Atını Sev, Gözlüğünü Sevme

Merhaba, ben atını seven, çay içenlerdenim siz de sanırım atını seven, kahve içenlerdensiniz. Evet, hal böyleyse, şimdi aramızda bir husumet mi olması gerekiyor? Yoksa düzgün bir şekilde iletişime geçip, birbirimizle bir şeyler paylaşabilir miyiz? Çünkü, sanırım temelde anlaşamadığımız nokta çay ve kahveyi sevip sevmememiz. Ancak iki tarafın da atları sevdiğini biliyoruz, ama bu bizim için önemsiz görünüyor ve bizi bir çatışma içerisine sokuyor. Demek istediğim aslında olayların büyük kısmını göremeyip, sadece ufak bir ayrışmazlıkla birbirimize düşman kesilebiliyoruz. Böyle absürt bir örnek aslında, böyle absürt bir durumu açıklamak için güzel bir yol gibi geliyor bana. Keza yaşadığımız olaylar ve karşılaştığımız durumlar böyle absürtlükleri haklı çıkarma saçmalığından ibaret. Hiçbirimiz doğarken önyargı denilen, özünde aşırı gereksiz, bu kavramla doğmuyoruz. Peki, nedendir ki sonradan insanlara ve olaylara önyargı adı altında, bir nevi at gözlüğüyle bakıyoruz? Her birimiz aslında bir bütünün parçalarıyız ve insanlık denen bir yapıyı, bireysel farklılıklarımız ve özgür düşüncelerimizle oluşturuyoruz. Bizi biz yapan değerlere sahip çıkıp, diğer düşüncelere de belirli bir mantık çerçevesinde bakıyoruz. Nasıldır ki sonra, karşımızdaki insan daha düşüncesini söylemeden, onun hakkında bir yargı oluşturuyoruz ve bu yargı çoğu zaman kötü bir düşünceden ibaret oluyor? Sokakta gördüğümüz, dış görünüşünden dolayı evsiz olduğunu varsaydığımız bir insana olumlu gözle bakmak çok mu zor sence? Farkındaysan, içimizde böyle bir düşünce gezsin istemesek bile, böyle bir düşüncenin o insanı gördüğümüzde kafamızda canlanması sadece saniyeler sürüyor. Ve sadece o insanın dışını gördüğümüz iki saniye içerisinde beynimizin içine sanki çekiçle çakılmış, o çirkin düşünceler bir anda gün yüzüne çıkıyor. Öyle bir dönemdeyiz ki, artık insanlar birbirleri hakkında ilk görüşte iyi şeyler düşünemez hale gelmiş. Buna ek olarak bir de, işin içine birtakım siyasi düşünceler girdiğinde olaylar tamamen sarpa sarıyor. Zaten ben şu zamana kadar, bir olayın veyahut durumun içerisine siyasi düşünceler denilen illetin girmesiyle, oluşan sonuçlarda, iyi olabilecek bir halle karşılaşmadım. Arkadaş, hep mi kavga edeceğiz biz yahu, kimsenin kendi düşüncesini düzgünce söylemeye hakkı yok mu? İşte temel sıkıntı aslında, insanların cahilliğinden, saygısızlığından ve sevgisizliğinden dolayı ortaya çıkıyor. Birine solcu diyoruz, bir ötekine sağcı, sakalı uzun olana dinci, eylemde halay çeken kitlelere de terörist diyoruz. Demek ki ülkede de ne kadar terörist varmış baksana, herkes halay çekiyor. Gelgelelim Nurettin'e. Nurettin, etrafında ağırlıkta olan düşünceler etrafında, tıpkı bizim gibi, yoğrulmuş. Ona da bir gözlük vermişler ve bunu çıkarırsa birtakım yaftalar yapıştırılıp, belirli sıfatlar yüklenip, bulunduğu sosyal çevreden dışlanacağı öğretilmiş. Nurettin'e demişler ki, saçı sakalı uzun şu çocuk teröristtir, o da ne bilsin, düşünmeden yapıştırmış etiketi. Zaten hayatımız buna bağlıymışçasına, etiket yapıştırma denilen oyunu oynuyoruz. Ama meraklıymış da Nurettin, teröristi ortadan kaldırma planları tutmayınca, -ki bunu da düşünmedi değil- o da onları tanımayı denemiş. Bakmış terörist falan diyor ama iyi de anlaşıyorlar, unutuvermiş eski sıfatları, hani unutmamış da geri planda bırakıp keyfine bakmış. Gün gelmiş kendisine faşist diyen teröristlerle, aynı eylemde baş göstermiş. Artık sıfatlar önemsiz olup, arkadaşlık ortaya çıktığından ötürü olsa gerek tabii. Hepimiz, düşüncelerimiz ne olursa olsun, Nurettin'iz aslında. Çünkü o içimizden biri, sen, ben gibi canlı, yaşıyor. Düşünceler asla ölmezler ya, o da öyle yaşıyor işte. Hayatı klişeler üzerinden yaşamamız, sana da bir sorun teşkil etmiyor mu sence? Gözüne bir şeyler çarpmıyor mu, içinde ufak bir kıvılcım çakmıyor mu? Böyle bir hale getirildik dost, bizi biz yapan, bir olmamızı gerektiren şeyleri göremiyoruz bile. Ancak bizi kurtaracak şey ise, bir olmaktan, bütünden geçiyor. Serbes, E. (2016). Üst kattaki terörist. Fatih, İstanbul: İletişim Yayınları.