GELECEK KAYGISI

İster istemez aklıma insanlığın geleceğiyle ilgili sorular geliyor. Elli, belki de yüz yıl sonraki durumumuz ne olacak diye düşünüyorum. Tüketime aç toplumumuzdan kalan atıklar, güzelim dünyamızı bir çöp yığınına dönüştürüyor, yarattığımız ürünler ve cihazlar insanları doğadan ve sosyal hayattan kopararak bir nevi insanlığın sonunu getiriyor. Ne yazık ki ancak evimizi terk etmek zorunda kaldığımız zaman gezegenimizin kıymetini anlayacağız gibi gözüküyor. Wall-E animasyon filmini izledikten sonra geleceğin ne kadar karanlık ve korkutucu olabileceği fikri beni gerçekten derinden etkiledi. Şu anda toplumumuza baktığımda sürekli bir tüketim ve harcama isteği dikkatimi çekiyor. İnsanlar ellerindekilerden sıkılıp hemen yenisini alıyor ve eskiler düşünülmeden çöpe atılıyor. Örnek olarak toplumumuzdaki teknolojik alet kullanımını verebilirim. Her sene aynı olmasına rağmen yenisi denilerek dayatılan, gereksiz ve mantıksız özelliklerle içi doldurulmuş, insanları tekdüze ve aptal bir hale getiren telefonlar, bilgisayarlar, televizyonlar... İnsanlar ihtiyaçlarını karşılayabilecek nitelikteki cihazlarını bile sırf yenisi çıktı diye bir kenara atabiliyor ve bu durum çevrede biriken atık miktarını önemli ölçüde artırıyor. Aynı Wall-E filminde olduğu gibi dünyamızı yavaş yavaş çöp dağları kaplıyor. Ve ne yazık ki ileride Wall-E gibi küçük, şirin bir robotun pisliklerimizi temizleyeceği kanaatinde de değilim. Ama eninde sonunda filmde olduğu gibi insanların dünyayı terk etmek zorunda kalacaklarından adım gibi eminim ve asıl sorun da burada başlıyor. İnsanı insan yapan faktörlerden biri de doğa. Doğa ve doğallıktan ne zaman uzaklaşılırsa işte o zaman insan davranışları hata vermeye başlıyor. Bizi diğer canlılardan ayıran sosyal zekamız etkinliğini yitiriyor, çevreye karşı duyarsızlaşıyor ve kendi benliğimiz içinde yapay objeler tarafından hipnotize olmuş bir şekilde robot gibi yaşamaya başlıyoruz. İşte, gelecekte dünyamızı yani doğayı, doğallığı terk etmek zorunda kalırsak aynı filmdeki gibi içi boş; duygu, düşünce ve iradeye sahip olmayan yağ tulumlarına dönüşme ihtimalimiz çok yüksek. Hatta günümüzde bile bu durum yaşanıyor. Metroda kitabımı okurken yanımda oturan küçük çocuk kafasını yarım saat boyunca hiç kaldırmadan hipnotize olmuşçasına tabletinde oyun oynuyor, annesinin sorularına cevap vermeye bile tenezzül etmiyor (duyduğundan bile şüpheliyim) ve bu nesil gerçek hayattan yoksun sanal bir tekdüzelik içinde yetişiyor. Yani gelecekte kendimizi çöplük haline gelen dünyamızdan kurtarabilsek bile insanlığımızı kaybetme riskiyle karşı karşıya kalacağız. Ama bu hiç umut olmadığı anlamına gelmesin. Bence her zaman olduğu gibi bir umut var. Yeniden insanlaşmamız lazım. Teknolojinin ve büyük şirketlerin bize dayattığı yaşam tarzından kurtulmamız; bizi insan yapan gezegenimiz ve doğayla olan bağımızı güçlendirmemiz gerekiyor. Ben, özellikle filmdeki tüylerimi diken diken eden atmosferi gördükten sonra kendimi teknoloji alanında biraz kısıtlamaya başladım. Bilgisayar başında geçirdiğim saatleri azaltarak kendimi daha çok dışarıda dolaşmaya, spor yapmaya, sosyal aktivitelere katılmaya teşvik ettim. Ayrıca tüketim ve atıklar konusunda daha dikkatli davranmaya büyük özen gösterdim ve hala gösteriyorum çünkü gelecekte en son istediğim şey çöpleri arasında yaşam belirtisi olmayan bir çölde yaşamak. Sonuç olarak Wall-E filmi bana doğanın ne kadar değerli olduğunu tekrardan hatırlattı. İleride küçük bir bitkiye bile muhtaç kalabileceğimizi, insan ve doğa ilişkisinin ne kadar önemli ve elzem bir şey olduğunu gösterdi. Umarım gelecek kaygı duyduğum bu senaryoya uymaz ve beni haksız çıkartır, gelecek nesiller birbirleriyle sosyal ve sanallıktan uzak bir ortamda doğa ile iç içe, huzur içinde yaşarlar. Umarım insanlığı filmdeki gibi robotlardan öğrenecek kadar aciz duruma düşmeyiz. Hakan Yanık 21502348 Section: 060