İstedik

İnsan doğası gereği ister. Sürekli ister. Sahip olmadığını ister, sahip olduğunun da yenisini, daha iyisini ister, bazen de başkasında olanı ister. Güç ister, para ister, kaçmak ister ve daha neler neler ister. Mesela ben. Şu an dünyanın gelmiş geçmiş en iyi yazısını yazmak istiyorum. Ama sanırım bu yazı yazma işlerine hiç yeteneğim yok. Eğer yetenek değil bilgi gerekliyse maalesef o da yok. Bunun için çabalıyor musun diye sorarsanız üzgünüm cevabım hayır olacak. Ama bu konuda yalnız olmadığımı gördüm son günlerde. İnsanlar çekingenliklerinden, zamanlarının ya da imkanlarının olmamasından ya da üşendikleri için isteklerini yapmıyor ya da yapamıyor. Bazen de iki aşk gibi iki istek arasında da kalınabiliyor... İlk yazımda da bahsetmiştim oda arkadaşım Serkan, kota canavarı Serkan... İngilizce hazırlık programında ikinci senesi bu sene. Bu da onun son senesi demek oluyor. Tek şansı geçmek. Hazırlığı bu sene bitirip artık bölümüne kavuşmak istiyor. Ama aynı zamanda vazgeçemediği bir isteği daha var. Geçen yazımda bahsettiğim gibi, sabahlara kadar LOL oynamak! Bu onun için bir ibadet olsa kesin cennete gider. Bu sabah CAT adını verdikleri vize tarzında bir sınavı olmasına rağmen sabah altıda uyandığımda hala bilgisayarının başında bir zombi edasıyla oturmuş dümdüz, ifadesiz bir şekilde ekranına bakıyordu. Eminim ki eğer bir ödevi söz konusu olsa bırakın sabah altıyı altı dakika bile uykusundan kesmezdi onun için. Peki insan ne istemez? Hiç istemediği bir şeyler var mıdır insanın? Şu an benim sigaramın hiç bitmesini istemediğim gibi insanın da bazen bitmesini istemediği şeyler vardır... İzlediği filmin ya da okuduğu kitabın bitmesini, tatilin bitmesini, sevdiği yanındaysa, ona sarılıp, gözlerinin içine bakıp mutlu oluyorsa o anın bitmesini istemez. O an sonsuza kadar sürsün ister. Fransızca dilbilgisi hocamın sürekli kullandığı sevdiğim bir lafı vardır: ''Komşunun bahçesi her zaman daha yeşildir.'' İnsan hep imrenir başkasında gördüğüne. Başkasının evine, arabasına, işine, hayatına... Hep kendisinin olsun ister. İnsanoğlu ilk başta bir kemik parçasına sahip olmak isterken sonra toprağa sonra dünyaya sahip oldu. Şimdi de tüm uzaya sahip olmak istiyor. Sınır tanımıyor, elindekiyle asla yetinmiyor. İstekler yüzünden savaşlar çıkıyor, canlar yanıyor. Birilerinin istekleri yüzünden diğerlerinin istekleri gerçekleşemiyor. Bazen de insan isteyip sahip olduklarının değerini anlamaz. Ne de olsa elinin altında, ona sahip. Ona eski verdiği değeri vermiyor, ona ilk günkü baktığı gibi bakmıyor. Belki de bakamıyor. Doğası böyle belki de insanın. E madem böyle sonunda vazgeçecekse neden istiyor? Aslında bazen de başkası ona sahip olmasın diye ona sahip olmak istiyor, onu arzuluyor. Bir şeyi istemenin bazen o kadar fazla nedeni olur ki, arasından seçemediğimiz zamanlar bile olur. Bazen de sımsıkı tutunduğumuz yalnızca bir neden için savaşmaya çalışırız, yeterince güçlü olup olmadığımızı düşünmeden. Hepimiz farklı miktar yemekle doyarız, bazen bir su bardağı su bile kafidir. Ama aç kalmaya hangimizin cesareti vardır? Elde edebildiğimiz, elde etmek istediğimiz onca şeyin değerini kaybettiği zamanlar bile geliyor. Ama insan açgözlülüğüyle istemeye devam ediyor. Ahlak felsefesinde incelersek muhtemelen bir çıkış yolu bulamayız, belki pragmatist başlığında yer alırız, belki de çok realist kaçarız. Bu konuda eğer benim sözüm dinlenseydi tüm insanlığa diyeceğim şey: "Aşırı olan her şeyden elimizden geldiğince kaçmalıyız!" demek olurdu. Şans bu ya bu fikre karşı çıkanların sayısı da azımsanmayacak derecede fazla olurdu. Tüm dünyayı etkileyemeyeceğim şu anlık kesin, o yüzden kendi yapabileceklerime yönelmem en iyisidir. Ben çok şey istiyorum, ben hep isteyeceğim. En azından istediklerim aşırı olmasın. Belki Serkan da COPE'u geçmek ister. İmkansızı düşlemek de zaman zaman güzel olabilir...