YALNIZLIKTAN KORKMA, ONU KABUL ET

Aslında olmak istediğiniz kişiyken, başka karakterlere büründüğünüz zamanlar oldu mu sizin de? Ya da düşüncelerinizi söylemek istediğiniz halde içinize hapsettiğiniz zamanlar? Yüreğinizi pırpır ettiren olayları anlatmak istediğiniz halde içinize gömdüğünüz anlar? Nedir bu istediklerinizi yaptırmayan, sizi kısıtlayan ve en sonunda kendi kendinizle konuşmaya mahkum bırakan? Ben size söyleyeyim. İki kelime. Yalnızlık korkusu... Yüzyıllardır insanın peşini bırakmayan bu duygudan neden kimse kaçamıyor diye düşündüm. Neden kimse bu duyguyla yüzleşmeden hayatını sürdüremiyor? İnsanlar bu kelimenin soğuk ve acımasız olduğunu bildiği halde neden derinliklerinde hapsoluyor diye de düşündüm. Sonra fark ettim ki ben de o insanlardan biriyim. Kaçamamamızın tek sebebi ise korkmak. Yalnızlıktan korkmaya ve yalnız kalmamaya çalıştıkça, farkında olmadan kendimizi yalnızlığa itiyoruz. Yalnızlıkla karşı karşıya geldikçe ona olan korkumuz artıyor. Çünkü yalnızlık, küçük yaştan beri sahip olduğumuz korkuların ve endişelerin birer sonucu. En azından benim için bu durum böyle gelişti. Cem Şancı'nın "Yalnızlık Doktorası" adlı kitabını okuduktan sonra neden yalnızlıktan korktuğumu biraz daha detaylı düşünme fırsatı edindim. Yalnızlıktan korkmamın temel sebebi aslında çocukluğumda yatıyor. Çok hassas bir kız çocuğu olarak yetiştirildim. El bebek gül bebek yetiştirildim dersem daha doğru olacak sanki. Bakkala gidip ekmek bile almadım. Küçümsemek için söylemiyorum tabi. Sadece bakkala gidip ekmek almak her çocuğun, küçükken başına gelen sıradan bir olaydır. Keşke ben de alsaydım diyorum şimdi. Keşke birazcık sokağa çıksaydım da bu kadar kırılgan bir yapıya sahip olmasaydım. Bu kadar el üstünde tutulmasaydım, kendime daha çok güvenebileceğime ve yapabileceklerimin farkına varıp daha güçlü bir yapıya sahip olabileceğime eminim. Güçlü olmadığım ve en ufak bir olayda üzülüp, ağlamaya başladığım için kendi kendimi korumaya çalışıyorum. Kendimi korumak zorunda hissediyorum. Çünkü koruyamadığım zamanlarda yalnızlık hissini çok uç noktalarda hissetmeye başlıyorum. Bu korumayı yaparken de bir nevi yalnızlığa karşı direnme teknikleri geliştiriyorum diyebiliriz. Bu teknikler içinde bulunduğum ortamlara göre şekilleniyor. Yalnızlığa karşı direnme tekniği derken, aslında olmak istediğim kişiyken ardına saklandığım karakterlerden bahsediyorum. Bu karakterlerin beni daha güçlü gösterdiğine ve yalnız hissetmemi engellediğine inanıyorum. Küçük yaştan itibaren sahip olduğum hassas yapı beni buna zorluyor. Ardına saklanılan bu karakterlerin en acımasız tarafı da, insanlarla konuşurken çektiğim zorluk. Kendi benliğimle örtüşmeyen bir imajın arkasına sığındığımda insanlarla konuşmaktan çekiniyorum. Sevdiğim kişinin beni eskisi gibi görmemesinden, arkadaş grubum içerisinde dışlanmaktan, ailemin bana istediğim düzeyde şefkati gösterememesinden korkuyorum. Kısacası yanlış bir şey söyleyip dışlanmaktan, bana değer gösterilmemesinden, ardına saklandığım karakterlerin beni koruyamayıp büsbütün yalnız bırakmasından korkuyorum. Belki de bu hissettiğim duygular tamamen benim hüsnü kuruntularım ama Şancı'nın kitabında sayfaları çevirdikçe yalnızlığımın altında yatan temel sebebin küçük yaşta oluşturduğum kırılgan yapı olduğunu anladım ve fark ettim ki bu yalnızlığa karşı direnme süreci beni daha çok boğuyor. Kırılgan yapımı korumaya çalışıp, yalnız kalmamak için direnme teknikleri geliştirip, hiç olmadığım biri gibi davranmaktansa, yalnızlığı kabul etmeyi tercih ederim. " Tercih edilmiş bir yalnızlık, gönlümüzdeki ve aklımızdaki sesleri dinleyerek kendimizi tanıma sürecidir." (Şancı, 15). Cem Şancı'nın söylemine göre tercih edilmiş yalnızlık yüzleşme dönemidir. Sahi neden insanoğlu yalnızlığı tercih etmiyor ki? Çünkü insan yalnızlığı tercih ettikçe ve iç sesiyle baş başa kaldıkça, korkularıyla, geçmişte yaptıklarıyla, kırdığı insanlarla yüzleşmeye başlar. Bu yüzleşme çok ağır geldiği için, insan doğasına son derece uygun bir seçim yaparak kolay olanı seçer ve olmak istemediği biri gibi davranmayı, kısıtlamaları göze alarak yalnız kalmayı tercih eder. Oysaki kişi, yalnızlığı kabul etme cesaretini gösterip, Şancı'nın da belirttiği gibi kendini tanıma sürecine girerse yaşadığı korkuların, endişelerin değersizliğini anlayıp, kendi değerinin ve gücünün farkına varır. "Yalnızlık bir mahrumiyet değil, lükstür." (Şancı, 13). Bu sözlere kesinlikle katılıyorum. Asıl mahrumiyet yalnızlıktan korkmak ve istemediğimiz davranışları yapmaya zorlanmaktır. Yalnız kalmaktan korkarak dilimizin ucuna gelen kelimeleri yutmaktır asıl mahrumiyet. Yalnızlığı kabullenip, kendimizle yüzleşmek ise olgunlaşmaya başlamaktır. Ben de okuduğum bu kitap sonrasında yalnız kalmaktan korkup, hassas kişiliğimi koruyabilmek için savunma teknikleri geliştirmek yerine, yalnızlığı kabullenip kendimle yüzleşmeyi deneyeceğim. Şunu unutmamalıyız ki yalnızlığı ne kadar çok kabullenirsek, o kadar güçlü kalırız. Yalnızlıkla ne kadar çok yüzleşirsek o kadar özgür ve olgun yaşarız.