YALNIZLIK KUYUSU

2013 yılının sıcak ve pek de sıradan olmayan bir temmuz günü. Odama kapanmış gözlerimden seller boşalmakta, yalnızlığım yanaklarımdan süzülmekteydi. Dünyanın en yalnız insanı olmalıydım belki de evrenin en yalnızı. Penceremi aralayıp yıldızların yalnızlığından ilham almak için kafamı kaldırdığımda gerçekten yalnız bir adamın ayak izlerini seçebiliyordum aradan 44 yıl geçmesine rağmen. Kendisi için küçük, insanlık için büyük bir adım atan bir adam vardı dünyamızın etrafında tek başına dönmekten sıkılmayan ayın üzerinde. Gurur verici, acı verici... Gururluydum, yalnızlık artık bu dünyada yaşanmıyordu sadece. Acı çekiyordum, çünkü benden daha yalnız birileri vardı artık hem de ulaşılamayacak bir kara parçasındaydı, aydaydı. Yalnızlık rüyasını gören insanlar benim gibiydi biraz, kafasını çevirdiği her yerde bir parça insan ve yalnızlık kırıntıları görüyordu. O kırıntılardan eser olmadığı zamanlar içinde kök salmış koca bir ağaç devriliyordu. Evet, yalnız olmadığını görmek istiyordu yalnızlık çekerken. Onun gibi insanların olduğunu görmek istiyordu. Böylece yalnızlığın kötü bir şey olmadığını düşünüyordu. Ne de olsa onun gibi onlarca, binlerce vardı. Ama onlar ondan o kadar uzaktaydı ki yalnızlık, içine düşülen bir kuyu gibi olmaya başlıyor; toplumdan uzaklaşıp öylece çekip gitmek, yer yarılıp içine girmekti kuyuya düşmek ama yalnızlığa düşülmezdi ki yalnızlığa atlanırdı. Şerbetçi 2 Sanat icra ettiklerini düşünüyor olmalı yalnızlık kuyusuna atlayanlar. Tıpkı bir seri katilin düşündüğü gibi... Nasıl bir seri katil günlerce, aylarca hazırladığı korkunç planını hayata geçirirken yakalanma hırsına yenik düşüp kendini gösterme arzusunda bulunuyorsa yalnız insanlar da böyleydi. İnsanlara yalnızlığını göstermek istiyordu yalnızlar. Kuyunun tepesinde aralarından sıyrılıp atladığı insanlara... Ünlü mahkum Charles Bronson'ın dediği gibi "... yaşamıyordum, sadece var oluyordum.". Sanki diğer insanlarla beraber yaşamıyordu, sadece nefes alıp veren, damarlarında kırmızı bir yaşam sıvısı akan bir varlıktı ne eksik ne de fazlaydı. Yaşamak çok farklı bir şey olmalıydı, en azından kuyunun içinde bir yerlerde var olmalıydı. Hepimiz demedik mi biraz yalnız kalmak istiyorum, uzaklaşmak istiyorum diye? Neydi sebebi bunun, neden kuyuya atlamak istiyorduk öylece? Kuyunun dışındayken bize ismimizle seslenebilecek yakınlıktaki insanlar ellerine aldıkları kalemle çiziyorlardı dünyamızı, onlar şekil veriyordu; sürücü koltuğuna değil yan koltuğa oturtuyorlardı bizi. Bazen bizdik onlar için dünyayı resmeden, arabayı istemedikleri şehirlere süren. Onların çizdiği dünyadan kurtulmak, gitmek istemediğimiz bir yola çıkmamak ve başkalarının hayatını öylece etkilememek için atlamayı seçiyorduk kuyuya. Kuyuya atladıktan sonra fırça elimizde, direksiyonda biz varız ve araba boştu artık. Ne istersek onu çizebiliriz, nereye sürmek istersek oraya gidebiliriz. Ama içimizde bir korku var ya boyamız biterse ya arabamız bozulursa? Araba tamir etmeyi bilmezdi ki bu yalnız adam, bilse bile tek başına yapamayacağını da biliyordu. İşte o anda kuyunun buzlu duvarlarının soğuk nefesini hissediyor, dünya denen o görkemli ağacın dalları ellerimizin arasından kayıp gidiyordu. Sesimizi duyurmaya çalışmak o kadar zordu ki... Yanımızda istemediğimiz, yalnızlığımızı bile paylaşmadığımız insanlardan bize yardım etmelerini beklemek şu hayattaki en zor şeylerden biriydi. Yardım bekliyorduk ama bize intihar gibi geliyordu bu bekleyiş. Bu tezatlığı Hasan Ali Toptaş(2013) şu dizeleriyle özetliyordu: Şerbetçi 3 "Silahını kendinden yontar yalnızlık; her şeyden koptuğu için her şey olan kendinden. Peki, namlunun ucunda kim var? Kim olacak; tetikteki ben." (s. 108) Sanki bütün bunlar ters geliyor insan doğasına. Hayata gözlerini açmayı bırakın açmadan bile onu karnında taşıyan bir anne ve her zaman yanında olmasa da kalbinin derinliklerinden gelen bir sesle yanımızda olmaya çalışan bir baba vardı. Bu insanları bile bir kenara koymak ne kadar doğru ve mantıklıydı ki? Kuyunun içinden çıkan sessiz çığlıklarımızı duyan insanların var olduğunu bilerek atlıyor olmalıydık başka açıklaması olamazdı bu intihar girişimlerimizin. O dallar ailemiz, dostlarımızdı ama dalların sağlamlığıydı bizim hayatımıza, ailemize ve dostlarımıza kattığımız. Ve dalların sahibi olan, ismini dünya koyduğumuz, ağacın tohumlarını biz ekmiştik ya da öyle olduğunu hissediyorduk çünkü başka açıklaması yoktu bu yardımının. O kuyudan çıktıktan sonra da en acısı geliyor yalnız değilmişiz, hiç olmamışız. Neden bu kadar acı veriyor ki başka insanlarla yaşamak, onlardan yardım almak? Neden küçük bir çocuğun aynı taşa defalarca takılması gibi neden sürekli yalnız olmak istiyorduk ki? Çünkü yalnız olmadığımız, kuyunun içinde olmadığımız her an etrafımız aynalarla kaplıydı. Ve biz yalnız olmak isteyenler aynalara bakmaktan hep korktuk. Kime, neye baksak kendimizi buluyor; hayallerimizle, rüyalarımızla, söylediklerimizle ve yaptıklarımızla ilmek ilmek ördüğümüz insanları, dünyayı görüyoruz. Hayal etmelisiniz bunun ne kadar zor olduğunu, elinizi attığınız her yerde, bakış attığınız herkeste bıraktığınız izleri görmenin. Maalesef hiçbiri ustalık eserimiz değildi. Çirkin ve acı verici izlerdi bunlar. Aynaya bakmaya Şerbetçi 4 korkanların dünyasıydı bu kuyu. Bu dünyayla hayal kırıklığına uğrayıp kendininkini inşa eden insanlarındı. Acı çekmeyi, acı çektirmeye tercih edenlerindi.