MUTLULUK: KALIPLARI YIKMAK

Gözlerinizi tamamen yabancı bir mekanda açıyorsunuz ve size en fazla 1 haftalık ömrünüzün kaldığı söyleniyor. İlk tepkiniz ne olurdu? Koca bir kahkaha mı atardınız ya da anında gözleriniz mi dolardı? Peki ya zaten yaşadığınız hayattan vazgeçmeyi göze almışken öğrenseniz bu haberi? Üstelik birçok insanın hayalini kurduğu bir yaşamınız var. Akla gelebilecek bütün her şeye sahipsiniz. İyi bir aile, yüksek maaşlı bir iş, güzel bir ev, birlikte eğlendiğiniz arkadaşlar... Ama gece yatağa girdiğinizde bir gerçekle karşı karşıya kalıyorsunuz. Sahip olduğunuz bütün bu şeylerin size aslında mutluluk vermediği gerçeği... Ve bu öyle büyük bir gerçek ki bir süre sonrasında sahip olduğunuz tüm yaşam enerjisini sömürmeye başlıyor ve bir gün aniden daha fazla dayanamayacağınızı düşünüp yaşama gözlerinizi kapatmaya karar veriyorsunuz. İşten çıktığınız bir akşam, eve geliyorsunuz rutin işlerinizi hallettikten sonra yatağınıza uzanıyor ve beş kutu uyku ilacını acıyı hissetmek istercesine yavaş yavaş içiyorsunuz. Sona yaklaştığınızı hissediyor ve gözlerinizi bir daha açmamak üzere kapatıyorsunuz. Ama işler beklediğiniz gibi gitmiyor ve gözlerinizi o dönemin en ünlü akıl hastalıkları hastanesinde bir yatağa bağlanmış halde açıyorsunuz. İşte Paulo Coelho'nun klasik tarzının dışına çıkarak yazdığı Veronika Ölmek İstiyor adlı kitabının baş karakteri Veronika'nın hayattan vazgeçiş öyküsünün onu nasıl hayata bağladığını anlatan bir yaşam hikayesi. Hepimiz doğar büyür yaşlanır ve ölürüz. Peki kaçımız gerçekten yaşar? Geçirdiğimiz her anın değerini bilerek, tadını çıkararak, hayallerimizin peşinden koşarak... Dünyadaki milyonlarca insan arasından kaçı bunları yapıp ona bahşedilen hayatın değerini biliyordur? Her geçen gün gelişen bu dünyada insan ilişkileri ters orantılı olarak geriliyor. Hepimiz bir şeylere bağımlı, onların kölesi olma yolunda maalesef istikrarlı adımlarla ilerliyoruz. Oysa arkadaşlarımızla buluştuğumuzda o anın tadını çıkartıp güzel anılar biriktirmek varken neredeyse hepimiz son model telefonlarımızla ilgilenmeyi seçiyoruz. Doğayla iç içe sağlıklı ve huzurlu bir yaşam sürmek varken kendimizi ruhsuz beton yığınlarının içerisine hapsediyoruz. Hafta sonları sevdiklerimizle bir deniz kenarına veya ormana pikniğe gitmek dururken tıklım tıklım olan alışveriş merkezlerinde geçiriyoruz tüm zamanımızı. Bunları yaparken yaşadığımızı sanıyoruz ama aslında yaşamıyoruz. Hayat sadece nefes alıp vermekten, zamanımızı boşa harcamaktan ibaret değil. Hepimizin bu hayata geliş amacı var ve bu amacı bulup ona ulaşma çabasında bulunmaktansa geçen her dakika daha da köleleşiyoruz. Gelişen dünyanın, beton yığınlarının, teknolojinin kölesi haline geliyoruz. Her geçen saniye daha da uzaklaşıyoruz bizi insan yapan değerlerden, sevdiklerimizden... Sanki hiç ölmeyecekmiş gibi elimizdekilerin kıymetini bilmeyip hiçbir değeri olmayan şeylerin peşinden koşuyoruz. Mutlu olmak, birini mutlu etmek aslında çok kolayken biz zor olan yolu mutsuz olmayı seçiyoruz. Yolda yürürken tanımadığımız birine ettiğimiz tebessüm kadar basit aslında mutlu olmak. Ama biz o tebessümü göstermek yerine tüm gün asık suratlarla oradan oraya koşuşturuyoruz. Sevmek için yaratılmışken kalplerimizin bomboş olduğu bir ömür geçiriyoruz. Oysa insan sevdiği kadar sevilir ve mutlu olurmuş. Her ne kadar günümüzde çoğu insanın mutluluk algısı değişmiş olsa da içimizde bir yerlerde yaşama çabası veren küçük çocuğu öldürmeden onu ufak mutluluklarla besleyerek her geçen gün büyütmeliyiz. Tıpkı Veronika'nın hayatında gördüğümüz gibi herkesi mutlu eden durumlar bize gerçek mutluluğu sağlayamıyorsa asıl mutlu olacağımız uğraşları veya kişileri bulmalıyız. Kolayına kaçıp hayata gözlerimizi kapatmaktansa zor olanı seçip hayata tutunmak için sebep bulmalıyız. Ve bulduğumuz o sebebe sıkı sıkıya tutunmalıyız.