REDDEDİLMENİN DAYANILMAZ CAZİBESİ

Bazı anlar vardır. Durur, durur, durur... Sonra çat diye içinize dokunur. Hatta öyle bir dokunur ki o anı gözünüzün önünde tekrar tekrar canlandırdıkça her seferinde aynı yoğunlukta içinize yayılan bir sıcaklık hissedersiniz, dikenlenir ve uzun uzun düşünmeye başlarsınız. Bu can alıcı aşamaları Yevgeni Onyegin balesinde, Tatyana'nın çektiği rest ve müziğin yükselen sesiyle aniden kapanan perdeler sayesinde hissetme fırsatı buldum. İşte o zaman tüm hikayenin parçaları birleşerek kafamda bazı sorular bırakmış oldu. Tek bir olay nasıl olur da herkesin hayatını bir çırpıda değiştirebilir? Tatyana gibi masum, kendini roman karakterlerinin yerine koyan, onlar gibi davranan, gerçek dünya ile arasına ince bir perde çekmiş insanların ihtiyacı olan tek şeyin perdeyi kaldırabilecek, küstah bir Onyegin olduğunu fark ettim. Reddedilme duygusu üzerimizde öyle bir bıkkınlık yaratıyor ki hemen bir kaçış yolu aramaya başlıyoruz . Böylece perdenin yarattığı karanlık görünüm yerini açıkça belli eden fırsatlar silsilesine bırakıyor. Onyegin, Tatyana'nın aşk mektubunu reddedince birden hayal dünyası gerçek dünyaya dönüşüyor. Tabii ki bu olumsuz gibi görünen olumlu dönüşüm yine "kahramanımız" olan küstah Onyegin sayesinde gerçekleşiyor. BIr anda hissedilen yoğun bunalımın ayaklarımızı yere daha da kenetlediği ve bizi güçlü kıldığı düsüncesini kafamda bir kez daha pekiştirmiş oluyorum ve aklıma aniden tek bir kelime geliyor: Neden? Küçüklüğümüzden beri değer verilerek büyütülüyoruz. Canım kızım, biricik kızım gibi cümleler arasında geçiyor çocukluğumuz. Hep en çok değer verilen, en çok gözler önünde olan biziz. Kendi hayal dünyamızı yaratmış hatta yan karakterlerini bile koymuşuz içine. Reddedilme hissi bir yana o kadar çok değer verilmiş ki bizlere bir kere reddedilince yıkılıyoruz. Her şey üstümüze üstümüze gelirken rededilmenin verdiği iç burukluğuyla küçülüyoruz. Ortadan kaybolmak, gözler önünden uzaklaşmak istiyoruz. Oysaki hayal dünyamızla gerçek dünya arasındaki perdeyi bir kaldırabilsek tüm hayal dünyamız gerçeğe dönüşecek. Bize değer veren insanlarla birlikte olma fırsatı sunacağız birbirimize. Bizi yetersiz ama kendilerini çok büyük gören Onyeginleri de kendi dünyamızın sıradan bir karakteri haline getiriyor olacağız. Tatyana'nın reddedildikten sonra evlenmesi ve mutlu bir hayat sürmesi bir yandan da Yevgeni'ye olan sevgisini git gide azaltarak sürdürmesi, en sonunda da Yevgeni'yi reddetmesi, kendi perdesini nasıl da yavaş yavaş kaldırdığının bir göstergesi aslında. Yevgenin'nin aşk mektubunu suratında yırttığı sahne tüylerimi diken diken ederek kafamda şimşekler çakmasına neden oluyor. Reddedilen birinin daha sonrasında aynı kişiyi reddedişinden midir yoksa bunu yapma şeklinden midir bilmiyorum. Ana karakterin aslında Tatyana olduğunu fark ediyorum. Asıl perdeyi çekenin de kendimiz olduğunu... Hani derler ya kaçan kovalanır. Bence kaçtığından değil aksine kaçmadığı için hatta kendi dünyasını gerçek dünyayla birleştirdiği ve orda ana karakter olduğu için kovalandı. Yani daha da göz önünde olup, kişiliğini insanlara göstermeye başladığı için... Reddedilince yıkılmak ve kendini küçük görmek yerine reddedilmeyi reddettiğinden kovalandı. Hayatı boyunca ilgi görmüş olan Yevgeni de birden reddedilince afalladı. Çünkü kendine hayali bir dünya yaratmamıştı hep gerçek dünyasının ana karakteriydi. Hep burnu havada hep kendini beğenmişti. Vazgeçilmez olduğunu zannettiğindendir belki birden hayal kırıklığına uğraması. Bu kadar burnu havadayken birden düşüşe geçmesi... Fark ettim ki başından sonuna kadar iki karakter de reddedilmenin etkisiyle çok değişti. Tatyana yeni bir hayat kurarak reddedilmenin dayanılmaz cazibesıyle tanıştı, Onyegin ise olan hayatını mahvettiğini anladı.