Bir Radiohead Konseri İle Değişen Yaşantım

Bazı sanatçılar ve sanat eserlerinin insanın hayatında sıra dışı etkileri olur. Radiohead benim için öyle bir gruptu. Müziksel ve sanatsal boyutu geçip artık benim için bir yaşam tarzı haline gelmişti. On dört yaşımda tanıştığım bu müzik grubunu on sekiz yaşıma geldiğimde canlı görme şansını yakaladım. Sırf beş tane müzisyenin canlı performansını izlemek için Ankara'dan İstanbul'a, İstanbul'dan Tel-Aviv'e uçakla gittim ve döndüm. Kimisi için belki bu kadar maliyet ve harcanan güç gereksiz görünecektir, fakat ben yaşadığım bu deneyimin her saniyesini hatırlarken harcadığım hiçbir şeye dair pişmanlık hissetmedim. Tel-Aviv'e ayak bastığım ilk anda otele yerleşip konser alanına doğru yola çıktım. Dilini ve kültürünü hiç bilmememe rağmen, içimdeki arzu ile çabalayarak konser alanını bulduğum anda tarif edilemez bir mutluluk yaşamıştım. Konser alanı "Park HaYarkon" adında bir park alanı idi. İçinde sadece konser için ayrılmış belki iki futbol sahası büyüklüğünde yemyeşil bir alan, etrafında yirmi dört saat sonra orada ne olacağından habersiz günlük sporlarına ve aktiviterine devam eden insanlar ve hayatının en mutlu anının gelmesini beklerken etrafındaki her şeyden büyülenen ben. Park HaYarkon o sırada benim zihnimde bu üç şeyden ibaretti. Ertesi gün uyandığımda Radiohead logolu tişörtümü giydim ve biletimi alıp yola çıktım. Konser alanına yaklaştıkça artan insan sayısı ile benim her adımda hızlanan kalp atışlarım heyecanımı iyice arttırıyordu. Konser alanına girmek için sıraya girdim ve sonra öğrendiğime göre orada benimle birlikte bekleyen kırk yedi bin insan vardı. Üç kelime ile tam sayıyı ifade edebilsem de oradaki bütün insanların aynı müzisyenlerin müziğini dinlemek, hatta canlı olarak o müziği "yaşamak" için bir araya geldiklerini, düşünmenin verdiği o büyüklük hissini ne kadar istesem de anlatabileceğimi sanmıyorum. İçeri girdiğimde koşmaya başladım. Diğer herkes gibi koşmaya. Ve o koşuşun sadece fiziksel olmadığını, aynı zamanda manevi bir kaçış olduğunu ve geçmişimden ve beni geçmişime bağlayan her şeyden bir kaçışı sembolize ettiğine ancak şimdi anlayabiliyorum. Koşarken arkama baktığımda sanki bir film sahnesindeymişim ve tsunamiden kaçan insanları izliyormuş gibi bir hisse kapıldım. Yine de benim de herkes gibi başlıca amacım konseri en ön sıralardan izlemekti ve bu amacıma ulaştım da. Konser başladığında ise yıllardır kulaklıkla sesini duyduğum insanı, Thom Yorke'u -Radiohead'in solisti- artık on metre yakından görebiliyor ve duyabiliyordum. Gruptaki müzisyenlerin hepsi enstrümanlarından ilk notayı çaldığında benim için büyüleyici bir iki saat kırk beş dakika başlamış oldu. İsimlendiremediğim duygular yaşadım. Bir şarkıyı tek başına söylemek zevkli bir aktivite evet. Hatta birkaç arkadaşla söyleme şansını yakalarsanız çok daha eğlenceli olabilir. Fakat kırk yedi bin insanla aynı anda aynı şeyleri kalbinizden çıkan en saf duygularla söylemek, o zamana kadar hayal edemediğim bir şeydi. "Bir Yaşam Tarzı" demiştim ya Radiohead için, işte onu o gün anladım. Meğer ben her şarkıyı dinlememişim, yaşamışım. Konserde çalınan her parçada hayatımdan ona eşlik eden anılar, kareler gözümün önüne geldi. Konser boyunca Tel-Aviv'in sıcak havası ve insanların birbirine yakınlığı nedeniyle susuz kaldım. Ama yine de elimden geldiğince bağırarak şarkılara eşlik ettim çünkü bunun hayatta bir kere yaşanacak bir deneyim olduğunu biliyordum. Ve şimdi de ne kadar mantıklı bir şey yaptığımı görebiliyorum. Belki çok susadım ve boğazım kurudu, belki çok terledim yoruldum ve para harcadım. Ama hayatımın en güzel anlarını orada yaşadım. Altayhan Dilek