Anne

İnternette dolaşırken bir fotoğrafa rastladım. Fotoğrafta bir annenin bebeğini kucağına aldığı anki mutluluğu vardı. Gözlerindeki o mutluluk nasıl olur da bir fotoğrafla hiç tanımadığı birine geçebilirdi bilmiyordum. Henüz anne olmamama rağmen ve annelik duygusunun nasıl bir şey olduğunu sadece annemin anlattıklarından bilmeme rağmen, bu fotoğraf bende farklı duygular uyandırmıştı. Annelik, bir kadının en kıymet verdiği ve hayatındaki dengelerin en belirgin şekilde değiştiği bir alt kimliktir sanırım. Anne olmakla birlikte tamamen yeni bir dönem başlar, her ne kadar annelik duygusu içgüdüsel olarak her kadında olsada, sanırım annelik zaman içerisinde uygulama yapılarak öğrenilen bir duygudur. Her annenin psikososyal ve duygusal bir adaptasyon süreci vardır. Çevremden edindiğim izlenimlerime göre ilk altı hafta her anne için fiziksel ve duygusal zorluklar içeren bir süreçtir ve destek gereksinimi duyulan bir dönemdir. İlk hafta, bedeni içindeyken tanışmaya çabaladığı o canlı ile ilk kez yüz yüze gelir. Hiçbir duygunun tarif edemeyeceği o an anneliğin aslında başladığı noktadır. Kendinden bir parça olan bebeğine sahip olmanın verdiği mutluluk en üst seviyelerde hissedilir, tam da fotoğrafta gördüğüm gibi. Anne olmak dünyanın en eşsiz anlarından biri olsada bazı zorlukları da beraberinde getirebilir. Dokuz ay bir bedeni taşımak ve onunla birlikte yaşamak tahmin ediliği üzere kolay değildir. Annenin bedeni yorulur, bu da ruh haline ve günlük rutinine yansıyabilir. Bedensel olarak eski haline dönmeye çalışan kişinin fiziksel sorunlar yaşaması kaçınılmazdır. Böyle bir durumda doktora başvurulup destek alınabilir, böylece bu süreç daha kolay atlatılabilir. Fiziksel olarak toparlanmaya başlayan anne, bedensel sıkıntılarını bir kenara bırakıp tekrar sahip olduğu şeyin hazzını yaşamaya başlar. Doğum sonrası değişen hayatını kabullenmeye ve incelemeye başlar. Bu haftalarda bebek ve anne arasında bir bağ oluşumu en üst seviyededir, anne sürekli bebeğini görmek ister ve onu bir an bile yanından ayırmak istemez. Yeni doğum yapan annelerde gözlemlediklerimden birisi de bu süreçte annelerin 2 kafasında oluşan bazı sorulardır. "Ben hala eski ben miyim?", "Daha önce hiç kimse bana bu derece bağımlı değildi. Bebeğimin ihtiyaçlarını doğru bir şekilde karşılayabilecek miyim?", "Hayatım ne açılardan değişecek? Değişime ayak uydurabilecek miyim?", "Ben bu annelik işini becerebilecek miyim?"(www. milliyet. com) gibi iç dünyalarında bazı sorularla karşılaşırlar. Bu soruların cevaplarını yine kendi içlerinde zamanla verirler. Çünkü annelik ömür boyu olan süregelen bir süreçtir. Ne tek kelimeyle tanımlanabilir ne de formülleştirebilecek bir yapısı vardır. Zamanla bebeğe ve annelik duygusuna alışılmaya başlandığı bir süreç başlar, artık dışarı daha rahat çıkılır. Doğum öncesi yaptığı ve doğumdan sonraki ilk haftalarda yapamadığı işlerine geri dönmeye başlar. Normal düzene geçilen bu süreçte anne ile bebek arasında kurulan bağ pekişmektedir. Çünkü artık anne ne yapacağını ve bebeğine nasıl bakacağını ilk haftalara kıyasla daha hakimdir ve endişeleri, kaygıları da azalmaya başlamıştır, tabii ki ileriki yıllarda bebeğin büyümesiyle birlikte kaygıları tekrar artacaktır, çünkü onu hayata hazırlayacak ve sağlıklı bir birey olmasını sağlayacaktır. Fakat ilk haftalardan sonra o bakıma muhtaç olan, yemeğini bile kendi yiyemediği, ihtiyaçlarını kendi karşılayamadığı o minik bebeğini artık nasıl büyüteceğini öğrenmiştir. Anne, bebek bakımına iyice alışmış ve baba da bu sürece dahil olmaya başlamıştır. Genel olarak annelik duygusunu ve o süreci ele aldığım bu yazıda tam olarak hakim olamadığım, sadece gözlemlediğim ve annemden edindiğim bilgileri aktardım. Çünkü anne olmak, anne olmadan öğrenilebilecek ya da tanımlanabilecek bir duygu değildir. Üçüncü göz olarak annelik duygusunu ve geçirilen o süreçleri tam olarak anlamak mümkün değildir.