Naz Kaplan

Kendinizle geçirdiğiniz en kaliteli, en huzurlu, en keyifli vakitleri ne yaparken deneyimliyorsunuzdur? Üstünüzde pijamalarınız, yanınızda sıcak kahvenizle, yağmurlu bir günde kitap okurken mi? Arka fonda en sevdiğiniz şarkı eşliğinde, güneşli bir günde camlarınızı açıp arabanızı sürerken mi? Ben kendime bu soruyu yönelttiğimde, aklıma masmavi bir deniz geliyor. Kıyısında doğup büyüdüğüm, doğanın, benim için, en özel yansıması olan masmavi bir deniz geliyor. İzmir'in denizi geliyor... Ben ise bu denizin kenarında oturuyor, onun maviliğinde kayboluyorum. Geçtiğimiz haftalarda Nihat Behram'ın Maviyengeç Ağıdı Şiirözü 2 isimli şiir kitabı çıktı karşıma. Kitabı okurken hissettiklerimse, kendi dünyamın içinde küçük bir gezintiye yelken açmamı sağladı. Bu gezintide kendimi, doğayla aramdaki ilişkiyi ve onunla geçirdiğim en keyifli vakitleri gözlemleme şansı buldum. Ve kendimle geçirdiğim en keyifli anların doğayı deneyimleyebildiğim zamanlar olduğunu fark ettim. Aslında, Nihat Behram'ın da kitabında bir bakıma söylemeye çalıştığı gibi, doğanın bize (en azından bana) en saf, en sade duygularımızı hatırlattığını fark ettim. Doğanın aslında kendimizi dinlememize yardımcı olduğunu, yalnızlığımızın içinde kendimizi bulmamızı ve orada huzura kavuşmamızı sağladığını fark ettim. Hislerimi bir örnekle açıklamak isterim. Geçtiğimiz cuma, üç günlüğüne memleketim İzmir'e gittim. Kafam; bir sonraki hafta sonu olacak fizik sınavı, yapmam gereken projeler, yetiştirmem gereken ödevler ve çalışmam gereken derslerle patlayacak kadar doluydu havaalanından indiğimde. Bunlar kafamın bir köşesinde, ailemle özlem gidererek arabada eve doğru gidiyorduk ve sonunda deniz kenarındaki yola çıktık. Şu üç-dört gün için aklımda kalan en huzur verici anlardan bir tanesiydi denizi ilk gördüğüm o an. Uzun süredir etrafımdaki doğayla gerçek bir bağlantım yoktu fakat o an, doğanın her tarafımı sardığını hissettim. Ve bu his beni bir çocuk gibi mutlu kıldı. Gün içerisindeyse deniz kenarına yürüyüşe çıktım. Bir insanın doğanın etkisinde nasıl kendisini kaybedip sonra bulabileceğini düşündüm. Doğayla kurabileceğimiz güçlü bir bağın bizi etrafımızdaki sahteliklerden, yorgunluklardan, kötülüklerden, mutsuzluklardan nasıl arındırabileceğini düşündüm. Doğayı hissederken aslında nasıl da özümüze döndüğümüzü düşündüm. Her zaman yaptığım gibi oturdum deniz kıyısına ve izledim... Karşımda uzanan o mükemmel maviliği izledim... Kendi sessizliğimde, doğanın sesini dinledim. Bana söylediklerini, bana verdiklerini kabul ettim, bana yaşattığı mutluluğu hissettim. Her şeyden arındığımı fark ettim. O an denize bakarken artık aklımda ne yapmam gereken projeler vardı, ne bir hafta sonraki fizik sınavım, ne ödevlerim, ne sorumluluklarım, ne de mutsuzluklarım... O an sadece ben vardım. Ben ve gülümsemem... Benim gözümden İzmir'in huzurlu bir görüntüsü Bu aslında ne kadar değerli bir insan için. Doğayla aramızdaki ilişkinin farkında olup bunu hissedebilmek ne kadar kıymetli aslında hayatlarımızda... Doğayı böylesine yoğun hissedebilmek, kendimizi onun bir parçasıymış gibi hissedebilmek ne kadar değerli... Bunu başarabilmekse ne kadar kıymetli aslında... Ne kadarımız kendisiyle gerçekten böyle kaliteli vakit geçirebiliyor günümüzün karmaşasında? Ne kadarımız bu huzuru gerçekten tüm benliğiyle hissediyor ve bunun değerini biliyor? Kaçımız sıkıntılarından bu kadar keskin bir şekilde sıyrılabiliyor ve mutsuzluklarını tümüyle unutabiliyor? Kaçımız doğanın bize verebildiklerini bu kadar güzel bir şekilde alabiliyor? Ne yazık ki aslında birçoğumuz, ben de dahil olmak üzere, günlük hayatın karmaşasında bu güzelliklere hayatımızda yeterince yer vermiyoruz. İçinde yaşadığımız karmaşanın arasında biraz durup nefes almayı unutuyoruz. Oysa hepimizin huzuru hissetmeye ihtiyacı var. Hepimizin doğayı yaşamaya ihtiyacı var.