AKIP GİDEN HAYATLAR

"Merhaba, ben Azra. Yirmi yaşında bir üniversite öğrencisiyim. Ailem ile birlikte Ankara'da yaşıyorum. Bir de çok sevdiğim bir erkek arkadaşım var." Yeni birisiyle tanıştığımda bu cümleleri kurduktan sonra boğazıma takılıyor sanki sözcükler. Nasıl filmlerde birisi ölmeden önce tüm hayatı gözlerinin önünden geçiyorsa aynı onun gibi yavaş çekimde bütün hayatıma göz gezdiriyorum her seferinde. Anlatacak, kendimi farklı kılacak tek bir olay arıyorum gözümde canlanan filmin her karesinde ama nafile. Tek gördüğüm şey kendini bulmaya çalışan bir kızın boşa harcadığı koca bir yirmi yılı. Aslında hepimiz öyle değil miyiz? Güya hepimiz adeta bir yaprak gibi rüzgarla bir o yana bir bu yana savruluyoruz. Güya hayat devam ediyor ve hepimizi farklı yerlere sürüklüyor. Ben size söyleyeyim. Bütün bunlar koca bir yalandan ibaret bence. Ne bir yerlere sürüklendiğimiz var ne de sürüklenebildiğimiz. Hayat devam ediyor. Her gün güneş batıyor ve yeniden doğuyor, sular hep aynı yöne akıyor ve biz de düzene ayak uydurarak ne kadar sıkıcı ve rahatsız edici olursa olsun alıştığımız şeyi yapmaya devam ediyoruz. Yaşıyoruz diyemiyorum, sadece devam ediyoruz. Düşünmeden, sorgulamadan, ne istediğini bilmeden... Öyle bir döngünün içindeyiz ki daha doğmadan bile az çok belli olmuş oluyor hayatımız. İsmimize karar verilmiş, yıllar sonra gideceğimiz okulların hayalleri kurulmuş ve evleneceğimiz kişinin kriterleri bile çoktan belirlenmiş oluyor. Bize de sadece bizim için çizilmiş, güvenli ve tecrübelerden oluşan yoldan ilerlemek kalıyor. Aslında ilk başta kulağa o kadar kötü gelmiyor. Neden daha önce tecrübe edilen bir şeyi bir kez de bir şeyler kaybetme riskini göze alarak deneyeyim ki diyor insan kendi kendine. Ama o yolda yürümeye biraz başlayınca görüyorsunuz ne kadar büyük bir hata yaptığınızı. Geri dönülmesi zor kararlar verdiğinizde, daha doğrusu sizin için verilen kararları kabul edip itaat etmeye başladığınızda ve bir şeylerin ters gittiğinin farkına vardığınızda, aynı benim gibi aslında birçok insan için çok genç sayılabilecek bir yaşta bile geriye dönüp şu ana kadar bu hayatta neler yaptım diye bakma ihtiyacı duyuyorsunuz. Herkes kendi hayatının kahramanıdır ama siz hiç her günü bir diğerinin aynı olan, mutlu olduğu yoldan ilerlemek, kendi benliğini bulmak yerine sisteme itaat ederek koyun gibi hareket eden bir kahraman gördünüz mü? Mutlu olmanın ya da alışkanlıklarından sıyrılarak yeni bir insan olmanın kolay olduğunu tabii ki iddia etmiyorum ama biz bunun zor olduğunu bile bilmiyoruz. Çünkü denemiyoruz. Tek suçu kendimize yüklemek de istemiyorum. Aslında çevremizdekiler de en az bizim kadar suçlu kalıplarımızı kıramamamızda. İstese de istemese de okula gitmek zorunda mesela bir insan. Başarılı ya da başarısız olduğuna bakılmaksızın o eğitimi anlamak zorunda. O sınava girmek, o ödevi yapmak ve her sabah olduğu gibi hayattan bezmiş bir şekilde uyanıp çevresindekilerin onun için uygun gördüğü birey rolünü oynayıp, ilerde mutlu olabilmek için şimdiki mutluluğunu ertelemek zorunda. Her ne kadar kimse bunu kendine itiraf edemese de ister istemez saatlerini, günlerini, aylarını, yıllarını hatta tüm hayatını mutluluğu kovalamakla harcıyor ve bunu fark ettiğinde her şey için geç kalmış olabileceği düşüncesi hayata tamamen küsmesine neden oluyor. Daha da kötüsü her şeyin farkında olup da bir şeyler değiştirememiş olmak ve hayatının su gibi akıp gittiğini ama onun bunu değerli kılmak için hiçbir şey yapmadığını bilmek insana en büyük darbeyi vuruyor. Tek çözüm başkalarının gösterdiği yoldan gitmektense kendi yolunu çizebilecek kadar kendine güvenmekten geçiyor. Ve unutma, hayat ne olursa olsun devam ediyor, sadece nasıl devam ettirmek istediğini seçmen gerekiyor.