PELİN SAYIN

Gezegeninizden Ayrılın Hepimiz durup bir düşündüğümüzde fark edeceğiz ki her gün aynı kişilerle sohbet edip aynı yerlere gidiyoruz hatta belki aynı şeyleri yapıyoruz. Sabah uyanıp okula gitmemizle başlayan bir gün yakın arkadaşlarımızla bir kahve içmemizle bitiyor. Günler böyle geçip giderken farkına varmıyoruz ancak konfor alanımızın dışına çıkıp yeni bir şeyler denemek, öğrenmek için hiçbir çaba sarf etmiyoruz. Hepimiz kendimizi rahat hissettiğimiz alanın içinde sıkışıp kalmışız. Küçük Prens, oldukça bilindik ancak son yıllarda filminin de yapılmasıyla hepimizin yeniden kitapçılarda "çok okunanlar" raflarında ve hatta sıklıkla defter kapaklarında görmeye aşina olduğu bir kitap. Ben de , sanıyorum ki, çevremdeki herkes gibi bu kitabın ne kadar etkileyici olduğunu Mark Osborne'nin aynı isimli filmine gittikten sonra tekrar hatırladım. Çok zaman kaybetmeden kitabı yeniden okudum ve önceden fark edemediğim bir detay dikkatimi çekti. Hatırladığınız gibi, Antonine De Saint-Exupery eserini bir çocuğun gözünden bakarak yazıyor. Kitabın tamamında, Küçük Prens tüm o gezegenleri dolaşıp her birinden bizlere ders çıkaracak hikayeler anlatırken dikkatimi çeken nokta şuydu: Acaba yetişkinlerin gezegen gezegen dolaşacak cesareti var mı? Bana sorarsanız çoğumuzun yok. Etrafımız, sevdiği işi yapmak için kendi işinden vazgeçecek cesareti olmayan ve sürekli yaptığı işten şikayet eden yetişkinlerle dolu. Peki neden kırmıyoruz zincirlerimizi? Neden yaşamın farklılıklarını keşfedip ufkumuzu açmaya korkuyoruz? Şunu bilmeliyiz ki gelişim ancak değişimle olur. Değişim de konfor alanından çıkarak, yani sarsılmaz egomuzu sarsarak, yanlış yaparak, düşerek, acı çekerek olur. Herkes kendi yolunda çabalamadan yürümek istiyor, kimsenin "düşmek" gibi bir niyeti yok. Sanırım maharet düşmemekte değil, düştükten sonra kalkıp devam edebilmekte. Konuyu biraz daha özele indirgeyip bir örnek vereyim: Neredeyse birlikte büyüdük diyebileceğim kadar eski, dolayısıyla çok da iyi tanıdığım bir arkadaşım var. Bir üniversitenin İngilizce hazırlık programında ikinci yılı. Aynı durumu yaşamış olanlar çok daha iyi anlarlar, oldukça can sıkıcı olan ikinci senede insan İngilizce görmeye dahi tahammül edemez duruma geliyor. Geçen gün bir konuşmamızda "Hocam bana İngilizce konuşmuyorum diye kızıyor, konuşabilsem neden konuşmayayım?" dedi. Peki gerçekten konuşmayı denedin mi diye sorduğumda da konu kapandı tabii ki. Aslında konuşmayı çok seven ve İngilizce bilgisi de konuşmaya yetecek birisi. Tek eksik, cesaret. Eminim bunu hepimiz yaşıyoruz. Bütün sınıfın ortasında acaba yanlış bir şey söyler miyim hissi peşimizi bir türlü bırakmıyor. Peki yanlış bir şey söylersek ne olur? Çok basit. Doğrusunu öğrenmiş oluruz. Üstelik kimse sizi yanlış bir şey söylediğiniz için yargılamaz. O zinciri kırıp yorumumuzu paylaştığımız, sorumuzu sorduğumuz an, işte o kırılma anı, konfor alanımızdan çıkıp gelişim alanına girdiğimiz an. İlk başlarda kendimizi rahatsız da hissetsek dönüp baktığımızda "iyi ki" diyeceğimize eminim. Konfor alanımızdaki sıkıcı ve monoton rahatlığımızın bizi esir etmesine izin vermeyip özgür olduğumuzu hissetmek ancak böyle gerçekleşir. Cesaretimizi kırmadan, etrafımızdaki insanların da bizimle aynı yollardan geçtiğini unutmadan, yanlış yapa yapa, düşe kalka yeni şeyler deneyelim. Gelişmek, ilerlemek için konfor alanımızın dışına çıkalım. Çocukken hepimizde var olan yeni şeyler deneme cesaretimizi kaybetmeyelim. Küçük Prens'in bizlere anlatmaya çalıştığı gibi bir yanımız hep çocuk kalmalı ve hayal kurmaktan korkmayıp, bir çiçeğin peşine takılıp gezegen gezegen dolaşma cesaretini kaybetmemeliyiz. O zaman göreceğiz ki istediğimiz her şeyi gerçekleştirebilmek için bize engel olabilecek tek şey kendimiziz. Siz de yanlış yapmaktan korkmadan içinde rahat olduğunuz ancak sizi bir adım ileriye taşımayan "gezegeninizden" çıkmaya ne dersiniz?