İSTİKAMET FRANSA!

Bir İngilizce sınavında dönemimdeki en iyi puanı almamla başlıyor Fransa yolculuğum. Daha küçüğüm, 13 yaşındayım; yurt dışına çıkmayı bırak henüz şehir dışına bile çıkmamışım ailem olmadan. O kadar şaşırıyorum ki kazandığıma, başlarda idrak edemiyorum. Sevinci sonradan geliyor tabii. Hemen aileme haber veriyorum. Onlar da mutlu besbelli fakat biraz da tedirginler. Tek başıma başka bir ülkeye gönderecekler beni. Aslında tam olarak tek başıma değilim, benim haricimde beş öğrenci ve iki tane de öğretmen olacak yanımda. Ama kendileri olmayacaklar ya, onları çok endişelendiriyor bu durum. Ben de bunu hissediyorum fakat heyecanımdan yerimde duramıyorum, o yüzden bunun üzerine pek fazla düşünemiyorum. Yolculuktan önceki gece gözüme uyku girmiyor. Kendimi hayallere kaptırıyorum, yolculukta neler yaşayabileceğimle ilgili çeşitli senaryolar yazıyorum kafamdan. Uzun bir uçak yolculuğundan sonra Paris'e iniyoruz, indikten sonra bir arabayla küçük bir şehire geçiyoruz: Chalons en Champagne. Comenius Projesi kapsamında bu projeye katılmış Fransa'daki okul bu şehirde çünkü. Biz otelde kalıyoruz, fakat diğer ülkelerden gelen öğrenciler Fransız öğrencilerin evinde kalıyor. Dönüp bakınca keşke biz de evde kalsaymışız diyorum. Hem diğerleriyle kaynaşmamız daha kolay olurdu. Açıkçası bu nedenden ötürü kendimi biraz dışlanmış hissetmiştim o zamanlar. Fransa'ya vardığımızdan sonraki gün biz ve otelde kalan öğretmenler birlikte okula gittik. Okul bir liseydi, zaten küçük olan Konya'daki ortaokulumdan kat be kat daha büyüktü. Oradaki öğrencilerin hepsi filmlerde gördüğüm gibiydi. Havalı, iyi giyinen tipler. Hepsi de benden o kadar büyük gözüküyordu ki kendimi küçücük hissetmekten alıkoyamadım. Kendi okulumda en büyüklerden biri olan ben, burada miniciktim. Benim aklımdan böyle düşünceler geçerken başka bir ülkeden gelmiş iki kızla tanıştık, onlarla konuştuk. Onlarla konuştuktan sonra bu proje kapsamında okula gelmiş olan öğretmen ve öğrencilerle buluştuk ve okulu gezmeye başladık. Okul o kadar büyüktü ki sanki koca bir şehirdeki tüm öğrenciler için tasarlanmıştı. Biz tüm gün okulu gezdik, çok ilginçtir ki ders yapılan bir sınıfa girmeyi bırakın, biz ders yapılan bir sınıf bile görmedik. Fakat enstrüman odasında bateri çalan bir çocuk, boş zamanlar için tasarlanmış bir eğlence odasında langırt, dart oynayan öğrenciler gördük. Kendimi o zamanlar "Allah Allah, Türkiye'de de mi lise ortamı böyle olacak?" diye düşünmekten alıkoyamamıştım. Tabii bu düşüncemde ne kadar yanıldığımı iki sene sonra birinci elden tanıklık ederek anlayacaktım ya, neyse. Bu şehirde iki gün kadar gezdikten sonra Paris'e, aşıkların şehrine gittik. Son gecemize Paris'in altını üstüne getirdik. Paris'teki son akşamımızda Champs-Elysees isimli ünlü caddeyi gezdik. Öğretmenlerimizin bizim tek başımıza gezmemize izin vermeleri bizi çok iyi hissettirmişti. Özellikle ben, hiç tanımadığım bu şehirde bir caddede tek başıma gezdim diye her şeyi yapabileceğime inanmaya bile başlamıştım. Hele birkaç mağazada alışveriş yaptıktan sonra, nasıl da her şeyi kendi başıma halledebiliyorum, diye düşündüm. Tabii elimdeki paranın ailemden geldiğini saymazsak. O anda o kadar özgürdüm ki istediğim her şeyi yapabilirdim, bunun için kimsenin iznine ya da yardımına gerek duymazdım. Tabii bunlar o anın getirdiği küçük bir yanılsamaydı sadece. Çünkü ne yazık ki o gün içimizde aynı zamanda bu güzel şehirden ayrılacaktık ve benim bırakın bu ülkeden ayrılmayı bu caddeden otele gitmek için bile öğretmenlerimde ihtiyacım vardı. Ertesi gün öğlene doğru Paris'ten bindiğimiz uçakla başlayan geri dönüş yolumuz, akşama doğru Konya'ya inen uçağımızla son buldu. Ailelerimizi görmenin sevinci biraz da olsun Fransa yolculuğumuzun bitmesi üzüntüsünü gidermişti. Fransa'dan bize kalan ise aldığımız hediyelik eşyalar ve yaşadığımız anlardı.