Değişim

İnsan olarak bazı güzelliklerin farkına varamayız, onları kendi ellerimizle boğarız. Küçükken dedemlerin Mersin'deki yazlığında geçirdiğim günler de bu güzelliklerdendi. Kahvaltı için sabahın erken saatlerinde çıkıp fırından aldığım sıcak pide, arıtma sistemi olmayan havuz ve her gün megafonla "Balıkçı geldi balıkçı!" diye seslenen balıkçıdan anneannemle balık almaya gitmemiz... Her akşam anneannemle sahile yürüyüşe indiğimde iskelede balık tutan amcaları izlerdim. Bazıları profesyonel balıkçı oltası kullanırdı, bazıları ise misinaya olta iğnesini geçirip iskeleden sallandırırdı. Ekipman fark etmeksizin bütün amcalar tutardı balıkları. Bu balıkların bazıları gittiği evde kızartma olurdu, bazıları da fırında sıcak saatler geçirdikten sonra sofraya gelirdi. Evin küçükleri balık sevsinler veya sevmesinler akşam yemeğinde onları yemek zorundaydı. Eminim o çocukların yerinde olsaydım o balıkları büyük bir hevesle yerdim; çünkü babaları, dedeleri tutmuştu onları. Bazen anneanneme sorardım: "Anneanne ben de balık tutabilir miyim?" diye. Anneannem hevesimi kırmaz, neden olmasın derdi. İlk oltamı kendim yapmıştım, anneannemin dikiş ipliğinden. Profesyonel oltalara benzesin diye de ipi bir kaleme bağlamıştım. Güneş'in tam tepede olduğu saatlerde anneannemin "Öğlen sıcağında dışarıda durulmaz, doktorlar diyor." demesine rağmen inmiştim iskeleye. Heyecanla oltamı suya attıktan sonra anladım oltamın gerçek bir olta Derinel, 2 olmadığını, halbuki o benim için oltaların en birincisiydi. Kocaman kocaman balıklar tutacaktım onunla, her ne kadar daha su yüzeyinden aşağı inemese de. Bütün bu olumsuz şartlara rağmen vazgeçmemiştim. Bir ya da iki saat Güneş'in altında öylece durdum. En sonunda iskelenin oradan geçen bir amcanın uyarısıyla vazgeçtim: "Evladım bu saatte balık tutulmaz, bak başka kimse var mı burada?". Gerçekten de tek başımaydım, denizde yüzen bile yoktu. Belki de balıklar hava çok sıcak olduğu için su yüzeyine gelmiyorlardı, belki onlar da anneannem gibi öğlen uykusuna yatmıştı. Saat altı gibi oltamı tekrar denemek için sahile indim, her ne kadar ümidim kırılsa da. İskeleye indiğimde öğlen beni uyaran amcanın dediği gibi gerçek balıkçılar akşamüstü serinliğini bekliyordu balık tutmak için. Ben de onlar gibi attım oltamı; ama oltam beni utandırıyordu. Bir iki saat sonra bu işin böyle olmayacağını anlamıştım, diğer amcalar çoktan büyüklü küçüklü balıkları kovalarına doldurup iskeleyi terk ediyorlardı. Elim boş döneceğimi anlayan bir amca kararlılığımı görüp kovasındaki iri bir balığı bana vermişti, "Al bakalım, tuttuğun ilk balık bu olsun." diyerek. Tuttuğum ilk balık kendi yaptığım oltadan değildi belki, ama kararlılığın ve azmin bir sonucuydu. Yıllar sonra yine gittim yazlığa, bu sefer dedem belki yanımda değildi ama eminim ki her şey yerli yerindeydi, havuz eskisi gibi üç günde boşaltılacak, iskelede amcalar balık tutacak ve "Balıkçı geldi balıkçı!" diyen amca yine balık satacaktı. Yazlığa varır varmaz tahminlerim doğru gibi gözüküyordu; ama yanıldığımı sahile indiğimde anladım. Üzerinde koşarak denize atladığım, ilk oltamı kullandığım iskele yerinde değildi, yerine daha küçük bir iskele yapmışlardı ama yine de balık tutan amcalar yoktu. Değişmeyen tek şey sahilde yürüyüş yapan kalabalıktı. Denizin rengi bile değişmişti, artık çamur rengindeydi. Balıklar ise Derinel, 3 çoktan terk etmişe benziyordu bu kıyıları. Yıllardır duyduğum ve uyguladığım çevreyi koruma amaçlı uygulamalar Mersin halkı için işlemiyordu sanki. Kendi denizlerini kendileri yok etmişlerdi, maviye düşmanlıklarını Akdeniz değil onlar ilan etmişti. Sonuç olarak ne balık kalmıştı, ne de eski deniz. Buna rağmen insanlar duyarsızlıklarını sürdürüyordu. Bütün bu değişime rağmen denize kendimi eski bir dost olarak tanıtmak istedim. Ona ihanet eden türden biriydim ben aslında, bana kızabilirdi hırçın dalgalarıyla. Üstelik bu sefer yanımda siyah dikiş ipliğinden değil de, profesyonel bir olta takımı vardı. Balıklar tutacaktım ve yıllar öncesinde bana balık vererek beni sevindiren amcaya "Bak amca, artık ben de balık tutabiliyorum!" diyerek onunla sohbet edecektim. Lakin ne balık vardı, ne balık tutan amcalar ne de Mersin'in eski havası. Buna rağmen saatlerce bekledim, hiçbir şey olmayacağını bilerek, eski günleri yad ederek...