BİR KALBİN ÖLÜMÜ

Dünyamızın milyarlarca yılda oluşturduğu bir denge ve bu dengenin kendine özgü, insanların iradesinden bağımsız belli kanunları vardır. Dünyamızdaki canlılık, zamanla oluşan denge üzerinde her zaman daha iyiye, daha güzele doğru evrilmiştir. Dünyanın dengesi içerisinde yağmur ormanlarının, kışın bitmeye yüz tuttuğu dönemde kar altından boynunu uzatan kardelen çiçeğinin bir anlamı vardır. Günde binlerce çiçeğe konup kalkan arının yaptığı, bu güzelliğe ve dengeye hizmettir. Ama insanlar çoğu zaman bu güzellikleri geliştirmekten ve bunların insan ruhuna katabileceklerinden vazgeçip, bu güzelliklerden yararlanmak yerine güç ve bir avuç para uğruna tüm bu güzel şeylere sırt çevirirler. Dünyanın kendine özgü, insanların iradesinden bağımsız olan kanunlarına bile karşı gelmeye çalışırlar. Çünkü insanların doğasında doyumsuzluk vardır. Hiçbir zaman nerede duracaklarını bilmeden, hep daha fazlasını, daha da fazlasını isterler. Bu doyumsuzluk bazen öyle bir hal alabilir ki, insanın gözü artık kör olmuştur. Hiçbir şey ona yetmemeye başlar. Para ve güçten başka hiçbir gerçek onları ilgilendirmez ve yavaş yavaş insan olmaktan uzaklaşırlar. Aslında daha fazlasını isterken farkında olmadan sürekli ağacın içine düşmüş bir kurt gibi kendi benliklerini kemirirler. Bu da onları öyle bir ruhsal yapıya sokar ki, sırf daha fazlasını elde edebilmek için, kendi hemcinslerinden tut dünyadaki tüm canlı hayat ve dünyanın kendisinin bile yok oluşuna hizmet etmekten bir türlü geri duramazlar. Bu uğurda dünya savaşları çıkarmaktan dahi çekinmemişlerdir. Öyle ki, yaşadıkları dünya savaşının yıkıcı sonuçlarını görmüş olmalarına rağmen yeni bir dünya savaşı, yeni bölgesel savaşlar çıkarmaktan da kendilerini alamamışlardır. Oysa yaptıkları tüm bu savaşlar her gün insanlığın biraz daha yok oluşunu getirir. Yok olan insan, yeni bir şeyi kurma azim ve yetisini kaybeder. İnsanın kendi özünde olması gereken güzellik, azim ve güç, yerini güçsüzlüğe, kendi dışındaki olumsuz güce teslim olmasını getirir. Dünyamızın yaşı düşünüldüğünde daha dün denilebilecek bir zaman diliminde, dünyanın bir başka bölgesinde uygarlık alanında ilkel insanlardan daha gelişmiş halklar, gün geldi bu ilkel insanların yaşadığı topraklara yöneldiler. Sırf dünyanın bu keşfedilmemiş bölgesindeki doğal zenginlikleri paraya çevirebilmek için dünyanın yok olma sürecini hızlandırdılar. Okuduğum eserde de kahramanımızın, doyumsuz olan ailesi için sürekli çalışıp, kendini ailesine adamasına rağmen, ailesinin bu doyumsuzluğu yüzünden, kahramanımızın yaptıklarının farkında bile olmayışlarının kahramanımıza çektirdiği ruhsal acıyı görüyoruz. Bu ruhsal acı süreç içerisinde kahramanımızın ölümünü getiriyor. İşte tıpkı eserde olduğu gibi, insanoğlu da doyumsuzluğuyla dünyadaki güzelliklerin farkına bile varmıyor ve dünyayı yavaş yavaş yok ediyor. İnsanların hayatını kolaylaştırdığını düşündüğümüz teknolojik gelişmeler bile, gündelik bakışta insanın gelişmesine yardım ediyor gibi görünse de, son tahlilde görülecektir ki; gerçekte ortada bir yanılgı vardır. Teknolojiyle, dünyanın en gelişmiş tanklarını, toplarını, bombalarını üretiyoruz. Gün olmuş insanoğlu adına atom bombası denilen öyle bir silah üretmiş ki, bunun yıkıcılığı karşısında kendisi bile afallamış ve bu silahı kullandıktan sonra ürettiği teknolojik korkunçluğun ayrımına vararak günümüzde nükleer silahların nasıl engellenebileceğinin yöntemlerini aramaya çalışmaktadırlar. Ama gel gör ki, sanki konvansiyonel silahların yıkıcı etkisi azmış gibi, konvansiyonel silahların üretilmesinden ve daha da geliştirilmesinden bir adım dahi geri durmamaktadırlar. Doğamız gereği ne kadar aç gözlü, kendi gerçek benliğimizi yitirmiş olsak da, aslında bizim dışımızda dünyanın gürül gürül akan güzelliklerini ve zenginliklerini fark edebilmek bizim elimizde. Tek yapmamız gereken gözümüzü kör eden bu olumsuzluğa sırt çevirip, insanlıktan ve güzellikten yana tavır almaktır. IRMAK SAPAZ