Mekandan Bağımsız Bir Deniz

Okyanuslar, dağlar, yıldızlar ve görüp göremediğimiz her şey, kuralları insanoğlunun aciz beyniyle hatırlayabileceğinden çok daha eski dönemlerde konulmuş bir oyunun parçaları. Evrenin büyüklüğü düşünülünce, edilgen bir oyuncu olmanın ötesine geçememiş insana hayat veren bu dünya ve diğer gezegenler de bu kurallara itaat ediyorlar. Bu kuralları koyan doğaüstü güçler olmalı diye düşünüyor insan... Peki ya her şey sadece zamansa? Zaman, her gün onlarca defa saatimize bakmamız gerektiğini hissettiren garip bir kavram ama hiçbir zaman gerçekten endişelenmeyiz saatler ve günler geçerken. Yalnızca yıllar geçtikten sonra geçmişe dönüp bir baktığımızda görürüz nasıl büyülü bir oyunun içerisinde olduğumuzu. Zaman, günün akışına kendimizi kaptırdığımız anlarda çok sıradan gözüküyor değil mi? Göründüğü kadar sıradan olmadığını hepimiz biliyoruz aslında. Fizik derslerinde hep sözü geçen "zaman bir çarşaftır" benzetmesi kadar sıradan değil en azından. Belki de boşuna uğraşıyorum, onu anlamak ve anlatabilmek için kullanacağım bütün benzetmeler zamanla beynimde oluşmuş bulanık düşüncelerden ibaret belki... Zaman deyince aklımıza üç tane daha kavram geliyor aniden. Geçmiş, şuan ve gelecek. Evet, geçmişi biliyoruz ya da en azından kendimiz yaşamış olsak bile bildiğimizi sanıyoruz. Şu anda yaşadığımızı sanıyoruz, peki gelecek? Gelecek hakkında bilebileceklerimizin sınırı ne peki? Gelecekte yaşanacaklardan haberdar olursak, onları hatırladığımızda geçmiş mi gelecek mi olduğundan emin olabilir miyiz? Peki ya yaşayacağımız şeyleri bilmemize rağmen onları yaşamaktan zevk alabilir miyiz? İçinizden hayır dediğinizi duyar gibiyim. Dünyamızın tahmin edilen yaşı yaklaşık 4. 5 milyar yıl. Bu sayı aklımda canlandırabileceğimden çok daha büyük bir sayı. Bu süreç içerisinde dünya üzerinden sayısız canlı gelip geçmiş ve bunların içerisinde yalnızca çok küçük bir kısmı insanlar oluşturuyor. Ancak bu kadar küçük bir kısım bile yaklaşık olarak 110 milyar insanın yaşamış olmasına yetebiliyor. 110 milyar! Bu kadar çok insanın her birinin kendine özgü karakterleri ve yaşamları varken zamanın ezici gücü karşısında dünya üzerindeki önemimiz nedir ki? Bu duruma şaşırmak, şimdiye kadar yaşamış milyarlarca insan arasından yalnızca biri olarak olarak en doğal hakkım diye düşünüyorum. Evet, zaman çok ürkütücü görünüyor. Ancak bir yandan bize hayatımızı şekillendirebilme şansı sunuyor. Ya da beynimiz ve bilinçaltımız aklımızı kaybetmememiz için, zaman karşısındaki tercihlerimizde özgür olduğumuzu sanmamızı sağlıyor. Aklımızı kaybetmememiz dedim, çünkü biliyorum ki zamanın sonsuzluğunu sorgulamak, kendi varlığımız dahil gördüğümüz tüm nesnelerin gerçekliğinden şüphe etmemize yol açacaktır. Bir insan sonsuz zaman içerisinde yaşadığını bildiği halde dünyanın gerçekliğinden şüphe etmeden nasıl yaşayabilir ki? Eski bir resmimize baktığımızda zamanın nasıl da hızlı geçtiğini düşünürüz. Zamanı anladığımızı sanıp zamanımızın ne kadar değerli olduğunu hatırlatırız kendimize. Peki gerçekten zamanı anlamak mümkün müdür? Bu sorunun cevabı bence hayır. Evrenin diğer üç boyutunda etken bir rol oynayabilirken, zaman karşısında yalnızca sürekli akan bir denizin içindeki gemi gibi davranabiliriz. Geminin dümeni bizdedir belki ama akmaktan bir türlü bıkmayan denizin hırçın dalgalarıyla boğuşarak yıpranırız aslında. Artık gemimizi yönlendirecek gücümüz kalmadığında ise o denizin derinlikleri arasında kaybolur gideriz... Aklımın bu düşüncelerle dolmasını sağlayan ise yakın dönemde izlediğim bir film. Filmin adı Zamana Karşı. Filmin size zamanı en iyi anlatma biçimi ise onu izlerken zamanın nasıl geçtiğini anlamıyor olmanız. Zamanınızın çok değerli olduğunu biliyorum. Çok önemli işlerinizden geri kalmamanız için siz değerli insanlara bu filmi izlemeyi önermiyorum. Çünkü izleyecek olursanız, kafanızı meşgul edecek sorulara cevaplar bulabilmek için bir hayli düşünmek zorunda kalacaksınız!