Kimse Yaşamadan Ölmez

Hayata gözlerini yummak, sonsuz bir yaşamın insanoğlunu yavaştan yavaştan kafayı yemesini önlediği için mi var? Her zaman doğruları söyleyen bir insanın söyleyeceği, söylemekten çekineceği zamanlarda tüm söylenenleri kabul ediyor olsa dahi düşünüp kafa yormaktan kendini alamayacağı tek ve en büyük esastır ölümsüz bir hayatın anlamsızlığı. Dünyadaki birçok eser ölüm üzerinedir, şarkılar, romanlar, hikayeler... En büyük olmanın zevkine vararak kurulduğu o koca tahttan kalkmasa da hakkında en fazla şey yazılmış konudur "ölüm". Gerçeklikleri, okuyanlarının kafasını bozacak şekilde abartılı olan Perotta da artık sıradanlaşmış konuyu, zıt bir bakış açısıyla işliyor: Kimse yaşamadan ölmez. Aninden oluyor tüm bitişler, ne söylersek söyleyelim. Senelerce çaresi olmayan bir dertle uğraşıp didinmiş bir ihtiyar da bir anda hayatını kaybediyor, henüz hayatının baharında, belki de henüz hiç aşık olmamış, genç ve başarılı bir sporcu da. Gerideyse onla birlikte uğraşıp çabalayan ama asla aynı acıları gerçekten hissedemeyen insanlar kalıyor, eşler, çocuklar, akrabalar... Hiç ölmeyecekmiş gibi yaşayan insanlar bir anda elimizden kayıp gidebiliyor. Bu kitabı okurken, beraber yemek yerken karşımda masaya yıkılan bir sevdiğim canlandı gözümde. Aslında seçebileceğim birçok son vardı, hatırlamak için. Sanırım bu seferlik sıra ona gelmişti, çünkü diğerlerini değil de onu hatırlamak için hiçbir geçerli sebebim yok. Sadece on saniye önce gülüp espriler yapan adam, ani bir kalp kriziyle devrilivermişti masaya. O an vermişti canını. Yalnızca bir an... İşte bu yüzdendir ki sonları kesinlikle bir sürece indirgeyemiyoruz. Hastalık bir süreç, hastalıktan önce geçen zaman ise kendi kendine gelişen bir süreç ama her zaman bir son... Ne yaparsak yapalım kalın kafamızın alamayacağı kadar incelikte olan bu kitapları, diğer tüm ölümden bahsedilen kitaplarla bir tutup aynı kefeye koyuyoruz, hem de bir edebiyat dahisi edasıyla. Tembellik edip kitabın derinliklerine inmeyip, sadece yüzeysel okuyoruz. "Amaaan! Hep aynı işte! Ölümden bahsediyor bu da..." diye cevap veriyoruz soranlara. Bazen geceleri yattığımda "Kendi ölümüm nasıl olur acaba?" diyorum. Dedem gibi mi? Birden, hiç beklemediğim bir anda küt diye düşüp kalacak mıyım acaba bir köşede, yoksa hasta yatağında, sağımda solumda bir sondayla mı vereceğim canımı? Benim için bu dünya da, aslında benim yaşamımdan ibaret. Ben ölürüm, dünya son bulur ve bu son da yalnızca bir andan ibaret. Genelde Kalanlar'a benzeyen kitapların, ne anlattığını anlayabilmek için okumaya bile ihtiyaç duymuyorum aslında. İsimleri bile hiç samimi gelmiyor zaten. Bu güne kadar onlarca insanın kendi kıyametine şahitlik etmiş birini, kandırabilir mi sizce böyle kitaplar? Daha dünya üzerinde üç beş "kayıp" deneyime sahip çocuklar tarafından yazılmış bu kitaplar, ufkumu genişletmek bir yana dursun, acılarımı tazelemekten başka bir işe yaramıyor. Şimdiye kadar onlarca gidişe şahit olmuş ve henüz bir tane dahi geri dönen görmemiş biri için, "Her bitiş bir yeni başlangıç" lafı, boş lakırdı olmaktan öteye geçemiyor. Bu güne kadar yaşanılan her şey; kendi hayatımız, kazandıklarımız, başarılarımız, kayıplarımız ve hatta aşklarımız, bize gösteriyor ki ölüm ölen için değil, geride bıraktıkları için çok önemlidir. Bunu biliyoruz, hatırlamak için tekrar tekrar okunulmasına, hatırlatmak için tekrar tekrar yazılmasına gerek yok. İçimizde bir yerde, bir kuyu kazdık, kayıplarımızı içine gömdük ve üstüne beton döktük. Her hatırlayış yeni bir ölümden öteye geçemiyor. Bunları tekrar tekrar yaşamamak için okumamayı, duymamayı, hatta insanlarla tüm ilişkilerini kesmeyi tercih edenler var. Yaşanmışlar yaşanacakların, düşler gerçeklerin oluşmasında büyük rol oynuyor. İşte bu yüzden düşlerinizde bile olsa öldürmeyin kimseyi. İşte bu yüzden gerçek olmasa bile yazmayın bu düşleri.