Bozuk Plak

Herhangi biri olmak... Siz de birçok insan gibi sokakta öylesine yürüyen kalabalığa karışıp giden insanlardan mısınız? Sınıfta ismi bilinmeyen, okulda fark edilmeyen, gülümsemekten ve selamlaşmaktan uzak insanlar... "Ben karışmam, ilgilenmem sadece işimi yaparım." diyerek hayatı seyredenlerden misiniz? Eğer bunları tümüyle yaşıyorsanız siz de herhangi birisiniz diyebilirim. Hiç kimsenin hayatında iyi ya da kötü bir iz bırakmadan hayatına devam etmeye çalışan o "yuvarlanıp gidiyoruz"culardan. Peki biz neden böyleyiz ve bunu değiştirmek için neler yapabiliriz? Yüzyıllardır insanın temel amacı yaşamına devam edebilmek, hayatta kalabilmekti. Kimileri hayatını gerçekten dolu dolu yaşarken kimileri de sadece bu dünyadan geçip gitmiş bir sayı olmaktan öteye geçemedi. Tarihten hatırladığımız, örnek aldığımız ve yaşamından onlarca yıl sonra bile ismi anılan tüm insanların hep bir şeyleri sorgulayıp değiştirdiğini hatırlatmak isterim. Elbette çevremizde, toplumda veya dünyada fark yaratmanın, söylenilenin dışına çıkarak değişimin zor olduğunu ben de farkındayım. Herhangi biri olmaktan çıkıp "o kişi" olabilmeyi başaran çok az insan var fakat o kişiler de hayatlarının bir döneminde sadece herhangi biriydi. Şimdiye kadar sıradan ve görünmez bir yaşam sürdürdürmemiz iz bırakma şansımızı kaybettiğimiz anlamına gelmez. Başka bir deyişle, şu anda sistemin içinde olduğu gibi yaşamaya devam etmemiz bir gün bu değişimi bizlerin yapamayacağı anlamına gelmez. Doğduğumuzdan beri konuşmayı, yemek yemeyi hatta ayakkabı bağlamayı hep ailemizden, çevremizden öğrendik. Okumayı yazmayı, oturmayı kalkmayı, her şeyi... Su içmekten yemek yapmaya, banyo yapmaktan temizlik yapmaya, arkadaş edinmekten kavga etmeye kadar her şeyi birilerini izleyerek, gözlemleyerek ve tekrar ederek öğrendik. Hayatımızda yıllar boyunca hep birilerini dinledik, birilerini örnek alıp tekrar ettik. Bu durumun günümüz için kaçınılmaz bir hayatta kalma ve öğrenme şekli olduğunu söyleyebiliriz. Peki ya hayatımız boyunca böyle olmaya devam edersek ne olacak? Tek başımıza hayatımızı iyi yaşayamazsak ve başkalarının hayatına hiçbir şey katamazsak var olmamız anlamsızlaşabilir. Sorgulamadan, itiraz etmeden yaşamak dış dünyamızda kolaya kaçmak iç dünyada zor olanla yüzleşmektir aslında. Haldun Taner'in Gözlerimi Kaparım Vazifemi Yaparım eserindeki Vicdani karakterinin hayatı boyunca sindirilmesini, hiçbir şey elde edememesini ve en sonunda hayata tutunamamasını ele alırsak bu sorunun hayatımızda ne kadar önemli olduğunu anlayabiliriz. Evde aile ne derse onu tekrar ederiz, okulda hoca ne söylememizi isterse onu söyleriz. Gazetede ne yazılması gerekirse onu yazarız, haberlerde ne söylenmesi gerekirse onu söyleriz. Vicdani de korktu, tekrar etti, yolundan sapmaktan korktu ve yeni yollar aramadı, yolunu kestiler sesini çıkarmadı. Bozuk bir plak gibi hayatında hep aynı şeyleri tekrar ederek sindirildi, ezildi. Birtakım korkulardan arınalım ve sesimizi duyuralım, var olduğumuzu hissettirelim, duygularımızı düşüncelerimizi öne sürelim. Susturmaya, düzeni devam ettirmek isteyenlere izin vermeyelim. Milyonlarca insanın mutsuz olduğu bu acımasız dünyaya ayak uydurmak, tüm olanlara sessiz kalıp göz yummak bizim de suçumuz sayılır. Dünyada benim gibi olup bitenleri gören üzülen ve bir şeyleri değiştirmek isteyen yüzlerce kişi var hatta belki siz de onlardan birisiniz. Sizin de vicdanınızın sızladığı, gözünüzü kapatamadığınız olaylar mutlaka vardır. O zaman şu andan itibaren başlayarak adım atalım ve bir şeyleri değiştirmeye başlayalım. Önce kendimizden, çevremizden başlayarak umarım tüm dünyaya etki edebiliriz. Belki de o kelebek biz olabiliriz, kim bilir? "Bozuk plak olmayın. Bozuk plak olmayın. Bozuk plak olmayın. Bozuk plak olmayın..."