BÜTÜNŞARTLARIN OLGUNLAŞMASINI BEKLEMEDEN

İlkokula başladığımız zaman hiçbirşeyin farkında değildik, doğal olarak. Yedi yaşımıza geldiğimizde böyle bir olaya girişmemiz gerektiğini biliyorduk yalnızca, bizim adımıza söz sahibi olanlar annelerimiz ve babalarımızdı, onların kararlarını sorgulamak gibi bir yetimiz yoktu yaşımızdan dolayı. Benim, askeri bir eğitimin anaokulu olarak adlandırdığım, liseye kadar olan süreç, gömlek ve kumaş pantolon giymek zorunda olduğumuz, sıraya girdiğimiz, toplu olarak marşlar okuduğumuz o mutsuz yıllar, bizleri hizaya mı soktu yoksa köreltti mi bilmiyorum ama zamanla hapishanede olduğuma dair hislerim güçlenmişti;özellikle de lise son sınıftayken. Üniversite benim için bir kaçış olacaktı, Jack Kerouac'ın yazdığı, Deniz Benim Kardeşimkitabında Bill Everhart için deniz ne ise üniversite de benim için oydu. Başarılı bir öğrenci olmak, Matematik sınavından süper bir not almaktansa istediklerimi yapabilmek için kendime bir alan yaratmak daha önemliydi benim için. Sonunda üniversite öğrencisiyim fakat ne kadar kaçabildim o hapishaneden, gerçekten istediğim yerde miyim; henüz bir cevap bulamıyorum bu sorulara. Wesley Martin gibi düşündüğüme ise eminim; topluma ya da sisteme uyum sağlamak gibi bir amacım yok, istediğim şey ne ise onu yapmak tek isteğim. Deniz figürünü simgesel bir figür olarak düşündüm ben daha çok. Kaçılacak bir yer, doğaya ait olan, insanların henüz üzerine bina dikemedikleri, göze hoş ve hüzünlü gelen bir alan. Bill, boşuna denizcilik yapmaya karar vermedi. Akademisyen ve oturmuş bir hayatı olmasına rağmen her şeyden vazgeçmesi, insanlar için yıllardır yaşadıkları dünyadan uzaklaşmanın aslında nasıl temel bir ihtiyaç olduğunu gözler önüne sermeye yetiyor. Yazın yapılan beş ya da on günlük tatillerle teselli bulamıyor insanlar, buna mecbur olduklarına dair kalıplaşmış bir yargıları olmasa ve riski boyutlarına bakmadan karşılama yürekliliği gösterseler kendileri de fark ederler ortadaki berbat durumu. Peki, bizler özellikle de bu yaşlarda neden kaçmak isteriz herşeyden? Düşüncelerimizdeki sürekli değişim neden kaynaklanıyor? Bugün doğru kabul ettiğimi, yarın reddediyorum. Reddettiğim ve emin olduğum bir sürü düşünceyi tekrar masaya yatırıyor, garip bir biçimde reddettiğim şeylerin aslında doğru olduklarını fark ediyorum. Sürekli bir gel git yaşıyorum. Wesley'de gördüğümşey de buna benziyordu, kötü olduğunu düşündüğümşeyleri 1eleştirmekle yetiniyorum sadece, yerine başka bir şey koyamıyorum henüz. Bu oldukça üzücü bir durum benim için. Fakat zamanla daha iyi olacağına inanıyorum zihnimin. Hapishaneden yeni kurtulmuş bir mahkum şaşkınlığı varüzerimde sadece. Wesley'yi ve Bill'i anlayabiliyorum. Çünkü yola çıkmak, uzaklaşmanın yanında belki de hayatımızı kökünden değiştirecek bir şeylere gebe olabilir. Hiçbirşey olmasa bile ne yaparsak yapalım rutin bir hal almasınıönleyemediğimiz hayatımızı renklendirir. Farklı bir rengin tadını duyumsamamak, dünyanın belki de en güzel müziğini dinlemedenölmek gibi birşey. Yola çıkmanın bir ifadesi bu benim için. Orada, çok uzaklarda ait olduğum ev beni bekliyor olabilir. Diğer ifadesi iseçok da mühim olmayan bir biçimde, burada uzun süredir yaptığım şeyleri tekrardan yapmaktansa değişik bir şeylere adım atmanın heyecanını hissetmek. Kitapla birlikte deniz benim de kardeşim oldu fakat benim denizim hangisi henüz bilmiyorum. Yol hiçbir zaman bitmiyor, lisedeyken üniversiteyi hayal ediyordum. Üniversitedeyim, şimdi ise daha büyük hayallerim var. Bir sonu yok gibi gözüküyor bunun. Güzel dostluklar, leziz maceralar, kaçabilecekşansımız varken kaçmak, yola çıkmak için bütünşartların olgunlaşmasını beklememek ve o yolaçıkmak ve şarap içmekten başka yapacak bir şey yok bu dünyada. Wesley ile Bill'in olduğu o gemide ben de olmak isterdim ve bir gün hiç kimse olmasa da bineceğime inanıyorum o gemiye. 2