10 Kasım Anıtkabir Ziyareti

"Türkler, Asya'nın Kızılderilileridir ve akıbetleri de onlar gibi olacaktır" küstahlığını gösteren George Curzon'a haddini bildiren ve 1774'ten beri yenilen, savaştan bıkan bir millete kim olduğunu hatırlatan ulu önder, bilge başbuğ, büyük devrimci Atatürk yine bir 10 Kasım günü yurdun her köşesinde, milletinin o saf ve temiz kalbinde anıldı. "Mankurtlaşmış" bazı tarihçi bozuntularının tüm provokasyonlarına aldırış etmeden Türk'ün nefes alıp verdiği her noktada anılan Atatürk'ü, yönetim kurulunda bulunduğum Bilkent Milliyetçi Düşünce Toğluluğu'unun düzenlediği etkinlikle, topluluk dışından katılan arkadaşlarımızla birlikte biz de Anıtkabir'de andık. I. Dünya Savaşı'nda cepheden cepheye koşan Mehmetçik duruma alışkındı aslında. Evvelden Trablusgarp'ı, Balkan'ı görmüştü ama hiçbiri onu Cihan Harbi kadar yormamıştı. Filistin'de asit kuyularında kalleşliği, Romanya'da bilinmezliği, çöllerde kavurucu sıcaklığı, Sarıkamış'ta da dondurucu soğuğu tattı Mehmetler. Anaların kınalayıp cepheye gönderdiği yavruların vücutları bilmem hangi milletin kurşunuyla delik deşik oldu. Öl denildiği için toprağa düşmedi Mehmet. Şerefiyle yaşamıştı bugüne kadar, bundan sonra da öyle devam edecekti ama ona gözü pek, civanmert, çelik iradeli bir önder lazımdı. Teknikte ileri olsa da en azından Türkiye coğrafyasında savaş sanatının stratejik boyutunda aynı başarıyı gösteremeyen Almanlara güvenemezdi. Savaş öncesinde bırkatıkları sarı bıyıklarla cümle alemin dalga konsu olmuşlardı, gülünç görütülerinin dışında Falkenheim da, Limon von Sanders de harpteki kabiliyetsizliklerini zaten sergilemişlerdi. İstanbul'da da durumlar pek iç açıcı değil tabii. Padişah efendimiz namlunun gölgesinde yaşıyor, adına Damat Ferit denen zatsa kendi refahından gayrı bir şey düşünümüyor. Kimsenin hesaba katmadığı bir gerçek İstanbul'da ayrılıyor, "Geldikleri gibi giderler." diyerek. Çanakkale'nin unutulmaz komutanı, Suriye Cephesi'nin lideri, Muş'un ve Bitlis'in Fatihi, Selanikli Mustafa. Görevi basit, Mondros'un uygulandığından emin olmak. Ordular teslim olacak, silahlar toplanacak, millet halka dönüştürülecek, 1040'tan beri coğrafyanın tartışılmaz hakimi olan bir ulus hapsedilecek. Mustafa garibim beceriksiz. Milleti uyuşturacağı, kolsuz kanatsız bırakacağı yerde, onurlu yaşam ülküsü aşılıyor, milli direnişi başlatıyor. Tam da bu yüzdendir ki 09:05'te Kadir Mısıroğlu onu kenefte andı. İnsan hayatta yalancı ve riyakar olmamalıdır. Bu sahtekarın yüz kere dünyaya gelse bir kere yapmaya gücünün ve yüreğinin yetmeyeceği kahramanlığı göstermişti Gazi. Trablusgarp'ta ve Libya'da gerilla direnişinin kilit isimlerinden biridir Atatürk. Gönüllü subaylarımız gittikten kısa bir süre sonra Arap kabilelerinin desteğini arkalarına alarak İtalyan emperyalizmine karşı direnmişlerdir. Atatürk de burada ordu komutanlığına kadar yükselmiştir. Kaderin cilvesine bakınız ki Misak-ı Milli sınırlarındaki direniş de küçük gruplar halindeki özgürlük savaşçılarıyla başlatılmıştır. İkna kabiliyetini ve düzenli ordulara karşı uygulanabilecek yeni startejileri de bu savaşı sayesinde geliştirmiştir. 1040'ta temeli atılan bu devlet de düzenli ama fazlasıyla ağır Bizans Orduları'na karşı böyle savaşmıştı. Tuğrul ve Çağrı Beyler milletlerini açlıktan öldürmemek için Anadolu ve Gürcistan bölgesndeki yerleşim yerlerini yağmalamış ve Başkent Horasan'a dönmüşlerdir. Sonrasında Bizans'a karşı yapılan savaşlarda da Tulpar'a binen yiğitler hakimiyetlerini kanlarını akıta akıta kabul ettirmiş ve obayı yurt yapmışlardır. Fıtratında hür yaşamak olan bu milleti iyi analiz eden Atatürk, Amasya'da işgalcileri bayağı rahatsız edecek bildiriler yayımladığı için İstanbul Hükümeti tutuklamayla ödüllendiriyor onu. Bu şartlar altında ne olursa olsun Erzurum'a gitmekte kararlı Mustafa. Doğuyu Ermeni zaten yakıp yıkmış, Rus işgali görmüş üstüne aşiretler de yavaş yavaş homurdanmaya başlamış. Boşvermek olmaz tabii ki. Misak-ı Milli öyle ya da böyle sağlanacak. Mustafa hala tutuklama kararıyla aranan bir isyancı. 