Dönüm Noktası

Hayatınız boyunca hiç yalnızlığı hissettiniz mi? Arkadaşsızlıktan bahsetmiyorum. Neredeyse her şeye sahip olup hala yalnız hissetmek benim bahsettiğim. Bu duyguyu ben yaşadım. Stefan Zweig'in Olağanüstü Bir Gece kitabını okurken de kendimi benzettiğim birçok nokta oldu. Özellikle ilk sayfalarında kendimden parçalar yakalamama neden olan cümleler, kitabı benim için daha sürükleyici bir hale getirdi. Tabii yazarın durumu benimkinden daha farklı. Seçkin bir burjuva sınıfına ait olan, hayattan artık tat alamayan bir adamın öyküsü bu. Hayatında her şey yolundayken birden hayatının ne kadar monoton olduğunu fark edip duygusal bir donukluğa sürüklenmiş bir yaşam tarzına sahip olan yazar bol bol betimleme yaparak adeta kitabın resmini bizlere çizmiştir. Kitabın neredeyse her sayfasında yaşadığı "olağan üstü gece"'yi sürekli övmekte ve hala etkisinden çıkamadığını vurgulamaktadır. Bu geceden sürekli bahsetmesi okurlarının merakını daha çok arttırıyor ve kitabın akıcılığını daha da kuvvetlendiriyor. Sıklıkla kendisinin öz eleştirisini yapan yazar, satırlarında "Ben olduğunu hiçbir şekilde hiç hissetmeden onun hakkında konuşabilirim, onu eleştirebilirim veya yargılayabilirim." cümlesini kurarak kendisinin ne kadar değiştiğini çok net bir şekilde ortaya koymaktadır. Artık umudunu kestiğini ve ömrünün sonuna kadar bu durumdan kurtulamayacağının kanısındadır. Her günün birbirinin aynısı olan monoton bir hayatı sürmek kendisini sıradan, duyguları donuk biri haline getirmiştir. Duygularındaki donukluğu bir yakınının ölümünden sonra tabutunu taşırken bile ağlamamasıyla tanımlamıştır. Böyle zamanlarda insanın gözüne bir filtre iner ve hayatı siyah beyaz görmeye başlar. Hiçbir şeye hevesi kalmamıştır ve duyguları donuktur. Çevresindeki en yakınını bile önemseyemeyecek seviyeye gelmiştir çünkü kendisi mutsuzdur. Çoğu kişi yargılar, anlam veremez böyle insanlara. Onu anormal algılarlar. Fakat bu tarz süreçler insana bir bakımdan da olgunluk kazandırır. Durup kendisini izlemesine ve tanımasına fırsat tanır. Ayrıca sürekli yalnızlığını vurgulayan yazar doğrudan yakınında olan şeylere bile yabancılık hissettiğini ve o şeylerle arasındaki duvarı yıkacak gücü kendisinde bulmadığını belirtmiştir. Bir bakıma tükenmişlik sendromundadır. Yanı başımda olan şeylerle aramda hep bir duvar hissetmem ve birtakım olaylara karşı duygusal olarak kayıtsız kalmam gibi özellikleri ben de taşımaktaydım. Öyle bir tükenmişlik olsa ki acı çekmeye bile yetersiz hissediyordum kendimi. "Toplum içinde olduğum zamanlarda da hayranlığımı ifade ederken yapay bir heyecan sergileyip etkileyici şeyleri abartarak içimin ne kadar hissiz ve kayıtsız olduğunu gizlemek için bir anlamda gösteri yapıyordum." diyen Zweing, bu cümlesinde de insanlara içinde kopan fırtınaları yansıtmadığını bariz bir şekilde görebiliyoruz. Ne yazık ki bu tarz davranışlar birçoğumuzda da mevcut. Genelde insanlar hiçbir zaman göründükleri gibi değildirler. Hepsi içinde değişik dünyalar barındırır. Kendi özlerinden uzaklaşarak değişik rollere bürünürler ve çoğu kahkahalar, ağlayışlar ve şaşırmalar sahtedir. Kendilerini her ne kadar kandırdıklarını bilseler de bazen bunu yapmaya mecburdurlar. Fakat bu davranış onlara daha çok zarar vermektedir. Kişilik karmaşası yaşadıkları bir kısır döngüye girerler. Bu kitapta en sevdiğim kısımlardan biri yazarın kendi benliğinin farkına varmasıydı. Sürekli kendisinden yola çıkarak olaylara kattığı yorumları sıkça görebiliyordum. Aslında genel olarak sıradan hayatının yanında bir ümidi olduğunu ya da en azından bir arayış içerisinde olduğunu anlayabiliyordum. Bir heyecan arıyordu. Her ne kadar bu sıradan hayatının ve hissizliğinin onu rahatsız etmediğini savunsa da bariz bir şekilde bir heyecan arayışındaydı. Bu duyguyu özlemişti. Hayatının dönüm noktası olduğunu iddia ettiği o "Olağanüstü Gece "'de bu heyecanı bulmuştu. Bu yüzden, o gece yazar için çok önemliydi. O gün belki hayatına renk katmayacağını düşündüğü, ön yargıyla yaklaştığı aktivitelerden kaçmayıp orada mücadele vermeseydi yine onun için özel olan o geceyi, günü yaşayamayacaktı. Kendisine fırsat tanıdı. Birçok maceraya karıştı. İnsanların heyecanlarını kıskandı ve hırsa geldi. At yarışlarının olduğu arenaya girdi ve olabildiğince her şeyi eğlenceli hale getirmeye çalıştı. İnsanları inceledi, bir kadını sadece kahkahasından yola çıkarak kafasında resmetti ve derinlerde yatan o heyecanı gün yüzüne çıkartmak için uzaktan sadece kadını keserek bile kendisine eğlence yarattı. Artık onun için hayat daha bir keyifliydi. Keyfine keyif kattı. Kestiği kadının kocasının oynadığı atın biletini şans eseri alıp oradan çıkan parayla zengin bile oldu. Bir müddet suçluluk hissetse de kendi üzerindeki sorumluluğu atmak için farklı yollara başvurdu. O paraları hayrına başkalarına dağıttı. Başkalarının mutluluğuyla mutluluğunu besledi. Mutluluğu büyüdükçe büyüdü. Artık o mutluydu. Hayatının dönüm noktası bir şans değildi sadece kendisine şans vermesiyle meydana gelen bir şeydi. Bir bakıma bunu kendisi başarmıştı. Bizlerin hayatı içinde aynı şey geçerli. Hepimizin zor zamanları olur. Kimi zaman diplere vururuz. Fakat kendi ışığımız kendimizizdir. Kendimize yardımcı olmakla başlar tüm değişim. Böylece kendi benliğimizi tazeler, yeni anılara ve yeni heyecanlara yer açarız.