GERÇEKLERLE YÜZLEŞMEK Mİ YOKSA BEKLENTİLER Mİ DAHA ÇOK ÜZER?

Bazen insan gerçeklerden kaçmak ister. Yüzleşmekten, canının yanmasından korkar. Belirsizlikle yaşasa da canı acımayacağı için kafasında birden fazla soru işareti olsa da gerçeği öğrenmek yerine umutlarıyla, ihtimalleriyle mutlu olmaya çalışır. Kendi kurduğu hayal dünyasında, kendisini mutsuz etmeden istediği şekilde yaşayabilir. Ben her zaman ne kadar kötü olursa olsun, gerçekleri öğrenmek istemişimdir. Çünkü gerçeklerden kaçmak ya da belirsizliklerle yaşamak insana huzur vermez hiçbir zaman. Aklında bin bir türlü sorular, kafanı kurcalayan olaylar... Bunlarla uğraşmaktan ve bunlara kafa yormaktan bir süre sonra yorgun düşer insanın aklı ve bedeni. Canı ne kadar yansa da, hayalleri ve umutları bir anda tuzla buz olup yok olsa da aklındaki 'acaba?'lardan kurtulduğu için şanslıdır bence. Olmayacak bir hayale kendini kaptırıp gitmektense, gerçeğin soğuk bir rüzgar gibi yüzüne çarpıp, onu kendine getirmesiyle kendini ne kadar harap ettiğini, olmayacak duaya amin demenin acizliğini hissedebilir. Bu kesinlikle kötü bir şey değildir çünkü beklentilerin acıttığı kadar acımaz canı. Beklentiler ihtimallerini kaybetmeye başladığında ufak darbeler alır insan belki ama gerçekler yüzüne çarptığına o ufak darbeler yerine bir sürü bıçak saplanır karnına. Belki acısı bütüne bakınca eşittir ama bir anda kuvvetli bir şekilde gelen acı öldürmez ama süründürür cinsten bir etki bırakabilir. Geçmişte yaşadığım tecrübelerden yararlanarak kolay kolay yıkılmam dediğim şeylerden biridir gerçekler karşısında güçlü durabilmek. Fakat geçenlerde öğrendiğim bir şey beni tüm belirsizliklerimden kurtarmasına rağmen, mutsuzluklarla dolu bir odaya kapattı adeta. Yaşadığım yıkımı, acıyı, üzüntüyü anlatabilir miyim, anlatsam nasıl anlatırım bilmiyorum ama hani derler ya anlatılmaz yaşanır, işte yaşadığım şey tam olarak böyle bir şeydi. Sanki gerçekler arkadaşımın ağzından dökülürken benim gözyaşlarım el ele tutuşmuş gözlerimden akmaya çalışıyorlar ama benim güçlü bedenim onların gözlerimden süzülmesine izin vermiyordu. Kanım çekilmiş, beynim tüm fonksiyonlarını yitirmişti. Bunu öğrenmek istediğim ve öğrenince geldiğim bu durum için kendime kızıyordum. Arkadaşlarım, gerçeği öğrendiğim ve aklımdaki tüm belirsizliklerden kurtulduğum için mutlu olmam gerektiğini söylediler. Ama minik ve çok kırılgan kalbim ile göğsüm arasına sıkışan o şeyi hiçbir söz oradan kaldırmaya yetmiyordu. Bir hafta sonra kendimi toparlamış ve bu üzücü olayın üstünü kapatmıştım. Çünkü biliyordum ki, eğer insan geçmişte yaşadıklarına takılı kalırsa, bugünü yaşayamaz ve geleceğindeki güzellikler de ona gelmez; gelse bile o insan o güzellikleri görmez. Bu üzücü olayı atlatmamdaki en büyük etken, gerçeği görmemin, tüm belirsizliklere rağmen içimde besleyeceğim umutların, hayallerin beni ileride yaşayacağım daha kötü bir olaydan koruduğuna inanmam oldu. Hep bir beklenti içinde olduğumdan belirsizlik içinde olmak beni üzmüyordu, sanki belirsiz bile olsa o olayın olma ihtimali hep varmış ve bir gün mutlaka gerçekleşecekmiş gibi hissetmeme neden oluyordu. Çok üzüldüm, çok gözyaşı döktüm belki ama geçmişe bir perde çekip, bugünümü yaşamaya devam ettim. Geçmişe takılıp kalsaydım eğer, bugünümü yaşayamazdım. Her ne olursa olsun belirsizlikler insanı üzer. Çünkü her belirsizliğin içinde beklenti vardır ve bu beklentiler insanı yaralamaktan başka bir işe yaramaz. Her beklenti, geçmişten bir olayın kalıntılarını taşır ve bu kalıntılar yeni keşfedilecek kişilerin, olayların kısacası geleceğin üstünü örtmekten başka bir işe yaramaz. İnsan bu kalıntıların onun geleceğini etkilemesine izin vermemelidir. Elbette herkes gerçekleri öğrendiğinde güçlü olamayabilir fakat hayat karşımıza neler çıkarır bilemeyiz bu yüzden geçmişte yaşadığımız bizi üzen, kıran, yıpratan ne varsa arkamızda bırakıp bugünümüze odaklanmalıyız. Çünkü bugünü de hayatımızda bir kere yaşıyoruz, gelecekle ilgili kaygılarımız da olmamalı. Sadece ve sadece yaşadığımız bugünün tadını çıkarmalı ve hayattan olabildiğince keyif almalıyız. Hayatın bize sunduğu engebeli yollarda tökezleyebilir, düşebiliriz ama önemli olan düştükten sonra kalkıp tüm gücümüzle hayatımıza kaldığımız yerden devam etmektir. Önemli olan yıkılmadım ama ayakta da değilim demek değildir, düştüm ama kalktım diyebilmektir.