Zaman Parçacıkları

Saat 15:58. Zamanı geldi, yazıma başlayabilirim. Ya da; başladım, demek ki zamanı gelmişti. Herhangi bir alarmı 15:58'e kurmak pek normal bir durum değildir, zira ben de kurmamıştım. Öylece başladım. 15:58'de ansızın bir işe başlanabilir. Tıpkı 13:06'da başlanabileceği gibi. Ya da 21:26'da... Her şeyin olacağına varma durumu üzerine çok kafa yormuş biri olarak bu konulara biraz açıklık getirelim. Zaman kavramına ve bununla bağlı olarak kader inancına olabildiğince net bir bakış açısı kazandırmaya çalışacağım bu yazımda. Felsefeye çok kafa yoruyordum. İnançlara, düşüncelere, evrene, varlığa... Çıkmaza giriyordum ki yıllar önce izlediğim bir belgeselde, zamanın, "Big Bang" patlaması ile beraber evrende dikdörtgenler prizması şeklinde yayıldığını, bir başlangıcı ve sonu olan kümeyi meydana getiren unsur olduğunu öne sürüyordu. Düşündüm ve hiç mantıksız gelmedi. Zaman anlardan oluşuyordu. Her an bir fotoğraf karesiydi. Bizlerin algılayamadığı kadar hızlı geçen fotoğraf karelerini yaşıyordu evren. İnsanlık, bu zamanı hesapladı ve en küçük parçasını salise yaptı. Bence iki salise arasında da bizim zamanı hesaplarken işimize yaramadığı için kullanmadığımız ve belki de binlere bölünebilecek anlar var. Yine de salise, saniye, dakika, saat, gün, hafta, ay, yıl, onyıl, yüzyıl şeklinde zamanı matematiksel bölerek tarihsel veriler için kesinlik sağlayabilmişiz. Bu insanlık tarihinde büyük bir gelişmedir. Ama asıl olarak odaklanmamız gereken bizlerin fotoğrafları yaşadığı. Hani vardır ya kağıttan yapılan küçük animasyonlar; sayfalarını hızla çeviririz ve pırrrr diye bir ses çıkarır saniyeler içerisinde biter, işte tam olarak öyle olduğunu düşünüyorum. Bu demektir ki fotoğraflar çekilmiş. Bana göre geçmişiyle, geleceğiyle her an belirlidir ve biz o fotoğrafları yaşıyoruz. Peki bu durum, kader değil midir? Kader inancı ikiye ayrılıyor. Mutlak ve muallak kader. Mutlak kader, yaşam süresi, dönemi, aile, iş, evlilik gibi durumları kapsıyor ve değiştirilemiyor. Muallak kader ise kişinin ikili ilişkileri, davranışları, kişisel zevk ve meraklarını kapsıyor ve sonradan şekillendirilebiliyor. Benim görüşüm ise ikisinin de üzerinde, hiçbir şey değiştirilemiyor. Bizlerin yaşanacak olaylar üzerinde bir etkisi olamaz, sadece o olayda var olan fiziksel bir karakter oluruz. Sadece geçmişten çıkarım yaparak yaşanan olayı bir önceki ile ilişkilendiririz. Böyle yaptığım için böyle oldu deriz. Muhakkak öyledir, ama tamamen fiziksel sebepler bunlar. Geleceğe ise dilek ve isteklerde bulunuruz. Bütün bunlar umut duygusu ile yapılan eylemlerdir. Evrene içten mesaj gönderelim isteklerimiz yerine gelsin demek de bana mantıklı gelmiyor. Neden sürekli evrenden bir şeyler istiyoruz? Bir üçüncüsü ise tercih mekanizması. Acaba tercih ediyor muyuz? Cevabını tahmin edebildiğinizi umuyorum. Tercih ettiğimizi sanıyoruz. Eğer her an zaten belirli ise tercih bir yanılgıdır. Dahası, bir oyundur. Beynimizde tercihe dayanan bir mekanizma var olabilir, sorguluyor ve çözümlüyor olabiliriz. Ben, eyleme döktüğümüzde oluşan fiziksel durumun belirli olduğunu savunuyorum. Olması gereken hayatı sadece akışına bırakmaktır. Her an evren için mükemmeldir. Egolarımız bunu kabul etmese de fiziki durumlara müdahale etme şansımız yok. Son olarak değinmek istediğim durum genellikle bilimkurgu filmlerinde karşımıza çıkan zamanda yolculuk. Zamanda yolculuk konusunu, zamanın anlardan oluşan dikdörtgenler prizması olması açısından ele alacağız. İnsanın hem fiziki hem de manevi bedeni (ruh, bilinç) vardır. Fiziki bedenimiz maddeseldir. Fizik kuralları el verdiği ölçüde seyahat edebilir. Bu da bildiğimiz dünya üzerindeki A noktasından B noktasına seyahat etmek anlamına geliyor. Fakat manevi bedenimiz yani ruhumuz, zamanda yolculuk yapabilir. Başka bir deyişle dikdörtgenler prizmasındaki fotoğraf karelerinden herhangi birine doğru yani başka bir ana sıçrama yapabilir. Geçmişe veya geleceğe... Gördüğümüz bazı haberci rüyalar da bundan dolayıdır. Uykuda kontrol dışı seyahat eden ruh gelecekten bir ana gider. Diğer günlerde biz o anı yaşarız ve rüyamızı hatırlarız, şaşırırız. Şaşırtıcı, öyle değil mi? Bir düşünürün temel besini sorudur. Ben bu yazıyı yazarken kendime defalarca soru sordum, soruları düşündüm ve bulduğum cevapları aktardım. Yine soracağım. Biraz da sizler düşünün. Bedenimiz zaman karelerinde kendine yer buluyor. Fakat düşünce sistemimizi bu karelerde görebiliyor muyuz? Yoksa düşünceler zamandan bağımsız mı işler? Eğer öyleyse beynimizin zamanı algısı mutlak suretle değişmekte midir? Değişmekte ise nelere bağlı olabilir? Cevap bulmak ya da bulamamak inanın çok önemli değildir. Zira her şey olacağına varır. Çıkmaza giriliyorsa çok da zorlamamak lazım, belki cevaplar başka bir yerden karşınıza çıkar ya da çıkmıştır bile. Sadece bakmak ve görmek gerekir. Esen kalın...