MIŞ GİBİ YAŞAMAK

Yalnızlık bile Allah'a mahsus, herkesin bir ruh eşi vardır cümlelerini duya duya büyüyoruz. Yalnızlık fikrine karşı hep olumsuz bakıyoruz bu yüzden. Bu yüzden her düğün bir şölen bizim için çünkü birileri daha dünyadaki çift olma görevini başarıyla tamamlıyor. Bu yüzden her boşanma ya da ayrılık bir kara gün çünkü asli amacı çift olmak olan iki insan bu görevde başarıya ulaşamıyor. 45 gün içinde ya ortak noktanın bulunduğu biriyle çift olursun ya da istediğin bir hayvana dönüşerek çift olamamanın cezasını çekersin Lobster filminde yaratılan distopyanın bir özeti olsa da aslında yaşadığımız hayatın hayal gücü ile zenginleştirilmiş hali sadece. Aslında, hiçbirimiz Lobster'da işlenenden farklı bir hayat yaşamıyoruz. Hayatın doğal akışı içinde çiftimizi bulmak yerine çift olabilmek adına her yolu deniyor ve çift olduğumuz anda bize karşı olan her şeye karşı kendimizi korumak için tetikte bekliyoruz. Hayatın karmaşıklığı, yoruculuğu nedeniyle yalnız kalmaktan korkuyor ve çift olmanın gücüne inanıyoruz. Bu yüzden kendimizi mış gibi bir yaşamın içine sokuyoruz. Sırf yalnız kalmamak için ilk gördüğümüz insanı seviyormuş gibi yapıp olmadığımız birini oynuyoruz ve bu durumun zaman geçtikçe düzeleceğine, o insana alışacağımıza inandırıyoruz kendimizi. Oysa filmde de dediği gibi hepimiz insanın hissetmediği halde hissediyor gibi davranmasının; hissettiği halde hissetmiyor gibi davranmasından daha zor olduğunu çok iyi biliyoruz. Çift olduğumuza kendimizi inandırdığımız zaman ise aynı filmdeki gibi günler geçtikçe aşamalar atlıyor, kendimizi ve sevgimizi belli kalıplara sokuyor ve bize dayatılan çift olma kurallarını oynamaya başlıyoruz. Birinci ayda yemeğe çık, ikinci yıl sonunda ilişkiyi daha ciddi bir platforma taşı... Aslında birilerinin bunu bizim için yapmış olduğuna da seviniyoruz çünkü zaten mış gibi yaptığımız için karşıdakine sevgimizi nasıl da göstereceğimizi tam bilmiyoruz bu yüzden; aslında şikayet ediyor gibi gözüksek debu kuralları seviyoruz. Filmde ormana kaçmış bekarlar nasıl bir tehdit unsuru oluşturuyorsa, aslında günümüzde de çift olduğumuz anda bekarları kendimiz için bir tehdit olarak görüyoruz. Buna sebep olarak; artık bekarlar ile ortak noktalarımızın çok az olduğu gibi sudan sebepleri gösteriyor olsak da aslında sadece kendimize ayna tutulmasını istemediğiz için bunu yapıyoruz çünkü o insanlar sayesinde ne kadar korkak olduğumuzun farkına varıyoruz. O insanların sadece yalnız kalmamak uğruna hayatlarını mış gibi yaşamaktansa hayatı akışına bırakıyor olmaları bizim sinirimizi bozuyor ve her zaman olduğu gibi bunu kabullenmektense, faturayı yine suçsuza kesiyor ve bu yüzden kendimizi daha iyi hissetmek adına çift olmayanları sürekli çift yapmaya çalışıyoruz. Aynı okulda arkadaşımızın da ödev yapmadığını duyduğumuzdaki gibi bir rahatlama yaşıyoruz. Birilerinin de bizimle beraber bu distopyayı yaşadığını bilmek biraz olsun içimize su serpiyor. Öte yandan filmde yaratılan distopyadaki gibi ortak noktamız olan insanlarla çift olabileceğimize inanıyoruz. Çünkü; yıllardır her yerde davul bile dengi dengine sözünü duyuyoruz. Ortak noktamızın olmadığına karar verdiğimizde tanışmaya bile gerek duymuyoruz ki bu kararı eve, arabaya, mezun olduğu okula bakarak kolayca veriyoruz. Bu kararı veriyoruz çünkü; değişimden korkuyor, alışkanlıklarımızın dışına çıkmaktan ürküyoruz. Belki de çoğu zaman bu yüzden farklılıkların en güzel benzerlikleri ortaya çıkardığını unutuyor, gerçekten ait olduğumuz çiftimizi kaçırıyor ve kendimizi mış gibi yaşamlara hapsediyoruz. Özetle, aşırı mutlu olduğumuzu sandığımız küçük dünyamızda aslında kendi distopyamızı kendimiz yaratıyoruz. Sadece yalnız kalmamak adına sevmediğimiz insanlara sırt dayıyor, sadece birileri belirlediği için ilişkilerimize bize hiç uymayan davranışlarla yön veriyoruz bazen de önyargılarımız nedeniyle distopyamızı ütopya yapabilecek insanları hayatıma sokmuyoruz. Ama aslında hepimiz biliyoruz ki içinde bulunduğumuz hayat mış gibi yaşamak için çok kısa. ILGAZ TUNCEL