KÖTÜLÜK GENİ

İyilik yapmanın bir sürü sonucu varken insan neden kötülüğü seçebilir? Bundan ne gibi bir getiri elde edebilir? Birini kahkahalara boğabilecek, onu çok mutlu edebilecekken neden ağlatma yolunu seçerki insan? Ya da birine yardım edip sorununa çare bulabilecekken neden onun işine engel olur? Bazen gerçekten insanların bazı hareketleri neden yaptıkları sorusuna, saatlerce düşünsemde, bir cevap bulamıyorum. Çevremdeki insanları bir kalıba sokmak gibi değil de daha mutlu ve sağlıklı anlar yaşayabilmek adına tanıştığım herkese iyi ya da kötü kalıbına sokup ona göre ilişkime yön vermeyi tercih ediyorum. Tabiki bu önyargı olarak adlandırılabilir ama insanların içindeki iyiliğin ve kötülüğün bakışlarından bile anlaşılabildiğine inanıyorum. "Belki başka bir şey Luisa Bianchin Shot - Billy Kidd düşünüyordur." ya da "Kötü bir şey yaşamıştır, aklı oradadır." gibi karşıt argümanlar kurabilirsiniz bu tezime fakat önyargıyla yaklaşmış olabilceğimi ve yanılabileceğimi hesaba katarak yolumu çiziyorum. Gözler kalbin aynasıdır demiş atalarımız. Fakat kurtlu elma gibi dışarıdan ağız sulandırıcı güzellikteki bir elma, içine bakınca nasıl mide bulandırıcı olabiliyorsa, insanlarda gizlemeye çalışabilir içindeki kötülüğü. İşte bu yüzden sadece bakışlar değil bu kalıba sokan insanı beden dili de oldukça etkili bu tespiti gerçekleştirmemde. Zamanla, insan tanıdıkça, gelişen bir özellik sanırım bu. İnsanların hareketleriyle davranışlarına dikkat ettikçe insan sarrafı oluyorsun. Bu biraz kitabın kapağına bakıp okumaktan vazgeçmek gibi oluyor her zaman çalışmıyor elbette ama Beden dili ele veriyor insanoğlunu. Kelimeleriyle bastırmaya çalışsa da insan içindeki canavarı içinde bir canavar var ise hareketleriyle belli ediyor kendisini. "Lie to Me" adlı gerçeğe dayandırılarak yapılan dizideki psikolog insanların jest ve mimiklerinden yalan söyleyip söylemediğini anlayabiliyordu. Gerçekten bu tip makaleleri okuduğumda da anladım ki insan karşısındakini kandırdığını düşünürken ancak kendisini kandırabiliyor. Aynı anda bir çok şeyi kontrol etmek, hem mimikleri hem söylediklerini hem de el kol hareketlerini, insan beyni için ayarlaması zor bir eylem olduğu için bir şekilde içindeki gerçek kendini su üstüne çıkarıyor. Kimi zaman insanlar bu iyilik ve kötülük yapma durumunu meleğin veya şeytanın sesini dinlemek olarak değerlendirsede bence durum bizim anlamlandırmaya çalıştığımızdan çok daha farklı. Çevresel faktörler, genler ve deneyimlerin etkisiyle insanın karar verme mekanizmasını oluşturduğunu düşünecek olursak kararı verme aşamasında bir şeyler yanlış çalışıyor olmalı ki yanlış yola sürüklensin insan. Kötü davranışlarının düşünme mekanizmasının diğer insanlardan farklı çalışması olduğunu düşünecek olursak amacına ulaşmak için her yolu mübah görme, kendi egolarını korumak adına etrafa saldırma ve başkalarının duygularına duyarsız olma gibi yanlış düşünceler içinde olmalı bu tip düşüncelere sahip olan insan. İyiliğin getirdiği haz gibi kafası yanlış çalışan insanlarda da kendisine, başkasına, çevresine zarar verince bir haz alıyor olmalı ki onu bu davranışa iteklesin. "Kötülük yapan kötülük bulur." derdi annem çocukken hep bana belki de küçükken bu cümleyi duyamamışlardır içindeki canavarı besleyen bu insanlar ya da iyiliğe yönelten, insanın vicdan duygusunu kuvvetlendiren en büyük etkenlerden biri olan dini inançlara sahip olmayabilirler bu "niyeti bozuk" insanlar. Kötülük yapan insanlara bu kadar yüklenirken sen çok mu iyisin diyecek olabilirsiniz tabi. Bozuk saat bile günde iki kez doğruyu gösterebiliyorken, kimsenin salt iyi ya da salt kötü olabilceğine inanmıyorum. Belki bir süreliğine içindeki kötüyü gizleyip 'mış gibi' yapabilir. İnsanları yargılamanın ve kalıplara sokmanın da çok da doğru bir davranış olduğunu düşünmüyorum aslında ama son zamanlarda şahit olduğum, duyduğum bencilce, art niyetli düşünceler ve hareketler beni böyle düşünmeye daha çok itti. İnsanların bireyselleşip, yalnızlaşmasından empati duygusunu kaybedip birbirini anlamak için çaba göstermemesi gözüktüğü kadar masum sonuçlar doğurmuyor. Bütün insan ırkı olarak yüz yıllar alacak yeni bir genin oluşmasına zemin hazırlıyoruz. Bu yeni genin adı da kötülük. Şuan nasıl kahverengi veya mavi gözlü geniyle doğabiliyorsak bundan belki yüz bin belki de dokuz yüz bin yıl sonra insanlar iyilik ya da kötülük geniyle doğacak. Tabii insanoğlu her geçen gün akıl almaz derece de artan kötülükleriyle kendi kendinin sonunu getirmezse.