KENDİMİZİ TANIMAK

Gezmek; bir yeri, o yerin tarihini, kültürünü ve insanını tanımanın en iyi yoludur. Peki, kendimizi tanımadan başkalarını tanımamız ne derece mümkün olabilir? Bu yüzden bu sömestr tatilimizde ağabeyimle birlikte memleketimizi, yıllarca yaşadığımız şehri, Şanlıurfa'yı yıllarca gezdiğimizden farklı bir şekilde, kültürel ve tarihsel niteliğini derinlemesine anlamaya çalışarak gezmeye karar verdik. Bir saate yakın süren bir uçak yolculuğunun ardından uçağımız Şanlıurfa GAP Havalimanı'na indi. Beklediğimiz gibi bizi Ankara'ya nazaran sıcak bir hava karşıladı. Çantalarımızı aldıktan sonra bizi bekleyen araca bindik ve gezimiz süresince konaklayacağımız evimize geldik. Dinlendirici bir uykudan sonra, sabahın ilk ışıklarıyla uyandık ve zaman kaybetmeden bizim çarşı olarak nitelendirdiğimiz, şehrin eski yerleşim yerlerinden oluşan ve birçok amaca hizmet eden dükkanlar bulunduran şehir merkezine gittik. Urfa geleneklerinden biri olan sabah kahvaltısında tirit yemeyi layığıyla yerine getirdikten sonra zaten yürüme mesafesinde olan Balıklı Göl'e doğru yol aldık. Aslında her zaman yürüdüğümüz yollardan geçtik ama bu sefer daha fazla hissederek, böylesine tarih ve anlam barındıran yerlerde konuk olmanın değerini anlayarak atıyorduk adımlarımızı... O tarihi dokunun içinde gezdikçe içimizi huzur ve sükunet kaplamıştı. Türbeler, camiler, göller ve İbrahim peygambere dayanan efsanevi hikayesiyle Balıklı Göl platosu etrafına tarih saçıyordu. Balıklar için satılan yemlerden alıp balıkları yemledikten sonra Urfa Kalesi'ne çıkmaya karar verdik. Bu benim için ilk olacaktı. Her defasında çıkmaya niyetlenip sonra vazgeçtiğim Kale'ye çıkıp oraya daha önce çıkmaya tenezzül etmememin verdiği utançtan da kurtulmuş olacaktım. Balıklı Göl'ün hemen üstündeki tepede, dik yamaçlarda kurulu olan kaleye doğru yürüdük ve oradan geçmekte olan bir amcaya Kale'ye nasıl çıkabileceğimizi sorduk. Yarı Kürtçe yarı Türkçe olan diyalogun ardından Roma İmparatorluğu döneminde yapılan tünelden değil de yamaçtaki merdivenlerden çıkmanın daha kolay olduğunu anladık... Merdivenlerden hızlı hızlı çıkarken esen serin ve hafif rüzgar, yıllarca yaşadığım şehrin yüzlerce defa yakınına geldiğim, başımı kaldırıp sürekli seyrettiğim böylesine tarih kokan Kale'sini daha önce ziyaret etmememin utancını silmeye çalışıyor gibiydi... Kale'ye vardığımızda hayal ettiğimden daha güzel bir görüntü karşıladı bizi, daha önce buraya gelmememin ne denli bir gaflet olduğunu anladım. Kale'nin üzerinde bulunan kalıntıların arasında dolaşıp, şehir manzarasını izlemek aynaya bakıyormuşum izlenimi uyandırdı bende. Baktığım şehirden farklı değildim aslında. Konuştuğum insanlar, bastığım toprak, soluduğum hava hiçbiri benden uzak şeyler değildi aksine benim bir parçamdı. Bunları düşündüğüm esnada Kale'den iniş yoluna koyulduk. İnerken tarihi tünelden inecektik. Merdivenler oldukça dikti. Duvarlara ve merdivenlere bakarken, dokunurken oradan onlarca kilo ağırlığında zırhlarla ve silahlarla yüklenmiş askerlerin inip çıkarken ne kadar zorlandıklarını düşündüm. Kale'den indikten sonra Gümrük Hanı'na gitmeye karar verdik. Sabah