İLLÜZYON

"1998 senesiydi. 18 yaşındaydım o yıl ve kulağımda Led Zeppelin şarkılarıyla Lübnan da, Beyrut sokaklarında dolaşıyordum. Bir an kendimi müziğe kaptırmıştım, gözlerimi kapadım. Açtığımda karşımda gördüğüm manzara işte bu şarkıyı yazmama neden oldu. Size ne gördüğümü anlatmayacağım ama hayatımdaki her şey bu parçayı yapmamla değişti." Bu hikayeyi 24 Ekim akşamı yeni albümü "Illusion" için düzenlenen konser için Türkiye ye gelen ünlü yazar Amin Maalouf un yeğeni Lübnan asıllı Fransız trompetçi İbrahim Maalouf dinleyicileriyle, bizimle paylaştı. Savaş sonrası yıkılan şehri görmenin üzüntüsüyle yazılmış " Beirut" isimli parçasının hikayesiydi bu. Savaşın izlerini her bir parçasında saklayan bu şehrin insanından yazılmış, yapılmış, çalınmış en gerçekçi parçalardan biri bu. Her bir saniyesinde iliklerine kadar hüznü yaşayan, yaşattıran bir şarkı . Maalouf un usta ellerinde dile geliyor babasının icadı dört sübaplı trompet. Gözlerinizi kapattığınızda acı içinde bağıran, haykıran kadın sesleri duymanız o yıkımı, acıyı, çaresizliği hissetmeniz işten bile değil o an. Maalouf un trompeti dile geldi sanki haykırarak anlattı bize Beyrut u, yıkımı, acıyı, savaşı. Gözlerimle görüp kulaklarımla duydum o vahşeti. Ordaydım sanki ve kadınlar acı içinde bağırıyorlardı. Hiçbir şey yapamadım. İçimde tarif edilemez bir duygu oluştu, nefes alamadım. O enstrümandan çıkan sesleri canlı canlı izlerken bile bütün tüyleriniz diken diken oluyorken bir de bütün salonla beraber şarkıyı mırıldanmak gerçekten tarif edilemez bir duyguydu. Dinleyenleri kalplerini eline aldı o akşam Maalouf. Anlatmak istediklerini trompetine bıraktı. Hayatın neşesini, coşkusunu, hüznünü tane tane gösterdi bizlere. Bazı anlar bitmesin ister ya insan, zaman dursun dakikalar ilerlemesin, bazı şeylerin sonu hiç gelmesin. O an o salonda bulunan yüzlerce insanla aynı duyguyu paylaştığıma çok eminim. Üstüne üstlük "bu an bitmesin" diyeceğim sayamayacağım kadar çok an geçirdim o akşam. Sadece ıslık çalarak dakikalarca bir parçayı seslendirmesine mi yoksa sadece enstrüman çalarak dinleyicilerini yaptığı sanata bu kadar çabuk katmasına mı şaşıracağıma karar veremedim. Her bir parçasında kendimden bir şeyler buldum. Bazen benimle konuşuyor sandım, bazen Türk olmadığına inanamadım. "If You Wanna Be A Human" adlı parçasında mesela, Maalouf un Karadeniz ezgilerinden jazz bir parça yarattığını söylemek hiç de yanlış olmaz sanırım. Hayranlıkla izledim onu ve ezgileri harmanlayışını. Geç tanıdım onu ve müziğini ama konsere gittiğim günden beri bir tek günüm onun şahane parçalarını dinlemeden geçmedi. Başarı bu olsa gerek. Çoğu insan enstrümantal müzikten hoşlanmaz ya da özel olarak dinlemez mesela. Sadece gitar, keman ya da trompet sıkıcı gelir genelde. İbrahim Maalouf öyle yetenekli insanlardan bir grup kurmuş ki kendine, kelimeler kıfayetsiz. Hepsi birbirinden başarılı 3 trompetçi, iki gitarist ve bir davulcunun performanslarını izlerken ağzınız açık kalıyor. O kadar renkli ve eğlenceli kişiler ki konserin sonunda sürpriz gayda şovu bile izledik. Yeni albümünün ismi gibi bir illüzyona sürükledi bizleri. Trompetin ve gaydanın o büyülü seslerinin dakikalar içinde size tarif edilemez bir hüzün ve yine dakikalar içinde yerinizde duramayacağınız bir neşe verebileceğini o akşam çok net bir biçimde anladım. Sanki her şey bir illüzyon, yanılsama gibiydi o saatler nasıl geçti anlamadım. İçimde büyük bir coşku bıraktı o gece, müzik gerçekten ruhun gıdasıymış. Çoğu parçasını ilk kez konserde dinledim ancak bir an olsun sıkılmadım, sanki büyülendim. Ailesi, anne ve babası müzisyen İbrahim Maalouf un. Çocukluğundan beri müzik aleti çalan Maalouf, son albümü ile Fransa Müzik Ödüllerinde en iyi dünya müzik ödülünü kazanmış bir de. Birçok özel müzisyen ile çalışmasının yanı sıra film müzikleri de başarılı olduğu bir diğer alan. Albümünün ismini illüzyon koymuş Maalouf. Gerçeği görüp de yine görmek istememek belki de illüzyon. Gerçekte yaşayıp da rüya gibi gelmesi belki de. Bir göz, kulak, duygu yanılsamasıydı belki o akşam çünkü ancak o zaman inanırım o harikulade konsere. İllüzyonlarda tarif edilmez bir şaşkınlık, heyecan yaratır ya insanlarda aynı onun gibi bir gösteriydi o konser. Maalouf bir illüzyonistti ve bizde seyircileri. Notaları, ezgileri öyle hallere soktu ki konser sonrası bizlerin yüzünde sanki bir illüzyon gösterisinde çıkmışçasına bir tebessüm bıraktı. Albümündeki en sevdiğim parça olan "True Story"yi de rüyasında gördüğünü anlattı Maalouf. Rüyasında yaşlı bir adamın rüya gördüğünü görmüş. Durum biraz karışık gibi gelebilir ama aslında değil, işte bunun için de rüyasında gördüğü bu parçanın adını "gerçek hikaye" koymuş. Parça ile ilgili Maalouf yorumu ise şu şekilde, "Kimseyi incitmeyeceği iddiası ile kimse hayatını kuramaz. Bilerek ya da bilmeyerek, hayatımız her zaman birilerinin sırtına kuruluyor. Arkadaşım Lhasa de Sela'nın bir şarkısında söylediği gibi "Yakında bu dünya çok küçük olacak". Bir keresinde son nefesini vermeye yakın yaşlı bir adamın, çevresindeki tüm insanlara gidip, yaptığı hatalar için teker teker özür dilediğini rüyamda görmüştüm. Bu hayal illüzyonların en güzeli... Umarım bir gün gerçek olur." Benim hayalim ise İbrahim Maalouf u birkaç kez daha canlı dinleyebilmek. O harika geceyi umarım bir gün tekrar yaşabilirim. Dünyanın böyle sanatçılara ihtiyacı var.