OKUNMAYAN ROMAN

Yamalı bir yolda yalpalaya yalpalaya ilerlemek gibi hayat; nemli topraklarında sürükleniyorsun, tüm kapaklarını eskitiyorsun yaşanmışlıklarının, kanata kanata dizlerini her batışında devam ediyorsun. Düşüncelerin çığlık çığlığa, düşüncelerin sahipsiz kalmış, üşüyorsun, dudakların mühürlü kalıyor bu sırada ama, dudaklardan çıkanların aidiyetini belirleyemiyorsun çünkü. Şu dünyada hiçbir şey senin değilken en azından deliliğine sarınmak istiyorsun. Öyle anların geliyor ki boşluktasın, usul usul sallanıyorsun; öyle anların geliyor ki tüm varoluşunu yok etmek istiyorsun. Parmak uçların karıncalanıyor, dokunduğun her ten dağılıyor sanki, her köşe başına farklı bir mezar taşı bırakıyorsun. Anılarını gömüyorsun her adımında, geçmişinden hayaletler bırakmasa da peşini, sen hiçbir şey olmamış gibi devam ediyorsun, zaten gerçekten de olmuyor aslında yaşananların hiçbiri. Bir seyirci gibi izlemek kendi yaşantını ne kadar garip değil mi? Başkasının hataları onlar sanki, başkası ağlıyor bir köşede gizlice nefesi kesilircesine, sen değilsin o gri bulutlarla çevreleyen ruhunun her bir köşesini. Hem sen olsan nasıl dayanırdın o sessiz çukurlarda yaşamaya zaten. Kendi tercihlerimiz mi belirliyor yaşadıklarımızı yoksa başka türlüsüne el vermez miydi ruhumuz; yeniden doğsak aynı replikleri tekrarlayacak kuklalar mıyız? Emrah Serbes'in Müptezeller kitabındaki Bakır'ın hataları ve kendi kendine yarattığı küçük cehennemi düşünüyorum da acaba tek şansı bu muydu, sahip olabileceği tek son usul usul ördüğü kimsesizliği miydi? Elbette insanoğlu kendi bencilliğinde boğulan bir varlık, yalnızlık kaçınılmaz oluyor bir yerden sonra, ama sonuçta seçimlerimiz götürüyor bizi kendi sonumuza. Seçimlerimizi yaratan bilincimizin benliğimize aidiyetliği de tartışılır bir konu aslında, tercihlerimiz ucu açık bırakılan bir yanılgı özgürlüğünden ibaret belki de. Doğduğun evden sahip olduğun yeteneklere kadar eşit olmadan geliyorsun dünyaya, ilk anından beri çığlık çığlığa. Zamanla oluşan düşünce sistemlerimiz ise hareketlerimizi yönlendiriyor, farklı duygularla yönetilen değişik modellerdeki makinalara dönüşüyoruz. Hangi model olacağımızı kim, nasıl, neden belirliyor asla bilemiyoruz; buna rağmen hayattaki tüm başarılara ve başarısızlıklara birer isim takıyoruz. Anların içinde kaybolmamızı veya boğulmadan devam edebilmemizi sağlayan melekelerimiz birer birer yok oluyor bazen, yokluğun içinde var oluyoruz, yaşananlara karşı bir bir kaybettiğimiz hislerimizle dayanma gücü arıyoruz. Hayat ertesi gün ne için uyanacağını bilmeden fazlasıyla zorken, zamanla anlamsızlaşan dünyada her aldığın nefes sana içten içe batarken ayık kalmanı istiyorlar bir de; kendi kendine tahammül edemeyen bir insan için düşünceleriyle baş başa kalmak kendi cehenneminde yaşamak demek halbuki. Bakır biraz da ölmemek için bu kadar içiyor belki, yavaş ama etkili bir intihar yolu aslında bu, zaten ruhunu öldürmüş bir insan ne kadar görebilir ki aynalarında kendini. Yalnızlığı öyle keskin ki onun kurgu yaşantısında kendini kaybettikçe tüm amaçların kayboluyor; onun nedensizliği senin tüm sahte nedenlerini silip süpürüyor. Akıp giden zaman değersizleşiyor, biz değersizleşiyoruz, her 'tik takta' biraz daha silikleşiyoruz. Nedensizliğimize neden bulmak, anlamsızlıklarımızın içinden anlam çıkartmak, varlığını bile sorguladığımız bir hayata amaç yaratmak için uğraşıyoruz boşuna; farklı olmaya çalıştıkça aynılaşıyoruz. Kendimize yarattığımız sorunlar can yakıyor, sonunu bile bile kumar oynamak bu, değersiz bir ata para yatırmak gibi, başarısız olacağımızı bile bile umut ediyoruz. Hepimiz deliliğimizi saklamaya çalıştığımız bir oyun oynuyoruz, yaşamak için normlar ve kurallar koyarak benliğimizden uzaklaşıyoruz; ciddi hayatlara ciddi suratlar dikiyoruz her gece, güzel bir senaryo, beğenip hemen oynamaya başlıyoruz. Kapanış cümlelerinden oluşan kalıplardan ibaret, içimizdeki sonsuzluğa tutmayan dikişler atmaya çalışırken elimizden kayıp gidiyor hayatımız. Boşa akıtılan, israf edilen hayallerden oluşan defterlerimizi bir bir rafa kaldırıyoruz. Okunmayan romanlarız her birimiz, Bakır'ın hikayesi gibi zamanın boşluğunda tek tek kayboluyoruz.