BEN SEN DEĞİLİM

Gündelik rutinde sıradan hayatlarımızı yaşarken, daha iyi bir işe, eşyaya, mevkiye sahip olmak için kimliğimizi, kişiliğimizi ve zevklerimizi feda ediyoruz. Bu hayat gailesi içerisinde hayatın bizi olmamızı istediği kişi haline getirmesine izin veriyoruz ve bir süre sonra kendimizi tanıyamayacak, göremeyecek hale geliyoruz. Işıl Kocaoğlan'da Bir Sabah Uyandığımda Yoktum adlı kitabında varoluşa ve gerçekçiliğe bu yönüyle değiniyor. Kitabı bitirdiğim zaman fark ettim ki, bu yersiz ve üzerimizde eğreti duran değişimi en çok ilişkilerimizde yaşıyoruz. Bir süre sonra karşınızdaki kişinin tanıdığı, aşık olduğu kadın olmak yerine, çatlaklarla dolu bir ayna vazifesi görmeye başlıyorsunuz. Ne tamamen karşısındakini yansıtabilen, ne de tamamen gerçeği gösterebilen bir ayna. Bu arada kalmışlık hissi size gerçek benliğinizi, kim olduğunu dahi unutturabilir zamanla. Karşınızdaki kişinin en sevdiği renk, size daha bir parlak; en sevdiği yemek daha bir lezzetli gelir. Onun hayatına dahil olmuş ya da onun sevdiği bir şey nasıl kötü olabilir ki? Hissi yavaş yavaş O'na dönüşmenize sebep olur. Tabii bunu fark etmezsiniz ta ki karşınızdaki, kendisiyle birlikte olduğu hissine kapılıp gidene kadar. Birini çok mükemmel görünce, onun yaptığı, sevdiği, ya da düşündüğü her şeyi de mükemmel görmeye başlarız. Onun yaşadığı şehir dünyanın başkenti olur, hatta abartıp sokak, cadde ezberleriz daha önce hiç gitmediğiniz bir kenti. Her gün uyuduğu pembe kanepe, uyunabilecek en huzurlu yer olur mesela. Dinlediği her şarkı en anlamlı şarkıdır ve mutlaka hatırlanmalı hatta ezberlenmelidir. Böyle olmamalı. Yanlış, çok yanlış, bu biz değiliz çünkü. Hayatınızın her alanına nüfuz etmiş bu eğreti değişim, karışınızdaki kişinin hayatınızdan çıkması ile büyük sorunları da beraberinde getirir. Çünkü artık neleri o sevdiği için değil de, gerçekten güzel bulduğunuz için sevdiğinizi unutmuşsunuzdur. Cümlelerinizde de ondan izler kalmıştır geriye ki bunlar da ağzınızda bir hayli eğreti duran izlerdir, çünkü hiç biri size ait değildir. Kendinizi, kim olduğunuzu, nelerin sizi mutlu ettiğini ya da üzdüğünü hatırlamanız uzun zaman alır. Bir başkasının bedeninde yaşıyormuşsunuz hissine kapılırsınız ve bu bir süre devam eder. Kim olduğunuzu hatırladıktan sonra, kendinizle hesaplaşmaya başlarsınız, verdiğiniz tavizler için kızarsınız. Yeniden tanırsınız kendinizi ve haksızlık ettiğinizi fark edersiniz kendinize. Kimse mükemmel değildir. Kimse sürekli doğru yapmak zorunda da değildir. Hiçbir şey, o seviyor diye güzel görünmemelidir. Her şeyden önce bu kendimize yaptığımız bir haksızlıktır. Zamanla bize dönüşen bir insan; cazibesini, heyecanını yitirir. Hoşumuza giden farklılıklarını, özelliklerini kaybeder. Artık iki kişi değil, tek kişi olduğunuzu hissedersiniz. Bu da büyük bir sorumluluk yükler insana. Arada bir hayır dese de iki kişi olduğumuzu hissetsek diye düşünmeye başlarız. Bu da maalesef bıkkınlığı ve yılgınlığı beraberinde getirir. Sonra bir sabah uyanırız... Kendimizle tekrar tanışır, ne büyük bir hata yaptığımızı fark ederiz. Aslında kendi kendimizin en güzel yönlerini törpüleyerek karşımızdaki insana da haksızlık ederiz. Çünkü ondan gerçek bizi tanıma fırsatını çalarız. Fark etmek için bu kadar geç kalmasak ya da kendimiz fark edebilmiş ve bu yönümüzü vaktinde düzeltebilmiş olsak belki hak ettiklerimizi kazanabiliriz. Benim en sevdiğim renk mavi değil, kırmızı. Yaşamayı hayal ettiğim yer Diyarbakır değil, Vegas. Murathan Mungan'dansa Yılmaz Erdoğan şiirlerini daha bir severim mesela. Havuçlu tarçınlı keke bayılmam, sütlaç da sevmem... Mükemmel değiliz, mükemmel olmak zorunda da değiliz. Kendinizi bulmanız dileği ile. Kocaoğlan, Işıl. Bir Sabah Uyandığımda Yoktum. Ankara: İletişim Yayıncılık, 2015.