İkinci Bir Tür Olarak Kadın

Yaşadığım coğrafyanın korkunç yüzü her geçen gün daha da belli ediyor kendini. Doğan her yeni günle birlikte insanların üzerinde baskı kurabilmek ve birilerini öteki yapmak için yeni nedenler türetiliyor. Türetilen nedenler farkına varmadan yakınım dediğim insanlarla arama buzdan duvarlar örmekle meşhur. Kimse farkında değil belki ama böyle böyle yaşadığımız hayat ziyan ediliyor. İçine doğduğum bu coğrafyanın insanı, kendi toprağından olan insanı inancına, düşünce istemine göre sınıflandırmakla kalmayıp çoğu zaman haddini aşıyor ve toplumsal normları dahi bireyin cinsiyetine göre şekillendirmeye başlıyor. Bütün bu bahsettiklerimden de anlaşıldığı üzere toplumsal cinsiyet meselesine eğilmek istiyorum. Zira seksizim, diğer adıyla cinsiyetçilik, hayatımın her alanında karşıma çıkıp bana yersiz tokatlar atıyor. Bu tokatlarla birlikte 'Yapamazsın' diyor, 'kahkaha atamazsın' diyor, 'hamileysen dolaşamazsın öyle ortalıkta' diyor. Konuşuyor da konuşuyor. Üstelik bununla da kalmayıp sürekli yargılıyor. Bana sınırlar çiziyor, yasaklar getiriyor. Eğer ki şeklim, çizilene uymazsa da tehdit ediliyorum, aşağılanıp hakarete uğruyorum, tacize uğruyorum. Yalan mı? Mesela kadınsam ve sokağa çıkıyorsam çirkin bakışlara maruz kalabilirim ya da şort giydiğim için adamın tekinden bir tekme yiyebilirim bu ülkede. Kimse de bu ve bunun gibi yüzlerce örnek yaşanırken ses çıkarmaz. İnsanın düştüğü durumlara bakar mısınız? Şok edici değil mi? Onlar değil miydi aklı, fikri, beyni olan üstün canlılar? Sahi onlar değil miydi özgürlükten, saygıdan, farklılıklardan, hoşgörüden dem vuranlar? O insanlar değil miydi insanlıktan bahsedenler? Ki benim şu an eğildiğim nokta herhangi bir saygıya, hoşgörüye ihtiyaç duyacak bir özellikle ilgili değil. Kimse kadın olduğum için bana pozitif ya da negatif ayrım uygulamamalı. Derdim cinsiyetim ile beraber rahat bir yaşam sürdürebilmek, hakkım olan şartlara erişebilmek. Beni bu konuda fazla radikal, sabit fikirli bulanlarla konuştuğumda öncelikle bu meseleleri abarttığımdan ardından da kamu düzenini sağlayan yasalardan bahsediyorlar. Esasen haklarımı koruyan, eşitliğimi gözeten yüzlerce kanunun olduğunun ben de farkındayım. Fakat varlığını bildiğim bu kanunların hiçbiri sokakta değil. Ne yazık ki tamamı hak hukuk tanımaz hukukçuların raflarında. Evlatlarını cinsiyetine göre ayıran anne ve babaların zihniyetinin hüküm sürdüğü, işverenlerin değerlendirme ölçütlerinde kalifiye olmanın cinsiyetten sonra geldiği bir ortamda yaşadığım müddetçe daha çok rahatsızlık duyacağım ve daha çok laf işiteceğim. Hal böyleyken ben de inatla bu karanlık zihniyete, çirkin ayrıma karşı duracağım. Elimin hamuru ile konuşmaya devam edeceğim. Sanki kadın ikinci bir türmüşçesine onun taleplerini, zevklerini, düşüncelerini yok sayan bir zihniyet var. Daha önce de değindiğim gibi ne yazık ki söz konusu zihniyet her an her yerde karşımıza çıkabiliyor. Bu kadar konuştuktan sonra düşüncelerimi temellendirmek için günlük hayatta karşılaştığımız ancak alışkanlıktan olsa gerek bir türlü yadırgamadığımız bir detaydan söz etmek istiyorum. Tüketim dünyasınındaki temaların sürekli erkekler üzerine çalıştığını, kadının ise öylesine bir rolü olduğunu görmek çok zor olmasa gerek. Bu noktada çarpıcı bir bakış açısını tanımak adına Chuck Palahniuk'un Bir Haz Markası isimli eseri önem teşkil ediyor. Açıkcası tüketim dünyasının kadına karşı yaklaşımı beni şaşırtıyor. Tüm bunlar, cinsiyet kaynaklı sıkıntılar, beni günlük hayatımda sıkıştırıyor. Dünyanın en dar halinde yaşamımı sürdürdüğüm hissine sürüklüyor. Belki ben kadınların yaşam şartları, kadın hakları konusunda ciddi bir hassasiyete sahip olduğumdan bu kadar ısrarcıyım. Okuduklarımda, tanık olduklarımda sürekli aynı açıdan yorum yapıp tepki veriyorum. Beni buna iten faktör, inandığım değerlerin gerekliliğinden hiç kuşku duymamam. Bu düzen değişmeli, değişmek zorunda. Bu şekilde hayatımızı sürdüremeyiz.