KADININ GÖRÜNMEZ ROLÜ

Geçtiğimiz haftalarda bizim için büyük önemi olan iki tarihin yıl dönümüydü. Birisi 8 Mart Dünya Kadınlar Günü, diğeri ise 18 Mart Çanakkale Zaferi. Sanki ayarlanmış gibi bu iki anlamlı tarihin arasında çok kısa bir süre var. Sanki 'birisi olmadan diğeri olmazdı' dermiş gibi. En önemlisi de kadın olamadan başka bir şey olamayacağını anlamak için sanki bir tevafuk bu iki tarih. Kadın deyince bazı sorular gelir aklıma: Bir kadın ne kadar fedakar olabilir? Bir kadın ömründe ne kadar acı çekebilir veya bir kadın sevdiği bir şey içi nelerinden vazgeçebilir? En önemlisi de bugünkü dünyada kadın nedir bizim gözümüzde? Tarihimizin dönüm noktalarından biri olan 18 Mart zaferi, Kurtuluş Savaşı ruhunun oluşmasında büyük bir önemi vardır. Erkeğiyle kadınıyla herkes taşın altına elini koymuştur. Gözünü kırpmadan cepheye şehit olmaya giden erkeklerin; iman kuvvetiyle iki yüz yetmiş kilo ağırlığındaki mermiyi kaldırarak topun ağzına koyan Seyit Onbaşı'nın hikayeleri nesillerdir bir milleti cesaretlendirmektedir. Peki ya kadınlarımız? Kadın evinde oturur çocuk mu bakardı tüm gün? Yemeği yapar, evi temizler ve günü biter. Böyle miydi acaba? "Kadın susar, kadın gülmez, kadın kocasından habersiz dışarı çıkamaz, kadın sevemez." der miydi ecdadımız da bugün dedikleri gibi? Ya 13 yaşındaki kızlarımız? O zamanlarda da 3-5 koyuna mal(!)mış gibi satılırlar mıydı? Daha birçok soru sorulur ama cevapları biraz üzebilir bizi. Hani derler ya her başarılı erkeğin arkasında bir kadın vardır diye, Türk kadını bugün özgür ve başarılı bir ülke olmamızın arkasındaki unsurdur. Çanakkale Zaferi Seyit Onbaşı'nın yanında aynı zamanda Nezahat Onbaşı, Hatice Hanım, Zeynep Mido ve daha birçok kadın kahraman da çıkartmıştır. Top mermisi zedelenmesin diye kundaktaki bebeğinin üstündeki örtüyü mermiye saran kahramanlardır bunlar. Sanki demesi kolay gibi görünebilir. Fakat annelik şefkatini bir kenara bırakıp bunu yapabilecek kadınlar nadirdir ve onlar da tanınmıştır Türk milletince. Seyit Onbaşı'nın gücüne sahip olmasalar da onun yüreği kadar yürekleri vardır bu kahramanların. Resimde de görüldüğü gibi belki ayağında çarığı yok, çocuğunun üstünde onu koruyacak bir şey yok ama vatan aşkı annelik şefkatinin bile önüne geçmeyi başarmıştır. Belki de hayatında daha fazla acı ve zorluk görmediler ama yılmadılar ve yıkılmadılar. Ya bu kadınları kim yetiştirdi diye düşündünüz mü hiç? Neredeyse her kahramanın arkasında yine kahraman bir anne görürüz eğer dikkatle bakarsak. Çocuğunu küçüklüğünden itibaren sevgi ve şefkatle sulayarak yetiştirir bu kahraman kadınlar. Hayatını çocuklarına ve evine adamış ve tüm amacı iyi bir eş ve anne olmak olan bu kadınları mercekle arar olduk! Ya şimdi kadın denince ne geliyor aklımıza? Evde oturup günde altı dizi takip edip çocuğuyla, ev işleriyle ve eşiyle bile doğru düzgün ilgilenmeyen biri mi yoksa toplumu ayağa kaldıran biri mi? Etrafıma baktığımda gördüklerimden sonra ne yazık ki benim aklıma birinci söylediğim geliyor. Ya çalışanlar ve evin geçimine yardımcı olanlar? Açıkçası ben buna da karşıyım! Eğer insan iki farklı cins yaratıldıysa ve güçlü olan erkekse çalışması gereken erkektir, kadın değil. Kadının rolü evde boş oturmak da değildir. Toplumdaki asıl vazife kadınların omzundadır. Peki, ne mi yapar kadın? Ya kendi gibi olması gereken bir kız çocuğunu yetiştirir veya toplumu yüceltecek dürüst ve ahlaklı bir erkek çocuğu yetiştirir. Ve bunu günde altı saat televizyon izleyerek değil, bizzat çocuğuyla kendi ilgilenerek yapar. Çocuğun aklının o saçma televizyon programları veya internet ile etkileşimini kesip doğru olan ne ise ona göre yetiştirmeli çocuğunu. Şimdiki genç kızlara baktığımızda durum hiç de parlak değil. Aslında önce kendine çeki düzen vermeli ki başkasına etkisi olabilsin. Orada burada resim çekme veya kahve sıralarında boş sohbetler yerine kendimi nasıl geliştirmeliyim diye düşünmeli. Ne de olsa ağaç yaşken eğilir... İleride nasıl bir hayatla karşılaşacağının farkına varıp pembe gözlüklerini çıkarıp öyle bakmalı hayata! Bana göre yapılacak tek şey önce nitelikli kadın yetiştirilmeli ki o kadın da nitelikli toplum yetiştirsin! İsmail Nurullah Mutlu