Deadpool'dan Girip Verilen Değerlerden Çıkmak

Deadpool, aylardır sadece çizgi roman takipçileri tarafından değil neredeyse her kesimden insan tarafından beklenen bir film. İçinde kötü davranış olarak sayılabilecek her türlü içeriği barındırmasına rağmen genel anlamda insanlardan olumlu not aldı ve sevilen bir film oldu. Eminim bu insanların çoğu normalde filmdeki bu, kötü olarak nitelendirilen davranışlara karşı olan kişilerdir. Bu durumun ironik oluşunu bir kenara bırakacak olursak filmi aslında, tedavi edilemeyecek durumda ilerlemiş ve vücudunun birçok kısmına yayılmış boyutta bir kanser hastalığı bulunan kahramanımızın sevdiğini üzmemek için karşısına çıkan, aynı zamanda iyileşmek için tek şansı olan teklifi kabul etmesi ve bunun sonucunda yaşadığı olaylar şeklinde özetleyebiliriz. Böyle deyince de romantizm ve korku karışımı bir film gibi geliyor kulağa, biraz da öyle gerçi ama konumuz bu değil. Şu ana kadar anlattıklarım ve filmdeki içerikler arasından her ne kadar göze çok çarpan bir kısım olmasa da kahramanımızın kendisine sunulan teklifi kabul edip tedavi olmak için sevgilisiyle konuşmadan bir gece yarısı çekip gitmesi beni biraz düşündürdü. Aslında bu, çok alışık olduğumuz bir manzara olsa da daha önce üzerinde hiç düşünmediğimden mi yoksa dikkat etmediğimden mi bilmem bana göre üzerine kafa yorulması gereken bir konu olduğunu Deadpool'u seyrederken fark ettim. Peki asıl sevgi sevgili üzülmesin diye ondan gizli, tek başına işini halletmek için uğraşmak mı yoksa birlikte konuşarak üstesinden gelmeye çalışmak mı? Birine ya da bir şeye değer vermek çok güzel bir olay. Hele karşı taraf da kendisine verilen değerin farkında olarak karşısındakine değer veriyorsa herhalde dünyadaki en güzel durum bu olur. Bu değer sevgi olabilir, aşk olabilir, şefkat olabilir, arkadaşlık olabilir... Bu liste böyle uzayıp gider. Konumuzla alakalı olarak bu değeri aşk ve sevgi olarak düşünebiliriz. İki, birbirini seven, birbirine aşık insan doğal olarak birbirinin iyiliğini ister ve bunun için çaba gösterir. Bunları yaparken de birbirlerini engellemezler, en azından durum ciddileşinceye kadar. Bu, birbirine değer veren iki kişiden biri ciddi bir durumla karşı karşıya kalınca örneğin filmdeki kahramanımızın hastalığı gibi, karşısındakinden gelecek yardımları kabul etmek yerine ya da birlikte hareket edip sorunun üstesinden gelmek yerine yaşanılan durumdan kaçma ya da karşısındakine haber bile vermeden çekip gitme eğilimde bulunur. Burası biraz kilit bir nokta. Acaba gerçekten değer veren insan ne yapar ya da ne yapmalı? Sorunla karşılaşınca güya karşısındakini üzmemek için sessizce çekip gitmeli mi yoksa ona durumu anlatıp beraber üstesinden gelmeye mi çalışmalı? Her ne kadar çekip giden insana neden gittiğini sorsak karşısındakini üzmemek, aslında ona verdiği değerden dolayı ona bu kötü olayları hissettirmemek için sessizce gitmek zorunda kaldığı yanıtını almamız muhtemel olsa da aslında yapılması gereken bu değil, en azından bana göre. Çünkü ciddi anlamda birbirine değer veren bir çiftin birlikte atlatamayacağı bir sorun olacağını pek düşünmüyorum. Verilen bu değerlerin tek nedeni karşısındakini mutlu etmek veya sevindirmek değil, ona yanında her zaman yardım için duran ve elinden gelen her şeyi yapmaya hazır olan biri olduğunu hissettirmek ve göstermek de verilen değerin amaçlarından biridir. Kişi zor durumlarda kaçarak karşısındaki kendine değer veren insanı hem vereceği değer ve edeceği yardımdan mahrum bırakıyor hem de bu durumla tek başına baş etmeye çalışıp karşısındakini bu işe bulaştırmayarak psikolojik olarak yenik duruma düşüp bulunduğu durumdan çıkmayı daha da zorlaştırıyor. Oysa karşısındakine tüm içtenliğiyle açılıp ondan gelecek yardımı kabul etse hem kendisi acı çekmez hem de birbirlerine verdikleri değer daha da artarak aralarındaki bağ daha da güçlenir. Açıkçası böyle, tüm +18'lik içerikleri barındıran bir filmin çok göze çarpmayan belki de dikkati bile çekmeyen bir kısmından yola çıkarak yaşanan durum üzerinde düşünüp bir yargıya varacağımı pek zannetmezdim, en azından filmi izleyene kadar öyle düşünüyordum. Ne diyebilirim ki, hayat sürprizlerle dolu. Seyit ULUTAŞ