VEFA MI UNUTMAK MI

Eski bir dost hatrına gelir insanın. Gülümser ve içindeki özlemi hisseder. Görmemiştir, görüşmemiştir yıllardır ama ona duyudğu muhabbet de hiç azalmamıştır. Zaten görmeyince azalan sevgi de gerçek sevgi değildir zannımca. Beraber geçirilen zaman, edilen sohbetler, içilen çaylar hepsi bir hukuk oluşturur iki insan arasında. İşte bu hukuk arayıp sormadıkça kaybolan bir şey değildir, olmamalıdır. Bu hukukun devam etmesine aradaki sevginin kaybolmamasına sebep olan şeyin adıdır vefa. Eski bir arkadaş, arkadaş eskimez ya, eskiden tanıdığım bir arkadaş, söz arasında bahsi geçer. Şunu tanıyor musun, bunu tanıyor musun? Benim onunla aram çok iyidir, şu zaman hep beraber gezerdik. E böyle söylüyorsun da, aramamışsın konuşmamışsın ne zamandır. Dostluk kalmamış aranızda. Neden öyle olsun ki? Aramakla mı oluştu ki dostluk aramamakla kaybolsun? O muhabbet oluşmuş bir kere, kaybolması için de bir sebep yok ortada. Tabii ki arayıp sormak gerekir yakınım dediğin insanı. Ama bu olmadığında yıllar sonra görüştüğünde içindeki sevgi hiç azalmamışsa dostluktur zaten o. Vefa budur aslında. Kaybetmemektir aradaki sevgiyi. Herkes benimle aynı şekilde düşünmüyor galiba bu konuda. Yıllar sonra görünce bıraktığın gibi olacağını zannediyorsun her şeyin. Ama aynı dostluğu görememek karşındakinden, sadece bir tanış gibi muamele görmek dostluk anlayışının da farklı olduğunu düşündürüyor insana. Vefa bazen unutmaktır diyor Ergülen ama bunu kastetmiyor aslında. Şunu kastediyor mesela; dostunun dostluğunu unuttuğunu unutmaktır sırf aranızdaki hukuk sebebiyle. Duyduğun muhabbetin azalması karşıda muhabbet kalmasa bile. Şimdi, tamam, vefa azalmasına manidir muhabbetin yıllar geçse bile. Ama kendini de unutturmamalı insan. Yok olmamalı sevdiklerinin hayatından. Elinde imkanı varken hep yanında, yakınında olmalı sevdiklerinin. Yıllar sonra görüp de ilk günkü muhabbeti hissetmek elbette özenilecek bir şey. Ama özenilecek kısmı yıllarca görüşmemek değil elbette. Tamam, görmedikçe azalmaz gerçek dostluk. Ama görmeyi istemek de bu dostluktan doğar. İmkan varken görmemek vefasızlık değildir belki, ama sadece dostluğu ve vefayı benimle aynı şekilde düşünenler için. Ve dostlarının dostluğunu kaybetmemek için, karşısındakinin vefa anlayışının gerektirdiği gibi hareket etmeli insan. Unutmak da vefadan bir parça. Unutmak gerekeni unutmak, dostluğa mani olanı unutmak vefadan bir parça. Hatırladığımızda yüzümüzü buruşturduğumuz şeyleri unutmak, yüzümüzü güldüren anıların hatrına vefanın üzerimize yüklediği bir borç. Bu unutmak aslında insanı dost yapan, dost sahibi yapan. Çünkü hiç bir insan yok ki hatasız olsun, hiç yanlışı olmasın muhatabı olan insana karşı. Bu yanlışları görünce, dert edince, umursayınca, unutmayınca kısacası dost edinmek imkansız oluyor. Ama tabii ki senin gösterdiğin vefa karşıdan vefa göreceğini garanti etmiyor. Vefa gösterecek dost bulmak da kolay olmuyor. Zaman gerektiriyor öylesini bulmak. Beyit ne kadar da güzel ifade ediyor; Yare ermez bir zaman yar-i vefadar isteyen/ Yarsiz kalır meseldir kusursuz yar isteyen. Vefa aramak, vefa istemek, vefaya talip olmak da bir vefasızlık aslında. Vefa istemeden, vefa beklemeden yaşamalı insan. Öbür türlüsü karşılık bekleyerek yaşamak aslında gibi aslında. Sadece öyle olması gerektiği için vefa göstermeli insan, karşıdan da vefa görmek için değil. Hem böyle olunca hayal kırıklığı da yaşamazsın vefasızlık gördüğünde. Herhalde şairin ifadesinden daha iyi anlatamam paragraf değil kitap yazsam bile; Ger görmemek dilersen resm-i cefa Fuzuli / Olma vefaya talip dünyayı bi- vefada. Vefa, adını Ebul Vefa Hazretlerinden alan, bozacısıyla ve bozasıyla meşhur İstanbul semti. Yolu tarihi yarımada civarına düşenin gidip bir boza içmesi İstanbul'a karşı bir vefa borcu.