EN GÜZEL HEDİYEDEN MAHRUM KALMAK

Günümüzde insanların çoğunluğu özgür birer birey olarak bu güzel dünyaya gözlerini açar. Daha o ilk günden dünya bu güzel nimetlerini bize sunar. Geri kalan yaşamımız boyunca bulunduğumuz toplumu en iyi şekilde temsil etmek ve geliştirmek için eğitim görürüz. Fakat bir zamanlar bütün insanlar bizim şu anda olduğumuz kadar şanlı değildi. İki yüz sene önce Amerika' da siyahi insanlar doğdukları andan itibaren bir birey değil beyaz bir sahibin malı haline geliyordu. Hayat onlar için sadece söylenen emirleri yerine getirmek ve bu emirlere karşı çıkmamak anlamına geliyordu. Her sabah yeniden doğan güneş onlar için acı ve ağır iş anlamına geliyordu. Tek yapabilecekleri " Sahipler" in ertesi gün biraz daha merhametli davranmalarını ummaktı. Sahiplerinin gözünde evlerinde bulunan günlük eşyalar bile siyahi insanların hayatından daha önemliydi. Düşünsenize sabah kalktığınızda dünyadan hiçbir umudunuzun olmadığını. Tek hissinizin acı ve keder olduğunu. Hayatınızın zengin insanlar için maddi bir gelir kaynağından başka anlam ifade etmediğini. Pazarlarda sizin ve akrabalarınızın hayatlarının domates, peynir gibi alınıp satıldığını. Ne kadar savaşırsanız savaşın bunu değiştiremeyeceğiniz gerçeğini. Daha iki yüz sene evvel hayat Afrika'dan zorla getirilen siyahi insanlar için bundan ibaretti. Diğerlerinin gözünde onlar tek amaçları sahiplerinin emirlerini yerine getirmek olan kölelerden başka bir şey değildi. Onların savaşmak ya da haklarını aramak gibi bir şansları yoktu. Kanun bile onların köle olduklarını ve emirleri uygulamaları gerektiklerini savunuyordu. Hal böyle iken hangi umut zerreciği ile hayatlarını sürdürmeleri beklenirdi ki? Siyahilerin yaşamaya mahkum edildikleri bu hayat çok küçük bir kesim haricinde kimsenin umurunda bile değildi. O zamanın şartlarına göre kölelik tıpkı besin zinciri gibi doğaldı. Güçlü olanın güçsüz olanı istediği gibi kullanıyordu. Çünkü zaten doğuştan özgürlüğe sahip olan zengin çoğunluk o dibe vurmuşluğun, o hayal bile edilemeyecek zorluktaki hayatın nasıl olduğunun, neler hissettirdiğini bilmiyorlardı. Kölelik hayatının zorluğunu o hayatın içinde doğmuş, kölelikle harmanlanmış olan bilebilirdi. Hayatın size ve akrabalarınıza bu kadar adaletsiz davrandığı o yıllarda Solomon Northup siyahi bir ailenin iki erkek çocuğundan biri olarak dünyaya gözlerini açmıştı. Fakat Solomon çoğu siyahinin aksine hayata özgürlük hediyesiyle beraber başlamıştı. Diğer beyazlar gibi gayet normal bir hayata sahipti. Hayat ona bu güzellikleri sunmuş iken Solomon maalesef kendisini sözde arkadaş olarak tanıtan iki şahsın oyunu sonucu sanki bir köleymiş gibi satılarak karısından ve çocuklarından ayrı düşer. O ana kadar özgür bir hayat sürmüş olan Solomon her ne kadar kendini savunmaya çalışsa da yasaların özgür insanlar ve köleler için aynı şekilde işlemediğini zor yoldan anlar. O zaman özgürlüğün ne denli önemli olduğunu ve onsuz bu hayatın yeryüzündeki cehennemden farksız olduğunun farkına varır. Normal hayatında öğrendiği gibi özgürlüğü için savaşmaya çalıştığında ise tek elde ettiği sahiplerinden dayak yemek olur. Hal böyle iken Solomon da diğer bütün köleler gibi umutsuzluğa kapılır ve artık yaşam tarzı haline gelmiş olan köleliği tüm benliği ile kabullenmeye başlar. Fakat güneş Solomon için tekrar güzel yüzünü göstermeye başlar ve Solomon tekrar kendisinden alı koyulan hediyesine kavuşur. Bize bahşedilen hediyeler sadece kaybedildiklerinde asıl önemini bize gösterir. Tıpkı bize doğumumuzla birlikte hediye olarak verilen özgürlük gibi. Günümüzde bu hediyenin kısıtlandığı tek durum suç işlemiş olan insanların hapishaneye gitmesi sonucu oluşur. Fakat insanları geçmişte özgürlükten yoksun köleliğe hapseden tek suç yaşadıkları bölgedeki zengin insanlardan farklı bir tene sahip bir şekilde bu dünyaya gözlerini açmış olmalarıdır. Mehmet Emre Bozkurt