Bugün De Geçti

Klişe bir laf ile başlayacağım. Koşuşturmalı bir gündü. Haftanın tatsız günü pazartesiye sabahın soğukluğunda uyanarak başlamıştım. Hiçbir zaman yeterince hızlı edemediğim bir kahvaltıdan sonra kendimi servise, oradan da okula attım. Bundan önceki onca günde olduğu gibi dersler bir zaman zinciri şeklinde geçti gitti, kendimi yemekhaneden çıkmış, dolmuştan inmiş ve eve gelmiş olarak buldum. Zaman koşmaya devam etti, ta ki tüm bu koşuşturmanın arasında bir şeye takılıp yavaşlamak zorunda kalana kadar. Yeni aldığım kitabı okuyordum, kafamın arka kısmında binbir şey dönüyordu ama okuduğum bölümün bende bir yankı uyandırdığını hissettim. "Bugün de geçti" diyordu Elif Key, okuduğum o Bize İki Çay Söyle adlı kitabında. Elif Key, bu cümleyi ilk olarak bir arkadaşının küçük yeğeninden duyduğunu ve kendisini derinden etkilediğini anlatıyor, geçen zamanın ardında duyguların ve yaşanmışlıkların neredeyse hiçbirinin hatırlamadığını düşünüyor. "Zaten unutuyorsun. Bugün de geçiyor, bugün de unutuyorsun." Ben de günümü unutmakla meşguldüm bu cümleleri okurken. Günler neredeyse hep aynı rutin ile geçmesine ve o günün sayısız kopyasını arkada bırakmama rağmen hayatın bu yoğun tekrarı bir şekilde iz bırakmıyor. Elif Key'in dikkatimi yönelttiği nokta, aslında çoğumuzun ilk başta normal olarak göreceği bir şey: Çoğu günler sıradan geçer, unutulur. Bizde güçlü veya yeni duygular yaratan anlar hafızamıza yerleşir, diğer tüm sıkıcı detaylar ise yok olur. Ancak bu sıkıcı detaylar, aslında yaşantımızın çoğunu oluşturmuyor mu? Hayat denilen şeyin bize getirdiği çoğu deneyim, unutulmaya mahkum, sıradan olan. Aklımıza kazıdığımız o güçlü duygular, coşkun, üzücü ya da korkutucu anılar bizi bir kişi olarak çok etkiliyor elbette, ama insan olmak belki de o sıradan günleri ardı ardına yaşamak anlamına geliyor aslında. Zamanımızın çoğu trafikte beklerken, öğle yemeğini yerken, markete yürürken geçiyor; sürpriz bir partide ya da okulun ilk gününde değil. Tutunduğumuz, en iyi hatırlayabileceğimiz anılarımız hayatımızın gerçeği içindeki istisnalar, normal durumu değil. Bu açıdan bir uzaylı Dünya'dan bir insanı alıp, ondan anılarını anlatmasını isteseydi herhalde insan olma deneyimi hakkında oldukça yanıltıcı bir izlenim edinirdi. Biraz düşününce kendimle o uzaylı arasında benzerlik görüyorum, çünkü benim de yaşadığım önceki yılların gerçekte nasıl olduğuna dair sadece hatırlamaya değer bulduğum anılarım kaldı. Sorguya çektiğim kendim bana gerçek izlenimleri veremiyor. Gerçek anlamda eski hayatımın dokusunu belirleyen tüm o sıradanlıkları her geçen sene ile daha da kaybediyorum. Hatırladığım özel günlerin etrafını saran unuttuğum günler denizi kalbinde eski rutinleri, alışılmışlıkları, hisleri, yani o geçmiş günlerin özünü taşıyordu. Bu kaybımı başka insanlara göre daha da büyütüyor olabilirim. Farklı ülkelerde yaşama şansı olmuş birisi olarak geriye baktığımda birbirinden oldukça farklı yaşam tarzlarını, renklerini geçirmiş ve bitirmiş olduğumu görüyorum çünkü. O eski günleri yaşayan yine ben olmama rağmen, "Eskiden hayatım nasıldı acaba?" diye düşünürken sanki soruyu bir yabancıya soruyorum. Zamanımı nasıl geçiriyordum? Eski arkadaşlarımla neler konuşuyorduk? Sıradan bir günde beni neler kaygılandırıyor, neler yoruyordu? Artık hatırlayamadığım hangi yüzleri eskiden her gün görüyordum? Bu sorulara şu andaki ben cevap veremiyor. Bakış açımı geçmişten çekerek şimdiye bakarsam gelecekteki benin de bu günler hakkında aynı türden soruları olacağını biliyorum. Şu anın en sıradan olayları, gelecekteki kendim için bir bilinmezlik, kafasının içinde solan bir hayal olacak. Bu unutuluş ve günlerin solması ne kadar üzücü bir gerçek de olsa hiçbir çaresi yok da değil. Günümüzün bir iyi tarafı, kendimiz anımızı onu unutarak geçirsek de bize en azından bazı parçalarını hatırlatabilen şeylerin var olması. Kendimizi ifade etmek için kullandığımız metotlar, unutulacak şeyleri saklayacak ya da kaydedecek çok sayıda değişik obje var. Evdeki kullanılmayan dolapların içinde eski günlüğümü ya da bir defterimi buluyorum bazen. Arada da eski fotoğraf albümlerini tekrar açıyorum, ya da telefonumdaki en eski resimlere tekrar bakıyorum. Bunları okumak, görmek, sayfalarına tekrar dokunmak geçmişteki günlerin bir silüetini çıkarıyor ortaya. Geçmişteki yabancıyı biraz daha iyi anladığımı düşünüyorum. Yaşayacak kadar şanslı olduğum tüm günlerin ne kadar azını hatırlayacağımın farkında olsam da arkada bıraktıklarımın küçük parçalarını bulabilecek olmam ve önümde de daha çok unutacak gün olması ile kendimi avutabiliyorum. Koşuşturmalı günlerin sonunda kafamı tekrar yastığa koyunca en azından bir sonraki günün ve barındırdığı tüm sıradanlıkların tadını onları yaşarken çıkaracağımı umabiliyorum.