Biz ve Birlikte Yalnızlığımız

Gecenin bende yeri hep bir başkadır. Bana hep yalnızlığı, yalnızlığımı hatırlatır geceler. Hele bir de hava soğuksa iliklerime kadar hissederim yalnızlığı hafif bir titreme ile birlikte. Artık köşeme çekilme, kendimle hasbihal etme vaktidir. Benliğimi gecenin karanlığında temaşa etmenin tam zamanıdır. Ben ve kocaman yalnızlığım. Süs yoncası diğer adıyla uyku çiçeği misali karanlıkta açarım ben de. Kimseler gün yüzüyle görmez, hissetmez varlığını çiçeğin. Ama yine de açar uyku çiçeği. Göremeyen gözlere, hissetmeyen gönüllere inat. Bilirim anlamazlar beni de tıpkı diğer anlaşılamayanlar gibi. Ben de saklarım duygularımı ruhumun derinliklerine ta ki gün yüzüyle görülmesin, görmesinler diye. Kırılmaz şifreleri olan çelik kasalar olur ya hani. Yalnız sahibi bilir şifresini. Ben ve duygularım da öyleyizdir. Yalnız ben bilirim duygularımın sırrını, sırrımı. Bir ben anlarım onun halinden, halimden. En güzel yanıysa yanlış anlama imkanınız yoktur. Yanlış anlaşılmazsınız kendinize. Gereksiz açıklamalara ve bir o kadar içi boş özürlere ihtiyaç duymazsınız hem. Hiç olmadığınız kadar samimisinizdir. Ben gizlerimi, duygularımda saklarım ve bir ben bilirim. Ama benim için şifreler sayılardan daha ötedir. Şifrem gecelerdir, yalnızlığımdır, bir tutam şarkı, birkaç cümle ruhuma dokunan sözdür. İşte yine geldi vakit. Gecenin bilmem kaçıncı kör saati yine ben, yalnızlığım ve bir fincan taze demlediğim çay. Nedense, bir türlü frekansı yakalayamadım, gitti. Az sağ, azıcık da sol. He, şimdi oldu. Dede yadigarı radyomda Erkin Koray abimiz "Kim olursan ol, ne istersen yap, sen de bu dünyada tek başınasın..." diyor ve beni benden alıyor. Elimde Onur Caymaz'dan "Herkes Yalnız "adlı bir kitap. Her şey çok güzel gidiyor. Anlaşılan bugün yalnızlığı iliklerime kadar hissedeceğim günlerden. Gözüme ilk çarpan hikaye "Aşk: Hiçbir şey". Tomec evli bir kadına aşık olmuş, sevdasıyla yalnızlığına çare aramıştı. Ama gördüm ki aşk dahi yanlızlığa çare olamıyormuş. Sevmek yetmiyormuş. Belki aşk " aşık kimsenin sessizliğinde" ve yalnızlığında aşktı. Tıpkı on dokuz yaşındaki genç delikanlının kırk yaşındaki evli bir kadına olan aşkını yalnızlığında yaşaması gibi. Bir diğer iç çektiren hikaye ise Babasız'dı. Hayatını maden kazasında kaybeden işçinin bu dünyaya bıraktığı en kıymetli mirası olan evladının, babasının yokluğunu ancak kafasını yastığa koyduğunda " Babam akşam eve gelmeyecek mi?" diyerek fark etmesiydi. Evet, babası artık eve gelemeyecekti. Cenazedeki bir yığın kalabalık çocuğun yalnızlığına çare olamamıştı. Sevdiklerimizden ayrıldıkça her daim var olan yalnızlığımız biraz daha artıyordu. Çocuk artık babasızdı ve biraz daha yalnızdı. Sayfalar parmaklarımın arasından kayıvermiş ve öykü kitabına en uzun adı veren hikayeye gelmiştim. Şöyle başlıyor hikayeye girmeden Caymaz "Bir baksana! Sana kendi içine kapanan hikayeler anlatacağım şimdi. Rahatsız olacaksın belki, belki canın yanacak, sızı oturacak kalbine; belki değil eminim." Zaten nasıl dayanabilirdim ki bu çağrıya kulak vermeden. Dakika dakika olay yerinden haberlerin yer aldığı bir öyküydü bu. Bir foto muhabirinin koşuşturmacasına eşlik ediyordum. Gecenin örtemediklerini, geceyle karanlığa gömülmeyenlere şahit oldum. Soğuk bir gece, yapılan son ikaz ile silahlar ateşleniyor, yerde kanlar içinde yatan insanlar, bağrışmalar, koşuşturmalar ve foto muhabirinin patlattığı flaşların sesleri. Bende iz bırakan ise ayağında çorap olmayan foto muhabiri gencin yerde kanlar içinde yatan birinin beyaz çorabını gizlice çalmasıydı. Genç foto muhabiri öğrenciydi ve bir böyle soğuk gecenin köründe okul harçlığı için koşuşturuyordu. İnsan ilk başta kabullenmek istemez bu tat kaçıran gerçekleri ama bu gerçekler bizim gerçeklerimizdi. Bilinmeyenlerimiz, bilinmesini istemediğimiz gerçekler. Ama şu da var ki ayıpladığımız şeyler yalnız duyduklarımızdı ve bu haksızlıktı bir o kadar gizli kalan daha kötü gerçek varken. Genç foto muhabiri ise çaresizce yalnızdı, gerçekleriyle yalnızdı. O kadar yalnızdı ki ne pahasına olursa olsun hayata tutunmaya çalışıyordu. Belki hayat, bir nebze olsun çare olurdu onun yalnızlığına. Tıpkı yazarın hikayeye girmeden dediği gibi uzunca bir hikayeyi soluksuz ve yer yer yutkunarak okudum. Hikayeyi bitirdiğimde içime bir ağırlık çökmüştü de gerçekten. İnsanların gerçekleriydi canımı sıkan. İnsanların her bir gerçeği... Kiminin aşkı, kiminin yalnızlığında yasını tuttuğu ölüleri, kimininse bilmem nesi. Her biri kocaman yalnızlğımızdan kaçarken sığındığımız, zaman zaman soluklandığımız birer limandı. Ama şu var ki bu liman yalnız bize özeldi, çünkü yalnız biz anlayabilirdik, bilebilirdik o ıssız, sır dolu limanın kıymetini. Baba çocuğunun, aşk aşık olanın, hayat öçaresizce yalnız olanların limanıydı. Belki anlatılanlar öykü adı altında anlatıldı. Yaşanmış veya yaşanabilecek olayların dile getirilmesi dersek öyküye inanıyorum ki bu hikayelerdede anlatılanların hepsi gerçekti, yaşanmıştı. Aşk Tomec'in yalnızlığına çare olmamış, babasız kalan çocuk kafasına yastığa koyduğunda anlamıştı babasızlığı ve hayattaki yanlızlığını. Dahası o insanlar öldürülmüş, polis sirenleri aralıksız çalmış, silah sesleri feryatlara karışmış ve çorapsız genç foto muhabiri yerde yatan ölünün çorabını almıştı. Sahiden herkes yalnızdı bu kitapta, tıpkı şu yaşadığımız dünyadaki gibi. Herkes bu hayatta kendi savaşını yalnız başına veriyordu. Anlaşılmasa da bu böyleydi. Bu uyku çiçeği için de böyleydi, bizler için de. Hava aydınlanmış, kulağımda çoktandır bitmiş olan şarkının son nakaratı eşliğinde; 'Bir baştan öbür başa, yayılmışız bu dünyaya; tek başımıza, hep tek başımıza...' ben de bitiyordum, çiçek misali kapanıyordum.