YOLDA OLMAK HAYATTIR

'Mercedes'inden başka hayali olmayan insanlar tanıdım' cümlesi herhalde Yolda romanında duyduğum en çarpıcı cümle olabilir. Modern dünyayı ve modern insanın içine sıkıştığı çarpık sistemi belki de farkında olmadan öyle bir şekilde anlatmış ki insan başka söze gerek olmadığını düşünüyor. Kazanmak hırsının ve rekabetin her türlüsünün övüldüğü ve insanların kendilerini unutmayı başladığı kapitalist sistemin en büyük eleştirilerinden biridir Yolda. Sisteme ve insanlara adapte olabilmek adına hayatı ıskalayan bütün insanlara belki de bir yol gösterici. Yolda dünyanın yarattığı bütün lükse, hayatın gösterdiği bütün kurallara bir başkaldırıştır. Sahip olabileceğin onlarca şey varken, bilinçli bir şekilde pejmürde ve yoksul bir yaşamın seçimidir yolda olmak. Bir şeylerin farkında olmaktır, dünyadaki en önemli şeyi araban ya da evin zannetmemektir mesela ya da hayatının en büyük amacının kendini kredilerle bir bankaya hapsetmek olmamasıdır. 'Uslu' olmayan bir yaşam seçmektir yolda olmak, çünkü 'uslu' olursa insan aynılaşır, herkes olur. Her hafta daha fazla para kazanmak için daha çok çalışır ve farkında olmadan hapsolduğu sistem onu tüketmeye başlar. Ömrünü ofisinde gelecek ayın taksitlerini ödeyebilmek için daha çok çalışırken buluverir. İşin kötüsü bu durumun farkında bile değildir 'uslu insan'. Hayatı boyunca kariyerini tehlikeye atmamış ve kurallardan hiçbir zaman sıyrılmamıştır. Engin dağları görmemiş, yağan yağmurda ıslanmamış, çöllerde gezmemiş bir insan, nasıl yaşadığını söyleyebilir? Şiiri ve sanatı sevmeyen, ömründe bir kere aşık olmamış birinin insan olduğu nasıl anlaşılır? Hayat sadece bindiğin arabadan ya da kullandığın telefonun markasından mı ibarettir? İnsan, ömrü boyunca hayatını anlamlı hale getirmeye çalışır. Her insanın hayatı yaşamaya değer kılacak bir amaca ihtiyacı vardır. Buna dayanarak söylüyorum ki hayat tamamen bir arayıştan ibarettir. Bazen aşk, bazen tutkuyla yaptığımız bir iş bu anlamı oluşturur. İşin garibi ise çoğu insan bulamaz bunu. Bulamadığı gibi merak bile etmez. Günlük yaşantısının içine o kadar kısılmıştır ki farkında bile olmaz yaptıklarının boş çabalardan ibaret olduğunu. İşte Yolda bu arayışa çıkmaktan korkmayanların kitabıdır zannımca. Özgürlükten korkmayanların kitabıdır. Hayatın bir arayıştan ibaret olduğunu ve bu arayışın hiçbir zaman bitmeyebileceğini Kerouac'tan öğrendim. Hayatın aldığım ders notlarından ya da ne kadar para kazandığımdan ibaret olmadığını öğrendim yani demem o ki bu kitap bana özgürlüğün soluk bir yansımasını gösterdi. Bulabilmek için yola çıkmak ve kendi hikayemi yazmak zorundayım. Romanı ne kadar beğensem ve takdir etsem de, Kerouac ve arkadaşlarında fazla ve abartılmış bulduğum bir yön var. Kerouac ve arkadaşları, biraz anarşist bir yapıda topluma ait bütün değer yargılarını hiçe sayıyorlar. Bu durum benim içim problem değil. Asıl problem olan nokta şu ki; Kerouac ve arkadaşları çok fazla dibe batmış vaziyetteler. Neredeyse hepsi alkolik bir yaşam sürüyor ve uyuşturucu kullanıyorlar ve bu durum onların asıl amaçlarının önüne geçmiş gibi görünüyor. Zaten yanlış ve çarpık olan bir düzeni, yine çarpık ve yanlış olan bir şekilde protesto ediyorlar. Öyle ki kitabı bazı yerlerinde alkol kokusundan, yazarın sesi duyulmuyor. Sarhoş olmanın kötü bir şey olduğunu düşündüğüm için böyle konuşmuyorum ama Kerouac gibi büyük bir vizyonu olan ve gerçeklerin farkında olan bir insanın en azından yılın yarısını ayık geçirmesini tercih ederim. . Kerouac'ı büyük yazar yapan şey bizim onun yolunu takip etmemizi istemesinden ziyade, her insanın kendi yolunu yaratması gerektiğine olan inancıydı. Bende Kerouac'tan aldığım yetkiye dayanarak diyorum ki; yaşayın, kendi satın aldığınız hapishanelerinizi geride bırakın ve düşün yola. Yol kutsaldır, yol umuttur, yolda hayatınızı bitirirsiniz ama yolu asla bitiremezsiniz. Hiçbir şey yapmazsanız bir roman bitirirsiniz Kerouac gibi.