YALNIZLIĞIN KAHRAMANI

"Baht dönüşü" tragedyadaki "peripetie" teriminin türkçeleştirilmiş hali. Olayların mutluluktan mutsuzluğa, ya da tersi yöne dönüştüğü noktaya baht dönüşü deniyor. Yani kitap içeriğini birebir yansıtan bir başlık... Kıvanç Nalca "Tragedya kahramanının kendisine biliciler ve tanrılar tarafından gelen bin bir uyarıya kulak asmayıp, burnunun dikine gitmesi, bir noktada gerçeği fark etmesi sonra da yaşadığı doğal yıkım..." diye tanımlamış yazısında. Kıvanç Nalca'nın da bu sözünden anladığımız üzere kitabın kahramanı İshak, bir türlü tamamlayamadığı operasını bitirmek için hayatındaki her şeyden anlamsız bir şekilde vazgeçmiş ama bunun hiçbir şeyi değiştirmediğini fark edip büyük bir hayal kırıklığı yaşayan, yalnız ve mutsuz bir karakter. "Hayattaki tek tutkusu ve önem verdiği şey olan yazmak belki de en büyük pişmanlığı oldu" diye düşünüyordum kitabı okurken fakat İshak, bu düşüncemi hep yanlış çıkarıyordu. Operasını yazmayı takıntı haline getirip hayatındaki her şeyden kendini soyutlamasının getirdiği zararın farkına varmış olması ama bu durumu değiştirmek için herhangi bir şey yapmaması beni İshak'ın hasta bir insan olduğu düşüncesine itmişti. Nitekim hala da öyle düşünüyorum. Ne tür bir şey bir insanın kendisine zarar vermesine rağmen vazgeçilemez olabilir ki? Zarar gelmesinden daha önemli olan ne olabilir? Kitabı okurken, kendimi İshak'ın yerine koyuyordum fakat işin içinden bir türlü çıkamıyordum. Ve nedense, işin içinden çıkamamama rağmen kendimi onun yerine koymaktan bıkmıyordum. Çünkü İshak'ın karakteri ve olaylar karşısındaki tutumları benim karakterim ve davranışlarımla o kadar farklı ki... Farklı bir kişiliğe, içeriden bakmak istiyordum belki de. Bu istekliliğime ve çabama rağmen İshak'ı hiçbir zaman anlayamadım. Sadece bir opera yazmak için yaşamaktan vazgeçen bir insan... Uzun yıllar boyunca kendisini yalnızca bir amaca adıyor ve bu yüzden yalnızlığı seçiyor. Çünkü ona göre insanlar, kalabalık yerler, kısacası Harbiye'deki evinin tavan arası dışındaki her yer düşüncelerini saptıracak ve operasını yazmasına engel olacak. Bana soracak olursanız yaratıcılık etkileşimle oluşur. Bu nedenle de insanların arasında olmak, etkileşimin olduğu bir çevrede yaşamak zihnimizi açar ve "opera" yazmamıza yardımcı olur. Bu yüzden de kendimizi yalnızlığa doğru itmek bize yaratıcılık getirmez. İshak'ın başarısızlığındaki temel sebebin de bu olduğunu düşünüyorum. Kendisini yalnızlığa itmeye o kadar zorlamış ki başka hiçbir farklı düşünce duymadan, öğrenmeden kendi kendine bir şeyler çabalamaya çalışmış fakat başaramamış bir karakter İshak. Ve bu yalnızlıktan dolayı oluşan başarısızlık onun operası için takıntılı bir duruma gelmesine sebep olmuş. Takıntısı da onu iyice sağlıksız bir ruh haline doğru itmiş. Bu kitap, yalnızlığın bende çağrıştırdığı kötü duyguları pekiştiren bir kitap oldu. Yalnızlık olgusunun insanın sosyal psikolojisinin dışında bütün hayatını da etkileyebileceğini anladım. İnsan kendisini bir şeylere adadığında ve tek başına elindeki işin en iyisini yapabileceğine inansa da çoğu zaman yardım alarak çok daha iyi bir iş çıkaracağını göremez. Bu yüzden bir işi yaparken o işe insanın kendisini adaması güzel bir durum olsa da bu şekilde takıntı haline getirmek, kendini hayattan ve dışarıdan alabileceği belki de kendi fikirlerinden çok daha parlak düşüncelerden soyutlamak, yaptığı işin en iyisini ortaya koymasını engelleyebilir. Bu nedenle, insanın kendisini soyutlamaması ve başkalarıyla etkileşim içinde olması aynı zamanda da yaptığı işi takıntı halinden uzaklaştırıp zevkle yapması başarılı olmasının en büyük nedenidir. Sizlere en büyük tavsiyem, İshak gibi yalnızlığı, takıntılı olmayı ve bunların getirdiği mutsuzluğu yaşamınızdan uzak tutun. Böylelikle insanların arasına karışmanın size getireceği faydaları göreceksiniz.