Kendi Kafesimiz

Küçük, tatlı bir kız çocuğu.. Onlarca oyuncağının arasından, gelen komşu çocuğu elindeki bez bebeği hedef alıyor oynamak için. Oyuncağı vermek zorunda kalan kız çocuğu o dakikadan sonra ne kadar tatlı kalabilir? Sevdiğim oyuncaklarımı paylaşmak küçüklük travmalarımdan biriydi benim de. Paylaşmayı da severdim oysa, ama birini çok sevince diğer bez bebeklerin önemi kalmıyor. Annemin en sevdiği bez bebek o olduğu için mi yoksa komşu çocuğunun hedefindeki bez bebek olduğu için mi suç onda? Farkında olmadan küçük yaşta bende bağımlılık yaratan ne? Yeri geldi annemi anneannemden, yatağımıda misafirden kıskandım. Kıskanmak bana göre değil oysa, peki beni bu denli çirkinleştiren, irademi önemsiz kılan şey ne? Söyleyeyim : Bağımlılık. İsminden de anlaşılacağı gibi, bağımlılık bizleri bir nesneye, insana, hatta bazen hiç olmayan şeylere bağlı hale getirir. Sonradan, zamanla ortaya çıkmazlar. Çocukluğumuzdan, doğduğumuzda o ilk nefesi alıp ağlamaya başladığımız günden beri bağımlıyız aslında. Doğduğumuzda bağımlı doğar, ölürken bağımlı ölürüz. Peki nedir bu bağımlılık? Neden kötü bir şey olduğunu savunmaya başlayacağım? Çünkü ben aciz hissediyorum kendimi. Tıpkı başka insanların bağımlılıklarını kabul edemedikleri, korktukları ama çoktan sahip oldukları gibi. Kim bir şirkette en alt pozisyonda olmak ister ki? Yapılan işten ötürü değil, başka insanlara olan bağımlılık, emir komuta zinciri yüzünden istenmez bu pozisyon. İnsanların en üstte olmayı istemeleri de bağımsızlık arzusunun en açık örneklerinden biridir. Kişisel bağımlılıklardan bahsetmem gerekirse, her insanın kararlarını alırken göz önünde bulundurduğu faktörler vardır. Kararlar bu faktörlere uyumluluk çerçevesinde alınır. Eğer annem o arkadaşımla yakın olmama sıcak bakmıyorsa yakın olmuyorum. Tamam, belki kötülüklerden korunuyorum. Fakat neyi kaçırıyorum biliyor musunuz? İyiyi ve kötüyü ayırt etme yetimi geliştirme şansımı kaçırıyorum. Annem olmadan vermek zorunda olduğum her kararda büyük bir kararsızlık yaşıyorum. Bağımsız hareket edemiyorum. Bağımlı olmak istemiyorum, fakat bağımsızlıkta beni boşluğa sürükleyecek hissi uyandırıyor. Peki, ''Eğer bağımsızlık imkansızsa, duygusal bağımlılık bir çözüm değilse ve bağımlılık istenmiyorsa, öyleyse ne olacak? Ben bu yüzden yeni bir terim icat ettim: Kendine-bağımlılık. '' (Bucay, 41) Jorge Bucay'ın Kendine Giden Yol adlı kitabı, tüm insanlığı huzura kavuşturacak altyapıya sahip bence. Yazarın vurguladığı şey kendine bağımlı olmak. Bu da demek oluyor ki bağımlılıklarımıza bir şekilde son versek ya da insanlar hayatımızdan kaybolup gitseler bile bizi bekleyen kocaman bir boşluk değil. Bağımsızlık diye bir şey yok, insan doğuştan bağımlı fakat önemli olan şey başka kafesler yerine artık kendi kafesimizde yaşayacak olmamız. Sonsuz bir gökyüzüne açılmasa da, bizim sonuçta... Nasıl değerlendireceğimiz bize kalmış. Artık kendimize bağımlıyız, her şeyden önce biz varız. E nasıl olacak bu? Bağımlı olduğum tek şey cep telefonu ve sigara değil ki.. Keşke öyle olsaydı. Böylece daha kolay vazgeçebilirdim. Fakat şimdi yolumda kırılması gereken kalpler var. Kararlarımı kendim vererek alışılanın dışına çıkacağım, yeri geldiğindeyse insanların kurallarını ezeceğim, uymayacağım onlara. Artık kendi kurallarım var. Bu yolda ilerlerken aklımdan çıkarmamam, çıkarmamamız gereken tek bir şey var. Biraz bencil olmalıyız. Eğer hayatımızı başkalarının kalıplarında yaşamaya devam edersek kendimize giden bu yolda adım atmamız oldukça güçleşir. Hayır demeyi öğrenmeliyiz. Kendimize vakit ayırmalıyız, öğrenmek için, doğayı, tüm dünyayı sevmek için bir vakit. Çevremizdekilere verdiğimiz önem azalmış gibi görünecek belki ama bizi içten seven herkes yürüdüğümüz yolun güzelliğine saygı duyacaktır. Önemli olan tek şey kuralları kendimizin koyduğu bir dünyada, başka bir kafestense kendi kafesimizde yaşamaktır. Gün geçtikçe kendi yolunu bulmak da herkes için daha kolay olacak, özgürlük mecaz anlamına kavuşacaktır.