YALNIZLIĞIMIZ VE BİZ

Yalnızlık nedir? Yazıma bu soruyla başlıyorum çünkü buna yanıt vererek okumaya başlamanız daha iyi anlaşılmama yol açacak diye umuyorum. Yalnızlık sözlüklerde tek bir cümleyle tanımlanabilen ama her insanın kendince farklı yorumladığı bir kavram. Yalnızlığı bu kadar özel yapan belki de bu. Yalnızlık iyi midir? Kötü müdür? Yalnızlık paylaşılabilir mi? Yalnızlık bizi güçlendirir mi? Bu soruları herkesin hayatında en az bir kez cevaplandırmaya çalıştığını düşünüyorum ve her seferinde de çok farklı cevaplar çıktığına eminim. Benim bu sorulara yanıtlarımsa oldukça basit: Bilmiyorum, bilmiyorum, bilmiyorum ve bilmiyorum. Bu soruların en sevdiğim özelliği sürekli yanıtın değişmesi, geçen hafta cevaplasam belki evet veya hayır diyebilirdim, haftaya cevaplarsam belki evet veya hayır diyebilirim ama bugün diyemiyorum. İnsanın içinde yaşananlarla o kadar paralel ki bu soruların cevapları, insan gibi her gün farklı olabiliyorlar. Nereden esti bu yalnızlık teması diyorsanız, geçen ay Paris'e gittiğimi önceki yazılarımdan birinde belirtmiştim, döndükten sonra bir türlü aklımdan çıkaramadığım için ben de Paris'i yeniden deneyimleyebilmek için Amelie filmini tekrar izledim. Filmin sonrasında hiç beklemediğim bir şekilde Paris'in yerine yalnızlığı düşünürken buldum kendimi. Nedir bu düşüncelerin diye sorarsanız yukarıdaki paragrafta gördüğünüz karışıklık benim düşüncelerim. Filmin ana konusu olarak gördüğüm insan yalnız olmalı mı olmamalı mı ikileminde buluyorum kendimi. Yalnızlık bence hayatın belirli zamanlarında insana ilaç gibi geliyor. Her şeyden, herkesten uzaklaşıp insanın kendiyle baş başa kalması, kendini gözden geçirmesi çok önemli. Çünkü bazen hayatın akışına öyle bir kapılıp gidiyoruz ki kendimizi tamamen unutuyoruz. Nasıl hissediyoruz, ne düşünüyoruz, ne yapıyoruz bunları gözümüzden kaçırıyoruz. İşte bu noktada insanın kendi yalnızlığına çekilip kendini toparlaması, kafasını yorması gerekiyor. Elbette bu bahsettiğim yalnızlığın geçici olan hali olduğu için bunu farklı bir şekilde değerlendirmek daha doğru olur. Asıl yalnızlık diye adlandırabileceğim insanların yaşam tarzı olarak düşündüğüm yalnızlıksa sürekli yalnızlık. Öncelikle, dediğim gibi ben bu tip yalnızlığı bir yaşam tarzı olarak görüyorum, çevrenizde elbet bu tarz insanlarla karşılaşmışsınızdır. Yalnızlık insanı güçlendirir mi bilemiyorum ama öyle hissettirdiği kesin. Tek başına dünyayı karşına almak insanı güçlü hissettiriyor. Bir karar vermesi gerektiğinde daha kolay gerçekleştiriyor insan yalnız olunca. Ama bana sorarsanız bu tip yalnızlıktaki en önemli şey insanın sürekli kendiyle baş başa kalması. Geçici yalnızlıktan farkı da bu. Sürekli kendinizle baş başa olduğunuzda bütün dünya kendi etrafınızda dönüyormuş gibi hissediyorsunuz. Bütün sorunlar sizin sorununuz, bütün şeyler sizinle alakalıymış gibi geliyor. Yavaş yavaş gerçeklikten koparıyor insanı, işte o noktada yalnızlığın sizi kötü etkilediğini anlayıp ondan vazgeçmeniz gerekiyor. Çünkü gerçekten zihinsel sorunlara götürebilecek kadar güçlü bir şey yalnızlık. Yalnızlığın da bir dozu var, abartmamak gerekiyor. Dönüp baktığımda "yalnızlık da kötü değilmiş aslında" dediğim anlar oluyor ama sonrasında bunun bir bağımlılık gibi olduğunu düşünüp bu fikirleri uzaklaştırıyorum. İnsan, hayatı beraber yaşamanın tadına varacağı insanlarla tanışınca anlıyor sürekli yalnızlığa yönelmenin. Dünya sadece benden ibaret olmayınca daha güzel çünkü üzerinde kafa yoracak, keyif alınabilecek şeyler daha fazla oluyor. İşte bu noktada da "Yalnızlık paylaşılabilir mi?" sorusu çıkıyor karşımıza. Benim en sevdiğim tartışma bu aslında. İki kişinin güçlü bir bağ kurarak beraber yalnızlıklarına çekilmeleri olarak görüyorum bu paylaşımı. Bu iki kişi çok yakın iki arkadaş da olabilir, iki sevgili de, bir anne ve çocuğu da. Hayatta yalnızlıktan hoşlanan insanlar için ideal senaryo olarak görüyorum bunu. Yine yalnızlık içindesin ama yanında her daim olacak bir insanla. Sadece yalnızlığınızı paylaşıyorsunuz, kendi kendinizi delirtmiyorsunuz. Bu bağı da sevgiyle kuruyor olmak en önemli ayrıntı. Karşılıklı sevgi her şeyi yücelttiği gibi yalnızlığı da yüceltiyor. Duyunca kulağa garip geliyor biliyorum ama inanın bana öyle. Umarım herkes bir gün kendi yalnızlığını paylaşabilecek birini bulur. Güney Özdemir