YALNIZLIĞA ALIŞAMAMAK

"Kimi tercih edersiniz? Gitmeyi göze alanları mı, kalmayı bilenleri mi?" diyerek günümüzün klasikleşmiş sorularına değiniyor aslında yazar. Giden mi masumdur yoksa kalan mı? Hangisi terk edendir ya da daha çok üzülendir aslında? Bu soruyu kaç kere duymuşumdur, cevaplamak zorunda kalmışımdır ya da ne kadar farklı cevaplar almışımdır söyleyemem elbet ama iki taraf da yalnız kalmıyor mu bu işin sonunda? Gitmek mesela, bir arayış uğruna mıdır yoksa kaçış mıdır diye düşündürtüyor bu sorular bana. Evet, insan toplumsal bir varlıktır cümlesini ilkokuldan beri duyuyoruz fakat hemen her insanın en büyük korkularından birinin yalnızlık olduğu gibi trajik bir gerçek var günümüzde. Mario Levi'nin Bu Oyunda Gitmek Vardı adlı kitabı da biraz yalnızlık, arayış ve biraz da alışılmışın dışına çıkmayı içeriyor bence. İnsan öyle bir varlık ki aslında, iyi kötü diye ayırt etmeden her şeyi ve herkesi kendine alışkanlık edinebiliyor. Erken kalkmak, spor yapmak veya sigara kullanmakla kısıtlı da değil edindiğimiz alışkanlıklar. Bir insanı bile alışkanlık haline getirebiliyoruz kısa sürede. Belki de yalnızlıktan ne kadar çabuk uzaklaşırsak o kadar iyi diye düşünüyor bilinçaltımız ve hemen harekete geçiyor. Kitabın ana karakterlerinden, orta yaşlarda evli ve çocuklu düzenli bir hayatı olan Saffet'in de karısı tarafından bir mektupla terk edilmesi bu zamana kadar edindiği tüm alışkanlıkların yerle bir olmasına neden oluyor doğal olarak. Düzenli bir hayatı olan adam diyorum ama alışkanlık olarak düşünmesek de, aslında bu düzen bile bizim alıştığımız aktivitelerden oluşuyor ve bozulduğu an boşluğa düşüyoruz haliyle. En basitinden şuanda şikayet ettiğim, yapmaktan nefret ettiğim rutinlerimi düşünüyorum da, hepsi bir anda ortadan yok olsa deyim yerindeyse sudan çıkmış balığa dönerim, ta ki o yeni düzene de alışana kadar. Bu biz öğrencilerin yaz tatilinde yapacak bir şey bulamadığımız için sıkılıp, okul başladığında da yoğunluktan yakınmamız gibi sonsuz bir döngüyle de örneklenebilir aslında. Alışkanlıklarımızın da ötesinde, genç ve enerjik iken bir yere veya bir şeylere bağlı kalma fikri o kadar korkutur ki insanları. Sırt çantasını alıp ve tüm ülkeleri karış karış gezme fikri hemen herkesin hayallerini süslemiştir belli bir dönem çünkü hiçbiri yerim yurdum veya bir düzenin olmayacak diye düşünüp buna üzülmez. Evlenmek veya bir yerden ev almayı bırakın, bir insan ile ilişki kurma fikrinden bile ölümüne korkan insanlar varken, büyümeye başladıkça düzenim bozulmasın diye çabalamak çok ilginç aslında. Saffet de bu yaşadıklarından dolayı kendini yalnızlık içinde düşünüp hüzünleniyor fakat her insanın yapacağı gibi arayış içine giriyor. Biz insanlar yalnız kalamıyoruz neticede, hatta dehşet içinde bakıyoruz bu düşünceye. Moralim bozukken dertleşecek bir insanı bırakın, mutluyken beraber güleceğim bir insan dahi olmadığını düşünemiyorum ben de çoğu insan gibi. Ben ki arada tek başıma kalıp kendimi dinlemeyi seven bir insanım fakat öyle tanıdığım insanlar var ki, yarım saat bıraksanız tek başına yemek yiyemez ve kendini kötü hisseder. Bu ufak ayrıntıları atlayıp olayın geneline baktığımızda ise her insanda az çok bu arayışın ve kaçışın olduğu bir gerçek. Tüm bunları bir kenara bıraktığımızda ise, ne kadar alışkanlıklarımıza sımsıkı sarılıp bırakmamak için dirensek de, arkalarından bir süre ağlasak da bunun önüne geçemeyeceğimizin bilincinde olmalıyız fikrimce. Kendi hayatımda dahi tüm kontrolün benim elimde olmadığını düşünmek az çok korku verse de bana, bu konu için bile elinden ne gelir ki insanın? Ana karakterimiz olan Saffet de ilk başlarda bocalayıp kabullenemese de durumu, önünde sonunda yalnızlığı terk etme cesaretini göstererek kendine yeni bir düzen kuruyor. Sonuçta alışkanlığımız olmuş bir insanın bizi bırakıp gitmesinin önüne geçemeyiz belki evet, fakat tüm bunlardan sonra toparlanmak ve yeni bir düzen için ayağa kalkmak tamamen bizim elimizde olan bir seçim değil de nedir.