SEN KENDİNİ SAYMAZSAN BU NİCE YAŞAMAKTIR ?

Biliriz ki çoğu insan yemek, içmek, barınmak gibi temel ihtiyaçlarını karşıladıktan sonra kendine belki cevabını hiç bulamayacağı belki de bir cevabın olmadığı sorular sormak için zaman ayırır. Hayattaki en değerli şeyin ne olduğu da en merak edilip üzerine kafa yorulan soruların başında gelir. Belki de kesin bir cevaba ulaşılamamasında bu cevabın herkes için değişkenlik göstermesinin büyük bir payı vardır. Lakin herkesin kaybetmekten korktuğu , kaybettiğinde büyük bir parçasından koptuğunu düşündüğü bir şey vardır. Filozofların da üzerine düşündüğü bu sorunun kimi için yanıtı iyilik kimi için bilgidir. Normal bir insana sorulduğunda ise ailedir, mal varlığıdır ya da belki gülümsemektir yanıtı. Doğrusu, ben kendime Üç Romantik Hikaye adlı eseri okuduktan sonra sordum bu soruyu. Galiba net bir biçimde şudur diyemedim ama daha sonra bunun üzerine düşündüğümde ve hayatımdaki değerlerin tek tek eksildiğini hayal ettiğimde beni en yıkacak şeyin özsaygı olduğuna karar verdim. Hayatta başarılı olmanın da mutlu olmanın da bir insanın kendine olan saygısından geçtiğini düşünürüm. İnsanın kendini değerli görmesi ona sadece kapasitesinin olduğu alanlarda kendini geliştirmeyi değil bunun yanında yeteneğinin olmadığı konularda da bu yetersizliğini kendinden emin bir şekilde ifade etmenin kapılarını açar. Çünkü kendine duyduğu saygı ona özgüven de temin eder ve kendiyle barışık olmasına yardımcı olur. Hayata daha olumlu tarafından bakar özsaygı seviyesini yükselten kişi, kendini daha çok sevmeye başlar. Korkusuz ve gerçek dünyada yaşamak kendini sevmekle eş zamanlı olarak başlar. Zira daha emin adımlar atarsınız, zorluklarla başa çıkmada önce kendi desteğinizi hissedersiniz. İnsanoğlunun karşılaştığı çoğu problemin altında yatan sebebin hayattaki değerli şeyler listesinin başına kendinden önce başkalarını yazmasının olduğunu düşünürüm. Önceliklerini "Ben ne istiyorum?" diye düşünerek belirlemek yerine başkaları ne ister diye aklının, kalbinin sesine kulaklarını kapatıyor insanlar. Oysaki bu kurban psikolojisinden çıkıp kendimi seviyorum, ben değerliyim demeli insan. Elbette, kuru kuruya kendime güveniyorum , kendimi seviyorum demekten geçmez başarının yolları. Önce kendini kendine ispat etmeli bunun için de bir şeyler başarmalı insan. Sabahattin Ali'nin çevirisini yaptığı Üç Romantik Hikaye isimli kitabındaki ikinci öyküde karakter sınırsız servet uğruna gölgesini satıyor. Ben hikayeyi ikinci kez elime aldığımda gölge yerine özsaygıyı koyarak okudum ve onunla bağdaştırdım. Özsaygısını yitiren insan da tıpkı kitaptaki karakter gibi bir başkasının arkasına sığınır, bir adım dahi fazla atsa kendisine ait gölgesinin olmadığı ortaya çıkar korkusuyla hep başkasının gölgesine saklanır, ezilir, büzülür. Gölgesinde kaybolmak istediğimiz şey yalnızca bir insan değil. Bunun yanısıra toplumdaki konumunu tıpkı kitaptaki gibi para uğruna satarak , diğer insanların gözlerini sadece elde ettiği mal varlığıyla boyamak da bir çeşit saklanma yöntemidir. Ve kişisel fikrimce günümüzde en yaygın olanıdır. Kişi toplumdaki değerini taktığı marka çantasıyla veya ayaklarını yerden kesen aracın markasıyla ölçmeye başladı ve tabii ki bunlara sahip olmayanların hayattaki yerini de. Böylece aklın, bilginin, emeğin, insanı insan yapan karakterin yerini teker teker bu eşyalar aldı. İnsanlar kendisine bunlara sahip olamadığında diğer insanların ona davrandığından daha kötü davranıyor aslında. Asıl problem de bu değil mi? Bu engellerin üzerinden kendini severek, sayarak kendine güvenerek atlamak yerine çekinerek kendisinin önündeki kişisinin bastığı yerleri adımlayıp bir başkasının gölgesinin içinde kaybolmak daha kolay. Fakat silik bir gölge olmak yerine özsaygısı yüksek bir birey olmanın tadı hiçbir şeyde yoktur.