MUTLULUK HİKAYELERİ

Zülfü Livaneli, muhteşem eserler yaratmaktan vazgeçemiyor. Mutluluk adlı kitabında, verdikleri mutluluk mücadelesiyle kitapta ana karakterler olarak yer alan üç insan, kendilerini kuşatan Türkiye motifleriyle okuyanda sıcacık bir samimiyet duygusu uyandırıyor. İstanbul'dan, Ege Bölgesi'nden, köylerden, şehirlerden topladığı tatları aynı tabakta sunuyor bize Livaneli. Mutluluk kavramı ve arayışlarının farklı farklı olabileceğini öğrendiğim bu kitaptan esin alarak, ben de sizlere üç farklı insandan üç farklı mutluluk hikayesi yazmak istiyorum. Alarmın sesini duyduğumda yataktan alelacele kalktım. Sadece beş saat uyuyabilmiştim. Bunun için yapabileceğim bir şey yok. Uykumu alamadan uyanmalara alıştım çoktan. Tüm evrakları dün geceden yerleştirdiğim çantamı alıp evden çıktım ve caddenin kenarında duran BMW x5 model arabama bindim. İş yerine varıp ofisime geldiğimde oldukça gergindim. Bir saat sonra beni bekleyen çok önemli bir sunumum vardı. Tüm hayatım buna bağlıydı. Eğer başarılı olursam, çok daha iyi bir gelirle çalışmaya devam edecektim. Böylece on yıl içinde istediğim parayı biriktirip kendime yakışır, saray gibi bir ev alabilecektim. İki saat süren sunumumdan sonra odama gelip kravatımı çıkardım ve bir bardak çay söyledim. Başarmıştım. Mutlu olmayı hak ediyordum. Çayımı yudumlarken dışarıyı seyre koyuldum. Hava güneşliymiş, yeni fark ettim. Bu arada kendimi tanıştırmayı unutmuşum. 38 yaşında bir inşaat mühendisiyim, adım Mert. Aybalık 2 Her gün binlercesi geliyor ama bugünkü çok kötü görünüyordu. Ambulansın keskin sesini duyduğumuz anda, görev arkadaşım Yavuz ve ben içerdeysek koşarak dışarı çıkıyoruz. Biraz sonra gelecek hastanın ya da yaralının saniyelerle savaşan hayatı bize bağlı. Ambulans durunca ona ulaşabileceğimiz en yakın noktada hazır bir şekilde bekledik. Ambulans durdu, indirilen kişiyi hemen hastane sedyesine taşıdım. Yüzü gözü kan içindeydi. Trafik kazasına kurban giden bir genç daha, diye düşündüm. Onun kurtulmasını sağlayacak görevimi yapıp, onu olabildiğince en hızlı şekilde pansuman odasına götürdüm. Bana yardımcı olan arkadaşlarımla beraber onu sedyeden yatağa yerleştirdik. Bütün bunlar birkaç dakika içinde gerçekleşiyor belki ama saniyeler bile bazen bir insan hayatında çok büyük önem taşır. Bana düşen görevi bitirmenin mutluluğuyla bahçeye çıktım. Bir insanın hayatını kurtarmakta payım olmasının verdiği mutlulukla bir sigara yaktım. Dumanı derin derin ciğerlerime çektim. Ben ambulans girişlerinde gördüğünüz o ambulans görevlisiyim. Hayat kurtarmanın verdiği mutluluğu, kendi hayatımı tehlikeye atarak ödüllendirdiğim gerçeği kimin umurunda ki? Bu da benim mutluluğum. Kuş sesleri uyandırdı beni. Her sabah olduğu gibi... Yatağımda doğrulup bacaklarımı aşağı sarkıttım. Sanıyorum bir beş dakika sürdü kendimi seyrim. Camdan içeri giren güneşin bedenimi ısıtmasına izin verdim. Uyandığımı sezen kedim Lotus, yatağıma çevik bir şekilde sıçradı. Her sabah olduğu gibi bacaklarıma oturdu ve elimi kafasına koyduğum an bana müthiş huzur veren "mırrr..." sesini duydum. Daha sonra mutfağa gittim. Bu sefer yaklaşık 7 dakikada. Önceki seferlere göre ilerleme kaydediyorum. Havlu kağıtla terimi sildim. Çaydanlığa kaynasın diye su koydum. Yine 3 dakikada. Elmalı tarçınlı çayımın paketini açtım. Kokuyu içime çektim. Cenneti bu küçücük çay poşetine tıkıştırmışlar diye düşündüm. Lotus sütünü, ben çayımı yudumlarken ne güzel bir gün diye düşündüm. Güneşli... "Eee ?" dediğinizi duyar gibiyim, "Mutluluk hikayen nerede?". Tam burada işte. İlk cümleden son cümleye kadar yazdıklarım Aybalık 3 benim mutluluğum. Ben dediğim, 24 yaşında bacakları engelli bir kız. İsmimin önemi olduğunu düşünmüyorum sizin için. "Engelli olan" diye tanımlamayı seviyorsunuz beni. Yine de merak ederseniz adım Ekin. Bacaklarımı kullanabilme yetisini 3 yıl önce bir araba kazasında yüzde 60 oranında kaybettim. Benim mutluluğum da, odamdan mutfağa gittiğim sürenin kısalmasından, kedimin "mırr" sesinden ve elmalı tarçınlı çayımdan ibaret. Mutluluk... Küçük, büyük, orta, mucizevi, günlük, her şeyin içindedir. Yoksa siz hala onu ulaşılamaz mı sanıyorsunuz?