Bir Katilin Zihni

Warren Hoyt, tahlil için gelen kanları incelerken, düşünceleri başka bir yana kaymıştı. Laborantlığın en iyi yanı buydu. Gelen kan, sahibinin tüm sırlarını kulağınıza fısıldardı. Özel sırları arıyordu, tecavüze uğramış kadınların yaptırdığı AIDS testleri gibi. O kadınların, Andrew Capra gibi adamları kendilerine çektiğini biliyordu. Sırf kadın oldukları içindi bu, hak etmiyorlardı Capra'nın ilgisini. Ölmelilerdi, değerini bilmedikleri dişiliklerini bu kadar rezil bir şekilde kullandıkları için cezalandırılmalılardı. Rahimlerini almalıydı; değersiz bedenlerde değerlendirilmemiş, kendisine Tanrı tarafından verilmeyen kutsal vücut parçasını. O şanslı kadınlara tecavüz ederken seyrettiği tanrısal adam, kendisinin düşüncelerini anlayamamıştı hiç. Neden Hoyt da bir kadın değildi ki? Neden arzularının dizginleyemediği bu adamla muhteşem geceler yaşayamıyordu, sadece izlemek zorunda kalıyordu? O kadınlardan nefret ediyordu. 'Kadın' olabildikleri için nefret ediyordu. O şans kendisinde olmadığı için nefret ediyordu. Kendisinin rahmi yoktu, yanlış bir cinsiyetin içinde çarpık bir ruhla kapana kısılmıştı sanki. Eğer onun rahmi, kadınsılığın kutsallığı yoksa, başkasında da olmamalıydı; özellikle biricik aşkı Capra'nın tecavüz edecek kadar değer verdiklerinin. O rahimleri, küçük bir çocuğun, diğerlerinin oyuncağını kıskanması gibi kıskanıyordu. Onda da olmalıydı, neden yoktu? Neden sevdiği adam, yüzüne bile bakmıyordu? Onda olmayan, onu kaderine mahkum eden bir rahim yüzünden. Capra'nın, hayatının aşkının cansız bedenini gözlerinin önünden ayıramıyordu. Hayatının en büyük düşmanı olan o kadın, ölmemekte direnmiş, dahası suç ortağını öldürmüştü. Gözlerinin önünde, Andrew Capra'nın gözlerinin canlılığını yitirdiğini görmek, tecrübe ettiği tüm vahşetlerin en kötüsüydü. O kadınların rahimlerini alırken hiçbir şey hissetmemişti, ama sonsuzlukta kaybolmuş o dakikanın içinde ruhu bin parçaya bölünmüştü sanki. İntikamını almalıydı. Kadınlara olan sonsuz kininin yanında, platonik aşkının yıllardır bitmeyen ateşini söndüren o kötülüğün vücut bulmuş hali olan kadını öldürmeliydi. Doktor Catherine Cordell, hem bir 'kadın'dı, hem de sevdiği adamın katili. Bir insan nasıl bu kadar kötü olabilirdi ki? Beklemeliydi, sekiz yıldır biriktirdiği nefret, birkaç gün daha bekleyebilirdi. Korkmasını istiyordu Cordell'in. Sefil hayatının değerini bilememiş bu yaratığın ölümüne korkmasını istiyordu. İstenilen kan testlerinden tecavüze uğradığını anladığı o kadınları öldürerek, nefesini Cordell'in ensesinde hissettirmek istiyordu. Hem zaten diğerleri de en az onun kadar suçluydu. Kadındılar bir kere, derinlerde bastıramadığı kıskançlığını kusmak ve sabredebilmek için mükemmel araçlardı onlar. Soğukkanlılıkla ve Capra'yı izlerken öğrendiği teknikleriyle tek tek avlamaya başladı o kadınları. Diana Sterling ilk hedefiydi. Onu öldürmek, bisiklete binmek gibi bir şeydi onun için. Tanıdık bir duyguydu, yapamayacağını düşünse de görevini eksiksiz halletmişti. Biraz tereddütlü başlasa da, her şey eskisi gibiydi onun için. Adrenalini damarlarında hissedebiliyordu. Tek eksik vardı, en büyük eksik. Capra, hayatını adayabileceği adam orada Ergen 2 değildi. Sinirlerine hakim olarak, onunla geçirdiği günleri bir bir hatırlayarak, eski okuluna ziyarete gitmiş biri gibi tekrarladı o günleri. Kloroform, el bağları, kurbanın kendi yatağı ve neşter. Ameliyat sırasında Diana'nın uyanık olması önemliydi. Hak etmediği bu kutsallığın vücudundan alınırken onu hak etmediğini her bir saniyede anlamasını istiyordu. Ameliyatını bitirdikten sonar üzerindeki kanları temizledi, en sevmediği tarafı buydu. Etraf kirleniyordu. Sıra en sevdiği alışkanlığına gelmişti. Diana'nın geceliğini katlayarak cesedin başucuna bıraktı. Kendisinin giyip Capra'yı baştan çıkaramadığı bu giysi, onun hayallerinin herkese ilan edilme yoluydu. Kendine olan güveni artmıştı. Elizabeth Hurley'i de aynı duygularla doğrarken, onun yerinde Catherine Cordell'in olduğunu hayal etmişti bu sefer. Daha kusursuzdu, alışıyordu tekrar. Geceliği her zamanki gibi katlayarak suç mahalini