Yıldızlara Yüzüyorum

O an geldi işte. Korktuğum; başıma gelmesin diye boşuna çırpındığım o vakit geldi, çattı. Kalbim on bin parça, bir başıma kalakaldım. Ah, gönlümün eşiğinden adım atmasına izin verdiğim gün biliyordum onunla başlayacağımı rüyalarıma ve en nihayetinde onunla uyanacağımı kör zindanlarda. Biliyordum, elbette biliyordum en derinlerinde şu aptal yüreğimin. Elbette vardı bir sonu bunun da, tıpkı her şeyin olduğu gibi. Ruhumu besleyen o sevgi, o aşk, o tutku yerini hüzne; Şekil 1 Terk Edilmişlik umutsuzluğa, kaybolmuşluğa bırakıyor delerek göğüs kafesimi. Tanıyamıyorum, sevdiğim; sayesinde yüreklendiğim adamı tanımlayamıyorum artık. Gidiyoruz, birbirimizden son sürat uzaklaşıyoruz. Nefes alamıyorum, yutkunamıyorum. Ayrılık sancısı kuşatıyor dört bir yanımı. Ben ayak parmaklarımdan saç tellerime kadar acıyorum. Kanıyorum. Kopuyorum. Yaşamdan, hayallerimden, güneşli; yemyeşil günlerden büyük bir ivmeyle uzaklaşıyorum. "Ah" diyorum, "bir kez daha uzanabilseydim şu sahilde, bir kez daha eşlik edebilseydim geceleyin yıldızlara.", fakat ne mümkün... Zaman, gitme zamanı. Hezaren çiçeği yeni açmıştı halbuki. Moruyla, mavisiyle, pembesiyle benim karanlık ve yosunlu evrenimi aydınlatıyordu. Fakat ne mümkün... Kaplumbağalar minicik yumurtalarını gizliyorlardı altın kumların ardına. Zümrüdü Anka kuşu küllerinden yeniden doğuyordu. Hiçbirine bir daha şahitlik edemeyecek olduğumun bilincinde; terk ediyordum sevdiğim adamın gönlünü. Arkamı dönüp bakmadan gitmem gerekiyordu, biliyordum. Çünkü küçücük bir an bile tereddüt etsem, sendeler gibi olsam bile hafiften; biliyordum... Geri dönerim. Ona geri dönerim. Lakin farkındayım yolumu değiştirmem gerektiğinin. Hayat bana acı verecek aksi takdirde, yakamı bırakmayacak bu afili sancı. Gidiyorum. Ayaklarım parçalansa da; dizlerim kesik dolu olsa da ben, gidiyorum. Elbette varılan bir nokta var, eninde sonunda. Mutluluk, yoksulluk, hüzün... Elbet varacağım bir yere. Ezilmiş çiçeklerimden taç yapıyor, konduruyorum saçlarımın arasına. Masmavi bir kelebek ziyaret ediyor tacımı, başımın üstünde yerin var miniğim benim. Bir anda ne kadar yalnız olduğumu hissediyorum, onsuz. Huzurlu ama hüzünlü... Bir zamanlar çaresiz, ürkek olan ben; bir kuş yuvasına sığınmışım, mercanların içine bakıyorum cesurca. Kedi balıklarını okşuyorum. Derinliklerine doğru yüzüyorum lacivert gökyüzünün, binlerce yıldız yoldaşlık ediyor bana. Arkamı dönüp bakıyorum. Kıyısı upuzun yeni kumsalımın, sakin ve duru... Deniz kabukları fısıldaşıyorlar kendi aralarında, dalgalarla öpüşüyorlar. Gülümsüyorum, sizi seviyorum. Kendimi uçsuz bucaksız sulara bırakıyorum, kaderimin Şekil 2 Şelalesorumluluğu onlarda artık. Kutup misali keskin tezatlıklar denizi, yumuşacık, köpürüyor vücudumda; ironik bir acı hissediyorum. Yunuslar geziniyor ayak parmaklarımın uçlarında, benimle yarışıyorlar adeta! Haydi, gidelim buradan! Hiç kimsenin olmadığı adalarda yaşayalım, hiç kimsenin yıkanmadığı şelalelerde yüzelim. Hiç kimsenin tatmadığı meyvelerden yiyelim. Ağaçlar yuvamız, kuşlar komşularımız olsun. Sırtımdaki kumları hissediyorum. Güneş yakıcı ışınlarıyla vücudumda geziniyor. Fakat ne güneş ne de yalnızlık sebep vücudumun alev almasında, Şekil 3 Saklı Sahil onsuzluk yakıyor tüm vücudumu. En son ne zaman baktım o bal rengi gözlerinin en derinlerine, anımsayamıyorum. En son ne zaman birleşti ellerimiz... Zihnim adeta bir savaş alanı, çığlıklar kopuyor göğüs kafesimde! Kalbim beynimle çatışıyor. Yanıyorum. Ah, harap oldum ben! Yüreğim avucumda, "haydi" diyorum, "son çabanı sarf et!", kalkıyorum ayağa ve ciğerlerim yanana kadar koşuyorum. Adanın derinliklerine, en ücra köşelerine koşuyorum. Rutubetli bir mağaraya giriyorum. Çığlıklarım alevleniyor, büyüyor ve dişlerimi parçalayarak çıkıyor ağzımdan. Rengarenk bir patlama oluyor. Her yer bembeyaz, harabe... Ardından bir huzur geliyor. Zümrüdü Anka kuşuyla bir oluyorum çok kısa bir süre içinde. Fakat ben, küllerimden yeniden doğmuyorum. Şekil 4 Yıldızları Saymak Ben yandım ve kül oldum. Ben, vardım ve yok oldum. Şimdi olduğum yerde kalıyorum. İzliyorum sevgilimi yuvamın pembe- turuncu penceresinden. Sensiz yapamam diyordu, şimdi bensiz gidiyor...