21601953 IE

Unut-ma-mak Haydar Ergülen'in "Vefa Bazen Unutmaktır" adlı yapıtı vefa sözcüğünün anlamını yeniden ve derinlemesine sorgulatan bir eserdir. Ezber bozan bir yaklaşım ile yazar vefayı tam karşıt bir kavram ile, unutmakla açıklar. Vefa nedir? Bu kitabı okuyana kadar ben vefanın bize emeği geçen iyiliği dokunan ve sevdiğimiz insanları unutmamak olduğunu düşünürdüm. Bu sözcüğün belleğimdeki karşılığı kesinlikle unutmamak eylemi etrafında şekilleniyordu. Anneannemi sık sık ziyaret etmeye çalışmam; ilkokul öğretmenimi, bana yardım eden kurumlardaki danışmanları yanına gidemesem de telefon ile aramam, hep onları ve iyiliklerini unutamadığımı, unutmadığımı göstermeye yönelikti. Ancak şimdi anladım ki ben vefa duygusuna çok dar bir açıdan bakıyormuşum. Vefa, gerçekten de unutmamak değil unutmakmış. Unutabilecek kadar sevmekmiş. Neleri unutacak kadar? Mesela öfkelerimizi, kırgınlıklarımızı, başarısızlıklarımızı, içimize akıttığımız göz yaşlarımızı... Kitap beni lise yıllarıma götürdü o yıllarda çok samimi olduğum, pek çok zamanımı birlikte geçirdiğim bir arkadaşım vardı. Ona her zaman çok güvenmiştim, ta ki bir sırrımı başkası ile paylaştığını öğrenene kadar. Yaz tatili dönüşüydü, o henüz ailesi ile gittiği yurt dışı tatilinden dönmemişti. Ben de ortak arkadaşlarımız ile zaman geçirmeye, sinemaya, yemeğe gitmeye onun da bize katılacağı günü sabırsızlık ile beklemeye başlamıştım. Ortak arkadaşlarımız ile çıktığım bir yemekte ona kesinlikle kimseye söylememesi gerektiğini tembihleyerek söylediğim bir sırrın, ortak arkadaşımız tarafından bilindiğini öğrendim. O an kendimi öyle ihanete uğramış hissetmiştim ki, bunu bana anlatan kişiye hiçbir şey söylemeden bakakalmıştım. Orada öylece otururken yanında hep huzurlu hissettiğim bir dostumun artık olmadığını hissetmiştim. Kendime Berk GÜNEY 21601953 IE gelmem birkaç gün sürmüştü. Bu zaman zarfında arkadaşımın telefonlarına da yanıt vermedim. Sonunda mesaj ile artık ona güvenmediğimi ve konuşmak istemediğimi ilettim. Şimdi düşünüyorum da yaptığım doğru muydu? O zaman bana çok doğru gelen bu davranış şimdi vefasız bir tutum olarak geliyor. Oysaki arkadaşım ile arama aşılmaz bir bir duvar örerken tam tersini onun vefasız olduğunu düşünüyordum, ona yaptığım bütün iyiliklere rağmen hepsini unutarak vefasızlık örneği sergilemişti. Peki ya ben? Ben onunla ilişkimi tek bir olay ile bitirirken onun bana yaptığı bütün iyilikleri unutmamış mıydım? Onu benden daha suçlu kılan şey neydi? Şimdi anlıyorum tek bir hata ile bütün artılarının üstünü çizdiğim bu eski dosta vefasızlık yapmıştım. Unutmuştum apandist ameliyatı olup okula gidemediğimde, okuldan geri kalmayayım diye ben söylemeden tuttuğu bütün notların fotokopisini çekip bana geri getirişini, doğum günlerimi herkesten önce kutlamak için daha on iki olmadan arayışını, sakatlandım diye bir turnuvaya katılamadığımda onun da vazgeçerek turnuvaya katılmayışını... Oysaki bütün bunlarda daha da kötü olan vefanın bunları unutmamaktan çok, sırrımı başkasına söylemesini unutmak olduğunu bilmiyor oluşumdu. Şimdi arkadaşımı aramayı düşünüyorum. Kaybettiğimiz birkaç yılın sebebinin onun yaptığı hatadan çok, benim hoşgörüden uzak davranışım olduğunu düşünüyorum. Bana onca iyiliği dokunmuş bir dostu affetmek bu kadar zor muydu? Affetmek insanı daha da özgürleştiren kinciliğin boğucu ağırlığından kurtaran bir duyguyken neden tam tersini seçmiştim ki? Dünyanın daha güzel bir yer olması, daha az mutsuzluğa sebep olan, gerginlikten uzak keyif ile yaşanan umudumuzu yitirmediğimiz, coşkumuzu kaybetmediğimiz bir yer olması hiç de zor değil. Daha çok bağışlamak, daha çok sevmek, iyilikleri unutmazken kötülükleri daha çok unutmak gerek. Unutmayarak en çok kendimize zarar verdiğimizi fark ederek, bağışlamanın dayanılmaz hafifliği ile vefalı olmak lazım. Çünkü vefa Berk GÜNEY 21601953 IE unutmaktır.