MUTLULUĞUN YALINLIĞI

Neden buradasınız? Bir dakikalığına şu durdurulamaz akışa bir ara verip etrafınıza bakar mısınız? Neden olduğunuz yerdesiniz? Neden yaşıyorsunuz? Neden siz? Çıkmazların insanı bilinçsizce içine çektiği, onlara yanıt ararken, sizi var olan çıkmazların daha da derinine bırakıp usulca ve sinsice kaçan varsayımsal sorular... Peki ya farklı biri olamaz mıydınız? Farklı bir hayat yaşıyor olamaz mıydınız? Neler getirdi sizi içinde bulunduğunuz bu noktaya? Ben söyleyeyim; mutluluk hazzına ulaşma isteğiniz... Bu yolda sahip olduğunuz düşünceler... Bu uğurda aldığınız kararlar ve en önemlisi yaptığınız seçimler... Çoğu zaman hayatımızın en kötü, en zor hatta altından kalkılamaz olduğunu düşündüğümüz zamanlarına sırf sonundaki mutluluk anı için boyun eğmiyor muyuz? Mutluluk, sonsuzluğa uzanan çetin ve zorlu yolda aranan, oldukça kısa ama bir o kadarda unutulmaz duraklar mıdır o zaman? Yoksa sürekli olarak içindeki yerimizi anlamlandırmaya çalıştığımız bu sonlu ve mucizevi yol alışın sürdürülebilme nedenleri midir? Yani demem o ki; tanımlanabilir mi bu mutluluk, konulabilir mi bir kalıba, bir şekle? Çizilebilir belki, resmi yapılabilir veyahut. "Bana mutluluğun resmini yapabilir misin Abidin?" hatırladınız değil mi? (Hikmet, 2011, s. 79) Ünlü bir Nazım Hikmet şiirinin dilimize pelesenk olmuş meşhur dizesi. Nazım sorar da Abidin resmedebilir mi acaba? Belki mutluluğun resminin tuvallere sığmayacağını düşündüğünden, belki de bu olguyu bir kareye sıkıştırıp tekleştirmek istemediğindendir bilinmez ama çağdaş Türk resminin öncülerinden Abidin Dino bilinenin aksine cevap olarak, mutluluğu sözcüklerle anlatma yoluna gitmiş ve "Mutluluğun Şiiri"ni yazmış. Bilinenin aksine diyorum çünkü Abidin Dino tarafından Nazım Hikmet şiirine cevap olarak yapıldığı sanılan, bazılarının "Mutluluğun Resmi", bazılarının "Happiness" olarak adlandırdığı, ressamın ise "Home Sweet Home" adını verdiği; görenlerin içini sıcaklığıyla sarıp sarmalayan, sevginin en büyük mutluluk kaynağı olduğunu betimleyen bu harikulade resmin yaratıcısı aslında Dianne Dengel'dir. Mutluluğun resmi... Mutluluk; bu kadar yalın, saf ve ulaşılabilir işte! Farkındalığın gücüne inanır mısınız? Hayatınızda neleri nasıl değiştirebileceğine? Şimdi sizden beş yaşınıza dönmenizi istiyorum. Sorumlulukların olmadığı, mutluluğun çok küçük sahipliklere ya da ilgilere bağlı olduğu zamanlara. Belki de güzel bir çocukluk geçirmediniz, benim gibi. Ancak her şeye rağmen mutlu olmaya sebebimiz çoktu değil mi? Sebep arar mıydık ki çocukken mutlu olmaya? Bu yüzden hala "ah keşke yeniden çocuk olsam" demiyor muyuz? Şimdi biraz yakına gelelim; on yedi yaşımıza. Yaklaşık olarak on bir yıldır üzerinde çalışıp didindiğimiz gelecek projemizin nihai mutluluğa ermesine son adımların kaldığı yaşımıza. Neydi bizim için mutluluk? Üniversite sınavından umutla dönmek? Peki, ne kadar mutluyduk? Bu sefer, artık nedensel mutluluklar kendini gösteriyordu çünkü gelecek kaygısı, bağlı olmama isteği ve yaşam savaşına ilk adımlar başlamış oluyordu. Sürekli sorumluluklarımızdan, yapmak zorunda olduklarımızdan şikayet ediyor ve mutlu olabilmemizi bir sonuca bağlıyorduk değil mi? Canla başla çalışıp ulaşmaya çabaladığımız nokta ise bize çok az dinlenip mutlu