Sıradanlığın Absürtlüğü

İşte o günlerden biri daha... Hayatın anlamını sorguladığınız, kendi aklınızda sıkışıp kalıp, gerçekten hepsinin bir anlamı var mı sorusuna cevap aradığınız bir gün. Hep hayatın tek başına anlamı olduğunu düşünürüz. Gerçekten de hayat tüm anlamların kaynağı mıdır? Her gün kafasını kuma gömen devekuşunun hayatının bir anlamı var mıdır? Çok dikkat edilmeyen bir nokta ise insan hayatını önemli kılan tek olayın yaşamak değil aslında ölmenin de hayata önem kattığıdır. Her gün ölmemek için uğraşırız. Biraz daha Acun'da kalabilmek, tadına varamadığımız zevklerin hazzını yaşayabilmek ya da bizim için hayatı anlamlandırdığını düşündüğümüz kişilerle süre geçirmek için yaşarız. Yaşamak için sıraladığımız sebepler uzayıp gider. Listenin sonunu getirmek istemeyiz. Yaşayan bir canlının en temel içgüdüsü budur: Hayatta kalmak. Peki, gerçekten faniliğimizden kurtulabilseydik yaşam nasıl olurdu? Biyolojik olarak kusurlu varlıklar olduğumuzdan gereğinden uzun süre yaşamamız halinde hafızamız belirli bir süre sonrasında artık bize beklediğimiz kadar yardımcı olamayacaktı. Düşünsenize sizin hayatınızın bir parçası olan kişiler, olaylar artık benliğinizde ulaşılamayacak gölgeler olarak kalacaktı. Hiçbir zaman ulaşamayacağınız kendinizden parçaları yenileriyle değiştirip, bu döngüyü devam ettirecektiniz. Sizi siz yapan her değeri yenileriyle değiştirirseniz siz diye bir kavramdan bahsedebilir miyiz ya da sizin anlamınız kalır mıydı? Theseus'un gemisi misali paradoksal bir durum doğuyor. Bence küçük bir pencereden bakıldığında bile ölümün bize ne kadar gerekli olduğunu görebiliriz. Ölüm olmazsa monotonlaşırız. Anlamsız gemiler gibi boşlukta sürüklenmenin metaforunu Adam Strand'ın Otuz Dokuz Ölümünde hissedebiliyoruz. Adam Strand bize hayattaki oluşacak monotonluğu gösteriyor. Sıkıntının müdürüyüm deyip bileklerini kesebilen bir karakter kendisi. Hayatın anlamını bulmayı tam 39 kere deniyor. Kendisi açısından maalesef her deneyiş başarısızlıkla sonuçlanıyor. Ölemeyen bir çocuğun gereğinden 38 kez fazla öldüğünü anlıyoruz. Adam Strand hayatına manayı ölümle katmaya çalışıyor gibi gözüküyor. Ölememenin korkusu ve sıradanlıkta kaybolup gitme endişesi sarıyor karakteri. Çünkü kendisi bir istisnai durum olduğu için çevresindeki herkesin birer birer solup gitmesini görmek zorunda kalacak. Etrafındaki yaşamın ondan uzaklaşması yetmezmiş gibi ölüm de onu terk ediyor. O anın empatisini yapmaya çalışırken üzerime bir buhran çöküyor. Bu yüzden ölüm bizim ayrılamaz bir parçamız. Ölümü ani bir olay olarak betimleriz ancak doğdunuz andan itibaren ölmeye başlarsınız. Yaşam ve ölüm ayrılmaz bir bütünün parçalarıdır ve bizler bu dengenin bozulduğu yanılgısına kapılırız. Halbuki yaşamak için aldığınız her nefes ölüme bir adım daha yakınlaşmaktır. Şu an tam bu satırları okurken siz de ben de beraber ölüyoruz. Kısıtlanmak yapılan her harekete anlam kattığı için ölüm de en büyük anlamı oluşturur bizim için: Hayatı. Yaşamın anlamı da buradan gelir. Ölüm ile gelen her eylem anlam kazanır. Bizim perspektifimiz dışında kalanları da görebilmek için bir adım geri atmalıyız. Kafasını kuma gömdüğünü düşündüğümüz devekuşları aslında sadece eğilmiştir. Ölümü de hayatımızın bir parçası olarak benimsemeliyiz. Belki ölümü doğduğumuzda benimsemişizdir ve onun için her bebek doğduktan sonra ağlar. Sonra da hiç karşılaşmayacakmışız gibi onu unutmaya çalışırız. İnsanoğluna hayat ne kadar sıradan gelse de dolu doludur. Ölümüyle, yaşamıyla hayat bir fırsattır. İlk anda hepimiz bir Adam Strand olmak isteyebiliriz fakat neleri feda edeceğimizi unutmamalıyız. Kulağa ironik de gelse yaşam olarak tanımladığımız süreç ölmekle aynı aslında. Hayatı sıradan gibi görüyoruz ölümü ve yaşamın gerçekten anlamını kavramadan. Oysaki sıradanlığın da kendine has bir absürtlüğü var.