Özgeçmişim Hücremde

İnsanları yanlış düşünmeye iten, sebepsiz yere tartışmalara yol açan, insanların huzurunu kaçıran ve toplumu bölen en büyük problem ön yargı. Çoğu insan farkında olmasa da, ön yargı sonucunda atılan basit bir bakış bile karşıdakini üzmeye yetiyor. Ön yargının bu kadar fazla olduğu güzide(!) dönemimizden on yıl sonrasını düşünüyorum da bence bundan çok daha yaygın olacak başkalarının hakkında saniyesinde hüküm vermek. Sadece kriterler değişecek. Dini inanç, siyasi parti, kıyafet markası yerine bir tek kriter olacak insanları ayırmak için: genetik özellik. Kulağa biraz ilginç gelse de gerçekleşme ihtimali çok yüksek, hem de çok yakın bir zamanda. "Gattaca" lmindeki atmosfer de benim dediğimi destekler nitelikte. Toplumun bir kısmı doğal yoldan doğan insanlardan oluşuyor, diğer kısmı genetik olarak tasarlanmış insanlardan oluşuyor. Hayatın her anında toplumun bu iki kısmı arasında ayrım var. Doğal yoldan doğan insanlar ikinci sınıf insan muamelesi görüyorlar. Doğal yoldan doğmak pek de doğal olmuyor aslında. Eğer genetik mühendisliği günümüzde de lmdeki kadar gelişmiş olsaydı benzer bir durum ortaya çıkardı bence. Okullar, şirketler genetik olarak üstün insanları tercih ederlerdi, doğal insanlar ise belli temizlik gibi belirli sektörlerde çalışırlardı. Filmde olduğu gibi gerçek hayatta da -eğer gerçek olsaydı- şirketleri suçlamak çözüm değil aslında, sorun mentalitede. Bir şirketin ilerlemesi harcamalarını en aza indirip, performansı ve üretimi artırmasına bağlıdır ve böyle bir zihniyete sahip toplumda ayakta kalmak isteyen şirket de en iyi elemanları işe alıp, sağlık harcamalarını azaltmalıdır ki diğer şirketlerle yarışabilsin. Hepsine rağmen değişmeyen şeyler de olurdu. İnsanları tanımak gibi... Bizi biz yapan her şey hücrelerimizdeki genetik materyalimiz aslında, olası hastalıklarımız, ziksel ve ruhsal özelliklerimiz, yaklaşık yaşam süremiz... Bunların hepsi hücremizde olmasına rağmen günümüzde insanları tanımak için onların hücrelerine bakmıyoruz çünkü bakmak için yeterli teknolojimiz yok. Eğer yeterli teknolojimiz olsaydı mülakatta özgeçmiş isterken lmdeki gibi "İdrar örneğinizi alabilir miyiz?" diye sorarlardı belki de. Yine de mantığım almıyor bu durumu. Bizi biz yapan hücrelerimizdeki "özgeçmişimiz" mi, yoksa tutkularımız, hayallerimiz mi? Bence her insan genetik bir bilgiden çok daha fazlası ve genetikteki gelişmeler ön yargıyı artırıcı nitelikte. Buna ek olarak lmde insanların ömrünü bilmesi de pek iyi bir durum değil bence. Ne kadar yaşayacağını az çok bilen bir toplumdan ne beklenebilir ki? Nasıl verimli olabilir böyle bir toplum, nasıl hayal kurabilir, nasıl kendine hede er koyup uğruna gece gündüz çalışabilir? Normalde belirsizliği, bilmemeyi, merak etmemeyi hiç sevmem ama sonumuzun belirsizliğidir hayatı yaşanabilir kılan. Başka türlü ne heyecanı kalır ki hayatın? Çoğu insan hayal kurmaya bile üşenir, nasılsa şu zaman öleceğim diye. İnsanlık tarihinde öyle insanlar var ki ömürleri yetmese bile yaşadığı döneme çok şey sığdırıp, uygarlığa yön verirler kendi sonlarını düşünmeden. Teknolojideki ve genetikteki bu inanılmaz gelişmelerin uygarlığa yön verecek insanların hayallerinden vazgeçip kendi sonlarını beklemelerinden korkuyorum açıkçası. Çünkü herkes "Gattaca"daki "Vincent" gibi bütün ön yargılara rağmen risk alarak "Benim özgeçmişim hücremde değil!" diyebilecek kadar cesaretli değil. O cesarete sahip olmasalar da bir şeyler değiştirme, iyileştirme potansiyeli olan insanlar da var, neden onlardan yararlanmayalım? Hatta bu kadar pragmatist düşünmeye bile gerek yok, bırakalım herkes sonun belirsizliğiyle, kendi tutkularıyla, hayalleriyle, istediği gibi, doğal olarak yaşasın!