ZAMAN

"Zaman her şeyin ilacıdır." der büyüklerimiz. Hasta olduğunda bir tabak şehriye çorbasının yanında "Zamanla geçer." der annelerimiz. Sevdiğimiz bir kişi öbür dünyaya göç ettiğinde, taziyeye gelen insanlar "Başınız sağ olsun." derken hemen iliştiriverirler : "Zamanla acın hafifleyecek." diye. Sevdiğimizden, sevgilimizden, eşimizden ayrıldığımızda herkesin ilk dillendirdiği şey "Zamanla alışırsın." olmuştur her daim. Peki, gerçekten öyle midir? Aşkla bağlı olduğu eşinin onu aldattığını öğrenen kadın, zamanla bu acıyı unutabilir mi? Bir asker bedenindeki kurşun yarasını yıllar sonra gördüğünde zaman onun acısını geçirmiş midir? Bir anne her sabah trafik kazasında ölen çocuğunun fotoğrafına baktığında onun acısı geçmiş midir? Peki, bir baba düşünün, oğlunu son kez gördüğünü bilerek odaya giren, aylar sonra özlemle kucaklaması gerekirken, Azraille burun buruna gelen bir baba. İçten içe "Benim canımı al ama onu bize bağışla!" diye içindeki sessiz yanıcı çığlıkları, tuzlu gözyaşlarıyla dindirmeye çalışan bir baba. Böyle bir aile düşünün, babanın önüne çocuğunun nefes almayan soluk bedeni, annesini gözü yaşlı yarım yamalak bırakan, kardeşlerine yol göstermesi gerekirken toprakla bir bütün olan bir genç: 1980'li yılların delikanlıları, o delikanlıyı: Murat'ı. Peki, zaman bu acıya merhem midir? Zaman geçtikçe o babanın acısı, o ailenin, o ülkenin acısı diner mi yoksa kabuk tutmayan yarayı daha çok deşer mi? Hayalet nesil derdi annem 80'li yılları o ya da bu şekilde gören insanlara. Ezilmiş, içine kapanık, sessizce oturan, kendi üstlerindeki otoritenin onlara emir vermesini bekleyen hayalet bir nesil. Tabii ki hepsi hayalet değildi, bazıları üstlerindeki o beyaz çarşafı çıkarttılar, kara toprak gibi simsiyah oldular. Geriye de sadece akıttıkları kızıl kan ve toprak kokusu kaldı. 1996 yılında doğan biri olarak şanslı mıyım yoksa o dönemin zorluklarının farkında olmayıp şu an yaşadığım dönemin kıymetini bilmeyen biri miyim bilemiyorum. O acıları yaşamadım, her daim kulaktan kulağa bilgilerle öğrendik, acıları duydukça da araştırmaktan çekindim. Ta ki Mehmet Zaman Saçlıoğlu'nun kaleme alıp biz genç nesilleri aydınlatmaya, hayalet nesli ise biraz olsun ayaklandırmaya karar verdiği eseri General Uçtu'yu okuyana kadar. Bir ailenin acısını yaşadım ben bu kitabı okurken, yaşamakla kalmadım hatta, o dönemi yaşamayan biri olarak onlarla gözyaşlarımı, kalp kırıklıklarımı, sistemin adaletsizliğinin, haksızlığının insanı ne gibi durumlara düşürüceğini görerek bir yandan nefretle okudum bu güzel eseri. Bir eseri unutulmaz kılmak bu demek sanırım, çünkü kitabı elimden bıraktığım (bırakmak zorunda kaldığım) tek bir yer vardı: İdam! Benim için sadece eski filmlerde bir sahne veya geri kalmış ülkelerde bir ceza biçimi olarak tanımlanan "idam" kelimesini bile yazmak şu an ağır bir yük gibi gelirken o acıyı yaşayan insanların ilacının zaman olduğunu hiç sanmıyorum. O insanlar bizim için, biz daha güzel ve medeni(!) bir ülkede yaşayalım diye davaları uğruna canlarını bile verirken, şu anki sistemimizi sorgulamamak elde değil. Temelinde adaletsizlik yatan bir adalet sisteminde, giden canların hadde hesabı bile yokken 21400477 Koz 2 onların acılarını nasıl anlayabiliriz ki? İşte bunun kalıplaşmış hayatta, intikam duygusunu neredeyse vazgeçilemezdir. Hele ki o baba için... Elinde imkan varsa çocuğunun intikamını almak, değil o babanın, bu kitabı okuyan, o dönemi yaşayan, her yaştan insanın aklından geçen asıl sorudur. Ben o babanın yerinde olsaydım ne yapardım, bilemiyorum. Nitekim bulundukları durum sadece bir ailenin yaşama sevincini değil, bir ülkenin var olma sebebindeki hatayı gözler önüne sermektedir. Anlattıklarıyla herkesin yüreğinden büyük bir parça götüren Mehmet Zaman Saçlıoğlu'nun bu kitabı değil baş ucu kitabı, hayatımın kitabı bile olabilir. Bana büyük farkındalık katan bu eser, geçmişimizdeki hataları şu ana kadar araştırmamış olmamın pişmanlığını yaşatırken hala aklımda cevaplanmamış(!) sorular bırakarak son buluyor. Nitekim eser içerisinde geçen bir cümle beni bu düşüncelere itiyor. "Ben yanmasam sen yanmasan biz yanmasak nasıl çıkar karanlıklar aydınlığa demişti Nazım."