DÖKÜLEN YAPRAKLAR

Her zaman olduğu gibi bugün de bir şeylerin peşinde geçiyor ömrüm. Anlamını bilmeden yaptığım birçok şey de dahil buna. Uyanıyorum yeni bir güne, gözümü açsam da ruhum uyanmak istemiyor bir türlü. Bedenim kalkıyor yataktan, ruhum yerin yedi kat altına girmek istiyor. Televizyonu açıyorum, bir vahşet daha. Ülkedeki suçların en büyüğünü işlemiş biri şiddet görmüş, tecavüze uğramış. Suçu ise özgür bir kadın olmak istemesi... Televizyonu açtığıma lanet ederek kapatıyorum. Ülkece her şeye alışabildiğimiz gibi buna da alışacağımızı düşünerek zihnimi parçalıyorum. Dışarıda minik bir çocuk masum gözlerle yaşıtı bir kıza elindeki oyuncağı uzatıyor. O oyuncağı verirken benim kalbimi onun sıcaklığı sarıyor. Keşke hep çocuk kalsak demekten kendimi alamıyorum. İçindeki çocuğu terk etmeyen bir yetişkin olmaya çalışıyorum, ben de. Mesela sevdiğim kadına hala o masum meleğin baktığı gibi bakıyorum, elimdeki son paylaşabileceğim şeyi- kalbimi- tereddüt etmeden ona veriyorum. Çocukların evimin hemen önünde oynadıkları oyun zihnimi dağıtıyor. Aklımdaki her şey gidip yerine çocukluğum geliyor. Özlüyorum çocukluğumun sokaklarını. Yol bizim için yapılmışçasına yayılarak oynadığımız oyunları. Şimdinin sokaklarında arabalardan fırsat kalırsa savaş oyunu oynuyor çocuklar. Biz kimseyi öldürmezdik en fazla saklandıkları yeri bulurduk. Şimdikiler buna oyun bile demiyorlar. Yerlerde yuvarlanıp ellerindeki tahta parçalarından ses efekti vererek ateş edip birbirlerini öldürüyorlar. Oyundan çıkanlar sıkıldıkları için on saniye sonra dirilme kuralı koyuyorlar. Beklemeye sabırları yok. Öldürmek için can atıyorlar. Sürekli tüketme ihtiyacını onlar bile hissediyor. Oyun seri bir şekilde devam etsin istiyorlar. Bir çocuk yere düşüyor. Dizi acıyor tutarak kıvranıyor bir süre sonra ayağa kalkıp dizine bakıyor. Ardından bir kız gelip yarasını öpüyor ve çocuk hemen kalkıp yürüyor. Yarasının ilacını buluyor. Ben de oturmuş yaramla baş başa bir ilaç bekliyorum. Ben o çocuk kadar şanslı olamıyorum. Yaram kendi kendine kabuk bağlıyor. Kimi zaman kabuğu soyuluyor, tekrar kanıyor, tekrar kabuk bağlıyor. Yetişkin olmak böyle bir şey işte. Kendi yarana kendin ilaç olursun çoğu zaman. Çocuğun dizi benimse kalbim yaralanmış. Çocuğun dizini öpecek biri var benimse yok. Çocuğun yürüyecek gücü var benimse kendimi kaldıracak halim yok. Onun yaralarının izi kalmıyor bile benim yaralarım ise bir ömür kazınıyorlar ruhuma. Ne zaman söküp atmak istesem o kötü şeyler yaşamış üzgün tarafımı. İçimdeki çocuk isyan başlatıyor. O masum çocuk bir anda hırçınlaşıyor tüm yaraları kanamaya başlıyor. Onu sakinleştirmeye çalışıyorum ve hiçbir zaman unutamıyorum izlerimi. İçim burkuldukça çocukların dünyasından çıkıp kendi dünyama dönüyorum. Evin içinde göz gezdiriyorum. Kocaman ekranlı bir televizyon, kocaman bir saat ve daha bir sürü ıvır zıvırın olduğu bir oda. Bunlar bile beni hüzünlendirmeye yetiyor. Hüzünleniyorum çünkü bizim o küçücük evimizde bir tane tüplü, kutu gibi bir televizyonumuz vardı. Üstündeki dantelle bir bütün olan, evin en doğru yerinde duran bir oyuncaktı sadece. Şimdiki gibi her an sığındığımız bir liman değil. Saatimiz yine büyüktü ama çok değerli gelirdi bana hep. Sanki bir sanat eseri gibi detaylarında gizliydi güzelliği. Şimdiki kadar kovalamazdım akreple yelkovanı. Saate her bakışımda şairin dediğini hatırlarım: "Saatlerimize bakıyoruz hiç yoktan/ Çok uzaklara bakmaktır, diyoruz, durmadan saate bakmak " Zamanı sorguladığımız her an şimdiden uzaklaşıp gelecekte bir zamana gitmiyor muyuz? Şimdileri gelecek denilen geleceği bile muamma olan günler için heba etmiyor muyuz? Bir şekilde geleceği düşünerek hareket ediyoruz. Anın içinde kalmayı en çok savunanımız bile ileriyi düşünüyor. Aksi sağlıklı bir ruh hali sayılmıyor zaten. Bir şeyler aktarıyoruz çocuklarımıza, sevdiklerimize, birilerine. Bazı değerleri unutturmadan bir şeyler paylaşmalıyız. Mesela bir tarafımız hala eski olmalı. Hala çocuk kalmalı. Geleceğini düşündüğünü iddia ederek çocuklarını mutsuz bireyler haline getiren ebeveynler gibi olmamalıyız. Bugünün dünyasını daha temiz, daha insani değerlerle bırakmalıyız ardımızdakilere. Bunları düşündükçe dertlerim anlamsızlaşıyor, sorumluluğum artıyor. İçimdeki çocuk ayağa kalkacak güç buluyor. Bedenim canlanıyor ve hiçbir şey eskisi gibi olmuyor artık.