SON BİR DENEME İLE SON KEZ SORGULAMACA

Siz bu yazıyı okurken ben çoook uzak diyarlarda olacağım. Çünkü dönemin son yazısını yazıyorum ve maalesef bundan sonra yazacak gücü kendimde bulamıyorum. Ayrıca yazdım farz edelim, yine de yazdıklarımı öldürmek, katletmek, gömmek dışında bir yol bilmiyorum. Siz biliyorsanız eyvallah ama ben bilmiyorum. Gerçi siz de bilmiyorsunuz. Neyse yeni bir yazı daha işte... Russell gibi onu bunu sorguluyorum yine. İnsanlar da sorguluyor, sorgularken de düşünüyor. Düşünsünler, düşünedursunlar. Siz bu yazıyı düşünün, bu yazıyla devam edin sevgili okur. Yazıda bir günümü, gördüklerimi ve düşündüklerimi sorguluyorum, hadi artık başlıyorum. Hava pırıl pırıl, güneş şıkır şıkır, deniz bir içim su... Bir de yürümek bu kadar zor olmasa... İlkbahara girer girmez attım postalları bir kenara. Dış dünyaya bez ayakkabılarımla atıyorum ilk adımı. Atıyorum ama içimde bir sıkıntı, bir tatsızlık var. Ayakkabılarımın topuğu yok. Yarı yolda yürüyorum, yarı havada. İki megapiksellik tanrısal bakış açımın yakınlaştırma özelliğini kullanarak arkadan nasıl görünüyor diye bakıyorum saçıma. Kör yoluna girip kapatıyorum gözlerimi. Kapatmaz olaydım gözlerimi. Gördüğüm bir metro kapısı, bir de tekleyen yürüyen merdivende göz göze geldiğim ve gerçekliğini bir türlü inkar edemediğim, bütün hatlarıyla hafızalarda yer eden bir tekel levhası. Hemen dinden çıkıyorum ve böyle yürüyeceğime koşarım deyip deparı basıyorum. Yeni dinim otobüs durağı... Başına ödül koyulmuşçasına günbegün arttırılan maktu vergisi ile zat-ı şahanemiz, devlet babamızın yüce gönüllülüğüne su serpen ölümcül ve süründürücül sigaramı çiğneyerek beklemeye koyuluyorum Mesih'i (otobüsü). Gelmiyor da gelmiyor. İmanım takatimden sönük, yine de bekliyorum; yüzüm Mesih'in geleceği yöne dönük. Aniden sırtıma dokunan erkek torunu sahibi dayımsı dedemsi beliriyor. Suratı güneşten sararmış, acımsı ekşimsi bana bakıyor. "Kartın var mı canikom?" diye soruyor. "Var." cevabını alır almaz çatık kaşları yerini gülen kaşlara bırakıyor. Zıplayıp topuklarını birbirine vurması ve çaça dansı ile üstüme üstüme gelmesi, bende "Hönk!" nidasıyla salya sümük ona katılma isteği uyandırıyor. Maalesef, babamın Ulus'da üçü on yedi liraya satılan (kendi bedenine göre aldığı) gömleklerden bana verdiğini; boğazıma kadar iliklediğim ve bu sıcakta cebinde tespih çektiğim deri ceketimi üstüme giydiğim için adi mimiklerim istifini bozmama kararı alıyor. Ben de dayımsı dedemsiyle karşılıklı çaça yaparak gösteremediğim sevgimi, kurtarıcımdan (otobüsten) ayrılıp dini oyumu ondan yana kullanarak manen sergiliyorum. Zaten otobüs geciktikçe devlet babamız kazanıyor. Ya gelirse ve ya devletümüz zarar iderse diye endişeleniyorum. Yeni Mesih, dayımsı dedemsi olsun diyor ve son vergileri de ciğerime çekip otobüse (yani Eski Mesih'e) ağır adımlarla biniyorum. Kartı basıyorum. Dayımsı dedemsi beş lira uzatıyor. Üstünü verecek bozuk param olup olmadığını el yordamıyla kontrol ediyorum ve fakat olmadığını görüp zaten vereceğimi düşündüğüm cevabı veriyorum. "Helali hoş olsun." Dayının alter egosu, sırıtan suratımı tokatlamaya başlıyor. Anneciğime küfredip benim ne denli adi olduğuma dem vuruyor. Bir deme vuruyor, bir bana vuruyor. Ben de dayanamayıp ona vuruyorum. Bu sırada şoför, ritmik olarak kornaya basıyor ve her tokata minik bir selam çakıyor. Bu sevimli tokatlaşma oyunumuz yavaş yavaş sona eriyor ve dayımsı dedemsiyle aynı durakta iniyoruz. İnmeden katkıları için şoför beyimize bir yakuza selamı çakıyor ve dayımsı dedemsiyle yollarımızın ayrıldığını meşrulaştırıyoruz. Bu olanlar beni derinden yaralıyor ama bedenim hala ruhumun inanç ve ibadet ihtiyacını karşılamaya can atıyor. Bu açlığı, dökülen lokmaları yiyemeden döküp çimlere tıkıyor ve açılış dininin yepyeni elçisini dinlemeye koyuluyorum. Ama dinlemeye dayanamayıp ayrılıyorum ve imansız ruhum, dermansız vücudumu bar taburesine adeta sürüklüyor. İlişkiler bitiyor, bakışmalar başlıyor. Heveslendikçe değil, sindirildikçe bu son dinin tadı çıkıyor. Ve bu sefer de aforoz ediliyorum. Çünkü cılkını çıkarıyorum inanarak yaşamanın. En Eski Mesih'de (otobüste) Yeni Mesih (dayımsı dedemsi) yanı bir koltukta, yepyeni elçinin afişlerini izleyerek yolculuk ederken hiç eskimeyen dinin etkisi omuzlarıma bindiriyor ve ev yolunda uyukluyorum. Uyanıyorum. İçimde bir sıkıntı, bir tatsızlık... Kapıya vardığımda anlıyorum. Meğerse evden çıkarken her zamanki gibi önce sağdaki bağcıkları bağlamış ve fakat onu da gevşek bağlamış, sonra da eşitsizlik olmasın diye soldakini, sağdakine göre ayarlamış ve sonunda bir çift gevşek bağlı topuksuz ayakkabıyla dış dünyaya adım atmıştım. Bunu yaparak zamansızca, kuralsızca ve ahlaksızca dünyaya atılmıştım. Kendimi kendime kaptırmıştım. Russell gibi onu bunu sorgulamıştım. İnandıkça kaptırmış, sorguladıkça yalnızlaşmıştım. NOT: Yazıdaki parantez zayiatı için özrü bir borç bilirim. Ama açılan parantezlerin yazı boyunca olduğu gibi sürekli kapanmak zorunda olmadığını da vurgulamak isterim. Tüm bu parantezler ışığında, son bir parantez daha gerek bu yazıya. O halde aç parantez, muziplik tamamlandı. Kapama açık kalsın parantez. Dönemin son selamı da Ferhan (Şensoy) Abi'ye olmuş oldu böylece. Parantezler için...