ECENUR DEDE

Çabanın Hayatımızdaki Rolü Hayatta her zaman bir şeyler için çaba harcanması gerektiğine inananlardanım ben. Bu bir ders notu olabilir ya da hayatta gelmek isteğimiz pozisyonlar olabilir lakin bana göre bir şeyleri elde etmek için çaba harcayıp ona ulaşmak , bir şeylerin bize altın tepsi ile sunulmasından çok daha kıymetli ve anlamlı kanımca. Düşünsenize her şey ayağınızın altında ve hayatta ulaşmak istediğiniz herhangi bir şeye bile anında ulaşabiliyorsunuz. Bana göre bu durum bir süre sonra psikolojik bunalımlara yol açabiliyor. Hayattan artık tat almamak gibi ya da amaçsızca yaşamak gibi mesela. Ben zengin insanların neden bu kadar çabuk depresyona girdiklerini ya da kötü alışkanlıklara neden eğilim gösterdiklerini bu açıdan düşününce, daha iyi anlıyorum. Hayatta her şeye ulaşmışsınız, istediğiniz mertebeye gelmişsiniz, evler, arabalar istediğiniz her şey ayağınız altında. Zirvede oldukları ve artık ulaşabilecekleri bir şey kalmadığı için doğal olarak ya depresyona giriyorlar ya da uyuşturucu , alkol , at yarışı gibi kötü alışkanlıklara eğilim gösteriyorlar. Stefan Zweig'in Olağanüstü Bir Gece kitabında Baron karakteri de hayatta bir nevi şeylere sahipken , ölen ailesinin mirası sayesinde daha da zengin olup, hayatta yapabileceği her şeyi yapıyor ve bir süre sonra hiçbir şey ona keyif vermiyor. Çünkü ulaşmak istediği her şeye ulaşmış ve çaba denen eylem onun hayatından bir miras dolasıyla tamamen çıkmış. İnsanoğlunu aslında anlamanın gerçekten zor bir uğraş olduğunu düşünüyorum. Mesela çabalayıp , istedikleri konuma gelen insanlar da bir süre sonra hayatlarından aynı nedenden ötürü keyif almıyorlar. Hem o konuma gelmek için çabala ve belki de hayatının en güzel anlarını bu hedef yüzünden kaçır, hem de o konuma ulaştığında bir süre sonra artık hiçbir şeyden keyif alma. Açıkçası insanları anlamakta sıkıntı çekiyorum. Hayattan keyif alamayıp , bu durumun bir süre sonra depresyona yol açması da ayrı bir hüzünlü kanımca. Hem o konum için uğruna her şeyi feda et hem de daha sonra psikolojik bir buhranın içerisine gir. Depresyon ya da hayattan keyif almama olayı, bana göre artık günümüzün temel sorunu. Çünkü milenyum çağında yaşadığımız için artık her şeye kolaylıkla çaba harcanmadan ulaşılabiliyor ve her şeye ulaşmak aslında biz insanları o kadar hayattan soğutuyormuş ki bunu da teknoloji sayesinde anlamış olduk. Mesela annelerimiz hep anlatır, eskiden insanlara ulaşmak için nasıl mektup yazdıklarını ve o mektubun karşı tarafın eline geçip, onlara tekrar ne zaman geri dönüleceğinin vermiş olduğu belirsizliğini fakat bu sayede insanların varlığının nasıl da daha kıymetli hale geldiğini eminim ki bir kere de olsa bahsetmişlerdir. Ama şimdi değil beş saniyede arayarak ulaşabilmek, anında görüntülü konuşma sayesinde hem bir insanı beklemek anlamsızlaştı hem de birini özlemek kavramı bana göre anlamını yitirdi. Çünkü bu çağda her şey tüketildi artık. Eskiden kıtlık vardı ama artık istediğimiz yemeğe ulaşmak bile bir telefon uygulamasına kaldı ya da istenilen kıyafete ulaşmak için alarmı kurup sabahın köründe kalkmak ve mağazaya koşturup, onu elde etmek yerine, artık bir tuşumuzla o kıyafetin kalmayacak korkusundan kurtulup, birkaç gün sonra üstümüze geçiriverebiliyoruz. Sonra da neden bunalıma giriyoruz? diye kendimizi sorguluyoruz. İnsanoğlunun ruhunda rekabetin, bir şey elde etmek için verilen emeğin ve çabanın doğuştan geldiğini düşünüyorum. Bu şeyler kesinlikle bizi biz yapan ve bizi hayatta besleyen şeyler. O yüzden bence günümüzde edindiğimiz alışkanlıkları değiştirip, istediğimiz şeyleri gözümüzde daha kıymetli hale getirirsek, hayattan daha çok keyif alacağımızı düşünüyorum.