Sevgili tablo severler,

Tablolar ve ressamlarla ilgilenen bu dergi için bana bir yazı yazmam teklif edildiğinde çok heyecanlandım ve siz okurlarımı anlamı çok tartışılan bir tablom hakkında bilgilendirmek için bu öneriyi memnuniyetle kabul ettim. Takip edebildiğim kadarıyla şeffaf bir kadının kötü hava koşulları altında çorak topraklarda ayakta durduğu tablom çok farklı açılardan birçok kez yorumlanmıştır. Her sanatta olduğu gibi resim sanatı da özneldir ve doğrusu yanlışı yoktur. Tabloyu yapan kişi olmama rağmen burada sizlere bahsedeceklerim benim doğrularım olmaktan ileri gidemeyecektir. Öncelikle tablonun betimlemesiyle başlamanın düşüncelerimi anlatmamı kolaylaştıracağını düşünüyorum. İlk olarak kadının tablonun ön planında olduğu göze çarpıyor. Sade, güzel ve sakin bir kadın. Yüz ifadesi belirsiz gibi. Kadından sonra göze çarpan bir diğer özellik ise kadının çizgileri dışındaki her şeyin karamsar olması. Uzam, karanlık bir gündeki çorak topraklardan oluşuyor. Uzaklardaki bir adamsa tek başına bu karamsarlığa kapılmış bir şekilde orada duruyor. Kadının eteklerine bakmadan önce kadının yüzünün ve bedeninin aydınlık oluşu da ona daha pozitif bir hava veriyor. Ortamın negatif ve karanlık oluşuna ve verimsiz topraklar üzerinde olmasına karşın kadının şeffaf eteklerinin altında insana mutluluk veren çiçekler açtığı dikkati çekiyor. Arka taraftaki adam tıpkı bir cenazede insanların mezarın başında beklemesi gibi orada duruyor. Sanki o ölümün karamsarlığını vurguluyor. Öte yandan kadının aydınlık yüzü ve eteklerinin altında kadının yağmuruyla açan çiçekler doğanın diğer bir dengesi olan doğumu bizlere anımsatıyor. Yani tablo biraz zıtlıklar barındırıyor içinde. Çiçekler daha doğrusu benim için özel bir anlam taşıyan laleler, birçok güzel şeyi sembolize edebilirler. Siz resim severlerden de dinlediğim üzere barış, mutluluk, paylaşma duygusu gibi şeyler sizlerin aklına ilk gelenlerden. Fakat ben ise hikayenin daha çok doğum ve ölüm tarafından bakıyorum olaya. Kadının doğurganlığın da bir simgesi olduğunu göz önünde bulundurarak, bu çiçeklerin doğumu nitelediğini düşünüyorum. Kadının onları sulaması tıpkı bir çocuğu özenle, sevgiyle ve şefkatle büyütmesine benziyor sanki. Suyuyla onlara hayat veren kadın aynı zamanda onları kendi etekleri altında tüm karamsarlıklara, kötü etkenlere karşı koruduğunu ve mutlulukla, pozitif duygularla yetiştirdiğini simgeliyor sanki. Kadının ifadesiz oluşunu onun bu ölüm ve doğum arasında dengeyi sağlayıcı bir faktör oluşuna bağlıyorum. Bir yandan çocuklarına mutluluk ve neşe aşılarken diğer yandan da hayatın bir diğer gerçeği ölümle cebelleşiyor. Bu ikisi arasında dengeyi kurarken kendi kanatları altındakilere bunları yansıtmama çabası onun ifadesini belirsiz yapıyor. Orada bir cenazedeymişçesine dikilen adamsa sanki kadının mutluluğu ve neşeyi korumaya çalıştığı iç dünyasında ona ölüm gerçekliğini aklından çıkarmaması için bir anımsatıcı niteliğinde. Aynı zamanda kadının doğada oluşu, besleyip büyüttüğü şeylerin de doğanın bir parçası oluşu yine doğanın ta kendisini anlatan ölüm doğum zıtlığını vurguluyor. Kadının fırtına gibi zorlu bir koşulda bile dimdik ayakta durduğu dikkatlerden kaçmayacak bir özellik bence. Doğum ve ölümün çatıştığı bir ortamdaki bu duruşu aynı zamanda kadının güçlü oluşunu da vurgulamaktadır. Kötü koşullara rağmen suratında en küçük bir acı veya üzüntü belirtisi yoktur. Tüm kötülükleri kendi içine atarak veya uzaklaştırarak mutlu bir şekilde büyütmesi gereken çocuklarına iyi bir ortam sağlıyor. Bir başka nokta ise tabloda kocaman görülen ıssız topraklara kadının kendi güzelliğiyle ve pozitifliğiyle hayat, yeşillik getirmesidir. O kurak toprakları bile enerjisiyle kadın canlandırır, tıpkı kadın eli değmiş gibi sözünde olduğu gibi. Sonuç olarak, bu tablo benim için doğum ölüm gibi doğanın kanunları ve kadının tüm bu yaşam döngüsü içerisindeki önemini gözler önüne serer. Yazımın başında da söylediğim gibi sanatta doğru yanlış, siyah beyaz yoktur. Kim ne görüyorsa o doğrudur. Kendi eserim olmasına rağmen yazımda olabildiğince objektif olmaya çalıştım. Belki de siz okurlar bunu okurken kafanızdaki düşüncelerle benim düşüncelerimi sentezleyerek kendi düşüncelerinizi oluşturdunuz, belki de sizin için hiçbir şey değişmedi. Öyle ya da böyle, düşüncelerimin ve bu tablo hakkındaki yorumlarımın tıpkı bu tablonun aklınızın bir köşesinde kalacağı gibi kalması dileğiyle. Sevgilerimle, Mf Hussain