Birinci Çoğul Kişi

Sevdiğin, aşık olduğun kadın uğruna kendi hayatından vazgeçer miydin? Her şeyi, onunla yaşadığın tüm güzel anıları geride bırakıp gidebilir miydin? Gerçekten cevaplaması çok zor bir soru bana göre. Hangimiz bu soruya düşünmeden 'Evet' yanıtını verebilir bilemiyorum. Sevdiğin insanın hayatına zarar verebilme ihtimaliyle karşılaştığında cevabın buna göre nasıl değişirdi? Onunla birlikte kalıp bu sorunla savaşır mıydın? Yoksa kendi canına kıyıp arkanda yaşlı gözler bırakmayı mı tercih ederdin? İşte Delibal'ın konusu tam olarak da burada başlıyor. Klasik aşk filmlerini göz önünde bulundurduğumda, Delibal fazlasıyla başarılıydı. Gerek konunun işleniş tarzı gerekse oyuncuların performansıyla bende çok derin bir etki bıraktı. 'Günümüzde bu kadar çok seven erkek var mıdır?' sorusunu aklıma getirdi hemen. Gerçekten var mıydı? Kendi canından öte sevebilecek bir erkek... Aşk... Hayatta herkesin tatması gereken bir duygudur bana göre. Bu duyguyu yaşamadan da hayatta kalabiliriz ancak hayatımızda bir şeyler eksik olur. İnsanı apansız yakalar ve kavrayamaz aşık olduğunu. Sonradan belirtileri çıkmaya başlar. O kişiyi gördüğünde kalbinin içinde kelebekler uçuşması, her zaman onu görme isteği, onun yanında elinin ayağının dolaşması gibi örnek verilebilir bu aşk dediğimiz duruma. Yazarken bile insanı mutlu eden şeyleri hissetmek gerçekten de çok güzel değil mi sizce de? Bu yüzden film seçimlerimde romantik türde olanları tercih ediyorum çünkü bu tarz filmler içimdeki duygusal boşlukları doldurmamı sağlıyor. Gerçek hayatta yaşamadığım bir duyguyu izlerken istemeden de olsa kendimi filme kaptırıyor ve kendimi filmin içinde bir yerlerde hissediyorum. Ancak, günümüze baktığımızdafilmlerdeki gibi aşklara pek fazla rastlayamıyoruz. "Aşk iki kişinin başında beklediği bir ateş gibidir. İki tarafında odunları vardır. Sırayla atılır, eğer hep bir taraf odununu feda ediyorsa bir gün gelecek ve odunları biten taraf isyan edecektir. Böyle aşklar ölmeye mahkumdur." der babam hep. Günümüzde, herkes kendi hayatını kurtarmanın peşinde. Bir bencilliktir almış başını gidiyor. İnsanlar artık ilişkilerine birinci çoğul kişiyle değil de birinci tekil kişiyle bakıyor ve bu durum da ilişkilerde büyük sorunlara yol açıyor. Kimse kendi hayatından ödün vermiyor ve partnerlerini önemsemeyip sadece kendi istekleri doğrultusunda hayatlarına şekil veriyorlar. Bu durum ne kadar doğrudur ya da yanlıştır bilemem ama ilişkilere zarar verdiği bir gerçek. Peki, filmlerde neler oluyor? Aşklar her zaman karşılıklı, ilişkiler mükemmel, herkes çok mutlu... Bunlar ne kadar gerçekçi sizce? Gerçek hayatta insanlar çok mu mutlu aşklarını yaşarken? Hiç engellerle karşılaşmıyorlar mı? Ya da engelleri filmlerdeki kadar kolay bir şekilde aşabiliyorlar mı? Bence bu sorulara cevabımız 'hayır' olmalı. Çünkü hayat, filmlerde izlediğimiz kadar toz pembe değil. İnsanların ilişkileri her zaman mutlu sonla bitmiyor ve sevenler her zaman birbirlerine kavuşmuyorlar. Sanırım Delibal'dan bu kadar etkilenmemin sebebi de bu. O sımsıcak aşk hikayesinin içinde hayattan gerçek kesitler vardı. Filmin mutlu sonla bitmemesi de aklımda büyük bir yer etmesini sağladı, zaten Türk milleti olarak dramı çok severiz. Klasik bir söz olacak ama hayat gerçekten çok kısa. Bu yüzden hayatta bazı şeyleri geç olmadan yapmalıyız. Örneğin, sevdiğimiz kişiye 'Ben sana aşık oldum' diyebilmeyi göz almalıyız olumsuz bir cevapla karşılaşacağımızı bilsek bile. Keşkelerle hayatımızı doldurmamalıyız. Öncelikle ilişkilerimize biz olarak bakmalıyız çünkü bunu sağladığımız an gerçek bir ilişkiye sahip olmuş oluruz. Başkalarının sözlerine kulak asmadan sevdiğimiz, savunduğumuz şeylerin peşinden gitmeliyiz tıpkı Delibal'daki Barış gibi...