KALABALIKLARDAKİ YALNIZLAR

İnsan, hayatının başlangıcından itibaren hep birilerine ihtiyaç duymuştur. Bu ihtiyaçlar insanı topluluğa itmiştir. Yaşamımızın en başlarında ihtiyaç olan topluluk ortalarında bizim için sadece bir alışkanlık olur çıkar. İlerisinde ise sadece bir fazlalık... Peki, neden insan yaşlandıkça yalnızlığı yeğler? Neden ona yalnızlık daha cazip gelir? Torun seven dedeler de bu gruba dahil midir ki? Cevaplamaya son sorudan başlayayım. Evet, dahildir çünkü torunlar, dedelerinin yalnızlıklarına bir engel değildir. Nasıl mı? Koca bir çınarın yanına dikilen bir fidan gibidir onlar. Evet, ordadırlar ve dedelerinden bir parçadırlar elbet, lakin koca çınarın dalları rüzgarda savrulurken, fidanlar alçakta bihaberdirler. Çınar da bu yalnızlıktan memnundur aslında. Bu memnuniyeti açıklamak için biraz geri, çınarın fidanlık dönemine kadar geri gitmek lazımdır. Evet, yalnızlık ihtiyacı çocukluktan başlar ama biz bunu anlamayız. Çünkü ihtiyaçlar sarmalı içine yeni gözlerimizi açmışız ve hiçbir şeyi bilmiyoruz, konuşmayı dahi. İşte bu ihtiyaçlarımızı gidermek için anneye ve babaya ihtiyaç duyarız. Biraz büyüyünce de arkadaşa, öğretmene ve nicesine... Biraz daha büyüyünce ise işler değişir. Bu sefer en büyük ihtiyacımız yalnızlık olur. Çünkü insan kendine zaman ayırmalıdır. Toplum bizi bizden daha iyi anlayamaz. Kendine ihtiyaç duyar yani insan. Kendisini de yalnızlıkta bulur. Nedir ki bu yalnızlık? Yenir mi acaba? Yalnızlık gecenin karanlığında yolu aydınlatan bir sokak lambasıdır. Hep aynı yerde durur o lamba. Gece olduğu için herkes ürkütücü bulur o lambayı fakat gece olmasının sorumlusu o değildir. Karanlığın hesabını ona sormak anlamsızdır. O sadece işini yapar ve yolu, yani seni aydınlatır. Güneşin ışığı da seni aydınlatır ama o ışık sana özgü değildir. Etrafındaki her şey aydınlık olduğu için kendinin farkına varamaz insan. İşte yalnızlık seni senle bu şekilde tanıştırır. Sen onu terk etmediğin sürece o seni terk etmez. Bu zamanda zor bulunur be böyle dost. Terk edileni de o dosta sığınır, onu ter edecek birini bulamayanı da. İnsan yalnızlığı sevmeye başladıktan sonra birey olur aslında. Hatta Cem Şancı "Yalnızlıkla barışmak, olgunlaşmaya uzanan yolda ilk sınavdır" (1) der. Çok da güzel söylemiştir. Çünkü olgunlaşmak kendini tanımaktan, kendini tanımanın en kısa yolu ise yalnızlıktan geçer. Yalnızlık aynı zamanda hatırlamamıza da yardımcı olur. Unutmak gafletine düştüğümüz değerli dersleri hatırlatır bize. "Çünkü unutmak hayattan aldığımız değerli dersleri çöpe atmak demektir" (Şancı 64). Yalnız kalmak sanıldığı gibi hayattan vazgeçmek de değildir. Aksine yaşamı değerli kılan bir lükse sahip olmaktır. Onu anlamlandıran bir objedir yalnızlık. Kalabalıkta yalnız kalmaktır değerli olan. Çünkü o zaman eşsiz olan siz olursunuz. O zaman muhtaç olan olmazsınız çünkü yanınızda kadim bir dostunuz var demektir. Klasik bir söz vardır: Başarılı, zengin, güçlü, zirvede fakat yalnız ve mutsuz. Hayır! Başarılı, zengin, güçlü, zirvede, mutlu çünkü yalnız! Sözün olması gereken hali işte budur. Yalnız kalmaktır asıl ilaç, kendisidir insanının asıl doktor. Evet, bize dayatılan toplumsal yaşamda ilacımızdan ve doktorumuzdan mahrum kaldık. Korktuk ilaçtan, zehir sandık onu. Çekindik doktordan, cahil sandık onu. Ne de yanlış yapıyormuşuz oysaki. Hep terk edildiğimizde, üzüldüğümüzde, ağladığımızda gittik yalnızlığa. Bu yüzden kötü bildik onu. Fakat bu durumlarda onun bir suçu yok. O sadece ağlayacak bir omuz, teselli edecek bir arkadaş oldu bizim için. O arkadaşa sahip çıkmak, onu yalnız bırakmamak lazımdır. Onu sevmek ise bizim yegane görevimiz olmalıdır. Çünkü önünde sonunda ona varacağız. Tüm yollar yalnızlığa gider, kimisi uzundur kimisi ise kısa. Cem Şancı. Yalnızlık Doktorası. İstanbul: Remzi Kitapevi, 2014.