Yitirdiklerimiz

İnsan birçok şeye sahip olmasına rağmen yitirdiklerine olan özlemi geçmiyor ne yazık ki. Elimizde olanlar kadar olmayanları da önemsiyoruz çünkü avuçlarımızdan kayıp gidenler yalnızca mal, mülk gibi eşyalar değil aslında. Yitirdiklerimizden bize en yoğun duyguları yaşatanlar ise insanlar oluyor hep. Yaşam kadar ölüm de bir gerçek, ben her ne kadar öyle olmasını istemesem de. Ayrılık da sevdaya dahil derler ya işte öyle bir şey. Ama ölümün getirdiği ayrılık var ya işte en acı olanı o. Ölüm ve ayrılık üzerine birçok eser yazılmış ve işte onlardan biri de Nilüfer Altunkaya'nın Sevgili Yalnızlık adlı eseri. Nilüfer Altunkaya'nın öykü türünde yazdığı Sevgili Yalnızlık adlı kitabı birçok öykü içeriyor fakat ''Koyu Sarı Yelek'' beni kendine en çok çeken oldu. ''Koyu Sarı Yelek'' öyküsünde ilk önce annelerini daha sonra da ninelerini kaybeden iki çocuk ve bunu okuyan dedesini yeni kaybetmiş bir ben. Bilemiyorum bu öykü başkasına bu kadar yoğun duygular yaşatır mıydı? Bana yaşattırdığı özlem duygusunun ise tarifi yok kesinlikle. Buna her ne kadar inanmak istemesem de iki hafta oldu dedemi kaybedeli. Koskoca iki hafta... Bir yandan çok uzun bir süre geçmiş gibi gelse de bir yandan da sanki daha yeni olmuş gibi geliyor. Aslında acı sabit kalıyor fakat özlem gün geçtikçe katlanarak devam ediyor. Hayatım boyunca benimle kalacak ve beni hiç bırakmayacak bu iki güçlü duygunun bu iki küçük çocuğun da yakasını bırakmadığı kesin. Ondandır ki sürekli ninelerini görüyorlar. Nineleri bir hayalet gibi onları bırakmıyor mu yoksa onların mı ninelerini bırakmaya niyetleri yok bilinmez. Anne ölmeden nine ona bir yelek örmeye başlıyor daha sonra annenin vefat haberi geliyor fakat bu yelek anne öldükten sonra da nine öldükten sonra da örülmeye devam ediliyor. ''Ninem bu yeleği öldükten sonra da ördü.'' Bu cümle bana ölümün fiziki bir ayrılığa yol açsa da asla duygusal olarak bizi birbirimizden ayıramayacağını hissettirdi. O yelek belki de sonsuza kadar örülmeye devam edildi. Ve o ninede o koltuktan hiç kalkmadı. Nine hep oradaydı çünkü o iki küçük çocuk onun gitmesine hiç izin vermediler. O minik kalplerinde hep yaşattılar onu. Dedemin de sabit bir koltuğu vardı. Hep onun oturduğu bir koltuk. Ailece yemek yenen o masanın en başköşesi de ona aitti. Televizyon kumandası da hep onda dururdu mesela. Bunlar belki de basit örnekler ama onun evdeki varlığını gösteriyor. Onu hala aramızda tuttuğumuzu ve hatırladığımızı gösteriyor. O yine o koltukta oturuyor, yine masanın başköşesinde ve kumanda her zaman elinde. Biz onu yaşattıkça o da bir şekilde yaşamaya devam edecekmiş gibi geliyor. Belki de en önemlisi bir şekilde unutmamak ve hatırlatmak. Ölüm gerçekten çok zor. Ölüm zor ama bence daha da zor olan geride kalan olmak, birini yitirmek. O acıyla yaşama çalışmak çok zor ya da o hasretle. Belki de en zoru inanmak. Ölüme ya da öldüğüne inanmak çok zor. 1 Sonuçta bize bu duyguları yaşatan yitirdiklerimiz aslında en sevdiklerimiz, en değerlilerimiz. İnsan bir şekilde inanmak istemiyor bu fikre. Ölüm yokmuş gibi davranmak istiyor fakat bu gerçeklik biz isteyelim ya da istemeyelim ne yazık ki bizimle. Devam etmek çok zor mesela ve bir şekilde onsuz devam etmek zorunda olduğunu bilmek daha da zor. Belki de bunu kolaylaştırmak için onların gitmesine izin vermiyoruz ve bir şekilde onları bizimle birlikte yaşatıyoruz. İşte bu yüzden de onların o örgü bitene kadar gitmelerine asla izin vermiyoruz. Yitirmemek için...