ECE ÇANGA 21600851

ırmızı Saçlı Kadın Adlı Kitaba K Dair İçerisine dahil olduğumuz, yeryüzünde bulunan milyarlarca canlıyı " canlı " olarak anmamızın sebebi bünyelerde barınan elementlerin muazzam bir şekilde organize olmasından ibaret değil. Elbette bu sistematik düzen ve işleyiş bizim var olduğumuzu temsil ediyor. Fakat, bizi tam anlamıyla biz yapan soyut gerçekliğin -ruhumuzun- temelindeki başrol oyuncusunun duygularımız olduğunu düşünüyorum. Duygular, insan hayatına yön verirler. Korku, insanın kollarını bağlamıştır, ileriye yönelik adımlarınızı atmak için güç bulamamanıza neden olur. Memnuniyetsizliği kaba bir şekilde dile getirmek için tercih edilen duygu ise " öfke " idir. Ne yazık ki öfke, sebebinde olduğu üzere sonucuyla da yaşamımızı memnuniyetsizliğe sürükler. Gözyaşlarının geleceği görüşümüzü engellediği an ise anlarız ki üzüntü hakimdir zihnimizde. Mutluluk, özgürlüğün aynasıdır. Zamanın ilerleyişini hızlandırır böylece koşar adımlar atarak çağı yakalarız. Ömrümüzü dolu dolu geçiren bireyler olarak, bu duygularla birlikte, sadece geçmişi ya da anı temsil eden değil, çağları aşan bir duyguyu tadabilme şansına sahibiz. Yalnızca üç harf, tek bir hece... Hayatın akışı ve yaşanan olayların sonucunda bizi derinden etkileyen ve sevginin en yüksek safhada hissedildiği duygu olan aşk, en aramadığımız zamanda çıkıp gelir karşımıza. Kimi zaman farkına varmazsınız kapınızı çaldığının. Bir de bakarsınız ki, o en tatlı davetsiz misafiriniz olmuştur. Tüm mantığınız elinizden alınır, midenizdeki kelebekler gibi amaçsızca ama büyük bir şevkle kanat çırparsınız. Kanat çırpmanın ya da bir şeyler uğruna çırpınmanın bir gayeye dayanmadığını, karşılıksız ve içten oluşunun insanlığa -malesef- aykırı olması, aşkın pek çok olgudan baskın oluşunu vurguluyor. Lakin, böylesine dev bir duygunun yalnızca üç harfli bir sözcükle -aşk- anılması sizce de düşündürücü değil mi? Tanımlaması neredeyse mümkün olmamakla birlikte " Anlatılmaz, yaşanır. " diyebileceğim hisleri Orhan Pamuk şu satırlarda dile getirmiş: " Dönüş yolunda mezarlığın yokuşunu çıkarken yıldızların hepsinin kafamdaki bir düşünce, bir an, bir bilgi, bir hatıra gibi olduğunu hissettim. İnsan hepsini aynı anda düşünemiyor ama görebiliyordu. Aklımdaki kelimelerin, aklımdaki hayallere yetişememesi gibi bir şeydi bu. Kelimeler duygularıma yetişemiyor ve yetersiz kalıyorlardı. " Kırmızı Saçlı Kadın romanında yer verdiği bu kesitte kitabın ana karakteri olan Cem, tiyatroculuk yapan esrarengiz bir kadına - Gülcihan Hanım- aşık olmuştur. Engin duygularını ifade etmek için ise, gökyüzünden yola çıkarak, her bir yıldıza Kırmızı Saçlı Kadın ( Gülcihan Hanım ) ile yaşadığı anıları kodlamıştır. Öyle ki bu anılar, hayaller, canlanmasa bile Cem'den bağımsız hiçbir şeydir. Çünkü aşk denilen duygu, insanda hayat bulur. İnsanoğlu dışındaki başka hiçbir canlıya özgü değildir aşk. Bitkiler ya da hayvanların bizler gibi pek çok temel ihtiyacı vardır. Bu ihtiyaçları karşılayabilmelerini sağlayan tek özellikleri, sahip oldukları içgüdüleridir. Fakat bizler, içgüdülerimize ek olarak düşünebilme ve duygusal algılarımızı kullanabilme yetisine de sahibiz. Böylece temel ihtiyaçlarımızı rahatlıkla karşılayabiliyoruz. Düşünebilmemiz ve duygusal algılarımızın açık oluşu sonucu hayatımıza renk katabiliyoruz. Öyle ki aşk denilen hissi sadece bizler tadabiliyoruz. Bu sayede insanlar, yeryüzünde geçirdiği her güne dair güzel bir anıya sahip olabiliyor. Anılar ise biriktikçe " tecrübe " başlığı altında derleniyor. Çünkü aşkın, insanı olgunlaştıran bir duygu olduğunu düşünüyorum. İçinde aşka dair bir şeyler taşıyan her birey, değişime ve yeni fikirlere açık olma eğilimi gösterdiğinden dolayı, kendi sabit fikirlerinden uzaklaşıp olayları farklı bakış açılarından gözlemlemekte ustalaşıyor. İçgüdülerin ve mantığın yanında, insanlık için olmazsa olmaz olan duygusal zekanın gelişimi ise kaçınılmaz oluyor. İşte bu nedenle bizler oldukça özeliz, duygularımız aracılığıyla diğer canlılardan farkımızı ortaya koyabiliyoruz.