GEÇ KALMAMALI İNSAN

otobiyografik roman, küçücük bir çocuğun hastalıktan dolayı çektiği acıları anlatmaktadır. Bu kitabı okurken çoğu kez ara vermek istedim Dokuzuncu Hariciye Koğuşu çünkü hasta çocuğun yaşadıkları bana çok ağır geldi. Ama kitabın akıcılığı kitaba ara vermeme engel oldu. Ben diyabet hastasıyım. Kabullenmek bana ne kadar zor gelse de böyle olduğum bir gerçek. Kabul etmeyişimin doğurduğu davranışlar da bir o kadar kendime zarar veriyor. Yanlış beslenmek bunların başında ve eğer dikkat etmezsem ileride romandaki hasta çocuk gibi bacağımdan veya herhangi bir uzvumun kesileceğinden korkuyorum. Bu roman korkularımın tekrar açığa çıkmasına neden oldu. Beni tekrar düşündürdü. Söylemesi zor olsa da büyük bir hatanın farkına vardım. Etrafımda ben fark edemesem de birçok çocuk ne hastalıklarla mücadele ediyor. Kanser, verem vb. hastalıklar aslında ne kadar da yaygın. Uzun uzun düşündüm. Ben kendi yaşadıklarıma çok büyük anlamlar yükleyip yorumluyorum ama küçücük çocuklar ne yaşadıklarından habersiz bir şekilde hastalıklarla mücadele ediyorlar. Belki de hayatları normal insanlar gibi devam edemeyecek konuma geliyor. Birçok duyguyu, heyecanı yaşamadan ölen insanlar var. Bunlara çocuklar da dahil. Ne kadar şanslı biri olduğumun farkına vardım. Bunca zaman kendimi ikna edecek şeyler aradım. İnanması zor da olsa bu roman zincirlerimi gerçekten de kırdı. Bir an yaşayabileceğim pişmanlıklar sanki daha önce tecrübe etmişim gibi gözümün önüne geldi. Kendim için çok büyük bir şey başardım aslında. Birkaç satır bile ne kadar önemli dünyayı değiştirmek için. Kendi dünyamız değiştiğinde aslında tüm dünya değişmiş oluyor. Farklı bakıyoruz hayata ve hayatın bize sunduklarına. En büyük korkularımdan biri de eğer ilerde pişman olacak olursam herşey için çok geç olacağıydı ve ben bütün bunları düşünmemek için kendimi tüketip duruyordum. İnsana o an bir dürtüyle cesaret geliyor ve bir şeyin olmayacağını hissettiriyor. Eğer o adımı atarsak, bir şey olmayacak diye düşünüp devam edersek zamanı geldiğin de demek zorunda kalırız ve ne kadar çabalayıp didinsek de gideni geri getiremeyiz. "keşke" Hepimizin hayalleri, umutları, beklentileri var. Anlık heveslerimiz yüzünden tüm hayatımızı mahvetmek niye? Ertelemek aslında herşeyi daha kötüye sürüklemektir benim için. Yapılması gerekeni o an yapsak ne biz acı çekeriz ne de başkaları. Yaptığımız seçimler, ertelediğimiz şeyler geleceğimizi nasıl da etkiliyor oysaki. Seçimlerimiz bizi şu andaki halimize büründürüyor. Hepimiz şu an zamanında yaptığımız seçimlerin sonucuyuz. Kararlarımız belki iyi belki de kötü ama hepsi şimdiki bizi oluşturuyor. Önemli olan hayallerimizi gerçekleştirmek değil mi? Durumumun erken farkına vardığım için daha şanslı hissediyorum kendimi. Hasta bir insan kendine hasta dememeli asla. Bu düşünceler bizleri yanıltıyor, doğrudan saptırıyor. Hepimizin zamanı kısıtlı. Hiçbirimiz bu hayatta uzun süreli yaşamayacak. Bu hayatı değerlendirmek bizim elimizde. Bazen seçme şansımız bile olmayabiliyor ama elimizden geldiğince kendimize bakmayı unutmamalıyız. Ya hiçbir şeyden habersiz hasta bir bebek olup dünyaya gelseydik? Hayat kalitemiz doğduğumuz andan kısıtlansaydı ne yapabilirdik? O an elimizden bir şey gelir miydi? Şu an yaşayıp nefes alabiliyorsak, hayatlarımıza normal bir şekilde devam edebiliyorsak bunun için kendimizi şanslı hissetmeliyiz. Sürekli kötü düşünüp kendimizi harap etmek sadece bize zarar verir ve sonuçlarını da ağır bir şekilde yaşarız. Romandaki o hasta çocuğa hayallerini gerçekleştirmesi için hayat bir şans daha verdi. Böyle şanslı olmayı beklemek yerine kendimizi üzmek sadece bizi tüketir. Bırakın hayatı olduğu gibi kabullenelim. Belki bir gün hayat bize de istediklerimizi verir. Neden olmasın?