MUTLU SON...

İspanyol yönetmen Alejandro Amenabar'ın 2004 yılında yayımlanan ve orijinal adı Mar Adentro olan filmi birçok dalda ödül almış bir yapımdır. Türkçeye "İçimdeki Deniz" olarak çevrilen film dram türündedir. Filmde yirmi sekiz yıl önce geçirmiş olduğu bir kaza sonucu boynundan aşağısı felçli olarak yatağa mahkum olan Ramon adındaki eski gemi makinistinin ötenazi isteği ve bunun için etrafına karşı verdiği mücadele işlenmektedir. Filmin alt metninde insanların yaşamak kadar ölmeye de haklarının olduğu işlenip ölüm ile yaşam arasındaki ince çizgi çok güzel bir şekilde vurgulanmıştır ki filmi izlerken kendinizi empati yapmaktan alıkoyamıyorsunuz. Yirmi sekiz yılı yatağa ve çevresindekilere bağlı şekilde geçiren Ramon yaşadığı hayatın yaşamak olmadığını sadece bedenine bekçilik yaptığını düşünüp ölmeye karar vermiştir. Bu kararını hayata geçirmek için önündeki engelleri aşmaya çalışan Ramon büyük bir sorumluluğun altına Unutulmaz2 girdiğinin bilincinde de olsa yaşamak artık onun için anlamsız olmaya başlamıştır. Böyle büyük bir kararı vermek yeterince zor değilmiş gibi bir de Ramon'un aşması gereken bazı engeller vardır. Hukuki zorlukları bir şekilde aşan Ramon asıl zorluğu ailesi ile yaşamıştır. İnsanı hayli derinden etkileyen bu filmi izlerken kendinizi Ramon'un yerine koymadan duramıyorsunuz ve onun yerinde siz olsaydınız ne yapardınız diye düşünmeye başlıyorsunuz. Yatağa mahkum bir şekilde sadece kafanızı oynatarak geçen koskoca yirmi sekiz yıl insana "Gerçekte yaşamak bu mu?" sorusunu sorduruyor. Sonrasında bu durumun hiç de az rastlanılan bir olay olmadığını fark edip hayatın size bahşettiklerine şükrediyorsunuz. Gazetelerde, haberlerde ya da sokaklarda sıkça rastladığımız bu manzaranın aslında hayatın bir gerçeği olduğu filmde bir kez daha anlaşılıyor. Tekerlekli sandalye ile çocuğunu taşıyan anneler veya felçli babasını tuvalete götürmeye çalışan çocuklar bu acı hikayenin gerçek kahramanlarıdır. Yaşam kaygısı bürünmüş gözlerimiz etrafımıza yeterince dikkatli bakmamıza engel oluyor ki bu gerçeklerle herhangi bir filmde ya da kitapta rastladığımızda bizi çok sarsıyor. Halbuki bunlar her gün her an yaşamımızda var olan şeyler. Başkalarına muhtaç olan bu kişilerde yaşama eksik devam etmenin acısı varken bir de omuzlarına etrafındaki kişilere yük oldukları düşüncesinin ağırlığı çöküyor ki bu kişilere intihar ya da ötenazi gibi yolları düşündüren asıl şey ikincisidir. Yaşları küçükken bu tür sıkıntıları çeken insanların bakımı daha kolayken yaşları ilerledikçe bakımları zorlu bir hal alamaya başlıyor. Bakan kişi bunun sorumluluğunu alsa da hasta kişi için bu durum daha utanç verici ve üzücü bir hal alıyor. Yaşama dair umutlarını yitiren ve hayattan pek bir beklentileri kalmayan bu insanların tek arzuları kalan hayatlarını kimseye yük olmadan geçirmek oluyor. Nitekim aynı durum filmde Ramon'un yaşadıkları ile bire bir örtüşüyor. Ailesi ona koşulsuz destek sağlasa da Ramon artık daha fazla kimseye yük olmak istemiyor ve bu durumda yaşamaktansa ölmeyi tercih ediyor. Yattığı yatakta mahkum hayatı yaşadığını düşünen Ramon ölüm ile yeniden özgürlüğüne kavuşacağına inanıyor. Çok özgün bir konuya sahip olan film izleyenlerin üzerinde kalıcı bir etki bırakıp etraflarında olup bitenlere karşı daha duyarlı olmalarını sağlıyor. Yaşamlarını etrafındaki kişilerin bakımı ile idame ettiren insanların duygu ve düşünlerini anlama adına hayli yararlı olan film ötenaziyi veya intiharı bir Unutulmaz3 çözüm olarak görenlerin neden bu yola başvurduklarını çok net bir şekilde anlatıyor. Tartışma programlarının ya da münazaraların sevilen konu başlıklarından olan "Ötenazi yasallaştırılmalı mı?" sorusuna evet oyu verenler için etkili bir kaynak niteliğinde olan film her ne kadar bu düşüncenin savunucusu olmasam da etrafımızda yaşanan olaylara bakış açımızı genişletmesi açısından izlenilmesi gereken bir filmdir.