Acı ve Yıkım

Acının bin türlü hali olduğunu anlatan bu film ilk izlediğimde abartılmış bir senaryodan ibaretti. Tesadüf olarak mı adlandırırsınız bilemiyorum ama 16 Şubat gecesi amcamı kaybettik. Daha sonrasında ben bu filmi bizzat cenaze evinde tekrar izledim. Acının bin türlü halinden yalnızca otuzuna şahit oldum. Başarılı senaryonun altında yatan gerçekliği idrak ettiğim an ana karakterin yaşadığı buhranı neden dışarıya hasar ve yıkım olarak yansıttığını daha net anladım. Fakat filmi ve yazarın bakış açısını analiz edebilmek için bir ölüme tanık olmak zorundaydım sanırım. On dört yaşındaki oğlunu ve kimsesiz kalmış eşini ardında bırakan amcam, ailesine bir de acıyı bıraktı. Oğlu acısını eve girmeyerek, saçlarını kısacık kestirerek, kendini aç bırakarak ve karşısına çıkan herkese isyan ederek yansıttı; bu da bana filmdeki ana karakterin tek iletişim kurabildiği ergen çocuğu, Chris'i, anımsattı. Chris de erken yaşta ölümle tanışmış ve bunun acısını bir başına yaşamış. Annesinin sürekli eve getirdiği erkeklerden bıkmış, aynı zamanda yaşadığı cinsel kimlik arayışında da benliğini saklamak zorunda kalıp sosyal sorunlarla yapayalnız mücadele etmişti. Yaşı küçük yükü büyük bir çocuktu. Tabii benim kuzenim için böylesi bir yaşam söz konusu değildi, asla yalnız kalmayacağını o da biz de çok iyi biliyorduk ama tepkileri aynı onunkilere benziyordu. Kendi babam ise ağabeyini kaybetmenin acısıyla ana karakter gibi yaktı ve yıktı. Ortada herhangi bir hastalık yokken bir anda yaşadığımız bu ölüm hepimizi şoke etmişti. Ama en fazla babamı sarstı sanırım. Filmdeki adam eşini trafik kazasında kaybediyor ve kendisi sıyrıklarla kurtulurken, eşi hayata tutunamıyordu. Babam da kendi elleriyle ambulansa bindirdiği amcamı kaybettiği için kendini suçlu hissetti. Bu suçluluk duygusunun daha ağırını büyük amcam yaşadı. Erkek kardeşiyle yıllarca küsken barışalı henüz iki hafta olmuştu. Kardeşine doyamamış olmanın pişmanlığı ve ağabeyliği yerine getirememenin suçluluğu dağ gibi büyümüştü, sakinleştiricileri bile fayda etmiyordu, gerçi böylesi bir acıya hangi sakinleştirici fayda eder bilemiyorum. Büyük amcam da filmde ana karakterin kayınvalidesi gibi yaşıyordu acısını. Annesi, bir havlu yüzünden tartıştığı kızını beklenmedik Cengiz 2 trafik kazası ile kaybedince ona küs veda etmenin yüküyle başa çıkamıyordu. Filmdeki her karakter aslında gerçekti. Acının bin türlü hali bin bir türlü yıkımı getirdi. Davis acısını yıkıma dönüştürmeden önce hiç tanımadığı birine anlatmıştı. Davis'in bu halini de kendime benzetiyorum. Sanki büyük bir kalabalığın ortasında avazım çıktığı kadar bağırıyormuşum da kimse beni duymuyormuş gibi. Benim bir Karen'ım yok. Dolayısıyla dert ortağım her zamanki gibi kağıtlar oldu. Davis de Karen'ı bulmadan önce kağıtlara yansıtmıştı acısını. İşin komik olan kısmı ise ben filmi izlediğim ilk an başlık olarak seçmiştim. Belki 16 Şubat gecesi amcamı kaybetmeseydik filme dair bambaşka bir yazı yazacaktım. Aslında hayatımızı yönlendiren şeyler planlanan, çizilen olaylar değil aksine beklenmedik olaylar. Davis belki karısını kaybetmeseydi olmadığı biri gibi yaşamaya devam edecekti, patronuna ve onun baskısına boyun eğecekti, karısının onu aldattığını hiç bilmeyecekti ve Karen'la Chris'le hiç tanışamayacaktı. Yaşadığımız sürece her geçen gün yeni bir şey öğreniyor ya da fark ediyoruz. Hepimiz bambaşka hayatlar yaşıyor farklı sorunlarla mücadele ediyor farklı sevinçler buluyoruz. Kimi uçan kuşta umut bulurken kimi karıncanın çalışkanlığından ilham alıyor. Bambaşka dünyalarımızda bambaşka duygular yaşıyoruz. Her duygunun da olduğu gibi acının da bin türlü hali var. Çok tekrarladığımın farkındayım ama son günlerde bu cümle bana farklılığımızın aslında ortaklığımız olduğunu anımsatıyor. Yıkım da olsa, mektup da olsa, açlık da olsa acı acıdır.