KADERİ DEĞİŞTİREN TERCİH

Karşınıza çıkacak olan sırlarla, heyecanlarla dolu, alışılmadık olaylar yaşayacağınız bir gün için bütün ömrünüzü feda eder miydiniz? Hiç tanımadığınız bir yabancıyla kaçıp ona içinizi açar mıydınız? Farkında olmasanız bile sorulan sorular, yaşam yolundaki gideceğiniz yeri belirleyen yol ayrımlarıdır. Sağa dönünce yaşanacak olan felaketlerle ancak aynı zamanda heyecanlarla dolu olan patika, sola dönünce karşılaşılacak olan sıradanlık için feda edilir mi ? Basit bir seçim olarak görünse bile sağ kapıyı değil de sol kapıyı açmayı tercih etmeniz bambaşka bir dünyayı size sunabilir. Bilinmeyene doğru gidilen serüvenler okyanusunda rotanız, geminizin kaptanı dümenini ne tarafa kıracağına karar verdiğinde ortaya çıkacaktır. Bu yol sizi belki dünyanın sonuna, belki çatısına, belki de dibine götürecektir. Ancak asıl ikilem yaratan gerçek şudur ki; dünyanın uçsuz bucaksız sonsuzluğunu görmek için, mürettebat feda edilir mi ? Vazgeçtiklerim ve vazgeçemediklerim beni ben yapan asıl olgulardır. Bağlı olduklarım ve bağımlılıklarım kim olduğum gerçeğini her gün yüzüme vuruyor. Sahip olduğum etiketler benim ne veya kim olduğumu belirliyor. Kimim ben? Kaç Sena barınıyor içimde, zihnimde? Anneme göre savunmasız bir kız çocuğu, babama göre hayata atılmak için henüz çok genç ve tek sorumluluğu okula gidip gelmek olan bir öğrenci, hayatımdaki diğer insanlara göre ise bazen sevgili, bazen arkadaş, çoğu zamansa dışı gösterişli içi boş olan etiketlerden biriyim. Şu anda bu etkiketlerle anılıyorum. Biraz önce fark ettim ki, görünüşe göre birisi veya birileri gelecekte sahip olacağım etikletlere benden önce davranıp karar vermiş. Eşine bağlı bir kadın, çocukları için saçını süpürge, canını feda edebilecek bir anne hatta işine aşık bir psikolog... Şu an sahip olduğum ya da gelecekte sahip olacağım o parlak, herkesçe onaylanmış etiketler beni hiçbir zaman "kendim" yapmayacak. Belki ben de kendimi bu şaşaalı etiketlere kaptırıp içimdeki gerçek beni göremeyecek, ruhumun derinlikliklerinde doldurmam gereken o boşluğu dolduramayacağım. Piyano çalmaktan ölesiye korkacağım mesela, bale kursuna asla yazılamayacağım yeterince esnek değilim diye. Korkularım ve özgüvensizliklerim de yeni etiketlerim olacaklar hatta. Sık sık yalpalarım hatta düşerim de... Ama hayat oyununu bırakmamamı sağlayan arzularım, hayallerim vardır benim. Belki birçoğunu imkansızlıklardan, şanssızlıklardan belki de küçük boşvermişliklerim yüzünden gerçekleştiremeyeceğim. Aslında ben dışarıya karşı hiç güçsüz bir insan değilim, birçok zorluğa başım dik girer, alnımın akıyla da çıkarım. Annem öğretti bana bunu. Bazen içinde fırtınalar kopsa da ağlayamaz benim annem, en zor durumlar karşısında bile bütün dünya görecekmişçesine asil bir gülücük belirir suratında. En çok da annemden güç alırım ben. O bilmez, o da benim etiketlerime takılı. Onun gördüğü etiketlerimden biri de aileme bile eyvallahımın olmaması. Stefan Zweig'ın zihninden sayfalara ulaşan Madem Henriette gibi... Herkesin içinde sakladığı başka biri hatta birkaç kişi vardır. Diğer benlikleri keşfetmenin kaçınılmaz yolu ise tehlike almaktan geçiyor. Belki de asıl "ben" şu ana kadar yaptıklarım değil de yapabileceklerimdir. Ne çok belki dedim bu gece... Belki de kendimi bulmanın yolu belkilerimi daha detaylı düşünüp üzerlerine gitmekten geçiyordur. Çünkü beni ben yapan şey ayaklarımda takılı olan prangalarım değil, sırtımın içinde sakladığım kanatlarımdır. Eski bir dostum bana " İnsanın içinde üç renk vardır; beyaz, siyah ve gri. İyilik, kötülük ve ikisinin karışımından doğan bir belirsizlik. Ya da bencillik, fedakarlık ve bunların karışımından doğan bir gri..." demişti. Bunun üzerine düşündüğümde anladım ki insan içindeki üç rengi de yani içindeki üç benliğini de kabullenip sevdiğinde var oluyor. Evet, bizler de dünya düzeninde olduğu gibi içimizde hem iyiliği hem de kötülüğü taşıyoruz. Önemli olan bu durumu benimsemek ve hangi yöne gideceğimize karar vermek. Seçtiğimiz yön de bizleri asıl benliklerimize ulaştırıp yeni kapıları önümüze sunacaktır elbet. Zweig, Stephan. Bir Kadının Yaşamından 24 Saat. İstanbul: Kırmızı Kedi, 2015. Baskı.