GÖĞE BAKMA DURAĞI

Son bir gün kalmıştı buluşmalarına. O gün geçmek bilmeyecekti, biliyordu, bir şeylerle oyalanması gerekiyordu. Akşam uyuyamamıştı heyecandan, yatakta dönüp durmanın anlamı da yoktu. Uzun zamandır en sevdiği öğün olan kahvaltıyı bile yapmıyordu. Bugün farklıydı, bir hışımla fırladı yatağından. Çay suyunu koydu, bakkala gitti o arada, sıcacık beyaz ekmeğini aldı. Eve döndü, çayını demledi, sofrayı kurdu, reçeli çıkardı masaya. El alışkanlığı yine iki tabak, iki çatal çıkarmıştı. Birini geri koydu; bu kahvaltı farklıydı, çünkü onsuz yapacağı son kahvaltıydı, üzmüyordu bu durum onu ilk defa. Derken masaya oturdu, eli reçele uzandı, ilk tatlıyla başlardı; Tomris'in aksine. Reçelin tanelerini ayıklardı Turgut, sevmezdi. Tanelerini Tomris yerdi, ziyan olmazdı o yüzden. Bu geldi aklına, fırlattı elinden bıçağı... Boğazında düğümlendi lokması, bıraktı, yiyemedi bir şey. Çayını aldı, cam kenarındaki tekli koltuğuna geçti, yaktı sigarasını. Evde yalnız olmayı sevmiyordu, anıların arasında kafayı yiyecek gibi oluyordu. Bir hafta önceden hazırladığı çantasını kontrol etmeye gitti. Kapının eşiğinde duruyordu işte, tamamdı. Oyalanacak başka bir şey bulamayacağını anladı, ceketini aldığı gibi çıktı evden, arkadaşlarla iki laflarım zaman geçer diye düşündü. Zaman çok çabuk geçmiyordu arkadaşları ile olsa da ama yalnız olmasından iyiydi. Sohbetin arasında arada bir saatini kontrol ediyor, ya erken gelirse Tomris diye düşünüp, onu bekletmekten korkuyordu. Nitekim dayanamadı, fırladı sandalyesinden, vedalaştı arkadaşlarıyla, evin yolunu tuttu, çantasını tekrar kontrol etti ve kapıyı kilitleyip çıktı evden. Buluşma saatinden tam beş saat önce oradaydı, "Göğe Bakma Durağı"nda. Bu duraktan geçiyordu binecekleri otobüs. Sahi söz verdiği gibi gelecek miydi Tomris? Hala aynı kokuyor muydu, saçları görmeyeli uzamış mıydı yoksa yine bir anlık kızgınlığıyla kesmiş miydi saçlarını? Berbere gitmeyi sevmezdi, vakti değerliydi, yine kendisi kesmişti kesin, arkaları yamuk olurdu hep ama olsun varsındı, o hep güzeldi. Bunları düşünürken hava aniden soğudu, ceketinin önünü kapattı, sigarasını yaktı, beklemeye devam etti. Gelmişti sonunda, buluşma saatinden iki saat önceydi, o da dayanamamıştı belli ki, oradaydı, karşısında duruyordu işte. Elinde bavulu vardı, demek ki bu yolculukta o da vardı; kabul etmişti demek onunla gelmeyi... Birden kocaman gülümsedi ona, birbirlerine doğru ağır ağır yürüdüler, derken Tomris elindeki bavulu kenara fırlattığı gibi, kollarına atladı Turgut'un. Hala aynı çocuktu Tomris, büyümemiş işte hala aynı diye geçirdi içinden Turgut. Bir yılı geçmişti bu ayrılık ve yeterdi artık. Turgut bu bir yılı bir ömür gibi yaşamıştı, yaşlanmıştı özleminden. Tomris saçlarını uzatmıştı, şaşılacak şeydi doğrusu. Demek ki bir tek o mu üzüyordu, sinirlendiriyordu Tomris'i, ona inat mıydı saçlarını kesmesi, bunu düşününce üzüldü. Yamuk uzamıştı işte saçları, ama aynı kokuyordu hala. Tanıdığı günden, ayrılana kadar aynı koktuğu gibi, bıraktığından beri de bir şey değişmemişti. Daha hareket saatine vardı, yakınlarda bir şeyler içebilecekleri bir yer kestirmişti beklerken O'nu. Birkaç kadeh bir şey içtiler, özgür hissetmişti işte. Nasıl olsa sarhoşuz, öpüşürüz sokaklarda dedi kendi kendine. Ayrı oldukları zaman bir defter tutmuştu, sokakta gördüklerini, yaşadıklarını unutmak istemiyordu. O an burada olsaydı da bunu görseydi dediği ne varsa yazmıştı, film almaya parası yettikçe de fotoğraflamıştı anlarını. Tomris severdi çünkü fotoğrafları, albümlerdi ay ay, yıl yıl onları. Sonra filmler artınca da üzülmüştü, keşke daha çok fotoğraf çekseydim diye. Ama olsun dedi, artan filmleri beraber değerlendirirlerdi bir şekilde, yanındaydı ya sonuçta, artık üzülmek yoktu. İster ıslak ve rüzgarlı İstanbul akşamı olsun isterse puslu soğuk bir Ankara akşamı, sevdiği kadınla uzun bir aradan sonra beraberken ne kadar üşüyebilirdi, sıcak dokunuşlar arasında? Uzun zamandır aynı gökyüzüne farklı saat dilimlerinde bakmış olmaları yeterdi artık. Şimdi zaman, duraklayıp soluklanma zamanıydı. Zaman hiçbir şey düşünmeme zamanıydı, artık aynı havayı teneffüs etmenin tadını çıkarma zamanı. Yorgundur şair, nihayet otobüse bindiğinde kafası Tomris'in omzuna düşer. Uyanmasın diye eliyle hafifçe kafasını tutar Tomris, Turgut'un kokusunu içine çekerken sözler verir kendine bir daha gitmeyeceğine dair. Tomris'e sahip olmak zordur, her zaman onu kaybedecekmiş gibi sever Turgut. Ama söz verdiği gibi, bir daha hiç gitmez Tomris... Turgut Uyar şiirlerinde, satır aralarındaki aşkı yakalamak hep hoşuma gitmiştir. "Göğe Bakma Durağını" okuyunca kafamda böyle bir hikaye oluştu, neden bilmem. Turgut Uyar... Şiirlerinde mutlaka kendinizi özdeşleştireceğiniz yerler bulursunuz. Şiirlerini okurken fark edersiniz ki hiçbir zaman tarif edemediğiniz duygularınızın tercümanı olmuş, heyecanlanmış ve sevdiğinizi düşünerek okumuşsunuz. Öyle bir anlatır ki aşkını, aşık olasınız gelir. Öyle bir "göğe bakalım" der ki göğe bakasınız gelir. SEDA GÜLKESEN