GÜÇ SAVAŞLARI

İnsanlığa dair anlatılan ilk hikayeler hep küçük savaşlar, anlaşmazlıklar üzerine kuruludur. Daha güçlü olabilmek için birleşmeye başlayan ilk insanlar zamanla daha güçlü olabilmek için öldürmeye başlarlar. Günümüzde de devam eden bu akıl almaz güç savaşı milyonlarca yıllık bir temele sahiptir. Önce kendini korumak için öldürmeye başlayan insan zamanla öldürdükçe hissettiği gücün esiri olup daha güçlü olmak için öldürmeye başlar. Hangi uygarlığa, hangi coğrafyaya ait olursa olsun bilinen tüm köklü destanlar birilerinin diğerlerini öldürüp şan, şöhret, güç elde ettiği hikayelerden oluşur. Bizim coğrafyamızdan da önemli kesitler sunan İlyada Destanı buna verilebilecek en güzel örneklerden biridir. Destan okumak kolay olmadığından olsa gerek bu eseri basitleştirerek yeniden yorumlayan H. L. HAVELL, İlyada'nın Öyküsü kitabında bizlere tarihin en şanlı güç savaşlarından birinin kapılarını açıyor. İnsan öldürerek şan, şöhret, güç kazanılabileceği düşüncesi bana hiç mantıklı gelmese de bildiğimiz bunca epik hikaye ve karakterler bu fikrin doğruluğunu ispat ediyor. Güç kavramının peşine düşüp acımasızca önüne geleni katleden insanın aklına ancak bu şekilde ölümsüz olabileceği fikrini kim soktuysa insanlık tarihine verdiği zararın umarım farkına varmıştır. Kitabın en önemli kahramanı olan Akhilleus'un ölümsüz kalabilme uğruna girdiği savaş asla unutulmamıştır fakat bu savaşta başkalarının anlamsız hırsları uğruna ölen insanlar hemen unutulmuştur. İnsanlık tarihi de böyledir; zalim, hırslı insanların güç savaşlarını yazarken bu uğurda harcanan masum insanlardan asla bahsetmez. Güç merakı hepimizin kanına öyle çok işlemiştir ki bilim adamlarından, devrimcilerden, sanatçılardan çok savaşçıları hatırlarız hepimizin. Tarihten önemli birini söyle, şeklinde bir istekle karşılaşırsak Leonardo Da Vinci'den, Einstein'dan, Can Yücel'den, İbni Sina'dan önce Büyük İskender, Cengiz Han gibi isimler gelir aklımıza. "İlyada'nın Öyküsü" sadece şöhret için Hektor'u öldüren Akhilleus'tan bahsederken bu ölümsüzlük için öldürmek gerçeğini acı bir şekilde gözler önüne seriyor. Tarih, günümüz insanı için en büyük kaynak, insanlığın gelişimi büyük bir perspektiften bizlere sunarken maalesef yok olan insani duyguları da göstermekten kendini alamıyor. Böylesine dikte edilmiş bir algıyı yıkmak, insan öldürmeyi güç ve ölümsüzlüğün anahtarı olarak gören görüşü yok etmek tarihi silmeye kalkmak kadar büyük ve imkansız bir hareket olacaktır. Fakat ne kadar imkansız olursa olsun geçmişi geri getiremesek de geleceği kontrol altına alabilmek adına bu görüşü bir yerinden yıkmaya başlamak lazım. Aksi takdirde işler İlyada'nın Öyküsü'nde anlatıldığı kadar basit ve ilkel olmayacak, her ülkenin bir Hiroşima'sı oluşacak. Eskiden komşu ülkeler arasında olan güç savaşları artık farklı yarım kürelerdeki ülkeler arasında bile çıkabiliyor. Büyük devletler kendi güçlerine güç katmak adına küçük devletleri ve onların halklarını gözlerini kırpmadan harcıyorlar. Günümüz devlet başkanları İlyada'nın Öyküsü'ndeki Agemennon'dan bin kat daha zalim maalesef ve bunun bir sonucu olarak insan öldürmekte bin kat daha başarılılar. İnsanlığın bitmek tükenmek bilmeyen güç savaşları maalesef milyonlarca can aldı ve almaya da devam ediyor. Akhillus ile beden kazanan ölümsüzlük aşkı bu kitapta çok güzel işlenmiş. Günümüzde de bu aşkı bir türlü dinmeyen devlet başkanları yüzünden pek çok insan insanlık dışı durumlarla karşı karşıya kalıyor. Öyle ki artık bir gazetede kıyıya vurmuş bir bebek cesedi görmek dünya için normalleşmiş durumda. Bu anlamsız hırslar ve onlar uğruna harcanan hayatların bir son bulması adına tarihte sanatıyla, bilimiyle, zekasıyla öne çıkan isimlere günlük hayatta daha fazla yer verilmesi kanaatindeyim. Dünya'nın Einsteinlara ihtiyacı var, Büyük İskenderlere değil! REMZİYE ATABEK