AMAN TADIMIZ KAÇMASIN

Özellikle son dönemlerde insanların birbirine göstermekte zorlandığı saygıyı çok arar, özler oldum. Genel olarak toplumumuzun içinde bir kimselere karşı püskürülmeyi bekleyen bir nefret var. Karşılıklı iişkilerde ve anlaşmazlıklarda hoşgörü ve tolere etme seviyelerinin iyice düştüğüne tanıklık ediyorum. Kişisel olarak, bu durumun insanların kendi hayatlarındaki memnuniyetsizliklerden kaynaklandığını düşünüyorum. Açıktır ki bu hoşnutsuzlukların en büyük nedeni maddiyatla bağlantılıdır. Bir ülkenin mutlu olabilmesi için ekonomisinin tatmin edici olması gerekir. Herkesin kazancının iyi olduğu, aylık maaşı ile ailesini, evlatlarını geçindirebildiği bir pozisyon söz konusu olduğunda bu ülkede kimsenin, hiçbir zaman sıkıntısı olmaz. Toplumun keyfi yerinde ve bu insanlar hayat standartlarından memnunlar ise sosyal ayrışımlar ve huzursuzluklar akıllardan uzak olur. Bu durumda insanlar diğer bireyler hakkında kafa yormaz ve bir harmoni içinde yaşayabilirler. Para mutluluk getirmez lafı her zaman çok sevilen bir deyiştir. Fakat günümüz dünyasında maddi veya manevi her şeyin ucu eninde sonunda paraya dokunduğu için, maalesef bu deyiş artık manasını yitirmiştir. Bu görüşümü benim aklıma kazıtan olay 2012'de bir okul arkadaşımın annesinin, maddi durumları yüzünden ilaç alamamaları sonucu 34 yaşında kanserden hayatını kaybetmesiydi. Belki "Bu hastalıktır. Parayla ne alakası var, kaderindeyse olur." gibisinden düşüncelere kapılabilirsiniz. Lakin bu gibi örneklerle çok karşılaştım ve eğer insanların imkanları daha iyi olsa idi senaryonun çok daha farklı olacağına adım gibi eminim. Bu gibi misaller daha kişisel olanlar tabii ki. Bu olaya daha geniş bir pencereden bakacak olursak toplumun parçalanma nedenleri içinden en büyüklerinden bir tanesi olduğu aşikar. Why Nations Fail (Ulusların Düşüşü) kitabının yazarlarının da ilk olarak anlatmaya başladıkları noktayı ele almak istiyorum. Mısır, Libya, Suriye gibi ülkelerin neden şu anki hallerinde olduklarını açıklığa getirirken halk içindeki gelir farkının bir uçurum olduğundan bahsediyor yazarlar. Rejimin değişmesinin bir fayda etmediğini çünkü yeni gelen liderin ya da partinin yine, her zaman olduğu gibi zengin kısma hitap ettiğinden ve düşük gelirli topluluğun siyasal anlamda hiçbir sözlerinin olmamasından yakınıyorlar bu ülkelerin gençleri. Bu tür örnekleri bir elimize, kendi ülkemizi de diğer elimize alıp benzerlikleri karşılaştırırsak geleceğimizin böyle olmayacağından kesin olarak emin olamayız. Televizyonlarda ülkemizin refah içinde yaşadığını yineleyen kişilere nazaran aslında insanların ne kadar kötü koşullarda ne kadar aza çalıştığına bakarsak bu durumun gerçek olmadığını anlayabiliriz. İnsanların kendi bulundukları şartlara alışmaları sağlanmış ve gün geçtikçe ekonomik durumumuz kötüye gitmesine rağmen bu insanlar kafalarını kaldırıp da "Biz neden ulaşıma, doğalgaza, gıdaya bu kadar fazla harcar olduk." demez olmuşlar. Şükür etmekten başka bir şey bilmeyen insanlar asgari ücret alırken toplu taşıtlara her bindiklerinde 3 lira verdiklerine de şükür etmekten başka bir şey yapmıyorlar. Güçlüye saygı duyup, onların sözlerini dinleyip kendilerine yapılan haksızlığı anlamaz ya da artık umursamaz olmuşlar. Fakat farketmeliler ki bu durum böyle devam ederse şu an acıyarak ülkemize aldığımız mültecilerin kaçtıkları memleketlerine dönüşeceğiz. Ben bu yazıda komünizmi savunmuyorum ama zengin ve fakirin arasının da gün geçtikçe açılmasını anlamlandıramıyorum. Bana göre eğer bir ülkede zenginler daha da zenginleşiyorsa geliri düşük kısmında onlarla orantılı bir şekilde gelişmesi gerekir. Çünkü bir ülke ancak bu şekilde gelişir. Diğer şekilde ülke değil kişiler gelişir ve bu da bu ülkeyi kaosa sürükler. Fransız Devrimi öncesi Fransa'sı gibi sadece parası olan konuşabilir, diğerleri sefalet içinde sürünür. Bahsettiğim hale gelmemek için toplumun her kesimi birbirine sahip çıkmalı ve "Benim derdim değil sen uğraş!" mantalitesinden uzaklaşmalıdır. Bu iki madde de Türk toplumunun yıllardır sorunu olduğu için bunların üstesinden gelinebilir mi bilemiyorum. Fakat gözümüzü açıp harekete koyulmamız için illaki bizim de canımızın yanacağı günü beklemek bu vaziyeti düzeltmek için yanlış bir hamle olacaktır.