ULAMA

"Yol, sonu gelmeyen arayışın simgesidir. Anlam bir hedef değildir. Anlam arayışın kendisindedir." 1960'larda "Beat kuşağı" olarak bilinen hareket, özgürlüğün simgesi olarak yola çıkmıştır. Amerika'da bir grup gencin bu uğurda toplanması üzerine herhangi bir edebi akıma bire bir bağlı kalınmadan günümüze kadar sürünerek gelen eserler , bu akımın felsefesini de beraber getirmiştir. Aslında insanlar olarak toplum baskısı sebebiyle çocukluktan itibaren belirli hedeflere kilitlendiriliyoruz ancak bu baskı bizi öylesine körleştiriyor ki "o an" ne yaptığımızı sorgulamıyoruz bile. Bazılarımız doktor, bazılarımız avukat, bazılarımız ise karnını doyurmak uğruna herhangi bir meslek sahibi olmak istiyor. Bu uğurda çocukluk ve gençlik yılları sınavlarla, daha sonrası iş görüşmeleri ve mülakatlarla, en son safhası ise kendi çocuklarımızı bu sistem içerisinde devam etmeye zorunlu kılmaya çalışmak ile geçiyor. -Peki ne oldu şimdi? -Hayat bitti. -Ne uğruna ? -Bilmem ? Yıllar boyu bu replikler ve türevleri aile büyüklerimiz tarafından söylenip durdu ve ne yazıkki hala söylenmeye devam ediyor. Beat kuşağının felsefesi ise bu sistemin içinde kendi hayatlarının sönmesine engel olmak. Önemli olan şey "yol" dur. Bu yaşam süreci esnasında sonuca o kadar çok takılıyoruz ki elimizden kaçan an'ın kıymetini göremiyoruz. Okuduğumuz kitapları zevk almak için değil bize birer basamak olsun diye kullanıyoruz ve zorunluluk insanı uzaklaştırmaktan başka bir şey'e yaramıyor. "Altın Bilezik" kavramı ile yaklaşılarak istenmeden okunan bölümler, "Aç kalırsın!" denilerek vazgeçilen hayaller bu karamsar denizi her gün daha fazla dolduruyor. "The Rolling Stones, The Beatles, Pink Floyd" gibi gruplar bu kuşağın felsefesinin altında şekillenmişlerdir. Barışı an'ı severek gerçekleştireceğimizi bize göstermişlerdir çünkü "yol" anlamın kendisidir. Yolu sevmek gerekir. Önemli olan nereye gittiğin değil, hangi yolu seçtiğindir çünkü her yolun bir sonu vardır ve hafızalarda yer edinecek şey seçtiğin yolda yaşadıklarındır. Sadece sonu düşünmek insanın gününe odaklanmasını engelliyor ve yıllar geçtikten sonra geriye bakıldığında o an'a gelinmek için harcanan zamandan başka bir şey kalmıyor. Ne yazık ki en acı olan şey bu. Keşkelerle yaşamak. Yakın zaman içerisinde İstanbul'a gitme ÇANDAR 2 fırsatım oldu. İndiğim gibi ilk yaptığım şey ise 1960'lar Beat kuşağı'nın eserlerini, her türlü zorluğa rağmen basmaya devam eden "6. 45" yayın evini ziyaret etmek oldu. "Ulama" yı ise tecrübe etme fırsatı bu sayede gerçekleşti. 6. 45 yayın evi her ay bir kere, kendi binalarında müzik ile beraber Beat kuşağının kitaplarının okunduğu "Ulama" adlı bir etkinlik düzenliyor. Toplum baskısı gereği okunması ve basılması müstehcen gözüken bu eserler bir bir seslendiriliyor. Başta ortamın çok elit insanlarca dolacağını kestirmek mümkün değilken içeride gördüğünüz insanların kalitesini anlatmak mümkün değil. Hele kitabı seslendiren insanlardan birisi "Nejat İşler" olurken, arkada fon müziğini yapan ismin "Can Gox" olduğu göz önüne alınınca ortaya tarifsiz bir ortam çıkıyor. Kendi alanlarında bu denli başarılı olan sanatçıların, yazarların vb. diğer insanların bu etkinlikte kendilerini toplumdan sıyırmış durumda olmalarının sebebi ise kesinlikle yol'a verdikleri önemden kaynaklanıyor. Daha ileriye giderken yol'a önem vermek bıraktığın herhangi bir noktanın da hedef noktası olmasını sağlar. Her an bir son değerini taşımayı bilir. Yayın evi sahiplerinden Mete Avunduk'un söylediği çok güzel bir söz beni bu düşüncelere bu denli bağlı kıldı. Belki bu şekilde düşünürsek insanlar an'ın değerini daha iyi anlayabilir. "En büyük zaferi kazandığında bir Antonius olduğunu düşün. Paris'e geldiğini ve o takın altında olduğunu herkesin senin altında olduğunu düşün. Gücün en üstünde olduğunu. Yalnız kaldığın o anda "Ne oldu be? Şimdi ne olacak?" diyorsan kaybedersin sen. Kaybetmişsin. Yani o anda en büyük zaferin içinde kaybetmişsin." Beat kuşağı'nın da dediği gibi ; Yol, sonu gelmeyen arayışın simgesidir. Anlam bir hedef değildir. Anlam arayışın kendisindedir. Karya Çandar 21200707