VEFA UNUTMAKTIR ile TANIŞMA ZAMANI

Bir kelime duymuştum günün birinde vefa diye bir şeydi. Hiç mi hiç bir şey anlamamıştım. Aklımda o kelime için herhangi bir kıvılcım çakmamıştı. Tepkisiz kalakalmıştım. Gerçi küçüktüm belki ondandır ama eğer siz de benzer bir şeyi yaşadıysanız, beraberiz. Vefa deyince aklıma niyeyse gizemli şeyler gelir, hani şöyle kıyıda kuytuda kalmış, üstü zamanla tozlarla kaplanmış, öyle kolay kolay gözler önünde olmayan şeyler gelir. En unutamadığımız o pembe gündeki güzelliklerin baş aktörü olan kişi veya kendisi muhtaç olmasına rağmen elindekileri tereddüt dahi etmeden bizle paylaşan kişi vefanın sadece birkaç örneğidir. Fakat bu dediklerim zamanı geldiğinde tozlu raflardan çıkarılır aslında hatırlanılır ve karşıdaki insana şükran etme gerekçesi olarak kullanılır. İşte, vefa deyince aklımda beliren şeyler artık böyle. Gariptir ki, edebiyatımızda önemli bir yere sahip olan Haydar Ergülen, bu kez bir farklılık yaparak vefanın bazen unutmak olduğunu anlatmaya çalışıyor yine aynı adlı eserinde. Okuyucularından kendi öz hayatlarını sorgulamalarını istiyor bir nevi. Vefa dediğimiz bu anlaması güç kelimenin bendeki bazı etkilerini sizlerle paylaşmak istiyorum. Geçtiğimiz yaz gönüllük projesine katılmak amacıyla Mısır'a gitmiştim yedi haftalığına. Bu zaman zarfında dünyanın dört bir yanından gelen çeşit çeşit insanlarla tanışıp unutulmaz anlar yaşadım. Bir gün sabahtan akşama kadar Kahire sokaklarında gezilebilecek her yeri gezdik, girilebilecek her sokağa girdik. Başka bir gün ise medeniyetin izlerini görme adına şansınızın asla olamayacağı, kilometreler boyunca canlılığa dair hiçbir şeyin olmadığı bir çölde kaldık, ateş yakıp şarkılar söyledik ve gece yıldızlara bakmaktan uyuyamadık. Sanki o gece bize uyku haram olmuştu. O kadar muhteşem şeyler yaşanmıştı ki, bu unutulması imkansız anıları her hatırladığımda her şeyi daha da iyi hatırlıyorum sanki ikinci kez yaşıyor gibi oluyorum garip bir şekilde. Biliyor musunuz, aslında bu bahsettiğim şey vefanın bir göstergesi olabilir. Çünkü eğer bir ülke bana bunları dememe sebep olmuşsa, o ülkenin adını her duyduğumda veya hatırladığımda o yaşanan muhteşem şeyleri hatırlıyorsam o ülkeyi kendimle bütünleştirmişim demektir, kalbimde o ülke için ayrı bir yer ayrılmıştır demektir. Bu demek oluyor ki "vefa" sadece bir kişiye veya bir duyguya has değildir bazen de bir ülke dahi bize vefanın örneklerinden olup karşımıza çıkıverir. Sizce peki? Vefa kelimesini duyduğumuzda aklımıza gelen en klişe kalıp tahmin edebileceğimiz gibi unutmamaktır. Vefa, tabiri yerindeyse unutmamanın diğer bir adıdır ve yine gariptir ki bizler için unutmamak daha öncelikli bir yere sahiptir, ona daha çok sahip çıkarız ama unutmak öyle değildir. Niyeyse unutmanın aslında pek de iyi bir şey olmadığını düşünürüz. Sanki kendisine üvey evlat muamelesi yapılmıştır. Bu noktada sorulabilecek en güzel sorulardan birisi, gerçekten de vefa bazen unutmak mıdır olsa gerek tıpkı Haydar Ergülen'in dediği gibi. Söylemem gerekir ki, bu görüşe hak vermemek içten değil çünkü kime sorsanız herkesin unutmak isteyeceği bazı şeyleri vardır hayatında. Buna verebileceğim en iyi örnek babam olsa gerek. Tabiki babamla yaşadığım o muhteşem anılarımı, adeta zamanın durduğu o anları unutamam. Zaten unutursam o günlere ihanet etmiş olmam mı? Demek o ki, sizi zamanında güldüren, size güzel hissettiren, gözlerinizin içini güldüren hiçbir şeyi unutmayın ve inkar etmeyin ama şöyle bir şey yapmaya da hakkımızın olduğunu düşünüyorum: Anlaşamamazlıkları, bir anlık kıvılcımla çıkan kavgaları, bir nevi tüm küçük tatsızlıkları unutmak lazım. Unutalım ki, aklımızda sadece en güzel yerler kalsın ve o anıları her hatırladığımızda duyacağımız o lezzeti hiçbir şey bozamasın. İşte tam bu noktada vefa artık unutmak oluyor. Sözün kısası deyip bu noktada yazara kulak açmanın faydalı olacağını düşünüyorum: "Vefalı olmak, unutmamak değildir. Nedense hep karıştırırız, belki de unutmaya eğilimli olduğumuzdan, her şeyi unuttuğumuzdandır bu yanılgı. Oysa bazen tam tersine, vefamızı göstermek, vefalı olduğumuzu anlatmak için unutmak, unutmak, unutmak gerekir. Unutmak, her zaman alçaklık değildir çünkü, bazen de bağışlamaktır." (Ergülen 1).