ÇOK SATAN AŞKLAR

Şiir okumak gibi bir alışkanlığım yoktur. Hatta şiir en az ilgi duyduğum edebi türdür. Lise yıllarımda okuduğum her şiir, müfredatın ön gördükleriydi; çünkü şiir incelediğimiz edebiyat derslerinde bazen alt anlamı o kadar çok deşerdik ki eser benim için anlamsız olurdu. Okuduğum edebi türlerde çok az bile olsa realizmi hissetmek isterim çünkü aksi halde kelimelerin anlamları bana anlamsız gelmeye başlıyor. Hikmet Anıl Öztekin'in Elif Gibi Sevmek kitabı şiir hakkındaki düşüncelerimi az da olsa esnetti. Tasavvufa her zaman hayranlık duymuşumdur ama ona nasıl hakim olunacağına dair hiçbir fikrim olmadığından özellikle tasavvufi yazılar okuma arayışına girmezdim. Bu kitap tasavvufu okumaya nereden başlayacağıma dair de bana ipucu verdi: nereden ve kimden istiyorsan onla başla. Aşk, dünyamızı en çok meşgul eden duygudur. İnsanlar, teknoloji ve iletişim sistemlerinin gelişmesiyle aşkı arayışlarını daha umumi alanlara taşıma fırsatı buldu. Bu fırsat bazen kişilerin aşkı, bağımlılık ve takıntıyla bağdaştırmasına neden oldu diyebilirim. Artık aşk hakkında konuşan insanları dinleyenler, o kişinin samimiyetini kendilerine özgün fikirlerle sorgulamaya başladılar ve bu durum insan ilişkilerine oldukça yansıdı. Aşkı acı ve hüzünle bağdaştıranlar da oldu, tek geceye sığdıranlar da. Her iki şekilde de artık kitleler aşkı bir peri masalı gibi algılamaya başladı. İnanması güç, mistik ve sihirli bir şey oldu aşk. Hikmet Anıl Öztekin'in kitabı bu denli sattıran şeyin ise aşka farklı bir tanım kazandırması olduğunu düşünüyorum. Din gibi, şu an ülkemizde üzerine hararetli tartışmaların yaşandığı bir olguyla aşkı bir tuttu. Allah aşkını, bir kulun bir kula duyabileceği aşkın benzeri olarak gösterdi. Yazdığı şiirlerin Cihangir Mercan dizeleri bu fikri destekleyecek nitelikte ama yeterli mi diye sorarsanız, sanmıyorum yanıtını veririm. Öncelikle aşkın aynı inanç sistemleri gibi kişilere özgü olduğunu düşünüyorum. Bir kişinin bir insanı severken aşkına karşılık bulamamasının aşkını anlamsızlaştırdığını düşünmüyorum ancak bu durum kişiye acı verecek noktaya geldiğinde onu imtihan olarak adlandırmasını da gerçekçi bulmuyorum. Çok uzun süredir insanoğlu "çünkü hayat bu" cümlesi kurmak yerine, başarısızlıklarını spritüel yetersizliklerine bağlıyor. Bu durumun bireyin psikolojisine olumsuz etki ettiğini ve bireyi giderek gerçeklikten kopararak bir hayal dünyasına sürüklediğine inanıyorum. Hayal dünyasında yaşamanın bir insanın kişisel gelişimine ne denli katkı sağlayacağının tartışılması gerektiğini söylemeliyim. Aşkın benim için ne anlama geldiğini bu kitabı okuduktan sonra epey düşündüm. Kişisel olarak yaşadığımız çağda aşık olmanın zor bir durum olduğunu düşünüyorum. Çoğu kişinin birbirlerini oldukları gibi kabul etme problemleri var. Bizim neslimiz bir insanın suretine sahip bir hayale tutulmaya meyilli. Gerçekten sevmek adına hiçbir şey bilmiyoruz. Belki de şu zamana kadar popüler olan ve büyük çoğunluğumuzun büyürken izlediği filmler, diziler, tiyatro oyunları bize aşkı çok ulaşılamaz bir nokta gibi gösterdi. Birine olan ilgimizin yeterince uzun boylu, yeterince paralı, yeterince entelektüel olmadığı gerekçesiyle giderek azalabileceğini rahatlıkla söyleyebilirim. Öztekin'in kitabındaki aşk teması, benim kafamdaki aşk tanımını daha karmaşık bir hale geldi. Eskiden aşkı bulmak zor diye düşünürken şimdi imkansız olduğunu düşünüyorum. Aşkın sürekli tanımlanmasını isteyen kitleler giderek daha kalabalıklaşıyor. Bu durumun insanların giderek daha yalnızlaşmasından ötürü olduğunu düşünüyorum. Cihangir Mercan İletişim arttı ancak birbirlerini dinleme, anlama ve kendini anlatma durumları azaldı. İnsanlar neyin çabuk ve kolay tüketilir olduğuna kanaat getirirse ona yönelmeye başladı. Belki bu kitap şiirlerle değil de, uzun paragraflarla yazılsaydı bu kadar ilgi bile görmezdi. Düşününce sizce de öyle değil mi?