GÜNEŞE SELAM

Ne kadar güzel bir güne açılıyor yine gözlerimiz. Güneş tepede, ışıkları selam verircesine gözüme çarpıyor. Sanki "Haydi uyanın. Tembellik yapmayın. Şahane bir gün başlıyor ve bir dakikasını bile kaçırmamalısınız." diyor. Kuşların yine keyfi yerinde, kondukları dallarda cıvıldaşarak şarkılarıyla bizi uyandırmaya çalışıyor gibiler. Ağaçlar, çiçekler en güzel yapraklarını ve çiçeklerini açarak karşılıyor bizi ve yeni başlayan günü. Bütün canlılar, her güzelliğin farkında ve bizim de fark etmemiz için çabalıyor sanki. Peki, bizler niye bu muhteşemliğe 'şahane' olduğumuzu düşünerek katılmıyoruz ki? İnsanlar bu güzellikleri göremeyecek, hissedemeyecek kadar başka daha 'önemli' işlerle meşgul çünkü. Herkesin yetişmesi gereken bir işi, mutlu etmesi gereken patronları, bakımıyla sorumlu olduğu birer ailesi var. Herkes öyle davranıyor ki sanki insanları bu günlük hayat hengamesi içinde tutan, ipin ucunu kaçırmalarını önleyen şey asık suratları ve mutsuzlukları. Mutlu olurlarsa her şey kontrolden çıkacakmış gibi. Mutlu olmak yapılması gerekenler listelerinde yeri bile olmayan bir şey. İş çıkış saatinde bir metroyu veya bir otobüsü düşünüyorum. Gülümseyen bir insanı o kalabalığın içine yerleştiremiyorum. Olmuyor, o tablonun içinde çok sakil duruyor. Ama somurtan, en ufak bir yanlış hareket görürse kavga etmeye hazır, kızgın suratları hayal etmek hiç de zor gelmiyor. Aksine o suratlar tam da oraya ait gibi. Daha farklı bir tablo mümkün değil mi peki? Birbirine gülümsemek için sebebe gerek görmeyen, kavga etmeye yer aramayan insanların olduğu bir topluluk hayal olmamalı. Kendini daha iyi hisseden insanlar, günlük hayat içinde de daha hoşgörülü ve etrafına neşe saçan insanlar olabilir. Her şey yine bizde bitiyor bence. Sabah uyandığımızda, güneşin selamına ve çağrısına "Evet, bugün şahane bir gün olacak ve ben de şahane hissediyorum." diye karşılık versek, kuşların cıvıldaşmalarını fark etsek ve bununla mutlu olsak kendimizi daha iyi hissetmek için bir adım atmış oluruz. Televizyonlarda ve internette sürekli karşılaştığımız, katiller, hırsızlar, tecavüzler azalır belki de. Kendini iyi hisseden, gerçekten 'şahane' olduğuna inanan birisinin çalmakla, birini öldürmekle, şiddet uygulamakla ne işi olabilir. Olay tamamen kendini neye inandırdığına bağlı aslında. Kendim de bunu denedim daha önce. Her sabah uyandığımda kendi kendime "Her şey harika ve mükemmel bir gün başlıyor. Sen de şahanesin." dedim. Hatta hem fiziksel hem ruhsal olarak çok kötü hissetsem bile bu kendimle konuşmaya ara vermedim. Her geçen gün daha pozitif duygular içimi kapladı. Güneşle daha içten selamlaştık, bazen ayaküstü sohbetlerle hal hatır bile sorduk birbirimize. Kuşlar benim en yakın dostlarımdı artık ve onların sesleriyle uyanmak bir keyif olmuştu benim için. Her zerremde mutluluğu hissedebiliyordum. Sadece kendimi dinleyip harekete geçmem yeterli olmuştu. Ancak, insanların arasında gezerken, onların mutsuzluklarını görebiliyordum. Hepsinin gözlerindeki bıkkınlık, isteksizlik ve mutsuzluk çok uzaklardan bile görülebiliyordu. O mutsuz insanların kendi potansiyellerinden haberi yoktu. Bu mutsuzluklarının asıl sebebi buydu. Hepsi, aslında o kadar mutlu olabilirler ki... Bir teşvik lazım sadece. Serdar Sönmemiş benim hayatıma yazdığı kitapla dokundu. Artık daha mutluyum ve bu mutluluğun kaynağı bir başkası değil. Tamamen ben yaptım bunu. İçimde bir mutluluk pınarı var sanki. Her sabah, kendime söylediğim güzel sözlerle o pınarın kurumasını önlüyorum. Sadece benim için değil, içimdeki pınarın, insanların susuzluğuna da çare olması için.