Kendimizin Kuklası Olmak / Alptuğ Albayrak

Ne istediğimizi bilmiyoruz. İsteklerimizin mutlak her şeyi çözeceği yanılsamasına kaptırmışız kendimizi. Bazen sonları iple çekeriz, sanki o son geldiğinde her şey düzelecek, her şey yoluna girecekmiş gibi. Ama son sadece başka bir şeyin hatta daha kötü bir şeyin başlangıcıdır veya daha kötüsü ondan sonra hiçbir şey yoktur, sadece boşluk vardır. Ve o boşluk uzaktan bakıldığında rahatlama gibi gelse de aslında insanı delirten bir şeyden fazlası değildir. İstediklerim bazen de çelişir birbirleriyle. Armstrong'un da dediği gibi: Bir yandan her şeyin kontrolümüzde olmasını isterken bir yandan da her şeyi koyuverip rahat rahat yaşamak isteriz (55). Gerçekleri göremeyecek kadar körüzdür. Bir türlü hayatın isteklerimizi yerine getireceği bir ütopya olmadığını göremeyiz. Fazladan umut ederiz boş yere. Daha iyi bir sağlık, daha iyi bir maaş, daha iyi bir ev... Şu anı düşünmek dururken gelecek ile ilgili saçma sapan hayallere girip kendimizi boş yere ümitlendirmek dışında bir şey yaptığımız yok aslında bu dünyada. Geleceği düşünmediğimiz zamanlarda ise geçmişte hapsolmuşuz. Bu konuda ne yazık her ne kadar kendime kızsam da ben de öyleyim. Sanki bir getirisi varmış gibi geçmişi düşünürüm sürekli. Geçmişin geçmiş olduğu, zaman makinesini bulmadığımız sürece bir daha göremeyeceğimiz bir şey olduğuna bir türlü inandıramam kendimi. Geçmişi düşünüp "Ne güzel günlerdi." deriz sürekli. Aslında bilmeyiz ki tam o gün de ondan önceki güne bakıp aynı şeyleri söylemiştik. Kendi kendimizle dalga geçeriz aslında hiç fark etmeden. Saçma sapan kişilere hayranlık duyup, saçma sapan hayallere kaptırırız kendimizi. Bu hayranlık duyduğumuz kişiler hep bizden yüksektedir. Bu yüzden de bazen bu "yüksekte" olan kişilere olan hayranlığımız kıskançlığa dönüşür (Armstrong, 28). Kurduğumuz o güzel hayaller sonunda bizi kendimiz ile çatışmaya sürükler. Bir taraftan o hayalin gerçekleşmesinin çok zor olduğunu, o kişiye benzemenin neredeyse imkansız olduğunu biliriz; ama diğer bir taraftan ise o "neredeyse" sözcüğüne takılıp "Ya olursa." deyip o boş, anlamsız hayallerimize devam ederiz. En kötüsü de nedir biliyor musunuz? O ihtimalin gerçekleşip o kadar yükselttiğin o kişinin yerine geldiğinde aslında gerçeğin o kadar güzel olmadığını fark edersiniz. O kadar pürüzsüz değildir yaşam. O kadar düz değildir yol. Zorluk sadece siz oraya ulaşıncaya kadar yoktur. Siz bitti sanarken daha kötü bir şey sizi bekler orada. Siz ise her şey daha güzel olacak mantığına kendinizi kaptırmış olduğunuzdan, o an geldiği zaman neye uğradığını şaşırıp, afallarsınız. Hayaller olmasaydı insan olmazdı diyebilirsiniz, haklısınız da. Ama bizler hayallerin birer kuklasıyız sadece. Sadece hayallerin de değil; kendi düşüncelerimizin, kendi fikirlerimizin, kısacası kendi kendimizin kuklasıyız. Genellikle kendi kendimizi sınırlarız, tabi ki toplumun bu sınırlamadaki etkisi tartışılamaz. Topluma, daha doğrusu sürüye uymaya çalışırız. Bunu yaparken de kendimizden bir parçayı geride bırakırız çünkü toplum herkeste aynı parçayı ister. Toplumun idealarını kendimizmiş gibi kullanırız. Armstrong'un da dediği gibi: Bunu yaparken de korkarız, korkuyu da kendi kendimize dediğimiz teselli edici hikayelerle avutmaya çalışırız (99). Ve komiktir ki bunu başarırız. Bu düzene ayak uydurur, herkesin dediği yalanlara inanır ve en sonunda toplum ne derse ona inanmaya, onu uygulamaya başlar. İşte o zaman bireylikten çıkmış oluruz. Kendimiz için değil, başkaları ve onların idealleri için yaşayan bir kukla haline geliriz. En kötüsü de bu gelişim o kadar güzel hayata geçirilir ki hiç farkına bile varmayız. Farkına varanları da toplumdan dışlarız. Düşünmeyi bıraktığımızı işte bu kadar belli ederiz. Belki de durup düşünmenin vakti gelmiştir?