İLLETİN ŞİFASI

Dünya üzerinde en karmaşık yaşayışa sahip olan biz insanoğulları hayatlarımızın mutlak belli bir noktasında neden orada olduğumuzu sorgulamaya başlarız. Bu, reflekslerimiz gibi içimizde taşıdığımız ama varlığını fark etmediğimiz bir dürtüdür aslında. Dünyada aldığımız ilk nefes ile var olduğumuz ilk andan itibaren bilinçsizce yaptığımız bu davranış zamanla körelir ve içimizdeki görünmez duvarların arkasına sığınır. Fakat bu unutulan özellik aniden çarpılan bir dirseğin uyardığı sinirler gibi sıradanlığın hayatlarımızda hüküm sürdüğü bir anda acıyla karşımıza çıkıverir. Bu uyarım, acının uyandırdığı beynimize ani bir uyanış gibi gelse de bu, olanı fark ediştir ve o andan itibaren beynimize bir yerlerde asla kapanmayacak olan bir kapının kapıları ardına kadar açılmış, sıradanlığı benimseyen nöronlarımız rotalarındaki bu ani değişime ayak uydurmaya çalışmaktadırlar. Bu fark ediş ile artık kapısı açılan bu yol bizi tek bir anı sorgulamanın da ötesine itmeye başlar. Artık geçmiş, an ve gelecek de sorgulamanın kapanmayan kapılarından içeri girmeye başlamışlardır. Önce etrafıyla başlar insan. Doğruluğunu kafasında defalarca teyit ettiği her bir karenin tekrar fotoğrafını çeker. Gördüklerini görebildiğinden bile emin olamaz çoğu zaman. Kendimizi gökyüzüne bakarken yakaladığımız anlar bunlardan çoğunluğunu oluşturur belki de... Kafamızı kaldırır ve gözlerimizin sınırlarının alabildiği kadar mavi, mavinin içinde sayabildiğimiz kadar bulut olduğunu düşünürken bu mavinin hiçbir yerde bitmeyen ve hiçbir yerde de başlamamış olan kocaman bir battaniye gibi dünyayı sardığı gerçeği ile yüz yüze geliriz bir anda. Veyahut evimizin dönüş yolunda ilerlerken, o an etrafımızda var olan her şeyi bir bir kafamızdan geçirip gerçekten var olup olmadıklarını sormayan var mıdır hiç? Ayak seslerinden ürken bir kedi arabanın altına kaçarken, bir ağaç rüzgardan sallanırken veya... Kedi de sorguluyor mudur neden ürktüğünü? Belki o da sorguluyor. Kaçmıyor bizler gibi kendini sorgulamaktan. Ya da ağaç sorgulayıp durduracak mı sallanmayı? Belki o da sorgulamıyor. Sadece hayatının getirilerine tepki vererek devam ediyor yaşamaya, birçoğumuz gibi... Yaşlı bir çift birbirlerine dayanmış ağır ağır evlerinin yokuşunu çıkarken... O çifti sorgulamaya da başlamaz mı akıllarımız? Nasıl ikiyken bir gibi olur insanlar? Aynı cinsiyeti taşıdığımız o yaşlı teyze hissedebiliyorsa benim de böylesine hissedebileceklerim var mıdır? Benim hislerim var mı? Ben varsam, ağaç da kedi de var. Hislerim de... Fakat ya ben yoksam? Sonraları bu belirsizlik içimizde bir alışkanlık duygusuna dönüşür. Artık kafamızda var-yoktan çok varlığından az şüphe ettiklerimiz ve çok şüphe ettiklerimiz vardır. Belki de var oluşumuzun bir gereği olarak en çok şüphe ettiğimiz kendi varlığımızdır. Bizler, belki de zamanla çevremize verdiğimiz sorgulama tepkisine alışmaktan dolayı önce etrafımızla başlarız sorgulamaya. Çevremizdeki olguları sormak daha kolay gelir çünkü çoğu bizden bağımsız gelişir. Gökyüzünün rengi, uğur böceğinin desenleri, çocuğuna bağıran bir anne, bakkalda çalışan çocuklar... Hepsi sorgulamanın kapılarından girip bizi ayrı ayrı yerlere götürebilse de en zoru aynada kendini görebilmektir. İşte o an, en iyi bildiğimizi sandığımızın aslında hiç bilmediğimiz dipsiz bir kuyu olduğunu anlarız. Bu fark ediş, içimizde bir yerlerde bir sentezci bir de sualci meydana getirir zamanla. Bir bakımdan içimizde adeta bir doktor gibi sürekli yaptıklarımızı sorgulayan bir taraf ve olanlardan bir sonuç çıkarmaya çalışan ama asla sorulara kesin bir cevap bulamayan diğer bir taraf oluşur. Bu sorgulama bazen o kadar durdurulamaz olur ki hayatımızı bir hastalık, verebildiğimiz cevapları ise teşhisler olarak görmeye başlarız. Tıpkı Zeno'nun sorgulamasının yaşamı bir hastalık, hastalığı ise "yaşama illeti" olarak görmesi gibi... "Gerçi yaşam biraz hastalığa benziyor benzemesine; nöbetleri, ayılmaları, kendine göre bir seyri var, bir günlük iyileşmeleri, kötüleşmeleri var. Öteki hastalıklardan ayrı olarak, her zaman ölümcül. Tedavisi yok. Böyle bir şey bedenimizdeki delikleri yara sanıp tıkamaya benzer; tedavi olduk derken boğulup ölürüz." Zeno'nun sandığının aksine belki de bu yaşama illetinin sonu boğulup ölmek değil hiç ölmemeye alışmaktır. Belki de onun kendisini öldürdüğünü sandığı bu sorgulama illeti onu iyileştirebilecek tek güçtür. Bana göre yaşam, onun görüşünün aksine sorgulanmayı hak eden bir döngüdür. Çevremizle başlayan bu fark ediş bize geldiğinde ise bizi her soruyla yaralayıp hastalandırabilecek ve hatta öldürebilecek bu güç bizi ölümün kıyılarına değil, yaralandıkça şifalanacağımız yaşama götürmeli. Bu sorgulama, yaşamın içimizdeki doktor ve hastaya sorgulaması için sunduğu anlarla bizi iyileştirirken, bu zorlu yolculukta geçmişten geleceğe değişen bakış açımız yeni boyutlar kazanmaya başlar. Kendimizin doktoru ve hastası olmak da zamanla kendimize koyacağımız teşhislerde bize başarı kazandıracak tek olgu olarak hayatımızda yerini sürdürmelidir.