YORGUN ADIMLARIM

Zaman su gibi akıp giderken elimdekilerin kıymetini daha fazla bilmeye başlıyordum. Yıllardır her gün üzerinden geçtiğim köprü daha güzel, yollar daha bir anlamlı geliyordu. Takvimden biten günün yaprağını itinayla koparıp saklıyorum. Daha fazla dikkatimi çekiyor günler, saatler. Daha fazla yaşamak istiyordum, ölüm ve yalnızlık gözümü korkutuyordu. Yıllar geçtikçe farkına vardığım her bir beyaz saçta korkularım daha da artıyordu. Gençken biriktirdiğim gazete haberlerine, fotoğraf albümlerine baktıkça yaşlandığımın farkına varıyorum, artık daha çabuk yoruluyordum. Doğum günümü bile unutuyor, günler sonra fark ediyordum geçtiğini. Sanırım yaş almak korkutuyordu beni, sona yaklaştığımı görüyordum. Daha yavaş çıkıyordum merdivenleri, beşinci basamakta duraklıyordum. Kısa kısa, hızlı nefes alış-verişlerim çocukluğuma götürüyordu beni. Birkaç hamleyle ağaçlara çıkışım, düşmeyi göze alışım... Genç olmak tecrübe etmek, denemek demekmiş şimdi anlıyorum. Risk almak gençken daha kolaymış. İnsan yaşlandıkça gelecekten endişe duymaya başlıyormuş ve bu endişeler yeni şeyler denemesine engel oluyormuş. Hata yapmayı göze almaya korkar oluyormuş insan yaşlandıkça. Şimdilerde yeni bir trend almış başını gidiyor: Bütün kitapçılarda "Ölmeden Önce Görülmesi Gereken Şehirler" kitapları, "Ölmeden Önce İzlenmesi Gereken Filmler"... Yeni farkına varıyorum az gezdiğimin. Kendime bir liste yapmak istiyorum. Ölmeden önce yapacaklarım için... Yaşlılık konusunda tedirgin olmamıza sebep olan da bu değil midir zaten? Ölümü düşünmek... Bir defter ararken okumayı yarım bıraktığım kitap, Wilhelm Schmid'in "Sakin Olmak: Yaşlanırken Kazandıklarımız"ı düşüyor üstteki raftan. Yere düşmesiyle yerdeki tozların havalanması bir oluyor. Öksürmeye başlıyorum, küçücük şeyler hastalanmama yetiyor. Yerleri silecektim, tozların kalkmasıyla unuttuğumu fark ediyorum. Yoksa yaşlılık hastalıklarından biri mu bu da? Aylardır zihnimde cevaplarını aradığım sorular var. Zamanla daha fazlasını mı unutacağım? Kitabın üzerindeki tozları silerken kitapçıdan ilk aldığım günü hatırlıyorum, raftan öylesine çekip alışımı, yarısına gelip ne gerek var diyerek okumayı erteleyişimi... Bir umut vardı içimde. Sanki okumayı ertelesem yaşlanmayacakmışım gibi. Sayfaları çevirdikçe kitap daha çok çekiyor beni içine, daha çok ilgimi çekiyor. İşte şimdi anlaşmaya başlıyoruz 1 Dilara ERGÜL eserle. Wilhelm Schmid eserin önsözünde kendini yaşlanma tecrübesini yaşayacak son insan olarak tanımlıyor. Belki son insan değildim ama yaşlanacağım fikrine kendimi hazırlayamamıştım ben de. Schmid'in tecrübelerini okurken her satırında kendimi görüyorum. "Altmışıncı doğum günümde, çok güzel geçen ve bir daha asla yaşayamayacağım ellili yaşlara veda etmenin hüznüne kapıldım. On yıl önce, kırklı yaşlara veda etme burukluğuna kapılmıştım, kırkların bir kıymet-i harbiyesi vardı, gelecek yıllarsa hiç güven vermiyordu."1 Geleceğin güven vermediği, endişelendiğimiz doğruydu. Kitabın sayfalarını çevirdikçe Wilhelm ve ben daha çok şeyi paylaşır olmuştuk. Her satırını okuyuşumda daha çok ortak noktamızı buluyordum. İşitme cihazlarından bahsediyordu bana Schmid, bunamaktan, kamburunun çıkmasından... Okudukça tedirginliğimin artmasına rağmen elimden de bırakamıyordum kitabı. İlaç saatimin geldiğini görüp, kitabı kenara koyuyordum. Camı çatlamış küçük aynam çekiyordu dikkatimi. Aynanın çatlakları altında kendi yüzümü görüyorum. En son ne zaman bu kadar uzun izlemiştim aynada kendimi, kim bilir. Çizgiler içinde kalmıştı yüzüm, her biri anılarımı taşıyan çizgilerle doluydu. Aynayı bırakıp da kitaba uzandığım anda hatırlıyordum ilaç saatimin geçtiğini, az kalsın unutuyordum. Kitabımı alıp, kedimin tırmaladığı koltuğa otururken ne kadar yalnız olduğumu bir kez daha hatırlıyordum. Endişemin sebebini daha iyi anlıyordum: yaşlılığının nasıl gerçekleşeceğini bilememek ve nasıl olacağını seçememek. İşte beni korkutan da buydu. Saatler sonra bitiriyorum kitabı. Hala tedirginim, içimdeki endişe henüz terk etmedi beni. Lakin artık yalnız değilim, Wilhelm var... 2 Dilara ERGÜL