Eksik Miyiz İnsan Mı?

Pek sevmem aslında şiir okumayı falan. İlgim yoktur bir şiir kitabını okuyup içindeki aşk hikayelerinde boğulmaya veya onlardan ders çıkarmaya. Oldum olası hiç inanmamışımdır bir kitaba, şiire veya şarkıya yansımış olan hikayelerin herkesin hayatıyla denk tutulabileceğine. Fakat bir gün, sevdiğim bir dizinin Hırsız Yavuz karakterini oynayan Osman Sonant'ın seslendirdiği Palyaço şiiriyle karşılaştım. Bu şiir ne bir aşk hikayesinden alıntıydı ne de bir aile faciasından. İnsan değil, insanoğluydu bu şiir; hepimizdi, herkesti. Bir şeylere sahip olduğunda hep kazandığını görür insan. Sahip olduğu şeyin ne olduğu önemli değil; soyut, somut, maddi veya manevi... Hep kendisinin arttığını görür. Çocuğu olduğunda, aşık olup ilişki kurduğunda veya üniversiteyi kazandığında kendisinden bir şeyler eksildiğini göz ardı eder. Aslında kazanç dediğim şey insanı mutlu eden, insanın hayata karşı tutumunu düzenleyen ve daha iyisi için umut büyütmesine vesile olan muhteşem bir dopingdir. Bunlar gibi hayatı güzel gösteren oluşlar dururken, insan kazancın kendini eksilten taraflarını varsaymaz. Kimse de birbirini bardakta dudak payı olsun diye bırakılan boşluğu göremediği için eleştiremez. Ama öyle bir gün gelir ki çocuğundan asla beklemediğin bir hareketle karşılaşırsın. Mesela onu sigara içerken görürsün veya okuldan devamlı kaçtığını öğrenirsin. O çok sevdiğin, hayat arkadaşım dediğin insanın senden sakladığı kötü huylarını öğrenirsin ya da daha kötüsü aldatıldığını hissedersin. Koca bir yıl çalışıp büyük heves ve umutlarla kazandığın üniversitede, en önemli sınavını trafik yoğunluğu yüzünden kaçırırsın ve okul bunu telafi etmene izin vermez. Bu durumlara genel olarak "ömür törpüsü" derim ben. İnsanlar kendilerine bitmeyecekmiş gibi gelen ama gayet de kısa olan ömürlerinde bu olayların onları törpülediğini hissetmezler. Üstünden birkaç yıl veya daha az zaman geçer, ve unuturlar. Çünkü bu ömür törpülerinin geldiği yere; yani çocuklarına, sevdiklerine ve okullarına büyük bir şevkle bağlıdırlar. Bilirler ki sahip oldukları şeyin götürüsünden çok getirisi vardır kendilerine. Buradaki asıl sorun şu: Bu insanlar kazançlarının kendilerine yaşattığı ihanet duygusunu kimseye anlatmazlar, anlatamazlar. Bir ebeveyn herhangi bir tanıdığına çocuğunun sigara içtiğini anlatırsa, karşısındaki insanın çocuğu değil de ebeveyni yargılayacağını bilir. Aldatılan bir aşık insanların ona acıyacağını bilir. Üniversitede okuyan bir öğrenci sınavını trafik yüzünden kaçırdığını birilerine anlatırsa kimsenin ona inanmayacağını, kaldığı için bahane uydurduğunu zannedeceklerini bilir. Dolayısıyla ömür törpüsüne maruz kalan insanlar, yaşadıklarını birilerine anlatmadıkça eleştirilmeyeceklerini, yani eksilmeyeceklerini düşünürler. İşte bu durum saçma geliyor bana. Çünkü insanlar kendilerini eksiltenin dışarıdan gelen eleştiriler değil, Turgut Uyar'ın "palyaço" dediği ve benim "iç ses" olarak gördüğüm kalpleri olduğunu bilmiyorlar. Açıkçası ben her insanın hayatında ömür törpülerinin olduğuna inanıyorum. Dünyada her şeyi mükemmel giden hiçbir hikaye ile karşılaşmadım şu yaşıma kadar. Karşılaşacağımı da hiç zannetmiyorum. Fakat ne zaman insan kendi kazancından bir tokat yese, kendi iç sesi bunun bir eksiklik olduğunu kişiye söyler ve sanki ondan başka hiç kimsede eksiklik yokmuş gibi insanın ömrünü o anda törpülemeye başlar. Kazançlarına olan bağlılıkları sayesinde belli bir zaman sonra akıllarından çıkarabilirler eksikliklerini. Ama bence önemli olan akıldaki değil kalpteki yeridir. Akıl kendini yenileyebilir ama kalbimiz bunu yapabilecek bir mekanizmayla yaratılmadı. Eksikliklerin tamamen bitirilebileceğini zannetmiyorum çünkü insan sosyal bir varlıktır ve her zaman kazanç ve kayıpları olur. Fakat bunu azaltmanın, en azından acısını hafifletmenin tek yolu o çok korktuğumuz insanlarla paylaşmaktır. Bırakın insanlar sizi eksiklerinizle bilsinler. Eğer karşınızdakinin ömür törpüsü olmadığına inanıyorsanız, ki bence böyle bir insan yok, inançlarınıza liderlik yapan insanların hayatlarından örnek alın. Göreceksiniz ki hepimiz insanız ve kendi yanlışlarımızla dize getirilerek büyüyoruz. Eksiklerimizden ders alıp ya yolumuzu değiştiriyoruz ya da öğütler vererek yakınlarımızın yoluna sokak lambası oluyoruz. İnsanoğlu ister inansın ister inanmasın, eksikliklerimiz alçak insanlar olduğumuzu göstermez. Eğer öyleyse de hiç problem değil; herkes alçaktır biraz. Özge GÜNGÖR Fotoğraf: nobodylovesnone. blogspot. com. tr