İçimizde Yaşayan Antagonist

Korkular, karanlık gölgeler gibi etrafımı sarıyor. Yaşanılmamışın, hissedilmemişin, söylenmemişin verdiği o ilginç ve bir o kadar da acı verici olan bu his beni gölgelerin en soğuk, en karanlık olduğu noktada yakalıyor. Zamanın ve mekanın yok olduğu bu sonsuzluk noktasında gözlerim kapalı bir şekilde yalnızca bir tek şeyi düşünüyorum: Ölüm. Ölüm, bana yaşadığımız müddet boyunca ne kadar da iki yüzlü olduğumuzu anımsatıyor. Yalnız öleceğimizi bildiğimiz halde insanlara bağlanmak bana oldukça mantık dışı geliyor. Sahte mutluluklar ile dolu bir akvaryumun içerisinde yüzen kağıttan bir balığa benzetiyorum kendimi. Bu akvaryumun içerisinde yüzdükçe yıpranıyorum. Thomas Bernhard, kendi hayatından izler taşıyan Nefes-Bir Karar isimli deneme kitabında insanın yıpranışlarını başarı ile ele almış. Bernhard, deneme kitabında tüm kağıttan balıkları yaşamlarını tekrar gözden geçirmeye, ölüm ve korku üzerine derinlemesine düşünmeye davet ediyor. Ve akvaryumun içerisinde yıpranıştan yok oluşa geçen o son evrede, ölümün travmatik kokusunu hisseden bir genç adamın varoluş mücadelesine bizleri de dahil ediyor. Yarının bu sahtelikler ile dolu kürede yaşayacağım son gün olduğunu düşünüyorum. Neler yapmak isterdim? Aklıma ilk ne yapmak gelirdi? Bunun gibi pek çok soru kafamı kurcalıyor. Ardımda bırakacaklarım beni üzer miydi? Yoksa çoktan bırakmış mıydım onları ardımda Hansel ve Gretel'in ekmek kırıntıları gibi? Ama eminim ki o güne uyandığımda her şey çok farklı görünecekti gözüme. Aldığım nefes daha taze, bastığım adımlar daha sağlam, gördüğüm her insan ve her detay daha güzel, her şey daha yaşanılabilir olacaktı. Hep öyle olmaz mı zaten? Tam vazgeçmeye yakın olaylar yoluna girmiş gibi görünür ve yeniden bağlanırsın yaşama. Aslında hepimiz bir dönem genç Bernhard'ın yaşadıklarını yaşamışızdır. Fiziksel olarak bir ölüm koğuşunda değilizdir belki ama ruhsal olarak travmatik bir yok oluş muhakkak ki yaşamışızdır. Bu gibi durumlarda umutlarımız bir çocuğun elinden kayıp giden bir balon gibi bilinmeyene doğru uçar. Ve ardında ona doğru hüzünle bakan korku dolu insanlar bırakır. Korku, insanın içini sarmaya başladığı zaman insanın yaşama bağlılığı ve mutluluğu mikroskobik boyutlar alır. Çünkü korku insanın kendini en aciz hissedeceği duygudur. Bir nevi yaşam enerjimizi yok eden içimizdeki antagonisttir. Korku, var olan potansiyelimizi kullanmamıza engel olan, etrafımızı kuşatmış elektrikli tellerdir. Bernhard, yaşam ile ölüm gökdelenleri arasındaki ince ipte bir cambaz gibi yürürken korkunun ve onun getirdiği çaresizlik duygusunun insanın en büyük düşmanı olduğunu anlıyor. Bernhard'ın , maruz kaldığı fiziksel ve ruhsal acılardan çıkarmış olduğu bilgece sonuçlar bize ölümün soğuk nefesini ensemizde hissetmemize gerek kalmadan, bize yaşamımız hakkında muhakeme yapma şansı tanıyor. Başarılı bir şekilde kaleme alınmış bu otobiyografik deneme bana yaşamı gözlemleyebileceğim yeni bir perspektif gösterdi. Bu yeni edindiğim perspektif bana olaylara karşı daha optimist bir yaklaşım benimsemem gerektiğini öğretti. Ve bunun sonucunda başıma gelebilecek travmatik olaylar karşısında umudumu yitirmeden genç Bernhard gibi ayakta durmam ve vereceğim ''bir karar'' ile varoluşumum ve geleceğim hakkında kemikleşmiş kararlarımı yeniden gözden geçirmem gerektiğini anlamamı sağladı. Yaşam oldukça kısa ama bir o kadar da karmaşık. Belki de hepimiz öznesiyiz yorulmuş bir kelebeğin rüyasının. Ve o kelebek gözlerini açtığında yok olacağız belki hepimiz, eski bir kitabın üzerine üflediğimizde uçuşan gri tozlar gibi. Yarın yok olacağımızı bilsek de şu an bugünü yaşıyoruz. Ve aldığımız her nefes bugüne yaraşır bir biçimde derin olmalı. Gerçekten gülmeli, gerçekten sevmeliyiz. Bunun için de kararlarımızı olması gereken gibi değil, istediğimiz, mutlu olabileceğimiz bir şekilde vermeliyiz. Sonsuzluğa doğru bir karahindiba gibi üflenmeden önce arkamıza bakmalıyız. Ve baktığımızda yüzümüzde bir gülümseme olmalı, pişmanlıklardan çok ama çok uzakta. Bir film şeridi gibi geçtiğinde gözlerimizin önünden yaşantımız, izlemek isteyeceğimiz bir film gibi olmalı geçmişimiz. İçtenlik, sevgi, mutluluk ve doğru kararlarla dolu...