RUHUN BULDUĞU BEDENLER

Dünya nüfusu yaklaşık olarak 7, 44 milyardır.* Bu da demek oluyor ki dünyada 7, 44 milyar farklı hikaye var. İlginç olan bu değil aslında; ilginç olan tüm bu hikayelerin birbirleriyle bağlantılı olup birbirlerinin gidişatını değiştirmesi. Siz bu yazıyı okurken bir sürü farklı senaryo hayat bulmakta ve yarın olacaklara zemin hazırlamaktadır. Azizler ve Günahkarlar bu çeşitli hayatları mükemmel aktarmış bir yapıt. Her sayfada günümüzden bir kesit bulunmakta ve tüm bu değişik hayatlar gerçek hayata bakışını derinleştirmektedir. Etrafımıza dikkatli bir şekilde baktığımızda her bir insan yürüyen kitaplardır aslında. Her insanın farklı bir sırrı, farklı bir imajı vardır. Tamamen olmasa da mutlaka gözlenir bir şeyi belki derin bakışları, belki bir yara izi, belki sigarayı tutuşu, belki yürüyüşü, belki de kıyafetleri onun hayat hikayesini ele verir. Zaten bunu bilinçsizce yapıyoruz, adına da önyargı diyoruz. İlginç olan demiştim ya, biz gerçekten biz olduğumuz için şanslı mıyız? Kim olduğunuzu bilmiyorum açıkçası; ancak olduğunuz kişi olmaktan, ruhunuzun kendi bedeninizi bulmuş olmasından memnun musunuz? Etrafıma baktıkça "olabilecekken olmadığım hayat alternatiflerim"e bakıyorum ve öyle fazla sonlar akın ediyor ki aklıma... Bu yazıyı okuyan biri olarak uyanamayabilirdiniz belki de bugün. Böyle bir yazının varlığından hiç haberdar olmayan biri olabilirdiniz. Belki de bir göçmen olurdunuz; siz "siz" olmasaydınız. Ya da bir teröristin çocuğu olabilirdiniz, bir devrimci olabilirdiniz. Bir sürü tip var çevremizde ve siz onlardan biri olabilirdiniz. Sizi bilmiyorum ama kendimi bir başka tiplemenin yerine koyduğumda rastgele bir şeyler söylemek çok kolay oluyor. Çünkü o kişi değilim. En basitinden "Evliyken başka birisine aşık olsaydım, bunu direkt söylerdim ve ayrılırdım. Çünkü doğru ve en mantıklı olan budur" diyebilmek oldukça kolay bir varsayım. Ancak etrafımda böyle bir olay olduğunda ve benim varsayımımdan uzaksa sonuç, muhtemelen empati kuramayacaktım. Çünkü empati kurmak neredeyse imkansızdır. İnsanlar birbirinden farklıdır, dolayısıyla yaşananlara tepkisi ve yaklaşımı da farklıdır. Bu yüzden empati kurmak çok zordur. Birinin yerine kendinizi tam anlamıyla koyamadığımız için empati kurabilme yetisine sahip olduğumuzu düşünürüz. Ancak bana göre, ne kadar yakın olursak olalım, yaşadıklarımız ne kadar paralel olursa olsun birini anlama güçlüğü çekeriz. Bu normal bir şeydir de zaten. Mesela bir arkadaşımız yaşadığı bir olayı anlatırken onun inebileceği derinliğe asla inemeyiz. Çünkü yaşadıklarından küçük bir parçasını dinliyoruz. Olayın tamamını bildiğimizi, hatta tanık olduğumuzu bile varsaysak, olayı aynı şekilde algılayamıyoruz. Bu nokta da paradoks noktasıdır bir nevi. Olanları tamamen benimseyemeyince " Eğer şu olsaydım..." cümlelerini çok rahat kuruyoruz. Gerçekten etrafımızda sayısız yaşam var ve milyonlarca ihtimalden birisi olduk ve bu hayatı yaşıyoruz. Dediğim gibi, bir göçmen de olabilirdik, para kazanmak için sabah akşam çalışan bir işçi de, ya da hayatta her şeye sahip olan zengin birisi de. Biz kendi hayatımızı yaşarken diğer insanlar, bizim anlayamayacağımız ve yorum yapabildiğimiz o hayatları yaşıyorlar. Yani birileri şu an kendi çocuğunun bir gün şu an sizin yaptığınız gibi bu yazıları okuyup yazabilmesi için para kazanmaya çalışıyor. Kimileri savaşıyor, kimileri savaştan kaçıyor. Etrafımızda olup bitenler hakkında yorum yapmak cidden çok kolay. Birkaç koşulu göz önünde bulundurup "kendimizi birinin yerine koyma"nın hiçbir zorluğu yok. Sanırım, bir sürü alternatif arasından kendi yaşantımız ne olursa olsun en şanslı olduğumuz seçenek, çünkü bilmediğimiz bir şey için arzu duymak saçma olurdu. Bu yüzden göçmen de olsak, işçi de olsak, hasta da olsak, rüya gibi bir aşk da yaşasak bu dünya herkesin ve herkesin hayat hikayesinin sahnesi. Herkes bir şekilde rolünü oynayacak ve gün geldiğinde perde herkes için aynı şekilde kapanacak. * Current World Population". worldometers. 1 Eylül 2016