AŞKA AŞIK OLMAK

Aşk herkesin üstünde düşündüğü bir kavram. Varlığına inanmanın önemi yok, herkesin onun hakkında söyleyecek bir şeyleri var. Herkes onu farklı kelimelerle tanımlayabilir. Bana göre aşk birine veya bir şeye duyulan bir his değil. Bana göre aşk; umut, heyecan, huzur, tutku, acı, sevinç, üzüntü ve korku. Bütün duyguların iç içe geçtiği bir dünya. Bu yüzden darmaduman eder bizi ve bu yüzden bu kadar arzu ederiz onu. Aşk derin bir hissetme halidir. İnsanlar aşkı yaşabilmek için kendimize seçtiğimiz aracılardır. Bu yüzden aşkın en saf hali, aşka aşık olmaktır. Bu kitapta Napolyon, VIII Henry, Sultan Süleyman ve Çar II. Nikola gibi büyük adamlar için büyük kadınlar tarafından yazılan aşk mektuplarını görüyoruz. Bir Boleyn kızı, bir Hürrem Sultan değilim. Herkesin gözünde büyük bir kadın değilim belki ama söz konusu aşk olunca, benim kelimelerim de onlarınki kadar büyük olabilir. Ben aşka aşık olanlardanım, insanlardan önce. Bunu göstermek için bilmediğim birine bildiğim cümlelerle seslendim. Aşkımı bir hayalete yönlendirip kelimelere sığdırmaya çalıştım. Henüz tanımadığım biriyle konuştum. Buyurun okuyun: İçimde derinlerde uçsuz bucaksız bir yer var. Bir o kadar büyük ve bir o kadar ulaşılmaz. O kadar büyük ki çıkamıyorum oradan. O kadar içimde ki kimse ulaşamıyor oraya. Hapisim. Esirim kendi içimde. Konuştuklarım eksik; gülüşlerim, mutluluklarım yarım. Ben aslında ben miyim? Kimse bilmiyor. Belki de zor değil oraya ulaşmak ama varlığı sır oranın. Onu sır olmaktan çıkarmak pahasına söz etmeye cüret ettiğim herkes benimle birlikte hapsolmaktan korktu belki. Belki de kendi parmaklıklarından kurtulamadan bana ulaşamadılar. İnsan, en sevdiğine en büyük nefreti besleyebilirmiş. Ben de seviyorum şimdi esaretimi, ondan nefret ettiğim gibi. Esaretim, bencil bir sevgili gibi, canımı en çok acıtan ama başkasının acıtmasına izin vermeyen. Hem sevdiğim hem öfkelendiğim hem alıştığım... Beni ben yaptı. Belki de beni ben yapan şeylere kimsenin zarar vermesini istemiyor. Ama bilmiyorum saflığımı korumaya çalışırken beni nelerden mahrum bırakıyor. Bazen pes ediyorum kurtulmaya çabalamaktan. Bazen bulmaya çalıştığım o çıkışın varlığından bile şüphe ediyorum. Güliver'in ülkesi, Alice'in diyarı gibi uçsuz bucaksız ve kimsenin bilmediği... Alice gelmedi, Güliver bulmadı daha beni. Birinin beni orda bulmasını istiyor muyum peki? Ya da beni oradan çıkarmasını... İnan bilmiyorum. Oradan çıkıp daha kötü bir esarete kapılmak belki de korktuğum, beni ben yapan şeyleri parça parça yok eden birinin beni hiç bilmediğim bir yere esir edebilme ihtimali. Öyle tanımlayamıyorum ki kendimi, kendim için bir kelime seçecek olsam diğerinin boynu bükük kalıyor. Ne iyiyim ben ne kötü, ne mutlu ne mutsuz, ne doğru ne de yanlış. Siyah gibiyim; tüm renkleri içine hapseden ve aynı zamanda beyazım, onları yansıtan. Çok düz bir insanım hiçbir vasfım yok ve karmakarışığım çözdükçe sonu gelmeyen: Zıtlıkların ve çelişkilerin bütünü... Değiştim, değişiyorum ve değişeceğim. Büyüdüm, büyüyorum ve büyüyeceğim aynı zamanda küçüldüm, küçülüyorum ve küçüleceğim. Tombik bir bebek, haylaz bir çocuk, hırçın bir genç ve tonton bir nine her beraber oturup konuşurlar içimde. Şeytan fısıldar kulağıma melekle birlikte. Bir cenin ve bir cesedim. Bir düğün ve bir cenaze. Bazen şeytanla işbirliğimi kutlarım bazen melekle. Şeytanı duama davet ederim, meleği rakı sofrasına buyur ettiğim gibi. Bir çocuğun hevesiyle dolup taşarım