HEDEFİMİZDEKİ KÜÇÜK ENGELLER

Dünyaya gelmiş herkesin tek bir amacı, hayali vardır: mutlu ve huzurlu bir aile kurmak. Bunu gerçekleştirmek için insanlar farklı yollar seçmiş olsa bile ortak noktamız aileden geçer. Kimi daha iyi bir gelecek için okumayı tercih ederken, kimi ise küçük yaşta çalışmaya başlayıp kendi ve gelecekteki ailesi için para biriktirmeye başlıyor. Küçük hedefler bizi asıl hedefimize ne kadar götürebiliyor? Her şey yolunda giderken bir anda her şeyin ters gittiğini düşündün mü hiç? Paula Hawkins'in kitabı olan Trendeki Kız'ı okurken aklımdan bu sorular geçmeye başladı. Kitabın ilk sayfalarında geçen "Bildiğim tek şey, bir an her şey yolunda gidiyor, hayat güzelleşiyor ve hiçbir şeye ihtiyaç duymuyor, sonra bir anda uzaklaşmak için can atıyor, allak bullak, darmaduman oluyordum."(s. 39) cümlesi aslında herkesin hayatındaki birden fazla anı yansıtıyor. Birbirinden farklı gözüken insanların böylesine bir ortak noktası olduğu düşüncesi aklımda hazırlıkta okuduğum zamanları getirdi. Evinden, ailesinden, alıştığı yerden daha iyi bir gelecek kurma hayaliyle yeni ayrılmış, daha hayattaki zorluklara göğüs gerebilecek biri haline gelmemiş bir Ece. O zamanlar artık özgür olduğumu, aileme bağlı olmadığımı düşündükçe içimi hep bir heyecan kaplıyordu. Ama aslında ne kadar büyük bir sorumluluk sahibi olduğumu fark edememiştim taa ki hazırlıkta bir dönem daha okuyacağım gerçeğini öğrenene kadar. Geçen bir sene her şey o kadar güzeldi ki gözüm hiçbir şeyi görmüyordu. Sürekli dışarı çıkıp yeni yeni insanlarla tanışmak istiyordum. Hazırlık atlama sınavı olan COPE'a bütün arkadaşlarımla beraber aynı anda girmiştik ve o sınav sonucunda benim bir dönem daha hazırlıkta okuyacağım-ki o bile kesin olmayan bir şeydi belki bir sene de okuyabilirdim, arkadaşlarımın hepsinin bölüme geçmesi beni allak bullak etmişti. Hayatımın en depresif zamanlarını o yaz yaşamıştım. Hiçbir şey yapmak istemiyordum. Çaresizce gelecekte beni nelerin beklediğini, her şeyin daha da kötüye gitme ihtimali olduğunu düşünmekten kendimi alıkoyamıyordum. Üniversiteye bir an önce bölümümü bitirip güzel bir işte çalışma ve mutlu bir aile kurma hayaliyle girmiştim fakat o anda her şey yerle bir olmuştu. Evet, çok çalışarak bütün bu hayallerime en kısa sürede ulaşabileceğimi biliyordum lakin içimdeki şüpheden, beynimi yiyip bitiren başarısızlık düşüncesinden bir türlü kurtulamıyordum. O yaz Ankara'dan ayrılıp ailemin yanına İstanbul'a gittim. Dertlerini çok fazla paylaşan bir insan olmadığım için bu sıkıntımı kendime sakladım ve tek başıma çözmeye çalıştım. Herkesten uzaklaşıp düşünmeye ihtiyacım olduğunu sanıyordum. Ama düşündükçe bu konu içinden çıkılamaz bir hal almaya başladı çünkü ilk defa böyle bir şeyle karşılaşmıştım. Bir gün annemi ve babamı karşıma aldım, bütün sıkıntımı onlara anlattım. Onlara anlattıkça ben rahatladım, ben rahatladıkça hayatım koyu griden tozpembeye geri dönmeye başladı. Çünkü şunu fark ettim ki her ne olursa olsun, en kötü, en mutlu, en sıkıntılı zamanlarda bile ailem benim her zaman yanımdaydı ve yanımda olmaya devam edeceklerdi. O akşam birlikte uzun bir konuşma yaptık. Bana uzun uzun gerçek hayata daha yeni adım atmışken böyle tökezlemenin ve bu durum karşısında ne yapacağımı bilememenin doğal bir şey olduğunu ve herkesin hayatında böyle şeyler hatta daha da kötüleri olduğunu anlattılar. İşte o zaman kendime geldim ve içimde ben bunun üstesinden gelebilirim düşüncesi yeşermeye başladı. Kaç yaşında olurlarsa olsunlar çoğu insan çaresiz kaldığı durumlarda ne yapacağını bilemez. Bazı insanlar profesyonel destek almaya ihtiyaç duyarken, bazıları ise sevdikleri ve güvendikleri kişilere danışırlar, onlardan yardım isterler. Bizi allak bullak eden, herkesten uzaklaştıran, darmaduman eden şey en büyük hedefine giderken aralardaki küçük hedeflerde yenilgiye uğramak değil, kendi düşüncelerimizle kendimizi yiyip bitirmemizdir.