ZAMANSIZ ZAMAN

Saatin tik takları gibi hızlı ve gürültülü geçiyor zaman. Tek farkı o tik taklar gibi düzenli olmayışı. Şimdi öyle zamansız zamanlara özeniyor insan. Hayatının sadece kendine ait olduğu zamanlara... "Zaman" ne hüzünlü bir kelime... Geçişine üzülürüz, geçmeyişine sıkılırız, zamana çareleri yükleriz, çaresizliklerimizi de. Birilerini kaybettiysek zamandandır ya da zamanı gelmiştir birilerinin hayatımıza girmeye. "Dur, gitme" diyesimiz vardır ya da "seni seviyorum" ama daha zamanı değildir ya sıkışır sözcükler zihinle kalbin arasında. Zaman ne acımasız bir kelime... Geçiyor tutamıyorsun, akıyor dahil olamıyorsun, ilerliyor koşup yakalayamıyorsun. Pişmanlıklarını, sevinçlerini, kaygılarını, kızgınlıklarını, kırgınlıklarını içine hapsediyor, ver, diyorsun vermiyor. Bir daha yaşayayım, desen olmuyor. Bir gayret hayallere tutunuyorsun, geçti, diyor. Zaman ne tutarsız bir kelime... Neresinden tutsanız olmuyor yani. Bugünü dün ediyor. Yarını uzak, geçmişi hayal... Bir bakıyorsun su gibi, bir bakmışsın durgun bir gölet. Hiç geçmesin, bitmesin bu saatler dediğinde dörtnala bir at, hadi ne zaman bitiyor dediğinde ömrün akışına çakılmış demir bir mıh. Siz zamanınızı kaybetmiyorsunuz, zaman sizi kaybediyor, diyor Moliere. Oysa yapılacaklar için eminim siz de çok zamanınız olduğunu düşünenlerdensiniz. Bugünün işini yarına bırakmak gençliğin en büyük zaman yanılgısı. Çünkü aslında evet zamanımız çok fazla bir çok şey için. Ancak bir yakınımızın bu dünyadaki zamanının dolduğunu gördüğümüzde anlıyoruz ya da hissediyoruz zamanımızın azlığını. O da birkaç yıl sürüyor sadece sonra unutup tüm yaşadıklarımızı hiç dolmayacak zamanları yaşamaya devam ediyoruz. Çaresiziz. Yaradılışımız, tabiatımız böyle. Öleceğini bilerek ama hiç ölmeyecekmiş gibi yaşayan tek canlı ırkıyız. Düşünebilmek bizi diğerlerinden keskin bir şekilde ayırıyor görüldüğü üzere. Düşünüyoruz o halde varım, her zaman var olacağım, dünya duracak ben buradayım. Bu cümlelere benim kadar sizin de inandığınıza, inanmasanız da böyle olmasını umut ettiğinize eminim. Lucy adlı bir filmde tek gerçekliğin zaman olduğunu söyleyen söyle bir cümle vardı: "Bir araba düz bir yolda ilerlerse, sonsuz hıza ulaşırsa araba yok olur. Arabanın orada olduğuna dair kanıt bulunabilir mi? Zaman, var oluş nedenimizdir, tek gerçek ölçü birimidir. Maddeye varlığını zaman verir. Zaman olmazsa, biz de olmayız." İşte zamanı sorgulayış nedenim. Yani aslında varoluşu sorgulama gerekçem. Çıkış noktasının pek önemi kalmıyor aslına bakarsanız. Sonuç ortada ne de olsa. Ben materyalist bir düşünce yapısına sahibim. Sözcükler de bu nedenle daha mekanik dökülüyor kalemimden. Duygusallıktan uzaklaşıyor aslında gözyaşlarıyla başlayan her cümle. Fakat zaman olgusu dokunduğu zaman insana, Eistein bile duygusal bakmış konuya. Paralel evrenleri düşünüyorum. Çok derin değil bu engin deryadaki bilgim ancak bildiğim kadarı bile beni ürkütüyor. Biz, bir tek zamanın gerçekliğiyle başa çıkamazken birden fazla zamanda, birden fazla yerde, birden fazla hayat yaşadığımızı düşünmek hem heyecan verici hem de tüyler ürpertici. İşin fantastik boyutunu bir kenara bırakırsak bu teoriyi umut verici de bulabiliriz. Sözgelimi var olduğunuz evrende verdiğiniz bir kararla felakete giderken bir başka evrende o karardan çok daha başka bir karar vererek mutluluktan uçuyor olabiliriz. Asla kesişemeyeceğimi bildiğim paralel evrenlerdeki bana sesleniyorum: Umarım verdiğim tüm yanlış kararlarda, daha doğrularını vermiş ve çok daha iyi bir yol çizmişsinizdir kendinize. Asıl konuya yeniden dönecek olursak yani zamanın içerisinde kaybolan bize- o saatin tik taklarına uydurun ritminizi. Tik taklarda kaybedin kendinizi. Daha iyi yaşayın. Her tik takta zamanının azaldığını unutmadan yaşayın. Erteledikleriniz için o zamanın "çok geç"e doğru hızla akıp gittiğini daima hatırlayın. Ve zamanın tik takları arasında kulağınıza usulca fısıldadığı o sözü dinleyin: "Bana bırak."