Bir Şey Mi Vardı?

Hayat ne kadar da anlamsız gelir bize. Bu düşünce bazen boş boş otururken bazen de çok çalışırken hatta bazen ne için çalıştığınızı bile unutmuşken bizi bulur. Sizi dünyanın yörüngesinden içeri çekecek bir şey olmadıkça sizi terk etmez bu düşünceler. Tam kendinizce muhtemel cevaplar arasından birini seçip, neredeyse o seçenekten emin olduğunuz için kendinizi suçlu hisssedecek iken, birden telefonunuz şarj yükünün azaldığını kendi diliyle size ifade etti. Akabinde hemen fırlayıp şarj aletini aramaya koyulursunuz, daldığnız derin kuyulardan yüzeye doğru geri çıkarsınız. Kendinizi düşüncelerinizin bölünmeyeceği bir yerde yalıtmaya kalkışsanız bu da ancak bir başka sıkıcı düşüncedir. Tabi ki insanın değişken halleri bu konuda insanı çok rahatlatır. Hayatın sırlarını çözmeliyim diyerek samimi olmayan ve zorlama düşüncelerle kafanızı doldurmadıysanız pek öyle filozof modunda takılmazsınız. Ve mutlu olma haliniz bir o kadar da artabilir. Çünkü insan mutlak bir şekilde etrafıyla etkileşim kurmazsa var olamaz. Bu en derin konulardan Pelinsu ve Berkecanlara kadar böyledir. Bu varoluşu okudğunuz kuantum kitapları veya internette gördüğünüz ne idüğü belirsiz kişilerin, Allah bilir hangi emele hizmet ettiği yazılarından okuyup sorgularsanız, hayattaki konumuzu farketmez, baya yanlış yerlerde yarı cahil kalma ihtimaliniz çokça yüksek olur. Her okuduğunu Karagöz'ün Hacıvat'ı anlaması kadar anlayan aydın ve ünlü ateistler ve onların teorileri iyi bir örnek bu konuda. İnsanların bir başka düşmekte mecbur kaldığı hata da her şeyi kendi yaşadıklarından edindiği tecrübeyle değerlendirmesi. İnsanlar doğduklarından beri çıkar düzeninin bir parçası olurlar ve bir kediyi severken veya kuru bir yaprağın sürüklenmesine bakarken bile çıkarcı düşünmeye kendilerini zorlarlar ve bu konuda takıntılı olurlar maalesef. Bir hışımlada bu çıkarcılığı dünya ve varoluşlarına olan bakışlarında kullanırlar. Sonuç olarakda görüldüğü üzere iyi şeyler yaşanmıyor buralarda. Maalesef insanoğlunun bilgi ile alakası doğduktan sonraki bilgi eksikliğinin eğitim ve okul kavramıyla yarı cahil olarak hayatına devam etmesine neden oluyor. Hayatın özü pozitif ilimler değildir. Hissedilmeyen aşk duygusu ruh için alevli zincir gibidir. Eğitim ve öğretim pozitif ilimlerle maddecilik sayılabilecek bir ölçüde bizi eğitir ve bu bizi kör yapar hem de baya kötü bir şekilde. Bu hayatta para elde edebileceğiniz kesin bir şey değil ve manevi olarakda her şeye sahip olsanız da yerçekimi çok az olan bir gezegende temeli birkaç tuğladan oluşmuş bir ev gibi kalırsınız. Yıkılırsınız, bu umurunuzda olmayabilir. Ama göz ucunuzla hep oraya bakarsınız. Çünkü artan bir enflasyon ile ilerde bu sizin felaketiniz olabilecektir. İnsan için evrenin yaşı kadar sürenin ve evrenin içindeki her şeyin herhangi başka bir şeyden daha farklı olmadığını anlamak ne kadar zor olsa gerek ki 70 senelik kendi yaşamlarını ısrarla çok değerli görüyorlar. Kim bilir kimler neler düşünüyor. Bundan bize ne gerçi. Hayyam dörtlüklerinde yazar "bize gam yemek yanaşmaz". Böyle düşünecek kadar biz ne yaşayabiliriz Allah bilir. Zira kendisi de diyor. Olsaydı dünyada bir amaç ne sen ne başkası anlayabilirdi. Sanırım en belirsiz ve bulunması zor şey gözün önünde olandır. Bir şeyler anlamak için bu hayattan, belki kendinizi belki hayatınızı değiştirirsiniz. Sonunda olacak şey kimine göre doğru kimine göre yanlış. Şu an bilimin ölçmekte zorlandığı kadar küçük şeyler aslında 70 yıllık bir ömürün miktarı kadar. Şu an bile toplam hatırladıklarınız dakikalar kadar filandır. Amacınız cennete gitmekde olabilir. Yaptığınız iyilikler sizin yerinize sayılıyor. Sevdiğiniz insanlarla unutulmayan anılarınız vardır. O anılarınız bile çok az şeyini hatırlarsınız. Hangi açıdan bakarsak sanırım bizden önce ölmüş insanların torunlarıyız ve bizden sonra öleceklerin atasıyız. Bu iş böyle, biraz uzun işte. Hüseyin YILDIZ