ELİ AĞIRDIR KARARLARIN

Gelecek, geçmişin getirdiklerini bugün yorumlayışımızdır. Geldiğimiz yolu gösterir önceden yaşananlar, ve gideceğimiz yolu tabii ki. Kazandığımız tecrübeler, yaptığımız hatalar, aklımızdan silinmeyen pişmanlıklar her zaman vardır. Ama geçmişin gölgesinde yaşamak, bir türlü olan biteni geride bırakamamak, bu hayatı en çok zorlaştıran şeylerden biridir. Unutamaz bazen insan, aşamaz, kendine yediremez belki de. Bir saplantıya dönüşüverir istemeden. Anlık verilen kararlar, bir ömür boyu katlanılamaz bir vicdan azabına dönüşüverir ve çoğu zaman, sonuçların böyle olabileceğini tahmin bile edemezsiniz ama olmuştur bile. Ama bu azabı çekiyor olmak, anlık kararlara ömür boyu küsmeyi gerektirir mi gerçekten? Aldığı her nefesi, ölçüp tartıp değerlendirip mi yaşamalıdır insanoğlu? Sizce de biraz fazla robotlaşmaz mıyız o zaman? Yapılan ani tercihler yön verir hayatımıza. Belki de en çok onlarda yaptığımız yanlışlar kulağımıza küpe olur hiç çıkmayacak şekilde. Ama kulağımıza küpe olmaktan öteye geçtiği anda da, dayanılması en güç acıya, taşıması en zor yüke dönüşür. Ve bu konuda en hassas insan kesiliverirsiniz aniden. Bir hataya ya da yanlışa en çok tepki verenler, o hatayı kendi geçmişlerinde yaptıkları halde, acısını hala yaşayanlar, yarası hala kabuk bağlamamış olanlar değil midir? Çünkü bilir sütten ağzı yanan yanığın acısını. Aynı duruma düşen birini görünce de, kusar içinde biriktirdiklerini, nefretini, pişmanlığını belki. Ve rahatlatmaya çalışır kendini. Yüreğine böyle su serpmeyi dener bir çare olarak. Çünkü anlatamaz kimselere, yaptığı hata bu dünyadaki en büyük hatadır sahibine göre. Başkalarının öğrenmesi durumundaki utancı kaldıramayacağını düşünür hep. Bu yüzden de dünyadaki herkesten kaçmaya çalışır bilinçaltında buna her ne kadar inanmasa da. Bu gezegenin bir sonu olduğunu bilse, gözü kapalı oraya gider inzivaya çekilebilmek için. Çünkü bakamaz insanların yüzüne. Açığa çıkacağından, rengini belli edeceğinden korkar bir panik atak hastası kadar telaşlı bir şekilde. Bu hissi, Stefan Zweig, 'Bir Kadının 24 Saati' adlı kitabında, Mrs C.'nin şu sözleriyle yeterince açık anlatabilmiş bence:"... Tüm tekerlekler tek bir sözcüğü söylüyordu: Uzaklaş! Uzaklaş! Uzaklaş!" Kaçmak, her zaman akla gelen ilk çözümdür. Ama sonu vardır kaçmanın. Nereye kadar kaçabilirsin ki yaptıklarından, geçmişinden? Ya da kaçarak ne kadar avutabilirsin kendini? Bulunduğun çevreyi değiştirerek içindekilerden arınacağına inanmak, kendini kandırmaktan ötesi değil bana göre. Ne kadar tutabilirsin ki içinde? Bardağı taşıran son damlayla karşılaşmaya mahkumdur insan. İstese de taşacaktır bardak, istemese de. Ve razı gelir paylaşmaya. Çünkü daha fazla dursa içindekiler kendi benliğinde, patlayacağını düşünür insan. Bir süre sonra gerçek arınmaya kavuşmak ister bir günah çıkarma töreni gibi. Mecbur kalır, aslında bir o kadar ister de. Kaybedecek bir şeyi kalmamıştır artık. Elinden gelen son şey anlatmaktır, içini dökmek. Her ne kadar bunu yapmak zorunda olduğunu bilse de, bu paylaşım bir o kadar zordur. Yıllarca içinde büyüttüğün şey bir acı da olsa, onca yıl içinde taşıyarak verdiğin bir emek vardır ortada vazgeçmek istemediğin. Ama uçurumun kenarına gelince insan, koyverir, bırakır kendini. Döker eteğindeki taşları, anlatır yarasının sebebini: "Tüm bunları bir kez anlatarak ruhumdan atabilirim, belki de böylece o ağır yükü ve sonsuzca hatırlanan katılığı silebilirim." Yıllarca yaşamış bir özlü söz vardır: 'Mutluluk paylaştıkça artar, acı paylaştıkça azalır.' Kitapta geçen bu cümleler de, bu özlü sözün gerçek anlamda ne kadar haklı olduğunu tekrar gözler önüne seriyor. Yaşadıklarını anlatmadan yaşayamaz insan. Hatta belki de sadece yaşadıklarını anlatmak için yaşar insan. Başınızdan geçenleri kimseyle paylaşmadığınız bir gün düşünebilir misiniz? O zaman ne anlamı kalır ki yaşanmışlıkların? Anlatmamaya çalışmak, sadece bireyin kendisine zarar verir. Ve en kırılgan olunan an da, aynı olayla tekrar karşılaşmaktır. O zaman daha da ağırlaşır bu külfet. İşte o zaman yıkılır sağlam kalan tek kale, yırtılmış bir Pazar poşetindekiler gibi sağa sola saçılır insanın içindekiler. Uzun zaman önce yapması gerekeni yapmış olmamın rahatlığı da, bütün yükü alıverir insanın omuzlarından.