Farklılıkların Birleştiği Nokta

İnsan yaşadığını düşününce hisseder yani en azından benim için. Kişisel gelişim yazılarını okuduktan sonra düşünürüm ve hissettiğim her şeyi yazarım. Bu yazılar beni oluşturur sanki, yazmak beni özgürleştirir. Yukarıdaki resmi kişisel gelişim yazısının başında gördüm ve daha altındaki yazıyı okumadan kalem düşüncelerimin izini bıraktı kağıtta: Hepimiz farklı hayallerin peşinden koşarken hayatı tanımladık kendimizce. Kimimiz "hayat adil değildir." dedi, kimimiz "hayat bu işte." dedi ve kendi şarkısını yazdı, birisi "hayatta mucizelere inanmak gerekir." dedi ve kendi mucizesini kendisi oluşturdu. Bir de parlak fikirlerle bilimde çığır açarak ve kendisine has tarzıyla yazmaktan korkmayarak edebiyatta yeni türlerin ve ölçülerin oluşmasını sağlayarak isimlerini tarihe yazdıranlar oldu. Kısacası herkes kendi hayatlarının efendisi olup kendi farklarını kendileri oluşturdu. Birbirinden farklı binlerce hayat hikayesi; ama hiçbiri birbirinden tamamen farklı değil. Herkes kim olacağını düşlerken, yeni bir işe girerken, çocukluğunda oyun oynarken ve hatta üniversitede, lisede, ortaokulda ya da ilkokulda okurken ortak bir noktada birleşiyor ve sonra bu ortak nokta bizim tamamen birbirimizden farklı kişiliklere dönüşmemizi sağlıyor. Aslında bu ortak nokta için bir soru diyebilirim ve bu soruyu herkesin yakından bildiğini ve insanların hayatlarındaki her dönemde bu soruyla bir şekilde karşılaştıklarına eminim. Bir döneme kadar o soruya senin cevap vermen ve daha sonra ise bu soruyu sorman beklenir. Cevaplar bazen aynı olsa da o cevabı verirken herkesin hayali ve düşünceleri farklıdır. İlerideki bizi oluşturacak olan soru ise: "(Büyüyünce) Ne olacaksın?" Çocukluğumuzdan beri tanıdığımız ve tanımadığımız herkesin bize sorduğu "Büyüyünce ne olacaksın?" sorusu için ilk başlarda bizden ciddi bir cevap beklenmez ve cevaplarımıza genelde insanlar şaşırmış gibi davranıp ardından gülerler. Biz daha neye güldüklerini anlamadan onlara bakarız. Bu soruya verilen ilk cevaplar ilginçtir çünkü beş yaşındaki çocukların hayal güçleri soruyu cevaplar. Prenses, kovboy, şövalye ya da çizgi filmlerde izlenen karakterler cevaplar arasında yer alır. Biz büyüdükçe hayal gücümüz kısıtlanır ve süper bir kahraman olamayacağımızı öğreniriz. Yine de ilginç bir şeylerin parçası olcağımıza ya da dünyayı kurtaracağımıza inanmaya devam ederiz ve cevaplarımız: Başbakan, astronot, şarkıcı, sporcu gibi uzayıp gider. Okula başladığımızda bu soruya yeni cevaplarımız vardı artık. Benim cevabım yazar olmuştu. Okul hayatım devam ettikçe bu sorunun önem kazandığını hissediyordum ve SBS yılı geldiğinde bu soru bir kez daha soruldu. Artık bizden ciddi cevaplar bekleniyordu sonuçta liseye başlayacaktık. Herkese hayallerini ve hedeflerini şimdiden belirlemeye başlamaları gerektiğini söylediler. Tüm öğretmenler de aynı şeyi söylüyordu: "İyi bir üniversiteye gitmek için iyi bir liseye gitmelisiniz.". Lise döneminde "ne olmak istersin?" sorusunu artık herkes ciddiye alıyordu ve verilen cevaplar klasikti: Doktor, mühendis, avukat... Bu cevaplar artık çocuk olmadığımızın bir göstergesiydi ve hayalimizdeki üniversite için şimdiden çalışmaya başlamalıydık. Bu hızlıca verilebilecek bir karar değil. Üniversitede alacağın eğitim tamamen "ne olacaksın?" sorusuna verdiğin cevaba bağlı. Hayatınızın devamını şekillendireceksiniz yani herkesin sizden sıfır hata beklendiği, kendini her anlamda tanıman gereken zaman. En sonunda üniversiteli biri oluyorsun ve "ne olacaksın?" sorusunun cevabını insanlardan çok sen önemsemeye başlıyorsun. Dahası "ne olacağım?" diye kendine sormaya başlıyorsun. Verdiğin cevapları yeterli bulmuyorsun ve bir daha soruyorsun kendine aynı soruyu. Bu soruya başkalarına sorduğunda aldığın cevaplara göre kendi cevabını belirliyorsun. Sonra bir gün geliyor ve soruyu sormayı bırakıyorsun, insanlar sana sormaya bırakıyor. Sanki o soru hiç var olmamış gibi hayatınız devam ediyor. Ve bir gün o soru yine hayatınızın merkezi oluyor; ama bu sefer merakla başkalarına soran siz oluyorsunuz. Dudaklarınızda, soru size sorulurken hissettiğiniz duyguları hatırladığınıza kanıt olan bir gülümseme ise hiç eksik olmuyor. Bir anda kendime geldim. Yine tüm düşüncelerim kağıtta parlıyordu sanki. Bu yazıdaki yaşadığım kısım çocukluğumu hatırlatıyordu bana ve yaşayacağım kısımlar geleceğe güvenle bakmamı sağlıyordu. Hayallerime hala sıkı sıkı tutunuyor olmam bu soruya tebessümle yaklaşmamı sağlıyordu.