ÇIKMAZ

"Gerçek hayat bana hep dışarıdaymış gibi göründü, ortalıkta koşuşan peri kızları, gizlice seyreden melekler benim durduğum sıradan, çirkin yerin az ötesindeydi. Çok bayağı bir ortama sıkışıp kalmıştım ve dışarıya zaman zaman bakıp gerçeği görebiliyordum sanki." (Çizgiyi Aşmak, 111). Son zamanlarda bütün düşünebildiğim, hissedebildiğim bu cümlelerden ibaret sanki. Kendi hayatımda sıkışıp kalmışım, yaşamaya çalışırken ölmüşüm gibi hissediyorum. Kendim için bir şeyler yapmak, bir şeyleri değiştirmek yerine bomboş etrafımı izliyorum. Herkes bir koşuşturmacanın içinde ve ben de onlarla birlikteyim ama neden kendimi bu şekilde düşünmek yerine sanki dışarıdan izliyormuşum gibi hissediyorum? Bütün bu yoğunluğun ve hayatın hızının dışında, kendime bir çember oluşturmuşum da içinde dönüp duruyormuşum gibi geliyor? Akışına bırakamıyorum. Günlük işlerle uğraşıp, sorumluluklarımı yerine getirip günleri tüketiyor olmak içimde bir yere dokunuyor, anlayamıyorum. Kayıtsızca etrafımı izliyorum, insanların yüzlerine, hareketlerine bakıyorum. Konuşuyorlar, gülüyorlar ve bir şeyler paylaşıyorlar. Evet, ben de dışarıdan bakıldığında onlardan farksız görünmediğime eminim. Peki, onlar da benim gibi düşünüyorlar mı? Yaşadığım hayat başka nasıl olabilirdi sorusuyla fazlasıyla vakit geçiriyorum. Ama aklımda hep başkaları var. Devamlı, sonu gelmeyen ve her konuda yaptığım karşılaştırmalarla kendimi meşgul ediyorum. Başkalarına bakmaksızın herkes kendi hayatıyla ilgilenip onu güzelleştirmeye çalışmalı biliyorum ancak söylendiği kadar kolay olmuyor maalesef. Üstelik insanlar hayatlarını bu kadar herkesin önüne sere sere yaşıyorken... Başkalarının yaşadığı hayatı kıskanmak değil yaptığım. Sadece merak ediyorum, bütün bunlar gerçek mi? Etrafımda, kafamda sürekli dönüp duran belirli ve değişmez sahneler var. Gerçek olup olmadıklarını anlamaya çalışmaktan yoruldum. Keşke düşünmesem ve hayatım biraz olsun kolaylaşsa. Ya da bilsem gerçeği, dışarıya gülücükler saçarken gerçekten hakkını veriyorlar mı o mutluluğun? Hayatım ne kadar güzel, kolay olursa olsun ben veremiyorum çünkü. Bazı şeyler doğruymuş gibi gelmiyor ve bunu söylemekten de korkmuyorum. Sadece yoruluyorum, bir anlam çıkarmaya ya da cevaplar bulmaya çalışmaktan. Ne kadar kolay olurdu hayatın akışına kapılıp gitmek... Ben ise sadece her geçen günün canımı acıtışı ile bunları düşünmeden duramayışımla bir savaş halindeyim. Yaptığım şey hayatı çok ciddiye almak değil, gelecek kaygısı ya da ölümden korkmak da değil. Sadece anlamlandırmak istiyorum. Dışarıya baktığımda gördüğüm şeylerle kafamdakileri bağdaştırabilmek istiyorum. Yalnız olmadığımı hissetmek, birilerinin benimle aynı şeyleri düşünüp kendi dünyalarında sıkışıp kaldıklarını bilmek istiyorum. Birilerine gerçekten düşüncelerimi anlattığımda psikoloğa görünmem gerektiği tavsiyesini duymaktansa sözlerimin üstüne yenilerini eklemelerini istiyorum ya da sadece anlatabilsem, anlaşılsam yeter. Anlatamadığında tükeniyorsun. Kendi içinde, kendi duygularının esiri oluyorsun. Çıkar yollar arayıp bulamıyorsun ve bu seni biraz daha çıkmaza sürüklüyor. Aynı romandaki Siegmund gibi, kendi hayatında sıkışıp kalan Siegmund... Bir yandan kimseyi yıpratmamak için çırpınıp diğer yandan da kendi mutluluğunu yaşamak isterken yok olan Siegmund... Düşünceleri onun katili oldu. Düşündü, günlerce gecelerce düşündü ama konuşmadı. Çünkü anlatsa kime neye anlatacaktı? Onu anlarlar mıydı? Sadece yargılarlardı. Bunun da elbet kimseye bir yararı dokunmazdı, aksine oyunu kaybederdi. Aslında komik, susarak da kaybetti. Çıkmazın içinde yolunu bulmak, bir o yana bir bu yana savrulmaktansa sonsuza kadar zihnini kapattı. İki türlü de sonuçsuz bir çaba, korkunç bir kayıp. Akıl çıkmaza girdiğinde, ne konuşmak fayda ediyor ne de susmak. Düşünmekten asla kaçamıyorsun, defalarca denedim. O nedenle kendimi düşünmemeye değil de başka bir şeye zorluyorum. İstediğim ölçüde düşünmek. insanları istediğim ölçüde düşünüyorum. Ben nasıl dışarıdan onları izliyor ve düşünüyorsam onlar da aynısını yapıyorlar. Ancak bu şekilde mutluluklarını paylaşabiliyorum. Tek başıma değilim. Bu koşuşturmacada, hızla akıp giden zamanda beraber yol aldığım insanları izlediğimde yalnız olduğumu düşünüp umutsuzluğa kapılmak yerine gözlerimi kapatıyorum. Ne görmek istiyorsam onu görüyorum.