BÜYÜK KIZIL UMUT GEZEGENİ

Derin bir nefes aldığınız o anı düşünmenizi istiyorum sizden. Aslında bir saniye bile sürmeyen ama bir ömre bedel olan o an... Derin bir nefeste gözlerinizi kapatıp etrafınızı dinleyin. Neden mi? Çünkü insan o zaman fark edebiliyor en sessiz ortamda bile bir kaosun içinde yaşadığını, o zaman bir adım geri çıkıp kendini gözlemleyebiliyor. Tam da burada bir düşünce aklımın duvarlarına çiviler çakmaya başlıyor. İnsanı insan yapan nedir diye düşünmeye başlıyorum hayali demir çubuklarımın çerçevesinde. Sahi bizi insan yapan biyolojik yaratılışımız mıdır sadece ? Maddesel varlıklar olduğumuza inananların cevabı çok aşikardır lakin gördüklerinin gözden kaçırdıkları yanında çölde kum tanesi olduğunu fark etmeleri sanıldığı kadar uzayda yer çekimi değildir. Onları düşünmekten alıkoyan tanımlayamamazlık korkusunun atmosferinde bilinsizce süzülmektir aslında. İşte burada sizleri yüzleşmeye davet ediyorum. J. F. Kennedy'nin kulaklarımda yankılanmaya başlayan bir sözü yeşil ışık olabilir belki de. Korkuların arkasına saklananın hakikati asla göremeyeceğini su yüzüne çıkartmaya çalışarak, "Şüpheler ve korkular, hiçbir iş başarmaya yardım etmez, bilakis daima başarısızlığa rehber olurlar." demiştir kendisi. "Peki ama gözden kaçırdığımız bu hakikat nedir?" dediğinizi duyar gibiyim. Perdeler arkasında unutulan şey insanı insan yapanın vazgeçmemek olduğundan başka bir şey değildir tabii ki. Yağmurlu günde beyaz bulut umudu ile başları göğe çevirmişcesine, zihinlerinizi Mevlana'nın "Ölüm gibi bir şey hayata küsmek. Hatta ölümden bir başka hayata geçiş umudu bile taşıyabiliyor da insan, yaşarken yaşamdan vazgeçmek... Üstesinden gelinir gibi değil." sözüne yöneltmenizi istesem, çok üstünüze gelmiş olmam sanırım. Bunca olumlu ya da olumsuz diye adlandırılan duygu arasından vazgeçmemenin önemini ancak böyle vurgulanabilir çünkü. Sadece insanı hayallerine, hedeflerine ulaştırmaz vazgeçmemek bazen de insanı hayatta tutar. Mark Watney'i, botanist bir NASA astronotu, 564 gün boyunca ıssız, oksijensiz bir gezegende, kısıtlı yiyeceğe rağmen hayatta tutanın vazgeçmemesi ve azmi olduğunu anlamak için bir mahkeme dolusu şahide ihtiyacımız yok sanırım. Öldüğü zannedilirken yaralı bir halde gözlerini kırmızı gezegene açar Watney ama onun hikayesini başlatan an günler sonra hiçbir umudu yok iken vazgeçmeyi reddetmesidir. Çünkü "burada ölmeyeceğim." demesi ile başarmıştır bir dalın bile yetişmediği bir yerde patates yetiştirmeyi, 1997 yılından beri çalışmayan bir aracı kum altından çıkartıp iletişim kurmayı. Sanırım başından beri dikkat çekmeye çalıştığım vazçgeçmemenin, azmin neden hayatın panzehiri olduğunu şimdi anlatabildim. İşte budur hayat. Dikenli yolları göze almamız değil, o yolda yürümeye devam edebilmemizdir. Son zamanlarda insanların bunalımlara girmelerinin, hayatta bir anlam görememelerinin yegane nedeni gün gittikçe artan savaşlar ve insanlıktan uzaklaşan bir dünya değildir sadece. İnsanlara, başlangıç ve sonuçların önemli olduğunun söylenmesidir. Bu yüzden güzel başlangıçlar peşinde koşar önce insan. Önce yapmak istediklerini başlangıçlar uğruna erteler durur insan. Bilinçsizce kendini tüketerek.. Sonra adeta bir güneş çarpması halet-i ruhiyesiyle sürdürür süreci çünkü ancak o zaman gerekli enerjiye sahip olabilecektir "etkili bir son" için. İşte en büyük problemimiz budur. Başlangıç ve bitişlerin yolculuğun yanında heybetli bir çam ağacındaki bir çizikten başka bir şey olmadığını fark edememek... Hani bir kalıp vardır ya "çok geç olmadan" diye işte o kalıbı tozlu raflardan çıkarmanın, trene son vagonundan yetişmenin tam zamanı. Uzun lafın kısası, umuda her zamankinden çok ihityaç duyduğumuz bu zamanlarda Andy Weir'in satır satır işlediği bu kitap, son vagonu ufukta parlayan trenin biletlerinin halka sunulduğu şeffaf sergilerin başında geliyor. Görmekten korkmayanlar için...