SAÇLARIM KONTROLDEN ÇIKTI

Hayatımı sorsanız saçlarımı gösterirdim. Her bir yana dağılmışlar ve ne kadar elimle yön vermeye çalışsam da bildiklerini okumaya devam ediyorlar. Tek bir taraf olması gereken yerin dışına fırlamış olsa belki o kadar rahatsız etmezdi ama her bir tel olması gereken yerden uzakta isyankarca bana meydan okuyor. Böyle bir durumda insan ne yapabilir ki ? İlk seçenek saçı tamamen üçe vurdurmak galiba ama o zaman da değerli anılar ve beni hayata bağlayan şeyler de kesilmiş olur. O yüzden ilk seçenek pek mantık sınırları içerisinde değil. Oluruna bırakmak ikinci seçenek galiba. Saçlarımın, hayatımın ve her şeyin kontrolünün bende olmadığını kabul etmekten geçiyor. Saçlarım ne tarafa savrulurlarsa onların buyruğuna boyun eğmekten ibaret bu seçenek. Bu da pek muhtemel gözükmüyor, bir noktada illaki patlak veririm. Ot gibi ne kadar yaşayabilir ki bir insan? Pek değil bence. Geriye pek bir seçenek kalmıyor galiba. Rachel'ın saçları benimkinden çok daha fazla dağınık galiba. Çünkü hayallerim ve sevdiğim insanlar her şeye rağmen yanımda. Ayrıca Rachel bir kadın ve saçları benimkinden kat kat daha uzun. Uzun saçların sert rüzgarlarda darmadağın olduğu su götürmez bir gerçek. Onun hayatı ve saçları benimkilere imreniyordur belki. İstediği her şeyi elde etmiş aslında. Hayal ettiği istediği her şey kocasıyla çocuğuyla geçirebileceği huzurlu bir yaşam. Üstelik bu hayalinin en iyi tarafı da bunların Rachel'in düşlerinde yer alan evde gerçekleşmesi. Tek bir ufak pürüz haricinde Rachel'ın düşleri tamamıyla gerçekleşiyor ama başka bir kadın için. Bu ufak pürüz Rachel'ın rüzgarı. Ufak dediğime bakmayın cidden nasıl bir çığ ufacık bir kartopuyla başlayabiliyorsa bu ufak pürüz de, derli toplu saçların mutlak bir kaosa doğru gitmesindeki ufak kartopu. Her neyse konudan sapmadan söylemeliyim Rachel ister istemez birinci seçeneğe kayıyor. Saçı yerinde dursa bile onu hayata bağlayan şeyler elinden kayıp gidiyor bir anda. Ne yazık ki bu şeyler yok olunca bile insan sefil varlığıyla bu dünyayı dolaşıyor. Düşününce başka insanların hayatına bağlanıyorum belki de. Onları gözlemlemek, onların mutluluklarını görmek, her şey iyi olacak diye fısıldayan tatlı bir meltem sanki. Kontrolü elden kaçırmamak lazım ama. Eğer ipin ucu kaçarsa o insanların hayatlarını gözlemlemek saplantıyı bile geçip içimizdeki boşluğu en kötü şekilde doldurabilir. Her gün trende manzarayla birlikte bir çifti izlemek gibi masum tatlı bir fısıltı bir anda o çiftin hayatının gelgitlerine kapılarak korkunç bir fırtınaya da dönüşebilir. İşte bu yüzden kontrollü olmak lazım eğer hayatlarıyla olan bağlantımız ölçülüyse, her zaman yeni bir gösteri yeni biri çift bizi bekliyor olur. Bize umut veren hayatın içine çok düştüysek durum bambaşka bir hal alır. Onların problemleri bizim olur. Mutlulukları bizim olur. O hayatı düzeltmeye çalışırken daha da kötü bir hale sokarız belki de. Rachel olsam daha kesin bir şeyler söylerdim ama ne yazık ki söyleyemem. Galiba saçlarımın düzeleceğini bile bile dağınık diye yakınıyorum. Saç sonuçta bir de bakacağım ki düzelmişler bile. Her şey yoluna girer eminim buna. Son seçenek bu. Her şeyi silmek değil ya da her şeyden elimizi ayağımızı çekmek. Sadece kendimize hakim olmak işlerin yoluna gireceğini bilmek ve buna göre davranmak. Hayat cidden çok basit çünkü bir şeyler hep ters gider ve bazen de gitmez. Bir şeyler hep yolunda gider ve bazen de gitmez. Saçlarımız bazen darmadağın olur ve rahat bir nefes almamıza bile engel olur. Saçlarımız bazen derli toplu olur ve mutluluğun tadına varırız. Tek yapmam gereken beklemek ve saçlarımı daha da dağıtmamak galiba çünkü şu an yapabilecekleri tek şey yüzümden hayatımdan çekilip düzene girmek. Tolga Can Aybirdi