Rüya

Güne nasıl başlarsan gün öyle gider derler, sen ne diyorsun? Dinç ve enerjik başlarsan gün hızlı akan bir nehir olur; huysuz ve mıymıntıysan da soğukkanlı ve kaplumbağa hızında. Nasıl başlarsam başlayayım, yeter ki gözümü kapatıp kestireyim azıcık diyenlerdensin sen belki de. Eh, o da kabul. Yeterki bünyemiz biraz nefes alıp mola versin. Bana sorarsan eğer, dinlenmek için şöyle sağlam bir uyku şart, evet ama güzel uyumak kadar, uykudan nasıl uyandığın bir o kadar önemli bence. Gerçi bölümüm İç Mimarlık sağolsun, şöyle gerine gerine uyuduğum gün en son ne zamandı diye düşünüyorumda, inan gelmiyor aklıma. Sakın veryansın ettiğimi düşünme, uykusuzluktan yana şikayetim yok benim. Hayalim için yola çıkarken gecelerin ben ve maketlerim için haram olacağının farkındaydım elbette, işte bu sebepten gözümü kırpmadan uykudan feragat ettim, gözümü kırpmadan! Gerçi benim için uyku ağacından ziyade, onun meyveleri olan rüyalar önemli olmuştur zihnimin bereketli topraklarında. Kah güzel ve lezzetli bir rüya olsun, kah gaddar ve hain bir kabus, uyandığımda etkisinde kaldığım halde hatırlamayamam bilinçaltı fırtınamı -En azından hatırlamıyordum uyuduğum o yakın geçmişte.- Eğer gördüğüm güzel bir rüyaysa huzurlu, karanlık bir kabussa tedirgin uyanırım ben yeni güne anlayacağın. Ama zihnimin bana bir şeyler anlatmak istediğini de bilirim tabi ki. Belki sözlük anlamı rüya olan kavram gerçekte bir uyarı ya da önlemdir, kim bilebilir ki? Rüya deyip geçme anlayacağın, onu hatırlamak için çabala, neler anlatmak istediğini irdele, neden bu rüyayı gördüm diye bir sor kendine. Zihninin durduk yere boş şeyler yapıp, seni yoracak hali yok ya. Sana bir şeyler anlatmaya çalışıyor rüyaların, senin hayatında bir şeye vesile olmak istiyor, tıpkı Evliya Çelebi'nin rüyası gibi. Hani rüyasında Peygamberi görüp şefaat isterken ''şefaat ya Resulullah'' diyeceğine ''seyahat ya Resulullah'' demiş ve bunu bir işaret belleyip düşmüş ya yollara, o hesap işte. Sonrasında da 50 yılı aşkın süre bıkmamış, usanmamış, hep gezmiş, dolaşmış. Demem o ki kendini bir amaca adamış, bu rüyayı gördükten sonra en iyisi ben hiç seyahat etmeyeyim de diyebilirdi oysa. İşte tam da bu yüzden, Evliya Çelebi çok özeldir benim için. Gördüğü rüya onun gezme tutkusunu körüklemiş, onun amacı için kıvılcım olmuş çünkü, o da yürek denen kandildeki yeni yerler görme arzusunu harlayabilmiş böylece. Hadi hepsini geçtim, bir de gezdiği yerleri toplamış o güzel Seyahatname'sinde. İşte bu yüzden küçüklüğümde çok okuyan mı bilir çok gezen mi diye sorduklarında cevabım hep '' Evliya Çelebi bilir!'' oldu. Adamcağız hem gezmiş, hem okumuş, hem yazmış, o bilmesin de kim bilsin Allah aşkına? Zaten yollara düşüp yeni yerler keşfetmek insana sayısız değer katmıyor mu? Çelebi, evliyalığını buna borçlu değil mi, ne dersin? Yola düştüğünde neler deneyimleyebileceğini kim bilebilir ki? Belki de bu yüzden gittiğimiz bir yerde gördüklerimizin fotoğrafını çekiyoruz, o an içindeki deneyimimzin yarattığı hissi korumak için. Kimisi bunu o an ölümsüzleştirmek için yaptığını söylüyor ama bu bana çok kuru gelen bir ifade açıkcası. Yaşadıklarımız kalbimizin odalarında yer ediniyor, galerinin klasörlerinde değil ki. Cesar Aira'nın Seyyah Ressamın Hayatından Bir Kesit isimli romanında mesela, ressam arkadaş yolunda ilerlerken hem gördüklerinin resmini yapıyor, hem o anı yaşıyor, hem anısını yaratıyor. Tüm bunları yaparken hafif bir rüzgar eşliğinde Güney Amerika'yı şöyle bir turlamış oluyor üstelik. Kendi yolunu hakikaten kendi çizdiği için ressamı bir hayli kıskandım oturduğum yerden. İşin en keyifli kısmıysa romanda ressam arkadaşın yaptığı resimlerinde bulunuyor olması benim için. Ve bu kitaptan sonra yukarıda belirttiğim kim daha çok bilir sorusuna verebileceğim bir cevabım daha oldu tahmin edeceğin üzere, seyyah bir ressam! Görkem Karadayı