HAYATA YABANCI BİR SÖZ: ŞANS

[1] İki farklı renge bürünmüş bütün sokaklar, şölen havası hissediliyor dört bir yanda, her iki takımın taraftarları da bütün hazırlıkları tamamlamış gecenin gelmesini bekliyor sabırsızlıkla. Büyük gece... Sezon boyunca oynanan maçların sonuncusu var bu gece, bütün bir sezon boyunca rakiplerine diş geçirmiş iki takımın mücadelesi. Hava kararıyor ve güneş gökyüzünden kayboluyor; şenlikler iyice artıyor gecenin de gelmesiyle. Ve maçı başlatan düdük sesi duyuluyor. Havaya atılan top sahibini buluyor ve maç başlıyor. Her iki taraftan da gelen basketler oyuna heyecan katıyor, dakikaların geçmesiyle de maç iyice kızışıyor. Artan yorgunluklar, sakatlanıp oyundan çıkanlar ve ıslanan formalar maçın sonunun da habercisi oluyor. Artık maçta son anlar... Skordaki küçük bir fark molayı aldırıyor koça, maçı kazandıracak son hamlesine şekil vermesi için. Yurt - 2 Keskin bir sessizlik kaplamış her tarafı, kimseden çıt çıkmıyor. Bütün taraftarlar ayakta, korku dolu gözlerle bakıyorlar sahaya. Elleri titreyen oyuncular, telaşla bakan koç, bütün her şeyin yaşandığı parkeler, tüm sezonun şahidi koltuklar; hepsi bu anı izliyor heyecanla. Son hücum artık, bütün sezonun özeti adeta, koskoca bir sezonun üç saniyelik finali... Hakem düdüğünü çalıyor ve top oyuna giriyor. Zaman hiçbir şeye aldırış etmeden akıyor, eksilen her saniye bir taraf için hüznün habercisi oluyor, öbür taraf için sevincin. Top elden çıkıyor ve potanın yolunu tutuyor. Zaman durmuş sanki, hiç kimse kıpırdayamıyor; havada usul usul ilerliyor top. Bütün gözler girip girmediğinde... Evet girmiş, taraftarlar zıplamaya başlıyor sevinçten, bütün arkadaşları basketi atanın yanında, coşkuyla kutluyorlar şampiyonluğu. Ertesi sabah... Bütün gazetelerde tek bir manşet var: "İmkansız görünen şampiyonluk üç saniyede şans basketiyle geldi." Şampiyonluğun imkansız olduğu ve yalnızca üç saniyede geldiği yazıyordu her yerde, hem de şansla. Peki bir yıllık çalışmaya ne oldu, koçun yazdığı akıl dolu oyuna, atışı yapanın inancına? Her şeyi rastlantılara ve şansa bağlayabilir miydik ki hayatımızda? Rastlantılar öylesine mi oluyordu, başarılar şansla mı geliyordu ki anlamsızca? Bağlamak mümkün değildi hiçbir şeyi şansa, hayatta şansa yer yoktu, olamazdı zaten. Ne o şampiyonluk üç saniyede kazanılmıştı ne o basket şansa girmişti ne de şansa bir şeyler kazanabiliyorduk. Hiç kimse öylesine bir şeyler kazanamıyordu hayatta, şansına... Hepsi çalışmanın eseriydi, günlerce, aylarca, yıllarca; bıkmadan, usanmadan, sabırla... İnce ayrıntıların yarattığı bir farktı, uzun bir çalışmanın ve en önemlisi de inançla yapılan bir işin. İnanarak atılan adımların, bu adımları sonuca ulaştıracak kararlı bir iradenin... Ben şansa inanmazdım hiçbir zaman, tesadüflere ve rastlantılara da. Her şeyin bir nedeni vardı bana göre, yaşanan her anın, yapılan her işin, kazanılan her şeyin. Hayatta öylesine olmazdı işler, dünya böyle dönmezdi amaçsızca. Kendi elimizdeydi yapabileceğimiz şeyler. Sınırları koyan da bizdik kaldıran da; imkansız görüneni mümkün de kılabilirdik imkansıza ağlayan da olabilirdik. Hayat zarımızı belirleyen bizdik. Bütün yüzlerini altı dolu daireyle de süsleyebilirdik, silik birkaç tanesiyle de. Bu zarı attığımızda ne geleceğini de bilebilirdik ne geleceğine kararı da verebilirdik ne gelmeyeceğini de seçebilirdik. Hayat bir kumar değildi sadece rastgele atışlardan ibaret olan. İnsan kendisi belirlerdi kaderini, hayatını, nasıl yaşayacağını, neleri yapabileceğini... Çalışmaktı, inanmaktı Yurt - 3 sonuna kadar, her ayrıntıyı düşünüp hesaplamaktı; şansı yok eden, imkansız görünenleri mümkün kılan. Şans hayata yabancı insanların inandığı bir yanılgıydı aslında, insanları kandıran, insanların birbirlerini kandırdığı, aslında kendilerini kandırdığı... Yetersiz çalışmaya, eksik inanca uydurulan bir bahaneydi. Hayat gerçeklerinin unutulup insanın kendi eksikliklerini örtmeye çalıştığı bir çarşaftı, başını toprağa gömme çeşidiydi belki de. Hayatın içinde olmayan, hayata yabancı bir sözdü şans. Yurt - 4