Macera Tutkumun Hikayesi

Bir süre önce hevesli bir şekilde evdeki kütüphanemizin tozlu raflarını karıştırırken köşede tek başına sıkışıp kalmış kitabımı buldum. Kapağında sakallı bir adam, ufukta batmış bir gemi ve sahilde tahta kutular vardı. İşte aradığım kitap buydu. Adı Robinson Crusoe. Sekiz yıl önce babamın bana okuma alışkanlığı kazandırmak için zorla elime tutuşturmuş olduğu bu kitabı okumaya ilgisiz bir şekilde başlamış olmama rağmen kısa bir süre sonra elimden bırakamayıp defalarca okuduğumu hatırlıyorum. Kitabın satırları sanki biraz önce okumuşum gibi zihnimde yankılanıyor. Henüz on yaşında bir çocukken üzerimde bırakabileceği etki aklımın ucundan bile geçmemişti fakat geriye dönüp hayatıma baktığımda bu kitabın bilinç altımda ne kadar yer kapladığını fark etmem uzun sürmedi. Kitabın ana karakteri ola Robinson Crusoe'nin dilinden anlatılmasının etkisiyle sanki kendi günlüğümü okuyormuşçasına heyecanlanırdım. Bu heyecanın üzerine bir de 10 yaşındaki bir kız çocuğunun hayal gücünü kattığınızda ortaya akıl almaz güzellikte bir ürün çıkıyordu. Rüyalarım, resim ödevlerim, günlüğümün her sayfası Robinson Crusoe'nin bende bırakmış olduğu etkiyle dolup taşıyordu. Kitabı ilk okuduğum zamanlarda gözlerimi kapatıp hatırladığım sahneleri başrol oyuncusu benmişim gibi hayal etmek o günlerdeki en büyük eğencemdi. Bazı zamanlar fırtınalı denizlerde yol alıyor, bazen arkadaşım Cuma'ya İngilizce konuşmayı öğretiyor, bazen de keçi derisinden kendime elbiseler ve malzemeler yapıyordum. Kitabın her sahnesini zihnimde canlandırmıştım. Çocuklara sorulan klişe sorulardan biri olan "En büyük hayalin nedir?" sorusuna tekne ile dünyayı dolaşmak ve ıssız adalarda hayatımı sürdürmek cevabını verirdim. "Büyüyünce ne olmak istiyorsun?" sorusuna ise hiç tereddüt etmeden kaptan olmak istiyorum diye cevap verirdim. 18. Yüzyılın başlarında yazılan bir kitabın 21. Yüzyıldaki bir çocuğun hayatına bu denli renk katmış olması bir yazarın ulaşabileceği en büyük başarı seviyesi olmalı. Yaşımın ilerlemesi ve kitabın bütün bölümlerinin hayalini defalarca kurmuş olmamın etkisiyle kitaba olan tutkum ilk zamanki ateşini koruyamamıştı. Her ne kadar ateşin en kızgın olduğu zamanlar geride kalmış olsa bile her zaman dibinde yayılmaya hazır bir kıvılcım vardı. Lise yıllarımın son dönemlerinde babamın bir teklifi sonucu bu kıvılcım parladı ve o ateşi tekrar hayata getirdi. Babam kaptanlık eğitimi alacağını ve benim de ona katılmamı teklif etmişti. Sevinçten ne yapacağımı bilemedim. O an fark ettim ki babam bana bu kitabı sadece okuma alışkanlığı kazanmam için değil, onun da küçüklükten beri sahip olduğu denizcilik ve macera tutkusunu beraber paylaşmamız için vermişti. Küçükken kurduğum hayaller gözümün önüne geliyordu. Kısa bir süre sonra kaptanlık sertifikamızı almış, temel eğitimlerimizi tamamlamıştık. Geriye kalan tek şey hayallerimizin peşinde koşmaktı. Sekiz yaşındaki bir çocuğun büyük ve uçuk hayallerini tamamen gerçekleştirmek gibi bir amacımız yoktu elbette. Robinson'un yaşadığı hayatı yaşamak için açık denizde fırtınaya doğru ilerlemeyecektik veya evimizi, annemi, kardeşimi terk edip okyanuslara atılmayacaktık. Asıl amacımız Robinson'un, babamın ve benim ortak hayal ve tutkumuz olan denizciliğin peşinden gitmekti. Bu hayalimizi duruma uygun bir şekilde gerçekleştirmeliydik, önemli olan ilk adımı atmaktı. Bu da iyi bir plan yapmak anlamına geliyordu. Hayalimizi şekillendirmiş olan kitabı kütüphanenin tozlu raflarından bulduktan sonra sayfalara göz atıp hafızamı tazeledim. Planın en önemli basamağı yol haritamızı hazırlamaktı, geriye kalan her şey rutin hazırlıklardı. Kitabı her detayına kadar okuyup Robinson'un ayak bastığı bütün kara parçalarını not aldık. Yolculuğumuzun amacı kitabı okurken hayal ettiğimiz o ortamı kendi gözlerimizle görmekti. Geriye bir tek hazırlıklarımızı tamamlayıp maceramız için ilk adımımızı atmak kalıyordu.