BİR MASKE DE BEN ALABİLİR MİYİM?

Gülümseme eksik olmuyor suratımdan. İnsanların nasılsın sorularına mutlulukla cevap veriyorum. Selam veriyorum etrafımdakilere, gözlerim gülüyor resmen. Mutluluk bu parayla satılmıyor ki gidip alayım. Seyrediyorum çevremi, vücudum neşe dolsun diye. Komik anılar yaratıyorum kendime, ağzım yırtılasıya kadar gülmek için. Sonra gidiyorum odama, kafamı yastığa koyuyorum. Bir anda kararıyor her yer. Beni sarıp sarmalayan mutluluk yerini endişeye bırakıyor gibi. Yüzümdeki yalan gülümseme yerini korkunç bir somurtmaya bırakıyor. Düşünüyorum kendimi nasıl kandırdığımı, mutluluk denen yalanı yüzüme maske yaptığımı. Aslında ben hiç mutlu değilim. Sonra uyanıyorum yeni güne. Hazırlanıyorum dışarı çıkmak için. Sonrasını biliyorsunuz. Askılıktan alıyorum maskemi ve yeni bir gün başlıyor benim için. Maskeciiiii! Birisini kandırmak mı istiyorsunuz? Çok üzgün gibi görünüp insanlara kendinizi acındırmak mı zorundasınız? Yoksa olmadığınız biri gibi davranıp gününüzü mü kurtarmak istiyorsunuz? Maskeci sizin için burada. Maske satın almak istiyorsanız hemen kalbinize bakın ben oradayım. Nasıl davranmak istiyorsanız kalbinize söyleyin ve size bir maske yapsın. Ama unutmayın beyninize maske takamazsınız. Çok dikkatli olmalısınız. F kitabındaki olaylar aslında maskeler zincirini anlatıyor bana. Maskelerini takmış insanlar beyinlerine maske geçiremiyorlar. Ne olduklarını kim olduklarını biliyorlar fakat bununla yüzleşemeyecek kadar korkak oldukları için maskelerle gizliyorlar kendilerini. Çaresizlik maskesi bu dünyanın tek maskesidir bana göre. Hemen hemen herkesin taktığı bir maske. Maskeler bizim kim olduğumuzu gizleyen perdelerdir. Kitapta çok iyi bir rahip olan Martin, herkes tarafından dindar bir insan olarak niteleniyor. Böylesine bir insanın tanrıya inanmadığını düşünmek çılgınlık olsa gerek. Fakat evet. Martin tanrıya inanmıyor ve maskesini suratına o kadar iyi yerleştirmiş ki insanlar Martin'in gerçek kimliğinden habersizler. Bana göre bu maskeleri dört çeşit insan takar bu dünyada; bu dört çeşit insan kitaptaki maskelerle güzel bir benzerlik kuracaktır. Bir banka memuru yoksa bir tiyatrocu mu demeliyim. Evet usta bir tiyatrocu demek daha iyi olur. Banka memurları harika bir maske takarlar suratlarına. Bu maske Çaresizlik maskesidir. Aylık kazanmaları gereken maaş için o kadar çok insanın maaşını sömürürler ki bir bakmışsınız ülkede kredi almayan insan kalmamış. Peki neden mi çaresizlik maskesi diyorum? Emir demiri keser de ondan. Banka müdürü yönetmendir. Oyna der banka memuruna çünkü oynamazsan bu oyunu, para yok. Banka memuru da çaresiz takar maskesini ve başlar oynamaya. O kadar güzel oynar ki oyununu faiz denen girdap koca ülkeyi yutacak. Problemleri olan bir insan düşünün. Karşılıksız aşk, arkadaşsızlık, iş hayatında başarısızlık ya da yüklü miktarda borç sahibi bir insan. Bu tarz bir insan çaresizlik denen maskeyi takmayı o kadar alışkanlık haline getirmiştir ki artık çıkartması imkansızdır. Neden mi? Çünkü zayıf olduğunu göstermek, başını giyotin altına koymakla eşdeğerdir bu acımasız dünyada. Doğanın kanunu bu; zayıf olanlar elenir güçlü olanlar yücelir. Zayıfsan, güçsüzsen yerin yok bu dünyada. Tepene üşüşen akbabaların ölüm döşeğindeki bedenini bırakması imkansızdır. Bu yüzdendir ki çaresizlik denen maske problemleri olan zayıf bir insan için en büyük savunmadır. Büyük bir sır belki de en tehlikeli şeydir bazı insanlar için. Bu sırrın, bu yükün altında ezilmek yerine maske takmayı tercih edebilir bir insan. Çaresizlik maskesini. Eşcinsellik bir tercih midir yoksa kalıtımsal mıdır sorusu yıllardır süregelmiş bir tartışmadır. Fakat her ne olursa olsun ya insansındır ya değilsindir. Bu konuya girmemin sebebi kitapta ki Iwan ve Eric karakterleri. Bu iki karakter ikiz kardeşlerdir. Tek yumurta ikizi olduklarından dolayı bazı duyguları acıları aynı anda, aynı şekilde hissederler. Fakat birbirlerinden çok farklılardır. Bu farkında en büyük sebeplerinden birisi Iwan'ın eşcinsel olmasıdır. Hiçbir ayrım gözetemezsin bu dünyada, gözetmemelisin. Nitekim bu ayrım çoğu toplumda derin bir şekilde hissedilir. Eşcinsel insanları toplumumuzda kadınsı kişiler olarak niteleriz. Pekala kadını böylesine aşağılayıcı bir ifade olarak kullanmak, hem o insana hem de kadınlara hakaret değil midir? Neden toplum dışına itiyoruz bu insanları? Neden korkunç yaratıklarmış gibi bakıyoruz onlara? Neden ''eşcinsel'' kelimesini duymak zor geliyor, utandırıyor bizleri? Evet bu sebeplerdendir ki eşcinsel bir insan çaresiz olduğu için maskesini takar ve farklı bir birey olarak tanıtır kendini bu dünyaya. Çünkü bilir ki maskesini çıkardığı bu dünya onu bir anda sindirecek. Politikacılar bana göre bu maskeyi takan son insanlardır. Onların bu tutumunu çareli çaresizlik olarak niteliyorum. Başta olan gücü elinde bulunduran insan, politikacılara taktırıyor bu maskeleri. Çaresi var; başı değiştirmek. Fakat baştaki değişmediği sürece çaresizlik maskesi olarak kalıyor yüzlerinde. Ben politikacıları profesyonel hipnozcular olarak görüyorum. Gözümüzün önünde bir yığın yalanı saat gibi sallıyorlar. Bizlerde fal taşı gibi açık gözlerle bakıyoruz bunlara ve inanıyoruz. Bu maskenin varlığı ve yokluğundaki faydaları tartışılabilir. Fakat şu bir gerçek ki bu maskenin ustaları politikacılardır Ülkeleri, diğer ülkelerden silahlar korur. Ancak bir insanı kendi toplumundan ancak maskeler koruyabilir. Bu yüzden toplumlar değişmediği sürece yani biz değişmediğimiz sürece bu maskelerin varlığı ilelebet devam edecektir. Kehlmann, Daniel. F . Çev., Özden Özberler. İstanbul: Can Sanat Yayınları, 2015. Kehlmann, Daniel. F . Çev., Özberler Özden. İstanbul: Can Sanat Yay: 2015.