ŞEYTAN VE AVUKATI

Her çocuk gibi ben de anne ve babasını çok seven bir çocuk olarak büyüdüm. Onların benim hayatıma kattıklarını bu dünyada hiçbir şey veya hiçbir kimse katamaz. Babam olaylara soğukkanlı yaklaşan, her zaman mantığının sesini dinleyen, bu sayede de iş hayatında gayet başarılı bir insan olmuştur. Kendisi pek duygusal bir insan olmamasına rağmen beni her daim çok sevmiştir. Bu yüzden de adeta bilgisayar oyunlarında sahip olunan karakterin geliştirildiği gibi beni sürekli kurslara teşvik edip, hayat ve başarı hakkında sürekli öğütler vererek beni geliştirmeye çalıştırmıştır. Her zaman örnek aldığım kişi olan bu insan adeta benim hayatımın 'materyalist' ve 'akıl' tarafını oluşturmuştur. Babamın aksine annem, her şeyin sevgiden geldiğine sevgi olmadan hayatın başarının bir anlamı olmadığına inanan bir insandır. Annem babama ve bana baktığında gözlerinin içi gülen bizi çok seven bir insandır. Benim için de o her zaman hayatımda bambaşka yeri olan bir insan olarak kalacaktır. Annemde benim hayatımdaki 'sevgi' tarafının temsilidir. Annemle babamın ilişkisine 10 dakika bakan bir insan bile, bu ilişkiyi Fizik-Metafizik, Soyut-Somut, Beyin-Kalp gibi karşıt sözcüklerle tanımlayabilir. Fakat ikisi de hayatları boyunca birbirlerini, kendi inandıkları değerlere çekmeye çalıştılar, birbirlerini değiştirmeye çalıştılar ve sanırım yaptıkları bu durum onların en büyük hatalarıydı. Aslında ben doğmamış olsam belki de bu anlaşmazlıkları yüzünden yıllar önce ayrılacaklardı. Kavgalarında sürekli çocuk büyüsün o zaman kurtulursun benden gibi kelimelerini duyardım; zaman geldi, ben 16 oldum ve o beklenen ayrılık gerçekleşti. Hayatım boyunca biri akıl biri sevgi tarafım olan bu iki insanın ayrılığı sanki bendeki bu iki kavramında sert bir şekilde parçalanıp ayrılmasına neden oldu. Evet, 16 yaşındaydım, aklım çoğu şeye eriyordu fakat ben bile bu ayrılığın benim üzerimde derin etkiler bırakabileceğini düşünmemiştim. Annemde kaldığım dönemlerde sürekli sevgi temalı, babamda kaldığımda zamanda ise sürekli bilim ve akıl temalı sohbetler yapmaktan iyice sıkılmıştım. Bir zamanlar bu iki kavramın da çok önemli olduğunu savunan ve bu ikisinin bir arada götürüldüğünde mükemmele ulaşılabileceğini düşünen ben, bu ayrılıktan sonra yavaş yavaş bu iki kavrama olan saygımı yitirdim. Sevginin de aklın da önemsiz saçma şeyler olduğunu düşünmeye başladım, belki de bu ayrılığa olan sinirimden dolayı bu kavramları suçlama isteğine girdim. Fakat gittikçe uçuruma gidiyor gibiydim artık sevgi tamamen bünyemden çıkmıştı hayatta hiçbir şeye karşı sevgim kalmamıştı bu da etrafımdaki bütün insanların benden uzaklaşmasına sebep olmuştu. Öteki taraftan eskiden başarılı bir öğrenci olan ben artık bilime veya akla olan nefretimden dolayı okula neredeyse hiç gitmiyordum. Bu durumda akıldan ne kadar uzaklaştığımın bir kanıtıydı belki de. O günlerin birinde, sanki odamda birinin varlığını hissettim ve o şey benimle konuşmaya başladı, o günden sonrada sürekli yanımda oldu bu şey. Bu konuşmalarımızda bana sürekli akıl, sevgi ve bunun gibi değerlerin önemsiz şeyler olduğunu söyleyen bu varlık, hayatta en önemli şeyin zevk olduğunu ve ne kadar zevk alırsam bu hayatı o kadar iyi geçireceğimi söylüyordu. Ben de zaman geçtikçe bu düşünceye ısınıp, inanıyordum. Eskiden iyi bir insan olan ben artık insanlara kötülük yapmaktan zevk alan ilişkilerimde sadece zevki düşünüp karşımdakini sürekli üzen bir insana dönüşmüştüm. Beni sevip, bana değer veren insanları adeta kendi zevklerim için kullanıyordum. Her geçen gün kötüye giden bu durumumdan aslında biraz da rahatsız oluyordum. Küçüklüğümde dedem sürekli dini hikayeler anlatırdı ve beraber bunların üzerine sohbetler ederdik ve ben o sohbetleri gerçekten çok severdim. Sonra bir gün yine İstanbul'daki kötü arkadaş grubuma doğru giderken A. Ş. T. İ'deki sahafın tekinde Goethe'nin yazmış olduğu Faust kitabını gördüm. Nedenini bilmiyorum ama içimden bir ses sanki al dedi bu kitabı ve aldım. İstanbul yolu boyunca okumaya başladım. Kitaptan kısaca bahsetmek gerekirse, Faust kendisi bilgili, başarılı olan bir insandır. Mafistofeles ise şeytanı temsil eden bir melektir, bunu da İsrafil, Cebrail, Mikail ve Tanrıyla yaptığı sohbetlerden çıkarabiliriz. Mafistofeles bir gün Tanrıyla bir iddiaya girer ve dünyadan bir insanın aklını kolayca çelebileceğini söyler. Faust hayatındaki yalnızlığı ve boşluğu dolduracak yollar ararken birden Mafistofeles ile karşılaşır ve Mafistofeles Faust'u kötü yola çeker. Faust adeta sadece zevki için yaşayan bir insan olmuştur. Faust bir gün Mafistofeles'in verdiği bir ilacı içer ve etrafındaki her kadını çok çekici ve güzel görmeye başları. Bu kadınlardan biride dinine çok bağlı olan Margarete'dir. Faust'un içindeki Margarete ile birlikte olma isteği ve bu istek uğruna yaptıkları kötülüklerin sonunda Margarete ile birlikte olur ve bu durum çok daha kötü sonuçlar doğurmaktadır. Faust aslında bu durumlara içten içten üzülmektedir fakat artık istese de geri dönemez. Ben kitabı okumaya böyle devam ederken kitabın ortalarına doğru, bir anda, aslında bu kitapla hayatımın ne kadar benzediğini gördüm. O an dedemle küçükken yaptığım dini sohbetler, çocukluğum, annem, babam, kalbini bile isteye kırdığım onca insan aklıma gelince farkına vardım ki benimle sürekli konuşan o varlık aslında şeytan ve bende artık onun avukatı, hizmetkarı olmuştum. Bu şoku bir yarım saat içinde atlattım ve en yakın mola yerinde indim, Ankara'ya geri döndüm. Acı çektirdiğim onca insanın çoğu belki de beni hiç affetmeyecek fakat en azından bundan sonra başka insanları üzmemeye çalışacaktım. Hayatımın en büyük dönüm noktamdı Faust kitabı.