TAŞA VURULAN DARBE

İnsanı olduğu kişi yapan ve onu bulunduğu konuma getiren etmenlerin neler olduğunu sıklıkla kendime sorarım. Bu bir bakıma kendimi de tanıma amacıyla gerçekleştirdiğim bir eylemdir. Genellikle çevresinde gördüğü olaylardan, o olaya sebep olan insanlardan çıkardığı dersler sonucunda kişilerin kendisini geliştirdiğini düşünürdüm. Belki gerçekten de öyledir; benim algılamak istediğimden farklı bir şekilde. Bize izlettirilen, okutulan kitaplarda görürüz: Kahraman hayatının dönüm noktasındadır ve henüz yeterince olgun değildir, hata yapmaya müsait bir yapısı vardır gibi özellikleriyle sunulur alıcısına. Ardından öyle olaylara şahit olur ki altmış dakikanın, iki yüz sayfanın sonunda bambaşka bir insan olup çıkar. Böyle durumlarda acılar çektiğini fark ederiz ancak çektiği acıların onu ne denli etkilediğini, üzerinde bıraktığı izleri tam anlamıyla algılamamıza fırsat verilmeden destek alabileceği yakınlarına koşmuştur. Eğer o gitmiyorsa, diğerleri ayağına kadar gelmiştir. İtiraf etmeliyim ki benim gibi hayatında yenilikler yapmaya hazırlananlar için oldukça cesaret verici eserlerdi, gerçeğe atılınca tatlı yalanlarla dolu birer hayalin yansımasından başka herhangi bir şeyin temsili olmadıklarını gördüm. Yazarları, senaristleri veya oyuncuları suçlayamam, üstüme vazife değildir. Onlara verilen süre zarfında müşteriyi memnun edecek dramlar veya komediler hazırlamak zorundalar. Kendinizi çok kaptırmadığınız sürece vakit geçirmek için oldukça hoş yapımlardır. Gerçek hayat ise kişinin şekillenmesi için bundan çok daha uzun ve acı verici yollar düzenler. Yaşam her daim güneş ışıklarıyla yıkanan yemyeşil çimenleri önümüze sermiyor, kötü günler geldiğinde ise koşarak rahatlıkla başınızı omzuna yaslayabileceğiniz arkadaşlara sahip olmuyorsunuz. Aileniz sonsuza kadar desteğiniz olmayacak. Aslında tek başınıza olduğunuzu anladığınız an bazı şeyler değişmeye başlıyor. Öyle ki darbe aldığınızda sırtınızı yaslayacak başkalarını değil, sağlam duvarları bile bulamıyorsunuz. Dik durmayı öğrenmeniz gerekiyor. Gördükleriniz, duyduklarınız hepsi birer fikir halini alıyor kafanızda. Hareketleriniz buna göre şekillenmeye başlıyor. Çoğu kişi buna çevrenin etken olduğunu söyleyebilir ancak ben, bu noktada farklı düşünüyorum. Elbette kimsenin uğraşmak zorunda kaldığı zorluklar tamamen aynı değil, hepimiz bizleri yıpratacak bir takım farklı durumlarla karşılaşıyoruz. Yine de genel bir bakış açısıyla ele alındığında, her ne kadar anlaşılması zor olsa da çoğumuzun yaşadıkları benzer problemlere çıkar. Her insan bundan farklı şekillerle etkilenir; birinin önemsemediği, bir başkasını gözyaşlarına boğabilir. Peki ya etkilenme seviyesini farklılığa ulaştıran nedir? Bir kez daha, insanın kendisidir. Bazı insanlar kendilerini diğerlerinden daha sağlam yontabilir. Heykelin resmine baktığımda gördüklerim bunlar oluyor. Adamın eline aldığı çekiciyle kendisine nasıl şekil verdiğine bakıyorum. Hayatımızın ilk dönemlerinde hepimiz birer taş yığınından ibaretiz. Hayır, diğerleriyle tamamen aynıyız diyemem, sonuçta hiçbir taş birbirinin benzeri değildir; kendimize has bir görünüme sahip olsak da tıpkı taşlar gibi köşelerimiz belirsiz, tam olarak ne olduğumuzdan veya olacağımızdan bihaberiz. Zaman ilerledikçe ise düşüncelerimiz ortaya çıkıyor, bunlara bizi olduğumuz kişi yapan çekicimiz diyebilirim. Çekiçle heykelin bütünlüğü, zihnimizde bir türlü susmak bilmeyen sesimizle olan bağımızı anımsatıyor. Giderek sıradan bir kaya parçası olmanın ötesine geçiyoruz, düşüncelerimizle birleşen acılarımız, keşiflerimiz olmak istediğimiz şekli ortaya çıkarıyor. Asıl şeklimiz değil, asıl şeklimiz belki de bambaşka bir görünüme sahiptir ancak çekiç elimizde olduğu sürece ortaya çıkan da bizim, kendi eserimiz olacaktır. Kendimize vurduğumuz her darbe belki de can yakacak, yine de bazı acılar çıkacak sonuca değer. Yalnızca dikkat etmemiz gereken bir nokta var ki çekici ne kadar kuvvetli vuracağımız da bizim elimizde; ne kendimizi kıracak kadar sert, ne de etkisini yok edecek kadar hafif olmalıyız. Her şey kendi ayarında güzel.