SINIRLARI CETVELLE ÇİZİLEN BİR SÖMÜRGE ÜLKESİ DEĞİLDİR HAYAT

Çinli yazar Yu Hua'nın, Yaşamak adlı başyapıtı üzerine yazmak, kitabın yazarından biraz rol çalmak gibi geliyor bana. Yaşam denen şeyin sınırlarını kitabın kahramanı Fugui ile birlikte yeniden sorgularken, okuduğum sayfaların bir kitabın değil, hayatın sayfaları olduğu düşüncesinden hiç kopmadım. Çok pozitif bir görüşle bakmadığım yaşama karşı sıcak bir duyguya kapıldım. Fugui ile birlikte çok anlam veremediğim yaşamın kapılarını araladım. Sadece olanın bana yetmeyeceğini, aslında olmayanın da benim için iyi bir fırsat olduğunu; üzüldüğüm sevindiğim ya da pişman olduğum her anın benim için değerini ve bunların aslında hayatım olduğunun farkına vardım. Fugui ile konuşurken, kendi kendime yaşamımı sınırlandırdığımı anlamam çok uzun sürmedi. Ana problemim, nefes almayı kanıksamam ve bu bilinçsiz eylemin sürmesinin, hayatımın devam ettiği anlamına geldiğini hiç düşünmememdi. Sevmediğim bir iş yapmak zorunda kaldığımda örneğin, o işle geçen süreci yaşamdan saymıyordum. Mutsuz olduğum zamanlar sanki yaşamıyordum. Yaşamak dendiği zaman ben sadece minik anlarda başıma gelen bir şeyi anlıyordum. Hayatın bir bütün olduğunu hiç düşünmemiş kendi halinde birisiydim önceden. Kederi, acıyı, isteksizliği ve benzer birçok olumsuz durumu yaşamın sınırlarına dahil etmemiştim. Bunun sebebi belki de daha önce karşılaşmamak olabilir. Katı kurallar haline gelen olguları hepimiz çok iyi biliriz ama ya ilk defa bir şeyle karşılaşıyorsak? Durum böyle olunca kendi ellerimle hayatımı sınırlandırmış, yaşama çok küçük bir alan bırakmıştım. Bilinçsizce yaptığım bir şeydi bu. Dar bir çerçeveden hayata bakmaya alıştığım için, gerçek manada yaşadığım anların sınırlı olduğu yanılsamasına kapılmıştım. Bazen sevdiğim, birlikte eğlenebildiğim arkadaşlarımla vakit geçiriyorum. Son havadislerin paylaşıldığı ve bolca kahkaha atıldığı o günlerde hayat ne güzel diyebiliyorum. Birçok şeyi unutmak ya da arkada bırakmak rahatlatıyor beni. Sonra tekrar rutinime dönüyorum, bir daha ne zaman buluşacağız acaba diye düşünüyorum. Böylece, geri döndüğüm şeyi hayattan saymamış oluyorum. Hayat sanki sadece orada hep birlikte gerçekleştirdiğimiz sohbetle sınırlıymış gibi. İşte bu yaklaşımdan dolayı sınırlı bir dünyada gezinip duruyorum. Oysa geri döndüğüm o şeye "rutinim" adı vermemiş olsaydım, onu olumsuz bir sıfata kurban etmeseydim, bilecektim: geri döndüğüm yer de yaşamıma dahil. Yine yaşıyorum, iyi olmasa da yaşıyorum, her zaman iyi olamaz zaten, güzel olmaması yaşanmadığı anlamına gelmez. Kimi zaman çok tatsız şeylere şahit oluyor ya da onları bizzat deneyimliyorum. Yine aynı hatayı yapıyorum. O sürecin geçmesini beklemeye başlıyorum ve böylece başıma gelen veya tanık olduğum tatsızlığı hayatın sınırlarının dışına itiyorum. O anlarda yaşamıyorum, sadece nefes alıyorum. Geçsin de bir an önce yaşama dönebileyim istiyorum. Bunun yerine, kendi çizdiğim sınırlardan kurtulsam, rahatça bir nefes alsam ve biraz da hayatı akışına bıraksam kendim için en iyi olanı yapmış olacağım. Kötü anlarımı hayatın dışına itmektense onları benimsemem ve bana kazandıracağı tecrübelere odaklanmalıyım ve hayatımın sınırlarını genişletmeliyim. Bu tıpkı; dar ve sınırlı malzemenin olduğu bir mutfakta yemek yapmaya çalışmakla; geniş ve her şeyin insanın elinin altında olduğu bir mutfakta yemek yapmak arasındaki fark gibi. Hepsini birleştirdiğimde acı bir tabloyla karşılaşıyorum: üçüncü ya da ikinci şahıslar gelip de beni yaşamaktan alıkoymuyor. Ben, kendi ellerimle daraltıyorum onu. Muhtemelen bütün insanların problemi de bu. Yaşlıların sözlerine kulak kabarttığınızda genelde hayatın çok hızlı geçtiğini, zamanımızın değerini bilmemiz gerektiğini söylediklerini işitiriz. Kendi kendimize hayat denen şeyi daralttığımız için, aradan geçen elli yıl bize çok kısaymış gibi geliyor düşüncesindeyim. Çünkü bizler o kalıplardan sıyrılmadan sadece süremizi doldurmaya çalışıyoruz. Güzel günleri herkes sever, mutsuz günleri de sevmeyi öğrenmeliyiz. Ömür uzatan ilaç haberlerini takip etmeyi bırakırız belki o zaman. Çünkü yeterince uzun yaşadığımızı anlarız. Şu an, bu son satırları yazarken yaşadığımı hissediyorum, umarım bugünü asla unutmam.