ÖĞRENMEYE DEĞER Mİ?

Hakikati bilmek ister misiniz? Gerçek, öğrenmeye değer mi? Bilinmezlikte sürüklendiğiniz şeyi getirin aklınıza. Öğrenmek için çatladığınız şeyi... Cevabını beklediğiniz soruyu düşünün. Şimdi de alacağınızı umduğunuz cevabı söyleyin bana. Sizi mutlu edecek bir son bu belirsizliğe... Bu cevabı aldığınızda ne hissedeceksiniz? İliklerinize kadar dolun o hisle. Şimdi... Şimdi unutun hepsini. Silin aklınızdan. Yine sorunuza dönün. Alabileceğiniz onlarca olumsuz cevabı düşünün şimdi. Var işte cevabınız elinizde. Belirsizliğe getirdiniz yine bir son. İstenmeyen bir son... Bunun size verdiği huzursuzlukla dolun hadi. Kalbiniz acıyıncaya kadar hissedin. Sonra yalvarın. Belirsizliğe dönmek için yalvarın. Bu lanet cevabı almamış olmayı dileyin. Tekrar sorayım şimdi. Gerçek, öğrenmeye değdi mi? Daha birkaç ay önce yaşadığım bir olaydan sonra bu konu üzerinde kafa yormaya başladım. Bilmemek, bilememek insana kendini huzursuz hissettiriyor. Bana da öyle hissettirmişti. Karnınızın orada bükülen, sizi rahatsız hisseden bir kurtçuk gibidir biraz belirsizlik. Hayatınızdan bezdirecek kadar güçlü bir acı veya nefretle doldurmaz sizi. Çünkü içinde hep bir umut vardır. Umduğunuz sonuca varabileceğiniz düşüncesi o kurtçuğu pespembe görmenizi sağlayabilir. Belirsizlik dönemi hiçbir zaman çok karamsar olmaz bu yüzden. Fakat yine de rahatsız eder, orada olmasını istemezsiniz. Pembe bir kurtçuk yerine boşluğu tercih edersiniz doğal olarak. Sonra gerçeği istersiniz. Belirsizliği aralamayı dilersiniz. Bu belirsizlik sisi ortadan kalktıkça, siz gerçeğe yaklaştıkça, hayatınız boyanmaya başlar. Rengi gidişata göre değişir. Simsiyah da olabilir, gökkuşağını andırırcasına rengarenk de. Fakat biz bu renkleri unutalım. Griyi düşünelim. Belirsizlik sisinin grisini... Araftayken gördüğümüz rengin üstüne gidelim biraz daha. Griyi sevelim. Dediğim gibi birkaç ay önce benim de etrafım griydi hep. Bundan hoşlanmıyordum. Gerçekleşebilecek onlarca olasılık gözümü korkutuyordu galiba. Halbuki o seçeneklerin keyfini çıkarmalıymışım. Kendimle baş başa kaldığımda o olasılıkların hayalini kurduğum anların değerini daha iyi anlıyorum şimdi. Az önce hayal ettirdim ya size, hep öyle hayal ederdim ben de. Mutlu bir hakikati... İliklerime kadar hissederdim o anlarda huzuru. Mutluluğu bile diyebilirim. Bazıları bunların sahte hisler olduğunu söyleyebilir. Haklılar da, belirsizlik size hiçbir zaman gerçeği yaşatmaz. Sadece kurguladığınızı hissedersiniz böyle zamanlarda. Ama zaten kurgunuz gerçeğinizden daha üstünse gerçeği öğrenmeye neden çabalayasınız ki? Değer mi? Benim tecrübeme göre değmedi. O rahatsız olduğum gri duvarlar meğerse benim cennetimmiş. Elinize alınca siyah boyayı, başlayınca boyamaya teker teker duvarları anca anlıyorsunuz. Griyi kaybedince, kayınca ellerinizden hissediyorsunuz yokluğunu. Halbuki elimdeki boya sarı olsaydı mesela ister miydim griyi geri? Bu da benim sorum şimdi. Hayır diyemediğim, evet dersem de yalan söylemiş olacağım sorum. Sarı boyayı elime vermediler benim. Siyahı verip gönderdiler. Pekala, sarı da olasılıklardan biriydi ama olmadı işte. Kimse garantilemiyor ki boyanın rengini. Belirsizliğin anlamı da bu zaten, tehlikesi de bu, heyecanı da bu. O an var ya hiçbir şey bilmediğiniz, belirli şeylerden ettiğiniz şüphelerin arı gibi vızıldayarak dönüp durduğu an başınızda... İşte o an değerli. Bilgi, değerlidir derler. Bu durumda bilgisizlik değerli işte. O istenmeyen bilinmezlik, o kafanızı kurcalayan şüpheler aslında düşmanınız değil sizin. Onlardan vazgeçince düştüğünüz yerde arayacaksınız onları. Geride bıraktığınız bilinmezlikler, olasılıklar, şüpheler... Geride bırakmayın onları. Kucaklayın bilmediklerinizi, hayal kurun onlarla. Bırakırsanız onların ellerinden pişman olursunuz çünkü sonraları. Geçenlerde okuduğum bir kitapta geçen, beni derinden etkileyen ve konumuza da tam uyacak o cümle gibi, *"Gerçek, her zaman şüphecilikten pişmanlık duymama neden olmuştur.". (Schmitt 71) *Bayan Ming'in Hiç Olmayan On Çocuğu, İstanbul (2016)