RUHUM NE İSTİYOR?

Her sabah uyanıyoruz, okula, işe gidiyoruz. Gün içinde yapmamız gerekenleri yapıyoruz, bu süreç içinde belki bir iki arkadaşımızı görüyor, onlarla laflıyoruz. Yemek yiyoruz aynı yerlerde, belki bir değişiklik yapmak adına başka bir restoran seçiyoruz o gün, ama bu her zaman yaptığımız bir şey olmuyor. Evimize dönüyoruz en sonunda; belki bu bir aile evi, bir öğrenci evi ya da bir yurt odası. Aynı kişileri görüyoruz, birbirimizle heyecanla paylaşmak istediğimiz şeyler oluyor belki o gün için, anlatıyoruz ve bitiyor. En sonunda uykuya hazırlanıyoruz yeniden, bütün gün aynı şeyleri yapmanın verdiği yorgunlukla. Ve uyuyoruz, yeni bir güne uyanabilmek ve yeniden aynı şeyleri yapabilmek için. Aynı yerlerden geçiyoruz, aynı derslerin peşinden sürükleniyoruz, aynı konuları konuşuyoruz, aynı, aynı ve aynı... Nereye kadar katlanabiliyoruz bu aynılığa? Bu rutinden kaçmak, başka şeylerle uğraşmak istemiyor mu canımız? Bir düzen dahilinde ilerledikçe, kapana kısılmış gibi hissetmeye başlamıyor muyuz kendimizi? Bu kapandan kurtulmak için çırpınmak istesek de kurtulamayacağımıza dair bir his taşıyor muyuz bazen peki? Ya da ben miyim yalnızca bunları yaşayan, bilmiyorum... Sanki hayatım parmaklarımın arasından akıp gidiyor ve ben onu sadece seyredebiliyorum gibi geliyor bazen bana. "Hayatını dolu dolu yaşa" derler ya, ya da "Gençliğinin kıymetini bil, bu günleri sonra çok ararsın.", hayat dolu dolu nasıl yaşanır bilmiyorum diyorum kendi kendime. Güzel bir okulda okuyorum, iyi arkadaşlarım var, istediğim bir bölümdeyim, yapmak istediğim her şeyi gerçekleştirebilecek maddi güce sahip bir ailem var ve desteklerini hiçbir şekilde benden esirgemiyorlar, çok mutlu olduğum ve neredeyse bir yıldır sürdürdüğüm bir ilişkim var, üstelik hep hayal ettiğim gibi biri, idealimdeki kişi o... Bir insanın mutlu olmak adına isteyebileceği çoğu şeye sahibim, birçok kişinin hayalinde olabilecek bir hayatım var belki de, ruhum neden durup dururken bu kadar daralabiliyor anlam veremiyorum. Bazen yatağımdan kalkmak istemiyorum, yapacak tonlarca işimin varlığını bilirken onları yapmak istemiyorum. Çünkü yapmak içimden gelmiyor ya da yapacak gücü bulamıyorum kendimde. Neden istemiyorum? Neden yetinemiyorum? Neden mutsuzum? Böyle uzayıp giden sorular dizisinde sürüklenirken buluyorum kendimi. Bir ilişkimin olduğunu söyledim, üstelik oldukça mutlu olduğum bir ilişki bu. Birlikte olduğum insanı çok seviyorum, beni anlayabilmesini, olaylar karşısında verebileceğim tepkileri bilmesini, belli konularda benimle ortak fikirlere sahip olmasını ve daha birçok şeyi. Bu saydığım özeliklerin bende de mevcut olduğunu belirtmem gerek, uzun süredir bir arada olmanın getirdiği bir durum bu belli ki. Bir yıl nedir ki diyebilirsiniz tabi, ama benim gibi 19 yaşında olan biri için bu ömrünün on dokuzda birini bir insanla geçirmiş olmak demek. Üstelik her gün birlikteyiz aynı okulda olduğumuz için, sürekli