Sevginin En Saf Hali

Annelik ne tuhaf ne farklı ve ne özel bir şey değil mi? Hatta bencilliği devre dışı bırakabilen neredeyse tek duygu bence, annelik. Bu kadar çıkarcı bir yer haline gelmiş koca dünyada, insanların kendilerinden çok başkalarını düşündüklerini görmek etkiliyor beni. Annelerin gözle görülebilir derecede çocuklarına duydukları sevgiyi ise izlemeye doyamıyorum desem yeridir. Doğumdan sonra bebeklerini ilk kucaklarına aldıkları anın sıcaklığı sizin de içinizi ısıtmıyor mu? Kendimi de günün birinde bu bencillikten arınmış bir anne olarak hayal ediyorum ben de fark etmeden. İstediğim ve özlediğim şey ise sevginin bu kadar saf olan halini hissedebilmek sanırım, başka bir varlığa karşı. Annemin bana duyduğu o çıkarsız sevgisini, başka bir varlığa duymak sanırım hayalim. Her şeyden çok özlediğim annemi, kendi anneliğimde daha iyi anlayabilirim ben de belki. Annelerimizin davranışlarına anlam veremedik çoğu zaman çocukluğumuzda. Onların sevgisine alıştık ve fark edemedik büyüklüğünü. Sokakta oynadığımız bir oyunun ortasında bize seslenip ellerindeki peçeyi sırtımıza iliştirdiklerinde ne kadar da sinirlenmiştik annelerimize, arkadaşlarımızın önünde küçük düştük diye. Oysaki hasta olmamızdan korkan, canımızın yanmasına dayanamayan annelerin o seslenişleri ne de güzelmiş. Ya en ateşli, en deli ergenlik dönemimizde ne de kızdık onlara. Dışarı çıkmamıza izin vermeyince nasıl seslerimizi yükseltip karşı gelmiştik, diretmiştik isteklerimizde. Bizleri anlayamadıklarını düşünmüştük çağ farkı yüzünden ama onlar da biliyor, anlıyorlardı bazı şeyleri. Yine de bir şey olacak bizlere diye korkuyorlardı ve dayanamıyorlardı belki de canımızın yanma ihtimaline, ilk aşk tecrübemizde mesela. Gözleri gibi baktıkları yavrularına zarar gelmesin diye kısıtlıyorlardı, kimi zaman doğru kimi zaman yanlış şekillerde. Ah çekiyorum bazen ve diyorum ki keşke küçükken de bu kadar bilinçli olsaydım! Annem ile geçirdiğim her zamanı en iyi şekilde değerlendirebilseydim ve daha çok sarılsaydım ona. Ah keşke onun bana hep sevgi ile bakan gözlerine alışıp, sıradanlaştırmasaydım onu gözümde! Her annenin çocuğunu öpmesini izlerken benim gözlerim etrafta annemi arıyor artık, özlemle. İnsan sevgiye alışabiliyor ama anneye duyulan hasreti sıradanlaştıramıyor. Her gün, her dakika, her saniye özlüyor insan annesini. Figür 1 Anne hasreti niye bu kadar zor biliyor musunuz? Onlardan uzaklaşınca ya da onları kaybedince yeri doldurulamaz bir boşluk açılır çünkü hayatınızda. Zamanla küçülmez, tersine her geçen gün büyür bu boşluk düşüncelerle. Mesela kimse sizin kaprisinizi çekmez veya yemek yemediniz diye üzülmez etrafınızda. Kimsenin artık sizi o kadar düşünmediğinin farkına varmak değersiz hissettirir insana kendini. İnsanların hayatlarından çekip gitseniz, sizin yokluğunuza alışmalarının bir ay hatta belki bir hafta süreceğini bilirsiniz. Büyüdükçe başka bir evde tek başınıza ya da arkadaşlarınızla yaşamak istersiniz, annenizi ise sadece bir ihtiyaç olarak görür ve çamaşırlar, bulaşıklar birikince özlersiniz. Oysaki annenizin kendisine belirlediği en kutsal ve en güzel görev, arkanızı toplamak değil de size kendinizi iyi ve değerli hissettirmektir. Anneler, geceler boyu evlatlarının başınızda beklemekten ya da onların arkalarından koşmaktan hiç yorulmaz ama ne yazık ki biz çocuklar aynı hassasiyeti ya da fedakarlığı gösteremeyiz ya da onların gösterdikleri fedakarlığı göremeyiz. Ne kadar haksızlık yaparsanız yapın anneniz size ne darılabilir, ne de bir saniye olsun sizi sevmekten bitap düşebilir. Figür 2 Aslında değerini en çok bilmemiz gereken kişilere haksızlık yapıyoruz günlük hayatımızda da. Sevgilerini alışkanlık haline getiriyoruz ve sanki her zaman yanımızda olacaklarmış gibi hareket etmeye başlıyoruz. Kimi zaman anne kimi zaman arkadaş kimi zaman sevgili oluyor bu kurbanlar. Bizi düşünenleri göz ardı etmeyi alışkanlık haline getirmişiz fakat ben artık öyle davranmak istemediğime eminim. Annemin kaybından sonra yaşadığım travma benim için bir dönüm noktası oldu. Her kötü şeyin güzel bir sonucu var derler ya benim içinde çıkarılabilecek belki de tek güzel olay bu oldu. Belki hayatımda bir daha hiç bu kadar saf ve güzel bir sevgiyle karşılaşamayacağım ama sevgiye değer vermesini öğrendim artık. Pişman olmanın hiçbir şeyi değiştirmediğini umarım siz benim gibi ya da Yetersiz Bakiye'deki genç kız gibi acı bir tecrübe ile öğrenmezsiniz. Etrafınıza bakın ve yaşadığınız anların, sahip olduğunuz insanların, hayatların farkına varın. Sevdiklerinizin kıymetini anlayın çok geç olmadan, ve özellikle de annenize size duyduğu sevgi için gidip sımsıkı sarılın. Benim için de sarılın hatta!