KORUYUCU MELEĞİM

Hayallerimizde canlandırdığımız bizi koruyup kollayan melekler gerçekte var mıdır? Yoksa onlar sadece hayallerimizi mi süslerler? Ben bir melekle yaşıyorum. Fakat hayallerde kurduğumuz meleklerden çok daha farklı. Benim koruyucu meleğimin kanatları ve ışık saçan tacı yok. Onun yerine ışıklar saçan yüzü, göz kamaştıran güzelliği var. Her hatamda bana kucak açan kolları, gözümden düşen her bir damla yaş için üzülecek kocaman bir kalbi var. Benim koruyucu meleğim öyle eşsiz ki yerine ne gelse dolmaz. O meleğin adı Ferda ve o benim biricik annem. Herkesten önce tanıdım ben onu. Daha kimsenin varlığından haberdar değilken ilk onunla tanıştım. İlk arkadaşım o benim. Bu yüzden beni herkesten iyi tanır. Bakışlarımdan, ses tonumdan mutlu olup olmadığımı anlar. Mutluysam benim mutluluğumla mutlu olur. Hatta eminim ki benden daha mutlu olduğu zamanlar da var. İstediğim üniversiteye girdiğimde benden çok daha mutlu olduğunu hissetmiştim. Tabii, mutluluğumla bu kadar mutlu olan birisi üzgün olduğumda benimle üzüntümü de paylaşıyor. Ben üzüldüğümde dünya başına yıkılır. Bana hiç kıyamaz. Hiç üzülmemi istemez ve biliyorum ki benim canımı acıtan her kimse o kişiye düşman olur. Bana hiç laf söyletmez. Hep der ki "Ben sana kızabilirim, kötü sözler söyleyebilirim. Ben senin annenim. Seni en çok ben severim. Başkası sana bir şey dediğinde sinirlerim bozuluyor." Mesela küçükken öğretmenlerim bana kızdığında çok üzülürdüm. Annem buna bile dayanamazdı hiç. Her kalbim kırıldığında kendimi onun yanında buluyorum. Söylemesem bile beni neyin üzdüğünü ve hatta hiç konuşmasak o konu hakkında varlığı beni rahatlatır. Küçüklüğümden beri de bu hiç değişmedi. Annem yanımda olmadığında kendimi hep kimsesiz gibi hissederdim. Yanıbaşımda bulunmasını isterdim. Başka bir yere gittiğindeyse utangaç, neşesiz bir çocuk olurdum hemen. Birisinin ikram ettiği bir yiyeceği çekinip kabul edemezdim veya komşumuzun kızına bana kötü davrandığı için kızamazdım. Annem yanımda olduğunda işler değişiyordu tabii. O yiyecekten karnım doyana kadar yiyebiliyordum ve komşumuzun kızına da hak ettiğini cevabı verebiliyordum. Büyüdükçe kendim yapmaya başladım bazı şeyleri. Artık tek başımayken de kızabiliyorum ya da yemek yiyebiliyorum. Fakat yine annem uzun süre yanımda olmadığında onun yokluğunu fazlasıyla hissediyorum. Bir iş seyahatine çıktığında onunla dizi izlemeyi, konuşmayı özlüyorum. Ondan başka kimseye geçmiyor nazım çünkü. Yönetmenliğini Nick Cassavetes'in üstlendiği Kız Kardeşimin Hikayesi adlı film bana annemle olan ilişkimi anımsattı. Benim için yaptığı fedakarlıklar geldi aklıma. Hep derler ya anneler pastanın son dilimini yemez, çocuklarına bırakır diye. Benim annem de benim için pastanın son dilimini, tavuğun en lezzetli kısmını bırakır. Sadece yiyecek konusunda değil yaptığı bu fedakarlıklar. Hayatını hep bana göre ayarlar. Bir nevi hayatını feda ediyor benim için. Üniversite sınavı zamanlarında yapacağı her işi benim programıma göre ayarlayıp o kocaman bir seneyi sadece bana adamıştı. Kim bilir daha ne fedakarlıklar yaptı benim için. Nelerden vazgeçti acaba? İşte ben bu yüzden anneme koruyucu meleğim diyorum. Benim hep iyiliğimi istediğinden şüphe etmeyeceğim tek insan olduğunu bildiğim için ona bir melek gözüyle bakıyorum. Benden hiçbir şeyini sakınmayan, kıskançlık duygusu nedir bilmeyen, gerçekten mutluluğumla mutlu olan hayatıma girmiş en fedakar insan o. Tek kişilik ordu o benim için. Her koşulda arkamda olduğunu bildiğim için daha sağlam basıyorum yere. Daha dik duruyorum hayata karşı. O yanımdayken hayat beni korkutmuyor. O varken çok daha güçlüyüm ve umarım gücüme güç katan koruyucu meleğimi hep yanımda hissedebilirim. Cassavetes, Nick. Kız Kardeşimin Hikayesi. 2009. Curmudgeon Films. DVD