BÜYÜK SINAV, YAŞATMAK

Kimin ne zaman doğrudan karşılaşacağı bilinmez ama hepimiz yaşadığımız dünyada bir çok kez sınanırız. Tabii ki bu sınavların kim tarafından yapılacağı da ayrı bir bilinmezdir. Kimi zaman ailemizle kimi zaman da arkadaşlarımzla yaşadığımız iyi ya da kötü sonuçlanan tüm durumlar mesela birer sınavdır. Ayrıca kimsenin başına gelmemesini dilediğim, insanların elini kolunu bağlayan zor bir durum daha vardır o da evlat ile sınanmak. Karşılaşılan bu durumlarda insanlar duygularını öyle derin yaşar ki yapabileceklerinin sınırı olmadığını düşünürüm hep. Kabil'in kıskançlığından kardeşini öldürmesi gibi Adem'in hırsından yasak elmayı yemesi gibi bugün de insanları kötü yola sevk eden şeyler işte yine bu derin yaşadıkları duygularıdır. Asıl sormak istediğim soru ise insanlar yalnızca hırs, kıskançlık, kibir gibi kalbi ele geçirmesini bilen, kötü duygularda mı kötü yola saparlar? Daha özele inersek mesela sevgi insanı bazı durumlarda kötü bir insan yapar mı? İşte evlat ile sınanmak tam böyle durumlarda insanların karşısına çıkıyor. Yavuz Tuğrul'un Av Mevsimi filmi işte tam da bu olgunun üstüne gidiyor. Güçlü ve zengin bir iş adamı olan Battal Çolakzade'nin kızının hastalığı konusunda çaresiz kalması ve bu yolda başka bir kızın canını alması filmin ana konusu ama beni en çok etkileyen ise Battal ne kadar güçlü olursa olsun onunla uğraşmaktan korkmayan Avcı ve bu uğurda kendini feda eden İdris komiser. Kiminin kendisiyle, kiminin eşi ve ailesiyle kiminin ise evladıyla sınandığı hayatımızı tek bir olay ve onun çevresinde gerçekleşen olaylarla anlatan güzel bir polisiye, cinayet filmi. İnsan ne kadar ileri gidebilir diye sormak istiyorum ya da sevgi insanın ne kadar gözünü karartabilir? Baba olmak nasıl bir şey ki acaba insana bunları yaptırabiliyor. Aslında bu uzun cümlelerle anlatılacak konu benim gözümde sevgiden çok bir takıntı ya da saplantı gibi çünkü insanları ya da insanlığı hiç sevmeden bir insanı bu kadar sevmek ve başka evlatların da, aynı onun gibi, onları seven babaları olduğunu düşünmeden kendi evladına böyle saplantılı şekilde bağlanmak başka türlü açıklanamaz çünkü. Bu filmi her düşündüğümde kendime soramadan edemediğim soru bir insan evladı için başkasının evladına nasıl kıyar oldu. Galiba bunu anlamak için sevgi kavramının üstüne gitmemiz gerekiyor çünkü acaba sevgi bizim bildiğimiz gibi tüm güzelliklerin ve iyiliklerin kaynağı olan dünyadaki en masum duygu mu, yoksa insanların gözünü karartıp yaptıkları her şeyi güzel sanmalarına neden olan bir kandırmaca mı? Belki bu ortaya attığım ikilem sizin aklınızda, ben sevgiye ya da aşka inanmıyormuşum gibi bir anlam oluşturabilir, ama ben yalnızca kötü bir olayla sonuçlanmış bu aşırılığın üstüne gitmek istiyorum. Bu bağlamda ölümün olmadığı bir örnek belki bize yardımcı olur. Mesela Ferhat, Şirin için dağları deldi ama dağın bu aşkta suçu, günahı neydi? Av Mevsimi, bana dünyanın sevgiyle dolu bir acımasızlığı bile barındıracak kadar sürprize açık ve korku dolu bir yer olduğunu hatırlattı. Acıların en büyüğünün evlat acısı olduğu söylenir hep ve filmlerin sonunu söylemeyi tercih etmiyorum, ama şu kadarını söyleyebilirim hiç kimsenin acısının üstüne bir mutluluk kurulamayacağını da ispatlayan bir konusu var Av Mevsimi'nin ve bence bu filmden çıkarılabilecek benim için en önemli ders bizi üzen, kahreden herhangi bir durumu ne kadar büyütebildiğimiz ve bu durumun bize ve çevremizdeki insanlara olan etkisini yine bizim yarattığımızdı. Kadir Serkan Kılıç