Sobanın üzerinde kestane pişirmek

Belki bilirsiniz, Karadeniz'e pek kar yağdığı görülmemiştir. Oldukça sık yağan yağmurun sesi, toprağın kokusu insanları o kadar huzurla doldurmuş, insanların içini öylesine ısıtmıştır ki belki de o sıcaklık yağan birkaç damla kar tanesini de yere düşmeden eritir. Ben de göz alabildiğine yeşilliklerin arasında büyümüş, Karadeniz'in hırçın sonbaharlarından da nasibini almış biriyim. Evet, genelde sonbaharı yaşarız biz. Hayatımız ağaçların yeşilliği ve dökülen yaprakların sarılığı arasında dönüp dolaşır. İlk defa birkaç sene önce kar ile tanışma fırsatım oldu. O insanın içini huzurla dolduran beyazlığı arasında kaybolmak istemiştim o an. Çünkü bir tek eksik mevsim vardı hayatımda o da kış idi. Bugün bir yandan kahvemi yudumlarken bir yandan da Neslihan Önderoğlu'nun "Karla Karışık Kış Öyküleri" arasında o kışın iç ürpertici soğukluğunu tekrar içimde hissetmek beni o günlere götürdü. Bir zamanlar soba vardı hani. Etrafına dizilmiş insanlar üşüyen ellerini uzatırdı sanki ona bir merhamet dilercesine. Soba da geri çevirmezdi bu istekleri. Dışarıda bir yandan kar yağarken bir yandan da yavaş yavaş ısınan insanlar boyunlarına doladıkları atkılarını gevşetir ve tarif edilemez bir huzurla dolarlardı. En azından dedemin bana anlattıkları böyle. Her anlatışında içini çekerdi, dün gibi hatırlıyorum. Sanki bir şansı olsa onu sadece o günlere tekrar dönebilmek için kullanırdı. Şu an ne dedem kaldı ortada ne o yanan sobanın çatırtısı ne de üzerinde pişen kestanenin kokusu. Kış denilince bir şeyi unutamam hiç. Bir keresinde dedem yağan karın suyunu geçirmiş bir ayakkabı ve yırtık bir montun arasında kaybolan bir çocuk göstermişti. Yüzündeki kirden olsa gerek kağıt topluyordu kışın ortasında. "Hava soğuyunca değil, yüreği soğuyunca başlarmış insanın kışı." (Elif Şafak) Aynen öyle oldu. O an kestanenin boğazıma düğümlendiğini, sobanın sıcaklığına rağmen içimin tekrardan titremeye başladığını daha dün gibi hatırlıyorum. Her çocuk da şanslı değil bizim gibi. Kimisi sobada kızaran ekmeğin kokusuyla büyüyordu kimisi de evine yetişmek için hızla giden arabaların çıkardığı duman arasında. Kimisinin yüzü sobanın sıcaklığından kızarırdı kimisi de ayağına bir pabuç dahi giyememekten duyduğu utançla. "Karı kışı sevmem ben, damı akan evler, ayakkabısı delik çocuklar, ocağı yanmayan analar, utanan babalar gelir aklıma sevmem ben karı kışı." (68) Lakin şunu söylemeliyim ki o çocuğun kirden kararmış yüzünün altında gizlemeye çalıştığı saflığı ve masumane duyguları şu ana kadar hiçbir insanda göremedim. Belki kış onu oldukça yıpratmıştı ancak her daim sıcak tutmaya çalıştığı yüreğinin ateşi de ona baharın geleceği umudunu vaat etmeyi sürdürüyordu. Aslında çok bir şey bekleyen biri değildim hayattan. Hayatımda birkaç kere kış mevsimine denk gelsem de sabahları kalkıp pencereyi açtığında yerleri bir örtü gibi kaplayan göz alabildiğince beyazlık karşısında bile mutlu olabilen bir çocuktum. Annem montumu giydirir, boğazıma atkıyı dolardı. Dedemle birlikte dışarı çıkardık sabahları. Yağan karın tadına ilk biz bakmak isterdik hep. Yorgunluktan eve döndüğümüzde bütün ailemle beraber kahvaltı yapardık. O günleri ne kadar özledim anlatamam. Şuan aynı kar üniversiteye de yağıyor hem de fazlasıyla ama bir damla tat alabiliyorum desem yalan olur. Aslında bakarsanız kış baharların arasına sıkışmış ve yazın sıcaklığından mahrum kalmıştır. Sonbahar serin rüzgarlarını artırır, ağaçlar havadaki soğuğun aksine soyunmaya başlar kışa doğru. Havalar daha erken kararmaya başlar sanki insanları güneşin sıcaklığından mahrum etmek istercesine. Arkadaşlarımla oynamanın belki de dünyadaki en güzel şey olduğunu düşündüğüm o zamanlar... Akşam beş gibi gece kasvetini gösterir ve ortalığı kaplardı. Dışarıdaki soğuğun aksine annemin yaptığı enfes çorbalarla içimiz ısınır ve erkenden yatılırdı. Yatağa girince kardeşimle saatlerce isim tutmaca oynardık. Uykum kaçtığında da camdan dışarıyı izlemeye koyulurdum hep. Gecenin karanlığının yağan karın beyazlığı arasında kaybolması gibi muazzam bir manzara çıkardı karşıma. "Her gecenin bir sabahı, her kışın ise bir baharı vardır." (41) Öyle tabi, bir yandan da kış ilkbaharın habercisidir. Kışın en soğuk zamanlarını sıcacık yataklarda atlattıktan sonra yavaş yavaş buzlar erirdi. Özellikle bizim orada ağaçlar öylesine özlemiş olmalılar ki bir anda yeşile bürünüverirlerdi. Bir yandan sobalar yavaş yavaş kaldırılırken bir yandan da kestaneler, kızarmış ekmeklere elveda deme zamanıydı. O kısa kış gecelerinin bitmez tükenmez huzuru da yavaş yavaş kaybolurdu. Her ne kadar güneş sıcaklığını artırmaya başlasa da hiçbir zaman kışın yüreğimde bıraktığı buzları eritmeye yetmezdi. "Eskiden en çok sevdiğim günler. Sobanın kurulu olduğu günlerdi. O sıcaklığı hiçbir yerde bulamazdım. Hani çocukken sobanın üzerine portakal kabuğu koyardık ya işte o paha biçilemez bir duyguydu. Güzel günlerdi..." (Murat Rüzgar) Bilmiyorum o eski günlerdeki kar yağar mı bir daha acaba? Yağsa da o aynı tadı bırakır mı acaba? Hiç sanmıyorum. Dedemle geçirdiğim o güzel günlerden oldukça uzağım şu an. Sanırım oldukça büyüdüm kardan adam yapmak için. Ama şunu biliyorum ki ne o sobada pişen kestanelerin tadını ne de ailemle geçirdiğim o tatlı muhabbetleri asla unutamam. Yüreğimin derinliklerinde bir yerde gizli saklı kalmış olsalar da benim için hayatımda unutamayacağım çok az anıdan birkaçı hala. TALHA BOZKUŞ 21501310