ALIŞKANLIKLAR ÖZGÜR BENLİĞE KARŞI

Uzun süren alışkanlıklarla kendimizi tanımlamaya bayılıyoruz. Belki bayılmıyoruz ama yine de böyle yapıyoruz. Bu da bir nevi bir alışkanlık. Örnek vermek gerekirse, sosyal medyada kendimizi tanıtan kısa bio'lara yazdığımız 'tenis oyuncusu, caz müzik meraklısı' vb. kısa cümleler ile kendimizi diğer insanlardan ayırt ediyoruz. Bu ilişkiler için de geçerli, kendimizi en yakın arkadaşımız veya sevgililerimiz ile tanımlıyoruz. İnsanlar farklı arkadaş çevrelerine kendi arkadaşlarını tanıtırken, "En yakın arkadaşım o benim, çok seversin" gibisinden cümleler kuruyorlar. Yani o insanın önemi bireysel olarak ne kadar temiz kalpli veya neşeli bir insan olmasıyla bağlantılı değil de, birinin bir yakını olarak tanımlanmasıyla alakalı. Bütün bu anlık etkileşimlerin ve etiketlerin altında kendimizi nasıl tanımlıyoruz? Kendimizin gerçekten kim olduğunu öğrenme yolculuğunda, insanlarla olan iletişimlerimizin bize sadece belirli bir yere kadar yardımcı olduğunu düşünüyorum. Şu sıralar en doğru yolculuğun insanın yalnız kalmasıyla beraber kendi sesini dinlemesi olduğuna inanıyorum çünkü bir insanla uzun süreli bir ilişkiye girmek bence insanı karakter açısından tembelleştiriyor. O insan sizin karakterinizin belli başlı bir kısmını kabul etmiştir ve o karakteri sürekli olarak oynamak, kolay olandır. Gelişime açık ilişkiler de var tabii, yok diyemem ama maalesef ki şu an çevremde gözlemlediğim (hatta kendim de yaşadığım) ilişkiler durağan ve bu konuda durağanlığın yararlı bir şey olduğunu savunamayacağım. Bence bu yüzdendir ki insanlar rahat yaşama alanlarının dışına çıkar ayrılıklarda. "Her ayrılık zor." der Sezen Aksu şarkısında, ayrılıklar sevdiğimiz insanları artık görmeyeceğimiz için mi zor, yoksa sevdiğimiz insana karşı olan sevgimizi bitirmekle, o insana alışmış benliğimizin bir parçasını öldürdüğümüz için mi? Evet, eskiden çok sevdiğimiz insanı artık sevmemekle beraber, onu seven kısmımızı da öldürüyoruz. Benliğimizden bir parça kopuyor yani ayrılıklarda. O kişiden öğrendiğiniz hayat görüşü, yaşayış tarzı ve hatta size bulaştırdığı küçük alışkanlıklar da bitiyor, eğer ayrılan kişiye karşı artık gerçekten sevgi kalmamışsa... Ona dair her şeyi silmek istiyor insan. Silmek, demişken, sosyal medyadaki fotoğraflar, birbirlerinin hesabındaki gönderilere yapılan yorumlar, paylaşımlar ve beraberken konulan profil fotoğraflarını da dahil edelim. Buna ek olarak, günlük rutini de değişiyor insanın, eli telefona gidiyor ne yaptığını mesajla anlatmak için, sonrasında da tabii aniden bir duraksama... Ya da hafta sonları gelen "Ben şimdi kimle plan yapacağım?" isimli bir panik. İnsanın bel bağladığı sevgilisi gidince, farkında olmasa da sudan çıkmış balığa dönüyor. İnsanın beyni bile eski sevgiliyi düşünmeye alışık olduğu için, insan farkında olmasa bile aklında onun hakkında düşünceler beliriyor. Bütün bu küçük alışkanlıklar zamanla yitirilince de, insan ne yapacağını şaşırıyor. Koca bir boşluk... Hemen hemen herkes sevdiği birisinden ayrılmıştır. Hala onları özleyenlerimiz de var, ayrılığın kaçınılmaz olduğu, artık sevginin ve bununla beraber hoşgörünün bittiği ayrılıklar da... Bahsettiğim ayrılık tipi biraz daha sevginin bittiği durumlarla alakalı. Yani eskiden o insanın yanında olan karakterlerimizin gitmiş olması. Necip Fazıl Kısakürek'in 'Kaldırımlar' adlı şiirini okurken, şu dizeleri bu durumla özdeşleştirdim. Sokaktayım, kimsesiz bir sokak ortasında; Yürüyorum, arkama bakmadan yürüyorum. Yolumun karanlığa saplanan noktasında, Sanki beni bekleyen bir hayal görüyorum. (www. siir. gen. tr) Yalnızlıktan ne yapacağını şaşırmış bir insan duygusu gördüm bu şiirde. Yalnızlık kimsesiz bir sokak gibi... Arkasına bakmadan yürüyen insan da aslında yüzünü hem geleceğe hem de kendisine çevirmeli. Yani kendinin en güzel, en özgüvenli ve en kendine yakın hissettiği halini bulma yolculuğuna çıkmalı insan. Sonuç olarak insanın özgürleşmesi gerektiğine inanıyorum. Bazen bazı ilişkiler insanları gereksiz sınırlar içinde tutuyor. Olabileceğimiz insanın, yapabileceğimiz şeylerin gerçekten hiçbir limiti yok. Olay kendi bakış açımızı geliştirip, kendi yaşayış biçimimizi oluşturmakla ilgili. Bu blog yazısında sosyal medya örnekleri üzerinden gitmiş olmamın sebebi de ayrılıkların çağımızda nasıl yaşanıyor oluşundan bahsetmekti. Ancak Necip Fazıl bile zamanında kendini kaybedip bulma sürecini yaşamış, olayların detayları değişse bile ana hatları aynı kalıyor. Evet, ayrılıklar zordur ancak bazen gereklidir de.