek yaz için hayallerim ve ellerimde denizden çıkardığım deniz kabuklarıyla dönmek ise en zorudur. Ailemin de benimle aynı hüznü paylaşması bana her ne kadar güç verse de ben seni bir başka seviyorum Datça. Ama az kaldı, birkaç ay sonra görüşmek üzere gerçek evim, her sokağı denize çıkanım. Datça...