Hayatın Minyatürü

Siz hiç kendinizi bir yerlerde sıkışmış, yalnız ve aciz hissettiniz mi? Kimi zaman toplumdaki tabulardan, kimi zaman mahalle baskısından dolayı. Halatları kopmuş, karanlık bir asansördeymiş gibi adeta. Jessie Burton'un kaleme aldığı, on sekiz yaşındaki genç bir kız ile zengin bir tüccarın şatafatlı bir köşkteki aşk, gerilim ve merak duygularını şuurumda oluşturan bir kitap. "Minyatürcü" romanını elime alıp okumaya başladığım anda hiç haz etmediğim bir tür olan aşk romanı okuduğumu sanmıştım fakat bu romanın aşk romanının ötesinde olduğunu fark ettim. Beyaz atlı prensini yalnız başına bir köşkte bekleyen prenses ile hayatını birleştirmek her genç erkeğin rüyasıdır belki de. Şatafatlı bir köşkte, hayatının aşkı ile bir ömür boyu mutlu mesut yaşamak da her genç kızın rüyasıdır herhalde. Öyle değil mi? Hangimiz küçükken okuduğumuz hikayelerden veya çizgi filmlerden etkilenip de beyaz atlı prens veya ejderhanın koruduğu şatodaki yalnız prenses olmayı hayal etmedi ki? Öyleyse bu şatafatlı hayaller dış etkilerin yani toplumun bize dayattığı rüyalar mı, yoksa gerçekten istediğimiz için mi? Halbuki ananelerimizin, dedelerimizin anlattığı halk hikayelerinde veya öğütlerinde sevdiklerimizle beraber olduktan sonra kuru ekmek soğanla da mutlu olabileceğimiz anlatıldı. Kanaatim şu yöndeki, kapitalist dünya düzeninin bize zorla ve yavaş yavaş kabul ettirdiği tüketim toplumu olma ilkesi bize mutluluğun gerçekten sevmek değil de şatafatlı bir hayat sürmek olduğunu inandırmıştır. "Minyatürcü" romanında gördüm şey şu ki görkemli bir evde yaşamak gerçek mutluluğu getirmiyor. Şatafatın ve zenginliğin getirdiği katı kuralların ve yalnızlığın içinde adeta boğulan on sekiz yaşındaki Nella, kendisine sığınacak ve yalnızlığına derman bulacağı bir liman arayışı içine düşmüştür. İçine sıkıştığı asansörün içinden Nella'yı çıkaran Minyatürcü sadece Nella'ya değil, bana da şatafatın ve zenginliğin mutluluğu getirmediğini göstermiştir. Nella yalnızlıktan dolayı yaşadığı mutsuz ruh haline derman olması için hediye edilen yaşadığı görkemli evin minyatürü ile hayatına bir dış göz ile bakma fırsatı bulmuştur ve minyatürcünün bu minyatürü daha fazla detaylandırması ile hayatını daha derinlemesine inceleyebilmiştir. Minyatürcü evi giderek detaylandırması ile Nella'nın temsil ettiği mutluluğu pulda arayan ve varlıklarına kıymet veren insanların sadece sahip oldukları eşyalar olduğunu görebildim. Sevgi, arkadaş, fikir gibi insanı insan yapan değerlerden yoksun olmak Batuhan ÖZER 21602152 kişiyi yalnızlığa ve mutsuzluğa sürüklemekten başka ne yapabilir ki zaten. Ben de bazen kendimi halatları kopmuş, karanlık bir asansörde kapana kısılmış gibi hissederim ve beni bu ruh halimden kurtaran şey sahip olduğum "şeyler" değil, sevgi ile bağlandığım dostlarım olmuştur. O asansörün içinde şatafatlı bir yaşam neye yarar ki? Yanımda ruhumu aydınlatan sevdiğim dostlarım olmadıktan sonra o asansör hep karanlık olacaktır ve ruhumu karartacaktır. Tıpkı Nella'ya olduğu gibi. Minyatürcü sadece Nella'ya değil, bana da yaşamı ve yaşamanın anlamını öğreten bir akıl hocası olmuştur. Kapitalist dünya düzeninin ilmek ilmek insanlarını şuurunda işlediği sahip olmanın mutluluğu beraberinde getireceği düşüncesini birçok kişinin benimsediği gibi ben de benimsedim. Yeni bir kıyafet aldığımda, telefonumu bir üst modeli ile değiştirdiğimde veya lüks bir restoranda lezzetli bir yemek yediğimde mutlu oluyorum fakat bu mutluluk baki kalmıyor. Bu romanı okuduktan sonra şunu fark ettim ki saydığım şeylerin bana getirdiği mutluluğun kalıcı olmamasının sebebi ruhuma hitap etmemesidir. Yıllar önce uzun süredir görmediğim bir dostumla buluştuğumu hala tebessüm ile anıyorum fakat beş yıl önce aldığım son model bir telefonu hoş duygularla anamıyorum, hatırladığımda içime huzur dolmuyor. Çünkü sahip olduğum eşyalar ruhumu aydınlatamazken, sevdiklerimle görüşmek veya hobilerimle uğraşarak kendime yeni beceriler kazandırmak ufkumu açarak beni huzura kavuşturuyor.