RUTİNLER

Hayatınızda en son ne zaman olağandışı bir şey yaptınız? Yani daha doğrusu ne zaman rutinin dışına çıktınız? Her ne kadar ben şunu yaparak rutinimi bozdum demiş olsanız bile aslında kendinizi kandırmaktan başka bir şey yapmazsınız. Hayatımız bu kadar rutinler üzerine kuruluyken yapacağımız küçük bir değişiklik bizi bu döngüden nasıl kurtarabilir? Etrafımız rutinlerle bu derece sarılı ve onlardan kurtuluşun çokta kolay olmadığı aşikar. Hayatı iyi gidenler için pek fazla sorun teşkil etmiyor olsada rutini mutsuz olmak olan insanlar için çözüm nedir? Açıkçası şu an bulunduğum durumdan her ne kadar hoşnut olmasamda her gün ya da her hafta yani kısacası 7/24 mutsuz olmayı tahayyül edemiyorum. Rutini mutsuzluk olan insanlar. Bu rutini onlar seçmiş olamaz herhalde. Daha doğrusu insan kendi rutinini istediği şekilde şekillendirip ayarlayabilir mi? Yoksa kaderin ona dayattığı seçeneklerden birini seçerek mahkum olmayı mı seçer? Aslında her ne kadar birinci seçeneğin doğru olduğuna inansamda günümüz dünyasını ve realiteyi düşünerek ikinci seçeneğin daha baskın olduğunu ve daha yaygın olduğunu düşünüyorum, her ne kadar doğruluğuna inanmasamda toplumun büyük bir kesmini göz ardı edemem. Sanıyorum ki kader mahkumu ifadesi bizim konumuz için kilit bir ifadedir. Kaderimse çekerim sözünü bizlere ve bu umutsuz kitleye kazandırdığı için buradan Çiçek Abbas'a ve tüm kamyonculara selam olsun. Ne diyorduk, elimizde hayatının büyük çoğunluğunu belki de tamamını mutsuz geçiren bir kitle var. Peki bu kitle ilaç niyetine bile olsa hayatlarında bir kere bile mutlu olamazlar mı yahu yani yüzleri bile gülemez mi ? Yoksa yaşadıkları olaylar sonucunda yani hayatın onlara yaşattıkları sonucunda, mutluluklar veya olumlu durumlar karşısında verdikleri tepkileri acının yahut karamsarlığın başka bir tonu olarak mı görüyorlardır? Hayatı ya da insanı sadece acıdan ve karamsarlıktan oluşan bir yapı olarak düşünmek yani yaşamın kaynağını toprak, su, güneş yani diğer insanların düşündüğünün aksine, kötülük ve acı olduğunu düşünürler. Kaynağı kötülük olan bir şeyden de haliyle iyi şeyler beklediklerini düşünmek en basit tabiriyle hayalperestlik olur. Buradan çıkaracağımız sonuç acaba şu olabilir mi ? İnsanlar hayatı anladığı ve yorumladığı ölçüde rutinlere sahiptir. Yani insanın hayata bakış açısı, hayatı ne kadar ciddeye aldığı ve belki de en önemlisi insanlara ne kadar değer verdiği ve onların yorumlarını, fikirlerini ne kadar önemsediğidir. Son bahsettiğim maddedeki gibi kendi düşüncelerini geri plana atarak yaşayan yani başka insanların düşüncelerini hayatının merkezine koyarak yaşayan insanlar maaleseftir ki mutsuz olmaya ve karamsarlığa mahkum olacaktır. El alem neder düşüncesi ile mutlu olmaya hatta yaşamaya çalışmaktansa, dümdüz mutsuz olmak daha mantıklı ve doğrudur. Bunun nedenine gelecek olursak, herkesi aynı anda memnun etmek ne kadar mümkündür ki? İki kişi bile çoğu zaman aynı şeyi sevmez ya da aynı şeyden nefret etmez kaldı ki bütün insanlar ortak paydada toplansın. İnsanların onayını almaya çalışırken aman o ne der, o ne düşünür diye diye, insanlar kendilerine görünmez sınırlar çizerler ve bu sınırlar içinde yaşamaya ve hareket etmeye çalışırlar. Sınırlar gün geçtikçe yani daha çok insanla iletişime geçince daha da daralır ve bireyin nefes almasını zorlaştırır. Manevi olarak bu kadar daralan kişi ise çözümü mutsuzlukta bulur ve onun da rutini mutsuzluk olur. Günümüz dünyasında rutinlerimizden kurtulmak için aslında biraz da insani özelliklerimizden feragat etmemiz gerektiğini yani kısacası kolay kolay bu rutinlerin kırılamayacağını ancak dünyaya ve insanlara olan bakış açımızla aslında biraz da olsa bu rutinleri bizim belirleyebileceğimizin farkına vardığımız ve kendi iyiliğimizi düşündüğümüz, bencillikten bahsetmiyorum, mutlu olduğumuz bir dünya dileğiyle. Oğuzhan Öztürk