Öylesine işte...

Bir gün yolda yürürken uzun zamandır görmediğim bir arkadaşıma denk geldim. Birbirimizi gerçekten tamamlayan bir elmanın iki yarısı gibiydik. Bir yerlerde oturup kahve içelim teklifine hayır diyemedim tabii ki de. Ama keşke hayır deseydim de bu olanlar olmasaydı diye düşünmüyor değilim. Yanlışlıkla üzerime döktüğü kahvenin ardından özür dileme nezaketinde bulunan bu arkadaşıma oldukça ağır sözler söyledim bir anda. Kendimi tutamadım anlayacağınız. Ve o günden beri artık birbirimizle konuşmuyoruz. "Bir anlık öfke, her şeyi yok eder." (L. Glein) Gerçekten öyle oldu. Hayatın yıpratıcılığından o kadar kolay etkilenir olduk ki önümüze çıkan bir taş parçasına bile ağır küfürler edecek duruma geldik. Bir şiir kitabında denk gelmiştim şu dörtlüğe. Üstat Nazım Hikmet sanki beni anlatmış: "Çekilmez bir adam oldum yine Uykusuz, aksi, lanet Bir bakıyorsun ki ana avrat söver gibi Azgın bir hayvan döver gibi." Çoğu gece yattığımda da düşünmeden edemiyorum aslında neden böyle oldum diye. Nedeni yok gibi. Öylesine işte... Güneşten ısınmak yerine soğukta üşümeyi, sabahın göz kamaştırıcı aydınlığının yerine gecenin zifiri karanlığında kaybolmayı, kumsalda uzanmak yerine okyanusun dalgaları arasında boğuşmayı seçen biziz sonuçta değil mi? Biraz olsun kafamı boşaltmaya çalışırken denk geldiğim Ölümcül Oyunlar filmi her şeyi tekrar başa sardı. Öfke tıpkı rüzgar gibidir. Bir süre sonra diner ama birçok dalı da kırmak zorunda bırakmıştır. Gerçekten insanlar olarak berbat bir hale geldik. Kalplerimizin karanlık köşelerinde beslediğimiz nefret ve kin duygularını dışa vurmak da o kadar istekliyiz ki bunu yaparken de etrafımıza soğuk duvarlar ördüğümüzden, insanlardan adım adım uzaklaştığımızdan, gülümseyebilmeyi unuttuğumuzdan da bihaberiz aslında. Paul ve Peter sanki bizim öfkemizin dışavurumu gibi. Oysaki sürekli bembeyazlar. Öyle ya beyaz demek huzur ve sessizlik demek değil mi? Tıpkı insanlar da böyle. Dışarıdan güvenle yaslanabileceğin bir duvar gibi görünen çoğu insanın içi nefretin karanlığıyla dolmuş resmen. O yüzden artık insanlarla konuşmaktan korkar olduk. Onların karanlığına hapsolmaktansa kendi içimizde kaybolmayı yeğler duruma düştük ne yazık ki. "Ben ikide bir de böyle oluyorum, bazen bütün insanları boyunlarına sarılıp öpecek kadar seviyorum, bazen de hiçbirinin yüzünü görmek istemiyorum." (Sabahattin Ali) Ortada kalmış gibiyim ben de. Bir yanımı güneş kavuruyorken diğer yanım buz tutuyor. Fakat öfke ve nefret de aslında öyle pek ısınabildiğim duygulardan değil. Ne zaman birine gülümsesem içimin birden ısındığını, kalbimin atışının hızlandığını fark edebiliyorum. Lakin ne zaman birini kırsam da tıpkı soğuk bir duvara çarpmış gibi oluyorum. Kalbimin paramparça olmasına engel olamıyorum yani. Daha geçen gün babamla konuşurken onu derinden yaraladığımı farkına varmakta çok geç kalmadım. Telefonu kapatıp bir köşeye çekilmek istedim o an. Her şeyden uzaklaşmak. Ben sanırdım ki benim dünyam çiçeklerle, böceklerle dolu. Daha hayatın fırtınalarına merhaba dememiş bir çocuğun masumane dünyası kadar uçsuz bucaksız. Oysa içimde biriktirdiğim nefret duygusu her yeri kaplamış. Artık adım atacak yer kalmamış gibi. Film sırasında sinirden deliye dönmem ve iki bardağı kırmam da işin cabası. Kızgınken karar veren, fırtınalı bir havada yelken açan birisi gibidir demiş Euripides. Artık hayatımın kontrolden çıktığını farkına varabiliyorum. O fırtınanın arasında oradan oraya sürüklenirken de kırdığım kalplerin, yıktığım hayallerin, önüne ket vurduğum umutların haddi hesabı yok. Peki, bunca şey ne uğruna? Aşkın kırmızısı, güneşin sarısı, ağaçların yeşilliği varken niye gecenin karanlığı? Öylesine işte... Hayattan çok şey bekliyoruz aslında. Bunları azaltmakla işe başlayalım bence. Kendi kendimize yetebiliriz mesela. Yaslanmak için başka bir duvar aramak yerine kendi duvarımızdaki hasarları onarabiliriz. Çoğu zaman kendimi tam olarak tanıdığımdan şüphe ederim aslında. Kulaklığımı takıp yağmurlu bir havada dolaşmak yeterli mesela benim için. Kalabalıklardan uzaklaşmak, kalp atışlarımı dinleyebileceğim sessiz bir köşede bir kitabın sayfaları arasında dolaşmak veyahut da. Belki de kendimizle yüzleşmekten korkuyoruz. Bir imkan verseler kalbimize neler gömdüğümüze bakmaya cesaret edemeyiz. Belki de o masumane kalbimize sıkıştırdığımız onlarca şeyin arasından bir parça mutluluğu, umudu aramak bizi yoruyor, sinirlendiriyor. Belki de bazı şeyleri değiştirmek lazımdır. Sakin bir ırmakta usulca giden bir teknenin yerine fırtınalarla boğuşan bir gemiden söz ediyorum yani. Hani filmin sonuna doğru tam da işler yoluna girecek derken Peter kumandayı eline alıp her şeyi başa sarıyor ya muhtemelen o kumandayı bizim de elimize almamızın vakti geldi. Şahsen o kumandayı idare etmek de oldukça zorlansam da hayatımda birkaç şey dahi olsa düzeltebilme cesaretine sahip olduğuma inanıyorum. Kin ve nefret yerine mutluluk ve huzur doldurabilmek... İnsanlara bir adım yukarıdan bakmak yerine bir adım eğilip kalplerini dinleyebilmek... Hayatı yaşayabilmek, anın tadını çıkarabilmek kısaca. Hatta gelin biz de kumandayı elimize alalım ve en başa saralım. O çocuk kahveyi döksün ve ben de gülüp geçivereyim. O da şaşkınlığını gizleyemesin ve niye diye sorsun. Ben de şöyle cevap vereyim: Öylesine işte... Talha Bozkuş 21501310