ZİRVENİN RÜZGARI, DİBİN ÇAMURU

Hayat, süresi bizim tarafımızdan bilinmeyen bir yolculuk bence. Yolculuğumuz boyunca uğrayacağımız, molalar vereceğimiz durakları seçebiliriz belki. Fakat süre tam bir bilinmezlik. Çoğunluğun umduğu gibi bakayım ben de bu yolculuğa. Doğumumuzla başlayıp torunlarımızı görebildiğimiz bir ömür. Daha uzun ömür zor biraz. En iyi ihtimal seksen, seksen beş... Epey iyimser bir beklenti. İşte her şey bu arada olup bitecek. Acılar, mutluluklar, aşklar, umutlar, çocuklar, torunlar. Kaçımız gerçekten istediğimiz hayatı yaşayabilecek? İşte sorulması gereken en önemli soru bu. Ne istiyorum yaşamdan? Yaşamımı bir "hayat"a dönüştürebilecek miyim? Gözlerimi kapatırken, hadi en geleneksel haliyle söyleyelim, gözlerim açık gidecek mi? Her şey kendini tanımakla başlar. Dön ve sor içine, ne istiyorum yaşamdan? Tabii bu soruyu sorabilmek için farkındalık gerekir. Farkındalık için de açık algılar. Algıları da sanat açar. Hayatı, insanları, evreni öğrenebileceğimiz en iyi araç da sanattır. Sanatın her türü, sinema, tiyatro, müzik ve tabii ille de edebiyat. Kitaplar; sığınağım, dostlarım, sırdaşlarım. Emin olun, hayata dair pek çok sorunun cevabı onların sayfalarında yeterince mevcut. Tabii bu yaşta hayata dair iri iri laflar etmek istemem. Ama inanıyorum ki, hayatı tutkuyla yaşamalı insan. Her gün, her an çok kıymetli ve zaman sonsuz değil biz ölümlüler için. En büyük korkum çoğunluğa dayatılan sıradan bir hayat yaşamak. Pink Floyd'un insanı başkaldırıya teşvik eden o muhteşem şarkısındaki gibi duvardaki bir tuğla olmak. Aman Allahım; okul biter, birkaç sene kimse bir şey demez, sonra "Evlenmiyor musun?" diye sormaya başlarlar. Sonra üç oda bir salon bir ev, yedi kişinin oturabileceği bir koltuk takımı, sekiz kişilik yemek masası, bir yatak odası... Hayır! Bütün ömrümü bunları edinmek için harcayamam. Sıradanlık ve heyecansızlık insanı öldürür. Kabul ediyorum; sıradanlık güvenlidir, hayatın bir köşesine ilişirsin, fazla göze batmadan sessizce yaşar gidersin. Riski düşüktür. Etliye sütlüye karışmazsın, zarar görmezsin, çoğu kişi varlığının farkında bile olmaz. Bırak dünyayı, yaşadığın şehrin bile her yerini bilmezsin. Ancak benim beklentim bu değil. Benim katlanabileceğim bir şey değil bu güvenli baloncuk, her şeyi yaşamak ve hem zirvenin rüzgarlarını yüzümde hissetmek hem de en dibin çamurunu avuçlarımda hissetmek istiyorum. Tadılacak her lezzeti tatmak istiyorum, hazır dünyaya gelmişken "yaşamak" gerek. Hayatın içine dalmalı insan. Cesur olmalı. Cesaretle tencerenin içini karıştırmalı. İnsana dair ne varsa yaşamalı. Çok sevdiği bir mesleği olmalı mesela. Herkesten farklı olmalı o meslekte. Öyle bir tutkuyla yapmalı ki işini, işi imzası olmalı. Aşkı aramalı insan, öyle bir aşık olmalı ki onun uğruna dünyayı karşısına alabilmeli. Ha, pişman olabilir mi? Olabilir, "Benim pişmanlığım, kime ne?" diyebilmeli gerektiğinde. Haz peşinde koşarız, hazzı ararız, doğamızda var. Haz bizi nereye götürür? Mutluluğa? İyi de bütün ömrümüzü her an mutlu olmaya çabalayarak geçiremeyiz ki. Yaptığımız her şeyi mutlu olmak için yapmak çok bencilce geliyor bana. Bir nevi çıkarcılık. Aman zarar görmeyeyim. Mutluluğuma halel gelmesin. Oysaki tecrübe etmeye değer tek his mutluluk değil. Her bir duygu bir ayrı güzel, insana farklı şeyler katar. Acı var mesela. İnsanı olgunlaştırır. Annemin dinlediği bir şarkı vardı, Sezen Aksu sesinde hissettirdiği acıyla söylerken annem de ona eşlik eder "Unutamam acı tatlı ne varsa hazinemdir... Acının insana kattığı değeri bilirim, küsemem; acıdan geçmeyen şarkılar biraz eksiktir...". Çocukluğumda anlamazdım bu sözleri. İnsan neden acı çekmek istesin ki? Mantıklı gelmiyordu haliyle o yaşta. Ancak şimdi kavrayabiliyorum, acıtsa da güldürse de her bir anı çok değerli, bizi biz yapan bir parçamız. Montaigne Denemeler'inde diyor ki "Kavuşabildiğimiz zevk ve nimetlerin hepsi mutlaka dertlerle, üzüntülerle karışıktır. Mutluluk bizi ezer. Eski bir Yunan atasözü de öyle der; Tanrıların bize verdiği bütün nimetlerin hiçbiri katıksız ve kusursuz değildir, onları bir dert pahasına satın alırız". (Montaigne, 66-67). Mühim olan şey hayatta, sonuna vardığımızda içimizde hiçbir ukte kalmış olmaması. "Keşke"lerin olmaması... Yapmayıp merak içinde bu dünyayı terk etmektense, yapıp sonuçları bağrımıza basmak çok daha anlamlı çünkü, ne kadar ağır da olsalar bize bir şey kattıkları için. Nasıl olsa bitecekse bu hayat, acısıyla tatlısıyla her anını dolu dolu yaşamak en makbulü değil