Harcanmış Hayat

Hayatı hızla tüketip, hızla bitirmek... Sadece yaşamış olmak için yaşamak... Denemek, hissettiğini yapmak ve daha fazla dayanamayıp ölmek... Bana çokça yabancı gelen bir yaşam tarzıdır bu. Ama böyle yaşayanlar var. Zaten seçilebilecek bir yaşam stili değil; doğuştan, kendi kendine ve sorgusuz sualsiz gerçekleşen bir hayattır bu. Ütopya gibidir bu yaşam benim gibi insanlar için. Eğer sorumlulukların, senden beklenenler, işin ve ailen var ise çok uzaktır bu hayat. Ancak elimdekilerin değerini bilmem de gerekir. Sonuçta bir yandan hayatın gerçekleri de var. Para kazanmak gibi mesela... Ve hayatını mümkün olduğu kadar yardıma muhtaç olmadan devam ettirebilmek... Her şey bu paranın yüzünden mi diye düşünüyorum bazen. Aslında tek ihtiyacım soğuktan korunmak için bir barınak ve karnımı doyuracak kadar yemek. Geri kalanlar ise belki de gerçekten istemediğim, hatta sahip olunca hayatımı kolaylaştıracağı yerde belki de zorlaştıran, karıştıran eşyalar, durumlar. Ve bütün sorumluluklarım, aslında ihtiyacım olmayan ve beni daha da mutsuzlaştıran mevkilere, durumlara, eşyalara sahip olmamı ya da yaşamamı sağlayacak olan para kazanma gerekliliği yüzünden. Hayatını istediği gibi yaşayıp tüketen insanlar, hissettiklerini yapanlar yok mu peki? Lisede ya da ortaokulda derslerden sıkılıp kendini müziğe, tiyatroya, resme ya da araba tamirciliğine, tır şoförlüğüne, çöpçülüğe; kısacası yapmak istediği veya olmak istediği şeylere yönelen insanlar yok mu? Kimisi cesurca davranıp bunları yapabilir, nitekim örnekleri de vardır çokça. Lisede kurulan ve ünlenen Rock grupları, kendini edebiyata veren genç yazarlar gibi... Ancak bunu yapabilmek için gerçekten cesurca davranmak gerekir. Çünkü sorumluluğu tamamen sana aittir ve kendini yeterince tanımıyorsan seçtiğin şey belki de gerçekten istediğin değildir. Hatta belki de sadece derslerden, zorluklardan ve gerçeklikten kaçmak için bu yolu seçersin ve sonra sıkılıp bırakırsın. İşte o zaman elinde hiçbir şey kalmaz. Bu tehlikeli bir durumdur ve hiçbir eğitimli mantıklı aile, çocuğunun böyle bir şey yapmasını istemez. Benim bu yolu lisede seçmemi engelleyen, söylediğim anda büyük tepkiler verecek olan ailemdi. O yüzden böyle bir şey aklıma bile gelmedi. Gençlik yılları ve zaman akıp gitti, gitmeye de devam ediyor. En basitinden şu anda çok sevdiğim ve başında saatler geçirip inanılmaz zevkler aldığım gitarımı çalmak yerine, ya da vücudumun sınırlarını fiziksel olarak sonuna kadar zorlamak yerine; ki bunun çeşitli ve birbirinden güzel yolları mevcut. Bu ödevi yazmak zorundayım. Bunu yazdıktan sonra ise İngilizce çalışacağım ve sonrasında ise okumam ve dibine kadar özümsemem gereken hukuk kitapları var. Bu kadar beklentinin ve sorumluluğun altında kendime nasıl zaman ayıracağımı ise çözebilmiş değilim. Zamanı planlama, programlama gibi şeylerden bahsediliyor ancak okulun ve derslerin, eğer ki başarılı ve oldukça donanımlı bir avukat olarak mezun olmak istiyorsam, benden beklediği ve yapmam gereken şeyler bitmek bilmiyor. Bunun yüzünden gitarı bırakmak zorunda kaldım, kendi zevklerimi ve isteklerimi yerine getiremiyorum çünkü zamanım yok. Hukuku seviyorum, okumaya da değer buluyorum ancak bunun bütün vaktimi alması beni çok rahatsız ediyor. Birkaç senedir uzun yol tır şoförlüğü yapmayı düşünüyorum. Ya da bir karavan alıp, kendimi gitara bırakıp, gezip dolaşmaya... Ancak şu anki hayatımın benden beklentileri bırakın bunları bir süreliğine yapmama, adam akıllı planlayıp denememe bile izin vermiyor. İkisini bir arada dengeleyip götürmeye çalışmak ise akıl karı ve mantıklı değil. Bunun sonucunda birinden birini mutlak seçmek gerekiyor. Kısacası zaman, hayatım akıp gidiyor ve ben bu hayatı keyif aldığım ve mutlu hissettiğim şeyleri yaparak, deneyerek değil, zorunda olduğum şeyleri yaparak geçiriyorum. Umarım hukuk eğitimim bittikten sonraki hayatımda bu eğitimin bana sağladığı hayat koşulları benim müziği, gençliğime ait özgürlüğü bırakmama değer. Değmezse eğer çok yazık olur ve bunun suçlusu da seçimimden dolayı kendim olurum. Ve bu seçimimin sebepleri hayatımı finansal olarak garanti altına almak ve ailemin beklentileridir. Gerçekten ihtiyacım olmayan konforlu bir hayatın beni mutlu edebileceği algısı ise, kesinlikle bu sebepler arasında değildir. Sonuç olarak; finansal olarak barınma ve karın tokluğu gibi temel ihtiyaçlarımı karşılayabilecek ve özgürce yaşayabileceğim hayat bana en çekici gelen hayattır.