AH YOK MU ŞU KALIPLAR !

Şimdi size belki de hepinizin çok iyi bildiği ve farkında olduğu ama nedense bir türlü çözmeye çalışmadığı ve çoğu zaman görmezden geldiği bir sorundan bahsetmek istiyorum. Bu sorun kadınların toplum içinde belli kalıplara sokulmaya çalışılması. Bu sorun bana göre hiçbir toplumda ve hiçbir zihniyette bulunmaması gereken bir sorun ve hiç dikkate alınmaması beni gerçekten üzüyor. Bu konu hakkında yazma isteğim Yekta Kopan'ın yazdığı Aile Çay Bahçesi adlı kitabı okurken ortaya çıktı. Kitabın içinde bulunan Müzeyyen isimli karakter daha çok küçükken ailesinin ona öğrettiği "cici kız" modeline girmiş ve bu modele göre yetişmiş. Şimdi size bu modeli açıklıyım. Bu modelde bir kadın annesinin babasının sözünü dinler ve ne derlerse yapar. Kendi istekleri pek de önemli değildir. Herhangi bir büyüğü geldiğinde ona da aynı şekilde davranır. Usturuplu giyinir ve özellikle belli bölgelerini kapatmaya ve göstermemeye çalışır. Kendini tanıyamadan büyür ve gelecekte korkar bazı şeylerden. Ben bir kadın olarak bu kalıplardan kendimi biraz da olsun kurtardım. Şansım ailemin beni düşüncelerim konusunda özgür bırakmasıydı. Hiçbir zaman bana nasıl düşünmem gerektiğini söylemediler ve sadece yardımcı olacak bilgiler verip geriye kalan seçim aşamasını bana bıraktılar. Demiyorum ki bunlar kötü şeyler. Demek istediğim bir insan daha kendi kendine karar verebileceği yaşa gelmeden bu kalıplara sokularak büyütüldüğünde o kişi daha sonra kendi ayaklarının üzerinde durmakta zorlanır. Çünkü bir ottan farkı yoktur benim gözümde. Kendisine ait hiçbir kri yoktur ve üretken değildir. Çok dar bir bakış açısına sahiptir. Böyle bir insanın gerçek hayatta ona zamanında emir verenlerin dedikleri olmadan yaşaması pek de mümkün değildir. Özgürlük fazla gelir ve doğru kararları alamaz. Tahmin edersiniz ki mutlu da olamaz bu hayattan. Benim düşünceme göre bir insan hangi cinsiyette olursa olsun özgür yetişmeli. Tabii ki görgü kurallarını, toplum içinde nasıl davranması gerektiğini, hoşgörüyü ve saygıyı öğrenerek büyümeli ama düşünceleri ve hayalleri kısıtlanmamalı. Herhangi bir isteğini ya da krini dile getirebilmeli. Eğer bunları yapamazsa kendi başına kaldığında toplumda ezilir. Kendisine olan saygısı ve güveni gelişemez. Bunları fark ettiğinde ailesine olan sevgisini bile yitirebilir hatta. İşte tüm bunlardan kaçınabilmek için çocukları kir kalıplarına sokmadan hür bireyler olarak yetiştirmeliyiz. Bu konu hakkında değinmek istediğim başka bir nokta daha var. O da toplumda insanların bu modele göre yetişmiş kişilerin genelde fakir olan kısımdan geldiğini düşünmesi ve zengin olanların daha özgür ve kendi isteklerine göre yaşadığını düşünmesi. Bu düşünce tam anlamıyla yanlış değil çünkü bir bakıma zengin kısmın kendi tercihine göre yaşaması daha kolay ama doğru da denilemez. Baktığımızda görüyoruz ki fakir toplum ne kadar dar bir bakışa açısına ve yaşam olanaklarına sahip olmak zorunda kalsa da bir o kadar zenginler de çevrelerindekilere uymak için kendilerini kalıplara sokuyorlar. Diğer zenginler neler alıyorsa onları alıyor, onlar nasıl yaşıyorsa öyle yaşamaya çalışıyorlar ve hayatta belki de en özgür insanlar olabileceklerken kendilerine kötülük kapıyorlar. Tabii ki bir insanın hayali ve gerçek isteği lüks bir hayat sürmek olabilir ama hepsinin de mi öyle ? Demek istediğim bu konu hakkındaki genelleme yapmak pek de güvenilir sayılmaz. Tüm bunlardan anlamamız gereken şey hayatımızda kimsenin bizi görmek istediği gibi olmamalıyız ve kendimizi belli kalıplara hapsetmemeliyiz. Bunun için uğraşan kişilere de izin vermemeliyiz. Elimizden geldiğince kendi düşüncelerimize ve isteklerimize göre yaşamalıyız ve yeri geldiğinde bunları söylemekten kaçınmamalıyız. Çevremizi bu konuda geliştirmeye çalışmalıyız ki yaşadığımız toplum giderek daha mutlu ve kendinden daha emin bir toplum haline gelsin. Ber n Ciner