TABLONUN İÇİNDEN GEÇMEK

Paltosunun yakalarını kaldırıp her kuvvetlenmesiyle adeta içinde dalgalanan rüzgardan kaçınmak için iyice sarındı kumaşa. Aralığın başı, kışın giderek soğuduğu zamanlardı. Kar yarım saat önce durmuş ancak o, uzun yürüyüşü sırasında tipinin son dakikalarına yakalanarak kristallere bürünmüştü ve şimdi paltosundan ufak damlacıklar halinde süzülüyordu bu kristaller. Uzaktan binayı seçebiliyordu. Provalara vaktinde yetişebilmek için evinden yarım saat önce çıkması gerekiyor, her gün yürüyordu bu yolu, kaldırımlar aşınıyor ama yol asla kısalmıyordu. İçi titreyerek adımlarını daha da hızlandırdı, elleri soğuktan yanıyor, üstlerindeki eski çatlakların yanına yerleşmek için, paltosunun derinlerinde hazırlık yapmakta olan yenilerini hissedebiliyordu. Yağış durur durmaz, üstünden sayısızca insan geçmesiyle oluşan sıkıştırılmış kar yollarından ilerliyorduysa da ayakkabılarının da burnu ıslanmış, yeni bir ton kazanmıştı. Bu ton parmaklarını üşütüyordu. Bütün bunlara rağmen kışın, gri havanın tonundaki kar yumuşaklığının, beyaza boyalı dünyanın bir albenisi vardı; çoğu siyah kıyafetlere bürünmüş insanların üstlerinin onlarla dalga geçercesine pudra şekeriyle kaplanmış gibi olması, ağaçların özel bir gece için süslenmiş gibi görünmesi, her kar tanesinin farklı bir deseni olması... Bir kış tablosunda yürürken, soğuğa rağmen mutlu olmasını sağlıyordu bunlar. Kar koyu bir sessizlik bırakırdı ardında, ama bu cadde çok işlekti. Durmaksızın at arabaları geçiyor, arabayı çeken hayvanların toynaklarından çıkan tıkırtılar bir araya geldiklerinde sürekli bir ritmin duyulur olmasına sebep oluyorlardı. Etrafından akıp gitmekte olan onlarca yüze baktı. At arabaları düşünülmediğinde sokak bunca kişi barındıran bir yer için sessiz sayılabilirdi. Hep kalabalık olurdu burası, hayat dolu. Ne zaman etrafına baksa hayatın kargaşasını görmek, başkalarınınkini dışarıdan gözlemlemek içine hafif bir titreşim yayardı, heyecan gibi. Öte yandan onlar 'başkaları'ydı. Onları tanımadığı sürece sokakta önünde belirip yok olan siluetlerden ibaret olacaklardı. Düşünceleri bu yönde sürüklenmeye başladığındaysa heyecanı bir çarpıntıya dönüşür, insanlar üstüne üstüne gelmeye başlardı. Gerçek hayatın ortasında bir başına durmakta olduğunu hisseder, tanımadığı her kişinin hikayesindeki sorumluluk ve zorunlulukların altında ezilirdi. Farklı hikayelere sahip olsalar da hepsi aynıydı insanların. Hayatları sokaklarda koşturmak, zamanın peşinden koşarken amaçlarını unutmak haline gelmişti. Herkes buna boyun eğerek yaşadığı, böyle olması gerektiğine inanır hale geldikleri için, o kendini hapsolmuş hissederdi. Bu duvarları yıkacak gücü nereden bulacağını bilmiyordu. Siyah etekleri karda salınarak telaş içinde ilerlemekte olan bir kadın ona çarparak düşüncelerinden kopmasına sebep oldu. Tam az önceki hayal kırıklıklarıyla dolu düşüncelerinin yarattığı siniri kadına yöneltmek üzereydi ki göz göze geldiler. Kadın küçük bir çocuğun elini tutmuştu; gözleri yorgun suratı solgundu. Karın üstünde bir kuşun kanatları gibi dalgalanan elbisesinden, çocuğun kalın paltosundan açlık çekmedikleri belliydi ama karşısındaki bir kadındı ve sırf bu, çehresinden okunan yıpranmışlığı açıklamaya yeterliydi. Karşısında duran kadının aksine kendisi evli değildi, bir başına geçinmeye çalışır bu yüzden toplumda onay görmezdi. Ancak evli kadınları her gördüğünde kimin daha zor durumda olduğunu merak ederdi, evlenecekleri yaşa geldikleri günden itibaren birer araca, objeye dönüşürdü onlar. Kendisiyse böyle bir dünyayı asla kabullenmezdi. Kadın panikle özür dileyip, başını öne eğerek yoluna devam etti. O ise bir süre durup, yeni düşüncelere dalmış halde ardından baktı. Bir anlığına kuvvetlenen rüzgar çıplak ağaçları sarsarak dallarında taşımakta oldukları karları düşürmelerine sebep olduğunda o da omzuna düşen koca bir kütleyle yerinden sıçrayıp yolun ağaçlı kısmından uzaklaşarak tekrar yola koyuldu; provaya geç kalıyordu. Hızlanan adımlarıyla 'yetişmeye' çalışan insanlardan birine dönüşmüştü şimdi; ama o bu dünyadan uzaklara kaçmak için koşturuyordu. Müzik ise onun geçidiydi. Operada çalışıyordu; ona bahşedilen ses sayesinde toplumda hala ayakta durmayı başarmaktaydı. Sanat, onun kendi başına yaşamasını sağlayacak, yeterli olmasa da gerekli saygı ve parayı kazanmasını sağlıyordu. Onlara bir hikaye verilirdi; bu dünyayı zihninde terk edip başka bir tanesini yaşamasını istenmesinin meslek tanımı olması ona bu dünyada verilmiş en güzel hediyeydi. Hep bunu yapmıştı zaten. Artık tek fark kendini tamamen yitirmesi için kostüm ve dekorla birilerinin ona yardım ediyor olmasıydı. İstediği kişi olabilirdi, asla bu hayatı yaşamak zorunda değildi. Farklı bedenlerde gezinip dururdu ruhu. Sonra müzik başlardı... Enstrümanlardan notalar döküldüğünde aldığı nefeslerde bile hissederdi onları. Ruhu göğsünü parçalayarak dışarı çıkmaya çalışır, seslerle göğe yükselmek için çırpınırdı. Kaburgaları gerçekten bir kafes gibi hissedilirdi o anlarda, kulaklarını okşayan, her titreşimini bedeninde hissettiği müzikle bütünleşmesinden onu alıkoyan bir engel. O zaman şarkı söylemeye başlardı işte. Boğazındaki titreşimler çalgılarınkine uyduğunda müziğe olabileceği en yakın yerde bulurdu kendini. Kimsenin ulaşamayacağı bir yer, ona özel, kendi kendine ördüğü bir koza. Kalbinin atışları bile ritme uyduğunda, kendisi bir enstrümana dönüşüp gerçeklikle bağlarını kopardığında... Sanat dışında hiçbir şeyin ulaşamayacağı dünyaydı burası. Özünü azının yakalayıp, bir kez tadanlarınsa o dünya olmadan boşlukta kalacağı bir yer... Bir an duraksayıp insanların ve at arabalarının geçişini kontrol etti. Opera binasına gelmişti; burası onun eviydi. Karşıdan karşıya geçti, kapıları açtı ve bu kış tablosunu başka bir dünyada yok olmak üzere terk etti.