Kİ MLİ KSİ Z

Kimsin? Nesin? Ne kadar değerlisin? Bu sorular tepemize yüklendi yükleneli nefes alamaz olduk. Üstelik bir de verecek cevabımız olmayınca mecbur boyun büktük, eksik hissettik. Bir taraftan "Kendin ol!!" diye yakamızdan çekiştiren öbür taraftan da farklı olan herkesi ve her şeyi parmakla gösteren bir toplumun içinde ne olacağınızı bilemedik. "Kendi olmak" adı altında "daha samimi ol, daha doğal ol" diye arkamızdan iteleyenlerin oyununa gelip kendimizden kilometrelerce uzağa düştük. Bunca zaman istenilen gibi olmaya çalışıp yalpalarken ben nerde hata yaptım diye kendimizi yıprattık. Ama bilemedik ki hatamız aslında çok basitti; kendimize değer biçme işini başkalarının eline vermek. Bunlar benim aklımda o kadar uzun zamandır yaşıyorlar, çocuk beynime o kadar erken yerleşmişler ki; artık daha fazla düşünmek yoruyor beni. Sayısız günlerim oldu, gerçekten ne istediğimi sorguladığım. Önceden belirlenmiş standartlara yetişmeye, kendimi başkalarına kanıtlamaya uğraştım. O herkesin hayranlıkla baktığı "başarılı" etiketine sahip olan pek kıymetli(!) insanlardan olabilmek uğruna kendimi parçaladım. Belki de benim olmayan hedefleri kovaladım. Sırf "birisi" olabilmek için. Birisi olabilmek için başkasının kılıfında dolaştım. Asıl yüreğimden geçenleri yapmaya zaman bulamadım. En sonunda da yorgun düşüp kimse olamadım. Ve belki de bu yüzden Patrick Süskind'in "Koku"sunu okurken bu kokusu olmayan kokuların efendisinin derdine ortak oldum. Derler ki bir duyusunu yitirenlerin diğer duyuları daha keskin olurmuş. Körler herkesten iyi hisseder, sağırlar herkesten farklı tat alırmış. Jean Baptiste Grenouille da sanki gözleri görmez, kulakları duymazmış gibi, kokuyu yaşayan her varlıktan daha güçlü duyuyor. Dünyayı kokular aracılığıyla görüyor ve bundandır ki kendiyle baş başa kalıp da bir tek kendini göremediğini fark ettiğinde, kabusu oluyor. Hiç kimse olmama düşüncesi o kadar korkunç geliyor ki, bu düşünce onu yiyip bitiriyor. Ve ben, bir kitabın sayfaları arasına saklanmış bu kimliksiz adamda kendimi buluyorum. Boş zamanlarımda genç kız doğramıyorum belki, vücutlarını mumyalayıp parfüm yapmıyorum, ama ben de aynı bu tuhaf adam gibi boş hissediyorum. Ait değilmişim gibi hissediyorum. Kaybolup gitme korkusunu paylaşıyorum onunla. Çünkü her ne kadar eşsiz bir yeteneğe sahip olsa, dünyayı kökten değiştirecek şeyler yapsa, hatta yüzyıllarca akıllardan silinmeyecek katliamlara imza atsa da fark etmiyor, eninde sonunda silinip gidiyor Grenouille'un bütün izleri. Tarih kitapları onu yazmıyor, insanlar ismini hatırlamıyor. Sanki hiç yaşamış, varolmamış gibi. Jean Baptiste Grenouille hiç varolmadı. Çünkü kendi gözünde bir hiçti. Peki soruyorum; ille de tek bir şey olmak mı gerekir? Bir kimlik beğenip etiketlemeleri için önlerine uzatmadan birey olunmaz mı? Sadece yaşamak, birisi olmak zorunda olmamak mümkün mü? Bana sorarsanız her şey mümkün, tabi siz istedikçe. İşte ben bu kalıpları yıkmak istiyorum. Bazı günler Grenouille'un hiç olamadığını olmaktan, kendim olmaktan sıkıldığımda "her zamanki ben"in yapamayacağı şeyler yapmak istiyorum. Hiç kimse olamayan Grenouille'a inat, her şey olmak istiyorum. Evcilik oynarcasına, bir günlüğüne kendimden daha cesur birinin kokusunu giymek, arada kendime birazcık bencillik yapma izni vermek, kendimden kaçmak istiyorum. Dopdolu ve kuralsız yaşamak, ama etiketsiz kalmak istiyorum. Her gün yeniden değişmek, kendimi yeniden yazmak istiyorum. Önemli olabilmek mücadelesi bu kadar yormasın istiyorum. Yani diyeceğim şu; kendin ol ya da olma. Hiçbir şey fark etmez. İster acılarını gülücükler ardına sakla, ister ağzına geleni konuş esirgeme. İster kendinden başkasına kulak asma, ister sevdiğinin sözünden çıkma. "Ne olursan ol, yine gel." Çünkü inanın, günün sonunda önemli olan tek şey hayatını tam istediğin gibi yaşayabilmiş olmak olacak.