Yaşamadığımız Hayatlar

Belki sizlere diyeceğim şey biraz bencilce olacak, hatta bu nasıl bir başlangıç diye de düşüneceksiniz ama sizler de benim gibi Dünya üzerinde yaşanan tek hayatın sizinki olduğu gibi bir yanılgıya kapılıyor musunuz? Evet sizler gibi ben de garip bir başlangıç olduğunu düşünüyorum. Fakat hazır sizlere o soruyu sormuşken o soru üzerinde düşünelim. Çevremizde yaşadığımız tek hayat bizimki fakat tek hayat bizimki değil. "Yaşadığımız" kelimesi bütün olayı değiştiriyor. Evet yaşamadığımız hayatlar da var hem de bizimkinden çok daha fazla. Dünya üzerinde 7 milyar hayat var, hatta bugüne kadar doğup ölen bütün insanların hayatlarını da sayarsak çok çok daha fazla. Bizim yaşadığımız sadece bir tane. Peki ya hiç onlardan birini yaşadığınızı hayal ettiniz mi? Paula Hawking'in yazdığı ve benim keyifle okuduğum Trendeki Kız adlı gerilim romanı bu olayı çok ama çok farklı ele alıyor. Mesela ana karakterimiz Rachel'ın kendisinden geride bıraktığı hayatındaki karakterlerin hayatlarını kendi kafasında yaşaması gibi. İnsanların tek kaçamayacağı şey sanırım kendi hayatları. Çoğu insan en sıkıcı, en sorunlu hayatın onlarınki olduğunu düşünür, diğer insanların onlardan çok daha iyi ve kaliteli bir hayat yaşadıkları kanısını oluştururlar kafalarında. Sonra bu kanı oluşturma eylemi, onların hayatlarını hayal ederek yaşamaya dönüşür. Aynı Rachel'ın kendisine kötü davranan eski kocasının, onun yeni eşinin ve çocuklarının hayatlarını yaşaması gibi. Bana kalırsa bu çok kötü bir davranış. Çünkü insanların hayatlarına sadece onların dışarıdan nasıl göründüklerine bakarak yorumlar yapamayız. Ya da onların hayatlarını kafamızda sanki onlarmışız gibi yaşayamayız. Bu hem bizi yıpratır hem de onlara karşı hiç etik olmaz. Sonuçta kimse kendi çocuğunun başkasının hayalinde onun çocuğu olmasını istemez, ya da aynı şekilde eşinin. Baş karakterimiz Rachel'ın başından çok kötü olaylar geçmiş ve bazı şeyleri unutmakta zorluk çekiyor. Peki ya bunlar onu haklı çıkarır mı? Ya da tam tersine bu olanları unutması mı gerekirdi? Başkalarının hayatlarını yaşama fikri eskiden kalan unutamadığımız bazı şeylerden gelebilir. Örneğin eski eşimizi hala unutamadıysak ve evlendiyse kendimizi onun yeni eşinin yerine koyabiliriz. Bunlar gerçekten zor şeyler olmalı fakat bence aşmamız gereken şeyler ayrıca. Hayatımızda kapanması gereken bazı defterler vardır. Bunlar hangileridir diyecek olursanız eğer cevabım bizi mutlu edemeyenler ya da mutsuz edenler olacaktır. Bence insanın hayatında ona zarar veren ve onu mutsuz eden şeyler bulunmamalı. Rachel'ın eski eşinden kalan anılarının hayatını mahvetmesi gibi. Bu ders verici bir yazı olmayabilir, sizlere sadece görüşlerimi sunuyorum fakat eğer hayatınızda sizleri mutsuz eden ya da ben bunu neden hala yapıyorum dediğiniz şeyler varsa onları tekrar düşünmeniz sizin için gerçekten iyi olur. Başkalarının hayatlarını yaşamak kendi hayatımızı sevmediğimiz ya da sevemediğimiz anlamına da gelir. Eskide kalmış olaylar, gelecekten beklentimiz ya da şu anda bulunduğumuz konum bunlara neden olabilir. Böyle durumlarda dahi olsa kendi hayatımıza tutunmalı, ondan vazgeçmemeli ve sonuna kadar, mutlu olana kadar ne olursa olsun çabalamaya devam etmeliyiz. Her ne kadar başka hayatlar hayal etsek de tek bir hayatımız var ve bunu değiştiremiyoruz. Baş karakterimiz Rachel'ın da yaptığı gibi mutlu olana kadar ya da huzura erene kadar vazgeçmeden çabalamamız gerekir. Tek yaşadığımız ve yaşayabileceğimiz hayatımıza saygımız olmalı ve ona bir kanca gibi tutunup her zorluğu her ne olursa olsun atlatmalıyız. Bunları söylememin nedeni Trendeki Kız romanında gördüğüm ne olursa olsun kendi hayatına tutunma mücadelesi. Elimizdeki tek hayata iyi bakalım.