TARİHİN SAYFALARINA KARIŞAN TOZLAR...

Kimseyle öpüşmedim, ayrılmadım, aldatmadım, aldatılmadım. Sonra öpüştüm, ayrıldım, aldattım, aldatıldım. İhanetin çocuklara özgü versiyonlarını eski bir dostmuşçasına kabullendim. Alaycı gülüşleri, tepeden bakışları umursamadım, acıma ile dolu olan o gözlere baktım istemeyerek. Yaşamak istediğim pek çok şey, yalnızca hayal gücümün bir süsü olarak kaldı. Önümde uzanan bir yol vardı, ilerleyemedim. Yolum güzel manzaralarla çevriliyken başım toprağa eğik, taşları iteleyerek yolun gerisindeki kaçırdıklarımı düşündüm. Kaosun bitimine, yeni bir evrenin yaratılışına tanık oldum. Evrenin kendisi kaostu ancak görülmesi, anlaşılması zordu. Zaten, onu olduğu şey yapan da buydu: Döngünün kendisiydi o, bittiği an yeniden başlardı. Acele etmezdi. Zamanı yavaştı ve derslerle doluydu, onu duymak isteyenlerin kulağına fısıldar dururdu. Biraz da komikti elbet, en saçma ama öğretici fıkralarla doluydu. Yanlış anlaşılma ihtimali, Zeus'un yıldırımından bile daha olası olurdu. Onu anlamayanlara kızmazdı. Şans vermek en sevdiği işler arasındaydı. Kanın kendisinden daha kırmızı olan, nadiren ortaya çıkardığı bir yanı da vardı. İşte o, kendisine yeterli değeri göstermeyenin kıyameti olandı. İlk halinden tamamen zıttı. Oysaki onu anlaşılmaz yapan işte, bu zıtlıklardı. Kaos ying ve yang, savaş ve barış, gece ve gündüzdü. Kaos kadındı, kadınsa ben. Ne yazıktır ki kaostan korkan da çoktu. Onu, düzen adı verdikleri zincirlere vurdular. Tarihin sayfalarını çevirdikçe, havaya karışan toz oldu kadın. Yalnızca gözlerinizi kıstığınızda fark edebileceğiniz detaylar haline geldiler. Ünlü bilim adamlarının arkasındaki gölgeler oldular. Pes etmedi kadın, zaman yavaştı ancak ilerliyordu. Zincirler paslanmaya başladı; onu güçlendirmek isteyenler oldu ancak kaos düzenden önceydi, izin vermedi. Tozlar havaya yayıldıkça rüzgar sürükledi onları. Bazı insanların fark edebileceği yoğunluğa kavuştular yıllar içerisinde, zincirlerini kırabilenler, kendilerini gösterebilenler oldu. Sokrates'i herkes tanırdı mesela ama Miletli Aspasia'yı çoğu kişi bilmezdi. Sokrates'in dostu olacak kadar zekiydi. Yıllar sonra ise Artemisia vardı. O da Galileo'nun arkadaşıydı. Tıpkı Aspasia'da olduğu gibi pek bilen yoktu ismini. Oysaki Antik Yunan'nın Ay Tanrıçası'ndan almıştı adını ve yaptıkları, bir tanrıçanın gücüne eş değerdi... İtalya'nın barok döneminde yaşayan, kadın bir ressamdı Artemisia Gentileschi. Yetenekliydi, tutkusu vardı ve pek çok açıdan kararlı bir kadındı. Engizisyonun karanlığında, oluşturduğu eserleriyle yaşamını sürdürmeye çalışıyordu. Oysaki ortada büyük bir sorun vardı: Adem'den sonra yaratılması. İnsanlara düzeni aşılamaya çalışan din adamlarının karşısında, kaosun bir parçasıydı Artemisia ve bu yüzden sevilmedi. Genç yaşında tecavüze uğradı ve onu tecavüz eden adamın, babasının tablolarından birini çalmasıyla olay mahkemeye taşındı. Kaos bekledi, alınacak karar alınmıştı. Tablo geri verildikten sonra kirletilen kadın, evlendirilerek adını kurtarmış oldu. Mahkemenin verdiği mesaj ise açıktı: Artemisia'nın tablodan daha fazla değeri yoktu. Yine de pes etmedi kadın ve kendisini rüzgara bırakmaya karar verdi. Michelangelo Buonarroti'nin desteğiyle Akademi'ye kabul edilen ilk kadın ressam oldu; himayesine girdiği Cosimo de Medici'nin sarayında Galileo ile tanıştı. O savaşını vermekten çekinmedi. Zincirler onun için fazla zayıflamıştı. Çoğu insan artık zincirlerin kırılmadığını veya daha da kötüsü, tozların tamamen dağıldığını sanıyor. Haberler bunu gösteriyor. Yine gölgelerde kalıyor kaosun acısı, düzenin ateşe verdiği canların aydınlığında gözlerini kısıyor. Onların çığlıklarını duyuyoruz; birisi Cansel diyor, bir diğeri Türkan, bir başkası Özgecan... Unutuyorlar. Düzen kaosu ve kaos da düzeni oluşturur. Onlar ying ve yang, savaş ve barış, gece ve gündüzdür. Kaos kadındır, kadın da biz. Düzen erkeklerdir demiyorum. Düzen de biziz. Düzen içimizdeki o kapalı kutu belki de. Kaosu anlamanı engelleyen, kulaklarını tıkayan... Biraz sessiz ol, dinle. Kaosun zamanı yavaştır, seni dinler. Sen de onu dinle.