KAYBETMEK

Hiç kendinizi değersiz ve dünyada yaşamayı hak etmeyen biri olarak gördünüz mü? Ben, kendimi olgunlaşmış bir kadın olarak fark ettiğim günden beri çoğu zaman öyle görüyorum. Aynanın karşısında durduğum her an, lisenin son sınıfında üniversite sınavına çalıştığım her gün. Biliyorum, insanların donup kalacağı bir zekam ya da güzelliğim yok. Ders çıkışları ya da yemek aralarında kampüste dolaştığımda çevreme bakınıyorum, öğrencileri kendimle kıyaslıyorum. Herkesin benden daha iyi oldukları bir konu kurguluyorum kafamda. İnsanları tanımadan onların daha üstün olduklarını kabullendim hep. Benden daha mutlu, daha güzel, daha zeki, daha olgun, daha sosyal, daha özgüven sahibi... Hani tüm anne babalar ister ya çocuklarının gelecekte dünyaya faydalı birer birey olmalarını, işte hiçbir zaman ileride başarılı olabileceğimi bırakın düşünmeyi, hayal bile edemiyorum. Neden insan kendini bu kadar aşağılıyor diye düşünüyor olabilirsiniz. Geçen günlerde arkadaşıma beni eleştirmesini teklif ettiğim zaman bu konuda çok mütevazi davrandığımı söylemişti. Onun gibi de düşünmeniz muhtemel. Kendime neden bu kadar zarar veriyorum bilmiyorum. Hata mı yapıyorum? Büyük bir olasılıkla. Evet, kendimi odalara kapatmıyorum belki. Saatlerce ağlayıp depresyona girmiyorum. Ama tecrübelerime dayanarak belirtiyorum ki bir kere bu hisse kapıldığınız an, işin içinden çıkması gerçekten çok zor oluyor. Ailem, arkadaşlarım her zaman yanımda oldular. Beni "bu dünyada yaşamayı hak eden " insanlardan biri olduğuma ikna etmek için çok uğraştılar. Babam her gün bana ne kadar güzel bir kız olduğumu anlatırdı üniversiteye gelmeden önce. Defalarca benden bahsettik belki de. Anlamıyordu ya da hiçbir zaman anlatamadım. İhtiyacım olan ne bilmiyorum. Beni bana ikna edecek. İnsanların beni tanıdıkları için gerçekleri göremediklerini ya da doğruları söylemediklerini düşünürüm. Sadece beni mutlu etmek için kandırdıklarını hissediyorum. Peki ya inanmam için ne olması gerekir? Bir yabancıya bu soruları sormam mı? Ya o da diğerleri gibi beni iyileştirmek için gerçekleri göz ardı ederse? İnsan beyniyle başa çıkmak gerçekten çok zor ve anlamsız. En azından benim için. Bilinç, düşünceler hepsi soyut kavramlar. Peki sonunda değerli olacağımı bildiğim somut bir şey yapabilseydim, o zaman aynaya baktığımda büyülenir miydim? Mesela bir parfüm gibi. Dünyanın en güzel kadınlarının kokularının bulunduğu küçük bir cam şişe. Hayatımı mükemmel yapabilirdi. Koku: Bir Katilin Hikayesi filmindeki başrolün de benim gibi hisleri olduğunu fark ettiğim an, yaşadığım onca his hiç de mantıksız gelmiyor. Filmde, küçüklüğünden beri insanlar tarafından dışlanmış bir genç, hassas koku duyusuyla kadınların doğuştan sahip oldukları kokuları alabiliyor ve onları kadınları öldürüp elde ederek bir parfüm oluşturuyor. Onu idam cezasından bile kurtaran, insanların taparcasına çocuğa yaklaştığı bir koku. Kim istemez ki? Düşünün, o parfümle özendiğim bir kızın güzelliğine sahip olduğumu ya da çok zeki bir insandan bile daha çok özel hissettiğimi. 19 yıldır tek bir saniye bile yaşamadığım bu duyguyu tatmak gerçekten inanılmaz olurdu. Hayat, insanları etkilemekten ibaret değil. Dünyada yaşanacak çok şey var. Gezilecek çok yer. İnanır mısınız ara sırada da olsa ben de kendimle savaşıyorum. Güzel olsaydım, çok param olsaydı, tüm sınavlarım çok iyi olsaydı hayat daha çok zevk verirdi biliyorum ama beni çok seven bir ailem ve arkadaşlarım var. Sevgi neyimize yetmiyor ki sanki? Şu satırları yazarken kendimi kandırıyorum. Yazarken bile farkındayım, düzelmemeye yemin etmişçesine. İnsanlar çeşit çeşit yaratılmış derler hep. Beni o çeşitlilikte bulunduran sıradan olmak. Sıradan olmak beni üzüyor ama güneş nasıl her gün doğudan doğuyorsa ben de bu gerçekliği kabul ettim. Onca limonlu, vişneli, damla sakızlı dondurma arasından vanilyalı olmayı. Sade olmayı. Bana renk katabilecek bir şişe parfüme de sahip olmadığıma göre kurtuluşum sanırım ufukta görünmüyor. Çünkü biliyorum, bu geçici dünyaya kaybetmek için gelmişim.