Acı Dersler

Almanca hocam bir gün bana şu soruyu sordu, ailemizin onunla olan ilişkisinden bahsederken: "Bu kadar iyi arkadaşlarınız [yani kendisi] var bu ilişkiyi ne yapmak lazım?". Cevabım "Kullanmak" idi. Kötü, "karşıdan alıp hiçbir şey vermemek" gibi bir niyetim yoktu diye düşünüyorum sadece 10 yaşındaydim. Yine de hocam beni düzeltti sorusunun (hocamın istediği) cevabı "değer vermek" idi. Amacı bana kızmak değildi, ona bir kötülük yaptığım da yoktu amacı sadece bir ders vermekti, ve, yaklaşık on yıl sonra bunu hatırladığıma göre, gayet etkili bir ders olmuştu. Lisede başka bir olay: bir arkadaşımla birlikte League of Legends oynuyorduk. Birlikte oynamak çok zevkli olduğu için, oyuna gerektiğinden fazla zaman harcıyorduk; derslerimiz için zaman ayırmamımızdan başarımız düştüğünde oyunu daha boş olduğumuz zamana kadar silmeye karar verdik. Ancak, bir iki hafta sonra ben biraz boş olunca oyunu yeniden kurdum ve arkadaşım olmadan oynamaya başladım. Bunu kendime nasıl açıkladığımı ve nasıl savunduğumu hatırlamıyorum, ama sonunda arkadaşım yeniden oynadığımı öğrenmişti. Ondan beri arkadaşlığımız bir daha hiç aynı seviyeye yaklaşmadı. Lisenin son sınıfını arkadaşımla çok az konuşarak geçirdim. Bunun en acı tarafı, onun karşılaştığım, ruh ikizimi en yakın insan olması böyle bir arkadaşı kaybetmek anlatabileceğim bur durum değil. Daha kötüsü arkadaşı kaybetmeyip, onu her gün görmek, ve her gün eskiden ne kadar yakın olduğumuzu hatırlamak. Her şey saçma bir oyun yüzünden de değil mesele güven ve Said Sattarov dürüstlük. Kuprin'in ana karakteri, "Mishika" da, benim gibi, bunun farkında. Kendisinin sevgilisini ne kadar sevdiğinin farkında, ve onun geçmişi ve sırları hakkında da ne kadar kıskanç olduğunun farkında. Kıskançlığa yenilmeyip dürüst kalmak için elinden her geleni yapıyor bu, yaptığı her yanlıştan sonra üzerine düşünmesinden anlaşıyor. Ancak sonunda sevgilisi, ondan uzaklaşmanın ikisi için de daha iyi olduğuna karar veriyor; giderken the Mishika'ya yaptığı tavuskuşu dikmesini bırakıyor kendisine yansıtması için. Hikaye ilginç tartışmalara yol açabilir aslında kadının geçmişinin sırlarını gizlice öğrenmek ihanet ise, sırlarını anlatmamak da ihanet değil mi? Demek istediği, sevgilisinin kendi geçmişini örendikten sonra kendisine aynı gözle bakmıyacağından mı korkuyor? "Geçmişimi geride bıraktım" derken aslında geçmişimizden korktuğumuzu mu kabul etmiş oluyoruz? Yoksa kadının demek istediği, kendisine biraz olsa da dürüst olmamısına izin veren Mishika daha yüksek seviyeye çıkabilir mi? Yani arkadaşım da beni affedebilirmiydi? (Aslında öyle düşünmüyorum, çünkü o olay sadece son damla idi, yoksa ondan önce da ikimizin (daha çok benim, sanırım) yaptığımız yanlışlar vardı.) Bu hikaye kendi fikirlerimi de düzgün bir hale getirmeme yardımcı oldu böyle bir durumda yapabileceğim en iyi şey, arkadaşıma (partnerime, vs.) şans tanımak. Artık biliyorum ki dürüst olmak o kadar kolay iş değil; belki bazen dürüst olmamak dürüst olmaktan daha az zarara yol açabilir. Tabii bir de "Acı gerçek, tatlı yalandan daha iyidir" diye bir şey var... Hatta daha geniş bir çözüm de üretebilirim ilişkiyi korumak için ne gerekirse yapmam lazım. İlişkimizin değeri, arkadaşımın anlatmak istemediği birkaç sırdan daha yüksek omasını düşünüyorum. Sonuç olarak artık öyle bir arkadaşım yok. Almanca hocam da bu bahar vefat etti onu bir yıl aramamıştım, ve bir daha da teşekkür etmek ya da ders almak için komuşmam mümkün değil. Said Sattarov Arkadaşımla ise hala çok yakın değiliz haftalarca konuşmadığımız oluyor. Bu dersi çıkarmak o zaman neden bu kadar zor idi ki?