Beklenmedik Yolculuk

Akdeniz'in eşsiz koylarından biri olan Adrasan'da güzel bir yaz sabahıydı, deniz dümdüz, güneş parıl parıl... Kahvaltıyı ettikten sonra arkadaşlarla bu güzel havanın tadını daha iyi çıkarabilmek için eski balıkçı limanına doğru yürüyüşe çıktık. Ufak bir tepeyi aştıktan sonra yemyeşil çam ağaçlarının enfes deniz manzarasıyla bütünleştiği, insanda yaşama isteği uyandıran, eski balıkçı limanına ulaştık. Az sayıda balıkçı teknesinin denizin üstünde adeta bir yağlı boya tablosundaki gibi çevreyle uyum içinde olduğu, minik bir koydu burası. Sıcak kanlı balıkçılar biz sahile iner inmez kahvaltı masasına çağırdılar ve birer çay ikram ettiler. Eşsiz bir manzara ve çam kokularının eşliğindeki hoş bir sohbetin ardından kaldığımız otelin yolunu tuttuk. Geri dönüş yolunda herkesin aklında yaşlı balıkçının anlattığı, insanda maceraya atılma isteği uyandıran kaptanlık hikayeleri vardı. Sahile vardığımızda çok yakından tanıdığımız eski bir Adrasanlı arkadaş ile karşılaştık. Evinde bulunan eski küçük bir yelkenliyi(lazer) tek başına denizeindirmekle uğraşıyordu. Ufak bir yardımdan zarar gelmez deyip hep beraber yelken malzemelerini deniz kenarına taşımaya koyulduk. İşi bitirdikten sonra deniz kenarına oturup muhabbet etmeye başladık. Arkadaş yelkenli ile ufak bir koy turu atacağını ve bizim de gelmek isteyip istemediğimizi sordu. Balıkçı koyunda dinlediğimiz hikayelerden olacak, bir an bile düşünmeden teklifini kabul ettik. Ben önceden birkaç kere daha bindiğim için bazı kontrollerin (dümen, yelken ayarı gibi) nasıl yapılacağını biliyordum. Yanımıza gerekli erzakları aldıktan sonra, ılık Akdeniz suyuna bıraktık kendimizi. İlk yarım saat içinde herkes kontrollere alıştı ve parıl parıl eylül güneşinin altında tadına doyum olmaz bir deneyim yaşamaya başladık. Yemyeşil çam ormanlarının, altın rengi kumsalın ve masmavi denizin uyumu içinde yol alıyorduk ağır ağır. Koyun bir ucundan diğerine birkaç kere gittikten sonra herkesin kafasında inceden daha açığa gitme isteği doğdu. Koyun çıkışında bulunan minik koyları ve sayıları oldukça azalan sevimli Akdeniz foklarına barınak olan eşsiz mağaraları görme isteğine aklımızı başımızdan almıştı. Havanın güzel ve rüzgarın yeterli oluşu cesaretimizi ve maceracı ruhumuzu kamçılıyordu adeta. Ne kadar açılsak da bize yetmiyordu; bir koydan daha açıkta bulunan diğerine geçiyor, anın tadını çıkarıyorduk. Arkadaşlardan birinin önerisiyle sahilden on bir kilometre açıkta bulunan ufak, yöre dilinde "Pırasalı" olarak geçen adaya doğru yöneldik. Yolculuk sırasında bazı balıkçı teknelerinden bize el sallıyorlardı; biz ise o anın umursamazlığıyla el sallıyorduk onlara fazla üzerine düşünmeden. Rüzgardaki bazı ufak değişmeler, dümende bulunan beni biraz yormaya başlamıştı. Aramızda nöbetleşe görev dağılımı yapmamıza rağmen dalgaların yükselmesi herkesi zorlamaya başlamıştı. Ama adaya oldukça yakın oluşumuz, hedefimizden sapmamızı engelliyordu. Kendi aramızda adanın etrafında bir tur atıp doğruca sahile gideriz diye düşünüyorduk. Artık adaya ulaşmıştık, ağırlaşan yelkenli gövdesi canımızı sıksa da adanın görkeminden gözümüzü alamıyorduk. Adrasan körfezinin arasında, ufak, üzerinde yemyeşil yöresel bitkilerin yetiştiği(özellikle pırasa) ve dağ keçilerinin üzerinde adeta cenneti yaşadığı bir adaydı burası. Adrasanlı arkadaş açık deniz dalgalarından dolayı yelkenlinin su aldığını ve kontrolün gittikçe zorlaşacağınısöyledi endişeli bir şekilde. Ağırlaşan gövde yelkenliyi oldukça dengesiz hale getirmişti. Adanın tam doğu cephesine geçtiğimizde akıntının etkisiyle yelkenli yana savruldu ve tam zamanında çarpan yüksek bir dalga, kimsenin beklemediği bir anda yelkenliyi devirdi ve kendimizi koyu lacivert sularda buluverdik. O anın verdiği panikle çok hızlı bir şekilde yelkenliyi çevirip üstüne attık kendimizi. "Pırasalı" adasının güçlü akıntılarının namı kulağıma gelmişti ama hiç bu kadar kuvvetli olacağını hiç beklememiştim. Adanın etrafını döndükten sonra artık ıstırap vermeye başlayan yelkenliyi en yakın kara parçasına çıkarıp suyunu boşalmamız gerektiğini anladık. Adeta macera filmlerinde kötü olaylardan önce etrafın karardığı gibi hava kapattı bir anda. Dalgalar yükseldi, rüzgar şiddetlendi. O an balıkçıların bize el sallamadıklarını, ufuktaki fırtınayı haber vermeye çalıştıklarını anladık. Güneşin gitmesiyle soğuyan hava ve dalgaların gövdeden seken damlaları titrememize sebep oluyordu. İyice ağırlaşan yelkenli, şiddetli batı rüzgarında adeta geri geri gidiyordu. Yorucu dümen ve halat işleri az olan enerjimizi bitiriyor, sabahki neşemizin yerini pişmanlık alıyordu. En sonunda bulabildiğimiz en yakın kara parçasına yelkenliyi batırmadan çıkarmayı başardık. Ağırlığı 2 tonu bulan yelkenli gövdesini karaya itip, tıpayı açarak suyu boşaltmamız gerekiyordu. Keskin kayalar ayağımızı kesiyor, dalgalar dengemizi bozuyordu. Yelkenliyi yarım metre itmek için yirmi dakika uğraştık. Kararan hava canımızı sıkmaya başlamıştı ve gün içinde ilk defa acaba ailemiz bizi merak ediyor mudur diye düşünüyorduk. Saatin dokuzu bulmasıyla, azalan karaya dönme umudumuz sert rüzgarın etkisiyle savruluyordu adeta. Bazılarımız geceyi sığınacak mağara aramaya başlamıştı bile. Adrasan burnunun ucundan süzülen ince bir balıkçı teknesi ışığı hepimizin yüreğine su serpti. Hep bir ağızdan bağırmaya başladık, karanlığın içinde bizi görmeleri çok zordu çünkü. Bize doğru yöneldiklerini anladığımız anki mutluluğumuzu hiç bir şeye değişmem. Balıkçı teknesinden bizi güverteye çıkartan elin sabahki çay ikram eden balıkçının olması komik bir rastlantıydı. Balıkçının ağzından dökülen manidar sözler adeta bütün günü özetledi ve yüzümüzde tekrardan tebessüm oluşmasına sebep oldu:"Artık sizin de anlatacak bir açık deniz maceranız var..."