SESİN VE SESSİZLİĞİN ÖYKÜSÜ

Hayat ince bir çizgi olarak tasvir edilir hep. İnce bir iz, ince bir yoldur herkesi farklı insanlara, olaylara ve amaçlara götüren. Kimisine uzun kimisine ise çok kısadır. Aşık Veysel'e göre uzundur mesela. O uzun ve ince bir yoldadır. Göremediği fakat hissettiği hayat budur. Kaderdir ellere çizilmiş, yazıdır alında ve belki de bu yüzden bir çizgiye benzetilir hayat. İncesine incedir fakat kısalığıdır hayatın ona ince dedirten tanımlayıcılığı. Narin de bir çalgıdır. Her çalanına farklı sesler veren, farklı sahnelere götüren ve en önemlisi de insana kendi şarkısını ezberleten... Kendi hayatının müzisyeni olmak ne güzel şeydir. Sesi bulma, hayatın şarkısına karışma çabası. Kendi besteni yapmak, biricik ve tek; sadece sahibine ait olmak. Çalınmak bir yerde kulağa, başkasının '' şarkısında'' kendini bulmak, belki mırıldanılmak sevgilinin ve dostun ağzında adınla. Hayat bu... İncenin içindeki derinlik. Yaptıkların ve yapacaklarınla derinleşmek. İnce çizgide sonunda sessizliğe bürünmek değil; kalın bir iz olmak bakanların seni hatırladığı... ''Yaptıklarınla ve yapacaklarınla derinleşmek ...''Hayat ince bir yol, üstünde yol boyunca sesini bir yakından bir uzaktan duyduğun bir bando. Hayatına girenlerin, yaptıklarının ve geleceğinin sesi olan çok sesli bir bando bu. Bu yüzden hayat gürültülü bir yol. Ve sen o ince yolu yıllarca geçiyorsun. Sekiz, dokuz, on oluyor, sonra otuz, kırk, altmış... Büyüyor gürültü sen yoluna devam ettikçe ve geldikçe sonra daha da karışıklaşıyor. Birden fazla ses, birden fazla ''şarkı'' giriyor hayatına. Her şarkı bir şey, bir hikaye başlatıyor; yolunu uzatıyor bazen. Yolda kimi şarkıları da çok seviyor fakat bırakamıyor; kimilerini sadece duyuyor ''neden benim yolumda bu ses, bu şarkı? diyorsun. Anlayamıyorsun ama tutuyorsun onu yolunun bir köşesinde. Hayatıma bir yerden bir dörtlükle girmiş diyorsun. Gürültü... Düşüncelerin gürültüsü de hayat denilen ince yolda kafanın içinde hiç eksik olmuyor. Bunlarda söylenilemeyenlerin, içte ukde kalan durumların ya da itirafların gürültüsü. Yıllar geçtikçe kendini dinlemeyi daha çok seviyor, kendini keşfetmeye başlıyor sessizliğin müptelası olmaya başlıyorsun. İşte bu yüksek tempolu gençlik şarkısının kendini sessizliğe alıştırışı yavaştan. Böyle çizilmiş insanın yolu... Hayatın zıtlıklarını, detoneliklerini şarkıya çevirmek insanın gayesi olmuş. Olmalı da... İnsanın gayesi kısa hayatın detoneliklerini şarkılı hayallerle yeniden yazmak olmalı. Bir de seninle şarkını kendi şarkıları gibi eşlik edecek insanlar bulmak. Uzatamasakta, derinleştirmek hayatı... Peki ya gidiyor muyuz gündüz gece? Gidiyoruz. Hem de bazen farkına varamadan, durup düşünemeden.'' Dinle kalbin ne diyor? '' diyen Refik Durbaş'ı dahi duyamadan, adeta koşuştururcasına gidiyoruz. Günler günleri, yıllar yılları kovalıyor; soranlara ''hayatı kaçırmamak için'' diyoruz fakat aslında tam da burada hayatı ıskalıyoruz. Aceleye mahal yok diyenleri de daha yolun başında dalga geçercesine küçümsüyoruz. Hayat ise her biten sessizlikten bir çığlıkla yeniden doğuyor, yeni şarkılara başlıyor. Bir yandan da sessizliğe yaklaşanların duydukları ses biraz daha değişmeye, artık daha tok ve boğuk gelmeye başlıyor. Buna ne demeli? Mermerdeki sessizlik? Evet, değiştirilemez tek sessizlik bu. Sessizliğin sesi. İnce yoldaki sessizliğe gelmeden önceki son dönemeçlerde, amaçlara ve hayallere, iyiliğe ve merhamete hizmet eden hayatların, aslında ince sanılan yolda ne kadar yol aldıklarını, hayatlarını ne kadar dolu geçirdiklerinin farkına varıp onlardan biri olma, kendi şarkını yazabilmiş olma umudu ile arkamıza; bıraktıklarımıza bakıyoruz. Bıraktıklarımızın ince yolun üzerindeki kalın çizgiler olması dileği ile...