Durağı Bilinmeyen Trenler

Senin de hayatın çok kötü gidiyor değil mi? Mutsuzsun, yalnız hissediyorsun, sabahları uyanmak bile istemiyorsun, kalbin kırılmış belki de paramparça olmuş. Üstelik "Bu sefer bırakıyorum be abi!" dediğin sigarayı daha da arttırmışsın. Aynaya her baktığında olduğun insanla olmak istediğin insanın savaşını görüyorsun. Yine olduğun insan kazandı değil mi? Evet dediğini duyar gibiyim. Peki, neydi seni olmak istediğin insan yapacak olan şey? Aşık olmak, istifa etmek, yıllardır açmak istediğin o küçük barı açmak, küçük bir sahil kasabasına yerleşmek ya da hep görmek istediğin o ülkeye gitmek mi? Bunların hepsi senin değil de başkaları tarafından sana dayatılan birer hayal desem sen de itiraz edeceksin bana biliyorum. İnsanların sana sürekli "Bunu yapmalısın." demesinden sıkıldığın için yapmak istediğin şeylerin aslında o kadar da sana özel olmadığını fark edince yapmaktan vaz mi geçeceksin? Ne yani aşık olamayacak ya da o ülkeye gidemeyecek misin? Hayatındaki her şey yazdığı kitap gibi yarım kalan Arif bile bir Müzeyyen bulabilmiş kendine. Sen kendi Müzeyyen'ini bulamayacak mısın? Üstüne üstlük utanmamış almış karşısına Müzeyyen'i "Fakat Müzeyyen bu derin bir tutku" diyebilmiş. Sahi nerde bu Müzeyyenler? Hiç bana bakma öyle ben saklamadım onları... Sahi aşk cidden bu kadar derin bir tutku muydu ya da Arif'in yazarlığının bir yansıması mıydı bu söz sadece? Aslında pek de bir önemi yok sanırım. Zaten bu kadar sorgulamanın da bir manası yok. Hiçbirimiz ne bir Konfüçyüs'üz ne de Platon'uz. Trenin ne olduğunu çözmeye çalışırken treni kaçıran milyonlarca insandan biriyiz sadece hepimiz. Evet evet sen de öylesin kendini eşsiz sanan arkadaşım... Hazır tren demişken aşkı bir trene benzetsek nasıl olur acaba? Makinisti olmayan, hangi durakta ineceğini bilmediğin eğer inersen bir daha binemeyeceğin bir tren... Böyle söyleyince kulağa bayağı korkutucu geldi değil mi? Çünkü sana bir trene bindiğinde durakların birinde mutlaka inmen gerektiği söylendi hep. O durağı kaçırmaktan hep korktun, gittiğin yolu izlemektense durakların yazılı olduğu yeri takip ettin hep. Peki ya bu sefer trenden inmen gerekmiyorsa? Durakları takip etmeyi bırakıp yolu seyretmeye başlasan ya da başka bir deyişle yaşasan ne olurdu? Yıllarca sana söylenen şeyi bırakıp farklı bir şey denesen? Sadece aşk da değil, hayatındaki çoğu şey birbirine paralel raylarda ilerleyen trenler gibi sen onları çarpıştırmak istemezsen asla çarpışmayacaklar. Önemli olan diğer trenlerini nelerle doldurduğun, yolcu olarak kimleri aldığın... Arif'in Müzeyyen gittikten sonra kitabını bitirebilmesi de bunun güzel bir örneği sayılabilir. Evet, yanlış duymadın Müzeyyen gidiyor. Zaten Müzeyyenler hep gider... "Eee, Müzeyyen gittikten sonra trene ne oldu?" dediğini duyar gibiyim. Ben sana tren hiç durmayacak demedim ki... Tren durduğunda inmen gerektiğini söylüyorum ama bu kıyağımı da unutma. Gittiyse o da Müzeyyen'in ayıbı senin değil. Müzeyyen gitti diye trene hapsolmayacaksın arkadaşım. Sen hiç olduğu yerde yıllarca durup da çürümeyen bir tren gördün mü? Boşuna o kadar düşünme görmedin biliyorum. Unutma senin diğer trenlerin, trenlerinin içinde hayallerin, hayallerin içinde olmak istediğin insan var. Hayat ne sadece aşktan ibaret ne de giden Müzeyyenlerden... "Niye gitti abi Müzeyyen?" diye de sorular sormayacaksın. Bir cevabı yok çünkü. Belki ocağın altını açık unutmuşsundur ya da ütünün fişini çekmeyi unutmuşsundur. Tren yolculuğu sevmiyordur belki de Müzeyyen? Ne yapacağı hiç belli olmuyor bu Müzeyyenlerin... İşte bu yüzden Arif'in umursamaz tavrıyla söylediği gibi "Bitse ne olur, bitmese ne olur?" kafasında yaşayacaksın hayatı...