BİR MİLLETİN DESTANI

29 Ekim yaklaşırken cumhuriyet bayramının coşkusunu ve altında yatan fedakarlıkları hatırlamanın en iyi yolunu, milletimizin kahramanlığını en iyi şekilde yansıtan Nazım Hikmet' ten başka kimde bulabilirdik? Evet, bu haftanın kitabı(şiirleri) Nazım'dan. Onun muhteşem anlatımıyla bizleri bu günlere taşıyan şehitlerimizi ve gazilerimizi hak ettikleri şekilde saygıyla ve sevgiyle analım bir kez daha... Destanımız Antep' te başlıyor; 'Antepliler silahşor olur, uçan turnayı gözünden kaçan tavşanı ard ayağından vururlar ve arap kısrağının üstünde taze yeşil selvi gibi ince uzun dururlar.' demiş şair. Bizimki tam tersi; korkak, kendine ait düşünceleri olmayan bir genç ama her insanın hayatında bir dönüm noktası olur. Onun ki gül fidanın arkasında saklanırken, bir kaza kurşunun kara bir yılanın kafasını uçurması olmuş. O an kafasında bir şeyler yerine oturmuş olacak ki siperinden fırlamış ve tüm halkı da peşinden sürüklemiş. İşte Antep böyle kazanıldı diye anlatıyor şair. Karayılan önderliğinde, korkusuz bir halkla. Beni en çok etkileyen baplardan biridir bu. Çoğunluğumuz bu şiiri okulda hoca zoruyla okumuştur, bana öyle olmuştu en azından. Klasikleşen bir dudak bükmeyle sızlanmıştım neden şiir okuyoruz diye. Tabii o yaşta macera, bilim kurgu isterdim. Şiir bana göre sıkıcıydı, itiraf edeyim hala da öyle ama Nazım Hikmet'in yeri ayrı oldu bende. Karşılaştığım tüm şiirlerini severek okudum. Neyse konuya dönersek, Karayılan'ın yaşadığı o ani aydınlanmayı bekliyorum bende. Acaba ne zaman herhangi bir amaç için o tutkuyu tadıp, ölümü göze alacağım? Yanlış anlamayın, hayatı seviyorum ama içimde yaptığım hiçbir şey için ateş yanmadı. Sanatçı bir ailenin çocuğu olmak ateşi daha çabuk hissettirmeli ama hala tık yok. Kitabın tamamında bunun sebebini düşündüm. Bir öğretmen hayal edin; öğretmeye hevesli, ülkesini ve dilini çok seven. Öyle bir adam olsun ki bu sonunda savaşmayı seçsin yurdu için. İş bölümünü yanlış bulan, insanlar savaşırken yok olmakla burun buruna bir ülke için, yerinde duramayıp cepheye giden... 'Öyle günlerde yaşıyoruz ki ben bir iş yapabildim diyebilmek için : hep alnının ortasında duyacaksın ölümü.' İşte bu yiğidimiz Nurettin Eşfak' tan başkası değil. Kanaatimce bu karakte rle özdeşleştirmiş kendini şair. Yurt ve lisan sevgisi açısından ve en önemlisi inanış bakımından, ikisi de zaferi imana bağlamayan yegane insanlar baplar boyunca. Yine bir 'tutku olayı' gözüme çarptı bu bapta, yine inandığı değerler için rahat yaşamından vazgeçen bir kahraman... Kuvayi milliye kuvvetlerinden anlatacağım son insansa Şoför Ahmet ve '3 numrolu' kamyonu. Çetrefilli dağ yollarında yol alırken, cephane dolu emektar kamyonun lastiği patlar, vefakar Ahmet kıyafetlerinden vazgeçer soğuk bir akşamda, patlayan lastiği doldurup, teslimatı gerçekleştirebilmek için. Bu kadar çok fedakarlık bu ülkeyi bugünlere ulaştırmak için yapıldı. Kim bilebilir tüm kahramanlarımızın, çocuklarının battaniyeleriyle ıslanmasın diye silahların üstünü örten annelerimizin, canlarından olan gençlerimizin isimlerini? Başlarındaki adamı Atatürk'ü