Varlığımıza Yenik Düşen Lütuf: Toprak

Siz hiç klasik müziklerin veya piyano resitallerinin isimlerini nasıl aldıklarını düşündünüz mü? Ya da şöyle değiştireyim sorumu: Vivaldi'nin "Dört Mevsim" parçasını dinlerken ilk yirmi dakikada baharı hissedebiliyor musunuz? Açıkçası ben çok fazla dinlerim bu tür sözsüz parçaları ama hiçbir zaman isimlerinin anlamlarını yakalayamamışımdır. Sırf melodilerine ve bu mükemmel parçaların yaratıcılarına hayran olduğum için dinlerim her birini. Fakat aralarında bir tanesi vardır ki, gururla söylüyorum yaratıcısı Türk'tür, en fazla beş kere dinledikten sonra "Bu parçanın adı "Kara Toprak" olmalı." demekten kendinizi alamıyorsunuz. Bence bunun tek nedeni vardır o da şudur: Başka hiçbir şey insanın nereden gelip nerede, nasıl yaşayıp ve nereye döneceğini bu kadar güzel anlatamaz. Bir insan ömrünü, Fazıl Say'ın da yaptığı gibi, altı dakikaya sığdırırsak üç ana parçanın meydana geldiğini görürüz: Topraktan gelip onu öğrenmek, toprak üstünde varoluş savaşı vermek ve eninde sonunda toprağa dönmek. İnsanı insana anlatan eşsiz parçanın melodisi hala kulaklarımdayken biraz açmak istiyorum bu ana parçaları. İnsan topraktan var olmuştur; ya da en azından biz öyle kabul ediyoruz. Bence basit düşünürsek topraktan gelişimizi kabul etmek çok da zor olmaz. İnsan toprağın şekil almış hali gibidir: İçinde kendisine yararlı olsa da zararlı olsa da birçok şeyi barındırıp bunu dışarıdan bakan hiçbir canlıya belli etmez, ta ki kendi isteyinceye kadar. Yeni doğmuş bir bebek, insan eli değmemiş bir toprak gibidir. Dünyanın sahip olduğu ve belki de büyüdüğü zaman kendisinin neden olacağı bütün kötülüklerden habersizdir, tertemizdir. Aslında insan-toprak benzerliğine derin derin bakarsak toprağa nasıl bir hakarette bulunduğumuzu maalesef ki görebiliriz. Çünkü insan, kendisi ve geldiği yer olarak kabul ettiği toprak başta olmak üzere dünyadaki bütün çirkinleşmeye mahkum bırakılmış eserlerin vahşi yaratıcısıdır. Fakat insan bunu kabul etmez. Etse bile görmezden gelir, üstünü kapatır. Çünkü insanın tohumunda vardır hatalarını bahanelerle veya iyi şeylere dayandırarak kapatmak. Bu yüzden kendi elleriyle kirlettiği toprağı "varoluş için yaptık" gibi bir bahaneyle kapatırken suçlayamıyoruz insanı. Aslına bakarsak haksız da değildi ademoğlu. Kendini ayakta tutabilmek için, önce buğday ekip toprağın ona sunduğu binbir türlü zenginliklerinden yararlandı. Karnını doyurdu, parasını kazandı. Sonra ağaçları kesip toprağı güçsüz bırakıp koca gri bloklar dikti üstüne. Barınmak için yaptığını söyledi insanoğlu, haksız da değildi. Çok değil, çok çok fazlaydılar; hep birlikte yaşayabilmek için yaptı toprağın üstüne apartmanları. Ülkesini ayakta tutabilmek için başka ülkelerin topraklarını zehirledi atom bombalarıyla. Kanla yıkadı toprağı. Yine kendine göre haklıydı insan. Yaşamak için yapmak zorundayım diyordu; sanki bu dünyadan hiç göçmeyecekmiş gibi, o toprağın altına girmeyecekmiş gibi... Yitip gittikten sonra onu kendi annesi gibi sarıp sarmalayacak toprağı yine yine ve yine kirletti. Fakat ne yapabilirdi ki, her gün öleceğini düşünerek yaşayamazdı. En azından iyi hatırlanmak istiyordu kendi ırkı tarafından. "Varoluş için savaştı." desinler istiyordu ve yine haklıydı insan. Sonunda bir gün, iyice yaşlandığını hissetti. Nedendir bilmem, insanlar yaşlandığında genellikle toprakla uğraşmaya eğilimli olurlar. Bu geri dönüş için bir adım mı, yoksa insanın hissedemediği bir pişmanlık dürtüsü mü emin olamıyorum. Emin olduğum bir şey var o da insanın toprağa dokundukça huzur bulmasıdır. Nasıl, ne için gelirse gelsin toprak her zaman kabul eder onu. Bulduğu bu derin ve karşılıksız huzura, adeta kaybettiği oyuncağını bulan çocuğun oyuncağına sarıldığı gibi sarılır ve kalan ömrünü toprağa bağlar insan. Bence insan her zaman bilir toprağın ne kadar huzurlu, ne kadar ender bir lütuf olduğunu; fakat varoluşu için savaşmaktan vakit bulamadığını bahane eder. Ve, yine kendine göre haklıdır insan. Özge Güngör Birinci fotoğraf: yeraltidunya. blogspot. com. tr İkinci fotoğraf: www. siirzamani. org