Masalların Gerçeği

Masallar... Hepimizin ilk aklına gelen şey düzmece olmaları ya da gerçekleşmesi mümkün olmayan hayaller örgüsü halinde yazılmış kitaplar olmalarıdır. Halbuki masallar hayallerin altında yatan gizli gerçeklerdir. Çünkü hayalini kurabildiğimiz bazı şeyler aynı zamanda gerçekleşebilme olasılığı da olan şeylerdir. Diğer bir deyişle masallar; insanların arzularının, geçmişe özlemlerinin ya da geleceğe duyulan meraklarının sansürlenmiş gerçeklerle okuyucuya sunulmasıdır. Ayrıca, masallar sanıldığının aksine sadece çocukların okuması için değil, yetişkinler içindir de. Çünkü her yetişkin insanın içinde küçük bir çocuk vardır, belki uyanmayı bekleyen belki de bir şeyler tarafından (masallar) uyandırılması gereken. Mustafa KUTLU'nun Mavi Kuş adlı kitabını ilk elinize aldığınızda aklınıza, muhtemelen mavi bir kuş hakkında yazılan bir masal olduğu geliyor. Ama sonradan okudukça ben de fark ettim ki, mavi kuş aslında bir otobüsmüş. Tabi ki sıradan bir otobüs değil Mavi Kuş, aksine okuyucuya içerisinde olup seyahat etme isteği uyandırabilecek bir otobüstür. Hatta öyle değişik karakterlerde insanlar vardır ki bu otobüste, hem içimizden birileri gibi davranırlar hem de yaptıkları her bir hareketlerle bize bunun aksini düşündürürler. Zaten asıl olay da bu değil midir? Hayallerimizle gerçeğin arasına sıkışmış olguların bizi hangi açıdan bakarsak bakalım direkt bir tarafa yönlendirmediğini görürüz. Onun yerine arzularımızın hayallerimizi yansıttığı uçsuz bucaksız gökyüzüyle gerçeğin keskin doğrularında yüzülen bir deniz arasındaki ince çizgiyi koruduğunu ve o çizgide hayallerimize açılan bir kapı görevi üstlendiğini görürüz. Hayallerimize açılan kapılar ise geçmişi ve geleceği birbirine bağlarlar. Sanki bir zaman makinesi gibidirler. Mavi Kuş'un bana hissettirdiği en önemli şeylerden biri ise yazarının hayal gücünü kendi duyguları ve geçmişe olan özleminden harmanlayarak okuyucuya sanki bir zaman makinesindeymiş gibi aktarmasıdır. Çünkü hayallerimiz geçmişin bizde bıraktığı izlerden beslenir. Geçmişten bahsederken unutmamamız gereken bir şey varsa da geçmişin geleceği dolaylı yoldan yönlendirmesidir. Dolaylı yoldan diyorum çünkü her ne kadar da geçmişimiz peşimizi bir şekilde bırakmamaya kararlı görünse de gelecek her zaman sahip olduğu o bilinmezliğiyle kendi yoluna çıkılmasına tam olarak izin vermeyecektir. Kitapta geçmişi, masal karakterlerinin o kendilerine has ve samimi davranışlarından ve dolaylı olarak insanların geçmişe olan özlemlerini arttırmasından anlıyoruz. İnsanlar geleceklerini düşündüklerinde aynı zamanda da geçmişlerini masaya yatırıp adeta sofra bezinin üstünde kalan ekmek kırıntıları gibi elleriyle toplamaya yani geçmişini unutmamaya ya da balkondan silkeleyip geleceklerine bakıyorlar. Her iki davranış biçiminde de olan önemli sayılabilecek ortak bir şey var; harekete geçmek. Çünkü o sofra bezinin üstündeki kırıntılar hayallerimizi, anılarımızı ve belki de en büyük acılarımızı temsil ediyorlar. Onlara sahip çıkmak ya da her şeyi geride bırakıp yeni bir hayata başlamak benim nazarımda hiçbir şey yapmayıp sadece bir şeylerin olmasını beklemekten çok daha kıymetlidir. Hayatının birçoğunu tabularını yıkmayıp kesin yargılarının tuzlu sularında boğularak geçiren insanlar harekete geçmediklerinden böyle bir halde değiller midir zaten? Mutsuz, hayattan zevk alamayan sadece canlı olan bir et parçası gibi. Mavi Kuş ise bu insanlara yanıldıklarını gösteren bir kanıt gibidir. Hayatın kesin doğrulardan oluşmadığı, aksine bizlere verilen hayata bakış açımızdan kaynaklandığını ve yaptığımız her harekette, duygularımızla ve en önemlisi de hayallerimizle yaşamamızdan, karar vermemizden oluştuğunu gösteren bir kanıt. Bazen gerçeklerden uzaklaşmak onlara yakın olup asıl gerçeği görememekten çok daha makbuldür. Bu yüzden hayallerimizin gerçeklerin acımasız duvarlarının altında kalmasına izin vermemeliyiz. Onun yerine hayallerimizi bir merdiven gibi kullanıp gerçeklerin acımasız duvarına çıkıp hatta üstünde oturup gerçeklerin bizi hayallerimize ulaşmamızı sağlayacak araçlar olarak kullanmalıyız. İşte tam da burada masallar devreye giriyor ve adeta bize yol gösteriyorlar. Demem o ki çocuklar, yetişkinler ve yaşlılar yaşınız ne olursa olsun masalları okumaktan, onların bizlere kattığı engin hayal gücünden ve belki de en önemlisi de umudumuzu hiçbir zaman kaybetmemekten, ona tıpkı bir annenin yavrusuna sarıldığı gibi sarılmaktan vazgeçmeyiniz.