İĞNESİZ PUSULA

Rotası olmayan gemi, hedefi olmayan insan yoktur. İnsanı insan yapan düşünceleri, arzularıdır. Aynı rotası olmayan geminin denizin ortasında öylece kalacağı gibi, insanda hedeflerini yitirirse kendi boşluğunda takılır kalır. Hedefler, insanın karakterini oluşturandır. Biri hırslıysa hedefleri yüzünden, bir diğeri korkaksa yine hedeflerinin ona sundukları yüzünden öyle olmuştur. Çoğu insanın yapamadığı, hedeflerine ulaşırken zorluk çektiklerinde dayanmaktır. Çünkü zorluk ve beraberinde getirdiği acı insanların vazgeçmesi için bir nedendir. Sadece zorlukların üstesinden gelebilen, ne kadar yere düşerse düşsün tekrar kalkıp hedefine doğru koşan insanlar başarılı olabilir. İnsan, hedefleri olduğu sürece insandır. Hayatta amacı olmayan insan ile bir vazonun işlevi aynıdır. Bir kenarda belki bir gün kullanılmak için sadece bekler. Biri alıp onu işe yönlendirene kadar, süsten başka bir işlevi yoktur. Karettalar yılda bir kere yumurtlamak için kumsal yüzeye çıkarlar ve yumurtalarını en derine gömerler. Kumun verdiği huzurlu sıcaklıkla ve güvende hissettikleri karanlıklarında aylarca gelişip çıkmayı beklerler. Dünya'ya ilk adım attıkları andan itibaren hedefleri kumsalı geçip denizin akıntısına, ailelerine ulaşabilmektir. Fakat bu ulaşılması kolay bir hedef değildir. Çünkü yumurtalarından çıktıkları andan itibaren avcı kuşların ve türlü deniz canlılarının potansiyel yemeği haline gelirler. Her yavrunun denize ulaşabilme ihtimali çok düşüktür. Çünkü aralarından bazıları zayıf, bazıları hedefine ulaşmaktan vazgeçmiş ve yavaşlamış olacak. Ancak kafasına o akıntıya ulaşmayı koymuş yavrular ailesine kavuşabilecek. İnsanlığın anlamadığı, evrenin sadece ufak bir örnekle bize sunduğu bir döngü. Ufak ve savunmasız yavru karettaların hedefleri için katettikleri o zorlu ve tehlikeli yol. Hayat hiçbir ödülü gümüş tepside sunmaz, ona ulaşmak için kolları sıvamak gerekir. Hedefler ile hayaller arasında öyle ince bir çizgi vardır ki, aynı ufuğa doğru baktığımızda denizle göğü ayırt edemediğimiz gibi onları da ayırt edemeyebiliriz. Bunun olmasını önlemek için insanın kendi sınırlarını iyi bilmesi gerekir. Çünkü ulaşılamaz hedefler insanı tutunmaya çalıştıkça yıpratır, ta ki tutunmaya gücü kalmayacak kadar. İnsan tabi ki hedeflerini arttırmalıdır fakat bir ceylan akşam yemeğinde kızarmış aslan yiyebilir mi? Bunun gerçeklik payından farkı olmayan hedefler kurmak boş yere ümitlenmekten başka bir şey değildir. Hayaller sayesinde insan hedeflerine tutunur fakat hayalin sadece bir hayal olarak kalmasındansa elde edilebilir bir hedef olması insanın ümitsizliğe kapılmasını önler. Hedeflere doğru ilerlemek halat çekmek gibidir; elleriniz ne kadar acısa da, halata tüm gücünüzle asılırsınız. Elinizde bir pusula olduğunu hayal edin. Ona bakıyorsunuz fakat size herhangi bir yönü göstermiyor. Ne yanlış yönü ne de doğruyu. İğnesi olmayan, size yön bilgisi veremeyen bir pusula ne işinize yarar? Büyük İskender Makedonya'dan Hindistan'a kadar yürüyüş olsun diye mi çıkmış? Onca yıl süren sefer, bir hiç uğruna değil; belki de insanlık tarihinin gerçekleştirilmesi en zor hedeflerinden biri uğruna gerçekleştirildi. Hedeflerimizin peşini bırakmamamızı gösteren bu tarihi örnek dururken, kısacık hayatımızda bizi mutlu edecek, bize yaşama sebebi verecek hedeflerimizden vazgeçmek olur mu hiç? Pusula yanlış gösterse bile tekrar kalibrasyonunu yapmalı, iğnesi bile yoksa ona bir iğne edinilmelidir. Önay Sözer'in "Piri Reis'in Kayıp Adası" adlı eserinde de görüldüğü üzere Piri Reis en büyük tutkusu olan denizleri ve gidilmemiş yerlere gitmeyi hedefi haline getirmiş ve ne olursa olsun hedefinden vazgeçmemeyi benimsemiştir. Piri Reis'in gemisinin her zaman bir rotası vardı. Onun pusulası her zaman bir yönü gösterirdi. Önemli olan; insanın da daimi bir rotasının olması, pusulasının hep avcunun içinde olmasıdır. Yiğitcan AKBAŞ