ÖLDÜRMEYEN ŞEY GÜÇLENDİRİR, PEKİ YA KAYBEDİŞLER?

Varoluşumuzdan itibaren bir şeylere sahip oluruz; bir isime, bir anneye, "Birini kaybetmeye alıştırırsan, artık hiçbir şeyden korkmaz. Senden hiç..." (İşler bir babaya ve bir yuvaya. Büyüdükçe sahip olduklarımız da artar, aile 39) bireylerinin yanına arkadaşlar eklenir, oyuncakları kırtasiye malzemeleri takip eder, duygu hanesindeyse umut ve aşk yerini alır. Sahip olunan her varlık ve hisse kaybetme korkusunu getirir yanında. Peki biz niye bu kadar çok korkarız kaybetmekten? Bugün bize ait olan şeyin ertesi gün de bizim olup olmayacağı şüphesi dengemizi bozar çünkü. Evet, o aitlik hissiyatı bozar dengeyi. Alışmışızdır o şeyin varlığına, yokluğunu düşünmeye elvermez beyin. Bu da ister istemez her bünyeyi korkutur. Çünkü alışkanlıkları değiştirmek zordur. İnsan her ne kadar çeşitli durumlara adapte olabilmesiyle ayrılsa da diğer canlılardan, bu adaptasyon her zaman o kadar da kolay olmaz. Çünkü maddi manevi her kaybedişte, insan kendi kendine kalır. Bir iç muhakeme yapması gerekir, uyum sağlayabilmek için kendisini varlığına alışık olduğu şeyin yokluğuna alıştırmaya mahkum olur. Bu yüzdendir ki kaybetmek korkutucudur. Bu korkuyu kendim derinden hissettiğimden olsa gerek, insanı nasıl alt üst ettiğini biliyorum. Hiçbir şeyin kalıcı olmadığını anneannem ve dedemi kaybettiğim zamanda anladım. "Dedesinin kuzusu mu gelmiş?" diye beni sarıp sarmalayan, gittiğim her yere peşimden gelen dedem ve bana yemek yedirmekten beni giydirmekten hiç usanmayan anneannem bir anda erişilmez olmuşlardı. İki hafta önce ziyaretlerine gitmeyi ders çalıştığım için ertelediğim bir tanecik anneannem ve dedemi ziyaret etme hakkım artık yoktu. Bu da benim ilk kaybım olmuştu, sarsılmıştım. O ve ondan sonra yaşadığım her kayıpsa beni değiştirdi, bazısı eksiltti bazısı arttırdı. İnsan her ne kadar kaybedişin her zaman son olmadığını; umutsuzluğun, çaresizliğin elbet bir gün biteceğini bilse de bunu kabul edip rasyonelce hayatına devam edemiyor maalesef. Bir gün kötü hislerin yerini mutluluğun alacağını bilmek ne yazık ki mutlu olmaya yetmiyor. Buna rağmen her seferinde tekrar aynı şeyleri yaşasa da insan, düştüğü gibi kalkmasını da biliyor. Kayıpların da hayatın bir parçası olduğunu kabullendikçe hayatına devam edebiliyor. Bazen mottoda olduğu gibi beni öldürmeyen şey güçlendirir diyerek ayakta kalmaya çalışıyor. Öyle veya böyle bir şekilde insan teker teker kayıpların üstesinden geliyor. Bu kayıplar sıklaşıp silsile haline geldiğindeyse insan bir yerden sonra kayıplara alışmaya başlıyor. İnsan kaybetmeye nasıl alışır ki? İnsanı yormaz mı, tüketmez mi? Tek kaybedişte bile afallayan, yolunu kaybeden insan kaybetmeye alışsa ruhsuzlaşır. Hayattan beklentileri azala azala yok olur. Kazandığı ve sahip olduğu her yeni şeyde aidiyet hissini hissetmesi güçleşir, çünkü eninde sonunda onun da elinden yitip gideceğini düşünür. Hiçbir şeye tam olarak sahip olamaz. O sahiplik duygusunu da artık hissetmediği için de artık bir korkusu olmaz; hissizleşir, donuklaşır. Birinin sizi özel olarak kaybetmeye alıştırmasıysa en zorudur şüphesiz. Gerçekten karşı taraftan hiçbir beklentiniz kalmaz. Karşınızdaki kişiyi tanımaz olursunuz, o kadar çok şeyi kaybetmişsinizdir ki artık varlıkla yokluğun bir farkı kalmamıştır. Hayatınıza o noktadan sonra kim veya ne girerse girsin bir anlamı olmaz çünkü yaşadıklarınız sizi her şeyin geçici olup elinizden bir gün kayacağına inandırmıştır. Bazıları için bu korkusuzluk, umursamazlık bir şekilde yenilmezlik gibi görünür, ama böylesine hislerden arınmış bir yaşamda yenilmezliğe erişmek anlamlı mıdır ki? Kaybetmekten korktuğunuz bir şey yoksa aslında gerçekten bir şeye sahip değilsinizdir ve bu sahipsizlik de insanı insanlığından uzaklaştırmaz mı? İşler, Nejat. . Can Yayınları, 2016. Baskı.