iletişim halindeyiz. Bazen öyle bir duruma sokuyor ki insanı birinin hayatıyla bu kadar iç içe olmak; sanki onunla ilgili öğrenebileceğim şeylerin sonuna gelmişim gibi hissetmeye başlıyorum. Neleri yemediğini biliyorum, neler dinlediğini, nasıl uyuduğunu, kafasının nasıl çalıştığını... Sanki onunla ilgili her şeyi biliyormuşum gibi hissediyorum. Ve merak etmeye başlıyorum kendi kendime, hoşlandığın birini o yeni yeni tanımaya başlarken duyduğum his nasıldı? Oldukça iyi anlaşıyoruz ve çok çok büyük bir problem yaşamadığımız sürece bu şekilde anlaşmaya devam edeceğiz gibi, ben bir daha birini tanımanın verdiği heyecanı tadamayacak mıyım? Birine ilk defa dokunmak nasıldı, ilk öpücüğün verdiği sıcaklık, ilk defa o kişinin sevgilin olmasını istemek içten içe... Bunların hepsi nasıldı? Düşündüğüm zaman hatırlıyorum elbette yaşadıklarımı, fakat bunların yakın bir gelecekte yeniden yaşanamayacağını bilmek beni az da olsa tedirgin ediyor. Bu noktada ilk başta bahsettiğim rutinle bağlantı kurma gereksinimi duyuyorum, ilişkim bir rutine dönüştüğü için mi bu şekilde endişelendirmeye başlıyor beni? Daha genel olmak gerekirse, bir daha bu ilkleri yaşayamamaya dair korku mu insanları yeni arayışlara yönelten? Yıllardır süren evliliklerin bitmesinin sebebi bu mu? Ya da hepsinden önemlisi, aldatma kavramı bu yüzden mi ortaya çıkıyor? Paulo Cohello' nun "Aldatmak" isimli romanını okudum geçenlerde. Okuduklarımla bağlantı kurabilmenin bu kadar kolay olabileceğini asla düşünmezdim. Sevgilimi aldatmaya yönelik bir niyetim ya da girişimimin asla olmadığını söylemeliyim, ama baş karakter Linda'nın neden aldattığını çok net bir şekilde anlayabildim. Ve kocası onu affettiğinde bunu asla yadırgamadım, çünkü kendimi adamın yerine koydum; muhtemelen ben de aynısını yapardım. Linda 31 yaşında bir kadındı, güzeldi, iyi bir şehirde yaşıyordu, onu çok seven bir kocası vardı ve oldukça iyi hayat standartlarına sahipti. Mutluydu hayatından, ta ki bir gazete röportajına kadar. Bu röportaj ona hayatının belli bir düzen içinde aktığını, bir rutine hapsolduğunu gösterdi ve böylece Linda toz pembe gözlüklerini çıkararak hayatını sorgulamaya başladı. Düzenin içinde boğuldu, bunaldı, uzaklaşamayacağını bilmek onu o kadar korkuttu ki, başka arayışlara girişti. İşte bu noktada eski sevgilisi dahil oldu hayatına, tam da o bu rutinden nasıl kurtulabileceğini düşünürken yepyeni bir heyecanla tanışmış oldu. Yasak olmanın verdiği heyecandı ondaki, ve kendini buna bıraktı, çok sevdiği kocasını aldattı. Bunları okumak sanki kendi düşüncelerime bir kanıt oldu benim için, Paulo ve ben aynı şekilde düşünüyormuşuz dedim kendi kendime. Linda'nın hayatının kaosa süreklenişini görmek ve en sonunda bu kaostan yine kocasının sevgisiyle kurtulabildiğini gözlemlemek ise tam anlamıyla bilinçaltıma işlenen bir mesaj oldu. Şanslıyım dedim kendi kendime, ne kadar boğulursam boğulayım, beni çekip çıkarabilecek biri var hayatımda...