FUTBOL DİNİ

Yazıya hızlı girersem ofsayta düşerim diye endişe ediyorum. Ancak genel ifadelerle başlayıp asıl mevzuya varmakta da başarılı olamayacağım. Bu yüzden dolandırmadan başlıyorum. Futbolun mevcut toplumun günlük yaşantısında kazanacağı önemi oyunun yaratıcıları asla tahmin edemezdi. Öyle ki yeni tanıştığımız bir kimseye hangi takımı tuttuğunu da muhakkak sorarız. Futbol diğer tüm sporların pabucunu da dama atmıştır. Nitekim bir spor kulübünün voleybol veya hentbol takımının futbol takımı kadar ilgi toplaması oldukça nadir bir olay. Bu durum skorun futbolda her zaman daha mütevazı kalması ile alakalı olsa gerek. Daha az sayı ya da gol atılması, taraftarın golü heyecanla beklemesi demek. Ve hakkını da vermek lazım ki futbol güzel oynandığı zaman göze de hitap eder. Ancak futbol ilk çıktığı zamanın aksine alınıp satılan, pazarlanan bir meta haline gelmiştir. Günümüz futbolu profesyoneldir ve yegane amaç eğlenmek değil kazanmaktır. Hal böyle olunca futbolun seyir zevki de azalmıştır, en azından Galeano'nun iddiası bu yönde. Buna rağmen bu kültün seyirci kitlesi nasıl olmuştur da büyümeye devam etmiştir? Bu soruyu da ben yanıtlamaya çalışacağım. Bugünlerde futbolu oynayanlar, büyük ihtimalle galibiyetlere izleyenlerden daha az seviniyor. Neticede kendileri risk almaksızın isteneni vermeli, kazanmalı ve özgeçmişini başarılarla doldurmalıdır ki daha çok para kazanacağı bir yere gidebilsin. Bahsettiğim bu döngü bir modern çağ paradigması gibi gözükse de bin yıllık feodalizmin zamanımıza mirasıdır. Nitekim bugünün futbolcuları tıpkı bir Ortaçağ şövalyesi gibi şan, şöhret ve para için savaşmalıdır. Futbolun Kutsal Kase'si olan şampiyonluk kupasını kaldırmaktan başka amaç düşünmemelidirler. Zaten bu yolda kendilerini destekleyecek taraftarlar da her zaman yanlarında. Ne yazık ki bu senaryoda taraftarlar papalık tarafından kandırılıp dini için savaştığını sanan serfler ve köylülerden farksız. Papalığın sözde kutsal seferlerinin asıl amacı zenginlikti. Haliyle futbolun papalığı da yayıncı kuruluşlar ve futbol federasyonlarıdır. Papalık, keşişleri, ya da spikerleri ve amigoları, ile taraftarları kutsal seferler için harekete geçirir. Böylece serfler kendine has ritüellere sahip taraftar grupları ya da tarikatlar halinde örgütlenir. Papalığın oyunları bununla da bitmez. Hiç dikkat ettiniz mi bilmem ama şampiyonun genelde son haftaya değin belli olmaması bana hep şüpheli gözükmüştür. Bu durumun papalığın işine geleceği aşikar fakat papalığın sahadaki adamı bu kadar etkili mi? Aslına bakarsanız sadece kart göstererek şövalyeleri aforoz edebilmek kontrol altında tutulması gereken bir yetki. Eminim ki papalık bu durumun suiistimal edilmesine karşıdır ve bilgece kararlar alınmasına yardım ediyordur. Bunun dışında kombine kart adı altında cennetten arsa satımı ve kimi taraftarların stada girişini yasaklayarak onları aforoz etme de papalığın diğer görevlerinden. Bir takımı küme düşürerek enterdiye de başvurduğu görülmüştür. Bazen yetenekli bir oyuncu ön plana çıktığında papalık onu serflere pazarlar ve yeni bir aziz doğar. Serfler onun ismini anarak dua eder çünkü onun yardımıyla muzaffer olacaklardır. Uzun lafın kısası papalık, serfleri yani taraftarı yönlendirecek ve sadık tutacak pek çok araca sahiptir. Papalığın hizmet ettiği tanrıyı ise kimse görmemiştir. Ama kesin olan çok parası olduğu ve serflerin sadakatinin devamını sağlaması gerektiği. Bir ihtimal, tek bir tanrı da yoktur. Demem odur ki değerli okurum, futbolun hala bu kadar insan toplayabilmesi aslında onları sahte fakat örgütlü bir dinle acımasızca kandırmasından ileri gelir. Bir dinin bu dünyada hiçbir şeyi olmayanlara sonsuz bir ahiret vaat etmesi gibi futbolu sömürenler de kaybedecek bir şeyi ve umudu olmayan insanlara sahte bir amaç gösterir. Bu yolla insanları da sömürür. Düşünün ki bu cümlelerin yazarı bir zamanlar ateşli bir futbol taraftarıydı. i i Galeano, Eduardo. Gölgede Ve Güneşte Futbol. Çev. Ertuğrul Önalp. İstanbul: Can Yayınları, 2015.