SENİN ZİNCİRİNİ KİM TUTUYOR?

Kendi dünyasında olan, bir kaybolmuşluk dalgasına kapanan o kadar çok birey var ki bu dünyada. Kimisi uyuşturucuyla bozmuş kafayı, kimisi yoksulluktan doğal olarak yapacağı bir şey kalmayınca- çekilmiş kabuğuna, kimisi ise Wesley Martin gibi yanlış zamanda yanlış mekanda bulunup yaşadığı olaylar bütününden dolayı değiştirmiş hayata olan bakış "Deniz Benim Kardeşim" açısını. i ilk okuduğum zaman aklıma gelen ilk şey hayata nasıl pamuk ipliğine bağlı tutunduğumuz oldu. Kimi durumlarda dışarıdan basit görünen olaylar, bazı insanların nefes alan ölülere dönüşmesini sağlıyor. Fakat yukarıdakilerle beraber öyle bir kaybolma sebebi var ki; hem hepsinin içinde, hem de nevi şahsına münhasır bir sebep bu kaybolmak için hayatta yaşarken: Duygular. Jack Kerouac bu romanında bana insanı en çok etkileyen şeyin aslında duygular olduğunu bir kez daha hatırlattı. Wesley Martin'in kaybolmuşluğu, bana kendi içimde kaybolduğum zamanları anımsattı. Belki burnumun dibinde dönen bir savaş yoktu ve bu çivisi çıkmış dünyada onun yaşadıklarının yanından bile geçemezdim, fakat ben de ergenlik çağında aşkının kurbanı olmuş bir ergendim. O zaman yaşadığım aşk bir "Edna" değildi belki, hatta belki yaşadığımı sandığım karmaşık bir duygu yumağıydı ama yine de kayıplarda yaşamak için en güzel malzeme olan duygular mevcuttu. Bu kaybolmuşluktan çıkmanın tek yolu yine Jack Kerouac'ın satırlarında mevcut. Zincirlerini kırıp eşsiz bir özgürlük arayışında olmak. Özgürlük, genç bir hukukçu adayı olan benim hayatımda çok büyük yer kaplıyor. Kitabı okumaya devam ettiğimde, bu mesleği neden seçtiğimi bir kez daha hatırladım: İçimdeki yoğun özgürlük arzusunu vücüt buldurup hem kendi özgürlüğümü hem de başkalarının özgürlüğünü savunmalıydım. Kitabın, içimdeki özgürlükçü ruhu dışarı salmasıyla beraber hayattaki yerimizi sorguladım. Acaba gerçekten özgür müyüz? Acaba herkes için zincirlerini elinde tutan birisi ya da birileri var mı? Eğer neredeyse bütün toplumlarda genel kanı olan özgürlüğün aslında kimse için var olmaması kavramı doğru ise; bu tezi Wesley Martin kadar içerlemiş, hayatta kaybolmuş olsa bile sonuna kadar özgürlük için savaşmış biri var mıydı özgürlüğün en saf olduğu yerde, denizlerde? Özeleştiri yapmak gerekirse; ben ne zaman özgürlüğümün benim için neredeyse her şeyden önemli olduğunu söylesem, kendim bile inanamıyorum özgür olduğuma. Bence sadece bebekler özgür gerçekten. Ne isterlerse onu yapıyorlar. Biraz burada oynayayım, biraz orada. Tuvalete gitmeye ne gerek var altımızı değiştiren biri varken, sal gitsin. Ta ki sınav sistemi ile tanışana kadar... Bence her birimiz bir sistemin parçasıyız ve hayat tiyatrosundaki ellerimize yazılıp vermiş rollerimizi oynuyoruz. Bu roller neye göre, kime göre veriliyor peki? Kim pastadan daha büyük bir parça alıyor? Neden? Basit. Fillerle maymunların bulunduğu bir ağaca tırmanma yarışına göre belirleniyor. Kim daha hızlı tırmanırsa ağaca, o kapıyor ödülü. Kimsenin gerçek yeteneklerini ölçmeyen bir sınav sistemiyle alıyoruz yazılı senaryomuzu. Ben de bunu kabullendim artık ne yazık ki, ben de oldum bu sistemin bir parçası her ne kadar içimde büyük bir özgürlük arzusu varsa da. Kitabın sonunda karanlık bir boşlukta kalmak, romanın sonunu bilmemek; kitabın aslında gerçeğe ne kadar yakın olduğunu anlamamı sağladı. Hayatta sonumuzun ne zaman geleceğini asla bilemeyiz sonuçta, aklımıza takılan şeylere çoğunlukla nokta koyamayız bir türlü. Eğer koymak istiyorsak noktayı, bilmek istiyorsak sonumuzu, herkesle ödeşmek, mutlu mesut bir kapanış yapmak istiyorsak hayatın sonunda; ucuz bir romanın içinde yaşamalıyız. ENGİN EGE SARAÇÇI