ŞEHRİN KARANLIĞINDAKİLER

6 yaşındaydım, saatler önce gittiğimiz alışveriş merkezinin kapanmasına 10 dakika kala annemin elini bırakmaya karar verdim ve kaybettim onu. Etrafa baktım, fakat etrafımda değil annem, tek bir insan bile yok. Her ne kadar annemin elini bir vitrine bakmak için bırakmış olsam da, çocuk aklımla ailemin beni orda bırakıp gittiğini ve onları bir daha asla bulamayacağımı düşünüp ağlamaya başlamıştım. Ağlama sesimi duyan güvenlikler uzun bir aramadan sonra aileme ulaştırmışlardı beni. Hayatımın ilerleyen zamanlarında da, her insan gibi, kendimi bir hayli kötü ve çıkmaza girdiğimi hissettiğim anlar oldu tabi, ama küçüklüğümün verdiği dünyanın devliği hissini ve o anki yalnızlığımın yol açtığı umutsuzluğumu asla unutamıyorum. Sanırım o hissi ilk deneyimleyişim o an olduğu için hayatımda kendimi en yalnız ve önemsiz hissettiğim akşam o akşamdı; çünkü her şey bir kenara, ailemin beni geride bırakıp sıcak, mutlu hayatlarına geri döndüklerini sanmıştım. Şimdi düşündüğümde çok basit geliyor bu olayın beni bu kadar etkilemesi, özellikle bu kısa öyküyü okuduğumda kızıyorum kendime. İnsanın aklına gelmiyor böyle hayatların olabileceği. Kendi hayatlarımızla o kadar meşgulüz ki mümkün olan tek hayat tipi o an sahip olduğumuz sanıyoruz bazen. Fakat gerçeğe dönersek, hayat bu şekilde işlemiyor. Oysa o kadar farklı, o kadar acı dolu hayatlar var ki. Hayal etmesi zor olsa da, hayatınızı sürdürebilmek amacıyla kazanmanız gereken parayı, bedeninizi satarak elde etmeye çalıştığınızı düşünün. Gündüz anneniz ve kız kardeşlerinizle dikiş dikiyor, akşamları da yapmak zorunda olduğunuz işten dolayı 'alımlı' görünmek için boyanıp gecenin soğuk karanlığında, arka bir mahallede bedeniniz üzerinden para kazanmaya çalışıyorsunuz. Maalesef her şehirde vardır böyle talihsiz hayatlar. Şehrin ıslak, soğuk, tehlikeli kaldırımlarında hayatlarını kazanmaya çalışan bu insanlar; benim kırıntısını deneyimlediğim güvensizlik, korku ve yalnızlık hissiyle her gün yüzleşmek durumundalar. Okuduğum bu kısa öykünün protagonisti, her akşam bu acı hisleri, para kazanma uğruna deneyimlemek zorunda bırakılan Nini adında bir hayat kadını. Nini, annesiyle ve onunla aynı işi yapan kız kardeşiyle birlikte yaşamaktaydı. Geceleri dolaşma izni olmayan bir hayat kadınıydı dolayısıyla her sokağa çıkışında iş yapabilmek adına yanından geçenlerin ilgisini çekmeye çalışırken bir yandan da tutuklanma korkusuyla köşe bucak kaçtığı polisleri arıyordu gözleri. Onu tek mutlu eden, başka bir deyişle mutsuzluğunu kısa süreliğine de olsa unutturan şey, bir delikanlının onun bulunduğu sokağa geldiğinde onca kadın arasından onu seçmesiydi. Bu, ona kendini özel 2 hissettiriyordu. Kendini değersiz hissediyordu ve birinin her seferinde ilk seçeneği olması ona bir nevi güven ve her zaman hayalini kurduğu o sıcak, anlamlı hayatın kırıntılarına şahit olma şansı veriyordu. Sonra bir akşam, Nini yine iş başındayken, onu acılarından uzaklaştıran delikanlıyı sevgilisiyle birlikte gördü. O an, onların sahip olduğu samimiyetin Nini'nin yalnızca seyirci kalabileceği bir mutluluğu simgelediğini fark etti. Oysa onun bir sonraki akşam kendini toparlaması, boyaması ve tekrar sokaklara atması gerekiyordu. Hayalini kurduğu mutluluğu geride bırakmalıydı ve gerçeğe dönmeliydi. Nini, her ne kadar imgesel bir karakter olsa da çok fazla insanı temsil ediyor. Bu hayat biçiminin isimlendirilmesi kişiden kişiye değişiyor. Kimisi fahişelik, kimisi hayat kadınlığı diyor. Fakat dürüst olmak gerekirse ben hiçbirine katılmıyorum. Özellikle, düşünüldüğünde 'seks işçiliği' tabiri, 'işçilik' kelimesinin tanımı itibariyle hatalı. Söz konusu eylem üzerinde kişinin, kişisel mücadelesinden bağımsız bir motivasyonu söz konusu değil. Dolayısıyla bu, eylemi işçilikten ziyade kölelik haline getiriyor. Bana kalırsa bu modern kölelikten başka bir şey değil. İnsanlar bu hayatı son çareleri olduğu için seçiyorlar, yoksa kim ister her an öldürülme ihtimalinin olmasını, cinsel yollarla bulaşan hastalıklarla burun buruna olmayı ve bedenini bu şekilde kazanılan bir para uğruna satmayı. Toplum, bu insanların hayatlarını normal bir şekilde sürdürmelerine izin vermiyor, oysa unutuyorlar ki ötekileştirdikleri bu bireyler de en nihayetinde birer insan. Söylesenize kim ister ki her an ölümün gözlerine bakmayı? Düşünsenize, bu insanlara masum bir örnek olarak verilebilecek Nini, onca hayat kadını arasından bedenini satmak için seçildiğinde, mutlu oluyor. Seçilmek, ilk seçilenin değeri... Toplum tarafından yabancılaştırılan/ötekileştirilen bir kesim nasıl değerli hissedebilir? Değerli hissetmek de bir kenara, bu insanlar insan gibi bile hissetmiyorlar. Kulağa ilginç geliyor değil mi? İnsan gibi hissetmeyen, hissettirilmeyen insanlar... Bunu biz yaptık onlara. Sahi, biz ne zaman kaybettik insanlığımızı?