ER(G)EN KAYBEDENLER

Kaybettiklerimize, geç kaldıklarımıza ama bizi, kazanmak için hala bir şeylerin erken olduğuna götüren kitaptır "Erken Kaybedenler". İnsanların ergenlik diye dışa vurulası yadsınmış duygularının, en samimi şekilde dışa vuruluşunun manifestosudur. Erken yaşayıp erken yaşlandığını düşünenler için gelsin bu yazım. Beni ve çevremi, içerik bakımından tam olmasa da genel kavramıyla çok iyi anlatan bir öykü "Erken Kaybedenler"; çünkü biz de bir erken kaybedeniz. Çok erken yaşadık, çok erken tecrübe ettik hayatı ve tecrübenin ıstırap olduğunu, çok ıstırap çektiğimizi yeni yeni öğreniyoruz. O yaşlara döndüğümüz zaman aklımıza gelen çok şey oluyor ancak bir kaçının yeri daha bir başka. Her gördüğümüz güzel kızdan sonra uykularımızın kaçtığı geceler, sevmek için bahane aradığımız yaşlardı o liseye başlama yılları. Cesaretimizi toplayıp da konuşmayı başarabildiğimiz kızlardan aldığımız ortak bir süre isteme cevabı olurdu. "Biraz süre ver", "Düşüneyim" gibi sözler söylerlerdi, biz de heveslenirdik. Heveslenirdik çünkü reddedilmemiştik ama o bekletmelerin masumane bir "Hayır" olduğunu anlayamıyorduk. Düşünmesinin üzerinden tam sekiz yıl geçmişti. Bazen amma da uzun düşündü diye düşünüyordum ve sonunda anlamayı başardım gelmeyecekti. Sonuç olarak sevilen her kadın güzel bir şarkı gibidir, bütün sözlerini hatırlayamazsın belki ama melodisini unutmazsın. Erken Kaybedenler, yılların değil; duyguların, zorunlulukların eskittiği insanlardır. Kaç yıl bu dünyada olmuşlardır ki hem yıllar onları eskitsin. O kişiler, anlık heveslerin, anlık sevgilerin, uzun hüzünleri sonucu yaşlandılar. Kimileri de zorunluluktan olgunlaştı. Ailenin erkeği olması gerektiği için eskidiler. Hayat bunları gerektirdi çünkü. Saçlarına henüz düşmeyen beyazların, yüreklerinde kor etkilerini hissedenlerdir bu küçük adamlar. Saçlarına beyazlar düşmeden de aynada kendilerini saçları beyazlamış görenlerdir. Onlara hayata dair tecrübeler aşırı yüklenmiştir o yaşlarında. Onlar büyüyeceklerinin farkında değildirler. Hep aynı yaşta kalacakmış gibi hissederler. Hayat sürekli aynı şeyleri yaşatacakmış gibi düşünürler. Hep büyük düşüneceklerini zannederler ama içlerine sığmayan arzuları, yaşları büyüdükçe küçülecektir, şaşkınlıkları küçülecektir, beklentileri küçülecektir. Büyümenin bedelinin sadece boyun uzaması ve kilonun artması olduğunu anlayacaklardır. Bunların farkında olmadıkları için de duygularını hep doruklarda yaşamaya çalışırlar. Öne çıktım. "Göz yaşartıcı gaz sıkmanıza gerek yok." dedim. "Arkadaşlar zaten yeterince duygusal insanlardır." Kitabın bir bölümündeki hikayeden yaptığım bu alıntıdan da anlaşıldığı gibi, duygularını doruklarda yaşarlarken de birer saflık vardır hep içlerinde. Dillerinden çıkan her söz, kalplerinden çıkmıştır; karşılarındakilerin ne düşüneceği önemli değildir onlar için, kendilerinin ne hissettikleri önemlidir. Kimisi savunur söyledikleriyle, kimileri sever, kimileri yerer dillerinden gelen sözlerle ya da en azından onlar öyle olduğunu düşünürler. Bunları yaparken de kendilerini hep birer olgun erkek olarak görmeleridir asıl kaybettiklerinin göstergesi. Sonunda onlar da büyüceklerdir her şey ve herkes gibi. Onlar da anlayacaklar hayatın ne kadar kısa ve ne kadar çabuk geçtiğini, bizim anlamaya başladığımız gibi. Büyüdüklerinde, geriye dönüp baktıklarında, yaşadıklarının sadece anlık şakalardan ibaret olduklarını anlayacaklardır. O ıstırap denilen şeylerin sadece birer eşek şakası olduğunu ve çok kötü bir şekilde yansıtıldığını anlayacaklar. Kaybettiklerini anlayacaklar ve kaybettikleri herkese ve her şeye can sıkıcı bir profesyonellikle bakmak zorunda kaldıklarını anlayacaklar. Biz de kendimizce birer Erken Kaybedeniz, bu yüzden anlayabiliyoruz. Erkenden kaybetmenin de güzel yanlarının var olduğunu anlamaya başlar insan büyüyünce. Sana kazanmada geç kalmadığını söyler, hiçbir şey için geç olmadığını açıklamaya çalışır ama bir kere kaybeden insan ikinci bir riski göze almakta zorlanır. Her şeyi kaybettiğini zanneder; oysa daha hiçbir şeyi görmemiştir ki hayata dair ve bunu da büyüyünce anlayacaktır. Belki ergen zamanında boyundan büyük işleri yapmaya kalkışır, boyunu aşan sözleri boyunu aşan kişilere karşı söylemeye çalışır; hiç kimseye kendini ezdirmeme gururu vardır ya hah işte onu yapmaya çalışır. Büyüyecek, büyüyecek ve gururun sadece kendini savunmak için, yaptığı yanlışları haklı göstermeye çalışmak için uydurulmuş birer savunma mekanizması olduğunu öğrenecektir. Belki büyüyünce o ergenlerin yaptıkları, düşündükleri, söyledikleri bizlere küçük gelebilir ama kimse hayatı yaşamadan öğrenemez. Tecrübe edinecektir herkes hayatı ama kim ne kadar hayatın içindedir ve hayat kime daha çok ıstırap çektirecektir orası rastgele karakter seçimi gibidir, seçer ve onunla oynamaya başlar hayat. Çok çeken daha çok öğrenecektir elbette ve tecrübe konusunda kendilerinden tecrübeli birisinin olmadığını düşüneceklerdir. O ergen kardeşlerime söylemek istediğim bir çift sözüm var: "Senden iyisi yoksa estağfurullah değil eyvallah diyeceksin kardeşim!" Dünyaları küçük egoları büyük insanlara gelsin... Eyyub BAŞKENT 21302326 Elektrik-Elektronik Mühendisliği