GÖĞE BAKMA DURAĞI

Umut ve umutsuzluğu aynı anda yaşamak... Değişik ve yorucu bir şey olsa gerek. Kendi dünyanı yaratırsın ve dünyanın dakika dakika, saniye saniye değişmesine de hiç engel olamazsın. Dünyan hiç son bulmayacak gibi gelir, uzattıkça uzatmak istersin var olacağı süreyi. Neden yarattın peki kendi dünyanı? Cevap basit: yaşadığın yerden kaçmak, var olan dünya düzeninden, yaşadığımız toplumun zorlamalarından kurtulmak ve bir şekilde huzuru yakalamak, herkese karşı ben olmak için. Yeni arayışlara ve uçsuz bucaksız bir heyecana açıktır benim kapım. Umut ve umutsuzluğu ayna anda yaşamanın getirdiği zıtlık da var tabi hayatında. Sevdiğim kişi ve kendim için umut edip, umutsuzluğa kapılmışımdır ben. İkimizin iki kişilik dünyası arasında gidip gelmiş ve bazen hiç kavuşamamışımdır ona, yollarımız hiç kesişmemiştir... Aşk zaten hemen hemen her şiirde yer bulmuştur kendine. En siyasi içerikli şiirde bile aşk bir yerde kendini belli etmiştir. Bu şiir kitabında da aşk genellikle iki kişilik dünyalarda yaşanınca mutlu eden, iki kişilik bir bütünlüğe izin veren bir duygu olarak karşıma çıkıyor. Sevdiğiyle yeni bir dünya kurmak, birbirlerine yetecek olmak ve bunun verdiği heyecan vardı şiirlerde. Aşk ne güzel bir duygudur... Mutsuz olduğum her an mutlu eder beni sevdiğim insanı düşünmek; huzur verir. Belki de çok abartıyorumdur aşkı ama inanın abartması bile güzel geliyor bana. Hem aşk nasıl abartılmasın? Bence abartılmayı, sonsuza dek yaşanmayı, her daim kalbimin ve aklımın kenarında bir yerlerde olmayı en çok hak eden duygu aşk ve sevgi. Kitabın adı neden "Göğe Bakma Durağı"ydı çok düşündüm. Aslında çok açıktı cevap. Yaşadığımız anın donmuş olması ve o anda sadece bizim hareket ettiğimizdi. Ben çok isterdim mutlu olduğum bir anda o anı durdurabilmeyi ve doya doya yaşamayı. Gökyüzü var bir de. Sonsuzluktu, sınırsızlıktı, umuttu, özgürlüktü bence gökyüzü. Küçükken hep bulutların üstünde yaşamayı isterdim ben mesela. Gökyüzünün uçsuz bucaksız güzelliklerini görmeyi istemek çok güzel ve ulaşılabilecek bir hayaldi benim için o zamanlar .Gökyüzü kaçıştı aslında biraz da. Bembeyaz bulutlara, huzura, parıl parıl yıldızlara, "kaçamak yıldızlara" ve belki de daha mutlu bir hayata kaçıştı. Aşkın da yeri vardı gökyüzünde. Seven insanların göğü birdir bence; kafalarını kaldırsalar aynı yıldızı görürlermiş gibi geliyor. Bu size çok saçma gelebilir; sonuçta herkes bakıyor göğe, ne yani herkes birbirini seviyor mu diyebilirsiniz ama bence "sevenlerin aynı göğe bakıyor olması" çok doğru ve güzel bir şey. Bu şiir kitabının içine girdim ve resmen kendimi hapsettim. Neredeyse her şiirde kendimi buldum, en çok da kitaba ismini veren şiirde. Tek bir sorun var, ben gözden uzak yaşamayı hiç sevmem, şiirler gözden uzakta, içine kapanık bir yaşamdan bahsediyordu genellikle. Bir insan neden gözden uzak yaşamak ister bilemiyorum ve anlayamıyorum. İnsanlarla iç içe olmak, ailemle, sevgilimle, arkadaşlarımla bir arada yaşamak, kalabalık olmak bana yalnız kaldığımdaki zamandan çok daha huzurlu gelir çoğu zaman. Gökyüzü, sonsuzluk, bazı şeylerden kaçmak çok güzel ama birazcık ütopik olduğu gerçeğini de göz ardı edemem. Hep hayal kurarak yaşamak kimseye değil de kendime zarar verir en çok, bilirim. Benim gerçeklerim başkasının hayalidir belki de, bunu da düşünürüm arada. Neden olmasın? Kimin ne hayal ettiğini, bana bakıp da "keşke onun yerinde olsam" demediğini nerden bilebilirim? Unutmamak lazım: aşk güzel, sevdiklerimizle birlikte olmak güzel, gökyüzü güzel, hayal kurmak çok güzel ama arada bir(!) gerçeğe de uyum sağlamak gerek. Kaçmak istersek kaçmak (çok uzağa olmasa bile), anı durdurmak istersek durdurmak (en azından aklımızda) mümkün.