NOTANIN VE RİTMİN UYUMUNUN YARATTIĞI DUYGULAR

Müzik, benim için sıra dışı bir ahenk ile yan yana gelmiş kelimeler ve ona eşlik eden seslerdir. Beni rahatlatan, sinirlendiren, acılarımı pekiştiren, mutlu eden, kahkaha attıran yani tüm duygularıma tercüman olan sözler ve notalar onlar. Her zaman yaşadıklarını yaşamış ve bunu kelimelere nakletmiş birileri daima vardır. Benim için müzik arkadaş ve daha önemlisi bir terapi aslında. O an kafamdaki soru işaretleri ya da yaşadığım, yaşamadığım iyi veya kötü olayları bana anlatan çözüm yollarını sunan ve açamadığım birçok kapının anahtarını bana hediye eden bir dost mesela. Kendimle baş başa kaldığım zamanlarda içtiğim bir fincan kahveye eşlik eden sigaram ve bana eşlik eden kulaklığım olur yanımda. Ve o kulaklık aslında benim sadece kulağıma değil, beynime ve oradan da kalbime giden bir yol olur. Ve bu yolda gidecek tüm taşıt ve yayaları belirleyen tek faktör ben olurum o anda. Kendi kulaklığımın ve oradan vücuduma yayılan yolun hükümdarı olurum. Kafamda olan hislerin sevgi, pişmanlık ve çaresizlik gibi duygular olduğu sırada aklıma gelen ilk şarkı Christina Aguilera'nın 'Hurt' isimli şarkısı. Bu duyguları yaşarken o kulaklıkla ne zaman yeni bir yol inşa etmeye karar versem o yoldaki tek araç bu şarkı oluyor benim için. Sebebini bilmediğim bir şekilde duygularımı bana anlatan beni kendime getiren ve o an içinde bulunduğum veya bulunmak istemediğim bazı duyguları bana anlatan, çıkmamın daha doğru olacağını savunan kelimeler ve kalıplar var içinde. 'Bazen sana seslenmek istiyorum ama orada olmayacağını biliyorum.' derken bana kapıları sonuna kadar kapalı ve kimsenin olmadığı, seslensem de beni duyacak bir insanın olmadığı bir odada kalmanın verdiği yalnızlık ve çaresizliği hissettiriyor. Şarkının hüzünlü notalarında kendimi ritmin akışına bıraktığım zaman, hissettiğim bir diğer duygu ise pişmanlık ve bu pişmanlıktan dolayı ortaya çıkan, kendine olan kızgınlık. Bu hayatta herkes en çok değer verdiklerini en az bir kere kırmış ve yüz üstü bırakmıştır. Bu şarkıyı dinlerken kendimi birden bire başka bir dünyada buluyorum. Bu dünyada kendimle tek başımayım. Benimle olan tek şey çok sevdiğim birinin kalbini kırmış olma hissi. Ve ben o hisle mücadele etmeye çalışıyorum. Her şey benim yüzümden olmuş ve ben bunu kendime itiraf edemiyorum. Sadece o an yardıma ihtiyacım var çünkü o insanı bile incitmediğim kadar kendimi incitmişim. Ve bundan dolayı oluşan kendime kızgınlık hissi başlıyor. Ben bunu neden yaptım ki? Yaptığım bu hatadan dolayı onu kaybettim. Şarkıda dediği gibi "Elveda demek çok zor, sıra ona geldiğinde...". O dünyamda geri dönmek imkansız. Zamanı geriye hangi dünyada alabilirim ki zaten? Eğer bir günüm daha olsaydı, o günü yaptığım hataları düzeltmek için, onu ne kadar çok sevdiğimi söylemek için kullanırdım. Bir şarkının bana bütün bu duyguları yaşamıyor olmama rağmen hissettirmesi nedendir bilmem. Tek bildiğim bir şey var: Bu şarkı yüreğime dokunuyor. Dinlediğim zaman başka hiçbir şeye aldırış etmeden sadece ona odaklanabiliyorum. Şarkının içindeki hüzünü piyanonun notalarından duyabiliyorum. Müzisyen o piyanonun tuşlarına her dokunduğunda sanki biraz daha çözüyor kalbimin şifresini. Ve içeri girdiğinde o notalara eşlik eden Christina, o pamuk gibi olan sesiyle önce kalbime sonra ona yetki veren beynimi okşuyor. Düşünmemi sağlıyor. Neyi düşündüğümü bile bilmeden. Çok mutlu bir güne başlamış olsam bile fark etmiyor. Dört dakika boyunca anlattığım dünyama giriyorum ve orada yaşıyorum.