Arı Gibi

Küçüklüğümden beri yapmayı en çok sevdiğim şeylerden biri camdan bakıp arabaları izlemektir . Trafiğe yukarıdan bakınca sanki arka arkaya dizilmiş arabaları kovanlarına dönmeye çalışan arılara benzetirim. Hepsinin yetişmesi ve bir an önce yapması gereken birbirinden önemli işleri varmış gibi telaşla hareket ederler. İnsanın telaşlı ve arı gibi çalışkan bireyler olması belki de üretkenlik açısından güzel bir durumdur fakat düşünmeden edemiyorum acaba arı gibi çalıştığımız hayatımızda biraz da balımızın tadına bakmaya zaman ayırıyor muyuz ? Sürekli bir yerlere yetişmeye çalışıyoruz ve hep meşgulüz fakat bu kadar çok şey yaparken acaba zamanızın ne kadarını bizi mutlu eden şeylere ayırıyoruz . Geçenlerde Haruki Marukami'nin "Koşmasaydım Yazamazdım" adlı kitabını okuduktan sonra hayatımı yeniden sorgulamaya başladım. Haruki'nin şimdiye kadar yazdığı en kişisel kitap olarak da bildiğimiz "Koşmasaydım Yazamazdım" bir romandan çok ilham veren bir biyografi tadında. Haruki'nin kitapları dünyanın her yerinde en çok satanlar listesine girsede o hiç bir zaman koşma arzusundan vageçmemiş . Yoğun iş temposuna rağmen hayatında onu en çok mutlu eden şeye hep zaman ayırmış ve hiç ikinci plana atmamış. Nedense çoğumuz ilk önce sorumluluklarımızı en ön planda tutar diğer işlerimiz arda kalan zamanımıza göre halletmeye çalışırız . Örneğin hobilerimiz ya da zevklerimiz karın doyumuyorsa bu gibi isteklerimizi hep erteler , bu kadar işin gücün arasında birde ona ayıracak vakti bulamayıcağımızı düşünürüz . Haruki, zorlu antreman programı ve yorucu yarış temposuna rağmen hiç bu tür bahanelerin altına sığınmamış ve en büyük tutkusundan hiç vazgeçmemiş. Kendisininde bahsettiği gibi çalıştığı yoğun tempoda böylesine düzenli ve emek isteyen bir sporu profosyonel olarak yapmaya çalışmanın fiziksel ve zihinsel anlamda insanda bıraktığı acı ve yorgunluk var. Fakat yazarın da dediği gibi acı kaçınılmazdır fakat acı cekmek bir tercih meselesidir. Zaten hayat bir tercih meselesi ve her güzel şeyin bir bedeli olduğu gibi belki de yoğun tempomuza rağmen hobilerimizi alışkanlıklarımız haline dönüştürmek için ödeyeceğimiz bedel kazancımızın yanında ufak kalır. Düşündüm de bedenime ya da ruhsal gelişimime en son ne zaman vakit ayırdım ? Malesef ki cevabını hatırlayamıyorum bile . Okuduğum bölümü her ne kadar çok sevsem de zamanımı ve enerjimi okula ayırdığım kadar hobilerime de ayırmayı çok isterdim. Benim için dans etmek hayallerime kavuştuğum sihirli dakilar demek. Nasıl ki Haruki' ye ilham veren onu hayata bağlayan en büyük tutkusu koşmak benim sevdamda dans etmek. Sanki dans ederken bambaşka birine, olmak istediğim kişiye dönüşüyorum ve bu rüyadan hiç uyanmak istemiyorum. Uzun süren yorucu bir günün ardından sonra yarım saatlik bir dans düşünülenin aksine bütün günün stresini ve yorgunluğunu üzerimden atmama yeterli oluyor. Fakat dans benim için çok büyük bir tutku olsada zamanımın bir bölümü sadece dans etmye ayırdığım spesific bir programım yok. Yapmaktan bu kadar zevk aldığım tek hobim için bile profosyenel anlamda bir çaba sarfetmiyorum. Bu ne kadar önemsiz bir sorunmuş gibi gözüksede sevdiğimiz istediğimiz düzeyde ve zamanda yapamıyacaksak tüm o koşuşturmalarımızın ne anlamı kalır? Keşke yoğun tempomuzun yanında kendimize de ayırdığımız kısa aralar yaratmayı da becerebilsek. Hariku'nin dediği gibi "Zaman ve enerjiyi ne şekilde dağıtabileceğimize dair bir sıralama gerekiyor. Belli bir yaşa kadar böylesi bir sistemi kendi içimizde oturtamadığımızda ömür denilen şey , odağından yoksun , amaçsız bir hale geliveriyor . " En çalışkan arılar dahi peteklerini bal ile doldurmak için bütün gün çalışsalarda ballarının birazını kendilerine saklıyor. Arıların kıymetlisi bal ise bizimde en kıymetlimiz zamanımız ve enerjimiz . Bedeli her ne olursa olsun arıların da yaptığı gibi balımızın çoğunu öncelik olarak gördüğümüz sorumlukluklarımıza kullansak bile biraz olsun balımızın tadına bakıp tutkuyla ve severek yaptığımız işlere de zaman ayırmak hayatın tadına varabilmek için gerekli değil midir ?