Somun Kokulu Senfoni

"Uyandı birdenbire" (s. 7) diye başlıyor dizelerine Hasan Hüseyin Korkmazgil. Ben de uyanıyorum sanki o ilk dizeyle. Bestelenmiş şiirlerinden tanıdığım Hasan Hüseyin'in dizelerine bu kez çalgılar değil, zihnimdeki hayali melodi eşlik ediyor. Uyanıyorum birdenbire. Crescendo! Güzel bir şiir okuyunca, güzel bir şarkı dinleyince hissedilen "Ben neden uyuyormuşum bugüne kadar?" sorusuyla kokluyorum kitabı. Kitaba adını veren şiiriyle ve diğer her dizesiyle, baştan sona uyanış kokuyor Acıyı Bal Eyledik. Uyanık kalmak için sayfayı çeviriyorum. Acıyı Bal Eyledik, şairin yaşayarak dokunduğu her olaya, kişiye ve mekana bir de kalemiyle değiniyor. "Bir şeyler eksik kalacak mı?" tedirginliği yaşadığını hissediyorum Hasan Hüseyin'in. Bu beni hiç rahatsız etmiyor. Aksine, yaşadığı dünyayı bütünüyle kucaklama isteğine imreniyorum. İnsanlığa dair iyi dilekleri var onun. Bir şekilde kendi de bir parçasıysa bu başa gelecek iyiliklerin, tatmin olacak; uyanış çile olmaktan çıkacak, etrafa hafiften bir portakal çiçeği kokusu yayılacak. İnsanlık için temennisi sevgiyi paylaşmak olan bir şair... Hem tepeden tırnağa halk için yazıyor, hem de "Ronsar kimdi?" diye başlayan sorularımı çoğaltıyor. Şiiri önemsiyor. Öyle gösterişli uyaklarla, rediflerle işi yok; ama her "nehirler" (s. 27) diye vuruşunda başını daha bir dik tutmak istiyor insan - yaylılar giriyor, keskin- , bir daha "gör beni " (s. 19) derse tüm dünya görecek onu... Şairin en sevdiğim şiiri olan "Amenna" bu kitapta değil; ama bir yanı yaprak döküp bir yanı bahar bahçe olan, dengesizlik karşısında çıldıran adam, burada da haykırıyor kelimeleri tekrar ederek ve onların yerleriyle oynayarak. "Kurtuluş yok" (s. 118)diyor; tekrar, tekrar. Ve aniden noktayı koyuyor. Keman, trompet, davul; aynı anda susuyor. Hasan Hüseyin tarafını şiirleriyle açıkça belli ediyor. Sermayenin karşısında emeği, savaş karşısında barışı, kan akıtanlar karşısında kanı akanları yüceltiyor. Sanki tanıyorum onu; gece yatmadan önce "Ne olacak bu memleketin hali?"nden öte bir şeyler soruyor kendi kendine, sabah da burnunda ekmek kokusuyla uyanıyor. Soruları kendine sığmıyor, ondan şiir yazıyor. Samimiyete inanıyor, inandırıyor. Mustafa Kemal'i, Atatürk'ten daha çok seviyor (s. 106), her şeyi çocuksu bir heyecanla sahipleniyor, olgun bir yetkinlikle kelimelere döküyor. Hep zıtlıklarıyla beliriyor aklımda Hasan Hüseyin Korkmazgil. Belki de bu, onun sınıflar arasındaki uçuruma olan tepkisi ve iki tarafa ait özellikleri de barındırmasının çelişkisinin ürünüdür. "Her Yerde Birden Olmak" şiirinde görüyorum bunu; kanişlerin bakımından konuşulurken, içinde kurtuluş isteğinin sızısıyla, belki o an oracıkta kuruveriyor dizelerini. Güzel bir mizah tutturuyor bir yandan; melodinin tonu, mi minörden do majöre geçiyor. Hasan Hüseyin, konusunu en yakınındakinden alıp onu hem samimi hem de beklenmedik bir dille aktarabilen bir yazar. Onun şiirlerine bağlama da eşlik edebilir, soprano saksafon da. Acıyı Bal Eyledik'i okurken de en sevdiği öğretmeninin verdiği öğütleri, zorunda olmadığı halde can kulağıyla dinleyen bir ilkokul öğrencisi gibi hissediyorum. Hasan Hüseyin; insanlığın derdini kendi derdinin üzerine koymuş, bu yüzden acılar çekmiş ve bu acıları çekmenin ne hissettirdiğini dizelerine nakşetmiş bir şair. Bir kere okuduysa insan, Hasan Hüseyin'i; okuduğu her şiirde ondan bir iz arar. İkinci Yeni şiirlerinde "Tortu"daki gerçekliği, Garip'te "Tay"daki imgelerin vuruculuğunu, Toplumcu Gerçekçilerde "Amado'lu Ağustos"taki çok katmanlılığı aramaya başlar. Her melodiye onun dizelerinden güfte yazar, her kokuyu uyanışın bir türüne yakıştırır. Onun nasihatini dinlemeden, nehirleri aşmadan, güneşi çınarla selamlayıp fırtınaya meşeyle durmadan, acıyı bal eylemeden, gece gözüne uyku girmez. Uykusunda bile, uyanışını düşünür.