Bardağın İki Tarafı

Acısıyla tatlısıyla, iyisiyle kötüsüyle yaşamaya çalışıyoruz şu hayatı. Hayatın birbirini izleyen iki döngüsü olduğuna inanıyorum. Kimi zamanlar dolu tarafında geziniyoruz, kimi zamanlarsa boş tarafında hayat denen bardağın. Güzel bir haber aldık keyfini çıkaralım derken kötü bir tanesi izliyor onu. Açıkçası bu durumu devletlerin ekonomilerine benzetiyorum. Bir kalkınma dönemi, ardından bir kriz ve yine bir kalkınma... Madem sökecek şafak en karanlık dakikanın ardından, neden hiç bitmeyecekmiş gibi kafamıza takıyoruz yaşadığımız kötü olayları? Bence hayatta mutluluğu yakalayabilmek için hep iyi serüvenler yaşamış olmaya gerek yok. Yapmamız gereken şeyin bardağın hangi tarafında olursak olalım yüzümüzü diğer tarafa çevirmek olduğunu düşünüyorum. İyi durumdaysak kötünün, kötü durumdaysak iyinin varlığını unutmamalıyız ki o durumla karşılaştığımız an kendimizi boşlukta hissetmeyelim, ayaklarımız yere basabilsin. (Resim 1) Hayata Muhtelif Evhamlar Kitabı'ndaki Ceren gibi bakmanın, her şeyden olumsuz bir sonuç beklemenin, kişiyi çok yıpratacağına ve yaşlandıracağına inanıyorum. Bu stresli bakış açısını kaldırabilecek ve buna uzun süre sağlıklı bir şekilde katlanabilecek bir insan yok bence. En başında insan akıl sağlığını kaybetmeye başlar, sonrasında da devamı gelir ve kişi bütünüyle çöker. Bu gerçeği çok iyi biliyordum ama tam tersinin doğru olabileceğini aklımın ucundan bile geçirmemiştim. 2 yıl kadar önce parkta yürüyorken bir amcayı bankta otururken gördüm. Yarım saat kadar parkı turladıktan sonra amcanın hala oturduğunu görünce sohbet etmek için yanına gittim. 60-65 yaşlarında olduğunu tahmin ettiğim amca fırsattan istifade ederek koyu bir muhabbet başlattı. Önce memleketin durumundan girdiğimiz sohbet yavaş yavaş amcanın hayat hikayesine döndü. Çok varlıklı ve kuvvetli bir adammış eskiden. Batırdığı şirketlerini, kaybettiği mülklerini ve hayatın onu nereden nereye sürüklediğini iyice anlattı bana. Fakat büyük bir çelişki sezdim anlattıklarında. Amca anlattığı olayları yaşamış olamazdı, çok genç gösteriyordu. Merak edip yaşını sordum, ne dese beğenirsiniz? Hüseyin amca 89 yaşında olduğunu iddia etmişti ve ben şaka yaptığını zannetmiştim. Kimliğini çıkarıp gösterdiğinde ikna olabilmiştim ancak. Ardı ardına onlarca şeyi merak ettim onunla ilgili ama en çok kafamı kurcalayan bu kadar genç gözükmesinin sırrı olmuştu. Fırsat bu fırsat, hemen soruverdim. Verdiği cevap çok basitti, sinir stres yapmadığını söyledi Hüseyin amca. O kadar sorun yaşadığını ve hiçbirini de dert etmediğini söyledi. İyisine de kötüsüne de bu da geçer diye bakıyormuş Hüseyin amca, ne çok seviniyormuş hiç üzülmeyecekmiş gibi ne de gardını indiriyormuş sorunlar kapısını çaldığında. (Resim 2) Diğer açıdan bakacak olursak sıkıntılar hayatımıza zorluk kattığı, farklılık getirdiği için önemli bence. Hatta bazen keyifli bile kılabiliyor dertlerimiz hayatımızı. Üstünden zaman geçmiş zorluklar içeren anılarımı hatırlarken bazen istemsiz gülümsüyorum ve ne günlerdi be, diyorum kendime. İnsan tecrübe ediniyor engelleri aşarken. Birçok haber hatırlıyorum hayatında dert görmemiş, problem yaşamamış varlıklı insanların yaşamlarına son vermeyi tercih edişiyle ilgili. Rahmetli büyük anneannem sahip olduğumuz iyi kötü anıları baharatlara benzetirdi. Baharatlar nasıl yemekleri tatlandırıyorsa farklı türde yaşanmışlıklar da hayatımızı öyle tatlandırıyordu. Acısı, tatlısı, tuzlusu, ekşisi; hepsi ama hepsi gerekliydi. 95 yaşında vefat etmeden birkaç ay önce hem beden hem de akıl sağlığını bu kadar uzun süre koruyabilmesinin sırrını iyiyi de kötüyü de kabullenmek ve onlarla birlikte yaşayabilmeyi öğrenebilmek şeklinde açıklamıştı. Neticede, kabul etsek de etmesek de o hayat bardağının yarısı boş, diğer yarısı da dolu. O yüzden kendimizi yıpratmamak adına yapılabilecek en uygun şeyin hayatı olduğu gibi kabul etmek olduğunu düşünüyorum. Mutlu olduğumuz anlarda rehavete kapılmamak, dertli anlarımızda umutsuzluğa düşmemek gerektiğine inanıyorum. Umarım ömrünü "bu da geçer" felsefesine adayanlardan oluruz ve hayatın ani hamlelerinde bocalamayız.