Yalnızlık ve Karakterimize Etkileri

Her insanın yalnız kaldığı zamanlar vardır ve bu zamanlarda düşünür, kurduğu hayalleri düşünür, hayatını düşünür, ailesini ve arkadaşlarını düşünür, yani demem o ki kendini düşünür. Yalnız kalmak ise etrafımızdaki insan sayısının yokluğu değil, etrafımızdaki bize biz gibi hissettiren insanların yokluğudur. Bizi biz gibi hissettiren insanlarla duygularımızı paylaşmışızdır ve belki de bazı duygularımızı onlarla özdeşleşmişizdir. Bu yüzden onları kaybettiğimizde ve hatta bazen yanımızda olmadıklarında bile bir parçamız eksikmiş ve başka herhangi bir şey ile bu boşluğu dolduramayacakmışız gibi hissederiz; fakat yine de bu boşluğu doldurmak ve artık yalnızlığımızı unutmak, bu duygudan kurtulmak için zamanımızı ve aslında hayatımızı yeni şeylerle doldurmaya çalışırız. Yeni hobiler, yeni arkadaşlıklar veya sadece hayallerimizde yarattığımız bir dünya bizi gerçek dünyanın stresinden ve yalnızlığımızın bizde yarattığı o kötü boşluk hissinden kısa bir süre de olsa uzaklaştırdığı için bu tür yeni uğraşlara yöneliriz. Hayallerimizde yarattığımız dünyada nasıl biriysek aslında öyle mi olmak isteriz yoksa zaten o kişinin duyguları, düşünceleri ve davranışları aslında bizim içimizdeki bastırılmış kişiyi mi yansıtır? Belki de bu ihtimallerin ikisi de doğru değildir ve hayal dünyamızda yarattığımız karakter aslında hep yanımızda olmasını istediğimiz bir arkadaştır ve belki de hayallerimizdeki bu arkadaşla biraz olsun yalnızlığın verdiği kötü hissi dindirmeye çalışırız. Bir süre sonra davranışlarımızla ve düşüncelerimizle içimizdeki bu karakterin günyüzüne çıkmaya başladığını gösteririz, artık hayallerimizdeki biz, hep yanımızda olmasını istediğimiz arkadaş, gerçek biz olmuşuzdur. Belki bu kişiliğin bize sağlayacağı birtakım yararlar için o kişi olmuşuzdur belki de dışarıdan baktığımızda bu karakteri sevdiğimiz ve hep bizimle olmasını istediğimiz için bu kişi olmuşuzdur. Bu iki olasılıkta da yalnızlığımızın ve yanısıra diğer duygularımızın yarattığı boşluk başka bir kişiye dönüşmemizde etkilidir. İnsan hayatında neredeyse hiçbir şey eskisi gibi olmaz; çünkü oluşan boşluğu doldururken yaşadığımız tecrübeler ve bu olayların üzerimizde bıraktığı duygular asla ilki ile aynı olmaz bu yüzdendir ki insan hayatı yapboz gibidir; çıkardığınız bir parçanın yerine başka bir parçayı yerleştirmeye çalışırsanız o parçayı yerleştirmek için etrafındakileri de değiştirmeniz gerekir. Zaman zaman hayalimizdeki karakteri absürt hale getirip sadece gerçek dünyanın düzenine, monotonluğuna ve katı kurallarına uyum sağlamak yerine, yapmaya zorunlu olmayıp sadece yapmak istediğimiz için yaptığımız ve bunlarla eğlenebildiğimiz şeyleri yapmak için kullanırız. Bu davranışlar toplum tarafından hoş karşılanmasa bile yapmak istediğimiz şeyleri yaptığımız için bu bize özgürlük hissini tattırır. Böylece, bu 'saçma' hareketleri yaptığımız için hayattan daha çok zevk almaya başlarız; çünkü artık her zaman olmasa da özgürüzdür ve bu hissi tattığımız için artık hayalimizdeki absürt karakteri bile zaman zaman dışa vuruyoruz ve bunda hiçbir kötü duygu hissetmiyoruz. En başında yalnızlığımızdan doğan boşluktan dolayı oluşan hayali dünyamızdaki karakterlerimiz o boşluğu doldurmak için yardımımıza yetişiyor ve onları daha çok benimsiyoruz, o kadar çok benimsiyoruz ki artık o boşluğu onların davranışları, düşünceleri ve karakteristik özellikleriyle dolduruyoruz; hepsinden birer parça alıyoruz belki de ve zaman geçtikçe başka birine dönüşüyoruz, kimi arkamızdan ''İyice garip birisi oldu.'' diyor kimi ''Hayatını yaşamayı biliyor.'' diyor. Belki yalnızlığımızı yaşamasak hiçbir zaman özgürlüğümüze kavuşamazdık, belki de zaten özgür değiliz; ancak özgürlüğe bir adım bile yaklaşırsak kendimizi özgür sanıyoruz. Bu yüzden hayali karakterlerimize özgür hayatlar çiziyoruz ve onların hayatlarından parçalar alıyoruz. Bu sayede yalnızlığımız bizim zayıflığımız olmaktan çıkıp yalnız sorumluluklarımızı değil, isteklerimizi de yaptığımız bir hayata başlamamıza olanak sağlıyor.