Mutluluğa Gerçekten Bakış

Bazı insanların daima mutlu olmak için bir sebepleri olabilir, çoğunun tam tersi. Yıllarca düzgün bir şekilde devam etmiş, dışarıdan bakılınca, "Var mı bunun gibi şanslısı-mutlusu?" denmiş kişilerin her daim bir nedenleri olabilir mutsuz olmak için. Belki çok zeki olduklarındandır o kimsenin görmediği olumsuz yanları görmeleri belki de yaşadıklarından, tecrübelerinden... Aslı Wilhelm Genazino tarafından Almanca yazılmış olan bu kitabın çevirisi o kadar güzel ve emek harcanmış duruyor ki, insan "Acaba Türk birisinin eseri mi bu?" diye düşünüyor. Her parçasını, sayfasını ve hatta cümlesini bile istisnasız büyük zevkle okudum. "Ölen annem ve babamdan sonra ağlayacak bir şeyim mi kaldı?" diyor yazar. O da biliyor yaşama amacı olmadığını, bilse bile ne yazar? O da farkına varmış çoğu insanın aslında bir amacı olmadığını. Mesela, eğitim diyorum, en güzel örneği. Başlatıyorlar çocukları daha 7'sinde, söz vererek, diyerek, "Bir gün bitecek." Peki, amacı ne bunca yıllık çabanın? Ortalama 75 yıl gözlerimizi açık tutabildiğimiz bu dünyada yaşamımızın çeyreğini neden eğitime harcıyoruz? Amaç mutluluktu benim bildiğim, mutlu olmaktı herkesin hedefi. Mutluluk eğitimden geçiyorsa bunca insan neden mutsuz? Neden çocuğuna günde bir saat bile ayıramayan eğitimli, başarılı insanların yüzü bile gülmüyorken onlar gibi olmaya çalışacakmışız ki. Belki de mutluluğu bulmak için farklı yollar denememiz gerekiyordur, belki de aslında hep dibimizdedir; ailedir. Ama sanırım insan doğası gereği mutlu olduğunu anlamak için o anlarının geçmişte kalması gerekiyor. Biten hikayelerin ardından oluşan boşluk bize elimizdeyken vermek istemediğimiz değerin önemini vurguluyor ve kavratıyor. Akıllanıyoruz. Mutluluğumuzu sağlayan kaynaklarımız teker teker gittiğinde moralimiz bozulabiliyor istemeden. Belli etmemeye çalışmak da çözüm olmuyor. Hani derler ya negatiflik negatifliği çeker diye, işte tam o yüzden galiba, bir sıkıntımız olduğunda ardı arkası kesilmeden sıra sıra geliyor sıkıntılar. Sanki bu güne kadar içinde birikmiş de ayıp olur diye gün yüzüne çıkamamışlar gibi, birbirlerinden görüp uykusu olmadığı halde esnemeye başlayan insanlar gibi. İşini kaybetmek yetmiyormuş gibi eşini de kaybediyor, sonra da aklını... Günlüğünün ilk sayfalarında biraz kaçamak yaptığı için işten kovulduğu yazıyor, biraz ilerleyince ihanete uğradığını da görüyoruz, hayat arkadaşı Traudel'miş suçlu... Yazıyla dolan son sayfalar gittikçe saçmalaşıyor, anlamsızlaşıyor. O sayfaları diğerleri gibi iyi anlayamıyoruz, kendi de anlamıyor. Anlatamıyor da zaten, üst üste gelen talihsizliklerin sonuncusunu yaşamakla meşgul o aralar... Bazen de olumsuzluklar gelmek bilmiyorken zorla çekip çıkarıyor o pesimist insanlar. İş görüşmesinde göze çarpan dişteki haşhaş tanesi bile şanssızlığının devamını sağlayabiliyor, karakterimiz Gerhard Warlich'te olduğu gibi. İş görüşmesinden sonraki iki saat boyunca düşünmek istemediğinden bahsediyor, sanki düşünmemek problemleri çözecekmiş gibi. Tabii, kesin konuşmak da istemiyorum, belki çözebilir. Bir olaya kafamızı taktığımızda onu düşünmemek isteyebiliyoruz bazen, ya da bir müzik dilimize takıldığında, öyle anlarda düşünmemekten başka bir çözüm olamaz, ona ben de katılıyorum ama ne yazık ki uzaklaşmaya çalıştığımız durumlara özel bir ilgi gösterme gibi pis bir huyu var insan beyninin. Düşünmek istediklerimizi unutabiliyorken düşünmemek istediklerimizi unutamıyoruz, çok daha zor oluyor. Kurtulmaya çalışırken kendimizi yanıltıyoruz, kandırıyoruz. Amacımızı gerçekleştirmeye çalışırken taşlı, çamurlu yollara sapıyoruz. Mutluluğun hızına yetişmeye çalışırken kendimizi yorup pes ediyoruz. Bazen kendimizin küçük şeylerle mutlu olabileceğini düşünüp onlar yetmediğinde boşluğa düşüyoruz, bazen de asıl ulaşmaya çalıştığımızın yolundaki engelleri aşmaya çalışırken düşüp, başımızı masanın sivri ucuna çarpıyoruz. "En kötü günümüz böyle olsun." denilen günlerin bile değerini anlamıyoruz. Mesela o günün değerini ertesi gün anlıyoruz ya da ertesi hafta. Sonuç hep aynı kalıyor yani, kıymet bilmiyoruz. Uğurböceğini tekerlemeyle uğurlamadan evvel anlayamıyoruz onun aslında dünyanın en güzel kırmızısına sahip olduğunu, ya da yakınlarımızı bilmediğimiz diyarlara uğurlamadan farkına varamıyoruz ne kadar değerli olduklarının...