DİKKATLE BAKIYOR MUSUN?

"Siz, sırrı çözmek değil kandırılmak istiyorsunuz." Benim için en iyi filmlerden biri olan Prestij bu cümleyle son buluyor. Film adını bir sihirbazlık numarasını oluşturan üç bölümden sonuncusu olan prestij kısmından aldığı için son cümleyle başlamak belki de bu yazının alametifarikası. Hayatımın en ilham verici, aynı zamanda insanoğlunun doğasını en fazla sorgulamama neden olan bu filmi vizyona girmesinden tam on bir sene sonra izlemiş olmak bende tam zamanında filizlenen bir tohum etkisi yarattı. Üniversiteye yeni başlamış, insanlık için bir şeyler başarmak isteyen, hatta adını Tesla, Edison gibi büyük mühendislerin arasına yazdırmak gibi büyük hayalleri ve arzuları olan bir gence, yani bana, bütün bunları sorgulatan bir başyapıttı benim için. Film, Alfred Borden ve Robert Angier'in başlangıçta güzel bir tutku ile başladıkları işlerinde zamanla aldıkları riskler, hastalığa dönüşen tutkuları, kıskançlıkları ve egolarıyla birlikte aslında hiçbir şeye çok fazla bağlanılmaması gerektiğini anlattı bana. Prestij bana yeni pencereler açmadı ama mevcut pencerelerimden daha dikkatli ve farklı bakmamı sağladı. Aynı zamanda Tesla ve Edison arasındaki rekabet de bir mühendislik öğrencisi olan bana asıl meselenin güzel ve popüler şeyi yapmaktansa doğru olan şeyi yapmam gerektiğini gösterdi. Bütün bunlardan daha önemlisi ise tüm bu rekabetlerin temelinin insanoğlunun doğasına dayanması. İnsanoğlu doğası gereği bencil bir varlık olduğu için hayatının neredeyse her bölümünde zirvede olmak istiyor. Bu bir içgüdü ve doğamızın gereği. Hayatım boyunca girdiğim her ortamda daima zirveyi hedeflemiş ve bunun için çalışmış biri olarak bu durum yani zirvede yalnız olma amacı bana her daim saçma gelmiştir. Çünkü zirvede tek başınaysanız, başarınızı paylaşıp kutlayabileceğiniz kimse kalmaz yanınızda. Her ne kadar başarılarımı tek başıma kutlamak istemesem de, bu güzel anlarımda etrafımda çok da fazla insanın kalmadığını da itiraf etmem lazım. Tabi bir de bu konu hakkında kendime çok fazla pay çıkarmadığımı... Bütün bunlar 2017 yılının baharına kadar devam etti; ta ki ben filmi izleyene kadar. Prestij' i her izleyişimde kendimi Borden'ın değil de Angier'in tarafında buluyorum. Garip bir şekilde Angier ile empati kuruyorum ve bu durum da bana gerçek başarının ve daha da önemlisi gerçek mutluluğun ne olduğunu sorgulattı. Angier, benim şimdi olduğum gibi yaşamayı seven, yaptığı işten keyif alan bir gençken, etrafındaki herkesi uzaklaştıran, sağlığını ve gençliğini tek bir amaç için feda eden huysuz bir insana dönüştü. Bu değişim benim çok yoğun duygular hissetmeme neden oldu, onu izlerken aynı yorgunluğu ve tükenmişliği kendimde de hissettim ve bu his kaldırmak istediğim türden bir şey değildi. İşte o an aslında her şeyin prestij kısmından ibaret olmadığını fark ettim. Vaat ve dönemeç bölümleri de önemliydi. İşte o an daha başarılı ve daha mutlu bir hayat için çok da çabalamamam gerektiğini çünkü zaten o güzel hayata sahip olduğumu hatırladım. Asıl önemli olan hayatı o anda yaşamaktı. Bütün bunlar bana hayatımın vaat ve dönemeç kısımlarına sahip olduğumu, onları oluşturmak için zaman kaybetmek yerine prestije odaklanmam gerektiğini gösterdi. Benim için prestij ise kendi mutluluğumla başka insanlara mutluluk vermek. Geleceğin mühendislerinden biri olarak amacım ışığın ulaşamadığı hayatlara dokunup onların yüzlerindeki gülümseme olabilmek. Sonuçta prestij seyirci için önemlidir ve güzel bir son ancak karşındaki insanların mutluluğuyla taçlanabilir. Belki de Angier'de kendimi ve küçük bir pencereden daha iyi bir dünya görmemin sebebi de buydu; zira Angier' nin de dediği gibi "Seyirci gerçeği biliyor. Dünya basit, acı dolu, sihirden çok uzak ama insanları bir saniyeliğine aldatabilirsen merak etmelerini sağlayabilirsin ve sonra çok özel bir şey görürsün."