ŞİMDİKİ KOMŞULAR BİR HARİKA!

Aziz Nesin'in Şimdiki Çocuklar Harika kitabı mizahi olarak komşuları hatırlatıyor bana bugünlerde. Günümüz apartmanlarının güncel ve bir o kadar "harika" sorununa değinmek isterim bu vesileyle. Sevgili üst kat komşuları acaba evinizde tadilat süsü verilmiş yıkma ve baştan inşa etme hayalleriniz ne zaman son bulacaktır? Muhtemelen yıkılmaması gereken bir duvarı yıkıyor, ya da kaldırılmaması gereken bir kolonu kaldırtıyorsunuz ancak daire kafanıza göçmeden önce olaya el atmanız yararınıza olabilir diye düşünüyorum. Marcel Proust da "Üst Kat Komşusuna Mektuplar" adlı eserinde üst kat komşusuna beklenmedik bir derecede kibar bir dille gürültüden rahatsız olduğunu belirten mektuplar yazıyor ve eskiden beri problem olmaktan çıkamayan bu sorunu dile getiriyor. Tahminen evin dekorundan sıkılmış yeni emekli bir çifttir üst katınızdaki gümbürtülerin sebebi ya da daha yolun başında olan gelecekte bebeklerinin ağlama sesine dayanamayacağınız yeni evli bir çift. İşte o daire tam da bahsettiğimiz daire: Burası sürekli kıvranan, deri değiştiren bir organizma gibi! (Birsel, 2005) Güneşin yüzünü nazlı nazlı göstermeye tenezzül ettiği bir ekim sabahı saat dokuzu on geçiyor, uyuyacağınız elli dakikanın daha hesabını yaparak geçiriyorsunuz, evde pijamayla terliklerle film izlemeyi, blog yazmayı hedeflediğiniz güzel bir cumartesi sabahı. Sonra ne mi oluyor? Tahammülü son derece zor bir matkap sesiyle uyanıyorsunuz. Cumartesi sabah erken uyanmanın iki çeşidi vardır: Ya hafta içine kurduğunuz erken alarmları kapamayı unutmuşsunuzdur ya da mütemadiyen hafta sonunu felakete çevirmeye odaklı bir üst kat komşusuna sahipsinizdir. Birinci çeşidine uyum sağlama süreci kısmen daha kısadır. Yalpalayarak telefona uzanır, alarmı kapatır ve bir iki dakika içerisinde tekrar uykuya dalarsınız. İş ikinciye geldi mi durum sandığınızdan da vahimdir. Eğer şanslıysanız ki bunu şanstan sayar mısınız bilemem- söylene söylene tekrar dalarsınız. Ama bu hikaye burada sonsuza kadar mutlu mesut uyudular olarak son bulmaz. Bırakın uyumayı, gün içinde evin içinde kaşlarınız çatık gezmemeniz imkansız hale gelir. Bu sefer de alt katın çekiç sesine uyanırsınız akrebin onu, yelkovanın on ikiyi gösterdiğini umarak. Apartman kurallarına göre sabah on ila akşam sekiz arası tadilat yapılır kuralını bir tek siz hatırlarsınız. Ama tabi ki saat daha on bile olmamışsa sinir kat sayınızın yükselmesi muhtemel bir olasılıktır. Sabrınızın son kullanma tarihi de 7 Ekim 2016 Saat 9:47 ise artık komşuları elinizden alabileceklere helal olsun demek kalır. Ne yapsam polis mi çağırsam yoksa gidip bir güzel kavga mı etsem diye düşünürken fon müziği sizi hiç yalnız bırakmaz. Komşular diye söylemiyorum bir o kadar da düşüncelidirler.- Ne yazık ki çekiç sesleri, bu defa iki ayrı merkezden stereo olarak başlar! Bir başka üst kat komşu çeşidi de tek başına üç kişilik gürültü yapan komşu çocuğudur. Hele ki bir de pazar sabahları erken uyanan bir türdense durum içler acısı bir hal alır. Bütün Aslan Krallar, Bugs Bunnyler, Şirinler sizin evi amfi tiyatroya çevirir. Her hafta başka bir müzik aleti hediye edilen şımarık ama bir o kadar da çalmaya isteksiz çocuklar vardır. O kahvaltı sonrası "Hadi kızım/oğlum bize biraz keman çal." cümlesi bundan sonra hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağının bir ipucudur. Alt komşularınızın önerisini merak edecek olursanız eğer açık bir şekilde söylemek isterim: " Çalsın çalmasın diyen yok ama öğrenip çalsın, bizimki de kulak." Ama gösterdiği özen ve harcadığı emekten dolayı takdir etmemek mümkün değil tabi ki (!) Gelgelim son gürültücü çeşidine, evde topukluyla yürüyenler, yürüyenlerimiz. Sizleri de anlamak lazım tabi onca Amerikan, Türk dizilerinde ayakkabı çıkarmaya çıkarmaya kendilerini ileri düzey kültürlü ilan eden komşularsınız. Hadi diyelim giydiniz lütfen topuklu terliklerle, ayakkabılarla koşma hünerlerinizi evin içinde sabah sabah göstermeyiniz. Olimpiyatlar dört yılda bir oluyor, her gün atletizm yarışlarına hazırlanmak niye? Önünüzde gürültüsüz, tadilatsız üst komşularınızın olacağı günler olsun efendim.