YUVADAN UÇAN KUŞLAR

"Büyüyen kuş yuvadan uçar." Hepimiz bir nedenden dolayı evimizden ayrılıp kendi başımıza yaşamaya başlıyoruz. Bu neden çalışmak olabilir, üniversiteye gitmek ya da belki de evlenmek olabilir. Ama hepimiz bir gün, bir şekilde ailemizden ve evimizden ayrılıp kendi başımıza yaşamaya başlıyoruz. Yeni bir şehre bazen yeni bir ülkeye taşınıyoruz ve hayatımızda belki ilk kez tamamen kendimizle ilgili her şeyden tek başımıza sorumlu oluyoruz. Bu yeni taşındığımız yerde ailemizden bağımsız bir hayat kurmaya çalışırken bazen yalnız, bazen çaresiz ve kafası karışmış hissedebiliyoruz. Tanımadığımız bir yerde tanımadığımız insanların arasında tüm hayatımızın sorumluluğunu taşımak bazen ağır gelebiliyor. Brooklyn filmini üniversitedeki ikinci yılım için uzun bir tatilin ardından evden ayrılıp, Ankara'ya döndüğüm bu günlerde yeniden izlediğimde sanki benim için yeni bir anlam kazandı. Eilis tüm hayatı boyunca yaşadığı İrlanda'dan ayrılıp çalışmak için Amerika'ya, bir bilinmezliğe doğru giderken yaşadığı şeyleri daha iyi anladığımı hissettim. Sanki bildiği tanıdığı her şeyi, tüm insanları geride bırakıp bilinmezliğe doğru yola çıkan benmişim gibi. Tabii ki benim hayatım bu kadar dramatik bir değişime uğramadı; o ailesiyle sadece belki de ayda bir gelen mektuplarla haberleşebilirken ben günün istediğim her saati bir tuşla istediğim herhangi birini arayabiliyor, istediğim hafta sonu ziyarete gidebiliyordum. Ama yine de kendini bulunduğun yere ait hissetmeme; fiziksel olarak bir yerde olup aklının başka bir yerde, başka insanlarla olması hissinin ortak olduğunu düşündüm. Evimiz hakkında normalde üstünde düşünmediğimiz en ufak şeylerin bile özlem içinde olunca çok kıymetli olması, ya da küçücük bir jestin bile büyük bir anlam taşıyabileceği gerçeği ortaktı. İlk başta ben de Eilis gibi karşılaştığı zorluklar karşısında ne yapacağını bilemiyor, yaşadığı yalnızlık ve evine duyduğu özlem nedeniyle çevresinde olup bitenlere ilgi göstermiyor, bulunduğu çevreye uyum sağlamaya çalışmıyordum. Yıllardır bulunduğum, alıştığım yerden -sevmediğim yanları olsa bile- ayrılıp yeniden başlamanın ne kadar zor olduğunu düşünüyordum. Tanıdığım, yanında güvende hissettiğim insanları özlüyordum. Ama bir süre sonra anladım ki kendimizi evimizde hissetmemizi sağlayan şey fiziksel olarak bir yerde bulunmak değil. Yaşadığımız yerde kurduğumuz ilişkiler, hayatımızda olan insanlar, yapmaktan hoşlandığımız şeyler. Belki gitmekten hoşlandığımız bir restoran, belki bizi anlayan bir grup insan. Yaşadığımız sıkıntıları ve hissettiklerimizi paylaşabileceğimiz birileri. İşte insanın kendini güvende-evde- hissetmesini bunlar sağlıyor. Bütün bunlar birleşiyor ve yavaş yavaş kendimize ait bir hayat kurmaya başlıyoruz. Yeni alışkanlıklar ediniyor, yeni bir rutine alışıyoruz. Bir noktada bu kendi kurduğumuz yeni düzene o kadar alışıyoruz ki eski hayatımız artık yabancı gelmeye başlayabiliyor. Eskiden bize zevk veren bazı şeyler artık katlanılamaz hale bile gelebiliyor. Büyüyor, olgunlaşıyor ve haliyle değişiyoruz. Üstesinden geldiğimiz her zorluk ve tek başımıza başardığımız her küçük şey kendimize olan güvenimizi arttırıyor ve bizi geliştiriyor. Yeni şeyler deniyoruz ve bazıları başta bizi korkutsa da daha sonra bunlardan zevk almaya başlıyor ve "İyi ki yapmışım!" diyoruz. Bu yüzden sanırım her kuşun bir gün yuvadan uçması gerekiyor. Hayal ettiği şeyleri yapabilmek, yeni deneyimler edinebilmek için. Yoksa hepimiz yerimizde sayar ve ileri gidemezdik. Gelişemez ve insanlara anlatmaktan çok zevk duyduğumuz anılara sahip olmazdık. Çünkü insan kendini güvende hissettiği durumlarla, yerlerle sınırlı kalarak farklı bir şey başarmış olmuyor. Ancak kendimizi zorlayıp alıştığımız sınırların dışına çıkarak kendimizi geliştiriyor ve değişebiliyoruz. Ve bu yolda bize yardım eden, bizimle olan herkes bizim yol arkadaşımız oluyor. Onlara o kadar alışıyor, onları o kadar seviyoruz ki -bazılarını ilk başta sevmemiş olsak bile- yine yeni bir macera için ayrılmamız gerektiğinde hepsini sevgi ve özlemle anıyoruz. SELİN SOMUNCU