TUTSAK DÜŞÜNCELER

Her ilişki biraz monoton mudur, yoksa zamanla mı hiç durulmayacağını sandığımız bir dalganın sönüşü gibi kıyaya vurur? Büyük bir hazla başlayan birliktelikler nasıl olur da bir anda kendilerini bir fırtınanın içinde bulur? Siyahı beyazı bile olmayan, grilikler içinde yüzen duyguların karşılığı belki de kayda değer bile olmayan iki üç cümleden ibarettir. İşte tam da bu soruların cevabını düşünürken elimdeydi Raymond Carver'in Azgın Mevsimler'i. Daha önce kimine göre bir sığınak, kimine göre bir tuzak olan ilişkilerin çıkmazlarıyla hiç bu kadar elle tutulur bir şekilde karşılaşacağımı düşünmemiştim açıkçası. Sayfalar ilerledikçe soru işaretlerinin kafamda arttığı bir eserle bütünleşmeye çalışmamıştım. Sanıyorum ki on sekiz yıllık hayatımın en karmaşık saatleriydi Azgın Mevsimler. Okurken anlamsızlık ve rahatsızlık dumanını soluduğumu iliklerime kadar hissettim. Yeri geldi satırlarda ilerlerken sıcağın hücrelerime milim milim yayılmasına izin verdim, zira bir yandan da soğuk tüylerimi ürpertiyordu. Tezatlar silsilesi içinde ne hissettiğimi anlamaya çalışıyordum. Kafam karışmıştı. Düşüncelerim de elimde tuttuğum kasvetli öykülerin havasına bürünüvermişti anında. Ortalığı sellerin götürdüğü barizdi, ama zihnim o selin içinde boğulmamak için çırpınıyordu. Neredeyse her öyküde karşıma çıkan camdaki yansımalar gibi zihnimin de yansımasını görüyor, belki de her yaşanmışlık hakkında ikili düşünüyordum. Fikirlerimi adeta bir sülün gibi özgür bırakmak istiyordum, fakat boğucu hava buna izin vermiyordu. Kuşların kanat çırpışları gibi atikti hücrelerim, ne yazık ki onlar kadar özgür değillerdi. Aslında kafamı bu kadar karıştıran ne günlük yaşantıda karşımıza çıkan ilişkilerdi, ne de beraberliklerdeki sorunlardı. Raymond Carver'in konuyu kopuk kopuk ele alışıydı beni çıkmaza sürükleyen. Tek düze bir anlatımla, süslenmeyen cümlelerdi bu kaybolmuşluğun sebebi. Tabii daldan dala atlanan öykülerin bir türlü ortak bir sorunda kesişmemesi de bulanıklığın sebebiydi. İhanet, ayrılık, yalan, takıntı ve kontrolsüz içgüdüler gibi birçok ikili ilişki sorununu ortaya koyan bu kitapta tarafsız bakış açısı hakimdi. Belirsizlikti havadaki koku. Bir sorunun çözümü bile yoktu öykülerin genelinde. Bu arada kalış, kitapta sonlara geldiğimde bile yok olmadı. Belki öyküler havada asılı kalmasaydı, zihnimde şekillenebilen düşünceler olabilirdi. Kurduğum cümlelerin bile olasılıklar üzerine olması hissettiğim rahatsızlığın bir göstergesi olsa gerek. Çünkü bulanık bir suda dalmaya çalışmak, dibe inmeyi zorlaştıracağı gibi çıkış macerasında da engel yaratıyordu. Olayları heyecanlandırmak için açtığım klasik müzik bile bana yardım edemedi. O notaların ani değişimleri, sesin yükselmesi bile satırlara can katamadı. Elini uzatıp beni kurtaramadı o araftan. Ne hissettiğini, aklından nelerin geçtiğini bilemeyen bir genç kızın da bir öyküsü bulunmalıydı bu kitapta. Fazladan bir buğu kitabın griliğinden bir şey kaybettirmezdi, yanımda ilişki sınırlarına girebilecek bir ikinci bulunsaydı tabii. Tek bir cümleydi belki de beni kitaba bağlayan: "Hiçbirimiz aynı kalmıyoruz. İlerliyoruz. Hikaye devam ediyor ama artık ana karakterler değiliz." (James Salter, Light Years) Silinen yaşamlar canlandı aklımda, sönükleşen ilişkiler, kaybolan arzular. Anladım ki baştaki sorumun cevabı zamandı. İlerledikçe kaybediyorduk içimizde yanan ateşi. Tek bir kıvılcım kalmayana dek sönüyordu o kan kırmızısı alev. Teker teker zaman bizi siliyordu sahneden, seyirci olarak kalıyorduk. Belki seyirci bile değildik. Kendi yaşamımıza yabancılaşıyor, anın tadını çıkarmaktan yoksun bireyler haline gelip hayatı monotonlaştırıyorduk. Evet, bunu yapan bizdik. Ta kendimiz. Aşkın el ele, sımsıkı dönemlerini de doyasıya yaşamayı unutan; ayrılığın da acısını layığıyla çekmeyen biz... Silinmemek için bir şey yapmak lazımdı. O azgın yağmurlar gibi hissetmek gerekirdi duyguları. İyisiyle kötüsüyle, ne var ne yok doya doya yaşanmalıydı. Aşkı da ayrılığı da avuç içinde duran bir kelebek misali barındırmalıydı insan bünyesinde. Korumalıydı gitmesin diye, ama çok da sıkmamalıydı. Bir dengesini bulmalıydı bu eşsiz duyguların. Yoksa silinecekti, belki de bir daha hiç hatırlanmayacaktı.