"MARA"YA DÖNÜŞMEK

"Benim adım Mara Dyer değil ama avukatım bir isim seçmek zorunda olduğumu söyledi." Soluk soluğa bırakan romanımız işte bu cümleyle başlıyor. Michelle Hodkin'in ilk kitabı olan "The Unbecoming Of Mara Dyer", Dilan Toplu'nun çevirisiyle Eksik Parça, hayatımda okuduğum en ilginç kitaplardan biriydi. Hodkin, psikolojiyi ve fantastik ögeleri harmanlayarak şok edici bir kurmaca yaratmış. Okurken neyin gerçek, neyin rüya olduğunu anlayamıyorsunuz. Her sayfada yeni sorular beliriyor zihninizde. Ana karakter gerçekten akıl hastası mı yoksa ona oyun mu oynanıyor? Mara, içlerinde en yakın arkadaşının da bulunduğu üç kişiyi gerçekten de öldürdü mü? Mara neden bir şey hatırlamıyor? Okumaya devam ettikçe bu gibi sorular katlanarak çoğalıyor. Merak ediyorsunuz ediyorsunuz ve bir bakmışsınız ki kitap bitmiş! Yani bana öyle oldu. Bitmesine hazır değildim. Son sayfayı da okuduktan sonra ağzım açık bir şekilde kitabı göğsüme bastırdım. Kendime bir hafta gelemedim. Evet bir hafta! Nereye gitsem Mara ve Noah'yı aradım. Çevremdeki her şey bana kitaptan bir parçayı hatırlatıyordu. Mesela kitabın bir bölümünde, uyutulan köpeklerin çoğunun siyah olduğundan bahsediliyordu. İnsanların siyah tüylü köpekleri korkutucu buldukları için barınaktan almamaları, görevlilerin ise bir süre geçtikten sonra yeni ailelerine kavuşamayan sokak hayvanlarını uyutmaları eleştiriliyordu. Kitabımı bitirdikten sonra sokakta gördüğüm her siyah köpeği evime alıp beslemek istedim. Aynı şekilde, kitapta Lolita'yı* ve Noah'nın annesinin hayvanlar uğruna yaptığı fedakarlıkları okudukça hayvanat bahçelerine karşı bakış açım da değişti. Küçük kuzenim hayvanat bahçesine gitmek istediğini söylediğinde hemen reddettim. Eksik Parça beni birçok yönden düşündürdü ve etkiledi. Sadece hayvanlar konusunda değil edebiyat konusunda da düşünce dünyamı şekillendirdi. Başka edebi eserlerden alıntılar ve göndermeler oldukça fazlaydı. Örneğin ana karakterimizin en yakın arkadaşı Noah, konuşmalarında durmadan alıntılar yapıyordu. Bu alıntılar benim yeni kitaplar keşfetmemi ve Eksik Parça'ya daha da hayran kalmamı sağladı. Eksik Parça, psikolojik çözümlemeler içeren bir gerilim kitabı. Bu da kitabın niye okunacaklar listemde ilk sırada yer aldığını açıklıyor; ancak, aynı zamanda bana çok sevdiğim bir diziyi hatırlattığından da okumak için sabırsızlanmıştım. Seyrettiniz mi bilmiyorum ama adı Supernatural. Senelerdir bir bölümünü bile kaçırmadım. Hatta aynı bölümü tekrar tekrar izlemişliğim bile vardır. Aslında Mara Dyer'ı okurken başka bir "Supernatural" beklemiyordum ancak aynı onun gibi bağımlılık yaptı. İkisinde de akıl hastanesinde geçen ve gizemli ölümler olan bir kısım var. Tek benzer yanları bunlar aslında ancak kitaba genel olarak bakıldığında, sırlar çözüldükçe, kitabın yavaş yavaş diziye yaklaştığını görüyoruz. Bence bu, psikolojik kısımların gittikçe fantastik ögelerle birleşmesinden kaynaklanıyor. Mara kitabın başlarında halüsinasyonlar görüyor, ilaçlar kullanıyor, psikolojik krizlere girip nöbetler geçiriyor. Ana karakterimiz bunları yaşarken ise çevresinde gerçekleşen doğaüstü olayları onun akıl hastalığıyla açıklıyoruz. Örnek olarak okulunun yanında yaşayan kaba adamın aynı Mara'nın hayal ettiği şekilde saatler sonra ölü bulunmasını verebiliriz. O bölümü okuduğumda Mara'nın adamın cesetini daha önceden gördüğünü ancak krize girip adamın bahçesine gittiğini unuttuğunu ve adam ölmeden önce onun ölümünü hayal ettiğini kurguladığını düşünmüştüm. Kitapta gerçekler bir bir ortaya çıkınca ise Mara'nın gerçekten de adamın ve arkadaşlarının ölümünden suçlu olduğunu ancak işin içinde doğaüstü durumların da bulunduğunu görüyoruz. "İstediğim hiçbir şey yok. Yapamayacağım hiçbir şey yok. Hiçbir şeyi umursamıyorum. Ne olursa olsun ben düzenbazlığıma devam ediyorum. Kendi hayatımda bir oyuncu gibiyim." (Sayfa 186) Bir kitaba başladığımda seçilen isimlere özellikle dikkat ederim. Yazarın o isimleri seçmesinde bir neden olduğunu düşünürüm. Bu kitapta ise ilk cümlesini okuduğum anda ellerimin buz gibi olduğunu ve gülümsediğimi hatırlıyorum. Dinler ve mitoloji ilgimi çektiği için zaman zaman ilgi çekici bulduğum makaleleri ve hikayeleri okurum. Mara ismini daha önce Budizm ile ilgili bir makale okurken görmüştüm. Mara şeytan demekti. Romanı okudukça ise tahminimin doğru çıktığını gördüm. Mara'nın anneannesi ve annesi Sanskritçe bilmekteydi. Bu da Mara'nın özellikle bu ismi seçtiğini gösterir. Kitapta daha ilerlemeden böyle tahminlerde bulunduğum için kitabın sonradan psikolojik durumlardan doğaüstü durumlara kayması beni şaşırtmadı ancak karakterin yavaş yavaş gerçek bir katile dönüşmesi kabul etmeliyim ki beni şoke etti. Kitaptaki olaylar ve karakterler hakkında özellikle bilgi vermek istemedim. Tek bilmeniz gereken harika karakter gelişimleri olan, her beş sayfada bir "Yok artık! Yazar bunu nasıl düşünebilmiş?" dediğiniz, tüyler ürpertici bir kitap. Herkese öneririm. * Lolita, hayvanat bahçesindeki balinanın adıdır. Eser boyunca Vladimir Nabokov'un romanına gönderme yapılmıştır. Gri ile çizilmiş cümleler kitaptan alınmıştır.