HER ŞEY İNSANLAR İÇİN

Her insan hayatını geleceg iyle ilgili kurdug u hayalleri, mutlak planları ile sürdürme gayesinde yas ar. Kendi ayaklarının üstünde durmaya çalıs an tüm bu bireylerin isyanı ise hep çocuk kalamamak üstüne olmus tur. Küçük yas lardayken en büyük sorunu belki de çok istedig i bir oyuncag a boyun büküp uzaktan bakmak olan insanlık, yas ilerledikçe bu masum dertlerini özler hale gelir çünkü. Hayatın tozpembe olmayıs ını fark eden, siyahla da beyazla da, gerçeklig in tüm çıplaklıg ıyla kars ı kars ıya kalan bu kis ilerin önüne iki farklı yol sunulur, hangisinde ilerleyecekleri ise kendilerine bırakılır. Seyirci mi olacaksın bu hayatta yoksa oyuncu mu? Kendi hayatını mı yas ayacaksın; yoksa bas kalarının senin için çizdig i hayatı mı? I s te tam bu karar as amasında, yol ayrımında durup düs ünürken, hayatına yön vermede insana yardım edecek birtakım etkenler oluyor. Sana hiçbir zaman altın tepside sunulmayacak mutlulug un anahtarları her zaman bu hayatı kendi yazıp oynayanların elinde olmus tur. Bulundukları her kötü anı; umutlarını yitirmeden sonuna kadar giderek as an bu insanlar için hiçbir dert yeterince büyük deg ildir. Çünkü bu insanlar bilirler ki, yas adıkları her acı her hayal kırıklıg ı onlar için birer ders nitelig indedir. Her genç birey gibi, benim de bunları ög renebilmem, vazgeçmemeyi bas arabilmem zaman aldı. Tam hayallerimi yas ayacag ım dedig im anda belki de içinde olmak istedig im rüyadan en uzak yerde buldum kendimi. Tamamen beklentilerden uzak bu yeni hayata bas lamak, bunu kabullenip mutlu olmayı ög renebilmek hiç de kolay olmadı. Neticede bas kalarının benim için uygun görüp içine sürdüg ü bir hayata bambas ka bir s ekilde devam etmek zorundaydım ama bir gün yine kendimi yapayalnız hissettig im, her s eyden vazgeçtig im bir anda, en büyük sıg ınag ım olan müzig in sonsuz dünyasında gezinirken ög rendim bırakıp gitmemeyi. Küçüklüg ümden beri idol bildig im, her s arkısından bas ka bir duyguyu ög renerek büyüdüg üm güzel yürekli bir kadının, S ebnem Ferah'ın, bir konserindeki haykırıs ları beni kendime getiren son damla oldu o gece. Yavas yavas yükselen melodiler, belki de hayatın ta kendisini saklıyordu içinde. '' Her s ey insanlar için, görmek ög renmek için, bazen zor da olsa...'' O an, hiç bilmedig im bir yerde bas ladıg ım yeni hayatımın ilk gününe götürdü bu sözler beni; tabi sonrasında yas adıg ım her an, aldıg ım her nefes anlam kazanmaya bas ladı. Bas larda s ikayet ettig im tüm zorluklar, yalnız kaldıg ım, çaresizlikle tanıs tıg ım, kaçıp upuzak yerlere gitmek istedig im her saniyenin o an baktıg ımda ne kadar farklı geldig ini görebilmek, hayata umutla bakmayı ög retti. Yatag a bas ımı 1 koydug umda uzun zaman sonra ilk kez ''Neden bunu yas ıyorum?'' sorusunu sormadım kendime. Vazgeçtig im, kendi kös eme saklanarak hayatımdan çaldıg ım her anın, her kahkahanın acısını çıkarma isteg iyle bas ladıg ım ertesi gün; dünya yeniden tozpembe oluvermis gibiydi, aynı s imdi umutla uyandıg ım her gün oldug u gibi. Yas adıg ın hayatı kendine iyice zehir etmek yerine; silkelenmek, anı yas amak, tadını çıkarmak... Çünkü aslında mutlu olmak da mutsuz olmak da, hayatı kazanmak da kaybetmek de biraz insanın kendi seçimleriyle, alıs kanlıklarıyla dog ru orantılıdır. Çevrendeki tek bir ag acın bile önemini anlayabilmek; bu evrende, yeryüzünde yalnız olmadıg ını bilmek, sevmek, sevilmek... Bir bakıma insanca olan her s eyi benimseyebilmek... Kabullenilmis çaresizlikten dıs a çıkıp, s ikayet etmeyi bırakıp, yıkıcı psikolojiden sıyrılarak yapıcı adımlar atmaya bas lamak... Bunları yapmayı bas ardıg ın, var olus u tüm güzellikleri ve çirkinlikleri ile kabul ettig in o an, yeni güne umutla bas lamamak, en istemedig in anları bile küçük bir tebessüme dönüs türmemek için sebep yok. Bahsettig im seyirci ve oyuncu kavramları da tam bu noktada ortaya çıkar is in dog rusu. Bulundug u kısır döngüyü kanıksayıp ''yas ayıp gitmek'' kavramını benimseyen seyirciler ve umutla, tutkuyla bugününden ög renip yarınını ins a eden oyuncular. Yas adıklarından dert yananlar ve en büyük acılardan bile ders çıkaranlar. Hiçbir gün umut etmek için, yeni bir hayat ins a etmek için geç deg il ve tabii bazen zor da olsa mutlu olmak asla imkansız deg il. 2