Monoton Hayata Bir Ara

Takip ettiğim dizilerin her zaman benim için ayrı bir önemi olur. Türk dizilerinden ziyade yabancı dizileri ve genellikle de fantastik dizileri izlemekten daha çok keyif alırım. Ben bir diziye başladım mı kopmak çok zor oluyor. Neden mi? Çünkü dizideki kahramanlarla bir aile oluyor, diziye bağlanıyorum. İzlerken her şeyimle orada olduğumu hissedebiliyorum. Tamam, bedenen orda olmam imkansız; fakat zihnen orda olduğum kesin. Bazen onlar için duygulanıp ağladığım dahi oluyor. "E bu kadar da olmaz canım." dediğinizi duyar gibiyim. Doğru haklı olabilirsiniz, belki biraz abartı, fakat bazen bulunduğumuz monoton hayattan çıkarak fantastik hayatlarda gezinmenin faydalı olduğunu düşünüyorum. Şahsen ben içinde bulunduğum duruma ağlayarak canımı sıkmaktansa dizideki duygusal bir olaya ağlamayı tercih ediyorum. Bu nedenle hayranlıkla izlediğim, izlerken kendimden geçtiğim dizi Teen Wolf'un ben de uyandırdıklarından, hissettirdiklerinden bahsetmek istiyorum. Bu dizideki ana mesajlardan birinin arkadaşlar arasındaki yardımlaşma, güven ve bağlılık olduğunu düşünüyorum. Scott ve sürüsü arasındaki arkadaşlığın günümüz dünyasında pek fazla görülemeyeceğinden adım gibi eminim. Hiçbir beklentileri yok. Sadece bir arada olmaları onlar için her şeyin üstesinden gelmelerine yetiyor. Gerçekten böyle bir arkadaşlığımın olmasını isterdim. Ne yazık ki günümüzdeki arkadaşlıklarda ya bir çıkar ya bir bencillik ya da yalandan samimiyetler yer alıyor. Bunu genellememek gerekir tabi ki. Belki de bana denk gelmiştir hep... Halbuki dizide verilen mesajı iyi algılayarak günümüz dünyasına uyarlayabilirsek daha barışçıl bir dünyada yaşayabiliriz. Bencilliklerden uzak empatilerle dolu bir dünya. İçinde bulunduğumuz monoton hayatı fantastik hale getirerek, bir an olsun, sıkıntılarımızdan ya da sorumluklarımızdan uzaklaşmamız çok kolay değil. O zaman başka yollar deneyin. Mesela siz de bir dizi takip edin. Sizi uzak diyarlara götüren... İlla bu dizi olmasına gerek yok başka fantastik diziler de olabilir. Ben genellikle mutsuz ve moralimin bozuk olduğu zamanlarda izlemeyi tercih ediyorum. Moralimi düzelten başka bir şey olmuyor çünkü. Bir anda her şeyi unutup adeta dizideki kahramanlardan birinin yerine geçiyorum. Dertlerimizden bir an olsun kurtulup rahatlamaya ihtiyacımız var. Başka dünyalarda gezinip kendimize gelmeye de. Mesela ben yaklaşık bir saat önce bazı sebeplerden ötürü bunalmış ve sıkılmış bir şekilde ne yapsam diye düşünürken kurtarıcım Teen Wolf'u izlemeye karar verdim. Oturup düşündükçe üzülecekken Teen Wolf'un son iki bölümünü izleyip sezon finali olduğuna ve dizide yaşanan o muhteşem sonlara ağladım. Ama en azından mutluluktan ağladım. Ağlamam mı gerekiyordu rahatlamak için? Belki evet ve ağladım da ama ne için? Belki şu an size çok saçma geliyor bunu için ağlamam. Fakat ağlamak her zaman bir olumsuzluk anlamına gelmez. Bazen hayatta sizi daha iyi yerlere getirir ağlamak. İçinizi boşaltır ve yolunuza daha güçlü bir şekilde devam edebilirsiniz. Veya kazandığınız bir başarı sonrası verilen emeklerin bir karşılığıdır o sevinç ağlaması. Kısacası bir şeye üzülüp ağlamaktansa duyduğumuz bir mutluluktan veya elde ettiğimiz bir başarıdan sonra ağlamanın psikolojik olarak daha iyi hissettirdiğini söyleyebilirim. Peki ya içimdeki o sıkıntı? Şu an ondan eser yok. Şu an neye üzülüyorum biliyor musunuz? Mutsuz olduğumda keyfimi yerine getirecek olan dizim yeni sezon çıkana kadar yok. Ne kadar da masum bir üzüntü... Bu anlattıklarım size komik gelebilir. Belki de saçmalık... Fakat doğruyu söylemek gerekirse, insan her zaman kendini iyi hissetmesini sağlayacak, gerektiğinde keyfini yerine getirecek bir uğraşa ihtiyaç duyar. Bunu bulmak sizin elinizde...