KONUŞMAK YA DA SUSMAK

Konuşmanın hayatımızdaki yeri ve önemi nedir ya da konuşmayı başarabilmenin? Veya şöyle de sorulabilir tabii: Konuşamamanın eksiklikleri nedir insan hayatında? Konuşmak insanların birbirinin anlayabilmesinin ilk adımıdır. Dertler, sıkıntılar, mutluluklar, heyecanlar hep konuşmak ve iletişim kurmak ile paylaşılır. Kendimizi, düşüncelerimizi ve duygularımızı konuşarak anlatabilir, karşımızdakini de bu şekilde anlayabiliriz. Yani hayatın temelinde yer alan bir şeydir iletişim. Peki, bütün bunlara rağmen neden başaramıyoruz konuşmayı? Neden bu kadar zor iletişime geçebilmek? Bunları sorguladığım ve bana bunların cevaplarını arattıran bir kitap oldu Konuşmanın İmkansızlığı Üzerine bir Diyalog. Kitapta konuşamamanın nedeni olarak insanların egoları ile oluşturdukları sert kabuklara dikkat çekilmiş. Evet, aslında bunun doğru olduğunu görebiliriz. Örneğin, kavga eden iki insan barışmak için hep karşı taraftan beklemez mi ilk adımı ya da konuşmayı başlatanın karşı taraf olmasını istemez mi? Neden böyle düşünür insanlar? Çünkü konuşmayı başlatmayı hatanın kendilerinde olduğunu gösterecek bir şeymiş gibi algılarlar bence. Halbuki durum böyle değildir. Aksine konuşmak için ilk adımı atmak karşındaki insanı anlamak istemenin ve anlaşmazlığı çözmeye çalışmanın bir göstergesidir. Kabuklar bir kırılabilse, insanlar konuşabilse her şey çözülecek aslında çünkü konuşmak insanları daha hoşgörülü, daha sevgi dolu ve daha mutlu yapacaktır. İnsanlar daha hoşgörülü olabileceklerdir çünkü karşılarındaki insanları anlayabilecekler, empati kurabileceklerdir ve onlara karşı beslenecek sevgi, bu hoşgörü ve empatiden gelecek ve içte beslenecek sevgi de en büyük mutluluk kaynağı olacaktır bence. İnsanların birbirini anlaması, anlaşmazlıkların oluşturduğu kapalı kapıların bir anahtarıdır ve bu anahtarın açamayacağı kapı yoktur. Konuşmanın İmkansızlığı Üzerine bir Diyalog kitabını okuma fırsatı buldunuz mu hiç bilmiyorum ama insan bu kitabı okurken kendi konuşma becerisini de gözden geçiriyor aslında ve bu beceriyi kendisinde bulamayan insanlara da bir kapı açıyor bence bu gerçeği onlara göstererek. Küslükler, kavgalar, kin, nefret, öfke... Bunların hepsinin temeli değil midir konuşamamak. Öyledir, çünkü insan konuşmazsa hiçbir şey halledemez, hiçbir sorun düzelmez ve mutluluk elde edilemez bence. Bazen düşünüyorum da konuşmayı ve karşı tarafla iletişim kurmayı bu kadar zorlaştıran biziz aslında çünkü gözümüzde çok büyütüyoruz ve çok zor bir olaymış gibi yaklaşıyoruz. Halbuki birbirine dolanmış iplerin oluşturduğu düğüm bu düğümü açmakla nasıl karışıklığından kurtulacaksa anlaşmazlıkların oluşturduğu düğümü çözecek olan da konuşmak olacaktır ve tek bir adım bunun için yeterlidir çünkü ilk adımı takip etmeyi bekleyen diğer bir adımın karşı tarafta hep var olacağını düşünüyorum. Bu yüzden konuşmaya çok zor bir olaymış gibi yaklaşmamalıyız bence arkadan gelecek bu adımları düşünerek. Konuşmak ve susmak kavramlarının birbirine ne kadar uzak olduğunu ve ateş ile su gibi birbirinin zıttı olduğunu düşündüm kitap boyunca. Susmak ve adım atamamak konuşma isteğini yani küçük bir adımı, bir kıvılcımı söndüren bir suya büründü gözümde. Ve düşümdüm ki, susarak yani karşımızdakinin bizi anlamasına ve bizim de onu anlamamıza fırsat vermeyerek konuşmayı biz imkansız hale getiriyoruz aslında. Bunu yapmayalım, egolarımız devreye girip susmamıza neden olmasın, kıralım kabuklarımızı ve konuşmaktan bir zarar gelmeyeceğini anlayalım artık. Atılan her adımın bizi çevremizdeki insanlara yaklaştıracağını düşünelim hep. Bu adımlar hayatı güzelleştiren ve ona anlam veren mutlulukları doğurmaz mı? Mükemmel arkadaşlıklar, dostluklar, aile ilişkileri ve aşk gibi mesela. Karşımıza çıkan iki yoldan seçtiğimiz susmak değil konuşmak olsun ve hayatımıza katacağımız iletişim ve konuşma becerisi ile hayat yeniden anlam bulsun. Berfin Nur SARIOĞLU 21501317