ARAMIZDAKİ ŞEYTAN

Bilim insanlarının "Teknoloji Çağı" olarak adlandırdığı yüzyılın çocukları olarak kendimize ne kadar zaman ayırıyoruz? Günümüzün kaç saatinde yalnız kalıyoruz? Bu basit görünümlü soruların oldukça komplike cevapları var aslında. Günümüzde insanoğlunun bu sorulara kayda değer bir cevap vermeye bile zaman bulamaması ironik bir durum. Belki de bundan yüz sene önce yaşayan insanların hayal bile edemeyeceği şeyler başardık fakat kendi yarattığımızın kölesi olmaktan kaçamadık. Gün içinde ne kadar yalnız kaldığımızı sorgulamaya gelirsek, medya adını verdiğimiz, beşeri bir şeytan formunda hayatlarımızı ele geçiren oluşum sağ olsun günümüzün bir saniyesi bile yalnız geçmiyor. Kimi psikolog veya alanında uzman kişiler tarafından yalnızlık, yaklaşılmaması gereken, sivri uçları olan çitlerle çevrili bir hapishane gibi gösterilse de yalnızlık, soluduğumuz hava, içtiğimiz su kadar hayatta kalmamıza yarayan bir oluşumdur. Ne yazık ki gelişen teknolojiyle beraber gelişen egolarımız bizi bu oluşumdan korkar hale getirdi. Teknolojinin insanlık aleyhine göreve sürdüğü en büyük kozu şüphesiz ki medyadır. Medyanın geliştiği ilk yıllarda kullanım amacı o dönemlerde kısıtlı olan iletişimi, dolayısıyla devletlerin aldığı kararları, insanların bilmesi ve ona göre davranmasını gerektiren haberleri insanlara ulaştırmaktı. Günümüzde ise hayattaki amacından bihaber, kişilikleri bozuk gelişmiş insanlar tarafından ego tatmini amacıyla kullanılan bir oyun sahasına dönüşmüştür medya. Burada asıl sorulması gereken, bu oyun tahtasında zarları kimin tuttuğu. İnsanların mı yoksa medyanın mı? Yıllar boyu yapılan araştırmalar ve hesaplar sonucu dünya üzerinde yaşayan en üstün ırkın insan olduğu dünyanın neredeyse tamamı tarafından kabul görmektedir. Fakat az çok belgesel izleyen herkes bilir ki hiçbir hayvan türü kendi yarattığı bir şeyin kölesi olacak kadar akılsız değildir. Bu muhteşem beceri en üstün ırk olarak kabul ettiğimiz insanlara(!) özgüdür. Peki kıyılarını taşlarla doldurup ülke sınırlarını genişleten, dağları delip içinden yol geçirebilecek düzeyde bir bilime sahip olan insanlık, kendi yarattığı basit bir iletişim aracının kölesi olmaktan nasıl kaçamadı? Cevabı basit, duygularımız. Değil dağları, magmayı delse bile insanoğlu, benliğinin önünde buzlu bir cam gibi duran duygular birikimini delmeyi başaramayacaktır, kendini kanıtlama çabasından asla vazgeçmeyecektir. İnsanın doğasıdır bu, dünya alemi dize getirse de kendiyle olan savaşından bir türlü galip gelemez. "Medyanın kölesi olmak" cümlesini kullanırken amacım mecaz kullanmak veya edebi cümleler yaratmaya çalışmak değil, gerçekten de kölesi olduk medyanın. Kahvaltıyla başlıyor gereksiz bilgilerin beynimize yüklenme macerası, gece yatağımızda bile devam ediyor. Oturduğumuz evin, kullandığımız arabanın, gülünç ama yediğimiz yemeğin bile resimlerini paylaşma ihtiyacı duyuyoruz sosyal medyada. Medyanın kontrolünü elinde bulunduran, aklını kullanmaktan aciz toplumumuz tarafından "Üst Akıl" diye adlandırılan kesim ise kıs kıs gülüyor bu sanal ego tatminlerine. İçimizdeki yalnız kalma korkusunu ya da kişiliğimizdeki boşlukları kapatmak için sıva belliyoruz bir bakıma sosyal medyayı. Fakat farkında değiliz boşlukları kapatmak için kullandığımız sıvanın daha büyük boşluklar açtığını. Başka insanların hayatlarını bir vakanüvis misali takip etmekten kendi vaziyetimize bakacak zaman bulamıyoruz. Yalnızlığın insanı olgunlaştırdığına inanırım. Yalnızken tek konuşabileceğiniz kişi kendiniz, iç sesiniz olur ve onunla konuşurken tamamen dürüstsünüzdür. Gösteriş ve kibirden uzak, kendini olmadığı biri gibi gösterme çabası olmaksızın bambaşka bir boyutta bulursunuz kendinizi. Maalesef günümüzde çoğu kişinin geçemediği bir boyuttur bu. İnsanlar köpeklerin boynuna nasıl tasma vurup eğittiyse zamanında, şimdide bizi çok güvendiğimiz medya eğitiyor bizi şarj kablolarıyla ve bitmek bilmeyen bir beğenilme arzusu yaratıyor içimizde. Geçtiğimiz gün başıma gelen gülünç mü acınası mı olduğunu karar veremediğim bir olay itti beni bu yazıyı yazmama. Öğle vakti arabada bir arkadaşımı beklerken şans eseri baktığım yerde bir araba kazası gerçekleşti. Olayı net bir şekilde görmüştüm ve açıkçası "jeneriklik" olarak tanımlayabileceğim bir olaydı. Sosyal medyada bu tarz videoları o kadar fazla seyretmiştim ki beyni olmayan bir kukla misali kalakaldım, olayın tekrarının başlamasını bekledim bir an. Neredeyse günümün tamamında beni içine çeken sanal dünyamda böyle oluyordu çünkü. O an aklıma gidip yardım etmek bile gelmemişti. Bu olay, günümüzde medyanın insanlığı getirdiği durumu tam olarak özetlemeye yetiyor. Dünya üzerindeki tüm insanlar olarak hepimiz birer izleyici konumundayız artık. Olaylara müdahale etmekten mahrum, aciz varlıklar haline geldik aramızdaki şeytanın buyruklarıyla. Büyüklerimizin bir lafı vardır, "Bir ortamda iki kişi bulunuyorsa üçüncüsü şeytandır" derler. Günümüzde bu pozisyonu medya hakkıyla kazanmıştır. İnsanlık tarihi boyunca ne ettiysek kendimize ettik. Hiçbir zaman bir hayvan türü çıkıp yaşamımıza kast etmedi örneğin. Başta savaş dönemini başlattık, kılıçla kalkanla yapılan ego savaşlarıydı bunlar. Günümüzde ise kölelik sistemine yeni bir boyut kazandırdık, kendi yarattığımızın kölesi olduk.