Ölümün Kıyısında Küçük Bir Umut Işığı

Kaybetme korkusu her zaman içimizdedir. Bir sevgiliyi, anneyi, babayı, bazense bir dostu kaybetme korkusu. Ne yaparsak yapalım bu korkunun önüne geçemeyiz. Kalbimizin ortasına yerleşir elimizde olmadan. Gerçekten kaybetmekse belki de başımıza gelecek en kötü şeydir. Çünkü birini kaybetmek içimizdeki kaybetme korkusunu da yok eder. Ardında ise kocaman bir boşluk bırakır. En fenası da elimizde olmadan kaybetmektir sevdiğimizi. Hiçbir şey yapamayız bu durum karşısında. Ölüm, hem değer verdiklerimize karşı duyduğumuz kaybetme korkusunu hem de varlıklarıyla içimizi ısıtan o ışığı alır götürür ve geriye yüreğimize saplanan buzdan hançerler bırakır. Başkahramanımız Hazel'ın da hissettiği tam da böyle bir şey. Hazel kanser hastası, çok arkadaşı olmayan bir kız. Küçük yaşta başlayan hastalığına rağmen ailesinin yanında çok neşeli. Belki de ailesinin yaşadığı kızlarını kaybetme duygusunu hissettiği için böyle. Fakat Hazel yalnız kaldığı zamanlarda yalnızlığın derin sessizliğini kalbinin en derinlerinde yaşayan bir kız. Fakat bir gün her şey değişiyor. Annesinin zoruyla gittiği destek grubunda ona hastalığını dahi unutturacak biriyle tanışıyor. İşte aşk ve kaybetme korkusu burada başlıyor Hazel için. Gus, kendi gibi kansere yakalanmış genç bir çocuk. Hayatı boyunca spor yaptığı halde bacağının birini kaybetmiş biri. İkisi de çaresizlik dolu hayatlar yaşarken umut ışıklarını birbirlerinde buluyorlar. Gus, Hazel'ın durumunun kendisinden daha ağır olduğunu, ölüme ondan bir adım daha yakın olduğunun bilincine vardığında kaybetme korkusu bütün vücudunu sarmaya başlıyor. Her fırsatta Hazel'ın daha iyi olması için çabalıyor ve hatta devletin ona verdiği tek dilek hakkını Hazel'la Hollanda'ya gitmeye, tek aşkının en sevdiği yazarla tanışabilmesi için kullanıyor. İkisinin bu mucize aşkı hayal bile edebileceğimizden çok daha güçlü oluyor. İster istemez kanserli bu iki gencin aşkına ve birbirlerini kaybetme korkularına özenirken buluyorsunuz kendinizi. Ölüm etrafta kol gezinirken, bu karanlıktan çıkmak için birbirlerine tutunmuş bu iki genci hayranlıkla takdir ediyorsunuz. Ne yazık, işler hiç planlandığı gibi gitmiyor. Bir anda Hazel kendini durumu bir anda ağırlaşan Gus için cenaze konuşması hazırlarken buluyor. Ölüm kapkaranlık bir perde gibi aşklarını gölgelemeye başlarken bu korkuyu siz de iliklerinize kadar hissediyorsunuz. Buna kader mi denir, şans mı denir bilinmez fakat Hazel bu korkuya yenik düşmeyerek aşkını son nefesine kadar yaşatmayı başarmış, hastalığına ve ölümün her daim ensesinde dolaşmasına rağmen gücünü hiçbir zaman kaybetmemiştir. Filmin bir bölümünde Hazel'ın kendi içinde hesaplaşmasına şahit oluyoruz. Hastalığının ağırlığı onu çok yorarken Hazel, Gus'ın onun için duyduğu korkunun ağırlığını daha fazla kaldıramıyor ve Gus'tan ayrılmak istediğini söylüyor. Bu kararı kalbiyle vermediği çok açık. Fakat şu bir gerçek ki insanoğlu mantığıyla, etrafına verdiği zararı en aza indirmek için istemediği kararlar verebiliyor. Hazel'ın da yapmak istediği tam da bu. Vermesi çok zor olan bu kararı Gus'a açıklamaksa onun için ayrı bir kabus. Bu da kaybetme korkusunun filmde anlatılan bir diğer yüzü. Kaybetmek sadece ölüm demek değildir. Bir insanı hayatınızdan çıkarmak ya da bir insanın kendi isteğiyle sizin hayatınızdan çıkması da onu kaybettiğiniz anlamına geliyor. Hayatı hastalıkla geçmiş olan Hazel'ın bildiği tek korku ölüm olduğu için belki de bu kararın arkasında duramıyor. Bu da filmin bize gösterdiği bambaşka bir dram. Yüreğimizi parçalayarak biten Aynı Yıldızın Altında filmi bizi duygulandırdığı gibi aynı zamanda kendi hayatımızda var olan duyguları da fark etmemizi sağlayan etkileyici bir film.