GÜNEŞİN SOFRASINDAYIZ

27 Kasım 2014 tarihi şu hayatta yapmak istediğim şeyler listesinde bir şeyin üzerine daha çizgi atmamı sağladı. 27 Kasımda Şinasi Sahnesi'nde Genco Erkal'ı izleme onuruna erişenlerden biri oldum, ilk defa canlı canlı izledim onu bir tiyatro salonunda. Genco Erkal ki benim için Nazım Hikmet şiirlerine can vermek ve onları yaşamak için dünyaya gelmiş gibiydi çocukluğumdan beri, nasıl Nazım Hikmet şiir yazmak için var olduysa. Şiirlerle ne zaman arkadaş olduğumu hatırlamıyorum ama bu arkadaşlığı sağlayan şiirlerin sahiplerinden biriydi Nazım Hikmet çünkü ilkokulda hocam bir şiir ezberleyip gelin dediğinde annemlerden ilk duyduğum isimdi Nazım Hikmet, o kadar şair arasında. Sonra Genco Erkal vardı bir de, mükemmel şekilde okuyordu Nazım'ın şiirlerini. Belki de bu şiirleri Genco Erkal'ın böyle okuduğunu Nazım duysa o bile kıskanırdı Genco Erkal'ı. İşte ben de böylesine hayranlık uyandıran internetten kaç kere dinlediğimi bilmediğim Genco Erkal'dan Nazım'ın şiirlerini dinlemeye gidiyordum o gün. Genco Erkal'ın Ankara'ya geleceğinden çok geç haberim olmuştu fakat zor da olsa yer bulmuştum Şinasi Sahnesi'nde. Bu dönemde Şinasi Sahnesi'nin daha çok önemi vardı benim için çünkü sahne gizlice satılmıştı Akünle birlikte ve seneye orada oyun oynanıp oynanmayacağı belli bile değildi ve ben o gün karmakarışık duygularla Genco Erkal'ı ve o gün geç keşfettiğimi fark etmiş olacağım Tülay Günay'ı izlemeye gidiyordum. Onlar sahneye çıktıklarında ne hissettiğimi tam hatırlamıyorum, sadece mutluydum hem onları görmekten, hem de benim gibi düşünen insanlarla aynı salonda bir arada olmaktan. Oyun başladığında Nazım Hikmet şiirleri birer birer can buluyordu Genco Erkal'ın sesinde, o sese bir de arada Tülay Günay'ın seslendirdiği şarkılar eşlik ediyordu, Zülfü Livaneli'den tutun da Cem Karaca'ya kadar seslendirilen şarkılar. Oyun "Yaşamaya Dair-Bursa Cezaevi'nden Mektuplar" adını taşıyordu, yani Nazım Hikmet'in en duygusal olduğu dönemlerden biriydi, eşinden uzaktaydı, kendiyle baş başaydı ve kendini şiirler yazarak anlatıyordu. "Ben içeri düştüğümden beri güneşin etrafında 10 kere döndü dünya" diyordu Nazım Hikmet bir şiirinde, sonra düşünmeye başlıyordum 10 sene nasıl geçerdi ömür içeride? Vatan haini miydi de bu adam o kadar zaman içeride yattı? Kendisi de ne güzel itiraf ediyordu vatan haini olduğunu bir şiirinde: "Evet, vatan hainiyim, Siz vatanperverseniz, Siz yurtseverseniz, Ben yurt hainiyim, Ben vatan hainiyim. Vatan çiftliklerinizse, Kasalarınızın ve çek defterlerinizin içindekilerse vatan, Vatan, şose boylarında gebermekse açlıktan, Vatan, soğukta it gibi titremek ve sıtmadan kıvranmaksa yazın, Fabrikalarınızda al kanımızı içmekse vatan, Vatan tırnaklarıysa ağalarınızın, Vatan, mızraklı ilmühalse, vatan, polis copuysa, Ödeneklerinizse, maaşlarınızsa vatan, Vatan, Amerikan üsleri, Amerikan bombası, Amerikan donanması topuysa, Vatan, kurtulmamaksa kokmuş karanlığımızdan, Ben vatan hainiyim. Yazın üç sütun üstüne kapkara haykıran puntolarla: Nazım Hikmet vatan hainliğine devam ediyor hala!" Oyunun kapanışı bu şiirle olmuştu, belki de bu yüzden daha da anlamlıydı o oyunu izlemek. Vatan hala birilerine göre kasalarının ve çek defterlerinin içinde yazanlar olduğuna göre ve onların dışındaki insanlar buna bakılarak değerlendirildiğine göre, Genco Erkal'ın göreviydi bu şiirle oyunun kapanışını yaparak yüzümüze bir tokat vurmak. Belki şu an direkt olarak vatan haini denilmiyor dışarıda kalanlara ama öyle olduğumuz düşünülüyor ve burada da şu şiiri hatırlamak gerekir: "Akrep gibisin kardeşim, Korkak bir karanlık içindesin akrep gibi Ve bu dünyada, bu zulüm senin sayende Ve açsak, yorgunsak, al kan içindeysek eğer Ve hala şarabımızı vermek için üzüm gibi eziliyorsak Kabahat senin, Demeğe de dilim varmıyor ama Kabahatin çoğu senin, canım kardeşim!" Öyle olduğumuz düşünülüyor demişken bu şiirden alıntı yapmadan geçemezdim çünkü kabahat bizim, ses çıkarmayan herkesin. Son olarak tekrar oyuna dönmemiz gerekirse, Genco Erkal sahnede devleşti zaten sahneler için yaratılmıştı o. 76 yaşına gelip sahnelerden kopamamasının başka bir açıklaması olamazdı. Oyunda bütün şiirler bittikten sonra, gelenlere bir de sürpriz yaptılar. Nazım Hikmet'in "Güneşin Sofrasında" adlı şiiri önceden söylenmişti başkaları tarafından ama Genco Erkal ve Tülay Günay'dan hiç dinlememiştim ve öyle bir videoya da rastlamamıştım bugüne kadar. "Dostların arasındayız, Güneşin sofrasındayız" diyerek, yani şarkısını söyleyerek oyunu bitirdiler. Gerçekten de dostların arasındaydık ve bu duyguyu hissetmek mükemmel diye tarif etmekten daha öte bir şeydi.