ÇELİŞKİLER

Şu hayat denilen şey, bize yaşamamız için verilen bir armağandır. Belki de pozitif düşünen bir insan olduğum için armağan olarak görüyorum onu. Ama biliyorum ki bu armağan hem cenneti hem de cehennemi barındıran bir tezatlık kutusunun içindedir. Hem cenneti hem de cehennemi yaşatan bir kutu düşünün. O kutu size, bana, hayal edemeyeceğimiz, gözlerimize inanamayacağımız mutlulukları veren, kalbimizi küt küt atmasına sebebiyet verebilecek özel anılarımızı yaşatan, ''Oh be, dünya varmış! '' , ya da ''Bitti sonunda!'' dedirtecek huzurlu anları yaşatan, bir o kadar da dünyamızı ters çevirebilecek üzüntüler, hüzünler yaşatan ya da sabrımızın sınırlarını zorlayıp lanet ettirecek kadar sıkıntılar yaşatan bir kutu. Aynı anda hem nefreti hem sevgiyi yaşatan bir hissiyat, bir yandan hem yanlışı hem de doğruyu öğreten bir öğretmen, bir yandan da hem güzeli hem de çirkini gösteren bir aynadır, kutu. Hayat denilen armağanı şekillendiren bir kutudur o, ayrıca renklendiren de o. Her şey zıttıyla var, üzüntüler, yanlışlar, mutsuzluk, huzursuzluk kelimeleri ne kadar negatif görünse de aslında hepsi pozitif olanı yaşamamız için verilen birer parçalardır. Büyük bir üzüntüden sonra büyük bir mutluluk yaşarız ya da ilk seferde hata yaptığımızda, ikinci sefer doğru olan ne ise onu yaparız. İşte böyle bir kutu, böyle mucizevi bir şey. Yazarımız Ece Temelkuran'ın köşe yazılarının derlemesiyle oluşan İçeriden Kıyıdan Konuşmalar isimli yapıtı, hayatın ya da en doğru biçimiyle hayatı şekillendiren kutunun bize yaşattığı çelişkileri, ayrıca yazarın ve bizim, bu çelişkilerin karşısında değişen duygu döngümüzü analiz etmiş. Bence güzel analiz etmiş ancak yazarla ortak noktada buluşamadığımız küçük noktalar var kitapta. Öncelikle, yazarımız hayatta olan ya da bana göre kutunun sahip olduğu, temel bir çelişkiden bahsediyor ve yazarımız soruyor, "Huzurlu bir kıyıda yerleşecek misiniz yoksa serüvenlere davet eden yola mı çıkacaksınız? " ( Temelkuran: 269) ve bundan sonra büyük kararsızlıklarımızın sebebini ''Hayat, yol ve yuva arasında geçen bir çekişme, bu çekişme sırasında geçen zamandır aslında,'' diyerek belirliyor yazarımız. (Temelkuran: 269) Evet biz karar veremiyoruz ve karar vermek istiyoruz, hayatımızı yani bize verilen armağanı, kutu yerine biz şekillendirmek, biz renklendirmek istiyoruz. Açıkçası ben istiyorum. Fakat yazarımızın dediği gibi ve benim hayatı tanımlama biçimimde olduğu gibi, hayat bize her türlü birbirine zıt duygular ve olaylar yaşatarak başka bir seçim sunmuyor ya da her şeyi diretiyor. Evet, bir seçim sunmayabilir fakat bana göre, eğer o kutu bize seçim sunmuyorsa neden biz kendi seçimlerimizi yaratmayalım? Evet, o kutu, tezatlık kutusu ve hayatımızı biçimlendiren bir kutu ama neden biz kendi seçimlerimizi yaratarak, hayatımızı, o kutuya arkadaşlık ederek neden birlikte şekillendirmeyelim ya da renklendirmeyelim? Her şeyin bizde bittiğini, her şeyin insanlıkta bittiğini düşünüyorum. Ve hayatımızı da o mucizevi, minik kutuya bırakmamamız gerektiğini ve hayat denilen armağanın basit olmadığını düşünüyorum. Ayrıca yazarımızın benim gibi hayatı ya da o kutunun tanımıyla ilgili çelişkide olduğunu düşünüyorum, çünkü metnin sonunda ''Bir de mümkün aslında; hem portakal reçeli yapmak hem de dünyanın tekinsiz yollarında maceralara atılmak. Mümkün aslında. Her şey kendi zamanını çağırıyor nasılsa,'' diyor. (Temelkuran:269) Ancak çelişkide olmamızı normal karşılıyorum, çünkü dediğim gibi her şey zıttıyla var. Ve bu da bizim yazarımızla ortak noktamız. Hayat, bize verilen mükemmel ve eşsiz bir hediyedir. Hayatın saklandığı kutu da onu şekillendiren, bize tezatlığı yaşatan mucizevi kutudur. Her şey zıttıyla var olmuştur ve var olacaktır. İyisiyle kötüsüyle, doğrusuyla yanlışıyla hep bizimle olacaktır. Kutumuz bazen bizi sınırlandıracak ve bize bazı şeyleri diretecektir. Ancak bu hayata sahip olduğumuz müddetçe kendi tercihlerimizi yaratabiliriz. Uyandığımız her yeni gün, bize Tanrının armağanı olduğu için korkusuzca ve özgürce kimi zaman mutlu kimi zaman hüzünlü bazen de kararsız bir şekilde hayatı sevmeliyiz. Bize getireceklerini umutla; heyecanla ve sabırla dimdik karşılamalıyız. Hayat bir kutuysa eğer biz de içini mutluluk, sevgi, barış ve dostluklarla doldurmalıyız.