EKSİK KALANLAR

Size tabular toplumunun en büyük kurbanları olan kadınlardan bahsetmek istiyorum. Aslında eksik yaşayan ama bunun farkında bile olmayan, hayatı eksik, sözü eksik, hakkı, hukuku, her şeyiyle yarım kalmış kadınlardan... Toplum olarak sürekli konuşmaktan kaçtığımız, ötelediğimiz hatta ciddiye almadığımız en büyük sorunlardan biri de kadın ve kadının toplumdaki yeri. Bunu fark etmek için çok fazla çabalamamıza gerek yok. Kadın, yüzyıllar boyunca karşı cinsi tarafından kendine eşit görülmemiş, dışlanmış, ezilmiş ve kendi de bu durumu artık kabullenmiş, bu konudaki farkındalığını da yitirmiş. Artık daha çağdaş bir toplum formuna bürünsek de bu konuda yerimizde saymaktan hala kurtulamıyoruz. Hali hazırdaki gündeme biraz yakından bakacak olursak onlarca örnekle karşılaşmamız mümkün. Haberlerde her gün duyduğumuz kadın cinayetleri, git gide artan tecavüz olayları ve tecavüzcülerin beraatları, eğitimli veya eğitimsiz ayırmaksızın çoğu kadının gördüğü psikolojik ve fiziksel şiddet, medyada dolaşan cinsiyetçi söylemler... İşte bütün bunlara dem vuran, Türkiye nin değişmeyen gerçeğini ortaya seren ne de güzel bir romandır Yılanı Öldürseler. Bir çocuk annesini nasıl öldürür? İnandığı, sığındığı tek kahramanı annesine, küçük, saf, kötülüğe henüz yeri olmayan kalbinde nasıl öfke besler? İçinde bulunduğu topluma bir tohum gibi atılan çocuk içine karıştığı topraktan beslenerek büyüyor. Tüm önyargılar, doğru kabul edilen yanlışlar işliyor mayasına. Bir zaman geliyor, gözünü kırpmadan kıyabiliyor. İçlere işleyen kinin yanında tecavüz gibi bir kadını yerle bir eden büyük bir günah bile denizde damla kalıyor. Biz anlıyoruz ki kadın için sınırlar ondan başka herkes tarafından çiziliyor. Sadece erkek değil, kadın kendi için belirlenen şeye biat ediyor. Etmeyen ise cezalandırılıyor, etiketleniyor insanlar tarafından. Son zamanlarda mahalle baskısı diye ağızdan ağıza dolaşan kavram, işte tam da bu bahsedilenin tanımı. Biz neyi yapıp yapamayacağımızı, nasıl giyineceğimizi, nasıl konuşacağımızı aklımızı, vicdanımızı hiçe sayarak çevremizden, içinde yaşadığımız toplumdan öğreniyoruz. Şekiller içine sıkıştırılıp, bizim için yazılan rolleri oynuyoruz. Bir başka anne, torununu annesini öldürmesi için nasıl kışkırtabilir? Töre, namus gibi kavramlara bu kadar sıkı sıkıya bağlanıp, insanlığını, anneliğini, kadınlığını nasıl unutur? Toplumumuzun bir diğer iç sızısı da kadınların hemcinsleri tarafından anlaşılamaması değil midir? Bu şekilciliğin hem kurbanı hem de belki de en büyük sorumlularından biri de biz kadınlarız. Birbirimizi anlamamız, desteklememiz ve korumamız gerekirken, en çok da biz alet oluyoruz bu düzene. En fazla birbirimizi biz eleştiriyoruz, biz yargılıyoruz, biz sınıflandırıyoruz. Bize dayatılanları diğer nesillere aktararak, onları da bu çığın içine katarak, aslında bu bozuk düzenin en sadık parçası olarak yaşamımıza devam ediyoruz. Sadece bunlarla da kalmıyoruz. Sonunda çoğu zaman cezalandırılıyoruz. Gün geçtikçe buna seyirci kalacak, sıradan bir haber olarak bakıp geçecek kadar da duyarsızlaşıyoruz. Peki, tüm bunları konuşmuşken kadınlara yapılan bu zorbalık, bunu yapanların cesareti nereden geliyor diye sorabilir miyiz? Bu cesareti, bu hakkı insanlara kadınıyla erkeğiyle, büyüğüyle küçüğüyle hepimiz vermiyor muyuz? Kırmızı rujla dışarı çıkınca yavrum arkandan kötü kadın derler diyen babaannem, oğullarına eş ararken "temiz" bir gelin isteyen ancak oğluna, eşine nasıl davranması gerektiğini öğretmeyen anne babalar, hamile kadınların sokakta gezmesinin doğru olup olmadığını, kadınların ne kadar kahkaha atması gerektiğini hatta kahkaha atmanın iffetsizlik olup olmadığını konuşan devlet adamları, bunlara prim veren ve günlerce tartışmaya açan medya organları cesaretlendiriyor bu katilleri. Kısacası, kadına nerede, nasıl davranması gerektiğini dikta edenlerden geliyor bu cesaret.