Mekanikleşmiş Modern İnsanlar

Çağımız, mutsuz insanların çağı. İçinde bulunduğumuz zaman diliminin en büyük sorunlarından mutsuzluk ve tatminsizlik. Modern dünyada bel bağladığımız hayatlarımızı sürdürmeye çalışırken yalnızlık ve yabancılaşma içinde, ne kadar dimdik ayakta durduğumuzu sansak da, oradan oraya savruluyoruz. Bunu aşmak için yollar arıyoruz, hayatlarımıza farklı anlamlar ve amaçlar yüklemeye çalışıyoruz. Kimimiz işine, okuluna, akademik başarısına odaklanırken kimimiz ise arkadaşlık, sevgililik veya başka şekildeki insan ilişkilerinde arıyor mutluluğu. Bazıları ise başka hobiler ediniyor kendine. Ancak bütün bu çabalamaların ve çırpınışların sonucunda birçoğumuz hala mutsuz, yalnız ve yabancılaşmış insanlarız. Bu sorunların temelinde modern dünyada insan hayatının mekanikleşmesinin ve insanların tektipleşmesinin olduğunu düşünüyorum. Yapmak istediğimiz şeyler, inandıklarımız, hayatımızın merkezine koyduklarımız... Hepsi sanki bir katalogdan seçilmişçesine sıradan ve birbirine benzer. Farklı olmak isterken aslında sırf bu farklı olma isteğinden dolayı herkes aynı oluyor bir yerde. Dışarıdan, objektif ve nicel ölçütlerle bakınca oldukça başarılı, tatminkar ve iyi durumda görünen hayatlarımızın insanın iç dünyasına, hissettiklerine indiğimizde boşlukta savrulduğunu ve insanların tutunacak bir dal aradığını ancak hayatındaki hiçbir şeyin onu tam anlamıyla tatmin etmeye yetmediğini görünüyoruz. Modern dünyada bize sunulduğu gibi yaşamaya alışmış, mutlu yaşama o şekilde ulaşabileceğimize inanmış olmamıza karşın kendimize ve insanlığımıza oldukça yabancılaşmış durumdayız. Bu modern dünyanın yalnız ve mutsuz insanlarından biri olarak, ben de sık sık hayatımdaki hiçbir şeyin beni tatmin etmediğini ve derin bir yalnızlığın içinde olduğumu hissediyorum. Sınavlarından aldığım iyi notların ve başarılarımın hiçbir anlamı yokmuş gibi geliyor bana. Anlık bir mutluluk sağlamaktan öteye gidemiyorlar çoğu zaman, hatta bazen daha bile azını sağlıyorlar; hiçbir tatmin hissetmiyorum. Yapmam söylenen bir şeyi yapmışım ve kurtulmuşum gibi hissediyorum sadece. Sosyal hayatta da arkadaşlarımla veya sevgilimle ilişkilerime baktığımda yanlarındayken ve onlarla vakit geçirirken genellikle eğleniyor ve kendimi iyi hissediyorum. Ancak tek başıma kalıp benim ve çevremdeki insanların kurduğu ilişkileri gözlemlediğimde ve düşündüğümde, neredeyse hepsinin yüzeysel ve sığ ilişkiler olduğunu görüyorum. Vakit geçirmek ve sadece sahip olmak için tasarlanmış ilişkiler gibi. Çoğu insan birbirini gerçekten anlamıyor veya anlayamıyor. Sürekli birlikte zaman geçirdiğimiz insanların yanındayken bile aslında oldukça yalnızız çünkü gerçek bir paylaşım sağlayamıyoruz. Diyaloglarımız, aktivitelerimiz ve hareketlerimiz toplumun genel kabulüne uymaya çalışıyor. İnsanın bu durumla baş edebilmek için başvurabileceği şeylerin başında ise sanatın geldiğini düşünüyorum. En azından bana en iyi gelen şey müzik ve edebiyat oluyor. Radiohead'in OK Computer adlı albümü, modern insanın depresyonunu ve bunalımını yansıtmayı hedeflemiş ve bunu başarmış bir albüm. Hayattan en çok sıkıldığım, en depresif ve yalnız hissettiğim zamanlarda kulaklığımı takıp müziğe ve eşsiz sözlere kendimi kaptırarak biraz olsun dayanma gücü buluyorum kendimde. Aslında sert ve umutsuz bir albüm olarak tanımlanabilecek olmasına karşın, bana bazı insanların beni anladığını ve yalnız olmadığımı hissettirebiliyor. Bütün yabancılaşmama karşın hala kendimi bulabileceğime dair bir umut beslememi sağlıyor. Hissetiğim ve anlatamadığım şeyler insanın ruhunun en derinlerine işleyen bir müziğin eşliğinde, en doğru kelimeler kullanılarak resmedilmiş gibi. Örneğin "fitter, happier, more productive" sözleriyle başlayan Fitter Happier adlı şarkı, insanlar için çizilmiş ideal yaşama erişmiş bir adamı anlatıyor ve "a pig, in a cage, on antibiotics" sözleriyle bitiyor ve o adamın aslında kafeste, ilaçların etkisinde yaşayan bir domuzdan farklı olmadığını vurguluyor. Bunları fark etmek ve düşünmek bana acı gelse de, bu şekilde en azından yalnız olmadığımı hissediyor ve iç sıkıntımı biraz olsun hafifleterek huzur bulabiliyorum. Sonuç olarak modern dünyanın ve sistemin bize dayattıklarının ve ideal yaşam olarak kabul ettirmeye çalıştıklarının yarattığı mekanikleşme, tatminsizlik ve yabancılaşmanın kendi başımıza bulabileceğimiz bir çözümü varsa bunun sanat olduğunu düşünüyorum. Şüphesiz bütün dünyayı kurtaramayız ancak bir şarkıya eşlik ederek, bir romanın dizelerinde kendimizi bularak en azından iç sıkıntımızı hafifletebilir ve kendi iç dünyamıza biraz olsun yaklaşabiliriz. Belki bu şekilde, kafeste, ilaçların etkisindeki bir domuz olmaktan da kurtuluruz.