BAŞKA GÖKLERDE MARTILAR

Nasıl ki insanlar ikiye ayrılırsa iyiler ve kötüler diye, kuşlar da bölünürler hangi semada uçtuğuna göre. Varsıl kentlerin kuşları uçmayı hastalık sanırlar minik kafeslerinde yahut kaparlar cömert ellerden engin sulara doğru lütfedilen simitlerini. Gök mavisi ile umman mavisinin birleştiği gözün göreceği en güzel yerlerden uçarlar manzara resimlerinde. Lakin eğer tevafuk mucizesi gerçekleşmemiş de aynı yöne kanat çırpmamışsa tüm martılar, göç yollarının ayrıldığı yerlerde yeni hikayeler başlar. Bu yeni hikayede, deniz üstünden simit kapmak kadar romantik değildir martıların kursağıyla olan meselesi. Kimin zaman bir çöp masalıdır çetin bir yarışta geçer. Yarış sebebi çöplere uzanan yalnızca martı gagaları değildir, bunun yanında insan elleri. Tüylerine soba dumanı sinmesinden tanırız berci kızların berci martılarını. Simit yiyen martıların sesleri vapur kornalarına karışır, berci martıların sesleri esmer çocuklarla oynaşır, karanlıkta yarışır. Deniz üstünde izlemek keyiftir martıları, mesele kül kokuluları izleyebilmekte. Yakından bakmayı dene onlara, kara gözlerindeki o mucizevi umuda. O umut ki her başımızı kaldırdığımızda kalbimizi genişleten gökyüzünden akar gözbebeklerine. Bir çöp masalına inat edercesine keskin bir umut. Keskin ve yakıcı... Öyle bir açar ki kanatlarını berci martı rüzgara karşı, aç karnına inat edercesine göklerin külhanbeyi. Rüzgara karşı kanat açan martılardan yanadır benim gönlüm. Zira bir bakışta emin olabilirsin göğsünde bir yürek taşıdığından. Hele de hayatta her şeyden bir lokma da olsa ürküyorsan benim kadar, küçük bir fesatlıkla izlersin bu cesaret abidelerini. Sen göğe el açarsın, o kanat çırpar haliyle de kanı senden daha hızlı akar. Kanı hızlı akan martılardan yanadır benim gönlüm. En çok da maviyle karışabilen martılara kıskançtır benim gönlüm. Karışabildin mi şu hayatta onlar kadar bir kimseye ya da bir renge? Hayırsa cevap, gerisi lafügüzaf. Onlara da aynı ecel sana da, hiç kimseye yok af. Lakin mühim olan, malum son gelmeden karışabilmektedir maviye. Senin de fikirlerinin kanatları olabilir yeter ki dikkatli bak onlara. Benzer bir martıyla kanatları olan bir fikir, ikisi de tutmaz kir. Benzer bir martıyla kanatları olan bir his, diledikleri gibi uçmalarında yoktur bir beis. Martılar, fikirler, hisler üçü de kimi zaman doyurulmayı kimi zaman avutulmayı bekler. Doyuruldukça büyürler, avutuldukça boyun büker. Boyun büken martılardandır benim gönlüm. Şu dünyada neyin boynu bükükse onda vardır bir hikmet, billur gözlü boynu bükük bir çocukla dallarını sarkıtmış bir ağaçtan yanadır benim gönlüm. Boynu bükük bir canlı, yara alabilme zenginliğine sahiptir. Her kim ki yara alamıyorsa işte ben ondan ürkerim. Hem de ne ürkme, soğukta kalmış bir çocuğun göğsünde kanat çırpan martı kadar korkarım. Korkak martılardan yanadır benim gönlüm. Korkmak, zayıflık değil acizlik değildir binlerce martıya kucak açmış şu göklerde. Hala korkabiliyor olmak bir erdemdir zannımca. Zira ancak ve ancak korkmak kabiliyetini haiz olan canlılar incitmek nedir bilirler, kaçınırlar bir canlının boynunu bükmekten. Bu yüzdendir yumuşacık olması berci martıların. Yumuşak martılardan yanadır benim gönlüm, bir de boncuk gözlü olanlardan. O gözlerde görmemek mümkün değildir umudu, sevgiyi. Alaca renklilerden, en beyazından yahut karalardan, bazen yüksek uçan bazen alçak uçandan... Denge aklıyla yaşayanların işidir bu yüzden ki şu kısacık ömrümde yalpalayanların yanından ayrılmam. (Kitapta "berci" kelimesi kullanılmış çöpten bir şeyler toplayan kızlara ve martılara denilmiştir.)