Yağmurda Gözyaşları

Gecenin karanlığında yanıp sönen neon ışıklar, sürekli kasvetli ve yağmurlu bir hava, ileri teknoloji ürünü uçan arabalar metrelerce yükseklikteki gökdelenlerin arasından vızıldayarak geçiyor. Nedense son yıllarda insanların geleceğe dair kurguları hep bu yönde, distopik karamsar bir gelecek. 1982 yapımı bu sinema yapıtı gelmiş geçmiş en sevdiğim filmdir diyebilirim, distopik gelecek fikri bana ilginç bir şekilde huzur veriyor. Kendimi o gerçekliğe şu anki gerçekliğimden daha fazla ait hissediyorum, bu tarz filmler bana oldum olası güzel çağrışımlar yaptırıp bir an da olsa beni içinde bulunduğum durumlardan uzaklaştırmıştır. 100 yıl önce doğsak dünyayı, 100 yıl sonra doğsak galaksiyi ve güneş sistemimizi keşfediyor olabilirdik ama ben ve benim neslimin keşfettiği tek şey İnstagram'ın keşfet sayfası. Özel bir kar tanesi olduğumu iddia etmiyorum veya başkalarını bu boşluktan hoşlandıkları için küçümsemiyorum ama bu durum beni varoluşsal krizlere sokuyor ve bu filmde işlenen temalar bunu bana tekrar tekrar hatırlatıyor. Nihai bir savaşı, bir amacı yok biz rahata alışmış milenyumluların. Bu sebeple her şey anlamsız geliyor bana şu an, belki de sadece bir geçiş dönemidir bu hisler ama bu yüzeysellik gerçekten çok yorucu be kaptan. İlginç konseptler bu fantezi ürünü senaryolar, kişiyi gerçeklikten kısa bir süre de olsa çekip kurtarıyor. Bambaşka dünyalara, bambaşka karakterlere, varlığını dahi hayal edemeyeceği durumlarla baş başa getiriyor. Filmi ilk izlediğimde daha önce hiç duymadığım, görmediğim, düşünmediğim olaylarla karşılaşmak adeta uzun bir sonra bol oksijenli güzel bir nefes almak gibi geldi bana. Hepimizin küçük kaçışlara ihtiyacı oluyor sanırım, gitmek istemediğimiz yönlerde yol alırken az da olsa unutturuyor, unutamadıklarımızı. Hafıza ve düşünme yetisi insanoğluna hem bir armağan hem de bir lanetmiş gibi geliyor bana bazen, çünkü bu iki kavramın aşırı dozdaki kombinasyonları mutlu ve huzur dolu bir hayata engel oluyor. İnsanı insan yapan olmazsa olmaz bunlar ve filmdeki kurguda insanla androidler arasındaki ayrımın yapılamadığı raddeye gelmiş bir toplumu gözlemleyince bu kavramların ne kadar sadece insana özel olduğunu sorgulamaya başladım. Gerçekten dipsiz bir kuyu bu anlam arayışı, bir şeye anlam verince başka tonlarca şey çıkıyor kişinin karşısına felsefe ruh yoran bir uğraş. Hatıralar gerçekten insanlığın en büyük gizemlerinden biri bence, çocukluğun dokunaklı aromaları, ergenliğin parlayan neon ışıkları... Kişinin tüm mantığını, bilincini oturttuğu, gelecekteki aksiyonlarına yön veren ve kişiyi tanımlayan mihenk taşlarından birisi. Filmde, gelecekte büyük ihtimalle çok tartışılacak olan hassas bir tema işleniyor o da şu: İnsan gibi düşünebilen, insan gibi hatırlayabilen, insan gibi hareket eden ve hatta kendini insan sanan androidlerin insandan farkı nedir? Görevi bitince adeta bir çocuğun oynamaktan sıkılınca bir kenara attığı oyuncağı gibi fırlatıp atılmaktansa hayatta kalmak istemesi, yaşamak istemesi, insanoğlunun en güçlü içgüdüsü olan hayatta kalma içgüdüsüyle hareket etmesi onun doğal hakkı değil midir? Bu tarz polyannacı düşünceler ister istemez arka plana atılıyor. Bilinç, özgür irade bunlarda başka gizemleri insanoğlunun ve bu gizemleri paylaşan bir varlık canlı veya cansız hayatta kalma içgüdüsüne sahip oluyor. Bizden önce yaşamış bizden sonra yaşayacak ve bizimle yaşayan bütün insanların zevkleri, heyecanları, üzüntüleri, hatıraları, bütün hissettikleri... bu anların hepsi zamanla yok olup gidecek adeta yağmurdaki akan gözyaşları gibi. Az önce kendi sözlerimle aktardığım yağmurda akan gözyaşları monoloğu bu filmin can alıcı sahnelerinden birisi ve bu kadar ikonik bir film olmasının da büyük bir faktörü. Büyük resmi düşününce çok önemsiz kalıyor insan, adına kuleler heykeller diktirtmiş, vahşi hayvanları evcilleştirmiş, imkansız makineler yaratmış bu yüce insan bu gerçeği kabullenemiyor ama. Rüzgardaki toz taneleri sadece başka hiç bir şey değil. Arman Vural Budunoğlu