Her Şeye Rağmen Yola Devam

Sinemaya gitmekten hoşlanırım ama Türk filmleri fazla ilgimi çekmez. Ancak bir tavsiye üzerine ya da kıramayacağım bir arkadaşıma eşlik etmek için gittiğim filmler vardır. Yine boş oturduğum bir gün bir arkadaşımın ısrarına dayanamayıp gittiğim ve inanılmaz bir keyif aldığım Nadide Hayat da bunlardan bir tanesi. Size filmi anlatacağımı zannediyorsanız büyük bir yanılgıya düşmüş olursunuz. Benim paylaşmak istediğim bu film de beni etkileyen ve aslında her insanda olması gereken bir şey azim... İnsan doğası gereği doğar, büyür, yaşar ve ölür. İnsanı insan yapan hayvanlardan ayıran içinde yaşadığı ve yaşattığı duygulardır. Yapımız gereği bazen kırılgan bazen duygusal bazen umursamaz bazen de heyecanlı olabiliyoruz. Hayata bakış açımız yaptığımız seçimler bizim iyi ya da kötü bir yaşam sürmemizi sağlıyor. Yaşamımıza nerede başlayacağımızı, anne babamızı seçmek gibi bir şansımız yok. Bu arada bizimkilerden şikayetçiymişim gibi düşünmenizi istemem. Genelleme yaptığım için böyle söylemek durumundayım. Seçim şansımızın ilerleyen zamanda elimize geçmesi ve bunu en iyi şekilde kullanılabilmek bizlere bağlı. Yok, benim kaderim böyleymiş mantığıyla yaşama devam edenlerden olmayı seçerseniz (ki bu da bir tercihtir saygı duyarım) o zaman size sunulan imkanlarla yaşadığınız mekanda size biçilen hayatı sürdürürsünüz. Eğer biraz idealleri olan bir kişilik iseniz o zaman imkanlarınızı sonuna kadar zorlayıp zincirlerinizi kırıp parmakla gösterilen biri oluverirsiniz. (Nadide hanım gibi) Kişi yeni bir şeye başlamak için bazen uzun bir karar aşamasından geçer. Yapacaklarının doğru mu yanlış mı olduğunu tartarak karara varmak ( ki bu bazen kaçış için yapılan bir iş) herkes için aynı kolaylıkta olmayabilir. İşe ben yapamam diye başlayan kişi, ilk başta kendine verdiği sözün, aldığı kararın arkasında duramadığı için kendisiyle içsel bir mücadele yaşar ki bu onun kendi gözündeki değerini de düşürür. Başkalarının etkisiyle kararından vazgeçtiğinde ise dış sesi onun için önemli olur. Bıraktığı için neleri kaçırmış olabileceklerini düşündüğünde, kişi tamamen çevresinin kuşatıldığı hissine kapılır. Aslında bütünü oluşturanları sıraladığımızda kullandığımız kelimeler düşüncelerimizi oluşturuyor; düşünceler duygularımızı, duygular davranışlarımızı. Bütünün her parçası önemli ve duygularımız işin kilit noktası. Karar vermek, çoğu zaman ne kadar zorlanırız. Yüzlerce, binlerce seçenek beynimizin içinde bir o yöne bir bu yöne dans ederken, kendimize sürekli o mu, bu mu diye sorarız. Bunu bağımlılıklar da olduğu gibi de düşünebiliriz. Sigara içiyorsam ve bağımlıysam beynim, bedenim sigara istiyor. Alkol bağımlısıysam alkol... Duygular için de sistem aynı şekilde. Hangi duygu ben de bağımlılık yaptıysa o duyguya yöneleceğim vücudum o duyguya ait olan hormonlarımı çalıştıracak ve her neyse o an yaşanmak istenen bedenim onu yaşayacak. Yaşamımız boyunca içinde bulunduğumuz şartlarımız yüzünden kendimiz hakkında çok az düşünüyoruz, duygularımızın sesine neredeyse hiç kulak asmıyoruz. Geçmişin pişmanlıkları, geleceğin endişeleri, kaçırıldığımız zamanlar derken asıl anımızı pas geçiyoruz. Hızlı ve doğru karar alan kişilerse ihtiyaçlarını, ne istediklerini ve hatta ne istemediklerini biliyorlar. Daha öncesinde yaptığı hatalardan kendine gerekli dersi çıkarmış oluyorlar. Herhangi bir konuda karar vermek gerektiğinde tüm bunların yardımıyla kararlarını veriyorlar. Aksi olduğunda da hedefini bilmeyen bir yelkenli gibi bir o yana bir bu yana rüzgar nereye eserse gidiyorlar. Asıl önemli olan insanın kendisine verdiği söz olmalı bence. Olumsuzluklar sonucu hayattan ümidi kesmek, düşündüğümüz ve yapmak istediklerimizi daha karar aşamasındayken bırakmak, özetle pes etmek hayatı hem kendimize hem de çevremizdekilere yaşanmaz hale getirmekten başka bir işe yaramaz. O zaman ne diyoruz yaşadığımız her ne olursa olsun günün tadını çıkarmak, kaybettiklerimizi unutmadan ama onlara takılı kalmadan yola devam etmek en güzeli...