Ölüm Saati

"Ben terk edilmem, terk ederim." demek kolay. Asıl zor olan, terk edildiğimizde bu durumu hazmedebilmek. Herkes kendini çok güçlü zanneder, her şeye katlanabileceğini düşünür ancak işin aslı çok farklıdır. En sağlam yapılı diye nitelendirdiğimiz insanların bile beklenmedik çöküşlerine şahit olduk biz. Sıranın bize geleceğini hiç tahmin etmeyiz, öyle değil mi? İlişkimizin mükemmel gittiğini ve ömrümüzün sonuna kadar birlikte olacağımızı düşünürüz ancak kimse de çıkıp karşı tarafın da aynı şekilde hissedip hissetmediğini düşünme zahmetine girmez. En büyük hatayı da orada yaparız ve ayrılık aşamasına gelindiğinde ilişkinin neden bittiğini sorgulama evresi başlar. Bir ilişkinin bitmesinin birden fazla nedeni olabilir elbette. İşin kötü tarafı, karşımızdaki o çok sevdiğimiz kişinin sorunları ve hataları yüzümüze vuruş şeklidir. Farkında bile olmadığımız konular nedeniyle sevgilimizi üzeriz ve o, adet olduğu üzere, bu konuyla ilgili hislerini söylemek için her seferinde ayrılık konuşmasını yapacağı günü bekler. Tamam, yaptığımız yanlışları bize söyleyin ancak en azından bunu yüz yüzeyken söyleyebilirsiniz. Normal bir insan için ayrılık konuşmasının karşılıklı otururken yapılması çok önemlidir bence. Sevgililerimiz açıyorlar telefonu kısacık bir konuşma yapıyorlar, hatta bazen ona bile tenezzül etmeyip paragraflar halinde mesajlar atıyorlar. Size de ben bunu mu sevmişim demek düşüyor yalnızca. O meşhur ayrılık konuşmalarında kişinin kendini ezmesi en çok hoşuma giden şeydir. Sorun sende değil bende, diyorlar ve dünyadaki en saçma cümle olabilir bu. Madem bende bir sorun yok neden benden ayrılıyorsun kardeşim. Ben yaptığın saçmalıklara göz yummuşum, sesimi çıkarmamışım ama sen kendini kötü gösterip bunu benden ayrılma bahanesi olarak kullanıyorsun. Bu duruma düşmekte mantıklı olan en ufak bir sebep yok. Bir de şey var, ben sana layık değilim. Bırak da ona ben karar vereyim istersen... Yanımda seni bulunduruyorsam, sokakta yürürken senin elini tutuyorsam büyük ihtimalle bana layık olmadığını düşündüğümdendir, çok haklısın cidden. Bu tarz cümlelerin ayrılık konuşmasını daha da içler acısı yapması dışında, bizi sinirlendirmeye yönelik olduğunu düşünüyorum açıkçası. Bazı ilişkiler çok uzun sürüyor ya, işte o ilişkilerde ayrılan taraf olmak da çok zor. Onca yaşanmışlık var, aileler tanışmışlar ve birbirlerine alışmışlar. Sen şimdi kalkacaksın ve bütün bu düzeni yerle bir edeceksin. O kadar kolay olmasa gerek... Sadece ayrılan için değil terk edilen kişi için de çok kötü bir durum elbette. Ona güvenip onu ailenle tanıştırıyorsun, birlikte her hafta sonu yemekler yeniliyor ama bir gün kahve içmeye çıktığınızı zannediyorken bir bakıyorsun karşındaki sana "Konuşmamız lazım." diyor. O iki kelime ağızdan çıktı mı geri dönüşü olmaz arkadaş! O ikisini art arda duyduğun an anlarsın başına geleceği ve beyin fonksiyonların, birazdan duyacağın saçma sapan özür cümlelerine kendini hazırlar. Sonuç; saçmalamalara sinirlenirsin ve karşıdakine ayrılması için birkaç sebep daha verirsin; aşırı tepki ve yerli yersiz sinirlenme. Kısacası, terk edilmek hangi açıdan bakılırsa bakılsın kişiyi bir darbeyle baş başa bırakır. Bu nedenle ayrılık sonrası kişinin bu durumu kavrayabilmesi için ona biraz zaman tanıyın ve şefkatle yaklaşın. Bu söylediklerim aldatma kategorisine girmiyor. Eğer aldattığınız için terk edildiyseniz kimseden şefkat beklemeyin çünkü aldatan kişi her türlü eziyeti hak eder benim gözümde. Konuya geri dönecek olursak, terk edilmek yarı yolda bırakılmak gibi de gelse, genellikle öyle olur, bazen iki tarafın da iyiliği için bir gerekliliktir. Eğer o ilişkide mutluluğun zerresi yoksa ve karşılıklı bir saygı ve sevgiden söz edilemiyorsa o ilişki çoktan bitmiştir zaten. Geriye kalan tek şey beyan edilmesi gereken bir ayrılıktır. O yüzden siz siz olun, terk edildiğinizde ilişkinize şöyle bir dönüp bakın. Belki de üstünü örtemeyeceğiniz, artık düzeltemeyeceğiniz sorunlarla karşı karşıyasınızdır da sizin haberiniz yoktur. Belki, ikiniz için de gerekli olan tek şey ilişkinizin ölüm saatini açıklamaktan başka bir şey değildir artık... Mine Karakuş