ZİFİRİ KARANLIKTAKİ KIRMIZI HAYKIRIŞ

Hatıralarımız, zihnimizin matruşka bebekleri gibidir. Nasıl bir matruşka bebek farklı büyüklükte başka matruşka bebekleri saklarsa içinde, hatıralarımız da öyle saklarlar birbirlerini. Önce bir bebeği alıp koyarsın zihnindeki masaya ve açarsın içini. Bir de bakarsın ki sevdiğin, ya da nefret ettiğin herhangi bir kişi çıkıverir içinden. Onun içinden yaşanmışlıklar, yaşanmışlıkların içinden hislerin ve hislerinin içinden de gittikçe küçülen mantığın çıkar. Matruşka bebeklerin, zihnin yalnızca misafir geldiğinde açılan tozlu vitrininde unutulup tozlandıkları sanılsa da, bir matruşka bebeği eline alıp üzerine bir kez üflemen yeterlidir. İçini açmaya cesaret edersen, bebeğin üstündeki tozun zamanın onu uykuya yatırmak için kullandığı basit bir battaniye olduğunu ve içindeki her şeyin hala ne kadar canlı kaldığını görebilirsin. Matruşkaları anlamak içinse kırmızıyı iyi bilmek ve anlamak gerekir. Çünkü kırmızı devrimin rengidir. İsyanın, tehlikenin, aşkın ve tutkunun rengi... İşte bu yüzden içi süprizlerle dolu olan her şeyin kırmızıdır rengi. Tıpkı matruşka bebekleri gibi... Tıpkı hatıralarımız gibi... Bazen, sen çağırırsın kırmızıyı ve izin verirsin afacan bir çocuk gibi yüzünü boyamasına. Bazense, o seni bulur ve hiç beklemediğin bir anda küçük bir kağıt kesiğinin içinden çıkıverir karşına. Kimi zaman beyninde tepişir düşünceler ve vakitsiz uykundan ederler seni. Vefalıdır kırmızı, pencerenden odana sızıp eşlik eder sana yeni güne başlarken. Derin düşüncelere dalarsan dikkat! Kırmızıdır derinliğin rengi. Ve hatırlamak geçmişi, hayallerini kanatırcasına... Ferzan Özpetek'in İstanbul Kırmızısı'nı okuduktan sonra insanoğlunun hem kırmızıya ne kadar düşkün olduğunu hem de ondan ne kadar kaçmak istediğini bir kez daha anlıyor insan. Mesela, herkesin hayatında kurtulmak istediği ancak dönüp dolaşıp kendisini orda bulduğu şehirler ve bu şehirlere sinmiş anılar var. Üstelik, seni bir gölge gibi takip ediyor bu anılar ve nasıl ki güneşin doğarken hissettiği neşe ile batarken hissettiği hüzün başka tonlarıysa kırmızının, insan anıları da öyle başka tonlarda. Örneğin, aşk ateş kırmızısıdır ve yakar ona dokunanı. Bencillik, derinlerinde bir parça siyah barındırır ve bundandır bordoya kaçıp sığınışı. İstanbul kırmızısınınsa bir karşılığı yoktur renk paletinde çünkü o, bütün kirlenmiş duyguların, kaçılamayan mazinin, suçlu zevklerin ve eşitsiz adaletin karışımıdır. Bense, kitabı okurken bir ucu benim boynuma diğer ucu yelkovana geçirilmiş bir urgan gibi hissettim kurguyu. Sanki astılar beni saat herhangi bir sayının buçuğunu gösterirken. Yelkovan akrebe yetişmek için acele ettikçe ayaklarımın altından yavaşça kaydı dünya. Şu meşhur klişedeki gibi tüm yaşantım geçti gözlerimin önünden. Hüzünlerimi gördüm; sevinçlerimi, kıskançlıklarımı... Dostlarımı gördüm; seksek oynadıklarımdan başlayıp aşık olduklarıma kadar. Ve aldattığımı gördüm aldanırken. Gerçek bir ölümde karanlıklar içinde beyaz bir nokta görürmüş insan. Belki de benim tek farkım, ufuktaki kırmızı noktaya odaklanmış olmamdı. Bazı kitaplar okurken boğazında kalır insanın. Üstüne ne okusan ne izlesen geçmez kursağından. Sanırım, İstanbul Kırmızısı boğazımda düğümlenen ve bir türlü yutamadığım bir lokma son günlerde. Şu satırlarda kullanmak için seçtiğim kelimelerden başlamak üzere, adım adım geçmişe gidip hayatımda aldığım kararları sorgular oldum. Neden kavga ettim oda arkadaşımla dün? Neden geldim bu gri ve İstanbul'un ünü altında ezilip egosunu diplomasiyle şişirmiş şehre? Peki ya neden bırakmışım hayatı sorgulamayı, ve neden korkmuşum geçmişin kapımı tıklatmasından? Halbuki geçmiş kırmızının hangi tonu olursa olsun güzelliği yaşanmışlığından geliyormuş. Oysa gelecek, okyanusta bir tuz tanesi.