Yaşanmışlar ve Yaşanmamışlar

Ne yalan söyleyeyim, uzun süredir doğru düzgün bir albüm için fazla heyecan duymadım. Albümü geçtim, yeni çıkan herhangi bir şarkı için dahi heyecanlandığımı hatırlamıyorum. The Endless River için bir blog yazma sebebim de aslında içimde geride kalmış, unutulmuş fakat hala zaman zaman hatırladığım anılardan gelmekte. Pink Floyd'un benim hayatımdaki yerinden bahsetmeliyim öncelikle bunu doğru düzgün anlatabilmek için. Ben daha küçüktüm duymaya başladığımda bu melodileri. Bizim evimizde pikap deyim yerindeyse hiçbir zaman susmak bilmezdi. Ben tam olarak anımsayamıyorum kaç yaşında olduğumu o zamanlar. Fakat benim için zihnimde geriye sadece melodilerin tınıları kaldı. Zaten küçüklüğümü bile doğru düzgün hatırlayamam hiçbir zaman. Annem ve babam birbirleri kadar da müziğe aşıktılar bence. Dünyanın en iyi ikilisiydiler zannımca, hala da öyle olmaya devam ediyorlar. Kim bu yaşında kalkıp Antalya'dan İstanbul'a Roger Waters konserine gidebilir ki başka? Hippi değillerdi, metalci vesaire hiç değillerdi, hiçbir zaman da öyle olmadılar. Normal insanlardı, daha da önemlisi çok iyi birer ebeveyndiler ve müziği daima çok sevdiler. Benim de müzik tutkumun buradan gelmesi çok muhtemel. Hatta olasılıktan çok kesinlik. Tüm küçüklük çağınızı bu tarz hipnotize edici müziklerle geçirince biraz farklı tatlar alıyorsunuz hayattan doğal olarak. Benim de ağzımda o tat kaldı. Ne zaman Pink Floyd dinlesem o melodiden küçüklük çağıma ait tatlar alıyorum hep. Ne kadar tam olarak hatırlayamasam da, bende oluşturduğu hisler bambaşka bir yerde. Sanırım Pink Floyd'a karşı uzun süredir bitmek bilmeyen açlığım hep bu sebepten. Albüm, tabii ki hayal kırıklığına uğratmadı. Çevremdeki herkes uzun süredir bu anı bekliyordu ve herkeste garip bir kuşku vardı. Kuşkunun sebebi ise grup üyelerinden birisi olan Roger Waters'ın eksikliğiydi. Fakat o an sonunda geldi ve herkes kulaklıklarını kafalarına geçirdi. Albüm tabii ki de muazzamdı ve tüylerimizi bir kez daha diken diken etti. ŞunuTan 2 belirtmeliyim ki şarkıların hiçbirinde vokal yok. Fakat vokale gerek dahi yok. Gitar, saksafon, ve daha nice enstrüman adeta kendi kendini konuşturmayı başarmış her bir şarkıda, her bir notada. Hepsi enstrumental, hepsi özgün, hepsinin dili var. Dediğim gibi, şarkıyı anlatan bir insana gerek dahi yok. Albüm dört bölüm ve toplamda on sekiz şarkıdan oluşuyor. Bölümler içerisindeki şarkılar ise geçişsiz, tek şarkı gibi aslında bir bölüm. Bir başlattınız mı albümü, kaçıncı şarkıda olduğunuzu anlayamıyorsunuz bile. Şarkılar albüme de ismini veren sonsuz nehir gibi akıp gidiyor kulaklarınızda, zihninizde... Birkaç şarkıdan ben gerçekten özel olarak çok etkilendim. İlki, Pink Floyd'un 2008 yılında ölen klavyecisine ithaf edildiğini düşündüğüm "Anısına" isimli şarkı. Gitar sololarına eşlik eden klarnet büyüleyici bir biçimde Türk ezgilerini anımsatmakta. Zaten şarkının isminin de Türkçe olduğunu göz önüne aldığımızda gerçekten mükemmel bir jest olmuş bana göre. İkincisi ise, albümün ilk şarkısı olan Things Left Unsaid. Aynı ismi gibi söylenmeden bir köşeye atılmış şeyleri bu şarkı hiçbir şey söylemeden size öyle bir şekilde gösteriyor ki şokundan çıkamıyorsunuz müziğin ilk bir kaç dakika. Afallayıp kalıyorsunuz adeta. Sizi onlarca senelik bir serüvene çıkarıyor parça. Yaptığınız, yapamadığınız ve daha sonrasında unutulup zaman içerisinde kaybolmuş şeyler baş gösteriyor gözlerinizin önünde. Ve üzülüyorsunuz, ve mutlu oluyorsunuz... Ve dinlemeye devam ediyorsunuz. Tarif edemeyeceğim kadar mükemmel bir his bu. İnanın çalıştım, fakat olmuyor. Tam olarak aktaramıyorum dışarıya bu hissettiklerimi. Benim gerçekten kalbimde hissettiğime inandığım bu his, bana sadece geçmişimi anımsatmakla da kalmıyor. Şu an bu yazıyı yazarken bile beni bambaşka dünyalara götürüyor, bambaşka hisleri tattırıyor. Belki yaşadığım ve unuttuğum, belki de daha yaşayamadığım bir çok anı bana mükemmel bir şekilde yaşatıyor. Umut Tan 21201490