Acılar Denizi

Ben acılar denizinde boğulmuşum /İşitmem vapur düdüklerini, martı çığlıklarını /Dalgalar her gün bir başka kıyıya atar beni /Duyarım yosunların benim için ağladıklarını /Ölüyüm çoktan, bir baksana gözlerime /Gör, içindeki o kanlı cam kırıklarını /Bu ne karanlık, bu ne zindan gece böyle /Bütün gemiler söndürmüş ışıkların / Ben acılar denizi olmuşum, yaklaşma/ Sularım tuzlu, sularım zehir zemberek /Baksana; herkes içime dökmüş artıklarını /Bu karanlık bitse artık, bir ay doğsa /Bir deli rüzgar çıksa; alıp götürse /Yılların içimde bıraktıklarını... (Oğuzcan, Acılar Denizi 1977) Acı Tatlı Hayat Meselesi Hayatta gülmenin, mutlu olmanın yanında bir de acı, elem vardı ve bu mutsuzluklar içinde kaybolmak ya da Acılar denizinde boğulmak da vardı. Hayat gözümüzü açtığımız her yeni günde, bize bambaşka bazen ekşi, bazense tatlı sürprizler hazırlar. Adı üzerinde sürpriz tahmini zor, anlaması imkansız bazen de apaçık, ama yine de bize düşen hayatın bu akışına uymak ve yaşanılan sarsıcı ve biraz da üzücü sürprizlerin etkisinin geçmesini sabırla beklemekti. Herkesin aslında yakından tanıdığı bu kötü denilebilecek hüzün dolu sürprizler karşısında tutunduğu bir dalı vardı. Mesela ben geceleri biricik ayıcığıma sarılır bacaklarımı karnıma doğru çekerek bir an bile olsa gerçek hayattan çok uzakta bulurum kendimi. Hayallere sığınırım ve en önemlisi bu yağmur dolu günlerime bazen karaladığım bir iki kelime, bazense sevilen şairden gelen o mükemmel şiirler birer şemsiye oluverirdi. Yine sebepsizce kendimi köşeye sıkışmış ve ne yapacağımı bilemez hissettiğim fırtınalı, içinde gözyaşları, öfke ve biraz da yalnızlık barındıran bir günümde Ümit Yaşar Oğuzcan'ı seçmiştim. Onun şiirlerine sığınıp bu kez de onun dertlerine ortak olmak istemiştim. Zaten çok değer verdiğim şiirlerinden olan Acılar Denizi beni birden nedendir bilinmez ama İstanbul'a götürdü. Burnum yosun kokusuyla dolarken kulaklarım vapur ve martı seslerinin yeni bestesine kulak vermekteydi. Sahilde sanki oturuyor, melankoliden zevk alıyormuşçasına uzaklara dalıyordum. Hayatta, acının nereden veya nasıl geleceğini bilmiyordu insan bazen bir aşk acısıydı bu çektiğimiz, bazen bir kalp kırıklığı bazense çok sevdiğin birini kaybetmiş olmanın verdiği elem... İçinde bulunduğum durum aslında acılar denizinde yaşayan bir balıktan ibaretti. Acılar denizinde hayatı devam edebiliyordu. Belki hayatından yeterince memnun değildi ama acı çığlıkları duysa da nefes alıyordu ve en gereklisi de buydu belki de ama dışarı çıkıp farklı dünyaların göz kamaştırıcı havasını solumak istese de solungaçları izin vermiyordu. Hani bazen boğulduğumuzu hissederiz ama aslında yalnızca yüzmeye alışmış ve biraz da yorulmuşuzdur işte aynen öyle bir histi benimkisi. Yalnızca ne hissettiğimi dile getirebiliyordum bunun sebebi konusunda pek bir fikrim yoktu ve en çok da buydu belki de beni yoran. Neyse ki bahar geliyordu yenilenmenin dökülen yaprakların yerine yenilerini koymanın vakti gelmiş de geçiyordu. Tıpkı şiirdeki gibi gözlerim acıyla, cam kırıklarıyla kana bulanmışçasına bakıyor ve bir teselli arıyordu çaresizce ama kimseyi bunaltıcı bu hayata dahil edip kendi bataklığına sürüklemek istemeyen kalbim sessizce "Dur." diyordu. Yine de içimde umut tamamen bitmiş değildi, şu on sekiz yıllık ömrüm bana hayatta her şeyin zıtlıklarla bir bütün olduğunu ve denge içinde ilerlediğini göstermişti. Bir gün soluyorsa gözler illaki yakın zamanda küllerinden yeniden doğacak ve umutla gökyüzüne bakacaklardı. Hayatın formülü buydu ve şimdiye kadar yanlış hesaplandığına hiç tanık olmamıştım. Acılar denizine tekrar dönersek aslında farklı denizlere, dalgaların bazen hırçın, bazense şefkat dolu köpükleriyle kıyıya vuran savunmasız benliğimiz her gittiği kıyıda farklı heyecanlar arıyordu. Sonuçta o da biliyordu denizin diplerinde nice yıldızlar vardı ve sabahın ilk saatlerinde parlardı ya da deniz mavi olacaktı çünkü içinin uğultusu onu asla siyah yapmayacaktı. Yosunlarsa birbirlerine destek olmak için her geçen gün daha da birbirlerine bağlanacak ve kopmamak için verdiği savaştan bile zevk alacaktı belki de en önemlisi nice insanlara hala umut dağıtmaya devam edecekti. Ümit Yaşar Oğuzcan da içinde biriken senelerin cam kırıklarını toplamak için fırtınadan, aydan medet umuyordu. Ben de o gün aynısını yapıyordum hayatın bize getirdiği sürprizleri doğal bir akış içinde önce normal karşılıyor sonra bazen bir deniz kıyısında, bazense sıcacık yatağımda içimde, acının tüm soğukluğunu hissediyor ve en son da yine ayın gece oluşturduğu yakamozun altında bir yıldız kaymasını bekliyordum. Hayat tam da buydu çünkü acı-tatlı birbirlerini tamamlayan bir düzendi. Döngüsünden, düzeninden ödün vermeden yaşamımızı önce karartıp sonra da boyuyordu ve bunu yaparken de sürprizlerinden asla vazgeçmiyordu.