Robotluk mu insanlık mı?

Dünyanın her yerinde disiplin ve düzen vardır. Bu unsurların olmaması zaten etrafta kargaşa yaratır. Günlük hayatta bile trafik lambaları arızalandıkları zaman, trafikte olan bütün insanlar saygısızca ve dikkatsizce en önden geçmeye çalışıyorlar. Ama kırmızı ışık çalıştığı zaman kurallara uyulmak ve ceza yememek için insanlar az biraz daha dikkatli olmaya başlıyorlar. Yani uzun lafın kısası düzen her şeydir. Kargaşayı engellemek için mantıklı ve disiplinli bir yol izlenmelidir. Her zaman düşünmüşümdür, dünyada şimdiki var olan düzenin elbet bir gün değişmesinin gerekebileceğini. Fakat hiç bu kadar kötü olabileceğini düşünmemiştim. Öncelikle insanı insan yapan çevreye karşı, başka insanlara veya belirli olaylara karşı beslediği duygulardır. Ayrıca düşünme yeteneğimiz de bizi diğer canlılardan ayıran en büyük özelliğimizdir. Ama ya bu önemli özelliklerimiz olmadan yaşamaya devam edersek? O zaman insanlık nasıl bir zihinsel farklılık yaşardı ve en önemlisi dünya nasıl bir yer olurdu? Şu anda bilinen her şeyin değişeceği bir dünya, mesela, sevginin olmadığı, fiziksel yolla çocuk yapmanın yasak olduğu ve günün belirli saat dilimlerinde sizi zihin de tutmak ve sonsuz eğlenceye itmek için tasarlanan maddelerle beslendiğinizi hayal edin. Ama en kötüsü anne ve baba kavramının ağza alınamayacak kadar tiksinç ve demode geldiğini kafanızda canlandırın. İşte bu tür bir dünyada yaşamaya tam olarak yaşamak denemez. Her iki cins için de yaşamını sürdürebilmek için birliktelik önemlidir. Bundan ortaya çıkan meyve ise doğanın bize sunduğu en güzel nimetlerinden biridir. Asla ama asla insan oluşumunu kocaman fabrikalarda sanal bir şekilde üretip buna düzen denmemelidir. Sevgisiz büyüyen insanların çoğunun hayatlarından memnun olmadıklarından yüzde yüz eminim. Günün birinde küresel olan sorunlarımızın; savaş ya da kıtlık gibi, bittiğini fark ettikten sonra hayatı sadece eğlenmek için yaşamak pek olası dışı gözükmese de, yine de insanların birbirlerine sevgiyle bakabildiği, her ne kadar kötü ve zor olsa da acının ve kederin bizimle olduğu bir dünyayı tercih ederdim. Bizi insan yapan şey duygularımızdır ve eğer onları da köreltir ya da yok edersek robotlardan farkımız kalmaz. Biz hissetmek için yaratılan varlıklarız çünkü acısıyla, tatlısıyla, kahkahalarımızla ve gözyaşlarımızla hayatın değerini anlayabiliriz. Fabrikalarda yemek üretilir ya da makine parçaları ama kesinlikle ve kesinlikle insan değil! Mutluluk saf bir duygudur ve basit şeylerle ortaya çıkar. Mesela, karşı tarafa gösterilen naziklik ve sevgiyle elde edilebilir. Çünkü hepimiz bir gram dahi olsa sevgiye açız. Robotlaşmış olarak yaşamını sürdürmek, kurallara uymaktan özgür irademizin tozlara dönüştüğü bir yerde kendimizi ne kadar nefes almaya zorlayabiliriz ki, ya da nefes almanın değerini ne kadar iyi anlayabiliriz. Arkadaşlarımızla doyasıya eğlendikten sonra, eve varınca ilk yapmayı düşündüğümüz şeyin eşimizi ya da çocuklarımızı öpmek olduğu, yolda gördüğümüz aç bir evsiz için cebimizden para çıkmadığı zaman üzüldüğümüz ve bir can kaybında, ruhumuzun derinliklerinde kederi hissettiğimiz bir dünya istiyorum. Hayal ettiğim korkunç bir dünya gibi gözükse de tek istediğim toplumun kötü olaylara karşı ruhsuz, bencil veya umarsız olmamasıdır. Şeyda Üzmez Kaos yaratmamak için ortaya çıkarılan aykırı kuralların ve bilim dalında aşırıya gidilmiş ve gelecek nesilleri yeniden şekillendirebilecek türden bir buluşun insanlığa dokunacağı faydalar varmış gibi görünse de, gerçekte olan sadece insanları hissiz bir et parçasına dönüştürmekten başka bir şey değildir. Böylesine iddalı olan yeni cesur dünya da yaşamanın tek amacı sınırsız eğlenmekse, kendi dünyamı oluşturmayı gözüm kapalı tercih ederim. Şeyda Üzmez