GÖZLERİMİZİN ÖNÜNDE YAŞANABİLİR BİR DÜNYA

Katharine Burdekin'in Swastika Geceleri'nde anlattığına benzer bir ülkede yaşıyor olsaydık ülkemizin askerlerinin kahramanlıklarıyla ve zaferleriyle dolu bir marşımız olurdu. Nasıl bir ülke mi bu bahsettiğim? Zalim, vahşi, diktatörlüğün hüküm sürdüğü ve kadınları bir hiç olarak gören bir ülke. Belki de gözlerinden tüm dünyaya intikam ve nefret fışkıran insanlarla dolu bir ülke... "Gurura inanıyorum, yeteneğe, şiddete, vahşiliğe, katliama, acımasızlığa ve diğer sert ve kahramanca erdemlere inanıyorum" (12) diyor Hitler'e tapan bu ülkenin vatandaşları. Böylesine distopik bir dünyanın hatta bir geleceğin var olmasının imkansız olmadığını düşünüyorum. Böyle korkunç bir senaryonun gerçekleşebileceğini düşünmemin nedeni de günümüzde şiddetin gittikçe artması ve terör saldırılarında onlarca insanın hayatlarını kaybetmeleri ne yazık ki. Hatta Radikal İslam gibi bir ideolojiden beslenen bir terör örgütü bile tüm dünyanın yönetimine hakim olabilir. Neden mi? Başka bir ülkeyi askeri anlamda yenmek ne kadar zor olabilir, zira Orta Doğu'da yıllardır süren savaş durumunun içinde artık savaşmayı çok iyi bilen tecrübeli bireyler olabileceği düşünülürse. Bir de bu "savaşçıların" ideolojilerinden kaynaklanan hırs ve cesarete sahip olduklarını düşünün. Kolay değil mi İslam gibi belirli bir amaç çevresinde toplananların dünyaya egemen olması ve ideolojilerini işgal ettikleri yerlere yaymaları? Peki bir terör örgütü veya bir diktatörlük nasıl ortaya çıkıyor? Bireylerin zayıf noktalarının veya inançlarının başkaları tarafından yönetilmesiyle kısacası beyinlerinin yıkanmasıyla belki de böyle ortak amaca sahip bir örgütün üyesi oluyor bu bireyler. Bunun dışında diktatörlük veya birKırtaş 2 terör örgütü oluşturmak için girilen savaşlarda çoğunluk da önemli hatta belki başka ulusların da yardımı. Swastika Geceleri'nda olduğu gibi Hitler'in o kadar toprağı egemenliği altına alması da başka ulusların sesinin çıkamamasından veya içten içe böyle vahşice bir devlet anlayışını benimseyip desteklemelerinden. "Bir imparatorluğu yönetmenin diğer yöntemi ise, tabi ırkların esasen değersiz olduklarına, bambaşka birinin kutsal ırkı tarafından yönetilmeye ve eşit vatandaşlığı sonsuza dek inkar etmeye inanmalarını sağlamaktır" (32) diyerek Burdekin diğer ulusların Hitler ideolojisinin egemen olduğu devlet tarafından nasıl sindirildiğini açıklıyor. Hitler de bu ulusları tıpkı birer kölesi gibi kullanıp kendisinin yayılmacı politikasına yardımcı araçlar olarak görmemiş mi zaten? Düşünce bakımından ikna edemiyorsan savaşarak işgal et. Başka ulusların yardımı, cesaret, sayıca çoğunluk ve tecrübeye sahip olunduğunda ülkeleri işgal edip diğer uluslara yaşama hakkı tanımayacak anlamda vahşi ve saldırgan politikalara sahip bir ülkenin yöneticileri olmak zor değil aslında. Bu şekilde düşünmemin nedeni ise bizim vatandaşlarımızın da cesaretinin ve tecrübesinin yerinde olması. Belki sadece ekonomik olarak sorunlar yaşayabilirdik, parayla ilgili konular; en son teknoloji savaş ekipmanlarına sahip olmak gibi. Nüfus olarak da sorunumuz yok, 75 milyon, genç ve dinamik ruha sahip nüfus bakımından kalabalık bir ülkeyiz sonuçta. Bu genç ve dinamik nüfus da kolaylıkla savaş gücü ve destansı kahramanlıklarının yazılabileceği askerlere dönüştürülebilir. Ülkemizin jeopolitik konumu da gayet iyi; dünya enerji rezervlerine yakın, İstanbul ve Çanakkale Boğazlarını barındıran bir ülkeyiz biz. Kısacası neden olmasın, doğru uygulanan bir politikayla tüm dünyada güç sahibi olan ve ideolojisini yayan bir ülke olabiliriz. Neredeyse elimizde gereken her şey var. İnsanları ikna etmek de kolay, işgal edilen ülkeler için bu tıpkı bir çocuğun elinden oyuncağını almaya benzeyecektir. En başta ağlayacaktır belki küçük fakat sonra tatlı sözlerle ikna olacak, kandırılacaktır kolaylıkla ve yaşadıklarını unutuverip gidecektir asla hatırlamamak üzere. Kırtaş 3 Bakın gördünüz mü nasıl da zalim olduk hemen? Güç sahibi olunca hemen vahşi ve acımasız bireyler halini aldık. Halbuki ne gerek var insanların canlarına kıymaya ve gözyaşlarını izlemeye? Neden güç için bu kadar savaşıyoruz ve bu güce sahip olunca başımız dönüyor? Sakin, mutlu ve huzur dolu bir dünyada yaşayabiliriz aslında, saygı çerçevesinde ilişkilerin kurulduğu bir dünya. İntikam, nefret ve şiddete hiç gerek yok ve dünyamızda yer de olmamalı. Şu dünyada masumlar ölmesin saldırılarda, sevdiklerimizi her an yitirme korkusuyla yaşamayalım. Vahşetin, diktatörlüğün ve terörün olmadığı bir ülkede yaşıyorsak yazılsın marşımız içimizdeki insan sevgisi ve hoşgörü temel alınarak. Yaşanabilir bir dünya olsun sadece gözlerimizin önünde.