Kendimin Eseriyim

Sıkıcı gelecek belki sizlere, fazlasıyla monoton bir giriş olduğunu düşüneceksiniz fakat ben yine de o meşhur cümleyle başlayacağım satırlarıma... Hayat zor! Çok zor! Uzun, çetrefilli bir yol... Koşarak da emekleyerek de geçseniz o yolu mutlaka etiniz çiziliyor, ruhunuz kanıyor. Her gün yeni bir problem, yeni bir eksiklik, yeni bir aksaklık çıkıyor insanın karşısına. Kimilerimiz daha düz yollardan koşarken kimimiz girintili çıkıntılı yollarda emekliyoruz. Çok farklıyız hepimiz, iki kardeş bile çok farklı... Yaşamlarımız, ailelerimiz, ideallerimiz, karakterlerimiz, görüş ve düşüncelerimiz... Hep çok farklı! Fakat aynı olan bir şey, tek bir şey var ki o da hayatın zor olduğu. "Öyle mi gerçekten?" diye sormaktan alıkoyamıyorum kendimi bu cümleyi her duyduğumda. Miktarını merak ediyorum. Ne kadar zor? Ne kadar zor olabilir? İşte tüm bunların cevabını ben Peter Perlegas'ın Vincent Van Gogh Self Portrait on a Starry Night'ında buldum ansızın. Durum şöyle ki insanlar tarafından hep çok zor olduğu söylenen bir yaşam sürdüm. Elbette ki zordu benim hayatım da, kiminki kolaydı ki? Fakat hayat hikayemi ağzı açık dinleyen insanlara şaşkınlık duydum hep. O yollardan geçerken ben hissetmemiştim oysa ki böylesine bir yorgunluk. Kenarda köşede oturup hayatlarının ne kadar da zor olduğuyla ilgili konuşup konuşup bir de ağlayanlara da anlam verememiştim hiçbir zaman. Hep kocaman bir soru işaretiydi bu konu benim için, ta ki o resimle karşılaşana, adeta kendimi 20 küsur yıl sonra ilk defa tanıyana kadar. Bakarken kendimi gördüm adeta o ellerde, o tabloda. Küçük bir Van Gogh yarattım içimde... Haberim yoktu benim için çok büyük bir gizemin çözüleceğinden. Evet, bendim oradaki Van Gogh. Bendim kendi elleriyle sahnesini çizen, senaryosunu yazan ve oynayan... Bendim her şeyin mimarı. Küçük yaşta yalnız bırakılmıştım çünkü hayat sahnesine, ya bir yıldıza dönüşecektim ya da hayatım boyunca kırmızı bir koltukta isimsiz ve resimsiz bir şekilde oturup başkalarını izleyecektim. Bilinçsizce de olsa böyle algılamıştım hep hayatı. O yüzden bugün buradayım, hayatın zor oluşunu sorgulayarak, her şeye göğüs gererek, yıkılsam da düşmeyerek... Her şey çok küçük yaşta annemi kaybetmemle başlamıştı. Ben annemi kaybettim, babam kendini. İyi bir insandı, iyi bir arkadaştı, iyi bir sırdaştı fakat asla bir "baba" olmayı başaramadı. İlkokula giderken sabahları üniformamı kendim ütülüyor, kahvaltıyı ben hazırlıyor, ödevlerimi tek başıma yapıyordum. Çoğu zaman bomboş bir eve dönerdim okuldan sonra. Ancak bir sonraki sabah görebilirdim babamı salondaki kanepede sızmış bir şekilde. Annem artık bana pastalar hazırlayamadığı için doğum günü de kutlamadım bir daha, hala da kutlamam. Yine de hiç unutmam on ikinci yaş günümde babamın kusmuğunu halımdan temizlediğimi mesela... Babamı her ne kadar çok sevsem ve asla yanından ayrılmak istemesem de asla güvenemiyordum ona, özellikle de maddi konularda. Bu yüzden hayatım da çalışmakla geçti. Hem derslerime, hem hayata karşı yaptığım büyük hazırlıklarla... Kuaför çıraklığı da yaptım mesela, fön sesleri arasında matematik de çalıştım. 100 almıştım o sınavdan, hiç unutmam... "Kendimle gurur duymuştum." İşte bu yüzden bugün olduğum kişiyim sanırım. Ben dikenli çiçekler kokladım, çamurlu patikalardan geçtim, çok yara aldım fakat hiç kan dökmedim. Tek gayem sapasağlam ilerlemek oldu şu hayatta. Kendimi kendim yarattım diyebilirim, tıpkı bu resimdeki gibi. O yüzden de en ufak şeyde "Hayat zor!" diyenlere anlam veremedim hiç. Kartımın limiti bitti, sevgilim terk etti, sınavdan kötü not aldım gibi cümlelerin ardından gelen sitem ve üzüntüleri asla gerçekçi bulamadım. Sadece yarım kalmış, renkleri bozulmuş, figürleri anlaşılamayan resimler gibi gördüm o insanları. Yani anladım ki başıma gelen en kötü şeyler, başıma gelebilecek en iyi şeylere dönüşmüş. Ben, ben olmuşum ünlü bir "yıldızlı gecede." Kendi renklerime kendim karar vermişim, her bir parçamı kendi ellerimle ben oluşturmuşum yılmadan. Bu yüzden de hayatın zorluklarını dillendirmeye ihtiyaç duymamışım, insanların düşe kalka geçtiği yollardan ben koşarak geçer olmuşum. Kendimin bir eseriyim ben ve kendime minnettarım...