Zaman Varken

Hayattaki her şey gibi gençliğin de değeri kaybedince yani yaşlanınca anlaşılıyor. Genç birine bunu anlatmak biraz zor oluyor. Ben de çok yaşlı olmadığım için derinden anlamasam da yaşlılarla muhabbet etmekten hoşlandığım için birkaç bir şey biliyorum. Bunun yanında hayatta yaşadığımız bazı şeyler de gençliğin, hayatın değerini anlamana yardımcı olabiliyor. Mesela yakın birini kaybedince hayatın ne kadar kısa olduğunu, gençliğin değerini anlıyoruz. Hatta bu kaybı yaşayan kişi gençse daha da vurucu oluyor. Pamela Redmond Satran'ın Keşke Genç Olsaydım kitabında ana karakter Alice Green'in gençliğe duyduğu özlem ise kocasının onu genç biriyle terk etmesi ile tetikleniyor. Zaten aldatılma veya terk edilme olayı başlı başına insanı bir psikolojik buhrana itiyor, bir de kocasının onu genç biri için terk etmesi iyice büyük bir bunalıma sürüklüyor ve sonucunda bir kadın tıpkı eski zamanlarında olduğu gibi gençlik ateşi ile yanıp tutuşuyor. Green'in de kabullenemediği gibi kimse aslında yaşlandığını kolay kolay kabul etmiyor. Alice'in de romanın başlarında gençler gibi giyinmeye, makyaj yapmaya yani gençleşmeye sıcak bakmaması nedeni iç dünyasında kendisinin yaşlandığını kabul edememesi oluyor. Genç veya orta yaşlı herkes yaşlılığın bize daha uzak, bitiş çizgisine daha çok olduğunu düşünüyor. Yaşlılar bile bunu uzun sürelerde, zor kabul ediyorken gençlerden de bunu kolayca kabul etmeleri zaten beklenemezdi. Ancak kimse durup düşünmüyor geçen yılların ne kadar fazla olduğunu. Yaşlılığın her gün bize bir adım daha yaklaştığını. Bir avuç insan hariç kimse şu anın değerini bilmiyor. Sürekli geleceğe dair planlar yapıyor ancak çoğunu uygulamıyoruz. Korktuğumuz bir şeyle yüzleşme işini veya hayatlarımız hakkında verdiğimiz büyük kararları hep erteliyoruz. Her gün aynı sıradan işleri yapıyor, her gün aynı yolda yürüyor, aynı otobüsü kullanıyor, hatta aynı yemekleri yiyoruz. Olması gereken şey ise hayatın ikinci defa verilmeyeceğini kavramak ve her günümüzü ona göre yaşamak, farklılıkların peşinden koşmak. En basitinden hala yapabiliyorken gezmek istediğimiz her yeri gezmek, yemek istediğimiz ne kadar çeşitli yemek varsa yemek, özlenen eski dostları görmek, birine söylemek istediğimiz herhangi bir şey varsa onu içimizde tutmamak, yüzleşmeye korktuğumuz korkularımız varsa onları yenmeye çalışmak, yaşam şeklimizden memnun değilsek değiştirmek, kısaca hayatımızda yapmak istediğimiz ne varsa yapmak... Bazen kendimizi bir kelebeğin larvadan çıkması gibi kabuğumuzdan çıkarak keşfederiz. Aslında eskiden olduğumuz insanın bizden uzak olduğunu anlarız. İçimizden gelen şeyleri yaparken eşi olmayan anılar da biriktirme şansını yakalarız. Bu tüm insanlar için ileri derecede önemlidir. Elden gençlik gidince geriye dönüp baktığımızda "Vay be!" diyebilmeliyiz. Yaşadığımız onca yılın ardından baktığımızda boş bir film kaseti değil dopdolu heyecanlı, farklı, zaman zaman hüzünlendiren, zaman zaman güldüren ama sıkıcılıktan uzak bir film izleyebilmeliyiz. Yazımın başında da dediğim gibi gençliğimiz çok değerli yaşlanınca herkes anlıyor bunu ama biz kaybetmeden yolun başında bunu anlarsak o zaman harikalar diyarına bir bilet kazanacağız. Her bir günü istediğimiz şekilde yaşamanın bizim elimizde olduğunu öğreneceğiz. Okul, iş veya diğer zorunlulukların, bahanelerin aslında bizi tutamayacağı kalan vakitlerin bizim elimizde olduğunu anlamalıyız. Yapmak istediğimiz şeylerin önünde duran bu engellerin bizim yaşama, hayatın iliğini emme istediğimize karşı dayanamayacağını bilmeliyiz. Alice Green'in çok da geç olmadan kötü bir olay sonrasında olsa bile gençliğin aslında ne kadar güzel, değerli olduğunu anlamasıyla yaşadığı maceralar bize gösteriyor ki insan istediği takdirde kendini kendi muhteşem filminde başrol oyuncusu yapabiliyor. Sıradan hayatından çıkıp bambaşka dünyaları gezen, bambaşka insanları tanıyan başkahraman kendini nasıl keşfediyor, nasıl içindeki gençlik ateşini hissediyorsa biz de zamanımız varken hala içimizde bizi durmadan iten içgüdülerimizi dinleyip hayatımıza biraz çılgınlık katabiliriz. Bir kez anladık mı hayatın gelip geçtiğini, bir daha asla bedenen bu kadar genç olamayacağımızı gerisinde sadece biraz cesarete ihtiyacımız kalıyor.