Gerçek Hayatın Yansıması

Başarılı bir çocuktum ilkokuldayken fakat çekingendim kitaplar konusunda. Kitap okuma alışkanlığını kazanamadığıma üzülürdü annem ki kendisi iyi bir okuyucudur. Benim de onun gibi zaman zaman bu dünyadan uzaklaşıp başka dünyaların tadına bakmamı istiyordu. Hayal gücümü geliştirmemi, toplumda kültürlü ve aynı zamanda da hayalperest bir insan olmamı... Kitap sevgimin başladığı o günü dün gibi hatırlıyorum... Çocuk sesleriyle dolup taşmış sınıfımda hep o köşede oturan, yalnız, daha önce hiç konuşmadığım kitabına dalmış büyük bir hazla okuyan Neva'yı gördüğümde pek şaşırmamıştım. Herkes onun kitap kurdu olduğunu insanlarla konuşmadığını biliyordu o yüzden kimse yanaşmazdı kızcağıza. Ama bu sefer farklıydı kız ayrı bir zevkle sayfalarda hızlıca gözlerini gezdiriyordu ve önyargılı arkadaşlarımın düşüncelerine kulak asmadan kızın yanına yaklaştım ve "Ne okuyorsun?" diye sordum. Kalın camlı gözlüklerinin arkasından ürkek bakışlarıyla "Harry Potter ve Felsefe Taşı" dedi. Kitaba baktım kapağı beni içten etkilemişti. Bazılarınıza beyaz kağıda basılmış bir resim gibi gelebilir ama kitaba baktığım an sınıftaki gürültüyü duymaz, ne Neva'yı ne de başka bir şeyi görmez olmuştum. Kapağı benimle konuşuyordu adeta. İçinde bambaşka bir dünya olduğunu anlatmaya çalışıyordu... İlk Harry Potter romanımı o çekingen kızdan ödünç almıştım. Ben Harry Potter serisiyle büyüdüm. 2007 yılında tanıştığım J. K Rowling imzalı bu kitap beni başka bir dünyaya sürükledi. Rowling öyle gerçekçi anlatmıştı ki ben Hermonie'nin Harry'nin Ron'un hatta Cin Dobby'nin, Ruh Emicilerin, Hortkulukların ve dahasının uzaklarda bir yerlerde var olduklarını düşündüm. Sihrin gerçek olduğunu düşünmek bana mutluluk veriyordu, gerçek hayattan uzaklaşmak, rahatlamak... Harry sorunların üstesinden gelirken, kapana kısılmışken, mutluyken... hep yanındaydım sanki onunla beraber maceradan maceraya koşuyordum. Süpürgesiyle uçarken onunla uçtum aşağıya baktım yükseklikten korktum, o yeni bir büyü öğrenirken onun kadar heyecanlandım elimdeki kalem asaya dönüştü ben de sihirli kelimeleri söyledim, asamı salladım ve devasa bir yılanla karşı karşıya kaldığımızda sırt sırta verdik, birlikte mücadele verdik... Hermonie, Ron, Harry ve ben ana kahramanlarıydık bu fantastik dünyanın. Yaşım kaç olursa olsun Harry'yi bazen çok kıskandım. Hayal ettim, gerçekten yaşamak istedim onun yaşadıklarını. Bazen de gerçek dünyama dönüp baktım ve iyi ki ben bu romanın kahramanı değilim dedim. Ama şimdi geriye dönüp bakıyorum da bu seriyi o kadar kısa bir sürede nasıl okuduğuma hayret ediyorum. Ya ben büyüdüm hayalperest olamayacak kadar, ya da o büyülü dünyanın insana verdiği hissi unuttum kim bilir? Bu seri bir çocuğun Hogwarts Cadıcılık ve Büyücülük okulundaki maceraları anlatmıyor. Harry Potter dizisi sadece insanların okurken eğlenmesi için yazılmamış, bir amacı var: geniş okuyucu kitlesine ders vermek. Çünkü Harry Potter dostluğun, paylaşmanın, nefretin, sevginin, sabrın, korkunun, çaresizliğin hikayesi. Ron, Hermonie ve Harry'nin arkadaşlıkları paylaşmayı, sevgiyi, aynı anneden olmadan da kardeş olunabileceğini öğretiyor. Çok sevdiğim akıllı bir karakter olan Hermonie'nin bir sözü paylaşmayı, zorluklara birlikte göğüs germeyi ve dostluğun her şeyden önde geldiğini gösteriyor: "Her şeyi tek başına yapmak zorunda değilsin, Harry." Bir başka öğrettiği şey ise nefret karşılıklı olsa bile insanların orta yolu bulabileceği. Draco Malfoy'la Harry Potter'ın arasındaki nefret hiç sona ermiyor fakat Harry en son kitapta Malfoy'un baskı altında olduğunu ne yaptıysa ailesi için yaptığını anlayınca onu affediyor ve ona yardım ediyor. Aslında Harry Potter gerçek dünyamızın değişik bir yansıması Harry okula gidiyor, derslere giriyor sadece onun dersleri bizimkilerden biraz farklı matematik, fizik, biyoloji değil de kehanet, sihir tarihi vs. Bizim de bakanlıklarımız var onun büyülü bakanlıkları var. İşleyişleri görevleri biraz farklı o kadar. Ama bazı şeyler hep aynı Rowling'in yarattığı dünyayla bizim dünyamız arasında: fedakarlık, sevgi, arkadaşlık, nefret, hüzün, neşe... Severek okuduğum bu kitapların beni daha iyi bir insan yaptığını düşünüyorum ve bir Hogwarts mektubu da bana gelse fena mı olurdu diyor yazımı bitiriyorum. "İyi veya kötü yoktur sadece güç ve onu elde edemeyen zayıflar vardır." (Rowling'in kitabından bir alıntı)