Frida'nın Acısı

Gördüklerimizin kısıtlı çizebileceklerimizin sonsuz olduğunu idrak eden herkes resim sanatının büyülü dünyasına adımını atmış, hiç olmazsa bir kafasını uzatıp bakmıştır eminim. Ben ise gören gözlere sunulan bu açık daveti erken yaşlarımda memnuniyetle kabul etmiştim. Kendimi yeterince iyi ifade edebilirsem fikirlerim yitip gitmeden, duygularım unutulmadan çizimlerimde kalıcılığa ulaşacaktı. Yine de gören gözlere sahip olmak yetmiyordu. Üzerinde çalışmak gerekiyordu ki bu da dünyanın karmaşasından huzura açılan bir çıkış kapısıydı. Bana huzur veren insanların belirsizliği fakat resim sanatının netliğiydi. Çünkü duygular sabit kalmıyor, bundandır insanlar da hep değişiyordu. İnsanların bu değişkenliği beni üzüyordu bazen. Anlayamıyordum. Bu yüzden arkadaş edinmek için sanat ile insanları karşılaştırdım çocukluk yıllarımda. Resim daima sabitti elbet, hep olduğu gibiydi. Mertti benim gözümde bir nevi. Resmin doğrusu ve aslı hep kendisi idi. Gerçeküstü, çirkin, kusurlu olsa da fark etmiyordu. Çünkü resmin görüntüsünün ya da hissettirdiği duygunun bir ideal hali yoktu. Öte yandan insan değişkendi. Hep bir ideal hali vardı insanın, farklı olan ise tuhaftı çoğuna göre. O çok beğenilen mükemmelliğe ulaşmaya çabalıyordu herkes. Halbuki kendine uydurmaya çalıştıkları birkaç saçma oran, duygularıysa güvenilmezdi bana göre. Sonuç olarak arkadaş tercihimi uzun süre sanat yönünde kullandım. İnsan ilişkileri ya da hayat çetrefilli bir hal aldığında sanat önceleri sırtımı yaslayabileceğim bir duvar sonrasında etrafımı saran bir koza oldu. Sanatı kaçmak için değil de anlamak için kullanmayı başladığımda kozama bir kapı çizdim. Artık gören gözlerimi kullanmayı hak etmiştim. Şimdilerde ise sanat yardımına eskisi kadar ihtiyacım olmayan bir dost benim için. Onunla çok vakit geçiremiyorum. Yine de ara ara bazı tabloları incelerken selam vermeyi ihmal etmiyorum. Sonrası kendiliğinden geliyor zaten. Her dostun yaptığı gibi ben de onu anlamak için elimden geleni yapıyorum. Bir tabloyu anlamak için iyice yaklaşmak fırça darbelerinin nereden geçtiğini hayal etmek gerekir. Ressamın en son hangi tonda neden karar kıldığını o zaman hissedersin belki. Detayları yeterince ve doğru şekilde incelersen sen yaklaştıkça kulağına fısıldar bazı tablolar. Bunu Frida Kahlo'nun The Broken Column eserini incelerken de yaşadım. Ben tablodaki fısıltılara kulak verdikçe esere yönelttiğim romantik bakış ve zihnimde sıraladığım muazzam methiyeler silinip yok oldu birer birer. O an tehdit edildiğimi anladım. Bedenim olduğu yere mıhlandı adeta. Zihnimse olan biteni anlamak için bir yol arıyordu. Bana hayrı olmayan beyin fonksiyonlarımı terk edip Frida'nın zihnine bir pencere açmak istedim. Merakımı daha da kırbaçlayan bu ufak an biraz daha yakından bakmam için beni cesaretlendirmişti. Yavaş yavaş tablonun boya katmanları ile örtülmüş totaliter tarafı açığa çıkmaya başladı. Çoğu insanın da benzer bir taktiği makyaj yaparak uyguladığını düşündüm. Fakat bu tablodaki ruh, surata uygulanan ucuz bir oran taklidinden çok ötedeydi. Boya saklamak için değil korumak içindi. Tablonun muhafaza ettikleri unutulmamalıydı çünkü. Hafif bir tebessümle kıvrılan dudaklarım tablonun huzurunda olduğunu unutmuştu. Büyük bir şehvetle fısıldayan tablonun haşin ama içten içe yaralı sesi başımı kaldırmamı emretti sanki. Fırçalarda can bulmuş ölümsüzlükle nitelenen insan figürüne zombi gözüyle bakmak için kaldırdım kafamı. Ta ki gözlerim yıllar sonra bile aynı acıyla ağlayan o gözlere ulaşana dek. Ölüme heveslendiren, seni sevmek içinse ölmeni bekleyen nekrofilik bir bakıştı karşımdaki. Ölmek isteyen fakat ölmesine izin verilmeyen sonsuz acıyı gözümü kırpana dek iliklerimde hissettim. Kısa bir an sonra bakışların üzerimdeki etkisi yumuşadı. Bir adım geri çekilme cesaretini gösterince farkına yeni vardığım dünyanın hala orada olup olmadığını inceleme gereği duydum. Her şeyin fazlasıyla orada olduğunu görmek hem rahatlatıcı hem korkutucuydu. Eski dostuma veda edip çalkalanan duygularıma daldım. Duygularımız yaşadığımızı hissettirmek adına hayatımızda bulunuyor ve şüphesiz ben dahil herkesi farklı şekillerde etkiliyor. Duygular bazı tablolarda da barınabiliyor ve yeterince dikkatli bakarsak o yaşayan tablolar da bizi etkileyebiliyor. The Broken Column tablosu bana her bakışımda hala acı verebiliyor mesela. Yine de Frida'nın acısı gibi bu tablonun hikayesi de henüz bitmiyor. Resim sanatı hakkında sevdiğim şey bu. Biraz acımasızca olabilir ama Frida hiç değişmeyecek. Görüntüsü, kanayan acısını yansıtışı hep aynı olacak. Değişen ben olacağım. Hep farklı göreceğim bu tabloyu. Çünkü bahsettiğim üzere insanlara güven olmaz. Fikirler, bakışlar, hisler sürekli değişir. Benimkiler de değişecek. Sonraki bakışımda tekrar canımı yakacak belki de. Peki, bu sefer neresi sızlayacak: Gözlerim mi, beynim mi yoksa kalbim mi?