ÖZGÜRLÜK

Hayatta sahip olduğumuz en önemli şey nedir diye sorsanız, kuşkusuz özgürlüğümüz derdim. İnsan, doğası gereği kafeslerde, kapalı kısıtlanmış yerlerde yaşayamaz. İsterseniz kilolarca altın, elmas serin önlerine hiç kimseyi özgürlüğünü vermeye ikna edemezsiniz. Kimse istediği an dışarıda temiz hava yüzüne çarparken yürümeyi, sabah güzel kokulu bir çayla kahvaltı yapmayı, sıkıldığı anda kaçabileceği en yakın yere kaçıp kafa dinlemeyi terkedip bir kafesin içinde yaşamak istemez. Kuşları kafese hapsetmeyi bu yüzden hiç doğru bulmam mesela. Onlar da doğası gereği kanat çırpmalıdır göklerde, gün batımını izleyerek süzülmelidir gök mavisinde. Sırf evcil bir hayvanım olsun hevesiyle böylesin özgür, muhteşem canlıları kafese sokmayı, onların kanatlarını, hayatlarını çalmayı anlamıyorum. Bırakın hevesleriniz başka şeylere yönelsin, canlıların özgürlüklerini çalmaya değil! Hem özgürlüğü çalınınca neyi kalır bir canlının ki elinde? Daha değerli ne olabilir? Hiçbir şey. Tıpkı Solomon Northup' un 12 Yıllık Esaret kitabında da bahsettiği gibi. Kitapta Solomon ailesiyle yaşayan özgür, mutlu biriyken kaçırılıp köle olarak satılınca hayatının nasıl değiştiğinden bahsediliyor. Özgürlüğüne alışan her insan gibi bu durum Solomon için de çok zor bir durum oluyor ancak onu daha da zorlayan şey diğer kölelerin bu kafesi kabullenmiş olması oluyor. Kitabı okurken oradaki kölelerin bu durumu nasıl kabullendiğini düşündüm hep. Nasıl vazgeçer ki insan özgürlüğünden? Neyseki Solomon kabullenmiyor benim de kabullenemediğim bu durumu. Ben olsam ne yapardım acaba? Nasıl kaçardım? İnsan düşünemiyor kendini öyle bir durumda, zor geliyor. Kabul etmiyor özgür olmaya alışkın doğamız bu durumu. Bana suç işlemek de bu yüzden mantıksız ve korkunç derecede "1saçmalık gibi geliyor. İnsan kendini zorla nasıl o parmaklıkların ardına sokar ki? Ne gibi bir durum bunu zorunlu kılar; adam öldürmek mi, hırsızlık yapmak mı, neden? Değer mi gerçekten hayatınızın geri kalanını havayı koklayamadan, denizin kokusunu içinize çekemeden yaşamaya? Bunları düşündükçe anlayamıyorum suçluları, asla açıklayamıyorum yaptıklarını. Öte yandan başka demir parmaklıklar da var hayatımızda görünür olmayan. Bizi kısıtlayan, yapmak istediklerimizi yapmamıza engel olan parmaklıklar var mesela. Ön yargılarımız var, kim ne der diye gereksiz umursamalarımız var. Balet olmak isteyip sırf aile ve toplum baskısı yüzünden olamayan insanlar var, boşanmak isteyip insanlar ne der diye düşündüğü için bitmiş bir evliliği devam ettirmeye çalışan insanlar var. Kendisine, yapmak istediklerine duvar ören çok insan var çevremizde kısacası. Belki kendimiz bile bu duvarları örüyoruz farketmeden. Özgür müyüz yapmak istediklerimiz konusunda? Hiç sanmıyorum. Bölüm seçerken bile ailemin onayını aldığımı hatırlıyorum mesela, halbuki bu benim hayatımı değiştirecek bir karardı, tamamen beni ilgilendiren bir durumdu ancak tek başına karar veremedim, özgür olamadım bu konuda. İleride evleneceğim zaman bile biliyorum ki başkalarının düşünceleri de sorulacak, benden çok onların diyecekleri önemli olacak. Niye bilmiyorum ama özellikle bizim ülkemizde insanlar özgür olamıyor, kendi düşüncelerine göre yaşayıp diğer insanlara kulak asmamayı başaramıyorlar. Sonuç olarak, özgür doğduk biz. Kanımızda, ruhumuzda coşkulu bir bağımsızlık hissi var. Bu yüzden de belki kuşlar kadar özgür olamayız ama kendi seçimlerimizde, düşüncelerimizde, yaşamak istediğimiz her şeyde özgür olmayı hakediyoruz bana kalırsa. Bu konuda da karşımıza çıkan her engeli aşıp geçmeli, umursamamalıyız. Çünkü, ne bir kuş kafeste mutlu mesut yaşayabilir, ne bir insan "2demir parmaklıklar arasında gökyüzünü, yıldızları görmeden rahat, huzurlu uyuyabilir.