YARIM KALMAK

İnsan fıtratı gereği sevmeye sevilmeye meyilli, belki de evrendeki bu duygulara en fazla aç olan varlıktır. Hayatı boyunca duygu ve düşüncelerini paylaşabileceği, kendini onda bulabileceği, hislerine tercüman olabilen biri insanın en önemli duygusal ihtiyaçlarından biridir. İnsan o kendisini tamamlayan bu insanı bulduğunda fark eder ki artık bir bütün olmuşlardır, tek bir ruha sahip iki beden gibi ama bazen bu ruhun yarım kalabileceği hiç tahmin edilmeyen ama hayatın size öğrettiği acı tecrübelerden biri olabilir. "İnsan kaybetmeden bilemez değerini" bu cümle her ne kadar herkes tarafından bilinip duyulunca anlamlı bir iç çekiş ve ardından "ne kadar da doğru" iç sesiyle onaylamaya yönlendirse de insanları; bu söylenegelen kalıbı hayatlarında acı bir şekilde tecrübe etmiş olan insanlar, bu cümle zikredildiğinde yüreklerindeki o zamanı durduran, bir süre boyunca sadece bir noktaya odaklandıran ince sızı geçene kadar öylece beklerler; konuyla ilgili ahkam kesmeden, içinden geçenleri belli etmemeye çalışarak ve kimse bir şey sormasın diye dua ederek. Halbuki bir zamanlar onlar da bilmezdi bu ince ama kuvvetli sızıyı. Nereden akıllarına gelirdi ki yaşamlarının yapıtaşı olmuş, neredeyse onsuz anısının olmadığı birinin artık onunla aynı havayı soluyamayacağı. Bu ihtimal o kadar uzak gelirdi ki; canlarından çok sevdiğinin onu ne kadar çok sevdiğini ifade etmeye gerek duymazlardı bazen ya da incir çekirdeğini doldurmayan meseleler için tartışma çıkarıp kalbini kırabilirlerdi bazı zamanlar; ama bilseler, bir sabah kalktıklarında yatağının boş olacağını, her zaman kullandığı kupadan artık sıcak kahve kokusunun bir daha duyulmayacağını bir bilselerdi, onunla olan her saniyenin değerini başka hiçbir şeye değişirler miydi hiç. 'Not: Seni Seviyorum' filminde Holly ve Gerard'ın küçük tartışmaları nedeniyle birbirine duydukları sevgiyi göz ardı etmeleri ve Gerard gittikten sonra Holly'nin yürürken bir çiftin önemsiz tartışmalarına kulak misafiri olması sonucu o derin bakışı ve biz o an hissedemesek de içindeki iç sızısı bunu somutlar nitelikte. Küçüklüğümden beri 'zaman' kavramının kapsayıcılığı, hayatlarımıza belli bir yön ve düzen vermesi ve yöneticiliği beni bu yegane kavram üzerine düşünmeye çekti. Yaşamımız boyunca bu kavram sayesinde hep belli eylemleri tekrarlayarak bu hayatı daha kolay yaşanır hale getiriyoruz. Mesela bir çocuğun hayatı öğrenmek adına her gün aynı saatlerde okula gitmesi ya da meslek sahibi bir yetişkinin emekli olana dek gün boyu yaklaşık olarak aynı işleri yapması zamanın bizi bu hayata daha kolay tutunmamız için verdiği bir lütuf bana göre. Alışmak ise bu tekrarlı eylemlerin ardından gelen kanıksama halidir bir nevi. Alışmak çoğu zaman hayat kurtarıcıdır insanlar için. Hayvanların kendi habitatında hayatta kalabilmek için zamanla geliştirdiği özel yeteneklere benzer aslında. Tek farkı hayvanlar zamanla koşullara alışmaya çalışırlar ve içgüdüsel olarak bilirler ki eğer yapamazlarsa bu vahşi dünyada yerleri yoktur ama insanlar için bu durum o kadar da hayati değildir. İnsanlar da alışma hali sayesinde aynı hayvanlarınki gibi hayata daha iyi adapte olabilmişlerdir. Alışmak, bazı zamanlar için de çoğu insan için korkutucudur. Özellikle o alışılmaya çalışılan durum sizin hiç de içinde bulunmak istediğiniz bir durum değilse. Hayatınızın bir parçası haline gelen birini kaybettiğinizde onsuzluğa alışacak olmanın; zamanın, onunla geçirdiğiniz her anı süpüreceği düşüncesi bile size o kadar korkutucu gelir ki; onun bıraktığı hiçbir şeye elinizi sürmezsiniz zamanı durdurmak için, alışmamak için. Kendinizi bu 'onsuz' yeni hayata adapte olmayı reddederken bulursunuz. Etrafınızdakilerin 'Zaman her şeyin ilacıdır.' Nasihatleri, bu gerçeği bilmenize rağmen, bilinçsiz olarak 'reddediş', 'kabullenemeyiş' sürecine iter sizi ama bir süre sonra fark edersiniz ki yitirdiğiniz kişi de aslında bu nasihatleri veren kişilerden biri, o da herkes gibi size; toparlanıp, bu duruma alışmaya, bu yeni dünyaya adapte olmaya, insanlara kendini tamamen kapatmak yerine onlara bir şans vermeyi telkin edecek asıl insan aslında o. Tıpkı Gerard'ın karısı için onun ölümünden sonra gerçekleşecek muhtemel depresyonları, hayata küsmeyi, yaşam sevincini yitirmeyi önceden tahmin edip daha dünyaya veda etmeden bu aşamaları kolayca atlatabilmesi için zamanla ortaya çıkacak küçük hatırlatmalar tasarlaması gibi. Gerard karakteri aslında şuan onlara iletişim kuramayıp ama eğer bir şansları olsaydı aynı Gerard gibi yakınlarının bu yoksunluğu daha kolay atlatabilmeleri için çaba göstereceğinin en büyük temsilcisi.