Elif Gibi Sevememek

Geçen sene okuduğum Hikmet Anıl Öztekin'in muhteşem eseri "Elif Gibi Sevmek" monoton ve duygusuz yaşamıma bir nevi ilaç gibi olmuştu. Dünyevi koşuşturmacanın arasında sevginin ve aşkın nasıl duygular olduğunu hatırlattı bu eser bana. O kadar sınav telaşesi içerisinde bir arkadaşım tarafından hediye edilen bu kitap, şiirlerden oluştuğu için okumaya başlamak ve başlamamak arasında gidip gelmiştim. Ayrıca eserden alıntıların sosyal medyada sık sık yer alması eserin populeritesinden dolayı kalitesiz olduğu önyargısına kapılmama sebep oldu. "Elif Gibi Sevmek" sadece unutmaya yüztuttuğum duyguları geri getirmedi. Beraberinde şiire olan önyargımı da kırdı, öyle ki aynı tarzda olmasa da ara ara şiir yazmaya başladım. Peki "Elif Gibi Sevmek" bende neden bu kadar iz bıraktı sizce? Kitabın, en sevdiğim arkadaşlarımdan biri tarafından bana hediye edilmesi tabiki onu manevi anlamda kütüphanemdeki diğer kitaplardan bir adım önde kıldı. Bu maneviyat kitabı okumaya başladığımda katlanarak arttı. Kitap, "Elif" isminde yaratılmış hayali bir ütopyanın etrafında ilahi aşk ağır basmak kaydıyla, hem ilahi hem beşeri aşkı konu almakta. Dünyada ne kadar muhteşem olgular varsa hepsi "Elif" ütopyası çatısı altında toplanmış. Hangimizin hayatında her mükemmel kavramı ona yakıştırdığımız bir "Elif" yok ki zaten? Modern dünya kölesi olan insan, tabii geçen seneki ben de dahil, dünyanın sadece var olan kısmı ile ilgilenir durur. Paraya dayalı dünya düzeninde duygudan, sevgiden, aşktan kısacası dünyanın asıl güzelliklerinden kendini mahrum eder. Fakat "Elif Gibi Sevmek" kitabında durum böyle değil. Bu ütopyada dünyevi monotonluklara, sınavlara, paraya, sahte ve yapmacık davranışlara yer yok. Hangimiz monoton dünya düzeninden vakit bulup da bu telaşenin nedenini araştırıyoruz ya da sorguluyoruz. Hiçbirimiz sanırım. İşte Öztekin bu durumu "Bilirdim dünyanın fani olduğunu. Hep dediğim gibi alışamadım zaten şu yaşamak denen soluk verme telaşına..."(Öztekin 5) ifadeleriyle bizlere aktarıyor. İşte bu yüzden durup düşününce sınırlı yaşantılarımızın sadece paraya, çalışmaya dayalı olmadığının farkına varmamız gerekiyor. "Sanki başka seçeneğimiz var da yapmıyoruz?" dediğinizi duyar gibi oluyorum. Haklısınız. Fakat bu duygusuzluğa, taşlaşmış kararmış kalplerimize neden bir nebze aşk, sevgi kısacası maneviyat katmıyoruz? Neden "Elif" gibi sevmiyoruz? "Elif Gibi Sevmek"i son zamanlarda yazılan ve konusu aşk olan kitaplardan ayırt eden diğer bir özelliği ise kitabın çift anlamlılığı içerisinde barındırmasıdır. Kitabı okurken "Elif" ütopyasını aklınızda karşı cins olarak canlandırabileceğiniz gibi, ilahi bir figür olarak da ele alabilirsiniz. Öztekin, kitabında çift anlamlılığı ilahi montajlar yaparak sağlamış. Kitaba başlamadan önce dünyevi bir aşkın ele alınacağı fikrine kapılsa da insan, şiirler ilerledikçe şiirin içindeki ilahi anlamlar da netleşmeye başlıyor. Aslına bakarsanız, kitabın başlığındaki "Elif", İslamın kutsal kitabı olan Kur'an-ı Kerim'in ilk harfi olarak biliyor. Öztekin kitabın ilerleyen bölümlerinde "Elif ilk harftir,/ilk aşk gibi sevmek, ilk aşk gibi sonsuz olabilmek..." (Öztekin 63) mısralarıyla üstü kapalı şekilde bu durumu söylüyor bizlere. Günlük monotonlarımızın yanı sıra, Allah inancının önemini de aktarıyor yazar. Hangimiz günlük hayatımızda boş vakit bulup da, kendimiz ve inandığımız yaratıcı arasında iletişim kurup manevi huzuru bulmaya çalışıyoruz? Tahmin ediyorum ki hiçbirimiz. İşte "Elif Gibi Sevmek"i okurken bir yandan da unutulmaya yüz tutmuş değerlerimizi hatırlıyoruz. Peki edebi açıdan "Elif Gibi Sevmek" ne ifade ediyor benim için? Tabii ki şiire olan bakış açımı değiştirdi. Eğitim sistemimizden dolayı, beş şıkkın arasından doğruyu bulma "oyunu"ndaki sorularda karşımıza çıkan ve şiirleri edebi anlamda değilde matematiksel analiz yaparmış gibi incelememiz beklendiği için şiire karşı önyargılarım oluşmuştu. İşte "Elif Gibi Sevmek"i okuduktan sonra kafamdaki şiir anlayışı hep "Şiirin hece ölçüsü nedir? Yazarın mensup olduğu akım nedir?" vb. gibi hiçbir edebi niteliği olmayan matematiksel analizden çıkıp, şiirin aslında aranılan huzurun kelimelere aktarılmış yazılar kavramına dönüştü. Öyleki artık huzuru monotonlukta değil, kendimi şiire aktararak buluyorum. Peki sizin neden sizin de huzuru bulma yolunuz şiir olmasın? "Elif Gibi Sevmek" dileğiyle...