NEDEN HAYATIMIZI ERTELERİZ?

Semih Gümüş'ün Belki Sonra Başka Şeyler de Konuşuruz kitabını elime aldığımda "bu kitap bir şeyleri ertelemekle ilgili" dedim. Okuyup bitirdiğimde hiç de haksız olmadığımı gördüm. "Ben acaba bir şeyleri erteliyor muyum?" diye sorgulamaya başladım. Aklıma ertelediğim o kadar çok şey geldi ki elime kağıt kalem alıp bir liste yapmaya başladım. Liste sayfalara dönüşmeye başlayınca ürktüm ve kalemi bıraktım. Ertelediğim bu kadar fazla şey varsa ben sanırım hayatımı baştan sona erteliyorum kanaatine vardım. Kendime neden bir şeyleri ertelediğimi sordum. Yani beni neler bir şeyleri ertelemeye, bir ileriki tarihe o şeyi yapmaya itiyor onu düşündüm. Sonuç olarak üç sebep buldum; korku, kafa karışıklığı ve sabırsızlık. İçimde varlığını uzun süredir unuttuğum bir korku taşıdığımı fark ettiğimde epey afalladım. "Bu kadar büyük korkulara sahip olmak beni korkak bir insan yapıyor bu yüzden anı yaşamaya cesaretim yok ve her şeyi erteliyorum" diye düşündüm. Gördüğünüz gibi kendimle yüzleşirken bile korkaklık yapıp erteleme alışkanlığımı anlamlı kılabilmek için bahaneler uyduruyorum. Korkuyorum çünkü yaşadığım ülke bana güven vermiyor. Korkuyorum çünkü kötü koşulları değiştirmek için bir girişimde bulunmadım şimdiye kadar. Korkuyorum çünkü bu girişimleri yaparsam sahip olduğum şeylerden mahrum kalacağımı düşünüyorum. Kısacası vurdumduymazlığım, ümitsizliğim ve bencilliğim beni korkak bir insan yapıyor. Bu korkularım da anı yaşamaktan beni alıkoyuyor ve ben kendimi güvende hissetmek için bir şeyleri ertelemeyi seçiyorum. Korkularım kafamı karıştıran en bütük sebep. Ama kafamın karışık olmasının bir diğer nedeni de kendimi iyi ifade edememem. Yazarken bu durumla çok karşılaşmıyorum çünkü durup kim olduğuma dair kendi kendime düşünme zamanım oluyor. Ama konuşurken iş böyle değil. Her şeyi söyleyip hiçbir şey anlatmamış oluyorum. Kendimi iyi ifade edemediğim için beni rahatsız eden şeyleri belirtemiyorum, beğendiğim şeyleri paylaşamıyorum ve sonuç olarak karşımdaki insanın beni dinlerken dikkatinin dağılmasına sebep oluyorum. Başka bir deyişle kendi kendimi dinlenmeye değmez bir insan yapıyorum. Bu nedenle hayatta en çok yapmak istediği şeyleri ifade ederken kesin olamıyorum, bu şeyleri ileriki bir tarihe atmak zorunda kalıyorum. Çünkü bu hayatta en çok gerçekleştirmek istediğim şeyler benim hayallerim ve ben hayallerimi kaybetmektense onları hiç ulaşamadığım bir geleceğe hapsederek güvende tuttuğumu sanıyorum. Son olarak sabırsız bir kişiliğe sahip olduğum için çoğu zaman doğru yerde doğru şeyleri yapamıyorum. Sonuç olarak bu erteleme refleksimi harekete geçiriyor. Her şey istediğim zamanda olmayınca çabuk vazgeçiyorum ve başka zaman yeniden denemek için erteliyorum. Bu noktada da hiçbir şekilde yapmak istediklerimi tamamlamış olmuyorum. Olan harcadığım zamana ve enerjime oluyor. Ertelemenin en kötü yanının da bu olduğunu düşünüyorum. Bir şeyi yapmayı ne kadar ertelerseniz erteleyin sonuç olarak kaybettiğiniz zaman ve enerjiyi geri alamıyorsunuz. Sadece zaman öldürmüş oluyorsunuz. Sonuç olarak kendimle ilgili şu karara vardım. Öncelikle korkularımla yüzleşmeliyim. Mesela herkesin aksine ben bu terör ortamında okulun tatil edilmesine kesinlikle karşıyım. Terörün en büyük nedenlerinde biri cahillik. Bu cahillerin bizim de eğitim ve öğretim hakkımıza müdahale etmesine izin vermiyorum. Kendimi iyi ifade edebilmek için daha çok kitap okumaya karar verdim. Kitap okuma süreci hem kelime dağarcığımı geliştirir hem de sabretmeyi öğrenmemi sağlar diye düşünüyorum. Ne de olsa kitap okumak film izlemek gibi değil. Sonuca ulaşmak için bazen bir kitap için iki saat değil iki ay bile yetmez. Artık hayatımı ertelemek istemiyorum. Yapmam gereken çok şeyim ve belli ki çok az zamanım var. Anı daha çok yaşamak ve yapmak istediklerimi tam anlamıyla yapmak istiyorum. Ceylan Akkuş