Küllük Başında

Dönem başında, okulun Öğrenci Takip Sistemi'nde, üzerine blog yazısı yazmak için önerilen kitaplar listesinde gezinirken Songül Ünsal'ın yazdığı "Sevgili Küllük" isimli esere denk geldim. Açıkçası, yazının başlığından oldukça etkilenmiştim. Kitabın gidişatını tahmin etmek için başlıktan birkaç çıkarım yapmak yeterliydi. Küllük, sigara, yalnızlık, yıkılan hayaller, yeni bir sayfa açma hayalleri... Aslına bakarsınız, bu çıkarımları nasıl yaptığım hakkında benim de çok bir fikrim yok. Sanıyorum, biz gençler arasında sigara hakkında yanlış yayılmış algılarla alakalı. Öyle ki, ben dahil çoğu yaşıtımın duygusal olarak zor anlara yaşadığında sigarasını yaktığına tanık oldum. İnsan, sigarasının küllerini döktüğü küllükten başka dertleşecek birini bulamadığında durum gerçekten de o kadar vahim midir? Yoksa insanın gerçekten kendisiyle baş başa kalıp dertleşmesi, ona kendisi hakkında radikal kararlar verebilmesi, yeni başlangıçlar yapabilmesi için yardımcı olacak bir durum mudur? Küçük yaşlarımda, ailemle köyümüze gittiğimizde ziyaret ettiğimiz, seneden seneye görebildiğimiz yaşlı bir akrabamız vardı. Kapıda bizi gördüğünde gözlerinde beliren ışıltıyı hatırımdan çıkaramam. Galip Amca, köyümüzde neredeyse herkes tarafından tanınan, fakat asla insan içerisine çıkmayan birisiydi. Hiç çocuk sahibi olamamış, eşini de yıllar önce kanser hastalığından kaybetmişti. Kendisi hakkında aklımda net olarak kalmış 2 detay var: Birincisi, babama sürekli "Allah kimseyi yalnızlıkla sınamasın Ahmet'im" derdi. İkincisi ise, sigarasının külünü asla kendisi atmaz, kendiliğinden düşmesini beklerdi. O zamanlar kendi kendime yalnızlığın ne olduğunu, ne ifade ettiğini sorgulardım. Yıllar geçtikçe, tabiri caizse hayat tecrübesi kazandıkça, yalnızlık olgusunu zihnimde ikiye ayırdım. İlk parça; aslında hakkında çok konuşamayacağımız, hayatları boyunca talihsizliklerin peşini bırakmadığı insanlar. Hayatlarında fark yaratacak değişiklikler yapmaya imkanı olmayan veya gün geçtikçe kabuklarının içine daha da sıkışan ve o kabukları kırma şansı günden güne yok olan insanların yaşadığı yalnızlıklar. Kısacası, Galip Amca gibi insanlar. Bu konu üzerinde birkaç fikrimi paylaşmak istiyorum. Bence; yaşama sevinci, hayata tutunma isteği , zorluklarla mücadele isteği/becerisi ve yalnızlık arasında ters bir orantı var. Yaşadığı, karşılaştığı şey ne kadar zor olursa olsun hayattan kopmamak, yalnız kalmamak yine insanın kendi ellerinde. Rahmetli büyükannem, çoğu insan tarafından acıların en büyüğü, en dayanılmazı olarak nitelendirilen evlat acısını yaşamış, dedemin vefatını görmüştü. Bu tarifi zor acıya rağmen hiçbir zaman "tamam" dememiş, hatta ve hatta dedemin yerine hac ibadeti yapmaya giderek, dedemin eksik kalmış bir arzusunu tamamlamıştı. Doğal olarak, her insan zorluklara bu denli göğüs gerebilecek yapıya sahip olamayabilir. Hayatların yönleniş şekli kimilerine göre şanstır, kimilerine göre ise insanın alnına çok daha önceden çizilmiş, değiştirilemeyen bir yol... Yalnızlığın öbür parçasını ise, insanın kendi iradesine başvurarak kolaylıkla alt edeceği bir duygu olarak tanımlıyorum. Dürüst olmak gerekirse, yalnızlığın daha basit bir evresi. İnsanların hayatında pek çok değişik durumlar boy gösterebilir. Birisi, omzunu rahatlıkla yaslayabileceği dostlara sahip olmasına rağmen, sevdiği kişiye kavuşamıyor ve duygularına karşılık bulamıyor olabilir. Başka bir kişi, sahip olduğu arkadaşlarıyla hayata olan bakış açılarının birbirine denk olmadığını düşünerek yalnızlığa kapılabilir veya kurduğu arkadaşlıkların samimi bağlar üzerine kurulmadığını düşünebilir. Bu tür durumları "yalnızlığın daha basit bir evresi" olarak nitelendirirken yanlış anlaşılmak istemem, çünkü hiçbir problemi küçümsemek gibi bir niyetim yok. Bahsetmek istediğim şey bu tarz problemlerin çözümünün daha hızlı ve kolay olması. İnsanın yalnız kalmak istediği, rahatsız edilmeksizin derin düşüncelere dalmak istediği zaman dilimleri olur. Bu zaman dilimi, yazının başından beri bahsettiğim radikal kararları almak için birebir. Bence, insanın en cesur olduğu an, yalnız başına olduğu andır. Çünkü başkaları tarafından sürekli dile getirilen caydırıcı faktörler, bu zaman diliminde kafada yankılanmaz. İnsan kendi başınayken, hayatın merkezine başkalarının fikirlerini, düşüncelerini veya tepkilerini koymaz, kendi arzu ve ihtiyaçlarını koyar. Bu sebeple, bazı insanların o küllükle baş başa kalması, dertleşmesi gereklidir. Yaşam kalitelerini düşüren durumları ortadan kaldırabilmek için, yepyeni, bembeyaz bir sayfa açarak sorunsuz bir hayata yelken açmak bazen o küllüğün insana lütfudur. Yalnızlık, insanı kimi zaman yepyeni, kusursuz bir başlangıca iter, kimi zaman da içinden çıkılmayan bir karanlığa hapseder. İki farklı çeşide ayırdığım yalnızlığın en büyük ilacının( iki çeşitte de ) yaşama olan sevgi ve bağlılık olduğunu düşünüyorum. Zaten bunlardan yoksun olan insanın hayata eksik başladığını söyleyebilirim. Aynı zamanda, hayatlarında çareleri tükenmemiş insanların kendileriyle baş başa oldukları anların, kendileri için en doğru kararı verebilecekleri anlar olduğuna inanıyorum.