İNSANIN KENDİ YURDUNDA BİR YABANCI HALİNE GELMESİ

Barış Bıçakçı'nın Seyrek Yağmur'u ve bu seyrek yağmurun vücut bulmuş hali olan Rıfat karakteri aslında biziz. Kendi isteği dışında gelişen olaylara maruz kalan, kendini berbat akışa bırakmamak için direnen ama sonunda kendisine ve ülkesine yabancılaşan insanlarız biz. Sonunda, bizim dışımızda olup biten şeyler karşısında bir yalnızlığa gömülüyoruz, ben bu ülkenin neresindeyim, bu ülkede var mıyım? Gibi sorular soruyoruz. Yurdumuz ve yurttaşlarımız bizden git gide uzaklaşıyor, bizi öteliyor; bu durumda kaçınılmaz olarak kafamız karışıyor, ben de bu ülkenin bir evladıyım ama değil de gibiyim, bu nasıl iş? Sorusuyla seyrek seyrek yağıyoruz hayatın üzerine... Ben bu durumu bir şeye benzetmek istiyorum. Güzel bir benzetme yapmak istiyorum ama yapamıyorum. Düşün taşın bulduğum benzetme şu: Bir evde yaşıyoruz, baba evin reisi ve kararlar alıyor. Onun eve getirdiği şeylerle karnımızı doyuruyoruz. Onun karısı annelik yapıyor bize. Dolayısıyla bu karar mercii ne derse o oluyor, bizim dışımızda gelişiyor olaylar bu evde. Her geçen gün ailem benden uzaklaşıyor ama ben aynı evdeyim. Dolayısıyla git gide sınırlarım daralıyor. Kendimi, kendi evimde bir yabancı gibi hissetmeye başlıyorum. Çünkü benim ak dediğime babam kara diyor ve onun dediği oluyor. Ona bir şekilde bağımlıyım çünkü bana bu öğretildi. Yazısız kurallar, ailenin varlık nedeninin bana güvenli bir hayat tesis etmek olduğunu söylüyor ama bu yazısız kurallar yazısızlıklarıyla kalıyorlar, hiçbir geçerliliği yok gerçeklikte. Beni neyin beklediğine yönelik bir kaygı duyuyorum, babam saçma sapan davranmaya devam ediyor, her geçen gün farklı bir acıya uyanıyorum. Bir gün ikinci eş getireceğim bu eve diyor, öbür gün bütün herkesi kovuyor evden, sonraki gün akşam dokuzda bütün ışıklar sönecek diyor. Babam konuştukça, eyleme geçtikçe uzaklaşıyorum evimden duygusal olarak ama fiziki olarak çıkamıyorum o evden. İşte böyle bir açmaz bu ülkede yaşamak. Umarım benzetmeyi başarabilmişimdir. Öncelerde bu ülke hepimizindi fakat şimdi bir anda azınlık haline geldik. Artık bizim değil bu ülke, misafirler konumundayız, uslu durması gereken misafirler. Burayı terk etmediğimiz sürece bir misafir gibi yaşayacağımız kesin gibi. Bu da istenmediği bir yerden gidemeyen misafir ne hissederse onu hissettiriyor bana. Ev sahibinin bana kaba davranması ama benim ona haddini bildiremeyişim, senin evine mi kaldık be diyemeyişim, onuruma ve gururuma dokunuyor. Burada ortaya çıkan şey korkunç bir çaresizlik. Rıfat, bence tüm ülke insanının bu bir anda misafir konuma düşmesini simgeliyor, bu yüzden Rıfat biziz, onda hepimize sirayet eden çaresizliği ve ötelenmişliği görüyorum. Bu aynı zamanda bir meydan okuma. Ev benim, gidecek hiçbir yerin yok, öyleyse ben ne dersem o olur diyor babam. Hadi cesaretin varsa itiraz et, bahçenin kapısını açtığımda seni mahrumiyet bölgesi, çetin mevsim şartları, yavan yemekler ve çadırlar karşılayacak. Diğer türlü ise bir şansın var, ben ne dersem diyeyim beni onaylarsan, beni koşulsuz desteklersen, bu evde sana gün ışığı vaat ediyorum... Sizleri bilemem ama ben Rıfat'ın tarafını seçiyorum. Bu da bir şeydir. "Evet, burada istenmeyen misafirim ama beni bu konuma sen sürükledin. Bu nedenle sınırlarım ne kadar daralsa da bana kalan alanı koruyacağım, en azından bunun için çabalayacağım diyorum" babama. "Pekala," diyor babam. "Yakında ekmeği bile karne ile vereceğim sana, bakalım o zaman ne düşüneceksin hep birlikte göreceğiz." Bir sigara yakıyorum ve uzaklaşıyorum oradan. Açlık hissetmiyorum, hiçbir zaman da hissetmeyecek kadar güçlü buluyorum kendimi. Hala yaşayacak bir alanım var ve seyrek bir yağmurdan da ibaret olsa yaşamım, sonunda buna değdi diyeceğimi biliyorum.