HİSSETMEK BİR LÜTUFTUR

Yaşamımızı kaliteli bir biçimde sürdürmemiz için beş duyu organımızın da ayrı bir önemi vardır. Bu duyu organlarından biri bile çalışmazsa insanın sosyal hayata katılımı zorlaşır ve bir noktada toplumdan geri kalır. Yine de hangi duyu organının daha önemli olduğunu sormak istiyorum. Görme ve işitmenin iletişim kurmamızda oldukça büyük yeri var. Peki dokunma duyumuzun önemi ne kadardır? Bence en az görme ve işitme kadar önemlidir. Çünkü dokunma duygularımızı en çabuk harekete geçiren duyu organımız. Dokunduğunu hissedemeyen bir insanın duygularının harekete geçmesi noksandır ve duygusuz bir insan toplum için çok tehlikelidir. Zülfü Livaneli'nin Kardeşimin Hikayesi kitabında Ahmet karakterini bu bağlamda düşünebiliriz. Dokunma, insanı etrafıyla ilgili bir şeyler hissetmeye iter. Bazen hislerimiz hayatta doğru kararlar vermemiz için bize en çok yol gösteren şeylerdir. Gördüklerimiz ve işittiklerimiz çoğu zaman bir manipülasyonun eseri olabilir. Ancak hissetmek öyle değildir. Hissetmek dışardan bir kişinin, varlığın, olayın müdahale edebileceği bir eylem değildir. His içten gelir. Daha alegorik bir açıklama belki bu durumu anlamamızı kolaylaştırır. Hissetmek kalpten gelir. Kalp beyinden bile dürüst bir organdır. Kalbimizde hissettiğimiz birçok şey boşa çıkmaz. Ancak dokunma duyumuz tahrip olmuşken nasıl olur da kalbimize ulaşabiliriz? Bunu açıklamak zor. Kalple bağlantısını kaybetmiş bir insanın başka insanlarla ilişkileri ne kadar sağlıklı olur. Bence bu bağlamda, Ahmet Bey kendini bir köyde bir eve kapatırken aslında erdemli bir karar almış. Cihangir Mercan Dokunma duyusu, insanı aynı zamanda etrafındaki tehlikelere dair uyarır. Dokunma duyusu acıyı beyne ileterek insanın kendini korumasını sağlar. Acı deneyimler beyin tarafından algılandıktan sonra bence kalbe de etki eder. Bu etki kişilerin karakterlerini belirleyecek kadar güçlüdür. Eğer bir acıyı layığı ile yaşamazsanız kişisel gelişiminizde eksiklikler olur, diye düşünüyorum. çünkü acılar insana dünyanın işleyişini öğretir, adalet kavramının önemini fark ettirir ve kişinin kendini gerçekleştirmesi için motive eder. Acı bazen mutluluklardan daha iyi bir öğretmendir. Bu öğretmenin size ulaşma kanalı geri dönülmeyecek biçimde tahrip olunca kendinizi boşlukta hissetmez misiniz? Ben olsam hissederim. Bu konuyla ilgili daha önce Sleep Tight diye bir film izlemiştim. Dokunma duyusunu kaybeden insanların bir şeyleri hissedememeleri onları bir noktada hayata karşı öfkeli hale getiriyor. Çünkü hissedememek onlarda hayatı tam anlamıyla yaşayamadıkları hissiyatı uyandırıyor. Böyle bir durumda insanın öfkelenmesi çok normaldir. Öfkesini etrafındaki insanlardan çıkarması hatta onlara zarar vermesi bence kaçınılmazdır. Hissetmekten aciz olan insanların empati ya da acıma duyguları oluşamaz. Bu noktada dokunma duyusuna sahip olmayan insanların toplum için durdurulamaz canavarlara dönüşmeyeceklerinin bir garantisi yoktur. Onlarla birlikte yaşamanın tehlikeli olduğunu bile düşünüyorum. Acıyı bilmeyen bir insanın karşısındakine acı verirken sınır tanımasını beklemek aptallık olur. Sonuç olarak bu kitaptan sağlıklı bir insan psikolojisinin çevresini ne kadar kaliteli algıladığıyla doğru orantılı olduğu mesajını aldım. Dokunma duyusunun da bu Cihangir Mercan noktada çok önemli olduğunu düşünüyorum. İnsanın çevresinde olan bitenleri dokunarak kalbine ulaştırmadığı sürece yüreğinin karardığına inanıyorum. Bu karanlık, kişinin maneviyatını; empati ve acıma duygularından yoksun bırakarak çok fazla etkiliyor. Kimsenin hissedemediği bir hayatı yaşamamasını diliyorum, Kardeşimin Hikayesi eseri bende böyle bir dilek uyandırdı. İnsanların birazcık bile dünyayla ilişkisi kesilirse bunun sadece o bireyi değil toplumun tamamını bir şekilde kötü etkileyeceğine inanıyorum. Duyuları zarar görmüş insanlara bunun bilincinde olarak daha çok yardımcı olmalıyız diye düşünüyorum. Onların hayatı deneyimlerken yaşadıkları eksikliğin öfkeye dönüşmemesinin hepimiz için kilit bir nokta olduğuna inanıyorum.