GEÇMİŞE TAKILMIŞ MEDYUM

Acı, sonunu şu halime rağmen getiremeyeceğim bir şeye dönüştü. Vazgeçme korkusu kötü şeylerde bile kendini öylesine agresif bir şekilde gösteriyor ki nerede ne kaybettiğimi bile hatırlayamıyorum artık. Okuduklarım da bana paralel ilerleyince vazgeçemediğim umutsuzluğum kendini büyütmeye devam ediyor. Suistimal dedikleri bu olsa gerek! Her yalnız. Bilmediğim bir şeyden bahsetmiyor Onur Caymaz. Herkes Yalnız adlı bir kitap yazarak aşikarı yüzüne vurmaya çalışıyor benim gibi olmayanların. Başarılı olabilir mi peki hiç kendisi tam anlamıyla bu duyguyu hissetmemiş biri? Hiç yaşamamış olduğunu fark etmedikten sonra yalnızlıktan bahsedebilir mi bir insan? Bu şartları yerin yüzünde sadece ben sağlıyorum. Kibir yaptığımı düşünmeyin! Sadece biliyorum ki yalnızlığı hakkıyla anlatabilmek için benim gibi olmak zorundasınız. Hiç yaşamadığınızı, hiç sevmediğinizi anlamak, bilmek ilk şartı yalnızlıktan bahsetmenin. Ben yaşamadım. Aksini ispat edebilir misiniz? Okura ikinci tekil şahısla seslenen bir yazar yetersizdir. Aklıma yazdıklarıyla girememenin verdiği kompleksle, aynı etkiyi konuşarak oluşturmaya çalışır. Zamandan bağımsız romanların hepsini unutup hakkında tek bir fikrinin bile olmadığı konularda ahkam kesmeye başlar. Aşağıladığımı düşünmeyin! Herkes onunla aynı durumda. Sadece herkesin benim üstünlüğümü kabul etmesini istiyorum. En azından bu konuda... Korkmayın yetersizliğinizle yüzleşmekten. Yazamıyorsunuz çoğu zaman. Yazdığınız zamanlarda da çok somut kalıyor gerçek dünya için. Olmadı deyip silemiyorsunuz o kadar emeği yok saymaya korkup. Yetersiz yazılar çıkıyor sonra ortaya. Yalnızlıktan bahsettiğiniz yazılar hem yalnızlığı hakkıyla anlatamıyor hem de kendileri yalnız kalıyorlar. Bırakın sadece ben yazayım bu konuda. Gerçekten yaşayan sadece bensem, yazan da sadece ben olmalıyım. Kolay değil bu köprülerden geçip de ödüllendirilmeyeceğinin bilinciyle yaşamak. Merak etmeyin ekmeğinizde değil gözüm! Sadece başını kaybetmesine ramak kalmış insanları kurtarmak istiyorum bana dönüşmeden önce. Yazdıklarımdan daha iyi olduğumu mu düşünüyorsunuz? Bir de söylediklerimi okuyun. Eleştirdiğim şekilde ikinci tekil şahısla yazıyorum evet! Ben hak edenim sonuçta... 'Kendi içine kapanan hikaye' ne demek açıklamıyor koca kitap boyunca vaad ettiği gibi. Oysa ben ne söylüyorsam yapıyorum. Sarmalıyorum sizi kendi yalnızlığımla. Devamını siz de getirmeyin, yarım kalsın diye. Yarım kalırsa diğerleri yaşadığında ilk olur çünkü. Yarım kalırsa korkarlar belki devamını getirmekten diğerleri. Diğer yazarların yapamadığını yapacağım ben! Sizi kendimi koruyamadıklarımdan koruyacağım... Herkes yalnız, siz daha az yalnız olacaksınız! Olmak zorundasınız yoksa en büyük ölümleri yaşatıyor yalnızlığınız. Tecrübeme güvenin kibrinizden kurtulup! Bir kez olsun, bir konuda sizden iyi olan birilerinin varlığını kabul edin ve ben dinleyin. Size verebileceğim tek hediye bu ve okuduğunuz hiçbir kitapta bulamayacağınıza eminim. Onur Caymaz bilmez bunları... Şairleri unutun. Yazarları boşverin. Beni dinlemek zorunda olmasanız beni dinlemek zorunda olduğunuzu söylemezdim. Neden size bir şeyler anlatmaya bu kadar hevesli olayım ki hem? Gerçekten kendi sahip olduklarımdan kurtarmaya çalışıyorum sizi. Özleyip söyleyemediğiniz çocukluğunuza geri dönemeyecek olsanız da her an saatlerce yaşlanmanızı engellemeye uğraşıyorum. Okuyun! Herkes Yalnız kitabı aslında gerçekten haklı ama fazlasından kendinizi kurtarmak zorundasınız. Bana dönüşüyorsunuz yoksa zamanla. Şahit oldum, inanın... Başlangıçta elinizdekileri alacaklarını bilmiyordunuz, öğrenince her şeyden fazla koydu o yüzden. Ben gelecekteki acılarınızdan haber veriyorum ki hazırlıklı olun. Hiçbir kitapta bulamayacağınız gelecek saçmalıkları bunlar! Yaşayın çok iyi bir şeymiş gibi... Neden zorladığımı bilmiyorum. Tek bildiğim, zorlamalarımın elime hiçbir şey geçirmediği. Bana sorarsanız vazgeçin. Ha illa zorlayacaksanız, benim durumuma geleceğinizi bilin. Bu kuyularda çok insan öldü. Hala iyi durumdayken bitirin bunu. Medyumluk falan kurtarmaz yaşayanı...