Düzensizlik Yolunda Düzen Arayışı

Normal bir gün geçip giderken yaşadıklarımı sindirmekte ve onları analiz etmekte hatta yaşadığımı anlamakta genellikle biraz güçlük çekiyorum. Fakat bazı anlar ve küçük detaylar var ki bana birkaç saniyeliğine de olsa var olduğumu ve dünya üzerinde onca büyük olay yaşanırken bu küçücük ayrıntının sıcaklığını yaşamanın haklı (!) gururunu hissettiriyor. Bu küçük şeyler gün içerisinde herhangi bir anda ya da herhangi bir şekilde dikkatimi çekebiliyor. Matematik dersindeyken ya da en yakın arkadaşımla zaman öldürmek dışında hiçbir şey yapmazken bir anda benden beklenen şeyi tam olarak yapmanın ne kadar feci ve gerekli olduğunu düşünüp tamamen tersi yönde hareket ediyorum1. Derste bir çocuğun kalemiyle oynayışı veya yaprakların hışırtılarının senfonik olarak müthiş bir uyum içerisinde oluşu birkaç saniyeliğine olsa da dünya üzerindeki en büyük önceliğim, neşe ve var oluş kaynağım haline geliyor. Daha önce hiç yaprakların hareket edişini görmemiş ya da başkasının kalemiyle oynayışına dikkat etmemiş gibi oluyorum. Bu benim için zaman kaybı veya aynı zaman diliminde yapabileceğim birkaç şeyi sonsuza dek kaçırmak anlamına mı geliyor? Veya her küçük anda etrafıma yabanileşmek için ciddi bir çapa içerisine mi giriyorum? Düşündüğünüz zaman günümüz insanına hatta kendinize yabanileşmek o kadar da zor bir şey değil. Yapılan her şeyin aşırı abartılması ve aslında hiçbir anlam ifade etmemesi içimde yabanileşmek için bir heves bile uyandırıyor doğruyu söylemek gerekirse. Fakat kendimi bunca güzel düşünce ve küçük şeylerin sıcaklığına kaptırmışken "kalabalıklar içinde yapayalnız olma" klişesinin buz gibi soğukluğuyla dolu bir boşlukta buluyorum. Kendime (yine kendi içimde) sosyal bir canlı olduğum konusunda ziyadesiyle uzun demeçler veriyorum. Beş dakika sonra 1 GENAZINO, Wilhelm. Mutsuzluk Zamanlarında Mutluluk. 2nd ed. İstanbul: Ayrıntı Yayınları, 2015. Print. kalemin başkası tarafından güzel güzel oynanışı ve yaprakların hışırtısı bana huzur dışında suçluluk duygusu başta olmak üzere karamsarlığımı destekleyecek her türlü duyguyu yaşamama sebebiyet veriyor. Küçücük şeylerin sıcaklığını hatırlayamaz hale geliyorum bir anda. Sonraki gün geldiğinde kendimi dün yaptığım şeylerin benzerini yaparken buluyorum ve her gün bir sonraki günün aynı olmaya başlayınca sonu olmayan bir yola doğru sürüklendiğimi hissetmeye başlıyorum. Pişman olmak zorunda hissettiğim, yapmak zorunda olduğum şeylerin farkında olduğumu düşündüğüm ama bunların hiçbirini hiçbir şekilde yapmadığım bir yol. Sonu gözükmüyor fakat biraz zikzaklı olduğunu seçebiliyorsun yolun başlarından. Yolun başı dışında geri kalan her yerini görmemi engelleyen bir sis bulutu var düşüncelerinden daha karamsar. İçten içe bu zikzaklı yolu aşabileceğime inanıyorum hatta aşabileceğimi biliyorum sanki. Öyle bir özgüvenim var. Ancak sonraki gün kalemi ve yaprakları ya da herhangi bir şeyi sosyal ya da yaşamak zorunda olduğum hayata tercih ettiğimde bütün özgüvenim tekrardan yerle bir oluyor. Beynimi bu anlamsız git gellerle günler hatta haftalarca meşgul ettikten sonra çözüm yolunun aslında tam olarak da bu meşguliyet halini kaldırmak olduğunu anlıyorum. Zira bu karmaşanın ta kendisi, yolumda nereye gittiğimi görmemi engelleyen sis bulutu aslında. Karmaşayı kaldırdığım an yolun zikzaklı oluşunun sadece başlangıca özel olduğunu ve sis bulutunun yok olduğu yerde kendimden emin olduğum ve beni yormayacak bir yol olduğunu göreceğim. Tek yapmam gereken yapmak zorunda olduğum şeyleri hayatımın düzenini mahvetmeyecek boyuta indirgemek. Gerisi er ya da geç gelecektir.