SEVGİ OLMADAN ASLA

Hangi koşullarda ve nerede yaşıyorsak yaşayalım, hepimiz bu hayattan soğuduğumuz ve her şeyin anlamsız geldiği anlar yaşamışızdır. Hayatımızın dibe vurduğunu düşündüğümüz bu gibi zamanlarda, kendimize gelebilmek ve hayata dair en ufak bir umut ışığı görebilmek için yanımızda bir dost eli ararız. Bu dost, bizi acılarımızdan arındıracak ve hayatın içine çekebilecek tek şeydir belki de. Bu dostu bulabilirsek ne ala, bulamazsak çevremizdekilere ciddi zararlar verebiliriz, belki de daha kötüsü. Geçenlerde Büşra Yılmaz'ın Ölüme Fısıldayan Adam adlı yapıtını okuduğumda biz insanları hayata bağlayan asıl şeyin ne olduğunu sorgulamaya başladım. Hırsımız mı bizi her gün yaşamaya devam etmeye itiyor, yoksa cennete gideceğimizi düşünerek öbür dünyaya yatırım yapmak mı yaşatıyor bizi? Bence bu sorunun tek bir cevabı var: Bizi hayata bağlayan ve her gün yaşamımıza devam etmemizi sağlayan güç, sevgi. Lisede IB programında okurken yapmak zorunda olduğum bazı aktiviteler kapsamında bir huzurevini ziyaret etmiştim. Duygusal yönden çok dolu bir deneyimdi çünkü oradaki insanlar ya evlatları onlar ile ilgilenmediği için ya da onlara bakacak kimseleri kalmadığı için oradalar. Tabi ki oradaki çalışanlar yaşlıları rahat ettirmek için ellerinden geleni yapıyorlar, ancak onların ilgisi yaşlılar için çocuklarının ilgisinin yerini hiçbir zaman tutamıyor. Bütün misafirlerin yüzünde derinlerde hissettikleri sevgi eksikliğinin buruk ifadesi var ve çoğu maalesef bu hayattan bıkmış, ölmek istiyor, ölmeyi bekliyor. Ölmeyi beklemeyenler ise çocuklarının onları bir gün görmeye geleceği, sevgilerini hissettirecekleri umudu ile hayatlarına devam ediyorlar. Bu sevgisizliğin insanı ne yapmaya itebileceği konusunda ise huzurevinde kalan ve bekledikleri sevgiden yoksun kalan insanların intihar girişimlerinde bulunmaları üzücü bir örnek. Hayatınızı bu yaşlılar gibi sevgiden yoksun bir biçimde geçirmeye çalıştığınızı bir düşünsenize. Her gün yataktan kalkıp kimimiz okula kimimiz iş yerlerimize gidiyoruz. Gün boyu bize yüklenen sorumlulukları yerine getirmek için çırpınıyoruz. Ne için? Akşam eve, sevdiklerimize dönebilmek için. Çoğumuz ya sevdiklerimizin vesikalıklarını cüzdanımızda taşırız ya da işyerindeki masamızı süsler fotoğrafları. Akşam eve, sevdiğimiz insanlara dönmenin hayaliyle günlerimizi geçiririz ve onlara duyduğumuz sevgi, onlarla aramızdaki bu sevgi bağı bizi yaşamaya devam etmeye iter. Bu sevgi olmazsa, sevdiklerimiz olmazsa ne yaparız? Amaçsız kalan et parçalarından farkımız kalmaz. Kendimi bildim bileli büyükbabam hastaydı. Ben doğmadan önce beyin felci geçirdiği için bazı fonksiyonlarından yoksundu ve babaannemin hayatı onun etrafında dönüyordu. Seksen yaşından sonra zatürreyi atlatmasına rağmen bir gece soğuk kapıp trajikomik bir şekilde hayata veda ettiğinde babaannem adeta yıkılmıştı. Yaklaşık altmış senedir evliydiler, birbirlerine duydukları sevgi onları son ana kadar birbirlerine bağlı kılmıştı diye düşünüyorum; çünkü sevgi olmadan hiç kimse başkasına yirmi yıl boyunca bakmaz. Belki de büyükbabam beyin felci geçirdikten sonra onu hayata bağlayan da babaannemin sevgisiydi, onunla hayat buldu. O, bu dünyadan göçtükten sonra babaannem için hayatın bir amacı kalmadı, hiç evinden çıkmayan ve her konuştuğunda ölümden bahseden yaşlı bir kadına dönüştü. Belli ki sevgisi büyükbabama yirmi yıl boyunca bakmasına kaynak olmuştu ama bunun yanında dedemin ona duyduğu sevgi de yaşama devam etmesini sağlıyordu. Büyükbabamın babaannemde bıraktığı sevgi boşluğu öyle büyük ki artık babaannem antidepresan haplar alıyor, ancak onların etkisiyle hayatına devam ediyor, belki de bir gün büyükbabama kavuşacağı ümidiyle. Sevginin varlığı hepimizin hayatlarımızı ilerletebilmemiz için en az su kadar değerli. Seven ve sevildiğini hisseden insan bu hayata devam etmek için kendinde cesaret bulur; sevgiden yoksun kalan ise önce çevresine ve eninde sonunda kendisine zarar verir. Her insan bir şeyleri veya birilerini sevmeyi öğrenmeli ve sevilmenin tadına varmalıdır, ancak bu şekilde yaşamanın tadına varıp yoluna devam edebilir.