Mükemmel Düzen Eşittir Kaos

Lois Lowry'nin Seçilmiş Kişi adlı kitabı dünya çapında büyük ilgi görüş, hatta filme bile çevrilmiştir. Kitap, ütopyada yaşamın nasıl olduğunu anlatmaktadır, ancak mükemmel bir toplum yaratmak için kaybedilen değerler paha biçilemezdir. İnsanların hafızalarından büyük savaşlar silinmiş, renkler ve tatlar gibi birçok şey hatıralarından çekilip alınmıştır. Bununla birlikte elbette duyguların çoğu da kaybedilmiştir. Duygusuz bir yaşamı ancak hayal edebilirim. Aşık olamayacaksam, pişmanlık duyamayacaksam ve sonunu düşünmeden davranamayacaksam yaşamanın bir anlamı yoktur benim için. Her şeyin mantık çerçevesinde uygulandığı bir dünyada hataya yer yoktur ve hatanın olmadığı yerde olaylar sonucunda çıkarılacak dersler de olamaz. Bu ne demek biliyor musunuz? Özgürlüğün insanın elinden alınması demektir bu. Tıpkı kitapta olduğu gibi her yerin ve herkesin kameralarla izlendiği ve kimsenin birbirine 10 cm'den daha yakın duramadığı bir ütopya ne kadar mükemmelleştirilmeye çalışılsa da o toplumda başkaldıracak birileri mutlaka olur. Eğer olmazsa, sıkıntının büyük olduğu anlaşılır, çünkü bu durum özgürlüğün tamamen elden gittiğine ve seçimlerin çoktan başkaları tarafından yapıldığına işarettir. Hiç kimsenin geçmişe dair bir şey bilmediği bir toplum düşünün, her şeyin aynı olduğunu düşünen bir toplum. Tekdüze hayatlar ve önceden ayarlanmış kuralların dışına çıkmayan insanlar... Yaşamları boyunca görecekleri tek renk gri olan insanlardan yaratıcılık gibi şeyler beklenilmemesi gerektiği konusuna girmiyorum bile. Her şey ne kadar mükemmel görünse de hiçbir şeyin aslında yolunda olmadığını insanların davranış şekillerinden bile anlayabiliriz aslında. Aynı şekilde ve aynı hizada yürüyen yüzlerce insanın olduğu yerde farklı şekilde yürüyen bir insanın değişik karşılanması buna bir örnek mesela. Herkesin aynı olduğu yerde garip olanın farklı bir şey yapan kişinin olması sizce de çok ilginç değil mi? Günümüzde de böyle durumlara rastlanabilir tabii ki. Bu bahsettiğim şeylerin yalnızca hayali bir "ütopyada" gerçekleşme olasılığı yok, çoğuna günlük yaşamda rastlıyoruz, sanki bir distopyada yaşıyoruz. Aşık olunamayan bir topluluktaki ortamı bir hayal edin. Herkes birbirine boş gözlerle bakıyor ve kimse bu durumdan rahatsız değil. Kimse bir başkasına farklı duygularla yaklaşmıyor, istese de yaklaşamıyor. İki kişi birbirine gereğinden fazla yaklaştığı anda hoparlörden bir ses "Kişilerin birbirine çok yaklaşması toplumumuzca hoş görülmeyen bir davranıştır" diyor. Hoş görülmeyen... Sırf insanlar sorun çıkarmayıp, kurallara körü körüne uysunlar diye onların hislerini ve duygularını ellerinden almak yetmiyormuş gibi, duygularına kavuşmanın nasıl bir his olduğunu tatmasınlar diye katı kurallar koyuyorlar. Böyle bir yerde yaşamak ancak hayalmiş gibi geliyor insana. Merak etmeyin, insanoğlunun da sonu elbet bir gün böyle olacak. Ütopya, her zaman hayalinin kurulduğu mükemmel düzenin var olduğu bir yaşam şekli olmasına rağmen nasıl olur da bu kadar kusuru olabilir? Herkes ütopyanın aslında ne kadar arzulandığından ve ne kadar gerekli olduğundan bahsediyor. İçlerinde herhangi biri çıkıp ne gibi kusurların olduğundan bahsetti mi? "Geçmişi bilmeyen geleceğine yön veremez" demiş büyük insan Mustafa Kemal Atatürk. Hafızalardan savaşların ve zor zamanların silindiği bir toplumdan ilerleme beklenemez. Bulunduğu noktaya nasıl geldiğini, bu noktada olmasını sağlayan kişilerin kim olduğunu ve onların ne uğruna hayatlarını kaybettiklerini sorgulayamayan bir insan bir sonraki adımı nasıl atması gerektiğini bilemez. Toplum istediği kadar modern olsun, yaşamdan en ufak bir şey çalındığında insanlar tıpkı oyuncağı elinden alınan bir bebek gibi ne yapacaklarını bilemezler ve kendilerini mızmızlanırken bulurlar. Yaşamı güzel yapan karmaşıklığıdır aslında. O kargaşanın arasında insanın kendi yolunu bulabilmesi kadar güzel bir şey yoktur çünkü insanın "Yapabildim" demesi kendi iradesiyle bir şeyleri başarması demektir. Bir ütopyada bu cümleyi duyamazsınız, çünkü orada önemli olan kişinin değil toplumun kendisidir. Atılan her adımdan önce toplumun düzenini koruyacak mı, sonra insanın ihtiyacını karşılayacak mı diye düşünülür. Bireyler asla ön planda olmaz ve bu, bir düzenin sonunun gelmesinin yakın olduğuna işarettir. Umalım ki, ütopya denen bu saçmalık insanoğlunun başına olabildiğince geç gelsin ki gelecek nesiller hayatlarını diledikleri gibi dopdolu yaşayabilsinler.