Yalnızlık Üzerine

Kendinizi ne kadar yalnız hissediyorsunuz ya da bu yalnızlığı ne sıklıkla hatırlıyorsunuz? Kimi insanlar vardır ki sürekli çok yalnız olduklarından yakınıp dururlar, en azından yakınabilecekleri birilerine sahip olduklarını hesaba katmadan. Kimileri de kendilerinin en ufak derdini dinleyebilecek birilerine bile sahip olmadığı halde yalnız olduklarını kabul etmezler. Peki o zaman ne demekti yalnızlık? O da güzellik ve çirkinlik gibi göreceli bir kavram mıydı? Yalnızlığın neyi ifade ettiği kişiden kişiye değişebildiği gibi yalnızlığın insana hissettirdikleri de kişiye bağlı olarak değişebiliyor fakat genelgeçer bir durum var ki o da yalnızlığın kişinin kötü hissetmesine ve yaşamdan zevk almasına engel olduğu gerçeğidir. Halbuki, hepimizin kendini zaman zaman yalnız hissettiği vakitleri olmuştur. Asıl mesele bunu ne derece ve de ne sıklıkla hissettiğimizdir. Ben bahsettiğim bu yalnızlık hissini nadir hissettiğimden dolayı hiçbir zaman gerçekten yalnız bir insan olduğumu düşünmedim. Bu nedenle kitapçının birinde denk geldiğim Peyami Safa'nın Yalnızız adlı eserini ismi dikkatimi çektiği için satın alıp okumaya karar verdim. Kitabı satın aldığım ve bitirdiğim süreç içerisinde yalnızlık kavramı üzerinde düşünüp durdum. Bu süre zarfında diğer insanların yalnızlığa bakış açılarını da gözlemlemekle birlikte kendimin de düşünce ve hislerini tarttım. Yalnızlık, her ne kadar insanın sadece çevresindeki insanlarla olan ilişkisine bağlı gibi gözükse de Yalnızız kitabıyla birlikte; aslen insanın kendisiyle ilişkisine bağlı olduğunu fark ettim. Evet, ben yalnız hissetmiyorum ve bunda çevremin de büyük etkisi olduğunu kabul ediyorum. Çok güzel bir ailem ve hepsi birbirinden değerli birçok arkadaşım var ama yalnız hissetmememin asıl sebebi bu saydıklarımdan ziyade kendi benliğimdi. Kendisiyle barışık bir benliğe sahibim ve de bu kendimi yalnız hissetmeme engel oluyor. "Kendi kendimden nefretimin çerçevelediği ve çirkinleştirdiği bir dünyada yalnızım" ( 314) diye yazan Peyami Safa'nın da vurguladığı gibi kendimizle çatışmak yerine kendimizle barışık olmamız bizi yalnızlıktan alıkoyacaktır. Hem kendisiyle barışık olmayan bir kişiyle bir başka kişi ne kadar barışık kalabilir ki? Çevremde bu kadar güzel insan bulunmasının sebebinin de bu olduğunu düşünüyorum. Kendini seven insan herkesi sevebilir ve böylece başkaları tarafından da sevilebilir. Bu yargımın doğruluğuna da yalnızlığından yakınıp duran bir arkadaşımı gözlemleyerek karar verdim. Eskiden lise sınıfımda olan bu arkadaşım, şu an üniversitesinde hiçbir arkadaşı olmadığını ve edindiği arkadaşlıklarının da çok uzun sürmediğinden bahsediyordu. Yalnızız adlı kitabı okumadan ve yalnızlık kavramını detaylıca düşünmeden önce arkadaşımın bu yalnızlığının sebebinin henüz okulunda doğru insanlarla tanışmamış olmasından kaynaklandığını düşünüyordum. Halbuki, yalnızlığının sebebinin bu kişinin kendisine olan nefreti olduğunu fark ettim çünkü bu arkadaşım kendisinin yaptığı hiçbir işten memnun kalmamakla birlikte hayatında karşılaştığı en küçük sorunda bile kendini suçlayabilecek bir kişiliğe sahipti. Mesela zorluğundan ötürü yapamadığı bir sınavda kendini başarısız bir insan olmakla suçluyordu. Bu bahsettiğim kişinin aksine, bense hayatımda karşılaştığım her hatada kendimi suçlayıp kızmak yerine kendimle barışık kalmaya devam edip sorunlarımı bu şekilde halletmeye çalışıyorum. Madem yalnızlık hissi ve çevremizde insanların bulunup bulunmaması bizim kendimizle olan ilişkimize bağlı, nedendir bu insanların kendisiyle olan çatışması? Kendini sevmeyerek ve de bunu dışa vurarak hiç kimse sevilmeyi beklememeli. Bu beklentide olan insanlar, yalnız kalmaya mahkumdur. Kendilerini yalnızlık zindanına kendileri teslim etmiştir. Ne zaman ki kendilerini doğru bir şekilde tanıyıp kendi kişiliklerine nefret duymayı bırakırlar, işte asıl o zaman içinde bulundukları yalnızlık zindanının demir parmaklıklarının, kendilerine duydukları nefret olduğunu fark ederler.