Sadece Gözler mi ?

Bazen kendimi her şeyden farklı, bambaşka bir dünyada hissederim. Çevremdeki hiç kimse ya da hiçbir şey dikkatimi çekmez. Yolda yürümem için gerekenden fazla görmeye bile gerek duymam. Hatta uçları gözlerime batıyor olsa bile saçlarımı alnıma doğru yönlendiririm. Böylece görüşümü kapatırlar ve ne ben gerek duymadıklarımı görürüm, ne de onlar benim gözlerimi. "Gözler ruhun aynasıdır." diye bir söz geçiyor I Origins filminde. Gerçekten de gözlerini göremediğimiz birinin neler hissettiğini ya da ne istediğini bilmemiz neredeyse imkansız değil midir? Herkes hisseder, güneş gözlüğü takan birinde gizemli bir karizma oluşur. Lensler ardındaki bilinmezlik, beynimizi düşünmeye ve o kişinin görünüşü hakkında fikirler üretmeye yönlendirir. Gözlüğü çıkardığında ise hepimiz gibi o da bir insancık oluverir. Peki nedir gözleri bu kadar anlamlı yapan? Yalnızca kıpır kıpır, renkli, iki benek aslında(?) Nereye baktığımızı anlatıyorlar, ancak tüm yetenekleri bu olamaz. Yoksa o eski Yeşilçam filmlerindeki sahneler çok anlamsız olurdu: "Gözlerimin içine bak ve doğruyu söyle, beni gerçekten seviyor musun? ... Evet, seni seviyorum ... Yalan söylüyorsun!" *Yapılan araştırmalara göre; vücut dilimizin bir parçası olan göz mimiklerimiz endişelendiğimizde, heyecanlandığımızda ya da korktuğumuzda bilinçsizce farklı davranışlar sergiliyor. Gözün bir nesneye fazla odaklanması, göz temasından kaçınıp gözün sağ tarafa doğru kayması bunlardan yalnızca ikisi. I Origins filmini izleyip gözlerde oluşan bu kontrolsüz hareketleri düşündükten sonra aklıma bir soru geldi: Sadece gözler mi? Bu sorunun cevabı çok basit gözükebilir. Heyecanlandığımızda vücudumuzdaki hormon seviyeleri değişir. Örneğin; kocaman, siyah bir bulldogdan kaçarken böbrek üstü bezlerimizden salgılanan adrenalin bacaklarımızı hayal edemeyeceğimiz hızlara ulaştırabilir. Bunun gibi onlarca refleksif tepki gerçekleşiyor vücudumuzda, ancak aradığım cevabın bununla bir alakası yok. Daha çok bir histi aradığım şey (ve o hissin yeri). Şimdiye kadar tarif edildiğini duymadığım bir his, sorduğum herkeste farklı cevaplar aldığım bir his ve nedense herkesin hissettiği, ama nedenini sorgulamadığı bir his. Hepimiz insanız, binbir türlü duygu hissedebiliriz. Ancak bazıları o kadar yoğun olur ki sanki bedenimizin bir yerinde toplanıp katılaşır. Sanırım bunun en kolay tarif edileni boğazımızda oluşan o kara düğüm. Hani yutkunuruz da o kara düğümde zorlanır, sıkışır; geçerken acı çektirir o iki damlacık su. Umarım hissetmemişsinizdir o kara düğümü. Çünkü üzüntü, ayrılık, ölüm içeren bir düğümdür o. Bir yakınımızı kaybettiğimizde gelir ve o iki damla su gözlerimizden çıkmadan da kolay kolay gitmez. Sevgimizdir o düğümün sebebi. Bence bedenimizdeki en büyük yeri kaplayan o tatlı sevgidendir. Aşık olanın karnında kelebekler uçuşur derler ya hani, ondan işte. Bir erkek için, sevdiği kızı görünce göğsünden karın hizzasına doğru yayılan ılık bir histir o kelebekler. Kıpır kıpır, beynin kablo hatlarını kemiren güvenilmez yaratıklar... Karıştırırlar aklını genç çocuğun, birleştiremez iki kelimeyi. Pekala, şimdi işleri biraz ilginçleştirip sizi lunaparkta bir eğlence trenine davet ediyorum. Vagonunuzda oturmuş, o sıkıcı yokuşu çıkıp hızlanmayı bekliyorsunuz. Ve işte beklediğiniz an, raylar artık dimdik ve aşağı düşüyorsunuz. Sizi tutan tek şey güvenlik kemeri. Altınızdaki oturağı hissetmiyorsunuz, çünkü artık ona oturmuyorsunuz. O da sizinle beraber aşağı düşüyor. Bu sırada benim dikkatimi çeken, baldırlarımda hissettiğim o yokluk duygusu; düşmenin yarattığı o özel his. Tıpkı boğazdaki düğüm ve karındaki kelebekler gibi, ama bu seferki baldırlarda. Daha da ilginci, bu hissi nerelerinde hissettiklerini sorduğum insanlar farklı farklı bölgelerden bahsettiler bana. Ayak tabanı, omuzlar, boyun bunlardan bazıları. Bu cevaplar, filmi izledikten sonra aklıma gelen soruya anlamsızlıktan kurtarıyordu: "Sadece gözler mi?" Belki de her duyguya karşı her birimizin bedeni istemeden farklı farklı cevaplar veriyordu ve bu cevapları yoğun duygularda fark etmek daha kolaydı. Düşünceme gerçekten inanabilmek için çevremdekilere yeni senaryolarla sorular sordum. Önemli bir sınavdasınız, ancak zaman pek de dost canlısı davranmamış size. Henüz önünüzde yedi soru varken o korkunç sesi duyarsınız: "Son beş dakika." Benim gibi elleri terleyen biriyseniz kalem elinizden kaymasın diye o kadar sıkı tutuyorsunuz ki üç saniyelik bilek dinlendirme molasında kalemin izini parmaklarınızda görüyorsunuz. Ancak durmak yok. Yetiştirememe telaşı içinde yazmak zorundasınız. İşte aradığım kelime, telaş! Yoğun duygulardan biri. Bazıları burunla alın arasında bir yerde hissederken, bazıları midesinde, bense kalçamda hissediyorum telaşı. Ayrılık, aşk, düşme ve telaştan başka hisler için de cevaplar aradım; kıskançlık, yüksek hızda ilerleme, bir korku filmi izlerkenki gerilim gibi. Ancak konuştuğum insanların nerdeyse hiçbirinin böyle yoğunlaşmış hislerden haberleri yoktu. "Yok öyle hisler misler, boşuna saçma saçma şeylerle uğraşma." diyenler oldu çokça. Ne bileyim, belki haklılardır. Ama ben varlıklarına inanmayı tercih ediyorum. Çünkü böylece I Origins 'daki her çift gözün birbirinden farklı olduğu gibi, gerçek dünyada da herkesin ayırt edici bir özelliği oluyor. Yaşadığı çevreden, aldığı eğitimden ya da genlerinden tamamen bağımsız olduğuna inandığım bir özellik. Sadece sen ya da ben olduğumuz için sahip olduğumuz, içimizin taa derinlerinden gelen bir renk. Sadece önümdeki yolu görmek istediğim günlerde herkeste var olan bu ayrıcalık, saçlarımın ardından gözlerimi gülümsetebiliyor. Çünkü bu devasa karınca yuvasında, her birimizin farklı renklerde kolları olması, yuvanın içini dışından çok daha renkli bir tablo haline getirebiliyor.