BİR SADAKAT TİMSALİ: HAÇİKO

Bazen kızdığımız insanlara hayvan diyerek hakaret ediyoruz ya Hachiko'yu izledikten sonra kendimden çok utandım. Çünkü vefanın ne denli büyük olduğunu bizlere gösteren bu köpek de bir hayvan, bu durumda ona haksızlık etmiş olmaz mıyız? Cevabı çok açık, elbette oluruz. Bunu fark ettiğim zaman kendime gerçek anlamda fazlasıyla öfkelendim ve bir daha bu sözcüğü hakaret olarak kullanmayacağıma dair kendime söz verdim. Ayrıca insanlığa bir de şu yönden bakma fırsatı buldum, bazen bizler de kendi türümüze yakışmayacak davranışlarda bulunmuyor muyuz, peki, neden bu kendimizi her şeyden üstün görme hallerimiz ve bizim gibi olmayan canlıları hor görüyor olmamız? Tüm bu fikirler bu anlamlı filmi izlerken daha doğrusu Hachiko'ya hayran kalırken zihnimde belirdi. Kesinlikle bu güne kadar izlediğim en güzel filmlerden biri aynı zamanda bana çok derin duygular hissettiren, gerçek bir olaydan sinemaya yansımış bir hikaye: Hachiko... Ah, sevimli dostum! Sen o küçücük kalbinde o kadar sevgiyi yıllar boyu nasıl taşıdın? Einstein'ın bir lafı var şöyle diyor: "Köpekleri sevmeyen insanlara güvenmiyorum fakat bir köpek bir insanı sevmezse o köpeğin hislerine güvenirim." Bu söz o kadar doğru ve derin manalar içeriyor ki filmi izlerken bu söz aklıma geldi ve gerçekten boğazım düğümlendi. Ben de insanlardan daha çok hayvanlara güvenilebileceğini savunuyorum. Çünkü bizim yüreği büyük dostlarımız bizlere karşı kin tutmuyor ve safça davranıyorlar. Oysa biz insanlar bir sinirleneverelim ya da istemediğimiz bir şey yapılsın, hemen duygularımız değişiyor; yerlerini kin, hırs ve intikam duygularına bırakıyor. Evet, bu bizim yapımız gereği gerçekleşiyor olabilir ancak asıl olay şurada başlıyor: Rol yapıyoruz! Mesela, birine bir sebepten ötürü kızıyoruz ve ondan intikam almak istiyoruz ancak onunla konuşurken bunu belli etmiyor ve intikam alacağımız anı bekliyoruz sinsice. Bu süre zarfında iki yüzlü davranıyoruz, niyetimizi göstermemeye gayret ediyoruz. Bu gerçekten çok korkunç bir özelliğimiz ve bu yüzden aslında birbirimize güvenemiyoruz çoğu zaman. Çünkü hepimiz zaman zaman bu olaydaki kötü karakter olabiliyoruz. Ama hayvanlar özellikle de köpekler öyle mi, bir kere sizi sevmeyegörün. Öyle güzel seviyorlar ve size sadakat ile yaklaşıyorlar ki insan şaşıp kalıyor bu saf sevgiye. Belki de dönüp kendine kızıyor sana hiç yakışıyor mu, yeri geldiğinde kötülediğin şu hayvancağız senden daha düşünceli davranıyor diye. Durum böyle olunca bu canlılara hayranlık beslememek olacak iş mi? Filmi izlerken normal hayatta hiçbir olayın ve kişinin yaşatamayacağı farklı duyguları bir arada yaşadım. Yüreği ve sevgisi kendinden büyük olan Hachiko, kimi zaman beni mutluluğun zirvesine taşıdı kimi zaman ise derin üzüntülere boğdu. Benim için adeta sadakatin timsali oldu Hachiko, Japonlar da benim gibi düşünmüş olmalılar ki ta seneler önce Hachiko'nun 10 sene boyunca sahibini beklediği tren istasyonunun önüne onun heykelini dikerek hatırasını yaşatmak istemişler. Ayrıca bir köpek düşünün ki sahibinin işten dönüş saatini gidiş saatine göre hesaplayabilecek kadar zeki... Ancak onun mutluluğu bir gün sahibinin işten dönemeyişi ile gölgelenmiş ve tam 9 yıl boyunca onu orada tren istasyonunun çıkışında beklemiş ve dahası yine bir gün hiç dönmeyecek olan sahibini beklerken hayata gözlerini yummuş. Şu an yazarken bile duygularıma hakim olmakta güçlük çekiyorum ve onunla aynı zamanlarda aynı havayı soluyamamış olsam bile kalbimin en derin yerlerinde ona ait bir şeyler olduğunu hissediyorum. Benim için gerçekten çok değerli bir parça olarak kalacak orada. Bir gün başka bir dünyada görüşmek üzere sevgili dostum...