KAÇINILMAYAN SON

Kocaman bir kum saati. Ahşap ve camdan yapılma, yavaş yavaş akan bir kum saati. Dünyada geçirilen her saniye için içindeki kumların biraz daha aşağı yaklaştığı zaman ölçer. Sarsıldığında, sallandığında biraz daha hızlı akıp sona daha da erken yaklaşır, ağır bir darbede komple tuzla buz olur ve geri dönülemez bir biçimde tükenir, tıpkı bizim gibi. Hayatta geçirdiğimiz her saniye için aşağıya, toprağın altıyla olan randevumuza biraz daha yaklaşıyoruz. Aldığımız her darbede daha hızlı tükeniyoruz, kalan süremizi daha da kısaltıyoruz ve en sonunda ya tükeniyoruz, tıpkı kum saatleri gibi, tek fark bizi çevirince zaman aynı yerde tekrar devam etmiyor. En sonunda ise bizden veya sevdiklerimizden kalanlar toprağın altında yavaş yavaş yok oluyor. Bu yazıyı geçtiğimiz günlerde tekrar izlediğim Beyaz Melek filminin etkisinde yazıyorum. İlk çok küçükken ve sevdiğim herkes hayatımdayken izlemiştim. Bugünlerde beni bu filmi tekrar izlemeye iten olayı ise çok yakın bir zamanda yaşadım. Belki yedi gün, belki sekiz gün önce. Hayatı, çevremdekileri algılamaya başladığım ilk andan beri hep yanımda olan birini, dedemi, kaybettim. Aynı an içinde küçükken parkta oynamayı en çok sevdiğim, annemden gizli bana sürekli abur cubur getiren ve çok komik anılara sahip olup bana sürekli bunları anlatan arkadaşımı ve çok daha fazlasını da kaybettim. Benimle her yere gidip gelen, tüm özel günlerimde yanımda olup en ön sıradan izleyen ve daha hayatımın sayısız yanımda olan biriydi o. Benim için ifade ettiklerinin ötesinde her sabah altıda on sekizlik delikanlılara taş çıkartan bir enerjiyle uyanan, yürüyüş yaparken bir yandan günlük market alışverişini yapan biriydi o. Dışarı çıkarken gri fötr şapkasını asla eksik etmezdi. Cebinde de hep aynı beyaz mavi işlemeli mendilini taşırdı. Yaşına rağmen hep yakışıklıydı, sürekli kitap bitiren bir insanın entelektüel karizması vardı ayrıca. Ama birkaç gün önce kitaplardan biri sonu asla okunmamak üzere yarım kaldı. Ve ben o sabah yine tüm normalliğimle uyandım, sanki bugünü diğerlerinden ayıran tek bir şey bile yokmuşçasına. O gün için en büyük derdimin, o sevgililer gününde de yalnız olmak olduğunu sanıyordum. Sonra kilometrelerce öteden gelen bir telefon ile hislerim alt üst oldu. Telefonu aldıktan sonrası ise bulanık. Uçakla memlekete varış, cenaze evi. Normalde her zaman dedemin açtığı kapıyı annemin açması, ağlayarak açması. Evde dedemle bağlantıları hakkında en ufak bir fikrim bile olmayan onlarca insan ve beni avutmaları. Bol miktarda pide ve ayran görüntüsü. Dedemin odası, kalp krizi geçirdikten sonra üstüne düştüğü yatağı, o an giymeye çalıştığı çorapları. Yeni alındığı besbelli olan kutusundan bile çıkmamış bir tıraş makinesi. Ve yarım kalan kitap. Gözyaşı ve daha fazla gözyaşı. Sonraki gün ise işin en şatafatlı ve en ağır kısmı. Bu insan artık kesinlikle ölü ve burada yatıyor derecesine avluda duran tabut. Bu tabutun onlarca insan eşliğinde uğurlanması. Tabutun çok önceden alınmış ve sahibini bekleyen toprak altı odaya götürülmesi. Parça parça onlarca görüntü. Fakat en sonunda bulanıklığını kaybeden sanki hafızamın derinliklerine sonsuza kadar kazınmak isteyen o an. Tabut açıldı. Dedem her zamanki fötr şapkası ve kıyafetlerinin yerine bembeyaz bir kumaş giyiyordu ve onu toprağa koyduk. Onun üstüne atılan her toprakta benim içimden ve galiba dışımdan ayrı ayrı çığlıklar koptu. En sonunda dedemi oraya tamamıyla kapattık ve şu soruyla karşı karşıya kaldım: "Şimdi onu bırakıp eve mi döneceğiz?". Şu an bu satırları yazan ben bir noktada herkesin öleceğinin, tüm hayatların bir sonunun olduğunun hep farkındaydım, fakat yıllar geçse de bir gün bunun hayatımdaki birinin başına geleceğine asla inanmıyordum, inanmak istemiyordum. Aklıma geldiğinde ise, hep daha böyle bir şeyi düşünmek veya böyle bir şeyin olması için çok erken diye düşünüyordum. Ben kendimi böyle oyalarken yirmi yaşına gelmişim, ve bir kum saati seksen beşinci yılında hayata gözlerini yumdu.