terk etti. Ardında bıraktığı cesetten çok, polislerin Catherine Cordell'le konuştuğunu hayal ediyordu. O anları tekrar yaşatmak istiyordu o kadına. Ensesindeki tüylerin diken diken olmasını arzuluyordu. Yırtıcının onu izlediğini, bir gölge gibi etrafında gezindiğini bilmesini istiyordu. En kötüsü de hastanede onunla karşılaşmaktı. Ona o kadar yakın, intikamına bir o kadar uzak. Ama fark edebiliyordu, Cordell korkak bir ceylan gibi sürekli etrafını kontrol ediyordu. Doktor önlüğüne sarılmıştı sanki kendisini koruyabilecekmiş gibi. Ah o cahil kadın! Neşterin hiçbir şey dinlemeyeceğini yaşadıklarıyla bilmiyordu sanki. Capra'nın hedefi olurken de o önlük üzerindeydi. Karar verdi, Cordell'i öldürünce, o önlüğü katlayacaktı yanına, geceliğini değil. Yeterince beklediğine karar verdikten sonra, Cordell'i öldürme planını hazırlamıştı. Her şeyin eksiksiz olmasını istiyordu. Malzemelerini tekrar kontrol etti: neşter, kloroform, ameliyat aletleri, eldivenler ve peruk. Tanınmak istemiyordu, her şey titizlikle olmalıydı. Cordell'in hastaneden çıkacağı saati öğrenmişti. Şu salak insanlar! Tehlikenin nereden geleceğini bilmedikleri için, her bilgiyi size verebilirler. Karanlığın köşesinde sabırla bekledi. Aklından tüm fantezilerini geçiriyordu. Capra'nın intikamını alacaktı bu gece. Cordell köşeden gözüktüğünde kanına adrenalin pompalanmaya başladığını hissedebiliyordu. Arkasından usulca yaklaşarak kloroforma batırdığı bezle kadını bayıltmayı başardı. Kimyayı seviyordu, cinayet için kusursuz bir bilimdi. Kadın gözlerini açtığında yatakta bağlı olduğunu fark etmişti. Gözlerinden o tanıdık korkuyu okuyabiliyordu Warren Hoyt. Eski bir dostu görmüş gibi hissediyorlardı. Bu durumda dosttan çok av ve avcı ilişkisi vardı. İronik olduğunu düşündü. Neşterini kaldırdığında, ağzı bantlı kadının çırpındığını ve ağladığını görebiliyordu. Tüm nefretinin kabardığını hissedebiliyordu. Hayallerini ondan alan yaratık, sanki suçsuzmuş gibi merhamet dileniyordu. Tüm kinini kusan Hoyt, bağırmaya ve kadına Capra'yı ne kadar sevdiğini anlatmaya başlamıştı. Duyguları sel gibi akıyordu, her şeyi ve herkesi unutmuştu: Catherine Cordell ve Andrew Capra hariç. Bunun hata olabileceği, polislerin arkasından gelebileceği aklına bile gelmiyordu. Gözleri, Cordell'inki gibi yaşarmıştı. Neşterin soğukluğunu hissetti, eski bir dostunun dokunuşuyla cesaretlendi. Çıplak bedenin üzerine kusursuz bir profesyonellikle bastırdı neşteri. Kızıl bir çizgi, sırları açığa vuran tanıdık sıvıyı gördü. Kadının kasıldığını hissedebiliyordu. Zevkin doruklarına varmıştı. Capra'yı vurduğunda onun canını nasıl yakmış olabileceğini bu kadına göstermiş olması, hem onu neşelendiriyor, hem de Capra'nın boşluğunun nefrete daha çok dönüşmesine neden oluyordu. Tıp fakültesinde insanları kurtarmak için kullandığı kusursuz tekniklerini, rahmi çıkarmak için tekrar Ergen 3 sergiliyordu. O kadar çok bağırış ve kan vardı ki, bu işten aldığı zevk katlanıyordu. Yağ tabakalarını geçti, her gün Tanrı'ya onu erkek yaratıp kendisine bahşetmediği için isyan ettiği bu organı çıkardı. Zafer onundu, çarpık yüzüyle Cordell yatakta yatıyordu. Hırıltılı nefesi, ciğerlerine hava yerine kan doldurduğununun işaretiydi. Kadın baygınken üzerinden çıkardığı önlüğü, zaferinin keskin bir işareti olarak başının ucuna koydu. Tükenmişti, duyuları körelmişti. Sanki ömrünün geri kalan tüm enerjisini bu iş için harcamıştı. Duygusallığın darbelerinden ve ameliyatın yoruculuğundan o kadar bitkin düşmüştü ki, kadın bir polisin arkasından yaklaştığını duymamıştı bile. Yaşadığı sefil hayatı derinlemesine düşünürken, bir anlığına silahın patlama sesini işitti. Ne olduğunu anlayamadan ensesinde keskin bir acı hissetti. Yıllardır kurbanlarında duyduğu hırıltılı sesi bu sefer kendisinden duyuyordu. Şaşkınlıkla arkasını döndüğünde o kadın polisi gördü. Hayatı boyunca kadınları sevmemişti, bir kadın aşkını öldürmüştü ve şimdi yine bir kadın kendini öldürüyordu. Yine de mutluydu, huzurluydu. Sekiz yılın sonucunu almıştı. Ölmeden önce gördüğü son şey, Cordell'in kanlı vücudunun üzerindeki rahim ve beyaz önlüktü.