ZITLIKLARIN DENGESİ

Her olgunun, her varlığın iki karşıt kutbu vardır ve birbiriyle taban tabana zıt olduğu düşünülen kavramlar ne olursa olsun ayrılmayan bir bütün oluştururlar. Birbirinin düşmanı gibi görünen iyi ile kötü, güzel ile çirkin, savaş ile barış ve daha niceleri aslında bir bütünün ayrılmaz parçaları, bir elmanın iki yarısı, ''Yin Yang'' sembolünün siyahıyla beyazıdır. Zıtlıkların beraberliği, Çin kültüründe biri siyah biri beyaz olan ''Yin'' ve'' Yang'' balık motifleriyle simgeleştirilmiştir. Siyah balığın gözleri beyaz, beyaz balığın gözleri ise siyahtır. Bu inanışa göre aslında her şeyin özü ve çekirdeği kendi zıddından oluşmaktadır. İyilik ve kötülüğün bitmek bilmeyen üstünlük mücadelesini düşündüğümüzde, iyiliğin kötülüğü yok etme çabasının da bir çeşit kötülük olduğu sonucuna varırız. Öte yandan kötülüğün iyilik üstünde egemenlik kurduktan sonra başka rakibi kalmayacağı için oluşan barış ortamında kötülük kendi kendiyle çelişmiş olmaz mı? Ama hayat; keskin bir sınırla ayırıp bu iyi ya da kötüdür diyemeyeceğimiz kadar karmaşık ve iç içe geçmiş olaylardan ve de kavramlardan oluşmaktadır. Her iyiliğin içinde bir art niyet, her güzelin bir kusuru, her gerçeğin bir eksik tarafı olduğu gibi her acının olgunlaştırıcı yönü, her yalanın da doğruluk payı vardır. Zıt kavramların bu ilişkisini bana sorgulatan ve düşünmemi sağlayan film; ''Leon: The Professional'' oldu. Seyirciyi kendine bağlayan başarılı olay akışının yanı sıra filmi favorilerimden biri haline getiren en önemli özelliği; hayatta her zaman iç içe geçmiş şekilde karşımıza çıkan zıtlıkların çarpıcı bir biçimde işlenişiydi. Filmde bir D. E. A. (Drug Enforcement Administration) ajanı olan Stansfield'ın kanun tanımaz ve aykırı kişiliğine karşı, profesyonel bir kiralık katil olan Leon'un son derece mantıklı, ayakları yere basan fikirleriyle kadın ve çocuklara zarar vermeme prensibi anlatılmış. Bencil ve acımasız bir polise karşılık kiralık bir katilin merhametini buluyoruz filmde. Uyuşturucu haplar kullanan bir D. E. A ajanı, beyaz kağıttaki siyah lekelerden biri değil de nedir? Stansfield ve Leon, mutlak iyi ve mutlak kötünün olmadığını sokar gözümüze. İyi bir değerlendirme için her zaman daha derine inmek gerekir. Filme sahip olduğu ün ve değeri kazandıran Mathilda ve Leon'un ilişkisi var bir de. Sevgisizlik ve hor görülme ortak paydasında birleşen, şimdiye kadar kimseden göremedikleri ilgi ve şefkati bir apartman boşluğunda bulan, birbirlerinden olabildiğince farklı karakterlere sahip iki insan... Belki de zıt kutupların birbirini çekmesi gibi Mathilda'nın tüm ailesini kaybetmiş olmasına rağmen sahip olduğu neşesi ve Leon'un durgun hüznü birbirini tamamlamıştır. Belki de Leon'un planlı programlı yaşamı, Mathilda'nın savrukluğunda anlam kazanmıştır. Mathilda'nın cüretkarlığı, Leon'un utangaç ve içine kapanık dünyasına değer katar, onu yüceltir. Sigara kullanan on iki yaşındaki küçük bir kız ve içtiği tek içecek süt olan kocaman bir adam düşünüldüğünde varılan sonuç doğal olarak tezatlık olacaktır. Leon ve Mathilda'nın, yıllarca süren yalnızlıklarını birleştirerek kurdukları ve filmin iskeletini oluşturan bağın kenarına köşesine iliştirilmiş detaylar umarım ki benim gibi pek çok izleyiciye farkındalık kazandırmıştır. Filmi izlediğim süre boyunca ve sonrasında olayların, insanların ve kavramların çok yönlü olduğunu ve hayatın tadının da bu karmaşada gizli olduğunu düşündüm. Güzellik kavramı, çirkinlikle birlikte vardır ve güzelin ne kadar güzel olduğu yine çirkinin ne kadar çirkin olduğuyla anlaşılır. Özlem duymayan birine kavuşmanın tadını, hiç üzülmemiş birine mutluluğun değerini, geceyi bilmeyen birine gündüzün aydınlığının kıymetini, hayatını refah içinde sürdürmüş bir insana huzurun nasıl bir hazine olduğunu anlatamazsınız. Çünkü zıt kavramlar sanıldığı gibi hasım değil, birbirlerinin eksiklerini tamamlayan iki kardeştir. O yüzdendir ki her sevgide bir çıkar, her öfkede merhamet, her başarısızlıktan alınan bir ders, her mutluluğumuzda buruk kalan bir tarafımız vardır.