İstanbul'da Kaybolmak

Gezmek hep bir parçam olmuştur. Uçarcasına özgürce gezmek... Tıpkı gökyüzünde vapurları kovalayan İstanbullu martılar gibi... Yüzüme doğru esen rüzgar, kendi taze kokusuyla beraber martıları ve denizin kokusunu getiriyordu. Ellerim, vücudum, beynim, zincirlerle, kayalarla bağlı olduğum topraktan sonunda ayrılmış, özgürlüğe denize, uçsuz bucaksız gökyüzüne ulaşmıştı. Ankara'nın grisinden sonra İstanbul'un mavisi ruhumu ele geçirdi. Haydarpaşa'nın denizle birleşmesi, onun ve vapurların etrafında turlayan martılarının oluşturduğu sade ama muhteşem renkler... Kendileriyle beraber beni de kattılar oyunlarına ve izledim ben onları saatlerce. Gökyüzünde en hızlı kim uçacak, en yükseğe kim gidecek diye yarıştılar... Sonbaharı kadar güzel İstanbul'un kışı... Haydarpaşa Garı Yumuşak, ama sinirlendiğinde yüzünüzü kesen bir rüzgarı var İstanbul'un. Binaların arasından bazen serinletmek için, bazen ise cezalandırmak için esen bir rüzgar. Zaten bir şehri en iyi arka sokaklarını gezerek, orda kaybolarak deneyimleyebileceğimizi söylerler, belki de rüzgar da bunu yapmaya çalışıyordu... Ben de ona uydum ve onunla kayboldum. Kadıköy'ün sokakları arasında bu kış günü insanları ısıtmaya çalışan güneşin, yaydığı ışıkla geziyorum. Ruhum mutlu. Uzun zamandır gün ışığı bana dokunmamıştı çünkü. Renkli binaların arasında, herkes gibi kendimden bir parça buluyorum. Duvarlarına dokunarak ilerliyorum, denizden esen rüzgarlar gibi... Kadıköy'de bir arka sokak Duvarın deniz kokabileceğini düşünmüş müydünüz hiç? Burada kokuyor. Farklı farklı insanlar var bu şehirde, farklı kültürler, farklı ve çeşitli hayatlar. Kıtaları birleştirdiği kadar insanları birleştiriyor, denizin ayırdığı kadar da keskin çizgilerle ayırıyor yaşamları İstanbul. Ellerim değiyor bir başkasının ellerine, gözlerine bakıp denizi görüyorum. Onun ruhu artık Marmara. Masmavi gözleri adeta... Her insan kendine özgü burada, her biri şehrin sokakları kadar farklı, özgünler. Avrupa'nın ayrı bir cazibesi var Anadolu'dan. Eski sokakları, antikacıları ve en güzeli ise Galata. Tepesinden aşağı sarkmak veya basitçe vapurdan izlemek ne de güzel... Masmavi gökyüzünde ona doğru uçan martılar, ne de şanslı. Galata ve çevresindeki binalardan gözlerimi alamıyorum, her biri renkli ve aynı zamanda soluk. Kim bilir nelere tanık oldular, kimlerin aşkına, kavgalarına, savaşlara, bunalımlara... Farklı farklı sokaklarda kaybolarak en sonunda İstiklal Caddesine ulaşıyorum. Ne kadar da kalabalık, herkesin kendi sorunları, yetişmesi gereken yerleri ve ayrı ayrı hayatları var. Bazıları hayatlarını birleştirip yeni hayatlar oluşturmuş, bazılarıysa hala yalnız. Tek başına, gün boyu sokağı baştan sona gezen biri var Vapurdan Galata kırmızılı. Bana eşlik etmeyi teklif ediyor. Sohbet ediyoruz yolda, insanlarından bahsediyor bana İstanbul'un. Ondan ayrılıp denize yürümeye karar veriyorum. Uzun bir yol nispeten ama güzel bir yol. Gökyüzü üstümde ve birden ağlamaya başlıyor. Islanıyorum gözyaşlarıyla, üzüntüsü tenimden akıyor. Makyajı siliniyor ve insanları kaçışıyor. Sokaklarında sadece ben yürüyorum sarı montumla. Denize ulaştığımda denizin de üzgün ve sinirli olduğunu görüyorum. Gidip sahilde oturup deniziyle gökyüzüyle İstanbul'un ağlamasını izliyorum sessizce. Elimle gökyüzüne uzanıyorum, İstanbul ise bana bakıyor adeta. Çevremi sarıyor, kalbime, ardından ruhuma ulaşıyor. Şehir ruhumdan bir parça alıyor, eviriyor, çeviriyor ve bir şeyleri değiştiriyor. Sonunda ise ben artık eskisi gibi değilim. İçimde bir şeyler farklı, ruhuma dokundu İstanbul çünkü. Yıllardır, İstanbul'a karşı bir önyargıyla yaklaşan ben, insanların neden aşık olduğunu anladım buraya. Çünkü İstanbul üzgün, mutsuz bir kadın ve sanki bizler olmadan asla dinmeyecek bir gözyaşı var. Sonunda her denize bakışımda, bana kendini düşündüren bir şehir. Her batıya, gün batımına bakınca beni kendine bağlayan şehir...