Bazı oyunlar kaybolmanıza müsaade eder, her

boşlukta ya donar kalırsınız ya da kendi kendinize bir şeyler keşfedersiniz, bu oyun da bu özelliği taşıyordu. Başta afalladım, tamam öndeki Cemalettin Efendi ancak arkadaki oyuncunun görevi ne? Sonradan anladım ki oyun bize Cemal Süreya'nın zihnini sunuyor. Ne yaparken ne hissetti? Kendiyle ne zaman ne konuda çelişti? Bir çok sorunun cevabını görmüş olduk. Cemal Süreya, şiir yazarken aslında iş yapıyor, kelimelerle oynuyor düşünerek hareket ediyor gibiydi ancak orada arkada görüyorduk ki her şey aslında bir tabloydu, bütün boyaları tuvale fırlatır gibiydi ama aynı adam aynı zamanda arada rakısından yudumlar alarak yazıyordu sakince. Herkes karşısındakinin kafasının içinde neler var, nasıl düşünceler nasıl hayaller bilmek ister kimi zaman, ben ilk defa bu oyunda gördüm bir şairin kafasının içindeki karmaşayı, arzuyu, kızgınlığı, anne özlemini. Özellikle değiniliyordu anne özlemine, 6 yaşında annesini kaybettiğine. Gerçekten o kadar önemli ki çocukluk, mümkün değil bir insanı çocukluğunu bilemeden anlamak. Eğer Cemal Süreya annesini kaybetmeseydi, sürgün edilmeseydi yani bu kadar çabuk büyümek zorunda kalmasaydı yine de aynı şair olabilir miydi? İnanılmaz bir tutkuyla aşık olup o dizeleri yazabilir miydi? Şiirlerinde anne şefkatine açlık açıkça görünüyor aslında, mesela memeye vurgu yapılması bana daima anneye özlemi hatırlatır. Sonuçta birçok erkeğin ilgisini çeken bir bölge ve bunun nedeninin anneyle olan ilişki olduğunu düşünmek bana çok da tuhaf gelmiyor. Bebekken kurulan bağ, o mühim temas yetişkinlikte de aranıyor. Oyunda tavandan sarkıtılan bir topuklu ayakkabı vardı, ucu memeye benzetilmiş. Ayakkabı siyahtı ancak yine de o kadar kadındı ki... Başta sapıkça geldi bir topuklu ayakkabıyı ve memeyi birleştirmek ancak anlatılmak isteneni sahneye aktarmak için en etkili yollardan biriydi belki de. Cemalettin Efendi kendi özlemini açlığını anlatırken zihninin o memeyi emmesi özlemin tutku kadar içten ve güçlü olması, bütün benliğini kaplayıp kendinden geçecek hale getirmesi nefesimi kesti. Hızlanan nefesler her zaman çarpıcı bir etkiye sahip benim üzerimde, kendimi zorla illüzyondan koparıp ne oluyor şu anda dediğimde anlıyorum ki zevkle kesikleşiyor nefesler ve arkadaki zihin ellerini duvara yapıştırmış, kasılıyor. Hemen ardından uykuya dalıyor Cemal Süreya, sayıklayarak. Serbest (1) Benim için en önemli sahne ikinci perdedeydi, kadın erkek ilişkilerini aslında belki de kendi ilişkilerimi en iyi açıklayan sahneydi. Karısı geliyordu Süreya'nın ve neden değiştin diyordun ona. Baştan itibaren iç sesimi susturup izlemeye odaklanmaya çalıştım yine çünkü o klasik hikaye yankılanıyordu, birçok filmin de konusu olan zamanla uzaklaşan erkek gittikçe daha çok şikayet eden kadın. Yüz yıllardır aynı problemin devam etmesi çok mantıksız geliyor, sevgi ihtiyacı piramidin çok üstünde de değil üstelik. Neden aynı sıkıntılar çözümlenemiyor? Bence dürüst değiliz birbirimize veya o hoşlantı, kimyasal çekim engelliyor normal sıkıcı halimizi göstermemizi haliyle kendimizin en iyi halini tanıtıyoruz karşımızdaki kişiye. ''Sen başlarda böyle değildin'' diyor karısı. Sen böyle görmüyordun demek istiyor Cemal Süreya. Ancak dolandırıyor, elbette şairliğini konuşturuyor, beni anlamıyorsun artık diyor. Ona bile sinirleniyorum orada çünkü ne kadar mantıklı böyle suçlamak? Genel olarak kızgınım şairlere. Aklıma Nazım Hikmet'i getiriyor bu terk ediş. Beş yüzden fazla mektup var ve ardından Piraye terk ediliyor. Nerede bitiyor aşk? Gerçekten bazen bu soru benim için neden yaşıyoruz sorusundan bile önemli hale geliyor. Oyunda buna verilen cevap kadınların hatası olduğu yönündeydi. Kadınlar kaba tabirle havalı adamlar istiyorlardı hayatlarında, derin sıkıntıları olan adamlar ancak sonradan bunalıyorlardı onların sıkıntılarından, varoluş mücadelelerinden. Bunun doğru olduğuna inanmıyorum, bunun daima böyle yansıtılmasından da rahatsızım. Neyse ki oyun sonunda biri yönlendirdi bu soruyu. 'Gerçekten kadınların yarattığı bir problem mi bu?' Yönetmen olabildiğince Süreya'yı anlatmaya çalıştıklarını vurguladı. Cevap vermek isteyen var mı diye sordular, cevaplayamadım. Dudaklarımı araladım bir kere bak ben de bu konuda çatışıp duruyorum demek için, aslında hepsi 'Oedious kompleksi' sorun onları anneleri gibi karşılıksız sevememizi beklemeleri ve hala annelerini aramaları demek için, ama konuşmanın hiçbir yere varmayacağını düşündüm. Yine de soru-cevap gibi samimi bir deneme beni mutlu etti. Oda tiyatrolarının en güzel yanı bu sanırım. Kısaca çok fazla duygu yaşatan sıra dışı bir oyundu, beklenmedik ve cesur çok fazla hamlesi vardı. Her şeyden önemlisi anladığınızı hissediyorsunuz bir şairi. Bütün söylenmeleri, hataları, planlı-plansız hareketleri , bir kadını nasıl etkilemeye çalıştığı ve hatta nasıl terk ediliyormuşcasına terk edişi hepsi önünüzde akıyor. Oyun bitene kadar sahne büyüsü kırılmıyor çünkü, gerçekten inandırdı beni Cemalettin Efendi olduğuna, annesini tanımadığına. Yutt Sanat gerçekten başarılı oyunculara sahip, kesinlikle takip edilesi bir oda tiyatrosu. Bir üçlemenin ilki olduğunu öğrendim ve devamında Ece Ayhan olacağını öğrendiğimde daha da heyecanlandım, sabırsızlıkla bekliyorum.