AŞK BİZ NEYSEK ODUR

Nerede okumuştum, şimdi hatırlayamadım ama bir yerden şöyle bir söz kaldı aklımda: "Herkesin aşkı, kendisi gibidir." mealinde bir sözdü bu. O zamanlar yaşım da biraz küçüktü; üzerinde çok durup düşünmedim bu sözün ama şimdi fark ediyorum da, hayata dair çok önemli bir ders içeriyormuş bu söz. Birincisi, bu dünyadaki insan sayısı kadar farklı aşk olduğunu söylüyor. İkincisi ise aşkın insanın karakterini yansıttığını. Onca zaman sonra, neden şimdi bu söz üzerine yeniden düşünmeye başladığımı merak ediyorsunuzdur, eminim. Bunun benimle ilgili kişisel bir sebebi yok aslında. Sadece dün itibariyle okuyup bitirdiğim bir kitap, bana bu sözü yeniden Sahnede Ölüm hatırlattı. Bahsettiğim eser Pascal Mercier'in adlı romanı. Kitap boyunca yazarın pek çok konuda kafamı karıştıran fikirleri oldu, kabul ediyorum. Ama kitap bittiğinde, ister istemez çok eskiden aklımın bir köşesine takılmış olan o söz, çıkıp geldi ve ben, kendimi kitabı bu söz üzerinden değerlendirirken buldum. Şimdi müsaadenizle, bu sözün zihnimin içine mahşerin dört atlısı misali saldığı düşünceleri sizlerle paylaşacağım. Dediğim gibi, her insanın aşkının kendine özgü olduğunu ima ediyor bu söz. Ne de olsa hepimiz birbirimizden farklıyız ve konu aşk olunca, hissettiklerimizin aynı olmaması da normal. Fakat benim bu yazıda üzerinde duracağım şey, kötü insanların aşklarının da kötü olup olmadığı çünkü hem bahsettiğim söz, hem de okuduğum kitap, zihnimde bu sorunun cevabını merak eden inatçı bir grup gürültücüyü uyandırdı ve ister istemez, onların bu sorunun cevabına olan açlığına gidermek durumundayım. Tabii bu benim yazım olduğu için, takdir edersiniz ki benim görüşlerimden oluşuyor. O yüzden okuduğum ve düşündüğüm kadarıyla benim bu soruya cevabım evet olacak. Bence kötü insanların aşkları da kendileri gibi kötüdür. Onların sevgi, aşk anlayışı dahi kötü fikirlerinden etkilenmiştir bir şekilde ve aşık olduklarını iddia ettiklerinde bile, zarar vermekten geri durmazlar. Belki de çok ön yargılı davranıyorumdur ama dürüstçesi umrumda değil. Sevdiği için öldüren insanlarla dolu bu dünya çünkü. Sırf bu yüzden literatürümüzde aşk cinayeti diye bir kavram var. İnsan sevdiğine kıyamaz, aşk değildir o demeyin. Bu da bir tür aşk; sadece o çok bilmiş sözün ifade ettiği gibi sahibinin karakterini yansıtan bir aşk. Onun gözünden aşk, sonunda cinayete kadar götüren kötü bir his. Zarar veren ve can alan bir his... O yüzden ben, aşkın insanın karakterini tam anlamıyla ortaya çıkaran nadir hislerden birisi olduğuna inanıyorum. Duygular o kadar güçlü oluyor ki, aklın çığırından çıkıyor hepsi ve insanın kanundan nizamdan korkarak kendisine sakladığı bütün canice ve vahşi hisleri ortaya dökülüveriyor. Haberleri takip edin mesela. Ne demek istediğimi çok iyi anlarsınız, eminim. Ya da gazetelerin üçüncü sayfa haberlerini takip edin. Göreceksiniz ki içindeki canavarın kontrolünü kaybederek sevdiği kişiyi öldüren, yaralayan onlarca zalim var. Gerçi onlara da kızamıyor insan bazen. Ne de olsa karakterleri böyle. Doğuştan getirdikleri, çevreden öğrendikleri şeyler, onları böyle korkunç bir varlığa dönüştürmüş. Yine de hiçbir makul sebep, insanın sevdiğine verdiği zararı haklı çıkaramaz diye düşünüyorum. Sevilen kişi, hayatın güneşidir çünkü. O güneşi söndürmeye cüret edebilen bir insanı affedebilecek kadar merhametli değilim, ne yazık ki. Bu noktada, sevdikleri kişiye kendi elleriyle zarar verdikleri için pişman olduklarını varsaymak ve bu acıyı ve utancı bir ömür taşıyacaklarını umarak, onlara acımaktan başka bir şey gelmiyor elimden. Ama şunu da öğrenmiş olduk; aşk, insan neyse odur.