Yalnızlık Paylaşılmaz

Yalnızlık çok derin, karanlık ve bir o kadarda karmaşık bir duygudur. Karmaşıktır çünkü kendimizi öyle bir zamanda öyle bir şekilde yalnız hissederiz ki yalnızlığımızın kaynağını bulamayız ve bundan korkmaya başlarız. Bazı insanlar yalnızlığı hayatlarımızın üzerine çekilen bir güneşlik olarak yorumlar. Sanki bir daha hiçbir zaman mutlu olamayacakmış gibi hissederiz fakat onlar bilmez ki yalnızlık aslında kendimizi aramanın, günümüz toplumunda kaybolan kimliğimiz tekrar kazanmanın tek yoludur. Yalnızlığın böyle bir gücü olduğunu fark etmeme okuduğum Yalnızlık Doktorası isimli kitap neden oldu. Yalnızlık bazen korkunun bir türevidir bazense kendimizi arayış biçimidir. Ben yalnızlığı uzun zaman önce kabullendim, onu benimsedim. Çoğu insan kendine zaman ayırmayı beceremez. O insanlara her zaman şunu sordum. Neden kendine daha fazla zaman ayırmıyorsun? Neden yalnız kalmaktan bu kadar korkuyorsun? Aldığım cevap her zaman çevrelerindeki insanlar ile daha mutlu oldukları oldu ve yalnız kalmaya ihtiyaç duymadıkları. Çünkü yalnız kalmak insanları rahatsız eder. Yalnız kaldığımız zaman biz aslında bir bütün olmaktan çıkarız ve bir bütünün iki yarısı olarak bölünürüz. Eğer o zaman şartlar uygunsa karşınızda yalnızlığı bulursunuz. Evet, belki güneşinizin üzerine çekilen bir perde gibi olacaktır, o sırada belki kendinizi karanlığın en dibinde hissedeceksiniz. Fakat aynı zamanda her şeyin en saf, kirlenmemiş olduğu yer karanlığın içerisidir. Çünkü o karanlığın içinde başka insanların düşünceleri, yorumları yoktur, sadece siz ve sizin diğer yarınız vardır. Ben 12 yaşıma kadar her şeyin doğru olduğunu düşünürdüm, hiç kimsenin bana zarar veremeyeceğini. Çünkü her zaman arkamda ailem ve dostlarım vardı. O zamanları hiç unutmam kimsenin bana kötülük yapamayacağını sanırdım çünkü beni koruyan ailem vardı. Yaklaşık 8 yıl önce babamın vefat ettiğini öğrendiğim zaman ilk yalnız kaldığımı hissettiğim zamandı. Yaklaşık 2 hafta boyunca kimse ile tek bir kelime konuşmamıştım ve okuluma ara vermiştim. 2 haftalık süreç boyunca odamdan dışarıya adım attığım zaman sayılıdır. Ailem ve arkadaşlarım durumumun kötü olduğunu düşünüyordu ve doktora gitmem için ısrar ediyorlardı ama hiçbir zaman bunu kabul etmedim. O 2 haftalık süreçte etrafımdaki insanları tamamen görmezden geldim ve kendi içime kapandım. O süreç benim hayatımdaki dönüm noktalarımdan biri oldu. Bu acı haberi ilk aldığımda kendimi antibiyotiği olmayan küçük bir çocuk gibi hissettim. Etrafımdaki bütün kötülüklere karşı savunmasızdım, sanki vücudumda açılan küçük bir yara büyüyerek, gün geçtikçe dünyadan silinmeme yol açacakmış gibiydi. Ama o zaman kabullendim yalnızlığı, biliyordum ki hayatımda bir daha kendimi bir bütün hissetmeyecektim. Ve o gece ikiye bölündüm, aynaya baktığım zaman iki farklı kişi görüyordum biri yalnızlığım biri de ben. Bundan kaçmaktansa yüzleşmeyi tercih ettim ve saatlerce içimden konuştum, sorular sordum, bazılarının cevabını verebildim, bazılarının cevabını ise yeni yeni verebiliyorum. O 2 haftalık süreçte yüzlerce ihtimal düşündüm yüzlerce olay örgüsü düşündüm ve son geceye geldiğim zaman ise artık dünyanın nasıl bir yer olduğunu kendi başıma anlamıştım. 2 haftalık o süreçte kendimi bir çöldeymişim gibi hissettim sadece ben vardım. İlginçtir ki o çölün sıcaklığı beni bunaltmıyordu, beni terletmiyordu, beni sıkmıyordu. Bunun sebebi ise tabii ki yalnızlığımın bu güneşe bir perde çekmesiydi ve beni güneşten korumasıydı. Geçen o haftalarda kendimi aradım bundan sonra ne yapmam gerektiğine karar verdim. Eğer ben yalnızlığı kabullenmemiş olup gidip aileme veya dostlarıma sığınmış olsaydım bağışıklık sistemim hiç gelişmemiş olacaktı ve o açılan yaramın içinden giren mikroplar beni gün geçtikçe güçsüzleştirecekti. Yalnızlık sizi hiç bir şeyden mahrum bırakmaz sizi alıp karanlığın içine hapsetmez. Yalnızlık öyle bir olgudur ki size bazen yol gösterir, bazense o yolda size arkadaş olur. Sadece huzur bulabilmek için yalnızlığı tercih etmeyin, aradığınız huzurun zaten sizin içinizde olduğunu anlayın ve kendinizi korkmadan iki farklı parçaya bölün. Kendiniz ile yüzleşin ama sorularınızın cevabını öğrendikten sonra onlardan korkup kaçmak yerine onları özümseyin, gözünüzü kapatıp görmezden gelmeyin, çünkü hayatın gerçeği budur. Hayat üzüntülerle doludur kendinizi bunlara hazırlayın öyle bir gün geldiği buna hazırlıklı olun eğer kazanmak istiyorsanız... Uğur Erçin