Bir Gülümseme Bin Mutluluk

Bu hayatta size en çok ne keyif veriyor? Bir dostunuzla oturup kahve içmek mi, sevgilinizle tatile çıkmak mı, yoksa tüm kalabalıktan sıyrılıp evde yalnız kalmak mı? Eminim herkesin bu soruya mutlaka bir cevabı vardır. Bana sorarsanız ben bu hayatta en çok başka insanları mutlu etmekten keyif alıyorum. Bir insanın gülümsemesini izlemek ve onu hissetmek bambaşka bir duygu veriyor bana. Gönüllü olmak, gönülden yardım etmek, sevgini paylaşmak ve bir kişinin hayatına dokunmak... Birisinin umutlarını canlandırmak, yüzündeki gülümsemenin sebebini olduğunu bilmek, bir insanın yapabileceği en güzel şey, hissedebileceği en güzel duyguymuş. Bunun en güzel örneğini dört yıldır hem gönüllüsü hem de koordinatörlerinden olduğum Bilkent Üniversitesi Toplumsal Duyarlılık Projeleri'nde (TDP) yaşıyorum. Size bu projede yaşadığım kısa bir anımdan bahsetmek istiyorum. Yıl 2014, Toplumsal Duyarlılık Projeleri kapsamında Gönüllü Eğitim Projesi okul koordinatörlüğünü yaparken Ankara'nın sosyoekonomik açıdan diğerlerine göre daha altta olan Altındağ ilçesinde Halim Şaşmaz Ortaokulu'na eğitime gidiyorduk her hafta. Ortaokul dört, beş, altı, yedi ve sekizinci sınıf öğrencilerine hafta sonları derslerine yardımcı olacak kurslar açıyorduk. Bunun yanı sıra sosyal etkinliklerimizi de eksik etmiyorduk. Tüm amacımız onların hayatlarında birer rol model olabilmekti. Ve bizim de öğrencim Derya ile yollarımız o okulda kesişti. Derya, sınıfındaki arkadaşlarına nazaran oldukça sessiz ve çekingen, derslerinde de başarısı pek parlak olmayan bir öğrenciydi. Sınıf arkadaşlarının alay konusu olması da Derya'nın hayata tedirgin bakışlarla bakmasına sebep olmuştu. Her ders çıkısına annesi gelir ve Derya ile ilgili endişelerinden bahsederdi bana. Bir gün ders anında arkadaşının ona bir söz söylemesi üzerine Derya'yla göz göze gelişimizle daha iyi anlamıştım onun içinde hissettiklerini. Bir bakışı yetti kelimelerle kendini anlatmasına. Ve o günden sonra Derya ile özel olarak ilgilenmeye başladım. Birlikte okul dışında da vakit geçirdik. Öğretmen öğrenci ilişkisinden çok abla kardeş bağı kurmaya başladık. Bire bir dersler yaptık. Şimdi güzel Derya'm liseye başladı, derslerinde de gayet başarılı ve hala arada "hocam sesinizi duymayı özledim" diye arar, doğum günümü, öğretmenle gününü asla atlamaz, kutlar oldu. Bir insanın hayatına dokunmak, onda bıraktığınız etkiyi izlemek o kadar farklı ve özel hissettiriyor ki insanı. Sanırım ben duygularıma tam anlamıyla böyle durumlarda gerçek Büşra KOÇ anlamda karşılık bulabiliyorum. "Yaşadığımı hissediyorum" derler ya bazen, ben de yaşamıma anlam katıyorum aslında tam anlamıyla. Kabul etseniz de etmeseniz de birer birey olarak hepimizin bu topluma karşı sorumlulukları var. Bu dünyada yaşayan her canlı aldığı her nefesin hakkını vermeli. Kimileri yeni bir mont derdine düşerken, bir yerlerde kimi insanlar kışı nasıl geçireceklerini düşünüyorlar. Kimileri ders çalışmaktan şikayet ederken, bu ülkede ne çocuklar var soru kitabı arıyorlar, yokluktan alamıyorlar. Daha nice örnekleri var saymakla bitmez belki ama ne olursa olsun bunda hepimizin de payı var. Şimdi sorabilirsiniz ki ben tek başıma nasıl tüm sorunların üstesinden geleceğim diye. Kelebek etkisi gibi düşünün. Sizin bir kişiye yapacağınız yardım ya da vereceğiniz sevgi ve de bir gülümseme onun mutluluğuna, onun mutluluğu da çevresine derken tahmin edemeyeceğimiz büyüklükte bir zincire sebep olacak belki de. Duyduğumuz ufak bir yardım haberi bile içimizi ısıtabiliyorken, yardımların bir parçası olmak sizi tarifsiz bir mutluluk saracak inanın. O yüzden siz siz olun elinizden geleni yüreğinizle yapın, bir insanı mutlu etmenin mükafatını da bir gülümseme ile fazlasıyla alırsınız. Gönüllü günlere olsun!