NORMAL DEĞİLİM, MUTLULUĞU ARIYORUM

Jeanette Winterson'ın sevmeyi ve sevilmeyi aramakla geçen hayat hikayesi beni derinden etkiledi. Sevilerek, severek büyüyen ben ve sevgiyi hiç tanımamış olan Jeanette... Biyolojik annesi tarafından evlatlık verilmiş olmasını her zaman ''istenmeme'' olarak algılayan ve hayatı boyunca bunun etkisinden kurtulamamış olan Jeanette'i anlayabilmek için evlat edinilmiş olmaya gerek yok aslında. Oldukça içten ve mizahla harmanlayarak anlattığı hayat hikayesi okuyan herkesi kısa sürede etkisi altına alıyor ve sevmek, sevilmek, hayatlarımızın amacı üzerine düşünmeye sevk ediyor. Henüz on altı yaşındayken bir kızla ilişkisi olduğu ortaya çıkınca okuduğu kız lisesinden atılmasının üzerine ailesi tarafından reddediliyor Jeanette. Oldukça muhafazakar olan ve evlerine İncil'den başka hiçbir kitabın girmesine müsaade etmeyen annesi Jeanette'e neden kızlara ilgi duyduğunu sorduğunda Jeanette'ten ''Çünkü beni mutlu ediyor.'' cevabını almasının üzerine ''Normal olmak varken neden mutlu olasın?'' diye soruyor. Bunun üzerine biyolojik annesinden sonra, onu büyüten kadın tarafından da reddedilmiş olmanın verdiği ''istenmeme'' duygusunun etkisi altına giriyor Jeanette. Henüz on altı yaşındayken hiç kimse tarafından istenmediğini ve hiç kimse tarafından sevilmediğini idrak eden sevgiye aç Jeanette, kendisine tek başına yaşayacağı bir hayat kurmak ve pes etmeden mutluluğu aramak üzere büyüdüğü evden ayrılıyor. Jeanette'i büyüten Constance haklı olabilir miydi? Normal olmak mutlu olmaktan sahiden daha mı önemli? Normal bir hayat yaşamak mı mutlu bir hayat yaşamak mı? Normal bir hayat idame etmektense sonunda mutlu olacağını bilemeden mutluluğu aramak yanlış bir karar mı? Eğer Jeanette annesini dinleyip mutluluğu aramaktan vazgeçmiş olsaydı, normal olmaya çalışsaydı, ''normal'' insanların yaptığı gibi okulunu bitirdikten sonra biriyle evlenip çocuk sahibi olsaydı daha mı iyi olurdu? Annesine boyun eğseydi, annesinin istediği gibi hareket ederek normal bir hayata sahip olmaya çalışsaydı şu anki hayatından daha mı güzel bir hayatı olurdu? Dünyanın en iyi üniversitelerinden birinden eğitim almış olabilir miydi mesela? Ona dünyaca ün getiren kitapları yazmış olabilir miydi? Şu anki evliliğinden daha iyi bir evliliği mi olurdu? Mutluluğu aramakla geçen hayatında çok sayıda mutsuzluklarla karşılaşmamış, çok kez hayal kırıklığına uğramamış olurdu belki. Mutluluğu aramak için çıktığımız yolda deneyimlediğimiz çok sayıda mutsuzluk o hep aradığımız büyük mutluluğu bulduğumuz zaman önemsiz bir hale gelir mi? Deneyimlediğimiz her türlü kötü duygu üzüntüler, hayal kırıklıkları, kalp kırıkları, tükenmişlikler- bizi yana yakıla aradığımız büyük mutluluğa hazır hale getiren şeyler mi yoksa? O kötü duyguları deneyimlediğimiz için mi daha değerli hale geliyor büyük mutluluğumuz? Aradığımız mutluluk, mutsuzluklarımız sayesinde mi önemli hale geliyor? Eğer mutsuzluğun ne olduğunu bilmeseydik yine de mutlu olabilir miydik mesela? Mutsuzluğu hiç deneyimlememiş olsaydık mutluluğun peşinden bu kadar koşar mıydık? Ne olduğunu anlayabilir miydik mutluluğun eğer hiç mutsuz olmasaydık? Mutluluğun değerini anlamada mutsuzluk en iyi yardımcımız değil midir? Peki ya mutlu olacağımızın bir garantisi yokken yine de çabalamalı mıyız mutlu olmak için? Mutluluğu bulamayacağımızı düşünerek kolay yolu seçip ''normal'' mi olmalıyız? Bir gün mutlu olabilme ihtimalimize sımsıkı tutunmalı mıyız yoksa hiç riske etmeden normal olmayı mı denemeliyiz? Mutluluğu aramak için verdiğimiz o savaş ya sonuçsuz kalırsa? Eğer mutluluğu aramak için çıktığımız o yoldan elimiz boş dönersek? Mutluluğu ararken gösterdiğimiz bütün çabalar sonuçsuz kalırsa, mutluluğu ararken hayatımızı boşa harcamış olursak? O zaman der miyiz ''Keşke mutlu olmaya çalışmak yerine normal olmaya çalışsaydım.'' diye? Yoksa mutluluğu ararken atlattığımız bütün badireler sonunda mutlu olamamış olsak bile bu, normal bir hayat yaşamış olmaktan daha mı iyidir? Eğer siz de Jeanette gibi mutluluk aramaktan asla vazgeçmem diyenlerdenseniz, işiniz ''normal'' insanlarınkinden çok daha zor. Her zaman bir ''büyük mutluluk'' hayaliyle yaşamak, sürekli ''büyük mutluluğa'' ulaşmaya çalışmak ''normal'' insanlar için bezdirici olabilir. Eğer yılmaksızın mutluluğu aramaya devam ederseniz, mutluluğa ulaşacağınıza dair inancınızı hiç kaybetmezseniz ve en önemlisi sonu mutluluğa çıkabilecek olan yolu keyif alarak takip ederseniz karşılaştığınız hiçbir badire sizi yıldırmaz. Yolun sonunda hayal ettiğiniz mutluluğa ulaşamamış olsanız bile en azından denemiş olursunuz. Belki de mutluluğu aramış olmak getirecektir size mutluluğu. Hayal ettiğiniz mutluluğa ulaşamamış olsanız bile denemekten mutlu olursunuz belki de. Kim bilir belki de mutluluk hayal ettiğiniz biçimde olmaz, asıl mutluluğu hayal ettiğiniz mutluluğa ulaşmaya çalışırken bulursunuz ve tescilli ''Normal olmak yerine mutlu oldu.''culardan olursunuz. Belki de mutluluğu aramak, mutlu olmaya çalışmak aslında mutlu olmaktan çok daha kıymetlidir. Eda Su Akkum