HAYATIN DİŞLİLERİ

Hayatta ''her şey'' bir nefesle başlar, bir nefes ile son bulur. Bu iki nefes arasında geçen bir döngüdür hayat. Başı da sonu da birdir çünkü. Her insan farklı biçimde deneyimler bu süreci, bir güne bile dönüp baktığımızda milyarlarca insanın o günü milyarlarca farklı şekilde deneyimlediğini görebiliriz. Buna rağmen onca farklı hayatın içinde insanlar nasıl olur da kendilerine benzeyen birini bulabilirler? Cevap basittir oysa... Milyarlarca farklı deneyim dahi olsa insan insandır, o milyarlarla ifade edilen farklı birçok hayat aslında birbirine o kadar yakındır ki. Nicola Yoon'un Her Şey adlı romanını okuduğumda hayatı benden tamamen farklı bir şekilde deneyimleyen başkarakter Madeline ile öyle çok ortak duygum olduğunu fark ettim ki. Madeline çok ciddi bir hastalıktan muzdarip, dünyaya alerjisi var. Evden dahi çıkamayacak kadar zor durumda. Oysa ben okula gitmek için her sabah erkenden evden çıkıp akşam geç saatlere kadar okulda kalıyorum. Madeline babasını ve kardeşini bir trafik kazasında kaybetmiş, annesi ile zorluklara göğüs germek zorunda. Benim durumumsa neredeyse tam tersi: annem ve babam ile tüm zorluklara beraber göğüs geriyoruz. Bunca zıtlığa rağmen Madeline'ın hissettiği birçok şeyi ben de hissediyorum, onun endişelerini paylaşıyorum yeri geliyor. Dış dünyadaki birçok şeye alerjim yok belki ama evde olmak beni güvende hissettiriyor, bir yandan da uzak diyarların düşünü kuruyorum. Görmediğim yerleri görmenin arzusu sarıyor vücudumu. İlk aşkımı bekliyorum ben de, belki karşı evin camında bir gün gelir de karşılaşırız diye çiçekler koyuyorum camımın önüne. Benim de basit günlük dertlerim oluyor, derslerdeki başarımdan endişe ediyorum dünyanın herhangi bir yerindeki öğrenciler gibi. Gün geliyor içimi umut kaplıyor, her şeyin çok güzel olacağına inanıyorum; gün geliyor, en sevdiğim bile beni içine düştüğüm karanlıktan çıkartamıyor. Bu ve daha nice duyguları milyarlarca insan deneyimliyor, ha bugün ha 20 yıl sonra fark etmez. Duyguların çoğunun evrensel olduğunu bir kez daha anlıyorum bu kitapla. Nerede yaşadığın, yaşın, sağlık durumun ya da ruh halin fark etmez. Hayatın dişlileri sen var oldukça dönmeye devam ediyor ve sen sadece sana özel sandığın bu duyguları yaşıyorsun, oysa hayat belki de milyonuncu kez birine yaşatıyor bunu, farkında değilsin. İnsan bencil bir varlık. Hep en kötüsünün kendi başına geldiğini, en büyük dertlerin ona ait olduğunu düşünür durur. Kabul, hayat her zaman herkese adil davranmıyor. Kimisi doğuştan acı çekmeye mahkum bırakılırken kimisi daha doğduğu ilk günden itibaren sevgi ve refah içinde büyüyor. Adaletin olmadığı bir yerde mutluluktan bahsetmek mümkün mü? Pek tabi mümkün. Madeline gibi nice insan evlerinden dahi çıkamayacak derecede zor bir hayat yaşamış olsalar da mutluluğun peşini hiç bırakmıyorlar. Savaşıyorlar, mücadele ediyorlar. Döngüyü kıramayacaklarının farkındalar, gün geldiğinde onlar da herkes gibi son nefeslerini verecekler ancak bu iki nefes arasında geçen zaman tamamen onlara ait. İşte farkı da tam burada yaratıyorlar, klişelerle dolu hayatın içine umut tohumları serperek onu sıradanlıktan kurtarıyorlar. Dişliler dönmeye devam ediyor ancak artık kulağı tırmalayan seslerle değil de sessiz sessiz, ağır ağır dönüyorlar. Onların da acelesi yok çünkü, zamanı geldiğinde duracaklarının farkındalar. Neden tadını çıkarmasınlar ki bu dönüşün? Biz insanoğlunun belki de en büyük hatası bu: dişlilerin dönüşüne öyle bir kaptırıyoruz ki kendimizi, tamamen hipnotize olup sadece onları izliyoruz. Ne zaman duracak diye korkarak bekliyor ancak başka hiçbir şey yapmıyoruz. Sadece bekliyoruz. Oysa hayat denen bu süreç ne kadar da kısa. Sıradanlığa, basitliğe ve tekdüzeliğe rağmen savaşmaktan başka çaremiz var mı ki? Ayşan Ilgın Polat