Kişisel Şeytanlarım

Daha 20 yaşımdayım. Ama inanın hayattan pembe düşler beklememeyi şimdiden öğrendim. Sevdiğim, çok değerli insanların mezarlarını gördüm; ölümcül hastalıkları, gencecik güzel insanların hak etmedikleri sorunlarla yüzleşmeye çalışmalarını gördüm. Bir ara halüsinasyon gördüm. Boş sokakların biz kadınları taciz etmek için yapıldığını, bu yaratıkların da insan diye geçindiğini gördüm. Bir ülke yönetmek için "adam" olmak gerekmediğini gördüm. Çıkarları için biz gençlere gözlerini kırpmadan kıyabilen insanlar gördüm. Hani derler ya 'Kötülere bir şey olmaz' diye. Neden biliyor musunuz? Çünkü burası cehennemin dibi ve iyi insanlar buraya ait değiller. Ondandır hemen gitmeleri, Bu hayata dair kurabildiğim en optimist fikirlerden biri. Ben daha 20'yim. Doyasıya yaşamak istemem gereken yıllarımda düzenli olarak hayatı durdurmayı düşlüyorum. Nasıl başlayacağımı bilmiyorum ya da nasıl bütün bu düşünceleri toparlayacağımı. Ama şunu söyleyebilirim ki ben usandım artık. Hiç rüyanızda birbirine doğru hızla yaklaşan iki duvar arasında kaldığınızı ve kaçamadığınızı gördünüz mü? Şimdi azıcık düşününce aslında o çaresizliği gayet iyi anlarsınız. Şimdi de sebepsizce her an o çaresizliği tam iki göğsünüzün arasında hissettiğinizi düşünün. Bundan bıktım işte. Yaptığınız hiçbir şey, gittiğiniz hiçbir yer, konuştuğunuz hiç kimse sizi mutlu etmeyecek gibi hissettiniz mi? Bunda ciddiyim. Öyle "ayy yeter yaa bıktım her şeyden" deyip 2 gün tatile gidip gelince düzelmek değil bu bahsettiğim. Aksine o tatile gidince rutinden uzaklaşıp daha da huzursuz olmak, sırf araba yolculuğundan kaçmak için tatile gitmek istememek, kaldığın yerde ise iki değil bütün o duvarların üstüne üstüne geldiğini kendi ayık gözlerinle görmek bahsettiğim. Bundan da bıktım. Korkmaktan bıktım. Öyle bir korku ki içimdeki, yeryüzündeki bütün dertleri aynı anda yaşıyormuşçasına bir acı hissetmek. Şimdiye kadar duyduğum bütün fiziksel acılardan daha çok acıtan. Nasıl, ben de bilmiyorum. Neden? Bilmiyorum. Korkmaktan çok, çok bıktım. Kime anlatacağını da bilemiyor mesela insan. Yahut kimin anlayabileceğini, en önemlisi de dinleyebileceğini.. Ailen? Üzülürler, sakla. Arkadaşların? Onlarlayken keyifli gözükmelisin, sakla. Profesyoneller? Güven vermiyor, fayda etmiyor, pahalı; gitme. Bazen bu duyguların hepsi bir anda çocuk omuzlarıma yüklendiğinde yemin ederim birazcık daha cesur olabilseydim eğer, bir yabancıyı kolundan tutar ve yaşlı teyzeler gibi başlardım anlatmaya. İçimde tuttuğum bütün duyguların oldukları yerde patlamasından da bıktım. Çok genel şeylerden bahsediyor olabilirim. Sizin sorunlarınızın yanında küçük kaldığını düşünebilirsiniz. Elle tutulur, gözle görülür bir derdim olmayabilir de. Araştırınca sorunuma major depresyon ve panik bozukluk diyor olabilir internet. Her şey olabilir. Ben ihtimalleri düşünmekten de bıktım, çünkü bu problemin en büyük sebeplerinden birisi de aslında fazla düşünmektir. "Zeka" belirtisi olduğu söylenir hatta hastalığımın, zira bu kadar çok ihtimali aynı anda düşünmek gerçekten zor ve yorucu. Ama asıl kimse dinlemez diye hep sorunlarımı küçük görmekten, sonra onların tepeden yuvarlanan bir kar tanesi gibi çığ olduğunu görememekten bıktım. Şimdi görüyorum. Bu şikayetimin mektubu niteliğindeki yazımın devamında biraz daha umutlu şeylerden bahsedecğim sanırım, karartılmış ruhumun el verdiği kadar elbette. Bundan çok daha karamsar yazılar yazdığım günlerden bu yana çok şey değişti. Belki daha kötü günler geçirdim belki en iyi günlerimi de yaşadım bu süreçte. Her günden yeni bir ders çıkartılabildiğini öğrendim. Bıktığım bunca şeyi değiştirebileceğimi öğrendim. Nasıl olduğunu henüz ben de kesin olarak bilmiyorum. Daha iyi olacağımı hatta iyileşebileceğimi biliyorum. Kötü günlerden gelip güzel yerlere giden insanlara selam olsun, hayat git gide zorlaşıyor ama belki de aynı oranda güzelleşiyordur.