BİR KATLİAMIN ÖYKÜSÜ: SEVGİ FOTOĞRAFI

Geceleyin gökyüzünden göz kırpan yıldızların parlaklığı, bazılarının puslu ve soğuk bir kentten farkı olmayan kalplerinin kirini, pasını örtmeye yeter miydi? Ben ne zaman yastığa başımı koyup gözlerimi kapatsam Sidar'ın, Veysel'in ve nicelerinin masum gülüşleri ve bakışları karşıma dikilir. İşte o masum insanların kanları bir ekim günü şehrin kanalizasyonlarına karıştı. Öyle umutsuzuz ki şimdi; kahkahalarımızın arasında bile damla damla gözyaşlarımız var. Ama bir şey var bizi şimdiye bağlı tutan, tüm umutsuzlukların arasından yolumuza ışık olan; Tümay Berkin'in o kara gün çektiği fotoğraftaki sevgi. Dostlarımla omuz omuza barış için gittiğimiz yolun sonunun ölüme çıkacağını kim bilebilirdi ki? Hiçbir kelimeyle ifade edemeyeceğim kadar acı tüm halkımızın kanlarıyla sokaklara dökülmüştü o gün. Gençlerimizin, arkadaşlarımızın kahkahaları yerini yaşlılarımızın ağıtlarına bırakmıştı. Gözümüzü bir açıp kapattık ve gördük ki meydanlardaki halayların yerinde insanlarımızın parçalanmış bedenleri ve bedenlerinden ayrılmış uzuvları vardı. Nereye baktıysak kederdi, hangi hastaneye koştuysak umut olmak için daha çok yara aldık. Bir mahşer yeriydi sanki. Gözyaşlarımı akıtamadım, ne olduğunu bile anlayamadım. Gözlerim görmez, kulaklarım duymaz oldu sanki. O gün tüm bu cehennemin ardında belki hiçbirimizin göremediğini gördü sevgili Berkin. Bir başka baktı etrafındaki mahşere. Ve bastı deklanşörüne. Orada olmayan ve barışa inanmayan herhangi bir insana göre bu fotoğraf sadece birbirine korku ve dehşetle sarılmış iki insan olabilir ama ben barışa olan inancımla biliyordum ki bu fotoğraf onların gördüğünden çok daha fazlasıydı. İzzettin ve Hatice Çevik fotoğrafta birbirlerine öylesine sıkı sıkıya ve sevgiyle sarılıyorlar ki baktığınız an "Hayır, daha hiçbir şey bitmedi." diyebiliyorsunuz. Kızının cansız bedeninin yanında, kocaman alevlerin ardında, eşine acısını aşkla kavurup sunan bir koca adam var orada. O kocaman alevlerin ardından aklıma Adnan Yücel'in şu dizeleri geliyor: "bitmedi daha sürüyor o kavga/ve sürecek/yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek!". (Yücel, 1986) Bir halkın barışa olan inancını, umutlarını, sevgisini, hasretini ve kederini her şeyiyle apaçık gözler önüne seren bu fotoğrafa baktıkça sevgi acıdan da güçlü bir duygu demek ki diyorum kendi kendime. Hep yineliyorum bunu ve kendi kendime bir söz veriyorum. Geçtiğim her yolda, karşılaştığım her yüzü aklıma kazımaya, onları sevmeye ve öykülerini yazmaya. Kin ve nefret, intikamı besler. İntikam ise yeni intikamlara ve nefretlere gebedir her daim. Oysa sevgiden hiçbir kötülük doğmaz. İnsanlar birbirini sevdikçe çoğalır, barışır. Ben en kirli kalpleri bile merhametimle temizleyebileceğimi öğrendim bu fotoğraftan. Affetmenin, intikam almaktan çok daha zor ama bir o kadar da hafifletici bir duygu olduğunu da. Sevgimle, merhametimle ve affediciliğimle vicdanı bile olmayanları yenebileceğimi öğrendim. Umut etmenin başkalarının dediği gibi acı veren bir duygu değil, ayakta kalmamızı sağlayan bir değnek olduğunu öğrendim. Yüreğimin en köşesine, en derinine koydum bu anı ki zalimlere karşı zalim olmaya kalktığımda bana bir vicdanım olduğunu hep oradan hatırlatsın diye. Bindiği otobüsler, yıllarca okuduğu sıralar, oturdukları banklar, koştukları bahçeler, buluştukları meydanlar ve tren garları bile ihanet etti bu şehrin insanlarına. Bir ardımıza bakıyoruz ve görüyoruz ki hepsi terk etmiş bizi hem de öyle alelacele bir çocuk telaşıyla. Biri öldüğünde çıkan gürültünün arasında tek gerçek ses var; kalplerimizin sesi. Bizi birleştiren, bütünleştiren ve barıştıran... Dilimiz, rengimiz, kökümüz ayrı olsa acılarda birleşiyoruz, ağıtlarımızın dili ayrı olsa da anlattıkları aynı. Gencecik bedenleri toprağa teslim etmenin acısını yaşıyoruz hepimiz. Ömrümüzün sınırlarını korkuyla çizmek isteyenlere inat, hep birlikte haykırmalı: "Seviyoruz birbirimizi ve korkmuyoruz çünkü halkız biz, biriz!". Bizim asıl hikayemiz biter gibi burada başlayacak. Ölümle, yıkımla ama sevgiyle... Affetmek ve sevmek, intikamdan ve kinden kat be kat zor olanıdır. Ama biz geride kalanlar, gidenlere barış borçluyuz, ömür borçluyuz. Bu karanlık memlekette ebemkuşaklarının gökyüzünü süslemesini sağlamalıyız. Günü aydınlatmalı ve hep birlikte nefes almalıyız. Veysel'in gülüşü, Sidar'ın kahkahaları olmak zorundayız. Bu fotoğrafta olduğu gibi birbirimize hep daha sıkı ve sevgiyle sarılarak barışlı günleri inşa etmek zorundayız ve inanıyorum ki başaracağız.