İLK CÜMLELERİM

Kitap listesine göz atarken Aile Fotoğrafı ismi oldukça ilginç gelmişti. Kitabın yazarı Kerem Görkem'in benden sadece üç yaş büyük oluşu beni kitabı okumaya itti. Fotoğrafta çekirdek bir aile vardı, kitabın ana fikri ise boşanmanın çekirdek bir ailede yarattığı ruhsal sıkıntılardı. Bana ilginç gelen ise edebiyat öğretmeni ve aynı zamanda yazarın babası olan Haydar'ın öğrencilerine verdiği dönem ödeviydi. Öğretmen, onlardan "bir hikayenin en önemli yeri" olarak tanımladığı ilk cümleyi bulana kadar roman okumalarını istiyordu. Ben de hayatımda yaşadığım ilkleri düşündüm. Annemin ve babamın bana anlattığı bazı şeyler aklıma geldi. Benim hikayemin ilk cümlesi de doğumumdu. Babam beni gördüğü ilk anı anlatmıştı, saat 18. 15'de bir hemşirenin kucağında ameliyathaneden çıkışta görmüş. Çirkin olduğumu, el bile sallamadan geçtiğimi, babamı bile tanımadığımı söyler, dalga geçer benimle. Ama o anın büyüsünü her konuşmamızda babamın gözlerinde görürüm. Onun için ne kadar önemli olduğumu hissettirir bu ilk karşılaşmanın hikayesi. Her ne kadar espri ile anlatsa da bir mucizeye tanıklık etmenin ve bu mucizenin de onun oğlu oluşu babamın hayatının ilk cümlesi değildi ancak en önemli cümlelerinden biriydi. Hemşire beni annemin kucağına verdiğinde, babam yarı baygın haldeki annemin kulağına eğilip "Nursen, oğlumuzun şu güzelliğine bir baksana!" dediğinde annem gözünü açıp beni görmüş ve hafif gülümsemenin ardından kendi acısının derdine düşmüş. Annem bu konuşulduğunda "Hayatımın seninle ilgili ilk yürek sızısı" diye bahseder. "Seninle yeterince ilgilenemeden kendi acılarımla uğraştım, seni kucağıma saatler sonra alabildim." der. Bu nedenle annem için annelik hep bir vicdan azabıdır. Çocuğun için ne yaparsan yap, hiçbir zaman bir anne için yeterli olmuyor diye düşünür. Bir öğrenci için hayatındaki en önemli ilklerden birisi de ilkokula başlayışıdır. İlk öğretmenim Hayriye Hoca da benim hayatımın en önemli ilklerinden, hatta uzun sürede öğrencilik hayatımın ilk cümlelerinden biriydi. Biriydi diyorum çünkü kendisini kaybettik. Okulun ilk günü bizimle kaydıraklarda kayışı, salıncaklarda sallanışı hiç gözümün önünden gitmez. Çok emek verdi hepimize. Ondan sonraki öğretmenim Rahime Hoca da çok özel bir insan, çok özel bir öğretmendi. Her ikisini de ardı ardına kaybetmek benim ve sınıf arkadaşlarım adına en üzüntülü ilk cümlelerimizden biri olmuştu. O küçük yaşımızda bu kadar büyük bir üzüntü ile ilk defa karşılaşıyorduk... Basketbola başlamam benim spor hayatımın ilk cümlesiydi. İlkokul ikinci sınıfta başladığım basketbolu hala aynı heyecanla oynuyorum. İlk basket topum, ilk maçım, annemin ve babamın ilk maçımdaki "Eralp sen bizim her şeyimizsin" pankartı, ilk kazandığımız maç, ilk kaybettiğimiz maç, ilk takım arkadaşlarım... Hayatımın en güzel ilklerini yaşadım basketbol kariyerimde. Ve hayatımın belki de en önemli ilki: üniversiteye başlamam. İçinde o kadar çok ilk var ki bu başlangıcın... En önemlisi ailemden ilk ayrılışım, evimizden, odamdan, yaşadığım şehirden, en iyi dostlarımdan ilk ayrılışım. Denizli'den ayrılışımda ne kadar ilk cümlem varsa Ankara'da, Bilkent'te de birçok ilkim olmuştu. İlk oda arkadaşım, ilk defa kendi başıma yaşamam... Hayatımın en tedirgin ama en heyecanlı günlerini Ankara'ya ilk gelişimde yaşadım. Otogardan anne ve babamın beni göz yaşları ile uğurlayışı, ilk ayrılış hüzünlüydü. Ama yeni hayatıma, kendi isteğimle karar verdiğim okuluma ve mesleki eğitimime ilk başlangıç günlerim ne olursa olsun çok güzeldi. Hayatımda hep ilkler olacak ve ben bugünkü gibi geriye dönüp baktığımda kendi hayatımın kitabında bir sürü ilk cümle olacağını düşünüyorum. Çünkü hayatımda önemli tek cümle olmayacağını ve satır aralarında harika anılar barındıran "ilk cümleler" bulacağımı umuyorum. Eralp Çalhan