KAYIP DUYGUSU

Giray Kemer'in, Ses Veriyorum kitabı, öylesine benim hayatımın bir resmiydi ki, tanımadığım bir yazarın değil, arkadaşımın kitabını okuduğumu sandım. Erkekler aşık olurlar ve hayatları bir anda değişir. Rutin, sıkıntılı, gri bir yaşama, renk, bedelini de yanına alarak gelir. İlişki denince benim aklıma hep savaş geliyor, bir savaşa girmek gibi çünkü. Aşık olmak da bu düzlemde savaşı başlatan mermi oluyor. Bir kadının size ateş etmesi ile savaş ilan etmekten başka şansınız kalmıyor ve işte yine başlıyoruz. Sonra ilişki başlıyor ama ilişki demek, bence bir erkek için dert demek. Onsuz yapamadığınız, bir süre sonra onunla da yapamadığınız, dolayısıyla kaçmanın imkanı olmayan bir dert. Bir gün öleceğinizi bilerek yaşamaya benziyor bu; bir gün biteceğini bilerek girişiyorsunuz çünkü. Aşk dediğimiz şey, tepe noktasındayken o kadar müthiş bir his veriyor ki insana, orada mutluluktan çok hüzün duyuyorsunuz, evet, bu bile bir gün bitecek, hüzün ve bazen keder bundan kaynaklanıyor. Sonra o kaçınılmaz gün geliyor ve başlıyor yalnızlık günleri. Dost sohbetlerine meze olmaya başlıyor o muhteşem düş. Kitaptaki Avukat ve Burak karakterinin dostlukları, iki erkeğin eski aşkları üzerine muhabbetleri bu yüzden çok tanıdık geldi bana. Hepimizi temsil ediyor o iki kişi. Benim ise ayrılıklar konusunda farklı bir düşüncem var, arkadaşlarıma da hep aynısını söylüyorum, beni anlıyorlar mı? Belki de anlamıyorlar ve belki siz beni anlarsınız. Bir ilişkinin bitmesinde, üzücü olan şey partnerinizin size yaptığı hatalar değildir aslında. Bana şunu yaptı, beni aldattı, bana yalan söyledi gibi şeyleri kafaya takmak ucuzluktur. İnsanız ve mükemmel değiliz, olamayız, dolayısıyla öne sürülen bu şeyleri kafaya takmak, daha en başında insan olmanın ne anlama geldiğini bilmemekle eşdeğerdedir benim için. Üzücü olan şey, bir gün öldüğümüzde, sayfa sonsuza dek kapandığında nasıl şimdi olan her şey anlamsızlaşacaksa, işte o anlamsızlığı hayattayken duyumsamaktır. Nerede şimdi o harika günler? Kendini neye adadın ve şimdi ne var elinde? Onunlayken yaşadığın onca duygunun karşılığı, bir terasta oturduğun ve içtiğin şu anlarda nereye kayboldu? İzler siliniyor, onca şey ilk dalgayla denizin dibini boylayan kumdan kaleden daha fazlası değilmiş meğer. İnsan, vicdanına yenik düşüyor ve bunun bir çaresi yok. Onu unutmamalıyım, yaşadığım günlerin hatırı var, o günler anlamlı günlerdi benim için, değerliydi, bu yüzden onun izleri silinmemeli zihnimden diyor vicdanınız ama çaresiz kalıyorsunuz bu ses karşısında, çünkü her şey geçiyor. Geçmesini istemediğimiz şeyler de geçiyor. Asıl üzücü olan, mutsuzluk değil, mutlu anların da izlerinin silinmesi bu yüzden. İnsan mutsuzlukla, acıyla baş edebilir ama harika gecelerin izlerinin kaybolmasıyla nasıl baş edeceğiz? Her şey gibi mutluluğun da buharlaşması karşısında ne yapacağız? Geriye kalan tatlı bir savaşın yorgunluğu olsa bile o yorgunluk da kayboluyor. Ben de bir ilişkide bunlara üzülüyorum, bir terasta dostlarımla konuşurken onlara bunu anlatmaya çalışıyorum. Bittiği için üzülmedim diyorum, inanmıyorlar belki ama gerçekten bitmesi değil üzücü olan, bana yaşattıkları ya da yaptığı yanlışlar değil; kaybolması. Kızlar ne yaşıyorlar, neye üzülüyorlar bilmiyorum. Bildiğim tek şey, geride bıraktıkları kişinin şu an ne yaptığıyla fazlasıyla ilgilenmeleri, böyle saçma sapan şeyleri merak etmeleri. Erkekler ise oturup bunları konuşuyorlar işte. Dolayısıyla Giray Kemer'in bu romanı için bir erkek romanı diyebilirim. Anlatılan erkeklerin hikayesi. Benim hikayem. Kederlendirdi bunları yazmak beni. Muhtemelen bugün sarhoş olacağım. Sonra tekrar başlayacağız ve sonra tekrar. Kayıp duygusu, yaşamımın merkezine oturmuş bir hüzün. Her seferinde bir kez daha anlıyorum bunu.