ZAMAN GERÇEKTEN HER DERDE DEVA MI?

Her insan hayatı boyunca hatalar yapmış, pişmanlıklar yaşamıştır. Bu olaylara bir de şuan yaşananlar eklenince çoğu insanın hayatı çekilmez hale gelir. İşte tam bu anda çıkmış olsa gerek, ''Zaman her şeyin ilacıdır.'' sözü. Pekala, gerçekten durum böyle midir? İnsan zamanla yaptığı her şeyi veya yaşanmış her türlü tecrübesini unutabilir mi? Benim açımdan söze başlarsam; gerek özel hayatımda, gerekse akademik hayatımda ufak bir sorun yaşadığımda, bu konuyu kafama takar, evirip çevirdikten sonra da, daha da içinden çıkılmaz bir hale getirip, büyüttükçe büyüten bir karaktere sahip olduğumu söylemem mümkün. Bu huyumu ne kadar sevmesem de, karakterimin bir parçası olduğunu ve değiştiremeyeceğimi düşünüyorum. Yakın çevremden çoğu kişinin bana söylediği "Bu konuyu neden bu kadar kafana takıyorsun ki, ileride arkana dönüp baktığında kendine güleceksin." lafı belkide bir bakıma benim de kendimi bu yönde yetiştirmemi gerektiren bir nevi hayat felsefesi diyebiliriz. Ne var ki, 'ilerisi' sözcüğüyle bağdaşan 'zaman' kavramının geçiremeyeceği, unutturamayacağı, noktalar olduğu kanaatindeyim, ölüm gibi... Ölüm, dediğimiz olgu, tanımının kişiden kişiye değişebilme durumu bir yana, herkes bu duyguyu -ben bir duygu olarak nitelendiriyorum- kendi içinde daha bir farklı yaşar: Kimileri içine atar kimseyle paylaşamaz, kimileri ise bu acıyı avazı çıktığı kadar haykırır. Zaman içinde yürek biraz olsun ferahlar, bu duruma alışır gibi olur olmasına da, beklenmedik anlarda kaybedilenlerin ardından ne kadar zaman geçerse geçsin onları hiçbir şey unutturamaz. İlginçtir ki, günümüz teknolojisi bunun için de bir çare bulmuş gibi; bilim adamlarının iddialarına göre insanlar öldükten sonra vücutlarını dondurarak ileri ki bir zamanda tekrar hayata döndürülebilirmiş. Bizim için şu an bir hayal olabilir ama bu iddiada bulunanlar epeyce iddialılar gibi görünüyor. Benim takıldığım konu, vücutlarına yapılan dondurma, diri tutma ve benzeri işlemler değil, mevzubahis olan yine, zaman... Belki gelecekte fiziksel açıdan hayata dönebilirler ama bu ne kadar ilerisi ya da ne kadar zaman sonra? Dahası; zaman içerisindeki teknolojik gelişmelerin hızı, insan bedenlerin fiziki olarak hasar görmemesini sağladığımız 10 yıl veya 15 yıl içerisinde yeteri kadar gelişebilecek mi ki geri dönüşümü sağlayabilelim? Yine sizin de anlayacağınız üzere her konu zaman çevresinde dönüyor, yıllar, günler, saatler vs. Fikrim, zamanın her derde deva olduğu yönünde değil, yaşam tarzının kişileri değiştirdiği yönünde. Aslında zaman bize iyi gelen şey değil, zaman bir merhem değil ve yaşanmışlıklarımız da yara değil bu bağlamda. Bize iyi gelen nokta, kesinlikle yine kendimiziz, çünkü yaşadığımız her olay bize farklı bir bakış açısı sunmuyor mu? Bu da yaptıklarımızı daha iyi muhakeme edebilmemize olanak sağlıyor. Üstünden ne kadar zaman geçerse geçsin bir insan hep aynı düşünce alt yapısına sahip olursa; kendisini geliştiremez ve bazı konuların artık gereksiz olduğunu, unutulması gerektiğini düşünebilmekte hayli zorlanır. Yaşadığı olayları unutamaz dolayısıyla da sürekli olarak aynı yanlış düşünceyle devam eder ve aynı üzücü sonuçları elde eder. Bu yüzden insan istemediği sürece unutmak istediği anıları ne zaman silebilir ne de herhangi başka bir etken; iş sadece düşüncelerini değiştirmekte biter. Sevdiğiniz birini kaybettiğinizi düşünün; onunla beraber geçirdiğiniz zamanları, birlikte yaşadığınız her şeyi gözünüzün önünden geçirin. Bütün bunları düşündükten sonra, gerçekten de zamanın sizin anılarınızı duygularınızı silebileceğini düşünebiliyor musunuz? Siz isterseniz, birlikte yaşadığınız her şey yine sizinle de kalabilir, tam tersi de olabilir. Aslında, zaman size bir şekilde yardımcı olur, oda sizi kaybettiğiniz kişinin yokluğuna alıştırarak. Buna dayanarak zamanın her derde deva olmadığını söyleyebilirim. Zamanı kendi lehinize kullanabilirsiniz ama sadece siz isterseniz. Bu yüzden dış etkenlere fazla takılmadan, kendi içinize yönelmenizi tavsiye ederim sizlere. Çünkü zaman benim için sadece bir teselli aracı oldu bugüne kadar. Belki de durduramadığım, geçmesini engelleyemediğim tek gerçek oldu. Beni kimi zaman kendimle çeliştirdi, kimi zaman ise kendimle yüzleşmemi sağladı ama daha fazlası olamadı. Kendi kafamı toplamadan, duygularımı bu değişime hazırlamadan zaman sadece geçti ve gitti hayatımdan. Hala bugün, geçmişime dönüp baktığımda takıldığım noktalar var elbette. Bu da demek oluyor ki, ne zaman derdime deva olmuş ne de kendi içimdeki sorunları çözebilmişim. SİMGENUR ÖZDEMİR