TOPLUMUN İŞLEDİĞİ CİNAYET

1991 yılı... Milenyuma yaklaşırken diğer her şey gibi kaygılı ve huzursuzdu Jeremy Wade Delle de. Evet, o dönemki belki de her çocuk gibi o da korkuyordu etrafındaki bu büyük ve çalkantılı dünyadan. Peki ya farkı neydi onun? Daha mı zekiydi? Daha mı hassastı? Yoksa sadece daha mı güçsüzdü? Belki hepsi, belki de hiçbiriydi o. Ama şunu kesinlikle söyleyebilirim ki diğerleri gibi değildi. Anlaşılmamıştı o kendi zamanında. Hiç kimsenin göremediklerini gördüğü için mi hiç kimsenin hissedemediklerini hissediyordu yoksa? Onun yaptığı şey büyük bir cesaret gösterisi miydi, yoksa büyük bir korkaklık mı? Evde, zirvesinde durduğu dağları çizerek başlamıştı Jeremy, kendi dünyasını kurmaya. Çok daha temiz ve saf, gerçek olana göre. Evet daha 16 yaşındaydı o sadece fakat belki de diğerlerinin bütün hayatları boyunca göremeyeceklerini görüyor ve bu yüzden korkuyordu dışarıdan. Dışarıya yansıyan suskun ve asosyal çocuğun içinde pek çoklarımızın girmeye dahi cesaret edemeyeceği kadar renkli bir dünya yatıyordu. Ama dışarıdaki karanlık ve gürültünün karşısında ne kadar direnebilecekti ki? Babası umursamıyordu onu, annesiyse yeterince dikkatli değildi belki, belki o da sadece umursamıyordu. Eddie Vedder, sarsıcı çığlıkları ile iliklerimize kadar hissetmemizi istiyor belli ki, Jeremy'nin duygularını... Zaten onun yaşadıkları bütün bir neslin hisleri ve öfkesinin patlaması değil miydi? İlgisiz ebeveynler, kaba arkadaşlar ve sert okullarımız? Her adımda, her köşede karşılaştığımız bir senaryo... Kral Jeremy kendi dünyasını yönetirken dışarıda hayat devam ediyor ve onu daha çok yormaya devam ediyordu. Hepimiz kendi dünyalarımızın krallarıyız, fakat dışarıda belki de sadece bir isim ve birkaç ünvandan ibaretiz. Hatırlıyor burada, Eddie Vedder'ın ağzından konuşan sınıf arkadaşı. Nasıl zararsız göründüğünü Jeremy'nin, içinde yatan aslana rağmen. Sınıfındakiler dalga geçiyor, annesi ilgilenmiyor, babası ise umursamıyordu. Parçanın arkasındaki bass gitar yürüyüşü ve vokalin umursamazlığında adeta Jeremy ve arkadaşları var. Kavga ediyorlar, ne için olduğunu bile bilmeden. Git gide öfkeyle daha da çok doldu Jeremy. İntikam almak istiyordu, belki de tüm dünyadan. Her sabah uyanıyor ve her akşam yeniden ölüyordu. İçindeki aslan gün geçtikçe daha da güçleniyor, büyüyordu... Sabretti Jeremy... İçindeki aslanı tutabilmek için uğraştı... Bunu başardı da, etrafına göstermeden, içinde tuttu bütün fırtınalarını ve çığlıklarını. Ta ki 8 Ocak 1991 tarihine kadar... O sabah da diğer bütün sabahlardan farksızdı Jeremy için. Her zamanki gibi isteksizce okula gitti. Fakat İngilizce dersinin olduğu sınıfa gelince dersin çoktan başlamış olduğunu gördü. İçeri girdiğinde öğretmeni gidip bir "giriş kağıdı" almasını ve tekrar gelmesini söyledi. İşte bu bütün o fırtınaların, çığlıkların artık daha fazla hapsedilemeyeceği noktaydı. İçinde daha önce hiç hissetmediği bir öfke ve acı hissetti. Fakat tüm bunlara rağmen tek kelime dahi etmeden sınıftan çıktı. Geri döndüğündeyse elinde "giriş kağıdı" yerine 0. 357 kaliblerik bir tabanca tutuyordu. "Almam için yolladığınız şeyi getirdim!" dedi ve başka hiçbir şey söylemeden tabancanın namlusunu ağzına soktu ve düşünmeden tetiği çekti. İşte bu sessiz çocuk Jeremy'nin artık sessiz olmayan çığlığıydı. Annesinden, babasından, arkadaşlarından, öğretmeninden hatta bütün dünyadan intikamını almıştı işte. O gün, o sınıfta bulunan herkese bir daha hiç unutamayacakları, yıllarca kabuslarına girecek bir olay yaşatmış ve bunu bilerek, isteyerek yapmıştı. Parçanın genel karanlık ve umursamaz havasına hakim olan öfke burada zirve yapıyor ve dinleyeni o sınıfa, o güne götürüyor... Bütün bir neslin içinde yatan birikmiş duyguların patlaması gibi... "Unutmaya çalış bunu, silmeye çalış bunu!"(Vedder ve Ament). Jeremy, neredeyse daha önce hiç konuşmadığı sınıfında konuştu o gün. Yıllardır biriktirdiği, büyüttüğü öfkeyi ve çaresizliği kustu dışarı. Evet daha sadece 15 yaşındaydı ve önünde çok uzun bir yaşam olabilirdi ama buna izin vermedi o, belki de diğerleri. Bazıları oğlunu, bazıları bir öğrencisini, bazılarıysa bir sınıf arkadaşlarını kaybetti o gün. Belki de bu kan hepsinin eline bulaşmıştı. Jeremy, sessizliğini bozmuş, sınıfta konuşmuştu. Ve tüm bunlardan sonra, Jeremy'nin çığlığından sonra sınıfı temizlemeye gelenlerin aklındaki tek soru kan lekesini karatahtadan nasıl çıkaracaklarıydı...