Hisselerimin ve Mantığımın Çatışması

Hissettiklerimi her zaman genel bir mantık çerçevesine oturtmaya çalışmak artık eskisi kadar doğru gelmiyor. Hep bir uyum yakalamaya çalışmak ve çevremin etkisinde kalıp gerçek özgürlüğümden ayrı kalmakla eş değermiş gibi geliyor gözüme. Çünkü bence çevre faktörünü baz alarak hayatını sürdüren biri toplum baskısına göre hayatına şekil verir. İster istemez herkesin karakterine yansımıştır bu durum. Nefes alıp verme şeklimiz bile bundan nasibini almış hatta. Fakat bunu en aza indirgemek ve kendini ön plana koyabilmek bence her bireyin kendi açısından vermesi gereken en önemli karardır. Çünkü benim gözümde toplum baskısını yenip, özgürlükçü ve bireysel düşünce sistemini geliştirebilmiş her toplum, fikirlere ve değişime en açık ortamı sağlar. Bu durum aynı zamanda hislerimizle hareket edebilmemiz için güzel bir alan sağlar. Fakat özgürlüğüne bu kadar düşkün olduğunu iddia eden toplumumuz, aslına bakarsak bireysel değil toplumsal açıdan özgür olmayı diliyor. Atladıkları kritik nokta ise bireysel olarak özgür olmadığımız bir yaşam alanında toplumsal özgürlüğün bir anlamı olmayışıdır. Kanaatimce, bireysel anlamda özgür olmayışımız aynı zamanda hissiyatımızla değil de, tamamen toplumsal baskının yarattığı düşünce ve mantık sistemiyle hareket etmemize sebep oluyor. Ama bir yandan da bu eksilerden kurtulup hayatımızın kontrolünün tamamen elimizde olduğu umuduyla yaşamak zorundayım. Kendime olan inanıcımı asla yitiremem. Bunun çok önemli iki sebebi var. Birincisi özgür düşünce sistemini içimde geliştirmem için çok uygun olan bu üniversite hayatımı değerlendirip değerlendirmemek benim elimde. Bu durumu değerlendirmemek bana sağlanan bu imkanlara yapılabilecek en büyük ihanet. İkincisi ise bu düşünce sistemini geliştirebilirsem benim gibi hisleriyle hareket etmek isteyip her zaman mantığıyla karar almak zorunda kalanlara emsal olabilirim. Kendim dahil etrafımdaki insanlara baktığımda şunu görüyorum: Kimse ne düşündüğünü açıkça dile getiremiyor. Bunun en büyük sebebinin ise birbirimiz üstünde kurduğumuz bu baskıdan dolayı olduğunu düşünüyorum. Bazen isteyerek bazense istemeden bunu ben de çok yapıyorum. Çünkü kim ne zaman farklı ve kendiminkiyle uyuşmayan bir düşünceyi istediği gibi dile getirmeye çalışsa, ilk yaptığım şey, toplum tarafından onaylanmış genel geçer doğruları kullanarak onu haksız çıkarmaya çalışmak oluyor. Bunu yaparak çoğu zaman haklı çıkmış gibi gözüküp karşımdakinin düşüncelerini hiçe saymış oluyorum. Fakat bu özelliğimden son derece rahatsızım. Bu rahatsızlığımın sebebi ise çok basit. Çünkü benim de aklıma farklı duygu ve düşünceler geliyor. Ne yazık ki ben de aynı toplum baskısına maruz kalıyorum ve çoğu zaman karşımdaki tarafından anlaşılamadan düşüncelerim çürütülmeye çalışılıyor. Peki herkes aynı durumdan müzdarip ise ne yapmak gerekiyor? Bence empati yapmak ve yeni fikirlere açık olabilmek bu durumun üstesinden gelir. Çünkü anlaşıldığını hissetmek insan için, özellikle kendi adıma, çok mutluluk ve haz vericidir. Bu hazzı ve mutluluğu yaşamak içinse karşımızdakine de bu mutluluğu ve hazzı yaşatmamız gerekir. Böylelikle bu üstün anlayış biçimi bizlere özgürce istediklerimizi, fikir, duygu ve düşüncelerimiz rahatça birbirimize anlatma olanağı tanır. En büyük getirisi ise başta bahsettiğim gibi hislerimizi ve asıl söylemek istediklerimizi toplum baskısı altında kalmadan, rahat ve özgürce ile getirebilme olanağı sunmaktadır. Benim kendi içimde yaratmaya çalıştığım bu algı toplumun değil bireyin ön plana çıkmasını hedefliyor. Çünkü insan sadece mantığıyla hareket edebilmeye uyum sağlayabilecek bir varlık değildir diye düşünüyorum. Eğer öyle olsaydı kimseyi karakter bazında ele alamayıp, sadece tip bazında değerlendirebilirdik. Fakat duygu ve düşüncelerimi, hissiyatım ile şekillendirdikçe artık daha fazla kendim gibi hissediyor ve hissettiriyorum.