Görünmez Olmak

Kadın olmanın ne kadar zor olabileceğini hiç bu kadar hissetmemiştim. Kadın olmanın ayıp bir şey olduğunu, bu dünyada yerimizin olmadığını, yüzümüzü bile görmeye tahammül edemediklerini bilmiyordum. Sanki bu dünyada "kadın" diye bir varlığın olmasını istemiyorlar ve adeta bu türü ortadan kaldırmaya çalışıyorlar. Ellerinde olsa bizi diri diri toprağa gömerler ama dinleri, yani Müslümanlık, bunu yapmayı engelliyor. Kadınları öldürmeyi başaramayınca, onlar da kadınların ruhunu öldürmeye karar verdiler. Nasıl mı? Bizi örtünün, çadorun, burkanın içine gömerek... Yüzümüzü, saçlarımızı, gülüşümüzü, ifademizi, kısacası bir insanı insan yapan her şeyimizi öldürmek, bizim kadın olduğumuzu gizlemek istiyorlar. Özgürlüğümüzü, kendimize olan güvenimizi, her şeyimizi elimizden aldılar. Sokağa yanımızda eşimiz, eşimiz yoksa abimiz, kardeşimiz, babamız olmadan çıkmamıza yasak getirdiler. İki kadın asla yolda tek başına yürüyemez çünkü onlara göre kadınlar akılsız, başlarında bir erkek olmadan ne yapacağını bilemeyen, erkeksiz kaldığı an kötü şeyler yapmaya meyilli, basit varlıklardır. Sokakta kız arkadaşlarımızla yürüyemez, bir yere beraber gidemez olduk. Sokakta yürürken sesimizi bile çıkaramıyoruz çünkü kadın dediğin sokakta yüksek sesle konuşmaz, hatta hiç konuşmaz. Yanında erkek varsa kadının konuşmasına ne hakkı var ki? Hele gülmek... Kadınlar asla dışarda yüksek sesle gülemez çünkü onlar zaten her an ahlaklarını kaybetmeye hazır varlıklar. Eğer kadınlar gülerlerse, şeytanı, yani tüm kötülükleri başlarında toplarlar ve günaha davetiye çıkartırlar. Biz başımızı eğerek, hiç kimseyle göz teması kurmayarak, eşimizin, abimizin, babamızın yanında sessiz sedasız sanki hiç yokmuşuz gibi yürümeliyiz. Burkanın, çadorun, örtünün içinde yüz ifadelerimiz de siliniyor. Yolda yürürken insanlar yanımızdaki erkekten dolayı bizi tanıyabiliyorlar çünkü sadece gözlerimiz gözüküyor. Hepimiz birbirimizin aynısı, ruhsuz, tavırları belli olmayan, siyahlar içinde yalnızca bir çift gözümüzün gözüktüğü yürüyen ölüleriz. Bedenimizi gizleyen örtü aslında bizi yavaş yavaş bu dünyadan siliyor. "Kadın" sözcüğü artık hiçbir önem taşımıyor çünkü bizi fiziksel olarak erkeklerden ayıran bedenimizin zarifliği, kıvraklığı bol örtülerin içinde kaybolup gitti. Bu çarşafların, burkaların içinde bedensel olarak bir erkekten hiçbir farkımız yok ki. Kadın kavramını, bedenlerimizi sildikleri gibi yok etmeye çalışıyorlar. Bizi dışarda gören bir insan bize "kadın" diyemez ki çünkü bizi göremiyorlar. Yalnızca önüne bakan iki tane göz görüyorlar ki bu gözlere erkekler de sahip. O zaman bizi 'kadın' yapan ne artık? Sadece susarak, düzene boyun eğerek, yaşayıp gidiyoruz. Varlığımız bile bir imge sadece... Evet bu dünyadayız, yaşıyoruz, nefes alabiliyoruz fakat aynı zamanda bir o kadar da yokuz. Aslında bu dünya kadınlarla güzel, kadınlar bu dünyayı yaşanılabilir kılıyor. Neden mi? Öncelikle, kadınlar bütün nesli temsil eder. Kadın öğrenir ve bu öğrendiğini çocuğuna öğretir. Çocuğu büyür, kendi annesinden öğrendiği herşeyi kendi çocuğuna öğretmeye çalışır. Bu döngü bu şekilde gider ama bir erkek her öğrendiği şeyi kendisine saklar çünkü kadınlar gibi verici değillerdir. Öğrenirler ama bu öğrendikleri şeyler kendilerine faydası olur ama bir kadın öğrendiğinde, öğretir. Bu yüzden bu dünyayı güzelleştirmenin en güzel yolu, kadınları sevmektir, bizi yok saymak değildir. Kadınlar mutlu olduğunda, eşine güler yüzlü tarafını gösterir ve bu eşinin de hayatını olumlu etkiler. Eş işe mutlu bir şekilde gider ve iş verimliliği artar çünkü mutlu olduğu için işini en iyi şekilde yapmaya başlar. Her şey kadında başlar ve kadında biter. Ben kim miyim? Savaş başlamadan önce, dünyanın en neşeli insanı olan, içindeki yaşama sevinci hiç kaybolmayan, kendine son derece güvenen bir kadındım. Şimdi ise Türkiye'de sıkışıp kalmış, her gün aynaya baktığında kendini tanıyamayan, hatta kendi gülüşünün bile neye benzediğini unutan, kendi bedenime iki üç kat bol gelen bir çarşafın içinde ölü gibi gezen bir kadınım.