SONSUZ AÇLIK

Her zaman aç olan, elindekilerin kıymetini hiç bilmeyen, gözü daima yükseklerde hatta imkansızlarda olan bir tür canlı düşünmenizi isteyeceğim sizden. Gözünüzü kapatıp birçok türü düşündüğünüzde muhtemelen aklınıza sadece "insan" gelir. İnsanoğlunun bitmeyen açgözlülüğü ve hırsı onu diğer canlılardan ayıran en önemli özelliktir belki de. Peki ya biz insanlar neden böyleyiz? Ya da neden böyle olduk? Ne zaman kendimizi açgözlülüğün kollarına bu denli bıraktık? İlk bakışta bu sorular zor gibi gözükse de cevabı aslında etrafta baktığımız her yerde, yaşamımızdaki her köşede ve biraz da kendi içimizde. Geçen hafta akşam vakti odamda pencereden usul usul yağan karı izliyordum. Bir yandan da hafif bir müzik listesi açmış, notalarla kar tanelerinin uyumunu yakalamaya çalışıyordum. Sonra listeden Eddie Vedder'ın "Society" isimli şarkısı çalmaya başladı. Bu müzik, karın yağışıyla o kadar narin ve doğal bir uyum yakalamıştı ki adeta notaları içimi huzurla doldurdu. Daha sonra şarkının sözlerine de kulak kesilmeye başladım. Dinledikçe fark ettim ki sözlerde bir uyum yerine bir başkaldırı, bir zıtlık ve bir isyan var. Toplumun çürümüşlüğüne, insanların açgözlülüğüne, mal mülk sevdasına, aşırı tüketime karşı bir başkaldırı var. Eddie Vedder'ın bu şarkısı bana kalırsa bir şarkı için çok büyük ve önemli bir konuyu işliyor. Günümüzün şarkıları insanları lükse, harcamaya ve doyumsuzluğa özendirirken bu parça tam tersine tüm bunların bizi adeta sistemin kölesi yaptığını söylüyor. "We have a greed with which we have agreed and you think you have to want more than you need until you have it all you won't be free." (Açgözlüyüz ki bunda hemfikiriz. Ve sen ihtiyacından fazlasını istemek zorunda olduğunu düşünüyorsun. Her şeye sahip olana kadar özgür olamayacaksın.) Bu sözler toplumun durumunu açıkça ortaya koyuyor. Doyumsuzluğun insanları esir aldığını, maddesel ve parasal hedeflerin en önemli şey haline geldiğini ve bir "tüketim toplumu" haline geldiğimizi yüzüme vurdu bu sözler. Sahi, her geçen gün biraz daha kölesi oluyoruz sanki paranın, markaların, eşyaların. Sahip olduklarımızı, kendimizi ifade etme yolu olarak görüyoruz. Daha çok mala sahip olmak ya da varlıklı insanların yanında olmak bizi mutlu, güvende ve rahat hissettiriyor. Bu kendi çapımızda yaşadığımız mutluluk, bencilliğe ve kibre yol açıyor. En sonunda yeterince mala mülke sahip olmayanları küçümser, onları toplumdan dışlar hale geliyoruz. Aldıkça alasımız geliyor gördüğümüz her şeyi. Almakla doymuyoruz, hatta bu doyumsuzluk daha çok şey almaya itiyor bizi. Bu kısır döngü böyle giderken, farkına varmadan bir şey oluşturuyoruz. Şöyle ki: Daha çok şey aldıkça eşyalara hükmettiğimizi, onları tamamen istediğimiz için aldığımızı ve kendimizi onlarla ifade ettiğimizi düşünürken aslında eşyalar bize hükmetmeye, sahip olmaya ve karakterimizi şekillendirmeye başlıyor. Biz onları köle gibi kullandığımızı düşünürken, onlar bizi kendi kölesi yapıyor. Artık onlarsız yaşayamaz hale geliyoruz. Bizi onlara saplantılı hale getiren daha çok mülke sahip olmanın verdiği haz mı ya da insanlara gösteriş yaptığımızda içten içe hissettiğimiz mutluluk duygusu mu bilemiyorum ama bu mal mülk sevdasının bizde bir çeşit bağımlılık yarattığı aşikar. Halbuki görmemiz gereken tek bir şey var: İnsanlar cüzdanının ya da evinin genişliğiyle değil, yüreğinin genişliğiyle değer kazanır. Sahip olunan şeyler bir kibritle bile kül olup gidebilir fakat insanın özü her zaman onunla kalır. Bu yüzden daima yüreğimizin güzelliğini arttırmak için çalışmalıyız. Maddi değerler için kendimizden ödün vermemeliyiz. Ben inanıyorum ki, toplumdaki bu materyalizm takıntısını insanların sevgisi, iyiliği ve iç güzelliği iyileştirecektir. GAMZE NAZ ÖZTAN