AŞKIN MEKTUP HALİ

Hayatınızda bir kez olsun biriyle mektuplaştınız mı? Bu kişi sevgiliniz, askerde olan ağabeyiniz ya da kilometrelerce uzakta olan babanız da olabilir... Açık konuşmak gerekirse, ben bu zamana kadar sadece Türkçe derslerinde yazmışımdır mektup, o da ödev olduğu için... Çünkü artık mektupların yerini telefon görüşmeleri, saniyelik gönderilen mesajlar aldı. Ne ben ne de bir başkası mektup yazmaya muhtaç artık. Orhan Veli de kendi zamanında mektup türünü bir hayli kullanmış. Hatta aşkına olan mektupları Yalnız Seni Arıyorum adlı kitapta toplanmış. Orhan Veli'nin satırlarında Nahit Hanım'a olan aşkını an be an okuyucuya hissettiren bir kitap bu. Belki bu dönemlerdeki ilişkilerden farkı; yaşanılan aşkın ateşini karşı tarafa bire bir hissettirebilmektir mektup aracılığıyla... Orhan Veli aşkını öyle bir kaleme almış ki, mektupların her bir satırı herkes gibi beni de derinden etkiledi. Hani demiş ya mektubunda '' Ben senin hayranın, esirinim. Her şeyinin hayranı, her şeyinin esiri. Yüzünün, saçlarının, vücudunun, kokunun, sıcaklığının, her şeyinin...'' (Kanık, 2014, s. 109) Bu sözleri bu dönemde kim sarf edebilir sevdiğine? Bu kadar kendinden emin, aşkına bağlı biri çıkabilir, söyleyebilir mi? Çünkü Orhan Veli öylesine aşık bir adammış ki, görüşememelerine rağmen hep sadık kalmış sevdiği kadına. Sabırla beklemiş Nahit Hanım'ın cevabını... Nahit Hanım'dan başkasını istemediğini her defasında vurgulamış ona yazdığı mektuplarda, öylesine saf ve derin bir duyguyla. Tam da bu yüzden Nahit Hanım'a olan aşkını kıskandırır boyutta Orhan Veli'nin aşkı. Hiç bıkmadan, usanmadan, mektuplarına cevap gelir mi bilmeden sadece beklemeyi ve yazmayı bilmiş. Terk etmeyi aklına hiç getirmemiş. Sevdiği kadına bağlamış tamamen kendini. Benim cevabımı soracak olursanız, bu dönemde çoğu erkek ne sevdiğine ne de sevgisine sahip çıkar. Böyle söylememin sebebi ise etrafımdaki insanlar, onların ilişkileri... Yani bizleriz. Çünkü hiçbirimizin ilişkisi ya da ilişkilerine olan bağlılığı Orhan Veli gibi değil... O kadar basitleştirip o kadar değersiz bir hale getirdik ki aşk dediğimiz duyguyu... Hani tek bir tıkla siliveriyoruz ya tüm geçmişimizi, anılarımızı... Bir mesajla aşk başlatıp, ilişki bitiren insanlar haline gelişmişiz resmen. Bu mektupla da yaşadığımız, özel sandığımız duyguların Orhan Veli ile Nahit Hanım'ın yaşadığı, hissettiği duyguların kıyısından bile geçemediğini görüyoruz. Bu sebepten dolayı Orhan Veli'nin mektuplarındaki satırlara sığmayan aşk yok dedirttiriyor, üzüyor ve biraz da imrendiriyor. Mektup deyince de aklıma bu yüzden ilk aşk gelir. Yaşanmış gerçek aşklar, buruk özlemler... Hem de birinci elden yazılmışlar. En özel ve derin hisleri barındıran satırlar gelir. Onu nasıl sevdiğini, özlediğini ya da her gece rüyalarda gördüğünü yazmak gelir özenle satır satır... Okunduğunda ise o kağıtlara dökülen gözyaşları... İşte o an sevdiğin mektuplara bürünmüş gibi hissedip onlara sarılmak, mektupları özel kılan, onları sadece bir kağıt olmaktan çıkardığı andır. Öyle herkesin görüp okuyabileceği kadar ortada olmayan, kişiye özel yazılan yazılardır. Bir nevi mektup aşıkların dili gibi... Özenle seçilmiş kelimelerle yazılan, her satırında yoğun aşkı, özlemi hissettiren... Kısacası insanın kendini ve karşısındakini değerli kılmasına sebepmiş bu mektup. Günümüzde ise mektup yaygın olmadığı için aşk da pek kalmamıştır kim bilir... Belki de insanlar en doğru mektuplarda anlatıyorlardır kendilerini, telefon aracılığıyla saniyesinde gönderilen mesajlarda değil. Böylelikle duygular el yazısıyla anlam bulup canlanıyordur, olamaz mı? Çünkü sevgisinden vazgeçmeyen bir adamı -Orhan Veli'yi- kim okusa ''Vay be!'' diyor. İnsanların kalbine dokunuyor, aşkına hayran bırakıyor. Aşkın ne demek olduğunu sevdiği kadına yazdığı mektuplarda gösteriyor bizzat. Aşkın ne demek olduğunu günümüz insanlarına tekrardan hatırlatmak istercesine...