Ö zgü rlü g e Dog rü

Sabah saat dört suları. Sırt çantam hazır, kıyafetlerim üzerimde. Son bir cesaretle annemlerin odasına yöneldim. Usulca kapıyı aralayıp, birer öpücük kondurdum yanaklarına. Gözümden bir damla yaş akmıştı. Odadan çıktım, bunu bu sefer yapmalıyım diyorum kendime. Gitmeliyim bu şehirden, kaçmalıyım insanlardan. Olabildiğince uzağa, doğaya doğru, gerçek özgürlüğe doğru. Yirmi yaşındayım ve kendimi bildim bileli insanlardan nefret ediyorum. Bu yapay yaşamlarımızdan da. Hepimiz aslında çalışmak istemediğimiz işlerde çalışıyoruz, istemediğimiz insanlarla yüz yüze bakıyor ve bununla da kalmıyor mutluymuşuz gibi yapıyoruz. İşin kötüsü insanların yüzde doksanı bu sahte mutluluğa öyle inanıyorlar ki bir süre sonra sahiden mutlu olduklarını sanıyorlar. Benim gibi inanamayanlarsa böyle kafayı yeme sınırına ulaşıyorlar. Ben hayata ağlayarak geldim, daha o zaman hissetmiştim dünyanın ağırlığını üzerimde. Gelmek istemediğim için sancılar vermiştim anneme, getirmesin bu dünyaya beni diye. Ama olmadı işte, düştüm ben de bu parmaklıksız hapishaneye. Denedim diğer insanlara benzemeyi, hep bastırdım içimdeki kaçma isteğini. Yaşıtlarım gibi yıllarca okula gittim, insanları onlardan hoşlandığıma bile ikna ettim. Ancak olmuyordu ne yaparsam yapayım içimdeki özgür olma isteğini durduramıyordum. Ben araba egzozları duymak yerine kuşların cıvıltısını, denizin dalga seslerini duymak istiyordum. Bir yatağa uzanıp tavana bakmak değil, çimlere uzanıp göğe bakmak istiyordum. Ve bunların hepsini insanların olmadığı bir yerde yapmak istiyordum. İşte uzun zamandır kafamda bunlar vardı. Ne vardı ki gitme cesaretini bir türlü kendimde bulamıyordum. Dün gece benim gibi düşünen insanlar var mı acaba diye merak ettim ve Christopher Johnson McCandless adlı bir Amerikalı gezgini gördüm internette. İki yıl boyunca sırt çantasıyla gezmiş ve sonunda hayali olan Alaska'ya ulaşmış birisi. Dört ay boyunca terk edilmiş bir otobüste yaşamış ve ne yazık ki yediği bir bitkiden zehirlenip ölmüş. Kafamı karıştıran tarafı ise gitmeye istekli bu adam bile, dönmeyi düşünmüş ama nehir yükseldiğinden dönememiş. Şimdi diyorum, keşke dönseymiş de sorabilseymişim neden dönmek istediğini. Koşulların ağır olduğunu tahmin ediyorum ancak buradaki yaşamdan daha mı zordu? İşte bunları sabaha kadar düşünmüştüm ve gidebilen insanlar var, ben neden yapmayayım ki deyip çantamı hazırlamıştım. Ölüm beni korkutmuyordu ama bu adamın geri dönme isteği gerçekten kafamı bulandırmıştı. Daha çok bilgi edinmeliyim diye düşündüm ve dönüp tekrar araştırdığımda McCandless'in maceralarını anlatan Into The Wild adlı filmi ile karşılaştım. Filmi izlemeye karar verdim. Sonuçta yarın da gidebilirdim. Gerçeği öğrenebilirdim belki. Onun geri dönme isteğinin sebebini. Başladım filmi izlemeye bu saatte. "Kariyer denen şey bir yirminci yüzyıl icadıdır ve ben bir kariyer istemiyorum." sözleri tam da benim aklımdakilerdi ve bu adama hayran kalmıştım. Gitmeme nedenler ekleniyordu filmi izledikçe. Yolculuğun ölümle sonuçlanması korkutmamıştı beni. Hepimiz bir gün ölmeyecek miyiz? Nefret ederek yetmiş yıl yaşayacağıma burada, otuz kırk yaşlarında doğada huzur içinde ölmeyi yeğlerim. Belki orda açlıktan öleceğim veya bir hayvan saldırısı sonucunda, kim bilir? Fakat burada da bir arabanın altında ezilmeyeceğimim ya da kafama sürekli diktikleri alışveriş merkezlerinden bir beton parçası düşmeyeceğinin garantisini kim verebilir? Kimse! Bu nedenle gitgide kararım doğru diye seviniyordum. Ta ki filmin sonuna kadar. Oyuncunun günlüğe yazdığı bir cümle ile değişti her şey: "Mutluluk sadece paylaşıldığı zaman gerçektir." Beynimden vurulmuş gibi hissediyorum şimdi. Gerçekten doğaya kavuşan bir insan başka bir insanın sıcaklığına özlem duyabilir miydi? Harika, şimdi kafam karmakarışık. Bir yandan neyini özleyeceğim diyorum buraların. Hem hayatım boyunca insanlardan kaçmak isteyen ben değil miydim? Ama az önce annemi ve babamı görünce de gözlerinden yaşlar süzülen de bendim. Hiç aşık olmamıştım ve gidersem olamayacaktım da. Bir insanı gerçekten sevmek mümkün müydü? Daha doğrusu gerçekten sevilebilmek mümkün müydü? Bunu öğrenmek için sanırım bir süre daha kalacağım. Kafam hala çok bulanık, çantamı dolaba kaldırdım ve kıyafetlerimi çıkarıp yatağıma uzandım. Gitmek isteyen her insan bu filmi izlemeli bence ve düşünmeli gidince mi mutlu olacağını, gitmeyince mi? Özgürlüğün yolu acaba yalnızlıktan mı geçiyor? İşte bundan sonra cevabını arayacağım iki soru.