Bengi ÖBZBİERK BİREY ÖYLE KOLAY YETİŞMEZ...

Ben küçükken ailemin sadece ve sadece benim iyiliğimi istediğine inanırdım ama sonra büyümeye başladım. Ben büyüdükçe yalnızca benim ailemin değil, insanların neden çocuk sahibi olduğunu anlamaya başladım. Kendileri için... Evet, kabul etmesi zor olsa da doğrusu bu. Bazen evliliği rutine girmiş bir çift, hayatlarına renk gelmesi için; bazen yaşlanmanın ve elden ayaktan düşünce yalnız kalmanın korkusuyla, bazen biyolojik olarak, bazen ise sadece soylarını devam ettirmek amacıyla çocuk ister insanlar. Ve çoğu zaman kendilerine şu soruları sormazlar: "Ben bu çocuğa hazır mıyım?", "Bir çocuk yetiştirmek için gerekli ortamı sağlayabilir miyim, maddi olarak buna imkanım var mı?", "Bir insan yetiştirecek yeterli bilgi birikimine sahip miyim?". Bu sorular yerine kendilerine "Benim anneannemin annesi, anneannemi doğurmuş, yetiştirmiş ben de yaparım." Doğru belki o kişinin anneannesinin annesini geçmiş şartlara göre yetiştirmeyi başarmıştır; oysa bugün bambaşka bir yüzyılda yaşıyoruz. Bu yıllarda, çocuklar 4 yaşında özel kreşlere gidip küçük yaşlarda yabancı dil öğrenmeye ve ortaokuldan itibaren özel dersler almaya başlıyor. Bu zamanlarda çocuklar sokakta oyun oynayarak değil spora ya da başka kurslara giderek büyüyorlar. Artık nasıl iyi insan olunacağını, nasıl bir kişinin kendini geliştireceğini öğretmek bir ailenin eskisinden daha da önemli sorumlulukları arasında. Ve bunun gibi daha saymakla bitmez birçok sorumluluğu daha varken bunların hepsi göz ardı edilip yeni bir birey meydana getirilmeye çalışılıyor. Yanlış hatırlamıyorsam lise 2. sınıftaydım, birçok yaşıtımdan farklıydım. Ailem beni 'zor bir çocuk' olduğuma inandırmıştı. Yine bir gün annemle tartışmamın sonucunda Bengi ÖZBEK annem bana "Haklısın, bir ebeveynlik okulu yok. Biz de kendimize göre en doğrusunu yapmaya çalışıyoruz." demişti. O gün, beni niye doğurdun diye soramamıştım belki ama sonraları hep düşündüm ve Room isimli filmde asıl sebebi bir kez daha anlamış oldum. 88. Oscar törenine damgasını vurmuş ve en iyi kadın oyuncu seçilmiş Brie Larson'un canlandırdığı Ma isimli anne karakteri ve bu küçük yaşında bu derece zor bir oyunun üstesinden gelebilmiş olan Jacob Tremblay'ın hayat verdiği Jack karakteri ile Emma Donoghue ve Lenny Abrahamson, yeni filmleriyle tam da bu konu üzerine düşünmemize sebep oluyor. Room'da, kaçırılıp uzun yıllar boyunca bir kulübeye kapatılıp tecavüze uğrayan Ma var. Ma, Jack'i dünyaya getiriyor ve imkansızı başararak onun sağlıklı bir şekilde 9 yaşına gelmesini sağlıyor. Ma, Jack'in akıl sağlığını, onu dünyanın o oda kadar olduğuna inandırarak korumayı başarıyor. En sonunda Jack sayesinde Ma o kulübeden kurtuluyor. Daha sonrasında her şey zor ama seyrinde devam ederken Ma'ya bir röportajda, "Jack'in iyiliği için onu kendinden uzaklaştırmayı düşündü mü?" diye soruluyor. Cevabı kendisi dahil herkes biliyor. Kendi iyiliği için onu kendinden uzaklaştırmadı. Tıpkı her ebeveyninin yaptığı gibi... Bencilce... Filmden çıktıktan sonra kendi kendime düşündüm; bir mesleği öğrenmek için gideceğimiz okul için bile, o meslek hakkında bize öğretilecekleri anlayabilecek kapasitede miyiz diye bir sınava giriyorken, bazı ülkede bir evcil hayvan satın almak için bile belirli kriterler varken bir bebek dünyaya getirmek yalnızca iki insanın sevişmesinden ibaret olmamalı. Bir bebek demek bir birey demek. Ve bana göre bir bireyin yetişmesi bu dünyadaki en zor şey, doğal haline bıraktım, oldu denilecek bir şey değil. Bengi ÖZBEK Sorarım herkese, "Ebeveynin olmak neleri gerektirir?" 14 yaşındaki bir kız çocuğu; daha kendisi büyüyemeden, bir insan büyütebilir mi? İşinden ne birbirlerine ne de kendilerine vakit ayıramayan bir çift, aynı tempo ile çalışmaya devam ederken bir bebekle de ilgilenip onun gelişmesini sağlayabilir mi?