İSTEMENİN BÜYÜSÜ

Önümüze çıkan her şansı ve şanssızlığı kendimizin yarattığını öğrenseydik neler olurdu? Gün içinde ağzımızdan çıkan her cümlenin hayatımızı nasıl değiştirdiğini bilseydik, belki de aklımıza ilk geleni söylemeden önce bir kez daha düşünürdük. Bu konuya eğilimim çok küçük yaşlarda başladı diyebilirim. Annem her zaman enerji konularına ilgili olmuş, bununla ilgili yüzlerce eğitim almıştı. Her öğrendiği bilgiyi, eve gelip bana aktarmak artık bir alışkanlık olmuştu onun için. Zamanla ben de bu konulara ilgi duymaya başlamıştım ve kendimi, öğrendiklerimi uygulamaya çalışırken bulmuştum. İşin aslı, gerçekleştiğini gördükçe içimdeki istek daha da artıyordu. Bazı zamanlar annemle beraber konferanslara gidiyor; o insanları bizzat dinlemek ve o atmosferin içinde olmak istiyordum. Bana göre o insanların her biri, kadere boyun eğmeyen, düşüncelerin gücüne inanan birer savaşçılardı. Bugünlere gelirsek, annem halen daha eğitimlerine son hız devam ediyor; ben ise elimden geldikçe olumsuz düşüncelerimi dizginlemeye, olumluları yeşertmeye çalışıyorum. Peki, olumlu düşünmek neden bu kadar önemli? Düşünmezsek olacaklar neler? Bu soruların cevaplarını aslında hepimiz içimizde bir yerde biliyoruz fakat o kadar derinlere saklamışız ki, cevapları bulmak için bir haritaya ihtiyaç olabilir. Bu harita, belki sizi iyi düşünmeye zorlayan bir komşunuz, belki karamsarlıktan uzaklaştırmaya çalışan bir akraba, belki de içinizdeki karanlığa umut ışığı yakan bir arkadaşınız olabilir. Siz, yeter ki, dinlemesini bilin. Bırakın, konuşsunlar, kendi tecrübelerini, düşüncelerini ortaya koysunlar. Ön yargı, bütün güzelliklerin önündeki tek engel bana göre... Durun, siz ön yargılarınıza başlamadan önce birkaç örnekle düşüncemi destekleyeyim: Daha dün yaşadığım trajikomik bir olaydan bahsetmek istiyorum. Bilgisayar sınavım olduğu için cumartesi sabahı erkenden kalkıp, fakültenin önündeki yerimi almıştım. İşin aslı, bir hayli de gergindim arkadaşlarımla buluştuğumda. Sınava son on dakika kala merdivenleri çıkmaya başlamıştık. Durup aralarından biri şöyle dedi: "Düşünsenize, bir de bilgisayarımız bozuluyormuş. Herhalde başımıza gelebilecek en kötü şey..." Diğer arkadaşım da aynı şekilde düşündüğünü belli edercesine kafasını salladı. Ben ise ağzımdan çıkan sözcükleri birebir yaşayacağımı bildiğimden susmakla yetindim, kendimi korumak için. Şimdi olanları anlatıyorum... O an içimde öyle bir korku yeşertmişim, stresle yüklenmişim ki; sınavda bozulan bilgisayar arkadaşlarımınki değil, benimki oldu. Dakikalarca bir çözüm aradım, zaman kaybettim... Sonunda bir şekilde sonuçları bulup çıktım fakat rahat bir sınav geçirmek yerine, tüm bu olanları tecrübe etmek zorunda kaldım. Tek bir neden yüzünden: düşüncelerim. Gördüğünüz gibi, sadece dile getirdiklerimiz değil, içten içe söylediğimiz ve yürekten inandığımız şeylerin olması için de büyük bir çaba sarf ediyor evren. Madem iyi ya da kötü her istediğimiz istemsizce gerçekleşiyor; o halde, gelin, isteklerimizi değiştirelim. Herhalde herkes sağlıkla uyandığı günler, gururla çıktığı toplantılar, sevilmeye doyduğu bir ilişki ister hayatında. Ama çok azı bunun için çaba sarf eder, düşüncelerine yön verir. Yeterince çalışmaz, içten bir şekilde inanmaz ve en ufak aksilikten etkilenirsek; kendimizi negatif bir mıknatısa çekilmekten alıkoyamaz; dahası, durumumuzu iyileştirecek bir çözüm bulamaz, elimiz kolumuz bağlı oturmak durumunda kalırız. Tüm bunlara karşı evrenin bir çözümü var bile: düşünce gücü. French Oje rumuzlu bir yazarın Mükemmel Bir Son adlı kitabındaki bir paragraf bu durumu çok iyi özetliyor: "Kızım, evren sen nasıl bir şey istersen sana onu verir. O yüzden istediğin şeyi liste yapmalısın. En ince ayrıntısına kadar tarif etmelisin derler ya; yani 'Koca istiyorum' demezsin sonuç olarak, 'Yakışıklı, uzun boylu, kariyerli, evi olan koca istiyorum' dersin. Sen de kalkmış 'Sadece evlenme teklifi alsam yeter' diyorsun, delirdin mi? Hiç mi olayı anlamadın gerçekten?" Bilin bakalım, neler geldi ana karakterimizin başına? Aynı söylediği gibi evlenme teklifi almakla kaldı ve müstakbel nişanlısı bir trafik kazasında can verdi. Tüm yaşadıklarını kurduğu o cümleyle kendine çekti. Fark ettiğinde ise, müdahale edemeyecek kadar geçti. Bunun olumlu bir örneğinden bahsedeyim son olarak da: Annemin -kendi gibi enerji çalışmalarına ilgi duyan- bir arkadaşı, karşısına istediği gibi bir erkeğin çıkmayışından dert yandığı bir dönemde, üzüntülerini bir kenara bırakıp, bir liste hazırlamaya başlamış. Ona çok değer verecek, sevilmenin ne demek olduğunu iliklerine kadar hissettirecek, uzun boylu, karizmatik bir adam dilemiş evrenden... Hatta ayrıntılara girip müstakbel eşini tarif etmeye koyulmuş. Bu dileklerden birkaç gün sonra, o hayallerini süsleyen kişi ile tanışmış, ardından da hızlı bir düğün... Şu an, küçük bir kız çocukları var. Umutsuzluğa düşmek, hayatın sana sunduklarıyla yetinmek, olumsuzlukların içinde yüzmek yerine; yaşadıklarımızın bilincinde olmak, istemeyi bilmek ve inanmak lazım. Doyasıya inanmak...