ŞEHİRDEN KURTULUŞ

Hani insanın yeni başlangıçlar yapmak istediği, alışkanlıklarını bırakmak veya yeni alışkanlıklara sahip olmak istediği dönemler olur bazen. Bu dönemlerin kaynaklanma sebepleri çok çeşitli olabilir ve hatta bu dönemler sadece can sıkıntısından bile kaynaklanabilir. Ama benim böyle bir dönem içerisine girmemin sebebi can sıkıntısı değil, izlediğim bir filmdi. "Özgürlük Yolu" adlı filmi izlerken hiç ilgi çekici olmamasına rağmen odamdaki bir ayrıntı dikkatimi çekti. Hemen ardından tekrar filme ve tekrar odama baktım. Çalışma masam, masamın üstündeki ıvır-zıvır, koltuklar, önümdeki son teknoloji bilgisayar ve sararmış kahve fincanı. Filmin ve odamda fark ettiğim ayrıntının karşılaştırmasını yaptıktan sonra içimi bir endişe kapladı. Bir noksanlık vardı. Odamdaki bu noksanlık insanoğluna bahşedilmiş en büyük nimetlerden biriydi: Doğa. Fark etmiştim ki filmdeki karakterler doğayla ne kadar iç içeyse ben de doğadan o kadar uzaktım. Nemli ve sıcak toprak, çam ağaçlarının keskin kokusu, şelalenin gümbürtüsü, kuş sesleri, yabani meyveler, yağmurla birlikte gelen gök gürültüsü, vızıldayan arılar, uluyan kurtlar, gökte parlayan yıldızlar, geceyi bir lamba gibi aydınlatan ay ve yüzümü yakan güneş. Bu saydıklarımı ne odamda ne de pencereden dışarı baktığımda görebiliyordum. Bazılarını gözümle görebilsem, kulağımla duyabilsem bile tam olarak hissedemiyordum, bir şeyler yine de eksikti sanki. Bir yapaylık her yerde kendini belli ediyordu. Görünüşe göre manzara dediğim ağaçlıklar bile insan eliyle ortaya çıkmıştı. Sanki şehir doğanın değil, doğa şehrin içinde yer alıyordu. "Yer almak" kelimesi yerine "hapsedilmişti" desem belki daha uygun olurdu. Filmi izleyene kadar halimden çok memnundum ve "medeniyet" olarak adlandırılmış kandırmacanın keyfini sürüyordum. Filmden sonra ise uzun süredir aldatılıyormuşum gibi bir his kapladı içimi. Sanki doğa gibi, ben de hapsolmuştum bu şehrin içinde. Aslında kendi kendimi hapsetmiştim. Beton bloklarda uyumak, tatsız ve hormonlu yiyecekleri yemek, yer altındaki metroyu kullanmak benim tercihimdi halbuki. Aslında sorun sadece bende değildi. Benim gibi milyonlar hapis hayatı yaşıyorlardı bu şehrin içinde. Benim onlardan farkımsa, bahsettiğim noksanlığı fark etmemdi. Ama bu noksanlığı fark ettikten sonra bir süre daha normal yaşantıma devam ettim. Her ne kadar bilgisayarımla, akıllı telefonumla eğlenceyi elde edebilsem de hep giderilemeyen bir can sıkıntısı vardı içimde. Nedense eğlence hiç tamamlanamıyordu ve yarım kalıyordu. Eğlenceyi tamamlamanın yolu doğadan geçiyordu fakat ben, her ne kadar delicesine istesem de yaşadığım şehir hayatından çıkıp doğaya kavuşmaya cesaret edemiyordum. Zaten şehrin içindeki zorunlu koşuşturmaca da buna izin vermiyordu. Halbuki filmde gördüğüm o atmosferi solumak benim de hakkımdı. Ama birkaç hafta sonra günübirlik de olsa ufak yürüyüşler yapmayı başardım ama bu benim için yetersizdi. Şimdiyse önümdeki yaz tatilini bekliyorum. Ağır bir çanta hazırlayıp yollara koyulmak için sabırsızlanıyorum. Üç-dört yıldızlı otellerin rahat ve sıcak yataklarında uyumak yerine filmin başkarakteri gibi gecenin ayazında, çadırda, sineklerle birlikte uyumayı tercih ederdim doğrusu. Özenle temizlenmiş havuzların başında kremlenmek yerine, çılgın dalgalara karşı yüzmeyi, güneşin altında yanmayı isterdim. Yağmurun altında şemsiye açmak yerine iliklerime kadar ıslanmayı, yağmurdan bir damlaya dönüşmeyi isterdim. Vahşi hayvanlarla karşı karşıya gelip, kalp atışlarımı duymak isterdim. Marketten aldığım yiyecekler yerine kendi tuttuğum balığı pişirip yemeyi isterdim. İsteklerimin ardı arkası kesilecek gibi değil fakat şunu söylemek istiyorum ki izlediğim bu film bana "Titre ve kendine gel" dedi. Böylece ruhumun şehir hayatına ait olmadığını kavrayabildim. Emekli olmak veya sigortamı doldurmak için yaşamak yerine böyle bir hayatın benim için daha çekici olduğunu bu film sayesinde keşfettim. Bazıları her ne kadar "Dünya küçüktür" dese de başka bir gerçek var ki o da ömrün kısa olduğudur ve bu ömür "medeniyet"in içinde harcanmayacak kadar değerlidir bence.