Boşlukta Bir Gün

Boşluktayım, hissizim ya da tamamen tertemiz bir bilinç ile baş başa bir gün geçirdim. Hangisi daha korkutucu ya da anlamsız? Günlük hayatımızda karşı karşıya kaldığımız boşlukta hissetme durumu, bizi bir gün, dokunduğumuzu bile hissedememe durumuna getirirse ne olur? Işıl Kocaoğlan'ın Bir Sabah Uyandığımda Yoktum adlı kitabında, yok olmak terimi günümüz dünyasının koşullarıyla harmanlanarak yazıya dökülmüş. İlk bakışta yok olmak durumu ya da diğer bir ifadeyle, yok olmuş gibi hissetme durumu hepimize sıradan gelebilir. Ancak, gerçekten yok olduğumuzda; belki de tamamen bu dünyadan kopup gitmiş gibi hissettiğimiz zaman ne gibi durumların ortaya çıkabileceğini düşünmeyiz. Durumun ciddiliği burada başlıyor. Gündelik hayatın hızına, yarışmasına o kadar alışkınız ki, belki de ruhumuz bedenimizden geride kalıyor ve hatta bize yetişemiyor. Ben hissizlik duygusunun nedenini tamamen bu koşuşturmaya ve sürekli bir yerlere yetişmeye çalışmamıza bağlıyorum. Şöyle düşünelim, özellikle büyük şehirlerde hayat hiç durmadan tüm hızıyla devam ediyor, insanlar sadece bir yerlere yetişmeye çalışıyor ya da akıllarında bugünkü yapacakları işler var, o yüzden yürürken biriyle göz göze gelme ihtimalimiz, iletişim kurma olasılığımız ya da çevremizde ne olup bittiğine dair farkındalık seviyemiz gitgide azalıyor. "... anahtar kelime 'hızlı'ydı. Çünkü bizim gibi insanların yaşadığı dünyada en önemli olan şey buydu. Çabuk, daha çabuk, hızlı, daha hızlı... Kaybedilecek tek bir dakika bile yoktu." (Kocaoğlan 28). Bu durum uzaktan bakıldığında dünyadaki yarışa dahil olma, asla geri kalmama ya da ben bu çemberdeyim ve dışında kalırsam yok olurum gibi endişelerimizi en üst düzeye taşıyor. Çoğu insan için, yok olmak sadece insanların hızında hareket edememek ve dünya düzenine ayak uyduramamak. Halbuki bu dünya koşuşturmacasında işimize, düzenimize olan farkındalığımız artarken, duygularımıza karşı olan duyarlılığımızı görmezden gelerek hep geri plana atıyoruz. Ve bir gün acı ama rahatlatıcı bir gerçekle karşılaşabiliyoruz; tamamen yok olmak. Bedenimizi hissetmeyerek, sadece düşüncelerimizden oluştuğumuz bir güne uyanıyoruz. Uyandığımızda durum değişmiyor, yine yapmamız gerekenlerin kaygısındayız ancak bedenimiz istediğimiz hızda değil ya da biz böyle hissediyoruz. Her ne olursa olsun, bedenimiz bize artık yetişemediğinin sinyallerini veriyor. Belki de artık koşuşturmaktan yorulduğunu bize bu şekilde ifade etmeye çalışıyor. Neden yeri geldiğinde anlamlı, anlamsız düşüncelere önem verip, karşımızdaki insanı saatlerce dinlerken, bir an olsun kendimizi dinlemek için dakikalarımızı ayırmıyoruz? Çünkü gündelik hayatın hızına olan endişemiz benliğimizi Beste ÖZBEY değersizleştirip, sadece somut gerçekliklere yönelmemize sebep oluyor. Somut gerçekliklerin bize getirdiğiyse sadece para, unvan ve buna benzer bir takım şeyler. Yani kısacası ruhumuzu beslemeye yetmeyecek şeyler. " Bir insanın kendi hayatına sahip olmadan gözünü bir başkasınınkine dikebilmesi ne tür bir açgözlülük?" (Kocaoğlan 39). Açıkçası her şeye sahip olurken, asıl sahip olmamız gereken şeye -benliğimize- asla sahip olamıyoruz. Psikolojik ya da fiziksel olup olmadığını bilemeyeceğimiz, aslında bir sinyal kendini yok hissetme durumu. Bu sinyale karşı içimizde bir şeyler uyanır mı, uyanmaz mı bilemeyiz, çünkü her insanın bu duruma geri dönüşü farklı olacaktır. Ancak yıllar geçtikçe, hıza olan bağımlılık arttıkça, bu gibi durumlar sıklaşacak gibi gözüküyor. Dünyanın hızına yetişmek için ruhunu evde bırakmayı göze alan insanlar daha da artacak belki de hepimiz kendimizden vazgeçip kendimizi sadece bedenden ibaret sanıp yolumuza devam edeceğiz. Bizler devam etmeye alışmaya başladık. Ya kendimiz için devam etmeyi ya da kendimizi feda edip devam etmeyi seçeceğiz. Beste ÖZBEY