KABULLEN VE SAVAŞ

Sürekli sorulur ; "Issız bir adaya düşseniz yanınıza ne alırsınız?" diye. Derin derin düşünülür ve çekingen bir mmm sesinin ardından annem diyeninden tutun cep telefonum diyenine kadar akla hayale durgunluk veren binlerce cevap alınır. Peki gerçekten de önemi var mıdır yanımızda ne olduğunun? Yoksa aklın yansıması vurduktan sonra mı anlamlı hale gelmeye başlar nesneler? Ve yüreğinin derinlerinden sızan bir parça umut olmasa bu kadar çabalar mı insan hayatta kalmak için? Bazen bir adet Wilson top ve bir adet buz pateni bile size yaşamak için gereken koşulları sağlayabilir. Neyi nasıl kullanacağınızı gösteren bir adet aklınız ve o aklı kullanmanızı sağlayacak hayat enerjiniz, yani sizi bu dünyaya bağlayan birkaç gram umudunuz varsa kurtuldunuz demektir. Hiç beklemediği bir anda, içinde bulunduğu uçak gibi hayatı da darmadağın olan Chuchk'ın hikayesi bu. Tahmin ettiğiniz üzere, ıssız bir adada mahsur kalıyor. Yanındaysa sanki kaderin göz kırpışı gibi bir kargo paketi. Bu paket ki, rotası küçük bir çocuğun elleriyken, koca adamın başucu olmuş, yırtılmayı bekliyor. Hem de çok daha kutsal bir misyonu var artık; en azından top için böyle. Oradan oraya atılmak yerine, köşesine kurulup yarenlik yapacak Chuck'a. Hem ona surat da çizdi, iyi bir adam o. Buz pateni için bir yorum yapamayacağım; her türlü kesme, kırma, parçalama işinden o sorumlu çünkü. N'apalım o da bu kadar güçlü, keskin olmasaydı. Değil mi ama? Chuck ise kıyıya vuran dalgaların bir eseri adeta. Dalgalar vurdukça düşen, yeniden kalkan, düşen, yeniden kalkan... İnsanoğlu nasıl da adapte oluyor her şeye. Şehir beyefendisinden mağara adamına bile dönüşebilirsiniz, şartlar gerektiriyorsa. Kendi dişinizi kendiniz çekebilir, kertenkelelerle yatağınızı paylaşabilir, ellerinizle balık avlayıp çiğ olarak yiyebilirsiniz. Ucunda yaşamak var. Ben de bu aşktan istiyorum dedim izlerken. Öyle ki biteceğini bile bile kullandı fenerini Chuck, aşkından ona kalan, küçücük bir fotoğraf parçasını aydınlatabilmek için. Unutmamak için yüzünü. Döndüğünde nelerle karşılaşacağını bilmiyordu, umursamıyordu, koşulsuz seviyordu çünkü. Sırf onu tekrar görebilmek için bile değerdi çektikleri. Tam dört sene boyunca baktı o fotoğrafa Chuck. Baktı, baktı. Çünkü biliyordu canlısını da görebileceğini, inanıyordu. Sanırım söylememe gerek yok filmin sonunu. Bu kadar kararlı, aşık ve mücadeleci bir adamın önünde ne durabilir ki? Ne zaman kaçıp gitmek, her şeyi arkamda bırakmak istesem bu filmi; Yeni Hayat'ı ve bu adamı hatırlarım. Benim kaçmak istediğim yerden, benim şuanda bulunduğum yere gelebilmek için gösterdiği dirayeti hatırlarım. Ayaklarımın geri geri gitmesine yeter bu da. Her birimiz kendi küçük adacıklarımızda kendi hayat mücadelemizi veriyoruz aslında. Nereye kaçacağız ki? Mağaralarımızı güzelleştirmekten, balık tutmayı öğrenmekten başka çaremiz yok. Dalgaları da durduracak değiliz. Öyleyse neden dalgalarla dans etmeyi öğrenmiyoruz? Arkamıza onun kuvvetini alarak, umutlarımıza yelken açmıyoruz. Henüz tanışmadığımız hayat arkadaşımıza, yeni ofisimizin güzel manzarasına ya da henüz doğmamış çocuğumuzun kokusuna tutunmuyoruz? Sabah yataktan şükrederek değil de küfrederek kalkıp, sürünerek gittiğimiz işimizden, okulumuzdan zevk almayı bekliyoruz. Sevmeden sevilmeyi, vermeden almayı, yorulmadan dinlenmeyi bekliyoruz. Budayıp duruyoruz adamızdaki ağaçları, susturuyoruz kuşları, kirletiyoruz gürül gürül akan derelerimizi. Kendi cehennemimizi yaratıp, birilerinin bizi kurtarmasını bekliyoruz. Daha çok bekleriz. Uyanabildiğimiz her gün, akşam eve adımımızı attığımızda aldığımız yemeğin kokusu ve hatta içtiğimiz suyun her bir damlasının yenilediği hücrelerimiz yetmez mi şükretmek için? Kazandığımız, kazanacağımız zaferlerin düşüncesi bile itmez mi mücadelenin ortasına insanı? Söylüyorum size; hayatın kendisi yaşamak için değer.