''SOSYAL'' VARLIKLAR

Teknolojinin gelişmesiyle uzaklar yakın oldu, herhangi bir bilgi çok daha ulaşılabilir hale geldi. İyi hoş da, eskisi gibi değiliz sanki. Sanki demek de yanlış oldu aslında, tamamen değiştik, çünkü biz biz değiliz. Telefondur, tablettir, akıllı alettir dediğimiz şeyler sadece yeni kuşağı ele geçirdi sanmıştım, değilmiş meğer... Küçük büyük herkes hipnotize olmuş, gerçek hayatı o küçük aletlerde bulmuş gibi... Hayatımızı filme sarmışız da oturup dışarıdan izliyor gibi, yaşayan bizler değiliz... Çoğu insanın uyanır uyanmaz yaptığı ilk şey akıllı telefonlarına bakmak oluyor, önce bir kendilerine gelmek yerine. İnanır mısınız bilmem ama annem benden çok kullanıyor akıllı telefonunu. Ya oyun oynuyor ya da sosyal medya hesaplarında vakit geçiriyor. Eskiden eve geldiğimde beni kapıda karşılayan annem geçen gün yerinden bile kalkmadı, sanırım fark etmedi geldiğimi... O akşam yemeği ben yaptım annem gerçekten çok meşgul olduğu için! ''Eskiden şöyleydi, böyle güzel geçerdi buluşmalar, saatlerin geçtiğini fark etmezdik'' dönemine maalesef rastlayamadım küçüktüm o zamanlar... Ama eminim şu an bulunduğumuz bu sahte dünyadan çok daha iyidir. Sosyal medya hesaplarına fotoğraf koymak adına arkadaş buluşmalarına gidenlerden yoktur o dönemde en azından. O saf ve temiz duyguların yarattığı ortamda yaşamımı sürdürmek isterdim ben. Dış görünüşe ya da maddiyata değil de daha çok kişiliğe, iç yaşantımıza bakmak isterdim. Arkadaşlarımla kapalı bir mekanda susup oturmak yerine dışarı çıkıp çimlerde uzanmak isterdim... Ailecek toplanıp bir odada sohbet edip salep içerken gözlerimi kapatıp duymak isterdim kokusunu... Şimdi ise köreldi duygularımız, ne güzel bir şeyi görebiliyor ne de kokusunu alabiliyoruz. Onun yerine internetten sipariş verdiğimiz beyaz çikolatalı, ekstra karamel ve fındıklı kahvelerimizi yudumlayıp, hepimizin elinde birer telefonla, aynı odada oturan dört yabancı gibi oluyoruz... Bence bu teknoloji, internet mahvetti bizi. Olduğumuz kişiler gibi davranamıyoruz artık. Çünkü eskiden olduğumuz kişiler artık biz değiliz. Aynı fabrikanın ürünü olan ''sosyal'' varlıklarız, öyle olduk zamanla. Her gün aynı kıyafeti giyiyormuşuz gibi, çıkaramıyoruz... Çıkaramadıkça kıyafetimizi o kirleniyor, biz daha çok kirleniyoruz. Üstümüze yapışmış bu sahte tavırlar... İnternette fotoğrafını beğenip onlarca yorum yağdırdığımız o değerli (!) arkadaşı yolda görünce ona selam vermiyoruz. Çünkü biliyoruz ki önemli olan sanal dünya; bu yaşadığımız, gerçek dünya değil. İnternet ortamında ne kadar etkinsek, o kadar yüceliyoruz belki de... Diğer insanları etkilemek adına başka benliklere bürünüp kendimizi öyle sergiliyoruz. Çünkü toplum standartlarına uymayan bizler, herkes tarafından dışlanırız, değil mi? Bir konsere gittiğimde havada sallanan elleri görmek istiyorum ben, fotoğraf ya da cep telefonu görmek yerine... Eğlenen insanları görmek istiyorum. Konsere gerçekten gitmek istediği için, o anı yaşamak istediği için giden insanları... Gördüğüm tablo ise içler acısı. Sırf etrafındakilere hava atmak, bir iki fotoğraf çekip oradan ayrılmak için gelenler, birbirlerinin yüzlerine gülüp arkasından etmedik laf bırakmayan insanlar... Ne ara bu kadar sahte olduk, nasıl izin verdik bu korkunç canavarın bizleri ele geçirmesine? Nerden geldik, nereye gidiyoruz? Babam ilk bilgisayarımızı aldığında çok sevinmiştim, ne güzel dedim, her şeyi biliyor ya. Bizleri de biliyormuş, zamanla yerlerimizi almayı da... Ben bundan bilmem kaç sene sonrasını düşünmek bile istemiyorum. O kadar yakındığım bu günleri ilerde özlemle anıp ''ah, keşke eskisi gibi yan yana olabilseydik bari bir şeyler konuşmasak bile'' demek istemiyorum. Ve korkarım ki bunları tek tek söyleyeceğim... Umarım o zamana kadar insanoğlu nasıl bir hataya düştüğünü anlar ve sonunu bile getirebilecek olan bu hareketi durdurmayı başarabilir...