Kelebek Etkisi

Dikkatlice bakın fotoğrafa uzun uzun ilk birkaç saniye bütün çerçeveyi ve detayları fark edeceksiniz, sonra taşlar yok olacak birden bire kalkanlar ve zırhlı araçlarda yok olacak. Birden bire bir küçük kız kalacak koca fotoğrafın tam ortasında sırtında ki çantadan okula gidiyor düşüncesi kaplayacak içinizi. Evet okula gidiyor belki de daha doğrusu gitmeye çalışıyor. Taşlar ve sopalar onun savaşı değil çünkü o savaşını sırtında taşıyor, onun savaşı okula ulaşmak. Belki her şeyi değiştirmek umuduyla belki sadece arkadaşlarını görebilmek için. Bugün binlerce çocuk savaşların ortasında okumaya, gülmeye ve oynamaya çalışıyor. Savaşın tam ortasında doğmaları onların suçu değil ancak savaşın tam ortasında büyümeleri bizim suçumuz. Sırtına çantasını almış okul yolunda ki çocuk ne yazık ki yalnız değil bugün Filistin'de, Suriye'de Umman'da Yemen'de ve dünyanın pek çok coğrafyasında binlerce savaş çocuğu var. Bu çocuklar savaş ve yaşam arasında sıkışmış öylece duruyorlar. Günümüzde biz insanlar "Bana dokunmayan yılan bin yaşasın." Felsefesi ile hareket ediyoruz. Görüyoruz, duyuyoruz ve biliyoruz ancak hiç ses çıkartmıyor ve düzeltmek için çabalamıyoruz. Adı kim bilir nedir, ancak bu kız çocuğunu göre göre bugün bizler sahte gözyaşı döküyor ve yarın hemen kendimizi avutacak bir şeyler buluyoruz. Biri çıkıp bu işe çözüm bulalım dediği zaman toplumlar olarak kendimizi çok güçlü görüyor ve halk hep en güçlü olandır diyerek geçiştiriyoruz. İşin son aşamasına gelindiği zaman müthiş güçlü halk olarak bir meydanda yürüyüş yapıp evlerimize dağılıyoruz. İşte bu biz insanların yün yumağı, oynuyor oyalanıyor ve bir kenarda bırakıp gidiyoruz. Hükümet ve devletleri bizler oluşturuyor ancak hükümet ve devletlere dur diyemiyoruz. Bu fotoğrafı gazetede gördüğümüz zaman o kız Filistinli, Suriyeli veya Afrikalı diyor ancak o bir çocuk diyemiyoruz. Bunun nedeni fotoğraftaki kızın bizim çocuğumuz veya kardeşimiz olmayışı. Fotoğrafa her baktığım da kendi küçük kız kardeşim gelir aklıma ve düşünürüm acaba fotoğrafta ki çocuk o olsaydı böyle sakin bir şekilde bakabilir miydim? Benim kız kardeşim belki de daha güçlüdür bu çocuktan ancak kaldırabilir mi o çantanın yükünü veya o okul yolunu yürüyebilir mi? Soruyu kendime yönelttiğim zaman içimden bir ses ben yapabilirim yeterince olgunum diyor ancak kalbim yapamayacağımı biliyor. Belki de bunu bilmek bizleri sessiz yapan ve belki de fotoğraftaki çocuk olmaktan korktuğumuz için çıkmıyor sesimiz. Ben de sorgulayıp, isyan edip unutanlardanım ve bu unutkanlığa anlam veremiyorum bazen. Bizler internete üzerindeki veya vitrindeki bir şeyi beğenirsek aylarca onun hakkında düşünen değil, o beğendiğimiz ürünü hemen alan veya almak için çabalayan insanlarız. Kısacası önümüze ne çıkarsa çıksın eyleme dökmeyi çok iyi biliyor ve uyguluyoruz amma velakin dünyada olup bitenlere ve bizden uzakta yaşayan insanların acılarına ve sorunlarına vaktimizin bir kısmını bile ayırmadan yaşıyoruz. Onlar hakkında yazılar yazıyor, gösteriler düzenliyor ancak asla eyleme geçmiyoruz. Bu eylemsizlik sorunların her daim büyümesine ve çözümlerin imkansızlaşmasına yol açıyor ve dolaylı yoldan da olsa bu imkansızlaşmanın müsebbipleri haline geliyoruz. Sonuç olarak, bu küçük fotoğraf bana sadece taşlar arasında yürüyen küçük bir kız çocuğunu andırmıyor. Bu fotoğraf bana Dünya'nın her yerinde bir şekilde savaştan veya açlıktan zulüm yaşayan tüm çocukları anımsatıyor. Ankara da koltuğumda rahat oturuşumu sorguluyor ve eylemsizliğimizin dönüp dolaşıp bizleri üzeceğini hissediyorum, kelebek etkisi dedikleri işte tamda bu oluyor. Filistin'de, Suriye'de , Afrika'da ve Dünya'nın her hangi bir yerinde bir çocuk ağlasa göz yaşları rahat hayatlarımıza sel olup göklerden yağacak ve bir gün bizleri boğacaktır. Fotoğraf: Filistin, Ammar Awad/Reuters / www. bbc. com