2=1

Gkiyken tek olmak neydi? Çok uzaklarda, belki derinlerde kalmıG bir duygu olarak anımsıyorum kendisini. Bir ruhun hissettiğini baGka bir bedende atan baGka bir kalbin hissetmesi ne kadar heyecan verici olsa gerek oysaki. Belki de gerçek sevginin en alıGılmamıG mührü. Öyle ki sevgiyi, aGkı hissederek çarpan kalpler dahi sevginin bu en alıGılmamıG siluetiyle karGılaGınca GaGkınlığa düGüyor. Öyle ki soğuk ve hissiz söylenen kelimelerin, donuk "Seni seviyorum."ların ötesinde daha anlamlı kılınan bu ürkek sevgi mührü, kalplerde bir yabancıymıGçasına geziyor. Ne yazık ki unutulmak ağır geliyor bu duyguya ve "ikiyken tek olmak" zamanla izini silercesine kalplerde dolaGmaktan, insanlara yeni ve daha önce hiç keGfedemedikleri heyecanları tattırmaktan, sevginin en çıplak ve gerçek halini göstermekten uzaklaGmaya baGlıyor: Terk ediyor insanoğlunu. YanlıG duymadınız! Terk ediliyoruz. Üstelik bunu hissetmeden, yavaGça ama derinden... Kırılan küskün, adımlarını atmaya çoktan baGlamıG çünkü gerçek iliGkiler tek tük seçilir olmuG. Giderken arkasındaki kapının kapanıp kapanmayacağı ise meçhul. BarıGmak için ise akıllarda tek bir soru: Gkiyken tek olmak neydi? Sevgi o kadar uçsuz ve limitsiz bir duygu ki paylaGıldığı an nasıl hissedileceği veya neye dönüGeceği tahmin edilemiyor. Sadece "iki" arasındaki sevginin paylaGılınca hangi forma büründüğü biliniyor: Tek. Öyle ki "iki" var olan matematiğe inat paylaGtıkça sayısal olarak büyümüyor, aksine "tek"e indirgeniyor ancak hissedilen heyecan tarif edilmeksizin büyüyor, çoğalıyor. ğöyle ki iki insan hayal edin BarıG ile Füsun gibi; birbirini çok seven, hatta birbirlerini en az kendileri kadar çok seven, her acıda, her mutlulukta karGılarındakinin duyguları eG zamanlı ve gerçekten hisseden. Ve hayal gücünüzü zorlayın biraz daha ve sevdiği Füsun'un canının yanmasına daha fazla katlanamayan, onun her çığlığında kendi canı yanıyormuGçasına tepki veren BarıG'ı somutlaGtırmaya çalıGın. Gözlerinizi kapatıyor gibisiniz. O kadar mı gerçekten uzak gözüküyor? Ne dersiniz? GGte aslında sevgi böyle "tekleGiyor". Kalpler iki ayrı bedende atsa da hissedilenleri tek bir bedende toplamayı baGarabildiği an sevgi yeniden yeGeriyor. Ama sevgiyi daha çok "GliGkimi seviyorum ancak kendimi daha çok seviyorum." yönünde algılamaya baGlayarak değiGtikçe insanoğlu; hisleri, kalpleri, duyguları, algıları da değiGiyor. "Gkiyken tek olmayı", "ikiyken tek düGünmek, hissetmek"le karıGtırır hale geliyor duygular. Sevgiyi her haliyle hissedip paylaGmaktan uzaklaGarak bireyselleGtirmeye baGlıyor kuGaklar. Sonra geriye dönüp bakıldığında yaGananların "tek"ten gelen çoğunluktan değil de "tek"liğin getirdiği yalnızlıktan kaynaklandığını fark ediyor insanlar. Gerçekten kendisi için değil de değer verdiği kiGi için hissettiklerini, duyduğu heyecanları anımsayamıyor çünkü muhtemelen böyle bir sevgiye kalbini açmaktan korkmuG oluyor. Ya sevgiyi derinlemesine hissedecek yeterli cesareti olmadığı için ya da böyle bir sevginin var olabileceğine ihtimal vermediği için... Sonuçta ise elde imrenilecek kadar güzel olan bu duyguyu yaGayamadığı için hayıflanan sevgi insancıkları kalıyor. Sevgi insancıkları oluyor her biri çünkü sevgiyi hayatlarına misafir olarak kabul etmeye razı olup sevgiye hayatlarında gerçek bir rol verecek kadar güvenmemiG oluyorlar. Mesele her ne kadar sevgiye olan güven meselesi gibi görünse de uzaktan; asıl olay kiGinin kendinden biraz da olsa vazgeçebilmekten korkmaması, kalbinin bir bölümünü değer verdiği diğer kalple bütünleGtirebilmesi. Yani sevgi biraz emek istiyor, bencillikten uzak kalmak istiyor. Çünkü kiGi eğer sağır olurcasına sadece kendi kalbinin ritmine kulak verirse o zaman sevgisinin doğrultusundaki diğer renkli sesi duyamayacak hale geliyor. Bir anlamda Garkısını sözsüz bırakıyor, eksik bırakıyor tamamlamanın bir Gans olduğunu gözden kaçırırcasına. Bunu yaparken sadece elindeki Gansı geri çevirmiyor, aynı zamanda elinde kalanı da gerçek bir Garkı zannediyor. TamamlanmamıG olsa bile... Gnsanın dünyada en büyük Ganslarından biridir sevgiyi hissetmek, tamamlayabilmek. Sevgi yaGanan diğer tüm duyguların aksi bir yönteme sahiptir. "Gki eGittir iki." denklemi sevgi için geçerli değildir, sevgide "Gki eGittir bir." kuralı vardır. "Gkiyken tek olmak" sevgiye has özelliklerden biridir ki insanoğlunun farkındalığını hep üzerinde tutmayı baGarmıGtır. Farkındalık olsa dahi "ikiyken tek olmak", sevgiyi paylaGan her kalp için baGarması kolay bir durum olmamıGtır. Bizler belki her ne kadar kalbimizi sadece kendimizle kaplamamamız gerektiğini bilsek de birini "sevme"nin, birine değer vermenin kalpleri ve duyguları paylaGmakta yeterli olduğu fikrine kapılıyoruz isteyerek veya farkında olmadan. Lakin bu; kalpleri, sevgileri veya duyguları paylaGıp çoğaltmayı veya sevgiyi tek bir bütün haline getirmeyi tam olarak karGılamamaktadır. Gster alıGılmamıGlık diyin, ister cesaretsizlik diyin ancak kalpte sadece kendin için sevgi barındırmak sevmenin adına yakıGmadığı için bu, kısaca korkaklıktır: Değer verdiğin birini en az kendin kadar sevme korkusu. Ve en kötüsü de budur bir sevgiyi yaGarken çünkü hissedilen duygular; derinlerde kendi yoğunluğunu asla bulamadan yüzeyin köpüklerinde silinirler, kaybolup giderler. Geriye ise zannetme duygusu kalır: Birini sevdiğini zannetme. Kendine olan sevgisini baGkasıyla paylaGamadığı için zannetme. Gkiyken aslında yine iki olarak kalıp "tek olmaya" cesareti olmadığı için zannetme. Ancak akıllarda o soru hala bakidir: "Gkiyken tek olmak" neydi? Cevabını bulabildiniz mi? Ben hala bulamadım.