KALABALIĞIN İÇİNDEKİ YALNIZLAR

Daha önce Oğuz Atay'ın Tutunamayanlar romanını okumuştum ve topluma tutunamamış, yalnızlaşmış, içine kapanmış insanları ele aldığını biliyordum. Atay, 1975 yılında yayımlanan Korkuyu Beklerken'de de bu tarz insanları ele almış. Kitapta sekiz öykü var, sekiz öyküde de kahraman bir şekilde toplumdan uzaklaşmış ve özgürlüğü kendi benliğinin en derin noktalarında arıyor. Ancak kitaptaki sekiz kahraman birbirleriyle alakası olmayan, toplumun farklı kademelerine ait insanlar, ortak noktaları ise bambaşka konularda kendi içlerinde kopan fırtınaları dışa vurmamaları, susturmaları ve bastırmaları. Toplumdan olmayan insanların, kalabalığın içindeki yalnızların benim de çok ilgimi çektiğini söyleyebilirim, onların düşüncelerini hep merak etmişimdir. Sanki içlerinde fırtınalar kopuyor ama hiç kimseye hiçbir şey söylemiyorlar. Belki bu yaşam tarzı bana çok çok uzak olduğu için, belki de toplumdan soyutlanmış bir şekilde yaşamanın nasıl bir şey olduğunu öğrenme isteğimden dolayı, topluma tutunamayan insanların hayat hikayeleri beni her zaman çok etkilemiştir. Mesela halk arasında deli diye isimlendirdiğimiz insanların belirli bir konuda çok zeki olduklarını düşünürüm. BEKTAŞ, 2 Korkuyu Beklerken'deki sekiz öykü de gerçekten hoşuma gitmişti ancak Unutulan isimli öykünün kahramanını şu an içinde bulunduğum toplumda yaşayan birçok insanla bağdaştırabildiğim için Unutulan'ın bende ayrı bir yeri olduğunu söyleyebilirim. Öykü, bir kadının kocasına tavan arasındaki kitapları göz atmak istediğini söylemesiyle başlar. Kadın, kocasının verdiği fenerle tavan arasına çıkar. Önce gözüne bir torba ilişir, torbada çok eskiden giydiği elbisesini ve ayakkabısını görür, ayakkabı tavan arasında beklemekten çürümüştür ve elbise de kötü durumdadır. Elbiseyi giyer, ayakkabının da tekini ayağına geçirir ve topallaya topallaya biraz ilerideki sandığın yanına gider. Sandıkta anne ve babasının resimlerini bulur. Uzun zaman önce kaybettiği ebeveynlerini düşünür, zamanında onların kendisini hiç anlamadığını, hatta birbirlerini bile anlamadıklarını anımsar. Zaten ölmeden önce ayrılmış olan ailesinin fotoğraflarını yan yana koymaz, yan yana durmayı istemeyeceklerini düşünür, zaten mezarları bile yan yana değildir. Daha sonra kitap sandığı aklına gelir ama kitap sandığının yerinde değişik karaltılar vardır, biraz yaklaşınca eski kocasının ölü bedenini görür, sağ elinde bir tabanca olduğunu fark eder ve intihar ettiğini düşünür. Bu noktada eski kocasıyla geçirdiği son günler aklına gelir. Ettikleri büyük bir kavga sonrası kocası tavan arasına çıkmış ve kadın da evi terk etmiştir, döndükten sonra kocasını evde bulamaz ve gittiğini düşünür. Yemek, bulaşık, temizlik, geçim sıkıntısı, anne ve babasının ölümü gibi nedenlerden dolayı da bu zamana kadar tavan arasını kontrol etmeye vakit bulamaz. Bugün, insanların günlük, geçici uğraşları nedeniyle en yakınındaki insanları, ailelerini, gerçek dostlarını, sevgililerini ihmal ettikleri, onları önemsemedikleri, unuttukları bir dünyada yaşıyoruz ve bu durumun Bilkent'te daha yüksek seviyede olduğunu düşünüyorum. Gerek Bilkent'in yoğun, dersler, ödevler, sınavlarla dolu yaşamı, gerek buradaki insanların bencilliği bu durumu iyice kötü hale sokuyor. BEKTAŞ, 3 Oda arkadaşım ailesinden gelen aramaları cevaplamıyor, onlara vakit ayırmıyor, bir diğer arkadaşım dostluk kavramının anlamından bihaber durumda, ötekisi sadece saçının şekli ya da rengi ile ilgileniyor. Burada insanlar, hayatlarının en güzel olması gereken dönemini boş uğraşlarla geçiriyor. Daha önce sevgiyi tatmamışlar, dostluğun insana neler kazandırabileceğinin farkında değiller ve en zor anlarında yanında olduğunu bildiğin insanlardan yoksunlar. Onları bu yaşlarına kadar büyüten, bugün de başına gelebilecek en küçük bir olayda hemen yardıma koşacak ailelerini önemsemez haldeler. Öyküdeki kadına çok benziyorlar çünkü kadın, tavan arasına çıkmak aklına geldiğinde bile çıkıp hemen eski kocasını aramıyor, buradaki insanlar dönemde bir kez eve gitmelerine rağmen gittiklerinde bile annelerinin boynuna sarılıp onları özlediklerini söylemiyor, selamlaşıp akıllı telefonlarının uygulamalarına geri dönüyorlar. Sosyal medyanın asosyalleştirdiği, toplumdan soyutlanmış insanlar, sayıca bizden fazla duruma geliyorlar...