KENDİNE ÖZGÜRLÜK, ONLARA BENCİLLİK

Seneler önce oynatılmış olmasına rağmen, özellikle gençlik ateşiyle yanıp tutuşan genç jenerasyonun dilinden düşmeyen gerçek bir hikayeyi ekrana taşımış olan "Özgürlük Yolu" adlı film, Christopher McCandless adlı bir gencin etrafında gelişen olayları kare kare seyirciye, bize, aktarıyor. Okuldan mezun olana kadar çoğu genç gibi ailesinin yanında büyüyen bir genç... O zamana kadar para biriktirir, kendince hayaller kurar ve belki de bu hayallerle ayakta durur. Mezun olduktan sonra geriye dönüp baktığında hatıralarında kalan tek şeyin anne-babasının şiddetli kavgaları ve küçük kız kardeşiyle yaşadığı korku dolu anların olduğunu görmek, bulunduğu noktadan kaçmak istemesi için başka bir sebep olur ona. Hiçbir engelin önünü kesemeyeceği bir hayat diler Christopher. Paranın hüküm sürmediği, insanlar arasında görünür bir eşitsizliğin olmadığı, onu mutsuz edebilecek olayların yaşanmadığı bir dünya ister Christopher ve bu sebepten dolayı şuan ki bulunduğu noktadan uzaklaşacağı ama hayallerine yakınlaşacağı bir yere kaçmak için büyük bir adım atar. Gözüne Alaska'yı kestirir. Yolculuğuna başlamadan önce Christopher'ı öldürür, Alexander'a can verir. Ve "özgürlüğüne" doğru yola çıkar... Hikaye böyle devam eder. Gelgelelim asıl soruya; yıllarca biriktirdiğiniz paranızı bir yardım kurumuna bağışlıyorsunuz, kimliğinize kadar her şeyinizi yakıyorsunuz, kendinize yeni bir isim buluyor ve onunla yola devam ediyorsunuz. Sorumuz şimdi geliyor: yine de içinizde "evim" diye tabir ettiğiniz yerden çok ama çok uzaklara gidebilecek kadar cesaretiniz var mı içinizde? Hayallerinize kavuşabilmek pahasına zorlu ve sonu belli olmayan bir yolculuğa çıkabilecek kadar yürek yediniz mi? Bir tünelin sonunda ışık görmemenize rağmen ışık vardır umuduyla ilerlemeye devam eder misiniz? Sokakta sorulan ayaküstü röportajlarını andıran ama derin anlamlar içeren bu sorulara ben cevap veremiyorum açıkçası. Kendime bile gerçekten ne istediğimi söyleyemezken bu sorulara cevap vermeye çalışmak biraz komik doğrusu, değil mi? Yani başlamak bitirmenin yarısıdır derler; ben hayallerimi tam anlamıyla kafamda kuramazken beş parasız ve kırılmış bir kimlik ile yola çıkmaya cesaret edemezdim galiba... Kendimde o cesareti göremiyorum. Zaten ne zaman bu kadar cesur olabildim; ayaklarımı tam anlamıyla yere bastığımı hissettiğim an kendime güvenim geldi, adımlarım sağlamlaştı, sesim toklaştı... Kısaca Christopher'ı silip yerine Alexander koymak büyük cesaret ister. Her ne kadar dönüp aile tablosuna baktığında gördüğü tek şeyin şiddet ve kavga olduğunu görse bile onlara sırtını çevirip kendi özgürlüğüne koşmak bencil bir davranış mı olurdu yoksa cesurca mı tartışılır. Elbette hayata bir kere geldik, elimizden geldiğince istediğimiz bir hayat kurmak ve o hayatta yaşamak istiyoruz. Bu çok normal fakat bana sorarsanız, arkamızda bıraktıklarımız da hayallerimiz kadar önemli olmalı. Her ne kadar kötü örnek oluştursalar, hayatımızda istemediğimiz olaylarla karşılaşmamıza sebep olsalar bile onlarla aramızda bir bağ var ve bu bağı göz ardı edip uzaklara kaçmayız. En azından bizi belli bir yaşa kadar getirene kadar kendi hayatlarından feragat ediyorlar. Biz hayallerimizi gerçekleştirmek pahasına bu cömertliği gösteremiyoruz bile. Bence dünya üzerindeki en büyük bencillik bu olsa gerek. Onca şey yazdım ama kısaca şunu dedim: herkes hayal kurar, zaten bu karanlık ve sorunların hiç bitmediği dünyada hayatta kalabilmek için ufak tefek hayallere ihtiyacımız var. Bu hayallerin gerçekleşmesi için çabalamalıyız da fakat bu yolda ilerlerken geride bıraktıklarımıza gözlerimizi, kulaklarımızı kapatamayız, onları yok sayamayız. En güzeli; hayallerimizde onlara da yer vermek, sevdiklerimize ve kendimize güzel ve birlikte bir hayat vaat etmek... İşte bunları yaptığımız zaman bence "gerçek anlamda özgür" oluruz çünkü geriye dönüp bakmamıza sebep olacak etmenleri kaldırmış olduğumuz için hep ileriye bakar, hayallerimize daha hızlı adımlarla yaklaşmış oluruz. (Sena Deniz Gülsoy, 21401305)