ARAYIŞ

Sıradan bir güne uyanıp da ortada hiçbir neden yokken kendinizi mutsuz hissettiğiniz oldu mu? Ben çoğu günüme böyle başlıyorum. Üstelik bunun sebeplerini aramaktan da yoruldum. Sahip olduğumuz şeyler ne zaman bize yetmemeye başlar ya da ne zaman gözümüze değersiz gözükürler? Bir sebebi, buna yol açabilecek bir olay var mıdır hiç bilmiyorum ama saatlerce buna kafa da yorsam akla uygun bir tarafını bulamıyorum. İnsan istediği her şeye sahip olabilecek durumdayken, hiçbir sağlık problemi ya da acısını çektiği bir olay yaşamamışken, kolu, bacağı yerindeyken nasıl olur da hala mutsuz olabilir? Etrafıma baktığım zaman herkes çok memnun görünüyor hayatından. Herkes gülüyor, eğleniyor ama bütün bunlar neden bana sahici gelmiyor? Herkesin benim gibi rol yapıp yapmadığını öğrenmek isterdim. Eğer rol yapıyorlarsa da bir hayli başarılı olduklarını söylemem gerekir. Çünkü ben değilim. Ben pozitif bir insan değilim görüldüğü üzere. Bu kitabı okuduğumda ana karakterin de buna yakın hislere sahip olduğunu görmek demek ki tek sorunlu ben değilmişim dememe neden oldu ve biraz da rahatladım. Buraya yazdığım gibi bu konuları arkadaşlarla, çevreyle konuşmak zordur. İnsanlar yanlış anlamaya son derece meyilli ve en son istediğim şey birilerine kendimi açıklamak zorunda kalmak. Epey bir çaba sarf ediyorum bunu aşmak için. Farklı gözle bakmaya çalışıyorum her gün hayata. Şükretmek için o kadar çok sebebim varken böyle düşünmek ne büyük haksızlık. İnsanlar ne koşullarda yaşıyor, ne hastalıklar atlatıyor, yakınlarını kaybediyorlar. Peki ya ben? Ne hakkım var mutsuz olmaya? Beklentilerimden mi kaynaklanıyor yoksa nankörlük mü ediyorum bilmiyorum. İnsanlar genelde sahip olduklarının hep bir üstünü, daha fazlasını ister. Ama benimki öyle bir şey de değil. Birileriyle konuştuğum zaman biliyorum ki bir psikoloğa falan görün diyecekler. Bu öyle bir şey değil. Bir kuyunun dibindesin, duvarları düz. Çıkmak için çabalıyorsun ama her çırpınışta biraz daha dibe doğru gidiyorsun. İşte düşünmenin zararları. Daha doğrusu aşırı düşünmenin zararları. Düşündükçe işin içinden çıkamaz bir hal alıyorsun. İstemediğinden değil, bu sorgulamanın getirdiği bir gereklilik gibi. Bir kere başladın mı sorgulamaya, mutlaka devam etmek zorundasın. Sorularının cevaplarına ulaşabileceğin için değil, artık duramayacağın için. Kendi yaşadığın hayatı değil de bütün dünyayı, evreni ve hatta bilmediğimiz belki de asla öğrenemeyeceğimiz şeyleri sorgulamaktan daha çok insanı yoran, çıkmaza sürükleyen bir şey daha olduğunu sanmıyorum. Bütün felsefecilere büyük saygı duyuyorum. Delirmemek elde değil. Bu bir dinin olup olmadığını ya da cennet cehennem gibi kavramları sorgulamak değil. Ne için yaşadığımı sorgulamak. Etrafıma bakıyorum, herkesin derdi aynı ve ben de o herkesin içindeyim. Kendimi kimseden ayrı tutmuyorum, tutamam çünkü ben de herkesle aynı dertleri paylaşıyorum. Ama bunun dışında her şeyi bırakıp düşünmeye başladığım zaman önünü alamıyorum. Doğuyoruz, büyüyoruz, okula başlıyoruz, mezun oluyoruz, evleniyoruz, çocuklarımız ve bir işimiz oluyor. Peki ya sonrası? Herkes bu süreci yaşamak için mi dünyaya geldi? Bu aşamaları başarıyla tamamlayıp yok olma düşüncesi bunu daha fazla sorgulamama yol açıyor. Yıllar bu denli hızla geçerken hepimizin dünyasının aynı olması beni korkutuyor. Bir yıl sonrasını düşünmek bile beni korkutuyor çünkü her ne kadar düşünsem de bunları değiştirecek güce sahip değilim. Bunu kaçınılmaz son olarak görüyorum. Benim korkum, zamanın hızına yetişememek ve bütün bu doğru bildiğimiz şeylerin aslında yanlış olması. Yıllar geçtikten, yaşlandıktan sonra hayatımın anlamını bulmaktan korkuyorum. Şu an neyin doğru neyin yanlış olduğunu bilmek elbette herkes için zordur ancak insanlar rahatça akışına bırakabiliyorlar. Benimkiyse boşlukta yuvarlanmak. Gerçekten ne istediğimi ve hayattaki amacımı bulduğum zaman rol yapmayı bırakabileceğim. Her şeyi fazla düşünmemeyi başardığım zaman da mutlu olabileceğim. O zamana kadar herkes gibi ben de sadece dünya üzerindeki bir noktadan ibaretim.