GERİYE KALANLAR

Günün en karanlık aydınlığında iki kişi durmuş ay ışığında. Bir tarafta kutsandığı güzelliklerin büyüklüğünde ezilmiş genç kadın öbür tarafta ellerinde dünyayı taşıyan adam. Gecenin yakıcı sessizliğinde bağıra bağıra susuyorlar. Birden sessizliği bozuyor genç adam ve masumiyetini yeni yeni yitirmeye başlamış dudaklarıyla narin kadına şu sözleri armağan ediyor: "Şiir aşkın en güzel halidir." Bu sözler tehlikeli aydınlıkta ağır ağır ulaşırken kadının kulaklarına birden bir şaşkınlık oturuyor kadının tıpkı iki yıldız gibi umutla ve inatla parlayan kahverengi gözlerine. Aşk nedir bilmeyen, şiir nedir duymayan genç kadın şimdi de bu ikisinin tıpkı iki eski dost gibi kol kola yürüdüğünü öğreniyor. Bütün güzelliklere sahip olmanın cezası mıydı bu sevgisizlik yoksa kendini keşfetme korkusu muydu şiirden bunca uzak durmanın nedeni? Başka nasıl bir açıklaması olabilirdi gözlerindeki her parıltı başka bir şiir olan kadının aşktan böyle uzak duruşunun? Genç kadın durdu, sonra o gözlerden iki değerli inci tanesi karanlığın aydınlığında boşluklara karıştı. Ellerinde dünyayı taşıyan adam narince içindeki boşluklara ağlayan şiir gibi gözlere baktı. Aşk, korku, sevinç, heyecan ve acı... Hepsi bu gözlerde baskın gelmeye çalışıyor ve bu gözlere sürgün olmuş adama adeta bir şölen yaşatıyordu. Genç adam bu gözlerin derinlerinde boğulmayı göze alarak baktı kadının yıldızlı gözlerine ve başladı en güzel şiirleri okumaya. Murathan Mungan'ın o meşhur Yalnız Bir Opera'sını okuduktan sonra ellerimden kayıp giden satırlar bu küçük ve hüzünlü aşk hikayesi. Hep bir tarafı eksik kalmış, kırgın şiirlerini okuduktan sonra bir tiyatro oyunu misali bu hikaye canlandı zihnimde. "Şimdi biz neyiz biliyor musun?/Akıp giden zamana göz kırpan yorgun yıldızlar gibiyiz./ Birbirine uzanamayan/ Boşlukta iki yalnız yıldız gibi" (4) Hepimiz o akıp giden yıldızlar gibi değil miyiz gerçekten? Sürekli hayatın koşuşturmasında bir şeylerin derdine düşüp parlak yıldızlar olduğumuzu unutuyoruz. Sonra da tüm parıltımızı kaybedip birbirine uzanamayan, birbirini anlamayan sönük birer yıldız olup çıkıyoruz. Mungan'ın şiirleri hep "dile dökülmeyenin tenhalığında" (1) kaldı belki de. Toplumsal baskıların eşiğinde hep kalbindeki derinliklere fısıldadı en güzel dizelerini. Onu anlayabilmek için biraz onu tanımak gerektiğini düşünüyorum. Çünkü ancak o şekilde anlayabiliriz satır aralarına bıraktığı kırgınlıklarını. O zaman anlarız dile dökülmeyenin tenhalığının; ümitleri tükenmiş aşkının son sahneleri değil de, içinde fırtınalar koparan sevdasını bağırarak yaşayamamış olmasının kırgınlığı olduğunu. Şairin en sevdiğim şiirlerinden biri olan "Bilardo Topları" güçlü ve farklı benzetmesiyle beni çok etkilemiştir. Sevgilisi tarafından "Yazgısını hep başkalarının ıstakalarının insafına bırakan" (17) biri olarak tanımlanmış bu dizelerde Mungan. Kim bilir bunun altında yatan nedenler neydi? Hayata karşı olan korkusu mu yorgunluğu mu yoksa? Her ne nedenle olursa olsun bize bizi hiç bilmediğimiz bir yönden anlatıyor bu dize. Korkularımız, yorgunluklarımız, güven ihtiyacımız yüzünden hiç düşünmeden kendimizi başka kollara bırakışımız ve sonra da bilardo topları misali başka yönlere savrulup köşe kapmaca oynayışlarımız daha güzel betimlenemezdi. Mungan belki de dışarıda görmeye çok alışkın olduğumuz bir şair değil. Kendine özgü, farklı bir tarzı var ama yine de mutlaka bir yerlerden dokunmayı başarıyor kırgınlıklarımıza. Evrensel bir his olan acıları sarmayı en iyi bilenlerden ve bizlere yardımcı olmaktan da çekinmiyor bu konuda. Sanki canımız sıkkınken eli her an omzumuzda dizeleriyle bize destek oluyor. Bir şair için bundan daha güzel bir başarı olabilir mi? Okuyucuyla dost olmak, dertlere sevinçlere ortak olmak. Yazarın da belirttiği gibi "Yaz bitti bitmeyen şeyler kaldı geride." (73) Bir yazardan bitmeyen şeyler kalmalı geriye, tarihe ZEYNEP YANIKÖMEROĞLU 21400348 kazınmış dizelerin yanında. Ölüler şiir yazamaz belki ama geride bıraktığı her satırla ölümsüzlüğe bir adım daha yaklaşabilir.