HANGİ DÜNYANIN SONU?

Yaşam ve ölüm, süreklilik ve süreksizlik... Hayat neden vardır? Neden yaşarız? Daha da önemlisi neden ölüyoruz? Bunu tek bir nedeni var o da nedeninin olmaması. Şimdi düşününce, gerçekten ölüyor muyuz? Aslında var olmamız bile bir mucize iken ölmemiz mi problem oldu? Sorular biraz fazla oldu galiba. Problem şu ki şu anda anlayamadığımız şeyler var bunun neden olduğunu ben de bilemiyorum- ve aslında anlayamadığımız şeyler öyle çok uzaklarda değil, hemen burada içimizde; iki gözümüzün üstünde. Vücudumuzu kontrol eden bu makineyi hala anlayabilmiş değiliz. Burada önemli olan bir önceki cümlenin öznesi, yani biz hiç kimse- anlayabilmiş değiliz. Haruki Murakami'nin sözleriyle "İçimizdeki fil fabrikasına girmek için hiç kimsenin anahtarı yok." [1]. Aslında beynimiz farklı bir evrene açılan bir kapı ve biz hala bunu çözememekteyiz ve onu doğrudan kontrol edip isteklerimizi yapmaya itememekteyiz. Peki, o zaman neden düşünme yetisine sahibiz, eğer beynimizi "biz" kontrol edemeyeceksek bunun ne anlamı var? Aslında mantıklı düşünürsek ancak artık mantıklı düşünmenin ne olduğundan, hatta düşünmenin ne olduğundan pek emin değilim ama beynimiz zamanın bir makinesi, istediğimiz anıyı istediğimiz zaman çıkartıp bize sunuyor. Özünde beyin kendi içerisinde bir oluşum, yani onun sahip olduğu program o kadar karmaşık ve gerçek ki gerçeğin ta kendisi, yani ondan başka gerçek yok, o olmadan dışarıdaki bir evrenin olmasının gereği de yok. Kısacası dışarıdaki evren, biz onu algıladığımız için orada. Şimdi biraz Fizik konuşalım. Einstein'ın görelilik kuramına göre zaman bizim gördüğümüz gibi bir düz çizgi gibi değil, daha çok bir bütün, bu yüzden bütün zamanlar aynı anda akıyor. Mesela, şu anda ben bunu yazıyorum ancak aynı zamanda da ölüyorum. Sonuçta hem varım hem de yokum. Bu sebepten aslında beynimiz de şu anda ölüyor. Peki, eğer şimdi ölüyorsak beynimiz nasıl hala çalışıyor. Çünkü bizim ölüm dediğimiz algı da dünyadan yok olmaya denk gelmiyor. Beynimiz gerçekliğin ta kendisi olduğu için onu yok edemiyoruz en azından yok ettikten sonra ne olacağını algılayamıyoruz- yani ölmüyoruz sadece bilinçaltımızda yatan paralel bir evrene gidiyoruz ve burada zamanın belli bir önemi olmayacağı için sonsuza kadar orada "yaşamaya" devam ediyoruz. Çünkü herkes, bir kere olsa bile yaşamaya devam eder. Bu evrene Murakami totoloji diyor; çoğu din Cennet veya Cehennem diyor; bazılarıysa bir elektromanyetik dalga olarak burada yaşadığımızı savunuyor; azınlıkta kalan insanlar da buraya kendi isimlerini veriyorlar ve kendi diyarlarını yaratıyorlar. İşte ilginç bir şekilde edebiyat da tam burada devreye giriyor. Kitapların içinde küçük sırlar gizlidir. Yazarların hayatları boyunca keşfettiklerini ve kendi aydınlanma öykülerini gizlice yayınladığı yerlerdir. Bunu üstü kapalı bir şekilde yaparlar çünkü insanlığa, açık bir şekilde değişmesinin gerektiğinin ya da farklı fikirlerin olduğunu göstermenin düzgün tepkileri ortaya çıkartmadığını görmüşlerdir. Haşlanmış Harikalar Diyarı da bu aydınlanma öyküsünün tam ortasında yer almaktadır. Bazı yerlerde net iletileriyle okurun zihnine, ölümden sonra ne olabileceği ve aslında ölümün tam olarak ne olduğu hakkında fikirler "ekmektedir". Düşünürsek, Hikmet'e ulaşmak da evrenin bütün ayrıntılarını anlamak, kabul etmek ve onlarla bir olmakla mümkündür, aynı zamanda beynimizin bu gerçekliği algılamamıza olanak sağladığını fark edebilmek de "Nirvana"ya ulaşmaktır. Hikmet Diyarına hoş geldiniz... Muhtemelen şu anda yaşam ile ölüm arasındaki bağ kopmakta ve gerçeklik ile soyutluk arasındaki çizgi silikleşmektedir. Ancak maalesef böyle bir Diyar, bu kadar kısa bir sürede ve yazıyla aktarılamaz. Bunu her insan kendi keşfetmek zorundadır ve kendi Dünya Sonunu yaratması gerekmektedir. Bütün bu vızıltılardan sonra fark edebiliriz ki hayatın anlamı, anlamın ve anlamsızlığın aynı anda mükemmel bir birliktelik içerisinde olmasıdır ve bunu da beynimizin yardımıyla algılayabilmemizdir. Ancak yine de hiçbir zaman bütün sorulara tam cevap vermiş sayılmayız. Yaşam ve ölüm, süreklilik ve süreksizlik... Hayat neden vardır? Neden yaşarız? Daha da önemlisi neden ölüyoruz? Acaba neden böyle...