DELİRMEK DE GÜZELDİR

Her canlının hayata farklı bir geliş amacı olduğuna inanırım. Bir bebek doğuyorsa dünya üzerinde yapması gereken işler vardır. Mutluluğu aramak ve mutluluğa ulaşmak için her insan kendince farklı yollardan ilerler. Belki de mutsuzluklar içine doğan bir bebek büyüyüp kendi mutluluk yolundan ilerlerken başka mutsuz insanlara yol gösterici, ışık tutucu bir role sahiptir. Jeanette Winterson'ın yazdığı Normal Olmak Varken Neden Mutlu Olasın isimli muhteşem denemeyi okurken, mutluluk kavramı üzerinde daha fazla düşünmekten kendimi alamadım. Benim için mutluluk asla kolay anlaşılabilecek, kolaylıkla izah edilebilecek bir kavram olmadı. Çevremde mutlu olduğunu söyleyen ama mutsuzluğunu gizlemek için taklit yapan o kadar çok insan var ki, onları gördüğüm zaman neden gerçek mutluluğa ulaşmak varken sadece mutluymuş gibi taklit yaparak yaşadıklarına bir anlam veremiyorum. Sanırım mutluluğa ulaşmaya çalışırken delirmekten korkuyorlar. İnsanların ya çok şey bildiklerinde ya da hiçbir şey bilmediklerinde mutlu olabildiklerine inanıyorum. Dünya ile ilgili, çevresinde olup bitenle ilgili çok fazla bilgiye sahip olmayan bir insan düşünelim, çevresindeki hiçbir acının farkında olmayan bu insanın mutlu olması çok daha kolaydır. Çünkü ileriyi düşünmez, şu an yaşanan zorlukların gelecekte insanlarda nasıl kötü etkiler bırakacağını düşünmez. İşte bu noktada her insanın içgüdüsü devreye girer ve mutlu olması gerektiğine inanan insan, sadece kendi mutluluğu üzerinde yoğunlaşır. Mutlu olmak adına çevremde olup biten şeylere gözümü kapatmam gerekiyorsa eğer, bunu kabul edebileceğimi düşünmüyorum. Hayır, bahsettiğim şey cahillik veya bilgisizlik değil, bahsettiğim şey umursamazlık. Hayatının hiçbir döneminde okula gidememiş nice insanlar var bu dünyada ama diploma almamış olmalarının aksine o kadar bilgili ve duyarlılar ki, mutlu oldukları kısa zamanlarda, mutlu olmanın hakkını vererek yaşıyorlar. Bu bahsettiklerimin tam tersi şeyleri yaşayarak mutluluğa ulaşmak var bir de. Nasıl mı? Bir nevi delirerek. Delirdiklerini düşündüğümüz insanlardan köşe bucak kaçarız çünkü korkarız. Onların söyleyecekleri şeylerin doğru olmasından korkarız. Bizim içimizde de deliliğe ait o parçayı bulmaktan korkarız. Belki de en büyük korkumuz delirdikten sonra mutluluğa ulaşacak olmamızdır. Düşünüyorum da, denemede okuduğum şeylerin aksine neden delirip mutlu olmak varken normal olmayı seçelim ki? Mutluluğu arıyorsak eğer, delirmek en iyi seçenek gibi görünüyor. Mutluluğa ulaşmak adına benim deneyeceğim yol delirmekten başka bir yol değil. Yine de bütün bunlardan korkan ve hem normal olmak hem de mutluluğu bulmak isteyen insanlar için söylemek istediğim birkaç şey var. Hayatımızda en önemli üç temel unsur var. Birincisi bizim elimizde olmayan olaylar silsilesi ki buna bazılarımız kader diyor, ikincisi yapılan tercihler, alınan riskler ve verilen kararlar, üçüncüsü ise bu kararları verirken ulaşmak istediğimiz şeyler. Bütün kötülüklerde parmağı olan ve hiçbir insanın iyiliğini düşünmeyen bir insan hayal edelim, hiç kimseye iyiliği dokunmayan bu insan yaptığı bütün kötülükleri kendi mutluluğunu düşünerek yapmıyor mu? Benim düşünceme göre, çok fazla parası olduğunda veya herkes üzerinde büyük bir güce sahip olduğunda mutlu olacağını düşünen bu insan gerçek mutluluğu yakalamak için risk almak zorunda ve bunu yapmaya ufacık bir çocuğa gülümseyerek bile başlayabilir. Normal olmak, dümdüz bir mantıkta yaşamak değildir. Bazen mutlu olmak için risk almak gerekir. Mutlu olmak adına verdiğimiz savaşta yapılan tercihler önemlidir. Bana sorarsanız delirin arkadaşlar! Hep birlikte içimizdeki deliliği çıkaralım ortaya. Herkes içinden gelen şeyi bir çırpıda söylesin, herkes istediği şeyi o an o saniye yapsın ve kimse karışamasın. Delirelim arkadaşlar. Mutluluk adına delirelim.