SAVAŞIN GÖTÜRDÜKLERİ

Savaş ve çocuk.. Birlikte okunduklarında insanların tüylerini diken diken eden iki önemli kavram. Televizyonlarda sürekli karşımıza çıkar bu iki kavramın kaçınılmaz çatışması.. Irakta Suriye'de hayatları çalınmış umutsuz gözler kulaklarımızı çınlatır adeta bir yardım çığlığı gibi.. Mültecilerin savaşta yıkılan evlerinin altında kalan hayatları bütün umutlarını çekip götürür kalplerindeki geleceğe dair. Nasıl bekleyebiliriz ki zaten savaşın çocuklarının umut dolu bakabilmesini bu acımasız ve gaddar dünyaya? Vatanını ve biricik babasını kaybeden küçük bir kız çocuğundan umut dolu bir gülümseme beklememeli hiçbir insan. Hayat bunu reva görmemeli masum yüreklere. Ivana Bodrozic "Hiçbir Yer Oteli" isimli romanında işte böyle bir kız çocuğunu kaleme almış. Kitap insanı savaş ve onun zulmünden etkilenen kurbanları hakkında düşünmeye itiyor ve savaşın nasıl da korkunç bir olgu olduğunu resmediyor her satırda. Tarihimiz boyunca dünya birçok felakete ev sahipliği yaptı binlerce kurban verildi ama hiçbir felaket dünyaya savaşların yaptığı kötülüğü yapamadı, hiçbir deprem Yahudiler ile Müslümanları düşman etmedi, aksine insanları birbirine kenetledi, acıma ve minnet duygularını üst seviyeye çıkardı. Düşman gözüyle baktığımız bazı devletler Türk halkının canını kurtarmak için çadırlar ve kurtarma ekipleri gönderdi Van, Erciş'e. Geleceğe karşı umut ve barış dolu beklentilerimizin kapısı aralandı dünyanın kenetlenmesiyle. Fakat ne yazık ki bu beklentinin sadece ütopik bir düşünceden ileri gidemediği son dönemlerde ispatlanmıştır. Konak meydanında denize karşı otururken Suriyeli küçük bir mültecinin bana söylediği ''keşke ben de denize karşı oturduğumda senin gibi geleceğim hakkında kararlar alabilsem..'' sözü kafamın içinde dolanıp durur ve bu söz umudun yok oluşuna adeta bir kanıttır.. Geleceği inşa edecek olan mühendislerin, doktorların savaşlar yüzünden tutunacak bütün dalları kesilirken gelecek hiçbir zaman iyiye gidemeyecek maalesef. Suriye'deki dram ve dünya genelindeki terör saldırıları geleceğin bize bir uyarısı gibidir sanki . Peki bu uyarılara kulak asan var mıdır bilinmez.. İnsanlar evlerinde oturmuş terör eylemlerini sadece "vah vah!" diyerek izleyip umursamazlıklarını sürdükleri sürece Vukovarda bir anne ağlamaya devam edecek küçük kız çocuğunun hayatı için. Savaş ile ilgili bir özlü söz vardır "Kaybedilmiş bir savaş, kazanılmış bir savaşın yarısı kadar hüzün vermez" işte bu söz savaşın en hüzün verici yanının tehlikeli ve yıkıcı etkilerinden dolayı bir kaybedeni ya da kazananı olmayışı olduğunu gösterir. Savaşı kazanmış gibi gözükenler bile bunlardan kurtulamamaktadır; yıkılmış okullar, üniversiteler yok olan alt yapılar ve savaş için harcanan askeri harcamalar en önemlisi de parçalanmış aileler. Kitapta kızın kardeşinin yazdığı mektupta bu yıkımı rahatça görebiliriz. Savaş başlamadan önce yoksulluk çekmeyen aile savaş ile birlikte her şeyi kaybedip yoksulluğu tattılar. Ne kadar alt yapıyı düzeltecek ekonomiye sahip olsa bile hiçbir ekonomik yardım baba sevgisinden mahrum bırakılmış bir çocuğun hayatını ona geri veremez. "Hiçbir Yer Oteli" kitabında da savaş sebebiyle babasını kaybetmiş bir kız çocuğunun yaşamını gördüm annesinin her gece ağlayışını yüreğimde hissettim. Onu okutmak için verilen çaba kitabı okuyacak anneler için bir gurur kaynağıdır adeta. Bir daha anneler ağlamasın küçük kız çocukları babasız kalmasın diye savaşa hayır demeliyiz, barış içinde yaşamayı öğrenmeliyiz sonda verilen muhteşem mesaj gibi '' Nefes al, nefes ver, nefes alıp ver. Görüyor musun ne kadar kolay?''. "Hiçbir Yer Oteli" bana savaşın korkunç sonuçlarını gösterdi savaşın ortasında kalmış masum bir ruhun yaşadığı zorlu süreçleri görmemi sağladı. Barışa ihtiyacımız olduğu bu dünyada inanıyorum ki bir gün o masum ruhlar sadece top oynarken düştükleri için ağlayacak ve anneler sevdikleriyle birlikte mutlu bir şekilde yaşlanacaklar.