ÇİZEMEDİĞİM ZAMAN NE YAPARIM?

Çocukluğumda pek hırslı bir çocuk olduğumu söyleyemem. Kreşte yaptığım işlerin savurganlığından kolayca söylenebileceği gibi çalışmalarıma gösterdiğim özen pek fazla sayılmaz. Büyük ihtimalle o zamanlarda benim ilgimi çeken ana bir ilgi alanı bulamamıştım. Bu durum benim kendimi keşfedebileceğim ve sınırlarımı zorlayıp içimdeki yaratıcılığı açığa vuracağım ana kadar devam etti. Hatırlıyorum da halamın on birinci doğum günümde bana aldığı kuru boya setini ilk kez açıp çizim yapmaya başladığımda çizgilerin değişkenliği ve renklerin gözümün önünde birleşmesi içimi o güne kadar hiç yaşamadığım bir heyecanla, bir neşeyle ve en önemlisi bir istekle doldurmuştu. Bu istek sayesinde hırslandığımı hissediyordum. Çok geçmeden kendi stilimi bulmuştum ve genel olarak pastel boyayla çizim yapıyordum artık. Her gün yeni nesneleri gözlemleyip kafamda canlandırıyor, dünyayı kendi gözümden kağıda aktarıyordum. Yaklaşık bu zamanlarda ağabeyim kendi gitar kurslarından bıkmış ve yeni bir uğraş arıyordu. Ben de bunu fırsat bilip abimin gitarıyla kursa başladım. Annemi bu konuda ikna etmek zor olmadı. Zaten annem de çocukken kendimi geliştirmeme katkı sağlayacak hobiler edinmemi destekliyordu. Kısa süre içinde kursa başladım. Kursa başladığım ilk zamanlar yeterince iyi olamayacakmışım gibi korkularım vardı. Gitar çalışını izlediğim uzun dağınık saçlı adamların hepsinin parmakları çılgınlar gibi gitarın üzerinde hareket ediyordu ve asla bu kadar iyi olamazmışım gibi hissediyordum. Ancak çalmaya başladığım zaman yapabileceklerimin farkına varmaya başladım. Gitar çalmayı öğrenmeye başlanınca müzik kulağı ve ritim duygusu kazanıldığı bilinir. Gitar çalma yeteneğimi geliştirdiğim zaman başka yeteneklerimin de geliştiğini fark ettim. Gitar çalarken aynı anda farklı işler yapabilmeye başladım ve elim çizim yaparken ve gitar çalarken daha hızlı hareket etmeye başladı. Üretkenliğim arttı. El göz koordinasyonum geliştiği için resimlerimdeki doğruluk oranı da o derece artıyordu. Bunun yanında ise gitar çalarken ne kadar sınırlarımı zorlayıp gelişirsem çizdiğim resimlerin de o kadar geliştiğini fark ettim. Ancak en önemlisi gitar çalmak duygularımı toparlayıp dikkatimi doğru yere vermeme yardımcı oluyordu. Bu sebeplerden resim alanında daha başarılı olmak için çizimin yanında her günün birkaç saatini gitar çalmaya ayırdım. Gitar çalmak hayatımın önemli bir parçası haline geldi. Haruki Murakami'nin Koşmasaydım Yazamazdım kitabında da benzer şekilde yazar yaklaşık otuz yılın birikimiyle yaptığı koşu hayatını anlatıyor. Yıllarca maraton, triatlon koşarken bulunduğu Tokyo, New York, Atina ve Hawaii gibi hikayelerini paylaşıyor. Koştuğu zamanları fiziksel açıdan ele almakla birlikte, koşmasının hayatını etkilediği kararlarından, hayallerinden bahsediyor. Haruki Murakami zaten diğer çocuklar dışarıda oyun oynarken odasında tek başına oturup kitap okumayı tercih eden bir çocuktu. İçine kapanık ve yalnız kalmayı seven bir yapısı olduğu için takım sporlarına uygun değildi. Ancak bir koşucu olmak için uygun bir adaydı. Koşucu ve yazar olmanın birbirine benzer yanları olduğunu düşünüyordu. İkisinde de benzer kafa yapılarında olması gerekiyordu. Maraton ve triatlon koşarken aklının boş ve fikirlerinin olumlu yönde olması gerekiyordu. Kendine güvenini kaybetmemeli ve kaybedeceği ile ilgili düşünceleri olmamalıydı. Aynı şekilde de yazarlık yaparken yeni bir projeye başladığında fiziksel olarak en iyi şekilde olmalıydı. Bu şekilde aklını berrak tutabiliyor ve yeteneğini ve enerjisini başarılı işler yaratmaya odaklayabiliyordu. Haruki Murakami'nin ve benim olayımda çıkarılması gerekilen en önemli ders, yazarlık yaparken veya çizim yaparken yaşanılan zorluklara rağmen küçük zorluklarla cesaretimin kırılmaması gerektiği oldu. Beni tüketen ve içten zehirleyen düşüncelerden uzaklaşmayı öğrenmeliyim. Çünkü Murakami ne kadar çok koştuysa o da daha iyi koşucu oldu. Yazdıkça, o yazar o kadar iyi oldu. Bununla birlikte, sonunda, diğerinde başarıya ulaşmadan başarılı olmayı başaramadığını hissetti.