İÇİMDEKİ ANNEM

Zaman geçtikçe bir şeyleri ifade etmek zorlaşır çünkü olgunlaşırız ve bir şeylerin farkına varırız. Kimi ne kadar sevdiğimiz oturur, bazılarından ölümcül bir hastalığa yakalanmasını isteyecek kadar nefret ederiz, bazılarını ise dünyanın geri kalanını önemsemeyecek kadar çok severiz. Ne kadar sevsek de bunu ifade etmekte zorlanırız bazen. Birine onu sevdiğini söylemek o kadar zor olur ki, o sevgiyi içimizde yaşar, içimizden ağlarız. Bir sevgiliden bahsetmiyorum, ben anneme söyleyemiyorum onu ne kadar çok sevdiğimi. Annenize onu sevdiğinizi bir haftada kaç kez söylüyorsunuz? Ben sanırım hayatım boyunca en fazla on kere söylemişimdir. Peki, bunu söylemek neden bu kadar zor? Annemiz hayatımızda kendimizden fazla önemsediğimiz bir insan oysa ki. Sevdiğimiz şeyleri kaybedelim ki onların değerlerini anlayabilelim... Ya annenizi kaybetseniz? Düşüncesi bile içimizi bu kadar cız ettirirken neden onları çok sevdiğimizi onlara gösteremiyoruz? Ben anladım annemin beni hayatının merkezine koyduğunu. Her şeyi çocukları, bizim okulumuz, bizim ihtiyaçlarımız, bizim isteklerimiz... Annemin sahip olduğu maddi ve manevi her şeyi bize harcadığını, kendisini es geçtiğini gördüm. Ben kendi rüyalarımı görüyordum fakat annemin benim rüyalarımı görecek kadar beni önemsediğini gördüm. Peki, ben ne yaptım? Üniversite için başka şehre gideyim de annemden bir kurtulayım dedim. Baskısız yeni bir hayat, izin almadan yaşamak yani annemden bağımsız olmak istedim. Üniversiteye gittiğim ilk günün gecesi kardeşim annemin benim yatağımda ağlayıp uyuduğunu söylediğinde nedense önemsemedim. İlk tatillerde eve gidesim bile gelmedi. Fakat zaman geçtikçe annemin eksikliğini hissetmeye başladım ve eve gitmeye daha bir hevesli oldum. Ben tek başıma yaşarken kimse hasta olup olmamamı önemsemiyordu, sürekli pekmez içmemi veya kalın giyinmemi söyleyen biri yoktu. Sağlıklı yiyeceğin ne olduğunu unutmuştum. Bir süre sonra fark ettim ki, tüm bunlar annemi tanımlıyordu. Eve gittiğimde adeta bir prenses gibi karşılanıyordum üniversiteye başladıktan sonra. Çok özleniyordum çünkü. En sevdiğim yemekler yapılıyor, en sevdiğim yerlere gidiliyordu. Ama ben tek başımayken öyle bir şey yoktu. Ve kafama dank etti annemin önemi. Artık yolculuk biletlerimi bile kendim iki haftada bir alıyordum, çok görmek istiyordum annemi çünkü. Ama gelin görün ki ben anneme bunu bir türlü belli edemiyorum ve annem onu o kadar da sevmediğimi zannedip üzülüyor. Mesela geçen günlerde geçirdiği araba kazasından dolayı annemin boynunda bir problem oluşmuştu, ben her gün düşünmüştüm ya anneme bir şey olursa diye. Ama annem boynunun durumunu hiç sormadığım için bana kızmıştı, haklı sayılabilirdi... Sevgimi yansıtamıyorum ama bir sürü hayalim var. Mesela en güzel hediyeleri hep anneme almak isterim, en güzel tatilleri o yapsın, en güzel ayakkabıları o giysin hatta bulutlara çıkarayım annemi, peri olsun. Bulutlarda uyurken nefes alış tempomu onunkine uydurayım. Kimse rahatsız edemesin, canını sıkamasın annemin. Yani o hiç mutsuz olmasın ve asla üzüntüden sigaraya başlamasın isterim. Onu üzene de en kötü cezayı vermek isterdim. Ben böyle bir sürü şey düşünürüm ama annemin de bunlardan haberi olmasını isterim. Benim üç dilek hakkım olsa, üçünde de annemin ölümsüz olmasını dilerim. Louise gibiyim bir şeylerin farkına vardığımdan beri. O da annesine gösteremiyor sevgisini, ama onun için çocuğundan vazgeçiyor. Şunu da anladım ki, hep zaman diye bilinirdi insanı olgunlaştıran. Zaman geçtikçe unutursun, alışırsın vs. Zaman değilmiş, sevgiymiş. Sevgi olgunlaştırdı beni. Anneme duyduğum ama somut olarak gösteremediğim sevgi belki de benim sahip olduğum en değerli şey.