HER ŞEYE YETİŞMEYE ÇALIŞMAKTAN BIKTIM

"Yemeğini yedin mi, oğlum?" "Yedim, anne." "Kanka gel şu videoya bir bak, ha-ha!" "Bir saniye, çok az işim kaldı, bitsin geliyorum." "Beni bugün neden aramadın?" "Unutmuşum, özür dilerim." Çok fazla, çok fazla ve çok fazla şey oluyor. Sürekli bir koşturmaca içindeyim, sürekli açıklama yapıyorum, birilerine bir şeyi yapıp yapmadığımı söyleyip duruyorum, Youtube'a yeni bir komik video düşüyor bu sırada, arkadaşımın anında fark ediyor ve bana sesleniyor içeriden, Facebook anasayfamda on dakikada iki yüz elli beş tane yeni paylaşım birikti bile, kız arkadaşım benden son bir iltifat duymak için telefonunun başında bekliyor, hissediyorum bunu, annem arıyor, yemek yedin mi, yedim, sınavlar yaklaşıyor, pekala ders çalışmaya başlıyorum, bir dostum yazmış şimdi de, akşam takılalım mı diye soruyor, eğer reddedersem bu onu üçüncü ekişim olacak... Bu baş döndüren yoğunlukta, sanırım tek ihtiyacım olan şey biraz sükunet ve yavaşlama, nereye koşuyorum bilmemekle birlikte, koşmaktan bıktım. Wilhelm Schmid'in, Sakin Olmak / Yaşlanırken Kazandıklarımız kitabını benim için önemli kılan da bu. Açık konuşmam gerekirse, kitabı tam olarak anlayabildiğim konusunda şüphelerim var ama olsun, bana bir alternatif sunduğu için sevdim bu kitabı, tekrar okuyacağım, daha iyi anlamak için. Ankara'da son bir haftadır havanın güzel olması ilk bulduğum çimlik alana doğru bir yolculuğa çıkma isteği uyandırdı ve bunu yaptım. Çimlere oturdum ve Schmid gibi ben de sakin olmak üzerine düşünmeye başladım. İlk sorduğum soru sıklıkla kendimi bir paniğin, paniğe kapılmanın içerisinde neden bulduğumdu? Bedensel ihtiyaçlar, sınavlar, arkadaşlar, kısacası her şey, bunların hiçbirisine yetişemediğimde ne kaybedeceğimi düşündüm. Karnım açsa zaten açlığım büyüdükçe doymam gerekliliği de aynı oranda kendisini bana dayatacaktı. Dolayısıyla hayatta kalmak için ihtiyaç duyduğum şeyleri kafaya çok takmamam gerektiği açıktı. Zaten ölmemek için koşacaktım onlara. Sınavlar, bir yıl uzatırdım okulu, en fazla bir yıl uzatırdım, sonunda ölmezdim, belki ailem kızardı, arkadaş çevrem sınıfta kaldım diye benim üzerimden şakalar yapardı belki ama ölmezdim. Asla kaybetmemem gereken bir şeyi kaybetmezdim bir sınavı kaçırırsam ya da başarısız olursam. Arkadaşlarıma vakit ayırmak konusunda yaşadığım sıkıntılar sonra, sonuçta kimseyi öldürmüyordum, belki bana alınırlardı, bu sefer de giderdim ve kendimi affettirirdim, özür dilerdim, bir sorumluluklar envanteri sunardım onlara ve boğulduğumu söylerdim, eğer gerçekten arkadaşça duygularla yaklaşıyorlarsa bana beni anlarlardı, yani ölmezdim. Telafi edilirdi her şey. Sürekli devinen ve koşturan insanların dışında hayal ettim kendimi. Beş milyon kişinin paylaştığı, muhteşem insanlık dersini paylaşmazsam neyi kaybederdim? Ağaçta mahsur kalmış bir kediyi kurtaran yüce gönüllü insanlardan haberim olmasa neyi kaybederdim? "Tatil yapmak için en uygun on tatil köyü" başlıklı bir içeriği okumasam da olmaz mıydı? Ne kadar kültürlüsün testini çözmesem ve çıkan sonucu profilimde paylaşmasam neyden eksik kalırdım? Böyle düşününce sabah uyanır uyanmaz sosyal medyaya koşmak, oradan okula koşmak, oradan ortama, arkadaşlara koşmak ama hep koşmak bir anda hiçbir anlamı olmayan meşguliyetler gibi geldi bana. Ne yaparsam yapayım, öncesinde kendime sormalıydım: bunu yapmayı gerçekten istiyor musun? Eğer istiyorsan bunun nedeni nedir? Sonuçta tatmin edici açıklamalar bulursam eyleme geçmeliydim. "Bugün derse gitmek zorundayım yoksa biterim" gibi bir savaşa dahil olmamaya ant içtim orada. Tüketen ve karşılığında hiçbir şey vermeyen bir savaştı bu. Panik haliyle derse katıldığım için hocaların anlattıklarından da çok bir şey anlamıyordum. Robota dönmüş bir canlı gibi, sınavda nereden soru gelebileceğine odaklı bir biçimde dinliyordum dersleri. Öyleyse üniversiteye niye gelmiştim ki? Diploma için mi sadece, işe girerken bana fayda sağlasın diye mi? Sürdürebilir miyim bilmiyorum bu durumu. Schmid bir kapıyı açtı ama bana, bir de bunu dene dercesine. Hiçbir şey kaybetmeyeceğimi öğrendim en azından. Mehmet Emin YAVRUCU