BİR YERLERDE HALA İYİLİK VAR

Dünyadaki tüm insanlar korku içinde. Her şeye şüpheyle yaklaştığımız bir dönemdeyiz ve sevmek gittikçe daha da zorlaşıyor. Çünkü sevmek için güvenmek gerekiyor, bizse artık kimseye kolay kolay güvenemiyoruz. Peki neden bu güvensizlik, bu karanlık, önyargılı bakış insanlara. Dedim ya, korkuyoruz. Çünkü merhameti yok artık dünyanın. Her şey çıkar ilişkisine dönmüş, birbirini karşılıksız seven insanların sayısı bir hayli azaldı. Artık sokaklarda yürürken insanlar, karşıdan biri gelince yönünü değiştiriyor. Çocuklara çikolata alıyor bir adam, mutlu olsunlar diye ama onlar yiyemiyor. Çünkü kötü insanlar var ve her an kötü şeyler yapabilirler. Kimin kötü kimin iyi olduğunuysa anlamaya imkan yok. Yani ne korkan suçlu burada, ne de korkulan... Peki ne oldu da böyle merhametsiz kaldık peki biz? Ne zamandır bu kadar acınası durumdayız? Hepimiz bebek olarak geldik şu dünyaya. Küçücük, mini minnacık bir bebek. Başta her şeyi karşılıksız severdik. Annemizi mesela, karşılıksız severiz. Bir çocuk daha karşılığın ne olduğunu bilemeden bir karşılık bekleyemez ki annesinden. Hep anneler ve babaların çocuklarını karşılıksız sevdiklerini söylerler ama bana göre doğrusu tam tersi. Anneler, babalar çocuklarını onlardan bir parça oldukları için severler. Çocuklarsa onları sadece sever... Her çocuk böylesine masumdur ilk doğduğunda. Sonuçta dünyadaki insanlar bebek olmadı mı? Suriye'de doğan çocuğu da aldılar kucaklarına insanlar, Fransa'da doğanı da. İkisinin de ne kadar tatlı olduğundan bahsettiler. Atatürk'ü de Hitler'i de bebekken aldı insanlar ve ne kadar masum olduklarını düşündüler, ikisinin de. Hiçbir fark yoktu bu iki bambaşka kişinin bebeklikleri arasında. Bundan sonraysa her şey başlıyor işte. Hitler'i Hitler yapan da bu dünya, Atatürk'ü Atatürk yapan da. Dünya hepimize bazı yollar açıyor, onlardan hangisini takip edeceğimizi bize bırakıyor. Yani sorumlu biziz, seçimi biz yapıyoruz. Hiçbir şey için dünyayı daha suçlayamayız. Bazılarımızın şartları daha kötü olabilir, bu doğru. Bazılarımız çok daha şanssız gelmişizdir buraya. Bunun sebebi de dünyanın bize dayattığı koşullar değil, bunun sebebi yine biziz, insanlar. Hiç kimse yatmak, boş boş vakit geçirmek için gelmedi buraya. Herkes olabildiğince mücadele etmeli, özellikle bu dönem de, herkes burayı biraz daha güzel bir hale getirmek için çaba sarf etmeli. Çünkü biz şu an Suriye'de doğmuş da olabilirdik. Belki savaşın ortasında, bir enkazın altında günlerdir aç ve susuz şekilde kurtarılmayı bekliyorduk şu an. Veya Somali'de açlığımızı bastırsın diye karnımıza taş bağlamıştık. Bu insanların da herkes kadar yaşamaya hakkı var sonuçta. Hatta şu an çektiklerinden sonra hepimizden daha çok hakları var mutlu olmaya. Biz tek başımıza belki hiçbir şey yapamayız, hiçbir şeye sebep olamayız ama beraber dünyadaki her şeyi yoluna koyabiliriz. Merhamet ederek, dünyanın sadece merhametsiz insanlardan oluşmadığını gösterebiliriz. Korkularımızı kullanıp onları bize empoze etmek isteyen insanları yalnızken, tek başımızayken yenemeyiz. Ancak hep beraber olursak bize dayatmak istedikleri korkuları birliğimizle onların en derin kabuslarına sokabiliriz. Kaçarak umursamayarak, televizyonda acınası bir haberi gördüğümüzde kanalı değiştirerek vicdanımızı temiz tutamayız. Fakat mücadele edersek, doğruyu haykırırsak, onun için savaşırsak vicdanımızı rahatlatabiliriz. Belki ölürüz bu yolda ama ölsek de arkamız da güzel şeyler bırakmış oluruz. Bir hiç uğruna ölmemiş oluruz. En güzeli, dünyaya nasıl masum geldiysek aynı masumlukla ölmüş oluruz. Her geçen gün artıyor kötülüklerin ve kötülerin sayısı belki ama asla umutsuzluğa sürüklenmemizi gerektiren bir durum değil bu. Çünkü hala bu dünyada hiç düşünmediğimiz kadar içinde iyilik olan insanlar var. Önemli olan insanları bilinçlendirmek, onların içlerindeki bu merhameti görmelerini sağlamak. Eğitirken önce iyi bir insan olmayı öğretmek, doğruya nasıl ulaşabileceğini göstermek. Çünkü iyi olmadıktan, doğruyu bulmadıktan sonra bir insan; dünyanın en zengin, en şanlı şöhretli insanı olsa ne olur? Hepsi fani şu dünyada. Diyor ya Necip Fazıl, "Cenazem de olmasın çelengim top arabam, tabutumu taşısın dört tam inanmış adam." Ölünce tüm fani şeyler uçup gidiyor işte. Arkamızda bırakabileceğimiz tek şeyse dünyaya katabildiklerimiz oluyor...