Müziğin Gücü

İnsanlar müzik dinlerler çünkü müzik insanların duygularına tercüme olabilmektedir. Bazı parçalar insanın hüznüne eşlik ederken, bazıları ise insan mutluyken sevincine eşlik etmektedir. Her duruma ve duyguya uygun bir beste vardır. Müzik, günümüzde ne tek seslidir, ne de her eserin sabit bir ritmi vardır. Bestecinin iletmek istediği duyguya göre bestenin veyahut eserin yapısı şekillenir. Şarkının ritmi ve tonalitesi bestenin hangi duyguyu yansıtacağını belirleyen önemli unsurlardan biridir. Genelde minör tonalitedeki besteler hüzünlü besteler, majör tonalitedeki besteler ise neşeli bestelerdir. Aynı zamanda müziğin ritmi bestenin temposunun, bir nevi bestenin aktarmaya çalıştığı coşkunun dışavurumudur. Müzik, ilk olarak insanların bulduğu nesneleri birbirine vurarak ses çıkarmasıyla oluşmuştur. İlk müzik ritimden ibarettir. Fakat zamanla insanlar müziği gündelik yaşantılarının içinde kullanmaya başlamışlardır. Erkekler kabilece toplanıp ava giderlerken, avın havasını değiştirecek olan ve avcılara gereken enerji ve cesareti verecek olan av müziğini, ava çıkmanın bir parçası haline getirmişlerdir. İnsanoğlu zamanla medenileştikçe kullandığı müzik aletlerinin çeşitliliği de artmıştır. Diri ve keskin bir sesi olan trompet kraliyet tarafından kullanılmaya başlanmıştır. Kraliyet törenlerinde trompet kullanılır olmuştur. Buğulu, derin ve mistik bir sese sahip olan org ise kiliselerde insanların tanrıya olan hayranlığı ve bağlılıklarını pekiştirmek için kullanılmıştır. Çoğu müzik aleti sembolik bir anlam taşır. Mesela saksafon Küba'da Batista döneminin ve emperyalizmin sembolik müzik aleti olarak görüldüğü için Fidel Castro'nun devrimci askerleri tarafından yasaklanmıştır. Müzik aletleri bile sembolik bir anlam taşırken farklı ideolojilerin kendileriyle özdeşleştirdikleri bir müzik türünün veya bir bestenin olması beklenilen bir şey. Her siyasi topluluk kendilerine güç verecek, birlik duygusunu pekiştirecek bir besteye ihtiyaç duyar. Benimsedikleri beste altında güç bulurlar, birlik ve beraberlikleri pekişmiş olur. Müziğin kitleleri nasıl da bir araya getirip çoğullaştırabilecek bir güç olduğunu, bu yaz gittiğim Edip Akbayram konserinde deneyimledim. Konser, insanın içindeki mücadeleye olan inancını arttıracak cinsten bir konserdi. Konserde belli bir yaş sınırı yoktu. 7'den 70'e Dikili'nin sakinlerinin ve yazlıkçıların katıldığı konser, benim ülkeme olan umudumu ve inancımı diriltecek cinsten bir konser oldu. Türkiye'de demokrasi ve adaletin durumunun iyiye gitmediğinin farkında olan ancak hala ülkesinin geleceğinden umudu olan insanların buluştuğu, Atatürk'ün kurduğu Cumhuriyetin bir diktatörlüğe dönüştürülmemesi gerektiğinde hem fikir olan yüzlerce insanın buluştuğu bir konser oldu. Edip Akbayram'ın kıtaları yerinden oynatabilecek denli gür ve dinamik sesiyle seslendirdiği eserleri dinleyicinin içindeki mücadele isteğini her geçen dakika kamçılamaya devam etti. Edip Akbayram'ın gür ve dinamik sesi, tempolu parçalarla birleşince insanın içi kıpır kıpır olur ve kalbi güm güm atar. Sanki bir an için bulunduğum dünyadan uzaklaştım ve "Motorları maviliklere sürecek" çocuklardan biri oldum 5 dakika için. O kadar güçlü dizeler, muhteşem bir melodi ve dağları devirebilecek bir sesle buluşunca insanın içindeki mücadele isteği giderek artıyor. Bu mücadele haksızlığa karşı olan mücadeledir. Bu mücadele insan haklarına çelme takmaya çalışanlara karşı bir mücadeledir. Günümüzde insan hakları ihlalleri ve adaletsizlik giderek artarken, kendimi giderek ülkeme karşı yabancılaşıyor gibi görürken böyle bir konserin olması beni kendime getirmiş, demokrasi ve adalet mücadelesi verecek insanların olduğuna bir kez daha şahitlik etmemi sağlamıştı. Baskılara karşı en güzel cevap birlik olmaktır, sesimizi devrilmez, unutulmaz dizelerle duyurmaktır. O konserde hissettiğim müziğin ritmi, tonu, iskeletini oluşturan dizeleri ve ruh veren seslendiricisinin muhteşem birlikteliği mücadele gücü verdi bana. Müzik deyip geçmeyin, bir eser uyuyan insanlardan bir ulus çıkarır.