Kendimden Kaçmaktan

Yazamıyorum. Elimde yazmam gereken bir Türkçe ödevi var fakat ben yazamıyorum. Sebebi açık; birkaç saat önce fena halde kırıldım öyle ki sanki bin bir parça oldum, içimden bir şeyler kopup gitti. Aynaya baktığımda bir enkaz görüyorum. Bu ruh halinden dolayı da kafamı buraya veremiyorum. Sadece yaşadığıma, yaşatana tepki göstermek istiyorum. İçimden geçen kendi kırgınlığımın sebebine bunu kusmak, maruz kaldığım davranışın hesabını sormak ama cesaret edemiyorum. Bilemiyorum, belki de "Halimi bilmeden haddimi bildirdin." cümlesini tekrar duymak istemiyorumdur. Bir hayli karıştı aklım. Elime bilgisayarı alalı bir saatten çok oldu, bir yandan olanları düşünüyorum öte yandan ağır ağır yazıyorum içimden geçenleri. Dakikalar geçtikçe dört nala koşan öfkem yerini derin bir kırgınlığa bırakıyor. Bunu hak etmediğimi, buna maruz kalacak bir insan olmadığımı düşünüyorum. Kendime üzülüyorum esasında. Bu yazıyı bir iç dökümüne çevirmek istemezdim, çok özür dilerim. Ama anlayın işte iyi değilim, olmayacağım da. Hayatımın dönüm noktası korkunç umarsızlığı ile beni sarsıcı bir hayal kırıklığına uğrattı. Elimi kolumu bağladı, içimdeki o uçarı, güzel hisleri törpüledi. İnceliksiz davranışlarının, utanmaz cümlelerinin altında küçüle küçüle yok oldum sanki. Yaşadığım hayal kırklığını ifade edebilecek kadar yetkin değil dilim. Üstelik daha birkaç saat önce olup bitti tüm bunlar. Henüz olanların anlamını idrak edebilmiş değilim. Kaynayan içimi nasıl soğutacağımı bilmiyorum, nasıl devam edeceğime dair en ufak bir fikrim bile yok. Geçmişinde yaşayan, olup bitenlere takılı kalan biri olarak hem bu günüme hem de yarınıma yanıyorum şimdi. Tahammül etmeyi düşünmeden bırakıp gittiğim günleri özlüyorum. Aklımı ve kalbimi birinin tekeline vermediğim zamanları düşünüyorum. Beni nerdeyse nefessiz bırakacak olan zehirli sarmaşığı üzerimden söküp atmayı istiyorum. Yine korkaklığımdan olsa gerek o sarmaşıktan kurtulduktan sonra beni bekleyen muhtemel sonuçları göze alamıyorum. Özüme dönememekten, savrulup gitmekten, ortalığa dağılmaktan delicesine korkuyorum. Tüm bunların üstesinden gelebilmek, güç bulabilmek adına kendimi arıyorum, bulamıyorum. Birine varacağım diye öyle uzaklaşmışım ki kendimden. Bir başkasıyla olabileyim diye öyle kaçmışım ki kendimden o sarmaşığı üzerimden söküp atsam çırılçıplak kalacakmışım gibi hissediyorum. Sanki o olmadan bir anlam ifade edemiyormuşum gibi... Beni tutan, bağlayan bu derin kaygı olsa gerek. Dünyanın en çıkarsız en deli, dengesiz duygusunda kar zarar hesabı yaptığımı sanmayın. Üzerimde yoğun bir yılgınlık, yorgunluk var ve artık tek derdim aklımı, ruhumu en az zararla geri alabilmek . Canıma tak eden şeylere karşı derin bir nefes alıp devam etmeye çalışmak ne kadar sağlıklı? Nereye kadar kendimden vermeye, içimi kıymaya göz yumacağım? Sahiden, nasıl bir kısır döngüye kapılmışım ben? Bu işin sonunda kendimi yerde bulacağımdan adım gibi emin olmasam ya da belki biraz cesur olabilsem nihayete erebilir her şey, dinebilir bu fırtına. Sonunda huzur bulur muyum, benim adıma daha iyi bir hayat mümkün mü bilmiyorum. Hayatımın şu anki alt üst olmuşluğunu, itilmişliğini şarkılarda, şiirlerde, kitaplarda arayacak olsam gözümün önünde belirecek olan ilk eser Şebnem İşigüzel'in 2016'da okuyucuyla buluşan Ağaçtaki Kız adlı romanıdır sanırım. Kendi kendime düşünüyorum acaba ben de ulu bir ağaca tırmanıp akan hayatı uzaktan izleyip ondan kaçabilir miyim diye. Kaçıp saklanarak, yüzleşmeyerek nereye kadar ilerleyebilirim, kendimi ne vakit kaldırabilirim, bu trajediyi nasıl sonlandırabilirim işte bunların hepsi beynimde bir uçtan öbür uca cirit atan sorular. Cevapları şimdilik meçhul, ağırlıkları ise dayanılmaz.