turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Aşk'ın Nazım Biçimi

Mavi gözlü bir dev idi o ve minicik bir kadını sevmişti... Nüzhet'i, Piraye'yi, Galina'yı Münevver'i, Vera'yı.. Belki de ismini bilmediğimiz daha çok kadın vardı aşkından geçen. Nazım Hikmet'e dair en çok tartışılan, eleştirilen konulardan birisi, şairin aşk hayatı olmuştur. Yıllarca pek çok farklı kadına aşık olması, ardında kalbi kırık sevgililer bırakması "şiir yazmayı becermiş ama sevmeyi becerememiş" gibi söylemlere yol açmıştı. Peki bu doğru muydu? Nazım, yaşamına giren bütün kadınlara rağmen gerçekten sevmeyi becerememiş miydi? "Sen sevgiline ne verebilirsin sanki? Kalbini mi? Pekala, ikincisi ne? Gene mi o? Üçüncü ve dördüncüye de mi o?... Atma be adaşım, kaç tane kalbin var senin?..." Nazım'ın gönül ilişkileri ve aşk hayatı üzerine düşününce, Türk edebiyatının bir başka önemli yazarı Sabahattin Ali 'nin Değirmen' inden bu satırlarını hatırlıyorum her seferinde. Sahi kaç tane kalbi vardı Nazım'ın? Tüm aşıklarına vermiş miydi kalbini? Tüm aşklarını kalbini verecek kadar gerçek sevmiş miydi? Herkesin bir aşkı var hayatta. O 'nun da vardı elbet. Nazım'ın aşkı aşktı. Aşık olmaya aşıktı. O, güzel olan her şeye aşık olmak gerekttiğini düşünürdü. "Aşık olmadan yaşamak yaşamak değildir" derdi. Bu yüzden çok aşık oldu. Yalnızca Vera değil, Piraye değil, Nüzhet değil.. Ya da tek başına siyasi görüşü, hasretini çektiği memleketi, sürgünde geçen uzun yıllarda evi olan Rusya değildi aşık olduğu. Bunların hepsi aşkın kendisiydi Nazım için. İçindeki aşk boyut değiştirdi zamanla. Kimi zaman Vera oldu "Saçları saman sarısı, kirpikleri mavi, kırmızı dolgun dudaklı" dizelerinde, kimi zaman hapisteyken adını kol saatinin kayışına tırnağıyla kazıdığı Piraye, kimi zaman "sen esirliğim ve hürriyetimsin" dediği Münevver... Kimi zaman boyut değiştirdi yaşamak oldu Nazım'ın aşkı bir ağaç gibi tek ve hür... Kimi zamansa yalnız saçının akında, alnının çizgilerinde kalan memleketi... Aslında edebiyatımız bu düşünceye çok yabancı değildi. Divan Edebiyatı ve tasavvuf felsefelerinin temeli de aşka aşık olmaktı. Hayali bir güzele aşık olup, aşkı elde edince ondan kaçmak, yaratılanı, yaratandan ötürü sevmek... Nazım'ın tek farkı hayali güzeller yerine gerçek dünya kadınlarına kaptırmasıydı gönlünü. Üstelik sadece Nedim, Sufi ya da Nazım değil, Shakespeare 'in Romeo 'su hatta Aşık Veysel bile bu düşüncenin mensuplarındandı. Ne diyordu o türküsünde ; "Güzelliğin on para etmez, bu bendeki aşk olmasa..." Belki de bu kadar iyi aşk şiirleri yazmak için aşk olmak gerekiyordu. Kendi ölümünden vazgeçecek kadar aşk olmak... Bakın aşık olma demiyorum, aşk olmak diyorum. "... vazgeçtim toprak olmaktan / vazgeçtim çiçek olmaktan / yanında kalabilmek için..." Bu dizeleri yazmak için aşık olmak yetmez çünkü, aşkın kendisi olmak gerekir. Nazım her aşkında, her aşk şiirinde, aşkın hakkını verircesine, onu yüceltircesine aşkın kendisiydi yani. Sen hala unutamadığın için ağlarken o, "Ne güzel şey hatırlamak seni" diyordu mesela. Ya da sen kafanda onunla ilgili dönen her yeni düşüncede kahrolurken, Nazım ümitleniyordu... Ne demişti ;"Seni düşünmek güzel şey / Seni düşünmek ümitli şey..." Aşk'ın Nazım biçimi aşktı anlayacağınız. Aşk'ın nazım biçimi aşka aşık olmaktı.