Korkusuzca Uçabilmektir Hayat

Varlığımızı korumamız ve onu sürdürebilmemiz için hayatımızda var olan, daha küçücük yaşımızda beynimizde "öcü" ismiyle oldukça büyük bir yer edinmiş duygu: Korku. İnsan kimi zaman bilinçsizce, kimi zaman da farkında olarak kendini bu duygunun kollarına bırakıverir. Belki daha güvende hissettiğinden, belki de kolay yolu tercih ettiğindendir, bilinmez. Bilinen tek şey ise insanın her daim zor olmayan ve güvenli yolu seçme eğilimidir. Bu noktada belki korku denilen, bazen hayatta kalmamızı sağlayan, bazen ise tembelliklerimizin ve bastırılmış duygularımızın kaçış noktası olan bu duyguyu ikiye ayırmak daha doğru olacak: varlığımıza gelebilecek fiziksel hasarlardan korkmak ve korkunun kendisinden korkmak. Varlığımıza gelebilecek fiziksel hasarlardan korkmak diyince aklımıza hep ilk insanların zorlu yaşam koşulları gelir. Ancak içinde bulunduğumuz teknoloji çağı artık avcılık, toplayıcılık ve mağarada yaşamak gibi zorlu ve her gün insana ölüm kalım savaşı verdiren kavramları hayatımızdan çıkardı. Dolayısıyla insanlığın içgüdüsel davranışı olan korkma tepkisi günden güne evrilmeye başladı. Başkalarının düşüncelerinden korktuğumuz, korkmanın bizzat kendisiyle psikolojik savaş verdiğimiz bir döneme girdik. Peki, korkmaktan korkmanın yani bu kısır döngünün sonu nereye varacak? Yeni nesil korkularımız hayatta kalmamıza destek mi yoksa köstek mi? Usta yazar Yaşar Kemal bile "Korkudan çok korktum." (Kemal 32) demiş ise bir zamanlar, biz sıradan insanlar korkularımızla nasıl başa çıkacağız? İncecik bir mum ışığının bile üzerine gittikçe küçülen, uzaklaştıkça büyüyen bir gölgesi vardır. Bizim ışığımızın gölgesi ise korkularımızdır, kaçtıkça artan, üzerine gittikçe azalan. Küçük bir mumun, bir iki adım ötesindeki etkisinin büyüklüğünü hiçe saymamız mümkün mü? Bugün "Korkmuyorum!" diyen her insanın en büyük korkusunun, korkunun ta kendisi olması korkutucu değil mi yeterince? Bu noktada her duyguyu yerinde ve gerektiği kadar yaşama taraftarıyım. Çünkü, nefes almadan yaşayamayacağımız gibi duygularımızı özgürce yaşamadan da hayatta var olamayız. Korkmak, gülümsemek, merak etmek, heyecanlanmak... Hepsi kişiyi farklı kılan unsurlardır. Ancak günden güne kendimize dahi yabancılaşıyor, bizi biz yapan bu duygularımızı hürce yaşamak yerine, ayıpmışçasına örtbas ediyoruz. Kimi zaman heyecanlarımızı dile getirmekten korkuyor ve gülümsemekten çekiniyoruz. Mesela en son ne zaman hiç korkusuzca "Seni seviyorum!" dedik? Ya da toplumun onaylamadığı şeylere korkusuzca gülümsedik? Korkmanın kendisi ise bizzat düşmanımız, ona dokunamıyoruz bile. Aslında duygularımızı hiçe sayarak benliğimizi görmezden geldiğimizin farkında bile değiliz. Hiçe saydığımız duygularımızla ne kadar yola devam edebiliriz peki? Çoğu insan amacına ulaşmak için çıktığı yolda çeşitli zorluklarla karşılaşır. Çok az kişidir korkularını yenip tüm zorlukların altından kalkarak amacına ulaşan. Yaşar Kemal'in Tek Kanatlı Bir Kuş isimli eserinde yarattığı baş karakterler Posta müdürü Remzi Bey, karısı Melek Hanım ve ardından yolda tanıştıkları dört güzel insan gibi amaçlarına ulaşmak için tüm insanların korkularını hiçe sayıp esrarengiz kasabaya gidebilmektir kimi zaman hayat. Herkesin korktuğundan korkmadığımız zaman bir şeylerin farkına varırız ve sonuca ulaşırız. Bir kuş hiç çift kanata sahip olmazsa nerden bilecek tek kanatla uçamayacağını değil mi? Herkesin korktuğundan korkmamalıyız dedik ancak korkmak tamemen bizim elimizde olan bir duygu mudur? İçgüdüsel olarak edindiğimiz korkma ve sonucunda korkumuzu tepkiye çevirme eylemimizi, bugün somut tepkilerden çok psikolojik tepkilerle yanıtladığımız aşikar. Görmezden geldiğimiz duygularımızın korkularımızın temelini oluşturuduğunu varsayarsak korkularımızın temelinin aslında kendi yaratılarımız olduğunu görüyoruz. Yaşar Kemal en çok kaleminin başına geçtiği zaman korkularından arınırmış, korkuyu anlattığında ise korkuya dair bir şey kalmazmış elinde. Belki kaçmak yerine korkularımızın üzerine bir şekilde gitmek çözümün en kısa yolu olacaktır. Ya da korkuyu tanımlamak kendimizce bir şekilde, bize yol gösterici olacaktır. Başarılarımıza hatta belki tutkularımıza giden yola bir adım kalmıştır belki korkularımızın üstesiden geldikten sonra, bilemeyiz. Bu yüzdendir ki tek kanatlı kalsak dahi her daim korkusuzca ve hürce uçmaya devam etmeliyiz. Referans Kemal, Yaşar. "Tek Kanatlı Bir Kuş". İstanbul: Yapı Kredi Yayınları, 2013. Baskı.