BU DÜNYA İŞLERİ BÖYLE

Yaşadığımız toprakların insana merhamet aşılayan bir gücü var sanki. Ne olursa katlanırmışız, belki biraz ağlarmışız ama üstesinden gelirmişiz gibi geliyor bana. Herkesin kanı aynı renk akıyor, her kalp acıyı bir şekilde tadıyor ama acıyla yaşamaya devam edebilmek, bir süper kahraman gücü sanki. Bence bu gücü içinde duyabilmek, bir parça daha zor olmalı uçmaktan. Savaşlardan sonra İzmir'in dağlarındaki çiçeklere şarkı yazmışız, düştüysek de her seferinde kalkmışız. En çok da kadınlar süper kahraman bu ülkede. Bu görüşüme karşı çıkacak bir delikanlı var mıdır acaba? Hissediyor musunuz siz de bu gücü? Belki askere gitmedi kadınlarımız ama, her askerin yolunu beklemeyi en iyi onlar bildi. Her zaman affedici, sabırlı, uyumlu olmayı başardılar bir şekilde, her şeye ve herkese rağmen. Tacize, şiddete ve hor görülmeye rağmen. Bu kelimeleri yazması kolay ama yaşaması hiç kolay değil, affetsinler beni bu kadar acıyı bir cümleye sıkıştırdığım için. Bu acıları sindirebilme yetisi öyle kolay gelişmedi, bu toprakların havasından, suyundan oldu sanki. İşin ucunu memlekete getirme sebebim sadece bir hissiyattan ibaret değil. Bu topraklar öylesine çok savaşa, acıya, ayrılığa, ölüme kol kanat gerdi ki, Türk kadınına merhamet aşılaması, güç vermesi pek de sürpriz değil diye düşünüyorum. Aldığınız basit bir tarih dersinden, küçük bir cümle bile hatırlıyorsanız, düşüncelerime aşina olmaya başlamışsınızdır diye düşünüyorum. Çok uzak kaldıysanız düşüncelerime İrem Uzunhasanoğlu ile tanışın. Bu düşüncelerimde yalnız olmadığım konusunda oldukça emin olduğum dakikalardayız şu anda. 'Gitme Gül Yanakların Solar' romanı sayesinde İrem Uzunhasanoğlu ile bana oldukça tanıdık gelen satırlarla tanışma fırsatı buluyorum. Uzunhasanoğlu Rumeli'den giriyor konuya, ağıt yakmayan, her acıyı bir şekilde kabullenen, gitmeyi de, kalmayı da en iyi şekilde bilen insanımızdan bahsediyor. 'Gitme Gül Yanakların Solar' anlatadursun kendi hikayesini. Yazarımız sebebine inmiyor, neden insanların böylesine kabullenici ve affedici olduğunu irdelemiyor, sadece ruhunuza dokunacak, size ait, sizin geçmişinizden gelen insanların iç burkan anılarına değiniyor. Benim olayım Uzunhasanoğlu'nun düşünme tarzından çok farklı. Ben olayın bir adım ötesiyle ilgileniyorum. Neden böyle bir merhametten besleniyoruz diye düşünürken buluyorum kendimi ama Uzunhasanoğlu'na teşekkürler olsun ki sorularımı tekrar sormuyor, bana cevaplar veren satırlar yazıyor onun yerine. Rumeli'sinden, Anadolu'suna, doğusuna, batısına, şimdi bölge bölge sayıp boş konuşmayayım, bunca acıya göğüs geren milyonlarca yürekten bahsediyoruz. Süper kahramanlardan oluşan bir ülke sayılıyoruz benim teorimde. Uzunhasanoğlu'nun değindiği ve değinmeye belki de kalbinin dayanmadığı tüm hüzünlü yaşanmışlıklar bu insanları bu hale getirdi. Hayırlısı olup, olmadığını söylemek bana düşmez belki ama benim vardığım nokta şudur ki, bir şeyin acısını çekmezseniz, kim o acıdan bahsederse bahsetsin hissedemezsiniz içinizde. Bu topraklar öyle çok kan gördü ki, öyle çok ölüm, ayrılık yaşadı ki, yeni tanıştığı bir insana bile sarılmayı benimser hale geldi insanlar. İçten içe kaybetme korkusu girdi hepimizin kalbine. Bütün toplumsal davranışlarımızın içinde var yaşadıklarımız. Uzunhasanoğlu'nun da bahsettiği gibi belki tüm yaşananlara tanıklık etmedik ama onlar bizim atalarımızdı, bizdik, ailedendik, hissettik ve benimsedik bir şekilde. Sonra da süper kahraman olmayı öğrendik. Ülke olarak en çok kadınlara acı çektirdiğimiz için en çok onların yüreğine merhamet girdi sanırım. Daha önce de bahsettiğim gibi, en çok acıyı kim yaşadıysa, en çok şefkati de o gösterdi. Çünkü bu dünya işleri böyle bir düzen içinde olmaktan keyif duyar hale gelmiş. Yaşadığını anlayabiliyorsun ama asla yaşanmamış gibi yapamıyorsun. Bazı anılar, bazı topraklar insanı süper kahraman yapabiliyor belki de.