Ö zdemir Asaf'ın Kalemiyle Tamamlanmak

Benim Özdemir Asaf ile ilk tanışmam büyük bir rastlantı eseri oldu. Dolaştığım kitapçılar çarşısında ikinci el kitapların arasında gözüme çarpan bir kitaba uzandım hemen. Elime aldığım yaklaşık 20 yıllık, kapağı hafif solmuş bir kitaptı ama kitabın ismi olan iki kelime o kitabı almama sebep oldu "Yalnızlık Paylaşılmaz". Daha önce hiçbir şiir kitabı almamıştım. O gün o kitabı neden aldığımı da hiç bilmiyorum ama durumun domino etkisi gibi geliştiğini söyleyebilirim çünkü o kitabı okuduktan sonra o kitapçılara her gittiğimde yeni bir şiir kitabıyla döndüm evime. Şiirden çok anladığımdan falan değil, şiiri gerçekten büyüleyici bulduğumdan oldu bu. Nedenini de hemen anlatayım; ben kendini anlatmakta biraz zorluk çeken, pek konuşmayan bir insan oldum hayatımın her döneminde, gerek düşüncelerimi toplayamadığımdan gerek çekindiğimden belki de gerçekten ne hissettiğimi tam olarak bilmediğimden anlatamadım kendimi... Ama şiir okumaya başladığımda her dizenin zihnimde yeni kapılar açtığına şahit olduğumda durumum biraz biraz değişmeye başladı, hala kendimi çok başarılı anlatamasam da biliyorum ki şu anda anlatabildiğim kadarı şiir sayesinde ve bunu başlatan Özdemir Asaf'ın yalnızlık paylaşılmaz kitabından başka bir şey değildi. Özdemir Asaf az söyleyerek söylenebilecek her şeyi söyleyen bir yazar. Bir dizeye ne kadar anlam yüklediğinizi fark ettiğinizde daha fazla söz söylemenin manasızlığını siz de fark ediyorsunuz. Sadece iki dizesiyle düşüncelerim arasında kaybolmama sebebiyet verdiğini söylemem gerekir. Okuduğum on kelime bile günümün akışını değiştirdi bazen. Gün boyu sadece o dizeler ve onlara yüklediğim yüzlerce anlam hatta anlamlandıramadığım dizeler bile yankılanıp durdu kafamın içinde. Kısacası Özdemir Asaf'ın kaleminden çıkan her dize düşüncelerinizin arasına saplanıp uzun süre sizi fazlasıyla meşgul edip, ruh halinize doğrudan etki edip sizi aklı beş karış havada dolaşan biri haline getirebilir, bana yaptığı gibi. Ben Özdemir Asaf'ın dizelerini matematiğin kelimeler üzerinde kullanımı olarak da gördüm, eğer onun formülünü çözebilirsek gerçekten ne anlatmak istediğini anlarmışız gibi geldi ama yanlış formül bize hiçbir şey kaybettirmiyor tam tersine o kadar farklı anlamlar buluyoruz ki, bir nevi o şiirden kendi payımızı alıyoruz. Zaten daha önce de bahsettiğim anlam yoğunluğunun bir sebebi de bu olsa gerek. Şiiri okurken bir dizeyi öncekiyle ya da sonrakiyle birleştirmek şiirin gizemini daha da artırıyor bu gizeme kapılıp gidiyorsunuz. Bir oyunda fotoğrafa saklanmış nesneleri bulmak gibi ama bu sefer söz konusu şiir, biz ne kadar istersek o kadar fazla anlam var ve tek kısıtlama da kendimiz. Kelimelerle oynamanın bu kadar zevkli olduğunu ban ilk gösteren kişi oldu Özdemir Asaf. Onun kaleminden çıkan bir dünyada hiç bilmediğim tatları buldum. Özdemir Asaf'a karşı beslediğim sevgi, duygularımızın fazlasıyla benzemesinden de kaynaklanıyor. Yalnızlıkla karışmış aşk ve bir türlü kavuşamamanın verdiği acı onun şiirlerinden çıkıp içimdeki kaynağıyla bağlanıyor gibi hissediyorum onun şiirlerinde. İçimde saklı olan ve benim anlatamadığım her bir duyguyu, herkese haykırmış gibi hissediyorum onun şiirlerini okudukça. Bazen öyle dizelerle karşılaşıyorum ki o dizeleri unutursam eksik kalacakmış gibi hissediyorum. Sanki benim yarım kalmış hayatım onun kalemiyle tamamlanacakmış hissine kapıldığım an bırakamıyorum kitabı elimden. Üstelik bu dizeleri kimseyle paylaşamıyorum da sanki başkaları da aynı şeyi hissedecek ve benim olanı benden alacakmış gibi düşünüyorum, bir farklı sahipleniyorum o dizeleri. O dizelerde saklı olan duyguların benim duygularım olduğundan şüphem yok sadece ben kendimi Özdemir Asaf'ın beni anlattığı kadar güzel anlatamıyorum.