HAVADAN NEM KAPANLAR

Hastalanmak karşılaştığımız en sinir bozucu talihsizliklerden birisi bence. İtiraf etmem gerekirse hasta olmaktan korktuğum gibi hasta olduktan sonra doktora gitmekten de korkup çekinen biriyim ben de. Yaklaşık beş yaşındayken doktora iğne olmaya gidip muayene sırasında odadan ve hatta hastaneden bile kaçmayı başarmış bir korkağım. Bunu söylemekten de utanmıyorum çünkü her insanın sahip olduğu gibi benim de bazı korkularım var. Hastalanmak da bunlardan biri... Hastalanınca çekilmez bir insan oluyorum. Zaten genelde hasta olan kişi çevresindekileri de onlara mikrop kaptırarak hasta eder ya da onları yorup uğraştırarak onların da hayatlarını çekilmez kılmış olur bir nevi. Bu yüzden hasta olmak sadece hastalığı çeken kişi için değil herkes için zorlu bir durum. Sağlıklı olmaksa bu hayatta sahip olunabilecek en büyük zenginlik diyebilirim. Yaklaşık birkaç ay önce alıp bitirdiğim Moliere'in Hastalık Hastası adlı kitabı okuduğum ilk tiyatro oyunu oldu. Bu kitabı okuyana kadar roman veya öykü dışında bir tarzı seveceğimi düşünmezdim. Kitabı okurken baş karakterde adeta kendimi buldum ve bu yüzden biraz da olsa utandım. Arada ben de psikolojik olarak hasta hissedip çok ihtiyacım olmasa da doktora gidiyorum çünkü. Peki bu gerçekten gerekli miydi? Bence hayır, fakat halen en ufak bir burun tıkanıklığında ya da baş ağrısında hastalıktan ölüyor psikolojisine gireceğimden eminim. Bunun ne kadar saçma olduğunun bilincinde olsam ve hatta doktora gitmekten iğne yeme ihtimalinden dolayı korksam da içimin rahat etmesi için doktorun yazacağı reçeteye ihtiyacım olacağını biliyorum. Hastalık hastası olan ben bu konuda yalnız olduğumu düşünmüyorum. Hastaneye gittiğimde benim gibi birçok insana rastlıyorum her seferinde. Her ne kadar hastanede bulunmaktan hoşlanmasak da bir şekilde o randevuyu almış ve doktor kapısında bekler buluyoruz kendimizi. Hastanelerin bize şifa sağlayacak olan bir ortam olduğunu bilmemize rağmen niye bu kadar sevimsiz ve kasvetli geliyor bize acaba diye düşünmeye başladım. İçeri girdiğimiz andan itibaren hastanenin kendine has kokusunu ve ortamını fark etmek zor olmaz. Huzurlu ve güvenli bir ortamda hissetmek isterken kendimizi diğer hastalarla birlikte telaşlı bir şekilde oradan oraya yetişirken veya kapıda sıramızı beklerken buluruz. Bu ortam adeta olumsuz bir hava yayar biz hastalara. Bir de doktorların aralarında konuşurken kullandıkları, bize yabancı bir dilmişçesine gelen tıbbi terimler bazılarımızın meraklanıp daha da korkmasına bile sebep olabilir. Hastanelerdeki bembeyaz duvarların bile ayrı bir sevimsizliği var. Hijyenikliği temsil etmesi için beyaza boyanmış duvarlar sizi bilmem ama nedense beni iyice çaresiz ve kapana kısılmış hissettirir. Kendimi asla rahat ve huzurlu hissedemem o çirkin duvarlara bakarken. Pembe, sarı ya da turuncu gibi canlılık veren renkler olsa acaba yine böyle hisseder miydim? Sanırım bu sorumun cevabını gerçekte bu tarz bir hastaneye gitmeden veremeyeceğim. Beyaz önlüklü adam veya kadınlar, beyaz duvarlar ve beyaz sedyeler... Herhangi biri bile olumlu bir çağrışım yapmadı maalesef bana yazarken. İşte, belki de bu yüzden hastaneleri sevemiyorum. Yani iğne korkum dışında da sebeplerim olmalı değil mi? Büyük ihtimalle küçükken, iğneleri tutan o beyaz gömlekli canavarların beni beyaz sedyelere yatırırken ağlamama aldırış etmemeleri ve benim de çaresiz bir şekilde o beyaz ve çirkin duvarlara çaresiz bakışlarım sonucu bu korkum bende yer edindi. Böyle söyleyince bir korku filmi senaryosu misali oldu, fakat belki de bu sayede hastalık hastası olduğum zamanlarda boş yere doktora gitmemi engellemiş oldum. Korktuğum bir yere neden gideyim değil mi?