ZAMAN BİLMECESİ

Farkında mısınız; zaman, menderesler çizerek asude asude akması gerekirken aksine bir çağlayan gibi yüksek 'dünya' dağından süratle düşüyor 'sonsuzluk' okyanusuna. Biz insanlar da adeta balıklar gibi sürükleniyoruz. Kimimiz bilirken gideceği menzili, kimimiz ise avare avare yolculuğuna devam etmekte. Hislerim beni yanıltmıyorsa zaman kesinlikle gün geçtikçe daha hızlı akıyor. Kıymetli şairlerimizden Sezai Karakoç da değinir zamanın hızlı geçtiğine "Zaman ne de çabuk geçiyor Mona." 1 mısralarıyla. Fakat Karakoç, bugünle dünü karşılaştırmaz, genel bir tespitte bulunur. Hislerime göre ise zaman çabuk geçiyor ve her saniye bu çabukluk biraz daha artıyor. Fakat hızlanmamalı zaman. Neden mi? Çünkü bir şey var ise -ki zaman bir varlıktır-, olgunlaşır yani tekamül eder. Tekamül ettikçe enerjisi azalır, durağanlaşır ve yaşlanır. Halbuki zaman adeta gençleşiyor. Saatler, dakikalar kadar hızlı; seneler, daha dün gibi aklımızda. Evrendeki kanunların tersi bir sistemle çalışıyor adeta zaman. İşte tam bu noktada dönüp ardıma bakıyorum. Geçen yirmi senelik bir ömür... Kahkahalar, gözyaşları, hayaller, dostluklar, sınavlar ve nice anılar... Bir anıseyyale gibi geçmiş diyorum koskoca yedi bin küsür gün. Düğümleniyor bir şeyler boğazıma ve nefesimi kesiyor yutkunamamak. Eskiden işler daha yavaş ilerlerdi. Bir tacir İstanbul'dan Bağdat'a aylarca yolculuk yaparken, eminim zaman ona göre yavaş geçiyordu. Hem mesela, bundan elli-yüz yıl evvel sevenler mektup yazarlardı birbirine. Hasretlerini de eklerlerdi zarfa ve günlerce cevap gelsin diye bekleşirlerdi. Şimdi yazdığın mesaja cevap saniyesinde bildirim butonuna düşüyor. Eskilerin bir saatte yaptığı bir işi biz bir dakikada yapabiliyoruz. Sağolsun teknolojik aletler, yormuyor bizi. Ama bu kadar kolaylık varken ve bu kolaylıklar kendimize kalan zamanı artırması gerekirken neden düşündüğüm gibi olmuyor? Neden bir gün bir çırpıda bitiyor? Ya zaman gerçekten de hızlandıysa? Zamanı yavaş kılan beklemenin verdiği durağanlık mıydı yoksa? Öyleyse biz vaktimizi zenginleştirmek isterken, daha da kısır bir hale mi sokuyoruz? Yani ne kadar yaşarsan yaşayayım, dönüp maziye baktığımda ömrüm göz açıp kapayıncaya kadar geçmiş mi olacak? Bu fikirler beynimi zonklatıyor. Ucunda ziya parıltıları olan bir kara deliğe son sürat çekildiğimi hissediyorum. Bunları düşünürken ilk başta imkansız gibi gelmeyen bir fikir belirdi zihnimde. Hayal gücüm bunu alıp resmetmeye başladı zihnime. Zaman nehrinden kıyıya atabilirsem kendimi, belki kurtulurum bu süratli akıntıdan. O zaman ne dakika ne sene olur ama peki ben gerçekten yaşayabilir miyim nehirsiz, susuz? Balığım neticede. Hem yaşasam dahi ya diğer sevdiklerim? Onlar benle olmayacaklardır. Hayalimin bana sunduğu bir çılgın proje daha suya düştü ve ben suda sürüklenen bir balık olarak kabullendim kendimi. Sonraları düşündüm ki, bu nehrin kuytu yerleri olmalı mutlaka. Suyun debisinin düştüğü, dinginliğin hakim olduğu yerler... Zaten herkese göre aynı hızda gitmiyormuş bu nehir. Diğer balıklardan duydum. Onlar şehir stresinden uzak, bir şeyler yetiştirme çabalarından uzak balıkların daha uzun ve dolu günler geçirdiğini söylediler. Aradığım tam da bu! Madem durduramıyorum bu zaman denen nehri, o zaman akıntıdan uzak yerler bulmalıyım ve atmalıyım kendimi oralara. Ama ödevler, sınavlar, yemek, uyku derken akıntıya öyle kaptırmışım ki kendimi, mümkün görünmüyor yakın zamanda. Olsun, hayal ederim ben de. Hayal etmesi bile güzel. Peki ya okyanus? Nehrin nihayet bulduğu yerde uçsuz bucaksız bir okyanus bekliyor beni. İşte bu, hayalimin bir hayli hoşuna gitti. Herkes hemfikir nehrin bir yerde son bulacağına, kimse bilmese de esasında nasıl son bulduğunu. Aradığım sükunet orada olmalı. Zaman ister hızlı ister yavaş geçsin, sonunda sonsuzluğa kavuşacaksa gerisi teferruattır elbet. Tüm balıklar bu muhteşem serüvenin böyle bitmesini istiyor ve bekliyor. Ama avareler müstesna! 1- KARAKOÇ Sezai. Monna Rosa, İstanbul: Diriliş Yayınları, 2000 Mücahit Said SAK 21502365