Zaman ve Doğrular

Zaman, biz ne yaparsak yapalım bir şekilde ilerler. Geriye almak mümkün değildir, sadece ileri alınabilir. Bir şeyleri seçmeden, yapmadan önce, seçerken ve sonrasında... Yaptığımız seçimlerse zamanın biçime kavuşmasını sağlar, ilerisini şekillendirir. Seçimimizin doğruluğu veya yanlışlığı sonraki seçimimizi etkiler. Peki, ya yanlış bir seçim yaptıysak, bir daha seçemez miyiz? Elbette seçebiliriz ancak yanlış seçimimizin bize kaybettirdiği zaman asla geri gelmez. Yanlışın içerisinde doğruyu aramaya başlarız, bulduğumuz anda içine atlarız. Sonra, o doğrunun içerisindeki yanlışları çözümlemeye başlarız ve yine belli başlı seçimlerimizi değiştiririz. Seçim yapmamak da bir seçimdir. Sonucuna katlanırız, doğru mu, yanlış mı arayışına dalarız her seçimin sonunda olduğu gibi. Peki, doğru seçim nedir? En doğru seçimleri yaptığını söyleyen insanın bile içinde bir uktedir bu. ''Ya başka türlü olsaydı?'' diye. Cevap, her seçimin yanlış olduğudur. Hayatın işleyişinden kaynaklı bir paradoks... Bir gün yaşlı bir adama sormuşlar, ''Ne için yaşıyoruz?'' Yaşlı adam gayet bilinçli bir tonda ''Bu sorunun cevabını bulmak için yaşıyoruz.'' cevabını vermiş. Yaptığımız seçimler de doğru seçime ulaşmak için yapılan seçimlerdir. Bir arabayı seçersek, maddi durumumuz ne kadar kötü olursa olsun bir gün bu seçimimizden vazgeçip başka bir araba alabiliriz. Peki, ya bir hayatı seçersek bir insanı? ''Boşanmak'' deniyor bu araba değişimine de... Ancak zaman hep ilerliyor... Acımasızca. Peki, ya ölümsüz olsaydık? Öyle filmlerdeki gibi değil, sadece yaşlanmanın sonucunda ölmeyecek ya da yaşlanmayacak şekilde. O zaman bu düşünce biçiminin yerinde yeller eserdi. Bir şeyi seçmek için zaman ayırıp düşünmemize, plan, program yapmaya gerek kalmazdı. Zamanı değerli kılan her şeyin yitirilmesi demek olurdu. Hiçbir heyecan, endişe ve kaygı duymazdık. Bizi biz yapan, insan yapan her şey birden buharlaşır giderdi, iz bırakmadan. İnsan belli başlı duyguları hissedememeye başlayınca, kişiliği de yok olur. Bütün kitapları okuyabilecek zaman, bütün tatları deneyebilecek, her türlü yanlışın ardından bir gün doğru olana ulaşabilme kapasitesi. Biz zaten bu yetilere sahip olmayan ama bunlara sahip olabilecekmişiz gibi her günümüzü, her ayımızı ve yılımızı bunlar uğruna ilerlemeye adayanlarız. Bunlar olmadan biz ne olurduk? Boş. Dışı insan kabuğu, içi bırak yozlaşmayı o noktaya dahi gelemeyecek bir boşluk. Belki açlığın olmadığı, bilinçsiz çoğalmanın son bulduğu, kaynakların kendini yenilediği ve insanın dünya üzerindeki yabancı bir varlık oluşunun son bulması olurdu bu. Düzene düşman değil, düzenin parçası olurduk. Hayal edilen bir dünya olmaz mıydı? Peki hayal edilen dünya ne? Boş... Hayal edilen ve idealleştirilen, gerçekleşmesi mümkün olmadığı için hayal olan şeylerin içi gerçekten de boş. Kulağa hoş gelmelerinin dışında bir numaralarının olduğunu söyleyemem. Bizi biz yapan zamana karşı koyamayışımız. İlahi olarak gördüğümüz ileri güçlere, düşünce biçimlerine ve hayallerimize diz çökmemiz. Bunlar olmadıktan sonra, zaten evren ve dünyanın doğa düzeni içerisinde zarar dışında, katkı anlamında bir yere sahip olmayan insanın hiçbir işlevi kalmaz. Temelinde yaşamaktır amaç, olduğu gibi, yanlışlarıyla. Yarını düşünmek bir şey getirmeyeceği gibi, yarın da pek bir şey getirmeyecektir insana. Bir tek zaman var o da içinde bulunduğumuz zaman ve ancak birkaç güzel doğru için yaşamaya değer. Değmese bile, başka ne seçeneğimiz var? Kendi adıma konuşacak olursam, ben yarin yine kalkıp okula gideceğim. Gayet yanlış bir seçim olmasına karşın, belki bir kaç güzel doğruya rastlarım...