Yakamadığınız Cadıların Torunları

Tarih boyunca insanlar kendilerinden daha kudretli ve kutsal bir şeyin dünyayı sardığına inanmış, kimisi bu gücü tanrılaştırmış ve bir ilah olarak görüp tapmış, kimisi büyü adı altında öğrenmek ve sergilemek için arayışlara girişmiş. Bu uğurda, inananlar kutsal kitaplarda buldu cevaplarını; bazıları İncil, Tevrat, Kur-an gibi geniş kitlelere seslenenleri tercih ederken bir grup nesilden nesle aktarılan Gölgeler Kitapları'na sordu sorularını. Ancak rasyonel düşünce ve bilimin ipleri eline almaya başladığı bugünlerde en inançlı ailelerin çocukları inanmayı bıraktı; Salem cadılarının, Druid büyücülerinin kalplerindeki büyü ışığı sönmeye başladı. Yüzlerce yıldır yasak bir kelime gibi fısıldanan, inanılmayan büyü, insanlığa küstü. İnsanlar bilimsel düşüncenin de etkisiyle yalnızca görülenin, kanıtlanmış olanın varlığını kabul edip, taptıkları gücün varlığını unutmaya başladılar. Yalnızca bütün kalbiyle inanıp; bıkmadan, yılmadan ona ulaşmaya çalışanlar şahit olabildi; insanlara, bitkilere, hayvanlara, ruhlara yayılan gücün varlığına. "Okült, Cadılık ve Büyü" kitabında büyünün varlığına dair kanıtlara değiniliyor. Bu kanıtlar Yontma Taş Devri'nden kalma bir mağaradan olabildiği gibi günümüz dünyasına da farklı bir açıdan bakıyor. Okuduğumda gözlerimi açan bu kitap üzücüdür ki yalnızca arayışta olan insanların kullandığı bir araç olmaktan öteye gidemiyor. Oysa bu kitabı benim gibi zaten inanlardan ziyade şüphe duyan, kararsız insanların; yüce bir gücün varlığını mutlak bir şekilde reddedenlerin okuması gerekmez miydi? Sonuçta "Yalnızca gördüğüme ve kanıtlara inanırım." diyen onlar değil mi? Ama bu kişiler pozitif bilim kabul edilmediği için bu tarz şeyleri okumayı reddediyor. Toplumun pek çok sorunu olsa da, en büyük sorunların temeli olan saygısızlık bu gibi insanların kişiliğine yapışmış durumda. Cadıların, büyünün hala var olduğu söylendiğinde göz devirip dalga geçmek yerine onlara anlatılanları dinleyip, ikna olmazlarsa araştırma yapmaları daha "insani" bir çözüm olmaz mıydı? Dünya geneli görmezden gelse de büyünün, büyücülerin ve cadıların köklü bir geçmişi var. Geçmişte cadılar inançları uğruna yakıldı, ölürken attıkları çığlıklar çocuklarının, torunlarının kulaklarına kazındı. Onlardan yüce bir güç olmasını kabullenemeyen insanlar büyüyü yeryüzünden silmek için tüm güçleriyle çalıştılar. Yüzeyde başarmış görünüyorlar üstelik. Sokakta birbirinden her açıdan farklı on insana "Büyüye inanıyor musunuz?" diye sorarsanız, muhtemelen on tane "Hayır." cevabı alırsınız. Eğer çok şanslıysanız içlerinden biri size "Evet." cevabı verebilir. Evet, insanlar reddediyor, cadılar hiç var olmamış, büyü yokmuş gibi davranıyorlar ama bu herkes geçmişi unuttu demek değil; biz, yakamadıkları cadıların torunları, hatırlıyoruz. Hiçbirimiz büyünün içine doğmadık. Ailesinden öğrenenler de çok yok ortalıkta. Kendi adıma konuşabilirim ki ergenliğe girip benliğimin, dünyanın farkına varmaya başladığımda, sorgulamayı öğrendiğimde çocukluğumdan beri beni kolladığına inandığım gücü aramaya başladım. Arayışlarım beni kitapta da bahsi geçen paganizme yönlendirdi. Paganizmin dallarını öğrendim ve Vika (Wicca) dinini keşfettim. Bu konudan pek bahsetmesem de biri açıklamamı istediğinde veya "Cadı mısın şimdi, büyü mü yapıyorsun?" gibi sorular sorduklarında araştırmalarımda okuduğum bir cümleyi alıntılıyorum: "Cadıların Vikan (Wiccan) olma gibi bir yükümlülükleri olmadığı gibi, Vikanlar genellikle cadıdırlar." Bu ikinci sorularını tekrarlamalarına neden oluyor genelde. Büyü yapıyor muyum? Evet. Büyü denince akla kaynayan kazanlar, lanetler, latince haykırışlar, voodo bebekleri, kanlı bıçaklar, hayvan kurbanlar geliyor. Vikanlar olarak biz, 13 adet ilkeyi benimsiyoruz ve bu ilkeler yalnızca insana değil, hayvanlara, bitkilere, çevreye zararı da engelliyor. Büyü dediğimiz şey nasıl işliyor peki? Genelde mum yakıp önünde oturuyoruz ve meditasyon yapıyoruz, bu meditasyona neredeyse her zaman bir dua dahil oluyor, bazen tütsüler ve kurutulup yakılmış otlar da eklenebiliyor. İslam'da namaz kılmak, Hristiyanlıkta kiliseye gitmek neyse büyü de bizim için öyle. Yine de özgür bir şekilde, alacağım tepkiden çekinmeden Vikan olduğumu söyleyemiyorum hala. Bu yüzyıllardır insanların bilinçaltına yerleştirilmiş algı yüzünden böyle. Eskiden cadı olduğunuzu söylerseniz insanlar sizden korkarmış, şimdi dalga geçiyorlar. İki türlü de inanç özgürlüğümüz kısıtlanıyor ve çevreye açılamaz oluyoruz. İnsanlar bilinmeyenden korkarlar, cadıların hala var olduğuna inanmamayı tercih ediyorlar, dalga geçmeleri de bu yüzden. Sanki reddederlerse var olmayacakmışız gibi. Oysa yapmaları gereken tek şey birkaç kitap okuyup cadıların anlatılanlarla hiçbir alakalarının olmadığını anlamak. Yaşadığımız toplumun bunu yapmayacağının bilincindeyim ama toplum değişsin veya değişmesin, son cadı nefes almaya devam ettiği sürece o kutsal gücün silinmesine izin vermeyecek. Naz Şenol