HAYATIMIZDAKİ DENGE

Ölüm evrendeki her canlının yüzleşeceği, kaçınılmaz bir gerçektir. Bu durumu insanoğlu üzerinden ele almak gerekirse, ölüm hiçbirimizin istemediği ve kaçındığı bir sondur. Bu yüzden insanlar eski çağlardan beri ölüme son vermek veya ölümü geciktirmek için türlü çalışmalar yapmışlardır. Simyacılıkla başlayan felsefe taşı gibi çalışmalar günümüzde bilim ve teknoloji ile devam etmektedir. Bilim insanları, klonlama ve organ nakliyle insan yaşamını uzatmak, ölümcül hastalıklara tedaviler bulmak ve yaşlanmayı sağlayan genleri tersine çevirmek gibi yöntemler bulmaya çalışmaktadırlar. Aslında dünyadaki çoğu insan ahiret ya da ölümden sonraki yaşama inanmasına rağmen içlerinden korkularını atamıyorlar. Ben günümüzde dini kitaplara olan inancın azaldığından dolayı ölüm korkusunun arttığını düşünüyorum. Bu yüzden geçtiğimiz son yıllarda insanların Doğu dinlerine karşı ilgisi artmıştır. Müslümanlık, Hristiyanlık gibi dinlerin yanında Doğu dinlerinin ahiret inancı döngüdür. Yani, insanlar ölüp geri kalan hayatlarını cennet ve cehennemde geçirmek yerine yeniden dünyaya gelmektedirler. İnsanlığın bildiği, gördüğü yaşam dünyamızda olduğu için bunun insanları daha az korkutan bir gerçek olduğunu düşünüyorum. Bunun dışında dini inancı olmayan insanların bile alternatif ölümden sonra inanışları vardır. Örneğin bilime inanan çoğu insan bile herkesin bir enerjiden oluştuğunu ve bu sayede öldükten sonra bile enerjilerinin evrende sonsuza dek var olacağını düşünmektedir. Yani herkes kendi içini rahatlatmak ve yok olmayacağını düşünmek için kendini bir şeylere inandırmaya çalışır. Eskiden ölüm üzerine düşünüp, onu sorgulamaz, hayatın bir gerçeği olarak kabul ederdim. Bunun nedenleri ise yaşımın küçük olması ve ölüme çok uzak olduğumu düşünmemdi. Fakat 2 yıl önce bana çok yakın olan dedemi kaybettiğimde çok sarsıldım. Doğduğumdan beri yanımda olan bir insanın artık olmaması beni derinden etkiledi. O zaman ölümün gerçekliğinin farkına vardım. Bunun üzerine düşündükçe tanrıya kızmaya başladım, çünkü o insanları böylesine acı bir gerçekle yüzleştirmişti. Kimsenin ölmediği bir dünyanın çok daha güzel olacağını düşünüyordum. Bu kitabın adını listede gördüğümde, kitap beni hemen kendine çekti ve onu okumam gerektiğini düşündüm. Başlarda tıpkı benim istediğim gibi gerçekleşti olay örgüleri, ölüm bir anda ortadan kalktı, ölümcül yarası olanlar iyileşti ve herkes anlık bir sevince kapıldı. Fakat zaman ilerledikçe bunun sonuçları ortaya çıkmaya başladı. Bence buradaki en büyük sorun ahlaki değerlerin çöküşüdür. İnsanlar yaşamları boyunca gerek dini inançları için, gerekse de büyük bir insan olarak hatırlanmak için, doğru ve iyi bir insan olarak yaşamaya çalışırlar. Ama ölmeyecek olmanın bilincine varmak insanların yaşam amaçlarının kökten değişmesi anlamına gelmektedir. Başta herkese güzel olarak görünse de toplumsal anlamda zorluklar ortaya çıkmıştır. Huzur evlerinin yetersiz olması, mezar çalışanların işsiz kalması ve devletin mafyalarla işbirliği içine girmesi kadar birçok sorun boy göstermiştir. Bu kitabı okuduktan sonra ölümün, dengenin sağlanması için bir mecburiyet olduğunu anladım. Dünyadaki çoğu şey bir denge üzerine kurulmuştur. Nasıl iyi ve kötü bir arada varlığını sürdürüyorsa, yaşam ve ölüm de birlikte olmalıdır. Eğer ölüm ortadan kalkarsa, yazar Jose Saramago'nun, Ölüm Bir Varmış Bir Yokmuş adlı kitabında da gördüğümüz gibi bütün tabular yıkılır ve çöküş başlar. Ölüm, her insanın içindeki en büyük korku olmasına rağmen her insan bir gün öleceği gerçeğinin farkında olmalıdır. Özellikle yakınımızdan birini kaybettiğimizde bu durumu kabullenmek ne kadar zor olsa da doğanın kanunu budur. Aynı zamanda hayatın değerini anlamak, mutlu ve ahlaklı yaşamak için de gerekli bir durumdur. Hayatı bir terazi olarak düşünürsek; bence bu terazinin dengesini bozmak yerine onu dengelemeye çalışmak için çaba sarf etmeliyiz.