ÖZGÜNLÜK ÇEMBERİ

İlkokul zamanlarından itibaren toplumun bir parçası olmayı öğreniriz. Bize söylenenler artık büyüdüğümüz, kendi hayatımızı belirleyecek kararları kendimiz verdiğimiz, farklı ve özgün bireyler olduğumuzdur. Hayatta bizi istediğimiz noktaya getirecek şeyin, bizi biz yapan şeyin, özgünlüğümüz olduğu cümleleri o yaşlardan bu yaşlara kulaktan kulağa dolaşır. O yaşlarda farklı olmak değildir derdimiz, ama ergenlik dönemleri yaklaşınca işler iyice birbirine karışır. Hepimiz farklıysak, kim aynı? Herkes özelse hayatta başarısız olanların sebebi ne? gibi sorular ve genç yaşta insanları kendini kanıtlamaya zorlayan sistemin getirisiyle ya özgüvensiz, silik bireyler ya da sisteme ve topluma nefret kusan, başarısız geçen bir hayatın faturasını haklı sebeplerle topluma kesen insanlar olarak yetişiriz. Biz kendi içimizde bütün bu karmaşada hayatta kalmaya çalışırken sistem bize yapacağını çoktan yapmıştır. Üniversite yıllarına gelene kadar, farkını hissedemeyişinin sebebini bizleri robot gibi dizen okul önlüklerinde ararsın, kendini kanıtlamak için, özgürlüğünü hissetmek için heyacanla üniversiteye gitmeyi beklersin. Sonunda varırsın hede ne ama üniversite çok daha korkunçtur. Çünkü artık insanlarla aynı seviyede olduğunu hissetmezsin, onlardan çok daha geride olduğunu farkedersin. Çünkü sen bunca zamandır sistemin tamda senden beklediği şeyi yapıyorsundur. Sen bütün bu sorular arasında debelenirken, kim olduğunu aramayı çoktan unutmuş olduğunu farkedersin. Bir bakmışsın okul üniforması dönemi bitmiş ama sen hala herkesle aynı kıyafetleri giyiyorsun. Tam kendim oldum derken çok daha büyük bir planın, sandığından çok daha küçük bir piyonu olarak bulursun kendini. Reklamların kölesi olmuş, zevkini, favori kitabını ya da favori mekanını kendine göre değil, popüler oluşuna göre, daha da kötüsü insanların ne diyeceğine göre seçersin. Bu yıllar boyunca özgünleşmek adına attığını sandığın bütün adımlar tam tersi yönde sürüklemiştir seni. The Truman Show' da gibi hissedersin kendini. Birileri sana hep oyunlar kurmuş, sen her ne kadar o tekneye atlayıp bu dünyadan uzaklaşmak istesende o seni hep türlü oyunlarla aynı noktaya geri sürüklemiştir. Etrafındaki birçok şeyin sen ne yaparsan yap değişmediğini görürsün. Kimsin peki sen? Ne yapmak istiyorsun? özünü bulmaya yönelik sorduğun bu sorular seni çemberden çıkarmaya başlamıştır. Ama artık çok daha zorlu bir görevin içinde bulursun kendini. Bir bataklık gibi, sen sıradanlıktan kaçmak için tepindikçe çemberdeki insanlar seni içine çekmeye çalışır. Bunu sana kendini değersiz, sıradan hissettirerek yaparlar. Cesaretini kıskanmışlardır ve buldukları her fırsatta seni aşağılamaya, kararlarını yargılamaya devam ederler. Başta kendine olan güvenin biraz sarsılsa da artık istediğin yolda ilk adımını atmışsındır bu his sana cesaret verecektir. Eleştirilerin ve seni geri çekmeye çalışan insanların çabaları gülüp, geçmeni sağlayacak kadar uzakta ve etkisizdir artık. Sonunda başından beri olmak istediğin noktaya ulaşmış bulursun kendini. Truman' ın bütün fırtınaya rağmen kendi olmak için aştığı deniz, bütün bu oyunları farkettiğinde onu vazgeçirmeye çalışan toplum. Bu kaçış hem bir son, hem bir başlangıç. Yepyeni benden oluşan bir hayat, ne istediğini bilen bir birey. Sizi siz olduğunuz için seven insanlar. Özgün ve farklı olmak için çaba verilmeyen yeni bir çember. Artık sizin gibi insanlarla olmaktan kaçınmıyorsunuz. Çünkü bu çemberde herkes sizin gibi özgün. Bu çemberinde zorlukları olacak, belki ilerde bununda can sıkıcı olduğunu düşünüp daha fazlası için yollara koyulacaksın. Ama önemli olan şimdi buradasın. Film burada bitiyor. Kimse Truman' ın gerçek dünyaya adım attığında başına neler geldiğini merak etmedi. Belki de o çoktan kendine aşılacak yeni çemberler bulmuştur...