HIRSIZ

En iyi olmak. Kusursuz olmak. Bugüne kadar yaptığım hiçbir şeyi bu iki hedef uğrunda yapmadım. Her zaman tek bir şeyi benimsedim. O da severek çalışmak. Farkında mıyız ki artık mükemmelliyetçiliğimiz ve sonu gelmeyen hırslarımız yaşamın bütün zevkini çalıyor bizden? Ne yapıyorsak tam anlamıyla yapmış olmak için yapıyoruz. Neyi kanıtlıyoruz ki? Herkes, her alanda birbiriyle ölümüne bir yarış içinde. "En iyi ben olacağım!". "Herkes ne kadar başarılı olduğumu görecek!". "Kimse bana rakip olamayacak!". Peki ya sonuç? Tabi ki kendine kurduğu baskılar yüzünden hiçbir zaman kendini yeterli bulmayıp mutsuz olmaya mahkum olan insanlar... Ne anlamı var onca hırsın ve birinciliğin mutlu olmadıktan sonra? Şimdi her aile çocuğunu en disiplinli, en katı öğretmenlere verme peşinde. "Kızım buz pateninde dünya şampiyonu olsun." "Oğlum gelmiş geçmiş en hızlı yüzücü olacak." "Herkes görecek benim kızımın nasıl keman çalabildiğini." Biri de çıkıp demiyor ki, "En çok benim çocuğum sevecek yaptığı işi!" Sonra o "çok disiplinli" öğretmenler yüzünden çocuklar bir süre dayanmaya çalışıyorlar, en sonunda da nefret ederek bırakıyorlar yaptıklarını. Ben de küçükken o öğretmenlerin kurbanı oldum. En büyük pişmanlıklarımdan biridir anneme söylediğim o cümle: "Ben artık cimnastiğe gitmek istemiyorum." O cümlenin arkasındaki "hırs", gelecekteki birçok anımı çaldı benden. Biliyorum ki aynı hırs, başkalarının da hayallerini, mutluluklarını çaldı. Ne için peki? "Kusursuz" olmak uğruna mı? Başarılı olmak uğruna mı? O kadar hırsa, yarışa gerek yok başarılı olmak için. Gerçekten sevgiyle yapılan iş, zaten kusursuzdur. Benim için en başarılı insan, işini severek yapan, severek çabalayandır. Ancak o zaman tatmin olabiliriz çünkü. Başarı ancak o zaman sığ bir kavram olmanın dışına çıkabilir. Madalya, kupa hayaliyle değil, yüzümüzdeki gülümsemenin kaynağını, yaptıklarımızı başkalarıyla paylaşacak olmanın hayaliyle çalışmalıyız. O zaman yaptığımız iş anlamlanır, maddiyatın ötesine geçebilir. İki yıl önce izlediğim "Whiplash" filminde Andrew adında bir konservatuvar öğrencisinin "mükemmelliyet"e ulaşmak için gece gündüz çalışması anlatılıyor. Filmde hem fiziksel hem de psikolojik olarak oldukça baskıcı bir öğretmen olan Fletcher'ın, Andrew'un limitlerini zorlaması, arkadaşlarım ve birçok kişi tarafından hayranlıkla karşılanmış. İnsanlar o baskı ve hırs olmadan birinin kusursuz olabileceği gerçeğini kabullenemiyorlar. Kontrolden çıktığı zaman, kendimize zarar vermeye başladığımız zaman, ne anlamı var ki o hırsın? Başarılı olmak için illa bir başkası tarafından şiddet mi görmek gerekiyor? Andrew gibi, gerçekten severek yaptığımız bir işi, özellikle sanatı, kusursuz hale getirmeye çalışmak ve yalnızca bir numara olmak için çabalamak, o işi yaparken kapıldığımız büyüyü kaybettirmekten başka bir işe yaramıyor. "Başarılı olma" içgüdümüz duygularımızın önüne geçince çalışma sürecinin tüm güzelliği yok oluyor. Andrew elleri kanayana kadar çalışmasaydı da severdi bateri çalmayı. Kız arkadaşından dikkatini dağıtıyor diye ayrılmasaydı o başarıyı paylaşmanın, başarının kendisinden çok daha da önemli olduğunu görebilirdi belki. Düşünürsek hayatımızda ne kadar çok Andrew var aslında. Çok yetenekli, ama o yeteneği tadını çıkararak kullanmak yerine gözünü en yukarılara diken... Başkalarının gözünde mükemmel olmaya çalışırken, onların isteklerini karşılamaya çalışırken kendisini kaybedip, mutluluklarını acıya dönüştüren... Farkında değiller ki ritimlerindeki ufak kaymalar yaşamlarına asıl heyecanı katan değerler. Yaşamın ritmine ayak uydurmak değil, yaşamın ritmini baştan yaratabilmek asıl mesele. Bazen biraz yavaş, bazen çok hızlı, bazen de tutarsız, ama hep olması gereken gibi. Olması gereken bizi mutlu edendir, özgürce, hissederek belirlediğimiz ritimdir.