GÜÇ SAVAŞI

Son zamanlarda ne de çok şey yaşanıyor başta ülkemizde olmak üzere dünyada. Asla ama asla göz önünde bulundurulmadan, önemsenmeden birçok insan yitip gidiyor. Hem de ne uğruna? Sadece güç ve para. İnsanların gözlerini güç hırsı öyle bir şekilde bürümüş ki artık ne insanlığın bir önemi kalmış, ne de birbirine saygı ve hoşgörünün. Ne yazık ki böyle bir düzene her toplum sahip ve gerçekten de toplumlar tamamen sahip olunan güce göre ayrılıyorlar. Ülkede yaşayan insanların düşünceleri, hatta doğruları ve yanlışları bile ülkedeki gücü elinde tutan insanlara göre belirleniyor. Ne olursa olsun herhangi ters bir görüş bile sunulamıyor onlara, onların da işine geliyor bu durum tabii. Bu durum da onları iyice yüceltiyor, hatta ve hatta diğer insanları aşağılamayı da kendilerine kendilerine hak sayıyorlar çok rahatça. Nikolay Vasilyeviç Gogol da birçok kez, farklı oyuncular tarafından tiyatro sahnesine aktarılan, benim de Erdal Beşikçioğlu ve Genco Erkal'ın oyunlarını izleme şansı yakaladığım Bir Delinin Hatıra Defteri kitabında bu konunun insanlara etkilerinin aslında bizim tahmin ettiğimizden çok daha önemli olduğunu gösteriyor bana. Sadece daha alt bir kademede çalıştığından dolayı umursanmayan, hatta sırf kıdemli olmadığı için aşık olduğu kadın tarafından bile yok sayılan bir memuru görüyorum. Bu gördüklerim de beni çok düşündürüyor. Dünya üzerinde önemli olması gereken birçok şey varken, neden elle tutulamayacak bir şeyi hayatımızın ve düzenimizin merkezine oturtuyoruz? İşin en kötü yanıysa tamamen maddi olan bir şeyin insanlığımızın önüne geçmesine izin veriyor olmamız. Bunu bazen bilinçli olarak yapmıyoruz belki ama mutlaka hepimiz yapıyoruz gittikçe artan bir sıklıkla. Bu da tamamen bizden daha 'güçlü' olan insanların bize bu hiyerarşiyi bir şekilde, bize fark ettirmeden aşılamasıyla oluyor. İlk amacımız bu olmasa bile şöyle bir gerçek var ki; daha güçlü insanların düşüncelerine ve davranışlarına daha çok önem veriyoruz diğer insanlara kıyasla. Bu korkudandır belki de, olamaz mı? Sırf daha çok yok sayılmamak veya toplum içinde daha çok kabul görebilmek için aslında kişiliğimize ters düşen konularda bile sanki onlarla birebir aynı fikirdeymişiz gibi davranmak zorunda hissediyoruz kendimizi. İşin kötü yanı ise bir süre sonra bu davranışlar gerçek bizi kaybetmemize, asıl sahip olduğumuz kişiliğin yok olmasına sebep oluyorlar. Peki, biz kişiliğimiz olmadan gerçekten de biz olabilir miyiz? Herkes birbiriyle aynı düşünce ve davranış yapısına sahip olduğunda hiçbir anlamı kalmıyor aslında toplumun. Bir nevi kolonlardan oluşan bir dünyaya dönüşüyoruz gitgide. Başka bir açıdan bakarsak, bu güç savaşı insanlar üzerinde gerçekten de çok kuvvetli ve büyük bir baskı oluşturuyor. Bu baskı kimi zaman psikolojik olarak bile çok farklı yerlere getirebiliyor insanları, tıpkı Bir Delinin Hatıra Defteri' ndeki baş kahramanımız olan Arksenty Ivanovich Poprishchin'e olduğu gibi. Sınıf ayrılıkları yetmezmiş gibi bir de bu sorunlar uzaklaştırıyorlar insanları etrafındakilerden ve toplumdan. Asıl merak ettiğim soru şu ki, "Daha nereye kadar devam edecek bu güç savaşı?"; çünkü görüyorum ki devam ettikçe daha da çok büyüyor, daha da ciddileşiyor ve iyice geri dönülemez bir hal almaya başlıyor. İyice gerçek benliklerimizden uzak ve tamamen başkalarına göre şekillenmiş bizler olmaya başlıyoruz, kendi düşüncelerimizin değil de sözde 'güçlü' insanların dediklerinin değerli olduğuna inanıyoruz. Asıl kötü olan ise hiçbirimiz bu durumdan hiç şikayetçi gözükmüyoruz, bu konu hakkında tek kelime dahi etmiyoruz. Belki bu da korkumuzdandır, kim bilir?