biliriz hepimiz, şair: 'Ve yıldızlar öyle ışıltılı, öyle ferahtılar ki şayak kalpaklı adam nasıl ve ne zaman geleceğini bilmeden güzel, rahat günlere inanıyordu ve gülen bıyıklarıyla duruyordu ki mavzerinin yanında, birdenbire beş adım sağında onu gördü. Paşalar onun arkasındaydılar. O, saatı sordu. Paşalar : Üç, dediler. Sarışın bir kurda benziyordu. Ve mavi gözleri çakmak çakmaktı. Yürüdü uçurumun başına kadar, eğildi, durdu. Bıraksalar ince, uzun bacakları üstünde yaylanarak ve karanlıkta akan bir yıldız gibi kayarak Kocatepe'den Afyon Ovası'na atlıyacaktı.' diyerek anlatır Paşa'yı, milleti karanlıklardan çekip aydınlığa çıkaranı... Kitap sadece bir destandan ibaret değil, eline alan herkes fark etmiştir. Sevgili hayat arkadaşı Piraye için kaleme aldığı şiirlerde bir ayrı güzel, ayrı bir yerden dokunuyor yüreklerimize. Bir an milletimizin zaferiyle coşarken, sonra ki an hüzünleniyoruz hapishanede ki şair ve özgür ama aynı zamanda tutsak karısı için. En iyi bilinen şiirlerden biri Saat 21- 22 Şiirleri' nden 'Ne güzel hatırlamak seni'. Ne güzel hatırlamak çoğu yerde duyduğumuz şiiri, buruk bir gülümseme eşliğinde; 'ne güzel hatırlamak seni : ölüm ve zafer haberleri içinden, hapiste yaşım kırkı geçmiş iken...' İnsanoğlunun en büyük korkularından biri yatıyor bu parçada; tutsaklık. İnsan hür olmak ister, bunun için savaşır. Elde edip yitirmek ne kadar acı. Bu dörtlük gibi hapishanede ki yıllarını konu alıyor bir diğer şiirler silsilesi 'Dört Hapishane'; İstanbul, Ankara, Çankırı ve Bursa. Yurdumuzun dört yanı, acı bir 'turistik gezi' . Almanya ve çevresinde toplama kampları gezmek gibi değil; burada amaç görmek değil, amaç dört duvar arasında, dört şehir gezip gri duvardan başka yoldaş tanımamak. Tam bir anneanne sözü olacak ama iyi oturuyor duruma: Allah (hak etmeyen) kimselere göstermesin inşallah! Bir şiir daha var yeri bende çok özel. Geçen yıl sınıfımı, 12- A' yı delirmekten uzak tutan şarkı 'Mimoza Çiçeğim' ve sonunda ki o dillere destan şiir; 'Çekilmez bir adam oldum yine : uykusuz, aksi, nalet. Bir bakıyorsun ki ana avrat söver gibi, azgın bir hayvanı döver gibi bugün çalışıyorum, sonra bir de bakıyorsun ki ağzımda sönük bir cıgara gibi tembel bir türkü sabahtan akşama kadar sırtüstü yatıyorum ertesi gün. Ve beni çileden çıkartıyor büsbütün kendime karşı duyduğum nefret ve merhamet... Çekilmez bir adam oldum yine : uykusuz, aksi, nalet. Yine her seferki gibi haksızım. Sebep yok, olması da imkansız. Bu yaptığım iş ayıp rezalet. Fakat elimde değil seni kıskanıyorum beni affet...' Biraz alayla ama hep saygıyla taklit ettik Volkan Konak'ı. Zamanında çok gülerdik, sonra bu saygıya dönüştü ve sınıfımın her ne kadar sevmediğim insanlar barındırsa da, bayıldığım bir geleneği haline geldi Nazım Hikmet'in şiiri. 'İnsan ya hayrandır sana, ya düşman. Ya hiç yokmuşsun gibi unutulursun ya bir dakka bile çıkmazsın akıldan...' Rubaisiyle noktalıyorum yazımı. Şehitlerimizin, gazilerimizin, bu millet için çalışmış kimselerin unutulmaması dileğiyle ... Reçete: Lütfen yüce Google'a yazıp dinlemeyi ihmal etmeyin 'Mimoza Çiçeğim' i.