Eleanor, Park ve Gerçekçi Kurgu Hakkında

Rainbow Rowell'ın Eleanor ve Park adlı kitabını genç-yetişkin kitle için yazmış olduğu fikrine kitabın kapağına bakan birisi bile kolaylıkla varabilir. Tek fark içeriğindeki ana karakterlerin hayatlarının, ilişkilerinin çok da bu kitlenin arzuladığı gibi gitmemesi ya da sonuçlanmaması. Kitabın başlarında Eleanor'un hayatında onca sıkıntı olmasına rağmen, bedeninin ya da kişiliğinin yaşadığı yerdeki ideal standartlara uymamasıyla birlikte utangaç kişiliğinin de getirisi olarak hiç arkadaşı yoktu. Hayatta mutlak yalnızlık olmasa da ruhsal yalnızlığın her yerde olduğunun sembolik bir göstergesi olabilir bu. Yaşınız kaç olursa olsun toplumun sizi sevmemesi için her zaman yeterli sebepleri olacaktır. Hep bize yansıtıldığı gibi sıra dışı ve muhteşem kişilikleri olmaz bu dışlanan insanların gerçekte, bazen onlar topluma karışmak için yeterince ilgi çekici değildir. Çocukken yaşadığımız sıkıntıların tek getirisi çok sıkı dostluklarımızdır belki de, insanlar hep zorlanan biriyle, acı çeken insanlarla daha çok ilgilenmeye meyillidir çünkü. Çoğu insanın içinde az ya da çok her zaman olmasa da doğru kişiyle yüzeye çıkan bir anaçlık vardır. Sevdiğimiz insanları daha çok sevmemize; sevmediklerimizi ise empati kurarak biraz olsun anlayabilmemize neden olabilir bu anaçlık. Acıma duygusundan çok daha farklı bir şeydir, acımak yardımcı olmakla ilgili değildir, acıdığınız birine sarılmak istemezsiniz mesela, onu sonunda bırakır, görmezden gelirsiniz. Eğer yardımcı olmaya çalışıyorsanız bir şekilde, bu anaçlıktır. Park'ın en sevdiğim özelliği de bu anaç yapısı oldu kitapta, her ne kadar bunu gizlemeye çalışsa da kolaylıkla görülebiliyordu. Bazen çok iyi kalpli karakterler bana kendimi sorgulatır, ben olsam ne yapardım diye düşününce kendimi eleştirerek okumaya ya da izlemeye devam ederim. Bu kitabı okurken Park'ın çok iyi biri olmasına rağmen insani hatalarının da olması beni kendimi eleştirmekten alıkoydu. Bu kitaptaki her karakter şu an hala bir yerlerde yaşamaya devam edip hayatlarına bakıyorlar gibi hissediyorum. Kitabın sonu bunun için çok büyük bir etkendi, okuyucu açık uçlu sonlardan nefret eder ama hayatta da her hikayenin bitişi böyledir zaten, kitabın genel seyrinden sonra ucu açık bir son beni çok da şaşırtmadı. Hikayenin sonu ölümle bitse bile içinde geçtiği zaman akmaya, mekan var olmaya devam eder okuyucu için, diğer karakterler de birisi ölse bile yaşamaya devam eder aynı gerçek hayatta da olduğu gibi. Hayat romanlardan çok daha acımasızdır. Yazarken fantastik bir çizgide ilerleyen şeyleri yazmanın gerçekçi olanı yazmaktan daha kolay olduğunu düşünüyorum. Elbette fantastik edebiyat kendi içinde zor bir dal ancak karşılaştırırsak gerçeğe bağlı kalmak kağıt kalem üzerinde de, beyaz perdede de hatta tuvalde bile çok daha zor bence. Bu kitaptaki kötü karakterler bile oldukça gerçekçiydi ve sırf daha kötü olsunlar diye abartılmamışlardı, bu beni gerçekten de çok etkiledi. Roman okurken bir kötü karakter hakkına "Nasıl bu kadar kötü olabilir?" diye düşünmek yerine gerçek hayattaki tanıdığımız birine benzetebilmek bu kitabın ruhuna çok daha uygundu. Çünkü çoğunlukla gerçek hayatta tanıdığımız kötü karakterler, kurgulanmış kötü karakterlerin yanında çok daha iyi kalabiliyor. Rainbow Rowell bunu özellikle mi yaptı bilmiyorum ama kitabın çoğu genç-yetişkin romanından farkı yazarın okuyucuya çocuk değil de en başta zevkleri olan gerçek bir okuyucu muamelesi yaparak, okuyucuyu gerçekten önemsemesi. Bence bu övgüye değer bir özellik. Sevmediğim ve tercih etmediğim bir türe şans verip önyargımı bir kenara bırakarak okumak bana gerçekten de bir şeyler kattı diyebilirim.