Erkek Müzeyyen

Erkeklerin yazdığı hikayelerde hep erkekler mağdur. Kadınların yazdığı hikayelerdeyse kadınlar... Erkeklerin hikayelerinde inciten kadınlar var, kadınlarınkindeyse inciten erkekler. Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku'nun Müzeyyen'i de bir erkek hikayesinin inciten kadını. Oysa benim hikayemde, Müzeyyen bir erkek. Ayıp-günah-yasak üçgeni değilse de beyinlerine kodlanmış "erkeklik" algısı yüzünden hiçbir şeyi içlerinden geldiği gibi yapmayan adamların arasında farklı birisi var. Sanki bütün kalıpları yıkmış, sanki hiçbir hareketi göstermelik değil ama bir şekilde kalp kırıyor bu erkek Müzeyyen... Yaptıklarına yanlış diyemem ama bir şeyin kalp kırması için illa yanlış olması gerekmez, değil mi? Belki normal yollardan tanıştık. Yine de bir şekilde sıyrıldık diğerlerinden. En farklı bizdik sanki. Herkes aynı sıkıcı konuları konuşurken biz birbirimizin düşüncelerini merak ediyor ve daha da güzeli hiçbir role bürünmeden, merakımızı gizlemek için gösteriş yapmadan birbirimizi anlamaya çalışıyorduk. Yine de benim aşamadığım bir duvar vardı işte. Müzeyyen'lerin duvarları olur çünkü, en aşılmayanından. Onun yanında kendinizi hem dünyadaki en özel yaratıkmış gibi hissedersiniz hem de onun peşinde koşturup duran ama yalnızca sevgi kırıntılarına nail olabilen bir sokak kedisi gibi. Okumuş yazmışsınızdır, özgürlüğe inancınız tamdır ama Müzeyyen sizi kapanına kıstırır. Hem de hiç böyle bir niyeti yokmuş gibi göründüğü halde. Rahatlığıyla, özgürlük algınızı baştan yaratmasıyla zihninizi ele geçirir. Her an yanında olsanız da siz onun zihninde en fazla birkaç damlalık yer kaplarsınız. Belki de zamanla buharlaşıp uçarsınız. Müzeyyen'de sizi çeken şeyin ne olduğunu hem çok iyi bilir hem de bir türlü bilemezsiniz. Müzeyyen ne dünyanın en güzel kadını veya erkeğidir ne en zekisi ne en şefkatlisi... Ama dilinden dökülen her kelime büyülüdür, kokusu, sesi bir başkadır. Hiçbir şeyi yanlış yapmaz ama başta onunla olabilmek uğruna kanıksadığınız duvarlar bir süre sonra canınızı yakmaya başlar. Siz ona her şeyinizi anlatmışsınızdır. O sizin en zayıf en savunmasız hallerinize şahit olmuştur. Oysaki siz onu ağlarken görmüş olsanız bile aranızda o duvar bakidir. Kalbine bir türlü erişemiyormuşsunuz gibi gelir. Ya sizi etkilemeye çalışmıyordur ya da beğenilmeye çok alışmıştır. Fark etmez ki... Karşılık alamamaktan boğazınıza o yumruğun oturduğu zamanlarda bir de onun size hiçbir şey vadetmemiş olduğu gerçeğinden tokat yersiniz. Yalan da söylemiyordur ama sizin kadar da hevesli değildir. Siz her şeyi onun için onun yanında yaparken o hepsine uzaktan bakar bir yabancı gibi. Karşısında öğretmeninden takdir bekleyen küçük çocuklara dönersiniz. Ne ilksiniz ne sonsunuz işte. Bilirsiniz ki ilgi gösterdiği zamanlarda samimiyetsiz değildir ama sizin için biricik olan anlar onun için sıradandır. Başka bir kadına da size kurduğu cümleleri kurmuş olabilir. Bunları kimseye anlatmadım, diyerek size bir şeyler anlatmıştır belki. Akan suları durduran o üç kelime: Bunları kimseye anlatmadım. Dediğim gibi, yalan değildir bu. Ama size anlatmadıklarını başka birine anlatarak bu üç kelimeyi yan yana getirdiği kim bilir kaç an yaşanmıştır. Sonra da ya terk edilirsiniz, sebepsizce her şey biter ya da özel olmamak artık canınıza tak eder ve siz çekip gidersiniz. Bir tokat daha... Sonra bu tokadın acısıyla baş etme evresi gelir. Belki başarırsınız da. Müzeyyenler çıkar hayatınızdan, yerine belki onun kadar özel olmayan ama yine de çok sevdiğiniz insanlar gelir. Müzeyyen bu ya, yıllar sonra çıkar belki karşınıza. O zaman yine alkış bekleyen öğrenci veya süt dökmüş kedi olup Müzeyyen'in elini mi tutacaksınız yoksa gururunuza kulak verip "Ben artık çay içmek istemiyorum." mu diyeceksiniz?