Kahramanlık Türküleri

Titredi gök ve yer adımlarıyla erin / İrkildi dünya haberiyle ilk seferin Sibirya stepleri rüzgarıyla serin / Ve intikam ateşi kalbimizde derin Nasıl ki dikeni varsa en güzel gülün / Öyle gazabı vardı tasavvufi Türk'ün Anladı insan tüm gerçekliğiyle o gün / Türkte korkusu yok kaçınılmaz ölümün Gibi bir zafer marşımız olurdu sanırım ya da en azından ben olsam böyle yazardım zafer marşını, eğer Katharine Burdekin'in Swastika Geceleri'nde yazdığına benzer bir ülkemiz olsaydı. Sonra marş devam ederdi askerlerin kahramanlıklarıyla: Direnemedi ne Alman, ne Çinli, ne Rus, / Ne İsa, ne Musa, ne Odin, ne de Zeus Atıldı askerleri kaplan gibi korkusuz / Başta Kur'an; bir elde kılıç bir elde us Gerçekten böyle bir geleceğin imkansız olduğunu düşünmüyorum. Ne kadar zor olabilir ki bir ülkeyi savaşta yenmek, asker olarak yetişmiş bunca insan varken. Hele Orta Doğu'daki insanlar yıllardır birbirleriyle savaşmaktayken. Savaşlarda sayılar önemlidir evet fakat tecrübe ve cesaret (delilik veya beyni yıkanmışlık diye tanımlayanlar da vardır tabii bunu) savaşları kazanmadaki en önemli faktörlerdir. Bu yüzdendir ki marşın içinde bir Kur'an, bir İsa, bir Zeus kelimesinin geçeceğine inanıyorum. Zira günümüzdeki politikaları düşününce ırk tabanlı Turancılık'ın gördüğü desteğin İslamcılık'tan daha az olduğu kesin olmakla beraber. İçimdeki bir his de Müslüman birliğinin, Türk birliğinden daha muhtemel, daha kolay ve (dünyayı fethedebilecek bir güç için) daha kullanışlı olacağını söylüyor. Peki Swastika Geceleri'ndeki Almanlar tek başlarına Dünya'nın yarısını kontrolleri altına alabilmişken ben niye bir şeylerin birliğinin peşindeyim. Çünkü Hitler de diğer ulusların yardımı olmadan o büyük başarılarını kazanamazdı. O diğer ırkları sadece Almanların kölesi gibi kullanıp savaşta yardımlarını almıştı. İnsanları nasıl kullanacağın sana kalmış, ister savaşırsın ister ikna edersin. Müslümanlar olarak aslında sayı açısından bir sıkıntımız da yok. Tecrübemiz, cesaretimiz yerinde olduğu gibi sayımız da dünya nüfusunun büyük bir kısmını kapsıyor. Bir Müslüman birliği kurup dünyaya savaş açsaydık en büyük sıkıntımız ekonomi olurdu sanırım ya da zenginlik veya teknoloji, parayla ilgili şeyler işte... Onunla ilgili de şöyle bir teorim var: "Kes bakalım Orta Doğu'dan giden petrolü ne yapıyorlar." " Doğal gaz var hocam Rusya'da" "Hmm... İlk orayı alırız o zaman, sevmem zaten hiç alkolikleri." "E, nükleer enerji?" "Ne? Ne, nükleer enerji? Hangi nükleer enerji? Bizde de var nükleer enerji, kendimiz yapıyoruz." "Abi adamların teknolojileri muazzam. Bir düğmeye basıp yok ederler adamı." "Önemli olan iman. Bir besmele çekip kilitledin mi gezi, gözü, arpacığı adamın üstüne, bak bakalım kim kimi öldürüyor bir düğmeyle. Hem ölürsek ne olurmuş, alimallah canlı atom bombası yapar atarım kendimi Amerika'ya. Heeyt, kimse bizi test etmeye kalkmasın!" Her neyse olur yani, niye olmasın. Seksen milyon insanız şu ülkede, milyarlarca Müslüman var dünyada. Hem, nice adamlar var ki insanların gözünün önünde, hissettire hissettire, elinden ekmeğini alıyor ve bir şekilde ikna ediyor onu, elinden ekmeği alındığı için artık daha mutlu olduğuna. O adamlar milyonlarca insanı niye ikna edemesin ölmeye. İkna eder, ölür de o insanlar o adam için ve öldürürler de. Kahramanlık marşları da yazılır. Ancak ben olsaydım o marşı yazan sonuna şöyle bir beyit eklerdim: Güçlendik dikleştik mazlum değildik ama / Zalim olduk yürüyüp onların yolunda Arkadaş, niye durup dururken öldürüyoruz insanları? Niye fethediyoruz dünyayı. Anlattığım gibi düşünen insanlar var ve tartışıyorlar "Fethedebilir miyiz edemez miyiz?" diye. Üzülüyorum, çünkü bunu tartışan insanlar en çok benim düşüncemi savunduğunu söyleyen insanlar.