GERÇEKTEN BABA OLMAK

Babam ile aramızdaki ilişkiyi sorguluyorum. Aramızdaki kırk sekiz yıllık yaş farkından mı bilmiyorum, aramızda sorgulayacak bir bağ dahi bulamıyorum. Zorunlu konuşmalar dışında oturup hiç adamakıllı sohbet etmeyişimiz içime dert oluyor, gerçekte bu yakarışı sadece saf sevgi ihtiyacından mı yoksa yaradılışımızdaki bencilliğin bir eseri olan fayda beklentisinden mi yaptığımı düşünüyorum. Aklıma gelen son soru bir babaya gerçekten ihtiyacımız olup olmadığı oluyor, duyduğum yorumlar doğrultusunda Kırmızı Saçlı Kadın romanını okumaya başlıyorum. Babalık nedir? Bana kalırsa biyolojik bir hadiseden öte psikolojik bir durum. Anneliğe göre daha zor sanki o hissi yaşamak. Sonuçta kadın doğum yaptığı zaman belirli hormonlar salgılanıyor ve kadın anneye dönüşüyor. Ama babalık öyle mi? Bir hemşire doğumhaneden çıkıyor, ''Bu sizin çocuğunuz'' diyor. Adam da kendini baba olduğuna ikna etmeye çalışıyor. İşte burada büyük bir sorunla karşılaşılıyor. İnsan baba olmayı nasıl öğrenir? Bana kalırsa bir erkek baba olmayı iki şekilde öğrenir: Babalık hakkındaki toplumsal kabuller ve en temel öğrenme yetisi taklit. Toplumsal kabuller; zamandan zamana, bölgeden bölgeye, ırktan ırka kısacası kültürden kültüre değişen bilgi birikimleridir. Bazı kültürlerde babanın çocuğunu kucağına alıp sevmesi toplumca kötü görülürken, bazılarındaysa en temel babalık esası bu tip sevgi gösterileri sayılır. Peki yeryüzünde bu kadar çok kültür varken, milyonlarca yıllık zaman geçmişken babaların yapması gerekenler gibi evrensel bir değere varabilir miyiz? Bana kalırsa, bu çok mantıksız bir genelleme olur. Örneğin; zamanında Orta Asya'da göçebe bir hayat yaşayan ailedeki babanın, çocuğuyla vakit geçirmemiş de ava çıkmış olması yetersiz bir babalık sayılmamalı. Bir durumu değerlendirirken zamanı ve mekanı göz önüne almak olmazsa olmaz bir gereklilik. Tam şu an babamla aramızdaki ilişki canlanıyor gözümde. Yaş farkımızı düşünüyorum. Onun döneminden bu güne toplumsal kabuller tabii ki değişmiş olmalı. Ama bunu farketmek içimdeki kırgınlığı yok etmeye yetmiyor. Taklit konusuna dönmek istiyorum. Çocukluğumuzun erken evrelerinden itibaren öğrenmek için bir şeyleri taklit ederiz. Yemek yerken aile fertlerimizi, okula başladığımızda öğretmenlerimizi, kariyerimizde daha önce birtakım işler başarmış insanları... Yukarıda değindiğim gibi en temel öğrenme yetimizdir taklit. Cinsel kimliğimizi de bu şekilde ediniriz hormonların yanı sıra. Bir kız çocuğu annesini taklit eder giyimiyle, kuşamıyla; bir erkek çocuğu da babasını konuşmalarıyla, karakteriyle. Aslında bir adam baba olmayı o zaman başlar öğrenmeye ve bu eğitim kendi ailesini kurana kadar devam eder. Bu noktada kendi babamı düşünüyorum tekrardan. Dedem babam on dört yaşındayken ölmüş. Babamı kitaptaki ana karakter ile özdeşleştiriyorum. Karakterimizin babası tercihen gidiyor, dedem ise takdiriilahi. Sonuçta ikisi de oğullarına babalık yapamıyor. Babaları tarafından bu denli erken yaşta terkedilmiş insanların kendi oğullarına babalık yapmaları ne kadar beklenebilir ki? Kitapta da görüyorum bu olumsuzluğun yarattıklarını, kendi hayatımda da. Her şeye rağmen babamı suçlayamam, suçlamamalıyım. Bunun için bir sebep daha buluyorum ama bunu yapamıyorum. Neden? Bence kızgınlığımın nedeni taklit edilebilecek bir babaya sahip olmayışım. Bu beni kızdırıyor çünkü ileride kendi çocuğuma babamın bana davrandığı gibi davranmak istemiyorum. Evet, bencil olduğum için sinirleniyorum bu kadar. Faydalanacağım biri bulunmadığı için kırgınım. İleride kendi çocuğum da benim hakkımda böyle yazılar yazar, onun taklit etme ihtiyacını karşılayamam diye korkuyorum. Peki bu durumun üstesinden gelinebilir mi? Kanaatimce gelinebilir. Sonuçta baba olmak öğrenilen bir durumsa, bilgiye çok hızlı ulaşılan bir çağda yaşıyoruz. Evet, taklit edebilebileceğim bir babaya sahip olmak her şeyi çok daha kolay bir hale getirebilirdi. Fakat benim bu durumu atlatabilmem, illa ki bir babaya sahip olmak gerekmediğinin bir göstergesidir. Babaya sahip olmak, bir matematik problemi çözerken formüllere sahip olmak gibi, bir nevi sigorta. Peki ya bu formüllere sahip olunmayan dönemlerde insanlar problemleri nasıl çözüyorlardı? Birisi çıkıp problemin temelini anladı, zor da olsa formülleri keşfetti. Diğer insanlara sigorta oluşturdu. Ben de aile tarihimizin baba- oğul ilişkisi açısından akışına çelme takıp, benden sonraki nesillere formülleri aktarmakta kararlıyım. İşte ihtiyaç duyulan baba, tam olarak böyle bir baba.