İNSANLIĞI ELLERİYLE YOK EDENLER

"Hatıra defteri tutmak benim gibi biri için tuhaf bir duygu. Yalnızca daha önce hiç yazmadığımdan değil. İleride ben de dahil olmak üzere hiç kimse on üç yaşında bir kızın içinden geçenleri ilgilendirmeyecekmiş gibi geliyor." * Nereden bilebilirdi o küçük elleriyle yazdığı yazının halen dünya çapında okunduğunu? Nasıl farkına varabilirdi Dünyanın en vahşi , en karanlık zamanlarında hayata gözlerini açtığını? Nereden bilecekti başına gelen şeylerin bizi hala derinlemesine etkileyebileceğini? Kimden bahsettiğimi muhakkak anlamışsınızdır, Anne Frank. Hayatının en güzel zamanlarında arkadaşlarıyla beraber sokakta oyun oynaması gereken bu küçük masum kız, hayatının en kötü zamanlarını yaşadı savaştan kaçarak. Geçmiş, gelecek için bir yatırımdır; ders çıkarılması gereken yatırımlar. Öğrenilmesi gereken temel şeylerden biridir aslında beraber yaşamayı öğrenmek, barış içinde yaşamak. Dünya hepimize bahşedilmiş bir gezegen iken nedir bu çıkar çatışmaları? İnsanların, devletlerin ve ülkelerin gözü nasıl bu kadar dönmüş olabilir? Geçmişte yaşanan olaylardan ders almak ya da ders alabilmeyi öğrenmek belki de en güzel yoldur insanlığı edinebilmek için. Niye herkes doyumsuz ve acımasız? Kendi menfaatleri uğruna insan öldürmek bu gözü dönmüşlere nasıl bu kadar zevk verebilir? Dünyanın varoluşundan beri değişmeyen tek bir şey var: Doyumsuzluk. Tabii ki de doyumsuzluğun meydana getirdiği en çirkin eylemdir savaş. Savaşlar hep kötüdür, iyi savaş diye bir şey hiç var olmamıştır. İnsanlarla birlik ve beraberlik içinde yaşamayı sevenler benimle muhakkak aynı görüşte olacaktır. Masum insanların öldüğü yer, karanlık bir yerdir. Hele çocuklar, bekledikleri gibi bir dünyayla karşılaşmayıp mutsuzluğu iliklerine kadar hisseden o masum çocuklar... Anne Frank, 13 yaşında yaşadı bunların hepsini. "Kitty" adını verdiği, masum amaçlarla hediye edilen o günlüğe teker teker yazdı o karanlığın nasıl bir yer olduğunu. Hoşlandığı çocuğu, ailesiyle kavgasını ya da arkadaşlarıyla oynadığı oyunların yazılması gereken o deftere, iğrençlikler ve acımasızlıklar konu oldu. Günlük ya da basit bir işin içinde bile ufak bir çıkar çatışması olduğu zaman, insanlar hangisi benim menfaatime daha yakın diye düşünerek bir işi üstleniyor. Savaşlar da devletin ileri gelenlerine var olan şeyler yetmediği gibi daha da fazlasını istemekle ortaya çıkan bir fiildir zaten. Teknolojinin, bilimin, sanatın ve eğitimin bu kadar yaygın olduğu hatta bebeklerin bile ellerinden düşürmedikleri akıllı telefonların bu kadar benimsendiği bir dünyada insanların düşüncelerinin, önceliklerinin hala ilkel kalması Dünyanın geleceği açısından korkutan bir adım. İnsanlar kendilerini geliştirdikçe, Dünyamız için önemli ve etkili bir adım atabildiği zaman iyi ve sorumluluk sahibi birey olmuş demektir. Halbuki II. Dünya Savaşından tamı tamına 71 sene geçti. Ancak öğrenilmesi gereken şeyler tam oturmamakla beraber, doyumsuzluk hissiyatı arttı. Her geçen zamanda gittikçe azalması gereken bu durum zamanla büyüyüp içimizde kocaman bir alev topuna dönüştü. Suriye'den kaçmaya çalışan masum ve fakir aileler, hiçbir şeyden haberi olmayan travmanın en kötüsünü yaşayan bebekler, kendi isminin ne olduğunu dahi bilmeyen çocuklar... Dünyanın varlığından beri bitmek bilmeyen bu iğrenç menfaatlerin küreselleşmeyle azalması gerekirken daha da arttığını görüyoruz. Dünya eskisine göre daha kanlı ve daha kirli. Her yeni gün yeni bir umuttur derler, gözümüzü açtığımız her yeni güne umutla bakmalıyız, baktırmalıyız. Bilinçli insanların sayısı günbegün artmakla beraber, kana bulanan ellerin sayısı da yükselişte. Biz ve bizim gibi kıymet bilen, yaşamayı ve barışı seven, kardeş ve bir olmanın ne olduğunu bilen insanlar olarak yapmamız gereken tek bir şey var: Dünyanın her köşesine kardeş olmayı göstermek, imrendirmek. Hayat ve dünya ancak bu yolla daha güzel bir yer olabilir. Dünyanın ve nefes alabildiğimiz her bir günün değerini bilmek lazım. Çünkü Anne de başına gelebileceklerinden habersizdi, gelecekteki Anne Frank niye aramızdan biri olmasın?