YİNE DÖNÜP DOLAŞIP TOPLUM BASKISINA GELDİK...

Sevgili bayan okuyucularım, bu haftaki garip türündeki sorum sizler için geliyor! Kıyafet seçmek, kıyafete uygun takı seçmek, kıyafete ve takılara uygun makyaj yapmak, saçı şekillendirmek amacıyla sabahın taa köründe kalktığınız bir sabah veyahut gece geç saatte yorgun argın eve gelip kendinizi sıcacık yatağınızın kollarına bırakmayı dört gözle beklediğiniz anda pijamalarınızı giymek, takılarınızı çıkarmak, makyaj temizlemek, (topluysa) saçınızı salmak ve günlük bakım ürünlerinizi uygulamak gibi zorunluluklarınız olduğunu fark ettiğinizde "Eğer erkek olsaydım hayat çoook daha az yorucu olurdu." diye düşündünüz mü hiç? Bendeniz, özellikle sınav haftalarında kendimi sık sık "Erkek olsaydım nasıl olurdu acaba..." gibisinden düşüncelere kapılmış bir halde buluyorum. Sırf bu görünüş olayı değil, kadın ve erkeklerden belirli bir olay karşısında sergilemeleri beklenen davranışlar bakımından da durum aynı. Erkeklerin öküz, odun, duygusuz oldukları toplumdaki bireyler tarafından kabul edilmiş olduğundan, aşırıya kaçmayan tepkiler vermeleri hatta direk olarak tepki vermemeleri normal karşılanırken, hassas ve duygusal varlıklar olarak nitelendirilen kadınlar içinse durum tam tersi olarak değişmekle beraber, "drama queen"liklerini son noktalarına kadar sergilemeleri normal karşılanıyor. Bunca yıllık romantik dizi ve film tecrübelerimi göz önünde bulundurduğumda fark ettim ki, olayların patlak verdiği, sevenlerin ayrıldığı, herkesin hüsrana boğulduğu, ana karakterlerin gözyaşlarını tutamadıkları o bazen aşırıya kaçan sahnelerde, benim de ağlamamı tetikleyen tek bir etken mevcut. Buna göre, ağlayıp ağlamayacağım, ağlayacaksam tam olarak nerede ağlamaya başlayacağımı belirleyen bu tek şey, yeterince merak ettiyseniz söylüyorum, izlediğim sahnedeki erkek karakterin ağlayıp ağlamaması. Bu doğru, ne zaman bir dizide ya da filmdeki erkek karakter gözyaşlarını tutamasın, öncesinde ne kadar kadın karakter gözyaşı dökmüş olursa olsun, her ne kadar ağlayacak kadar etkilenmemiş olursam olayım, erkek figürün gözünde gözyaşları göründüğü anda benim yanaklar de ıslanıyor. Bu durumu, yani kadın değil de erkeklerin ağlamalarının beni bu denli etkilemesini düşündüm ve şu sonuca vardım; toplum tarafından erkekler üzerinde kurulan "erkekler ağlamaz" baskısı sebebiyle, duygularını kadınlar kadar dolu doluya yaşayamayıp hep bastırmak ve içlerine atamak zorunluluğunda kalan erkeklere acıyorum. Bu sebeptendir ki başlarına gelen olayın ağırlığı altında ezilen erkekler kendilerini daha fazla tutamayıp ağlamaya başladıklarında gerçekten çok etkilenmiş olmaları gerektiğini düşündüğümden çok etkileniyorum. Çocuk yaşlardan itibaren toplum tarafından bireylere empoze edilen erkek adamın ağlamadığı, duygularını saklı tutması gerektiği yönündeki baskılar sebebiyle çoğu erkek duygularını tam anlamıyla yaşayamamaktadırlar. Giray Kemer'in Olaylar Boksörün Pazı Sarmasını Yemesiyle Başladı adlı eserinde de, kız arkadaşından ayrılan odak figürün duygularını serbest bırakması ve sokakta ağlaması karşısında çevredekilerin odak figürü birbirlerine göstermeleri, gülüşmeleri, bu içler acısı durumu bir kez daha gözler önüne sermektedir. Bu durum dert ve sıkıntılarını içlerine atmalarına, ata ata içlerinde bir çığ gibi büyüterek ise depresyon ve bunalım gibi psikolojik sorunlara sebep olabilmektedir. Erkeklere öküz, odun gibi damgalar yapıştırırken tereddüt etmiyoruz ancak bu duruma neden olan etkene kendilerimizin yol açtığının farkında mıyız? Sonuç olarak, erkek olsaydım yaşamımın şu anki yaşamımdan tamamıyla farklı olacağı su götürmez bir gerçek. Ve evet, erkeklerin ağda, makyaj, manikür, pedikür ve daha birçok dertlerinin olmadığı gibi, çoğu erkek saça ve imaja da bir kadın kadar zaman harcamıyor. Ancak ister erkek ister kadın olsun, toplum tarafından yaratılan algılar devamlı olarak bireyler üzerinde baskı kurup herkese kendi oluşturduğu doğruları dayatıp yine kendi belirlediği düzene sokma gayreti içerisinde olduğundan, herkes bir şekilde kalıba girmek zorunda bırakılarak kendi iradelerinden fedakarlık yapmak durumunda kalıyor. Cinsiyet fark etmeksizin, toplumdaki her rolün kendine has bir zorluğu maalesef var. Bu şartlar altında bizim yapmamız gereken tam olarak "Ne oldum?" değil, "Ne olacağım?" demek, çünkü geçmişi değiştiremesek de geleceği şekillendirmek hala bizim ellerimizin arasında.