RENKLİ RÜYALAR OTELİ

"Hayatta iki tane doğru vardır. Kağıt üzerinde doğru olanlar ve doğru olduklarını hissettiklerimiz." (E. Baran) Kadere ve içinde bir şemsiye gibi kapladığı derin felsefeye inanır mısınız? Yoksa siz kaderi tamamen hür iradenizle kendi yolunuzu çizme olgusu olarak mı görürsünüz? Hayatta tek bir doğru yok. Aksine birbirinin sağlamasına dahi zıt çıkacak birden fazla doğru var. Hangisi daha yerindedir, hangisi daha iyidir, hangisi tamdır bilemem. Fakat en nihayetinde, bildiklerimiz aslında olanlardan daha fazla. Buraya kadar oldukça soyut konuştuğumun farkındayım. Aslında başka bir kapıya anahtar hazırladım. Hepimizin hayatını esir alan, düşüncelerini sorgulatan ve mutlaka bir kez olsun çalmak zorunda olduğumuz bir kapı: Ahlak. Açıldıktan sonra geçtiğimiz eşikten hoşlanır mısınız, bir cevap vermek pek kolay olmasa gerek. "Kağıt üzerinde doğru olanlar" derken ahlakın bizi esir almasına değiniyor Esra Baran. Öyle de değil mi? Attığımız her adımın temelinde kendi serbest irademizin olduğunu iddia etsek de aslında sınırlarımız toplumun bize dayattıklarından ibaret. Giydiğimiz kıyafetler, sıktığımız parfümler, attığımız kahkahanın tizliği karşısında bile durup tekrar düşünüyoruz bunun doğruluğu hakkında. Kimse bize "Sen aslında ne istiyorsun?" diye sormuyor. Kendi kendimizi büyüttüğümüzü zannederken, hakikati irdelediğimizde toplumun bizi kendi kurallarıyla büyüttüğünü görüyoruz. Kendi hamuru ile arzularımızı karıştırarak yoğuruyor bizi ahlak kuralları. Ve en sonunda hep seyreltilmiş kalıyor bütün heveslerimiz. Çocukluğuma dair unutmadığım ve beni tiksindiren bir anı var. Elinden tutmuş birlikte yürürken bir arkadaşına rastlıyor küçük kuzenim Mehmet. Kıza karşı oldukça kibar ve masumane bir tavırla gülümsüyor; çocuk işte. Kızın annesi de bunu görür görmez kızını bir hışımla kolundan tutup çekip götürüyor fakat bir yandan da Mehmet'e de tehditkar bakışlar atmayı ihmal etmiyor. Daha çocukluğun temiz ve güzel duyguları içinde kumlarla oyun oynamaktan ve salıncakta gökyüzüne daha fazla ulaşmaktan başka bir şey hayal etmezken sırf doğru (!) olduğu için masumiyetleri baltalanıyor insanların. Halbuki benim çok sevdiğim bir erkek arkadaşım vardı beş yaşındayken ama ben kötü yola düşmedim... Ve çocukluğumuzla da kalmıyoruz; büyüyoruz. Giydiğimiz etek uzun veya kısa fark etmeksizin edebimizin seviyesine bir ölçüt olarak kabul ediliyor. Ne kadar kısaysa o kadar ahlaksız kabul ediliyor bir kız. Toplum denen çirkin bakışlı yaratık bundan hiç hoşlanmıyormuş. Halbuki ben kısa etekleri çok severim. En çok da kırmızı olanları... Saf duygularımızı, saf arzularımızı ve sonuna kadar sadece kendi benliğimizle ortaya çıkmış olan isteklerimizi sonuna kadar yaşayabiliyor muyuz? Özgür varlıklar olarak Sabiha Ulusoy doğuyoruz. Yaratılışımızın esasında hayvan ve bitki gibi diğer canlılardan ayrı olarak hür irade ile dünyaya gelsek de her zaman arzularımızı sınırlayan fanus içinde ekip biçiyoruz düşüncelerimizi. "İçimizden gelen ne varsa yaşamalı mıyız?" sorusuna yarım ağızla cevap veriyoruz hep. Biliyoruz arzularımızın sınırlarını aştığımız an duygularımızın aşağılanacağını. Aldığımız her kararda, attığımız her adımda önümüzdeki yegane engel toplumsal sorgulamalar. Yüreğimizden kopup gelen isteklerin ellerine vurulmuş bir kelepçe, ayaklarımıza da bağlanan ağır yükler misali varoluşumuzun özüne keskin bir işkence hepsi. Rüyalar Oteli'nin en renkli köşesinde yaşasak keşke içimizden geldiğince. Toplumun bir türlü dizginlenemeyen ve insanlık boyunca ruhlarımızı damgalamış ahlakın kurallarına takılmadan koşup eğlenebilsek gönlümüzce. Eteklerimizi giysek, aşık olsak, el ele tutuşup kumdan kaleler yapsak! Kahkahalarımızı kontrol etmeden havanın tam en görkemli yerinde patlatsak neşemizi, mutluluğumuza işaret etse dudaklarımız. Gecenin en tatlı vaktinde sarhoşluğu yaşasak, kıyafetlerimizle denizin en derinine atlasak. Gönlümüzce yürüsek sokakta geceleri, gülsek, ilk öpücüğümüzden sonra pişman olmasak hiç. Eteklerimizi giyip özgürce dolaşsak toplumun kurallarına yem olmuş insanlarının ayıplayıcı bakışlarına maruz kalmadan. Renkli Rüyalar Oteli'nde kapatsak gözlerimizi ve fanusun içine hapsolmadan uçsak gitsek...