çocukken büyümeyi hep dört gözle

bekleyip, büyüyünce de çocukluğumuza geri dönmeyi istememiz. Peki neden? Görünürdeki sebep genç hayatın daha eğlenceli ve özgür olması, fakat bana göre su üstünde olmayan, derinlere saklanmış asıl neden yetişkinlerin ne olursa olsun değişmek zorunda kalıp belirli kalıplara oturtulmuş yaşama düzenine göre hareket etme zorunluluğunda olması. Kitaba kendimce bir son yazmaya karar verdim, böylece kitapla hayatımız arasındaki özdeşleştirmeyi kuvvetlendirebildiğimi düşünüyorum. Gitmeden önce Phoebe'yi görmeye gittiğim günün ertesinde biraz ortalıkta dolandım. Phoebe'nin okulunda gördüğüm şeyleri aklımdan atamıyordum, duvalardaki "Seni " yazılarını. Phoebe'nin o yazıları görme düşüncesi kafamda belirdi, çılgına döndüm. Bu tarz şeylerin olmadığı bir yer olsa keşke diye düşündüm, çok güzel ve huzurlu olurdu, fakat aklıma bir yer dışında başka yer gelmedi. Her neyse, çantalarımı almaya istasyona giderken Phoebe'yi son kez aramak istedim. Telefonda bana sonrası için bir mektup yazdığını ve Aksoy 2 hemen gelip almamı istediğini çünkü o zamana kadar bekleyemeyeceğini söyledi. Tanrım, ona hayır diyemedim ve eve doğru yola koyuldum. Apartmanın önünde bekliyordu, beni görünce çok heyecanlandı. "Al" dedi ve bana zarfı uzattı. "Annem ve babam evde olmadığını anlamadan yukarı çık hemen" dedim. Tam o anda Phoebe'ye beni ona hatırlatacak bir şey olsun isteğiyle kırmızı avcı şapkamı tekrar ona vermeye karar verdim. Şapkamı verdiğimde, sanki her şeyi biliyormuşçasına "seni asla unutmayacağım" dedi. Apartmanı terk ettikten sonra Phoebe'nin verdiği zarfı incelemeye başladım. Üstünde çizimler, yapıştırmalar falan vardı. Bu küçük şeylere bayılıyorum, çünkü çok samimiler. Ayrıca baktıkça beni daha da çok huzurlandırıyorlar. Sokakta yürürken terk edilmiş bir bina gözüme çarptı. En üst katına çıktım, manzarası mükemmeldi. Bir tane sigara yaktım ve mektubu okumaya koyuldum. "Sevgili Holden, Keşke bizimle kalabilseydin, ama neden gitmek zorunda kaldığını anlıyorum. Eğer gitmeseydin yine bir okuldan daha atıldığın için babam seni öldürürdü. Oyunumu kaçırmana gerçekten çok üzülüyorum, sen olmadan tadını çıkarabileceğimi de sanmıyorum. Keşke seninle gelmeme izin verseydin, çok eğlenebilirdik. Buralarda çok sıkılıyorum, seni gerçekten çok özlüyorum. Bu arada, dansımı geliştirmek için çalışmaya devam edeceğim, geri döndüğünde beni izlersin, değil mi? Birlikte de dans edebiliriz, gittiğin yerde yaşadığın olayları ve hikayelerini bana anlatırsın. Aa, unutmadan şunu da söyleyeyim, o kırmızı şapka sana çok yakışıyor, sakın kaybetme, tamam mı? Seni çok seviyorum, Phoebe. " Aksoy 3 Mektup beni mahvetti. Phoebe o kadar zeki ki, keşke onu bırakmak zorunda olmasaydım. Mektubu göğüs cebime koydum ve düşüncelere daldım. Okullarımı, onlarla ilgili her şeyin ne kadar sahte olduğunu düşündüm. İnsanların ne kadar allak bullak olduğunu düşündüm. Kimse kimseye değer vermiyor, bunu hiçbir zaman anlayamayacağım. Birden, bardaktan boşalırcasına yağmur yağmaya başladı. Tıpkı Phoebe'yle atlıkarıncaya gittiğimiz gündeki gibi. O anı yad etmek bile mükemmeldi. Bir saniyeliğine de olsa eve geri dönmeyi düşündüm, ama korkaklık yapamazdım, aklıma koyduğum şeyi tamamlamak zorundaydım. En sonunda, huzurlu olabileceğim bir yere gidecektim. Böylece, son sigaramı söndürdüm, ve yolculuğuma başlamak için ayağa kalktım. Çocukların etrafımda oyunlar oynadıklarını, kendimi de uçurumun kenarında dururken hayal ettim. "Yakalarsa birini biri, çavdarlar arasında" şarkısını söyledim ve mutluluğuma doğru atladım. Kitabın sonunun intiharla sonuçlanması biraz klişe, kabul ediyorum. Fakat belki de klişeler bizi daha çok sorgulamaya itiyor. Hep çocuk kalmak mümkün müdür? Yetişkin hayatın gerektirdiği sorumluluklar yüzünden değişim, benliğinden sapma engellenebilir mi? Holden'a göre büyümek, kaçınılmaz sona gittikçe yaklaşmak demek. İntihar ederek tek kaçışa başvurmuş oluyor, eleştirdiği "sahte" kişilerden biri olmaktan kurtuluyor.