BİR FEDAKARLIĞIN ÖYKÜSÜ

Birbirinden farklı karaktere sahip birçok insan vardır. Farklı karakterler farklı yaşamlar, yaşanmışlıklar getirir; farklı geçmişleri beraberinde götürürken bazen farklı geleceklere doğru adım adım ilerler, bazen ise ortak bir gelecek kurarlar. Ortak bir gelecek demek, geçmişiniz ne kadar farklı olursa olsun karşınızdaki insanla hayatını devam etme özverisinde bulunmak, aile kurmak demektir. Emek ister, çaba gerektirir ama çoğu zaman fedakarlık demektir. Senin hayatından bambaşka şartlarda hayatı olan bir insanla ortak bir gelecek kurmak, bu geleceği önüne ne engel çıkarsa çıksın fedakarlıklarla, çabayla ince ince bir nakış gibi işlemek. Bir insanın her zorlukta, hayatın önüne çıkarttığı her çirkinlikte ailesini kendisinden önde tutması... Gerçek bir aile olabilmektir ve işte o zaman "hayat gerçekten güzeldir." İtalyan yönetmen RobertoBenigni'nin "Hayat Güzeldir" adlı filmi de farklı geçmişlerden gelen iki insanın ortak bir gelecek kurma çabasını, karşılarına çıkabilecek en büyük engelde bile ailesi uğruna fedakarlık yapabilen "gerçek bir ailenin" hayatını anlatmaktadır. II. Dünya Savaşı dönemini konu alan film başlarda Yahudi Guido ile Yahudi olamayan Dora'nın birbirine olan aşkını anlatarak başlamıştır. Film ilerledikçe bu aşk bambaşka geçmişlerin ortak bir geleceğe dönüştürülme çabasını izleyiciye sunmaktadır; fakat o dönemde Guido ile Dora'nın birlikte olması geçmişleri yüzünden olumlu karşılanmamıştır. İki insanın sosyo-ekonomik durumları, inandıkları dinleri doğrultusunda yargılanmaları hayatın çirkinliğini seyirciye aktarmıştır. Filmde, iki insanın birbiri için yaptığı ilk fedakarlık geçmişlerini geride bırakmalarıdır bence. Bir insanın geçmişini geride bırakması o kadar da kolay olmasa gerek. Etrafımdakilere baktım, kendimi Dora yerine koymaya çalıştım ve her kadının ailesini geride bırakıp sevdiğine gidebilecek cesarete sahip olamayacağını anladım. Bu filmde bir karaktere bürünmek istesem bu Dora'dan başkası olamazdı. Onun kadar güçlü, cesur ve fedakar olabilmeyi, karşıma çıkacak her engele rağmen isterdim. Filmin, II. Dünya Savaşı döneminde geçtiğini söylemiştik. O dönemlerde Yahudi olmanın bir bedeli vardı, bir engeldi insanın hayatında. Hayatın adaletsizliğini gözler önüne seren bir başka durum daha. Kısacası geçmişin, sırtında bir kamburdur, sen ne kadar o geçmişten sıyrılıp bambaşka bir gelecek kurmak istesen de o geçmiş geleceğin olur. Tıpkı Guido'nun hayatında olduğu gibi. Geçmişlerine, önlerindeki engellere rağmen Guido ile Dora evlenmişlerdir, aile kurmuşlardır. Aradan yıllar geçmiştir; fakat Guido'nun geçmişi geleceğinin gölgesi olmuştur. Toplama kampına giden o tren... Bir sonun başlangıcı olmuştur. Guido ile oğlunun zorla bindirildiği o trene ailesi uğruna her şeyi yapabilecek kadar güçlü olan Dora da binmiştir. Yeniden bir fedakarlık. Yahudi olmamasına rağmen Dora, bir insan altından kalkamayacağı bir yükün altına girmiştir. Ailesi için. Dora film boyunca başlarda sevdiği adam için ailesini karşı gelerek, oğlu ve kocasının sonuna bir başlangıç olan o trene kendi hayatını hiçe sayıp da binerek değer vermenin bütün gerekliliklerini yerine getirmiştir bence. Tren, çaresizlik durağına varmıştır. Bu durakta fedakarlık sırası Guido'dadır. Sırf korkmasın diye Guido oğluna içinden çıkması zor olan durumu bir oyun gibi göstermiştir, bu durumu onun için aşılması daha kolay bir engel haline getirmiştir. Oğlunun da yükünü kendi omuzlarına almıştır, başına bir şey gelmesin diye elinden geleni yapmıştır. Kampın kurallarına göre değil de kendi kurallarına göre bir oyun oluşturmuş, böylece oğlunu Alman askerlerinden uzak tutmuştur. Oğlu ve karısını o çaresizlik durağından kurtarmak için her şeyi yapmıştır. Amerikan askerleri kampı basıp içindeki insanları kurtarmadan sadece bir gece önce ise ailesini bir an önce kurtarmaya çakışırken bir Alman askeri tarafından vurularak öldürülmüştür. Guido'nun oğlu büyümüştür. Film biterken son sözleri ise "Ailesi için çok fedakarlık yapan bir babanın hikayesidir." olmuştur. Tek bir parçayken bir bütün olmak, aile olmak ve aileni her şeyi göze alabilecek kadar sevmek... Filmin sonunda Guido'nun ailesi için yaptığı fedakarlıklar yüzünden vurulması. Çok kahredicidir ki kurtuluşa bir gün kala bir babanın sarsılması güç bir sevgi üzerine kurulu ailesinden tamamen ayrılmak zorunda kalması. Dora'nın, oğlunun yaşadığı acıyı paylaştım, hayat bir insana sevdikleriyle güzelken inandığı mezhep, din doğrultusunda hayatı çirkinleştirmenin ne demek olduğunu anladım. Film bittiğinde insanın gözyaşlarına hakim olması güç olsa gerek. Belki de imkansız. En azından ben hakim olamadım. Geçmişleri ve olası gelecekleri birbirinin zıttı iki apayrı insanın kaderlerini değiştirip büyük uğraşlar sonunda aile olmalarının, aile olmanın gerekliliklerini sonuna kadar yerine getirebilecek kadar fedakar olmalarının hikayesidir bu film. İzleyen herkesin anlaması gereken tek şey vardır. Önüne ne kadar engel çıkarsa çıksın, bu engeller seni ne kadar zorlarsa zorlasın, ailenle ve ailen için yaptığın her şeyle "hayat güzeldir."