BENİM TATLI HIRSIZLARIM

Bir eşya, bir koku, bir ses, bir gülüş, bir bakış, hissettiğimiz her nokta bir anı. Eski bir kıyafettir "anı". Giyeriz, onunla gezer, çıkarır, yine yerine koyarız. Bizden sonra bizden kalan bir eşya olur, arada bir ona bakarlar, yad ederler, sanki sahibi karşılarındaymış gibi konuşurla onunla. Bir başka kişiyle yaşanmış, başka bir hayat vardır anılardan oluşan. Ve insanların hayatlarına dokunuruz kendi anılarımızla, yeni anılar meydana getiririz başkalarının hayatlarında. Peki biz onların anılarını mı almış oluyoruz böylece ellerinden? Yaşamlarından bir parça mı çalıyoruz onların hayatlarına değerek? "Anı Hırsızı" mı oluyoruz her birimiz bir başkasının hayatında bir dakikalığına bile yer edinsek? Anılar, bizden bağımsız bir birey gibi olurlar zamanla. O kadar özgürdürler ki pılılarını pırtılarını bir bavula koyar ve giderler süreleri dolduğunda. İnsanlar da yapar bunu zaman zaman. Başka birinin hayatına dokunuruz. Süresinin önemi yoktur, yerinin önemi yoktur. Sadece dokunur ve taze bir anı bırakırız başka birinin aklında. Belki iyi bir hatıra bırakmışızdır onda, her anımsadığında bizi tebessüm eder. Buruk bir tebessüm olur belki bir daha tekrarı olmayacağı için ama en azından hafızasından silinmeyecek güzel bir yerimiz olmuştur onda. Bazen de kötü anılar bırakırız insanlarda ve pişman oluruz hayatlarına girdiğimiz için; suçluluk duyarız. Neden suçluluk duyarız peki? Yerini güzel hatıralarla doldurabilecekleri çiçekli anıları bir köşeye savurup yerine diken diktiğimiz için mi? İyi kötü fark etmez. Başka birine kattığımız her bir anı yeni bir değer, yeni bir tecrübe, yeni bir bakış açısı, yeni bir anlam o insanın hayatında. Bir başkasını hayatına girdi diye suçlamak, ona anımsadığında gözlerinin dolmasına sebep olan anılar bıraktığı için pişmanlık duymak sadece kaçış yolu olur yaşanmışlıklarımızdan. Anılar kendilerine ait kokularıyla, tatlarıyla, tebessümleriyle, hüzünleriyle, pişmanlıklarıyla tutunurlar insana. Kimsenin kimseden alamayacağı belki de tek şeydir ve prangalarımızdır her birimizin. En özel ve güzel tarafı sadece sana aitlerdir. Bu kadar özgün bir şeyi bize hediye ettiği için nasıl suçlarız bir başkasını şimdi? Veya biz nasıl suçlu hissederiz kendimizi bir başkasının hayatından güzel dakikalarını çaldığımızı düşünüp? "Sanki bütün hücrelerim, benim yüzünden acı çeken insanları bulup getirmek için kıvranıyor. Daha bir gün bile geçmemişken bu denli karanlığın içine bürünen ben, zaman geçtikçe daha da saplanacağımı biliyor ve aciz vücudumun toprağa karışmasını, yeryüzünde ölü gibi yaşamaktan daha mantıklı buluyorum." Fakat ben mutlu oluyorum bir insanın hayatına değdiğimde; mutlu oluyorum bir insanın yarın bir gün beni anımsayacağını düşündüğümde. Anılarını çalmıyorum onun, aksine yeni hatıralar armağan ediyorum ona. İçimde anlar biriktiriyorum mesela bazen fakat anıya dönüşemiyor. Bir sureti başkasında da olmadıkça vuku bulmuyor hiçbiri. O yüzden suçlamıyorum kimseyi hatıralar bıraktı diye bende. Hepsini başımın üstünde taşıyorum, beynimin derinlerinde saklıyorum, göz bebeklerimin içinde tutuyorum, kulaklarımda seslerini çınlatıyorum, burnumda kokularını soluyorum her bir gün. Ne büyük kıymet anılarımız. Keşkesi yoktur, iyi ki denir. İyi ki yaşamışım. İyi ki hatırladığımda beni gülümsetecek, gözden bir damla akıtsa bile tecrübeye dönüşebilecek anılar biriktirmişim. İyi ki bir başkasının tomurcuğu çiçek açmış bende, iyi kötü bir sürü anım olmuş. Suçlamadan suçlanmadan yaşanmışlıklarımızla yaşamasını bilelim. Bugünü canlı tutabilmek için onlara ihtiyacımız var. "Bugün"ün asıl güzelliğini benimseyebilmek için onun anıya dönüşmesi şart. Bir insanın öbür insanda anılar bırakması şart yeni anılara yelken açabilmek için. Sezin Özkara