Giden Taraf

"Ben hiç giden olmadım." (French Oje, 10) deyince aslında benim aklıma ilk kadın- erkek ilişkileri geldi, nitekim de adından da doğru anladığım gibi Ben Hiç Giden Olmadım adlı kitap da onun üzerine yazılmıştı. Ama ben bu konu hariç başka şeylere de değinmek istiyorum. Kadın- erkek ilişkilerinde de olduğu gibi arkadaşlıklarda da bir tarafın gideceği algısı olmuştur her zaman. Sanki bir taraf hep kalacakmış, bekleyecekmiş gibi, diğer taraf da istediği zaman gidebilirmiş gibi. French Oje, kitabın ana karakteri Renda'nın ilişkilerde hiçbir zaman giden taraf olmadığını, hep bekleyen taraf olduğunu anlatmış kısaca. Arkadaşlık konusunda, mesela ben hiçbir zaman içindekileri tutmayan, yer ve zamana çok önem vermeden her şeyi insanların yüzüne söylemeyi seven bir insanım. Bunun her zaman işe yaradığını, iyi sonuçlar doğurduğunu söyleyemem tabii ki ama bana, içimden tutmaktan daha iyi gibi geliyor. Mesela söylediğim sözlerden dolayı arkadaşlarımla kavga ettiğimde ya da daha basiti, tartıştığımda, aradan birkaç saat geçtikten sonra sanki hiçbir şey olmamış yaşanmamış gibi davranabiliyorum. Karşı tarafla konuşup sorunlarımızı çözmek yerine sanki yaşanmamış gibi davranmak daha kolay geliyor bana nedense. Belki de bu yüzden ben hiç giden olmadım. Kavga edip gitmektense, sakinleşince olaylar yaşanmamış gibi davranıp kalmak daha iyi geliyor bana. Çok fazla yakın arkadaşa sahip değilim, ama sahip olduğum sınırlı sayıdaki arkadaşlarımla da çok iyi anlaşabiliyorum. Hepimiz birbirimizi olduğu gibi kabul ettik. Bu sayede arkadaş grubumda kimse giden olmadı yani. Arkadaşlık bağlarımızın bu kadar güçlü olmasının sebebi de bu. Bir arkadaşım ne yaparsa yapsın, onu o davranışıyla ve tavrıyla kabul ederim, haklı olsun ya da olmasın, önemsemem. Arkadaşlarımın yüzüne bazı şeyleri düşünmeden söylemek her ne kadar beni ve onları üzse de bence olması gereken şey bu. Onları kaybetme riskim artmış oluyor bu şekilde ama yine de doğruları söylemekten kaçmak istemiyorum. Sonuçta onlar beni olduğum gibi kabul etti, ben de onları oldukları gibi kabul ettim. Bu sayede hiçbir taraf giden olmuyor. Bu gitme olayı, bence, romantik ilişkilerde, daha doğrusu kadın- erkek ilişkilerinde bitmeyecek bir şey. Çünkü genelleme yaparsak, çoğu insan sabırsız ve bir insanın yanlışını onlara söyledikten sonra düzelmesini bekleyemeyecek kadar benciller. Mesela sevgilim bana bir Zencirkıran 2 yanlışımı söylese düzelmem için bekleyeceğini sanmıyorum. O, giden taraf olmayı seçecektir. Fakat ben ona düzeltmesi gereken bir davranışını söylesem, bekleyebilecek kadar sadakatliyimdir. Bunun insana verilen değerle alakalı olduğunu düşünüyorum. Bir insana ne kadar çok değer veriyorsak, ona tanıdığımız zaman, duyduğumuz saygı da o kadar artıyor. Sevgi ve saygıda olduğu gibi, sadakat ve sabır da doğru orantılıdır bence. Giden tarafın hep erkek olduğu kanısının onlara yüklenmiş bir ön yargı olduğunu düşünüyorum ben. Neden hep erkekler gidecekmiş, terk edecekmiş gibi kabul görüyor bilmiyorum. Bence erkeklerin giderek bitirdiği ilişki sayısı, kadınların giderek bitirdiği ilişki sayısından fazla değildir, hatta eşittir bence. Tabii ki bunun oranlarını tutan bir şirket ya da bakabileceğimiz basit bir istatistik olduğunu sanmıyorum ama ben böyle düşünüyorum en azından ve benimle aynı fikirde olan insanlar olduğuna da eminim. Bu ön yargının nedenlerinin erkeklerden kaynaklandığını düşündüğümü söylemeden de geçemeyeceğim. Yaptıkları işi, terk etmeyi, övünerek anlattıkları için, sanki hep onlar ter ediyormuş, gidiyormuş gibi geliyor bana genel olarak. Bu ön yargıyı yok etmek onların elinde aslında. Sadece konuşurken dikkatli olmak, ya da en baştan terk etmemek lazım bence. Bir insanın hayatında yaşayabileceği en acı şeyin, birini kaybetmek olduğunu düşünüyorum. İnsanlar birbirlerine hoşgörü ve saygı ile yaklaştıkları sürece kimse kimseye zarar vermez. Ben insanları olduğu gibi kabul edip, kendimi de olduğum gibi kabul ettirebilirsem, bence huzur içinde yaşayabilirim, kimseyi kırmadan incitmeden.