Vefa Bazen Unutmaktır

Vefa kelimesinin anlamını bilen kişi sayısı bir elin parmağını geçmez denecek kadar azaldı günümüzde maalesef. İnsanlar, vefanın anlamını bırakın, vefa ile birleşerek güçlendirecek kelimelerin anlamlarını bile ne kadar doğru biliyor emin olamıyorum. Sevgi, dostluk, saygı ve bunları devam ettirecek olan güç gibi derin anlamları olan kelimeler, sözcük öbekleri... Birbirimize bağlılığımız azalırken bencilliğimiz git gide artmakta. Vefasızlığı sorgulamama sebep olan Haydar Ergülen'in "Vefa Bazen Unutmaktır" adlı denemesi de bu unutulmuş kavrama ışık tutarken çözümünün aslında vefanın zıt anlamına denk gelebilecek olan unutmak olabileceğini öneriyor. İnternet hayatımıza girdikçe kelimeler de anlamalarını yitirmeye, şekil değiştirmeye başladı. Vefa da bunlardan biri. Sosyal medya denen kavram internetle birlikte gündelik yaşamlarımızın bir parçası olmaya başladıkça bencillik seviyemiz de git gide artmakla birlikte kafalarımızı karıştırmaya başladı. Sosyal medya ortamında insanlar kendi fotoğraflarını yine kendileri çekerek en güzel hallerini diğer insanların görüp beğendiklerini belli edebilecekleri bir ortamda paylaşım yapmaya başladı. Belki de en çok sorgulanması gereken bencilliğe sebep olan bölüm burasıdır bu konuda. Ama benim burada değinmek istediğim esas mesele vefa gibi derin anlamı olan bir kavramın bu bencil ortamlarda yer edinmeye, tutunmaya çalışması. Kendi fotoğraflarını paylaşan insanlar beğeni sayısı denen bir mekanizma sayesinde fotoğraflarının kaç kişi tarafından görüntülendiğini ve beğenildiğini görmekte ve arkadaşlarından, değer verdiği insanlardan vefayı bu ortamda kendi fotoğraflarını beğenmeleri şeklinde beklemeye başladı. Karşılıklı arkadaşlık isteği göndermek gibi cümleler kurulmaya başlandı. Yalnızca birbirlerinin fotoğraflarını beğenerek arkadaşlık edenler türedi. Bu ortamlarda anlamını kaybeden vefa artık biri birinin fotoğrafını beğendiği zaman yerine getirilmiş gibi hissedilmeye, algılanmaya başlandı. Oysa ki eskiden bir iyilik yapıldığında karşılık beklenmezdi. Beklenmediği gibi karşılık gelmese dahi iyilik yapılmaya devam edilirdi. Buna rağmen insanlar kendilerine yapılan bu karşılıksız iyiliklere, vefakar bir şekilde, vefa borçları olduğunu hisseder ve bu borçlarını iyiliğe karşı iyilikle cevap vererek öderlerdi. Yani vefa borcu denen kavramlar vardı eskiden. Komşular komşularıyla selamlaşır, birbirlerine misafirliğe gider ve karşılaştıklarında birbirlerinin hatırlarını sorarlardı. Komşuya dolu giden tabak boş dönmezdi. Bunu bir kenara bırakalım komşuya dolu tabak giderdi. Şimdilerde insanlar bir selamı birbirlerine çok görmekteyken bu paylaşımların ilginç gelmesi de gayet doğal aslında. Vefa aynı zamanda çocukların kendilerini büyütmüş, yetiştirmiş olan ailelerine de duyduğu ve zamanı gelince onlara destek olarak ödediği bir borç, bir duyguydu. Artık maalesef çocukları bile onlara sınırsızca emek ve zaman harcamış ve bunu yine karşılık beklemeden yapmış olan ailelerine günü geldiğinde sırt çevirmekte, kendilerini düşünerek vefadan uzak bir şekilde yaşamaktalar. Eskiden bu kadar fazla huzur evi yoktu mesela. Aileler yaşlısı genci birlikte geniş aile şeklinde aynı çatı altında ömürlerini geçirirlerdi birbirlerine destek olarak. Şimdi evler küçük, aileler küçük, insanlar birbirlerine uzak, sevgi yok denecek kadar az düzeyde, saygı mecburiyetlerden ve hiyerarşik çalışma ortamlarında yapmacık şekillerde var ve bunların hepsinin birlikte var olduğu bir dünyada tabi ki vefa da yok. Varsa bile kabuk değiştirmiş, değerini kaybetmiş bir şekilde sanal ortamlarda yer edinmeye çalışacak kadar düştü. Peki çözüm nerede veya nasıl olmalı? Ne yapmalıyız da vefayı, vefa borcunu kurtarmalıyız? Belki de Haydar Ergülen haklıdır. Aslında zıt anlamlar olan unutmak ve vefa bir arada çözüme ulaşacaklardır. Yapmacık ilişkiler yaşayacağımıza, beklenti içinde olacağımıza hiç bunlara gerek kalmadan unutup vefa borcumuzu unutarak ödeyebiliriz samimi bir şekilde. Belki de vefa bazen unutmaktır...