GEÇMİŞE HASRET

Ben geçmiş içerisinde yaşıyorum. Hatta geçmişi kendi içimde yaşatmaya devam ediyorum da denebilir. Bu belki çoğunuza göre gerikafalılık ya da geçmişe aşırı bağlılıktır. Ancak benim için tamamen bir yaşam tarzıdır geçmiş. Hasret duygusu büyüdükçe içimde, bugünden ve gelecek hayallerinden soyutlanarak biraz daha bağlanıyorum geçmişime. Bu da beni çoğu zaman yalnızlığa itiyor ve karamsarlaşıyorum adeta. Geçenlerde okuduğum bir kitapsa bana aslında yalnız olmadığımı gösterdi ve hatalarımı yüzüme vururken bir dost misali tuttu elimden. Ayçe Ayyıldız'ın Biz O Zamanlar Baaçede Oynardık adlı deneme kitabından bahsediyorum. O da aynı benim gibi hasreti tüm benliğinde hissederek yazıya geçirmiş bu kitabı, her bir kelimesinden belli oluyor. Geçmişe hasret benden başkalarının da canını yakıyormuş meğer. Geçmiş günlerin bendeki değerini oluşturan durumumun yalnızca bir takıntıdan ibaret olduğunu düşünmeyin diye söylüyorum- günümüzün değersizliğidir. Benim gibi maneviyatı her zaman maddiyatın üzerinde tutan insanlar bilirler ki günümüzün tüketim çılgınlığından daha mide bulandırıcı bir şey yoktur şu dünyada. Sahip olma isteği bir türlü tatmin edilemediğinden aynı döngü devam ediyor ve tatminkar olmayan bir insanlık çıkıveriyor gün yüzüne. Öyle ki insanlar artık eşyaları tüketmekle yetinemeyip ilişkileri, arkadaşlıkları ve aşkları da tüketiyor. Bu hız ve hayatın koşturması arasında geçmişe dair küçük bir esinti bile göz pınarlarıma yaşların dolmasına sebep olabiliyor çoğu zaman. Sokakta arkadaşlarıyla oynayan bir çocuk, radyoda çalan nostaljik bir şarkı, modadaki bir geriye dönüş akımı... Herhangi bir şey beni eskiye, güzel olana döndürmeye yetiyor ve ancak oraya sığınarak günümüzün maddiyat çılgınlığından koruyabiliyorum kendimi. Ayyıldız'ın da anlattığı hasret dolu günleri okurken bile derin bir içler çekmeden getiremedim kitabın sonunu. O nefesler ki her biri geçmişe hasret doluydu, aldı götürdü beni uzak zamanlara. Şöyle bir cümle geçiyor kitapta: "Ve bir gün, o mutlu çocukluk anıları saklı kaldıkları sandıklardan çıkınca, hatırladıklarını Facebook'ta paylaşmaya başladı." ( 28 ) İşte, bu anlatılan durum bana göre hasretin günümüz dünyasında yaşatılma şeklidir. Demem o ki sosyal medyayı kullanmak, günümüz dünyasının gereklerine uymak geçmişi silip atmamızı gerektirmiyor. Sizin de geçmişe dair anılarını sevdikleri ile sosyal medya üzerinden paylaşmayı hobi haline getirmiş tanıdıklarınız vardır. Onlar aslında bugün ile dün arasında köprü kurmayı başarabilen yegane insanlardır. Bugünü tamamen yadsımak, insanın andan soyutlanmasına neden olacağı gibi mutsuzluğa da atılan ilk adımdır. Üstelik geçmişi bugünle kaynaştırarak yaşamak demek bugünün can sıkan tüm gerekliliklerinden de arınmak anlamına geliyor benim için. Geçmiş günlere dalmak asla varılamayacak olan bir ufuk çizgisi gibi sonsuz arayışı ve bu yolculukta tadılacak sonsuz mutluluğu getirebilir insana. İşte, ben bu mutluluğun peşindeyim. Geçmişi mektuplara benzetiyorum çoğu zaman. Biz yakmadığımız sürece asla kaybolmaz onlar, çekmecemizin bir köşesinde hatırlanmayı beklerler. Kimileri hüzün doğurur insanın içine kimileri neşe. Hepsinin tek bir ortak özelliği vardır: Sadakat. Geçmişimiz de mektuplar gibi daima bize sadık kalacaklardır. Bugün yanıltabilir, gelecek asla var olmayabilir. Geçmiş ise her zaman olduğu gibi kalacak, insanoğlunu asla terk etmeyecektir. Ben geçmişime sahip çıkmaya devam edeceğim. Ayyıldız'ın da önerdiği gibi bugüne tamamen yabancılaşmadan, geçmişi de unutmadan yaşayacağım hayatımı. Bunu bana sadık kalan geçmişime bir borç olarak görüyorum. Biliyorum ki ben bu borcu ödeyinceye kadar geçmişe hasretim asla bitmeyecek.