SEVGİLERDE EKSİK HAYATTA EKSİK

Mutluluk gibi hüzün ve keder de sevilebilir; onlar da hayatımızın bir parçasıdır, büyük yapıtların yaratılmasını sağlayan güçlü duygulardır. Bu yüzden hüzünlü şiirlerin, şarkıların, hikayelerin bizde bıraktığı etkiler de unutulmazdır. Birçok kişi Behçet Necatigil'in kitaba ismini veren şiiri Sevgilerde'yi hüzünlü bulur ve bu yüzden sever. Çünkü bir yapıtta kendi düşüncelerimizi, duygularımızı bulduğumuzda yapıta ve sanatçısına yakınlık duyarız. Hayatımızda bir kez de olsa hepimiz sevmek için doğru insanı, doğru insanı bulduğumuzu düşünüyorsak da doğru anı beklemiş, sevgimizi ertelemişizdir. Benim şiir hakkındaki düşüncemse hüzünlü değil acımasız olduğu, yani bence şair hiçbir zaman gerçekleşmemiş ve artık gerçekleşmeyecek şeyler için hitap ettiği kişileri avutmaya çalışmıyor, aksine yeriyor. Geçmişi düşündüğümüzde başarılarımızdan çok hatalarımız gözümüze çarpar. Düşünülmeden söylenmiş sözler, istemeden kırdığımız insanlar, isteyerek kırdığımız insanlar, yaptığımız haksızlıklar aklımıza gelir. Hatalarımızdan pişmanlık duyarız, yapmadıklarımız ya da yapamadıklarımız ise bu pişmanlıktan daha büyük bir acı verir. Hata olarak gördüklerimizin düşüncelerimizi geçmişte tutsak etmesine izin vermemeliyiz; hayat doğru ya da yanlış yaşanmaz ama eksik yaşanabilir. ''Sevgileri yarınlara bıraktınız Çekingen, tutuk, saygılı Bütün yakınlarınız Sizi yanlış tanıdı.'' (37) Anlaşılmadığını ya da yanlış anlaşıldığını düşünen biri kendini çeşitli şekillerde kandırır. Örneğin, kendisine sorarsak eğer bu çekingen, tutuk, saygılı kişi aslında son derece sevecen, eğlenceli, samimi biri olduğunu söyleyebilir. Aslında bunlara kendi de inanmaz ama gerçekten inandığı çeşitli bahaneleri vardır. Şimdi böyle biriyse örneğin, etrafındaki insanlar yüzündendir, hatta yanlış yerde ve ya yanlış yüzyılda dünyaya gelmiştir. Sonuç olarak, bir maskeyle dolaştığını zanneder bunun için de insanları suçlar. Kendisi gibi davranmasına insanlar izin vermemiştir. Tabii ki ben de çevrenin insan karakterini büyük ölçüde etkilediğini düşünüyorum. Karşı çıktığımsa insanın kendine karşı dürüst olmaması. Bu konuda Zizek'in görüşlerini benimsiyorum. Onun ifadesiyle, ''Eğer derinlerde bir yerlerde aslında öyle olmadığımızı düşünür, oynadığımız toplumsal role karşı içeriden bir mesafe koyarsak, kendimizi iki kere aldatmış oluruz. Nihai aldanma, toplumsal görünüşün aldatıcı olduğu düşüncesidir, çünkü toplumsal-simgesel gerçeklikte şeyler son tahlilde tam da neymiş gibi yapıyorlarsa odurlar.''(103) Burada geçen ''toplumsal rol'' dışarıya, başka insanlara gösterdiğimiz yüzümüz değildir. ''... bu dışarı'nın hiçbir zaman insanlar arasında taktığımız bir maske değil, simgesel düzenin kendisi olduğunu hesaba katmamız gerekir. Bir şeymiş gibi yaparak, sanki bir şeymişiz gibi davranarak öznelerarası simgesel ağda belli bir yer ediniriz ve gerçek konumumuzu da bu dışsal yer tanımlar.''(104) ''Bitmeyen işler yüzünden (Siz böyle olsun istemezdiniz) Bir bakış bile yeterken anlatmayı her şeyi Kalbinizi dolduran duygular kalbinizde kaldı.'' (37) Şairin hitap ettiği kişilerin kişiler değil, tek bir kişi olduğunu da varsayabiliriz. Bu kadar yakından tanıdığı birine böyle hitap ederek alaya alıyordur belki. Hep işlerini bahane etmiş, sonra işlerini de, sevgilerini de hayatını da ertelemiş, şimdi de yaşlanmış biri. ''Siz geniş zamanlar umuyordunuz Çirkindi dar vakitlerde bir sevgiyi söylemek.'' Yılların telaşlarda bu kadar çabuk Geçeceği aklınıza gelmezdi.''(37) Bir şimdi içinde yaşamayan birinin düşünce yapısına yöneltilen eleştiriler söz konusu. Günlerini geçmiş ve gelecek için alternatifler üreterek geçirdiğinden şimdiyi yaşamaya zamanı kalmıyor. Kaçırdığı noktaysa hayatını kurgulayıp oynayamayacağı. İnsanların düşünceleri, davranışları yüzde yüz kesinlikle öngörülemez. Buna çok yaklaşanlar da zaten kendilerini yeterince gerçek hissedemediklerini söyleyeceklerdir. Şiir zaman temasına odaklanmış ve şimdide yaşayamamak sorunu her bölümde hissediliyor. Portresi çizilen karakterin bir de telaşlı olduğunu öğreniyoruz. Telaşlı biri kendinden pek de emin olmayan biridir. Verdiği kararlardan emin değildir, bu bir dereceye kadar kabul edilebilir, ama sanki emin olunabilir bir şeymişler gibi hislerinden de emin değildir. Yani doğru insanı bulmuştur, doğru an da gelmiştir şimdi de hislerinden emin değildir. ''Gizli bahçenizde Açan çiçekler vardı Vermeye az buldunuz Yahut vaktiniz olmadı.'' (37) Burada şair hayatı güzelleştiren küçük şeylerden bahsediyor, boş zaman uğraşı ya da saçmalık olarak görülenler. Çocukluğunda herhangi bir çocuk uğraşısını çocukça bulup yalnızca izleyen (katılmak istiyor ama kendisinin de çocuk olduğunun farkında değil), şimdiyse bu kadar basit bir mesele için pişmanlık duyan yetişkin sayısı azımsanacak gibi değil. Aslıhan Seray Akgün