GÜÇ

İnsanoğlunun en güzel taraflarından biri: Her bir bireyin birbirinden farklı olmaları. Tek yumurta ikizleri bile anatomik olarak birbirinden %97 küsur farklılar. Herkesin beyni farklı çalışıyor ve herkes birbirinden farklı düşünüyor. Herkesin birbirinden farklı kavramlar için çıkarttığı anlamlar farklı. Geçmişten günümüze, insanoğlunun varoluşundan 2017'ye kadar geçen süre zarfında önemli kavramlar her zaman olmuştur. Bu kavramlar arasında belki de en önemlisi güç kavramı. Milattan önce insanlar henüz kolonileşmemişken güce sahip olanlar iyi avcılık yapabilen erkeklerdi. Evine besin getiren erkek güçlü, getiremeyense güçsüzdü. O günlerden bugüne aslında temel olarak hiçbir şey değişmedi. Ortaçağda iyi bir savaşçıysanız güçlüydünüz ki buradaki mantık da yeterince basit. Savaşta ölmediğiniz sürece güçlüsünüzdür yani iyi savaşıyorsunuzdur. Savaş bittiğinde eve ganimetle dönersiniz ve geçim bu şekilde sağlanır. Günümüzün kapitalist dünyasında temel mantık yine aynı. Kadınların 20. yüzyılda medeni haklara kavuşup, ''iş hayatına'' adapte olduktan sonra ihtiyaç ve isteklerinin artmasıyla doğru orantılı olarak kapitalist sistem de kendini birkaç basamak yükseltti. Bunun sonucunda 20. ve 21. yüzyılların güç tanımı ortaya çıktı: Cüzdan(!). Canlılar aleminde güç göstergesi genel olarak üremeye bağlıdır ve çekici bireyler değişkenlik gösterir. Örneğin, en çekici gergedanlar şişman olanlardır. Tıpkı cüzdanlar gibi. Gergedan türündeki güç simgesiyle homosapienler (insanlar) arasındaki güç simgesinin böyle de ilginç bir ilişkisi var. En azından 20 ve 21. yüzyıllar için... Günümüz dünyasına hakim olan kapitalist sistem gücü para ile doğru orantılı tutuyor. Evinin geçimini ve ailenin mutluluğunu sağlamak için temel gereklilik para. Öyle ki, içinde bulunduğumuz sistem popüler kültürün etkisiyle güçleniyor ve paraya olan ihtiyaç artıyor. İhtiyaçlar, istekler birbirine girmiş durumda. İstekler ve ihtiyaçlara ulaşıldığında kısa süreli de olsa ulaşan kişiye dopamin salgılatıyor. Zaten evin geçimi sağlanırken de ana amaç ailenin mutluğunu sağlamak. İhtiyaçlar ve istekler artmışken ve bunlar gider olarak faturaya yansırken doğal olarak paraya olan ihtiyaç artıyor. Gitgide daha fazla gerekli olan para için iş yerinde terfi almak diğer bir deyişle geliri artırmak şart. Terfi alabilmek için aile içinde bize melek gibi görünen ''geçindiriciler'' işyerlerinde ortaçağdaki savaşçılara dönüşüyorlar. Savaştıkları düşmanları ise ironik bir şekilde onların maaşlarını almasına katkı sağlayan iş arkadaşları. Dostun düşman olduğu bu sistem içinde insanlar gerçekten de düşmanına dostundan daha yakın ya da tam tersi. Dost ve düşman birbirleriyle bu kadar iç içeyken para kazanma yarışı içerisinde insanlar asıl ''dostlarının'' para olduğunun bilincinde bile değil. Asıl dosta ulaşmaya çalışırken girdikleri ortamda düşmanları ve aynı zamanda dostları olan kişilerle girdikleri mücadele aslında o kadar boş ki... Paranın olmadığı bir ütopyada aslında herkes mutlu olabilir. İlla pazarlık veya takas usulü olmasına gerek yok. Herkesin sadece ihtiyaçlarını karşılayan bir hükümet ve görevini yapan insanlar... Geçim sağlama kaygısı olmadan yani kapitalist sistem üzerinden anlamaya çalışırsak mutlu olmamızı sağlayacak şeyler için gerekli materyaller olmadan aslında herkesi memnun ve tatmin etmek mümkün. Fakat bu sadece bir ütopya ve günümüz şartlarında pek de mümkün değil. Kabarık bir cüzdanın güç sembolü olduğu günümüzde aslında insanoğlu hala çok basit. Hala o ilk kolonileşmemiş insanlarla aynı mentaliteye sahip. Kabarık cüzdandan çıkan paracıklarla evdeki çocukları, eşi, dostu mutlu edebilmek ve bunun sayesinde kendini güçlü hissedebilmek için yine her gün para kazanmaya giderek dost mu düşman mı bilmediği insanlarla savaşarak kendine rant sağlama amacında. Bu durumun gülünçlüğü ve aynı zamanda gerçekliği bu seviyedeyken olaylara tamamen farklı bakış sunan Philip Roscoe'nun Harcıyorum Öyleyse Varım eserini okumak akıl karı bir eylem olabilir.