Ölümün Gölgesinde Yürümek

Solace'ta sadece tek bir noktaya takıldım: Katherine Cowles'u, aklı bir karış havada, kendi hariç kimsenin gözetmeye değer olduğuna inanmayan saçma bir karakter sanmıştım. Sean Bailey, bu karakteri yaratırken çok iyi iş çıkarmış. Gerçek hayatta da dünyanın çoğunu böyleleri oluşturmuyor mu zaten? Her zaman da kazanıyorlar işin ilginci. Kaybettikleri zaman ikinci, üçüncü şansları oluyor istisnasız. Kaybettiklerine ağlayacak vakitleri bile olmadan yeni fırsatlar çeviriyor önlerini. Fırsatları atladıkça yenilerini buluyorlar. En güzeli de bu değil mi onlar için? Suçluluk duygusu eksik insanlar genelde iyi vakit geçirirler yeryüzünde. Kaybettiklerinin sorumluluğunu almayan, belki de alamayan bu insanlar kazanmasın da biz mi kazanalım? Sevgi, zor kararları yanında getiriyor her zaman. Belki aile konusunda durum farklı, belki karar vermeye bile fırsatınız olmuyor o zorunlu sevgide ama diğer türlü zor kararlardan kaçınmak imkansız. İsteyerek sevmiyor mu sonuçta insanoğlu? Gereğinden fazla bağlandığında her şey elinden kaymış gibi gözükse de her zaman isteyerek çekiyor acıyı bile. İstemese sevmez! Tanrı, Tanrı'yı oynadığında bize de onun ektiklerini biçmek kalıyor sanıyoruz. Oysa her şey daha basit. Her şey çok daha kolay bizim açımızdan. Seçmezsek sevmezdik, seçmezsek acıyı da çekmezdik. Katherine Cowles gibilerle kendimizi karşılaştırmaktan kurtulurduk belki bir kez olsun. Başkalarının kazanmasına üzülmezdik nerede görürsek görelim. Nasıl devam edeceğiz ki böyle? Kaybettiklerimizi kovalayacak mecalimiz bile yokken nasıl sorgulayacağız tanrıların planlarını. Köşeye oturup ağlamaktan fazlasını yapmak zorunda bizim gibiler. Çünkü biliyoruz artık her sonucun kendi elimizden çıktığını. Kaybettiklerimizle buluşacağımız yer cennet değil, bunu öğreneceğiz kaybetmeye devam ettikçe. Nasıl olur demeyin! Tercihleriniz gözünüzde büyürse acı veriyor, o yüzden vazgeçmeliyiz Cowles gibilere yukarıdan bakmaktan. Belki de en iyisini onun gibiler biliyordur. Belki de en akıllımız onlardır asırlardır aksini iddia etsek bile. Belki deyip duruyorum, siz de kurtulamayacaksınız bu belirsizlikten. Denemeden bilemezsiniz, deneyip bulun kimin haklı olduğunu. Şut oranı düşecek diye top kaybı yapıp duran bir basketbolcuya dönüşmeyin sonra. Başaramadıkça denemek zorundasınız ki diğerlerinin yapmadıklarını yaptığınızı iddia edebilin diğer taraf dediğimiz cehennemde. Cennet diye bir yer olamaz zaten, unutun o hayalleri. Bundan ayrı bir dünya daha mı yaratacaktı Tanrı? O kadar boş vakti var mı sanıyorsunuz? Eğer aklı bir karış havada karakterleri kıskanıyorsanız yol üzerinde, yanlışlarınızı aramanın vakti gelmiştir. Solace, bu yüzden yine o karakterlere kazanma imkanı veriyor yolun sonunda. Gerçekleri çarpıyor gözümüze istemesek de. Kaybetmeye onlardan daha çok hazırlıklı olmamızı, daha da kötüsü, onların sahip olmadığı sorumluluk duygusundan dolayı daha umutsuz olmayı salık veriyor. Umut etmezseniz hayal kırıklığına da uğramazsınız. Çok mu klişe geldi? E takip etseydiniz klişe dediğiniz her öğüdü, zaten bu durumda olmazdınız! Gerçeklerden gelmiyor mu onlar da? Büyüyün artık! Yoksa acılar büyütüyor ve ölüme ne kadar yaklaştığınızı anlayıp kararıyorsunuz içten içe. İzin verin, gerçekleri görenler yardım etsin size bu konuda. Yoksa kaybettikleriniz başkalarının yanına kar kalıyor. İnanmazsanız böyle devam edin, kaybedeceksiniz haberiniz olsun... Solace, kendini diğerlerinden farklı görenlere gerçekleri gösteriyor. Siz yukarıdaydınız değil mi? Diğerleri iyi hissetmedikleri için acı çekerken siz neyi sevmediğinizi ve neden sevmediğinizi sorguluyordunuz. Siz daha iyiydiniz hepsinden! Öyle değilmiş işte! Daha kötü olduğunuz için geçilmez acılarla çekiyormuş geçmişiniz sizi. Daha kötü olduğunuz için ikinci şansları aklı bir karış havada olan bol makyajlı kızlar alıyorumuş her seferinde. Cowles kıskanılacak biri değilmiş değil mi aslında? Sadece daha kolay bakıyormuş dünyaya, sizden daha iyi olduğunu düşündüğü için değil, sizden gerçekten daha iyi olduğu için...