Kalpteki Fotoğraf

Yirmi yıldır uzayda uçuşlar yapıyordu; Samanyolu'ndaki gezegenleri, yıldızları birçok kez görmüştü ama şimdi evinden çok uzaklarda hatta Samanyolu'ndan bile çok uzaklarda şimdiye kadar hiç kimsenin gitmediği, gidemediği kadar uzak bir yerdeydi. Ve birkaç dakika sonra yıllarca teorik olarak bildiği solucan deliğine girecekti. Olacaklar hakkında tek bildiği çok daha uzaklara gideceğiydi. Küçüklüğünden beri hayallerini süsleyen an gelip çatmıştı: solucan deliği gözlerinin önündeydi. Hayallerinde olmayan bir şeyler vardı burada ama. Dünyanın kaderi şu anda onun ellerindeydi. Belirsiz sona belki de bir başlangıca doğru giden bu yola girmesine dakikalar kala bu amacını düşünüyordu. Amacı insanların yaşayabileceği bir gezegen bulmaktı. Bu samanlıkta iğne aramaktan çok daha zor bir işti. Aklımızın almayacağı şu sonsuz evrende, olduğu bile bilinmeyen bir şey arıyordu. Ümitsizliğe düşmüştü bir anda. Ama geri dönemezdi artık. Bunun için eğitilmiş ve bunun için gönderilmişti. Ailesinden kalan tek varlığı, dünyayı değişmeyeceği kızını hatırladı. Dünyayı değişmezdi ama kızının yaşadığı Dünya'yı kurtarmalıydı şimdi. Onunla bu yolculuk boyunca görüşmüştü ama bundan sonra kendisi için zaman durmaya çok yakınken kızı için çok hızlı geçecekti. Kendisi için birkaç dakika sürecek bu solucan deliği yolculuğu kızı için belki de birkaç yüzyıl bile sürebilirdi. Son saniyelerinde, her zaman kalbinin üzerinde taşıdığı kızının fotoğrafına bakıyordu. Onu sıkıca kalbinin üstüne bastırdı. Bu sırada uzay gemisindeki robot arkadaşı Tars onu hayranlıkla izliyordu. Ama Tars bile biraz önce damlayan gözyaşını fark edememişti. Geri sayım sayacı "Son 3 saniye!" demişti. Fotoğrafı hemen eski yerine kalbinin üstündeki cebe yerleştirdi ve Tars'la beraber saymaya eşlik etti. 2... 1... Hedef solucan deliğine girildi. Tahmini çıkış süresi 20... ... - 20 dakika kaldı baba hadi. Babacım 20 dakika sonra dersim başlıyor. Kalkar mısın artık, beni okula götüreceğine söz vermiştin. - Tamam canım kızım uyandım. Sen kahvaltını yapadur, ben hemen hazırlanıp geliyorum. - Acele et yalnız fazla vaktimiz kalmadı. - Merak etme kızım, burada yılların usta şoförü var, seni rahat rahat yetiştireceğim. Yılların şoförüydü gerçekten. Sadece şoför değil ayrıca astronottu da. Hemen hazırlandı, kahvaltısını bitirmiş kızı ile evden çıktılar. Kendisi kahvaltı yapmamıştı çünkü kızının okulunu çok daha önemli görüyordu. Okula gitmeleri yaklaşık 10 dakika sürdü. Bu sırada kızı dünkü filmle ilgili sorular soruyordu çünkü bu soruları en iyi babasının bileceğini biliyordu. Dün beraber gittikleri Interstellar filmi ikisini de çok etkilemişti. Okulun önüne gelmişlerdi. Ayrılmadan önce bu sefer olmayan bir şey oldu. Araba durduktan sonra kızı bir anda babasına sarılıverdi. Kısık bir sesle: " Canım babacım seni çok seviyorum her şeyden çok seviyorum. Eğer Dünya'yı kurtarmak için gitmen gerekiyorsa beni merak etme, ben seni hep tüm kalbimle seveceğim." Bunu söylerken sesi daha da kısılmıştı ve bir damla gözyaşına hakim olamadı. Babası da ona daha sıkı sarılmıştı. -Canım kızım benim. Ben de seni çok seviyorum. Onlar sadece film. Hepsi teoriden ibaret. Sen merak etme, ben sensiz hiçbir yere gitmem. Bunu duyan kızı, babasına çaktırmadan o bir damla gözyaşını sildi ve gülleri kıskandıran bir tebessümle babasıyla vedalaştı. Akşam yine babasının kendisini alacağını bildiği halde uzun süre arabanın arkasından bakakaldı. Babası, ona daha 9 yaşında olduğu için gerçeği söyleyememişti ama bir gün mutlaka başka bir gezegene ihtiyacımızın olacağını düşünüyordu. Ve o gün geldiğinde yıllarca eğitimini aldığı şeyi yapacaktı. Gömleğinin cebinden kızının fotoğrafını çıkarttı ve bir süre ona baktıktan sonra N. A. S. A'nın uzay üssüne doğru yola koyuldu.