İçimdeki Karamsarlık

İnsanlar bazen karamsarlık içinde kalırlar. Hepimiz kalırız, yaşadıklarımız zor, ağır, üzücü veya yorucu şeyler yaşarız. Bunların hepsinin sonucunda birçoğumuz karamsarlığa düşeriz. Hayata bakış açılarımız değişir ve daha negatif bakmaya, düşünmeye ve yaşamaya başlarız. Benim de böyle oluyor bazen. Okul, yollar, ödevler, sınavlar derken kendime zaman ayıramadığımı fark ediyorum ve bu beni çok üzüyor. Okul ve ev arasında sadece bir şeyler yetiştirmeye çalışarak sürdüyorum hayatımı. Bu da tabii karamsarlığa itiyor insanı, sadece okul hayatında değil elbette, özel hayatımın da her anında etkisi olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. Hatta hayalleri bile etkiliyor. Sonuçta insanın hayatını etkileyen herşey sadece somut örneklerde can bulmuyor hayat, aynı zamanda bilinçaltımızda etkileniyor. Eminim ki, gerçek hayatta yaşanılan bazı kötü olaylar sonucu, gece rahat uyuyamama, kötü rüyalar görme, içi sıkılma veya daralma gibi durumları birçok kişi arkadaşlarından, ailesinden veya etrafından duymuştur. Bunları nasıl aşabileceğimiz konusunda kesin bir düşüncem veya çözüm önerim yok açıkçası. Ama aklıma gelen en mantıklı şey aklımıza gelenleri yapmak, yaşamak istediğimiz şeyleri içimizde bırakmamak. Ayrıca biraz cesaret ve risk de lazım gibi geliyor bana. Ya da hayatımızda yapacağımız ufak değişikliklikler de belki çözüm olabilir. Mesela, eve veya işe giderken yolumuzu değiştirmek, kendimizi yormadan, çok vakit almayan yeni hobiler bulmak, farklı arkadaş ortamlarında bulunmak, evimize bir hayvan almak ve onunla uğraşıp zaman geçirmek vb. şeyler biz farkında olmadan bizi olumlu yönde etkileyebilirler. Hayal kurma konusuna da değinmeden geçemem. Hayalkurmak, düşünmek veya hayatımızla ilgili planlar yapmak bence bizi güçlendirir. Yani aslında ben bazı insanların aksine hayal kurmanın kötü bir şey olduğuna inanmıyorum. Tabiki sürekli değil ama ölçüsünde olmak şartıyla anı yaşamak gerekiyor; çünkü geleceği planlayalım derken yaşadığımız andan vakit kaybediyoruz ve o kaybettiğimiz vakit bir daha geri gelmiyor. Canımız her ne isterse, hiçbir şeyi düşünmeden kimseye bakmadan başıboş hareket edelim demiyorum tabii ki ama monoton hayatımıza biraz renk katabilmeliyiz bence. Yani biz kendiliğinden bir şeyler olsun diye beklersek, o şeyler gelmiyor, tecrübeyle de sabitlenmiş tabii ki bu. Bir de, benim içimden sürekli dışarı çıkıp kaybolasım geliyor. Kaybolmasam bile, tanıdığım bildiğim sokaklar veya yerler olsa da, dışarı çıkmak istiyorum işte. İnsanların arasına karışmak dükkanların adlarını ezberlemek, çalışan esnafları görmek, parkta oturup oyun oynayan çocukları izlemek veya çimlik bir alana yayılıp kulağıma da kulaklığımı taktım mı tamam olur. Bunlar kendileri küçük ama etkileri büyük olan şeyler ve bence denemeye değerler. Çok param olmasa da olur, böyle az az ama tadında olsun istiyorum. Zaten her şeyin fazlası zarar değil mi? Düşünürsek aklımıza daha birçok şey gelebilir, bizi içimizdeki karanlıktan kurtaracak, karamsarlıklığımızdan uzaklaştırabilecek... Ve bazen de sessiz kalıp insanın kendisini dinlemesi gerekir. Mesela ben çoğu akşam ya da gece yaparım bunu, böyle nedense terapi gibi geliyor bana. Yatağıma oturup gözlerimi tavana dikip düşünüyorum. Böyle önce günün özetini geçiriyorum gözümden. Bir bakıveriyorum ki gülüyorum veya gözlerim dolmuş. Sonra ertesi gün yapacaklarımı düşünüyorum, oradan nasıl olduğunu anlamadığım bir şekilde ya geçmişteki hatıralaraya da gelecekteki hayallere gidivermişim. Bu bir çeşit psikolojik seans gibi. Hasta da benim, doktor da. Faydalarını da bolca gördüm açıkası. İnsan kendi kendini mutlu edebilmeli. Hep başkasından bekleyeceğimize belki o aradığımız mutluluğun bir kısmını da olsa kendimizde bulabiliriz. Karamsarlık, iç sıkıntısı, yorgunluklar, depresyonlar, bunalımlar ve nicesi... Hepsi zor ama insanın kendine güveniyle, içindeki yaşama sevgisiyle aşabileceği durumlar. Ben gerçekten böyle olduğuna inanıyorum. Umarım hepimiz içimizdeki karanlıklara açılacak bir pencere bulabiliriz.