Cam Fanusa Bir Balyoz / Nevin Ece Akkaya

Çağın en büyük getirilerinden birisi de kadınlar ve erkeklere eşit haklar sağlanması olarak gösteriliyor. Oy kullanabiliyoruz, iş hayatımız var, ev sahibi bile olabiliyoruz. Yeni yeni elde ettiğimiz bu lüksler, yalnızca kadın olarak içinde hapsolduğumuz fanusu şeffaflaştırdı o kadar. Dışarıdan bakınca geçmişe göre ne kadar da şanslıyız diyebileceğimiz birçok eşitliğe sahibiz fakat yine de hala dayak yiyoruz, tecavüze uğruyoruz, öldürülüyoruz. Çok az kadın bunların hiçbirini yaşamayacak kadar şanslı oluyor onlar da zaten üçüncü sayfa haberlerine "tüh tüh" ya da "vah vah" demekten başka bir tepki vermiyorlar. Antabus un da başrolünde el birliğiyle toplumdan dışlanan, o üçüncü sayfa haberlerini süsleyen kadın mağdurlardan biri olan Leyla var. Leyla nın ailesi ev sahibi olma hayalleriyle köylerinden İstanbul a geliyorlar. Büyük şehirde, kızlarını baskı dolu bir evde büyütüp onu toplumdan soyutluyorlar. Yine de para kazanması için onu fabrikada çalıştırmaya başlıyorlar. Önce patronu tecavüz ediyor sonra da sevdiği adam bunu öğrenince onu bırakıp gidiyor. Ailesi de "ortada kalmasın" diye yaşlı başlı bir alkolikle evlendiriyor. Baba evinde yüzü gülmeyen Leyla nın bir türü "şansı" yaver gitmiyor ve her gün kocasından dayak yiyor. Leyla anlattıkça da benim içim daralıyor. İki farklı sonu var Leyla nın hikayesinin. İlkinde; kızıyla beraber ölüme gidiyor. İkincisinde ise kendini öldürmek yerine kocasını öldürüyor. Kendi adıma içim çok rahatlıyor, oh olsun diyorum. Ama bu sefer de koca katili sıfatı yapışıyor üzerine ve o çok istediği tertemiz hayatına başlayamıyor. Kısacası Leyla nın hayatının her iki sonu da bana çaresizliğin ne demek olduğunu gösterdi. Yalnızca onun değil, toplumun, insanlığın, benim... Bu konuda alınan tüm tedbirlerin, üretilen projelerin bu şiddetin önünü kestiğini düşünürdüm ve benim bu konuda yapabileceğim hiçbir şey olmadığını. Güya üretilen çözümlerin gerçekten şiddeti gerçekten engelleyip engellemediğini irdelemeye başladım. Kampanyalar, yasal düzenlemeler, bağış geceleri... Tüm bunlar, birden gözüme diğerlerinin vicdanlarını rahatlatma girişimlerinden farksız göründü. Leyla ve onun gibi şiddet gören, sindirilen, insan yerine konmayan ne kadar çok kadın var. Buna dur demek içinse yapılanlar faydasız. Ünlülerin kafasına poşetler geçirerek verdikleri pozlar o şiddet mağduru kadınları anlamayı mı kolaylaştırıyor yani? Önceleri o projelerden elde edilen gelirlerin gerçekten kadınlara korunma sağladığını ve onlara her şeye rağmen yeni bir yaşam için umut verdiğini düşünüyordum. Ta ki kadınların o sığınma evlerine kabul edilmelerinin bile tonlarca koşulu olduğunu, o evlere sığınacak kadar şanslı olsalar bile "müstakbel katillerinden" kaçamayıp öldürüldüklerini öğrenene kadar. Bu katliamlara haber bültenlerinde, gazetelerde şahit oluyorum ama yine de o haberlerdekiyle sınırlı kalmadığını hep unutuyorum. Leyla nın dediği gibi "Üçüncü sayfa haberleri üç-beş satırdan ibaret olsa da hikayeleri; "kırk katır mı kırk satır mı?" dır." (Şahiner) O hikayelerin kahramanlarıyla beraber yaşıyorum. O kızları, babaları okumalarına izin vermeyen, zamanı gelince zorla evlendiren; döven, söven, yarının mazlum kadınlarına çeviren sistemin çarkının bir dişi de biz değil miyiz? Sessiz kalarak, bilinçlenmeyerek "şanssız" kadınların gördüğü zulümde benim de payım var. Çünkü aslında o kadınların acılarını, daha "şanslı" hissetmek için sömürüyorum. E tabii en güzel okullarda okutuluyorum, istediğim yere, istediğim zaman gidiyorum. İleride babam beni zorla köyden biriyle de evlendirmeyecek. Kısacası benim tuzum kuru. O kadınları anlayabilmek, onlara yoldaş olabilmek; ağzımın içinde iki üç cümle gevelemekle olmuyormuş işte! Leyla da beni şikayet eder gibi diyor ki: "Bana üzülürsünüz tabii ama taraf tutmazsınız... Öyle de bir tutarsınız ki: Ben zulüm çekerken susuyorsanız, kocamın tarafındasınız." (Şahiner) Haksız da sayılmaz. Yine de ben kendimi bu aymazlıktan kurtarmak için yapabileceklerimin farkındayım. Gücümün yettiği kadar güçlü, kocaman bir balyoz indireceğim o camdan fanusun tepesine. Tek başıma gücüm yetmez benim Leyla ları kurtarmaya ama belki Antabus başkalarının da uyanmasına yardımcı olmuştur. Kim bilir?