ELLERİ KÜÇÜK KALBİ BÜYÜK KADIN: JEHAN BARBUR

"Sarılmayı dilediğin ve aklına sakladığın o güzel adamı ya da kadını bulalım. Uzaktan izleyelim ve biliyor musun? Bu bile yetsin kalbimizin çarpmasına." (sf. 68) Aslında ilk defa deniz görmüş bir çocuğun, Allah'ın her günü görmesine rağmen gökyüzünde uçağın bıraktığı izleri görüp sevinen koca bir adamın, sevdiği adamın savaştan dönmesini bekleyen yaşlı bir kadının umudu, yaşam sevinci var Jehan Barbur'da. Mutlu olmayı becerebilen bir kadın olduğuna eminim. Kötü geçen bir günde etrafa gülücük saçan bir bebek ya da sokak müzisyenlerini gördüğünde içinin ısındığını hissedebiliyorum. Ama gelin görün ki, bu narin kadını da yormuş zalim aşk. O da "Bazen içindekini sadece bir başkasına anlatabilirsin; sadece bir başkasına." (sf. 130) deyip bir şeyler karalamış, belki küllüğün dolup taştığı, rujunun kadehte iz bıraktığı karanlık bir gecenin kucağında belki herhangi sıkıcı bir toplantı sırasında. Çok da iyi yapmış, en az şarkıları kadar dokunuyor kalemi, usul usul akıyor gözyaşlarım sayfalara. "... O deli adamın gözlerinde On saniyeden fazla duramıyorum." (sf. 36) Belli, aşkın hakkını vermiş, dibini sıyırmış elleri küçük kalbi büyük kadın. Yoksa "Sevmenin işteş haline ne de çabuk dönülüyor. Buna belki başka bir isim bulmak lazım. Çünkü benim bildiğim sevmek, başka hallerle de olur bazen. Sadece dokunarak birbirine ya da uzun uzun gözlerinin içine bakarak birinin." cümleleri dökülmezdi kaleminden. O şarkıları da yazamazdı aksi olsaydı. Belki en güzel günlerini yaşadı o sıra. Ama sonra batmış, yaralamış her bir hücresini aşk. Anladığım kadarıyla ayrılmış sevgilisinden. Valizini toplayıp kapıyı çarpıp çekip gitmesi kadar sert olmuş gidişi. Ama sonrasında sızlamış yüreği. Kendine bile itiraf etmeye çekinmiş ama özlemiş "deli adamını", unutamamış. Makyajını temizlemeden yattığı geceler çok olmuş gibi. "... Olur mu sana da? Benim kadar nefes alamadığın? Benim kadar az- nefes aldığın?..." (sf. 125) Unutamamak... "Unuttum" demek bile unutamadığımızı gösterir halbuki. Zordur bu kadar kanayıp da ölmemek. Her şeyi zorunda olduğu içinmiş gibi yapmak, hiçbir zevk alamamak, kalabalığın içinde yalnız hissetmek. Bazen bedenen var gibi gözükürüz fakat ruhumuz, kalbimiz işin içinde değildir. İnsanın içindeki çocuk da çoktan terk etmiştir bedeni. Öylesine eksik kalmış hisseder insan. Çareyi başka kollarda, yataklarda, aşklarda aramış ama aradığını bulamamış olmalı. "... Aynı şeyleri söylüyoruz birbirimize Başkalarında eskittiğimiz "aynı sevmeleri" Senin sesin Benim ellerim İşte yeniliyor eskiden söylenilenleri de." (sf. 42-43) "Gönlüm" bir yerden ısırıyor bu acıyı! Teoman'a "Biz büyür dünya değişirken, birbirimizi düşünüp başkalarıyla sevişirken" sözlerini yazdıran duyguyla aynı neredeyse. Ne kötü değil mi? Kendinizi hayatıma devam ediyorum, her şey çok güzel, işte onsuz da mutluyum, başkasına kalbimi açtım diye inandırırsınız ama bir gün "sözde" sevgilinize gönlünüzün kaldığı kadının ya da adamın adıyla seslenirsiniz. Meğer ona söylediğiniz tüm aşk sözleri, aldığınız her hediye en önemlisi ona karşı hissettikleriniz aslında "o"na ait değilmiş. En acısı ölmüyor da insan, şanslıysanız güçlendirir sizi bu acı. Yok kaldıramazsanız işte o zaman fena. "... İyiyim bakma Vicdan da yapmıyorum artık beni çağırmalarına Seninle öğrendim desem yalan olmaz Sevilmeden bir şeyi sevmeyi..." (sf. 85) Ne büyük çelişki... Bu denli aşık olup bir o kadar kaçmak o adamdan ya da kadından. Kendini engellemek... Unutamamak ama bizim için yanlış olduğuna adımız gibi emin olmak. Onu düşünmeden uyuyamamak o başka birine sarılırken. Zaten onun için artık yoldan geçen herhangi birinden farkımız kalmamıştır belki de, her neyse. "... İyiyim sen bakma; hoş baktığın da yok ya!" (sf. 85) Buket Nur Ekim