MUTLULUĞUN ANLAMI

Masumiyet Müzesi Nobel ödüllü yazarımız Orhan Pamuk'un romanlarından birinin adı. Kitap adı ile ilgimi çekmeyi başarmıştır. Masumiyet nedir, herkese göre değişken midir gibi sorular üzerine düşünmemi sağlamıştır. Ama kitap hakkında beni düşünmeye zorlayan asıl sorunun masumiyetin elle tutulur, gözle görülür bir şey olmamasına rağmen yazarın bunu müze haline getirebilmesi. Bu gibi düşüncelerle kitabı okumaya başlarken ilk karşıma çıkan sözcüklerle daha çok meraklanmıştım. 'Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum'(syf:11) kelimeleri kitaba başlayan birini hikayeyi okumaya itecek kadar etkiliydi. Bir insan hayatındaki en mutlu anı bilebilir miydi? O anı yaşarken bunun farkında olamayız ancak daha kötüleri ile karşılaştıktan sonra o anın güzelliğini fark edebiliriz. Fakat zaman geçtikçe anıların bizdeki etkileri de azalır, unutulur. O zaman hissettiklerimizi hiçbir zaman bir daha o kadar güçlü bir şekilde hissedemeyiz. Bu da en mutlu anımızı kesin olarak bilemeyeceğimizi gösterir. İnandığım bu düşüncelerin tersine kitabın başkarakteri Kemal Basmacı tarafından söylenen bu söz beni çelişkiye düşürmüştür. 1975 yılında ana karakter Kemal ile uzaktan akrabası olan Füsun'un uzun bir süreden sonra bir dükkanda karşılaşmasıyla başlayan kitap Kemal'in takıntılı hale gelen aşkını akıcı ve sıra dışı bir dille anlatmaktadır. Ağırlıklı olarak bu konu üzerinden ilerleyen romanda o dönem hakkında da çokça bilgi verilmiştir. İstanbul, o dönemlerdeki yaşayış tarzları çok güzel bir şekilde anlatılmıştır. Sadece güzel bir hikaye okumak için değil geçmiş hakkında da bilgi edinmek için güzel bir kitaptır. Beni şaşırtan noktalardan biri de gerçekten böyle bir müze olduğunu öğrenmem oldu. Kitapta masumiyet müzesine giriş bileti de bulunmakta. İstanbul Çukurcuma'da bulunan müze, kitapta Kemal'in Füsun adına sakladığı bütün eşyaları birebir görme imkanı sağlıyor. Kitapların sadece hayal dünyamızın bir ürünü olmasına alışkın olduğum için gerçekte böyle bir müzenin olması beni çok etkiledi. Araştırma yaptıktan sonra kitapla birebir aynı eşyaların olması orayı görme isteğimi artırmıştır. İstanbul'a gitme fırsatı yakaladığım zaman gezmem gereken yerler listesinde yerini çoktan aldı. Resimlerine baktığım müzenin beni en çok etkileyen noktası 4213 İzmarit Vitrini oldu. Kitapta Kemal'in saplantı haline gelmiş aşkını Füsun'un içtiği izmaritleri bile toplamasından rahatlıkla anlayabiliyoruz. Kitap boyunca toplam 4213 izmarit toplayan Kemal bunları Füsun için yaptırdığı müzede saklamaktadır. Bunun imkansız olduğunu düşünen ben gerçekte müzede böyle bir bölümün olduğunu öğrendiğimde kitaba olan bakış açım değişmiştir. Aşk kavramının eskisine oranla çokça değişti ve değersizleştiğine olan inancımdan dolayı kitaptaki takıntılı aşkı da gerçekçi bulmamıştım. Ancak Masumiyet Müzesi'nin gerçekte de var olduğunu bilmek hala böyle aşkların olabileceğine olan inancımı artırmış. Sonunun hüzünlü bir şekilde bitmesi kitabın başından beri direk olarak verilmese de fonda hep hissedilmekteydi. Sonunun şaşırtıcı olmasını sağlayan nokta ise başkahramanın son sözleri oldu. 'Herkes bilsin, çok mutlu bir hayat yaşadım'(syf:586) diyor Füsun'un resmine aşkla bakarak. Tek taraflı bir aşk yaşamasına rağmen mutlu bir hayat yaşadığına olan inancı, kitabın sonunu benim için ilginç ve şaşırtıcı kılmıştır. Bu sonla beraber mutluluğun anlamının herkese göre değiştiği kanısına vardım. Bana göre adının aksine masumiyeti hikayede barındırmayan bu roman aşk, sevgi gibi kelimelere yeni anlamlar kazandıran, sürükleyici bir eser. Arkadaşlık, aile ve mutluluk gibi konularda da düşünmeye iten roman akıcılığı ve dilinin ağır olmamasından dolayı severek okuyacağınız bir kitap. Her bir sayfası okunmaya değer olan bu kitabı kesinlikle tavsiye ederim.