"Alçak ruhlu olanlar para arar yüksek ruhlu olanlar ise saadet arar". Nikolay Ostrovskiy Maskelerden Uzaklaşın Daha önce sizler de benim gibi defalarca bir şeylerinizi kaybettiniz değil mi? Anahtarlarınızı, cüzdanınızı belki çok önemli evraklarınızı vs. Bu olay hepimizin başına gelen gündelik hayatın adeta bir rutini haline gelmiş bir durumdur. Ya peki aradığımız şey bizim olsa dahi bulmamız oldukca güç ve hatta neredeyse imkansız bir şeyse? Bu üzüntü bana kalırsa o kadar da basit bir şey değildir. Kaybettiğimiz şeylerin varlığı belki elle tutulur gözle görülür değildir. Hatta belki o kaybettiğimiz şeyi daha önce görmemişizdir veya yaşamamışızdır. Bu satırlarım sizlere kendi içimde tezata düştüğümü düşündürebilir lakin, kabettiğimiz şey mutluluk ve huzursa? Belki etrafimizda değişik maskelere bürünmüş insanların samimiyetsiz hareketlerinin olduğu bir dünyadır aradığımız. Bizimdir içimizdedir o hayat ama belki sadece hayallerimizde. Ayhan Geçgin'in kaleminden çıkmış Uzun Yürüyüş adlı romanda olduğu gibi bizim olan sadece bize ait olan gerçek anlamdaki huzuru ve dinginliği bulabileceğimiz bir yer olabilir o aradığımız şey. Hayali bile yüzünüzde bir tebessüme oluşturabiliyor değil mi? Düşünün sadece bize ait bir yer, gündelik hayatın karmaşıklığı, yoruculuğu ve uğraştırıcılığından eser de yok. İstirahate çekiliyorum. Bir dağın eteklerinde buz gibi rüzgarların estiği bir yerdeyim. Sadece ben var evet sadece ben ve sesleri adeta bir senfoniyi anımsatan kuş toplulukları. Hayatımda samimiyetsizlikleri ve adeta bir hatamı arayan tavırlarıyla yer etmiş o insanların hicbiri yok. Kendime ait bir yer arayışımda böylesine bir hayal gezip gördüğüm yerler göz önünde bulunduruldugu takdirde beni huzura kavuşturuyor. Çünkü orda sadece ben varım bir de hayal dünyam. Herhangi bir baskı, zorbalık, gündelik koşuşturma asla yok. Şimdi bütün bunları bir kenara itelim ve asıl olarak "Neyi, Neden?" aradığımızı ve bu kadar istekli olduğumuzu sorgulayalım birazcık da. Geçgin'in anlattığı gibi yok olma arzusunun tetiklemesi ile yokluğun, var olmamanın arayışı mı? Yoksa birazcık daha ılımlı bir bakış açısıyla bu kargaşadan, insanlardan ve daha geniş bir deyiş ile kent yaşamından mı kaçmak kurtulmak istiyoruz? Yani bu arayışımız daha rahat hissedebileceğimiz bir yer için mi? Yok olmayı bu derece arzulamamızın su götürmez bir nedeni ise bana kalırsa samimiyetsiz insanlar ve artık sırtlan panayırına dönen yaşam döngümüzdür. Charlies Darwin'in bahsinde geçen yapay seleksiyon kuralları gelişen dünyamız ile beraber hayatımızdaki en temel olgu haline gelmiştir. İnsanlar sadece kendi çıkarları doğrultusunda kararlar almak da ve hareket etmektedirler. Evet bu itici çevre ve dünya düzeninden uzaklaşmak istememiz kendimize ait yeri bulma arayışımızın temelinde yatan en büyük faktör olabilir bence. İnsanlar karşılaştıkları problemleri çözebilmek için iki tip çıkar yolu bulur birincisi geçici çözümlerdir. Yapması kolay olanıdır bu. Hemen kaçıcak bir yol bulup problemden uzaklaşırız. Bu çözüm kısa bir süre için geçerlidir. Genel mutsuzluk halimize pek de etkisi olacağı savunulamaz. Diğer çözümleri ise uzun süreli çözümlerdir. Problemin çıkış kaynağındaki faktörlere karşı alınan kararlardır. Bu tür kararlar yürek ister. Zorunlu olan bu kargaşadan uzaklaşıp huzuru, kendine ait olanı aramak için bir yolculuğa çıkmak yalnız cesur insanlara has bir karar olabilir. Bu yolculuğun sonunu bilenimiz yok bana kalırsa, zira bu yolculuğa "Haydi ben gidiyorum!" diyip bu önemli adımı atan bir insan dahi tanımıyorum. Lakin bunu diyebilen insanlar olsaydı şu hayatta eminim ki daha mutlu bir hayat idame ettirirdik. Pek tabii herkesten bu tavrı sergilemelerini bekleyemem, cesurca yola çıkıp kendi huzur ve mutluluklarını aramalarını beklemek normal bir davranış değil. Yola çıkanların kendilerini sorgulamaları veyahut bizlerin daha hicbir şeye başlamadan nasıl olacak acaba diye içimizi yavaş yavaş kemirmemiz yaşamımız içeriside en yıpratıcı sorgulamadır. Hayat bizim hayatımızdır. Söz sahibi olan tek kişi biziz kendi hayatımızla ilgili. Esas olan huzurlu bir hayat idame etmemizdir. Tekrardan bir noktaya değinmek istiyorum, bu yolculuğun sonunda elle tutulur gözle görülür bir şey olacak diye bir kural yok elbette. Soyutluğun içerinde soyutu aramak için çıkılacak bir yolculuk olacak bu. En önemlisi kendi içimizde yaptığımız yolculuklardır. Esas olmazsa olmaz olan insanların bu arayışı benliklerinde yapmaları ve asla pes etmemeleridir. Bu sayede hayatın kurtlar sofrası olması niteliğinden uzaklaşmış olunur ve iç huzurlarına kanaatimce ulaşabilirler.