BUGÜN ŞÜKREDİN!

Bugün evinize dönerken kaldırımdan yürüdünüz, kimi yerlerde kaldırımlarda ağaç yetiştiği için asfalttan yürüdünüz, gelen arabalardan uzak durmak için tekrar kaldırıma geçtiniz. Ertesi gün Kızılay'a giderken her zaman olduğu gibi kaldırımdan yürüdünüz, yolunuzun üstüne birkaç araba park etmişti kaldırıma ve yolunuza devam edebilmek için yine asfalttan yürüdünüz. Başka bir gün, çocukluğunuzda öğrendiğiniz gibi, kaldırımdan yürürken ayağınız sarı bir şeye takıldı ve yere düştünüz. Sonra bir şekilde kalktınız yerden. Peki, hiç bunları yapabildiğiniz için Tanrı'ya şükrettiğiniz oldu mu? Eğer cevabınız hayır ise bir an önce teşekkür etmelisiniz, çünkü eğer görme yetiniz olmasaydı, Allah bunu size bahsetmiş olmasaydı bunların hiçbirini ve daha birçok şeyi yapma kabiliyetine sahip olamayacaktınız. Şükür etmelisiniz çünkü hayat herkese adil bir şekilde davranıyor ve siz bazı insanlara karşı bir sıfır öndesiniz. Okulumun TDP (Toplumsal Dayanışma Projeleri) adlı kulübünün GÖREP (Görme Engelliler Projesi) adlı alt kulübüne üyeyim, görevimiz her hafta sonunda derneklere gidip sekiz ila on üç yaşları arasındaki öğrencilere okutmanlık yapmak. İlk öğrencim Mithat'tı. Mithat, yalnızca ışığa tepki verebiliyor yani ışık dışında bir şey hissedemiyor. Üçüncü sınıf öğrencisi Mithat, zeki ve çok tatlı bir çocuk. Gözlerinin renkli olması ve onun bunu göremiyor olması beni çok üzüyor. Elbette üzüldüğüm başka şeyler var, mesela ama insanların asla bisiklet süremeyecek, yüzemeyecek olmaları, kartopu oynayamayacak veya sevdikleri insanların yüzlerini göremeyecek olmaları. Düşünsenize aşık olduğunuz erkeğin ya da kadının, ne kadar güzel olduğunu asla göremeyecek olduğunuzu ya da dünyanın en güzel manzaralarını, buraları ziyaret edip yakından görmeyi geçtim; fotoğraflardan, televizyondan bile göremeyeceğinizi. Çok zor olmalı kör olmak: renklerin, şekillerin, hayvanların, güneşin, ağacın ne olduğunu bilmemek! Çok zor olmalı körlük, banyonu kendin yapamamak, yemeğini tek başına hazırlayamamak ya da en güzel filmleri seyredememek gibi. İşte bu adaletsiz yaşam savaşında görme yeteneğiniz olduğu için şükretmelisiniz. Merak ettiğim bir şey var: acaba görme yetisi olmayan bir insana hayatı boyunca görmek ile ilgili bir şey söylenmez, görmek diye bir kavram olduğu hissettirilmez ise bu insan görmenin yokluğunu hisseder mi? Araştırma gerektiren bir soru bu öyle değil mi? Ama denek olarak kullanılan kişi bu denli bir gerçeği öğrendiğinde hayata küsebilir, bu ihtimal de var. Ha bir de şu var: biyoloji bölümünden mezun kuzenimle görmeyen insanlar hakkında konuşurken onların gören insanlar hakkında şöyle düşündüğünü söylemişti: bu kadar çok fazla şey görmek gözlerini yormuyor mu? Görebilen bir insan buna nasıl katlanabilir? Çok tuhaf değil mi? Bir keresinde bir film izlemiştim, ne yazık ki adını hatırlayamıyorum. Körler okulunda öğretmenlik yapan genç bir kadının kör olma sürecini ve daha sonrasında da nasıl ayakta kaldığını anlatan bir film. Önce renkleri olduklarından farklı görmeye başlıyor, sonra da bulanık görmeye ve en sonunda da kalıcı körlük yaşıyor. Fakat bırakmıyor hayatı öyle hemen "artık görmüyorum" diye, aksine sımsıkı tutunuyor. Filmin sonunda ise başkarakterin, çok iyi bir hayata sahip olduğunu, kör insanlar adına konferanslar, seminerler verdiğini görüyoruz. Elbette bu filmdeki genç kadın belli bir yaştan sonra bu hastalığa kapıldığı için, doğuştan kör olanlara nispeten daha şanslı. Hiç değilse görerek yapabileceği birçok güzel şeyi deneyimlemiş, ne yazık ki herkes bu kadar şanslı olamayabiliyor. Demek istediğim o ki, herkesin başına göz kaybına uğratacak bir kaza gelebilir, herkes sonu körlüğe uzanan bir hastalığa yakalanabilir. Tam da bugün, şu an görebildiğiniz her şey için şükredin, çünkü gözleriniz olmadan yaşamak çok zor...