Kürk Mantolu Madonna - Sabahattin Ali

Hepimizin vazgeçemediği, kolay kolay etkisinden kurtulamadığı kitaplar vardır. Kürk Mantolu Madonna da benim için bu kitaplardan biri olmuştur. Basit ve oldukça sıradan görünen Raif Bey'in iç dünyasına inildikçe, kitap da bir o kadar güzelleşir ve okuyucuya zevk verir. Sabahattin Ali, başlarda Raif Bey'i bize hiçbir derinliği olmayan, bir bitki gibi yaşayan pasif biri olarak tanıtmıştır ancak kitabın sayfalarını çevirdikçe onun hiç de öyle biri olmadığını ve aslında ne yaşanmışlıklar bıraktığını görüyoruz. Çevremizde bulunan pasif olarak yargıladığımız pek çok insanın içinde aslında bir Raif Bey yaşanmışlığı olabilir. Peki, siz Raif Bey'in aşkını nasıl değerlendirirsiniz? Benim için ''tutku'' kelimesi onun yaşadığı aşkı anlatmaya yeterlidir. Her gün öğleden sonra o resim galerisine gitmesini, kapılar kapanıncaya kadar resmi izlemesini başka hiçbir kavram bu kadar iyi niteleyemez. Bu kelimeyi duyduğumuzda hepimizin aklına insanın amaç edindiği nesneye, kişiye veya düşünceye yaşantısı içinde büyük bir yer vermesi durumu gelir. Kişi onu yüceltir ve kutsallaştırır. Peki, bu duyguyu zihnimizde sevgi, merhamet gibi olumlu olarak mı yoksa bencillik, kıskançlık gibi olumsuz bir duygu olarak mı algılarız? Yani diğer bir şekilde tutulmak, bağlanmak insanı hayal kırıklıklarına, acı sonlara mı götürür yoksa sonunda onlara mutluluk ve başarı mı verir? Bunu değerlendirmeden önce insanlar nelere tutkuyla bağlanabilir bunu irdelemeliyiz bence. İnsan internete, alkole, iş kavramına, bir başka insana kısacası her şeye tutkuyla bağlanabilir çünkü insan doğasında bağlanmak ve tutulmak bir ihtiyaçtır. Bana göre eğer bir insan tutku duyduğu kişiyi, düşünceyi ya da nesneyi yaşam biçimi haline getirir bütün hayatını ona göre şekillendirirse bunun çok olumlu bir his olduğu söylenemez çünkü böyle bir durumda tümüyle adanmışlık gözlenir. Oysa hayat dediğimiz şey pek çok kısımdan oluşur. Aile, arkadaşlar, aşk, okul, iş, hayaller, hedefler hayatı oluşturan temel kavramlardır. İnsanın bir düşünceyi, bir nesneyi ya da bir kişiyi hayatlarının bir parçası haline getirip, diğer kavramları unutması kendini ona adamaktır. Hayattaki diğer kavramlarla ilgilenmemek, onları yok saymaktır. Bence bu bir insanın kendisine yapabileceği nadir kötülüklerden biridir. Çünkü bu kavramların hepsi bir insanın hayatında aynı anda var olmalıdır. Bana göre yaşamak budur. Öte yandan Hegel'in de ifade ettiği gibi "Tutku olmazsa hiçbir büyük iş yapılamaz ve yapılmamıştır.'' Bu düşünceye de hak vermeden edemiyorum. İşine tutkuyla bağlı insanlar düşünün. Onlar belki anne babalarınız belki de öğretmenleriniz. Bu insanların büyük çoğunluğunun diğerlerine kıyasla daha mutlu ve başarılı olduğunu görürüz çünkü onlar tutkuyla bağlandıkları bir şeye hayatlarında yer verebildikleri için mutlu olurlar. Bu mutluluk hissiyle işlerini severek icra ederler ki bu da başarının anahtarıdır. Bir mimar düşünelim işine tutkuyla bağlı. Onun için binalar beton yığınları mıdır? Yoksa her biri ayrı bir sanat ve eseri, hayatının anlamı mıdır? İşini yaparken geçirdiği saatler onun için çok çabuk geçer. Çizdiği bir binanın hemen bitmesini amaçlamaz, onu yaparken nasıl daha iyi olabilir, eseri daha nasıl başarılı hale getirir onu düşünür. Tabi ki bu duyguyu bir meslekle sınırlandırmak doğru olmaz. Tutku, Fatih Sultan Mehmet'e karada gemi yürüten, Mehmet Akif'e İstiklal Marşı'nı yazdıran, hayatın kendisi demek olmasa da yaşama bağlanma amacıdır, hayattan zevk almak için bir araçtır.