bazen, bazense içi geçmiş tonton nineme eşlik ederim. Yalnızlığımı severim ondan bunaldığım kadar. Şimdi de seni istiyorum, senden korktuğum kadar. Bir rakı masasında Ahmet Kaya eşliğinde, bir manzara eşliğinde iki biranın yanında, bir dansta kollarımın arasında, bir deniz esintisinde şarkı sözlerimde, soğuk bir günde sıcacık odamın içinde dizimin dibinde istiyorum seni. İstediklerimi istememenden korktuğum kadar istiyorum. Gelmelisin. Gel. Korkularını da getir. Benden konuşmamı isteme. Senden dinlemeni istemiyorum çünkü. Sustuklarımı anla sadece. Sessizliğe birçok şey gizledim. Onları bul. Gözlerime baktığında uçsuz bucaksız gör beni. Belki esaretimiz aynıdır. Belki sen geldiğinde çıkarım oradan. Belki esaretimden kurtulsam da seninle birlikte orada kalmayı seçeriz. Belki de hapsoluşum senin gelişin içindir. Belki sen bana yolu gösterip gidersin ve aslında çıkışı bulmaktan önce karar vermem gerekenin çıkmak isteyip istemediğim olduğunu anlarım. Dünya sadece birbirimizle yaşayamayacağımız kadar büyük. Her şeyimiz yaparsak birbirimizi, hiçbir şeyimiz olmaz biliyorum. Çok şeyim olmanı istiyorum senden, her şeyim değil. Beni yıkacaksan bile daha güçlü kalkabilmem için olmalı bu. Canım yanacaksa senden ötürü daha fazla mutlu olmak için olmalı bu. İki bakış arasında huzura bir yol açmalıyız seninle. Bana bakarken hissettiğin huzuru sana bakarken anlayabilmek, huzur olmalı benim için. Bana kimseye açmadığın kapılarını açmalısın. Açman için onları her gün çalacağım. Varsa incinmiş yerlerin onlara dokunacağım. Varsa hayal kırıklıkların, onları unutturmak için sana yeni hayaller vereceğim. Başkalarının sende gördüklerinden fazlasını bulacağım sende. Göstermediklerini, sakladıklarını... Sen belli etsen de etmesen de güçlü erkek görünümünün altındaki, kendine oyun arkadaşı arayan oğlan çocuğunun sesine ulaşacağım. Onunla oyunlar oynayacağım. Senin içindeki tonton dedeyi benim tonton ninemle tanıştıracağım. Beni bulana kadar geçtiğin yollar, tüm yaşanmışlıkların kabulüm olacak ve başımın üstünde yeri olacak seni sen yapan şeylerin. Sadece, onlar yüzünden edindiğin karamsarlıklara iznim olmayacak. Başkaları yüzünden yaşamaktan korktuğun ve vazgeçtiğin her şeyi ellerinle geri alacaksın. Ellerin yetersiz kaldığında ellerim senindir. Yorulduğunda dinlenmen için istediğin yerde olacağım. Umutsuzluğa kapıldığımda senin yanına koşacağım gibi... Neyi neden yaptığımı bile sorgulamaya vakit bulamadan oradan oraya koşuştururken bana derin bir nefes olacaksın. Sıcacık, içten, huzurlu... Parmak uçlarımın teninde çalacağı besteler olacak. Tenine harf harf yazdıklarımı, senin için çaldıklarımı duyacaksın. Duygularını görmezden gelerek yaşayanlara inat, sevincinle üzüntünle derinlerime kadar hissedeceğim seni. İnsan olduğumu hatırlatacaksın bana ve gerçekten yaşadığımı. Sana söyleyeceklerim bitmez. Cümlelerim büyüdükçe sayfalarım küçülüyor. Satırlarım bu kadar uzarken ve bunları senin yokluğuna yazıyorken beni bulduğunda neler olacağını düşün. Senin içinde hece hece konuştukların benim kelimelere döktüklerime karışınca neler olacağını... Ve kelimelerle ifade edilemeyenleri... Senin için yazdığım her şey, senden benim için istediklerim. Ve senden istediğim her şey, benim sana vereceklerim. Şimdi. Gelmelisin. Gel artık. Korkularını da getir. Ve sevgini. Geldiğinde bulacağın ilk şey: Senin için büyüteceğim bir sevgi olacak. Cansu Özübek  Doyle, U. (2014). Büyük Kadınların Aşk Mektupları. Epsilon Yayınları, İstanbul.