Kız Çocuğu ve Limon Sarısı

Her geçen gün, bizi bir şeylerden uzaklaştırıyor. Her yeni yaşımda daha derinden hisseder oldum bunu. Doğan her güneşle yenilenip değişiyorum. Değiştikçe eskiyorum. Eskidikçe hatıra sepetim ağırlaşıyor. Öte yandan hayat okyanusunda batmamak adına hatıra sepetimin ağırlığını sabit tutmaya çalışıyorum. Bu uğurda en güzel anılarım önce bulanıklaşıp sonra siliniyor zihnimden birer birer. Bu kayıplar korkutuyor beni. Bir gün gelir de tüm güzellikler silinip gider diye korkuyorum. Tüm yaşadıklarım, sevinçlerim, gözyaşlarım bir mavi buluta karışıp gider diye korkuyorum. Benim için unutmak, bu dünya çukurunun en büyük işkencesi . Çocukluğumun bol gürültülü o şeker pembesi sabahlarının, mavi okul önlüğümün hasretini derinden hissetmeye başladığım bu günlerde Emrah Öztürk'ün Limon Yağmuru isimli kitabıyla yollarımız kesişiyor. Silinmeye yüz tutmuş hatıralarımı yepyeni renklerle buluşturup canlandırıyor. Hafızamın kuruyup çatlamış topraklarının her karışını sulayan bu hikayeler için yazara minnet duyuyorum. Her sayfa numarasında gizlenmiş bir sokak oyununu, bir çocukluk alışkanlığımı buluyorum ve bu sayede kitap tek solukta bitiveriyor. Çıkmaz sokakların Arnavut kaldırımları üzerinde koşmaya çalışan bir kız çocuğu beliriyor gözümün önünde. Kıvırcık saçları bir beline değip bir rüzgarla birlikte havalanıyor. Sarı, plastik bir topa sarılmış esmer bir oğlandan kaçmaya çalışıyor. "Yavruağzı rengi yok bu sokakta!" diye bağırışından anlıyorum oynadıkları oyunun istop olduğunu. Renkler gitgide belirginleşiyor, simalar çok tanıdık. Evet, doğru ya benim bu kız çocuğu. Hatıra sepetimden düşmek üzereymiş demek, okuduğum bu hikayede hayat buluyor yeniden. O kız çocuğu hayalimde düşüp dizini kanatsa acısını ben hissedeceğim, adım gibi biliyorum. Bu yüzden gözlerimden yuvarlanmaya hazır üç beş damla gözyaşıyla sarılıyorum ona, kalbimden kopan tüm özlemle. Yıllardır o çocuk sesimi hiç duymuyorum, yıllardır sevinçten veya heyecandan çığlık atmıyorum, yıllardır çevremdekileri bunaltacak kadar "Neden?" diye sormuyorum. İşte bu yüzden başta bu kadar yabancı geliyor bu kız çocuğu bana. Bu yüzden anlamlandıramıyorum geçmişimde birer alışkanlığım olan bu anları. Bu yüzden yuvarlanmak tehlikesiyle yüzyüze geliyor çocukluğum. Her doğan güneş , beni alıp uzaklara götürüyor. Kendimi bildim bileli anne azarlarımın en büyük sebebi olan eşya biriktirme huyum şimdi şimdi anlamlanıyor aklımda. Yıllardır istemsiz bir şekilde kıyıda köşede biriktirdiklerim unutma korkumdanmış meğer. Sakladığım fişler, biletler, oyuncak bebekler, patlak balonlar... Atmaya kıyamadığım ne varsa hepsi ama hepsi hatıralarımın bulanıklaşacağı bu zor günler içinmiş. Annem ne kadar kızsa da ben kendimi daha doğrusu korkularımı bildiğimden yapmışım inat edip ne yaptıysam. Elimde avucumda o günlerden kalan ne varsa iyi ki saklamışım. İyi ki çocuk kahkahalarımı, uzun yolculuklarımı, gözyaşlarımı çöpe atmamışım. İyi ki bana dünlerimi hatırlatacak kitaplarla kesişmiş yolum. Şükür ki bugün, hatırlayabiliyorum. Çocukluğumun bahar rüzgarlarına kavuştum yeniden. Sarı lastik topumun peşinden koşarcasına hızlı atıyor kalbim. Gözlerimle sarılıyorum çocukluğuma , ve bazen de gözyaşlarımla. O günkü tadları duyuyorum damağımda, buklelerimin yeniden alnıma döküldüğünü hissediyorum. Zihnimde canlanan her bir an , hatıralarımı boyayan her bir renk için şükrediyorum Allah'a. Çıkmaya çabaladığım bu dünya çukurunda beni ipsiz bırakmadığı için bir minnet filizi daha doğuyor yüreğimin baş köşesinden hatıralarını limon yağmurlarına dönüştürüp sözcüklerle yağdıran bu adama karşı. Kitap sayfalarının limon sarısı rengini arıyor kız çocuğu halim bu kez sokak boyunca. Esmer oğlanın elindeki topu tutası geliyor. Yanıma gelip soruyor yasak olup olmadığını. Utancı elma yanaklarını hafiften kızartmış. "Boşver sen o topu." diyorum, "Al, bu kitabı tut."