KÜÇÜK ŞEYLER

Çoğu insanın hayatından büyük beklentileri vardır. Çoğu zaman da bu beklentilerine ulaşmasının kendisine mutluluk getireceğine inanır insan. Bu beklentilerin, hayalleri yolunda sürekli debelenip durur insan. Yeri gelir gecesini gündüzüne katar, büyük bir hırsla çabalar. Peki bu hedeflere ulaşınca insan gerçekten beklediği sonuçla karşılaşır mı? Hadi diyelim ki tam istediği sonuçla karşılaşsın insan ve hayatını daha bir mutlu hale getirsin. Ne kadar sürer bu mutluluk, bir süre sonra her şey sıradanlaşıp eski halini almaz mı? Sonrasında insan daha yüksekten, daha zorlu hedefler mi belirler kendine? Böyle yaparsa eğer aç gözlü olan insanoğlu kendisini sonu olmayan bir döngüye sokmaz mı? Bana kalırsa bu derece meşakkatli olmamalıdır mutluluğa uzanan yol. Yeri gelince hayatımızın küçük detayları bile bizim için kocaman bir mutluluk sebebi olabilmelidir. İnsanların elbette ki hayattan birtakım beklentileri, hayata dair birtakım amaçları olmalı. Kişinin bir amacının bulunmaması etrafta serseri mayın misali boş boş dolaşmasına, ömrünün boşa yitip gidebilmesine sebep olabilir. Lakin insan her şeyi ile kendini hayat amaçlarına odaklarsa gündelik yaşamda karşısına çıkan minik olaylardan mutlu olmayı da başaramaz ise sıkıntı. Bu tarz durumlarda insanlar hayatlarının çile çekerek geçtiğinden yakınırlar ama fark etmezler ki en büyük sorun kendilerindedir. Yıllar boyu o kadar güzellik gözlerinin önündeyken onlar fark edememiştirler bu güzellikleri. Peki daha başka ne gibi sebepleri vardır küçük sebeplerinin insanları mutlu edememesinin? İnsanların kendilerini yükseklerde görmesi de önemli bir sebep bana kalırsa. Tabii bu kadar büyük (!) insanlar nasıl küçül şeylerle mutlu olabilirler ki? Egoları izin vermez bu duruma, onlara sürekli büyük düşünüp büyük yaşaması gerektiği düşüncesini pompalar. Küçük şeylerle mutlu olabilmenin küçük insan özelliği olduğunu fısıldar kulaklarına. Oysa küçük şeylerle mutlu olabilmek ne kadar da güzelinden bir özelliktir. Neye zararı olur ki küçük detaylarla mutlu olum etrafa gülücükler dağıtmanın. Birazcık mutluluk insanı alıkoymaz herhalde o yüce hedeflerinden. Hani Google Chrome'da interneti çekmediği zamanlarda ekranda açılan bir oyun vardır. Dinozorun kaktüslerin üzerinden atlayıp karşısından gelen kuşların altından eğildiği bir oyun. Oyunun zıplamak ve ibaret iki tane basit mekaniği vardır. Buna karşın insanlar ne zaman bu oyunla karşılaşsalar internet olsa yapabilecekleri milyonlarca şeyi unutup zevkle bu oyunu oynarlar. İşte bu oyun benim için eğilmekten küçük, basit şeylerin de mutluluk getirebileceğinin simgesi gibidir. İnsanın etrafındaki küçük mutluluk sebeplerini görmezden gelip sonrası için didinip durması mutluluğu ertelemek olarak nitelendirilebilir bence. Tıpkı hafta içindeki tek düşüncesi bir an önce hafta sonunun gelmesi olan bir kişi gibi. Sanki hafta içinde hiç güzel bir şey yaşanmıyormuş gibi hayıflanır durur böylesi. Hafta içinin mutluluğunu hafta sonuna erteler. Oysa insan hayatın her anını zevk alarak geçirebilir. Söylemek istediklerimi şöyle toparlayayım. Herkesçe bilinen "Carpe diem" şeklinde bir söz vardır, mealiyle anı yaşamak. Bu anı yaşama meselesini insanlar genelde içinde bulundukları zamanı sonsuz eğlence arayışıyla geçirmek olarak değerlendirirler. Ben bu meseleye biraz daha farklı bakıyorum. Bence asıl değerlendirme o anda ne yapılıyorsa keyif alınarak yapılması olmalı. Ne yapılıyorsa yapılsın az önce bahsettiğim küçük şeylerden alınabilecek zevkler hep mevcuttur. Bu küçük detayları görmezden gelmeyip onlarla eğlenmeyi başarırsak hem yaşamı kendimize zindan etmemiş oluruz hem de çok da büyük şeylere ihtiyacımız olmadan mutlu oluruz. Unutmayalım ki hayattan tat almak hiç de karmaşık olmayan son derece basit bir eylemdir.