DAHA UYGUN BİR HAYAT

"Nostalji inkar etmektir. Şimdi acı veren zamanın inkarı." Paris'te Gece Yarısı Neden insanlar bulundukları zamandan memnun olmazlar? Neden insanlar sürekli daha mutlu olmak için bulundukları hayattan başka bir hayata sahip olunması gerektiğini düşünürler? Woody Allen'ın yönetmen koltuğunda oturduğu Paris'te Gece Yarısı isimli filmde de anlatıldığı gibi insanlar sürekli kendilerini başka bir zamana ait hissederler ve içinde bulundukları zamanı kendilerini mutlu edecek hale getirmeyi düşünmezler çünkü bu daha kolaydır. "Şimdiki zaman bu. Tatmin edici değil çünkü hayat tatmin edici değil." Paris'te Gece Yarısı İnsanların kendilerinin başka bir döneme, toplum yapısına, başka bir zamanın insanlarına ait hissetmesinin temel nedeni kendi zamanlarına karşın bir aidiyet hissetmemeleridir. İnsanların hayatlarında onları günümüze bağlayan, her güne heyecanlı uyanmasını sağlayan, aklına geldiğinde mutlu olmasına sebep olan nedenlerin yokluğu sebep olur buna. Şaşırtıcıdır ki ben de kendimi Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluş yıllarına 1920'lere daha yakın hissediyorum. Nedenimden tam emin olmasam da dönemin kıyafetleri, konuşma dili, özellikle edebiyat alanında olmak üzere sanatını çok seviyorum. Ayrıca Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin kuruluşuna katkım olabileceği fikri beni çok heyecanlandırıyor. Fakat daha dikkatli bir biçimde bu döneme bakacak olursak o dönemde toplumun çektiği maddi ve manevi sıkıntıların ağırlığı fark ediliyor. Şimdi günümüzden, yüzeysel bir şekilde bakınca cazip bir dönem gibi gözükse de içinde bulunmam durumunda başka bir zamanı hayal etmeye başlayacağımdan eminim. "Hepimiz ölmekten korkuyoruz ve evrendeki yerimizi sorgulamıyoruz. Sanatçının işi yenilmek ve umudunu kesmek değil varlığın boşluğuna bir panzehir bulmaktır." Paris'te Gece Yarısı Madem bulunduğumuz zamandan memnun değiliz ve zaman yolculuğu yapamıyoruz; neden sadece oturup 'keşke!' diyoruz? Neden bulunduğumuz zamanı o hayal ettiğimiz, ait hissettiğimiz zamanda mutlu hissedebileceğimiz bir şekle sokmuyoruz? Neden insanlığın o her zaman başımıza bela olan üşengeçliği yine üstümüzde? Sürekli yakınarak mı geçireceğiz bu kısa ve geri dönüşü olmayan hayatı? Kendimize bu soruları sormuyoruz. Sorunlarımıza çözüm odaklı yaklaşmıyoruz. Düşünmekten ve kendimiz için kendi aklımızı kullanarak düşünmekten korkuyoruz. Halbuki düşünsek böyle şeyleri: neden yaşadığımızı, amacımızın ne olduğunu; çevremizdeki bizim için hayatın tanımı olan insanları sorgulasak mesela ve yaşadığımız hayatta ne kadar şanslı olduğumuzu görsek... Aslında içinde bulunduğumuz her şeyin mükemmel bir uyum içinde olduğunu ve zamanımızı tamamlayan parçanın biz olduğumuzun farkına varsak ne kadar güzel olurdu! Paris'te Gece Yarısı'nda da böyle oluyor. Başrol Gil kendisini ait hissettiği zamanda buluyor ve kendi zamanındaki nişanlısına aşık olduğunu sanmasına rağmen burada bir dönem kadınına tutuluyor. Ama aşık olduğu kadının ait hissettiği zaman başka. Hayran olduğu sanatçılarla tanışıyor ve her olaya kendi bakış açısını oluşturarak bakması gerektiğini öğreniyor, başkalarının gözünden değil. Günümüz dünyasına dönüyor ve nişanlısına aşık olmadığını fark ediyor mesela... İstediği mesleği istediği bir şekilde yapamadığını ama başkalarının istediği şekilde yani ona para kazandıracak şekilde yaptığını fark ediyor. Kısacası başkalarının 'uygun' gördüğü bir hayatı yaşadığını fark ediyor. Kendi mükemmelini değil. Beni bu filmde etkileyen durum da bu oldu. Biz bize uygun görülen hayatı mı yaşıyoruz? Yoksa hayatımıza yön verebiliyor muyuz? "Eğer hikaye gerçekse, eğer amaç saf ve dürüstse, eğer baskı altında bile cesarete ve zarafete davet ediyorsa hiçbir konu berbat değildir." -Ernest Hemingway, Paris'te Gece Yarısı Herkesin kendine göre bir hayat amacı ve hayatı yaşama tarzı vardır. Eğer kendi hayatınızı kendi istediğiniz gibi yaşayamıyorsanız kendinizi bulunduğunuz zamana ait hissetmezsiniz. İnsan ona hayatı tanımlatacak mutlulukları bulmalı ve hayatı kendi rayına oturtmalı. Kendinizi yaşadığınız zamana ait hissetmiyorsanız onu ait hissedeceğiniz şekilde değiştirmekten çekinmeyin. Allen, Woody. Paris'te Gece Yarısı. 2011.