AYDINLIK ÇIKIŞI KAYBETMEDİM

Zor günler geçiriyordum. Üstüme gelen sayısız soruna karşı ayakta kalmak zor geliyordu. Ders notlarımı yüksek tutamamam, sevgilimle iyi geçinemem, derslerin ağır gelmesi ve daha nicesi. Bu sorunların sorumlusu tamamen ben değildim ama onları algılamak, onlarla mücadele etmek ve onlara çözüm bulmaya çalışmak zorunda olan bendim, bu ne kadar adil gelmese de kaçamıyordum. Yaşadığım dünyanın, beklentilerimi karşıladığını söylersem yalan söylemiş olurum. Mükemmel bir hayatım olmayacaktı fakat ben mükemmel olabilirdim. Ben de bu yolu seçtim. Dürüst olmak gerekirse; başıma gelen olayların harikulade olmasını da beklemiyordum, zaten mükemmel olmak en kötü koşullarda bile problemlere takılıp kalmamayı gerektirir. Önümde iki tane seçenek vardı; ya sorunlara baş eğecektim ve daha içinden çıkılamaz bir hale sokacaktım ya da onlara en kötü koşullarda bile takılıp kalmayacaktım. Mükemmel bir insanın ne yapması gerekiyorsa ben de onu yaptım, takılıp kalmadım çünkü en karamsar olduğum zamanımda bile içimdeki o aydınlık çıkışı görebiliyordum. Bu yoldaki en büyük yardımcım bu oldu. Gün geçtikçe o aydınlık çıkışa daha çok yaklaştığımı fark ettim, özgüvenim yerine geldi ve artık hayata karşı bakış açım değişmişti, derslerimi yoluna koydum; ilişkimi düzelttim, artık eski hayatıma geri dönmek istemediğimi fark ettim. Bu kesin kararı en kısa zamanda vermeliydim çünkü beni zaman geçtikçe içten içe zehirliyordu, ne kadar kısa sürede buna engel olursam o kadar az zarar görecektim. Ben de olabildiğince küçük sıyrıklarla paçamı kurtardım. Ve sonunda istediğim kişi olmuştum. Kendimden sonra bunu çevreme de uygulamaya çalıştım. Şahane benliğimi, hayatıma adapte edebilirdim, öyle de yaptım çünkü öyle yaşamayı seçmiştim. Hayatımdaki olumsuzluklar beni bozamazdı, nasıl biri olduğumu ya da nasıl bir hayat yaşamak istediğimi belirleyemezdi. Ona, o yetkiyi vermedim. Hayatımda olan bitenler benim kontrolüm dışında gerçekleşebilir ama sonuçlarını sadece ben değiştirebilirim çünkü ben mükemmel biri olma yolunda çok önemli adımlar atmıştım, eğer geri adım atarsam bunu mahvetmiş olurum. Mükemmel olmak kolay olabilir ama mükemmel kalabilmek o kadar kolay değil; hak etmek, emek vermek gerekiyor. Alışılmışın dışına çıkabilmek ve zihnimi tamamen bu alışılmışlıklardan arındırdıktan sonra yeniden düzenlemek bana çok zor gelmişti, kendimi baştan yaratıyordum sanki; benim yerime başkası gelmişti, ama iyi ki yapmıştım. Bunu yapmanın bana nasıl bir faydası dokunduğunu söylemem gerekirse, şunu gönül rahatlığıyla söyleyebilirim; en kötü durumda bile o aydınlık çıkışı fark edebilmemi sağlayan şey zihnimi açık tutmamdı. Bu sayede yolumu kaybetmiyordum. Başıma bir türlü güzel şeylerin gelmediğini göz önünde bulundurursam, galiba harika olmak denemeye değerdi bu yüzden tamamen ümidimi yitirmektense; bir dala tutunup, beni götürdüğü yere gitmeyi tercih ederim. Hayatın bana neler yaşatacağını ya da neler yaşatabileceğini bilmiyorum ama çok merak ediyorum; bu merakımı sağlayan da pes etmeyişimdir. Negatif ve karamsar düşünerek mükemmel olmayı beceremezdim. Bu yüzden düşünce sistemimi pozitif düşüncelerle donatmam gerektiğini biliyordum. Önemli olan, o saman yığınında o küçük iğneyi görebilmek ve onu alabilmek için çabalamak, gayret göstermek. Ben bunu başarabildiğim için kendimle gurur duyuyorum, başaramasaydım şuan ne halde olurdum tahmin bile edemiyorum. Ayrıca, sorunlardan kaçmak yerine onları çözmek daha tatmin edici geliyor. Beni somut çıkışlara yönlendiren deneyimlere ihtiyacım var, beni olumsuzluğa kaptıran karamsar düşüncelere değil. Beni eksiye çeken her şeyden kendimi soyutladım ve bunu mükemmel olabilme adına yaptım. Yaptıklarımdan pişmanlık duymayacaktım çünkü ne yaptığımı biliyordum ve bu hoşuma gidiyordu. İnsana, yaptığı işleri, doğruluğunu bilerek yapmasından daha çok keyif veren bir şey yok. Ali Suvarioğulları