Vitrinde Olmak

" Vitrinde Olmak" ( Kutlu ) gerçekten de çok büyük önem arz ediyor artık. Mustafa Kutlu'nun da değindiği gibi önceleri malını, sattığın malzemeyi övmek dahi ayıp sayılırdı. Ama yeni dünya düzeni çok farklı bakış açıları getirdi bizlere ve kültürümüze. Tanıtım önemli bir yer aldı düşüncelerimizde ve yaptığımız, yaşadığımız şeyleri başkalarına göstermeye başladık. Türkiye'nin değişik yörelerini tanıtan nice programlar var. İstemesem de izlemek zorunda kaldım başlarda; gerek arkadaşlarım, gerek ailem gerekse de izleyecek başka bir şey bulamamamdan dolayı. Sonra hafiften bir sevgi uyanmaya başladı içimde bu programlara karşı; bilmediğim nice yerleri gördüm, nice farklı bakış açılarına kulak kabarttım bunlar sayesinde. Meğer dedim kendi kendime; meğer ne değişik mekanlar, ne değişik hikayeler varmış. İlginç ve güzel şeyleri gördüm tanıtımlar sayesinde, en eski kültür öğelerinden son teknoloji ürünlere kadar nice şeylere şahit oldum. Dünyaya bakış açımı genişletti bunlar, insanoğlunun ilerlemesinin farkına vardım. Bilgi birikimim arttı, saygımla birlikte. Daha az önyargılı davranmaya başladım insanlara ve kültürlere karşı. Anladım ki sadece ben değilim en özel olan ya da benim kültürüm, inancım. Herkes neye sahipse ona değer veriyor ve bir mantık çerçevesinde ona inanıyor. İnsanların yaptıkları hareketleri hangi temeller üstüne kurup, o şekilde yaşadıklarını gördüm tanıtımlar sayesinde. Evet, önceden dediğim gibi "saçma sapan" inanışlar, hareketler değildi bunlar. Hepsi bir akıl süzgecinden geçip, oraların kültürüyle yoğrulmuştu. Sonuçta, biz düşünüp değer yargılarımızı oluşturabiliyorsak; onlar da yapabiliyorlardı. Belki kimse farkına varmasa da, benim fark ettiğim ya da en azından öyle sandığım bir düşünceye vardım. Bizim ücra köşelerde kalmış köylerimizin, unutulmuş mekanlarımızın tanıtılmasıyla, kültürlerine değer verilmesiyle birlikte insanlarımızın kendine olan özgüveni de arttı. Çünkü doğdukları, büyüdükleri yerler televizyonda gösteriliyordu; demek ki oralar da önemliydi ve anlamsız değildi. Geldikleri yerlere olan özlemleri de arttı ve bununla beraber onlar da tanıtımın bir parçası oldular farkına varmadan. Kendi şehirlerini, köylerini başkalarına anlatmaya; güzelliklerini sıralamaya başladı insanlar. Köylüyüm demeye çekinirdi insanlar vaktinde. Ama şimdi farklılaştı zamanın değer yargıları. Artık köylere özlem başladı; oraları tanıdıkça, bildikçe. Ben mesela, eskiden köyde yaşamayı aklımın ucuna bile getirmezdim, sevmezdim oraları. Tanıtımlar sayesinde midir yoksa başka nedenlerden midir bilmem ama ben de, bir dağ evinde, beş - on hanelik bir köyde yaşamak; oraların havasını solumak istemeye başladım. Ufka baktığım zamanlarda belki de oraların özlemini hissediyorum farkına bile varmadan. Tanıtım o kadar yer aldı ki hayatımız da " Bizim ülkenin her yeri ayrı bir cennet fakat reklamını yapamıyoruz." lafını duymayan kalmamıştır herhalde. Evet, gerçekten de başaramıyoruz bunu. Ama en azından bunun farkındayız. Benim, bizden birilerinin ya da gelecek nesillerin çözüm arayışına gireceği bu problemin farkındayız. Bir de hiç haz etmediğim, aşırılığından yüzümü buruşturan bir yanı var ki tanıtımın, anlatmakla tarif edilemez. Çevremde görüyorum ki insanlar artık ellerindekileri tanıtmayı bırakıp kendilerini tanıtmaya başladılar. Olmadıkları gibi görünmeye, kendilerini değerli kılmaya çalışıyorlar. En ufak işleri büyüte büyüte destanlaştırıp kendilerini bir numaralı insan gibi gösterme peşindeler. O kadar yapmacık, o kadar iğreti hareketleri var ki insanların; bazen dayanamayıp başımı çeviriyorum, gözlerim daha fazla acı çekmesin diye. Ben de çekiniyorum ama kendimden, bu tip bir insana dönüşmekten çekiniyorum. Geri adım atıp uzaklaşmak istiyorum, kendini tanıtma kültüründen; hatta ardıma bakmadan, duraksamadan koşmak. İstemiyorum ben, böyle birisine dönüşmeyi istemiyorum. Tanıtım kültürü çok hızlı girdi hayatıma. Az ve ya çok farkındayım sonuçlarının. İyi ve kötü yanları çok fazla ama hangisi ileride ağır basar bilemiyorum. Öyle veya böyle, tanıtım artık hayatımın, aslında hayatımızın bir parçası; onunla birlikte yaşamaya alışsak da, alışmasak da. Ömer YILMAZ