Hep Daha Fazlası

Biz insanlar hep sahip olduklarımızdan daha fazlasını isteriz. Çok nadirdir sahip olduğu şeylerle yetinenlerimiz. Daha çok araba, daha çok ev, daha çok başarı.... Hiç bir zaman doyum noktasına ulaşamayan bu ihtiyaçlarımızı karşılamak için mücadele verir dururuz. Çoğu zaman bu doyumsuzluğun sebebi; daha fazla şeye sahip olacak olmanın içimizde eksik kalan şeylerin yerini doldurabileceği umududur. Peki, bu ufak isteklerin daha fazlasını elde etmek bile bizleri bu denli tatmin ve mutlu ederken daha büyük resime baktığımızda her şeyi kontrol eden beynimizin daha fazlasına sahip olabilmek nasıl olurdu hiç düşündünüz mü? Ben bu soruya Luc Besson'un yönettiği Lucy isimli filmi sayesinde cevap buldum. Lucy, beyninin gitgide yüzde yüzüne ne erişmeye ve onu kullanmaya başlayan bir kadının sonrasında neler yapabildiğini, başına gelenleri anlatıyordu. Beni bu filme iten ilk şey kendimi bildim bileli beynin mucizevi yapısına duyduğum hayranlık ve ilgi oldu. Bilgilerle dolu olacağını beklediğim bu film aksine başladığı ilk dakikadan itibaren çok güzel bir kurgu etrafına yayılmış ve beni koltuğumdan perdenin içine doğru çekmeyi başarmıştı ve o andan, kendimi o aksiyonun içine sürüklediğim andan, itibaren ben de artık Lucy'dim. Film beni o denli içine çekmişti ki artık ben de kendimi orda görüyordum. Olaylar yanıbaşımda yaşanıyordu sanki. İlk olarak hayatın acımasızlığını kaçınılmaz bir korku içinde hissettim ve sonra kendi kendime sordum; "Biz insanları bu kadar cani olmaya iten şey neydi?", "Ne bizi insanlığımızdan bu kadar uzaklaştırmıştı?" Tüm bunları o an orda o korkulara dahil olurcasına içimde hissediyordum. Fakat sonrasında o mucizeyitine hayran kaldığım beynin içine inmeye başladım yavaş yavaş istediğim yere geliyordum. Renkli ama bir o kadar da karışık dünyası vardı. İçimizde olan bu değişim, göremediğimiz harika bir dünyaydı ve sadece bu kadarını bir perdeden izliyor olabilmek bile heycanlandırıyordu beni çünkü o harika mekanizma benim bir parçamdı ve hatalarımla, doğrularımla beni kontrol eden oydu. Beynimin daha büyük bir oranını kullanmayı çoğu kişi gibi ben de çok isteyenlerdim. Bu filminde izleyen herkesin içindeki bu isteği arttıracağına inanıyordum. Fakat film boyunca ilerledikçe bu o kadar cazip bir hal almadı benim için. Kullanım kapasitesinin artmasıyla birlikte tüm sesleri duymak, tüm anıları tekrar yaşıyor olmak ve her şeyi kontrol edebilmek belki kulağa güzel geliyordu ama yorucuydu. Sadece izlerken bile yoruyodu beni. Hatta belli bir noktadan sonra fiziksel ve ruhsal acı hissetmemek, duygularını kaybetmek ve hatta kendi benliğini, varlığını tanımlayamayacak kadar kendine uzak kalmak ve bir yere ait olamamak yani kısacası bizi biz yapan şeylerin hepsini kaybetmek bunların hepsi soğuk ve korkutucu gelmeye başlamıştı bana. Belki de bazı şeyleri olduğu gibi bırakmak gerekiyordu. Onları olması, durması gerektiği yerden ve zamandan alıp daha öteye götürmeye çalışmak sadece bize zarar veriyordu. Film bittiğinde Lucy beni düşündüren, gizemli bitişiyle beni beyin hakkında daha çok şey düşünmeye iten ve etkileyen nadir filmler arasına girmişti. Herkesin sahip olmayı istediği ve merak ettiği bu konuyu bu kadar güzel bir kurgu içinde işlemek ve basit bir sonla bitirmemek bu filme hayran kalmamı sağlayan diğer nedenler arasındaydı ve ben o gün o salondan çıkarken anlamıştım; her şeyin en üst seviyesine, en iyisine ulaşmak her zaman düşünüldüğü kadar iyi değildi ve belki de her üst basamak bizleri, kendimiz olmayı unutturan, yok olmaya en çok yaklaştıran şeydi. Tıpkı Lucy gibi...