AŞKTAN SONRASI

Öyle ya da böyle, her birimiz tattık aşkın, ihanetin, ayrılığın, acının, özlemin şarabından... Sevdik, sevildik, seviştik belki de. Birine çok bağlandık. Tahmin ettiğimizden çok daha fazla... Yeryüzünde böyle bir aşk, böyle bir gereksinim yoktur sandık. Bir insanın varlığının ve yokluğunun bütün dünyaya hükmetmesine izin verdik. Her şey değişti bir anda, şiirler değişti, şehirler değişti, şarkılar değişti! Sabah yediğimiz yumurta daha sarıydı artık, gökyüzü daha maviydi, yağmurlar daha parlaktı, hayvanlar daha mutluydu. Siyaseti, politikayı unuttuk. Öyle biri girdi ki hayatımıza, yıllar sonra ilk defa nefes aldık. Yüreğimizi paylaştık biriyle, onu her şeyimiz yaptık. Varlığını o kadar kutsallaştırdık ki yokluğunu günah saydık. Hiç hesaba katmadık ayrılığı, terk edilmeyi, yalnızlığı... Sonsuzluğa söz verdik sandık. Oysa belki çok kısa, belki biraz uzunca bir sürenin ardından baş başaydık kendi karanlığımızla. Yüreğimiz amansız bir acıyla sızlıyor, ihanet akıyordu kanımızda. Bir başınalığımız öyle yıprattı ki bizi, kendi cinayetimizi izler olduk her gün aynanın karşısında. Ve kızdık! Çok kızdık. Aşka, insanlığa, tanrıya... Kaçacak bir şiir aradık, saklanacak bir satır istedik hayatlarımızda. İşte o şiirler Kırmızı Eroin'in sayfalarından kopup girdi benim hayatıma... Yeraltı edebiyatının en güçlü kalemlerinden biri olarak görüyorum Batuhan Dedde'yi. Aşkın, ihanetin, ayrılığın, acının, özlemin şarabını tek dikişte bitirmiş bir delikanlı olarak duruyor dizelerinin arasında. Ve o da dönüp durmuş varlıkla yokluğun arasındaki şeffafımsı çizgide, kaybettiklerini arayarak ve sahip olduklarını sorgulayarak. Belli ki o da kızgın her şeye. Aşk, insanlık, Tanrı... Hepsi ihanet etmiş ona da. Ve o baltasını mısralara vurmuş. "Alnımın orta yerindeki kırgınlığım kanıyor," (Dedde, 2013, s. 6) Kırmızı Eroin'in en çarpıcı satırlarından biridir benim için. Gerçekten de hemen hemen hepimiz hissetmişizdir kalbimiz kırıldığında kopan parçalardan birinin alnımızın çatına saplanıverdiğini bir anda, acımasızca... Ve kırgınlığımız şahsımıza olan bir kızgınlığa dönüşür bir yerden sonra. Sevdalarımız boyunca karşımızdakileri ne kadar kutsallaştırdığımızı, kendi tapınaklarımızı nasıl da kendi ellerimizle inşa ettiğimizi görürüz belki de alnımızdan akan o kanda. Ve çoktan klişeleştirdiğimiz o film şeridi akar gider gözlerimizin önünden her öpüş, her dokunuş, her kelimesi ile... Dedde'nin "Beni öptün gaddar bir tanrı gibi" (Dedde, 2013, s. 10) dizesinde de görmüyor muyuz bunu en şiirsel haliyle? Kırgınlığımız da kızgınlığımız da bin bir şekle giriyor, yalnızlığımızla yoğrulup yepyeni bir şekil alıyor. Belki de o yüce aşklarımız, yerlerini nefrete bırakıyorlar birkaç kadeh sonra... Ve gerçekten de karşımızdaki gaddar bir tanrı rolünü üstleniyor artık hayallerimizde. Ki zaten o kadar kolay ki her şeyi bir başkasının suçu haline getirmek bizler için, hiç garipsemiyoruz kendi aşk çıkmazımızdaki bu akıl almaz değişiklikleri. Belki de acının, ayrılığın, kaçınılmaz ve aynı zamanda da kabullenilemez olan bu yalnızlığın inkarıdır bu yaptığımız. Nefretin aşkı ve acıyı öldüreceğini, özlemi kalplerimizden öteye süpüreceğini düşünüyoruzdur hatıralarımıza yeni renkler vermeye çabalarken. Oysa hepimiz bir şekilde gördük ki artık, ne yapılırsa yapılsın gidenin ardında bıraktığı acı, kalıyor bırakıldığı gibi, bırakılan yerde, bir şiir gibi... Ve hepimiz aynı dizeleri bağırmak istiyoruz belki de bir zamanlar iki kişiden ibaret sandığımız şehrimizin en yüksek tepelerinin birinden: "Tanrım merhaba / Cehennemi dökmeye ne gerek vardı dünyaya?" (Dedde, 2013, s. 77) Varlığıyla cenneti yaşatan insanın yokluğu öyle bir cehennem oluyor ki insana, onarılamaz bir yara gibi kalıyor yanık izlerimiz kırılgan vücudumuzda. Ve nihayetinde, aşktan sonrası öyle korkutuyor ki gözümüzü tövbe ediyoruz bir daha sevmeye, bağlanmaya, tanrılaştırmaya... Tövbe ediyoruz aşkın, sevdanın şarabını yudumlamaya. Şiir olmak istemiyoruz bir daha, şarkılara hapsolmak, alnımızdan kan dökmek istemiyoruz bir daha. Oysa unutuyoruz ki, hepimiz günahkarız bu dünyada... Beste YAZICI