DÜŞEN BİR YAPRAK OLMAKTIR SONUMUZ

Hayata mı çok değer verdiğimizden yoksa sonrasını bilmediğimizden midir bu ölüm korkusu? Yaşarken ne elde ediyoruz ki bağlanalım hayata? Ya da sonrasında en kötü ne olabilir ki kaçalım ölümden? Ölüme kim son demiş ölümden sonra neyin başladığını bilmeden? Yaşama kim hayat demiş bize verdiklerine bakmadan? Hayat ve ölüm kavramları için kullandığımız kıstasların doğru olduğu ne malum? Yazın hareketliliği mi bizim aklımızı çelen yoksa sonbaharın mütevazı sessizliği mi? Nasıl geçiyor ki koskoca dediğimiz o hayat. Çocuklar, anne, baba, arkadaşlar, işimiz... Yemekler, kıyafetler, duygular ve gökyüzü... Yaşarken farkına varmasak da sevdiğimiz çok şey oluyor. İster istemez alışıyoruz yemek sonrası kahveye, bağlanıyoruz kahvenin yanında içilen sigaraya. Önceleri annemizin sesiyle, sonraları sevgilimizin sesiyle uyanmayı özlüyoruz. O sıkıcı mezuniyet balolarını ve düğünleri bile özlüyoruz. En yakın arkadaşımız oluyor, dostumuz oluyor, sevgilimiz oluyor. İş arkadaşımız oluyor, çocuğunun doğumuna gidiyoruz. Kendi çocuğumuz oluyor, bize babasıyla ya da annesiyle nasıl tanıştığımızı soruyor. Fotoğrafları gösteriyoruz, anlatıyoruz . Ve biz de bir gün o fotoğraflara bakarken anlıyoruz ki ömrümüz geçmiş, zamanımızın çoğu gitmiş. İnsanların sonunda ölüm var dediği o yaşam yolunun yarısına gelmişiz bile. Ne demektir otuz beş yaş bir insan için? Belki geride kalan, güzel geçmiş, kaliteli ve dopdolu bir hayat; belki de bitmemiş işlerle çevrili bir belirsizlik. O otuz beş senenin nasıl geçtiği neyi değiştirir peki? Nasıl geçtiyse geçti, neler yaşandıysa yaşandı. Her anından zevk alındıysa bile yeter mi otuz beş sene insanın hayatın neşesine doymasına? Kimse der mi 'Bu kadarı kafi.' diye? Ya da çok acılar yaşamış, sefalet içerisinde bir hayat süren adama soralım hadi: 'Hayatın boyunca süründün, gün yüzü görmedin. Bitsin artık bu çile' diye. Kabul eder mi sizce hiç? Etmez. O adamın daha acılarına denk, yaşayacağı mutluluklar vardır kafasında . Olmasını beklediği güzel şeylerin, çocuklarına yaşatamadığı güzel günlerin ukdesi vardır içinde. Hayat şahane geçsin ya da geçmesin, insan en başta sevdiklerinden vazgeçemez zaten. Evden uğurlarken başına bir şey gelirse diye aklımızın çıktığı o kişiyi bir daha görememek... Nasıl babamızın elini alnımızdan? Son bakış olacağını bilsek kazımaz mıyız aklımıza. Atilla İlhan daha kavuşamadığı kızın adını mıh gibi aklına kazımışken... Otuz beşinde bir adamsınız... Karamsarsınız ve korkuyorsunuz ölümden. Geçmişi özlüyorsunuz. Bir türlü barışamıyorsunuz ölüm düşüncesiyle. Kabullenemiyorsunuz ölümün kaderiniz olduğunu. Vazgeçemiyorsunuz her sabah doğan güneşten, öten kuştan. Uyuyup uyanamamak, hatırlanmadan yitip gitmek, bir şeylerin hala eksik olması fikri sizi kapana kıstırıyor. Hayat yolunun ortasında kendinizi karanlık bir ormanda buluyorsunuz. Dante'nin otuz beşinde yaşında gönderildiği sürgün yıllarının en önemli ürünü olan İlahi Komedya'da dediği gibi... Eyvah otuz beşinde diyorsunuz. Aynadaki kırışık ve çizgili yüzü tanıyamazsınız. Resimler yabancı gelir, aynalar düşman olur. Ömrün kalan yarısında güler yüzlü olup da hayata bir çelme takmak umrunuzda değildir. Kalan ömür yaşlılıktır ve her gün sizin için bir sorundur çünkü her gün ölüme bir adım daha yakınsınızdır. Yürümek bile zordur, su içmek bile zahmetli. Rüzgarı eskisi kadar iyi hissedemezsiniz. Sonbahar o kadar da mütevazı değildir artık. Sonbahar şimdi, bir anlık boşluğunuzu kollayan sinsi bir düşmandır. 'Ölüm sonbahara yakışır da, ben ölüme yakışmam. ' dersiniz. Ölümle olan yarışınızın nerde, nasıl, ne zaman biteceğini bilememek sinirlendirir. Çocuk gibi hissedersiniz kendinizi. Mağlup olmuş bir eski şampiyon gibi beklemek zorunda kalırsınız musalla taşındaki bir namazlık saltanatınızı...