KALBİM YETMEZ OLDU

Sahi, neydi bizi hayata bağlayan en temel ihtiyacımız? Hava, su, yemek, konuşmak? Sevgili Nizar Kabbani'ye göre bu temel taş sevgiydi, aşktı. Yüreğimiz sevdikçe kalabalıklaşıyor, çok oluyordu. Güzel bakmayı öğreniyordu insan, güzel görmeyi ve her şeyden lezzet almayı. Peki ya nereden başlamalıydık sevmeye? Yazarımız, Aşkın Kitabı isimli şiirinde bu konuya çok değinmese de bana göre insan ilk olarak kendini sevmeyi bilmelidir. Ama bu his bir ego dışa vurumundan ziyade paylaştıkça çoğalan mutluluk filizleri olmalıdır. Çünkü kişi kendini sevmediği müddetçe kimseyle paylaşabilecek müşterek bir his bulamayacaktır. Sevmek ortaklıktır, sevmek bütünleşmektir, sevmek paylaşmaktır. Paylaşmak demişken, hissettiğimiz bu ana duyguyu bir başkasına karşı da besleyebilir miyiz acaba? Yahut kendimizden daha çok sevebilir miyiz diğer bedenleri? Şairimiz bu hususta eserini şu dizeleriyle özetliyor okurlarına; "... bilseydin seni ne kadar çok sevdiğimi, kenara atıp her şeyi, gelip gözlerimde uyurdun."1 Hissettiklerinin yoğunluğunu anlatmaya kelimelerin aciz kaldığını bilerek devam ediyor satırlarını tamamlamaya. Şair kadar etkileyici dile getirebilir miyim bilmiyorum ama benim de "kalbim yetmez oldu". Açıkçası aşka yahut sevgiye inancı olan biri değildim. "Kimse kimseyi bu kadar sevemez, her şeyin bir sonu var ve bunu bile bile o yolda yürümek ne kadar mantıklı" şeklinde içten içe sorgulardım kendimi, birkaç ay öncesine kadar. Çok enteresan değil mi 7 milyarı aşkın insan içerisinden sadece biri için kalbin farklı şekilde atıyor. Bakışı, gülümseyişi, tepkileri hatta soluk alışı bile o kadar kıymetleniyor ki. Dünyayı onun etrafında döndürüyorsun. Ve biliyorsun ki yaratılan her mahluk sevgi ile var oluyor. Bu düşünceyle sevgilinin yüzü, elleri, ayakları, yanakları, vücudunun diğer tüm uzuvları senin nazarında benzersiz bir tabloya dönüşüveriyor. Yanında bulduğun huzuru başka bir yerde bulamıyor, kalbindeki büyük boşluğu onunla dolduruyorsun. O konuşmaya başladığında her şey susuyor, bir an için gözlerini kapatıp dünyanın en güzel sesinden, en güzel sözleri duyduğunu düşünüyorsun. Ondan önce geçirdiğin zamanlar yahut biriktirdiğin anılar hiç oluveriyor, güzel olan her şey onunla anlam kazanıp yeni anılara kapı açıyor. Gittiğin yollar, okuduğun kitaplar, içtiğin su dahi onun yanında farklı tatlar sunuyor damağına. Arada kilometrelerce mesafenin oluşu hiçbir sorun teşkil etmiyor çünkü her yolun ona çıkacağını, varacağın son durağın yine o olduğunu biliyorsun. Büyüyorsun, olgunlaşıyorsun aslında hayatın sana getirdiklerine karşı ayakta kalabilmek için. İleriye dönük hayallerini gerçekleştirebilme umuduyla daha sağlam basıyorsun yere. İnanıyorsun, en çok da yaratıcıya. Çünkü biliyorsun ki ondan başka hiç kimse sana bu kadar kıymetli, bu kadar eşsiz, bu kadar özel bir hediye vermeyecek. Sana sunduğu tüm güzelliklerin yanı sıra ruhuna eş, gönlünün en güzel yerine taht kursun diye bir melek gönderiyor. Onun yolu senin yolun oluyor, onun yarım kalmışlığına sen tam oluyorsun. Ve sen sevgilinin aşkıyla tüm insanlığı sevebiliyorsun. Adem'i, Havva'sı, taşı, toprağı yahut elması ayrı ayrı sarılıyor sana. Sevgili Kabbani de bizim düşüncelerimizi "... aşk ayın yüzüne yazılmış bir şiirdir, aşk ağacın tüm yapraklarına resmedilmiştir, kazınmıştır..."2 dizeleriyle desteklediğini gösteriyor. Derin bir nefes alarak betimlemelerimi sonsuza kadar devam ettirebilirim biliyorum, ben devam ettiremesem de bir şiirin dizesinden yahut bir şarkının nakaratından çıkıp yeniden dilime dökülecektir bir bir ona dair aklımda ne varsa. Şairimizin de zihninde sevdiğinin gözlerinin 2 Kabbani, Nizar., Aşkın Kitabı, "https://www. google. com. tr/amp/s/siirantolojim. wordpress. com/2013/03/13/askin-kitabi-nizar-kabbani- siirleri/amp/" , (E. T: 15. 07. 2017, 13:36 ) kaldığını " siyah, davetkar ağlamaklı gözler, tanrıdan bir dileğim yoktu, yalnızca, bu gözleri korusun..."3 dizelerinden çıkarabiliyoruz. Velhasıl, sevgili Kabbani'ye ait bu özel şiirin, benim gibi birçok okuru da etkisi altına aldığını düşünüyorum. Kışınızı bahara çeviren, uçsuz bucaksız diyarlarda size medeniyeti bulduran ve her gün uyandığınızda ne kadar şükretseniz de az olduğunu bildiğiniz birinin varlığıdır hayata bağlayan. Yazarımız da genel hatlarıyla yer yer kendine sorular sorarak, yer yer ise yaratıcı ile konuşarak bu hislerini okurlarına da hissettirmeye çalışmıştır. Üzerine sayfalarca yazı yazılabilecek olan "sevmek" duygusunu kendi nazarımda kısaca tarif etmeye çalıştığım bu satırlarımı sonlandırmanın vakti geldi. Kavuşmayı bekleyen yahut kavuşamayan yorgun gönüller için; kavuşmak üzere.