ATEŞBÖCEĞİ YOLU

Hayatınızın her anında yanınızda olan, sizi koşulsuz seven ve size koşulsuz güvenen bir dostunuzun olması kendinizi şanslı hissedebilmeniz için fazlasıyla yeterli. Dostluk üzerine yazılmış binlerce kitap vardır ama bir romanın insanı etkileyebilmesi için anlatımının da samimi olması gerekir. Bu roman anlatımıyla, karakterleriyle ve hikayesiyle beni alıp çok başka diyarlara götürdü. Çocukluk yıllarımızda aslında hiçbir gerçeğin farkında olmadan yaşıyoruz. Çocukken tıpkı gerçeklerden haberdar olmadığımız gibi hayat denen uzun, zorlu süreçte yolumuza devam ederken yanımıza alacağımız dostlarımızı biriktirdiğimizin de farkında değiliz. Yolumuza devam edeceğimiz dostlarımızı neden mi çocukluktan günümüze taşıyoruz? Cevap basit, eğer bir insanla çocukken arkadaş olmuş ve bunu birkaç yıl sürdürebilmişseniz emin olun ki o arkadaşlığın içinde büyüklerin dünyasında sıkça rastlanan kötülük, çıkarcılık gibi kavramlar yoktur. Ayrıca, birisiyle dostluğunuz çocukluğunuza dayanıyorsa en ufak anlaşmazlıklarda kapıyı çarpıp gidemez, aksine her durumda yan yana durmayı kendinize görev edinirsiniz. Romanda çocukluk yıllarında yolları kesişmiş ve zamanla birbirlerinin hayatlarında olmazsa olmaz kişiler haline gelmiş iki karakterin ilk günden son güne yaşadıklarını ve dostluklarının içinize dokunan öyküsünü yeri geldiğinde gülerek yeri geldiğinde ağlayarak okumak mümkün. Eğer kitaptakine benzer ilişkileriniz varsa, sayfaları çevirdikçe içinizdeki duygu yelpazenizden farklı duygular gelip başucunuza oturur ve kitaptaki her cümleyi sizin gözünüzde daha anlamlı kılar. Zaten insanın kendisinden bir şey bulamadığı bir kitabın haftalar, hatta aylarca masanın bir köşesinde durduğu aşikar. Çocukluk arkadaşlıklarının çok sağlam olduğunu söyleyip durdum ama tabii ki onların da arasına girebilecek bazı kara kediler var, mesela erkekler. Söz konusu kalp olduğunda insan maalesef dostundan bile vazgeçebiliyor. Aralarına hiçbir şeyin giremeyeceğini düşünerek okuduğunuz sayfalar birden çöpe gidiyor ve kendinizi onlar için üzülürken buluveriyorsunuz. "Bu da nereden çıktı şimdi?" diye düşünürken ikisinin de yeni hayatlarında mutlu olduğunu zannedip okumaya devam ediyorsunuz. Ama kitabın dünyasından çıkıp aynı şeyleri kendinizin yaşadığını düşününce aslında içlerinde birbirlerini ne kadar özlediklerini anlıyorsunuz. Evet, araya giren her kim, her ne olursa olsun çok sevdiğiniz biri artık hayatınızda yoksa bütün mutluluklarınız biraz eksiktir. Arkadaşlıkları bozan şeyler varken, birleştirenler hiç mi yok? Elbette var, ama maalesef bu kitaptaki çok iç açıcı bir örnek değil. Hastalık... Belki de insanları en çok birleştiren konu. Bir zamanlar her şeyi beraber yaptığınız, her gününüzü beraber geçirdiğiniz, birlikte gülüp birlikte ağladığınız bir insanın hasta olduğunu öğrenmenizden daha kötü bir şey varsa o da bir şekilde tekrar yan yana olmanıza sevinemiyor oluşunuzdur. İnsanlar her şeyin kıymetini kaybettikten sonra anlar ya, o yüzden bu sefer farklı olsun ister ve kaybettikleri zamanın acısını çıkarmak istercesine dostlarına tekrar dört elle sarılır. Peki, geçen günler geri gelir mi? Kitabın bu kısmına geldiğinizde eğer aranızın bozuk olduğu bir arkadaşınız varsa hemen telefonunuzu alır ve ona ulaşırsınız. Neden? Çünkü kaybetme korkusu artık sizi de ele geçirmiştir ve hiçbir şey için geç olmadan dostunuzla eski günlerinize geri dönmek istersiniz. İnsanız, bazen hepimiz yanlış kararlar verebiliyor ve kararlarımızın sonuçlarından olumsuz etkilenebiliyoruz ama önemli olan farkına varabilmek, geç olmadan durumu düzeltebilmektir. Peki ya geç kalmışsak? İşte o zaman, yine kitaptaki gibi kaybımızı kabullenmenin ve dostumuzun bize bıraktıklarına sahip çıkmanın, müzik çalarınızdan ikinizin en sevdiği şarkıyı açıp dostunuzla vedalaşmanın ve onun uzun bir yolculuğa çıktığını düşünmenin vakti. Uzun bir yolculuk, evet çünkü siz her anınızda her kararınızda dostunuzun sizi hala desteklediğini bilirsiniz. Bazı dostlukları ölüm bile ayıramaz...