BU HAYAT BENİM DEĞİL

Herkesin bilinci kapalı. İş, okul, ev derken hayatın ne olduğunu dahi unuttuk. Yenmeye çalıştığımız şeyler bizi çoktan ele geçirmiş, bizimle sadece oynuyorlar. Beynimiz. Beynimiz bize oyun mu oynuyor yoksa? Hayat çok basit ve biz sadece kendimizi boş yere boğuyoruz belki de. Çok büyük dertlerimiz olduğunu düşünüp ruhlarımızı yoruyoruz bir yandan. O çok akıllı olduğunu sandığımız beyinlerimiz aslında küçücük. Kolayca kandırılabilir. O zaman bu yaşadığımızı sandığımız hayatlar bizim değil mi? Bir su şişesinin içine bir cam bardağı koyamazsın. Sığmaz cam bardak şişenin içine. Bizimkisi de aynı hesap. Ruhumuzu, bedenlerimizi bu hayatın içine sığdıramıyoruz. Çatışıyoruz yapabilmek için. Bizi ele geçirmiş o bütün yanlışlar karşıdan bizi izliyor. Gülüyor. Bir daha deniyoruz. Daha çok gülüyor. Çünkü biliyor, ne yaparsak yapalım olmayacak. Zafer onun. Küçük beynimizin çırpınışları onu eğlendirmekten başka bir işe yaramıyor. Güzel bir hayatımızın olabileceğini düşünmenin ne kadar yanlış olduğunu düşündükten sonra bütün kontrolü kaybediyoruz. Yalnış düşüncelere kapılmak, yenilgiyi kabullenmek bitirir bizi. Kendimizi bütün o yalnızlığa ve sonsuz kayıp odalara bırakmış oluruz çoktan. Kayıp ve yalnızlık. Aslında kayıp demek doğru değil. Bizim olmayan hayatı mı kaybettik? Kimden emanetti bu hayat bize? Bilemiyorum. Zaten en başından beri yalnız değil miydik? Sonuç olarak yalnız kalmadık. Onur Caymaz da demek istiyor bunu. Bütün anlattığı hayatların kendisi yalnız. Zaman geçtikçe çabaladıkları halde olmuyor, düzelmiyor hayatları. En başta Nuri ve diğer hayatlar. Çoğu tekrar çabalıyor hayatı yaşamaya, insanlarla bir arada olmaya. İnsanlar. İnsanlarla iletişim kurmak o kadar zor ki yalnız olmanın daha güzel olduğu zamanlar da var aslında. Sadece yalnız olmak. Karmaşık bir fonksiyonu çözdükten sonra bulduğumuz x kadar net ve değerli olmak. Her şeye yeni baştan başlamak için çabalar insan. Hataların altında ezilmekten o kadar sıkılır ki kendine tutamayacağı sözler verir. Kandırır kendini ve tekrar güçlüymüş gibi hissedip devam eder. Bir süre her şey çok iyi gider. Harikadır her şey. Sonra, yavaş yavaş çökmeye başlarız yine. Kendimizle derdimizin bitmeyeceğini çok denemeler sonra öğreniriz. Hayatlarımızın, kendimizin yarısından fazlasını tükettikten sonra fark ederiz hiçbir şeyin düzelmeyeceğini. İş işten çoktan geçmiştir. Yalnızlık, çaresizlik tek dostumuz olur. Bütün yabancı duygular dolar kalbimize, beynimize. Bilincimiz kapanır. Geri getirmeyi ne kadar çok isteriz aslında. Çünkü pişmanlık duygusu ve vicdan o kadar bizden duygular ki insan kendiyle savaşıyor yine onları yenmek için. Başarılı olacağını ciddi ciddi düşünüyor bazen. "Neden olmasın?" diyor. " Yapabilirim ben, yenebilir ve devam edebilirim hayatıma." . Kendimizi kandırmak bu kadar kolay işte. Çok olumsuz konuştum aslında. Her şeyden öte insana özgü çok güzel bir özellik var. Umut. Ümit etmenin, hayaller kurmanın her şeyden öte olduğunu herkes hisseder. En kayıp, en yalnız insan bile ümit eder. İçerilerde bir yerlerde bir belki saklıdır. Umut olmadan hayatlarımızın nasıl olacağını hayal edebilir misiniz? Ediyor musunuz demiyorum, edebilir misiniz diyorum. Çok zor düşünmesi. Denerken bile ne kadar zorlanıyor insan, korkuyor. Hiçlik içinde yaşamanın nasıl bir şey olacağını düşünmeye başlayınca çok korkuyor. Çabalamamanın bir nedeni de bu; elimizde kalan değerleri, hisleri de kaybetmemek. Aksi halde yalnızlık bizi arkamızdan ittirip kör kuyulara atacak. Hayatın bize ait olmadığını en kuvvetli hissettiğimiz anda bile bize bunu hatırlatacak bir insan olmalı, yalnız olmamalıyız ki hayatımızı ele geçiren şey yine karşıdan bakıp bize gülmesin, hepsi bu.