Ders Çıkarmak

İnsan hatalarından ders çıkarmasaydı nasıl bir varlık olurdu hiç düşündünüz mü? Hiçbir hatasını düzeltmeyen, tam aksine daha da kötü hatalara imza atan bir varlık... Tahmin edeceğiniz üzere böyle bir varlığın yaşamı gezegenimizde söz konusu değil. Hayvanlar bile hatalarından ders çıkarırken, insanın bu özelliği barındırmaması tuhaf olurdu elbette. Anlayacağınız, sorun insanın hata yaptığını anlamasında değil, bu hatayı bir dahaki sefer yapmayacağına dair kendini eğitmesidir. Bu eğitim de hata yapmaktan geçer. Peki bu kadar korktuğumuz hatalara gerçekten kötü mü bakmalıyız? İnsan sürekli hata yapan bir varlıktır. İnsanı insan yapan özelliklerden biri de budur aslında. Sürekli hata yapmak. Diğer varlıkların aksine, insan doğuştan programlı değildir. Doğduktan itibaren bildiği şeyler yoktur. Bir ceylanı örnek alalım. Doğduğu andan itibaren ayaklarının üstünde durmaya çalışır ve başarır. Fakat insanın iki ayağının üzerinde durması aylarını alır ve eğitim gerektirir. İnsanın iki ayağının üzerinde durabilmesi için yaşadığı düşüşlerden bahsetmiyorum bile. İşte insanın gelişmesini sağlayan da budur aslında. Hatalarından doğru dersleri çıkarması. Yaş olarak bebeklerden uzaklaşalım. Şimdiki yaşımıza gelelim. İnsanın yaşı ilerledikçe hata yapma isteği hem azalıyor, hem de hataları toplamak daha da güçleşiyor. Doğal olarak insanın hatalarından ders çıkarması da güçleşiyor. Bu da bizim bir birey olarak gelişmemize engel oluyor. Yaptığımız hatalar aslında ileriye iki adım atmak için geri atılmış bir adım. İleriye gidebilmek için yapılması gereken bir fedakarlıktır aslında hatalarımız. Çok istediğiniz bir şeyi düşünün. Ama öyle böyle değil, çok fazla arzuladığınız bir şey olsun. Şimdi de onu elde etmek için ne kadar çok çabaladığınızı düşünün. Buraya kadar her şey güzel, değil mi? Şimdi de onu elde edemeyişinizi düşünün. Asla elde edemeyeceksiniz, bitti. Hayal kırıklığına uğrarsınız, değil mi? O kadar emek boşa gitti diye düşünüyorsunuzdur belki de. Aslında o emekler sadece o arzuladığınız şeye ulaşmak için değil, sizi bir birey olarak ileri taşımak içindi aynı zamanda. Hayatın düzeni gereği bazı istediğimiz şeylere ne kadar istesek de, çabalasak da ulaşamıyoruz. Fakat çabalamadan da ulaşamayacağımızı bilmiyoruz. Her şeye rağmen, hedefe ulaşılmasa bile, o yolda geçirilen zaman ve dökülen terin hedeften daha değerli olduğu görüşündeyim. O hedefe ulaşırken yürünen yoldan aldığımız ders ve tecrübeler belki de daha büyük hedeflere koşmamızda rol oynayacak. Fakat hayal kırıklığının içimizde büyümesine izin verirsek, onun gibi bir yolu yürümeye ne cesaretimiz ne de enerjimiz kalacak. Yürüdüğümüz yol hep daha kısa olacak. Hedeflerimiz her zaman daha da küçülecek. Bir birey olarak ilerlememiz gecikecek. Hayatımızı hep daha azıyla yetinerek sürdüreceğiz. Kulağa korkunç geliyor değil mi? Fakat gerçek olan bu. Hangi başarı hikayesine bakarsak bakalım, hepsinde bir hata vardır. Olmak da zorunda. Her insan bir gün yolunun ortasında duran koca bir kayayla karşılaşacaktır. Başarı hikayelerinde sizce geri dönenlere yer var mıdır? Elbette hayır. Bu yolda kayaya ne kadar takılırlarsa takılsınlar kayayı aşanlar sadece başarılı olarak tarihe geçmişlerdir. Hatalarından ders çıkarmışlardır ve pes etmemişlerdir. Ne kadar zor olursa olsun. Hayata başlamak başlı başına bir yol. Bu yolu yürürken başka yollara da gireceğiz ister istemez. Bazılarında taşlar, bazılarında kayalar, bazılarında ise dağlar gibi engeller olacak. Bu yolların sonundaki hedeflerimizin bazılarına ulaşacağız, bazılarına ulaşamayacağız, önemi yok. Asıl önemli olan bu yola çıkarken sahip olduklarımız ve yoldan dönerken sahip olduklarımızdır ki gereken emek verildiyse yoldan hep fazlasıyla dönülecektir. TUNA ERSOY