Saklı İçgüdülerimiz

Her ne kadar hayatımın her yönünde mantığı duygusallıktan ön planda tutmaya çalışan bir yapıya sahip olsam da izlediğim filmlerde olayın mantıksal olarak mümkün olup olmadığına odaklanmamaya, sadece keyif almaya çalışırım. Çünkü zaten hayatımın her yerinde baskın gelen mantıksal düşünceyi bir süreliğine de olsa kenara bırakmak beni rahatlatıyor. Fakat yönetmenliğini James DeMonaco'nun yaptığı The Purge (Arınma Gecesi) adlı film, bana içimizdeki hayvansı içgüdülerin aslında hep bastırıldığını belki de hukuk sistemlerinin getirdiği kısıtlamalar içerisinde olmasak hepimizin ne kadar da vahşileşebileceğini sorgulatmaya başladı. Belki de içimizdeki ilkel, vahşi, sadece yaşama içgüdüsüyle hareket eden insan hala olduğu gibi duruyor ve salınmayı bekliyordu. İlk insanlardan günümüze kadar uzanan ve her zaman öngörülemez şekilde değişen insan hayatı tabii ki de ilk çağlara gittiğimizde günümüzdeki gibi sistematik ve düzenli değildi. Herkes hayatta kalabilmek için avlanmak, savaşmak ve tıpkı hayvanlar gibi doğa düzeni içerisinde yaşamak zorundaydı. Yazının icadı, tarımın keşfi gibi mihenk taşlarıyla ve insan sayısının ciddi bir şekilde artmasıyla insanlar hayvanlardan ayrılmaya başladı ve medeniyet dediğimiz şey oluştu. Sorunlarımızı kas gücü ve savaş yerine bilim ve hukukla çözmeye başladık. Fakat filmde değinildiği gibi bir gece gibi kısa bir süreliğine de olsa bütün hukuk kurallarının geçersiz olduğunu ve insanların bütün suçlar dahil olmak üzere istedikleri her şeyi yapmakta özgür olduğunu düşünmek gerçekten beni insanlığımızı sorgulamaya itti. Aslında beni sorgulamaya iten şey bu özgürlüğün verilmesinden ziyade filmde gösterilen o gecede yaşananlardı. Ailenizin, komşunuzun belki de sevgilinizin sizi gözünü kırpmadan öldürebilmesi gerçekten düşünülemez bir durum. Bu düşünceyle yaşandığında zaten paranoyak olmamak elde değil. Belki de engeller kalktığında hepimiz saldırganlaşıp diğer insanları vahşice kesip biçmeye başlayabiliriz. Bu düşünce gerçekten her gün beraber olduğumuz insanlara dahi güvenmeyi zorlaştırıyor ve insanı paranoyaklığa itiyor. Belki ileride olacak eşimiz veya çocuğumuz bile bizi öldürmek için uygun zamanı bekliyor olacak. Belki iş arkadaşımız sadece terfi almak için bizi öldürecek. Bunlar tabii ki de gerçek hayatımızda pek benzeri olmayacak durumlar fakat filmde arınma adı altında bu tip şeylerin yapıldığını görmek beni belki de hala hayvansal içgüdülere sahip olduğumuzu düşünmeye itti. Bunu sorgularken aklımda beliren bir soru da aslında ne kadar evrildiğimizle ilgiliydi. Yeterince evirildik mi? Yoksa şu anki halimiz sadece dış görünüşümüzden mi ibaret? Acaba hepimiz devletlerin ve toplumsal düzenin baskısıyla koyun postunun altına saklanmış birer kurt muyduk? Bir cezası olmayacaksa istediğimizi almak için diğer insanları avlayabilir miydik? Birçoğumuz için bir hayvanın bile canını almak çok zorken acaba hukuk kurallarını yok sayarsak toplumun birbirini katletmesi kaçınılmaz mıdır? Hele ki senede bir kez bu duruma izin verilirse, senenin geri kalan kısmında insanların daha barışçıl bir şekilde Kadirhan Tutoğlu yaşayacağının düşünülmesi gerçekten utanç verici. Yaşadığımız bu modern toplumda insanların hala ilkel düşüncelerden yola çıkarak kendi çıkarları adına planlar kurup insanları bu şekilde yönlendirmeleri ve insan hayatının bu ilkel düşünceye sahip insanların gözünde bu kadar değersiz olması yüz kızartıcı diğer detaylardan biridir. İnsanların yaşadığı sorunları çözmek için birbirini öldürmesi hangimizin kendini güvende hissetmesini sağlar ki? Bir de bunun arınmak için yapıldığı düşünüldüğünde durum içinden çıkılmaz bir hal alıyor. Ben hiçbir şekilde yapılan bir kötülüğün veya verilen bir zararın arınmak için yapıldığını aklıma sığdıramam. Bence bu sadece içimizdeki kötülüğe basit bir kılıf uydurma olur.