Yaşam Döngüsü

Her insan bir bebek olarak açar gözlerini dünyaya, ailesinin gözyaşları eşliğinde atar ilk adımını ve mutluluk saçar etrafına. Hiçbir olgunun, hiçbir varlığın doğru ya da yanlış, gerçek ya da kurgu olduğunun farkında olmadan bakar çevresine. Truman Burbank gibi doğduğu ve yaşadığı yerdeki yaşam, gerçek ve doğruyu öğretir insana. Yani hiçbirimiz bilgilerimizle açmayız gözlerimizi yaşadığımız dünyaya. Sürekli duyduğumuz kelimelerle öğrenmeye başlarız kavramları. Bir çiçeğe "çiçek" dendiğini doğduktan sonra öğreniriz. Peki ya her şey bir kurgu ve senaryodan ibaretse, en yakınımızdakiler bile bu senaryonun bir parçasıysa ve biz bu oyunun farkında bile değilsek neyin gerçek neyin kurgu olduğunu nasıl anlayabiliriz. Truman`ın en yakın arkadaşı Marlon gibi bütün insanlar iyi rol yapıyor ve bize yaşananların gerçek olduğuna ikna edebiliyorlarsa, yaşadığımız şeylerin gerçekten doğru olduklarını nasıl öne sürebiliriz. "The Truman Show" filminde herkesi ilgilendiren ve akıllarda soru işareti bırakan gerçek bir mesaj var. Ülkeleri yöneten insan ve topluluklar tıpkı Truman`ın doğduğu sahne gibi, kendi ülkelerinde doğan insanları figüranlar sayesinde takipte tutup, kendi doğrularına inandırıp inandırmadıkları hakkında kesin bir bilgi ve kanıt olmasa da bir şekilde halklarını kontrol altında tutabiliyorlar. Filmde görüldüğü gibi, Truman`ı uyarmak isteyenler sahneye gizli yollardan girip az da olsa bilgi verebiliyorlar, ancak; bu eylemlerin kesilmesi çok zaman almıyor. Günümüzde de yaşandığı üzere, halkı uyandırıcı bazı eylem ve karşıt görüşlü insanların yakarışları göze çarpıyor, fakat bu ayaklanmalarda kısa sürede örtbas ediliyor. Acaba bu eylemler, halkı doğruyu ve gerçeği araştırmaya itiyor mu? Eğer Truman özgürlükçü bir kişiliğe sahip olmasaydı, belki de her şeyin bir senaryo ve kurgu olduğunun farkına varamayacaktı. Bu olaydan yola çıkılarak, halkların genellikle amaçlarının yaşamlarını sürdürmek olduğu, eylemlere göz yumdukları ve karşıt düşüncelere aldırış etmeden doğru sandıkları hayatı sürdürdükleri gözlenmektedir. Peki, bu doğru mudur? Öylece arkamıza yaslanıp olanı biteni mi izlemeliyiz, yoksa üstü örtülen olayların, gerçeklikten saptırılan doğruların altındaki asıl gerçekleri mi aramalıyız? Hiçbirimiz "gerçek" kavramının tam olarak ne olduğunu bilmiyoruz. Gerçek sandığımız şeyler, sadece bize gerçek olarak yansıtılmış olabilir. Doğru bildiklerimiz, belki de görüp görebileceğimiz en büyük yanlışlardır. "Truman her şeyin tekrar ettiğini, bir terslik olduğunu anladığında, babasını kaybettiğini sandığı kazadan sonra yaşadığı korkuyu bile bir kenara bırakıp gerçeklerle yüzleşmek için denize açıldı. Bütün engelleri aştı ve sahnenin bittiği yer olan duvara çarptı. Bütün dünya onu izliyordu. Merdivenleri tırmandı ve kapıyı açtı. Tam o sırada her şeyin yaratıcısı olan Cristof`un sesi duyuldu ve ona her şeyi anlattı. "Yarattığım dünyada her şey masum, ancak dışarıda senin için yarattığım bu dünyadan daha fazla gerçeklik yok aynı yalanlar aynı ikiyüzlülük ama benim dünyamda korkacak hiçbir şeyin yok." dedi. Yaklaşık olarak ömrünün yarısında gerçek olduğunu sandığı hayatın aslında bir kurgu olduğunu anlayan Truman, Cristof`un kal çağrısını duymazdan gelip gerçek dünyaya adımını attı. Özgürlük insanın avuçlarının içinde olan bir kavramdır. Her ne kadar gerçeklik göreceli bir kavram olsa da, her insanın kendi doğruları vardır. Gözlemci biri yanlışların kolayca farkına varacaktır. Birileri tarafından yönetilen bir hayatta, kimse kendi yolunu çizemez ve istediği konuma ulaşamaz. Senaryo dışına çıkıp özgür olmak, figüranlarla dolu bir sette gerçek kavramını sorgulamaktan iyidir. Truman`ın dediği gibi "Günaydın!... Ve olur ya belki sizi göremem; iyi günler, iyi akşamlar ve iyi geceler."