olabilme hakkı verdi; hemen ardından da yeni görevlere, yeni amaçlara, yeni savaşlara yönlendirdi. Bakın neredeyiz? Hayat bize adeta çemberdeki fare misyonunu yüklüyor, sürekli ve bir ömürlük kısır döngü içine hapsediyor; mutlu olacağımızı sandığımız birer amaç belirliyoruz ve hedefimizi gerçekleştiriyoruz sonra bunu tekrarlıyoruz, ardından tekrar ve tekrar... Bu sadece akademik veya hayattaki başarılarımızda böyle bir yol izlemiyor; ilişiklerimizde, sahip olduklarımızda, iletişimimizde de bu böyle. Ya şimdinin on yedi yaşımızdan farkı? Hala öyleyiz; şikayetçi, mutsuz ve sebeplerle yol alan yetişkin on yedilikleriz. Ancak fark şu ki; o zaman geleceğimizi öngöremiyorduk ve bilinmezlik her zaman insanı korkutur, mutsuzluğa sürükler. Hala bitmek tükenmek bilmeyen, büyüdükçe çoğalacak sorumluluklara ve amaçlara sahip olmamıza rağmen artık geleceğimize dair mutluluk öngörülerimiz var değil mi? Neden? Neden mutluluk hep geleceğimizde? Neden şimdiye dönüp bakamıyoruz? Ya bunlardan, her türlü beklenti ve kaygıdan uzak salt mutluluk? Dianne Dengel'in her ne olursa olsun hayatın ne kadar güzel olduğunu benimseten, böyle bir durumda dahi gülümsemenin insanları nasıl güzel kıldığını gösteren, göstermekle kalmayıp duyumsatan resmindeki mutluluk... Büyük olasılıkla çatısı akan, penceresi dahi olmayan ama bu yokluktan bile bir güzellik yaratacak iki huzur tanesinin oracığa konuverdiği, gazete kağıdından perdesi olan bir odada; ayağı kırıldığı için tahta parçalarıyla dengelenen, ağırlıktan eğrilmiş küçücük bir karyolada; bir anne, bir baba, altı çocuk, bir köpek ve bir kedi... Aynı yatakta, aynı yamalı yorganın altında sevgiyle ve gülümseyerek... Hapishaneyi andıran duvarları bile engel olamamış bu güzelliğe. Biz yapabilir miydik sahiden? Böylesine güzel gülebilir miydik? Böyle mutlu olabilir miydik? Sizi bilmem ama beni bu tabloda tam olarak etkileyen şey bu; ben bunu yapabilirdim, ben mutlu olabilirdim. Belki maddi anlamda onlar kadar değil ancak manevi anlamda, onlara nazaran biraz zorlu bir çocukluk geçirdim. Evet, belki evimiz böylesine eksik değildi ama sevgimiz eksikti, birlikteliğimiz, beraberliğimiz eksikti. Annem ve babam ayrıydı ve ben annemle birlikte yaşıyordum uzun yıllarda bu böyle devam etti bu yüzden o yaşlara dair babamla yaşanmış veya paylaşılabilmiş çok az an anımsayabiliyorum. Şu tabloya bakınca diyorum ki; keşke böylesine bağlı olsaydık birbirimize, böylesine güç alsaydık beraberliğimizden, böylesine sevseydik birbirimizi de bir şeyimiz olmasaydı. Bir de keşke böylesine savurganlaşmasak yaş aldıkça, böylesine yitirmesek, harcamasak sevgilerimizi. Ben size sahip olduklarınızla mutlu olun, bu kadar doyumsuz olmayın klişelerinden bahsetmiyorum. Ben size mutluluğun hazzı uğruna kaybettiklerinizden, kaçırdığınız anlardan, yiten ömrünüzden bahsediyorum. Farkına varın! Her geçen gün umursamazca yitip giderken sevdiklerimizden sonsuza dek ayrı kalacağımız günlere yaklaşıyoruz. Mutluluk yolunun insanları mutlu etmekten geçtiğinin farkına varın! Hayat amacımız; mutlu olmak değil, mutlu etmek, yardım etmek, sevmek çok sevmek olsun mu bundan sonra? Mutluluk uğruna yitirmeyelim koca ömrü. Sevelim diyorum sadece sevelim insanları, hayvanları ayırmaksızın her canım varlığı sevelim!