DEĞİŞİKLER

Eğer her bir genimizin sadece iki varyasyonu/çeşidi bile olsaydı oluşabilecek insan sayısı ya da canlı sayısı şu anda yaşayan insan sayısından binlerce kat fazla olurdu. Bazı genler insanların çoğunda ortak olsa da bu sayı yine de çok fazla. Bu bütün canlıları birbirinden farklı yapıyor. Böylece farklılıkların doğal olduğu ortaya çıkıyor. Ancak, ironik bir şekilde biz insanlar bunun tam zıddını yapıyoruz. Bize benzemeyeni hor görüyor, ilk fırsatta ezmeye çalışıyoruz. Ishaan da bu farklı ve ezilenlerden biri. Kendisi disleksi bir çocuk. Disleksi (öğrenme bozukluğu) olduğu için okulda başarısız oluyor, arkadaşları onla dalga geçiyor ve ailesi de onu hor görüyor. Genelde insanlar olarak yanımızdakileri kendimize benzer olmasını isteriz. Bizimle aynı düşünecek, aynı pencereden bakabilecek birilerini yanımızda isteriz. Ben bu düşünceye katılmıyorum. Neden bana benzeyen birini isteyeyim ki? Ben zaten varım. Bana benzeyen biri daha olması sıkıcı olurdu. Bütün hayatımı zaten kendimle geçireceğim. Bir tane daha benden olması hayatıma ne katar? Fakat insanların bu düşüncelerini ifade ederken kullandıkları cümle kulağa hoş geliyor. Aynı pencereden bakabilmek. Anlamı ne kadar kafama yatmasa da gidişatını değiştirebilirsem anlamını değiştirebilirim diye düşündüm. Sonuna bir parça ekledim. Artık bambaşka bir anlamı vardı. Ben yanımdakilerle aynı pencereden bakabilmeyi lakin farklı şeyler görebilmeyi isterim. Bence bu cümle daha iyiydi. Farklı olmamıza rağmen aynı pencereden bakabilecektik ve aynı pencereden bakmamıza rağmen farklı şeyler görecektik. Böylece ikimizin de hayatı renklenecekti. Fakat insanlar yüzyıllardır böyle düşünmüyor. Tarih boyunca hep insanları sınıflandırmışız. Müslim gayrimüslim, siyah beyaz, engelli engelsiz... Bir de üstüne bunları karşılaştırmış ve bazılarını üstün bulmuşuz. Fakat bu ne kadar doğru acaba? Ishaan gibi disleksi olan birini veya "zihinsel engelli" olarak tanımladığımız birini neden küçümsüyoruz? Evet, birçok insanın yaptığı işleri yapamıyor olabilirler ama bunun ne önemi var ki. Neden neler yapabildiklerine bakmıyoruz? Mesela ortanca teyzem Nalan. Kendisi Down Sendromlu. İlk başlarda neden ona baktıklarını anlayamamıştım. Çünkü sadece uyuyor, yemek yiyor, televizyon izliyor, biri onu yanına alırsa dışarı çıkıyordu. Hiçbir işe yaramıyor, kimseye bir yararı yoktu. Kendine bile. Sürekli bir yerlerini oyar, midesini mahvetmiş olmasına rağmen anlamadığı için kola içmeye devam eder, biraz tombul olduğu için çok yer ama midesi rahatsız olduğu için mütemadiyen kusardı. Ona neden baktıklarını anlayamıyordum. Bir gün yemek masasına otururken fark ettim ki, (biraz obsesif olduğu için) masada kendi yerini kimseye vermiyor, annesini hep sabit yanında tutuyor, diğer oturacak kişilere yer gösteriyordu. Başka bir gün, dışarıya çıkacaksa mutlaka annesini de yanında istedi ve onu hiç geride bırakmadı, öptü, neşelendirdi. Akılsız, işe yaramaz sandığım birinin aslında ne kadar zeki, duygulu olduğu gördüm. Beni bile tanıyor, kardeşinin çocuğu olduğumu biliyor. Bana hediye gofret vs. alıyor, sarılıyordu. Fark ettim ki ne kadar farklı olursa olsun o da bizim gibiydi aslında. Sadece sorunları ve yetenekleri farklıydı. Farklılıklar da bunun için güzel sanırım. Hepsi farklı bir renk, farklı bir tat. Nalan'ın sevgisi, Ishaan'ın resimleri gibi... Sonuç olarak, ne kadar doğal olsa da biz insanlar farklılıkları istemiyoruz. Ne yazık ki bu düşüncemiz pek doğru gözükmüyor. Nasıl en sağlıklı yiyecek doğal olansa doğanın bir parçası olan farklılıklar da güzeldir ve hayatımıza neşe katar. Biz ne kadar farklı kişileri ezik olarak görüyor olsak da onların da kendilerince üstün oldukları alanlar var. Ve onları da kendi eksi ve artılarıyla kabul etmeliyiz.