geldiğimiz yolları tekrar yürüdük, artık gün iyiden iyiye başlamış ve sokaklar kalabalıklaşmıştı. Tarihi Gümrük Hanı'na vardık ve oturup menengiç kahvelerimizi söyledik... Kahvelerimizi içerken gezdiğimiz yerlerden bahsettik ve gezimiz süresince nereleri gezeceğimize karar verdik. O gün Şanlıurfa müzesini gezdikten sonra gezimize ara verecektik. Ertesi gün ise bazı tarihi camiler ve Eyüp peygamberin makamını gezecektik. Göbekli Tepe'ye gitmeyi de arzuluyorduk fakat o sırada gezilere kapalı olduğu bilgisini aldık. Kahvelerimizin lezzetine doyduğumuza kendimizi ikna ettikten sonra bir anlığına orayı 300 yıl önce develerle, tüccarlarla dolu hayal ettim, şimdiki zamana geri döndüğümde müzeye gitmek için kalktık. Şanlıurfa Müzesi ve Şanlıurfa Mozaik Müzesi Haleplibahçe bölgesinde inşa edilen ve içlerinde yüzlerce ve binlerce yıllık yapıtları barındıran gezilmesi gereken nadide müzeler. İlk olarak Şanlıurfa Müzesi'ne girdik. Müzede bütün eşyalar dönemine göre ayrı bölümlerde sergileniyor. Şanlıurfa'nın birçok bölgesinde çıkarılmış ilk çağlara ait türlü araç-gereci görme şansına eriştik. Müzeyi bir süre gezdikten sonra Mozaik Müzesi'ne giriş yaptık. Müze Roma İmparatorluğu döneminden kalma mozaiklerin bulunmasıyla mozaiklerin bulunduğu bölgeye inşa edilmiş. Cam zeminin üstünde mozaikleri incelerken Roma, Selçuklu ve Osmanlı gibi ihtişamlı imparatorlukların yaşamış olduğu topraklarda doğmanın ve yaşamanın, onları tanırken aslında kendimizi tanımanın değerini her bir adımda daha iyi hissediyordum. Müzeden ayrılmamızla o günlük gezimiz de bitmiş oldu. İkinci günümüzde öğlen saatlerinde gezimize Eyüp Peygamber Makamı'nı ziyaret ederek başladık. Eyüp Peygamber'in vücudunda çıkan yaralar yüzünden çektiği acılardan kurtulmak için sığınarak ibadet ettiği rivayet edilen mağaraya girdik ve o anları gözümüzün önüne getirmeye çalıştık. Ardından ona şifa veren suyun çıktığı kuyudan çıkarılan suyu içtik. Etrafla bir süre haşır neşir olduktan sonra oradan da ayrıldık. Bir sonraki durağımız, Hasan Paşa Cami oldu, camideki tarihi koklayarak gezdikten sonra yakınlarda bulunan ve Halilür- Rahman Gölü'nün (Balıklı Göl'deki göllerden büyük olanı) kenarında bulunan, 1736 yılında dönemin valisi tarafından yaptırılan Rızvaniye Cami'sini gezdik. Gösterişli olmamasına rağmen konumundan, tarihinden ve sağlamlığından dolayı kent için önemi olan bu camiyi gezerken bu devrin insanlarının yani bizim geleceğe bırakacağımız yararlı hiçbir şey olmadığını düşünüp, atalarımızı örnek almamız gerektiğini idrak ettim. Gezilecek birçok yeri daha göremeden, başka bir zamanda görüşmek üzere sözleşerek gezimizi sonlandırdık. Kısa süren bir gezinin ardından aslında daha önce defalarca gördüğümüz yerlerde bir anlam aramanın ve onun farkına vardığımızda bunun bizi ne kadar doyuracağının önemi anlamış olduk. Belki de hayatımın en kısa Urfa seyahati hayatımın en dolu ve en kayda değer gezisi olmuş oldu. Ankara'ya dönerken, uçak henüz havalandığı sıralarda aşağıya doğru anlamlı gözlerle bakarak aynı amaç için tekrar geleceğim günü düşledim. Çünkü o gün kendimi biraz daha tanıdığım gün olacak... Alper Furkan HAMAVİOĞLU