CAN'IM İSTANBUL

İstanbul dediğimde bile bir heyecan kaplıyor bedenimi, içim içime sığmıyor adeta. Anlatabilmek çok zor, ilk önce gidip insanın en derininde hissetmesi lazım İstanbul'u. Kimini sevdiği bağlıyor İstanbul'a, kimini işi, kimini okulu, kimini ise İstanbul'un bizzat kendisi... Beni ise İstanbul'a bağlayan denizinin dalgası, vapurunun sesi, kalabalığı, insanlarının telaşı. Evet belki sizlere saçma gelecek ama ben trafiğini bile seviyorum. Çünkü o da İstanbul'un bir parçası , İstanbul'da olduğumu hissetmemi sağlayan önemli bir etken. Nedeni yok İstanbul'u sevmemin, İstanbul işte daha ötesi var mı? Farklı, çok farklı bir his... Bazen bir koku bile İstanbul'u hatırlatabilir. Nasıl ki birinin kokusunu duyarsınız ve tanıdık gelir, ben de bazen "Burası İstanbul kokuyor sanki.'' diye içimden geçiririm ama kimseye söyleyemem. Neden mi ? İstanbul başka bir tutku benim için kimsenin anlayamayacağı kadar başka. Küçüklükten beri orada yaşama hayalleri kurup dururum, ama gelin görün ki bir türlü bu hayalimi gerçekleştiremedim. İlk önce lise eğitimi orada almak istedim, Avni Akyol Güzel Sanatlar Lisesi'nde ama ne yazık ki sınavına bile giremedim çünkü ailemi bir türlü ikna edemedim. Onlara göre tabii ki daha çok küçüktüm İstanbul'da kendi ayaklarımın üzerinde durabilmek için. Ben kendime güveniyordum aslında, bu hayalimi gerçekleştirmek için her türlü zorluğa hazırdım. Farklı ortam, farklı arkadaşlar, farklı bir yaşam hiç korkutmadı beni çünkü orası İstanbul'du fakat Ankara'da kalmak zorunda kalmıştım yine. Dört yıl hemen geçti, Ankara Güzel Sanatlar Lisesi'nde de güzel anılar biriktirebilmiştim ama aklım hep İstanbul'daydı ve üniversite eğitimimi orada almayı hedefliyordum. Tek hedefim Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversite'sinde, resim bölümünde, deniz kıyısında istediğim çalışmaları yapabilmekti. Sonuç ise yine hüsran... Görüldüğü üzere yine Ankara'dayım, 2003'ten beri aynı grilikte, aynı yerde yaşıyorum. Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi'ni kazanamadıktan sonra Bilkent'e kayıt yaptırırken buldum kendimi tabii ki ailem büyük bir rol oynadı bu durumda. Annem de, babam da Mimar Sinan'a gitmem için beni çok desteklediler, arkamda durdular ama biliyorum hep bir yanları kızlarının Bilkent'te okumasını istiyordu doğal olarak. Bunu nasıl mı anladım? Kayıt yaptırdıktan sonra annemin ve babamın gözlerindeki mutluluğu görünce. Bir yandan Bilkent'te, hazırlıkta okumak beni mutlu ediyordu, her tatilde İstanbul'a gidip sabah akşam durmadan geziyordum, "Nasılsa sürekli gidip geliyorum İstanbul'a, dilediğimce geziyorum. " diye ikna ediyordum kendimi ama bir yandan, bir tarafım sorguluyordu "Acaba doğru yerde miyim? Ankara'da mı yaşamalıyım, okumalıyım? ". Aslında hala sorguluyorum, hala aklım İstanbul'da, hala orada yaşayabilmekte , eğitimimi orada alabilmekte... Nerede İstanbul ile igili bir şey duysam , belki bir festival, belki bir sergi, belki bir kitap pişmanlıklarım daha çok aklıma gelir. Selim İleri' nin İstanbul Bu Gece Yine Sensiz adlı kitabında anlatılan İstanbul etkiledi beni her zamanki gibi. Selim İleri eski İstanbul'u sevse de benim için İstanbul'un eski hali de yeni hali de paha biçilemez bir değere sahip, hayallerimin ardı arkası kesilmedi okuduğum her satırda. Tünel'den Taksim'e çıkıp ıslak hamburger yediğimi hayal ettim ilk önce, Karaköy'de gezdiğimi , Emirgan'da denizin kokusunu içime çektiğimi, Kadıköy Sahilde kahvemi içtikten sonra Yeldeğirmeni sokaklarında kaybolduğumu, sonra da Moda'ya geçip Çikolata Dükkanı'na uğradığımı. Ama yıkılmadım, ayaktayım! Bir gün İstanbul'da yaşayacağım, hala umudum var. Kesin tarih veremiyorum çünkü hayat bizi başka yerlere sürüklüyor, ne zaman ne yaşayacağımız belli olmuyor ama bir gün ben de İstanbullu olacağım! Günleri saymadan, "Ankara'ya dönmeme kaç gün kaldı? " diye düşünmeden, doya doya gezeceğim Sultanahmet'i, Ayasofya'yı, Yerebatan Sarnıcı'nı, Kanlıca'yı , Sarıyer'i, Balat'ı, Anadolu Hisarı'nı. O "bir gün" bu yazımı sahilde yürüyüş yaparken tebessüm ile okuyacağım belki de.