Huzursuzluk

Ekonominin hayatın anlamı olduğu, politikanın insanları kutuplaştırdığı, sosyal medyanın insanları umursamaz kimseler haline getirdiği bu dünyada insani değerlerimizi kaybediyoruz. Bozuk plak gibi sürekli kendini tekrar eden kötü olaylara alışmışız artık. Onlar hiç hak etmedikleri halde hayatımızın bir parçası haline gelmiş ve onlara karşı duygusuzlaşmışız. Hatta o kadar yorulmuşuz ki bu durumdan, iyi ile kötüyü ayırt etmeye dahi çalışmıyoruz, önümüze gelen hiçbir şeyi sorgulamıyoruz, rüzgarda oradan oraya savrulan kuru bir yaprak gibi yaşayıp gidiyoruz. Zülfü Livaneli'nin "Huzursuzluk" adlı kitabını okuyunca bu kanım biraz daha kuvvetlendi. Bana bu yorgunluğu hissettiren, toplumların dine bakışındaki bağnazlığın eleştirisiydi belkide. Zaten küçüklüğümden beri anlam veremediğim bu dini konulara karşı bir hoşnutsuzluk vardı içimde. Bence, daha başından kendi içinde tutarsızlıkları olan ve düzeni sağlama amacından oldukça sapmış bu düşünce, insanların takıntısı haline gelmiş. Birçoğu kendi amaçlarına ulaşmak için kullanıyor dini, onlara yardım edenler de hiçbir sebep yokken sonsuz refah gibi düşüncelerin büyüsüne kapılmış koyun misali yaşıyorlar. Bir kesim ise tamamen olup bitenden habersiz, sadece aileden gelen din öğretisini sorgulamaksızın uyguluyor ve gelecek nesle iletiyor. Dünyanın başına gelenler de bu düşüncesiz hareketlerin sonucu değil mi... Günümüzde olayların bu raddeye gelmesi, tam tersi amaçlanmış olmasına karşın dinlerin hep kendilerini diğerlerinden üstün görmüş olmasından kaynaklanıyor. Parazit gibi bir şey bu din; tek başına bir anlamı olmadığı için, varlığını sürdürmek amacıyla etrafındaki yaşama tutunmuş ve zamanla en gereksiz en köşede kalmış parçalara bile erişip tamamen hayatımızı esir almış. Ancak bizler de suçsuz değiliz. Bu parazitin bizi ve etrafımızdakileri etkilemesine izin vermişiz hatta bazılarımız bu döngünün bir parçası olmak için fazladan çaba göstermiş. Bütün bu huzur kaçıran olaylara rağmen beni tek rahatlatan düşünce umut oldu, yeterince derine bakarsan - karşı cinsten bile olsanız birini anlamının mümkün olduğu umudu. Acaba bir gün beni de birisi Hüseyin'in Meleknaz'ı anladığı gibi anlar mı umudu. Olay da bu değil mi zaten kendimizi bir anlatabilsek ne huzursuzluk kalacak ne de yanlış anlaşılma. O zaman herkes nasıl hareket etmesi gerektiği bilecek. Ama bizde ne anlatacak hal kaldı ne sabır ne de umut. Zaten bunları düşündükten sonra o rahatlatan "umut" hissi de uçup gitti. İsminden de anlaşıldığı gibi rahat ve mutlu olmama durumu, kitabın konusuyla birleşince aslında insanların genel olarak huzurlu olmadıklarını düşünmeye başladım. Ne kadar refah içinde olursak olalım her zaman kontrolümüz dışında bir şeyler olacak ve her ne yaparsak yapalım bu şeylerin ucu bize dokunacak. Herkes ve her şey birbirini etkiliyor. Olaylar düzgün yönetilmediği zaman da etkiler beraberinde tepkileri ve onlar da karmaşayı yaratıyor. Belki de bu nedenle kötü olaylar hiç bitmiyor ve huzursuzluk hali devam ediyor. Okuduktan sonra kendimi olduğumdan daha yaşlı hissettiğim bu kitap, toplumun içinde bulunduğu durumu çok iyi yansıtıyor. Daha doğrusu size nasıl bir ortamda yaşadığınızı hatırlatıyor. Akıcı üslubu ve cümlelerin doluluğu bizimde hayatı sindirmeden, çiğnemeden yuttuğumuz hissini veriyor. Bu tarz, bu içerikle birleşince bana, olayları tadını almadan, ne olduğunu umursamadan geçiştirdiğimizi düşündürdü. Sanki ana dilimde olmasına rağmen sözlerini anlamadan dinlediğim bir müzik gibi... Kendime bile itiraf edemediğim, aslında etrafımdaki birçok olaya gözlerimi kapadığım gerçeğini yüzüme vuran bu kitabı, aynı duyguları paylaşan kişiler için çok yararlı buluyorum. Yalnız belirtmeliyim ki farkındalığınızın artması her zaman insanı daha mutlu birine dönüştürmüyor, aksine bilmek bazen acı veriyor. Aybüke Yılmazer