Pranga Mı Kalkan Mı?

Bizi hayata bağlayan bir şey midir korku, yoksa ayaklarımıza pranga mı vurur? Korkmaktan tamamen kendimizi alıkoymalı mıyız yoksa bizi biz yapan, kendisinin hariç tutulduğu bir yaşamın düşünülemeyeceği bir duygu mudur korku? Bir hatırlasanıza: Kimi zaman bir şeyleri yapmaktan bizi alıkoyduğu olmuştur, kendimize korktuğumuz için sitem etmişizdir. Ama kendi kendimize "İyi ki korkmuşum." dediğimiz anlar da olmuştur mutlaka. Bir de toplumda 'korkak' diye adlandırılan insanlar vardır ki bu insanların yerinde kim olmak ister ki! Korkunun ne kadarı insana yeterlidir, hep aklımı kurcalamıştır. Acaba hiç olmamalı mıdır, yoksa çoğu zaman ödümüz mü kopmalıdır? Ne kadar korkan korkak sayılır? Hiçbir şeyden korkmamak mı isterdim yoksa korkak olarak nitelendirilmeyi mi? Peki, kendinize bir sorun; özellikle etrafınızda korkak olarak adlandırdığınız insanlar varsa: İçinizde bir damla bile korku olmamasını ister miydiniz? Düşünsenize, karanlıkların hepsi aydınlanmış, en ücra köşelerdeki belki de hiç keşfedilmemiş yerlere korkusuzca seyahat ediyorsunuz. Ayağınıza yalancı prangalar vurmadan yelken açılmamış denizlere açılıyorsunuz. Kim bilir, belki de mutluluğumuz oralarda bir yerde saklanmıştır. Ya o yelken açılmamış denizlerde bin bir türlü kötülükler varsa? Karanlıklar aydınlığa çıktığında o aydınlıklarda bize hayatı zindan eden bir şeyler varsa ne olacak? Yoksa korku bizi bu tür kötülüklerden koruyan bir kalkan mıdır? Ama görmeden bilemeyiz ki. Bir görenden dinleyelim desek, zaten o deniz yelken açılmamış bir deniz değil demektir. Kaldı ki, anlatana ne kadar güvenebiliriz? Belki de o denizlerde bulduğu mutluluk definesini bizimle paylaşmak istemiyordur. Nasıl emin olacağız? O kadar kolay mı hiçbir şeyden korkmamak? İnsan elinde olan bir şey değil ki bu. Öyle ha deyince yenilmiyor hayatımız boyunca kazandığımız korkular. Korkaklığın da öyle kolay olduğu söylenemez açıkçası. Yoksa hangi korkak çekmek ister o cefayı? Kendi elleriyle kapatır mı bir insan kendini karanlık zindanlara? Tüm lambaların sönük olduğu bir evde yaşam sürmek istenilecek bir şey midir? Ama o lambaları yakamıyorsak yapacak bir şeyimiz yok, mecburuz yaşamaya. Yaşar Kemal'in kaleme aldığı Tek Kanatlı Bir Kuş adlı romanda posta müdürü Recep Bey ve karısı Melek Hanım sokuluyor böyle bir imtihana: Korku mu cesaret mi... Bence bu ikilemin ne demek olduğunu en iyi anlayan kahramanlar Recep Bey ve karısıdır. Ama yine de 'Keşke ben de en iyi anlayanlardan olsaydım.' demeyeceğim. Öyle kolay mı bir korkuyla yüzleşmek? İki ucu keskin kılıç derler ya, bu romanla çok özdeşleştirdim ben bu deyimi. Hangi kararı verirsen öyle kolay olmayacak Recep Bey. Bir tarafta korkular, diğer tarafta görevin var. Bir korku uğruna görevinden vaz mı geçeceksin? Yoksa görevin uğruna o kasabaya ayak basman için hiçbir şey sana engel olamayacak mı? Oraya gittiğinde korkulacak bir şey yoksa her şey tamam. Ama varsa ve başına bir bela gelirse geride bırakacaklarına ne olacak? Onları hiç hesaba katmadan mı vereceksin o kasabaya gitme kararını? Gitmeden de bilemeyeceksin bunların hiçbirini. Zaten tüm denklemi başlatan bu. İçinde kötülüklerin olduğu söylenen bir karanlığa ayak basmak öyle her babayiğidin harcı değil. Gerçekten denildiği gibi kötülükler bulunmuyorsa bir sıkıntı yok. Ama ya varsa... İşin içinden çıkmak öyle kolay olmayacak. Yazarın bile kendi kahramanlarının meçhule doğru gitmelerine gönlü elvermiyor. Ama onları korkup geri dönmeyecek kadar da gururlu olarak yaratmış. Tabii korkmamak insan için bir gurur kaynağıysa eğer...