Çocuk Kalpli Dev Adam

Yaşamı hak ediyordu, canilerden sapkınlardan, yolu karanlık olanlardansa o, yaşamı fazlasıyla hak ediyordu. Başgardiyan bacağındaki prangayı, iri vücudunu sehpaya bağlayan zincirleri kontrol etti, gözlerindeki yaşı sildi ve yavaşça ayağa kalktı. Düğmeye bastıktan sonraki birkaç dakikada, o gün oraya bir katilin idamını zevkle izlemek için gelenler , haksız yere o sehpaya oturtulan John Coffey'nin ruhunun kurtuluşuna tanık olacaklardı. O gün orada, adalet için emri yerine getirenler biliyordu ki John'u acılar içinde ölüme yaklaştıran Yaşlı Sparky (idam sehpası) onların hayatında unutulamaz bir acı olacaktı, ben o sahneyi izlerken buna inandım. "Böyle olduğum için üzgünüm" dedi infazından önce söylemek istediği son sözler sorulduğunda. Artan voltajlarda verilecek elektrikle acılar içinde fakat kıvranamayacak şekilde öleceği için değil, katilleri olmaktan hüküm giydiği ikiz kızların hayatını kurtaramadığı için üzgündü dev cüssesine nazaran çocuk kalpli John. Filmde John Coffey'in idam edilmesi onu Tanrının bir eli olarak gören gardiyanı derinden üzüyor. Yine de bunu bir işaret olarak görüyor. Tanrı, yaşama dair hiçbir tecrübesi olmayan, yalnızca iyilik yapan bu adamı bir mesaj için kurban etmişti. Gardiyanında anladığı gibi; düzen, bazı şeyleri düzen uğruna yok edecekti. John koşulsuz ve karşılıksız iyiliği, merhameti sembol ediyordu fakat düzen bunu kabul edemeyecek kadar hain. Yüreği koca adam iyiliklerinin karşılığını tarif edilemeyecek kadar acı ölümüyle buldu. O, bu düzende alışılmış olandan farklıydı, farklıydı öyleyse yok edilmeliydi. İnsanoğlu kendi düzeninde neyin hak, neyin haksızlık olduğunu anlayamamış ve anlayamayacaktı buna rağmen kendi yargılarından vazgeçmeyecek ve onları mutlaklaştıracaklardı. İdam sehpasının kızgın soğukluğunu iliklerine kadar hisseden ilk idam kurbanı William Kennlar sahiden hak etmiş miydi bu ölümü? Onun ölümüyle daima amaç gösterilen adalet yerini bulmuş muydu? Bu sona sebebiyet verenlerin de derinlerinde hissettiklerine emin olduğum bu acı insanoğlunun bastırdığı vahşi duyguları açığa çıkaran kısa zamanlı bir hazdı. Siyah örtü yüzüne geçirilirken gözyaşları içinde "lütfen patron" dedi "beni karanlıkta bırakma" . Daha acıklı ve gerçekçi bir sahne tahmin edemiyorum. Dev cüsseli adamı ölüm değil karanlıkta kalmak korkutuyordu. O, tanrının ona verdiği doğaüstü güçlerle insanları iyileştiriyor, onların hayatını aydınlatıyordu. O sahneyi izlerken şunu fark ettim, kainatın düzeni tam da John'un yalvarışında hissedildiği gibi. İnsanoğlu kendi düzeninde yarattıklarını kendi yaradılışından üstün tutuyor. O kadar nankör, kör oluyor ki Tanrının uzattığı yardım elini ateşe atıyor. Oysa John, bütün yargılardan, mantık kuramlarından, hakkaniyetten habersiz sadece iyilik yapıyordu ve sadece karanlıktan korkuyordu. Siyah örtü yüzüne geçirilirken gözyaşları içinde "lütfen patron" dedi "beni karanlıkta bırakma" . Daha acıklı ve gerçekçi bir sahne tahmin edemiyorum. Dev cüsseli adamı ölüm değil karanlıkta kalmak korkutuyordu. O, tanrının ona verdiği doğaüstü güçlerle insanları iyileştiriyor, onların hayatını aydınlatıyordu. O sahneyi izlerken şunu fark ettim, kainatın düzeni tam da John'un yalvarışında hissedildiği gibi. İnsanoğlu kendi düzeninde yarattıklarını kendi yaradılışından üstün tutuyor. O kadar nankör, kör oluyor ki Tanrının uzattığı yardım elini ateşe atıyor. Oysa John, bütün yargılardan, mantık kuramlarından, hakkaniyetten habersiz sadece iyilik yapıyordu ve sadece karanlıktan korkuyordu. Gardiyan son kez John'a baktı, kovadaki süngeri alıp ıslattı ve John'un başının üzerine koydu, yüksek akımın verileceği kabloları da süngerin üzerine yerleştirip sabitledi. John'dan gözlerini alamayan bir diğer gardiyan emri vermesi için başgardiyanı uyardı. Emir verildi. Yeşil yolu cennete uzanıyordu. Dilay YILMAZ 21401850