Aziz'in Yanı Başında

Tekdüzeliğe bile isteye alışmış, kendi bedeninde uyuyakalmayı seçen bir çocuğum ben. Sürekli değiştirdiğim okulların, tanışıp ayrıldığım bin bir farklı isimdeki arkadaşlarımın, öğretmenlerimin, sevgililerimin arasında ben, değişen ve yerini bir başka eş değerine bırakanın yasını içten içe tutan, kendi halinde bir insanım aynı zamanda. Değişikliğin aslında bir kayıp anlamına geldiğini çok iyi öğreten bir evde büyüdüm. Biliyorsunuz, vardır böyle evler ve yaşantılar. Henüz fark etmediyseniz de alıştığınız bir ayak sesini duyamadığınız zaman yahut masadan bir bardak eksildiği vakit, görmeye başlıyorsunuz siyam ikizleri gibi benzer geçen günlerinizin algılayamadığınız güvenilirliğini. Bir kapının önünde duruyor, ne karşınızdaki alanın tahmin edemediğiniz dokusuna güvenebiliyor ne de geriye dönebiliyorsunuz. Zamanın durmak bilmeyen gövdesini ise her defasında unutuyorsunuz ve sürüklenerek o kapıdan geçmek zorunda kalıyorsunuz. Sonrası ise bambaşka kelimelerle yazılması münasip farklı bir hikaye halini alıyor. O kapının hemen diğer ucundayım işte bir kez daha. Babamın hastalığı ve bir oğul için izlemesi eziyet haline gelen zayıflamış vücudu bambaşka bir kaybı anımsatıyor. O kapıdan geçenlerin çok iyi bildiği gibi, başınızı döndüren acının şiddeti değildir o ilk adımda, geçmişi sürekli düşünen zihninizin hızıdır. Pişmanlıklarınız, aklınızda biriken ve "Keşke daha farklı davransaydım." cümlesiyle yayılan kuruntularınızdır, sizi bu değişimde en çok zorlayan. Beni de babamla geçirmeyi seçmediğim günler zorluyor işte o eşiğin diğer ucunda. Toptaş'ın Aziz'ini izliyorum böyle zamanlarda. Sığındığı türkülere, babasını izlediği sedire, yaptığı yolculuklara dikkat kesiliyorum. "Pişmanlığın hızını azaltıyor mu, kaçırdığın tüm o anları yakalama hevesin ?" diye sormak istiyorum da, yeni bir keşfin başındaki her canlı gibi korkuyorum: İlkel bir organizmanın, halinden memnun, kör cahil tavrını özleyeceğimi duyumsuyorum. Değişikliklere içim elvermiyor bir kez daha. Fakat, 'Kuşlar Yasına Gider' bu sorumu duymadan cevaplıyor sanki. Yaktığı türkülerin ardından Aziz'in gönlünde beliren umutla, babasının gözlerini açtığı sabahla, kalabalık bir yer sofrasıyla, sonunda köyüne ulaşabildiği yolculuklarla bir cevap vermeye çalışıyor işte. Her değişikliğin arkasında elbet bir gün hüküm sürecek sakinliği anlatmaya çalışıyor. Duyabiliyorum ama anlayamıyorum. Çünkü ben Aziz değilim, Aziz'in yanı başındaki boşluğum. Size neden mi Aziz'den bahsettim öyleyse ? Yerine geçmek istediğim insanı ve huzura kavuştuğu anları bilmenizi istedim. Sahip olduğu her şeye nasıl da öykündüğümü ve bu yüzden başıboş bir boşluk olmayı niçin kabul ettiğimi görmenizi arzuladım. Bir gün terk edeceklerinin bilincine vardığım günden itibaren, yöreme yaklaştırmadığım dostlarımdan arta kalan yalnızlığımın, Aziz'in pişmanlıklarına şifa olan birlikteliklerine yenildiğini siz de görüyorsunuz artık. Bir roman kahramanını kıskanmak için bile artık çok geç kaldım. Babasının akıbeti ne olursa olsun, Aziz düzelecek. Hiçbir anıya geç kalmamayı artık öğrenmiş bir adam o. Arkadaşlarının ve ailesinin yanına geri döndü. Pişmanlıklarından kurtulurken, değişime uğramayı göze almış cesur bir kahraman olarak hem de... Ben mi ? Hayıflanarak, olduğum yerden kıpırdamaya korkarak izleyeceğim onu. Sahip olduğu iyimserliği, farklılaşırken bıraktığı şikayetleri hem kendime hem de babama anlatacağım. Aynı bedende olmayı hak eden ne kadar da çok ruh var diyeceğim belki, fakat sonra kendimi yabancı ve farklı bir bedeni giyinip kuşanmış olarak hayal edeceğim. Bu bedenin geçiciliğini düşleyeceğim. Çok korkacağım. Kızmayın bana, yeniden başlamak elimde değil ki. Kayıplarla nasırlaşmış bir tenin yaşadığı ferahlama, o pürüzlü etin altındaki bir diğer kaybın kendisini hatırlatmasına kadar sürüyor. Bu yüzden, son sayfayı çevirsem dahi, Aziz'in ezberlediğim adımları, umutları ve dostları ile yaşamayı öğreneceğim.