Uygun Bir Zaman Diliminde İnecek Var

Woody Allen yapımı olan Paris'te Gece Yarısı (2011), son zamanlarda keyif alarak izlediğim, kendimi ve hayatı sorguladığım nadir filmlerden bir tanesi olmayı başarıyor. Film, nişanlısı ve onun ailesiyle Paris'e tatile giden Gil'in bir gece yarısı Paris'te taksiye binmesiyle başlayan zaman yolculuğunu ve başından geçenleri konu alıyor. Paris'te Gece Yarısı, bu zaman yolculuğu esnasında Gil'in yanında beni de bu zaman yolculuğunun içine çekiyor ve zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorum bile. Hemingway, Salvador Dali ve Picasso gibi en sevdiğim sanatçıların tek bir filmde karşıma çıkması beni o kadar çok heyecanlandırıyor ki nerede olduğumu unutup kendimi bir an Hemingway ile bir bar kavgasına tutuşmuş bir şekilde ya da bir anda Salvador Dali ile bir restoranda sohbet ederken buluyorum. Bu zaman yolculuğu bana, filmdeki karakterlerin de başta düşündüğü gibi 1920'lerin ve Paris'in şu anki yaşadığımız zaman ve mekan açısından daha güzel olduğunu düşündürüyor. Özellikle filmin başındaki muhteşem Paris görüntüleri ve insanı özgürce sokaklarında dolaşmaya davet eden müziğiyle bana çıkmam gereken bir Avrupa turum olduğunu ve ilk sırada da Paris'in olduğunu hatırlatıyor. Hemingway'le geçen sohbetler, Picasso'nun gizli aşkı ve Paris'in muhteşem güzelliği benim için Paris'i daha çekici bir hale getiriyor. Her ne kadar Hemingway'le tanışmak konusunda Gil kadar şanslı olamasam da onun sarhoş olduğu sokaklarda, Picasso'nun aşık olduğu kalabalıklarda dolaşarak da kendi zaman yolculuğumu kendim yapabilirim diye düşünüyorum. Zaman... Zaman, insanoğlunun en büyük düşmanı... Zaman mı bizi bizden ayıran yoksa biz miyiz boş yere zamanı suçlayan? Bazen ben de içinde bulunduğum dünyadan ve karşılaştığım sorunlardan veyahut da sorumluluklardan kaçacak bir delik arıyor kimi zaman geçmişe kimi zaman ise geleceğe ufak yolculuklar yapıyorum kendimce. Filmin ana karakteri Gil o kadar kaptırıyor ki kendini gittiği zaman diliminin güzelliklerine, dönmek istemiyor hiç geriye. Çoğu zaman ben de kendimi bundan yaklaşık 30 yıl öncesinin seksenlerine dönebilmeyi ve aynı babam gibi, aynı onun yaşlarında genç olmayı hayal etmişimdir. Ama film zamanla aynı hisleri paylaşan karakterlere öğrettiği gibi bana da bir ders veriyor. Film ilerledikçe fark ediyorum ki sadece benim ve Gil'in değil neredeyse herkesin dileği aynı: Farklı bir yerde veya farklı bir zaman diliminde yaşamak. Aslında içinde bulunduğumuz şartlar ve koşullar bir başkasının en büyük dileği olabilir. Her ne kadar bazen şikayet etsem de bundan 100 yıl sonrasında içinde bulunduğum zaman diliminde yaşamayı isteyecek birçok insan olacağına eminim. Hatta 100 yıl geçmesine de gerek yok bundan 10 saat sonra bile şu an yaşadıklarımı özleyebilirim. Hepimiz o kadar odaklanmışız ki ya önümüzdekilere ya da arkada bıraktıklarımıza şimdiyi göremez olduk. İşte bu noktada anlıyorum ki hangi zaman diliminde hangi koşulda yaşarsak yaşayalım, her şeyi güzel yapan tek bir gerçek var: yaşadığımız anın ve sahip olduğumuz her şeyin değerini bilebilmek. Bunu bilmek en büyük zenginliktir bence. Ölü Ozanlar Derneği'nden bir söz geliyor aklıma bütün bunlardan sonra: "Vakit varken tomurcukları topla. Zaman hala uçup gidiyor ve bugün gülümseyen bu çiçek yarın ölüyor olabilir" (Ölü Ozanlar Derneği, 1989). Bazen ben de unuturum kim olduğumu nerede olduğumu ve nereye gittiğimi. Ama yanımdaki insanlara, sahip olduklarıma ve kıymetini bilemediklerime dönüp bakarım. O zaman anlarım nerden geldiğimi ve nereye gittiğimi. İşte o zaman anlarım elimdeki çiçeklerin kıymetini. İşte o zaman anlarım en büyük servetimin şimdi ve şu an olduğunu.