BEN BU YAZIYI YAZDIM VE YAZMADIM

Hadi birlikte bir insanın hayatını senaryo haline getirelim; bütün ayrıntılarıyla her hareketinin yazdığı bir senaryo. Bir insanın hayatını yirmi yaşında durdurup, tam da o andan otuz yaşına kadarki sürecinin senaryosunu hadi biz yazalım. Kaç farklı senaryo çıkarabiliriz dersiniz? Etrafındaki diğer insanlara ait onca senaryoyla etkileşim halinde olan milyonlarca farklı senaryo ama tek bir hayat. Bütün bu olasılıkların içinden gerçeğe dönüşense sadece biri. Peki ya diğerleri? Diğerlerinin gerçeğe dönüşmediğini nereden biliyoruz? Gerçeğe dönüştüklerini bilmiyoruz belki ama bu dönüşmedikleri anlamına mı gelir dersiniz? Hepimizin hayatı bir algoritma. Evet, algoritma. Matematiksel ve teknik bir terim. Seçimler yapıyoruz ve tercih ettiğimiz seçenek karşımıza başka seçenekler çıkarıyor. O seçeneklerin içinden tercih ettiğimiz seçenek de bambaşka seçenekleri getiriyor önümüze. Derken, bu upuzun algoritma hepimiz için aynı sona ulaşıyor: Ölüm. Peki ya bu algoritmadaki yol ayrımlarının her birine geri dönüp tercih etmediğiniz seçeneği denemek ve neler olacağını görmek ister miydiniz? Hadi şimdi de sıradaki soruyla kafanızı iyice karıştırayım: Ya bütün bu olasılıkların aslında hepsini yaşıyorsak? Nemo, özel bir bakım odasında tam 117 yaşında bir ihtiyar olarak uyanıyor. Yeryüzündeki son ölümlü canlı olarak... Geçmişine gidiyoruz Nemo'nun, bütün anılarını hatırlayışına tanık oluyoruz; kafamızı allak bullak eden, alışılagelmiş bütün düşünceleri yerle BOZBEK 2 bir eden anılarına. Henüz dünyaya gelmeden önce, unutuluş melekleri işaret parmaklarını sırayla bütün çocukların dudaklarına götürüyor ve dudaklarının üstünde bir çukur bırakarak dünyaya gitmeden önce gördükleri her şeyi unutturuyorlar onlara ama Nemo'yu yanlışlıkla atlıyorlar. Nemo bütün olasılıklarını yaşıyor hayatının, yapmadığı seçimleri eğer yapmış olsaydı sahip olacağı hayatların hepsini yaşıyor. Peki bizim Nemo'dan farkımız ne? Bizim o hayatların içinden sadece birini yaşamamız mı? Hayır. Unutuluş meleklerinin bizi atlamamış ve görevlerini bizim üstümüzde başarıyla tamamlamış olmaları. Bizim Nemo'dan tek farkımız, paralel evrende yaşadığımız diğer bütün hayatları unutmamız. Seçim yapmak ve bu seçimin sonuçlarına geri dönüşü olmayan bir şekilde katlanmak zorunda değiliz. "Her seçim, bir vazgeçiştir" diyoruz ya durmadan. Hiçbir şeyden vazgeçmiyoruz aslında; sadece olasılıkların her birini baştan yaşarken bir önceki yaşamımızı unutuyoruz unutuluş meleklerinin mührüyle. Güneşli bir günde evde yatmak yerine dışarı çıkıp bir kafede otursaydın belki de hayatını değiştirecek bir adamla karşılaşacaktın. İnternette iş ilanlarına bakarken gördüğün ama beni zaten almazlar diyerek başvurmadığın bir işe eğer başvursaydın kabul edilecektin ve şu an sevmediğin bir şehirde, sevmediğin bir işi yapmak yerine çok sevdiğin bir şehirde, seni mutlu eden bir işi yaparak çok daha başarılı olacaktın. Hoşlandığın kızla sınıfta yalnız kaldığında, onun sevgilisi olduğunu düşündüğün çocuğun başka sınıftan çıkıp onun yanına gelmesini beklemek yerine kızın yanına oturup ona karşı hissettiklerini kıza söyleseydin belki de şu an o kız, aslında sevmediği, sadece ilgisi hoşuna gittiği için birlikte olduğu çocukla birlikte olmak yerine seninle birlikte olacaktı. Nemo'nun ucuz diye kalitesiz olduğunu düşünüp almadığı bir kotun satış mağazasının işler kötüye gittiği için kapatılması sonucu işsiz kalan bir adamın, evinde umutsuz bir şekilde yumurta haşlarken sebep olduğu BOZBEK 3 klimatik bir etki yüzünden iki ay sonra yağmaya başlayan ani bir yağmurun bir damlası Nemo'nun elinde bulunan, sevdiği kadının kendi telefon numarasını üstüne yazıp verdiği kağıda damlayıp numaranın silinmesine sebep olmayacaktı eğer Nemo o mağazadan alışveriş yapmaya devam etseydi. Olan ne biliyor musun? Sen o güneşli günü evde yatarak harcadın ve o güneşli günde dışarı çıkıp bir kafede otururken hayatını değiştirecek bir adamla tanıştın. İnternette iş ilanlarına bakarken bir iş gördün ama beni almazlar zaten diye düşündüğün için o işe başvurmayıp sevmediğin işinde çalışmaya devam ettin ve o işe başvurdun, kabul edildin, hayallerinin mesleğinin yaparak çok mutlu bir hayat geçirdin. Hoşlandığın kızla sınıfta sadece ikiniz kalmışken, sen gidip onunla konuşmaya cesaret edemezken, sevgilisi olduğunu düşündüğün çocuk kızı almaya geldi; bir süre sonra kızla çocuk gerçekten sevgili oldular ve gidip o kıza ona karşı hislerini söyleyip onun da aynı hislere sahip olduğunu öğrendikten sonra kızla sevgili oldunuz. Nemo, ucuz diye alışveriş yapmadığı mağazanın kapanması yüzünden, sevdiği kadını kaybetti ve ucuz da olsa kotlarının kaliteli olduğunu düşündüğü için o mağazadan alışveriş yapmaya devam etti; sevdiği kadının ona verdiği numaradan ona ulaşabildi. Yönetmenliğini Jaco Van Dormael'in üstlendiği "Bay Hiç Kimse" beni sicim teorisiyle tanıştırarak, sonsuz bir hayatın içinde gidip gelen küçük birer kum tanesi olduğumuzu gösterdi bana. Ben bu filmi izledim; bambaşka bakıyorum artık hayata, her yaptığım seçimden önce hafif gülümsüyorum önce ve ben bu filmi izlemedim, tek bir algoritmayı tamamlamak için geçiyorum bu dünyanın içinden son komuta doğru. Sonsuzluğa doğru ve sona doğru...