BİR VAZGEÇEMEME HİKAYESİ: KADER

Şimdiye kadar izlediğiniz filmlere, okuduğunuz kitaplara dönüp baktığınızda bunlardan kaçı aklınızda kalmış diye hiç düşündünüz mü? Kaç yönetmen, kaç oyuncu, kaç sahne, kaç replik? Ve bu aklımızda kalanlardan kaçı sıradışı hayatları anlatıp hayatlarımızı değiştirenlerden? Zeki Demirkubuz imzalı Kader filmini, hikayesinden, oyuncuların performanslarına kadar akıllara nasıl kazındığını izleyen herkes bilir diye tahmin ediyorum. Bir kere kendinizi bu büyüye kaptırdığınızda, bir daha kolay kolay kendinize gelemeyeceksiniz. Çünkü izleyeceğiniz her şey fazlasıyla gerçek gelecek... Görmezden geldiğimiz, sokaklarından geçmeye korktuğumuz, göz göze geldiğimizde kafalarımızı çevirdiğimiz arka sokakların hikayesi... Kimi zaman zor, kimi zaman sıkıntılı ve kimi zaman imkansız olan kaderlerimizin hikayesi... Zeki Demirkubuz'un Kader'i benim için çok fazla şey ifade etmekte. Bunun en önemli nedenlerinden biri, herhangi bir aşk filmi olmasından önce, hayatın filmi olması... Belki herkesin yaşadığı hayata benzer bir hayat değil ama birçok insanın yaşadıklarına çok yakın bir filmdir Kader... Çoğumuzun hayatında boşluğa düştüğü, adeta bir girdabın içinde debelendiği ve bir şeyin o boğulmak üzere olduğumuz girdaptan bizi çekip çıkarmasını beklediğimiz günlerimiz olmuştur. İnanılmaya ve çabalamaya değer bir şeyler bulup, onlarla ilgili hayaller kurup, bir köşede gerçekleşmesini beklediğimiz günler... Eğer bu hayallerimiz hiçbir zorlukla karşılaşmadan gerçekleşirse ne güzel. Çünkü diğer türlüsü sürekli yanı başımızda duran kaderin elindedir. Zaman geçtikçe o kadere bıraktığımız hayallerimiz öyle başa çıkılmaz bir hal alır ki, o noktada sadece kaderin ve sen kalırsın ortada... Tıpkı Bekir'in hikayesinde olduğu gibi... Filmden kısaca bahsedecek olursam eğer; Zeki Demirkubuz'un Kader'i on yıl önce 1997'de çektiği Masumiyet ile aynı hikayeyi anlatıyor. Fakat Masumiyet'te izlediğimiz hikayenin öncesine tanık oluyoruz. Masumiyet'in sonlarına doğru Bekir'in Uğur ile olan hikayelerini anlattığı geçmişlerini görüyoruz. Filmde adeta bir vazgeçememe öyküsü anlatılıyor. Kendi çizdikleri yolda kaderlerinin esiri olanların hikayesi... Filmi izledikten sonra uzun bir süre kendime gelemedim. Kaderin bizi en boş bulunduğumuz anda yakalayıp, filmde olduğu gibi hayatımızı tepetaklak edeceği düşüncesi fazlasıyla korkuttu beni... Hikayemin 2006-zeki-demirkubuz/ Bekir gibi sonlanmasından korktum. Kim bilir belki de ileride şu cümleyi kuracak kadar kaderimizin esiri oluruz biz de Bekir gibi: ".... sonra bak oğlum dedim kendi kendime, yolu yok çekeceksin, isyan etmenin faydası yok kaderin böyle, yol belli eğ başını usul usul yürü şimdi...." Bize insanı, insan ruhunu, insanın davranışlarını düşünmeye iten filmler vardır. İzlerken kafamızda sorular oluşmasını sağlayan, üzerinde kafa yorduğumuz filmler... Kader kesinlikle bu film kategorisinde. "Kadere boyun eğmek mi yoksa isyan etmek mi?" Filmi izlerken kendinize böyle bir soruyu sormanız çok olası... Bazen insanlar, zorunlu olmadıkları halde mecbur oldukları bir kaçınılmazlıkla kaderlerinin peşinde sürüklenirler. Böylece, kendileri için çoktan çerçevesi çizilmiş olan kaderlerini de yok sayarlar aslında... Bekir ve Uğur'un yaptıkları da tam olarak budur. Bekir mesela, sıradan hayatına devam edip çok daha farklı konumlanabilirdi hayatında. Ama kaderini defalarca ihlal eder ve her şeyi arkasında bırakıp Uğur'un peşinde sürüklenir. Bu bırakıp gitmenin bilinçli bir karar mı olduğunu yoksa kader gibi bir güçle mi gerçekleştiğini tam olarak kestiremeyiz. Kaderin karşı konulmaz gücünün etkisi altına girdiğinde, o anki hayatını terk edip tek odaklı bir hayata başlıyorsun. Uzaktan bakıldığında bu hiç adil değildir. Ancak içinden yükselen o karanlık sesi sorgusuz sualsiz dinlediğinde bir bakmışsın ki kaderine kusursuz bir şekilde bağlanmışsın. Zeki Demirkubuz'un özgün, gerçekçi anlatım tarzını ve yaşanılan hayatları, tanık olduğu olayları ustaca kurgulayarak izleyiciye yansıtmasını göz önünde bulundurursak eğer saygıyı fazlasıyla hak eden bir film çıkarmış oluyor. Kaderin tutsağı olmak, bir şeye veya bir kimseye inanmak ve o inandığın uğruna her şeyi ardında bırakıp gitmek, yenilmek ve kendine dair olan çoğu şeyi kaybetmek... Bu saplantılı vazgeçememe durumu daha büyük yenilgilere sebebiyet vermenin yanı sıra bizi daha da çıkmaz bir yola sokar. Bu sebeple bazen vazgeçmek en iyi çıkış yolu olur.