Zirveden Dibe Bir Yolculuk

Ünye Sahili'ne benzer bir sahil düşünün. Önünüzde ise katı ile sıvının nazlı buluşmasıyla harmanlanmış eşsiz bir manzara... On adım ilerinizde ise kırmızılara bürünmüş bir halde bekleyen meftunu olduğunuz yariniz var. Ama olmuyor, o kutsal ana, tarihte emsallerine nispet edercesine mana dolu o lahzaya erişim mümkün olmuyor. Sebebi ise çok basit: Bağımlılık. "Heyecanlı olun!" lafzı tekrar ediliyordu televizyonda, şen şakrak yüzler kendilerini izleyerek pinekleyenlere güzel anlar yaşıtıyordu. Hayatın sillesini tatmış kavruk tayfa ise her zamanki gibi vakitlerini o kare kutu karşısında oturarak geçiriyordu. "Emeklilikten sonra ölümü bekleyecek halimiz yok ya efendim, elbette televizyon izleyip günümüzü gün edeceğiz." mantığıyla sevimlileştirilmeye çalışılan bu hareketin esasen ne kadar asosyallik koktuğunu, aslında yaşlıları tabuta götüren yegane elementlerden biri olduğunu görmemek için kör olmak lazım herhalde. Madalyonun öteki yüzü de var, tabii. Bağımlılık olgusunun hezeyanıyla anneden ayrılan bir evladın tsunamiden kulaç atarak kurtulma çabasını beraber izledik. Finans kaynağı olarak annenin 'biricik'ini seçme ve bataklığa arkadaşlar ile batma dramına yine hep birlikte şahit olduk. Tedarik yüzü görmeyince moraran ve en sonunda kesilmek zorunda olan kolun; bir gün, evet, sadece bir gün madde almayınca kendinden geçen yirmilerindeki bir genç kızın o maddeyi alma pahasına kendini pazarlamasının; yaptığı yasadışı madde ticareti ayyuka çıkınca deliğe tıkılan bir başka gencin öyküsüydü bu. Ulaşılmak istenen bir kap toz yokluğunda 'ihtiyacı olma' güdüsünün harekete geçirdiği eylemler sonucunda okyanusa karışan üç mürekkep damlasıydı bu üç gencin hayatı; 'bir melek'in doğurmasıyla başlayan, 'bir direk'in ev sağlamasıyla devam eden, 'bir kırbaçlı şeytan'la sona eren. "Bir kazananımız var, Sara!" nidası inliyordu teyzemize gösteriye çıkacağına dair sahte bir telefon gelmesinden ve bu gösteride giymek istediği kırmızılı elbiseye sığmak için aldığı zayıflama haplarından sonra. Şizofreni hastasının psikolojisini aratmayan bir psikolojiyle kendisine yeni bir dünya kurmuş ve eski dünyayla irtibatını tamamen kesmişti. Zayıf olacağı günlere ithafen bu haplar için "Uyanmak için güzel bir sebep, yarını çok güzel gösteriyor." cümlelerini zikretmişti, ama bilmiyordu ki böyle olacağını. Zayıflamıştı, artk kocasının çok beğendiği kırmızı elbiseye sığabilir ve gösteriye çıkabilirdi. Tek bir şey eksikti, zihni. Televizyonda, arzuladığı kendisini görüyor, provasını yaptığı cümleleri şimdi televizyonda dile getiriyordu. Ama o da ne?Seyirciler "Bizi besle, Sara!" diyorlardı. Sara'nın sağlıklı düşünme yetisini elinden alan, onun sosyal hayatını çalan, onun iyi bir anne olmasına izin vermeyerek çocuğunu da kendisinden kopartan, onu bir deri bir kemik bırakan bu gösterinin seyircileri, şimdi de kendilerini beslemesini istiyorlardı. En sonunda, 'rüyaları' ona ihanet etti ve uzun bir 'ağıt'tan sonra attı kendisini sokaklara. Gözünü açtığı ilk yer bir hapishane, hapishanenin aynasında hem madden hem manen sömürülmüş bir dişi beden... Gölgeler arasından bir keman sesi yükseliyor, her bir notası benliğimi parçalıyor. 'Bir rüya için ağıt' olduğunu bilmeme rağmen gerçekliğim meşruiyetini kaybediyor, soğuk soğuk terliyorum. "Bir film" diyorum, "Bir film nasıl olur da kalkan gibi irademi delip geçip hücrelerimin renksiz pınarlarında volta atabiliyor?Beni nirvanada hissettirirken nasıl en dibe inip umarsız bir çocukken çizdirdiğim kaşımı bana anımsatabiliyor?" Son olarak, bu filme dayanarak şunu söyleyebilirim ki filmlerin tüzel kişiler ekseninde herhangi bir algı operasyonunda kullanılabileceği gerçeği şahsım nezdinde ayyuka çıkmıştır. Zira yukarıda muhtevasından birkaç dem sunduğum ve hassasiyetle yorumunu yapmaya çalıştığım film bünyeme fazla geldi ve günlerce filmin etkisinden çıkamadım. Sevgi kelebekliğinden sonsuz depresifliğe yoğrulan bu yüz dakikalık yolculukta oyuncu ve yönetim kadrosunu tebrik az kalır şüphesiz. İzleyelim, izletelim, dünyada mutsuz insan kalmayasıya kadar. Saim ERÇOLAK