Bir Babanın Sıcak Duyguları

Emre Kongar bu kitapta Amerika'ya giden ikiz kızlarına yazdığı yirmi iki mektubu paylaşmaktadır. Mektuplar genelde yazarın kızlarının uzakta olmasından dolayı hüzün dolu ifadeler içerse de okuyucular için bir rehber konumundadır. Hemen hemen bütün mektuplar "Sevgili kızlarım" sözleriyle başladığından okurun kitapla bütünleşmesi ve mektuplarda kendinden bir parça bulması güç olmamıştır. İlk mektuplar keşke ile başlayan cümlelerden oluşmuştur fakat bu durum zamanla yerini koruyup kollayıcı bir ifadeyle yazılan mektuplara bırakmıştır. Mektuplar, kalan ve giden arasında geçmişte yaşanan olayları irdelerken, aynı zamanda yazarın kendini sorguladığı ve samimi itirafları bulunan cümleleri içermektedir. Kitap, hem yazarın yalın dili hem de mektuplardaki samimiyet sayesinde, kız çocuk sahibi olsun olmasın her kesimden insanın kitapta kendini bulacağı cinsten. Mektuplarında akla gelebilecek her türlü konuda kızlarını uyaran Emre Kongar, sevgi, aile, cinsellik, kıskançlık, dostluk, demokrasi, aptallık ve sıradanlık gibi olgulardan bahsediyor. Hatta mektupların birinde kızlarını cinsellik konusunda hem bilgilendirip hem de babalık içgüdüsüyle uyaran Kongar, cinselliğin yemek yemek, uyumak, gezip dolaşmak gibi doğal bir ihtiyaç olduğunu ve bundan hiçbir şekilde utanmamaları gerektiğini ve aynı zamanda bu durumun onlar için bir özgürlük niteliği taşıdığını söylerken bundan asla vazgeçmemeleri gerektiği hususunda ikiz kızlarını tatlı bir dille uyarıyor. Yani kitap sadece nasihatlerden değil, aynı zamanda yazarın kızlarının duygu ve düşüncelerini göz önünde tutan, onlarla dertleşiyormuş havasında geçen anlaşılır bir dille yazılmış mektuplardan oluşuyor. Kitabın dili oldukça rahat anlaşılabilecek türden. Yazar, mektupları kızlarına yazdığı için, oldukça anlaşılır ve sade bir şekilde ifade ediyor duygularını. Her kesimden insanın kolayca anlayıp, kendince yorumlayabileceği türden cümleler içeren kitap aynı zamanda kız çocuk sahibi olan aileler için de bir pusula niteliğinde. Bilim adamı da olsa siyasetçi de olsa manav da olsa her babanın yaşayabileceği olaylara değinen Kongar, gördüğü yanlışları ve kendi düşüncelerini kızlarına aktarırken oldukça kibar ve yapıcı. Çoğu aile için örnek teşkil edebilecek bu kitap, ebeveynlerin çocuklarına nasıl yaklaşmaları gerektiği konusunda da onları bilgilendiriyor. Emre Kongar en başta mektup yazmaya, kızlarına olan hasretini gidermek için başlasa da zamanla bu durum yazara kendini ve hayatını sorgulama fırsatı vermiştir. Yazar geçmişinde yaşadığı olaylardan çıkardığı dersleri ve kazandığı deneyimleri kızlarına mektup sayesinde anlatmıştır. Her mektubunda farklı bir konuya değinen yazarın tek amacı, kızlarına olan hasretini gidermek, onlarla dertleşmek ve babalık hissinin verdiği koruma duygusuyla onları kollamaktır. Bunları yaparken de kızlarını rahatsız edecek bir üsluptan daima kaçınmıştır. Belki de bu yüzden kitap ailelerin çocuklarıyla olan ilişkilerine ışık tutacak bir yol gösterici niteliğindedir. Bir babanın, bir anne kadar duygularını belli etmediği durum göz önüne alındığında Emre Kongar'ın bu tabuyu yıktığı söylenebilir. Çünkü kitaptaki mektupların içeriği o kadar sıcak ve o kadar samimi ki yazarın bilim adamı kişiliği az da olsa unutuluyor ve mektuplar, tüm saf duygularıyla kızlarıyla iletişim kurmaya çalışan bir babanın gözünden okunmaya olanak sağlıyor. Bu sayede her babanın kızı ya da oğluyla ilişkisi üzerine düşünmesine ve ona göre adım atmasına ve onları doğru bir açıdan yönlendirmesine yardımcı oluyor. Ebeveyn-çocuk ilişkisinden öte, okurlara hayatı sorgulama ve olayları farklı bir açıdan yorumlama fırsatı veren bu kitap kesinlikle okunması gereken, okuyan insanların bakış açılarını genişletebilecek hayata farklı bir penceren bakılmasını sağlayacak ve hayatın tam ortasından insanlara sunulan kaliteli bir eser.