AŞK ÖLMEZ

Aşk acısı.. Her acı unutulur ama mutlaka ardında bir iz bırakır. Severek ayrılanlar, nefretle ayrılanlar.. Nasıl ayrılırsanız ayrılın, eğer o kişi hayatınıza girdiyse ve kalbinizin en küçük bir yerine bile dokunduysa sizden koptuğu zaman dokunduğu yerden kanamaya başlar kalbiniz. Beraberken değil de sizden koptuğu zaman anlarsınız değerini. Ama yapacak bir şey yoktur. O artık ya çoktan başkasının kalbine tutunmuştur ya da sizin ulaşamayacağınız kadar uzaktadır. Ölüm kadar uzaktadır artık sizden. Ölüm, yaşarken farkında bile olmadığımız ama aslında yaşamın değerini bize en iyi anlatan.. Dedim ya yaşarken değerini bilmediğiniz anlar, ölüm kapıya gelip çatınca bir anda değerlenir. Fakat ölüm geldiğinde geriye sadece anıları değil kalbinizde geçmeyecek bir yarayı da bırakır. O yara o kadar sinsidir ki sizi yıllarca zehirler ama asla öldürmez. Bu yara sadece onu kaybettiğiniz için değildir. Onunla beraber geçirdiğiniz anıları bir daha asla yaşayamayacağınızın bilincindesinizdir artık. Elbette bir daha geri dönemeyeceksiniz o anılara, onun kollarına. Belki de bir daha asla sevemeyeceksiniz. Belki de daha kaç denizde yitip gideceksiniz. Yırtık yelkenlerle yol almaya çalışacaksınız. Çektiğiniz kürekler boşa gidecek çünkü bir kere girdaba girdiniz ve kaçış yolunuz yok. Hayat sizi ölümün ve aşkın girdabına attı bir kere. Elinizde kalan son resminize bakacaksınız bir daha asla aynı pozu veremeyeceğinizi bile bile. Tek damla gözyaşı gelip konacak gözlerinize. Boğazınız düğümlenirken gözleri gelecek aklınıza. Ve bırakacaksınız kendinizi tekrar o kuyuya. Tırmanmak için tutunacak bir yer bulamayacaksınız. Yukarıdan gelen ışığı ve yardım elini bekleyeceksiniz ama kimsenin eli yetişmeyecek size uzanmaya. Ya siz yine kendi karanlık kuyunuzda kurtarılmayı bekleyeceksiniz ya da size gelen insanları da o kuyuya çekeceksiniz. Ölümün ayırdığı insanları unutmak zor, hatırlamak kolaydır. Yaz akşamları esen rüzgarın getirdiği yasemin kokusu size onu hatırlatabilir. Belki beraber dinlediğiniz bir şarkı, belki karşı kaldırımdan gelen el ele tutuşan bir çift, belki de sadece sıcaklığını hissetme ihtiyacı.. Siz tam unuttum derken bir şekilde karşınıza çıkarır hayat. En kötüsü de gecelerdir aslında. Herkesin kendi haline çekildiği, sizin de kendinizle hesaplaştığınız saatlerdir geceler. Sanki gün boyunca kuyuda kalmak yetmiyormuş gibi, hayatınızda gün ışığına hasretken zemheri gece koynuna çağırır sizi. Karanlığın içinden bağırır bir ses senin hatandı diye. Pişmanlık duygusu başlar gecelerde. Yaptığınız hataları haykırır gece size suratınıza tükürürcesine. Siz pişmanlık duydukça uykunuz da size düşman olur. Ve yine dönmeye başlar kafanızda deli düşünceler. Keşkelerle dolu cümleleriniz dönüp durur kafanızın içinde. Yaptığınız hataları telafi etme şansınız yoktur artık. Hayatın ne zaman nerede ne yapacağı belli olmuyor. Sadece bir an bile olsun görebilmek için neler vermezdiniz değil mi? Hani o duygu var ya onu görebilmek için canınızı vereceğiniz duygu, işte o an yine sarılacaksınız hayata. Yaşadığınız tüm acılara inat ayağa kalkacaksınız. Kalkarken anılarınızdan destek alacaksınız. Yaşadıklarınızdan ve pişmanlıklarınızdan ders çıkaracaksınız. Elinizden gelen bir şey yok. Ne demiş şair "Artık demir alma günü gelmişse zamandan, meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan". Geminin kalkma zamanı geldiğinde sirenler çalmaya başlar. Ayrılık vaktinin geldiğini sirenleriyle işler kalbinize. Sirenlerin o tiz sesi kalbinizi yırtmaya başlar. Aynı hayatın ölümle beraber iş birliği yaparak onu sizden aldığı gibi. Sizden kopardıkları insanlar da giderken kalbiniz yırtılır hatta parçalanır. Gittiğinde ise geriye gözyaşlarınız, anılarınız ve paramparça bir kalp bırakır.