Yaşasın Özgürlük

Ne güzel bir kelime bu "özgürlük". Sanki üstümden bir yük kalkmış da bir rahatlığa erişmişim hissettiriyor gibi halbuki ne kadar özgür olduğumuzu nasıl ölçebiliriz ki? Bana göre ne zaman bizden bir şey beklenmediği zaman yani bir nevi sorumluluklarımız kalmadığında veya hiç olmadığında kelimenin tam anlamıyla özgür olduğumuzu düşünüyorum gerçi bu kişiden kişiye değişir orası kesin. Bahsi açılmışken neden özgür olmak isteriz ki? Üstümüzde çok büyük bir baskı mı var ki bunu böylesine arzuluyoruz yoksa sorumluluklardan kaçmak için mi pek kesin bir cevabı yok sanırım, sonuçta istediğimiz tek şey rahat bir hayata sahip olmak ama belli ki bunu hak etmek gerekiyor yani bir nevi sorumluluk almak lazım. Bir nevi sonsuz bir döngüye benziyor düşünsenize. Özgürlük konusunda Halldor laxness'in Özgür İnsanlar romanında özgürlük kelimesinin tam anlamını köy insanlarının günlük hayatından temel alarak özgürlük kelimesini güzelce anlatmaktadır. Nitekim bana uyandırdığı hisler kelimelerle anlatılamayacak kadar saf ve içten ki okurken sanki orada ki köylülerden biriymişim gibiydi; sabah erkenden kalkıp ineklerimin yanına gelip süt sağdım, ardından elime baltamı alıp odun kestim, peşinden tarlama gidip ekinlerimi biçtim, o sıra da eşim kahvaltıyı hazırlamış, havada yeni demlenmiş çay kokusu, kızarmış ekmekler, tarlandan alınmış taze domates, biber, salatalık, kümesten alınmış taze yumurta... Kulağa ne kadar huzurlu gelse de gerçek hayat o kadar huzurlu olamıyor. Günümüzde emekli olan insanlarımız bile halen çalışmakta, üniversite okuma zamanı gelmesine rağmen gidemeyen bir sürü genç insan; hepsi bir şekilde hayata tutunmaya çalışıyor, kimisi taksici olmuş kimisi kağıt topluyor, kimisi bulaşık yıkamaktan zamanın nasıl akıp gittiğinin farkına varamıyor. Özgür olmak için ille de zengin olmak mı lazım bu durumda? Hayallerimizi gerçekleştirmek için o kadar çok çalışmamıza gerek var mı cidden ve yahut kendimizi mutlu hissetmek için ille de bir şeylerimizden feda etmek mi lazım zamanımız gibi gençliğimiz gibi? Maalesef çoğu kimse benim gibi şanslı olamıyor özgür olabilmek için. Ben özgürlüğü hatta kendimi en mutlu hissettiğim anı bir kanepeye oturmuş etrafta zerre ses yokken elime aldığım bir kitabı okurken elde ediyorum. Evet, benim özgürlük tanımım bu çünkü ne zaman kitap okuyorsam bilin ki o an kendimi en mutlu ve en özgür hissettiğim andır. Aynı durumu seyahat etmek için de söyleyebilirim. İstediğim yere gidebiliyorsam, hayallerimde ki mekanları gezebiliyorsam bu benim için bir nevi özgürlük demektir. Bir diğer husus da şu ki özgürlük bazen istenmeyen sonuçlar doğurabiliyor. Mesela yalnız başıma kaldığımı, evlenmediğimi ve yaşımın da geçtiğini düşünürsem benim içimi burkan, o amaçladığım mutluluğu elde etmeme engel olan bir şey var gibi hissederim ve o da kesinlikle bir başkasıyla mutluluğumu paylaşamamamdır. Tamam, hiçbir şekilde hiçbir şeye bağlı değilim ve istediğim herhangi bir isteği yerine getirebilirim. Ancak yine de bu isteğimi yerime getirmemde ki en büyük engel mutluluğumun paylaşacak birisini bulamadığımdır. Bu durumda doğal olarak birisini bulmam gerekecek ve yine bu durumda sorumluluk almam gerekecek. Sonuç olarak mutlu olmak için, özgür olabilmek için yine sorumluluk almam gerekiyor. Ne kadar özgür olursak olalım sorumluluklarımız yakamızı bırakmıyor ne yazık ki. En büyük isteğim sorumlulukların olmadığı bir dünya da yaşamak ama yine de bu oldukça imkansız gözüküyor. İstesek de o kadar özgür olamayız; birisinin özgürlük arayışı bir başkası için bir tehdit olarak algılanabilir ki tarih böyle örneklerle dolu, o yüzden benim özgürlük adına düşüncem şu ki, sorumluluklarımızı aldığımız sürece özgürüz. Hatta bir başkasına engel olmadığımız sürece istediğimizi yapabiliyorsak bana sorarsanız kelimenin tam anlamıyla özgürüz demektir.