Düşüncenin Gücü Adına

İnsanların hareketlerinin arkasındaki düşüncelerin nereden geldiğini ve nasıl oluştuğunu hep merak etmişimdir. Küçüklüğünden beri hayal dünyası ile iç içe yaşayan ve hatta bunun gerçek yaşamını negatif etkilemesine izin veren biri olarak ise kendi düşüncelerimin nasıl oluştuğunu yahut aklıma nasıl geliverdiklerini hiç düşünmedim. Bir sirki andıran ve renk cümbüşünden farksız olan bu hayal dünyamın fizik kanunlarını altüst edip, zaman kavramını da tamamen unutarak düşüncelerimi ele geçirmesine ve beni gerçek dünyanın keşmekeşinden koparmasına sesimi hiç çıkarmadım. Olur olmadık yerlerde aklıma gelen birbirinden alakasız kişileri, oldukça absürt ortamlarda hayal ediyor olmam yahut soyut kavramlara çeşitli objelerin çehrelerini yerleştirmem ve onları düşünürken bu çehreleri hayal etmem gibi garip özelliklerin sadece bana ait olduğunu düşünürdüm. Diğer insanların beynini ise pas tutmuş bir makineye benzetip, ağır ve sistematik çalışarak düşüncelerini hareketlerine yansıttıklarını varsayar veya hayal ederdim. Ne var ki geçen günlerde okumaya başladığım ve ancak bitirebildiğim Şaşa Sokolov imzalı Budalalar Okulu'nu inceledikten sonra, kendimi fazla önemsediğimi ve de beynimin birçok insandan daha basit hareket ederek etrafımdaki her şeyi çocuklaştırdığımı fark ettim. Bu durum bende utanç verici bir hayal kırıklığı yaratsa da insan beyninin ufkunu ve düşüncelerin gücünü kavrayabilmemde oldukça faydalı oldu. İnsanların çehrelerinin arkasına sakladıkları koca bir dünyanın farkında olmak ise gerçeği söylemek gerekirse, biraz korkutucu geldi. İçinde bulunduğumuz dünyanın sıkıcı atmosferi ve yozlaşmış kültüründen uzak bir hayal dünyası kurmak zor belki de. Ancak rasyonaliteden tamamen uzaklaşarak, kendi yarattığımız gerçeklere tutunmak bir o kadar da cazip. İlhamı ise bulmak çok kolay. Bir şarkıda, bir şiirde yahut gözlerinin içine baktığımız herhangi bir insanda bulabiliriz. Gün içerisinde gördüğümüz objeler, hissettiğimiz duygular veya karşılaştığımız olaylar ise temamızı oluşturur. Ve bu sayede dakikalar içerisinde aklımızdan geçen bin bir düşünce ve fikir ile karşılaşırız. İşte en olağanüstü kısım da burada başlıyor. İnsanların algılarındaki farklılıklar, hayal güçlerini ve dolayısıyla da kendilerini farklı ve özel kılıyor. Milyarlarca insanın kafasında dönüp dolaşan o uçsuz bucaksız, birbirinden farklı bu düşünce yığınları her birimizi keşfedilmemiş birer defineye dönüştürüyor. İşte bu gerçek, beni beynimizin daha ne kadar ileri gidebileceğini ve ufkumuzun daha ne kadar genişleyebileceğini düşündürmeye itti. Budalalar Okulu'nun dünyasına girdiğimde, bu düşüncelerim bir meraka dönüşerek daha da katlandı ve her bir insanın düşüncelerini okumak, hareketleriyle karşılaştırmak isteme arzusuna kapılıverdim. Şimdi ise düşünmeden hareket edemiyorum. Dünyadaki kötülüğün insanların düşündüklerini dile getirememesinden, hareketlerini anlamlandıramamasından kaynaklanıp kaynaklanmadığını merak ediyorum. Ve merak ediyorum, herkesin benim gibi bu durumdan şikayetçi olup olmadığını. Toplumun bir şekilde kurmuş olduğu normların yıkılıp yıkılmak istenmediğini ve de daha nice garip soruyu... Tüm güzel renkleri hayallerimizin içine saklayıp, işlerimize ve okulumuza siyah ve beyaz giyerek gitmenin mantığını da merak ediyorum mesela. Öğrenilmiş çaresizlik ve gerçeğe direnememe her insanın geninde bir parça vardır belki de. Belki de korkuyoruzdur. Tıpkı Sokolov'un romanındaki çocuk gibi "şizofren" damgası yemekten. Ya da toplumdan dışlanıp, tek başına yaşamak zorunda bırakılmaktan. Ancak kabul etmemiz gereken tek şey dünyanın siyah ve beyazdan ibaret olmadığı aslında. Her insanın farklı bir renk, her rengin de farklı bir tonu olduğumuzu kabul edersek belki de, o kendimize sakladığımız "absürt" düşünceleri, samimi bir şekilde etrafımızdakilerle paylaşırsak, yalnız olmadığımızı görebiliriz. Tıpkı benim düşüncelerimde yalnız olduğumu düşünürken, Budalalar Okulu'nda kendi satırlarımı bulmam gibi.