KENDİ KARANLIK, BOŞ KUTUMUZ: YALNIZLIĞIMIZ

Yalnızlık nedir? İnsanlar yalnız olmayı hak eder mi yoksa seçer mi? "Senden Önce Ben" kitabının başkarakterlerinden biri olan Will bunu seçmiş gibi görünüyor. İşinde çok başarılıyken, harika bir sevgilisi varken, genç ve zenginken yani hayatının zirvesindeyken bir sabah trafik kazası geçiren Will en aşağıya düşüyor. Bu düşüş onu o kadar etkiliyor ki yıllarca yeni hayatını kabullenemiyor. Tabi bunda Will sakat kaldıktan sonra sevgilisinin en yakın arkadaşıyla birlikte olmasının da payı oluyor. Böylece Will hayatından herkesi soyutlayıp odasından hayatına devam ediyor. Kendi karanlık, boş kutusuna hapsoluyor. Bu çoğumuza çok sıra dışı bir durummuş gibi gelse de aslında her an birinin başına gelebilecek çok olası bir olay. Belki karşıdan karşıya geçerken başımıza gelecek şey yalnızlığımıza ve hayata sırtımızı çevirmemize neden olacak ama kimse bunu aklının ucundan geçirmiyor. Çoğu insanın en büyük korkusudur bu; koca dünyada bir başına kalmak, hayatı yaşarken yanında konuşacak destek olacak hatta birlikte yaşayacak kimsenin olmaması. Kim bu şekilde hayatına devam etmek ister ki? Yalnızlık bazı insanlar için daha ağırdır. Hayatlarında işi araç edinen ve amaç edinen insanlar vardır. Araç edinen insanlar sadece hayatta kalmak için çalışır ve maddiyatı hayatlarının merkezine koymazlar. Bu insanlar için yalnızlık çok zordur çünkü (bana göre)doğru olan şeye yani ilişkilere önem verirler. Amaç edinen insanlar ise işi, parayı hayatlarının merkezine koyarlar, materyalistlerdir ve ne kadar yalnız olurlarsa olsunlar bunu göremezler ta ki para ellerinden kayıp gidene kadar. Kitapta Lou isimli, maddi durumu iyi olmayan ama çalıştığı küçük işlerle mutlu olan ana karakter bana insanın hayatının merkezine neyi koyduğunun ne kadar önemli olduğunu bir kez daha hatırlattı. Çevresindekilerle ve onlarla olan ilişkileriyle ne kadar mutlu olduğunu gördükçe maddiyatın duygularımızı ve hayatımızı yönlendirmemesi gerektiğini düşündüm. İnsan yalnız olduktan ve mutlu olamadıktan sonra paranın ne önemi kalır ki? "Hayatta en çok korktuğun şey nedir?" diye sorsalar yalnızlık derim. Bu benim için hep böyleydi. Kitabı okuduktan sonra ise yalnızlığın insanları gerçekten nelere sürüklediğini, onlara neler yaşattığını gördüm ve bu yalnızlıktan daha da fazla korkmamı sağladı. Kitapta etrafa neşe saçan, insanı hayata döndüren, en küçük şeylerden mutlu olan Lou bile Will'i yalnızlığından kurtarmayı başaramamıştı. Yalnızlık onu öyle bir ele geçirmişti ki artık yaşamayı hak etmediğini düşünüyordu. Belki de bunun sebebi insanların hayatlarındaki en değerli şeylerin diğer insanlar olduğudur. Fark etmesek de biz biraz diğer insanlar için yaşıyoruz. Onlarla mutlu oluyoruz, onların tepkilerine üzülüyoruz hatta onların takdiri için çalışıp çabalıyoruz. Bir kazayla işini, sevgilisini, arkadaşlarını hatta en sevdiği sporu bile kaybeden bir insan için fotoğraflardan başka geriye ne kalır ki. Bu fotoğraflar da sadece şimdiki yalnızlığının ve çaresizliğinin hatırlatıcısıdır. Kitap bana çaresizliği, umudu, acıyı, neşeyi hepsini bir arada yaşattı. Hayatım boyunca yalnızlıktan korkan biri olarak kitabın ilerleyen sayfalarında Will'in Lou'yla birlikte tekrar hayata bağlanacağı, artık yalnız olmayacağı hatta arkadaşlarını kazanacağı umuduna kapıldım. Sonrasında da olayların böyle gelişmediğini gördükçe büyük bir çaresizlik ve üzüntü hissettim. "Yaşama inancını yitirmiş olanı hayata geri döndürmenin imkanı yok." diye düşünenler olabilir ama bence bu kesinlikle yanlış. Çünkü bence yalnızlığı içinde hissetmeyen, etrafında sevenleri olan biri asla öbür dünyaya gitmek istemez. Will Lou'yla geçirdiği bunca zamana rağmen ötanazi yaptırmak istediğinde Lou'nun onu sevdiğine ve hiç yalnız bırakmayacağına inanmadığını ya da Lou'yu yeterince sevmediğini düşündüm çünkü benim gözümde gerçekten seven bir insan artık hayatından mutsuz olmaz ve hayattan farklı beklentileri de olmaz. Bu yüzden Will bu hayatın ona göre olmadığını söylediğinde gerçekten sevmediğinden emin oldum. "Sevmek kuşların bir an boş bıraktığı andır." demiş Melih Cevdet Anday. Belki Will için de böyleydi sevmek, sadece küçük bir an. Sonra da kuşlar gibi uçuverdi bu duygu.