PARAMPARÇA HAYATLAR

Birden fazla izlediğim filmlerden biri "Amores Perros". Türkçe'ye çevirince tam anlamını veremediği için "Paramparça Aşklar Köpekler" diye çevrilmiş. İlk izlediğimde pek de beğenmemiştim, bu nasıl film çok can sıkıcı demiştim. Fakat ikinci defa izlediğimde bu filmi çok sevdim. Çünkü hayatı tüm gerçekliğiyle anlatıyor. Kim olursan ol hayatın acımasızlığı elbet seni de vuracak diyor, hayatın bir taraftan güzel giderken bir taraftan başına yıkılabilir diyor. Üç farklı hayat, üç farklı dram; film böyle özetlenebilir. Herkesin kendi dertleri içinde boğuşması, hayatın insanı oradan oraya tutup atması... Gerçekte böyle değil mi? Herkes küçük ya da büyük sorunları içinde boğulup gitmiyor mu? Hayat sokaktan geçen kime sorsan çok acımasız değil mi? Bütün insanlar birer koşuşturma içinde değil mi? Küçük ya da büyük hayaller, bitmek bilmeyen dertler... Peki neden böyle? Neden herkes istediği hayatlara sahip değil? Madem ölüm diye bir şey var, neden küçücük sorunları büyütüp kendimizi üzüyoruz? Neden şu kısacık hayatta bunlara katlanmak zorunda kalıyoruz? Kimse bunların kesin bir cevabını veremez herhalde. Böyle gelmiş böyle gider denir. Aslında bizden önce yaşamışları düşündüğümüzde ne kadar anlamsız olduğunu görüyoruz koşuşturmaların. Sonuçta bu dünyada kısa süreli misafirleriz. Bizden önce milyarlarca insan gelmiş biz gittikten sonra yine gelecek. Neden küçücük dertleri takalım ki? İşte filmi izlerken bunları düşündüm. İnsan bu filmi izlerken kendi halini düşünüp "Benimkiler de dert mi? İnsanlar nelerle uğraşıyor..." diyor. BAHAR 2 Üç farklı hayat, üç farklı dram demiştim. Filmde bu üçlemeye bir de köpekler katılıyor. Bu üç farklı insanın tek ortak özelliği köpeklere sahip olması. Biri köpeğiyle köpek dövüşlerine katılarak ailesini geçindirmeye, diğeri evsiz olduğu için onlarca köpekle birlikte yaşamaya, bir diğeri ise kaza yaptıktan sonra yatalak kalıp köpeğiyle yaşamaya çalışıyor. İnsanların acımasızlığı, dertleri köpekleri de etkiliyor. Çarpık aile ilişkileri içerisinde hayvanların da bulunması dikkatimi çekti. Çünkü önceden hiç böyle bir şey düşünmemiştim. Ya köpeklerin de insanlar gibi dertleri varsa? Onlar da bizim gibiyse? Sevdiği ama kavuşamadığı köpek yüzünden hayattan tüm ümidini kesmiş bir köpek olur mu? Saçmalık değil mi? Peki insanlar neden böyle? Neden bizim dertlerimiz, hayallerimiz, umutlarımız var? Neden sorumlu olduğumuz birileri var. Keşke köpekler gibi olsaydık ne güzel olurdu değil mi? Sadece yemek yiyip, oradan oraya koşturup günün sonunda da uyumak, hayat işte bu, dert yok tasa yok. Canın mı sıkıldı, git sokağa havla, iki tur at geçsin, oh ne güzel. Fakat malesef böyle bir şey mümkün değil. Hayatın acımasızlığını fark edip ona hayallerimizi ona göre şekillendirmeliyiz belki de. Olması imkansız şeyler dilemek hayal kırılıklığından başka bir şey getirmez belki de. Filmdeki olayların anlatılış biçimini de çok beğendim. Birbiriyle alakası olmayan üç farklı yaşam öyküsünü anlatsa da, filmin sonunda bütün bu insanlar tek bir noktada birleşiyor. Film bittiğinde ise neredeyse kendi dertlerinizi unutup, halinize şükrediyorsunuz. Filmde canımı sıkan bir şey de bazı sahnelerde ölü köpekler ve köpek kanı görmek oldu. Filmde insan ölünce pek de üzülmeyiz çünkü gerçekten ölmediğini biliriz ama filmde hayvanlar öldüğünde "Acaba gerçketen bir film için onlarca köpek öldürüldü mü? " diye düşünmeden edemedim. Son olarak söylemek istediğim şey filmin tam özeti olacak; filmi izlemediyseniz de boşuna üzülmeyin, ne de olsa bu filmi yaşayacaksınız.