NOTALARIN ALTINDAKİ HAYAT

Bazen düşünüyorum da sanırım hayatınızı ne kadar düzenli bir şekilde götürmeye çalışırsanız, planladığınız hayattan bir o kadar uzaklaşıyorsunuz. Planlı yaşamanın kötü bir şey olduğunu söylemek istemiyorum. Ancak gelecekle ilgili veya hayatınıza sokmak istediğiniz insanlarla ilgili ne kadar çok düşünürseniz sonunda düşlediğinizin tam tersi bir yaşantıyla karşı karşıya gelebiliyorsunuz. Nasıl diye soracak olursanız, bunun cevabını verebilmek için yeterince şey gördüm mü tartışılır. Fakat ne zaman hayatımda olacağını düşündüğüm, hayatımda yer almasını istediğim bir insanla karşılaşsam sonu hüsranla bitiyor. Ne zaman kendimi planladığım ya da içerisine balıklama dalmadığım, bir şekilde olabilecekleri önceden tahmin edebildiğim bir olaylar zincirinin içerisinde bulsam, kendimi daha çok kaybolmuş hissediyorum ve de bu beni şunu sorgulamaya götürüyor. Planladığım hayat aslında gerçekten yaşamak istediğim, beni mutlu edebilecek hayat mı? Bunları düşünmenizi, yaşantınızı sorgulamanızı size belki bir imge, belki bir kişi, belki de bir ses hatırlatabilir. Bana ise dinledikçe içerisinde kendimi bulduğum, anlamlı sesler bütünü hatırlatıyor. Bana göre müzik bir insanın duygularını ve düşüncelerini ifade edebilmesi için en güzel yoldur. Bazen sözcüklerle anlatamadığın birçok duyguyu ve düşünceyi yalnızca birkaç notanın arkasında saklanmış bir şekilde bulabilir insan ve bazen hiç düşünmediği, bazen ise uzun süredir farkına varmadığı gerçekliklerin içerisine dalma cesaretini bulabilir. Her ne kadar bazı gerçeklikleri göz ardı ederek yaşamaya alışmış olsak da bize aslında bu gerçekliklerden kaçmamamız gerektiğini anlatan belki de küçük bir kıvılcımdır. Bu kıvılcımı bir ateşe dönüştürmek ise bizim kararımız. Ben müziğin içimizde başlattığı sorgulama ateşini seviyorum. Aklımdakilerin ortaya çıkıp beni kendi doğrularımı veya yanlışlarımı tartmaya yaklaştırması hissini seviyorum. Bunu yaparken kulağımda bıraktığı tadı, yani kısacası müziğe dair her şeyi seviyorum. Zihnimde pek çok farklı düşünce uyandıran, bir yandan da kalbimin derinliklerinde birçok farklı duyguyu tatmamı sağlayan bir konserden bahsetmek istiyorum. Bu konser kısaca bahsetmek gerekirse 2010 yılında Londra'da gerçekleşmiş, bedensel olarak orada bulunamamama rağmen dinlediğimde ruhumu tam anlamıyla dolduran bir konser. Klasik müziğin ve deneysel müziğin büyük temsilcilerinden biri olan, İtalyan piyanist ve bestekar Ludovico Einaudi tarafından ve " The Royal Albert Hall Concert" adlı albümnün sahnelemiş olduğu bir konserdir. Benim için bu konseri özel yapan ise kendisini ilk bu konserini izleyerek tanımam ve bestelerine kendimi kaptırmaya o zaman başlamış olmamdı. Bir de zihnimi bitmeyen düşüncelerle, kalbimi büyük bir duygu yoğunluğuyla sarmış olması tabi ki. Öyle hisler tadıyorum ki dinlediğim parçalarda bir anda onlarca farklı duyguyu bir arada yaşıyorum bazen. Üzerimde bu konuda en çok etkisi olan parça Divenire. İtalyanca "olmak" anlamını taşıyan bir sözcük. Parça başladığında sanki içimi acıtan bir şeyler ortaya çıkıyor. Sadece o an o parçanın içerisinde saklanmak istiyorum. Sonra bir an cesaretimi toplamamı söylüyor sanki. Bana hırslı, güçlü olmam gerektiğini hatırlatıyor. Parça biraz durulduğunda ise topladığım güçle birlikte duygularımın esiri olmaktan çıkıp düşüncelerimle bütünleştiriyorum benliğimi. En sonunda kendimi o kadar iyi hissediyorum ki neredeyse tarifsiz diyebileceğim bir duygu. Önce kendimle yüzleşmiş, sonra kendime inanmış ve en sonunda ise her şeyin üstesinden gelebilirmişim gibi bir his beliriyor içimde. Bir yanıyla yaşadığım zorlukları hatırlatırken, başka bir yanıyla hayata tutunmam gerektiğini anlatıyor adeta. Hayatımın her anını planlayarak değil de daha özgürce, aklıma estiğince yaşamam gerektiğini hatırlatıyor. Bunları yaşarken yaptığımız hatalar, onların bize kattıkları kişiliğimizişekillendiriyor. Belki de gerçekten mutlu olacağım hayat kendimi kasmadan, her ince ayrıntıya kadar planlamadan ve en önemlisi anı yaşayıp bundan pişmanlık duymadığım zaman beni bulacak. Einaudi'nin besteleri her dinlediğimde farklı bir anlam katıyor hayatıma. Bazen aşkı anlatıyor insanın kalbine dokunarak, bazen içindeki küskünlükleri, bazen ise her ne pahasına olursa olsun hayata tutunmamız gerektiğini. Kısacası bazı müzikler aslında tam da hayatı anlatıyor. Bize kattıklarıyla ve bizden aldıklarıyla, bizi sevenleriyle bizim sevmediklerimizle, inanmak istediklerimizle ve gerçekte karşımıza çıkanlarla, değerlerimizle ve yargılarımızla, duygularımız, düşüncelerimiz ve karşılaştığımız düşüncesizliklerle bize hayatın kendisini anlatıyor. Elif Nur Özbek