BEŞ YILDIZLI BİR FİLM

Christopher Nolan'ın yönetmenliğini yaptığı Yıldızlararası adlı bilimkurgu filmini bir süredir duyuyordum dostlarımdan. Hepsi de hayran kalmışlardı bu filme. Ben de geçen Cumartesi görme fırsatı buldum, Oscar ödülleri için iddialı görülen bu filmi. İtiraf etmeliyim ki filmin üç saat on beş dakika olmasından dolayı çekindim. Bu da mı diğer, uzun, sıkıcı, özenilmeden yapılan bilimkurgu filmlerinden olacak dedim kendi kendime. Öyle ki, son zamanlarda bilimkurgu filmleri, işin hakkını veremiyor. Ya fazla terminoloji kullanımından sıkıcı ve anlaşılmaz oluyor, ya da çok basit, sanki çocuklara yönelik filmlermiş gibi yansıtılıyor. Doğrusu, bir bilimkurgu hayranı olarak bu durumdan senelerdir yakınıyordum. Ta ki Yıldızlararası'nı beyaz perdede görene kadar... Film, dünyadaki kaynakların tükenmesinden dolayı insanlık için yeni bir yuva arama hedefiyle uzaya çıkan Cooper adlı karakter üzerinden anlatılıyor. Cooper, bu görevi gerçekleştirmek için kızını ve oğlunu geride bırakmak zorunda kalıyor. Şöyle bir bakıldığjnda Yıldızlararası'nın oldukça klişe bir konusu olduğunu söylemek yanlış olmaz sanırım. Ancak bu klişe konu öyle ilgi çekici, öyle meraklandırıcı şekilde anlatılmış ki, kendimi bu filmden alamadım. Hatta, o üç saat on beş dakikanın tek saniyesinde bile sıkılmadım ve filmden çıktığımda bilimkurgu ve fantastik türdeki filmleri neden küçüklüğümden beri sevdiğimi hatırladım. Çünkü insanın hayalgücünü sonuna kadar zorluyor, yeni bir bakış açısı kazandırıyorlar. Siz oradan, o salondan çıktığınızda gerçekten de yepyeni dünyayı keşfetmiş oluyorsunuz. Asla ulaşamayacağınız bir dünyayı... Bilimkurgu ve fantastik türdeki yazılı ya da görsel ürünlerin, zaman zaman çok insani, çok gerçek olguları anlatabileceğine inanıyorum ben. Yani, çoğunun düşündüğü gibi, gerçeklikten, ciddiyetten ve doğru olandan uzaklaşmıyor aslında bu tür filmler. Durum ne olursa olsun insanlar gerçek, insani kalıyorlar. Böyle filmlerde, benim asıl büyüleyici ve ilgi çekici bulduğum şeyler, günlük hayatta karşılaşmadıkları, gerçeklik dışı bu olaylara, insanların verdikleri tepkiler oluyor hep. Mesela Yıldızlararası'nı ele alalım; Başka bir galakside olduğu halde çocuklarının özleminden ağlayan, onları bırakıp gittiği için pişmanlık duyan bir babadan daha insani, daha gerçek ne olabilir? "İşte bu!" diyorum olması gereken. İnsanın ön plana çıkarılması, onun anlatılması, onun analiz edilmesi. İnsan duyguları üzerine yazmaktan ve hatta insanı yazarken anlamaktan, tanımaktan hoşlanan ben, en insani duyguları ve tepkileri hep bu filmlerde buluyorum nedense. İlk izlediğim fantastik film geliyor aklıma şimdi; Herkesin bildiği Harry Potter serisi. Bu serinin ilk filmi çıktığında sanırım ben altı ya da yedi yaşımdaydım. Çevremdeki herkesin Harry Potter için deli olduğunu hatta ellerinde sihirli asalar, sırtlarında siyah cüppelerle dolaştıklarını hatırlıyorum. Ben de büyük bir hayranıydım serinin ve hala da öyleyim. Fakat ne cüppelere takmıştım o zamanlar ne de sihirlere. Nedendir bilinmez, tek ilgimi çeken şey, daha bebekken yetim kalmış o çocuğun, sahip olduğu kişiliğe, böyle kötü şartlarda nasıl eriştiğiydi. Karşılaştığı kötü durumlarda, nasıl bu kadar cesur, bu kadar fedakar davranabildiğini sorgulayıp duruyordum. Karşılaştıkları garip, insanüstü durumlarla, ne kadar insani bir şekilde başa çıkıldığıyla ilgileniyordum. Yıldızlararası'nda da aynı deneyimi yaşadım. Yani ben uzaya gitmedim sonuçta, orada yalnız olmanın, sessizliği dinlemenin nasıl olduğunu tahmin etmem öyle zor ki... Ama gelin görün ki, bazen Yıldızlararası'daki gibi özenli çalışmalarda empati kurabiliyor, aradığınız sorulara soyut ve derin cevaplar bulabiliyorsunuz. Hatta yeni sanatsal ürünler yaratmak için ilham bulabiliyorsunuz... Bu filmde, karakterlerle beraber ben de heyecanlandım, sevindim hatta ağladım. Gariptir ki, ben dram filmlerinde, yani asıl ağlamam gereken filmlerde bile ağlamazken, kimisinin yüzeysel ve insani nitelik taşımaz olarak adlandırdığı bu türdeki filmde, birden çok kez boğazım düğüm düğüm oldu ve çenem titredi. Yanımda oturan kişilerin de aynı duygu seline uğradığına şahit oldum. İşte böyle de etkili, böyle de insanın kalbine dokunur sıcaklığa sahip olabiliyor bilimkurgu ve fantastik türdeki filmler. Yıldızlararası bu anlamda bir devrim yarattı ve Hans Zimmer'ın bestelediği inanılmaz güzel müzikleriyle, zengin görsellikleriyle, bilimsel ama asla sıkıcı olmayan alt yapısıyla ve elbette insanın içini ısıtan konusu, anlatımı ve karakterleriyle unutulmaz filmler arasında yerini aldı.