YA GÖRÜNMEZ OLSAYDINIZ?

Günlük hayatın, standart rutinin içinde yaşayıp giderken; hayatın bize yüklediği sorumluluklar ve gereklilikler yüzünden bazen bazı şeylere hak ettiği ya da göstermemiz gereken dikkati gösteremeyebiliyoruz. Biz sorumluluklarımızı yerine getirme çabası içindeyken gereken dikkati göstermediğimiz, önemsemediğimiz şeyler aslında bizim hayatımızı değiştirebilecek küçük detaylara dönüşebiliyor. İnsan kendi açısından bakarken her şeye objektif bir gözle bakamayabilir, o küçük detayların ne kadar önemli olabileceğini kaçırabilir ancak başkalarının fikirleri bizi de etkileyebilir ve o detayları yakalamamızı sağlayabilir. Peki ya bir süreliğine kimse sizi göremiyor olsaydı, tamamen görünmez olsaydınız, kimse sesinizi duyamasaydı? Kimse sizi göremiyor ve duyamıyorken onların sizin hakkınızda neler hissettiğini ve neler düşündüğünü öğrenebilme şansınız olsaydı bakış açınızı ve fikirlerinizi değiştirir miydiniz? Hayatta herkesin kendisine göre yerine getirmesi gereken sorumlulukları ve yapması gereken görevleri var. Örneğin; bir öğrenci derslerine çok çalışıp iyi okullarda okuyarak geleceğini iyi bir şekilde inşa etmek için uğraşır. Özellikle üniversiteye hazırlandığı zamanlarda öğrenciler hayatla tüm ilişkilerini keserek yalnızca ders çalışmaya odaklanırlar. Genellikle herhangi bir sosyal faaliyet içine girmekten kaçınırlar çünkü bu tür şeylerin onların dikkatini dağıtıp derslerindeki başarılarını kötü etkileyeceğini düşünürler. Ya da daha ileriki yaşlarda insanlara örnek olarak; çalışma hayatına atıldığı zaman insanlar bu sefer de işlerinde başarılı olmak ve iyi yerlere gelmek için uğraşırlar. Yine gelecek kaygısı ile işlerinde başarıyı yakalayıp iyi paralar kazanarak bu sefer de yaşlandıkları zaman için çalışırlar. Öyle insanlar vardır ki işlerini hayatının merkezine yerleştirip ondan başka hiçbir şeyle alakadar olmazlar. Bu kişileri işkolik olarak da ifade edebiliriz. Kendilerini iş hayatının rekabeti içinde öylesine kaybederler ki bırakın yeni bir aile kurmayı bazen kendi aileleriyle olan ilişkileri bile işkoliklikleri yüzünden olumsuz etkilenir. Işler içinde kaybolurken anne ve babalarıyla görüşmeyi bile erteleyebilirler. Ancak bu ertelemeler hayatlarını da ertelemelerine neden olur. Halbuki bir öğrenci yalnızca derslerini düşünmek yerine arada bir de olsa derslerine ara vererek sosyal aktivitelere katılarak yaşının, gençliğinin de tadını çıkaramaz mı? Ya da bir kişi işini hayatının merkezine koymak yerine ailesine ve arkadaşlarına da vakit ayıramaz mı? Bir sabah uyandığınızda, kendinizi görünmez olmuş halde bulduğunuzu düşünün. Kimse sizi göremiyor, sesinizi duyamıyor. Siz var olduğunuzu düşünüyorsunuz ama bunu kimseye kanıtlayamıyorsunuz. Artık diğer insanlar için yoksunuz. Nasıl hissederdiniz? Neler yapardınız? Elbette ki kimseye kendinizi göstermediğiniz ve sesinizi duyuramadığınız için çaresiz hissederdiniz ve yapacak başka bir şey olmadığından diğer insanları izlemeye koyulurdunuz. Onları izlerken aslında hayatınızda neleri ertelediğinizi ve yaşamdan neleri kaçırdığınızı fark etme fırsatı bulabilirdiniz. Yalnızca derslerini düşünen o öğrenci öyle biriyle karşılaşabilir ki, gençliğinde o da sadece dersleriyle ilgilenmiş iyi yerlere gelebilmek için çok çalışmış ama bunları yaparken gençliğinin tadını çıkaramamış ve bundan pişman olmuş biri. Ya da işkolik birey öyle biriyle karşılaşabilir ki, kendini işine adamış, sırf bu yüzden hiç evlenmemiş ve bunun yanında kendi ailesiyle de yeteri kadar vakit geçiremememiş ve kaybettiği yılları telafi edememiş biri. O zaman şu anki fikirlerini ve yaşamlarını değiştirirler miydi? Gelecekte, şu an yaşadıkları hayatın onlara pişmanlık getireceğini bilseler bazı şeyleri farklı yaparlar mıydı. Elbette yaparlardı. Görünmez olmak tabii ki de mümkün olabilecek bir durum değil ama görünmez olmak yerine şu an bulunduğunuz duruma objektif bir gözle dışardan bakmayı deneyin. Sizin için o an önemsiz görünen şeyler aslında asla düşünemeyeceğiniz kadar önemli olabilirler.