Güç Uğruna Ödenen Bedel

Güç her canlı tarafından arzulanan, doğal seçilime karşı durmasına yardımcı bir içgüdüdür. İnsan ırkı, toplu halde hayatta kalmayı öğrendikten sonra bu tutkuyla tanıştı. Ortak noktalar üzerine odaklanmak yerine fiziksel farklılıklarını kullanarak daha üstün olmaya çalıştı. Önce kendi küçük toplumları içerisinde kendini yüceltti. Sonra kendisini kral ilan edenler ve bunu takip edenler olarak belli paydalarda tekrar buluştu. Ama insanlığın gözü kara tabiatı, insanları elindekilerle yetinemez hale getirdi. Sahip olmadıklarının yanı sıra her zaman daha fazlası için savaştı. İlk uygarlıklardan bugüne ve ebediyete kadar bu durum hep böyle oldu, böyle de devam edecek. Dmitry Glushovsky bu durumun farkında olarak en iyi şekilde yorumlayıp kurgusunu bunun etrafında oluşturmuştur. Metro 2033 adlı eserinde de bu durumun gelecekte nasıl bir ortam oluşturacağını betimlemiştir. Günümüzde sözü geçen, ''büyük güç'' olarak adlandırılan ülkeler, bu unvanlarını nükleer silahlarına borçludur. Ülkeler arası anlaşmazlıklarda ne kadar etkili olabileceğini 2. Dünya Savaşında kanıtlamış olan bu silahlar, caydırıcı bir koz olarak el altında saklanmaktadır. Lakin insanlar nankör ve gözü kara canlılardır. Bu yapısı bir gün bu silahların kullanılması için bahane bulunmasına sebep olacaktır. Dmitry Glushovsky için bu durum 2033 'te gerçekleşiyor. Armageddon. Büyük kralların savaşı ve arkasından gelen yıkım... Yok olan bir dünya ama en azından sadece yüzeyde... Böyle bir anın geleceği korkusu şuanda bile hepimizin içinde yer edinmiş durumda. Ülkeler arası bir kriz yaşandığında yahut küçücük bir gerginlik olduğunda aklıma atom bombasının yıkıcı gücü geliyor. Şayet bu durum savaşa yol açarsa atom bombası kullanılır mı veya sonrasında ne olur? Hayalimde canlandırdığım dünya kitapta betimlenen ile büyük oranda örtüşüyor o yüzden Rus Metrosu üzerinden gideceğim. Armageddon sırasında şanslı olan insanlar yer altında bulunuyor olacaktır. Rusya Metro Ağı artık bu insanların yeni evi, yeni bir başlangıç noktası ve geride bıraktıkları için yas tutulan bir mesken yeri haline gelecek. Tarih boyunca insanlar zorlu koşullara ayak uydurarak neslinin devamlılığını sağladığı gibi yeni ortam koşullarına da adapte olacaktır. Kendimi onlardan birinin yerine koyduğum zaman aslında o kadar da şanlı olmadıklarını fark ediyorum. Yiyecekler kısıtlı; mantardan yapılan yemek ve çaylar, tavuk ve domuz etinden oluşan bir menü. Bazen de mutasyonlu dev köstebekler. Köstebek yediğimi düşündüğümde bile midem bulanırken mutasyona uğramış olanları yemek zorunda kalmak... Ne kadar da lezzetli bir menü! Diğer bir şey ise derin bir karanlığın içinde yaşamak zorunda kalmak. Çocukken birçok farklı yerde kapalı kalmayı başarmıştım. Bir süre sonra karanlığın içinde zihnim bulanmaya başlıyordu. Aklımda korkutucu yaratıklar ve senaryolar canlanırken sakin kalabilmek için kendime bunların hayal ürünü olduğunu ve gerçekte böyle şeylerin var olmadığına ikna ediyordum. Bunlar benim dayanağımdı. Eğer kitapta sözü geçen insanlardan olsaydım bu sonsuz senaryoları düşünerek bile kendimi ölmekten beter hale getirebilirdim. Yapay aydınlatmalar bu derin karanlığı aydınlatsa da hiçbiri güneşin gökyüzündeki ışıltısının yerini tutamaz. Yanıp sönen floresanların sinir bozucu seslerine ömür boyu katlanmaktansa hızlı bir ölümü tercih etmek daha mantıklı! Gökyüzü, geçmiş nesillerin hayallerinden, anılarından ve kartpostallardaki resimlerden ibaret olacak. Hava nemli ve küflü bir bodrum katı gibi boğucu olmalı. Bu dünyada doğan bir çocuk için bu normal bir hayat tarzı ve şükran duyacağı bir yaşam çünkü yüzeyde artık solunabilecek temiz bir hava yok. Radyasyonun çıtırtıları ve mutasyonlu yaratıkların çığlıkları var artık. Yağmur şu anki gibi bir umut ve arınma değil, ölümünüze sebep olacak asidik bir karışım. Kuşların cıvıltılarını bir daha duyamayacağımı, göz aldığınca uzanan tarlalara düşen, insanın içini ısıtan ikindi güneşinin parıldayışına bir daha tanık olamayacağımı düşünüyorum da... Bu şekilde düşünüldüğünde insanlar ellerindekilerinin değerini bilemedikleri için ne kadar pişman olsalar da nankörlüklerinden ve gözü karalıklarından hiç taviz vermiyorlar. Okuyucu olarak ne kadar hiddetlensek de kendisini bu hale sokan bir türün akıllanma olasılığını düşünmek boş bir hayal olurdu. Aksine durum daha kötü, hayat daha çetin ve insanlar güç arzusuna her zamankinden daha aç durumda olmalı ki bu kıyamet sonrası ortamda bile birbirleriyle savaşabiliyorlar. Yeni yaşam alanları olan yeraltı tren ağı, kendi içinde ideolojileri, dinleri ve kaynakları bakımından birbirinden farklı mikro devletlerden oluşuyor. Bunlar da türümüze savaşmak için gerekli sebepleri sunuyor değil mi? Trafikte yaşanan bir tartışmanın bile sonucu ölümle bitebiliyorsa savaş ortamını siz düşünün. Kitabı okurken aklımdan geçen bunca şeyin hikayenin ana kahramanı olan Artyom tarafından sorgulanıyor olması, kitabı okuduğunuzda sözlerimin yerini bulmasını sağlayacaktır. Artyom yaşadığı olaylar silsilesi içerisinde, bu kıyamet sonrası evrende bizim gözlerimiz ve kulaklarımız oluyor. Dmitry Glukhovsky'nin bilim kurgu türündeki bu eser, etkileyici olay örgüsüyle insanı kıyamet sonrası dünyanın karanlıklarına çekmesinin yanı sıra günümüzdeki Rusya Yeraltı Tren Hattı hakkında ilgi uyandırıyor. Ayrıca kendinizi yazımda da değindiğim gibi insanlığın günümüzde ki durumu, güç arzusu ve nankörlük gibi konular üzerine düşünürken de bulabilirsiniz.