ENSEMİZDEKİ SOĞUK NEFES

Bazen oturup düşündüğümde fark ediyorum ki boş vermeyeli, dertlere, acılara gülüp geçmeyeli o kadar uzun zaman olmuş ki... Aslında hayatın beraberinde getirdiği tüm dertleri en sevdiğimiz tatlıymış gibi güzelce yiyip yutmalıyız olabildiğince hızlı bir şekilde. Çocukluğumda tam da böyle yapıyordum; düştüğümde ağlayıp sonra hemen gülüyordum, bir arkadaşımla küstüğümde ertesi gün barışıp hiçbir şey olmamış gibi davranabiliyordum. Çocukluğumda önümde duran ve hep ardında neler olduğunu, daha doğrusu, nasıl bir hayat olduğunu merak ettiğim kapalı kapı aralandığı zaman bitmişti sanırım benim acılara kattığım tatlandırıcım ve ben dertlerin artık o kadar da tatlı olmadığını anlamıştım. Onlar da benimle birlikte büyümüştü sanki. Boş vermek, acılara gülüp geçmek artık o kadar kolay değildi çünkü. Artık dizim kanadığı için veya düştüğüm için ağlamıyordum, yüreğimi yakan acılarla tanışmıştım ben o kapının ardında. Çocukken aklımın ermediği, tanımını bile yapamadığım, ciddiyetinin farkına varamadığım, sadece televizyondan veya insanlardan bir kelime olarak duyduğum o rüyasız derin uyku yani ölüm, benim için pek bir şey ifade etmiyordu çünkü o zamanlar, henüz tanışmamıştım onunla. Oysaki o değişmez son, en yürek yakan acıymış hayattaki. Hem de çok acımasız ve zamansız gelen, gelirken de gerçekleştirilecek hayalleri, yapılacakları dinlemeyen, beklemeden gelen bir acı... Uğruna sayısız savaşlar verilen, içinde yaşamak, bir yer edinebilmek için her türlü şey yapılan koskoca dünyadan ve dünyanın sınırsız güzelliklerinden vazgeçmeye mecbur olmaktır ölüm, pes etmek zorunda bırakılmaktır. Küçücük yerde boylu boyunca yatmaktır, hareketsiz ve sessiz bir şekilde. Hem de belki de tam canın koşmak isterken kırlarda umursamazca, kokusunu doya doya içine çekmek isterken mis gibi çiçeklerin... Her şeyi geride bırakıp tek yöne bir bilet alıp kimsenin bilmediği bir yere gitmek ve asla geri dönememek gibi bir şeydir yani. Ölüm, bütün çocukluğum boyunca yanımda olan dedemi yanımdan koparıp aldığında hissettim ben ilk defa gerçek acıyı, onun geri dönemeyeceği ve bir daha asla onu göremeyeceğim gerçeğiyle yüzleştiğim an sol tarafım önce yandı, sonra da ensemde soğuk bir nefes hissettim. Bu acı hiçbir şeye benzemiyordu, işte o zaman anladım bu dizimin kanamasıyla aynı şey değildi. O an hem nefret ettim ölümden hem de korktum. İnsan televizyonda duyunca, gazetede okuyunca şaka gibi geliyor ama aslında hiç şakası yoktu ölümün. Dedeme uğraşmıştı bir kere, çevremdeki herkese uğrayabilirdi her an. Yüreğim yanmıştı bir kere, bir daha yakabilirdi hiç acımadan. Ölümün etrafımdaki herkesi, bütün sevdiklerimi alıp beni yalnız başıma o yürek yakan acılarla bırakmasından gün geçtikçe daha çok korkar hale geldim. Kimse yalnızlığı sevmez, seviyorum dese de sevmez, hiç gerçekten yalnız kalmamıştır sadece ve nasıl bir şey olduğunu bilmiyordur. Ben de sevmiyorum ve beni yalnızlığa iten her ne varsa ona düşman oluyorum. Yalnızlık soğuk bir nefes gibi geliyor bana. Neden mi? Çünkü dedemi kaybettiğim zaman tam ensemde hissettim onu, içimi ürpertiyordu o soğuk nefes. Yalnızlıktan bu denli korkmam onu daha fazla ensemde hissetmek istemediğimdendi. Murat Gülsoy'un kaleme aldığı Yalnızlar İçin Çok Özel Bir Hizmet adlı romanı okuduğumda yalnızlık hissinin insanlar üstünde oluşturduğu korkunun onlara neler yaptırabileceğine tanık olmuş oldum. Kitaptaki ana karakter Mirat da aynı benim gibi yalnızlığın soğuk nefesini ensesinde hissetmekten korkuyor ve o nefesten kaçmak için her şeyi göze alıyor. Kendini kalabalığın içinde yalnız hissetmekten kurtulmayı yani hayatından yalnızlık kelimesini silmeyi vaat eden özel bir hizmetten faydalanmaya karar veriyor. Tıpkı kalp naklinde olduğu gibi bir nevi zihin nakliyle ölmüş bir kızın zihniyle yaşamaya başlıyor Mirat. Benim yalnızlığın en büyük sebebi olduğunu düşündüğüm, sevdiklerimizi bizden alıp götüren ölüm, Mirat için yalnızlıktan korkmadan yaşama kaynağı olmuştu. Acaba böyle bir seçenek bana da sunulsa ben de yapar mıydım diye çok düşündüm kitabı bitirdikten sonra ve kendimle uzun süre bu konuda tartıştıktan sonra ''Evet, yapardın'' dedim kendime. Yalnızlık korkusu, o soğuk nefesi ensemde hissetmek o kadar kötü bir duygu ki, kurtulmak için her şeyi yapabilirim herhalde ben. Belki bu seçimim size şu an çok mantıksız ve yanlış geliyor olabilir fakat yalnızlığın nasıl bir duygu olduğunu, insanın ayağını nasıl prangalar bağladığını, nasıl korkuttuğunu ancak onun o soğuk nefesinden dolayı üşüdüğünüzü hissettiğinizde anlayabilirsiniz. Eğer yalnızlığın soğuk nefesi üstünüzdeyse hangi yöntemle olursa olsun bir an önce kurtulmanız dileğiyle...