İğne-Çuvaldız

Kim ne derse desin herkesin değişmeyen, kalıplaşmış, oradan buradan edindiği, üzerine yapışmış ön yargıları vardır ve insanlar bir şekilde yaşamını sürdürmeye çalışır onlarla. Bu yargılar her defasında bizi hüsrana uğratsa da hiç vazgeçmeyiz yeni bir tanesine bağlanmaktan. Belki de bizi biz yapan, diğer insanlardan ayıran bu düşüncelerimizdir, onu tam kestiremiyorum. Ön yargı hakkında bazı çıkarımlar yapabilmek adına kadınlardaki ön yargı kavramına eğildim. Kadınlar erkeklere nazaran daha çok düşünür, detaylara dikkat eder, kafasında sınıflandırmalar yapar ve yaptığı bütün ayrımları da aklında tutar. Buna rağmen onların gözünde bütün günahlar hiç kuşkusuz erkeklerin kitabına yazılır. Kötü sonuçlanan bir olay için günah keçisi çoktan hazırdır. Hatta kadınlarda düşünce sistemi, kurgulama öylesine gelişmiştir ki o günah ve sevap yazan meleklerin var olma sebebi erkeklerin düzensiz ve pasaklı olmasından dolayı kendi günah ve sevaplarını yazamayacak olmalarıdır. Kadınlardaki kurgulamanın yazıya döküldüğüne şahit oldum geçen gün. Kitapçıda Melis M'nin yazdığı bir kitabı gördüm: Yanlış Adamlar Atlası. Neymiş diye açıp içini inceleyeyim dedim, sonra da dayanamadım aldım. Almaz olsaydım ya neyse.... Belli ki zamanında çok şey yaşamış, doğru yanlış bir sürü kişiyle tanışmış en sonunda da elinden bir şey gelmemiş, olanları da sindiremeyince almış eline kalemini bu kitabı yazmış. Sınıflandırmış erkekleri: annesinin kuzusu adamlar, yakışıklı adamlar, eski sevgilisiyle dost kalan adamlar, hesap ödeten adamlar, söz verip tutmayan adamlar, kendine aşık adamlar... Dört sayfa içindekiler bölümü tutmuş zaten. Okul kitaplarında bile bu kadar uzun değil içindekiler bölümü. Anlatmış da anlatmış ve erkekleri günah keçisi kıvamına getirmeyi başarmış. Aslına bakarsanız gerçekleri yazmış. Çünkü her olayda erkeklere suç atılır. Başka bir kadınla konuşur, kadın için önemli ama belki de insanlık için hiçbir önemi olmayan bir günü unutur; tüm suç ondadır. Arkadaşlarıyla vakit geçirir, her zaman güzel sözler söylemez belki; yine de suçludur. Kadının özel günüdür, sinirleri bozuktur ağlayası gelmiştir; sebebi tabi ki de erkeğidir. Kısacası, taş bile çatlasa sorumlusu erkektir. "Aşka küsmüş, ümitsiz, kırgın kadınların sebebi ERKEKLERDİR." ( M. 241) Yazdıklarına göre bir erkek; annesini düşünse, onun söylediklerine değer verse ana kuzusu, vermese nankör. Yakışıklı olsa kendini beğenmiş, olmasa tipsiz. Eski sevgilisiyle dost kalsa ayran gönüllü, kalmasa evlenilecek değil eğlenilecek adam. Hesabı öderse cömert; ödemezse cimri. Kendini sevse ve kendine baksa kendini beğenmiş, bakmasa pasaklı. Peki biz ne yapalım, ölelim mi? Ne yapsak yaranamıyoruz. Bütün bu suçlamalara karşı bir tepki veriyor muyuz ya da kadınları sınıflandırıyor muyuz? Asla, hiç olur mu canım ne haddimize! Kadının biri otursun yazsın sonra hemcinsleri okuyup galeyana gelsin ama biz hiçbir şey yapmayalım Bir kere bizde o düşünce sistemi yok, basit düşünüyoruz biz, derinlemesine analiz edip tüm olası sonuçları değerlendirmiyoruz. Buna ihtiyaç da duymuyoruz açıkçası. Akışına bırakıp huzur buluyoruz belki de. Kadınlar düşünüyor ama yanlış düşünüyor, yanlış yerden düşünüyor. Kadınlara göre onlar mükemmel, tapılası varlıklardır da biz eşekler bir türlü doğru hamleyi yapamıyoruz. Doğru hamle olmadığı için olabilir mi ki? Kadınlar bu sınıflandırmaları yapmadan önce yaşadıklarını düşünüp de kendini hiç sorguluyor mı acaba? Karşıdakine suç atmadan önce acaba ben bu adamı yeteri kadar tanıyor muyum, o nasıl biri ki ben ona böyle davranıyorum diye düşünüyor mü? Konu sevmekse örneğin, o yeteri kadar sevmiş mi ki adam sevmemezlik yapmış; ya da o her zaman mı dürüstmüş de adamın söylediği toplasan bir eli geçmeyecek yalanlar onun gözüne batmış? Kadınların ön yargılarını gerçekten bir kenara bırakıp erkekleri 'günah keçisi' olarak görmeden önce kendi içlerindeki 'inatçı keçi'yi yola getirip bizi bir de öyle değerlendirmelerini diliyor ve son bir sözle noktalamak istiyorum yazımı, İğneyi kendinize, çuvaldızı başkasına batırın.