Bir Tesadüfün Ucunda

"Bir seçim yapmadığın sürece her şey mümkündür." (Dormael, Mr. Nobody) Her seçim bir vazgeçiştir aslında. Bir tercih yaparken diğerini bertaraf ederiz. Seçmediğimiz sürece var olan her olasılık, tek bir seçimimizle tamamen ortadan kalkar. Tercih etmediğimiz tek bir seçenekle beraber aslında onlarca başka seçeneği de kaybetmiş oluruz. Asla bilemeyeceğimiz, kaybolan ve kazanılan binlerce olasılık vardır her seçimimizin ucunda. Önemsiz gelen ufacık bir kararımız bile, birbirini deviren domino taşları gibi bir diziyi yerle bir etmeye, bir hayatı bambaşka kılmaya yeter. Kimi zaman ilk andan itibaren mutluyuzdur seçimimizle, kimi zamansa ilk andan itibaren pişman... Ama kesin olan tek şey vardır her seçimin sonunda, seçimimizin sonuçlarına katlanmak zorundayız. "Eğer patates püresi ile sosu karıştırırsan daha sonra ayıramazsın, sonsuza dek. Baba'nın sigarasından çıkan duman bir daha asla içine dönmez. Geri dönemeyiz. Seçmek, bu yüzden zordur" (Dormael, Mr. Nobody) Yaptığımız seçimler neredeyse asla bizi tatmin etmez. Çünkü altında bulunduğumuz koşullar hep en ağır gelir bize. Şimdiye kadar olasılığını hep sürdürmüş olan bir seçenek, karar verdikten sonra o olasılığın yok olması ile çekici kılınır. Bilinmeyen, ulaşılamaz olmasıyla hep aklımızın bir köşesini meşgul eder. Kararımızdan memnun olsak bile her seçimimizin sonunda hepimizin aklında bir şüphe: "Acaba?" Ne zaman istemediğimiz bir durumla karşılaşsak, ne zaman farklı olmasını istediğimiz bir durum ortaya çıksa aklımızda bu kelime. Farklı bir karar vermiş olsaydım, farklı bir yol tercih etmiş olsaydım ne olurdu acaba? Aklımızda adım atacak yer kalmayana kadar yarışır tüm olasılıklar, vazgeçmemiş olabileceğimiz tüm fırsatlar... Peki eğer gerçekten diğer olasılıkları, paralel evrenleri, yaşama şansımız olsaydı, geri döner miydik kararlarımızdan? Her hatadan kaçıp, hayal kırıklıklarından, pişmanlıklardan arındırılmış bir hayat yaşayabilir miydik? Yoksa hayat bu şekilde kazanmaya çalıştığımız bir oyuna mı dönüşürdü? Belki de bir adım ötesinde bizi bekleyen güzellikleri görmeden, sonuçlarını görmemize rağmen hangi kararın daha iyi olduğuna karar veremeden kararsızlıklar arasında boğulup giderek yaşamak nasıldır? Ya da karar verme zorunluluğumuzdan kurtulup, sonsuz olasılıkları yaşama şansımız olsaydı, aldığımız ve alamadığımız tüm kararların sonuçlarına katlanmak zorunda olsaydık? Hayat, hayallerin ve hatıraların iç içe geçtiği bir karmaşa olmaktan öteye gidebilir miydi? Bir tiyatro izleyicisi kadar yabancılaşmaz mıydık hayatımıza? İşte Nemo da böyle Bay Hiçkimse olmuş... Onlarca yaşamının, birbirinden farkı kalmayan anılarının ve düşlerinin arasında kim olduğunu unutmuş. Onun için gerçek yok, yalnızca olası olan var. Binlerce olasılık, hepsi dilinin, parmaklarının ucunda gizli. "Önceden ne yaşayacağını bilmediği için seçim yapamıyordu; artık ne yaşayacağını bildiği için seçim yapamıyor. "(Dormael, Mr. Nobody) İşte bu durumda verilebilecek en iyi kararın, karar vermemek olması demektir ZugZwang. Alabileceğin her kararın seni bulunduğun durumdan daha kötüsüne sürüklemesi... Her adımının bir hata olması. Ama bazen hatadan kaçmak için karar vermemek hataların en kötüsüdür. Yaşıyormuş gibi yapmaktır. "Dünya yaşıyormuş gibi davranmaya karar veren insanlarla dolu. Peki gerçekten yaşıyor muyuz?" (Dormael, Mr. Nobody) Hata yapmamak için karar vermekten kaçarken aslında hayatın kendisini kaçırıyor insanlar. Bir lm şeridinden takip ediyor kendini. En büyük hatanın yaşamdan bu kadar uzaklaşmak olduğunu fark edemeden. Bana göre hayatın sırrı hatalarda. Güzel kazalarda gizli en güzel tesadü er. Hayatın adım attığımız her kırık köşesinde kesilen ayaklarımızda saklı hikayelerimiz. En güzel insanlarım bazen en küçük tesadü erimde, bazense en büyük hatalarımda saklıydı. Hata yapmaktan kaçınmak için yaşamı kaçırmak, yapabileceğim en büyük hatalardan biri olurdu. Tıpkı Nemo gibi, Birlikte olabilmek için yaşayabileceğim onlarca hayattan vazgeçtiğim, onlarca hatayı göze aldığım insanlar var hayatımda. Ve hepsi bir hatanın, bir tesadüfün ucunda gizli. Referanslar 1. Dormael, J. V. (2009). Mr. Nobody. Wild Bunch.