İLK AŞK

Her şey zamanla unutulur, değişir, eskir, yenilenir... Ama tek bir şey asla zaman aşımına uğramaz; ilkler. İlklerimiz her zaman eşsiz kalır çünkü bir sefer yaşanır ve biter, diğer yaşananlara öyle ya da böyle çeşitli anlamlar yüklenir de ilk olanlar hep yol çizer ve o yolu ya aydınlatır ya da karanlıklara boğar. İlk aşk mesela, Orhan Pamuk'un Kırmızı Saçlı Kadın adlı kitabında hayat verdiği Cem karakterinin yaşadığı gibi bir çıkmaza da sürükleyebilir insanı; hiç hissettirmeden, adım adım... Hatta bana göre her anlamda ilklerimiz şekillendirir hayatımızı da bizi de. En azından benim için öyle oldu diyebilirim. Hem aşk hem de ilk, kulağa ne kadar hoş geliyor aslında. Masum ve sımsıcak duygular uyandırıyor insanın içinde. Aşkın gözü kördür derler ya hani, doğru olsa gerek. Bu sürükleyici kitapta mantığın önünde aşkın nasıl dimdik durabildiğini, onu yavaş yavaş nasıl alt ettiğini ve neticede yanlış bir tercihin acımasız intikamları olabileceğini anladım... Ama insan nereden bilebilir ki henüz lise yıllarındayken masumane hayallerinin baş rol oyuncusu olan platonik aşkının zamanı geldiğinde ona geri dönüşü olmayan hatalar yaptıracağını. Bir şeyi cazip kılan en önemli etken onun ulaşılmaz ve gizemli oluşudur bana göre hele ki konu aşksa. Öyle ki, ulaşınca büyü bozulur sanki sıradanlaşır her şey. Kırmızı Saçlı Kadın da öyleydi işte Cem için... Tıpkı benim lise yıllarındaki platonik aşkım gibi. Başlarda hiçbir şey bilmiyordum onun hakkında, yavaş yavaş çözmek, onu tanımak aramızdaki bağı güçlendirdi adeta. Belki de bazen hiç tanımamak en iyisidir. Çünkü konu eğer ilk aşksa; gerçekler hayatın bir dönüm noktası olabilir, kalbin kapıları sıkıca kapanabilir veya tam tersi, kim bilir... Aşık olmak tek nefeste hata yapabilmek demektir bana göre; düşünmeden, hissetmeden hatta fark etmeden. Bu hata bazen geri dönüşü olan bir hata olsa da bazen hayatın dönüm noktası olabilir. Hatalarından dolayı yaşadıklarını hak etmiş midir bilmiyorum ama Cem'in yaptığı hatalar beni düşündürdü. Ben o olsaydım yapar mıydım, bile bile atar mıydım kendimi ateşe? Sanmıyorum... Başlarda her şey güzeldi; aşkın peşinde koşmak, bilinmezliklerin cazibesinde kaybolmak güzeldi ta ki Kırmızı Saçlı Kadının kim olduğunu öğrenene kadar. Babasının eski aşkı, geçmişten birisi belki o yüzdendi sıcacık gülümsemesi kadının. Peki ne yapmalıydı? Bana göre Kırmızı Saçlı Kadın ile ilgili gerçekleri öğrendiğinde devam etmemeliydi çünkü durumun karmaşasından belliydi olabilecekler. Belki doğru değil bu açıdan bakmam ve yorumlamam bu aşk hikayesini, Cem'i yargılamam ve yapmamalıydı demem ama değer miydi bir evladın katil olmasına hem de babasının katili olmasına. Kitaptaki aşk hikayesi beni korkuttu sanırım, aşkı eskisi kadar masumane yorumlayamayacağım artık. Aşkın iki yüzü olduğunu biliyordum belki ama bu kadar acımasız olabileceğini bu aşk hikayesiyle anladım. Ben aşkın güzel yüzünü bilmek onu tanımak isterdim, en azından aşk kelimesini duyduğumda irkilmek değil heyecanlanmak, gülümsemek isterdim. Aşk göründüğü kadar masum değil bence, aşk olan yerde mantık olmaz denir, benim için öyle değil belki ama aşkın bir insanın hayatını nasıl yerle bir edebileceğini okudum bu kitapta. Orhan Pamuk tarafından kaleme alınmış birçok kitap okudum bugüne kadar ama üzerimde en çok iz bırakan bu oldu sanırım. Ben kelimelerin tınılarından anlam çıkaran bir insanım. Şöyle ki; aşk kelimesi bende sadece olumlu duygular uyandırırdı bu kitabı okuyana dek ama anladım ki aşk yeri geldiğinde bir bataklık, bir çıkmaz sokak olabiliyormuş insanın hayatında... H. Merve Engiz (21202003)