Günaydın Anne ve Hiç Sorun Yok

La Vita e Bella veya Türkçe adıyla Hayat Güzeldir, Roberto Benigni tarafından 1997 yılında yönetmenliği yapılmış ve İkinci Dünya Savaşı zamanlarını içermesine karşılık, şiddeti olabildiğince az yansıtmış bir dram filmi. Film, genel hatlarıyla toplama kamplarına götürülen bir anne ve babanın çocuğunu korumak için sarf ettikleri çabayı konu ediniyor. Hayat Güzeldir, küçüklüğümde annemle beraber izlediğimiz ilk film olduğu için bende ayrı bir yere sahip. Buna sebep olan iki büyük etmen ise sanırım filmin ikinci yarısının hiç beklemediğim bir şekilde büyük bir dramı içermesi ve bu üzüntüyü annemle beraber yaşamış olmamız. Film beni o küçük yaşımda o kadar çok etkilemişti ki annem ile o iç burukluğunu azaltmak için hala aramızda yaptığımız şeyler var. "Buongiorno Principessa!" demek ve baba Guido'nun son yürüyüşünü taklit etmek... Guido, eşine onu ilk gördüğünden beri sabahları 'Günaydın Prenses!' diyordu. Filmin ilk yarısında bu durum aslında komikti çünkü çok ilginç sahnelerde bu söz geçiyordu. Örneğin Guido bisikletiyle giderken bir sebepten ötürü düşüyor ve ileride eşi olacak kadına çarparak yere seriliyorlar, ardından da Guido "Günaydın Prenses!" diyor. Ancak filmin ikinci yarısı toplama kamplarında geçtiği ve kadınlar ile erkekler farklı alanlarda tutulduğu için bu söz duyulduğunda insanın içi burkuluyor. Belki tesadüf, belki şans belki de Guido'nun kurnazlığı ancak Guido'nun eşine ve çocuğuna olan bu kuvvetli hisleri ile onlara her fırsatta 'Ben buradayım ve iyiyim!' mesajı vermek için olan çabaları çok üzücü oluyor. Önceleri en tatlı anlarda söylediği o 'Günaydın Prenses!' sözü, bir süre sonra iki insanın aşkını ifade eden en güzel söylem oluyor ve filmin sonlarındaki dram sahnelerindeki kullanımıyla da derin izlere sebep oluyor. Benim önemli zamanlarda anneme bu sözü söylemem de sanırım bendeki izlerinin dışa vurumu. (Guido ve Ailesi) Guido, aynı zamanda kıvrak zekalı ve çok duyarlı bir baba. Aniden götürüldükleri ve hayatlarını kaybetmeleri ihtimalinin doğurduğu baskıya rağmen oğluna adeta bir oyunda oldukları ve tehlikeli hiçbir durumun yaşanmayacağı izlenimini veriyor. İçerisinde bulundukları bu oyunun çok zor olduğunu ama kendisini çok iyi dinlediği takdirde büyük ödül olan, gerçek savaş tankını alabileceklerini anlatıyor Guido oğluna. Bazen beraber aç kalıyorlar, küçük çocuk uzun süre yatağından ve koğuştan çıkmamak zorunda kalıyor. Ancak Guido'nun her zorluktaki eğlenceli tavrı çocuğuna kendisini güvende hissetmesini sağlıyor ve her ne kadar ufaklık bazen sorun çıkarsa da Guido bir kahraman edasıyla sorunu ortadan kaldırıyor. Guido'nun toplama kampındaki yaptığı ağır ve pis işlere rağmen sergileyebildiği bu davranışları bende hayranlık yaratmıştı. Sanırım Guido'nun yapmaya çalıştığı şey, sorunlara komik maskeler takıp çocuğunun huzurunu sağlamak ve hayatın onun için gerçekten güzel olmasını sağlamaktı. Guido'nun bu konudaki üslubunun ve hareketlerinin bir ebeveyn hatta bir evlat olarak bile örnek alınması gerekiyor bana göre. Ben bir baba değilim ancak bir annem var ve ona kendi sorunlarımı yansıtıp onun huzurunu kaçırmak zorunda da değilim. Bu mesajı küçüklüğümde Hayat Güzeldir sayesinde aldım ve belki de uzun zamandır sahip olduğum bir davranış şekli. Daha güzeli ise Guido bu maskelemeyi ve oyun oynadıklarını belirten hareketlerini komik bir yürüyüş şekli ile yapıyordu, ben ise bu yürüyüşü anneme zaman zaman yaptığımda, hem sebepsizce mutlu oluyorduk hem de sorunun yarattığı yük gerçekten de hafifliyordu. Sanıyorum ki bunu ilk yapışım filmi izledikten sonraki gündü. Her zamanki gibi sabah erkenden yola çıkarak okula yürümeliydim ve annem de yine bir zorunlulukmuşçasına pencereden beni izleyip sabahın erken saatlerinde uykumu bölerek kalkıp yürümek zorunda olduğum için iç geçirmeliydi. Farklı olan ise, bu sefer anneme el sallamak için arkamı dönüp baktığımda annemi görüp gülümsedim ve "Bak şimdi ne yapacağım." anlamında elimi salladım ve Guido gibi yürüdüm. Bir süre sonra bu durum bizim de normalimiz haline geldi ve annem bana üzülünce öyle yapmaya başladım her seferinde. Zaten anneme göre hep deli dolu bir çocuktum ben. Hayat Güzeldir, izlendiğinde başlarda yüzde gülümsemeler oluştururken birden saran karamsar havasıyla içinizi burkan bir film. Yine de Guido'nun çocuğunun hayatını güzelleştirme çabaları yüreğinize su serpiyor. Ayrıca kendi ölümüne giderken oğluna verdiği "Son Oyun" mesajına rağmen, ufaklığımız büyük ödül olan gerçek savaş tankına beklenmedik bir şekilde kavuşunca biraz da olsa sevinebiliyorsunuz. Bu da zaten filmdeki son gülümsemeniz oluyor.