KARAKTERİMİZİ OLUŞTURAN HARİKA İNSANLAR

"Bazen de barışmadığımız zamanlarda annem beni senden gizlice koruyormuş gibi yapar, bana gizlice bir şeyler verir, yaptıklarıma gizlice göz yumar, sonra ben gene çekingen, görünmekten çekinen halimle suçunu bilen bir dolandırıcı gibi, bir hiç olarak karşında yerimi alırdım. Hiç oluşum, hak ettiklerimi bile dolaylı, arka yollardan almama neden olurdu. Elbette ki ben aynı yoldan hakkım olmadığına inandığım şeyleri de almaya çalışırdım. Buysa benim suçluluk bilincimi daha da artırırdı?" Öyle dikkat çekici bir başlığa ihtiyacı yok bu yazının. Baba kadar önemli bir unsuru anlatacak pek bir terim de yoktur zaten. O sadece babadır, zor anında yanında olmasını istediğin kişi, hayatının her alanında örnek aldığın kişidir. Çocukken ondan güçlü kimse olmaz etrafta, tüm çocukları babanla korkutabilirsin. "Benim babam senin babanı döver!" bu cümleyi çocukken kurmadınız mı gerçekten de? Yalan söylemeyin! Her çocuk babasına sonsuz bir güven duyar. Önemli olan o güveni hayatın diğer kısımlarında da muhafaza etmektir. Baba gibi büyük bir rolde oynayan o adam, istemediğimiz şeyler yapıyorsa peki? Bizi disipline etmek için saçma kurallar koyuyorsa, hiç yapmak istemediğimiz şeyleri dayak zoruyla yaptırıyorsa ne yapardık? Kaçmak mı çözüm, yoksa hepsini anlatmak mı? Kafka anlatmak istemişti. Her şeyi mektubuna yazıp babasına verecekti. Yazdı da, peki neden veremedi, bu mektup neden babasına hiç ulaşmadı? Saygıdan da olabilir korkudan da. Gençliğinde, o iğrenç ergenlik döneminde, herkesin iyi ya da kötü anıları olur. Bunlar hayatımıza şekil verirler ileride. Genellikle aile ve arkadaş kaynaklı olur bu olaylar. Benim düşünceme göre bu dünyada en çok önem vermemiz gereken insanlar aile üyeleri. Kafka'nın yaşadığı travmaların bu derece büyük olmasının sebebi de, kaynağının babası olmasıdır bence. Arkadaşlarını, örnek aldığın kişileri değiştirebilirsin ama aileni değiştiremezsin. Hayatındaki en büyük değişikliklere onların sebep olması da o yüzden hiç şaşılacak bir durum değil. "Benim, yani kölenin, yalnızca benim için icat edilmiş ve üstelik bilmediğim bir nedenle asla tümüyle yerine getiremediğim yasaların boyunduruğu altında yaşadığım bölüm, sonra senin, yöneterek, emirler yağdırarak ve bunlara uyulmadığında öfkelenerek yaşadığın ve benimkinden alabildiğine uzak bir ikinci dünya ve nihayet tüm diğer insanların, emirler ve itaatten bağımsız, mutlu yaşadıkları üçüncü bir dünya." Kafka'ya göre babaya duyduğun korkuyu yenmenin yolu kaçış. Arkanı dönüp uzaklaşılan kaçış değil, baba otoritesinden kaçış. Kafka'nın durumunda bu evlenmek oluyor. Babasının onaylamadığı o kızla evlenmesinin tek sebebi olabilir, baba otoritesine sahip olmak. Şüphesiz evlilikte erkek olduğu için evde bir otoritesi olacaktır, çocuk sahibi olunca da hep istediği güce erişmiş olacaktı sonuçta. Babası, kızı onaylamayınca olayların başlamasının sebebi ise apayrıdır. Kafka o kızı gerçekten sevmedi, henüz Milena ile tanışmamıştı. Kafka'yı esas üzen şey babasının düşüncesini, kararlarını yok saymasıydı. Köle-sahip gibi terimlere de bu yüzden bu kadar yüklenmişti. Babası otoriteydi, sahipti ve diğer herkese kölesi gibi davranırdı çünkü. Benim en çok kafamın takıldığı durumsa şu: Kafka bu zorlukları yaşamasa Kafka olur muydu? Gerçekten kendine has bir tür oluşturan bu dahi var olabilir miydi? Babası böyle bir zorba olmasaydı Kafka'mız bu kadar güzel yazabilir miydi? Bu tür sonuçların var olması için sebepler gerekir. Kimisi kötü sebepler olsa da harika sonuçlar doğuramaz diye bir kural yok. Kafka, yakın geçmişin efsanesidir benim gözümde. Babasıyla sorunlar yaşamış, sadece bir kez gördüğü bir kadına delicesine aşık olmuş bir zavallı... Tüm bu üzücü şeyler yaşanmasa Kafka gerçeğine sahip olamayacaktık ama. Evet, tüm bunlar üzücü olsa da bize Kafka'yı kazandırdığı için minnettar olmalıyım diye düşünüyorum, belki de tüm bu düşünceler benim kötü tarafımdan kaynaklanıyordur...