En Karanlık Gölge

Küçükken çok sık yaptığım bir şeydi yoldaki gölgemi takip etmek. Zaman zaman sağıma ve soluma bakıp duvardaki gölgemi incelerdim ya da gece karanlıkta ışığa göre yer değiştiren, büyüyüp, küçülen yerdeki gölgemi meraklı gözlerle takip ederdim. Duvardaki gölgem bana her zaman sinsi gelmişti. Sanki ben bakmıyorken o başka şeyler yapıyor, emirlerime itaat etmiyor gibiydi. Onu hep benden bağımsız hareket ederken yakalamaya çalıştım ama hiçbir zaman başaramadım. Yerdeki gölgem ise beni yutmak istiyor gibiydi. Kör Baykuş'u okuduğumda uzun zamandır gölgemi takip etmediğimi fark ettim. Ne gerek vardı ki? Zaten o beni sürekli takip ediyordu. Siz sizi sürekli takip eden birinden şüphe duymaz mısınız? Peki, ben niye artık gölgemden korkmuyorum ya da ondan şüphelenmiyorum? Sanırım yıllar süren birlikteliğimiz sonucunda onun bana zarar vermeyeceğine karar verdim ve ona güvendim. Kör Baykuş da aynı benim gibi gölgesinden korkan bir insan. Sadece gölgesinden korkmuyor aynı zamanda ona güveniyor. Bu durum romanın zamansız bir dünyada geçtiğine dair en büyük kanıt. Çocukluğunda gölgesinden korkması, ilerleyen dönemlerde de gölgesine güvenmesi gereken bu adam iki hissi birden yaşıyor. Kör Baykuş hem ihtiyar hem genç... Bütün zamanları, duyguları bir arada yaşıyor. Yaşadığı her şeyi gölgesine anlatıyor. Yaşadıklarını o kadar yoğun anlatıyor ki bütün olaylar bir salisede oluyormuş gibi. Belki de bir insanın kafasından bir anlık geçen olaylar dizisi ya da hayatla ilgili farklı olasılıklar. Bütün hayatınızın sadece küçük bir andan ibaret olduğunu düşünün. Bütün hüzünlerinizi ve sevinçlerinizi o bir anda tükettiğinizi. Çok büyük bir mutluluk ve çok büyük bir acı... Aynı anda hem ılık bir rüzgar teninize çarpıyor hem de kızgın ateşlerde yanıyorsunuz. Eğer sadece kızgın ateşte yansaydınız o bir an çekilmez olurdu. Kör Baykuş'un hayatında bir gram mutluluk yok. Bu yüzden o bir an onun için bitmek bilmeyen bir acı. Bütün acılardan milyonlarca kat büyük, çok daha büyük bir azap. Böylesine büyük bir azaba mahkum olmuş birisi bununla nasıl baş eder? Kahraman bu acıyla baş etmek için kendine hayal dünyaları yaratmış. Romanda zaman zaman kahramanın hayal dünyalarına seyahate çıkıyoruz. Ancak kahramanın gerçekle hayali ayırt etme yetisi o kadar körelmiş ki okuyanlar için de bunu ayırt etmek zor. Tekrarlan bazı olaylar sayesinde kahramanın hayal dünyalarından birinde olduğunuzu anlayabiliyorsunuz. Bu tekrarlanan olaylar adeta kahramanın hayal dünyasına geçiş ayinleri gibi. Kahraman bu hayal dünyalarına afyon ve şarap kullanarak geçiyor. Kendisinin de dediği gibi aslında kitap boyunca bu kendinden geçme hallerinden birini anlatıyor. Hayal dünyaları acısını dindirmeye yetmemiş olacak ki aynı zamanla ruhunu da birçok gölgeye bölmüş. Her gölgesine farklı bir anlam yüklemiş, farklı bir görev vermiş. Eserin içindeki küçük ipuçları sayesinde kahramanın gölgesini bazen babasının, bazen mezarcının, bazen ise hurdacı ve kasabın arkasında görüyoruz. Ancak kahraman ruhunu bölerken bütün acısını yine tek bir gölgeye yüklemiş. Kör Baykuş bütün acıları tek başına çeken kısım. Hayatında hiç güzel bir şey yok. Bu durumu kendini ocaktan düşmüş bir oduna benzeterek özetliyor. Ne diğer odunlar gibi tam olarak yanmış ne de eskisi gibi kalmış bir odun. Kör Baykuş'un yaşadığı evre karakterin bütün karamsarlığını ve depresyon halini dışa vuruyor. Yaşadığı büyük acı onu cani bir birey olmaya itiyor. Yaşadığı cinnet hallerinden birinde karısını öldürüyor. Son olarak acılarla baş etmek için bir paralel evren yaratıyor. Kahramanın karamsar ruhu bu paralel dünyada bile mutluluğa, sevdiği kadına ulaşamıyor. Romanın başında verilen bu paralel dünyada kahraman, bu sefer ona isteyerek gelen sevdiği kadını farkında olmadan zehirleyerek öldürüyor. Baştan sona karanlığın içinde bir roman olan Kör Baykuş, her hücresi karamsarlığa batmış bir insanın iç dünyasının en derin çukurlarını bize gösteriyor. Yazarın güçlü betimlemelerle tasvir ettiği bu kötü dünya okuyan herkesi içine çekiyor. En karanlık gölge Kör Baykuş'un ağzından çıkan bu sözler ise romanın, Kör Baykuş'un umutsuzluğunu özetler nitelikte: "Gökte herkesin bir yıldızı olduğu doğruysa, benimki çok uzakta, karanlık ve pek önemsiz bir şey olmalıdır. Belki de benim hiç yıldızım yok!". Gözde KIRCI