KIRK BİR

Zamandan ırakta, mekan henüz yaratılmadan önce, dilim hiçlik demeye varmaz zira yalnızca müziğin olduğu zamanlar demeyi tercih ederim. Zamandan azade ilah, evreni yaratmaya notalardan başlamış olmalıydı. Çünkü uğraşıldığında doğuştan kör birine renkleri ancak şarkılarla anlatabilirdiniz. Yaratıcının sonsuz ilmi içerisinde yarattığı sınırlı canlılar, daha gözleri hiç görmemişken başka türlü nasıl anlayabilirlerdi kainatın renklerini? O, zamanın öncesinden beri verilmiş her sıfatıyla söylemiştir şarkısını ki evreni sonsuza kadar genişleyip dursun kutsal sesinde. Müziğini varoluşsal olarak devam ettirecek tek bir canlı koymuştur dünyaya. Bülbül ilahi müziğin kırk temsilinin yaratıcısı olmuştur. Öyle ki bülbüllerin her biri kırk birinciyi ararken yitirir yaşamını. Yaratıcının en önemli eserini anlatması bülbüle düşmüştür elbette. Söyleyenin bir kuş olduğu, kainatın sevgilisinin ise yüzyıllar sonra gerçekten yaşadığını iliklerinize kadar hissettiğiniz bir şarkı bu. Dünya üzerinde bülbüllerin yazdığı son şarkıdır bu. Duyup da anlayabilene ne mutlu... Yaşam kendinden önce gelenlerce değiştirilir. Yaşamış olanlar tarihi ve dünyayı şekillendirirler. Bazıları öyle büyüktür ki izleri her köşede görülür. Küçük icatlardan fikirlere kadar kişinin modern dünyasını sararlar. Öyle ki ne kadar kendi olduğunu unuttururlar insana. Özgün olarak düşündüğün bir fikir milyon yılların şarkısı olarak çalınır kulaklara. Kırk şarkı döner durur arz-ı alemde ferahça. Ve yaşamışların belki de en büyüğüdür Hazreti Muhammed. Dine inanmasan da hatta nefret etsen de etki çapını hesap etmemek yanlış olur. Şu ana kadar yaşamış kaç kişi ölümünden yüzyıllarca sonra peşinden bilinçli bilinçsiz milyarlarca insanı sürüklemiş olabilir. Tek sözüyle ölümü yaşam yapmış olan, dünyanın yaradılış amacının varoluşu olduğu söylenen, Yaradan'ın sevgilisi olan bu zat bülbülün kırkıncı şarkısıdır. Hoşgörü dolu felsefesiyle, her yeni dizede samimiyeti unutmuş insana gözyaşı döktürür. Yaşam ve ölümün arasında Burak ile göğe çıkıp, Yaradan ile bir olmuşken, insanlar hatırına kim geri dönerdi ki? Onu severek büyümek öğretildi bana, onun beni sevdiği söylenerek. Allah'ın sevgisinin sırrının dahi onu sevmekte yattığı söylendi kimi zaman. Ben kırkıncı şarkıyı anlayabilecek nitelikte biri olduğumu düşünmüyorum lakin musikiyi inkar etmeyi de akla yatkın bulmuyorum. Peşinden gidecek kadar adayamadım kendimi o yola zira bir Bülbül kadar etmez benim yüreğim. Yine de hayranım bu döngüye. İnsanların sevgisini üstlenip, nefretlerinin üzerinden kayarmışçasına geçmesine. Alemlerin rabbi olan Allah, on sekiz bin alemin güzelliğini bahşetmiştir ona. İnsan önce kıskanır, sonra bu ayrımı sorgular, ardından da girer çatallı yoluna. Ya isyana gider kalbinin ritmi ya da daha büyük bir sevgiye. Peki ya bu şarkıların geri kalanı? Bülbül ne iştir ki yalnızca sonuncusunu bahşetmiştir mecburiyetlerin sahibine. Sevginin, hasretin ve aşkın efendisidir Hazreti Muhammed. O ki Yunus'a sevmeyi öğretendir. O ki Mevlana'ya hoşgörmeyi anlatandır. Bülbül beceriksizliğinden kutsallaştıramaz bir daha şarkısını zira kırk birinci şarkı da Muhammed'e aittir aslında. Onun sevgisini, Yaradan'ın ona duyduğu sevgiyi anlatamaz kutsal ritim. İşin sırrı da bu ya, kişiyi kurtaracak olan peygamberi sevmek değildir. Allah'ın rızası peygamberini sevmekte yatmaz elbette. Kırk birinci şarkının amacı sevmeyi öğretmektir. Sevmektir insanı en dipten kurtarıp göğe çıkaran. Kendinden çok sevmektir peygamberi, Elohim'in saraylarına çıkaran. Çocuğa duyduğu sevgidir, cenneti annenin ayaklarına seren. Sevmek anlatır kırk bir şarkıyı, evrenin sessizlik dolu korkunç karanlığında korkmadan çalar senfonisi. İşte insanlığa ve tanrıya adanmış bir ömür öğretir bize sevgiyi. Hikayenin anlatıcısı Bülbül'dür elbette. İnsanlar arasında gezen Hazreti Muhammed'dir kitabın kahramanı. Ve İskender Pala'dır onu günümüze getiren. Bendeniz ise birkaç niteliksiz kelam eder huzurlarında. Sevdim ki sev derim. Vesselam.