Masumiyet Sarısı

Fark ettim ki ben masumiyeti farklı anlıyormuşum. Viyanalı bir ressam bana çok yardım etti bu konuda ki rastlantılara bile o kadar inanmazdım. Hep bu yanılgıya düşerdim, keşke en başında anlasaymışım. Bir kadınla bir adam arasındaki, belki bir kediyle bir adam arasındaki basit ilişki kadar masummuş aşk. Mükemmeliyet aranmazmış, aranmamalıymış aşkta ve masumiyet sadece bir hikaye kurgusundan ibaret değilmiş. Anlam veremeyeceğiniz cümleler kuruyorum çünkü geç kurulabilmiş cümleler bunlar. Cesaret edip, "masumiyet sadece güzel sonlarda oluyor" veya "ilişkide masumiyet mi olurmuş" diyememiştim daha önce. Cesaretimin olmamasının sebebiyse bir açıklamamın olmamasıydı, hepsi birer aptalca önyargıdan ibaretti. Peki, ne denilebilirdi bunun hakkında? Öncelikle önyargılarım var, her insanın olduğu gibi ve bunlar kırılabilirler. İkincisi yaşadığımız çağdan dolayı, "inanıyorum" diyebilmek öylesine bir söylem haline geldi. Benimki de öylesine bir söylemdi ve her aşıktan özür diliyorum. Artık, inanıyorum, kelimenin tam anlamıyla inanıyorum, masumiyet tablolardan okunsa dahi yalnızca, yine de var. Masumiyet, kirlenmiş bir kavramdı benim için. Bir kadının böyle teslim olduğunu görmedim çünkü daha önce... Ayrıca kadının güçlü görüldüğüne inanmadım o dönemde çünkü daha önce bir kadının teslim olurken yine de ortaya koyduğu bir yumruğun, narin bir yumruğun olduğunu görmedim tablolarda. Ama gramerden de anlaşılabileceği gibi, hepsi geride kalan yıkılmış önyargılar! Masumiyetten bahsediyordum, bu tablodan sonra benim için sevginin bir sonucudur. Sevgi her türlü karşımıza çıkabilecekken ne yazık ki masumiyet her şekilde karşımıza çıkmıyor, çıkamıyor. Keşke dedirtiyor o anda, hepimiz sevdiğimiz adama veya kadına sarılırken, böyle masum durabilsek... Sarının her tonu tenimizdeyken aynı zamanda aşkımızda, bitirmesek kendimizi yavaşça dünya dertleriyle. Sarı bu kadar mutlu onları sararken, niye ben, hatta beni boş verin, insanlık sarıyla donanamıyor? Keşke dedirtiyor yine, insanlık adına iç çekişin nefesiyle beraber ağızdan çıkan bir keşke. Sarılmak, yine sevginin getirdiği bir eylemdir ne kadar kolay görünse de. Kolay değildir içten sarılmak, adam* gibi sarılmak, öylesine aşık ve huzurlu, öylesine masum ve onurlu... Masumiyetten bahsediyordum, aynı sarılmak gibi işte, öyle karmaşık ama yine öyle gurulu. Bahsini açtığım şeyden korkup kaçıyorum, farkındayım. Haksız önyargıma kızıyorum, gördüğüm şeyi yadırgıyorum ve yine ondan söz hakkımın ne kadar az olduğunu biliyorum. Bu nedenle yalnızca elimden belirli kelimeler çıkabiliyor. Cümle şekline getirebilmem için yine cesaret gerekiyor. Korku değil, korkaklık da değil fakat korkunun sonucu aynı masumiyetin sevginin bir sonucu olduğu gibi. Sarının tonlarının hepsinde görülen mutlulukla bağırıyor bana bu tablo, "Ben" diyor, "Ben sadece aşk değilim, ben sadece teslimiyet de değilim. Daha fazlasıyım, düpedüz masumiyetim". Gerçekten de öyle, bana o güzel günleri anlatırken hüzünden kısmen çatlayan keman sesini, gitar sesini hatırlatıyor. Dire Straits veya Satriani çalarken hatırladıklarım, Bulutsuzluk Özlemi veya Ezginin Günlüğü çalarkenki çocukça neşem aklıma geliyor baktığımda. Bir kadının adamına, bir adamın kadınına teslimiyetinin masumiyeti ve belki ahkam kesercesine yazdığım sözlere bir cevap niteliğinde bunların bütününün aşk olduğunu görüyorum her anında bakışımın. Fark ettim ki, belki de ilk defa bir tabloya bakmaktan daha fazlasını yapıyorum, görüyorum. Söylediğim her şeyi görüyorum, ister bir cahilin aydınlanması ister yanlış anlamış birinin alelade tespiti diyin, görüyorum işte. Bana kalırsa kırılan önyargının ayağımın altında çatırdaması bu. Belki de daha fazlası. Bir şalın, belki de masumiyet şalının altındaki öpücük bu, o zor zamanda verilen öpücük bu; öylesine bir eylem de değil, masumiyet dolu. Bağın masumiyeti deyin ister, ister dokunuşun. Sonuçta masum ve masumiyetse o güzel bağın adının "aşk" konulmasından doğuyor. Bir kediyle bir adam arasındaki karşılıksız sevgi gibi... Bal gibi hoş ayrıca bal gibi de sevgi!