Yanlızlık sadece insana mahsus

Raif kaygılıydı. Hayattan hiçbir beklentisi yoktu. İçine kapanık, karamsar ve ümitsizdi. Maria Puder'da tam aksine heyecan dolu cıvıl cıvıl bir kuş misali fakat uçmayı yeni öğrenmiş bir kuş gibiydi. Ördü kader ağlarını, bir umut ışığı oldu Raif'e. Hayattan nefret eden ve onu benimseyip bağrına basmayı reddeden bir adama gerçekten tölerans göstermişti hayat bu sefer. Normalde görünmez kırbacıyla yerden yere vurduğu ve bir ejderha misali ateşler saçtığı o insancıklardan birine bu sefer gerçekten iyimser bir tavır sergilemişti sanki. Ama hayır, hayat asla adil değildir hatta bencildirde. Onu beğenmeyenden o nefret eder, ondan nefret edenden ise intikamını er yada geç alır. Tıpkı Raif'ten Maria'sını aldığı gibi. Raif boştu, bomboş. İçini kaplayan melankoli ve çaresizlik öyle baskındı ki benliğini kaybetmişti. O da herkes gibi hayattan nasibini almıştı. Hayatını bir kenara bırakmıştı, herşeyini hatta ailesini bile fakat o hariç. Defteri. Defter onun Maria'sıydı çünkü. Bir nevi bütün hayatı. O, biricik Maria'sını bırakabilir miydi hiç? Asla! Çünkü içinde kalan son ruh parçacığının kalkanıydı o defter. Hayat, içindeki o son kaleyi fethetmek istiyordu fakat defteri buna engel oluyordu. Bu tıpkı öz vatanını korumak için canını hiçe sayıp düşmana karşı mücadele veren vatandaşlara benzer. Raif'in son toprak parçası olan kalbinin vatandaşı ve aynı zamanda anahtarı olan o defter. Her ne kadar defter onun ruhunu, kalbini korusada Raif yorgundu, hastaydı. Hem fiziken hem ruhen. Maria'sına kavuşmaktı artık hayattan tek dileği. Peki hayat son kez ona o cömert(!) ellerini açacak mıydı? Raif yalvarıyordu artık hayata; "Kulun kölen olayım Maria'ya kavuşayım artık. Bu dünyada izin vermedin bari ötekinde ver!" diyordu. Çünkü Maria onun dünü bugünü geleceği hatta ve hatta cennetiydi. Herkesin istediği gibi Raif'te sadece cennetini arzuluyordu. Yaşadığı yanlızlık tahmin edilemez düzeydeydi. Yanlızlık nedir? İnsan sadece başka bir insanla mı giderebilir yanlızlığını? Yoksa bazen sadece düşünceler bile geçici bir süreliğinede olsa yanlızlığımızı dindirebilir mi? Evet dindirebilir. Bu hepimiz için böyle. Hepimiz kendi düşüncelerimizin kurbanlarıyız. Düşüncelerimizi yönlendiremeyiz fakat onu eğitebilir, evcilleştirebiliriz. Tıpkı en basitinden bir atın evcilleştirilmesi gibi. Raif'in evcilleştirebilmesi için Maria'sına ihtiyacı vardı. Nerdeydi Maria? Maria yoktu. Asla geri gelmeyeceği bir yolculuğa çıkalı çok olmuştu. Raif'te bu yolculuk için biletini almaya hazırlanıyordu. Çünkü Maria nereye o oraya. "Rasim!" dedi belkide hayatta nadirde olsa konuştuğu insanlardan birine, kitabın gizli kahramanı olan ve fikirleriyle bize Raif'in hayatına ışık tutan o Rasim'e. "Defterimi getir!" dedi. Biliyordu öleceğini, hissetmişti bunu. Hayat sonunda yeşil ışık yakmıştı ona. Çok mutluydu. Tıpkı bir çocuğun annesine kavuşmasını istemesi gibi o da Maria'sına kavuşacaktı çünkü. Maria onu çağırıyordu. Eskiden olduğundan da yakın hissediyordu artık ona. Kokusunu bile alıyordu. Artık mesafeler kısalmış, yollar katedilmiş, ufuk hiç olmadığı kadar net ve berrak gözükmeye başlamıştı. Hayat bizlere ne biçerse onları yaşamaya mahkum muyuz? Yoksa kendimiz mi onu şekillendiriyoruz? Onun o korkunç kelepçelerini kırabilecek biri var mıdır ki şu cümle alemde? Hayır yoktur. Çünkü daha doğmadan anlımıza işlenmiştir yazgımız. Ondan bazen saklanabiliriz, yada saklandığımızı ve ondan tamamen kurtulduğumuzu zannederiz fakat kaçamayacağımızı er yada geç öğreniriz. Net olarak söyleyebileceğimiz tek şey yaşadığımız ve yaşayacağımız bu hayatı benimsememiz gerektiğidir. Ona uyum sağlayıp hayatın bize sunduğu fırsatları kollamalı ve bize açtığı kapıları kaçırmamalıyız. Yağız Erdem