OOLLGGUUNNLLUUĞĞUUNN İİKKİİ SSIIRRRRII:: SSEEVVMMEEKK VVEE AAFFFFEEDDEEBBİİLLMMEEKK

Soğuk ve karlı bir Aralık ayındayız ve sıcacık bir evde ailem ile birlikte olmanın keyfi hiçbir şeyde yok. Üstelik vizeler bitmişken daha da bir başka rahatlamanın verdiği huzur. Yanımda kahvem, üstümde en sevdiğim turuncu kazağım ve oldukça etkilendiğim kitabım 'Aldatmak'. İlk başta bu kitabı okumaya karar verdiğimde tahmin etmiştim arkasındaki yazıdan, aldatmanın gerçek anlamını içerdiğini. Oysaki günümüzde sadece çiftler mi birbirlerini aldatır? Bana soracak olursanız, günümüzde insanlar mutsuz ve mutsuzluğun kaynağı bence biraz da insanın kendisini kandırmasından ve kendisini yeterince tanımamasından kaynaklanıyor. En tehlikelisi de insanın kendisini aldatması ve bunun farkına bile varamaması. Çevremizden gördüğümüz düşünceler, istekler, özendiğimiz ve sahibi olmayı istediğimiz eşyalar... Bana göre 'çevremizden' kelimesini başına alması, kendimizi kandırmamızın bir göstergesi. O istediğimiz nesne gerçekten bizim istediğimiz mi? Yoksa çevremizde 'Herkesin var!' tabiri mi? Bunu ben özenti duyma ile değerlendirmiyorum bir nevi çoğunluğa uyma psikolojisi. Kadın ve erkek olarak ayırmak hoşuma gitmese de kesinlikle iki cinsiyetin de beklentileri farklı, şu anki yaşıma kadar edindiğim tecrübelerime göre, günümüzde değişmeyen ve nesilden nesile aktarılan klasik bir algı var. İyi bir meslek, iyi gelir, iyi ev, iyi araba, iyi eş, iyi çocuklara sahip olmak... Bu başına iyi sıfatını alan isteklerden, hangileri bizim gerçekten istediğimiz şeyler? Etrafımızdaki çoğunluk bunlara odaklı olduğundandır ki, biz de bunlara sahip olmak istiyoruz çoğu zaman. Kime göre iyi ? ve biz bu iyi kavramının içinde ne kadar iyiyiz? Bunları bence bir düşünmek lazım. Herkesin dilinde iki soru: kadınlar ne ister? , erkekler ne ister?. Can Yücel' in iki tane güzel mi güzel şiirleri var. Bu iki soruya, oldukça güzel cevap niteliğinde. Bunlar 'Kadın Dediğin' ve 'Erkek Dediğin'. Bir de bunları seslendirilmiş olarak dinlerseniz, etkilenmemek elde değil. Dinlerken ben her bir dizesinden sonra ' evet çok doğru' demişimdir hep, her iki şiir için de. 'Aldatmak' adlı kitabıma dönecek olursam eğer, kitap kadınların ne istediğine eleştirel bir bakış açısı sunmakta. Hani yukarda bahsettim ya, etrafımızdaki insanların çoğunluğu tarafından genel kabul gören algılar! Hani şu 'iyi' sıfatını başına alan istediğimiz şeyler... Evet, her kadın ister iyi bir eşe, iyi bir işe, iyi çocuklara, huzurlu ve mutlu bir aileye sahip olmayı. Peki, bu mutlu olmaya yeterli midir? Belki de bu soruma 'evet daha ne olsun?' diye cevap veriyorsunuzdur. Bana soracak olursanız, yeterli değil. Mesela bu kadar iyi şeyler arasında ne kadar şanslı olursa olsun bir insan sıkılabilir ve hayatının monotonlaştığını düşünebilir. Yeni macera arayışlarına girebilir tıpkı Linda gibi, fakat bu macera arayışları tehlikeli olabilir ve elimizdeki o sahibi olduğumuz iyi şeyleri kaybetmemize sebep olabilir. Hatalar yapmamıza neden olabilir. Linda'nın eskiden çok aşık olduğu kendisinden bir yaş küçük ve evli olduğu insanla yıllar sonra, bu macera arayışı döneminde karşılaşması da onun tehlikeli bir döneme girmesine ve kocasını aldatmak gibi bir hata yapmasına sebep oldu. Sevmek yaşamaktır, hissetmektir ve ben bu sevginin ne olursa olsun üstünden ne kadar zaman geçerse geçsin değişmediğine inananlardanım. Biri hakkında sonradan ' artık onu sevmiyorum.' cümlesi bana göre hiç samimi gelmiyor. Bu bana göre demek oluyor ki, aslında hiç sevmemiş. Linda bu adamı zamanında çok sevmiş ki ve kalbinin derinliklerinde onu öylesine saklamış ki yıllar sonra karşısına çıkması ona bu hatayı yaptırmış. Bir gün hayatımızdaki her şeyi kaybedebiliriz annemizi, babamızı, kardeşimizi, arkadaşlarımızı... ama değişmeyen ve kaybedilmeyen, edebi bizimle kalan bir şey var ki bunun adı ' sevgi'. Sevgi her şeye yeter. Hiç bana 'bu cümlene inanmadım' diye cevap vermeyin, eğer veriyorsanız. Sevgi saygıyı da getirir, savaşları da yok eder, kini ve kibiri de ortadan kaldırır ve daha birçok sevginin karşısında duran o yıkılmaz duvar gibi gözüken her bir kavramı ortadan kaldırır. Yeter ki sevgi olsun! Yeter ki o sevgi gerçek bir sevgi olsun. Linda'nın kocasının Linda'ya duyduğu sevgide gerçek sevgiden başka bir şey değildi. Linda'nın onu aldattığını öğrendiğinde ayrılmadılar ve bir tatile çıkarak her şeyi sıfırlayarak ilişkilerine devam ettiler. Belki de aldatılmayı affetmek bir aptallıktır ya da kabul edemeyecek bir şeydir. Hani derler ya ' bir kere aldatan bir daha yapar'. Bu cidden çok zor bir konu ama açıkça belirtmek isterim ki Linda'nın kocasının Linda'yı affetmesi beni etkiledi çünkü bu oldukça zor bir kavram 'affetmek'. 'Affetmek büyüklüktür' ama bir o kadar da zordur. O olgunluğa ulaşmak için çok ama çok tecrübe edinmek gerekir. Zamanla insan değişir, tecrübe edinir ve öğrenir affetmeyi, sevmeyi ve diğer kavramları ama bu zaman aynı zamanda insanı bir o kadar da yıpratır. Sonuç olarak zamanla insan değişmez. İnsanı değiştiren iki kavram vardır. Biri duyduğu sevgisi, diğeri de duyduğu öfkesi ve bu iki kavram üstüne kuruludur her bir insan ilişkisi kendi içinde ama en önemlisi gerçekten sevebilmek. Melis BAYRAK