NEDEN KORKAR Kİ İNSAN?

Sevdiğini itiraf etmek utanılacak ya da korkulacak bir şey mi toplumumuzun zannettiği kadar?Ayrıca karşılıklı bir sevgi varsa ortada itiraf etme kısmını tek tarafa, özellikle erkeklere, yüklemek ne kadar mantıklı? Sevmek insana verilen en kutsal duygudur ve böylesine yüce bir duygunun bir başkasıyla sebepsiz yere paylaşılması sonunda eşit seviyede bir sevgi olmasa bile sevinilecek bir şey olmalıdır. Çünkü sevmek hak edilen değil paylaşılan bir duygudur ve bu paylaşımın bir sebebinin olmaması, bir çıkar beklentisinin de bulunmaması onu daha da önemli kılar diğer duygular arasında. Fakat bu duygunun itiraf kısmına gelince her iki taraf sorumluluğu karşı tarafa yükler. Bunun sonucunda da kimi zaman yaşanabilecek olası güzellikleri erteleme süreci başlar kimi zaman da aklını boş yere kurcalayarak zamanından çalar. İnsanların çoğu sevmeyi sevdiği kişiye layık olabilme olarak görür ve bu süreçte kendi karakterinden çok daha farklı bir insana bürünür. Yapmak istediklerini ya da yapabileceklerini sevdiği kişinin olası sevgisini kaybetme korkusuyla yapamaz , tüm olayların başını ve sonunu düşünerek olmadığı biri gibi davranır . Sonunda da kendi kişiliğini kaybeder. Kısaca doğal davranamaz, sevdiği kişiye de kendini tam olarak anlatamaz. Bu da onun karakterini daha çekingen ve korkak hale getirir. Aslında insanlar sevdiği insana kendini en doğal haliyle tanıtsa ve asıl karakterini ya da kendinin olmak istediği karakteri ona gösterse tüm bu korkaklıklar ve çekingenlikler ortadan kalkar. Özdemir Asaf'ın da dediği gibi'Her seven/Sevilenin boy aynasıdır/Sevmek/Sevilenin o aynaya bakmasıdır'. Seven kişi aynaya baktığında kendini görmek ister ve eğer bir yabancıymışçasına tanıtmışsa kendini göreceği ve görmek isteyeceği kişi de kendi olmayacaktır. Ayrıca insanlar sadece sevdiği kişiye karşı değil hayata ve kendine karşı da her zaman doğal olmalıdır. Neyi , ne zaman yapacağını düşünmemelidir, aklında binlerce plan kurarak harekete geçmemelidir. Nasıl isterse öyle davranmalıdır ve karşısındaki insan ne der diye düşünmemelidir. Çünkü tüm bu düşünceler insanın aşka olan inancını ve saygısını azaltır . En samimi duygular yapmacık hareketlerle oluşmaz ve bu tür hareketler sevgisini karşı tarafa söyleyebilme şansını da ortadan kaldırır. Sevdiğini söylemek nasıl bir duygudur ki insanlar bu kadar hassas ve çekingendir bu konuda?İnsanların bir çoğu bunu bir cesurluk örneği olarak görür fakat iş cesur olma kısmına gelince karşı tarafa cesur olma görevini yükler. Sonunda da ya biri o görevi üstlenir ya da başka baharlara ertelenip durur o yaşanmamış güzel günler. Aslında insanlar yapmadığı ya da yapamadığı şeyler yüzünden pişmanlık duyup acı çekeceğine cesur olup vazgeçme ihtimalini de kabullense iş zannedilen kadar zor ve karışık bir hal almaz. İtiraf etmeyip başka başka şeyleri aynı anlayacaklarına itiraf edip sevmenin zannedilen kadar ağır bir yük olmadığını fark etmeleri daha iyi olacaktır. Ayrıca yaşanmayan şeylerin sonucu bilinemez. İnsanlar kendi akıllarında sürekli farklı farklı olaylar kurarken hayatın nasıl bir cevap vereceğini düşünmezler. Zannederler ki olayların sonunda sadece kendi düşündükleri sonuçları yaşayacaklar. Halbuki hayatın kendi akıllarının da ötesinde bir hayal gücü vardır ve onların tahmin bile edemeyeceği birçok şeyi hayat çoktan hazırlamıştır onlar için. Bu yüzden çok fazla sonucu düşünüp olayları aklında kurgulamak yerine yaşayıp o sonuca ulaşmak her zaman daha iyi bir seçenektir sunulan bu kısacık hayatta. Yaşanabilecek olası güzellikler, insanların çekingenliği yüzünden sürekli ertelenip durur fakat kimse farkında değildir zamanın ne kadar sabırsız olduğunun. Onlar sürekli geçiştirip dururken sunulan güzellikleri , zamanın durağı yoktur yolcu beklemek için. Akıp giden zamanın yanında bir garantisi de yoktur hayatın yarına. Kim bilebilir yarının sevgiyi paylaşmak için çok geç olmacağını ya da kim garanti edebilir o sevginin kaybedilme ihtimali olmayacağını? Geç kalıp da treni kaçırdığında geç kalmanın katlanılması gereken en zor sonuç olduğunu fark etmek yerine hayata hiçbir şüphen ve pişmanlığın olmadan devam etmek daha iyi bir seçenektir. Le Fabuleuxdestin d'Amelie filminde bir oyuncunun sözü vardı: 'Anılarını küçük bir kutuya sığdırırsın sonra da kendin o kutuya sığarsın.' Sonuçta insanlar sonu olan varlıklardır ve şu hayatta onlara verilen kutuya neleri sığdırırlarsa o olurlar aslında. Kimisi mutluluklarını sığdırır o kutuya , kimisi hayallerini , kimisi ise pişmanlıklarını. Sonra da kendi girince o kutuya baş başa kalır geçmişte sığdırdıklarıyla o kutuda. Mutluluk varsa o kutuda arkasında bıraktığı güzelliklerle hatırlanır. Ancak pişmanlıklarla dolu bir kutuya girmişse başkası tarafından hatırlanacak bir anısı yoktur o kişinin ve unutulmamak için de bir nedeni kalmaz arkasında bıraktıkları için. Le Fabuleuxdestin d'Amelie filminde , Amelie'nin bir bayan olarak tüm utangaçlığına ve korkaklığına rağmen filmin en sonunda, o duyguyu kaybetmekten ve bir daha da bulamamaktan korkup cesur davranması, aşkının peşinden gitmesi sevginin itirafı konusunda kimseye sorumluluk yüklenmemesine ve kimseden karşılık beklemeyip sadece saf duygularla hareket edilmesi gerektiğine çok güzel bir örnek. Aslında başlıca sıkıntı , insanların karşısındaki kişiye onları sevdiğini söylediğinde beklenti içinde olmasında. Sevdiği kişiye sevdiğini söylediğinde'ben seni seviyorum, öyleyse sen de beni sevmelisin' beklentisi yerine 'ben seni seviyorum, sadece bil istedim' gibi bir düşünce içerse insanlar tarafından oluşturulan tüm bu çekingen ve ön yargılı duygular ortadan kalkar ve sevginin paylaşılmasını daha kolay ve güzel bir hale getirir tüm insanlık için.