YARA DEFTERİ

Kimileri çürümüş bir meyve gibi koklar anıları, kimisi kalbinin üstünde bir kabuk gibi taşır, kimi tuz misali öğütür hayatının üstüne... Halbuki hamurumuzu bugünkü haline getiren anıların mayasıdır; bugün neyseniz, kimseniz, hiçseniz ya da her şeyseniz geçmişteki yolculuğunuz bu payeye getirmiştir sizi. Harita Metod Defteri de Mungan'ı Mungan yapan bir dizi andan ibaret. Geçmişi hem koklamış hem yarasının kabuğunu sevmiş hem de bir temel hazırlamış geleceğinin inşasına Mungan. Goethe'nin bir sözü geliyor aklıma tam da şu an: 'Geçmiş zamanlar bizim için yedi mühürlü bir kitaptır'. Düşünsenize ne zordur aslında o mühürleri çözüp tozlu yaprakları arasında gezinmek hatıraların. Bu suretin aslını tanımaktır, insanın kendi kendine gönderdiği bir manifestodur, darbedir, kabulleniştir hem. Siz cesaret edebilir miydiniz kendinize varacak bu yolculuğa? Hatrıma gelince öyle çok anıdan kaçıyorum ki ben... Bugünüme varana dek yüzüme çizikler atan bir kalem çünkü anılar, masumiyeti itibarsızlaştıran, yaş almanın yıllarla değil anlarla olduğunu hatırlatan bir çalar saat anılar. Acı veriyorsa geçmiş, geçmemiş demektir demiş biri. Buraya bırakıyorum bu cümleyi bir takoz görevi görsün diye bu satırların önünde. Acıdır ki insan mutlu lahzalardan ziyade belalı olanları anımsar. Anı kelimesinin yüreği sızlatması, ruhu hırpalaması bundandır, bundandır burnumuzun direğini sızlatan çoğu şarkıda bu kelimeyi en az bir kez duyuşumuz ve anı kelimesi zamanın gerisinde kalan demek değildir sırf bu saydığım sebeplerden. En az bir başucu kitabınız olmuştur muhakkak, ne ararsanız bulduğunuz, hayatınızı kolaylaştıran, hafızanızda bir oda edinmiş bir kitap. Kendi başucu kitabınızı kendiniz yazmış olsaydınız peki? Hayatın aparkatlarının, sulhlarının tanzim ettiği bir kitap olurdu şüphesiz ve anlar barındırırdı içinde bugüne ders, dudaklara gülümseme olacak anlar. Harita Metod Defteri'ni okudukça Mungan'ın anılarını ne civanmertçe kucakladığına şahit oldum. Kitabın içinde anların bir çocuğu yoğurarak bir adam haline getirişini izledim adeta. Kendi anılarıma kayıtsız kalamayacağımı, ruhumun yeraltı şehrine sakladığım hatıralarımı damarlarımdan akıtmam gerek dedim saman kağıtlarına. Sararmış, tozlanmışlıklarına, horlanmışlıklarına yakışır sarı kağıtların üzerinde de ben suretimin aslını görmeliydim. Çünkü Oktay Rifat'ın da dediği gibi "Hatıralar da dal istiyor, kuşlar gibi konacak." geçmişimin kuşlarını salmalıydım gizlediğim yerden ve özgürlüklüklerine kavuşturmalıydım anların serçelerini! Kimileri çürümüş bir meyve gibi koklar anıları, kimisi kalbinin üstünde bir kabuk gibi taşır, kimi tuz misali öğütür hayatının üstüne... Mesele zindanlara koyup çürütmekteymiş anıları, durup durup kanatmaktaymış; hatamı anladım! Tuzu eksik olunca tadını sakınan yemek gibi kendimden sakınmışım kendimi. Kolay olmadığını, olamayacağını söylemeliyim. Hatıraların terkedilmiş, karlı sokakları epey sürüklüyor insanı içine zira uzun süre gezinemeyecek kadar anıların karanlık şehri. Gençler ümitleriyle, ihtiyarlar anılarıyla yaşarmış, bugün ihtiyarlamaya başladığımı ilk kez hissettim... Soluk soluğa koşar sonra döner ardınıza bakar mısınız siz hiç? Geçtiğiniz onca yolun ayaklarınıza değen taşların, geçtiğiniz gül bahçelerinin kokusunu taşıdığına şahit olursunuz bir an. Çocukluk zamanlarına dair hatırlanan ilk piknikler, ilk tatiller, ilk başkaldırışlar, ilk aşk, ilk kaybediş... Bugün yirmi beş yaşımdan gidiyorum odalarına çocukluğumun, bugün bir ağaç dalına kurduğum yuvamın minik dalları, sararmış yaprakları, uçuşan tüyleri, dikenleri yani neysem bugün geçmişten toparladıklarımın izi var duvarlarımda. Mühürlerin yedisini birden çözemedim, sanırım hiçbir zaman da cesaret edemeyeceğim bu kadarına. Ama yolumu bulacak kadar kırdım kapıları, Mungan'ı Mungan yapanları anladıkça, Yağmur'u Yağmur yapanları bulmam kolaylaştı. Başkalarının çıkmaz sokaklarında kaybolduklarımın dersini bugün aldım çünkü yaralarımın kabuklarına dokunmaya bugün cesaret edebildim ilk kez... Bugün Yağmur'un anılarını sevdim, sindirdim, öğüttüm şimdinin üstüne... Kimin sorusudur hatırlamam ama cevabını bugün bulduğum bir soruyla bitirmek istiyorum bu anı: "Geçip giden ömürde hatıraları anmak yaşamayı uzatmak mıdır, kısaltmak mı?"