KILICIN ARKASINDAKİ YANSIMA

Her yeni güne gözlerimizi açtığımızda yeni bir gelişmeye de merhaba deriz aslında. Kimi büyük, kimi küçük... Nasıl mı? Şöyle ki çizimi yeni bitmiş bir ayakkabı, bir bina da bir gelişimdir. Mürekkebi kurumamış bir satır, son bağlantısı tamamlanmış bir telefon da. Peki ama böylesine gelişen, değişen bir düzende aynı kalan, tarihe kök salan şeyler yok mudur? Yoktur demek daha doğru bir yaklaşımdır aslında ama biraz derinlere yelken açmakta fayda var sanırım. Maddesellikle çevirili dünyamızda duygularımız bile değişir desem bazılarınızın duygu neyse odur nasıl değişebilir ki dediğini duyuyor gibiyim. Duygu hissiyat farklılığı ile değişmez düşüncelerle değişir. Hisleri his yapan düşünsel yansımalarıdır çünkü. Sevgi mesela, yirminci yüzyılda bağlılık demekken şimdi özgürlük demek düşünürlerce. Öfkeye telkin ile yaklaşılırken bir sevgi göstergesine, karşındakini önemseme haline dönmedi mi peki? İşte anlatmak istediğim tam da bu. Duygular değişmez, duyguları tanımlayan düşünceler değişir. Lakin her şeyin içinde bir istisna olduğu gibi bu düzende de bir bariz istisna vardır. Güç ve iktidar sevgisi... Tam da burada aklıma Charles Baudelaire'ın bir sözü geldi. İnsan iktidar meraklısıdır diyor Baudelaire. Yönetilmekten hoşlanmaz ama yönetmeyi çok sever. Herkesi yönetebilir ama bu iktidar sevdası yüzünden bir kendisini yönetemez diye eklemeyi de unutmuyor. Öne atılma, ilk adımı atıp ilk izi bırakma sevdası... Küçümsenen duygular arasındadır kendisi. Oysa tarihte çağ açıp-kapatan bu düşünce yansımasına değinmeden geçmek mümkün değildir. H. Luke Havvel tam da bu pencereye çekmek istemiş gözleri romanında. Tarihi Truva Savaşı'nı insanoğlunun acizliği ve hırsları etrafında bir topaç misali çevirerek yansıtmış. Göz kamaştırıcı ama bir o kadar da yıkıcı bir topaç... Topacın ipini çeken Truva prensi Paris farkında mıydı alevlediği fitilin diye düşünmeden edemiyor insan. Kalbine yenik düşmenin, Helen'e teslim olmanın bir savaşla sonuçlanabileceğini biliyordu belki de ama gözden kaçırdıklarının farkında değildi aslında. Her savaşta kan akıtılır ama hepsi zafer için düşman kanı akıtmaktan ibaret değildir. Kardeşi Menelaus'un onurunu savunma kalkanı altında iktidar hevesi için savaşa giren Agamemnon ve kralı için kılıcını kabzasından çıkarmayı demire hakaret olarak gören, yüzyıllar sonra adının kulaklarda çınlaması hayaliyle tutuşan Achilles, savaşların perde arkasının en büyük yansımalarıdır. Perdeyi biraz silkelediğimizde saçılan tozların başında gücün olduğunu görmek yahut tahmin etmek sanıldığı kadar ütopya meyvesi değildir. Nedir bu dillere çivilenmiş, insanların hayallerini süsleyen, hırslarını körükleyen, güç denilen şey? İnsanın kendi bağcığında boğulmasıdır belki, belki de melek görünümlü şeytan. Ya da daha basitçe insanların yüzyıllardır tekrar tekrar tanımlanmaya çalıştıkları, her elde edenin bir öncekini inkar ettiği gözlerde devleştirilmiş bir buhran durumu da olabilir. Vaha da çöl aramayan herkesin fark edebileceği kadar gözler önündedir aslında gücün, güç sevdasının gerçek kimliği. Yönetirken yönetilmektir bu sözde sevda. Hırsı uğruna kendini zincirlemekte denebilir belki de. Bu gerçekleri böylesine hoyratça meydanlara asmak değil amacım. Asıl gayem insanların gözlerinde bir ışık yakmak. Hırslardan, sözde sevdalardan kararan gözlerde bir ışık dalgası... "Neden?" dediğinizi duymak sanıldığı kadar zor değil söylemezsem tamamen dürüst olmamış olurum. Neden?... Çünkü artık farkındalık trenini kaçırmamıza beş var. Her yeni gün ile kötülük daha da sinsileşiyor, normalleşiyor, kabul görüyor doğudan batıya. "Tekerrür eden geçmiş değil hatalardır." Abdülhamid Han'ın da dediği gibi hatalar bir bant kaydı gibi dönüp duruyor lakin artık fark edemeyecek, hissedemeyecek kadar körelmiş durumdayız. Peki ama hala neden şimdi anlamalıyız diye soruyor musunuz ? Söyleyeyim, hergün toprağa karışan onlarca, binlerce masum insanın on ikinci yüzyılın Truva Savaşı kadar yankılanmaması kaybolmuşluğumuzun en büyük kanıtı olduğu için olabilir mi belki de?