Avare Dolaşma Derneği

Nedir aylak olmak? Mesela birisine "Ne yaparsınız?" diye sorulduğunda "Ben bir aylağım." cevabının gelmesi nasıl bir anlama gelir? Aylak sözcüğünü bu yazıyı yazana kadar daha önce hiç kullandığımı hatırlamıyorum açıkçası. Hafızamı şöyle bir yoklayınca pek kullananı da hatırladığımı söyleyemiyorum maalesef. Ancak aylak olmak bence üzerine ciddi ciddi düşünülebilecek bir olgu. Öyle ki hala düşünüyorum. Aylak olmak veya avare olmak kavramındaki derinliğe ilk kez Sargun Tont'un Solucanlara Piyano Çalan Adam kitabında dikkate almıştım. Tont kitabında Thoreau Avare Dolaşma Derneği adlı bir dernekten bahsediyor. Bu derneğin ne bir yönetim kurulu ne de bir sekreteri var. Sadece üyelerden ibaret ve derneğe üye olmanın tek koşulu da Thoreau müzesinde satılan tişörtlerden almak. "Üyeler genellikle birbirlerini tanımazlar. Üyelerin hepsini gören tek kişi müzedeki üstünde derneğin logosunu taşıyan tişörtleri satan insan. "(Tont, 11). Bir yere bağlanmayı sevmeyen kimseler bile bu derneğe rahatlıkla üye olabilirler. Ancak söylemeliyim ki çok anlamsız görünse de bu dernek geçmişte insanlar olarak verdiğimiz bizim için fazlasıyla önemli bir karara saygı göstermek üzere kurulmuştur. Bundan yüz binlerce yıl önce verilen karar, insanların dört ayak üzerinde yürümek yerine iki ayak üzerinde yürümeyi tercih etmesi ve ön ayaklarıyla üretim yaparak daha verimli canlılar haline gelmesidir. Buna saygı olarak Avare Dolaşanlar Derneği üyeleri aynı Tibetli hacılar gibi, hiçbir hedef belirlemeden yürüyüşe çıkarlar ve sadece dolaşmanın verdiği zevke, yıllar önce tek yürüme organı olarak atanan ayaklarının istediği yerlere giderler. Beni aylaklıkla alakalı düşünmeye iten bir diğer kitap ise Yusuf Atılgan'ın Aylak Adam romanı. Yusuf Atılgan bu romanında son derece iyi çizilmiş karakter sunuyor bize. Hatta öyle ki karakterin adının neden sadece C. Olarak verildiğini kimse dert etmiyor. C kendini herkese aylak olarak tanımlayan ve işi gücü olmayan biri. Babasından kalan birikimi tüketerek, hiçbir şeyi umursamadan yaşayan birisi. Zaman zaman da birçok şeye karşı olduğu söylenebilir. Fakat bu karşı çıkma da gene aylaklığından, işsizliğinden süregelir. Görüldüğü gibi Yusuf Atılgan'ın aylak adamı C gerçekten aylaklığı sevdiği bunu bir yaşam tarzı haline getirdiği için aylak biri. 1 Ben de aylak aylak gezmek istiyorum. Avare Dolaşanlar Derneği'ne üye olmak hatta birisi bana kim olduğumu sorduğunda aylak olduğumu söylemek istiyorum. Yalnız bunu C gibi tembelliği çok sevdiğimden istemiyorum tabi ki. Sadece geçmişimiz de verilmiş büyük karara saygı duyabilmek için değil. Aylak olmak istiyorum çünkü hayatımda en mutlu olduğum anlar gerçekten kafamın hiçbir şeyle meşgul olmadığı, tamamen boşaldığı zamanlar. Artık sırtımda çanta, cebimde telefon olmadan sokağa çıkmak istiyorum. Bir yerden çıkmam başka bir yere yetişmek için olmamalı. Adımlarımın hızlanmasının sebebi kolumdaki saatin beni uyarması veya güneşin konumu da olmamalı, olmasın lütfen. Zihnim yapmam gereken işlerle dolu, bırak bu işleri yapmayı bile düşünmekten insanın başının ağrıdığı oluyor. Lisede zamanlarımdan bir günümü hatırlıyorum, üyelik tişörtüm olmadan Avare Dolaşanlar Derneği'ne üye olmaya çalıştığım günlerden biri sanırım. Bir okul günü evden çıktım, hedefim okul değildi. Elimde mızıkam, cebimde de biraz param vardı. Sadece yürüyecektim sıkılana kadar. Ankara'nın tüm güzel parklarına gittim ve hepsinde birer simit yedim, kuşlarla yere dökülen susamlar dışında hiçbir parçasını paylaşmadım. Zaman zaman mızıkamı çaldım hatta Tunalı Hilmi'de amatör gruba bir süre eşlik ettim. Planlı olmayan, ajandamda olmayan bir işti, çok zevk aldım. İşte ben böyle günler istiyorum. Kendime zaman ayırdığım günler. Aylaklık ettiğim günler. Kafama estiği için bir yere gittiğim, sadece müziği, elimdeki simidi düşündüğüm veya elimdeki sıcak çayı hatta aşkı düşündüğüm günler. Yanlış anlaşılmasın ben tembel değilim ama aylaklık herkse lazım zaman zaman. Belki de kendi Avare Dolaşanlar Derneğimi açmalıyım. Buna ihtiyacı olan çok insan olduğuna öyle eminim ki.