MEDENİYETE TAHAMMÜLSÜZLÜK

Loş bir ışık var başucumda, nefes almama yetecek kadar kalmış enerjimi, yetmezmiş gibi bir de o tüketiyor. Bir bardak su var yanında; yarısı boş ya da yarısı dolu, hangisini demek isterseniz... Perdem sımsıkı kapatılmış, aynı kapıları gibi kalbinizin. Bir tutam ışık girse içine, yarınlar sizin olmayacakmışçasına katılaştırdığınız yüreklerinizden bahsediyorum; odam gibi. Şimdi suyumu bitirdiğime göre artık bardağa tamamı boştan başka bir şey diyemeyeceğiz, insanlarla ortak paydalar bulmak hoşuma gitmiyor. Çünkü ne zaman ki bir fikirde ayrılığa düşelim, işte tam da o zaman Güloğlu 2 yüzlerindeki maskeler düşüyor. Aynı fikirlere sahip olmak ya da aynı fikirleri savunmak güzel bir ayıraç değil benim gözümde. Edvard Munch'ın The Scream adlı eseri etkiliyor beni bu düşüncelerimi paylaşırken. Farklı bir fikir duyduğu anda insanların suratlarındaki ifadeyi hatırlatıyor bana. Sanki bu mimik bu tablodakinden daha güzel yansıtılamaz gibime geliyor. Kendilerinki ile örtüşmeyen her fikre bir çığlık basacakmış gibi, farklı bir düşüncenin ardından atılan naralar gibi, aynı tablodaki gibi... Belki de insanlık adı altında hepimizi birleştirmeye çalışan binlerce yıllık bir başarısızlığın ürünüdür bu kapılarına kilit vurulan kalpleriniz. Aynı olmanın yaratacağı kıtlıktan bihaber, sürekli bir genelleştirme gayretidir bu muvaffakiyetsizlik. Öyle hızlı sıfıra ulaşıyor ki kendinden olmayana duyulan saygı, her koordinat sisteminde elimizde koca bir hiç kalıyor. İnsanlığın, insanlara tahammül sınırı hızla tükeniyor. Birlik hedefleyen insanlar, ikilik, üçlük, binlik kabul etmiyor. Düşünce de bir olacak, tavırlar da. Farklıysa fikirlerimiz, çığlık atalım! Belki de bu noktadan sonra, fikir ayrılıkları ve buna duyulan saygı, aynı bir mekanizmanın gelişmişliğini test edercesine medeniyetimizi test ediyordur. Hem bireysel boyutlarda hem de toplum mertebesinde. Örneğin bir sorunun çözümünde bile denenen onlarca metottan sonra cevaba ulaşılabiliyor. Olay bu basitlikteyken farklı yolları ve yöntemleri kabullenebilmek oldukça kolay değil mi? Ne zaman ki iş yeni bir bakış açısını duymak, üzerine düşünmek, tartışmak veya kabullenmek noktasına gelse; buraya kadar gelse ne ala! Yeni bir bakış açısını duyma noktasında kopuyor zaten tüm ipler. Sağına, soluna gözlerinin görebileceği her yöne bakmak varken sadece önündeki küçük çerçeve vazgeçilmezmiş gibi davranıyor küçük insanlarımız. Bir ileri gitmek varken, koşmak varken uygar insanlığa, adımlarınız hep geri gitmiş. Daralan düşünce boyutlarınızın ulaştığı son noktada, medeniyet dokunulmazınız olmuş. Sonu olmayan bir dünyanın yüzüp yüzüp sonuna geldik sanıyorlar. Ne sonsuzluğu anlatasım geliyor, ne de bir laf... Bu yazı 'Ne kadar haklıyım, herkes böyle düşünürse aydınlanırız' fikri ile yazılmadı. Başta da söylediğim gibi, insanlarla ortak paydalar bulmayı sevmiyorum. Varsın bardağın hepsi boş olana kadar, hiçbir yeri dolu olmasın. Nereden baktığınız hep size kalsın. Bir kişi bin söylese de haklı olmaz, bin kişi bir söylese de. Toplum ve insanlık ki içindeki çeşitlilikle güzel, aynı denizdeki tüm balıkların aynı olmaması ya da tüm çiçeklerin aynı kokmaması gibi. Ortak payda ya da kalıcı bir düzen her zaman sağlanır. Önemli olan bu ortayı bulana kadar sesli söylenilebilen ve önemle tartışılabilen fikirlerdir. Bir düşünce her zaman bir çığlıktan fazlasını hak eder. Hayatı gördüğünüz çerçevelerinizin içine saygı sığdırıp bir kenara atmanız yeterli. Bir fikir üzerine tartışırken alın üstünüze bu yeni çerçevelerinizi. Yeni gördüğünüz renkler hayatlarınıza yeni boyutlar katacaktır. Asıl tadı çıkarılması gereken kısım bu. Çığlıklarınızla rencide ettiğiniz haksız zaferler değil.