Masumiyetin Adı Çocuklar

Henüz çok küçükken başladı okumaya olan tutkum. Daha okula başlamadan harfleri tanıyıp tabelaları okumaya başlamıştım. Okula başladıktan sonra ise bir dönemin en güzide kahramanı Ayşegül sayesinde daha da bağlandım okumaya; fakat dördüncü sınıfın ortalarında öyle bir yazarla tanışmıştım ki Ayşegül'ü de sınıf öğretmenimizin bize zorla okutmaya çalıştığı Nasrettin Hoca'yı da unutuvermiştim. Stephan King. Zamanımızın en ünlü yazarı belki de. Gece yataktan kalkıp mutfağa giderken yaşanılan o korku dolu anların baş mimarı. Sayfayı her çevirdiğimde, " Tamam artık. Daha fazla okuyamayacağım. " dediğim; fakat ertesi hafta bir başka kitabına başladığım ilginç adam. Son kitabını okumamdan yıllar geçmesine rağmen benliğimi korkularımın içine hapsetmemeyi bana öğreten, bizzat hepsinin üzerine gitmemi sağlayarak beni daha güçlü biri yapan bu fantastik yazarı hiç unutmadım. Soğuk bir aralık akşamı, sadece üç kişi olduğumuz sinema salonunda Tom Ford'un uzun süren bir aradan sonra çektiği Nocturnal Animals'ı izlerken aklımda beliren tek isim elbette ki Stephan King oldu. Yanımdaki arkadaşım filmin oldukça tüyler ürpertici ve de büyüleyici olduğunu iddia etse de bana son yıllarda çıkan nevrotik filmlerin bir tekrarı gibi gelmişti. Halbuki bir gün bir yönetmenin en az hayallerimdeki kadar eğlenceli fakat bir o kadar da korkutucu bir film çekeceğine emindim. Ne hikmetse bunun Tom Ford olabileceğini bile düşünmüştüm. Elbette ki sonuç beklenildiği üzere tam bir hayal kırıklığı oldu. Eve vardığımda, " Bu böyle olmaz, böyle düşünen sadece ben olamam. Elbette ki birileri benim istediğim tarzda bir film çekmiştir. " dedim ve bilgisayarın başına geçip absürt David Lynch biyografisinde bile istediğim o eğlenceli filmi aramaya başladım. Uzun bir araştırmanın ardından ise karşıma sürpriz bir biçimde King uyarlaması, Rob Reiner imzalı film çıktı; Stand by Me. İlk başta bir Stanley Kubrick faciası yaşayacağımı düşünüp burun kıvırmıştım ancak film daha önce okumadığım kısa bir öykü kitabından uyarlanmıştı ve oyuncu kadrosunun gençliği dikkatimi çekti. Filmin seksenlerde geçtiğini görmemle beraber kuşkularım giderek azaldı. Bu yıllarda çekilen hangi çocuk veya gençlik filmi güzel değildi ki? Ve film biterken kulaklarımda Ben E. King'in sesi, gözlerimde yaşlar ve yüzümdeki o gülümseme... Sonunda bulmuştum aradığımı ve sonunda anlamıştım aradığımın aslında sadece masumiyetten ibaret olduğunu. Büyüyünce çocukluk dertlerimiz bize gülünç gelir ya hani, aslında bilmiyoruz ki o dertler en sarsıcı, en yaralayıcı hatıralarımız. Bilmiyoruz ki her bir anımız gelecekteki bizi etkiliyor. Taşrada büyüyen dört şanssız çocuk... Her birinin hikayesi çevremizden birini hatırlatıyor bize. Hiç olmayan babamızı kahramanlaştırışımız, bizden büyük olan parlak ve yetenekli kardeşlerimizin altındaki ezikliğimiz, fiziksel kusurlarımız ve de küçük kalmamız için bize imkan tanımayan yetişkinler! Anlıyorsunuz ki bütün çocuklar aynı dinden ve milletten. Hepsi aynı dili konuşuyor ancak büyüyünce köreliyor o konuştuğumuz dil ve geriye dönüp baktığımızda, " Ne kadar güzeldi o yıllarımız. Şimdiki sorunlarımızın hiçbiri yoktu. " diyoruz. Ancak bilmiyoruz ki değişen sorunlarımızın büyüklüğü değil onlarla başa çıkma biçimimiz. Çünkü artık hiçbirimiz o masumiyete sahip değiliz. Dertlerimizin gelip geçici olacağını o çocuk aklımızla bilirken yetişkin aklımızla kabullenemiyoruz. Gökyüzüne baktığımız vakit gördüğümüz o mavi uçurtma mutlu etmiyor artık bizi. Stand by Me geçmişimize bir ayna tutuyor aslında. Ekrandaki çocuklar maceradan maceraya koşarken aralarına bizi de alıyorlar. Hemen aklıma artık hiç gitmediğim Karadeniz'deki küçük yazlığımız ve oradaki çocukluk hatıralarım geliyor. Ormana yaptığımız gizemli bisiklet turları, kimsenin yaşamadığı o kerpiç eve yaptığımız dehşet verici yolculuk, yüzümüzün her tarafına çikolata soslu dondurmamız bulaşmasına rağmen sahilde umarsızca yürüyüşlerimiz ve zengin sitesine giderek gizlice havuza girmelerimiz. O kadar macera atlatmamıza karşın annelerimizin akşam ezanından önce evde olmamız gerektiğini söylediklerini hatırlayınca, geç kaldığımızı fark ettiğimizde yaşadığımız o korku dolu anlar. Tıpkı bir Stephan King romanı gibi yaşadıklarımız. Ancak şimdiki hayatımıza baktığımız vakit bahsettiğim o nevrotik, gerilim dolu filmlerin içinde buluyoruz kendimizi. Etrafımızda bize destek çıkacak bir suç ortağı yok artık. Her yetişkin gibi tek başına ve de mutsuzuz. Ve de şarkının sonuna geliyorum, film biterken ekranda çıkan isimleri okuyup araştırmaya başlıyorum. Her birinin şimdiki hayatına ve birinin de artık olmayan hayatına baktığım vakit içimi bir korku kaplıyor. Yıllardır aradığım filmi bulmama karşın çocukların kaybolan o masumiyetleri içimi parçalıyor. Ve daha sonra fark ediyorum ki aradığım şey ve belki de özlediğim şey çocukluğum hatta masumiyetimmiş aslında. Sonra o günlere hiçbir zaman dönemeyeceğimi fark ediyorum. Belki de en iyisi bu bilemiyorum. Çünkü masumiyet bize değil, çocuklara yakışıyor.