EN YAKINIMIZDAKİ UZAKLAR

Yepyeni ve hızlı bir çağın jenerasyonlarıyız. Son 50 yıl içerisinde akıl almaz teknolojik yeniliklere imza atıldı. Yeni gezegenler keşfedildi, aydan su çıkarıldı, genetik problemlere çözümler bulundu ve daha niceleri... Ancak bunlardan bir tanesi var ki aklıyla ve sosyalliğiyle övünen insanoğlunu kalbinden vurdu. Tabii ki bu bahsettiğim icat 20. yüzyılda iletişimi kolaylaştırmak adına hayatımıza bomba gibi düşen telefonlar. Bu buluş sayesinde, dünyanın öbür ucundaki dostumuzdan 1 dakika içerisinde haber alabilir ve binlerce kilometre ötesinden yeni arkadaşlar edinebilir olduk. Kısacası sosyalliğimize sosyallik kattık. İlk önce cebimize sığabilir boyutlara indirgedik ki bu bize yanımızda taşıma fırsatı sağlasın. Artık bu minik ekranlara sığdırdığımız ilişkilerimizi evde bırakmamıza gerek yoktu, yanımızda taşıyabilecektik. Daha sonralar ise üzerindeki bütün tuşları kaldırıp dokunmatik ekranlar haline getirdik. Böylece tuşlara basma zahmetine ve zorluğuna katlanmadan daha kolay iletişimler kurabilecektik. Şu sıralar ise bu cihazları akıllılık sıfatıyla şereflendiriyoruz. Artık ekranlara basmamıza bile gerek yok. Ekrana sadece bakarak telefonlarımızın kilidini açabiliyor, yapay zeka sekreterimiz sayesinde istediğimiz her işi kendimizi yormadan halledebiliyoruz. Fakat izlemiş olduğum Kusursuz Yabancılar filmi beni şu soruyu sormama itti: ilişkilerimiz gerçekten de eskisinden daha mı iyi? Ulaşabileceğimiz bilginin ve insanların sınırının neredeyse olmamasıyla kendimize fark etmeden yeni bir hayat kuruyoruz. Özellikle sosyal platformlar kişilere ulaşmamızda en büyük destekçi. Telefonumuzun ekranını açtığımız andan itibaren tamamen yeni ve sanal bir hayata adım atıyoruz ve o dünyanın içerisinde başka kişiliklere bürünmeye çalışıyoruz. Sanal dünyamızın içinde başka bir benliğimiz hatta sırlarımız var çünkü orada dışarıda olmadığımız kadar özgürüz. İstediğimiz insanlara istediğimiz şeyleri söyleyebiliyor, istediğimizi yapabiliyoruz ve eğer hoşumuza gitmezse tek bir buton ile kendimizi ekranın arkasına saklayabiliyor ya da karşımızdakini sanal hayatımızdan hiç gocunmadan, zorlanmadan çıkarabiliyoruz. Bu iletişim araçlarının sonucu olarak da kendimizi fiziksel olarak bulunduğumuz dünyadan soyutluyoruz. Yakın çevremizle daha az muhatap olmaya başlıyoruz. Daha az dertlerini dinliyor, daha az sırlarına ortak oluyoruz. Aslında bir nevi en yakınımızdakine en uzak olmaya başlıyoruz. Bunun en güzel örneğini bu filmin vermiş olduğunu düşünüyorum. Çok yakın bir arkadaş grubu, bir akşam yemeğinde o anda aldıkları bir kararla, telefonlarını herkesin göreceği bir yere koyup gelen her çağrıyı birbirlerine dinletiyor ve her mesajı okuyorlar. Amaçları aralarında hiçbir sır olmadığını birbirlerine ispatlamakken akıl almaz derecede gelen ilginç mesajlar ve çağrılar üzerine birbirlerine ne kadar yabancı olduklarını fark ediyorlar. Aslında o minik cihazların içinde, her birinin en yakınlarından bile gizlediği başka bir hayatı var. Bazen, keşke bundan 100 yıl öncesinde yaşasaydım diyorum. O eski zamanlarda, insanların yakınlarıyla daha çok etkileşim içinde olduğunu düşünüyorum. Komşuların birbirinden haberdar olduğu, başına bir iş geldiğinde yardımına koşacak insanların olduğu; hayatın teknolojik yeniliklerle kolaylaştırılmayıp, el emeğinin değerli olduğu zamanlar her zaman beni daha çok cezbetmiştir. "Yakın" kavramı gerçekten de bir yakınlık anlamına geliyordu. En derin sırlar yalnızca en yakınlarla paylaşılıyordu. Demek istediğim, insanların sırları olmasın değil tabii ki. Herkesin kendine sakladığı özel anları, özel bilgileri vardır fakat biz, teknolojinin sağladığı özgürlük sarhoşluğuyla kendimizi sanal dünyada kaybediyoruz. Her özelimizi sanal dünyamızda açığa çıkarıyoruz. Fakat bütün bu saydıklarıma rağmen, aslında ben de bu kuşağın özelliklerini üzerimde taşıyorum. Ben de yan dairemde oturan insanı tanımıyorum ya da zamanım olduğunda saatlerce telefonumun başında vakit öldürebiliyorum. Ancak en yakınımdakilerin özel oluşlarını asla aklımdan çıkarmamaya çalışıyorum. Nil Başak DURUK 21601414