DÜŞTEN HAZİNEYE...

Will Smith'in başrolünü paylaştığı 2007 yapımı film, daima içimde beslediğim hedef, hırs, hayal ve mutluluk birleşiminin duygularıma tercümanı olmuştur. O dönemin ticari araçlarından biri olan kemik tarayıcısı, aynı zamanda genç bir adamın da ana gelir kaynağıdır. Fakat, her gün gelişen teknolojiyle beraber, kemik tarayıcısı giderek yerini daha donanımlı teknolojik aletlere bırakır ve bu sebeple genç adam giderek geçinemez bir hale gelir. Hayatındaki bu olumsuz gelişme, yalnızca iş hayatında olan bir çöküş değil, aynı zamanda evliliğinde de başlayan çöküşün başlangıcı olur. Oğluna olan bağlılığı, bir yandan onu bırakmak istemeyişi, bir yandan da para kazanma zorunluluğu genç adamı farklı iş alanlarına aramaya yöneltir ve bir iş adamıyla tanışır. Yalnızca bir Rubik küpünü çözmesiyle iş adamını etkileyen genç adam, kendisinin yeni hayatına başlangıcını böylelikle atmış olur. Film daha çok, bir insanın hayallerinin peşinden giderek neler başarabileceğini, hayallerin ve hırsın insan hayatı üzerinde ne kadar önemli olduğunu ve daha da önemlisi en umutsuz zamanlarda bile daima bir çıkış kapısının olduğunu gösteren mutluluğun daima içimizde olduğunu anlatan, mükemmel bir başyapıttır. Hedef, hırs, hayal' den biraz bahsedecek olursak ;her ne kadar hayatın gerekliliklerinden ve getirdiklerinden fark edemesek de, hayat, hayaller, hedefler ve onları elde etme arzusu olan hırstan ibarettir. Bu üç kelime hayatımın daima bir parçası olmuştur. On üç sene emek verdiğim ve ter döktüğüm basketbol hayatımda, yaşadığım bütün başarılarda, hedeflerime odaklanıp hayallerime ulaşmam sayesinde gerçekleşmiştir . Ancak maalesef, içinde yaşadığımız sistem yüzünden o kadar çok 'hayal' kavramından uzaklaşmış durumdayız ki, bizler için hayal, ulaşamadığımız şeyleri düşünmek niteliğinde bir kelime anlamı taşıyor. İşte tam da bu sebepten, bu film her sahnesiyle kalbime dokunan bir film oldu. Hayatta hiçbir başarı kolay elde edilmez. Her zaman ciddi bir emek gerektirir. Yoktan var edilen başarılarsa benim için hayatın en güzel anıları olmuşlardır. Çünkü büyük uğraşlarla ve emeklerle elde ettiğiniz bir şeyin sizde yarattığı duygu tarif edilemezdir. Birçok insan birçok sebepten, hayatta sizin yapamayacağınız şeyleri söylemekle meşgullerdir. Çünkü, hayal kavramı onlar için o kadar uzaktır ki, kendileri başaramayacaklarını düşündükleri şeyler için sizin de yapamayacağınızı düşünmektedirler. İşte tam bu kısımda, filmde geçen, babanın oğluna nasihat verdiği bir sahne içimi ürpertmek ile beraber kalbimin en derinine dokunuyor : " Bir daha kimsenin sana bir şey yapamayacağını söylemesine izin verme, benim bile. Bir hayalin varsa peşini bırakmamalısın. İnsanlar kendilerinin yapamayacakları şeyleri senin de yapamayacağını söylerler. Bir şeyi istiyorsan peşini bırakma. Git ve al. O kadar." Mutluluktan bahsedecek olursak, tam da genç babanın umutlarının tükendiği anda söylediği bir sözle başlamak istiyorum : " Belki de mutluluk yalnızca kovalayabildiğimiz bir şeydir. Belki de onu asla yakalayamayacağız. " Maalesef, birçok insanımız, hayatın getirdiği kötü koşullarda, mutluluğun onlardan çok uzak olduğunu düşünmektedir. Fakat, bana göre mutluluk aslında insanın içinde olan bir duygudur. İnsanları, kontrol edemedikleri şeyler haricinde, üzen de sevindiren de insanın kendisidir. Bu filmin anlatmak istediği bir konu da budur. Mutluluğu insanlar elde ederler. Tıpkı genç babanın işsiz ve parasız, oğluyla bir başınayken, yarattığı fırsat gibi. Aslında aradığı fırsatların hepsi, istediği mutluluk ile alakalıdır. Özetleyecek olursam; bu film, hayatımın daima bir köşesinde, en umutsuz zamanlarımda , karanlıktayken yoluma ışık tutan, bana hayallerin ne kadar önemli olduğunu anlatan, daima onların peşinden gidilmesi gerektiğini hissettiren ve ne olursa olsun, hangi koşulda olursak olalım 'umudun' daima var olduğunu, bunun için de güçlü olmamız gerektiğini gösteren ve en önemlisi mutluluğun yalnızca insanın içinde olduğunu ispatlayan bir başyapıt olarak hafızama kazınmıştır.