UMUT KARANLIK GECELERİN PARILDAYAN TEK YILDIZIDIR

"Korkun seni mahkum eder, umudun ise seni özgür bırakır." Bu söz gerçekten herkes için doğru mu? Acaba herkes tam da uçurumun eşiğindeyken kalbinin derinliklerinde ona sürekli yaşama sevinci aşılayan umudunu ortaya çıkarabilme yetisine sahip mi? Bence, insanlar artık cesaret edemiyor buna. Belki de o korkunun karanlık ve kasvetli yüzünden bir anlık da olsa sıyrılabilme cesareti gösterip de güneşin sıcaklığını tenimizde hissetmeyi denesek, işte o zaman, hayata karşı bembeyaz bir sayfa daha açabiliriz. Yeni hayallerle, umutlarla doldurabileceğimiz tertemiz bir sayfa... Bana göre umut, o çevirmeye korktuğumuz sayfalarda gizli işte. Ve ne zaman o sayfaları çevirebilirsek o zaman hayatta ikinci bir şansı elde edebiliriz. Ben buna cesaret edebilir miyim açıkçası hiç sanmıyorum. Herhalde hafif bir rüzgarda savrulan yaprak gibi olumsuzluklar karşısında, o son dalın da koptuğunu düşündüğüm anlarda, çabucak yıkılabiliyorum. Benim aksime Esaretin Bedeli'nde, gözlerindeki o hiç sönmeyen ışığıyla beraber Andy Dufresne bize nelerin başarılabileceğini gösterdi tam da sıfırı tükettiğini düşündüğümüz bir anında. Nice hayallerle doldurabileceği hayatı elinden alınıp soğuk hapishane duvarları arasına kıstırıldı hem de bir hiç uğruna. Bir insanı sadece kendi iç sesiyle birlikte yaşayacağı bir çukura itmek, elindeki en büyük hazinesini, umudunu, elinden almak bu kadar kolay olmamalı bence. Şu an boğazımın düğümlendiğini hissedebiliyorum. Gerçekten Andy'nin yerinde olmak istemezdim. Hem de hiç! Andy'nin bembeyaz defteri o an kirlenmeye başladı işte. Belki de ben böyle düşünüyorum. Belki de o herşeye rağmen rüzgarın sıcaklığını tekrar teninde hissedip özgür insanlar gibi yaşayabileceği günlerin hayalini kuruyordu. Kim bilir? "Unutma, umut iyi bir şeydir hatta dünyadaki en iyi şeydir ve iyi şeyler asla kaybolmaz." Bu sözler, benim kendimi onun yerine koymaya cesaret bile edemeyeceğim Andy'e ait. Bu sözleri ne zaman hatırlasam kendimi tatlı bir gülümsemeden alıkoyamıyorum. Sanki eksik yönlerimi tamamlayan nadide bir parça. Belki de o karalanmış defterleri silecek bir silgi. Şu an o silgi tozlarını atmak, bir daha asla görmek istemiyorum. Evet elimin kenarıyla atıyorum ve insana huzur veren tertemiz bir sayfa daha çıkıyor karşıma. Karanlık çöktüğünde bunun bir gerçek olmadığını anlamıştı Andy. Artık bununla yaşamaya alışmak zorundaydı. Artık hayatı elinden alınmıştı. Elinden ne gelebilirdi ki? Tıpkı biz de hemen her rüzgarda eğilmeye meyilli insanlarız. Düşük not aldığında üzülen, sevgilisinden ayrıldığında kahrolan, incir çekirdeğini doldurmayacak birçok sebepten dolayı hayatın bizi bir adım geriye atmasına engel olamayan insanlar... Ne kötü ama! Hafif bir rüzgarda yıkılırsak eğer asıl fırtına başladığında ne yaparız sonra? Aslında biz de karşılaşıyoruz aşılması güç duvarlarla. Ama pes etmemek, hayatta tekrardan ben de varım diyebilmek için o duvarları aşabilmeliyiz. Belki para, belki aşk, belki de aile dediğinizi duyar gibiyim. Ama bana sorarsanız kalbimizde kalan o son umut damlasını bile paylaşabilme cesareti gösterebilen arkadaşlarımız... Hani sizin de vardır öyle arkadaşlarınız. Hatırladınız işte! Red de Andy'nin karşısına tam da dayanma gücünün bittiği bir anda çıktı. Kendini, o karalanmış defterini, artık kabuk bağlamaya başlamış acılarını adeta görmezden gelerek. "O çocuk, o aptal çocukla konuşmak istiyorum ama yapamıyorum. O artık eskide kaldı." Red'in sözlerindeki bu acizlik, elinden hiçbir şey gelmemesi, geriye baktığında tozlanmaya yüz tutmuş simsiyah tablolardan başka hiçbir şey görememesi... Buna rağmen kalan o son umut damlasını da arkadaşıyla paylaşabilmesi... Açıkçası tüm bunlar benim kalbimin karanlık köşelerinde gizli kalmış acılarımın günyüzüne çıkmasına neden oldu. Anneannem vefat ettiğinde, annemi hatırlıyorum da gerçekten yapacak hiçbir şeyi yoktu. Bir insan ne kadar aciz olabilirdi ki? Sanırım gözyaşlarım da benimle aynı fikirde. Gerçek hayatta artık pek de karşılaşamadığımız bir arkadaşlık örneği tekrardan yüzümde bir tebessüme neden oluyordu. Aslında Red ve Andy'nin bu dostluğu bizim hayatımızdaki eksiklikleri o kadar güzel kapatıyordu ki onları bir anda sevmeye başlamıştık. O karanlık kuyudan çıkmak için Red'in ona adeta bir ışık yakması bizim de kalbimizin atışlarını tekrardan hızlandırıyordu. İnsanın bazen o ışığa gerçekten ihtiyaç duyduğu zamanlar oluyor. Belki de asıl mesele o ışığı aramaktır. Ama biz o ışığın verdiği umutla esas aydınlığa çıkacağımız zamanı hayal edebiliyor muyuz? Mesela bazen gerçekten yapmak istediğimiz şeyler olur da ya cesaret edemediğimizden dolayı yada gizli kalmış hüsranlarımızın önümüze ket vurmasından dolayı geri çekiliriz bir adım. Neden acaba? Bence siyah da bir renk sonuçta. Tamam pek iç açıcı gözükmeyebilir ama diğer renkleri görmememize engel oluşturmamalı. Ayakkabımız batacak diye önümüzdeki çamuru yollardan kaçmak hiç de adil değil bence. Bazen bu hisse kapıldığımı hissedebiliyorum ne yazık ki. Çok kolay bir iş değil tabii ki siyahın o karanlık yüzünün arkasından beyazın o göz kamaştırıcı güzelliğini görebilmek. Sanırım burada beni kamçılayan bir şey var ve bu şey de Andy'nin o karanlık tünelden çıkmasını sağlayan şeyden farklı değil. Aklından ne geçiyor? Yapmak ile yapmamak arasında mı kaldın? Belki tünelin sonu tekrar karanlık bir kuyuya çıkıyor belki de aydınlığa. Belki yeni hüsranlara belki de yeni umutlara... Kim bilebilir ki? Sanırım artık bu ikilem arasında kalmaktan bayağı yoruldum. Hep korkuyla da hayat geçmez ki! Kalbimin derinliklerinde kalan son umut damlaları belki de benim son şansım. Sizden söküp alamazlar onları, onlar sizindir. Bana sorarsanız umudun size fısıldamasına kulak verin ve tünelin sonundaki ışığın sönmesine de asla izin vermeyin. TALHA BOZKUŞ