HUZUR VE BEN

Huzur, günümüzde herkesin aradığı; çoğumuzunsa arayıp da bulamadığı bir nimet bana göre. Ortadoğu denilen yaşadığımız topraklarda her gün savaş, kan ve ölüm var. Küçücük çocuklar ve bebekler ölüyor, kadınlara edilen zulüm ise tarif edilemez. Peki biz ne yapıyoruz? Oturduğumuz sıcacık koltuklarımızdan bu zulmü ve vahşeti seyrediyoruz. "Banane kardeşim, ben mi soktum onları savaşa? " diyebilirsiniz. Ayrıca bana dokunmayan yılan bin yıl yaşasıncılardan da olabilirsiniz. Bence siz de bir noktaya kadar haklısınız ancak yaşadığımız coğrafyayı da göz önünde bulundurursak o yılan bir gün bizim evimize de uğrayabilir. Hal böyle olunca savaşın insanın huzurunu kaçıran vahim bir durum olduğunu gözler önüne sermesi ve tabiri caizse savaşın bir Ortadoğu gerçeği olduğunu göstermesi açısından Zülfü Livaneli'nin Huzursuzluk isimli kitabı beni derinden etkiledi. Ülkemizde diğer Ortadoğu ülkelerindekine benzer bir savaş yok ancak çeşitli terör örgütleri zaman zaman yaptıkları eylemlerle huzur bırakmadılar bizde. Rahat rahat sokakta yürüyemez, çarşıya çıkamaz olduk. Allah'tan son zamanlarda bu tarz olaylar yaşanmadı ancak bundan sonra yaşanmayacağının garantisini kim verebilir ki? Son bir iki ay içerisinde Barcelona, Londra ve Abd'de gerçekleşen terör eylemleri de bunun en büyük göstergesi. Sadece ülkemizin değil, tüm dünyanın huzuru kaçtı anlayacağınız. Peki nasıl çözeceğiz bu sorunu? Bence bu sorunu çözmeye birbirimizi severek başlamalıyız. Başkalarını ötekileştirmektense bir olma gayretinde bulunmalıyız. Örneğin ülkemizde Alevi-Sünni, Türk-Kürt vs. ayrımları var. Aynı apartmanda yan yana oturduğumuz Ahmet'in benden farkı ne? Ya da diğer bir ifadeyle benim ondan farkım ne? Bir Müslüman olarak ben, bir Hristiyan kıza aşık olamaz mıyım? Bence olabilirim ki böyle olursa zaten savaşların azalacağına, insanlığın özlemini hissettiği huzura kavuşabileceğine inanıyorum. Kitapta da Mardinli bir Müslüman olan Hüseyin'in IŞİD zulmünün altındaki Yezidi kızı Meleknaz'a olan aşkı ve her şeye rağmen birbirlerini sevmeleri bu durumun güzel bir göstergesi bence. Her ne kadar sevmekle huzurun geleceğine kalbim inansa da aklım ve mantığım, bu dünya var olduğu sürece savaşların devam edeceğini ve aynı anda evrensel bir huzurun sağlanamayacağını söylüyor. Bu durumda savaştan kaçmak ve huzuru bulmak istiyorsak dünyadaki gelişmiş ülkelere gidebiliriz. Mesela ben, mezun olduktan sonra yurt dışında yaşamayı düşünüyorum. Hem maaşımı dolar olarak alır, belki de yabancı bir gelin getiririm anneme kim bilir. İşin espirisini bir yana bırakırsam bu topraklarda büyümüş ve Doğu kültürüyle yetişmiş bir insanın oralara kolay bir şekilde adapte olamayacağını da düşünmüyor değilim. Nitekim ülkesinde yaşadığı sıkıntılar yüzünden Amerika'ya giden ve orada huzuru bulmaya çalışan Hüseyin'in Amerika'da dışlanması ve Müslüman olduğu için öldürülmesi de bu durumun üzücü bir örneği bana göre. Bence biz Türkiye'de doğan insanlar bu sorunla çok karşılaşıyoruz ve bu durum da bizi huzursuz ediyor. Örneğin ben kendimi ne tam manasıyla Batılı ne de Doğulu olarak tanımlayabiliyorum. Anadolu'nun küçük bir memleketindenim: Gümüşhaneliyim. Hemen hemen her yaz da memleketime giderim. Severim de memleketimi. Oraya gittiğimde içtiğim sudan tutun da yediğim ekmeğe kadar hemen hemen her şey doğal ve insana mutluluk verici. Bir diğer ifadeyle huzuru bulurum orada. Küçükken Kur'an kursuna giderdim, hocamız bazen elimize vurur bazen de haylaz öğrencileri döverdi. Medrese tarzı bir eğitimdi sizin anlayacağınız. Yaz tatili bitince Ankara'ya gelip okula başladığımdaysa tam tersi bir durumla karşılaşırdım okulda. Kısacası bu topraklarda büyüyen beni, ne Doğu kültürü tam anlamıyla kapsayabildi ne de Batı kollarını açıp kabul edebildi.