DUYGULARIMIZIN KONTROLÜ

Kendinizle ilgili en sevdiğiniz veya sevmediğiniz özellik sorulduğunda cevabınız ne olur? Benim, maalesef, iki sorumun da ortak tek bir cevabı var: duygusal olmam. Hayatımda başıma iyi kötü ne geldiyse hep bu illet özelliğim getirdi. İllet dememe rağmen, en sevdiğim özelliğimin de cevabı bu çıkıyor. Peki neden, neden duygular bu kadar önemli ve bizi bu denli kontrol ediyorlar? Çevremdeki insanların davranışlarını gözlemlediğimde, başta annem ve belirli arkadaşlarım haricinde, insanlarda benimle aynı duygusallığı görmüyorum. Her insan farklı olsa bile, aynı duyguları ve duygusal yoğunluğu paylaştığın insanlarla daha iyi ve yakın ilişkiler kurmak mümkün oluyor. Herkes farklı durumlar karşısında farklı fizyolojik ve psikolojik belirtiler gösteriyor, farklı hislere kapılıyor. Kimileri farklı duygulara kapılıp olaylar karşısında buna göre tepkiler gösteriyor, kimileri ise hislerinden çok düşünceleriyle hareket edebiliyor. İkinci durumu yaşayan kimseler genelde daha az duygusal olup, mantıklarını ön plana çıkaran kişileri içeriyor. Ancak hislerimizin veya hissetme seviyemizin belli bir ölçütü yok, sadece kendimin ve benimle aynı seviyelerde hislerini yaşayan insanların şanslı olduğuna inanıyorum. Şanslıyız çünkü duygusalız, veya çoğu kişiden daha fazla hissediyoruz. Hisseden insanlar olarak hayatı daha iyi yaşadığımıza inanıyorum. Yaşam süremiz uzun veya kısa olsun, önemli olan nasıl yaşadığımız, nasıl yaşadığımız da duyguları ne kadar hissettiğimiz. Örneğin, ortalamanın üstünde bir yaşam süresine sahipsindir, bu süreyi ortalama bir düzenle başlar ve bitirirsin. Fakat, insan farklı hisleri ve his yoğunluklarını tatmadan ne anlamı olur ki yaşamın? Birden fazla kişiyi seversin ama ikisini de başka seversin; ettiğin bir kavga olur arkadaşınla veya sevgilinle, hayatta hiç üzülmemiş gibi üzülürsün, fakat bir sevdiğin öldüğünde daha önce yaşadığın bütün üzüntülerin ne kadar anlamsız olduğunu görürsün. Farklı ölçülerdeki hisler ve duygu çeşitleri, bizim karşılaştırma yapmamızı sağlayarak hayatta neyin önemli olduğunu anlamamızı sağlar. Sadece duygularımız için değil, hayatta birçok alanda tezatlıklar iki tarafı da belirginleştirir. En başta siyah, beyazla daha güzel görünür ve insan, üzüldüğünde mutlu olmanın değerini daha iyi anlar. Genelde duygularını uç boyutlarda yaşayan bir insan olarak çevremdekilere göre hayatı daha hak ettiği ölçüde yaşıyorum. İnsanları ne kadar sevebildiğim gördüğüm gibi ne kadar nefret edebileceğimi anlıyorum. Gerçekten üzülebildiğim için çoğu kimseden daha fazla mutlu olmayı ve gülmeyi başarabiliyorum. Duygularım bazen bu uç noktalarda kontrolümü ele geçirse de, insan her zaman mantıklı karar vermek zorunda değil diye düşünüp kendimi kontrole teslim edebiliyorum. Bu kontrol bizim içimizde gerçekten ne istediğimizden doğuyor, bu sayede istemediğimiz bir şey yapmak yerine gerçekten istediğimiz şeye yönelip aslında farklı açıdan mantıklı bir karar da vermiş oluyoruz. Duygularımızla saçma şeyler de yaptığımız oluyor elbette. Bazen bir şeye olan takıntımızı sevgi sanıp, bu hastalık boyutuna dönüşen takıntıyla baş edemiyoruz. Kendimize ve başkalarına zarar verebiliyoruz. Anlık yoğun duygular bizi geri dönülmez yollara sokup mantıksız kararlar vermemize sebep olabiliyor. Duygularımızla baş edemeyip onları başka duygularla birleştirebiliyor veya dönüştürebiliyoruz. Bu nedenden en sevmediğim özelliğime duygusallığım diyorum, bu duygusallık denizinde insan farkında olmadan kendini boğabiliyor veya duygular tarafından boğulabiliyor. Duygusal olmak iyi veya kötüdür demiyorum, ancak hissederek yaşayan insan gerçekten hayatta neyin önemli olduğunun ayrımına varabilir, yaşamın farklı noktalarını fark edebilir, yaşamaktan acısıyla tatlısıyla zevk alabilir. Duygularının karşısında kontrolü kaybetme ve hislerimizin bizi yıpratma korkusuna kapılarak duygusallıktan kaçındığımız için, belki de, gerçek mutluluktan da farkında olmadan kaçınmışızdır.