NEREYE KADAR Kİ ZATEN

Karşımızda her insanın, ister tanışmış olalım veya olmayalım, hayatında yaşamış olduğu ve yaşayacak olacağı oldukça uzun bir olaylar zinciri var. Kesinlikle muazzam bir yığın bu ama sadece birbirine karışmış, Arap saçına dönmüş adeta. Bize altından kalkamayacağımız bir yük gibi geliyor o kadar. Bu yüzden bazılarımız sadece izlemekle yetiniyor, herhangi bir çaba sarf etmiyor onu anlamak için. Ama diğerleri ise soru sorma cesaretine sahipler. Hani hep korkusuzca bir adım öne çıkanlar vardır ya kritik ve zorlu anlarda işte onlar tam anlamıyla bu tarz insanlar. Bana kalırsa ikinci gruptakilerden olmak paha biçilemez olsa gerek çünkü bir cevap aramak gerekir elden geldiğince. Hiç yoktan bunu yapabilmeli insanoğlu. Ben ikinci gruptaki insanlardan olduğuma inanıyorum ama şunu söylemem gerekir ki birinci gruptaki insanlar kesinlikle hatalı değiller, onları suçlamak bana veya bizlere düşecek bir şey değil. Çünkü maalesef, bazı şeyler onları bu muazzamlığı görmekten alıkoyuyor o kadar. Diğer bir tarafta da bu sorgulama sayesinde harika bir serüven var: sürekli yolda olmak. Yani belirli bir şeye ulaşmak hedef değil, illaki de bir cevap bulup bu yığının üstesinden geleceğiz diye bir şart veya zorlama yok. Her zaman yoldayız. "Nereye kadar ki zaten" diye bir düşünce zihinlerde yoktur. Bir nevi ufka ulaşmak gibi bir şey bu. Ulaşılmaz ki zaten ufka, ulaşabileceğini öne süren de olmaz! Belki adım adım ilerleyip yaklaştığını sanırsın ama ufuk hala oradadır, ne daha yakın ne de daha uzaktır sana. Kısacası bir arpa boyu kadar yol alamamışsındır. Halbuki, asıl mesele sürekli bir arayış içinde olmaktır. Konu konuyu açıyor aslında. Şimdi de şöyle bir soru çıkıyor karşımıza: İnsan nasıl olur da sürekli bir arayış içinde olur veya onu bu arayış içine sokan Allah'ın belası şey de ne? Aslında göründüğünden daha basit. Eğer o arayış insanın iç derdi haline gelirse emin olun bir saniye bile durmadan yola devam eder insanoğlu. Aslında kendini devam etmek zorunda hisseder bir şekilde. Onu içlerde bir şey sürekli rahatsız edip durur, başının etini yer veya ne bileyim arayış içinde olmadığı her an onun için tatsız tuzsuz bir şey haline gelir. İşte ancak bu şekilde bizler bir arayış içinde olabiliriz. Bir diğer sebep ise bu arayışı arzulama aslında bizim en temel yeteneğimizdir tıpkı Sofie'nin Dünyası'nda anlatıldığı gibi: İnsanlar sihirbazların şapkalarından çıkarttığı tavşanlardır aslında. Tek ama biricik fark ise insanın o şapkadan ne için çıktığını anlamaya çalışmasıdır ve bunun için de tavşan tüylerinin en uçlarında olmak gerekir. Diğer türlü en diplere indikçe bahsetmeye çalıştığım bu arayış hissiyatı günbegün farkına bile varmadan körelip gider. Bu sebeple tüylerin en ucunda yaşarsa insanoğlu, en kıymetli yeteneği olan, hayret etme sayesinde sürekli hayatın arayışı içerisinde bulur kendini. Her ne kadar bazıları bunun farkında olamasalar da. Bu bahsetmeye çalıştığım serüveni fark edebilmek için bir de tavsiyem var herkeslere: En yegane hazinemiz olan günlerimiz. İnanıyorum ki, insanın en değerli hazinesi önünde olan yaşayacağı günlerdir artık ne kadar kaldıysa tabi. Asıl bu durum onu bu kadar kıymetli yapar çünkü ne kadar "hazinemizin" kaldığının farkında değiliz. Her yeni bir gün adı üzeri yenidir ama eğer biz her yeni bir günü yeni bir bizle karşılayamazsak üzülerek söylemem gerekir ki hiçbir şey değişmez hayatımızda. Yani, o yolculuğa çıkamayız ve o günler öylece eksilir gider birer birer. Ama umut ediyorum ki, her yeni bir günün ne kadar kıymetli bir hazine olduğunu tüm insanoğlu olarak bir gün muhakkak göreceğiz. Tavşanın tüylerinin ucunda yaşamayı öğrendiğimiz günde buluşmak dileğiyle... (Fotoğraf kendime aittir.)