NE ANLAMLAR DOĞURUR BU ŞİİRLER

"Sahi, yalnızlık da olmasa n'apardım ben?" Bazı zamanlar yalnız kalmalı insan, durup düşünmeli. Ne sonuçlar elde ediyor aldığı kararlardan, nelere yol açıyor yaptığı hatalar. Hepimiz büyük şehirlerin koşuşturmacasına, küçük şehirlerin derdine kaptırmış giderken, kendimize hiç yoktan bir beş dakika ayırmalıyız. Yalnız kalmalıyız kendimizle. Mesela ben çok severim yalnızlığı, hoş zaten normalde de etrafımda çok insan yoktur ya. Olanları bile istemem bazen. Çünkü o yorgunluğun üstüne, bir de insanlar sürekli düşündüklerini, fikirlerini, hislerini dışa vurur ve sen onları dinlersin. Aynı şekilde sen de yaparsın bunu ama hislerini dışa vurmaktan korktuğun ya da bundan yorulduğun an kendi kabuğuna çekilirsin. Buna çoğu insan 'depresyon' teşhisi koyar hatta. Sürekli 'iyi misin, neyin var?' Sorularıyla karşı karşıya kalırsın. Asla anlatamazsın bir şeyleri gözden geçirmek için kendine zaman verdiğini ve birazcık susman, kendini sessizliğe bırakman gerektiğini. Aslında bu yaratılan sessizlik, kendi iç sesinle baş başa kalmak, kafanı dinlemektir ve bunun sayesinde çoğu şey çözülür bana sorarsanız. Ve işte tam da bu sebeplerden ötürü Murathan Mungan'ın bu dizeleri anlatır biraz da beni. "Bazı hatıralar kurumuş nehir yataklarıdır Susuz, ama hala orda..." 'İnsan geçmişiyle yaşar ve yaşadıkları sayesinde bir birey olur' derler. Her yaşanmışlık, üstünden bir süre geçtikten sonra ise birer silik anıya dönüşür. Silikleşirler, ilk zamanki gibi berrak kalmazlar ama hep ordadırlar. İstemezsen kaybolmaz, bir yere gitmezler. Eğer ufacık bir anını bile hatırlamak istersen, neredeyse tüm bu anıları bir anda gün yüzüne çıkmış bulursun. Çünkü hatıralar, senin benliğini oluşturur. Seni yansıtır, seni büyütür, seni olgunlaştırır ve seni sen yaparlar. Ve az önce de belirttiğim gibi her zaman aklın bir köşesinde, açığa çıkmayı beklerler. "Kimse göründüğü gibi değilken içten içe değişen nice görünmezlikten İçgüdümün gücü içimin gücü iç gücü dış mihraklar karşısında içimin göçü, göçüğü dış işlerimin görünmez gündeliği gömülü dilin, kemiğin rengi mat ve saydam dış cephe kaplaması makul görünen cinnetin sağlama alınmış kabaran dengesi karıştığın kalabalıklarda kendine saklamak iç denizleri Nasılsın? Gördüğünüz gibi. akşam yine akşam yine akşam" Murathan Mungan'ın birde bu şiiri üzerinde düşünmek istedim. İnsan kendi içini gösterdiği kadarıyla bilinir diğer insanlar tarafından. Eğer aşıksa sevgisini gösterir, eğer nefret ediyorsa o kişiden, kinini. Ama yine de istediği kadarını gösterir, çoğu zaman tamamını veya gerçeği göstermek varken. Ve diğerleri, sadece baktığını görür, kendisine yansıtılanı. Ne bundan daha fazlası vardır ne de azı. Bir şeylerin göründüğünden farklı olduğu hissine kapılsanız bile bunu kanıtlayamazsınız zaten. Karşınızdaki ne diyorsa odur. Çoğu zaman da sorgulamadan kabul etmeyi seçersiniz. Bence hiçbirimiz bunu inkar edemeyiz, etmek istemeyiz. Hani filmlerde olur ya. Bir kadın bir adama aşık olur, adam ise başka bir kadına. Buna rağmen kendi aşık olduğu kadından beklediği ilgiyi göremeyince, ona aşık olan kadına gider ve ona, onu ne kadar çok sevdiğini anlatır. Kadın da inanır adama. Halbuki gönlünde başka biri vardır adamın. Ama yansıttığı farklıdır ve kadın, içini göremez, böylelikle dışarı vurduklarına inanır. Bu üç şiirde de kendimden, kendi düşüncelerimden, hissettiklerimden bir şeyler bulduğumu sezdim. Belki sizler de okuyunca aynı benim gibi düşünürsünüz ya da tamamen farklı anlamlar çıkartırsınız şiirlerden. Zaten şiirin büyüsü de burada değil midir? Şairler bir şeyleri açık bir dille anlatmak için değil, farklı şekillerde anlaşılmak için yazarlar. Her şey bir kenara Murathan Mungan'ın bu şiirlerini okuduğum 'Solak Defterler' adlı kitabını hepinize tavsiye ederim. Umarım siz de kendinizden bir şeyler bulabilirsiniz. Binhan Buse Bilgehan 21402547