ÖLÜM GÖTÜRECEK YORGUNLUĞU

Kafamda kulaklarımı sağır eden isyanlar, bağırışlar, çığlıklar; tüm tenimde soğuk bir esinti hissi veren aykırılıklar, ayrılıklar, sinirlenmeler, kızgınlıklar... Sanırım karanlık bir boşluğa düşüyorum. Yine çıkabilecek miyim bu kapkara boşluktan? Bu sefer her zamankinden daha derin, hiç bitmeyecek gibi. O da ne? Yine tutunacak bir dal! Yine kurtuldum sanırım. Bir dahakine bu şansım yine olacak mı bilmiyorum ama bu heyecanı yaşamaya ve her seferinde o dalı bulduğumda vücuduma dolan huzuru hissetmeye değer doğrusu. Bakalım bu sefer hangi olaya dalacağız. Hiç bilinmeyen kahramanımızla iç içe geçip, hiç bilinmeyen bir olaya ortadan dalacağımız fikri artık beni heyecanlandırıyor. Adı, cinsiyeti, işi, geçmişi, ailesi, yeri ve yurdundan yalnız bir tanesini çok yüzeysel olarak bilebileceğimiz bir kahraman. Başı ve sonu belirsiz hiç beklemediğiniz bir imge sizi tutup bir olaya daldırıp çıkarıyor. Tadı damağınızda kaldığıyla kalıyorsunuz. Sanırım her seferinde bu heyecanı yaşamak istememin nedeni hiçbir zaman doyamamam o tada, o ana. Tabii bilemezdim ki başka dal uzatılmayıp boşluğun dibini bulacağımı. "Eylül Yorgunu" hiçbir dal uzatmazken üstüne bir de "Kırkbirinci Gün"ün karanlığın dibini göstermesi beni adeta hevesi kursağında kalmış çocuğa dönüştürdü. Hala kendi kendime "Ee sonra? Niye hala düşmüyorum? Niye bitti?" gibi sorular sorarak şaşkınlık ve üzüntümü açıklamaya çalışıyorum. Güner Ener gerçekten insanlığın içindeki tüm karanlıkları, içimize işlemesini engelleyerek ortaya serip toplum eleştirisi yapan harika bir öykü kitabı yaratmış. Neredeyse tüm öykülerde o karanlığı çok sert bir dille bize aktarıp biz tam o karanlığın içine dalacakken bizi bol imgelerle o karanlıktan kurtarıp yumuşak hafif bir öyküye daldırıyor. Takip ettiğiniz ışık sandığınızın aksine pek de aydınlatıcı içinize huzur doldurucu değil ancak çıktığınız karanlıktan sonra adeta bir masal dünyası gibi geliyor. Her hikayede, her romanda kendimizden bir parça buluruz kendimizi bir karaktere ait hissederiz. Ancak bu sefer bu kadar basit değil. Neredeyse her satırda kendimden bir şey buluyorum ancak kendimi henüz kimsenin yerine koyamadım. Koyamıyorum çünkü kimse yok. Evet, birileri konuşuyor, hissediyor ve ben de aynı şekilde hissediyorum ancak birileri kim? O kadar özgürlük veriyor ki öyküler; ben, sen, o ve hatta bazen "ikinci kişi"den başka kimse olmuyor. Kendinizi bir karaktere ait hissetmenize gerek yok, kendinizi benzetemezsiniz çünkü tamamen bilinmeyen karakterler sizi karşılıyor. Uzun zaman sonra bir kitabı okurken kendimi bu kadar rahat, özgür, kuş gibi hissettim. Kendimi bir karaktere hapsetmek yerine olayın içine dalıp o ana kendimi adapte edebilmem, bir kişiye bağlı kalmamam, önyargılardan uzak olaylara dahil olabilmem; hepsi o tuttuğum dalın daha anlamlaşmasını sağlıyor gözümde. Peki ya onlarca anlamsız gelen, dikkat edilmeyen, kulağımıza ufak ayrıntı olarak gelen kelimeler... Onların hiç büyüyüp bir anlam ifade edebileceğini, bütün bir olayı yaratabileceğini düşündünüz mü? Kitap dolu sandıklar veya aşağıdan gelen türkü sesleri benim de ilgimi çekmemişti ta ki sonunda bütün olayların sırf onları anlatmak için yaratıldığını anlayana kadar. Düşünüyorum bundan önce okurken yitip giden onlarca yüzlerce kelimeyi. Belki hepsi farklı bir anlam, düşünce, fikir ifade ediyordu ancak okurken, dinlerken hepsi belki birkaç saniyeliğine kafamızda depolanıp unutulmuştu. İlk defa adeta yüzüme tokat gibi vurulmuştu. Belki bir mesajdı bu. Emin olduğum şey kesinlikle işe yaradığıydı. Artık sadece kelime değil onlar. Sadece okunmak için değil. Hepsi hayal gücümü sonuna kadar zorlayan imgeler. Hepsinin içi dolu, hepsi mutlu bir işe yaradıkları için. Ben de mutluyum her kelimenin bana ayrı haz vermesinden, beni ayrı dünyalara götürmesinden. Tutunacak son dal bitti. Geride kaldı. Boşluktan düşmek artık heyecanlı gelmiyor. Ne beni yeni olaylara çekebilecek bir imge kaldı ne de bir dal. İçim karardıkça kararıyor bu sefer. İsyan, kan, anlaşılamamak, patlamak... Son olarak ölüm geliyor, karanlığın en dibi en ucu. Ölüm her insanı bir süre masum ve iyi kılar. Ölen için üzülünür. Fakat önemli soru: Ölüm bir insanı ne kadar süre koruyabilir, sözlerin, lafların öldürücü keskinliğinden?