Ademoğlu'nun Evi

Bu büyük dediğimiz sefil dünya ne kadar acaba? Her ne kadar çekirdek bir ailenin normal bir çocuğu olarak dünyaya sadece kendimden haberdar olarak gelsem de, özene bezene şekillendirilmiş izole çevremde, uzun bir araba yolculuğundan gözümün alabildiği kadar uzağa bakınca aklıma gelmiyor değil bu kürenin sınırı ne kadar diye. Yüzlerce, binlerce, milyonlarca insan. Doğrusu hiç aklıma gelmedi Dünya'nın büyüklüğünde insanların nasıl yaşadığı, dolayısıyla düşünmedim de. Dünya büyüktür geçinip gideriz dedim. Gelin görün ki Dünya'nın aslında hakikaten büyük olduğunu ve bu büyüklük içinde tek bir şeye odaklanmanın ne kadar saf ve acınası olduğunu öğrendim. Dedim ki Dünya büyük, peki nasıl, ne kadar büyük? Dünya, her kenar mahalledeki çocuğun iki blok arası taşlardan kale yapıp meşin topunu bir çakıl taşına patlatacak kadar büyük. Dünya Macellan'ın insanların algısını değiştirip "terstten" gittiği halde kıtalar keşfedebileceği kadar muazzam. Bir kayısı bahçesinin köşesinde iki kalender abinin afyonlarını tüttürecek ve aynı anda bir kadının annelik bir adamın babalık duygusunu hissedecek kadar devasa. Şimdi bunları sıralıyorum peki ama nedir bu Dünya ile alıp veremediğim bir türlü? Çocukluğumdan beri düşünüp durduğum yegane şeylerden biridir belki de farkında olmayışlık. Bu düşünce ben ne kadar evrilmişsem o kadar evrildi. Büyürken özene bezene onu da büyüttüm, ne bir isim ne de bir şekil verebildim lakin nicedir kafamı kurcalayan bu olgu, olgunluğumun son halinde soru işareti şeklini aldı. Altında ezildiğim bir soru işareti, dünya bu kadar büyükken neden üstündekilere erdeminden serpiştirmiyor? Savaşlar, krizler, soygunlar ve cinayetler yine bu kürenin üstünde gerçekleşiyor peki ama Dünya nasıl izin verebiliyor? İki bina arasına taştan kaleler yapıp top oynayan o masum çocuğu ağlatan, belki de bir katil olmaya iten Dünya'nın hangi meziyeti? Gelin görün ki cevabın vehametini ancak ve ancak soru işaretlerinden sıkıldığım zaman anlayabildim. Dünya tek değildi hiçbir Ademoğlu için. Herkes kendi dünyasında kavrulmakla meşguldu. O vakit anladım işte dünyanın aslında sadece benim için büyük olduğunu. Üstüne yoktu Dünya'nın insan yetiştirmekte eyvallah ama iyi insan yetiştirmekte noksanları vardı. Çünkü öyle ya da böyle her insana Ademoğlu denirdi peki ama bu oğulların eşref olanına nasıl rastlanırdı? Ahmet Kaptan'ın dediği gibi, her insan Adem olurdu ama herkes Süleyman gibi eşref olamazdı. Eşref'inde kırılması tek bir kötü güne bakardı. İşte herkes iyi insanın direncinin sadece tek bir kötü gün tarafından kırabileceğinin farkında olmaması benim yüreğimi yakan, elzem bir konu haline geldi zihnimde. Lakin bunu düzeltecek ne yol ne de yordam biliyorum. Her şeye rağmen, toplulukların kendi derin tarihlerinde çok ses çıkardıklarını düşünerek o toprak senin bu toprak benim diye savaş naraları attıkları zamanlarda bile Dünya'nın yanı Ademoğlu'nun sukut ettiğini düşünüyorum. Belki gün gelecek bu sukunet bir kıyamete dönüşecek o zaman işte Ahmet Kaptan gibi adamlar ele ayağa düşecek. Belki de Dünya sukuneti ile asla geri dönmeyeceği ve eskisi gibi olmayacağı bir boşluğa adımını atacak ve yok olup gidecek. Basit bir baykuşla onun fotoğrafını çekmek için yıllarını harcayan bir adamın aynı toprağa verilecek olması bu koca dünyanın ne kadar küçük olduğunu ve Ademoğlu'nun evi diye adlandıracağım bu arazinin İnsanlar için elzem derece küçük olduğu düşüncesi benim her aklıma geldiğinde tebessüm edeceğim ironik bir paradoks konu olarak hatıratımda kalacaktır. İşte benim Dünya'm bu kadar.