BİR NEVİ MACERA

Çoğu insan hayatta kalmak uğruna yoğun iş temposunda çalışarak geçirdikleri zamana bir ara vermek ister. Bu ara bazıları için günlerce evden çıkmadan dinlenmek, bazıları için de farklı maceralara yelken açmak olarak düşünülebilir. Seyahat etmek de uzun yıllardır bu popüler maceralar listesinde kendisine en üst sıralarda yer edinmiştir. Hem yurtiçi hem de yurtdışı kapıları gerek ara vermek isteyenlere gerek seyahat tutkunlarına her zaman açıktır. Benim yurtdışı maceramın amacı ise bunlardan biraz daha farklı olarak korkularımı yenmekti. Bir gün sosyal medyada gezinirken karşılaştığım Nobel ödüllü Fransız yazar Andre Gide tarafından söylenen bir söz ise bana korkularımı yenme cesaretini verdi. Daha çok girişimcilik üzerine yoğunlaşan bu söz benim de hayatı saklanmadan yaşamamı sağlayacaktı. "İnsan kıyıyı gözden kaybetmeye cesaret edemedikçe, yeni okyanuslar keşfedemez" Gerçekten de öyleydi... Kendi çevrem dışında bir ortamda bulunmaktan çoğu zaman ürkmüşümdür. Yeni dostluklar, yeni başlangıçlar benim için üstesinden gelinmesi oldukça zor engellerdir, ancak bu durumun değişmesi gerektiğinin de farkındaydım. Bu değişimi kendi isteğimle yapmak için Gide'nin sözünü benimseyerek kendimi Milano'daki bir aylık yaz okuluna gitmeye ikna ettim. Hayatımın en zorlu süreçlerinden birisi olacağına inandığım bu seyahat uçağa bindiğim anda alışkın olduğum çevremden başka bir ortama dönüşmüştü. O anda yalnız olduğum düşüncesi beni germişti. Aklımda "Ne yapacağım?", "Nasıl yapacağım?" soruları uçuşuyordu. Her şeye rağmen bu tatlı kargaşanın arkasında da "Ben gidiyorum." deme cesaretini bulduğum için kendimle gurur duyuyordum. Düşünsenize arkadaşınızın olmadığı, daha önce gitmediğiniz bir ülkeye gidiyorsunuz, siz nasıl hissederdiniz? Bilinmedik yüzler, tanınmayan sokaklarla dolu şehirde sabah yaz okuluna giderek farklı insanlarla tanışma korkumu, öğleden sonra da ara sokaklarda kaybolarak yalnız kalma korkumu yeniyordum. Her birinde ayrı duygu barındıran ara sokakların yanında Milano'nun kendisi de hem sanatsal, hem tarihi hem de eğlenceli dolu birçok karaktere bürünüyordu. Her gün farklı bir yüzüyle insanları karşılayan şehrin bu değişimini hayranlıkla izlerken kendimin de değiştiğini hissediyordum. Bu his benim özgüven sahibi olmamı sağlamasıyla beraber ileride çekeceğim zorlukların giderek azaldığının da habercisiydi. Özgürlük. Hissettiğim bir diğer duygu ise özgürlüktü. Vakit geçirmek için yapılacaklar listemin olmaması, hiçbir zorunluluğa bağlı kalmadan kalbimin sesini dinleyerek geziyor olmak bana ayrı bir mutluluk vermişti. Yönümü restoranlardan gelen hoş kahkahalar, ara sokaklardan duyulan keman sesleri belirliyordu. Daha güzel ne olabilirdi? Sanki bir büyünün içinde kendi ayaklarım üzerinde duruyordum. Her sokakta onlarca farklı hayat hikayesine tanık oluyordum. Kimi sokağın başında gözleri kapalı gitarından çıkan ezgiden keyif alıyor, kimi gördüğü güzel bir eserden camın önünde duran çiçeğe kadar gözüne etkileyici gelen her şeyi fotoğraflıyor, kimi ise işe yetişme telaşı içinde hızlıca kahvesinden son yudumu alıp aceleyle yola koyuluyordu. İnsanları bu denli gözlemliyor olabilmemin de kendi çevrem dışında bir dünyada gözlerimi açabilmemden kaynaklandığını zaman geçtikçe anlamıştım. Çevremden ayrılırsam yalnız kalırım, tutunamam düşüncesi aslında bireylerin doğduğundan beri karşılaştığı bir durumdu, sadece farkında değildik. Toplumun benimsediği genel düşünce; alıştıkça çevremiz dışına çıkılamaz, olmuştur hep. Aksine, insanlar alıştığı çevreyi koruyarak onlara yenilerini eklemeli. Her yeni arkadaşlık yeni bir hikaye yeni bir macera demektir ve bizler de bu maceranın tam ortasında bulunmaktayız. Hayatımızda yeniliklerden kaçarak yalnızlığa yönelmenin yanında olayların içinde olup: "Evet. Ben bunu yapabilirim" cümlesini benimseyebilecek karakterler olmalıyız. İtalya'da geçirdiğim bu süreçte anlamıştım ki; kendi çevrem diye benimsediğimiz, vazgeçemediğimiz arkadaşlarımızla da bir süre önce tanışmıyorduk ki...