ZAMANE HASTALIĞI

Kaçınız yaşamaktan usandı? Kaçınıza hayat anlamsız ve gereksiz geliyor? Hiçbir şey yapmadan öylece oturmak, düşünmemek, konuşmamak isteyen var mı aranızda? Okula gitmenin, sokağa çıkmanın, çalışmanın hatta evlenip çoluk çocuğa karışmanın gereksiz olduğunu hiç düşündünüz mü? Sizi bilmem ama ben bazen böyle düşüncelere kapılıyorum. Yaptığım bazı şeylerin ne kadar gereksiz olduğunu düşünüp zamanı durdurmak ve her şeyin olduğu gibi kalmasını sağlamak istiyorum. Hiçbir şey yapmadan donup kalmak, etrafımda olup bitenleri sadece seyirci olarak izlemek, o döngünün içine girmemek istiyorum. Sabah kalkmamak, okula gitmemek hatta bazen yemek yememek.. Konuşmadan, sorgulamadan yaşamanın daha keyifli olduğunu düşündüğüm zamanlar oluyor. Özellikle acı çektiğim zamanlar bedbin oluyorum. Yaşadığım acılar içimde katılaşıyor. Onlar katılaştıkça ben olduğum yere daha da bağlanıyorum. Hareket edemiyorum. Hayat değersizleşiyor. O zaman bir psikiyatriste gidip, "Ölecek miyim, doktor?" diye soruyorum. İşte insandaki bu psikolojik atalet durumu halk arasında tembellik olarak adlandırılsa da aslında temelinde yatan şey çok daha farklı. Yapılması gereken şeyi biliyorsun ama yapmıyorsun. Bir çeşit depresyon durumu. Hayattan ve yaşamaktan vazgeçiyorsun. Ruhu ve bedeni çok yorgun olan, acı çekmiş insanlarda daha çok görülmesine rağmen, günümüzde hemen hemen her insanın dönemsel olarak böyle bir psikolojik durumun içine girdiğine şahit oluyoruz. Dünya ağrısı ya da edebiyat terimi olarak "zamane hastalığı" çevremizde bir kanser gibi ilerliyor. İsviçreli bilim adamları bu konuyla ne zaman ilgilenecekler acaba? Bu dünyanın sıkıntıları, geçmişte yaşananlar, bireysel ve toplumsal travmalar, hayatın ta kendisi... Hepsi bu hastalığın başlamasına ve müdahale edilmezse giderek insanın yok olmasına neden olabiliyor. Bu hastalık bedeni, ruhu, beyni tamamen etkisi altına alıp bir süre sonra kişiyi intihara kadar sürüklüyor. Dünya Ağrısı romanı işte tam olarak bu ruhsal durumlara sahip insanları anlatıyor. Yabancılaşan, usanç ve utanç duyan, yaşamanın anlamsız olduğunu düşünen Mürşit ile geçmişinden koşarak kaçan madencinin hikayesi. Ayfer Tunç, iki insanın hayatın içinde nasıl savrulduğunu ve nasıl bir araya gelip birbirlerine anlattıkları hikayelerin zehrinde boğulduğunu anlatırken, kelimeleri yüzümüzde şamar gibi patlıyor. Ayfer Tunç, anlattıkça dönüp kendime bakıyorum. Dünyam daha da ağrıyor sanki. Her yerde yanlışlarımın, hüzünlerimin dolu olduğunu fark ediyorum sanki. Mümtaz olmak istiyorum, rakı masasında. Sadece fıstıkla karnımı doyurup, salaş bir deniz kenarı meyhanesinde yavaşça demlenme hayali kuruyorum. Demlenmek dediysem hani, öyle sarhoş olana kadar içmekten bahsetmiyorum. Çok içmeyi beceremiyorum çünkü. Sadece çok konuştuğum için kuruyan boğazımı temizlemek ve anlattıkça, hatırladıkça kanayan yaralarımı dezenfekte etmek için alkol almak istiyorum. Anlayacağınız pansuman niyetine. O zaman karşımda oturanın kim olduğunun önemi yok. Sadece beni dinlemesi, sırası geldiğinde onun da anlatması, belki ağlaması, belki gülmesi çokça yaralarına pansuman yapması şartıyla benim en kıymetli dostum, dert ortağım olacak. Kitabı okurken o kadar çelişkili düşüncelere daldım ki, bir kere daha okumak istedim belki atladığım ya da umursamadığım yerler vardır, diye. İçimin susuzluğuna dur diyebildi mi roman? Hayır. Maalesef diyemedi ama bana, benim gibi birilerinin olduğunu ve herkesin derdini anlatmak istediği birilerini aradığını, hayatın herkesi yorduğunu gösterdi. Yalnız değildim. Zamane Hastalığı'na kapılmıştım o kadar. Neyse ki Mürşit gibi de değildim. Benim hastalığım geçiciydi. Geçti çok şükür. İmtihanlar bitince, sevgilim bana geri dönünce, arabam tamirden çıkınca, babamla barışınca geçecekti. İlacı vardı benim hastalığımın.