YOLCULUK NEREYE ÜSTAT?

İnsan, ülke hatta dünya olarak önümüzü göremediğimiz bir dönemdeyiz. Önden bize yol göstermek için yürüyen bütün ışıklar yavaş yavaş bir şekilde sönüyor ya da söndürüyoruz bilemiyorum. Yolumuzu çizmek zorlaştı, bir arada kalmak da. Bir trene bindik hep beraber ama ne son durağı biliyoruz ne de bizi bekleyen sonu. Hepimiz aynı dünyadan bindik bu trene kaçtıklarımız, korkularımız ve en büyük endişelerimiz bir ''di'', en azından ben öyle sanıyordum. Çünkü kardeş kardeş başladığımız bu yolun sonu kardeş katilliği. 120 yıl öncesinin Osmanlısına geri dönmesek bari hep beraber. Ama tren klostrofobi yapmış olacak ki herkes çıldırdı. Ne yapacağını bilmeyen onca insan, korkunç değil mi? Bir toprak parçasıydı hepi topu, değer miydi birbirimize düşmeye? Kısacık hayatlarımızı doyasıya yaşamak varken savaşmak niye... Tarih dersi öğretmişti düşmanlığı, güç savaşını, çıkar ilişkilerini ya da kendini barış elçisi ilan edip alttan savaş başlatanları. Bitti sanmıştım, tarih derslerinde artık hep bunlar anlatılacaktı, aynı padişahlar doğup öleceklerdi aynı başkanlar dünyayı değiştirecekti, din, dil, ırk ayrımının ipi kopmuş zamanı bir daha geri gelmeyecekti bunlar hep geçmişimizdeki hatalar olarak kalacaktı ve biz ders alacaktık onlardan. Olmadı, olduramadık. Ne kimse ders almak istedi ne de huzur içinde yaşamak. İşte tam da bu yüzden biz gençler hep diken üstündeyiz bizden sonraki nesil de öyle olacak, adım gibi eminim. Hatta belki de onların zamanında gözü dönmüş insanlar çizgi filmlerden fırlamış kötü karakterler gibi dünyayı ele geçirmek isteyecekler veya bilgisayarlarda oynanan basit hatta dandik savaş oyunlarındaki gibi insan öldürmek doğallaşacak daha kötüsü belki de kolaylaşacak. Dağlar, insanlar ve hatta ölüm bile yorulacak Yaşar Kemal'in de dediği gibi ama barış hep göç eden kuşlar gibi nankör olacak, iyi zamanımızda yanımızda kötü zamanımızda arkasına bile bakmadan... Düne, bugüne ve yarına gelmek gerekirse... Diyecek cümlelerimden çok korkularım var artık benim. İsyankarlaştım zaten çeyrek ekmek olan barışı alıp götürmek isteyenlere karşı. Sinirliyim masum insanları acımasızca öldürenlere. Benim veya bir sevdiğimin bir sonrakinde o masum insan olabilme ihtimaline de. Çünkü her seferinde şans eseri olmadım onların yerinde. Ben doğma büyüme Ankaralıyım, Ankara'da deniz yoktu belki ama onun yerine hayaller vardı en temizinden, en Kuğulu Parkı'ndan, yaşanması gerekenler yenmesi gereken daha birçok sıcak Ankara simidi gibi. Öğrenilmesi hatta öğretilmesi gerekenler, dershanelerimizin katı ama bir o kadar da tatlı müdürleri vardı tanışılması gereken, Tunalı'da anlamsızca yürümesi ve bundan zevk alması gerekenler. Sadece onlar da değil daha büyümesi gerekenler vardı bu memurlar şehrine renk olacak ressamlar, doktorlar, geleceğin sporcuları vardı ama en acısı da doğması gerekenler vardı. Esnafından memuruna, öğrencisinden sanatçısına şehir gibi şehirdi. Bunlarla renklendirdik biz bu gri şehri, başkalarının görmediği gibi gördük... Şimdi yavaş yavaş doğduğum yerin, insanların, tanıdıklarımın, tanışmaya daha fırsat bulamadıklarımın griye döndüğünü, dönmek zorunda bırakıldığını fark ediyorum. Ve itiraf ediyorum, korkuyorum. Çünkü griye dönmek artık çok kolay. İnsanların gözündeki endişeyi görebiliyorum. Sokakta gördüğüm her insana suçlu gözüyle bakar oldum, montunun altında ne var o kutuda ne taşıyor demekten de yoruldum. Trafikte bile yola değil plakalara bakar oldum. Normal bireyler olarak ''ne bombası'' diye buz kesmemiz lazım bizim, ''Allahtan akşam patlatmadılar o kalabalıkta'' diye avunmamız değil. Yavaş yavaş alışıyoruz bunlara. Ne yalan söyleyeyim tüm dünya alışıyor, çünkü işlerine geliyor. Her neyse bir gün biri gelip ''Yolculuk nereye üstat ?'' derse, bilinmezliğe deyip bir turist Ömer selamıyla oradan uzaklaşacağım. Belki şu şiiri de araya bir yere sıkıştırırım. Sizsiniz uluslar, kaderi dünyanın. Bilin kuvvetinizi. Bir tabiat kanunu değildir savaş, Barışsa bir armağan gibi verilmez insana: Savaşa karşı Barış için Katillerin önüne dikilmek gerek, " Hayır yaşayacağız!" demek. İndirin yumruğunuzu suratlarına! Böylece mümkün olacak savaşı önlemek. Bertolt BRECHT