RENKSİZLİĞİ SEVMEK

Sonbahar geldiğinde hüzünlendiklerini söyler insanlar. Hafif bir esinti, kaybolan renkler etkiliyor olsa gerek onları. Benim ise içimi bir huzur kaplar sonbaharda. Evimi bulmuşum gibi hissettirir bana. Kaybetmekten korktuklarımı özenle sakladığım sığınağım olmuştur artık o. Bazen birini ilk görüşünde yıllardır tanıyormuş gibi bir güven duygusu hissedersin ya, sonbahar da benim için o güvenli limandır. Her korktuğumda, kapana sıkıştığımda diğerlerine gösterdiği hüzün perdelerinin arkasına sığındığım dostumdur. Asla yüz çevirmez bana. Bilir ki ben ne yaparsam yapayım, nereye gidersem gideyim en çok onu seviyorumdur. Düşünürüm bazen, neden sonbahar diye. İlk aşkımdır çünkü sonbahar. Hem ilk aşkım hem de ilk duygularımın karşıma çıkmasını sağlayan o güzel dönem. İnsanın sevesi geliyor sonbaharda, içine sığamayanları haykırmak. Dökülen her bir yaprakla beraber yenisini çıkarmak için tekrar ayağa kalkmak istiyor. En büyük sırdaştır sonbahar. Ona anlattığın her şeyi yağmurlarıyla saklar. Hiç kimsenin asla bulamayacağı ama sen istediğin an karşına çıkaracağı yerlerde bekletir anlattıklarını. Ona ihtiyaç duyduğunda gitmiş olsa bile hissettirir varlığını. Bazen sıcak bir yaz akşamındaki meltemle bazen ise yolda yürürken karşına çıkan küçücük sararmış bir yaprakla... Aşığı da çoktur ama sonbaharın. Ne Cemaller, Edipler, Turgutlar kaleme alırlar aşklarını. 'Eylüldü... Savruluşu bundandı kimsesizliğimizin.' demiş Cemal Süreya. Yalnız kaldıkça sonbaharda bulursun kendini çünkü. Birilerine tutunma ihtiyacın artar giderek. Aşık olmak kaçınılmaz sonun olur artık. Romantizm sarar etrafını. Yüzüne vuran her esintiyi sevdiğinin elleriyle karşılamak istersin. Asıl çaresizlik o elleri bulamamanla başlar. Ağlarsın; dakikalarca, saatlerce, hatta bazen günlerce. Yağmur damlalarıyla karışır gözyaşların. Belki de bundandır sonbaharda ağlamak. Kimse anlamaz, sesini duyurmak istemediğin sürece görmez gözyaşlarını. İyi bir dinleyicidir de sonbahar. İçinde birikenleri kelimesi kelimesine dinler, özümser ve seni asla hayal kırıklığına uğratmaz. Söylediğin ya da söyleyeceğin ne varsa yadırgamaz, dinler ve bu Figure 1Globe views-Rain* kadar yağmurun ardından elbet güneşin birgün doğacağının umudunu verir. Seni her düşüşün kalkışında biraz daha güçleneceğine inandırır. Bazen bir anne gibi usul usul kanayan yaralarını sarıp seninle beraber ağlar, bazen bir arkadaş gibi yanında dimdik durur ve pes etmeni engeller, bazen ise bir sevgili gibi tenini usulca okşarken güzel sözleriyle seni sakinleştirir. Kim bilir; belki de gerçek aşkı bulamadığımızı zannetmemizin sebebi, onu yanlış yerlerde aramamızdır. Belki de en güzel aşk; sonbaharda hırkana sıkıca sarılıp, eline bir fincan kahve alıp, pencerenin karşısına geçip sessizce yağmuru izlemektir ya da yağmurun en sağanak olduğu zamanda dışarıya çıkıp sırılsıklam olana kadar ıslanmaktır. Ama biz insanoğlu her zamanki gibi en ulaşamayacağımızı seçeriz. Bizi en çok ne üzerse mutluluğun da onda olduğuna inanırız. Halbuki mutluluk kendini en huzurlu hissettiğin yer ve ana sahip olduğunda vardır. Benim için ise mutluluk; ılık bir sonbahar akşamında yanımda sevdiklerimle ya da aşık olduğum o insanla saatlerce durmadan, birbirimizden sıkılmadan geçirebileceğim o güzel zamanda saklıdır. Kimin ne diyeceğini nasıl hissedeceğini umursamadan, kendimi sadece karşımdaki insanlara ayırdığım bir ortamdan daha güzel ne olabilir ki? Beni ben yapan bütün anılarımı, duygularımı, kayıplarımı, kazançlarımı bana yaşatan sonbahar... Her zaman en güvende hissettiğim, ondayken huzuru Figure 2Fotokritik-sonbahar** bulduğum en güzel dönem. Onu bir mevsim olarak sınıflandırmak ona yapılacak çok büyük bir haksızlık olur. Çünkü küçücük iyiliği dokunan bir insanı bile bu kadar yüceltirken, benim adıma, sonbahar kadar yüreğine dokunan, seni sen yapan bir arkadaş, anne hatta sevgiliye bu kadarı az görülmemelidir.