Yaşamak ve Ölmek

Ölüm, herkesin kaçamayacağı, nihai sonu. İnsan ne kadar korksa ya da korkmasa da sonuçta bu duyguyu yaşayacak. Ne zaman, ne şekilde olacağı hiç birimizin bilgisi dahilinde değil tabi ki. Fakat bu konudaki düşüncem şu şekilde, hayattan alacağımız ve hayata verecek bir şeyimiz kalmadığında ölüyoruz. Demek istediğim, yaşanacak en güzel anları yaşadığımızda, bizi en mutlu edecek şeyler yaşandığında bir de artık hayata katacak bir şeyimizin kalmadığını hissettiğimizde, yani yaşama mücadelesini bıraktığımızda ölüyoruz, tabi hayatın bizim için hazırlayacağı bir trajedi yoksa. Biz öldüğümüzde acımız bitiyor, aldığımız oksijen bitiyor, kalp atışlarımız duruyor. Bunları zaten öldüğümüz için hissetmiyoruz, canımız yanmıyor yani öldük diye. Peki ya yakınlarımızın ölmesi. Buna ne kadar katlanabiliyoruz, üzülüyoruz ve canımız yanıyor? Ölümün ne olduğunu aslında hep biliriz ama ilk kez, bence, birini kaybettiğimizde anlarız. Ben ilk kez birini kaybettiğimde 1. Sınıfta yani 7 yaşımdaydım. Babaannemin annesi benim deyimimle büyük anneannem ölmüştü. Yani bana öyle söylediler. Üzüldüğümü hatta ağladığımı hatırlasam da ölümün gerçekten ne olduğunu öğrendiğim, neyi kaybetmek olduğunu öğrendiğim zaman o değildi. Yaşımın da verdiği etkiyle o kadar zaman geçirmemiş, bir şeyler paylaşmamıştık. Yani ilk kez birini kaybetmenin yanı sıra yaşın da önemli olduğunu ve aranızdaki bağın da önemli olduğunu bu şekilde öğrendim aslında. Yıllar geçti, ben büyüdüm, insanlar, ailem yaşlandı ve hastalıklar başladı. Sonundaysa geçen sene dedemi kaybettim. Hayatımdaki her şey aynı, okulum, giyinişim, yediğim yemek hepsi aynı, değişen hiçbir şey yok yalnız bir daha onu göremeyecek olmamın dışında. Ölümün aslında ne olduğunu o zaman anladım sanki vücudunuzdan bir parçanın kopması, sanki aldığınız hava aynı siz aynısınız ama o havayı bir daha asla o şekilde alamamanız gibi bir şey. Dahası, tam o zaman etrafınızdaki tüm bu insanların sevdiklerinizin, büyüklerinizin, annenizin, babanızın hepsinin öleceğini de anladım. Bir yandan iyi, bir yandan kötü bir şey tabi bu. En azından onlarla geçirdiğiniz vakti daha kıymetli yapıyor ve daha çok arayıp sormaya başlıyorsunuz. Diğer yandan ise onları da kaybedecek olmanın verdiği acıyı fark ediyorsunuz. Aslında bu iki olaya bakarak ve bir arkadaşımla tartışmamdan da yararlanarak şunları söyleyebilirim: birini kaybetmenin verdiği acı, yakınlığımız ile orantılı ise hangisi daha iyidir; o kişiyi az tanıyıp daha az üzülmek mi, yoksa yakın olup çok üzülmek mi? Ben değişmezdim. Ne kadar üzülecek olursam olayım bir insanın, bir büyüğünün ona verdiği, kattığı şeylerden faydalanmak, onun değerlerini öğrenmek, onu tanımak ve sevmek, bence, insanı yüceltecek bir şeydir. Yüceltmeyi bir kenara koyalım, bence, insanın kendisini bulmasında, değerlerini anlamasında asıl etkili olan şeydir. Kendimden de örnek vererek diyebilirim ki özellikle sahip olduğum doğru, yanlış yargılarım da değerlerim de kısacası beni ben yapan şeylerde dedemin çok etkisi olmuştur. Ve bunların hiçbirini hiçbir şeye değişmezdim. Arkadaşım tam tersini düşünüyordu. Ona göreyse, az tanıyıp daha az üzülmüş olmak bir şanstı. Tüm bunların sonucunda şunu fark ettim, bende ileride insanların benim hakkımda benim düşündüğüm gibi düşünmesini isterim. O zaman hayata da öleceğiz zaten yaşayalım, bugün yarın olmasın demenin anlamı olmadığını gördüm. Bence aslında hepimiz arkamızda bir iz bırakarak ölmeliyiz. Yani yaşadığımıza değmiş olmalı. Umarım hepimiz bir gün birilerine veya bir şeylere katkı sağlamış oluruz.