NE GÜZEL ŞEY HATIRLAMAK SENİ: Bir şiir kitabının hissettirdiklerinden aktarılan notlar... Çok soğuk bir akşam yeni şiir kitabımızı tartışmak üzere arkadaşlarla buluşmak için birbirimizi dışarda bekliyoruz ve birer İstanbullu olarak bizi iliklerimize kadar donduran fakat bir Ankaralı için soğuk bile denilemeyecek kadar normal bir hava kucaklıyor bizi yurdun kapısının ardında. Üstelik de kar yağmaya başladı sanırım. Sahi, yanımıza şemsiye falan almış mıydık? Hayır hayır! Zaten bizlerin "kar" diye nitelendirdiği aslında bembeyaz temiz bir örtü gibi altında binlerce hüznü, günahı ve yaşanmışlığı saklayan bulutlardan usul usul dökülen bu beyazlığa hep hayrandım kendimi bildim bileli. İzlemeyi seviyordum bu temiz, saf görüntüyü. Tenime geldiğinde ya da saçlarımda eriyip yüzüme aktığında ortaya çıkan o nemliliği seviyordum anlatılamaz bir şekilde. Neyse ki çok sürmedi işimiz ben de çabucak dönüp elimde şiir kitabım ve dumanı tüten kahvemle pencerenin önündeki yerimi aldım. Aşk ne demekti? Özgürlük, acı, yalnızlık ne demekti? Şiirlerde, şarkılarda anlatılabilir miydi ya da insanlar aşka şiirlerdeki değerini veriyorlar mıydı? Elimdeki Ne Güzel Şey Hatırlamak Seni şiir kitabını okurken bunun gibi şeyler düşünmeye başladım çünkü öyle günlerde yaşıyorduk ki duygular asla eskisi gibi hissedilemez geliyordu bana. Oldum olası eski zaman insanı olduğumu düşünürken yakalardım kendimi zaten. Demek istediğim bir elliler, altmışlarda hissedilen derin hislerin tadını bugün hiç bir şey veremez yani aynı heyecanla dönemez dünya. Küçüklüğümden beri şiir okumayı çok severdim öyle ki kendi kendime bir şeyler bile karalardım ama yaşıtlarımdan farklı olarak kağıda değil de odamda dolabın arkasındaki boşluk alana girerek dolabın arka tahtasını oyarak bir şeyler yazmak daha bir hoşuma giderdi. Bir nedeni o eski zaman duygularını, saflığı tahtaya kazıyarak daha net hissedebildiğim içindi belki başka bir nedeni de bir kağıt parçasını saklamanın daha zor olduğunu düşündüğüm için. Diyor ya şair, "Ne güzel şey hatırlamak seni. Sana tahtadan bir şeyler oymalıyım yine." belki asıl sebep buydu bir yere kazıyınca kimse duygularımızı oradan sökemeyecek, duygularımız sonsuza dek orada kalacak gibi geliyordu. Ben de aklımdakileri silinmemesi için kazımıyor muydum işte. Nedenini bugün bile açıklayamıyorum ama böyle davranmak geliyordu o günlerde içimden. İnsan bazen çok yazmak ister ya, içindekileri durmadan yazarsa susuzluğunun dineceği sanır öyle değil işte bazen uzun uzun cümleler açıklayamazken anlatmak istediklerimizi bazen söylenilen tek bir hece yeterli olur çünkü söylenilen her şeyin bir nedeni olması, 25. 11. 2014 Gizem Yenici sayfalarca açıklanması gerekmez. Her insan bir dayanak bulmaya çalışsa da yazma sebebine, nedensizlik de yazmaya itebilir insanı sanılanın aksine. İşte düşünüyorken, düşünebiliyorken henüz hemen fırlayarak yerimden penceremdeki camdan dışarı bakarak hürriyetin süt beyazı bir örtü olan bu hediyesine bağıra bağıra söylemeliydim hayatla ilgili düşüncelerimi: Bir umut yokuşuydu bu yeryüzü. Kediler, köpekler bir de kötü insanlar uyumazlardı gece vakitlerinde. Mevsimler göçebeler gibi yer değiştirirdi durmadan. Pencerelerden yıldızlar görünmezdi karamsar vakitlerinde insanoğlunun. Bakınca şu yeryüzüne o eskimiş bacalar süsler gibi dururdu çatıların üzerinde. Kömür karasındaydı rengi tüten dumanların tıpkı insanların içi gibi. Bazısı gülerdi bazısı ağlardı, komşuculuk oynardı bazısı bazısıysa yalnız dolaşırdı sokaklarda, acıysa kaktüs gibi dikenliydi. Yıllar ve aylar sonunda bile tahsil edilemeyen bir borçtu mutluluk, gerçekten yüklü bir alacağı vardı insanoğlunun hayattan. Alacağını beklerken insan yalnızlığın bankına yayılmamış mıydı, acı bir ironiye sarılmamıştı ve bir gün baharın geleceğine inanarak o bahara dikmemiş miydi gözünü. İşte böyleydi. Hepsi tek bir şey için adı "Hayat". Her şey onun içinse bir son söz olmalıydı ona söylenecek: Ne güzel şey hatırlamak seni ve adına yazabilmek onca şiiri...