HARCIYORUZ VE EKSİLİYORUZ

Şuursuzca harcıyoruz. Tüm insanlığı, tüm benliğimizi, dünyayı harcıyoruz. Hiç durmuyoruz. Ne çok kavramı yetiyor bize ne de daha çok kavramı. Bir şeyler yetmiyor, onlar yetmedikçe biz yetemiyoruz. Ya da öyle zannediyoruz. Evet, harcamak eylemini hayatımızdan çıkartamayız fakat biz ne zaman gözümüzü böyle karartıp dünyayı harcamaya, insanlığı harcamaya başladık bilmiyorum. Öyle harcıyoruz ki bu bizi müthiş bir rekabet ortamına sürüklüyor. Çevremizdekiler ne kadar kazanmış biz daha çok kazanalım, çevredekiler ne kadar harcamış biz daha çok harcayalım çerçevesi dışına çıkamıyoruz. Ve bu döngü bizi, insanlığımızı eksiltiyor. Kendimizle birlikte koca dünyayı, dünyamızı da eksiltiyoruz. Philip Roscoe Harcıyorum Öyleyse Varım kitabı insana acaba ben bu acımasız tablonun neresindeyim diye sordurtuyor. Acımasız tablonun ta kendisi yaşadığımız bu yüzyıl. Kişisel çıkarlarımızla süslediğimiz yüzyılımız. Acımasız ve gittikçe eksilen yok olan bir tablo içinde yaşıyoruz. Kitabın sayfalarını çevirdikçe bunu daha iyi fark ediyorsunuz. Ben bu tabloda neredeyim ve neleri eksiltiyorum diye düşünüyorsunuz. Maalesef cevabı üzücüde olsa kendi ellerimizle hazırladığımız bu tablonun her noktasında ben, siz ve onlar var. Tüm insanlığımız var. Philip Roscoe kitabında daha cömert, daha bereketli ve bolluk içinde bir yaşamın hayalini kuruyor şu sözleriyle "Aslında özverili ve iyi niyetli davranışlar paylaşıldıkça filizlenir: İyilik yap, iyilik bul, derler."(14). Paylaşmanın bu şuursuzca harcamanın çözümü olabileceğini düşünüyor Philip Roscoe ve bu acımasız tablo ancak böyle bir iyi niyetle dağılabilir. İnsanların üzerindeki bu puslu karanlıklar bulutlar ancak böyle dağılabilir. Ancak böyle ben merkezli dünyamızdan kurtulabiliriz. Ekonomi insan hayatının kaçınılmaz bir gerçeği ve onsuz bir yaşamın devam edemeyeceğini herkes farkında. Buna bağlılıkla birlikte insanların davranışları ve öncelikleri değişiyor. Arkadaşlarınızla geçirdiğiniz keyifli dakikalarda büründüğünüz karakterinizle işinize gittiğinizde büründüğünüz hal ve tavırların ne kadar farklı olduğunu farkındayız. İş deyince rekabet ve yırtıcı olma fikrinden de uzak kalamıyoruz. Sebep sorgulamaya lüzum bile yok. Bir şeyi harcayabilmek için kazanmamız gerek ve Ayşenur Feyza Dilsiz 21402280 herkesin amacı bir olduğunda oluşan rekabet ortamı bizi böyle yapıyor. Bu sebepler yaptıklarımızı haklı çıkartmıyor tabii ki. Bazen öyle acımasız oluyoruz ki hayatımızın her yerine bulaştırıyoruz bu vahşeti. Evlilik gibi duygularımızla hareket etmemiz gereken tek ve büyük kararımızı verirken dahi ekonomiyi işin içine katıyoruz. Okuyacağımız kitap, alacağımız çiçeği dahi seçerken bunları düşünmek zorunda kalıyoruz kendi yarattığımız sebepler yüzünden. Bundan büsbütün kaçmak mümkün değil fakat paylaşmak ve merhamet duygumuzu köreltmemekle ekonomi denen o kavramı daha arka plana atabiliriz hayatımızda. Piyasanın erdemlerine bürünmeden bizi biz yapan değerleri korumak yine bizim elimizde. İnsanı erdemlerin piyasanın gücü altında şekillenmesine izin vermeden cömertçe yaşamak da bizim elimizde ve yaşadığımız bu yüzyılın belki de ihtiyacı olan şey bunları farkına varmak. Ekonomiden paraya, paradan da içinde bulunduğumuz yüzyılın en büyük sorunu olan borç konusuna çevirmek istiyorum konuyu. Kitapta borç on dokuzuncu yüzyılın açlığına benzetilmiş. İnsanlara boyun eğmeyi öğretiyor. En büyük çaresizliğe dönüşmüş borç dediğimiz şey. Para merkezli yaşamanın en ağır sonucudur belki de bu, insanoğlunun ödediği en ağır bedel. Harcarken aslında kendini de nasıl harcadığını, eksilttiğini gösteren en büyük işaret bu. Yaşadığımız bu acımasız tabloda farkındalık yaratmak zorundayız. Eksilttiğimiz dünyaya eksilttiğimizden daha fazlasını katmak zorundayız, paylaşmak zorundayız. Tabloya insanlığın erdemi olan merhameti, sevgiyi katmamız gerek. Yaptığımız işe hırsımızın yanında insanlığımızı katmamız gerek. Birer birer yok olan parçalardan olmamak kendimizi yok etmemek için bu erdeme ulaşmamız gerek.