ELMA BİZİ SEVİYOR DİYE BİZ DE ELMAYI SEVMELİ MİYİZ?

İnsan, doğası gereği toplumla birlikte yaşamak zorunda olan bir varlıktır. Bir takım ihtiyaçlarını gidermek için toplumla birlikte yaşamaktan başka çaresi yoktur. Hiçbir insan yalnız yaşamaktan hoşlanmaz. Yalnız yaşadığında duyguları, fikirleri kendinde saklı kalır. Oysaki iletişim, insanın en temel ihtiyaçlarından biridir. İnsan, bu temel ihtiyacı toplum sayesinde diğer insanlarla karşılayabilir. Duygu ve düşüncelerini birilerine aktarmak ister. Bunu da toplumdaki insanlarla iletişim kurarak yani onlarla paylaşarak karşılar. Bu paylaşımı yaparken bazen karşısındaki insanı çok büyütebilir kafasında. Karşısındaki insanın düşünceleri daha çekici gelmeye başlar ve o düşüncenin peşine takılır. Hatta artık kendi düşüncesini unutur, peşine takıldığı düşünceyi kendi düşüncesiymiş gibi benimser. Karşısındaki insanın doğrusunu kendisine doğru edinir. Artık kendisi olmaktan çıkmış, kendi benliğini unutmuştur. "Kendisi olarak" nasıl hissettiğini, ne düşündüğünü hatırlamamaya başlar. İşte bu noktada artık insan kendi yolunu kaybeder ve bunun sonuncunda da insanın başkasına bağımlılığı başlamış olur. Fakat insan başkasına değil kendisine bağımlı olduğunda daha mutlu olur. Dünyada sayısız kötülük ve çirkinliğin bulunduğu bir devirde bunu söylemek belki biraz tuhaf gelebilir fakat insan özünde duygusal bir varlıktır. Sürekli birileri tarafından sevilmek, onaylanmak, beğenilmek ister. Toplumdaki insanlar onu sevsin diye kendi benliğinden bile vazgeçebilir. Halbuki bu hayatının en büyük hatasıdır. Toplum içinde yaşıyoruz, diğer insanlara ihtiyacımız var fakat her ne kadar toplum içinde yaşasak da biz 'bir birey' olarak toplumda bulunuyoruz. Bir birey demek bir düşünce, bir renk, bir şarkı veya bir şiir demek. Bir toplum demek binlerce, milyonlarca birey dolayısıyla milyonlarca düşünce, renk, şarkı ve şiir demek. Benliğinden vazgeçmek ise bunların her birinden vazgeçmek demek. Bu şekilde davranan insanlar yalnızca benliğine değil topluma da zarar vermiş, toplumu tek düzeliğe itmiş, farklılığı ortadan kaldırmış oluyorlar. İnsan unutmamalı ki, her insan toplum için ayrı önemlidir. Kendisi için önemli olan bir insan toplum için de önemlidir. Kendisine saygısı ve inancı olan insana toplumdaki insanların da saygısı ve inancı vardır. Eğer insan kendisinin önemini fark edip kendisine inanırsa gerekli durumlarda kendisine yetebilmeyi de öğrenmiş olur. Başarabileceği bir işi yapamam düşüncesi ile başkasına yükleyip sorumluluktan kaçan ya da sonunda üzüleceği için sevmekten korkan insan mutsuzlukla yüzleşmek zoruda kalır. Fakat insan kendisini üzecek şeyin farkına varıp bu durumu kontrol altına alabilmeyi öğrendiğinde kendini mutlu hisseder. İnsan kendi hislerini, düşüncelerini, kendisini neyin üzeceğini ya da neyin mutlu edeceğini herkesten önce kendisi farkına vardığı zaman daha güçlü bir birey haline gelir. Kısacası insan, benliğine sahip çıkarak ve kendisinin farkında olarak yaşamayı öğrenmelidir. Bu şekilde yaşarken yapacağı çok önemli ve bir o kadar da basit bir kural vardır: "İnsanın toplum içinde yaşadığını unutmayıp diğer insanların özgürlük haklarını ihlal edecek davranışlardan kaçınması."İnanıldığının aksine aynı renkleri ya da şiirleri sevmek değil farklılıklara saygı gösterebilmek toplumda birlikte huzurlu yaşayabilmenin temel anahtarıdır. Karşımızdaki insan maviyi seviyor diye biz de maviyi seveceğiz diye zorlamamalıyız kendimizi. İnsanlara kendimizi sevdirmek için sevdiğimiz şiirden ya da şarkıdan vazgeçmemeliyiz. İnsanların bizi sevmesi için önce kendimizi sevmeyi bilmeliyiz. Bunun için de kendimizi keşfetmeyi bilmeliyiz öncelikle. Yeni yerler görüp yeni insanlar ve kültürler tanıyıp nelerden hoşlanabileceğimizi keşfedebiliriz. Sürekli okuyup hayal gücümüzü genişletip, ufkumuzu açmak kendimizi keşfetmenin adımlarındandır. Okuduğumuz her cümlenin bize bir şeyler katmasını umut ederecek okuduğumuzda, tanıdığımız her insanın bize farklı açılardan bakmamızı öğreteceğini düşünerek insanlarla tanıştığımızda toplum içindeki çeşitliliklerin farkında olarak kendi benliğimizle yaşamayı öğreniriz. Yargılamadan dinlemeyi öğrendikten sonra yargılanmadan dinleneceğimizi hatırlamalıyız. Biz de kendimizi paylaşmaktan korkmamalı, utanmamalıyız. Kırmızıyı seviyoruz diye utanıp maviyi seviyormuş gibi davranmak bize mutluluk değil mutsuzluk getirecektir.