MAVİLİĞİN UCUNDA

İnsanlar niçin seyahat eder? Gezmiş görmüş olmak için mi yoksa gittikleri yerlerde kendilerinden bir parça bulmak için mi? Bu soruyu kendime her defasında soruyorum. Cevabını kolaylıkla da veriyorum. Ben gittiğim her yerde kendimden bir şey bulduğuma inanıyorum. Havasından mıdır yoksa suyundan mıdır bilmem ama Balıkesir'in Ege kıyısında kalan Ayvalık ilçesi kendimden bir parça değil, kendimi bulduğum bir yer diyebilirim. Bendeki bu 'Ayvalık sevdası' çocukluğumdan geliyor sanırım. En güzel yolculuklarım Ayvalık'a yapılanlardı. Her zaman keyifli ama bir o kadar da buruk... Keşke zaman dursa da ben hep orada kalsam. Denize karşı oturup Ayvalık'ın o meşhur tostundan bir ısırık alsam. Bu tost diğerlerine benzemez ama. Ekmeği bile özeldir, kolay kesilmez, yakmaya da gelmez. Denizden esen poyraz da insanın içine işler. Ayvalık'ta bunun için bir çare var.''Adalet''. Nedir peki Adalet? O, iç iç doyamayacağınız bir çaydır. Sadece orada bulunur. Özü ise badem ve tarçın. Üşüdünüz, Adalet içerken ısındınız. Peki serinlemek için ne yapılır Ayvalık'ta? Şeytanın Kahvesi'ne gidilir koruk suyu içmeye. Olgunlaşmamış ve ekşi üzümdür onu vazgeçilmez kılan. Duraksamadan yolunuza devam edersiniz ve varacağınız ilk durak Paşa Limanı'dır. Burası, Ayvalık'ın 'Çamlık' adı verilen, adından da anlaşıldığı gibi her yerde bir anı barındıran çam ağaçlarının bulunduğu, isteyenlerin kamp da yapabileceği, sağlı sollu balıkçı teknelerinin soluklandığı bir yerdir. Burnunuza buram buram gelen iyot kokusu evinizde gibi hissettirir. Derin bir nefes alıp yolunuza devam edersiniz. Varacağınız ikinci durak Şeytan Sofrası'dır. Şeytan Sofrası, günbatımını izleyebileceğiniz, güneşin mavi ile buluştuğu, Şeytan'ı da kandırabilecek bir güzelliğe sahip olan, ona kavuşmak için dolambaçlı ve bir o kadar taşlı yolları aşmak zorunda kaldığınız bir tepedir. Sevdiğin insanla çıkmak bir gelenektir oraya. Yalnız da çıksan o günbatımını görür ve sevdalanırsın zaten. Yoğun duygular içinde bir sonraki durak olan Sarımsaklı'ya varırsınız. Sarımsaklı, Ayvalık'ta ki plajların büyük çoğunluğunu barındıran, içinde 'sarının saklı olduğu', daha çok yerli halkın uğrak noktasıdır. Sarımsaklı demez onlar. ''Sarımsak'' derler içtenlikle. Sonra farkında olmadan siz de 'Sarımsak' demeye başlarsınız. Yadırgamaz, hatta yadırganmazsınız. Sarımsak'a gelmişken o meşhur buz gibi karadut suyundan içmemek olmaz. En güzel hali de buradadır. Midilli'ye karşı karadut suyunuzu yudumlarsınız. Denize girmek de öyle kolay değildir bizim Sarımsak'ta. Direnmek zorundasınız denizin soğuğuna. Korkutmasın bu sizi çünkü deniz Eylül'de bir başkadır. Mavinin her tonunu, sıcaklığını, içtenliğini yansıtır. Her yerinizi bir huzur kaplar, vazgeçemezsiniz bu güzellikten. Son durağınız ise Ayvalık'ın en güzel adası Cunda. Mis kokulu adadır Cunda. Adı da buradan gelir. Daracıktır sokakları. Kaybolmak istersiniz birbirine benzemeyen, yıllanmış evlerin arasında. Hangi sokaktan geçerseniz geçin denize kavuşursunuz. Bu yüzdendir ki orada deniz daha sıcak daha samimi... Deniz, karnı acıktırır. En azından benim öyle. Cunda'ya kadar gelmişken de Papalina yemeden gidilmez. Karadeniz için Hamsi ne ise, Ayvalık için de Papalina odur. En güzel hali de Cunda'da bulunur. Çok narinlerdir ama küstürmeye gelmez. Balıkçıkların mavi sevdası ondandır işte. Tadı da başkadır. Bir Ayvalık macerası daha böyle sona erer. Keyifli ama buruk. Ucunda mavilikten, maviliğimden ayrılmak var. Aklıma geldikçe sorguluyorum. Nasıl bağlandım ben bu yere? Her sene yeniden görmek dileğiyle ayrılıyorum ondan. Her ayrılış da aynı hüzün. Benim için sevginin tanımı olmuş Ayvalık. Kavuşamadığım ve hep yarım bıraktığım. Ben kendi hikayemi bu maviliğin ucunda buldum, en anlamlı seyahatimi ona yaptım.