Yönü Bozulan Pusula

Hırs, ihtiras, şehvet... Bu kelimeleri ilk duyduğumuzda şüphesiz ki birçok kişinin aklına klişeleşmiş bir Türk dizisinin tanıtım filmi gelebilir. Fakat tutkunun alt başlıkları olarak görebileceğimiz bu üç kelimenin inkar etmesi imkansız bir gücü bulunmaktadır. Bu üç kelime insanlık tarihini yönlendirmiş, bu günlere gelmesini sağlamış ve bir nevi insanların hareketleri üzerinde çok önemli bir yere sahip olan kontrol mekanizmaları haline gelmiştir. Bakış açısının özelliklerine göre zaaf ya da zayıf noktalar olarak düşünülmesi mümkündür. "Rezil de etmek, vezir de etmek" durumu insanlar için çoğu zaman bu kelimelerin etkisinde oluşmaktadır. Öyle bir etkileri vardır ki kimi zaman gelir kişiyi engin dağların doruk noktasına çıkarabilirken, kimi zaman geldiğinde de kişinin kendisiyle birlikte ardında kalmış olan her şeyi yakıp yıkıp kül etmesiyle son bulmuştur. Hatta tüm dünyayı etkisi altına alan devletlerin bile bu sebeplerden ötürü yıkılması da tarihte eşi benzeri görülmüş bir durumdur. Hırs, ihtiras ve şehvete fazla kapılması, onları yegane kontrol haline getirilmesi halinde kişi zaman içerisinde kendi benliğini yitirmeye başlayacaktır. Bu konuda içimizde bir fren mekanizmasının varlığı zorunludur desem yanlış olacağını düşünmüyorum. Aksi takdirde çağlayan bir akarsunun bitmek tükenmek bilmeyen akışı içerisinde boğulma kaçınılmaz bir durum haline gelecektir. Atalarımızdan bugünlere kadar ulaşmış olan "azı karar, çoğu zarar" atasözü bu durum için de bir ölçüt oluşturmaktadır. Her şeyin bir sınırı olması gerektiği gibi hırs, ihtiras ve şehvetin de bir sınırlaması olmalıdır. Sahip olduğumuz hırsımız, ihtirasımız ve şehvetimiz, içinde bulunduğumuz durumun nihai bir sonuca ulaşmasındaki çok önemli etkenlerdendir. Bunların hayatta olmadığı durumlar düşünülemeyeceği gibi çok olduğu durumlar da içinden çıkılması güç bir hale dönüşecektir. İnsan, ömründe birçok ayrı maceradan, hikayeden oluşan bitmek bilmeyen bir serüvenin içindedir. Bu karşı konulması imkansız olan akış içerisinde bu etkenler önemli bir pusula görevi görebilir. Aynı zamanda bu pusula kişilerin hayattaki yönünü kaybetmesine sebep olabilecek duruma getirebilir. Bu pusulayı doğru kullanmak tabii ki biz insanların elindedir. Hırs, ihtiras ve şehvetin kölesi olanlar kendilerini çevrelerindeki hiçbir şeyi göremeyecek duruma düşürebilirler. Bu gözlerine inen siyah perde nedeniyle çevrelerine verdikleri hasarlardan da bihaber oldukları bir sonuç söz konusu olabilmektedir. Tutku her bir bireyin hayatının ayrılmaz mihenk taşı halidir. Tutku insan hayatlarının güneşidir. Yolumuzu aydınlatır. Fakat tutkunun bu üç alt başlığında aşırıya kaçılması halleri, uçarken kendini içinde bulunduğu durumun zevkine fazla kapılıp, doyumsuzluğun sebebiyle güneşe çok yakın uçması sonucu, zevki aniden hazin bir sona dönüşmüş olan İkarus'a çevirebilme niteliğine de sahiptir. Yönümüzü kaybetmek de, belli bir çizgi içerisinde ilerlemek de bizim elimizdedir. Elimizde bulunmakta olan bu pusulanın doğru yanlış kararı da yine bizim kontrolümüzdedir. Sonuçların yakım, yıkım ya da başarı ve mutlulukla sonlanacağı konusunda son söz şüphesiz ki bireyin iç dünyasında saklı bir halde durmaktadır. Hırsın, ihtirasın ve şehvetin açtığı kapılar kişiye ilk başta adeta mutluluğun kapılarını açmış olduğu hissiyatını verebilir. Daha sonraki süreçlerde ise aşırılığa kaçmış olmanın verdiği pişmanlık duygusu insanı içten içe kemirip bir cesetleşme süreci içerisine sokabilmektedir. Bayan Henriette1 gibi pişmanlıkla biten bir son kimsenin hayatında istediği bir son değildir. Pusulamızın yönünün doğru olması bizim kontrolümüzdedir. Zweig, Stefan. Bir Kadının Yaşamından Yirmi Dört Saat. Çev., Mahmure Kahraman. İstanbul : Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, 2007. 5. Baskı 1 Stefan Zweig'ın Bir Kadının Yaşamından Yirmi Dört Saat romanındaki baş rolde bulunan karakter