"GİTMEK" VE KİŞİLİĞİM

Kendimi yollarda buldum. Hani bir söz vardır ya "bir insanı ya ticarette ya seyahatte tanırsın" diye. Ben de kendimi yaptığım seyahatlerde tanıdım. Böyle söyleyince, "Küçüklüğünden beri çok mu yer değiştirdin?" gibisinden sorularla karşılaşırım. Aslında hayır... Bilakis, doğduğumdan beri Ankara'da yaşıyorum ama daha çok "ruhum" gezgindi denilebilir. Tabii bunun da dayandığı noktalar yok değil. Yaşadığım yeri değiştirmedim ama bende büyük bir yeri olan Çanakkale'ye gittim her yaz. Annem oralı, hal böyle olunca ben de anneannemlerin yanında geçirdim birçok yazımı. Maksat, çocuk bahçe görsün, açık havada vakit geçirsin, köy hayatını da öğrensindi. O zamanlar Çanakkale'ye ulaşabileceğiniz tek yol otobüstü ve yaklaşık 12 saatlik bir yolculukla ancak varabiliyordunuz. Gerçi , otobüs için, durum pek değişmedi artık 8-10 saat arasında gidilebiliyor. Yol ne kadar uzun olursa olsun kendimi bildim bileli yolculuklarda hiç uyuyamadım. Malum, ben ayaktayken bütün otobüs uyuyor oluyordu ve ister istemez yalnız hissetmeye başlayınca , bir çocuk olarak, huysuzlaşıyordum. Bu yüzden canım sıkılmasın diye hep cam kenarı benim oldu. Ben de hep yolu izledim. Kapkaranlık olmasına rağmen, hiçbir şekli seçemediğim halde bütün gece dışarıyı izlemeye devam ettim. Gökyüzünü, Ay'ı ve yıldızları izledim ve büyülendim. O sırada hissetiğim huzur... Hala kafamı kaldırıp geceye baktığımda hissederim. Bu yüzden hayatımın en keyif aldığım, kendimi gerçekten özel bulduğum anlarını seyahatler oluşturuyor. Bu uzun yolculuk seferlerinin bana olan en büyük katkılarından biri de hiç şüphesiz, hatırlamaktır. Hafızam hep çok kuvvetli olmuştur. Mesela 3-4 yaşlarında bana okunan hikaye kitaplarını noktası virgülüne kadar ezberden okuyabiliyordum ya da şehir içinde bir yere bir kere götürülmem yeterli oluyordu. Sonrasında tüm yolu hatırlayabiliyordum. Uzun mesafelerde de pek bir fark olmadı açıkçası. Yanlış hatırlamıyorsam 2 yıl içersinde ki bu en fazla 3 kere o yolu kullandığım anlamına geliyor- Çanakkale'ye giderken kullanılan güzergahı aşağı yukarı ezberlemiştim. Nerede günün doğmaya başlayacağını, uçsuz bucaksız tarlalardan sonra nerede tek tük ağaçların görülmeye başlanacağını biliyordum. Sonrasında kişiliğimin en vazgeçilmez yapı taşlarından birine dönüştü hatırlamak. Unutmak benim için bir seçenek olmayı bırakalı uzun zaman olmuştu. Seyahatlerin bana kattığı bu olgudan hiç pişmanlık duymadım. Her ne kadar iyilerinin yanında kötü olayları da en ince ayrıntısına kadar hatırlıyor olsam da, beni ben yapanın bu olduğunu düşünüyorum. İlerleyen zamanlarda benim için seyahat, bir yerden başka bir yere giderken geçirilen süre zarfı olmaktan çıkmıştı. Asıl amaç varılacak noktaya varmak değildi artık. Asıl amaç, o süreci yaşayabilmekti. Mesela, o süreç içersinde etrafı izleyebilmekti. Amaç, sadece "gitmek" olmuştu artık benim için. Ne zaman boşluğa düşsem, üzülsem, kırılsam ya da ağlasam kendimi yollara veriyorum. Herhangi bir şekilde olabilir bu: yürüyerek, arabayla, deniz kıyısındaysam vapurla belki... Sanırım yine o huzuru, kendi benliğinin farkında olma hissini hissetmek istediğim için yollara düşüyorum. Eskiden olduğu gibi çoğunlukla yanımda uyanık birileri olmuyor. Öyle daha rahat ve özgün hissediyorum. Düşüncelere dalıyorum ve çoğu zaman "kırk yıl düşünsem aklıma gelmezdi" diyeceğim fikirler zihnimde uçuşuyor. Bir yerden başka bir yere giderken amacım sadece oraya en hızlı şekilde gitmek olunca, süreç önemini yitirince, rahatsız hissediyorum mesela. Sanki "gitmek"e ihanet ediyormuşum gibi... Anlayacağınız seyahat içime işlemiş, başlı başına benim bir parçam haline gelmiş artık. Ne ben onsuz yapabiliyorum ne de bence o bensiz yapabiliyor 