YAŞAMA OLAN İNANCIMIZ

Yaşamak, sahip olduğumuz en temel haktır. İnsanlar doğup doğmayacaklarına karar verme hakkına sahip değillerdir. Bu kararı vermek elimizde olsaydı objektif bir karar verebilir miydik, hiç sanmıyorum. Karşımızda bilmediğimiz bir dünya varken önyargılarla dolu bu kararı vermek... Fallaci eserinde, hayat değerlerini sorgulayan, neye inanıp neye inanmadığını anlamaya çalışan bir kadının hamileliğinde kendisi ve bebeğiyle olan yüzleşmesini anlatmıştır. Monolog biçiminde olan bu eserin kahramanı, hamile kadın tanrıya inanmayan biridir. İnancın onu götüreceği bir yer olmadığını düşünüp bu yolda söylenenlere göre hareket etmemekten yanadır. Sevgilisi tarafından terk edildikten sonra hamile olduğunu öğrenen karakterin vermesi gereken çok önemli bir karar vardır: Çocuğunu dünyaya getirmek ya da getirmemek. Bu önemli kararı verebilmek amacıyla dünyadaki adaleti sorgulayan karakter, bu kararı bebeğinin vermesini istemektedir. Bu yüzden yaşamı boyunca gözlemlediklerini doğmamış çocuğuyla konuşarak ona bu dünyaya gelmek isteyip istemediğini sorar. Karakter, başkalarından, ölümden ve acıdan korkmayan bir insandır. Onun için korku yokluk, var olamamaktır. Bu karakter özelliği bir çocuğu dünyaya getirip getirmemek karanını vermesinde onu en çok etkileyen etkendir. Hayata karşı negatif tutumu, adaletsizlik ve eşitsizlik üzerine düşünceleri, bu düşüncelerini bebekle paylaşımı, kendini yargıladığı mahkemede bebeğini kaybetmesinin sebep olmuştur. Bebek, bu mahkemede annesinin aşıladığı, en büyük korkusu olarak gördüğü var olmamayı, doğmak istememesine sebep olarak göstermiş;"Günün birinde hiç yokluğa dönmek için hiç yokluktan çıkıp gelmekte bir anlam göremedim."(Fallaci 90) sözüyle belirtmiştir. Bu ifade aslında annenin kendi yargısıdır. Kendine itiraf etmeye korktuğu hislerini bu mahkemede başkalarının ağzından duymuştur. Her ne kadar başkalarının ne düşündüğünün umurunda olmadığını söylese de hayatının son anlarında hayatındaki insanları jüri koltuğuna oturtmuştur. Kimi zaman insanlar içten içe çok iyi bildiklerini kendilerine söylemekten korkarlar, inkar ederler. Aksi doğruymuş gibi davranıp, üzerini örterler. Sanki dışlarından düşüncelerinin tersinin doğru olduğunu söyleyip dururlarsa gerçek olacağını sanırlar. Bu eserde de bu durumu görmekteyiz. Yaşamdaki değerlerin birçoğuna inanmadığını söyleyip karnındaki bebeğine bile inançsızlıklarını benimsetmeye çalışan ama hayatının son anlarında o asla inanmadığı değerlerin her birine sıkı sıkıya tutunmaya çalışan bir kadın var karşımızda. En önemlisi yaşamının son anlarında kendine yaşama olan inancını itiraf edebilen bir kadın var. Bebeğine zarar verebileceğini bile bile doktorların uyarılarına kulak asmaması aslında en başından beri kendi özgür yaşamını bebeğin önüne koyduğunu göstermektedir. Bana göre bu karakter, eğer anne karnında bir seçme şansı olsaydı da doğmayı seçerdi. Yaşama inancım yok diyenlerin yalan söylediğini düşünüyorum. Ya bizi ya da kendilerini kandırmaya çalışıyorlar. İçinde bulunduğumuz dünya bir peri masalı olmayabilir ama insanoğlu var olmayı hatta varlığını başkaların gözüne sokmayı seven bir yapıya sahiptir. Kendime, seçme sansım olsaydı doğmayı mı seçerdim yoksa kitaptaki bebek gibi geri mi çekilirdim diye sordum kitabı okurken. Cevabım doğmayı seçerdim oldu. Ön yargılar bizi yanlış karar vermeye itiyor. Bilmediğimiz, görmediğimiz, kulaktan dolma bilgilerle tanıdığımızı sandığımız bir dünya hakkında ben böyle bir yerde yaşamak istemiyorum diye karar vermek pek akıllıca olmaz. Yeryüzünde milyonlarca insan yaşamakta ve her an yeni bebekler bu dünyaya gözlerini açmaktadır. İyisiyle, kötüsüyle devam eden bir hayatın olduğu, bunca insanın bulunduğu bu düzeni tanımadan, görmeden geri dönmek adeta bir korkaklıktır. Hayat zor ve yaşam şartları ağır olabilir. Bazı insanlar diğerlerinden daha güçlü ve daha zengin olabilir. Eğer her bebek anne karnında hayatın sadece kötü taraflarını dinleyip doğmaktan vazgeçerse ne olur? Dünya sadece bir gezegenden ibaret olur. Oysa insanların yaratılış amacı hayatta karşı mücadele etmek, ayakta kalmak değil midir? Yaşama inancı insanın temel gereksinimidir. İşler kötü gittiğinde, umut yitirilmeye başlandığında kimi zaman bizi ayakta tutan tek şeydir yaşama inancı. Pes edeceğimiz zamanda bile sıkı sıkıya tutunmalıyız yaşama. Unutmamalıyız ki hayat hiçbir zaman mükemmel değildir, hiçbir zaman da olmayacak. Belki de onu değerli yapan budur. Mücadele edip, eşitsizliğe ve adaletsizliğe göğüs gerdiğimizde elde ettiğimiz şeylerden vazgeçmek kolay kazandıklarımızdan vazgeçmekten çok daha zordur. Etrafınıza şöyle bir baktığınızda yaşama inanmak ve ona tutunmak için o kadar çok sebebimiz var ki... Son olarak, eserdeki karakterin yerinde olsaydım baştan kendime dürüst olmayı seçerdim. İnandığım değerleri inkar edip kendimi kabuğuma çekmektense bununla mücadele edip bebeği gerçekten isteyip istemediğime karar verirdim. Kendi iç çatışmalarımla hem kendimi hem de masum bir bebeği harap etmezdim. İnsan hayatı, birkaç kavramın kafamızda yarattığı karmaşayı çözmekten çok daha değerli olduğunu bunu aklımızın bir köşesinde tutup yaşama sıkıca tutunmalıyız çünkü sevdiklerimizle birlikte gülümsediğimiz bir yaşam var olmaya değer bir yaşamdır.