Beni Siz Delirttiniz !

Normal ne demek? Kim belirliyor en normal olanı? Fark ettiyseniz "en" normal olanı dedim. Nasıl yani? Normal olmanın da mı "en" i var? Çok ilginç değil mi? Yaptığımız hareketlerin, giydiğimiz kıyafetlerin, aklımızın en ücra köşesinden geçen belki çok çılgınca belki de toplumda çok ayıplanacak düşüncelerin normal olup olmadığını başkalarıdan öğrenmek. Bana söyleyin kim koydu bu "normal"in kriterlerini! Hayır, anlamadığım nokta şu benimle ilgili en ufak fikrin yokken sen kimsin ki giydiğim kıyafetten ya da saçımın şeklinden benim anormal olduğum tanısının koyuyorsun? Benim görüşümde insanoğlu her daim mükemmeli kovalayan ancak mükemmel zannettiği şeye ulaştıktan sonra onu normal olarak nitelendiren, adeta küçük bir çocuğun abur cubur dükkanında en sevdiği şekeri aldıktan sonra daha fazlasını ve daha renklisini istemesi gibi, aç gözlü bir varlıktır. Ancak, kimsenin fark edemediği konu, ne kadar toplum içinde yaşasak da, her birimiz birer bireyiz. Hepimizin mükemmel olarak kabul ettiği ve ulaşmaya çalıştığı hedefi birbirinden farklı. Her bir bireyin keyif aldığı ve kendine yaşam tarzı olarak kabul ettiği şeyler farklı olabilir. Bundan daha doğal ne olabilir ki? Herkesin ulaşmayı hedeflediği şeyler aynı olsaydı, kalıplardan çıkan sabunlardan ne farkımız olurdu ki? Tabii ki hedeflerimiz, sevdiğimiz ya da ilgilendiğimiz şeylerde benzerlik olabilir ama benim lafım o "popüler kültür" adı altında, o kültür diye nitelendirilen sabun kalıplarına o kalıplara uymayan kişileri sokmaya çalışanlara. Size ne kardeşim? Siz popüler kültürün kölesi olmaya devam edin ama bırakın o modaya ya da artık ne olarak nitelendiriyorsanız o şeye başkalarını uymaya zorlamayın. Bırakın o adam kendi tarzını koysun, sizden farklı düşünsün. Ha eğer size zarar veriyorsa yaptıkları, yargılayın hatta yerin dibine sokun ama ucu size dokunmayan her değneği kendinize doğru çekmeye çalışmayın. Bu düşüncelerimin oluşmasını sağlayan büyük etkenlerden biri de yakın zamanda okuduğum, Oktay Uludok'un, 40 Şizofrenden Bir Öykü adlı yapıtı oldu. Yazarın kendi kafasında dolanan kırk farklı karakterin her birinin düşünceleri ve hayata bakış açıları o kadar farklıydı ki, bir an dönüp kendime baktım benim bile aklımdan dile getiremeyeceğim birçok düşünce geçerken, ben kimim de insanları düşüncelerine göre yargılayacağım? Kitabı okuduktan sonra hayata ve hayatın içindeki "normal" kavramına bakış açım tamamen değişti. Herkesin normal olduğu bir ütopya düşünün. Her ne kadar ütopya desem de, öyle bir yerin distopya olduğunu anlamak için profesör olmaya gerek duyulacağını hiç sanmıyorum. Herkes normal olduktan sonra, normal olmanın kendisi anormal olmayacak mı? Şimdi aklınızda bir bahçe canlandırın, eğer o bahçe sadece sarı lalelerden oluşsaydı mı daha güzel görünürdü, yoksa birbirlerinin arasına karışmış manolyalar, laleler, menekşelerin oluşturduğu bir bahçe mi? Belki o sarı laleler çoğunluğu oluşturabilir ama o bahçeyi güzel yapan her bir çiçeğin bir arada olmasıdır. İşte o sarı laleler toplumdaki çoğunluğu oluşturuyor, diğer çiçekler ise çoğunluğun kendilerini göre normal saymadıkları bireyleri. Sonuç olarak, evet ben sizen farklı düşünen bir deli olabilirim ya da sokakta acıyarak baktığınız anormal çocuk ama bana sakın yaklaşıp da sizin normal olarak içerisinden kendinize göre normal sayılan gözlüğü takmaya çalışmayın. Çünkü kendim sürekli şunu soruyorum: "normal olmanın kendisi ne kadar normal ki?". Gün gelir benim düşüncem ya da hareketlerim size zarar verir, o "gözlüğü" takan her bir kişinin suratıma okkalı birer tokat atmasın izin vermezsem namertim ama hiçbir şey yokken beni kolumdan tutup kendi dünyanıza çekmeye çalışmayın çünkü sizin dünyanızda benim için oksijen yok. O "normal" olarak gördüğünüz dünyanızda ben yaşayamam. Ha bu arada bana deli gözüyle bakanlara da bir çift lafım var: " beni siz delirtiniz! ". -Berk Mehmet Gürlek