Sonu Olan Sonsuzluk

Ben de hiçbir şeyin sonu yokmuş gibi yaşayanlardanım bu hayatı. Sanki yarın hep varmış gibi, her an her şey olabilirmiş gibi ama o her an sonsuza kadar sürecekmiş gibi. Bu yüzden bir şeyleri erteleyenlerdenim. Cem Mumcu'nun ''Başladıysa Biter, O Yüzden Güzel'' kitabını okuduğum günden sonra dönüp bir geçmişime bakma şansını yakaladım bir an için. Dönüp baktığımda fark ettim ki hep bir şeyleri ertelemişim . Anneannemi ziyaret etmeyi, eski arkadaşlarımı görüşmeyi ve aşık olmayı. Sürekli kaçmışım işlerden , birilerinden, kendimden. Ertelediğim bu görüşmelerimi, işlerimi fark ettim ki şu anda artık yapamam çok geç kalmışım. Benim bir tanecik anneannem artık bu dünyada değil, eski arkadaşlarım başka ülkelerde, şehirlerde, artık hislerim o kadar körelmiş ki aşık olmak bana çok uzak. Cem Mumcu'nun da söylediği gibi kitabının bir sayfasında "bazen gecikiyor insan bir şeye bir yere , birine , bir birine" Bu sayfayı okuduğumda tüylerim diken diken oldu ve tüm bu ertelediğim şeyler aklıma geldiğinde anladım ki ben de gecikmişim. Keşke demekten hep nefret ederdim ama keşke der olmuşum bu hayatın sonu olmadığını düşünerek. Aslında bulunduğumuz dünyada her şeyin bir sonu varmış. Evet, yarınlarımız var ama yarınların da bir sonu var. İlişkilerimiz var ama ilişkilerimizin de bir sonu var. En önemlisi bir hayatımız var ve bu hayatımızın da bir sonu var . Vurdum duymazlık mı denir , sonu görmekten kaçmak denir bilmiyorum ama yarının hep var olduğu düşüncemden Cem Mumcu sayesinde kurtuldum ve saatlerce oturup derin düşüncelere daldım eskiden ertelediğim her şeyi oturdum bir kağıda yazdım. Çoğuna çok geç kalmıştım ama ne mutlu ki geç kalmadıklarım da vardı. Hepsini yapmak için işe koyuldum ve şu anda çoğu bitti hatta ertelememek için yapmam gerekenleri de yazmaya başladım. Elimde upuzun bir liste var ve her akşam listedekilere bakıp yaptıklarımın yanına bir işaret koyuyorum arkadaşlarımla Bu beni hem hayatta tutuyor, hem de bir gün benimde bu hayatta olmayacağımı ve geç kalmanın hiçbir anlamı olmadığını hatırlatıyor. Mesela anneannemi ziyaret edemesem de her gün dedemi ve babaannemi olmadığını hatırlatıyor. Mesela anneannemi ziyaret edemesem de her gün dedemi ve babaannemi arıyorum. Eski arkadaşlarımla yüz yüze görüşemesem de teknolojik dünyamız sayesinde onları sosyal medya hesaplarından buldum ve bu sayede tekrar iletişime geçme fırsatını yakalayabildim. Aşka gelecek olursak artık ertelemiyorum , Cem Mumcu'nun kitabının "Zihninden soyun aşk sadece çıplakları kucaklar." satırındaki gibi zihnimden soyundum ve galiba aşk beni kucakladı. Her insanın hayatında bir dönüm noktası vardır bazıları biriyle tanışır, bazıları bir film izler bazıları da tıpkı benim gibi bir kitap okur ve biranda kendini sorgulamaya başlar. Benim de aydınlandığımı hissettiğim an bu kitabın sayfalarını çevirdiğim andı. Aslında yıllar önce yapmam gereken şeyleri farkına vardığım an, bir sonun olduğunu fark ettiğim de bir an içim koca bir pişmanlık kapladı. Ama henüz zaman makinesini icat edemedi insanoğlu ve elimizde olan tek şey geleceğimiz . Bu yüzden pişmanlık duymamız sadece pişmanlık duymamızı sağlar. Asıl önemli olan yarınlarımıza geç kalmamak, her şeyin bir sonu olduğunu farkına varıp ona göre düzenlemek kısıtlı zamanımızı. Sevdiklerimizden kaçmamak ve sevecek daha çok insan bulmamız, bu hayatı doya doya yaşamak gerek. Ben bunu yirmi yaşımda fark edebildim ama söylediğim gibi artık keşke demiyorum. Mutluyum çünkü bu kitapla tanıştığımdan beri hiçbir şeyden kaçmadım ve hiçbir şeyi ertelemedim kısacası geç kalmadım hiçbir şeye. Gözüm kapalı her insana tavsiye edebilirim bu kitabı. Eminim ki bu kitabın bir satırı onları da en az benim kadar etkileyecektir. Eğer onlarda benim gibi sonsuzluğa inanıyorlarsa, sonsuzluğunda bir sonu olduğunu fark edip hayatlarında bir şeyleri değiştireceklerdir. Ne kadar güzeldir ki Cem Mumcu gibi yazarlar var ülkemizde ve bizi hayatın gerçekleriyle yüzleştirebiliyorlar. Gerçekten de bir şeyler başladıysa biter ve o yüzden güzeldir... Ayşe CİVAŞ