YALNIZLIKTAN KORKUYOR MUYUZ?

Mutlu olmak için bir başkasına muhtaç mıdır insan? Yalnız başına mutluluğu yakalayabilmek sanıldığı kadar zor mudur? Yoksa yüzyıllardır yalnız insanların içten içe mutsuz olduğu düşüncesi bize dayatıldığı için mi korkarız yalnız olmaktan? O kadar çok korkuyoruz ki tek olmaktan, sevmediğimiz insanlarla çift olmaya çalışıyoruz. Bize hiçbir şey katmayan, dışardan bir bütün gibi gözüktüğümüz ama aslında içten kopuk ve bir türlü birleşemediğimiz insanlarla tam olmaya çalışıyoruz. Sırf o yalnız insanlardan biri olmamak için hayatımızda biri varken yalnız hissediyoruz. Kaçımız hayatta hiç kimseye ihtiyacı olmadığını düşünen ve yalnız kalmaktan korkmayan Handan kadar cesur olabildik? Ayşe Kulin'in var ettiği, bu eşsiz karakter hayatı omuzlarında tek başına taşımaktan hiç çekinmedi. Yalnız bir kadın olmanın bizden bir şeyler götürmeyeceği aksine bize daha çok şeyler katabileceği düşüncesine hiç alışık olamadık. Çünkü bir kadın yalnız olamazdı. Zamanı geldiğinde kendine bir eş bulup yuvasını kurması gerekiyordu çünkü doğanın kanunu buydu ya da bize öyle öğretilmişti. Düşüncesini onaylasa da onaylamasa da, her kadının içinde bir Handan olduğuna inanıyorum. Acı çekmiş, çokça kırılmış, mutlu olmak ve sevilmek istemiş ama hiçbir zaman hiç kimse tarafından sevilmemiş ve bu üzüntüsünü kimseye anlatamayıp kendini heba etmiş çok kadın var etrafımızda. Hayatında bir erkek var diye bu genellemeye sokmadığımız, mutlu gözüküyor diye mutlu sandığımız kadınlar oluşturuyor aslında dediğim üzgün kadınları. Yalnız kalmaya cesaret edemeyen yalnız kadınlar... Benim de birçok kadın gibi kendimi bulduğum şeyler var hayranlık duyduğum bu kadında. Zamanında aldığım kararlar ve kendime verdiğim sözleri anımsadım. Yalnızlığı bir ihtiyaç gibi benimsediğim ve mutlu olmak için yalnız olmam gerektiğine inandığım zamanlar olmuştu. Hayatıma kimseyi sokmamam gerektiğine ikna etmiştim kendimi. Çünkü zamanında birini sevmiş o kırgın kadınlardan biriydim ben de ve bir daha üzülmemek için kimseyi sevmemem gerektiğine inandırmıştım kendimi çünkü kendimi daha çok seviyor ve kendime daha çok değer veriyordum. Bu düşünceyi o kadar benimsemiştim ki yalnız olmaktan hiç korkmuyordum. Yalnız kadın olmak için aldığım bu karardan sonra hayatıma birisini de aldım ama dediğim gibi onu sevemedim ve kaybetmekten hiç korkmadım çünkü o olsa da olmasa da, ben mutlu ve yalnız bir kadın olabilirdim. Ondan sonra da yalnızlığıma kararlı bir şekilde devam ettim. Kendi ayaklarım üstünde durdum ve bir başkasına ihtiyacım olduğu düşüncesini hiçbir zaman hissetmedim. Büyüklerimizden sıkça duyduğumuz ve kulaklarımızın aşina olduğu bir cümle benim durumumu en iyi şekilde özetleyebilir. 'Hayatın bize ne getireceğini bilemeyiz.' Bunu duyduğum zaman dikkate almazdım çünkü hayatımızı bizim verdiğimiz kararlarla bilinçli bir şekilde yönlendirdiğimizi düşünürdüm her zaman. Fakat hayatı yönlendiremeyeceğimizi yeni yeni anlıyorum. Şimdi sorarsanız yalnızlığı kendine et ve tırnak gibi ayrılmaz bir bütün olarak benimsemiş insandan eser yok. Kendimi hayatın akışına öyle bir kaptırdım ki kendime verdiğim sözlerin hiçbiri umurumda değil ve kendime verdiğim sözleri tutamadığım için kırılmıyorum kendime. Evet, ben Handan gibi olamadım belki ama onun gibi olmaya ihtiyacım olmadığını öğrendim. Hayatımıza sadece yalnız olmamak için değil, hayatımızda olduğu için mutlu olduğumuz ve onunla birlikte tamamlanmış hissettiğimiz birisi varsa niye yalnız olmak için çabalayalım? Hayatın bize sunduklarını niye korktuğumuz için geri çevirelim? Söylediğim gibi ben Handan olarak devam edemedim. Ona sorarsanız belki beni korkak olarak nitelendirir. Kendisi gibi cesaretli olmadığımı düşünür. Belki de aslında o da içten içe benim gibi olmak istiyordur. Tekrardan sevip sevilebilmek için hayata bir şans vermek istiyor ama içindeki o gururlu kadından korktuğu için yapamıyordur. Gizem KAYİŞOĞLU