Paris ve Bir Hayal

Çok değil, daha bir gün önce ölmeden önce yapmak istediklerim listesinden ilk maddenin üstünü çizdim: Eyfel Kulesi'nin tam altına uzandım. Eğer böyle bir listeniz varsa ve henüz hayallerinizi gerçekleştirmeye başlamadıysanız, bunun tarifi zor bir his olduğunu söylemem gerek. Çünkü aylarca, hatta belki yıllarca bir konu üzerine düşünüp planlar yapıyoruz ve belki de bunların gerçeklikten çok uzak olduğunu sanıyoruz. Kimi zaman bu hayallerin başka dünyalara ait rüyalar olduğuna inanıyoruz, bunu kabullenip hayatımıza bu şekilde devam ediyoruz. Benimki de yaklaşık sekiz yıldır "belki uzak bir gelecekte" gerçekleşebileceğine inandığım bir hayaldi. Bu sebeple dün orada, bu hayal nihayet gerçek olduğunda hayatta düşlediğimiz her şeyin bir şekilde gerçekleşebileceğini hissettim. Çok güçlü ve rahatlatıcı bir histi bu. Şimdiyse uçakta, yeryüzünden yüzlerce metre yukarıda, çocukluğumda hayallerimi süsleyen şehirden, Paris'ten ayrılıyorum; hayatımın sıradan akşına, beni bekleyen onlarca sorumluluğa ve son teslim tarihinin kucağına dönüyorum. Gündüz rüyasından uyanmak bu olsa gerek. Evvelsi gün ardı ardına yapılan bir uçak ve bir tren yolculuğu sonunda bu hayattaki en yakın arkadaşım babamla birlikte yalnız filmlerden, resimlerden ve şarkılardan bildiğimiz Paris'e gittik. Elimizde üzerini özenle işaretlediğimiz bir harita, kimilerine göre dünyanın en güzel şehri bizim tarafımızdan keşfedilmeyi bekliyordu. Büyüklüğüyle hayrete düştüğümüz Gare de Lyon'dan çıkıp kendimizi güzelim Paris sokaklarında bulduğumuzda içimizdeki şehrin yabancısı olma tedirginliği yerini çabucak hayranlığa ve sonunda hayallerimizi gerçekleştirmek için harekete geçmenin çocukça mutluluğuna bıraktı. Heybetli meydanlarından, geniş caddelerine, eski köprülerinden, daracık çıkmaz sokaklarına ne kadar güzel bir şehirdi Paris! Düşlediğimizden bile daha güzeldi! İliklerimize kadar işleyen Kasım soğuğu için karanlık gökyüzünün altında göz kırpan ışıklarıyla bizden özür diliyordu adeta. Elbette kızamadık. O gece geç saatlere kadar sokaklarda dolaşmamıza rağmen ertesi sabah şehre daha büyük bir açlıkla erkenden uyandık. Çünkü insan rüyalarının gerçek olması hissine doyamıyormuş. Elimizdeki tek dakikayı bile heba etmek istemiyorduk. "Sora sora Bağdat bulunur" diyerek attık kendimizi metroya. Onlarca hat ve seçenekle karşı karşıya kaldık ki, doğru vagona bindikten sonra yola çıkınca kendimizi Paris'in damarlarında ilerliyor gibi hissediyorduk. Diğer herkes için sıradan bir yolculuktu bu ama biz her yeri ve herkesi büyük bir dikkatle inceliyorduk, sanırım bir bakıma şehirle birlikte nefes alıp verir olmak istedik. Etrafımızdaki güler yüzlü, yardımlarını esirgemeyen Parisliler de bize kendimizi hiç tahmin etmeyeceğimiz kadar evimizde hissettirdiler. Sacre-C ur ve Moulin Rouge'un bulunduğu Montmartre'dan başladık gezmeye. Sonlarında mükemmel şehir manzarası vaat eden dik yokuşları, sokak ressamlarıyla dolu sevimli minnacık meydanlarıyla Paris'in biricik tepesiydi burası. Şehrin tarihini koklayabiliyor, tadını alabiliyorduk adeta. Bu yepyeni hislerin hazzına vardıktan sonra yine şehrin damarlarında dolaşarak görkemli Champs-Elysee caddesine gittik, Noel için alışveriş yapan Parislilerin arasına karıştık. Onlardan biri olmanın nasıl olabileceğini anlamaya çalıştık, birbirinden süslü, devasa vitrinlere bakarak geçecek tipik hafta sonlarının hayalini kurduk. Ardından Seine Nehri'ni geçtik, Louvre Müzesi ve Notre-Dame de Paris'in mimarileri karşısında dilimiz tutuldu. Ama en sonunda görmeyi en çok istediğim yere gittik: Eyfel Kulesi. Başımda örgü şapkam, üzerimde kalın montum buz gibi beton zemine yattığımda ne üşüdüm ne de titredim, tam aksine derin bir oh çektim. Dört bir tarafımdan başlayıp tam üzerimde birleşen demirden ağın görüntüsü hayallerimden bile güzeldi. Bu güzelliğin karşısında etrafımdaki yüzlerce insanı unuttum, büyülenmiş gibiydim. Bu kadar fazla etkilenmemin sebebi hayatım boyunca hayalini kurduğum bir şeyin gerçekleşmesi olsa gerek. İçimi kaplayan ferahlık hissi de bütün yorgunluğumu alıp götürdü adeta. Gerçekleştirebileceğim diğer hayallerimi düşünerek heyecanlanmaya da başladım. Aynı anda bir sürü şey düşünüp hissettim. Ölene kadar o anı unutmayacağım. Zaten bir yerlere gidip gezmenin, yeni şeyler görmenin amacı da unutulması imkansız anlar biriktirmek galiba. Çünkü eğer bu anlardan bir koleksiyon yapmayı başarabilirsem, hayatımın tekdüze akışına istediğim zaman bunları hatırlayarak bir ara verebilirim. Sıradan olan her şey böylelikle bir anlam kazanır, en küçük şeyler bile beni mutlu eder. Hayatımın değerini yaşadıklarımla anlıyorum, yaşamadıklarımla değil.