YAŞARKEN SEVİNÇ

Konusu yüzünden bastırdığım köpek sevgisini canlandıran Efendi ile Köpeği kitabı beni etkileyen ve üstünde düşünmeme sebep olan şey tabii ki köpekler olmadı. Daha önce köpek beslemiş biri olarak kitaptaki köpeğin hayata karşı tutumu beni etkileyen şey oldu. Popüler şikayetlerimizden olan hayata tutunma ve yaşama sevinci üzerinde çok düşündüğüm bir konu değildi. Kendimi yaşama sevinci yüksek olan ve sürekli gülen biri olarak görürüm hep. Fakat kitaptan sonra yaşama yeterince sıkı tutunmadığımı düşünmeye başladım. Hiçbir zaman ailesi veya dostları için yaşayan biri olmadım. Tek bir şeyin insanı hayata bağlamasını saçma buluyorum. Fakat fark ettim ki beni hayata bağlayan, bana yaşama sevinci veren şeylere de yeterince ilgi göstermiyorum veya gösteremiyorum. Köpeğin, sahibinden dayak yemesine rağmen dışarı çıkacağı zaman hala heyecanlı olması beni asıl etkileyen şey oldu kitapta. Acaba beni bu denli heveslendiren heyecanlandıran, her şeye rağmen yaşadığım ve bundan zevk almam gerektiğini hatırlatan bir sebep var mıydı? Uzun süre düşündüm fakat her sebebe bir kulp uydurup bu olmasa da olur dedim. Kitabı okurken bunca kötümser düşünceye kapılmam beni rahatsız etmedi diyemem. Fakat gerçeklerle yüzleşmek her zaman insanın eline geçen bir fırsat değildir. Ben de bu fırsatı değerlendirdim ve kafamda küçük bir liste yaptım. Hayatımdaki önceliklerin kimlere ve nelere ait olduğunu düşündüm. Durum sandığım kadar kötü olmasa da en azından son dönemde belirli bir hedefimin olmamasının bu duruma sebep olduğunu anlamış oldum. Bir şeylere kendini adamak istediğimi çalışarak kazanmak ve koyduğun hedefleri doğrultusunda ilerlemek istediğimi fark ettim. İnsanı hayata bağlayan ve bence insanı mutlu edip yaşama sevincini arttıran şeylerin başında insanın kendine koyduğu hedefler ve kazanma isteği geliyor. Bana kalırsa belirlediğimiz hedefler özellikle büyük hedefler hayatımızı iyi yönde etkileyebilecek. Fakat hem kitap hem de yaptığım toplumsal gözlemlerden dolayı farklı bir etken olduğunu fark ettim. İnsan. Hem kendimiz hem de diğer insanlar bize yaşama sevinci verebilir. Benim için durum böyle olmasa da birçok insan ailesi ve sevdikleri için yaşıyor. Bu kötü bir şey gibi durmayabilir ama yazıda bahsettiğim hedefleri asla ikinci plana atıp bir insanın beni hayata bağlamasına izin verebileceğimi sanmıyorum. Hedefler değişebilir, başarısız olsak hayatımızı kötü de etkileyebilir fakat insanların size verebileceği zarar ve dolayısıyla yaşama sevincinizi elinizden alması daha olası geliyor bana. Tabii ki ailem ve dostlarım benim için de çok değerli fakat onlar için veya onlar sayesinde yaşamak bana zarar verebilir. Onlar hayatımdan çıkarsa üzülmem demiyorum ama hayatıma devam etmem gerektiğinin de farkındayım. Köpek belki de sahibi olmadan yaşayamayacağının farkında olduğu için sahibine katlanıyordu. Fakat benim elimde şans varken kullanmayıp başkalarına bağlı yaşamak bana biraz ahmaklık gibi geliyor doğrusu. Kişinin yaşama olan bağlılığı kimseye bağlı olmamalı. Buna çevremden, bana en yakın kişilerden biri olan babam da örnek olabilir. Hayattan zevk almayı ve hedeflerim doğrultusunda çalışmayı ve onların peşinden koşmayı öğreten insan. Her daim mutlu olmanın bir sırrı olmadığını ve geçerli bir sebep yoksa mutlu olmam gerektiğini hatırlatır hep bana. Birkaç dakikalığına etrafınızdaki insanları gözlemleyin. Hayatından zevk almayan veya göstermelik yaşayan birçok insan görebilirsiniz. Bundan da kötüsü kendileri için değil, çocukları veya diğer aile bireyleri için hayata tutunuyormuş gibi görünen gizli mutsuzlar.