Gökyüzüne Uçan Kanatlar

Günlerden Beşiktaş'tı. Sınav haftamızın o karamsar atmosferinden bir nebze de olsa uzaklaşmak için kaçınılmaz bir gündü. Senelerce o müthiş Çarşı taraftarının marşları zihnimde tekrar edip duruyordu. İçimde bir çılgın hadi arkadaş yeter beni delirttiğin artık kavuşma zamanı, diyordu. İçimdeki heyecan bir çocuğun en sevdiği oyuncağı alması gibi Ferhat'ın Şirin'e kavuşması gibiydi. Akşam saatler sekizi bulduğunda Beşiktaş-Tromsö maçına gidecektim. Sanatçının konserinden önce papağan gibi şarkılarını tekrar etmesi nasılsa ben de Beşiktaş marşlarını zihnime kazıyordum. Seksen bin taraftarın arasında elinden düdüğü alınmış çocuk misali kalmak istemiyordum. Futbol benim için sanat gibidir. Bir resitale gider gibi formamı özenle yıkayıp ütüledim. Gollerden sonra sevinirken bir kartalın kanat çırpışı temsili biz de atkı sallardık. Atkımı, tabiri caizse kanatlarımı boynuma doladım. Artık sıra kolumdaki saatteydi. Beni heyecandan öldürmeden görevini yapıp saatin sekize gelmesi gerekiyordu. Güneş yerini akşam sefasına bırakıyor, yıldızlar geceyi süsleyeceğinin haberini yavaş yavaş veriyordu. Stadın, namı diğer 'mabet', tüm ihtişamıyla karşımda dikiliyordu. Daha festivale bir saat vardı ama benim damarlarımdaki adrenalin kendini çoktan koyvermiş, kalbim fişek gibi hızlı hızlı atıyordu. Etraftaki herkes Beşiktaş formaları giymiş, Beşiktaş atkıları takmıştı. Kendimi bir yavru kuşun yuvasındaki gibi evimde hissediyordum. Havada büyük bir muharebe havası vardı. Benim için kazanmak ya da kaybetmek önemli değildi, tarafımız zaten belliydi. Tribündeki yerlerimizi aldık tabiri yerindeyse mevzilendik de diyebilirim. Herkeste bir heyecan bende ise cepheye ilk defa giden asker gibi aşırı bir heyecan vardı. On ikinci adam göreve hazırdı. Şimdi zaman sahadaki kartallar için uçma vaktiydi. Maçın kaderini değiştirebilecek en önemli adam olan hakem sakin bir şekilde sanki hisleri alınmışçasına düdüğünü ağzına götürdü. İşte o an nutkum tutuldu. Kulağımda kurşun geçer gibi ince ama güçlü ıslıklar çınlıyordu. Kalbim bir mahkum misali zincirlerini kırmak istercesine yerinden güm güm atıyordu. Artık doksan dakika boyunca devam edecek senfoni başlamıştı. Sanki sahadakiler müzisyen bizler ise koroyduk. Hani anlatılmaz yaşanır derler ya öyle bir maç bitmişti. Üstümde acayip bir yorgunluk vardı ama bu tatlı bir yorgunluktu, evine ekmeğini getiren babanın yorgunluğu gibi. Yorgunluğum sadece bedenimle sınırlıydı. O gece havada zafer kokusu vardı ve Beşiktaş kazanmıştı. Nasıl yorgun olabilirdim ki? Tam üç tane gol vardı, aynı üç perdelik bir tiyatro oyununu andırırcasına izledik. Oyuncular kendilerini yalnız bırakmadığımız için bize eğilerek selam verip minnettarlıklarını sundular. Bu küçük ama bir o kadar da anlamlı selamlamadan sonra görevini başarıyla yapmış bir asker gibi gururlu ve mutlu hissediyordum. Eve dönüş başladı. Yenibosna'ya gelene kadar otobüsler, metrolar, tramvaylar adeta bir karnaval havasını andırıyordu. Bu güzel mutluluğumuz maalesef çok uzun sürmedi. Rüyamda maçı tekrar ve tekrar izlemeyi düşlerken, kara bir haber beni zafer sarhoşluğundan uyandırdı. UEFA Beşiktaş'ı aldığı kararla hükmen mağlup ilan etmişti. Velhasıl kelam çok güzel bir akşamdı adeta rüya gibiydi. Sonraki aldığım haber ne kadar üzücü olsa da ben ona nazar boncuğu demek istiyorum. Dediğim gibi bu bir iddia değildi ki kaybedince yeni takımlar deneyelim. Bu yola baş koymuştuk ya, kardeşlerimle o atmosferi yaşamak bile başlı başına benim için yetti. Eğer siz de herhangi bir takımı destekliyorsanız bir kez de olsa maça gitmenizi tavsiye ederim. O an insan yanındakileri her ne görüşten, ırktan, mezhepten olursa olsun bir kardeş gibi görüyor. İşte en azından o ortamı görüp ileriye dönük barış ve mutluluk için hala umut var diyebiliyorsunuz.