Vefalı Olmayı Ne Zaman Unuttuk

Vefalı olmayı ne zaman unuttuk? Yoksa hep unutmak ve bir daha hatırlamamak mı istedik? Çocukluğumdan beri annem bana hep vefalı olmam gerektiğini aşılamıştır. Yani arkadaşlarının sana yaptığı iyilikleri her zaman hatırla ve onlara da bu borcunu bir gün en güzel şekilde ödememi söylemiştir. Ben de her zaman vefalı olmaya çalıştım. En azından hatırlayabildiğim zamanlarda. Ancak bazen ne kötü oluyordu biliyor musunuz? İnsanlardan aynı vefayı görememek. İşte tam o zamanlarda "Ne yapıyorum ben?" sorusunu kendime soruyordum. Çünkü ne kadar vefalı olursam olayım, borcuma sadık kalırsam kalayım yine insanlardan bırakın aynı seviyede geri dönüş almayı, onun yarısı kadar dahi geri dönüş alamıyordum. İşte zamanla anladım ki insanlar belki de vefalı olmaktan utanıyorlardı. İnsanlar sizce neden vefalı olmaktan utanıyordu? Sonuçta yapmaları gereken tek şey size büyük bir iyilikte bulunan birini hatırlamaktı. Fakat onların yaptığı tamamen görmezden gelmekti. Belki de bilerek yapıyorlardı. Asla tam olarak bilemeyeceğim belki bilmek istemeyeceğim bir şey. Çünkü korktuğum gerçekle yani insanları bilerek bundan kaçındığıyla yüzleşmek istemiyorum. En basit şekilde anlatmak gerekirse aylar önce bir arkadaşım benden sınavlarla ilgi not istemişti. Hiçbir zaman vermemezlik etmediğim için hemen verdim. Sonuçta yardıma ihtiyacı vardı. Vermem benim vicdanen borcumdu. Ancak sınavdan bir sonraki başka bir dersin sınav notlarını ondan istediğimde bana elinde notların olmadığını söylemişti. Doğru, elinde olmayabilirdi ama bu soruyu sorduğumun ertesi günü onu elinde notlarla çalışırken gördüm. İşte o an korkutucu gerçekle yüzleşmiştim. Benden bilerek saklamıştı. Acaba ne düşünüyordu veya ne hissediyordu? Kafasında rakip elediğini mi yoksa birini yarı yolda bırakmanın getirdiği dayanılmaz ego tatminini mi? İşte bu da cevabını bilmek istemediğim bir soruydu. Ancak şöyle bir durum da var. Vefa bazen unutmaktır. Demin yazdıklarımla çeliştiğimi düşünebilirsiniz. Ancak bu bahsettiğim unutmak akla ilk gelen kötü anlamda unutmak anlamında değil. Bilakis iyi anlamda unutmayı kastediyorum. İyi anlamda nasıl unutulur Size iyilik yapmış birisinin sonrasında ufak bir kötülüğünü gördünüz. İşte o zaman bunu sineye çekmeniz gerekir. Sonuçta onun bu hatasını yüzüne vurmanız yakışıksız olur ve vefaya ters düşer. Sonuçta o kişiye iyilik yaptığınıza pişman eden bir durum olur. Yazarın da dediği gibi "Hem unutmazsak nasıl vefalı olabiliriz ki? Vefa, bazen bir insanı, bir anı, bir durumu unutmaktır, o insana rağmen elbette, o ana, yaşantıya, duyguya, duruma gösterdiğimiz vefa sebebiyle" (Ergülen, 2014). Size neyin zor olduğunu söyleyeyim. Bütün bunları yazarken bile içten içe vefalı olamamak. Her ne kadar uğraşsak da bazen öyle olamayabiliyor. Sanırım düşündüğüm kadar da iyi bir insan değilim. Belki ben de vefalı bir insan olmak istemiyorumdur. Sadece bireysel ilişkilerimizde değil aynı zamanda da toplumsal ilişkimizde de vefalı olmamız gerekiyor. Özellikle de şu kötü günlerde. Toplum olarak hiç bu kadar bölündüğümüz ve vefalı olmayı unuttuğumuz zamanı hatırlamıyorum. Öyle ki insanlar artık bir birlerine iyilik yapmaktan bile kaçınır hale geldiler. Herkes öküz altında buzağı arar oldu. Televizyonu açtığınızda dahi bir ton nefret söylemi veya aşağılamalarla karşılaşıyorsunuz. Ancak ben bütün bu olanlardan sıkıldım. Sanırım bu olayların bitmesi için de başkalarının da sıkılması gerekiyor. Vefa sadece bir semt ismi değildir. Her ne kadar toplum tarafından bu düşünce kafamıza empoze edilmek istenmesine rağmen. Ancak bildiğim iyi bir şey var. Vefa hem unutmaktır hem de hatırlamaktır. Tıpkı akrep ve yelkovan gibi birbirlerinden bağımsız ama aynı zamanda da bir birlerine çok yakın iki olgu. Umarım insanlar bir gün neyin ne olduğunu çok daha iyi anlayacaklardır. Gereken tek şey içlerine doğru yapacakları kısa bir seyahat. Sözü Geçen Çalışmalar Ergülen, H. (2014). Vefa Bazen Unutmaktır. Kırmızı Kedi Yayınları.