YAŞAMI SINIRLAMAK

Sizce hayatımızda ulaşabileceğimiz hedeflerin bir sınırı var mıdır? Varsa bu sınırlar bize bağlı olmayan nedenlerden dolayı mı oluşmuşlardır yoksa o sınırları biz kendimiz mi çizeriz? Bu sınırların bizi etkilemesine ne kadar izin vermeliyiz? Hangimiz hayatımızı sınırları olmadan yaşadığımızı düşünüyoruz? Yaşadığımız çevre, bu çevrede bulunan insanlar ve maddi durumumuz gibi bir sürü etken bizi sınırlar. Dünyayı gezmek istiyoruz diyelim, evimizin sorumlulukları ve maddi durumumuz gibi bir çok etken muhtemelen bizi sınırlar ve hayalimizi ertelememize yol açar. Ya da biz bu etkenlerin bizi sınırladığını düşünürüz. Bizi hayal ettiklerimizden alıkoyan, bizi hapseden o demir kafesin, en başından beri sadece hayali olma ihtimali var mıdır? Bana göre bu kafes, tamamen hayali olmamakla beraber çoğu zaman oldukça abartılır. Yani sınırlamalarımızın her zaman gerçekçilik payı vardır ama biz çoğu zaman bu sınırlamaları aslında hayallerimizi gerçekleştirmemek için bir bahane olarak kullanırız. Mesela The Truman Show filminde de karakterimiz Truman'ın kasabayı terketmesini engellemek için etrafındakiler sürekli Truman'ın sorumluluklarını yüzüne vurur. Mesela karısı maddi durumdan şikayetçi olurken annesi ise ölmeden önce bir torun istediğinden bahsederek Truman'ı sorumluluklarının altında boğmaya çalışır ve bu taktik belli bir süre için işe yarar. Çevremizdekiler ya da finansal durumumuzun istersek bizi etkileyemeyeceğini, eğer istersek bizi sınırlayan o kafesten çıkabileceğimizi hala savunuyor olabilirsiniz fakat bizi o kafesin içinde tutan bir başka etken daha var: Geçmişimiz. Her hareketimiz, her seçimimiz belli bir olayın sonucu olarak gerçekleşiyor yani başka hiçbir etkene bağlı kalarak yaşamasak bile geçmişimizin esiri olarak yaşıyoruz hepimiz. Geçmişimizde olup bitenlere bağlı kalarak hayatımızı yönlendirdiğimiz için hepimiz kendi yarattığımız dünya baloncuğunun içinde yaşıyoruz. Ve bu durumdan çoğumuz mutlu, inceleyin neredeyse kimse normal ve sıradan olandan şikayetçi olmaz. Bizi endişelendirenler ya bilmediklerimiz ve deneyimlemediklerimizdir ya da deneyimleyip sonucunda kötü olaylara sebep olanlardır. Karakterimiz Truman ise çocukluğunda yaşadığı kaza sonucu denizde babasını kaybeder ve bu yüzden denizden korkmaktadır. Deniz korkusu yüzünden yaşadığı adayı terkedemez ve etrafındaki dünyadan başka bir dünya olduğunu anlayamaz. İşin ilginç kısmı Truman hayatının uzun bir süresi boyunca o adayı terk etmeyi düşünmez bile, düşünmeye başladığı zaman ise adadan ayrılacak cesareti bir türlü kendinde bulamaz. Filmde Cristoff bu durumu dünyanın gerçekliklerini, bize sunulan haliyle kabul ettiğimizi ve Truman'ın da aynı şekilde kendi bildiği güvenli gerçeklikten ayrılmak istemeyeceğini söyleyerek açıklar ve belki de haklıdır. Kabullendiklerimiz, bildiklerimiz çerçevesinde yaşarsak bu bizim için güvenli bir hayat olur fakat hayatın güvenli yaşanılması mı gerekir? Bana göre yeni şeyler keşfetmek ve öğrenmek çoğu zaman tamamen güvende olmaktan daha önemlidir. Sadece kendimize sunulan gerçekliği kabullenmek yerine güvenli olmaktan belli ölçülerde ödün vererek sahip olduğumuz 1 gerçekliğimizi geliştirebiliriz bence. Cristoff'un söylediklerinin aksine Truman da kendi güvenliğinden ödün vermeyi seçerek denize açılır ve etrafındaki baskılara rağmen doğduğundan beri yaşadığı adayı terketmeyi başarır. Kendi gerçekliğimizi geliştirmeye uğraşmazsak bize çok güvenli gelen o küçük kafesin içinde döner dururuz ve başladığımız noktadan bir adım ilerleyemeyiz. Fakat bana göre bizi motive edecek yani kafesimizden dışarı adım atmaya itecek bir etkenin varlığı da çok önemlidir. Örneğin Truman'ın adadan ayrılmak istemesinin temel nedeni lise aşkını bulmak istemesiydi. Eğer lise aşkını bulmak gibi bir amacı olmasaydı, onu yaşadığı adanın dışındaki dünyayı sorgulatacak bir itici güç bulunmazdı. Biz de buna bakarak edindiğimiz amaçların, gerçekliğimizin sınırlarını geliştirici yönde olmasına özen göstermeliyiz bence. Eğer amaçlarımızı sürekli kendi bildiklerimizden ulaşabildiklerimizden seçersek, bana kalırsa o zaman bu amaçların bize ne kadar yararlı olacağı tartışılır. Sevgili okuyucularım, umarım ki siz de her zaman kendi gerçekliğinizin sınırlarını zorlayan amaçlar ediniyor veya seçimler yapıyorsunuzdur. Kendi gerçekliğinizin sınırlarına aldanmamanız ve o sınırları hep zorlamanız dileğiyle.