Assignment 2

Colette: Hayvanlar ve Katiller gibi; Masum ve İlkel Colette, tam ismi ile Sidonie-Gabrielle Colette; hem yazdıkları hem de yaşantısı ile Fransa'nın en aykırı kadınlarından biri.. Sevmek Ya Da Terk Etmek kitabının yazarı Delphine De Malherbe'nin dediği gibi "Kendisini devrimci ya da feminist değil, 'erotik bir militan' olarak tanımlayan bir kadın".. Üstelik gençlik yıllarında çevresinde Marcel Proust, Jean Cocteau, Picasso ve hatta Audrey Hepburn bulunan bir skandallar kraliçesi.. Sevmek Ya Da Terk Etmek romanında beni ilk etkileyen şey Colette değil, kitabın ismi oldu. Bu ikilem beni kitabı okumaya itti. Beni çeken bir başka şey ise; kitabın çok sevdiğim Audrey Hepburn'e adanmış olması ve arka kapakta Colette ile Hepburn'ün kafa kafaya çekilmiş resimlerinin bulunmasıydı. Colette ile ilk ortak noktamız; ikimizin de Audrey Hepburn hayranı olmasıydı ve bu bizi birbirimize yakınlaştırmıştı. Colette ise okumaya devam ettikçe tutarsızlıklarını bile haklı bulduğum, seneler öncesinin Fransa'sında yaşamış olmasına rağmen çok fazla ortak yönümüz ve düşüncemiz olduğunu düşündüğüm ve en önemlisi de cesaretine hayran kaldığım bir kahraman oldu benim için. Colette'in kendi yazdığı romanlardan önce; Delphine De Malherbe'in kaleminden, hayran olduğu Colette'in yaşamını, Colette'in ağzından yeniden kurgulayarak yazdığı bu romanı okumak ise; Colette'i daha iyi tanımak açısından bana yol gösterdi. Hatta, 1800'lerin sonu ile 1900'lerin başında Fransa'da yaşayıp; Colette'i bizzat tanımak istememe sebep oldu. Sevmek Ya Da Terk Etmek, neredeyse kitabın içeriğini tek bir cümleyle anlatan, Puşkin'in bir sözü ile başlıyor: "Efsanenin yalanları, tarihin sefil sayfalarından çok daha güzeldir.." Okudukça anlıyorsunuz ki; Colette bir efsane ve onun hem kendisine hem de kendisi dışındakilere söylediği yalanlar, sadece gerçekleri duymaktan korkanlar için değil; yalnızca gerçekleri kabul edenler için bile yeni bir sayfa açıyor. İnsanoğlunun yalnızca beş duyusunun olmasını çok az bulan Colette, okuyucuyu hiç duymadığı hatta bulamadığı duyular ve duygularla tanıştırıyor. Bazen öyle doğru laflar ediyor ki, benim gibi kitaplarda tek bir çizik ya da buruşukluk görmek istemeyen bir insansanız bile altını renkli bir kalemle çizmeden duramıyorsunuz. Üstelik bu söylemler yalnızca o yılların Fransa'sını değil, günümüzün Türkiye'sini hatta dünyasını yansıtıyor. Örneğin; on yedi yaşındaki üvey oğlu Bertrand ile yaşadığı yasak aşkın kendi seçimi olmadığından söz ederken şöyle diyor: "Sapkınların hepsi ahlakçıdır, kendilerini yiyip bitiren pisliği unutmak için demagojik bir dünya görüşü dayatırlar." Romanda; Colette bir psikanaliz seansında psikanalistine yalnızca üvey oğluna duyduğu aşk ile nasıl baş edeceğini bilmediğini anlatmıyor. Her ne kadar psikanalisti bunun için çağırmış olsa da Colette; kadın erkek ilişkisinin çözümlenemeyen doğasını yaşamında yer etmiş tüm eski sevgililer, kocalar, entellektüeller, burjuvalar ve müzikhol dünyasının tuhaf yıldızları üzerinden gözler önüne seriyor. Colette'in yaşamından, Delphine De Malherbe'nin ise kaleminden etkilenmemek mümkün değil. Beni en çok etkileyen şeylerden biri ise, bu denli özgür, cesur ve aykırı bir kadının; kitabın ismine isyan edercesine yalnızca sevmeyi tercih etmiş olması. Colette; insanları terk etmeyi değil, onları sevmeyi tercih ediyor ve bu sebeple ihanete uğrayan, terk edilen ve sonunda üzülen hep kendisi oluyor. Ama tuhaf bir şekilde her seferinde yenilgiyi kabul etmemesi ve sevmeye devam edebilmesi, onu okurken beni çok etkiliyor. Hangi ağaçtan yapıldığını bildiğinden, kendini yontabiliyor. Colette'in kendi içinde yaşadığı çelişkiler ve bundan hiç çekinmemesi ise onu fazlasıyla doğal bulmamı sağlıyor ve kendimi ona daha yakın hissediyorum. Colette, kendisinin de dediği gibi basit bir kız, bizden biri ve doğallığı insanları rahatsız ediyor çünkü o, tarzları reddediyor. Çoğunluk onu feminist olarak adlandırırken o; bütün kadınların ölümcül, bütün erkeklerin despot olduğunu ve iki cinsiyet arasındaki şiddetin doğal olduğunu bunu yadsıyanı da küçümseyeceğini söylüyor. Bu çelişkiler; Colette'e olan güvenimi kırmak yerine ona daha çok güvenmemi sağlıyor çünkü bizden biri olduğunu okuyucuya kanıtlıyor. Yaşamın kendisi bir skandal iken, duygularını dışa vurmaktan çekinmeyen bir skandallar kraliçesine kendimi yakın hissetmeyi kendime çok görmüyorum. Colette'i okumaya devam edeceğim..