Acımasız Efendi: Zaman

"İnsan hayatındaki en önemli ve geri getirilemez şey nedir" diye sorsalar hiç şüphesiz çoğumuz "zaman" deriz. Peki, "yine bu hayatta değeri bilinmeyen şey nedir" deseler cevap yine aynı olur. Çünkü insanoğlu elindekinin kıymetini kaybedince anlamaya programlı şekilde gelmiştir dünyaya. Eğer bir şeye sahipse onu önemsemez, hor kullanır. Kaybettiğinde ise geri gelmeyeceğini bile bile "keşke" dolu cümleler kurar ardından. Zaman belki de insanoğlunun en zorlu imtihanıdır. Elinde tuttuğu ama önemini kavrayamadığı hazinesidir. Önce bol bol verilir her insana ve doğru bir şekilde kullanılması beklenir ama çoğu bunu başaramaz. Çünkü elinde fazlasıyla var olan bir şeyi doğru düzgün kullanma ihtiyacı duymaz. Ona sahip olmanın öz güveniyle yaşar. Kaybettiğinde üzüleceğini ya da geri getiremeyecek olduğunu bilmesi engellemez onu. Zaman ellerinden akıp gittiğinde geriye kocaman bir sıfırla kalan insan başarabilecekken başaramadıklarının altında ezilir tıpkı fotoğraftaki gibi. Julie de Waroquier "Zamanın Ağırlığı" ismini verdiği fotoğrafında onun insan hayatındaki hangi yönüne değinmek istemiştir bilemem. Ama ben ısrarla o kocaman saati durdurmaya çalışan kadının sahip olduğu ve kıymetini bilemediği zamanın değerini kaybettikten sonra anlayıp zaman denilen sorumluluğun ağırlığıyla ezildiğini düşünmeye devam edeceğim. Çünkü bence zamanın insana en ağır yükler yüklediği an böyle anlardır. Elinde bunu yapabileceği yeterli zaman varken kendine karşı olan sorumluluğunu yerine getirememiş olmanın verdiği suçluluk duygusuyla ezilir insan zamanın altında. En kötüsü de yapamadıkları yüzünden ezilmesidir zaten insanın. Artık biliyordur elinden kayıp giden şeyin aslında onun için ne kadar değerli olduğunu. Farkındadır kaybettiklerinin. Farkındadır geri getiremeyeceklerinin. İşte sırf böyle bir suçluluk yaşamamak ve zamanın o ezici ağırlığının altında yok olmaya yüz tutmamak için onun değerini bilmeli insan. Daha ona sahipken, henüz kaybetmemişken farkında olmalı elindeki gücün ve o gücü en doğru şekilde kullanmalı. Her şeyi zamanında yapmalı. Zamanı varken gülmeli, zamanı varken sevmeli mesela insan. Kendine sınırlı olarak verilmiş zaman dilimini en güzel anılarla doldurmalı. Kısacık hayatın yorucu ve sıkıcı koşuşturması yüzünden değerli vaktinin uçup gitmesine izin vermemeli. Durmak nedir bilmeden geçip giden bu zamanda kendine de vakit ayırabilmeli, sevdiklerine de. Doludizgin yaşamalı insanlar sanki içinde bulundukları an son anlarıymış gibi. Her saniyenin değerini bilerek yaşamalılar. Biliyorum, kimse yapamaz bu söylediklerimi; kimse işine, gücüne "Seninle çok ilgilendim artık kendime, yapmaktan zevk aldığım şeylere geldi sıra." diyemez. Bu durum onların suçu değil tabi ki de. İçinde bulunduğumuz zaman dilimi izin vermez buna. Öyle bir hayat ki yaşadığımız, yaşamak zorunda bırakıldığımız kimse çıkıp da "bu kadar iş yeter" diyemez. Çünkü değer gören o şimdilerde. Mutluluk, sevgi, dostluk hak ettiği değeri ve ilgiyi bulamıyor artık. Tenha bir köşede sahipken umursamadıkları ama sonuna geldiklerinde önemini anladıkları zamanı bitirenlerin yakınmalarını dinlemek için bekliyorlar. Bir gün sıranın onlara da geleceğini umut ederek gün sayıyorlar. Demem o ki, siz güzel şeyleri bir kenarda unutup zorunluluk için yaşayanlardan olmayın. Keyif alarak, özgürce, zamanın hakkını vererek yaşayın ki sonradan zamanın ağırlığı altında ezilmeyin. Onun size "Sen bana sahiptin ama değerimi bilemedin. Şimdi pişmanlığın ve zamansızlığınla kal bakalım." demesine izin vermeyin. Onu avucunuzun içine alıp en verimli şekilde kullanın. Gün gelip onun sonuna ulaştığınızı anladığınızda "keşke" ile değil de "iyi ki" ile anın onu. Yapmadıklarınızın ağırlığıyla ezilmeyin, yaptıklarınızın hafifliğiyle yaşayın. Zaman sizin efendiniz olmasın, siz zamanın efendisi olun.