Gri'nin Dünyası

Eminim hepimiz hayatımızda çok doğru denemeyecek şeyler yapmışızdır, genelde elimizde olmadan gelişir bu tür olaylar fakat istemli olarak yapılanları da var. Örneğin her çocuk ne kadar soğuk olduğuna bakmazsızın karda oynamayı sever. Ben de bir istisna değilim tabi ki, özellikle çocukken kar yağdığı zamanlarda annemin tabiri ile "sıkıca giyinmeden" etrafta yuvarlanmayı, arabalara ve arkadaşlarıma kartopu atmayı çok severdim(Hala seviyorum elbette ama çocukken aldığım o değişik hazza ulaşamıyorum). Tahmin edebileceğiniz gibi sonuç olarak da bolca hastalandım. Sanırım bu ve bunun gibi, yapan kişilere küçük düzeylerde zarar veren ya da hiç zarar vermeyen şeyleri küçük eğlenceler olarak görmekten zarar gelmez. Benim bu küçük eğlencelerle sorunum yok hatta büyük ölçüde sıkıcı ve bunaltıcı gördüğüm hayatta değerli olarak gördüğüm az sayıdaki şeyler arasındalar. Fakat bazı insanların nasıl olur da bu kadar büyük sonuçları ( bazı durumlarda ölüm kadar büyük sonuçları) olan şeyleri göze alabildiklerini hiç anlamadım. Kendilerini veya başkalarını hiç düşünmeden sadece kendi alacakları hazzı düşünen insanları anlayamadığımı ve insanları kötü ve iyi, siyah ve beyaz olarak sınıflandırdığımı fark ettim. Peki, beni bu düşüncelere yönelten nedir? Olağanüstü Bir Gece'nin ana karakterinin hayatını değiştirdiğini iddia ettiği o olağanüstü(!), muhteşem(!), akıl almaz(!) gecede yaşanan bir olay beni düşünmeye itti. Daha doğrusu olayın kendisi değil de, ana karakterin yerinde olsam ne kadar da değişik bir hikayenin ortaya çıkacağı beni afallattı. Bu gecede ne mi oluyor? Kısaca tesadüf ve kötü niyetli bir şakanın karışımı olarak ana karakterimiz kendisinin olmayan bir yarış fişinin sahibi haline geliyor. Bu olay onu çok etkiliyor çünkü küçüklüğünden beri bildiği ve kabullendiği "iyi çocuk" olmadığının farkına varıyor. Bir yandan ana karakterimiz için seviniyorum sonuçta kendisiyle ilgili bir keşif yapıyor ve hayatına bir nevi renk katıyor, diğer yandan bir psikopatın doğumunu izliyormuşum gibi hissetmekten kendimi alamıyorum. Eğer ana karakter ben olsaydım bu olağanüstü gece ve hikayenin devamı başlamadan biterdi sanırım diye düşünüyordum fakat fark ettim ki ana karakterimiz de bu olaylar yaşanmadan dakikalar önce kendine aynı benim söylediklerime benzer sözler sarf ediyordu. Şu anda düşünüyorum ki belki de gerçek benim düşündüğüm kadar keskin sınırlar ile çizili değil. Evet, belki de hayatta siyah ve beyazın yanında grinin tonları da vardır. Bunu şimdi çok daha iyi görebiliyorum. Kendinden bir an bile şüphe etmeyen bir insanın soğukkanlılıkla hırsızlık yapması kesinlikle hayatın grilerden oluşan yapısına dair bir kanıt niteliğinde. Kimse, bazı durumlarda kişinin kendisi bile sonra yaşanacak olanı ve insanların ona verecekleri tepkiyi bilemiyor. Şimdi anlıyorum ki insanların kalbi çok farklı ritimlerde atıyor ve bu ritimleri katı sınırlarla sınıflandırmak kesinlikle imkansız. Artık yeni bir bakış açım var ve dünyayı farklı bir şekilde görüyorum fakat bu bakış açısı ile yeni bir sorun gün yüzüne çıkıyor. Bu kadar değişken bir dünyada insanlara nasıl davranacağımıza nasıl karar vereceğiz? Yanıt hiçte öyle görünmese de aslında basit. Tek yapmamız gereken eskiden özel bir şey yapmak için çabalamamak ve içimizden geldiği gibi davranmak. Binlerce farklı insan ve binlerce farklı grinin olduğu bu dünyada her şeye karşı hazırlanmak imkansız denebilir. Her birey kendi ile birlikte yılların deneyimini, duygularını ve düşüncelerini taşıyor ve buna biz de dahiliz özellikle yapmamız gereken bir şey yok, kendimiz olalım ve bırakalım içimizdeki grinin tonu kendini belli etsin. Mert Soydinç