TANRI'YA KÜSMEK

Eskiden her musibetin arkasında, bizi daha iyiye ve daha fazlasına hazırlayan bir süreç olduğuna inanırdım. Hani derler ya, bela geldiyse bir sebebi vardır diye. Ben de buna benzer şekilde düşünüyordum. Bu derdi de aşacak gücüm var ki, bana geldi diyordum. Bu biraz da kaderci bir yaklaşım aslında ama o zamanlar benim inancımı besliyordu. Tanrı'nın benim için bir planı olduğuna neredeyse emindim. Ama sonra bir şey oldu. Hayatımdaki taşları yerinden oynatan güçlü bir deprem... Hiç hak etmediğini düşündüğüm birinin başına çok kötü bir şey geldi. O, bu olanı kaldıramadı ve canına kıydı. Bu olay bende çok derin bir iz bıraktı. Sanki bir anda ruhum çekilmiş gibi hissetmiştim, haberi aldığım gün. Dünyam yörüngesinden çıktı, boşlukta bir takla attı ve savruldu adeta. O gün anladım, Tanrı'nın bizim için bir planı falan olmadığını ve hayatımda ilk defa o gün düşündüm, belki de Tanrı yoktu. Hiç olmamıştı. Belki de biz zavallıların kendimizi teselli etmek için uydurduğumuz ucuz bir kurgudan ibaretti. O an anladım ki hiçbir dert, bizim hayrımız için ortaya çıkmıyor. Biz dertle baş edebilirsek bizi güçlendirdiği doğru ama baş edemediğimizde, derdin yükünün altında eziliyoruz. Tıpkı taşıyamadığı yükün altında ezilip ölen zavallı bir karınca gibi... İnsanın kadere ve dine olan inancı bile gözüme absürd görünüyor bazen. Dünyada olup biten bunca zalimliği tasarlamış olan bir Tanrı, plan yapmışsa bile eline yüzüne bulaştırmış gibi görünüyor. Haberlerde onlarca kötü şeyden bahsediliyor. Aç ve sefil halde sokaklara düşen insanlar, tecavüze maruz kalan küçücük çocuklar ve savaş meydanlarında ölen bebekler... Tanrı'nın onlar için bir planı olduğuna inanmıyorum artık. Ölmüş olan için yapılacak bir plan zaten kalmıyor. Hayatta kalmayı başaranlar ise asla normal olamayacaklar. Travma ve ölümle yetişen bir nesil var şu an dünyanın pek çok yerinde. Suriye'de, Yemen'de, Afrika'nın pek çok ülkesinde ve Uzak Doğu Asya'da savaşın ortasına doğuyor bebekler. Tanrı ne yapıyor peki? Ya tüm bu kötülükleri onun yolladığını düşünüyor insan, tüm bu acıya ve ölüme onun sebep olduğunu, ya da onun umurunda olmadığımızı. Luca Di Fulvio'nun Rüya Dağıtan Çocuk adlı kitabındaki ana karakterin aksine, ben asla tam olarak inkara gitmedim. Gidemedim. Ama en değerli arkadaşım hayatına son verdiğinde, Tanrı'yla benim aramız açıldı. O günden sonra, onun hiçbir şeyin kontrolünde olmadığını kavradım. O sadece karıncaları izleyen bir çocuk. Daha fazlası değil. Olup bitene müdahale etmiyor ya da belki de edemiyor. Tek bildiğim, dünyayı bir hastalık gibi sarmış olan savaş, acı, kan ve ölüm denizinde insanlık olarak rotasını bulamayan ve kaptanı olmayan bir gemi gibi sürüklendiğimiz. Ne zaman batarız, bilinmez. Ama şu aşikar ki Tanrı'nın umurunda değiliz. Eğer öyle olsaydı, tüm dünyayı böylesine savrulur ve sarsılır vaziyette kendi haline bırakmazdı. Bizlere bir yol gösterirdi. Tüm bu acılara son verecek bir çözüm bulurdu, öylece oturup izlemek yerine. Belki de biz onun can sıkıntısını gidermek için kullandığı onlarca oyuncağından biriyiz sadece. Ne yaşadığımız, ne hissettiğimiz ya da ne istediğimiz zerre kadar umurunda değil. Belki de dünyada çok olay oldukça onun da eğleneceği şeyler artıyordur. Tıpkı birden fazla kanalı gösteren bir televizyona sahip olmak gibi. Belki de acımız onu neşelendiriyor, can sıkıntısını gideriyordur. Tanrı'ya küstüğüm için sanırım, aklıma böyle şeyler gelip duruyor onunla ilgili. Belki de ona haksızlık ediyorumdur, bilmiyorum. Tek görebildiğim dünyayı kuşatmış olan acı.