YALNIZIZ ASLINDA

İlk defa Leon filmini izlerken duymuştum "Shape of my heart"ı. İlk kez bir şarkıyı bulma çabasını göstermiştim, "Kim yazmıştı böylesine güzel bir şarkıyı?" diye düşünmüştüm. Sözlerini ilk başta anlamasam da o melodinin ahengi beynime kazınmıştı bir kere. Sting ile tanıştım bu mükemmel şarkı sayesinde. Bazı şarkılar vardır, her insanda farklı duygular yaratır: Sevinç, özlem, sevgi... Bu şarkı da onlardan işte... Defalarca dinledim hem kendimi hem de bu şarkıyı çözebilmek için... Shape of my heart yalnızlığın şarkısıydı bana göre. Yalnızların dilinden iyi anlayan bu şarkı, benim de duygularıma tercüman olmuştu. Düşüncelerimi yeniden sorgulamıştım güzel melodisi eşliğinde... Tekrar başlattım şarkıyı, duygularımı hissettiğim ölçüde size de yansıtabilmek için. Hayatımızın akışı her zaman istediğimiz yönde gitmiyor. Bazen hak etmediğimiz duyguları tadabiliyoruz. Bu duygulardan en önde geleni de elbette ki yalnızlık... Hayatımıza aldığımız insanlar bizi birer birer terk ediyorlar zamanı gelince. Duygularımız, kalınbını o insanlara göre almaya çalışırken bir anda benliğimiz yok oluyor fark etmeden. Bir hamur gibi yoğruluyor kalbimiz değer verdiğimiz insanların elinde. Hiçbir kalıba sığamamaya başlıyoruz, dışlanıyoruz akabinde. Sonrasında gelen o yalnızlık duygusu kaçınılmaz tabii ki. Böyle bir duyguyu ağır bir şekilde de olsa atlatanlar elbette vardır. Ben atlatamayanlardandım. Hayatımı, sanki her şeye yeniden başlayabilecekmişim gibi yaşamak istiyordum, canım yanmadan. Sonunda her yolun yalnızlığa çıkacağını bilsem de kalbimi hayatımda olan insanlara şeklini vermesi için veriyordum her seferinde, hiç uslanmadan. İnsanlar hayatımdan çıktığı zaman içimde kocaman bir boşluk oluşsa da yalnız kalmamak pahasına yeniden doldurmaya çalışıyordum o boşlukları kendimce. Yine olanlar hep aynı... Farklı insan, farklı mekan ve bozulmaya yüz tutmuş aynı kalp... İncitmemeye çalıştıkça, ben inciniyordum. Yalnız kalmamak için inciniyordum, çünkü biliyordum ki farklılaştıkça beni içlerine almayacaklardı. Onlar gibi düşünmeye, davranmaya çalıştıkça kalbimin şeklinin de değiştiğini sonradan anladım. Benim içine duygularımı dökebildiğim bir kalp değildi o, öylesine hayatıma girip hayatımdan çıkan insanların attığı bir fırça darbesi gibiydi. Onlarca renge boyanmış, karalanmıştı. Sorgulamaya başladığımda ise vakit biraz geç olmuştu, yalnızlığımla baş başa kalmıştım çünkü. Korkum olan yalnızlıkla yüzleştim ben de. Gerçekten değer miydi yalnız kalmamak uğruna verilen o savaşa? Kalbimi, duygularımı kısacası benliğimi yüzlerine maske takan yabancı insanların eline oynaması için vermek mantıklı mıydı? Üzerinde düşündükçe daha derin bir hal alıyordu bende bu sorular. Tabii ki hayırdı cevap. Yalnızlık öyle bir kavram ki, birtakım insanlar ceza olarak saysa da diğerleri bir lütuf olarak görüyordu. Ödül olarak gören insanlara göre yalnızlık, kendimizi tanıma biçiminin bir yoluydu, bu sayede kendimizle dilediğimizce baş başa kalacak, ve kendimizi çözecektik. Ama önceden dediğim gibi, ben yalnızlığı ceza olarak görenlerdendim, ta ki kendimi sorgulayana dek. Belki de şarkıyı güzel yapan buydu; yalnızlık ve çaresizlik teması ve arkasında ona eşlik eden hafif melodisi... Sorgulatıyordu kimliğimi. Çoğumuz bu şarkıyı o yalnızlık duygusunu doya doya tatmak için dinliyordur kim bilir. O çaresizliği bir nebze de olsun yaşamak için... Yalnızlığımla başbaşa bırakıyordu. İçine sığmaya çalıştığımız kabı yıkmaya çalıştım olabildiğince. Hayatımız kalıplardan ibaret değildi. Sadece doğru bir şekilde yaşamanın yolunu bilmekti asıl sorun. Hayatımıza giren insanlara göre şekil almış olsaydık muhtemelen kişiliksiz sıfatını yemekten eksik olmazdık. Hayat kısa ve benliğimizi tanımamız için çok kısa bir zamanımız var. Dolu dolu kullanmalıyız bize verilmiş olan bu muhteşem ödülü. Ta ki sonumuz gelene dek.