BİTMEK BİLMEYEN AŞKIN ANISINA

Hangi duygudur insanın en büyük düşmanı ya da kimdir insanın bin bir türlü emekle yaptığı duvarları tek seferde, tek bir cümleyle yıkan ve arkasına bile bakmadan çekip giden? Aşktır, ilk aşkıdır insanın... Senin kim olduğunun, ne kadar güçlü olduğun, şanının, şöhretinin hiçbir anlamı yoktur; o'nu gördüğün an en saf ve savunmasız halindesindir artık... Zaten aşkı da en güçlü duygulardan biri yapan da bu değil midir? Senin kimseye göstermediğin, göstermekten korktuğun, incinirim, zarar verirler diye sakladığın benliğini bir dakika bile düşünmeden gün yüzüne çıkartmandır, zarar gelse de ondan gelsin diyebildiğindir. İnsan, gördüğü ilk andan veda vaktinin geldiği o son ana kadar bilir hayatında yaşayıp yaşayabileceği en güzel anları onunla yaşayıp aynı zamanda dünya üzerindeki tüm kahroluşları onun sayesinde tadacağını. Ki aşk bu değil midir zaten? Bile bile her kusurunu kabullenip, o kusurları evrendeki en güzel varoluşlar haline getirmek... İşte tam da burada başlar aslında insanın ömrü hayatı boyunca unutamayacağı, istese bile başaramayacağı o güzelliklerle dolu ama bir o kadar elem hikaye... Nerede karşılaştığının, nasıl tanıştığının hiçbir önemi yoktur. O insan hayatındadır artık, her şeyiyle her anındadır. Tesadüflere hiç inanmayan bir insanı ihtimali olabilecek her şeye inandıran, hayatta yapmam dediği şeyleri en uç noktasına kadar yaptıran, insanın kendisinin bile fark edemediği fedakarlığı ve romantikliği ortaya çıkartan, sahiciliğin ne kadar sivri olduğunu öğreten o yegane insan hayatındadır artık ve ölene kadar da senle kalacaktır, bilirsin; bilirsin de kendine bile söylemeye korkarsın. Neden mi? E fark edersin be güzel insan, gördüğünde kalbinin hiç uslanmayacak gibi atmasından, onun ağzından çıkan her kelimeyi günler boyu düşünmeye başladığında, onu görmediğin zamanlarda dünyanın sana zindan olduğunda, onsuz bir yaşam düşündüğünde işin içinden çıkmadığında anlar insan; anlar da yaranamaz gönlüne, söz geçiremez. Kendisi dahil kimseyi dinlemez çünkü varı yoğu o'dur artık, doğrusu da, yanlışı da, nefesi de, ömrü de, kalbi de ona aittir artık. Nasıl bir beladır ki kurtulamaz çünkü bilir bu kadar çok sevgi kendisine bile fazlayken o nasıl kaldırabilir bunu? O'nu geçtim, dünya bile kaldıramaz ki bu sevgiyi çünkü öyledir ki; tüm açları doyurabilecek, tüm kalpsizlere merhamet ettirecek, tüm umutsuzlara yol gösterebilecek bir sevgidir bu. Sevgi demeye bin şahit istese de aşktır işte. Sevmeye, sevilmeye gelmiştir insan yeryüzüne; değer vermeye, değer görmeye kısacası yaşamaya değer şeyleri tatmaya gelmiştir. E gelmiştir de geldiği gibi görmüş müdür aradığı sevgiyi, değeri? O güzel insanlar hiçbir zaman görememiştir o değeri, kalbine yenilip anca sevmiştir sanki bir daha hiç gün yüzü görmeyecek gibi, sanki bir daha asla nefes almayacak gibi değer vermiştir sevdiğine. Biz de böylelerine yaşamaya gelmiştir diyemeyiz zaten, en güzel aşk destanlarının başrolü olmaya, en acıklı sahnelerin eksik olmayan yüzü olmaya gelmiş deriz, delirmiş sanki başka dertler yok mu deriz... Anlayacağın deriz de deriz biz susmayız zaten. Susalım ya da susmayalım; bu aşığın umurunda mıdır? Değildir elbet tabii, ona sevdiğinin varlığı yeter, bizle işi yok. Sevdiğinin gözlerinin içine bakıp iki kelam etse, yarım saat sahilde yürüyüp bir çay içse, geceleri başka kimseciler yokmuş gibi el ele yürüse yeter zaten ona. Nefes alıp yaşamak budur onun için ta ki bitmez sandığı o cezp edici, nefes almasına sebep olan şatafatın sonuna geldiğini fark edene kadar. Ne olmuştu o güzel aşka? O geceler günler boyunca süren büyük aşka? Gerçekten bitmiş miydi, yoksa sahte miydi her şey? Tek kelimeyle bir hayat biter miydi? Ölebilir miydi insan, öldürülebilir miydi bir zamanlar her şeyden kaçıp sığındığı o evin kapılarının yüzüne kapatılmasıyla? Evet, ölürdü hem de görüp görebileceği en güzel ölümü yaşardı belki de. Geceler bitmek bilmeyen bir ıstırapla da devam etse, günler onsuz geçmiyor olsa da, yaşamak bir şey ifade etmese de aşık biliyordu zaten en başında. Olsun, aşık o'nun yokluğuyla bile mutsuzken mutluydu, işin içinde biraz o vardı çünkü her halükarda. Ama yine de ikna olamıyordu aşık, o kadar da kolay değildi bu işler. Her Allah'ın gününü ondan habersiz ona mektup yazarak geçirirken tekrar gözden geçiriyordu eski sevgilisiyle daha doğrusu hiç eskimeyen sevgilisiyle yaşadıklarını, hangi ayrılıktı onu öldüren? O'nun gitmesi mi yoksa aşığın kendisinden vazgeçmesi mi? Sonra karar verdi aşık gidip geri gelmeyenlerle büyüyordu... Keşke dedi içinden ''Keşke birbirimize birkaç aşk kadar erken kalmış olmasaydık.'' Sonra kapattı bin bir hüzünle gözlerini ve bin bir umutla uyanmak için...