BUĞULU ÖLÜMSÜZLÜK

İnsanların ideolojileri, dini inanışları, davranışları farklılık gösterse de, hepimizin hemfikir olduğu ve yaşanacağı konusunda şüphe duymadığımız tek şey ölüm. "Ölümsüz olsaydık nasıl bir yaşantımız olurdu?" diye başladığım her beyin fırtınası, ölümün karşısındaki çaresizliğimizi fark ederek son buluyor. Kesinliği ve zamanının belirsizliği hayattaki en ürkütücü şeylerden. Bir yoldayız, tercihlerimize göre yönümüzü belirliyoruz. Lakin bu yolculuğun ne zaman sonlanacağını bilmiyoruz. Sıkılıp kendimiz mi bitireceğiz yoksa "daha çok yolum var" diye düşünürken birden sona mı erecek? Ölümsüz olsaydık, kaynaklarımız yetebilsin diye daha az ürerdik muhtemelen. Bir sürü insanla tanışırdık. "Hayatımın tek aşkı" diyemezdik kimseye. Çünkü çok daha fazla kişiye aşık olabilirdik. Ölüm korkusu yaşamazdık. "Acaba öldükten sonra ne olacak?" sorusu beynimizi karıncalandırıp durmazdı. Sadece yaşardık, sonsuza kadar. Torunlarımızın torunlarının torunlarıyla tanışabilirdik. Bir günü boş geçirdiğimizde pişman olmazdık. "Keşke boş geçirmeseydim, ömrümden bir gün kaybettim." diye düşünmezdik. Çünkü zaten istediklerimizi istediğimiz zaman yapacak kadar vaktimiz olurdu. Dünyadaki bütün ülkeleri gezebilirdik. Fuzuli ile tanışırdık mesela. Atatürk'ü kanlı canlı görebilirdik karşımızda. Yazılan bütün kitapları okuyabilirdik. Edip Cansever'le karşılıklı "Masa da masaymış ha" yı söyleyebilirdik. İstediğimiz kadar yazar ve çizerdik. Ölümsüz olsaydık, Picasso'yu resim çizerken izleyebilirdik. Tüm enstrümanları çalmayı öğrenecek kadar vaktimiz olurdu. Beethoven'ı canlı canlı dinleyebilirdik, parmaklarını piyanosunda ahenkle gezdirirken. Nikola Tesla, Galileo, Einstein ölmemiş olsaydı, dünya şu an ne durumda olurdu? Bazen oturup bunları düşünürüm saatlerce. Daha neler yapardık neler. Ama bu yolculuğun bir gün biteceğini biliyoruz. Belki de bu yüzden kendimizi kısıtlıyoruzdur. "Gelmişim kırk yaşına, bu saatten sonra ebru yapmayı öğrensem ne olur, öğrenmesem ne olur?" bakış açısı epey üzücü. Ölümlü oluşumuz, hayatımıza yön veren en önemli etken. Zamanının belirsizliğini düşündüğümde aklıma hep Charles Bukowski'nin "Sonsuza dek yaşayacakmış gibi düşün, yarın ölecekmiş gibi yaşa" sözü gelir. Peki hangi olaylar bizi bu düşünceden alıkoyar ve dehlizlere doğru iter? Birinin öldüğünü duyduğumuzda veya yakınlarımızdan birinin ölümüne tanıklık ettiğimizde ölümü daha çok düşünürüz ve tüm bu olumlu hissiyatlar birden kaybolur gider. Ne de hüzünlü şey, sevdiğin birinin hayatının öylece bitivermesi. Birden hayatında oluşan o boşluk hissi. "Mezarına ancak birkaç kere toprak atabildim ben, daha fazlasına yüreğim dayanmadı. Musa'ya verdim elimdeki küreği, üç dört adım geriye çekilip yere çömeldim ve hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım. Eğilip doğrulan insanları, kürek seslerini, toprağın kokusunu ve mezar taşlarının ağartısını buzlu camın gerisinden görüyormuş gibiydim orada ağlarken. Dünya gözyaşlarımın içindeydi artık, dünya bulanıktı, dünya ıslaktı ve dünya kalın uğultular eşliğinde etrafa buğular saçarak, hafif hafif titriyordu." diye anlatıyor ölüm hüznünü Hasan Ali Toptaş "Kuşlar Yasına Gider" adlı romanında. Bir süre kalıyoruz o buzlu camın ardında hepimiz. Sonra kaybettiğimiz kişinin yokluğuna alışmaya çalışıyoruz. Farkında olmadan, istemeden hayatımıza devam etmek zorunda kalıyoruz. Bu anlarda hep şunu düşünmüşümdür: "Bir gün ben öldükten sonra da sevdiklerim hayatlarına devam edecekler." Bu elbette ki kaçınılmaz. Önemli olan onların hayatlarında nasıl bir iz bırakacak oluşum. Benden sonra nasıl hatırlayacaklar beni? Buna cevap verecek kişi şu an yaptıklarımla- yine benim. Yapılan tercihlerle yön verilen bu yolu, bazı insanlar kendi istekleriyle bitiriyor. Kendilerince geçerli nedenleri olduğunda, bu sona kendi kararlarıyla varmak mantıklı geliyor. Hepimiz düşünmüşüzdür intihar etmeyi ama kıyamamışızdır tatlı canımıza. Kendimize kıyamamanın yanında, bizi sevenleri düşünmüşüzdür. Ne kadar üzüleceklerini, ne kadar özleyeceklerini aklımızdan çıkaramamışızdır. Diyeceğim o ki, büyük cesaret arkandaki insanları o halde bırakmak. Her yiğidin harcı değil ölüme böyle ulaşmak. MELTEM AKIN Tam bu noktada, tartarız ölümlü olmanın bize kattıklarını ve bizden aldıklarını. Kişiye göre değişir terazinin hangi tarafının daha ağır basacağı. Bana soracak olursanız, bizden aldıkları daha fazla. Elde ettiğimiz tecrübelerin yetersizliği ve birisinin yokluğuna alışmanın zorluğu bunu bana söyleten. Dilerim ki, sınırlı vaktimizin sonuna gelmeden yapmak istediklerimizi gerçekleştirip ömrümüzü en verimli şekilde geçirebiliriz. Yapmak istediğimizde elde edemeyeceğimiz şey yok. Ölümsüzlük dışında-