Aşk kokan satırlar...

Sevdiklerimiz için her şeyi yaparız. Onlar olmadan hayatın bizim için anlamsız ve gereksiz olduğunu düşünürüz, onları kaybetme korkusuyla umutsuzluğa kapılırız. Ama bu çevremizdeki kişilere göre değişir tabi. Bir sevdiklerimiz vardır, bir de gerçekten sevdiklerimiz. Ne zaman konu gerçekten sevdiklerimizle ilgilidir, işte o zaman gözümüzü kapatıp, kendi çıkarlarımızı tamamen hiçe sayarak; sevdiklerimiz, gerçekten sevdiklerimiz için elimizde sahip olduğumuz ne varsa -hatta canımızı bile- düşünmeden verebiliriz. Böyle bir sevdiğiniz olduğunu düşünün. Her gün bir parça daha artan umutsuzluğunuz, cebinizde bitmek üzere olan bir sigara paketi, ve bilinçaltınıza yerleşmiş olan mutsuzluk ... Sevdiğiniz insanın elinizden kayıp gitme ihtimalinin bir anlık bile olsa aklınıza gelmesi... Ve ona verebileceğiniz tek şeyin bir parça umut olması... Cemal Süreya'nın yaşadığı duygular bunlar olsa gerek. Yaşadığı tüm bu duyguları, etrafını ve kendini, hatta bizi de, bir düş trenine bindiriyor On Üç Günün Mektupları'nda Cemal Süreya. Bu trendeki yolculuğumuz Hayat ülkesinden başlıyor, Aşk ülkesi ve Bilinçaltı duraklarından geçerek yine sonunda, hiçbirimiz istemesek de Gerçekler durağına gelerek son buluyor. Aslında kitabı aldığımdan beri epey bir süre geçmişti okumaya başlayana kadar. Hayatın sıradanlığından ve insanların duygusuz birer beden olduğunu düşünmemden kaynaklı bir sıkıntı vardı üzerimde. Yağmurlu bir günde evde yapacak pek bir şey bulamayınca okumaya başladım kitabı. Ve elime aldığım andan itibaren bitirmeden bırakamadım. Çünkü ... aşkı, herkesin bildiği ve anladığı şekilde koymuyor önümüze. Onunki bambaşka bir aşk, bambaşka bir sevgi ve bambaşka bir hasret. Eşleri ve benzerleri yok onların. Öyle işliyor ki bu duyguları mektuplarında; daha önce kitabın kapağına dokunmamış biri bile olsanız, hangi sayfasını açarsanız açın, gözleriniz doluyor, daha önce tatmadığınız duyguların sizi cezbeden görüntülerine, uçsuz bucaksız düşüncelere dalıyorsunuz. Sanki siz hiç birini sevmemişsiniz de, aşkı yaşamamışsınız gibi. Garip geliyor ilk başta size aslında bu. Fazla abarttığını, hatta saçmaladığını düşünüyorsunuz kitaptaki bu duygu yoğun seliyle karşılaşınca. Ancak kendinizi mektuplardaki aşkın saflığına ve yoğunluğuna kaptırmanız çok zaman almıyor. Özellikle ''(...) Alın yazımsın, daha doğrusu alın yazımın tek okunaklı yerisin. (...)'' kısmını okuduktan sonra kendinizden geçmemeniz mümkün değil. Bu ve buna benzer o kadar çok sözü var ki Cemal Süreya'nın On üç Gün Mektupları'nda, evrene serpiştirilmiş küçük yıldızlar gibi, ne zaman birini okusanız; gözleriniz dalıyor birden. Düşünmeye, onun yaşadıklarını yaşamaya, çaresizliği en derinden hissetmeye başlıyorsunuz. Tabi bu sözlerin haricinde alıcısına- şiirler de mevcut bu derlemenin içerisinde. Süslü kelime oyunlarını hiç sevmeyen biri olarak, mektupların sade ama bir o kadar da anlamlı sözcüklerle yazılmış olması çok mutlu etti beni. Sade derken yanlış anlaşılmalara meyil vermek istemem, her bir mektup ayrı bir tokat gibi çarpıyor insana okurken bu derlemeyi. Öyle yoğun ve öyle açık bir şekilde hissettiriyor Cemal Süreya size bunu. Son olarak okumaya başlamadan önce, bildiğiniz aşkı bir kutuya koyup iyice bantlayın bence. Kitabı bitirene kadar da açmayın. Ne zaman ki kitabı bitireceksiniz, artık o kutuya ihtiyacınız kalmayacak. Sevgiyi, aşkı, hasreti sanki bir hapın içine koymuşlar da, siz de onu yutmuşsunuz gibi olacak çünkü. Aşkın önünde boyun eğdiğiniz her an açıp okumak konusunda bir an bile düşünmeyeceğiniz, tekrar okusanız bile hüzünlenip ağlayacağınız, ağladıkça daha fazla okumak isteyeceğiniz bir Cemal Süreya şaheseri On Üç Günün Mektupları. Çağrı İnan EGESOY 21400478