GEÇMİŞİN YASINI TUTANLAR

Unutulmaya yüz tutmuş anılar vardır, aklımızın bir köşesinde öylece bekler bizleri. Onları hatırlamak bile seni heyecanlandırır, kalbinin kafesinden çıkmak istercesine atışını, damarlarında kanın ılık ılık akışını hissedersin, aniden canlanıverirsin bir bakıma. Geri gelmeyecek anılar bugün bile seni mutlu eder ya yanıltır seni, umut verircesine okşar gönlünün geçmişi özleyen yanını. O zamanlara dönmek istersin, ne var ki yapamazsın. Çünkü çıkmaz bir sokak gibidir geçmiş, ilerlemene izin vermez, brandalar koyar eskiyle arana. Bir saatin yelkovanı ve akrebini yanıltıp ileri gidemeyeceğin gibi geçmişin de çıkmazında aradığını bulamazsın. O zaman anlarsın ki anıların sende bıraktığı tek şey yüzündeki çizgilerdir, şakaklarına düşen beyazlar, ellerindeki o minik kahve lekelerdir belki de. Acıtır aynadaki yansıman baktıkça uzun uzun, yakar en derinden. Aldığın nefesler geride bıraktığın mutlu, hüzünlü, bazen gözyaşlarıyla ıslanmış bazen de gamzelerinde neşelenmiş anlarına okunan ağıtlara dönüşür. Yazarımız Stephan Zweig işte bütün bunları geçmişin ağır özlemi altında ezilip bükülen Madame de Prie üzerinden başarılı bir şekilde anlatmış. Giderek bugüne yaşadıklarına hissizleşen, kalan zamanını aç bir kurt gibi saldırırcasına tüketen, ilerisini düşünmeden yaşamı bencilce savuran bu kadın bize her birimizin eski zamanlara ne kadar takılırsak bugüne ve bugünün getirdiklerine o kadar da gözlerimizi kapattığımızı hatırlatır. Sarıp sarmalamamız gereken gelecek her bir saniyesinde hayatı anlatır bize yeniden. Atan kalbimizin geride bıraktıklarını yüzüne vurur gibi değil, seni hayatın içine sürüklercesine anlatır. Her şeyi bırakmak istediğinde pes edip boşluğa düştüğünde, kendine ve yaşadıklarına saçlarının uçlarına kadar kırgın olduğunda, boğazındaki o kocaman düğümü çekip atamadığında, hıçkırıklara boğulduğunda sarsılırsın geleceğin sana gösterdikleriyle. Kendini dert ve kederle dolu bir odaya kapatmışsındır ve hayatın açtığı bu pencereden süzülen ışık huzmesi seni gönlünden yakalar. Madame de Prie maalesef ki görememişti bu pencereyi, gözlerini görmez kulaklarını duymaz sanıyordu. Geçmişindeki şan ve şöhretini öylesine arzuluyordu ki geleceğin önüne sunduklarının, umutların ve fırsatların yanından bir hayalet edasıyla geçmişti. Geçmişe oltasını atmış ve bir türlü ilerlemeye müsaade etmeyen tüm insanlar gibiydi, akan suların kayıklarıyla kıyıda bekleyen balıkçıları beklemediği gibi akıp giden zaman da dünyaya kazık çakmış gibi sebepsizce durmaya meyilli bizleri beklemiyor. Bizi insan yapan hayatı bir ucundan kıyısından tutmamız hatta sıkıca kavramamız gerekiyor. İşte o zaman yaşamak gerçekten yaşamak oluyor. Aksi takdirde toz dumanla çoktan kaplanmış geçmiş defterinin arasında kurumuş bir güle döneriz. Ne o bahçede esen rüzgarlarda salınırken etrafa yaydığı kendine has kokusu kalmıştır geriye gülün ne de şairlere sevgilelerini hatırlatan sayısız şiire konu olmuş güzelliği. İnanıyorum ki bunu en güzel şekliyle açıklayan orijinal adıyla 'Carpe Diem' yani anı yaşamak felsefesi olabilir. Bugünü, bu saati ve dakikaları geriye alamayacakken gül gülebildiğin kadar ve en güzel anıları biriktir. Kendine de ki en güzel günlerim daha yaşamadıklarım olsun. Bu düşünce yapısının bana ve çevremdekilere etkileri nelerdir çok iyi görebiliyorum. Nasıl yaşanmışlıkların, karşına çıkan yollar ve seçimlerin olmasa bugün aynı yerde olamayacaksan, gelecek umudun olmasa da dünyadaki ilk adımının, ilk sözlerinin, bugün arkadaşlarınla buluşup belki de kahkahalarla gülmenizin hatta şu an bu yazıyı okumanızın bir anlamı olmazdı. Ruhun, düşüncelerin, tutkunun, aşkın, aşka yazılmış şarkıların anlamsız olduğu bir dünya hayal dahi edemiyorum. Biliyorum siz de düşünemediniz. Arayışın getirdiği mutluluğu hissedelim. Bulmanın değil, bulma umudunun mutluluğunu.. Boşluğunu dolduramayacağımız gelecek umudumuzu hiçbir zaman kaybetmemeye bakalım. Fevziye Nur YILMAZ