Tek Taraflı

Aşk, yazıldığı kadar kolay anlatabilecek bir kavram değil ne yazık ki. Aşkın tanımını yapmak bile çok güç aslında. Sözlüğe bakarsak eğer; "Aşırı sevgi bağlılık duygusu" olarak tanımlanmıştır aşk ancak bu, aşırı derecede basitleştirilmiş bir tanım bana sorarsanız. Yaşanılanların, hissedilenlerin, mutlulukların, mutsuzlukların herkes için farklı olduğu bir duyguya evrensel bir tanım bulmak haksızlıktır zaten. Tek bir evrensel gerçek vardır benim çıkarabildiğim; aşk, sevdiğinden bir şey bekleyerek yaşanılan bir duygu olamıyor, aşk sadece size bağlı bir duygu olarak karşımıza çıkıyor. Eğer bana inanmaz ve bir kanıt görmek isterseniz; Orhan Veli Kanık, Yalnız Seni Arıyorum adlı eserinde aşkın ne denli tek taraflı bir duygu olduğunu anlatıyor. Cemal Süreya demiş ki, "Aşk eskidikçe aşktır, sevgi eskidikçe sevgi..." Budur belki Orhan Veli'nin altmış iki farklı mektupta çizgisini hiç kaybetmeden aynı aşkı yazabilmesinin sebebi. Eskidikçe artan ama belki de hiçbir zaman hak ettiği değeri bulamayan bir sevgiymiş onunki. Aslında ender rastladığımız bir durum değil bu, onu diğerlerinden ayıran şey ise aşkını bile anlatabilecek kuvvette bir kaleminin olması... Yıllar, asırlar geçse bile her ortamda her durumda şahit olabileceğimiz bir durum aşkın karşılıksız kalması. Hatta derler ki, "İmkansızsa adı aşk olur." Trajikomik biraz ama doğruluk payı da yadsınamaz bir gerçek. Zaten eğer aşka dair tek evrensel gerçek, aşkın tek taraflı olma durumuysa, her zaman her yerde karşılaşıyor olmamız pek de enteresan olmasa gerek. Bazen üçüncü şahsılar neden oluyor bu duruma, bazen gurur, bazen cesaret eksikliği ve daha nice sebep. Aman ha! Sakın bu sebepleri küçümsemeyin çünkü bu sebeplerin her birisi uğruna binlerce söz, şarkı, şiir, mektup yazılmış, milyarlarca gözyaşı dökülmesine sebep olmuş durumlar. Madem yazımıza Orhan Veli Kanık ve aşkını şahit göstererek başladık, o zaman onun yaşadıklarının üzerinden gidip aşkın mesafe engeli hakkında konuşalım biraz. Gerçi Can Yücel der ki, "En uzak mesafe iki kafa arasındaki mesafedir birbirini anlamayan." Mesafeler sevmeye engel mi? Ya da biraz değişiklik yaparsak soruda; Sevmeye engel olan şey gerçekten mesafeler mi? Sefalet içinde, beş kuruş parası olmasa bile sevdiği kadına mektup yazabiliyorken Orhan Veli, aşkının karşılığını alamamasının sebebi Ankara İstanbul arası dört yüz elli kilometre olamazmış gibi geliyor açıkçası bana. Sonuçta insan kalbinde taşımıyor mu sevdiğini? Yoksa çok mu romantik bir yaklaşım bu? Belki de gerçekten aşkı aşk yapan, tek taraflı olmasıdır, buradan gelir büyüsü. Hiç olmayacağını bildiğin halde vazgeçmiyor olmaktır belki de şiirler, şarkılar, mektuplar yazdıran. Ulaşamadığın her şeyin daha değerli olduğu bir dünyada en çok değer verdiğin şeyin, en ulaşılamaz olmasıdır normal olan. Bazen yanı başında olsa bile mesafeler varken aranızda, bazen dünyanın öbür ucunda olduğu için de mesafe girer aranıza. Sonuçta demiyor muyuz baştan beri, tek bir evrensel gerçeği var ise eğer aşkın; tek taraflı olduğu gerçeğidir. Aşkın binlerce tanımına bir tane de ben katkı yapacak olursam eğer; bir futbol maçı düşünün mesela. Günlerce, haftalarca, aylarca çalıştığınız, emek harcadığınız, düşündüğünüz bir maç olsun. Çıkıyorsunuz sahaya, doksan dakika elinizden geleni yapıyorsunuz, koşuyorsunuz, mücadele ediyorsunuz, çabalıyorsunuz ama bir gol yiyorsunuz ve kaybediyorsunuz. Maç bitiyor, insanlar yanınıza geliyor ve iyi oynadığınızı, kaybetmeyi hak etmediğinizi, üzülmemeniz gerektiğini söylüyor. Ama ne fark eder ki, sonuçta kaybetmişsiniz. Eğer her yazımın sonunda bir tavsiyede bulunuyorsam, bu yazımın tavsiyesi de şu olsun; siz güzel sevmeye bakın, yenmişsiniz yenilmişsiniz çok fark etmez. Sonuçta aşk sizin, karşınızdakinden bir şey beklemek olmaz.