9. Ordu müfettişliğinde azledilen Mustafa Paşa, Erzurum'a geldiğinde biraz tedirgindir ama tüm telaşı "Ben ve kolordum emrinizdeyim Paşam!" diyerek selam duran Kazım Karabekir'i görünce geçer. Az bir olay değil Kut-ül Amare Fatihi, çelik kadar sert, kartal kadar atik olan Mirliva Kazım Paşa selam duruyor size. Bu adanmışlık sözde kalmıyor tabii ki, nihayetinde sözünün eri Kazım Paşa. Başarıyla sonuçlanan Erzurum Kongresi'nden sonra sıra geliyor Sivas'a. Ali Galip, Mustafa'nın tutuklanması için kuvvetleri seferber ediyor. Hüsranla sonuçlanan bu girişim Kazım ve İlyas Paşalar'ın değerli katkılarıyla büyümeden başı eziliyor ve İngiliz kontrolünde bağımsız bir Kürdistan fikri de rafa kalkıyor. Sivas Kongresi'nden sonra ver elini Ankara, Millet Meclisi. Sonrası bilinen hikaye. Başarılar, fedakarlıklar, çile, kan, göz yaşı, ter, emek, birlik ve 188 yıl sonra gerçekleşen ilk taarruz ve bunun başarıyla sonuçlanması. Atatürk bu ülkeyi tek başına kurtarmadı, zira dünya üzerinde böyle bir kahraman yok ve böyle bir tezi öne süren de yok (Kadir Mısıroğlu ve onunla aynı desteksiz ve cahil görüşü savunanlara ithafen). O bir millete önderlik yaptı, omuz omuza, sırt sırta askeriyle savaştı. Önce düşmanı ve onun yardakçılarını yendi, sonra da cehalete terk edilen, geri plana itilen Türk yurdunu bayındır etti. "Konferanstan bir neticeye varacağız. Ama biz memnun ayrılmayacağız. Hiçbir işte bizi memnun etmiyorsunuz. Hiçbir dediğimizi, makul olduğuna, haklı olduğuna bakmaksızın kabul etmiyorsunuz. Hepsini reddediyorsunuz. En nihayet şu kanaate vardık ki, ne reddederseniz hepsini cebimize atıyoruz. Memleketiniz haraptır. İmar etmeyecek misiniz? Bunun için paraya ihtiyacınız olacaktır. Parayı nereden bulacaksınız? Para bugün dünyada bir bende var bir de bu yanımdakinde. (ABD gözlemcisi Richard Washburn Child) Unutmayın, ne reddederseniz hepsi cebimdedir. Nereden para bulacaksınız, Fransızlardan mı? Para kimsede yok. Ancak biz verebiliriz. Memnun olmazsak kimden alacaksınız? Harap bir memleketi nasıl kurtaracaksınız? İhtiyaç sebebiyle yarın para istemek için karşımıza gelip diz çöktüğünüz zaman, bugün reddettiklerinizi cebimizden birer birer çıkartıp size göstereceğiz!" diyen George Curzon'a tokat niteliğindeki sanayi atılımlarıyla cevap vermiştir. Türk'ün asla diz çökmeyeceğini, başı dik ve onurlu bir yaşam süreceğini bir kez daha göstermiştir. Bugün zor zamanlar geçiren ülkemde her şeyin selamete ermesini diliyor ve "Ne mutlu Türk'üm diyene!" nidalarıyla inletiyorum etrafımı. Anıtkabir'i normal bir zamanda ziyaret edince üç aşağı beş yukarı aynı duyguları taşırsınız, ancak bugün "Memleket dahilindeki ve haricindeki düşmanlar" egemenliğimize, geçmişimize, ortak yaşama arzumuza ve irademize göz dikmişken; vefasızlık, hainlik ve küstahlık düşünce özgürlüğü olmuşken (hele bir de milleti hedef alarak sarf edilen saldırgan sözler) bu kadar duygu yüklü olmamak elde değildir. Nutuk'u, Ötüken'de dikili Orhun Abideleri'nin Anadolu'nun bağrından çıkmış hali olarak yorumlayan Ümit Özdağ'a katılmamak elde değildir. Gün hatalarımızdan ders çıkarıp Kuvay-i Milliye ruhuyla birbirimize sarılma ve tüm kirli oyunları boşa çıkarmamız gereken günüdür. Bugün bizler için 11 Kasım 1938 olmalı ve tüm kırgınlıkları unutup Atatürk'e, Fatih'e, Timur'a, Alparslan'a, Tuğrul ve Çağrı Beyler'e, Bumin Kağan'a, Temuçin'e, Metehan'a, Attila'ya yakışır bir evlat olmalıyız. Türk'ün atası ve lideri çoktur ve çoğalmaya devam edecektir ancak devlet göreneklerine göre "Başbuğ" lakabı alabilmenin iki şartını (sıfırdan bir devlet kurmak veya işgal edilen, yıkılma noktasına gelen bir ülkeyi kurtarmak, diriltmek) sağlayabilen kişilerin sayısı azdır. Bu bilinçle yetiştirdiğimiz sınırlı Başbuğlarımızdan Atatürk'ü bir kez daha rahmet ve minnetle anıyorum. Ruhun şad olsun büyük önder...