Alın Yazısı (Predestination), zaman yolculuğu ve onun yaratabileceği paradoksların, izleyene "Yok artık!" dedirtecek şekilde işlendiği 2014 Avustralya yapımı bir film. Spierig kardeşlerin, Robert A. Heinlein'in 1958 yılında yayımlanan "Siz Zombiler" kitabından uyarladıkları, birçok yerinde hayret ve şaşkınlık uyandırırken, sonunda sizi buruk bir hüzün ve soru işaretleriyle bırakacak ilginç bir bilim-kurgu örneği. Kesintisiz ilgi ve keyifle izlenebilecek, sizi, siz farkında olmadan, fikir ve yorumlarınızla katılımcı olmaya zorlayacak bir film. Filmin göreceli düşük temposunun, sınırlı görünen oyuncu kadrosu ve mekan sınırlılığının sonuçta hiçbir öneminin olmadığını fark edeceğiniz bir çalışma Alın Yazısı. Filmi izlemiş olanların, filmin şaşırtıcı ve biraz da çelişkili sonu ile ilgili benimle benzer düşüncelerde olduğunu tahmin ediyorum. İzleyeceklere verebileceğim ipuçlarının belki de en önemlisi, mantıksız ve hatta imkansız görünen olayların, tesadüflerin ve ilişkilerin sizi olacaklarla ilgili yanıltıcı tahminlerde bulunmaya sürüklemesine, filmin sonunu izlemeden, fırsat vermemeniz olacaktır. Filmi henüz izlememiş veya kitabı okumamış olanların yaşayacakları şaşkınlığa ve dalacakları derin düşüncelere engel olmadan söyleyebileceğim tek şey, bu filmin izleyende neredeyse, "Kelebek Etkisi" serisinin yarattığına benzer bir ruh hali yarattığı olabilir. "Kelebek Etkisi" filminde işlenen zamansal kısır döngü ve paradoks olgularının geniş kapsamlı etkileri, İngiltere'de gösterimdeki 50. yılını tamamlamış "Dr. WHO" dizisinde ve sinemalarda da kısa süre önceye kadar gösterimde olan "Yarının Sınırında" filmindekine benzer şekilde işlenmişti. Benzerlerinden farklı olarak, Alın Yazısı filminde zaman yolculuğunun doğurabileceği geniş kapsamlı paradoksal etkilerden çok, neredeyse kişisel denebilecek bir etki ve etkileşim konu edilmekte. Film bittiği anda duygu ve düşüncelerinizde yer edeceğini düşündüğüm, filmin kahramanının kişisel çaresizlik ve hüzünle karışık mutluluğu ise, filmin içinde geçen "kuyruğunu yutan yılan" benzetmesinin ne kadar iyi işlendiğinin en güzel kanıtı. Yukarıda kısaca bahsettiğim filmler dışında da birçok benzer temalı filmde, seyircinin ilgisini sürekli tutmak ve heyecan yaratmak amacı ile kullanılan görsel efektler bu filmde neredeyse hiç yok gibi. Bunun yerine seyircinin ilgisi mantıksal veya duygusal olarak imkansız görünen ama bir yandan da acaba olabilir mi diye düşündürten bir günümüz üçlemesi ile sağlanmış. Mantıksal ve duygusal olarak imkansız görünen bu üçleme ise ancak filmin sonunda fark edilebiliyor. Bu üçlemenin filmin arka planındaki öneminin daha kolay anlaşılabilmesi için, filmin İngilizce adının İncil'den alıntı bir deyim olduğunu belirtmem gerekiyor. Aynı şekilde, kuyruğunu yutan yılan betimlemesinin de "Aydınlanma" felsefesinin temel işaretlerinden biri olduğu bilgisinin de paylaşılması, sanırım yerinde olur. Filmin, belki de en büyük başarısı, bu algı yönetiminin son derece profesyonel biçimde işlenmesi olabilir. Bu durum, yabancı film eleştirmenlerinin tema ve oyunculuk açısından oldukça yüksek puanlı ve olumlu yorumlarına da yansımıştır. Bu nedenle, yapılan yüzeysel eleştiriler genellikle bilimsel imkansızlar ağırlıklıdır. Filmin bu başarısı, filmin sonunda, asıl hikayenin birçok insanın ölümüne neden olacak patlamanın engellenmesi amacı ile kahramanın yaptığı sayısız zaman yolculuğundan çok, kendi kişisel döngüsünün çaresizliğinin ve imkansızlığının yansıtılması olduğu fark edildiğinde daha da belirginleşecektir. Bu gerçek, filmin macera, bilim-kurgu karışımı görünümünün, kişilerin hayat hikayeleri ve kişilikleri belirginleştikçe, duygusal bir drama ve imkansız bir aşk hikayesine dönüşmesinin de asıl nedenidir. İzleyicilerin "yardımcı" kahramanlarla duygusal bağ kurmalarına- burada yardımcı sözcüğünü vurgulamak gerekiyor çünkü izleyiciyi birkaç sürpriz bekliyor- filmin sonunda ise baskın bir hüzün ve şaşkınlık duymalarına neden olan bu yaklaşım, insanların algılarının aslında ne kadar kolay yönlendirilebileceğini gösteren bir örnek niteliğinde. Filmi daha izlememiş olanlara bu filmi, paranoyaya kapılmadan ve paradoksa da inanmadan, kahramanın duygusal ve düşünsel evriminin keyfine vararak ve mutlaka her fırsatta yorum yaparak izlemelerini öneriyorum. Anlık doğru yorumlarınızın nasıl boşa çıktığını görmek ise, eminim size keyif ve şaşkınlığın yanında, buruk bir mutluluk da verecektir.