GEÇMİŞE MUM DİKTİK

Zaman zaman akranlarımızla 'bizim zamanımızda' muhabbetleri yapıyoruz ya, nasıl da seviyorum geçmişi hatırlamayı. İzlediğimiz çizgi filmlerden tut da, sokakta oynadığımız oyunlardan, bakkaldan aldığımız cipslere, cipslerden çıkan tasolara, ve o tasolardan deste deste yaptığımız koleksiyonlara, en ince ayrıntısına kadar konuşmak istiyorum. Elimize tutuşturulan 1 lira ile önce görevimiz olan ekmeği alır, sonra da para üstünü anne babanın görmemesi gereken zararlı şeylere harcar, sokağın başında yer, eve gidene kadar da ekmeğin ucunu kemirirdik. O zamanlar sanki yediğimiz şekerler daha tatlıydı, sokaklar daha güzel, yaşıtımız olan her insan dostumuzdu. Kimseyle de sonsuza kadar küs kalmazdık. Karşılıklı özrün çözemeyeceği kavgamız, bisiklete atlayıp gidemeyeceğimiz yer yoktu. Çocukluk işte, dünyayı görebileceğimiz en temiz haliyle yaşadık. Kitaba başlar başlamaz, çocukluğumda sokaktan pis pasaklı eve girdiğim günler geldi aklıma. Okuldan eve gelip teneffüslerde koşa düşe yırttığım çorapları saklardım annemden. Kadıncağız her gördüğünde 'sen nasıl kız çocuğusun, biraz hanım hanımcık oynasana' diye karalar bağlardı. Sonra akşam oturup televizyon karşısında benim söküklerimi dikerdi, ben de dizinin dibinde ödev yapardım. O zamanın anneleri bizlerden gerçekten çok çekti. Çorba içirip cebimize kuruyemiş koymadan dışarı çıkarmazlardı, bol bol da koyarlardı ki arkadaşlarımızla paylaşalım, dışarı çıkınca da akşam ezanından önce evde olmalıydık ki yemek masasına ailecek oturalım. Ama yazarın da dediği gibi "Biz o zamanlar, mevsim bahar olduğunda mahallenin tüm çocuklarıyla birlikte kendimizi sokağa atar, karakış gelene kadar da pek içeriye girmeden 'baaçede' oynardık.", annelerimizin de bir kulakları hep sokakta olurdu, ağlayanın sesini tanıyabilmek için. Şimdiki gibi çocukların ellerine ver tabletleri, telefonları oturt salona değillerdi. Derler ya çocuk oyun oynayarak gelişir, ne kadar şanslıyım ki bizim nesli o dönem anneler bile sokaklardan toplayamadı. Bir çağırsalar bile bin direnirdik biz, geride adam bırakmazdık. Yani Naz'ı annesi çağırır çağırmaz evinin önüne toplanıp 'n'olur teyze 1 saat daha duralım, sizin evin yakınından ayrılmayız, birazdan hep beraber dağılırız.' diye Naz'ın annesine ajitasyon yapmalar, söz vermeler, güven kazanmalar ki yarın da birlikte oynayabilelim. Böyle böyle, hem iletişim yeteneğimizi geliştirdik, hem de sosyal çevremizi 'ben de sizinle oynayabilir miyim?' ile genişlettik. Şimdi, günümüz çocuklarını düşünüyorum da, her neslin bir sonraki nesle dediği gibi, teknolojinin içinde büyüdüler azizim. İstedikleri her türlü oyuna, çizgi filme internetten ulaşabildikleri için, arkadaşıyla dışarı çıkmadan kapı ziline basıp 'falanca aşağı inecek mi?' diye bağırmak zorunda değiller. Birbirleriyle yüz yüze iletişim kurmaktansa, cep telefonlarından 'yazışmayı' tercih ediyorlar. Sosyalleşmeye, canlı iletişim kurmaya alışmadıklarından, içine dönük, tabiri caizse asosyal bireyler olmaya başlıyorlar. En son ne zaman bir çocuğun attığı topun cam kırdığını duydunuz? Mahalleler iyice sessizleşmeye başladı; ne heyecanla oyun oynayan çocuk sesleri, ne anne azarları. Büyüklerimiz de bu sessizliğe alışmış olacaklar ki, en ufak bir çocuk bağrışması duymayagörsün, hemen camdan çıkıp azar çekiyorlar. Azarın türü değişti anlayacağınız. Bu yüzdendir ki, artık sadece in cin top oynuyor mahalle aralarında. Bayram harçlıklarımı biriktirip ev alabileceğimi düşündüğüm günlerle, Ayçe Ayyıldız'ın "televizyon kapanırken 'İstiklal Marşı'nı 'hazır ol'da dinlediği" günlerin aynı heyecanda geçtiğini hissettim. Belki de 70'lerde çocuk olanlar da 90'ların çocuklarını asosyal olarak görüyorlardır kim bilir? Öyle ya da böyle, çocukluğumu doya doya yaşayabildiğim için dünyanın en şanslı insanlarındanım. Şu an bile biri 'saklambaç oynayan elime mum diksin' dese, ona doğru koşup ebe olmamak için yarışırım. Biz O Zamanlar Baaçede Oynardık, şimdilerde ne bağ kaldı ne bahçe...