Bir Ceza Olarak Af

Bir insan nasıl bir hayat ister? Hatta daha da özelleştirirsek bu soruyu: Bir kadın nasıl bir hayat ister? Bu soruyu kime yönelttiğimize göre değişir cevap. Mükemmel bir hayata sahip olmayan her kadın aşağı yukarı aynı betimlemeyi yapar; rahatlık ve zenginlik içinde bir yaşam, anlayışlı bir koca ve sayısı değişmek üzere çocuklar. Kadınların ortak hayali sayılabilecek kadar çok duyabileceğimiz bu birleşimin yarattığı mükemmelliği gerçekten yaşayan var mı bilinmez ama bu hayalin vücut bulmuş şekline Paulo Coelho'nun Aldatmak isimli romanında rastladım ben. Bir kadın düşünün ki bu ortak hayaldeki her şeye sahip; onu pahalı hediyelere boğup şımartacak kadar zengin ve de anlayışlı bir koca, hatta iki tane de çocuk. O her şeye sahip olan kadın, Linda ne istiyor peki hayattan? Her şeye sahip olmak, herkesin düşlediği her şeye sahip olmak... Bu yeterli midir yaşadığınız hayatı zevkli kılmaya? Kedileri nankörlükle suçlayan insanoğlu, kendi nankörlüğünü yıkmıştır o küçücük hayvanın üzerine. Bu istediğim de olsun başka bir şey istemem der ama yine ister, üstelik bu istediği şeyi elde ettikten bir süre sonra da eski hazzı almaz ondan. Mesela indirime girsin diye beklediğiniz o güzel kazak... İndirime girdi ya da para biriktirip aldınız, ya sonra? Önce hevesle ve dikkatle katlayarak yerleştiririz dolaba, en geç üçüncü giyişten sonra ise artık katlamaktan vazgeçip dolaba tıkıştırırız onu. Neden? Çünkü o artık bizim sahip olmak için uğraştığımız bir şey değil. Sahip olduk ve hatta o bizim için normalleşti çünkü istediğimiz zaman onu giyebiliriz. Sadece bir kazak için mi böyle bu nankör olma durumu insanın? Elbette ki hayır! Kazanmak için çok uğraşıp çok çalıştığınız okula girince ne oldu? Hayalinizdekini elde ettikten sonra onun beraberinde getirdiği yükümlülüklerden şikayet etmeye başlarsınız: Çok yoruyor, sınavlar üst üst geliyor vb. İşte tam da klasik bir insan nankörlüğü var romanın başkahramanı Linda'da. Herkesin hayalini kurduğu ve kendisinin de içinde mutlu olmaktan başka bir rolü olmayan mükemmel dünyasından sıkıldı Linda. Çünkü o düş, artık onun rutiniydi ve yetmemeye başlamıştı. Rutin bir hayatı olan insan tasviri için biçilmiş kaftan olan meslektir memuriyet. Memur, rutininden sıkılıp hayatına renk katmak isterse ne önerirsiniz? Sinema, tiyatro gibi seçenekler geliyor benim aklıma. Bu rutinden sıkılmayı Linda gibi müthiş bir hayata sahip biri yaşarsa öneriler ne boyutta olur bilemiyorum ama Linda'nın bu konuya çözümü bir kültürel aktivite kadar masum değil; aldatmak. Yaşadığını hissetmek için tutku ve aşka ihtiyacı olduğunu düşünen Linda, bu iki kavramın ne kadar tehlikeli ve insanı hiç tahmin edemeyeceği yerlere sürükleyebilecek kadar güçlü olduğunu biliyor. Ama bu Asena Hamurcu onu, aşkın ve tutkunun peşinden gitmek için durdurmuyor. Aldatmak gibi ağır bir vicdan yükü altına giren Linda'nın tehlikeye attığı kendine aşık eşi ve çocukları, bu aşkı ve tutkuyu yaşama isteğine engel olamadılar. Rüya gibi bir hayata sahip olan Linda, aldatmanın cezasını nasıl ödedi peki? Aldatmanın sonucunda bir kadının başına gelebilecekler az çok bellidir ülkemizde: Şanslı bir kadınsa boşanır, şanssız çoğunluk ise katledilir. Bir roman olduğundan ya da ülkemizde geçen bir roman olmadığından daha farklı bir şey geliyor Linda'nın başına; affedilmek. Olaya karşılaştırmalı baktığımızda beklenemeyecek kadar güzel bir son gibi geliyor insana. Ancak ben bu affetmenin, aşık bir koca tarafından bir kadına verilebilecek ağır bir ceza olduğuna inanıyorum. Yaptığı her şeye rağmen ona olan sevgisi azalmayan bir adam karşısında, aldatmanın yaşattığı vicdanla ömür boyu utanacak modern bir kadın...