KUSURSUZLUĞUN İÇİNDEKİ KUSUR

Doğduğumuz andan itibaren belli kalıpların ve kuralların içinde yaşamaya mahkum bırakılıyoruz. O yüzdendir ki, bilinmeyene karşı yoğun bir korku duyuyoruz. Bize empoze edilenin aksine sonucun değil, yolun önemli olduğunu unutuyoruz. Doğru sonuca en basit yoldan ulaşmayı marifet sanıyoruz. Halbuki, hayatın kendisi bir deneme-yanılma zaten... Hiç bilmediği yollardan da gitmeli ve sürprizlere açık olmalı insan. Körü körüne aynı methodu uygulamak neden? Hiç risk almadan monoton hayatlarımızdan sıyrılıp, yeni bir deneyim yaşayabilir miyiz sahiden? Einstein'ın ünlü bir sözü de bu düşünceyi destekler nitelikte: "Delilik, aynı şeyi tekrar tekrar yapıp, farklı bir sonuç beklemektir." Siz siz olun hayatın içinde tekrara düşmeyin. Bazense sadece yöntemi değil, eylemi de değiştirmek gerekir. Paulo Coelho'nun "Aldatmak" romanındaki "Daha önce hiç yapmadığım bir şey yaptım ve bu sayede beni tutsak eden duvarları devirmeye başladım." dizeleri bana alışılmadık yollar denemeyi ve bunların ardından gelen gizemli sonları düşündürdü. Ayrıca klişelerden kurtulmak için bu tarz gizemlerin peşinden koşmaya ne çok ihtiyacımız olduğunu bir kez daha anlamış oldum. Bir diğer noktada, gidiş yolumuz. Belli bir ölçüde planlar insana yoldaş olur, yön gösterir; fakat ya abartıyorsak bazen? Ya yaptığımız planlara uymak için hayatın tadını tuzunu kaçırıyorsak? Bu aynı, anı yakalamak için fotoğraf makinesine sarılıp, o anın gerçek güzelliğini kaçırmak gibi. Bazen hayatı akışına bırakmakta fayda var. Durmaksızın akan bir nehirde kendini bırakmak gibi... Bir yerlere tutunmadan, fazla düşünmeden. An gelir, bazı şeyler istediğimiz gibi gitmeyebilir ve mükemmel sonuca ulaşamayabiliriz. Pişmanlık içinde başımızı dövmektense; alacağımız dersi almak ve bir dahakine başka bir yoldan gitmek bize çok şey katabilir. Yeni şeyler denerken öncelikli olarak değişime açık olmalıyız. Atacağımız adımların bizi alışkanlıklarımızdan sıyırıp, yeni ilgi alanlarına yönlendirmesine, çevremizi değiştirmesine izin vermeliyiz. Aksi takdirde kendimizi asla tam anlamıyla geliştiremeyiz. Bırakalım yeni ortamlar ve insanlar tanıyalım, hobiler edinelim; hatta ve hatta bırakalım pürüzler çıksın, arada başarısız da olalım. Mod değişikliklerimizi, iniş ve çıkışlarımızı, sorunlarımızı da kabullenelim. Her gün yaşam kalitemiz aynı olsaydı, o zaman güzel anların tadını doyasıya çıkaramazdık. Bir konuda plan yaparken hep kendimizi en iyiye endeksleyip, beklenti içine giriyoruz. Beklentimiz karşılanmadığında da hayal kırıklığı yaşıyoruz doğal olarak. Halbuki, olaylara farklı açılardan yaklaşmalı ve kendimizi hazırlamalıyız. Yaptığımız yanlışların bizi bir kademe bile olsa ileri götürdüğüne, olgunlaştırdığına olan inancımızı kaybedersek; sadece işleri daha da zorlaştırmış oluruz. İşleri bizim için zorlaştıracak başka bir nokta ise, elbette sürü psikolojisine boyun eğmek olacaktır. Başkalarının görüş ve önerilerine değer vermek ile bunları sorgusuz sualsiz kabul etmek arasında sandığınızdan daha ince bir çizgi var aslında. Okul çağından itibaren pek çok çocuk anne ve babalarının çeşitli konulardaki dayatmalarına ve istemsizce yaptıkları "iyi çocuk" baskılarına maruz kalıyor. Son derece zararsız görünen bu eylemler aslında birçok çocuğu mükemmeliyetçi bir kişilik yapma gücünde... Bu yetiştirilme şeklinin bir sonucu olarak ileriki yaşlarda da ortaya hırslı, doyumsuz ve takıntılı insanlar çıkıyor. Buradaki daha çok plan-program ile başarı döngüsünü içeren bir takıntı. İstenilen denklemden biri bile yerinden oynasa son derece yıpratıcı sonuçlar doğurabiliyor bu insanlar için. Örneğin, ilkokulda aynı sınıfta okuduğum bir kız vardı. Ailecek de görüştüğümüz için kızı daha yakından tanıma fırsatı bulmuştum. Fakat, gözlemlediklerimi o zamanlar kafamda oturtamamıştım. Şimdilerde neler olduğunu anlamaya başladım. Arkadaşım her dersten çok iyi notlar alıyor ve sınıfını her yıl derece ile bitiriyordu. Bütün hocalar ondan övgüyle bahsediyor, arkadaşları tarafından çok seviliyordu. Ama bir şeyler yolunda değildi. Arkadaşım yaptığımız planlara katılmıyor, sadece kendi programı doğrultusunda hareket ediyordu. Dışarıdan bakıldığında bile mutsuz olduğunu anlamak çok zor değildi. Sonraları, bunun nedeninin ailesinin onun üzerinde kurduğu mükemmeliyetçi bir baskı olduğu anlaşıldı. Aynı durumdan muzdarip daha kaç tane insan aramızda dolaşıyor, bilmiyoruz. Daha önce de bahsettiğim gibi bakış açımızı genişletmek ve kusurların içindeki güzelliği görmek bize çok daha rahat bir hayatın kapılarını aralayabilir. Artık hayatımızda yeni bir dönem başlasın. Yaşadığımız iyi ve kötü tecrübeleri olduğu gibi kabul edelim ve önümüze bakalım. Onca zamandır üzerimizde kurulan mükemmeliyetçi baskıdan sıyrılıp, özgürleşelim. Denemekten zarar gelmez...