El alem ne der?

Cem Şancı'nın Yalnızlık Doktorası adlı kitabını yalnız olma durumunun veya yalnız olabilme durumunun toplumumuzdaki birçok bireyin aklında ne kadar aykırı ve olumsuz bir tablo oluşturduğunun farkında olduğumdan ve bu düşüncelerin ne kadar geçerli olduğu hakkında bilgi edinmek istemem sebebiyle seçtim. Yazarın tarihteki önemli kişilerin hayatlarından derlediği öyküleri günümüzle ilişkilendirerek oluşturduğu sürükleyici kurgu benim okuduğum her bölümde yalnızlığın önemini bir kez daha anlamama yardımcı oldu. ''Yalnızlık'', kulağa ne kadar ürkütücü geliyor değil mi?Hayatımızın her evresinde bir çoğumuz tarafından güçsüzlük, dışlanmışlık, uyumsuzluk gibi durumları tanımlamak için kullanılan yalnızlık, gerçekten bu kadar içine düşmekten uzak kalmaya çalışmayı gerektiren korkunç bir durum mudur?Ben bu düşüncelere kesinlikle katılmıyorum. Yalnızlık benim için alışılması, özümsenmesi çok zor ve herkese nasip olmayan bir hazine. Sokağa çıkın veyahut bir restorana gidin ve etrafınızdaki insanlara şöyle bir göz gezdirin. Birçoğunun karşısındaki insan ile olan muhabbetlerindeki yapay gülüşlerini, samimiyetsizliklerini kolayca sezebilirsiniz. Peki bu insanları zoraki bir biçimde gülümsemeye zorlayan, onları, karşısındaki insanı isteksiz de olsa yanlışlarını görmezden gelip övgü yağmuruna tutmaya iten etken nedir sizce?Bu sorunun cevabı tabii ki de toplumun ''yalnızlık'' durumuna olan olumsuz bakış açısı. Bu bakış açısının doğurduğu ''ne kadar çok arkadaş, ne kadar çok muhabbet, o kadar toplumla uyum'' felsefesi bu insanları yapay bir sosyal ortamın içinde zoraki tavırlar sergilemeye itiyor. Peki bu durumun bir bağımlılıktan ne farkı var?Sigara bağımlısı sigara içmediği sürece geriliyor, mutsuz hissediyor. Aklınıza gelebilecek her türlü bağımlılık için de aynısı geçerli fakat bir çoğumuzun toplumla olan ilişkilerinde olması gerekenden fazla yapay bir bağımlılık yok mu sizce ya da bunu bağımlılık olarak tanımlamak mümkün müdür?Kesinlikle evet. Yalnızlığın korkunç bir şey olduğuna şüphe götürmeyecek bir biçimde inanmış olan insanoğlu da yalnız kaldığında geriliyor ve toplumdan dışlanmış gibi hissetmesinden dolayı mutsuzluğa kapılıyor ve kendini yapay, gerçek duygulardan arındırılmış bir arkadaş çevresinin içinde buluveriyor. Bu arkadaş çevresi ise insanın karakterinde düzeltilmesi çok zor olan olumsuz değişimlere yol açıyor. Oysa yazarın da kitapta belirttiği gibi yalnızlık, tüm filozofların yüzyıllar boyunca yücelttiği, dillerinden düşürmediği çok önemli bir olgu fakat bu duruma rağmen neden yalnızlığın da bir ihtiyaç olduğunu kabul etmek yerine kendimizi bu kalıplar arasında adeta sosyalliğe bağımlı bir biçimde sıkıştırıyoruz?Bu soruya birçok cevap verebiliriz fakat bence bu durumun bu kadar ciddileşmesinde en etkili faktörlerden biri kesinlikle teknoloji. Teknolojik gelişmeler ile birlikte insanlar, yaptığı her eylemi, düşündüğü hemen her şeyi sanal bir ortamda başkalarıyla paylaşma tutkusuna kapıldı. İnsanların birbiri ile sağlıklı bir biçimde iletişime geçme durumu, iki kişi arasındaki karşılıklı fayda kıstasına dayanmaktan uzaklaşıp adeta bir gösterişe dönüştü ve karşısındaki ile iletişime geçen kişinin yalnız olmadığı görüntüsünü verme amacıyla kullandığı bir araç olarak karşımıza çıktı. Peki bu durum ne kadar sürdürülebilir?Bu samimiyetsiz ortamın içinde kendini sürekli ''El alem ne der?'' düşüncesi ile kendini ispatlayıp toplumda yer edinmeye çalışan insanoğlu, geriye dönüp baktığında hayatında mutlu, huzurlu bir hayat geçirdiğini nasıl iddia edebilir? Yazarın da kitapta belirttiği gibi, yalnızlığın gerçek anlamını fark etmek, ondan korkmamak ve onu doğru kullanmak insana güç verir. Eğer biz bu gücün farkına varabilirsek hayatımızda olumsuz olarak nitelendirdiğimiz bir çok durumu tam tersine dönüştürme imkanına da sahip olmuş olacağız çünkü insan kendini keşfetmeden, öncelikle kendini tanıyıp sevmeden ne başka birini tam manasıyla sevebilir ne de hayatından tamamen hoşnut olabilir. İnsanın kendini keşfetmesi, kendini tanıması da ancak ve ancak ispat amacı güderek çevresinde oluşturduğu yapay ortamdan uzaklaşıp yalnızlığın bir mahrumiyet veyahut bir eksiklik değil lüks olduğunun farkına varmasıyla mümkündür. Ne güzel söylemiş Aziz Nesin;"Değerini bilmeden yalnızlığından kurtulmak istiyorsan; kurtulsan da yalnızsın."