Mutluluk İçin Sevmek

Aslında hayatımızı şekillendiren kaybettiklerimiz değil midir hep? Kaybettiklerimizle gelişmez mi bütün düşüncelerimiz, inançlarımız, hatta karakterimiz? Kaybedilenin ne olduğu ya da nasıl kaybedildiği değişse de, kaybedilen her şey bizde derin yaralar açar, hepsinden sonra sorgularız onların önemini ve gelecekte kaybedeceklerimizi. Atalarımızın "Kaçan balık büyük olur." demesi de kayıplarda hissettiğimiz eksiklik hissindendir zaten. Emrah Serbes'in "Erken Kaybedenler" isimli hikaye kitabında da genel olarak anlatılan kaybedişlerdi. Bana, kitapta herkesin kendini bulabileceğini düşündüren sebep de bu. Kitabın içindeki öykülerden en başarılısı "Anneannemin Son Ölümü" isimli öyküydü. Emrah Serbes'in birbirini kaybeden iki insanın birbirlerine tutunuşunu bu kadar güzel anlatması da onun gerçekten çok başarılı bir öykü yazarı olduğunu gösteriyor. Kitapta birbirine bu denli tutunan ve tutunacak başka hiç dalı kalmayan bu iki kişi küçük bir çocuk ve onun anneannesi. Çocuğun anneanneyi, anneannenin çocuğu bu kadar sahiplenişi de her şeyini kaybeden iki insanın kaybetmekten korktuğu tek varlığa verdiği değeri anlatıyor. Ölümün herkesi bir son olarak beklediği bu dünyada henüz pek büyük bir kayıp yaşamasam da onların düştüğü durumu düşünmek bile bu durumun ne kadar acı olduğunu hissetmemi sağlıyor. Zaten istesek de istemesek de hepimizin eninde sonunda yaşayacağı bu değil mi? Hayatımızı kaybettiklerimize göre şekillendiririz demiştim. Annesini ve babasının kaybını anneannesinde canlandıran o çocuk gibi, kocasının ölümünü torununda hisseden anneanne gibi her kayıp başka şeylere sarılmayı gerektirir bizlere. Bu başka şeyler maddi ya da manevi olabilir ama bence onlar en güzelini yapıp manevi değerlere sarılmışlar. Birini kaybedince o kişiye olan sevgilerini başkalarına aktarmışlar ve böylece içlerindeki sevgi hiç eksik olmamış. Parayı ya da birkaç somut varlığı sevmek yerine kendilerine benzeyen bir canlıyı, bir insanı sevmiş onlar. Dünya üzerindeki en güzel olgu olan sevgilerini bir insana vermişler. Böylece sevgilerinin sahip olduğu değeri katlayıp onu anlamlandırmışlar. Hepimiz kayıplarımızda başka değerlere sarıldık ve bundan sonrakilerde de aynısı olacak. Aslında çevremizde çok rahat görebileceğimiz olaylar bunlar. Ama bunu yaşayanın bir çocuk olması çok acı olsa da bir insanın kayıplarla yaşadığı travmayı gözler önüne açıkça seriyor. Zaten çocukken biz de içimizden geçen şeyleri söylemez miydik? Gün geçtikçe kalıplara girmeye çalışan, ağlamayı bile utanç olarak gören bizler de içimizden geçenleri olduğu gibi, korkmadan, utanmadan çevremize gösterebilsek keşke. Belki anneanne ve o küçük çocuğun sevgilerini kaybetmeden hayata tutunma sebepleri de buydu. Anneanne sevmediği başka bir erkekte mutluluk arayabilirdi veya çocuk büyüyünce para, makam gibi geçici değerlere tutunup sevgisini bu değerlerle paylaşabilirdi. Böylece mutluluğu ararken Şahin 2 günümüzde birçok insanın yaşadığı mutsuzlukla yüzleşirlerdi. Ama ne seksen dört yaşındaki bir kadın için ne de on yaşlarında bir çocuk için geçici kavramların bir önemi olmayınca asla ruhlarını kirletmemiş iki insan çıkıyor karşımıza, kalplerinden sevgiyi hiç eksik etmemiş iki insan. Kaybetmenin getirdiği acıyla başa çıkmanın en iyi yolunun sevgi olduğunu düşünürüm hep. Belki kendimden örnek veremeyecek kadar gencim fakat yaşayan insanlara baktığımda, hatta ölmüş insanların biyografilerine baktığımda bunu açıkça görürüm. Yaşadığımız bir üzüntüden dolayı hayata küsmek korkaklık, sevgiyle hayata tutunmak ise savaşmak gibidir. Böyle durumlar karşısında dahi savaşan insanları okuyunca içimde oluşan utanç duygusundan bahsetmezsem olmaz sanırım. Bizler çoğu zaman hayattaki küçük başarısızlıklardan sonra bile pes ediyoruz. Aslında olması gereken bu değil. Savaşmalı, başarmak için elimizden gelen her şeyi yapmalıyız. Zaten mutlu olmak da hayattaki en büyük başarı değil midir? Çocuk ve anneannenin bu davranışları hepimiz için bir örnek olmalı. Hayattaki bütün başarısızlıklar, hatta sevdiklerimizi kaybetmek bile her ne kadar kötü olsa da bu bizim için hayatın bir sonu olmamalı. Sevgiyi kalbimizde hep yaşatmalı ve böylece yaşadığımızın farkına varmalıyız. Karamsarlık yerine aydınlık kaplamalı içimizi her zaman. İnsanı insan yapan sevgiden asla kopmamalıyız. Başarının da, mutluluğun da tek yolu budur.