ÜNZİLE

Ben küçükken annem bana Tebeşirden Bir Oda isimli bir kitap okurdu. Sonradan bir yerlerde kayboldu, çok aradım annemin bana her gece sabırla bıkmadan usanmadan okuduğu o kitabı ama bulamadım. O kadar çok dinlemiGtim ki o kitabı annemden, ezberlemiGtim artık. Bir akGam, "Bırak ben okuyayım!" dediğimi hatırlıyorum. Hiçbir kelimeyi atlamadan ezbere okumuGtum o on sayfalık kitabı. Evde de ufak çapta bir kıyamet kopmuGtu tabii, "Glayda okumayı söktü sanırım!" diye koGmuGtu çünkü annem babama. Etrafımdaki Geyleri gösterip, "Bunu da oku," diyorlardı. Bazılarını reklamlardan gördüğüm için söyleyebiliyordum ama foyam ortaya çıkmıGtı; yanlıG alarmdı, kesinlikle okumayı öğrenmemiGtim. Ama istekliydim. Daha ilkokula baGlamadan okuma yazma öğrenme çabalarım baGlamıGtı. Çabalıyordum ama olmuyordu. Dislektik olduğum kanısına varılmıGtı, ama durum o da değildi. Okuma Bayramı çalıGmalarında bile okuyamıyordum, yazabiliyordum sadece. Elimden geldiği kadar kaçtım sonrasında okumaktan, sürekli bir mazeret üretmeye baGladım. Gkinci sınıfta hayatımın ilk ve tek sesli okumasını yapmıGtım. Korkunç bir anıydı. Kelimeleri atlayarak okuyordum ya da inatla yarısını okumayı reddediyordum. Glginçtir ki, bu anının üzerinden on iki yıl geçmiG olmasına rağmen hala bir cümleden sonrasını tam olarak okuyamıyorum yüksek sesle. Yine de o korkunç anının hayatımın dönüm noktası olduğunu düGünüyorum. Eve döndüğümde saatlerce ağlamıGtım kendimi rezil ettim diye, Gimdi baGkaları fark etmese de kendim için ne kadar büyük bir adım attığımı anlıyorum. Gnsan, bir Geyleri yapamadığına kendisini inandırıyormuG meğer. Biraz cesaret ve biraz da özgüven gerekiyormuG bu inanıGı yıkmak için. En çok da kararlılık. Pes etmek insanın kendisine yapabileceği en büyük kötülükmüG. Önümde, silah tutan ellere kalemiyle direnmeye çalıGan genç bir kadının hikayesi var. Bir Geyleri değiGtirmeye yetecek kadar kararlı ve cesaretli bir kadının hikayesi, sembol olmuG bir hikaye. Tarih kitaplarından okumadığımız, neredeyse dakika dakika takip ettiğimiz bir olay bu. Kesinlikle yabancısı değiliz bu durumun. Her ne kadar her fırsatta ne kadar batılı bir ülke olduğumuzdan bahsetsek de, her tartıGma programında kendisine yer bulabilen bir konu: KIZ ÇOCUKLARININ EĞGTGM HAKKI. Baba Beni Okula Gönder kampanyasını unutmadığınıza eminim, hiç değilse Sezen Aksu'nun Ünzile Garkısı dönmeye baGlamıGtır Gu anda kafanızda. Belki de sadece benim gözlerim doluyordur bunları düGündükçe. "Taliban ne cüretle benim temel eğitim hakkımı elimden alır?" diyen bir kız çocuğunun silahlı bir saldırıya uğramasını aklım almıyor çünkü. DüGünüyorum. Anlamaya çalıGıyorum. Birkaç kelimeyi art arda okuyamıyorum diye doktor doktor dolaGtırıldığımı hatırladıkça, bir kadın olarak birilerinin "Sen kız çocuğusun ve evde oturmalısın, okumana gerek yok." demesini ya da demeye getirmesini sindiremiyorum. Malala'yı, babasını düGünüyorum. Yaptıklarını, yaGadıklarını, kararlılıklarını... Kolay değil öyle on bir on iki yaGlarında silahlı bir terör örgütüne karGı çıkıp konuGmalar yapmak, özellikle öyle karıGık bir ülkede. ğimdi bize ödev yapmak, sınavlara girmek, ders çalıGmak zor geliyor. Farkında bile değiliz bazı insanlar için bunların lüks olduğunun, bazı insanların bizim yapmak istemediğimiz Geyler için mücadele etmesi gerektiğinin. Mücadele derken de gerçekten esaslı bir mücadeleden bahsediyorum, Malala'nın yüzünün sol tarafına değecek kadar esaslı bir mücadeleden. Dünyadaki bütün kız çocuklarının sesi olmaya yetecek kadar esaslı bir mücadeleden bahsediyorum, Beyaz Saray'a bile taGınacak kadar. Durup, "ğimdi de onlar düGünsün." demek istiyorum. Kadınlara bunları yaGatacak hakka sahip olduğunu sananlara bırakmak istiyorum düGünme iGini artık. "Aman karıma kadın doktor baksın." diyip, kız çocuklarının okumasına izin vermeyenler düGünsün biraz. On beG yaGında bir kız çocuğunu hedef alan bir saldırı planlayabilen zihniyet düGünsün istiyorum. DüGünmeyeceklerini bile bile istiyorum, Malala gibi güçlü kadınları görünce yeGeren umudum çiçek açsın istiyorum.