KONTROL SENDE Mİ?

Yaşadığınız hiçbir şeyin sizin kontrolünüzde olmadığını düşündünüz mü hiç? Aslında verdiğiniz kararların hiçbiri sizin değil, etrafınızda gelişen olaylar aslında hep önceden planlanmış ve sizin bunların üzerinde hiçbir etkiniz yok. Genişçe düşünüldüğünde verdiğimiz kararların çoğunu birçok baskı altında veriyoruz. Kimimiz aile baskısı sebebiyle sevmediği bir bölümde okuyor, kimimiz farkında olmadan küçüklükten beri yönlendirildiği şekilde bir hayat çiziyor kendine. Bizi birileri etkiliyor, biz de başkalarını etkiliyoruz. Yani aslında yaptığımız çoğu şeyin arkasında sadece kendimiz yokuz, yüzlerce etken var verdiğimiz her kararın görünmeyen yüzünde. Oysaki kafamızda hepimiz özgürüz. İstediğimizi yapar, istediğimiz yere gider, istediğimizi yeriz. Farkında değiliz ki gittiğimiz yerler aslında hep çevremizdeki birilerinin gittiği yerler, yediklerimiz çoğunluğun yediği yemekler. Bilinçaltımıza biz farkında olmadan kazınıyor bunlar. "Geçenlerde Mert oraya gitmişti" düşüncesi bizi oraya gitmeye yönlendiriyor aslında. Mesela en yakın arkadaşlarımdan birinin hedefi kendini bildi bileli makine mühendisliğiymiş. Nedenini sorduğumda sevdiğini, ayrıca babasının da makine mühendisi olduğunu söylemişti. Doğduğundan beri örnek aldığı babasından etkilenmiş yani, sadece sevdiği için burada değil. İşte bunun gibi neredeyse tüm hayatımız aslında temelde birilerinden ya da bir şeylerden etkilenmemizle şekilleniyor. Her ne kadar ruhumuzu özgür hissetsek de farkında olmadan onu kalıplara hapsediyoruz. Ahmet Erhan "Çaresizlik" şiirinde diyor ki; "Her şey benim dışımda olup bitiyor ve beni katıyor kendine" (34). Kendisi şiirin öncesinde buna rüzgarı, yağmurları örnek vermiş ancak o kadar derin anlamlar içeriyor ki benim için. Okuduğum en güzel ve anlamlı dizeler olabilir bunlar. Aslında çok fazla dışarıdan müdahale var hayatımıza, hayatımız tamamen bizim değil gibi. Tabularla, kurallarla, yaşanmışlıklara şekillendiriyoruz kendimizi. Farkında olmadan aslında yönlendiriliyoruz. İstek ve arzularımız aslında birileri tarafından seçilmiş ve önümüze sunulmuş, biz de onları gerçekten bizimmiş gibi benimsiyoruz. Gerçi buna şaşırmamak lazım, dünyaya bile anne ve babamızın isteği sonucu geliyoruz. Doğum sonrası yaşamda da birilerinin kararları ve fikirleri doğrultusunda yaşamamız gayet doğal. Buna kendimden verebileceğim en güzel örnek, küçükken annem bana hep toprak alanda değil çimlerde oynamamı söylerdi. Sebebi muhtemelen düşersem canımın daha az acıyacağıydı. O zamandan beri yeşili çok severim ve kıyafetlerimin yarısı yeşildir. O zamanları şöyle bir gözden geçirdiğim zaman yeşili sevmenin benim seçimim olmadığını, aslında annem beni yeşile yönlendirdiği için onu sevdiğimi fark ettim. Annemin amacı bu değildi tabii, o sadece oğlunun canı yanmasın istedi ama bu tavrı benim bilinçaltıma işledi ve yeşil vazgeçemediğim bir renk oldu. Yani ne hayatımızı yönlendiren kişi ne de biz farkında oluyoruz aslında özgür bir hayat yaşamadığımızın. Sadece biraz düşünürsek anlayabiliyoruz bunu. Demem o ki, aslında hepimiz belirlenen hayatları yaşıyoruz. Ben yaşamıyorum demeyin, düşünün; yapmayı sevdiğiniz şeyleri, bunları aslında neden yaptığınızı, karşınıza çıkan seçeneklerden hangisini neden seçtiğinizi. Bütün bunların sonucunda fark edeceksiniz ki aslında siz hayatı yönetmiyorsunuz, aksine hayat sizi yönetiyor. Dünya sizin için dönmüyor, onun dönüşüne hiçbir etkiniz yok. Sizin sandığınız ömür de sizin değil, onun bunun şunun. Kimse kendine ait değil aslında, kendinizle baş başayken bile yalnız değilsiniz çünkü düşündüğünüz her şeyde biraz çevre etkisi var. Yıllar geçiyor, kişiliğiniz yerleşiyor ve kendinizi ne kadar eşsiz zannetseniz de birçok şeyin sentezi haline geliyorsunuz. Hepimiz o hale geliyoruz. Özgün hissettiğimiz her saniye aslında birden fazla kişinin taklidiyiz. Dünya bir sınav ve sanki hepimiz bu sınavı geçmek için farkında olmadan birbirimizden kopya çekiyoruz. Sonuç mu? Sonucun ne olacağını henüz bilmiyorum. Sadece kopya çekmemenin bir yolunun olmadığını biliyorum.