ETİ DE BENİM KEMİĞİ DE

Aşkıyla, dostluklarıyla, kantin önündeki sırasıyla, ders aralarındaki uzun eşek oyunlarıyla ve daha çok acılarıyla koca bir mazidir lise hayatı. Her şey saçlarının ortası dökülmüş, orta yaşlı, kahverengi ceketli müdür yardımcısının 2 top kağıt, birkaç evrak, biraz da bağış karşılığı yaptığı lise kaydı ile başlar. Kayıt olur olmaz da okulun kalabalıklığına ve geçmişine bağlı olarak 3 basamaklı ya da 4 basamaklı bir okul numarası verirler öğrencilere. Bebeklikten çocukluğa, çocukluktan ergenliğe kadar tüm zorluklarda yanımızda olan ebeveynlerimiz de artık gençliğe adım attığımız için gözü yaşlı ancak yine de mutludurlar kayıt zamanı. Hemen yanımızda oturup belgeleri bizim adımıza imzalarlar. Bizim adımıza müdür yardımcısıyla konuşurlar. Herkes mutlu bir an yaşar. Birden o cümle duyulur "eti sizin, kemiği bizim" ve karabulutlar çok geçmeden ergen gencin tepesinde belirir. Aile sorumluluğunu emin ellerle paylaştığı için mutlu, ergen duyduğu cümlenin ağırlıyla şaşkındır. Bu cümlenin yol açacağı sorunları bilmeden ilk gün evine mutlu döner. Zaten okuldan evine mutlu döndüğü tek gün de o gündür. Ardından okulda geçireceği her gün, ona "eti sizin, kemiği bizim" lafının etkilerini gösterecektir. Lisenin hapishaneden bir farkı yoktur. Tek tip kıyafet, herkesin isminden önce bilmesi gereken okul numarası ve yetkililerin gözetimi gibi bir çok ortak özelliği vardır hapishane ile lisenin. Et diye tabir edilen bedenimiz ise ailemiz tarafından lise yönetimine verilmiştir. Lise gençlere, kendisiyle aynı düşünceye sahip insanlar yetiştirmeye çalışan öğretmenleri, disiplin adı altında farklılıklarımızı öldüren idarecileri, kişiliğimizi ortaya çıkarmamıza izin veremeyen kurallarıyla eziyet eder. Karşılık vermeye de hakkınız yoktur bu duruma, baş da kaldıramazsınız. Etiniz onlara verilmiştir çünkü ve en ufacık özgürlük arayışınızda kendinizi gençliğinizi karartabilecek disiplin kurulunda bulabilirsiniz. Birazcık özgürlüğüne düşkün olan 1 her insan gençliğinde en az bir kere bu kurulun karşısına çıkmıştır zaten. Ben de çıkmıştım ve bana o eski günleri yeniden hatırlatan "Kadın Kokusu" adlı filmin savunma sahnesi oldu. Hakkını savunduğu için, farklılığını ortaya çıkardığı için, içindeki devrimci ruhu keşfettiği için ya da en basitinden arkadaşlarını ispiyonlamadığı için bir çok genç liselerdeki disiplin kuruluna çıkıyor ve ruhun idam edilmesine boyun eğiyor. Eğmek istemeseler bile ailelerinin verdiği izinle, idareciler tarafından zorla boyun eğdiriliyorlar. Ben boyun eğmedim ve şuan bu satırları size yazabilecek duruma geldim. Benim gibi boyun eğmemiş, mücadele etmiş olsun ya da olmasın hayatlarında bir kere olsun bu durumu yaşamış ya da bu durumun kıyısından dönmüş insanlar iyi bilirler bahsettiğim şeyi. Adil yargılandığınız bir mahkeme değildir burası. Sizin geleceğiniz hakkınızda karar verecek olan, üniversite sınavını bile zorlukla kazanmış, duygularıyla hareket eden bir grup insan topluluğudur. Sizi sevip sevmemelerine bağlı olarak bile geleceğinizi karartabilir bu kurul. Asıl suç bir lise kuruluna bu kadar yetki veren eğitim sisteminde değil, bu kurulda bulunup gençlerin hayatıyla oynayan idarecilerde ya da tüm gençleri kendi düşünceleri yönünde şekillendirmeye çalışan ezberci öğretmenlerde de değil. Asıl suç bizi savunmak yerine başkalarının ellerine bırakan ailelerimizde. Disiplin kurulunun karşısına bir kere olsun çıkmış bir insan ortada bir yanlışlık olduğunu fark eder. Ben de bu yanlışlığı fark etmiştim ancak nedenini bulamamıştım. Filmdeki Frank karakterinin kendisine yardımcı olan genci savunmak için disiplin kurulunda yaptığı konuşmayı dinledikten sonra anladım ben de sorunun nerede olduğunu. Asıl sorun her konuda bize destek olan, gelişmemizi isteyen ve destekleyen ailelerimizin, onlara en çok ihtiyacımız olduğu noktada bizleri başkalarına emanet etmelerinde. Bir öğretmenin görevi öğretmektir, eğitmek değil. Eğitim ailenin görevidir ve başkasına devredilmemelidir. Kendini geliştirmiş, başarılı, girişimci, yeni fikirlere sahip insanlar arıyoruz. Aradığımız insanlar aslında etrafımızdaki insanlar. Tek sorunları ise bu insanların, kendilerini keşfedecekleri yıllarda ruhlarının bir disiplin kurulunda idam edilmesi. Bunun en büyük sorumlusu da çocuklarının daha iyi olmasını isteyen ailelerin, çocuklarını kontrolsüzce 2 kendilerinden daha iyi olmayan insanların ellerine bırakmaları. Daha iyi yetiştirilmiş evlatlar, daha yetenekli gençler, kendini geliştirmiş bir nesil istiyorsak çocuklarımızın her zaman arkasında olmalı, ezmeye çalışan insanlara karşı onları savunmalıyız ve çocuklarımız için gerekli olan eğitimi ailede vermeliyiz. 3