Geleceğin Kaybedenleri

Geleceği kaybetmek son zamanlarda üzerine en çok düşündüğüm konulardan biri. Çok da fazla düşünmek istememe rağmen karşı koyamıyorum. Geleceği istemsizce düşündüğüm zamanlar, her seferinde beynimin üzerinde tüm kontrolü kaybettiğim anlar olarak hafızama yer ediyor. Kontrolü kaybettiğim bu zamanlar geleceği de kaybediyorum. Çok şey yaşadığımı düşünmeme rağmen, yaşamadan neler kaybettiklerimin farkına varmak, ne kadar küçük olduğumu tekrar hatırlatıyor, insanlık olarak korkutucu derecede sonsuz bir hayata da sahip olduğumuzu gösteriyor bana. Öyle bir sonsuzluk ki bu; düşünmek istersen saatlerce Amazon ormanlarında gezersin, her ağaçta ayrı bir yaşanmamış hayatı görürsün, hissedersin. Birine bile dokunduktan sonra diğer ağaçlara bakmadan ayrılamazsın oradan, kaybolursun ve bitiremezsin. Bir arkadaşın ya da miden seni bu sonsuz olasılıklı alternatif gelecekle dolu ormandan çekip yemek için hayata döndürene kadar. Olasılıkları unutmak ve hayata devam etmek istersin, bu sadece nafile bir çaba olarak kalır. Başını okşadığın sokak köpeği gibi gezdiğin o orman seni takip eder. Dokunduğun hiçbir ağaç peşini bırakmaz, ağaçları görmeye devam edersin. O ağaçlara ulaşmaksa sadece hayal. Ben bile daha tatmadığım her günü, ulaşamadığım sayısız ağaçın gölgesinde yaşıyorum. Ormanın en derinliklerine dalanlardan biri olarak. Hayal, yaşamın her yükünü yüklenen fakat hak ettiği ilgiyi bir türlü göremeyen ortanca evladı. Sessiz sinemanın Buster Keaton'u. Hayal sadece kendini uçarken düşünmek gibi olağanüstü durumları kapsayan basit bir olgu değil. Sobaya dokununca elinin yanacağını düşünmek gibi sıradan bir çıkarım da aynı hayal gücünün ürünü. Bu güç seni 8 sene bir tabutta rehin tutulsan da, o küçük yerde ailenle akşam yemeği sofrasına götürür. Rio'da dans edip, Seul'de Cheonggyecheon Kanalında yürüşe çıkartır, seni hayatta tutar. Ve aynı hayal, yaşadığın hayatdan nefret etmeni sağlar ve 10 katlı binanın tepesine çıkartıp tek çözümün vücudunu boşluğa bırakmak olduğuna ikna edebilir. Hayal çift yönlüdür ve hepsi de hayalin pek tabii işlevidir. Hayal gücümüzün bize en güzel hediyelerinden biri olan geleceği sonsuz olasılıkla düşünebilmek de bu iki işlevle beraber benliğimize hizmet ediyor. Maalesef geleceği kaybetmek depresif insanların üzerine çokça düşünmeye eğilimli olduğu bir konu. Neyse ki depresif bir yapım yok. Yaşamadan kaybedilen şeylere üzülen değil, bunu düşünmekten tarifi imkansız hazlar alan taraftayım. Geleceğin tüm olasılıklarını herkesin düşündüğünü de gayet net biliyorum. Elbette herkes sahip olmadan kaybettiklerinin hayalini kuruyor. Sınavda yaptığı bir fazla yanlış yüzünden gidemeyeceği üniversitede yaşamadığı hayat için üzülüyor. Fakat ben kazanamadığım o üniversitede girmediğim ders de görmediğim sınıf arkadaşlarım ile yaşamadığım şeyleri düşünüyorum. Geleceğimden neler kaybettiğimi. Geleceği kaybetmek hakkında düşünmem üniversite seçimi için bana soru yönelten bir öğrenci ile konuşmamdan sonra derinleşti. Öğrenci arkadaşın bu sorusunu çok geç gördüğüm için geri dönüş yaptığımda tercih döneminin bittiğini ve Boğaziçine kabul aldığını söyledi. Ben de biraz da şakayla karışık olarak gelen kutuma bakmadığım için geleceğinin nasıl değiştiğini nelere kaybettiğini anlatan bir mesaj yazdım. Bilinçle yazdığım bu mesaj hayatımın her tarafında kontrolsüzce diğer olasılıkları da düşünmeme sebep oldu. Eve giderken seçmediğim sokakta yaşamadığım tecrübeler, metroda binmediğim diğer vagonda ki bütün insanlar, okumadığım kitaptaki metaforlar, dinlemediğim müzikte ki sözler, izlemediğim filmdeki karakterler, özellikle ilk hafta hepsi bana dert olmaya başladı. İnsan problemlerin çözümü için elinden bir şey gelmeyeceğini anladığı zaman sorunları görmezden geliyor. Ben de öyle yaptım, zamanla buna da alıştım. Darısı tüm sigara dumanında kendi benliğini arayan kaybedenlerin başına. Ömer Faruk Eş