Acımasız Bir Tetikçi ile Küçük Kız Çocuğunun Hikayesi Luc Besson'un yazıp yönettiği Leon benim için ilk günkü büyüsünü hala koruyor. Bana kalırsa onu bu kadar etkileyici kılan şey Luc Besson'un inanılmaz senaryosu ve kurgusu. Acımasız, soğukkanlı ve işinde tam anlamıyla uzman olan bir tetikçi ile küçük bir kız çocuğunun bambaşka hayatlarının nasıl kesiştiğini anlatıyor film. Yani iki uç dünyanın nasıl birleştiğinin, bir nevi siyahla beyazın birbirlerini yok etmeden nasıl yeni bir renk oluşturduğunun hikayesi Leon... Hayatta yapayalnız, mesleği gereği gözünü bile kırpmadan onlarca insanı öldüren bir adam Leon. Tek bir dostu var, her gün suladığı saksı bitkisi. Onu hiç soru sormadığı, şikayet etmediği ve hep mutlu olduğu için seviyor. Yani insanları hatırlatan hemen hemen hiçbir özelliğe sahip olmadığı için. Köksüz oluşunu ise kendisinin belli bir yere veya birine bağlı yaşamamasına, aidiyet duygusundan yoksun oluşuna benzetiyor. Adeta bitkisiyle kendisini özdeşleştiriyor. Bu noktada oldukça yalnız ve diğer insanlardan uzak biri olduğu çok açık... Toplumdan kendisini dışlamış, içinde bulunduğu düzene oldukça yabancı. Hiçbir beklenti ve duygu barındırmak istemiyor içinde, bu sebepten dolayı da, işi dışında insanlarla hiçbir bağlantı kurmuyor. Bu denli profesyonel bir "temizleyici" olması ise tamamen bundan kaynaklanıyor. Kaybedecek bir ailesi, arkadaşı veya sevgilisi olmadığı için işini hayranlık uyandıran bir soğukkanlılıkla yapıyor. Her gün düzenli olarak süt içiyor, bana göre süt Leon'un temiz ve çocuksu yanını yansıtıyor. Ya da sadece yaptığı iş sebebiyle kendini temizleme ihtiyacını vurguluyor, bilemiyorum... Usta bir katil olmasının aksine içinde çocuksu ve duygusal bir kişiliğe sahip, onu böylesine derin bir tezatın içine iten ise aslında hayatın acımasızlığından başka bir şey değil. Mathilda ise yaşı küçük olmasına rağmen oldukça olgun. Ailesi tarafından yeterince ilgi görmemesi sebebiyle kendi halinde bir nevi tek başına büyümüş bir çocuk. Daha on iki yaşındayken gizli gizli içtiği sigaralar ise çocukluğunu yaşamaktansa büyümüş gibi davranmasının bir göstergesi sanki. Peki, bu iki figürün hayatı nasıl kesişebilir? Leon, Mathilda'ya kapıyı açarak onu sadece ölümden kurtardığını sanıyor, fakat zamanla fark ediyor ki aslında onu hayatının tam da merkezine alıyor. O günden sonra sigara içen küçük kız çocuğu ile sütünü eksik etmeyen tetikçinin hayatları ayrılmaz bir şekilde birleşiyor. Mathilda'nın kimsesizliğini, sevgi ihtiyacını Leon, Leon'un aidiyetsizliğini, yalnızlığını ise Mathilda gideriyor. İkisi bir yapbozun kayıp iki parçası gibi günden güne birbirilerine bağlanıp birbirlerini tamamlıyorlar. Mathilda, Leon'dan ailesinin intikamını almasını istiyor, o günden sonra beraber çalışmaya başlıyorlar. Özellikle bu noktada filmin çok gerçek dışı gözüktüğünü biliyorum. Filmi izlemeden bu yazıyı okuyan biri "böyle bir olay hiç de gerçekçi değil" diye düşünebilir. Kabul ediyorum, kurgusu oldukça sıra dışı. Ama filmle ilgili asıl sıra dışı olan şey, böylesine uç karakterlerin birbirlerini tamamlayışının izleyici tarafından hiç yadırganmaması... Bunun sebebi sanıyorum sevgi kavramının hiçbir zaman bir kalıba sokulamaması, sadece belli insanlara atfedilememesi. Aslında her insanın birini sevip, ona bağlanmaya, en azından kaybetmekten korkacağı şeylere sahip olması şart. Kiralık bir katil bile olsa küçük bir kızla dostluk kurabilmeli, gerçekten insan olduğunu ona olan sevgisiyle anımsayabilmeli... Son nefesinde bile ona verdiği sözü tutacak kadar bağlanabilmeli. Onun sayesinde kök salabilmeli... Çekilen bir bomba pimi birçok şeyi anlatıyor filmin sonunda. O patlama sesini hala duyabiliyorum. Leon, Mathilda'ya verdiği sözü paramparça olma pahasına tutuyor. Mathilda'da onu toprağına, köklerine kavuşturuyor. Filmin sonunda yüzümde yaşlarla, kafamda çeşitli düşüncelerle kalakalıyorum. Evet, Leon hayattan tamamen kopuyor ama hayatı boyunca hiçbir zaman öldüğü an kadar da hayata bağlı olmadığı kesin. Onu hayata Mathilda bağlıyor. Saksıdaki köksüz bitki Mathilda'nın sevgisiyle, dostluğuyla büyüyor. Ulu ve görkemli bir ağaca dönüşüyor. Açık söylemek gerekirse "Mathilda'ya ne olacak, Leon'u da kaybedince nasıl ayakta kalacak?" diye düşünmüştüm ama gördüm ki, Leon ölse bile onun sevgisi Mathilda'ya ömür boyu yetecek, zor zamanlarında onun gölgesine sığınacak, yapraklarının altında derin bir nefes alacak. Bütün bu dönüşümü sağlayan, bir tetikçi ile küçük bir kız çocuğunu birbirine bağlayan büyük bir sevgi sadece. Her şeyi kolaylaştıran, en imkansızı bile imkanlı kılan, gittikçe çoğalan sevgi... Bana göre film kalabalıklar içinde büyüyen yalnızlığımızdan sıyrılıp sevince, paylaşınca her şeyin daha iyi olabileceğini vurguluyor. Tek başına sürüp giden bir yaşamdansa, yüreğinde büyüttüğü sevgiyle insan köklerini toprağın derinliklerine uzatabiliyor, bu sayede kendisinden geriye bir iz bırakabiliyor. Fakat sevgi olmayınca insan da olmuyor, kendisinden geriye hiçbir şey kalmıyor. Metropollerin ortasında yapayalnız kaldığımız şu günlerde "sevgi her şeye çözüm değildir" anlayışı hakimken, Leon bütün tabuları paramparça edecek türden bir film. Süt içen bir tetikçinin ve sigara içen küçük bir kızın sevgi ve fedakarlık dolu hikayesi...