ÇILGIN HAYALLER, REKABET VE HIRS

Her çocuğun büyüdüğünde ne olmak istediğine dair hayalleri vardır. Kimisi doktor olmak ister, kimisi avukat, kimisi de veteriner. Erkek çocukları ise polislik veya pilotluk gibi hareket ve kahramanlık içeren mesleklere sahip olma hayalleri vardır. Küçüklüğümde benim de araba yarışçısı olmak gibi biraz uçuk biraz da imkansız gibi görünen bir hayalim vardı. Bunun da aslında bir nedeni vardı. O yaşlarda olan her çocuğun hayal dünyası yetişkin bir insana göre daha geniş ve yaratıcıdır. Daha dünyayı yeni yeni tanımaya başlayan çocuklar uçsuz bucaksız hayal dünyalarında gerçekleşmesi mümkün olmayan hayallerin peşinden koşmayı çok severler. Çünkü dünyayı ve zorluklarını daha tanıyamadıkları için her hayal onlar için gerçekleşebilecek nitelikte gelir. Bu nedenle küçük yaştaki çocukların gelecekte ne olacaklarına dair masumca ve çılgınca hayalleri vardır. Benim araba yarışçısı olma hayalimin de çocuk aklıyla gerçekleşmesi kolay olan, yaratıcı hayal dünyamın bir ürünüydü belki de. Geçenlerde izlediğim Rush isimli, James Hunt ve Niki Lauda adlı iki Formula Bir pilotunun arasında geçen rekabeti görme, araba yarışçısı olmanın zorluklarını ve güzelliklerini de anlama fırsatım oldu. Araba yarışları sabit bir pistte tur atarak benzin harcamaktan öte, bir spor, bir tutkudur. Bu sporu güzel yapan şeylerin başında insan bedeninin anotomik olarak ulaşamayacağı hızlara yarış arabaları ile ulaşabilmesi ve yarış boyunca süren rekabettir. Filmde de bu tutkunun ve rekabetin boyutlarının ne denli artabileceğini gördüm. James Hunt ve Niki Lauda arasındaki kıyasıya rekabetin ve en hızlı olma çabasının performanslarını iyi yönde etkilemesi ilgi çekiciydi. İzlediklerim sonucunda bir insanın limitlerine ulaşabilmesi hatta üstüne çıkabilmesinin yegane yolunun rekabetten geçtiğini anladım. İnsan en üst noktaya ulaşmak istiyorsa bunu ancak rekabet ile yapabilir çünkü rakibinin ondan daha iyi olduğunu gördüğü zaman onu geçmek için elinden geleni yapacaktır, tıpkı filmde olduğu gibi. Bence bu sporun bir diğer önemli olanağı ise pilotlara hırs aşılamasıdır. Hırs faktörü yine insanın performansını arttıran ve başarının yolunu açan bir etmendir. Niki Lauda'nın James Hunt'dan daha iyi olmak için verdiği çaba onun hedefine ne denli bağlı olduğunu göstermekteydi. Bir insan nasıl hedefe bu kadar bağlı olabilir diye merak ederken filmde o meşhur kaza sahnesine sıra gelmişti. Kaza sonucunda yüzünde oluşan ciddi yanıklar ve ciğerlerinin soluduğu zehirli gaz Niki Lauda'yı altı hafta kadar yarışlardan uzakta, hastane yatağına mahkum etse de hedefine olan bağlılığı ve zafer arzusu sayesinde ölüme bu kadar yaklaşması bile ona yarışlara geri dönmesine engel teşkil edemedi. Sonuç olarak çocukluğumuzda alabildiğine geniş olan hayalgücümüz sayesinde çılgın hayaller sonucunda çılgın meslekleri yapmak istediğimize karar verebiliyoruz. Benim araba yarışçısı olma hayalim de bu uçsuz bucaksız hayalgücümün bir ürünü galiba. Küçüklüğümde izlediğim araba yarışları belki bu hayalimin oluşmasında etkili olsa da bu sporun tehlikeleri yanında insana kattıkları da bence paha biçilemez. Rekabetin ve heyacanın en üst noktada yaşandığı bu sporda, Niki Lauda gibi başarıya susamış bireyler kendi limitlerinin çok üstüne azmi ve kararlılıkları ile çıkabiliyor. İşte o zaman anlıyoruz; insan herhangi bir işte en üst noktada olmak istiyorsa, bunu ancak rekabetin yardımı ile yapabilir. Ancak tabi ki bu başarıya sadece canını tehlikeye atarak bu spora baş koyanlar ulaşabiliyor. Benim gibi hayalperest çocuklar ise büyüdüğünde araba yarışçısı olmanın hayallerini kuruyor. Fakat büyüdüğümde anladığım bir gerçek var ki o da hayallerimi süsleyen bu sporun canımdan da değerli olmadığıdır. Tıpkı Niki Lauda'nın sezon sonu yarışından çekilip şampiyonluğundan vazgeçtiği gibi ben de bu çılgın küçüklük hayalimden usulca vazgeçiyorum.