SAVAŞIN ASIL MAĞDURLARI

Kimdir bu şiirlerde bahsettiğimiz, uğruna ağıt yaktığımız insanlar? Hangi vatanın toprağında yitip gittiler? Savaşın en büyük kayıpları;kaybedilen canlar, kaybedilen insanlık. Evet ben savaş yıllarının çocuklarından değilim ancak savaş hikayeleriyle büyüdüm. İlk önce birinci dünya savaşını öğrendim, daha sonra vatanımızı kurtardığımız kurtuluş savaşını sonra ikinci dünya savaşı sonra soğuk savaşlar ve sonra ve sonra... Ve sonra büyük ihtimalle hocalarımın hep iddia ettiği gibi su için savaşlar ya da petrol savaşlarını öğrenecek çocuklarımız. Evet savaşı öğrenmek kolay, ölenleri nicel olarak hesaplamak çocuk oyuncağı peki ya tarihteki her savaşın geride bıraktığı yıkım, kıyım ne olacak?Tarih dersi bana savaşları öğretti evet peki ya savaşmamayı? Peki bir gün bir ders de bana savaşın yanlışlığını öğretecek mi? Ben 68 kuşağının savaş karşıtı hippilerinden değilim belki ama ben de savaşa karşı olduğumu dile getirebilirim pekala. Yani Amerika Irak'ı bombaladığı zaman veyahut Arakan'da insanlar ölürken insanlar ölmesin demek beni Iraklı yapmaz veyahut Rojova'da ölürken insanlar ;Durun masum insanları katletmeyin! Demekle Kürt olmam. Zaten şaşarım zulme başkaldırırken iki kere düşünen, kim ne düşünür diye sorgulayan insana. Benim mesela vicdanımdan başka cevap vereceğim, kendimi anlatacağım hiç kimse yoktur dünyada. Gelelim bu savaşların, kıyımların başlangıcına. Dünya başlangıcından beri insanları kendilerini korumak gibi bir yükümlülükle sınamıştır. Her insanda üç temel iç güdü vardır: beslenme, barınma ve korunma. Kişi bunları kaybetmemek için canını ortaya koymaktan çekinmez, bu ilk çağlardan itibaren böyle olmuştur. Ve daha sonra insanoğlu sınırları ve sınırsızlığı keşfetmiştir. Yeni yerler keşfedildikçe insanlarda istila kavramı oluşmuştur. Bu istilalarını yasal kılmak için gittikleri yerde üstüne bir de devlet kurmuşlardır. Elbette bunların hiçbiri kolayca olmamıştır. Güçlünün güçsüze uyguladığı orantısız gücün unsurudur bunların hepsi. Güçsüz elenmeye mahkumdur görüşüne dayanarak güçlü güçsüzü yok etme hakkı kazanmıştır. Ve devletler kurulmuştur. Kurulmuştur ama sözde halkına huzur sağlaması gereken bu devletler iç işlerinde halkını dış işlerinde diğer ülkeleri rahat bırakmamışlardır. Sonra devletler herkese yetecek kadar karayı, suyu; malı mülkü, havayı paylaşmaya başlamıştır. Ama ne paylaşım! Zulüm be kardeşim zulüm. Ve aç gözlülükten sonra insandan insana zulüm başlamıştır. Kültürel zulüm, dilsel zulüm, dinsel zulüm... Farklılıklara dayanamama ve bunun doğurduğu tek olma isteği, bir dönem yükselen faşizm ideasını besleyen olgular... Tek din, tek ırk, mükkemmel dünya ve bu mükemmel dünyaya sahip olma isteği. Aslında tek çıkarı para olan aç gözlü hükümetler ve vatan sevgisi, dil sevgisi din sevgisiyle büyüyüp canlarını ortaya koyan vatanseverler. Onca masumun inancını kullanarak savaşın kaymağını yiyen güçler ve giden onca can... Ne demiş Hrant Dink: "Kimliğini yaşatabilmek için sana bir düşman gerekiyorsa senin kimliğin hastalıktır. " Hem nedir bu aidat tutkusu? Doğduğun kimlik midir seni sen yapan, yoksa kimliğini bulduğunda neler yaptığın mıdır kişiliğini oluşturan? Elbette benim gibi 2000'li yılların nimetlerine doğmuş, kapitalizm ülkesinde yaşayan biri için barış ille de barış demek kolay bunun da farkındayım elbette ancak insanın insana kırdırıldığı bu dünya düzeninde bu kadar nefret, bu kadar savaş, bu kadar ölüm bana ağır geliyor. Bana bu kadar ağır gelen bu acılar kim bilir bu acılara canlı tanık olanlarda nasıl yaralar açıyor. Asıl ağır olan savaşı ve sonrasını yaşayan insanların duyguları. Nasıl da güzel özetlemiş Pablo Neruda savaş sonrası yokluğunu, çaresizliğini bir şiirinde. SAĞ KALANLAR Neler olup bitmişti yeryüzünde? Bu insan son insan mıydı, ya da ilk insan mıydı? Mutsuz ya da mutlu bir ülkede miydi? Ve niçin yeniden kurulacaktı insanlık? Niçin daldan dala sıçrıyordu güneş, Kuş boğazı ağrıyordu şarkı söylemek için? Ne yapmalıyım?diyordu rüzgar Niçin altına dönüşmeliyim?diyordu buğday. Elin yoksa, ağzın yoksa Neye yarar ekmeğe kadar gelmek Bekliyor toprağın boşluğu Insanın dışında ya da içinde: Savaşlar öldürdü bizi en son insana kadar Yaşayan tek varlık kalmadı Ölenler ölüyor akıbetleri belli, peki ya kalanlar? Sanıyor musunuz ki hayat onlar için devam ediyor? Bir ülkenin savaş yıkıntılarını toplamak ne kadar zaman alıyor?Ne demek istiyor Neruda dizelerinde?Annem, kardeşim, eşim yakınım öldü neden kuşlar hala uçuyor, baksanıza yiyecek kimse yok başaklar neden altına dönüşsün, neden rüzgar essin boşluğa doğru diyor. Anlamsızlığın pençesinde kıvranan savaş sonrası insanını özetliyor ve ekliyor "İnsanın dışında ya da içinde;Savaşlar öldürdü bizi en son insana kadar, yaşayan tek varlık kalmadı. Dünya; her gün milyonlarca insanın doğuşuna ve milyonlarca insanın gidişine seyirci kalıyor. Ama dünya bu savaş denen toplu can kıyımlarını asla affetmiyor. Savaşın sebebini erkeğin iktidar tutkusu olarak gören benim için savaşmak cehalettir. Savunma zorunluluktur, bağımsızlık, hak, hukuk, emek, irade için ayaklanmak direniştir, ancak ne amaçla olursa olsun kişinin veya kişilerin canına kastetmek aptallıktır. Savaşmak topla tüfekle değil de akılla bilimle olur derler, ne güzel derler. En güzel sözleri de elbette şairler ederler. Ne demiş Nazım HİKMET: Çocuklar öldürülmesin, şeker de yiyebilsinler.