Kaçırdıklarımız

Bir kız tanırdım, hayatındaki her şeyden daha fazla değer verdiği bir erkek arkadaşı vardı. Tüm zamanını, enerjisini onu mutlu etmeye adamıştı ve bunun farkında bile değildi. Zamanla araları açıldı ve kız terk edildi. Önceleri büyük bir boşluğa düştü; sığındığı limanı, sırdaşı, en iyi arkadaşı bir anda çekip gitmiş ve sanki yarım kalmıştı. Onunla ilgili hayalleri ve beklentileri öyle fazlaydı ki, hepsinin öznesi olan o insanın yokluğunda ne yapacağını bilemez hale gelmişti. Uzun bir süre yas tuttu, kimseye güvenemedi; hayatı son hız devam ederken o geçmişe takılıp kalmıştı. Sürekli bir şeyleri farklı yapsaydı hala onunla birlikte olacağını düşünüyor ve kendini suçluyordu. Darmadağın olmuştu, bir daha asla toparlanamayacağını düşünüyordu. Ancak "Çıkıp gitmek, geride bıraktığınız şeye doğüstü nitelikler atfedebilir." Bir sabah uyandı ve hayatı yeniden yakalamaya, ondan keyif almaya; eskisinden daha iyi, daha özgür, daha güçlü olmaya karar verdi. Artık hayatının merkezine kendini koyacağına ve bir dahaki sefere önce kendine, sonra bir başkasına aşık olacağına dair bir anlaşma yaptı. Özgüvenini yeniden kazandı, yeni bir çevre edindi ve yaşadığı iyi-kötü bütün tecrübelerle barıştı. Artık çok daha tutkulu, çok daha mutluydu ve sahip olduğu bu samimi enerjiyle insanları kendine çekiyordu. Derken yıllar sonra eski erkek arkadaşıyla karşılaştı ve onunla bir süre vakit geçirme fırsatı buldu. Ayrılma vakti geldiğinde genç adam dönüp ona tam da hayalini kurduğu kadına dönüştüğünü ve her şeyin daha farklı olabilmesini dilediğini söyledi. Peki eski erkek arkadaşı neyi "kaçırmıştı" ya da gerçekten bir şey kaçırmış mıydı? Eğer yıllar önce o gün ayrılmasalardı, genç kız o üzücü süreci atlatıp değişmeye karar vermeseydi, genç adam hayalindeki kadınla mı yaşıyor olurdu? Bunu bilebilmemiz mümkün değil belki ama bu durumda genç kızı güçlendiren, terk edilmesiydi. Yani bu tecrübeyi yaşamasaydı değişmeyecekti. Yani bana kalırsa kaçırdıklarımız, aslında yoklar. Ben her durumda olayların olabilecek en iyi şekilde geliştiğine inanıyorum. Elbette seçimlerimiz olayların gidişatını kaçınılmaz bir biçimde etkiliyor, genç kızın içine kapanmak yerine toparlanıp devam etmeyi seçmesi gibi. Ancak seçtiğimiz yolda ilerlerken başımıza gelecekleri öngörmemiz imkansız. Yine de bazen başımıza gelenlerden ötürü yolu suçluyoruz ki bunun iki sebebi var. İlki insan olarak en büyük zaafımız, yani açgözlülüğümüz. Seçmediklerimiz, başkalarının sahip oldukları şeyler bize çoğunlukla daha çekici gelir. Hep daha iyisi vardır: Daha büyük bir ev, daha lüks bir araba, daha çok para, daha iyi bir kariyer, daha güzel bir eş... Hep bir şeyleri kaçırıyoruz bu durumda. Açgözlülük, bir insana sürekli neleri kaçırdığını düşündürüp acı verir. İkincisiyse kendimizi sevmememiz. Bu çok basit gibi görünse de dörtnala ilerleyen bir hayatın içinde, bu kalabalıkta, bu gürültüde kendimi kaybettiğimiz, sevmeyi unuttuğumuz bir gerçek. Sürekli başkalarıylayız, sürekli koşturuyoruz, yalnız kaldığımızda daralıyoruz, ne yapacağımızı şaşırıyoruz. Halbuki yalnızlığı insanın en büyük yoldaşıdır. Ancak yalnızken tanırız kendimizi, yalnızken düşünebiliriz, yalnızken kendimizi sevmeyi öğreniriz. Hem kendini sevmeyen insan çoğunlukla kendi seçimlerini yapamaz, yapsa da onları sevemez. İç huzurumuzu bulamadığımız ve sahip olduklarımızı sevmeyi öğrenemediğimiz sürece, seçmediklerimiz bize her daim daha çekici gelecektir. Bence bu hayatı en az pişmanlık ve en fazla keyifle yaşamanın olmazsa olmazıdır kaçırılanlara inanmamak. Yaşanmamış, var olmayan bir hayata ve sonsuz olasılıklar denizine övgüler yağdırıp durmak yerine hayatlarımızı olduğu gibi sevip gerçekten değiştirebileceğimiz kısımlarına odaklanmamız her şeyi daha güzel görmemizi sağlayacaktır. Bir kız tanırdım diye başlamıştım, onu tanırdım çünkü o kız artık yok, değişti ve başka biri oldu. Nehrin akıp yenilenmesi gibi o da yenilendi. Ve o kız, yenilenmesini kaçırdıklarına borçlu. Aybala Deniz