KADININ TUTKUSU

İnsan doğasının tüm perspektifini değiştirebilen bir duygudur tutku. Bazen öyle şeyler yaşatır ki, insan kendisinin seyircisi olur. Tüm kontrolü kaybeder. Esir alır insanı bu duygu. Mantığını, düşünme yetisini zincirler ve sadece o anın verdiği duyguyla hareket etmesini sağlar. Stephan Zweig insan doğasını ve psikolojisini nasıl çözdüğünü bu kitabında yine gösterdi. "Bir Kadının Yaşamından 24 Saat" adlı uzun öyküsü, sadece okuyarak bile tutkuyu hissettirdi. Zweig'in daha önce de tutku ve heyecanın bir hayatı nasıl değiştirdiğiyle ilgili bir kitabını okumuştum; "Olağanüstü Bir Gece". Fakat iki öykünün arasındaki en büyük farkın, bir kadından bahsedilmesi olduğunu düşünüyorum. Bir kadın için tutkuyu yaşamak yanlış anlaşılan ve yargılanan bir duruma dönüşürken, erkek için gayet normal karşılanıyor. "Bir Kadının Yaşamından 24 Saat" öyküsünün ana kahramanı dul bir kadın ve iki oğul sahibi olan Mrs C., altmış yıllık hayatının sonunda herkese anlatmaktan çekindiği bir günlük anısını, kendi deyişiyle "günah çıkarmak" istercesine yazara anlatır. Bir kumar masasında tutkuyla hareket eden ellerini izlediği genç bir adamın, o tutkusuna hayran kalarak 24 saatini onunla geçirir ve bu 24 saat boyunca mantığını bir kenara bırakarak, akışın onu yönlendirdiği gibi hareket eder. Farkında olmadan adama derin duygular besler ve hatta onun için her şeyi yapmaya hazır hale gelir. Ama bence bu ne bana göre ne de yazara göre aşk değildir. Hayatında amaç olmayan, mutsuz yaşam süren bir insanın kaçamağıdır bence. Tutkulu bir insanın heyecanından beslenme isteğidir. Mrs C., bu anısını yazara anlatmadan önce kaldıkları otelde başka bir kadının, kocasını ve iki çocuğunu birkaç saattir tanıdığı bir genç için terk ettiği duyulur. Herkes bu kadının ne kadar zayıf ve yine yazarın deyişiyle, "fingirdek" olduğunu düşünse de Zweig bunun tam tersini düşünür. Mrs C.'nin hikayesini anlatma sebebi de budur zaten. "Bir kadının kendisini içgüdülerine özgürce bırakmasını, tutkularının peşinden gitmesini, genelde olduğu üzere kocasının kollarında, gözleri kapalı onu aldatmasından daha dürüstçe bulduğumu belirttim." (Zweig 11). Kadınlar, yaptıklarını hareketler üzerine hemen etiketlenirler, bir şans verilmeden veya nedeni bilinmeden. Çünkü, bazıları için kadın, erkeğinin yanından ayrılmayan, ona bağlı ve ne olursa olsun ihanet etmeyendir. Neden mi? Çünkü erkeği onu korur, geçimini sağlar. Geçimi sağlandıkça, bir çatının altına yerleştirilince, her şeyi dört dörtlük sayılır. Evcil hayvan misali. Ne yazık ki, işte kadının istekleri ve hisleri bu kadar küçümseniyor. Mutsuz bir hayat süren bir kadın kocasından kaçtığında ise kocasına hakaret olarak algılanıyor. Asıl bu kadın hayatı boyunca hakaretlere, zorlamalara, anlaşılmamalara maruz kalmış ki, son çözümü kaçmakta görüyor. Bu kadınların kaçma sebepleri ise birkaç saattir tanıdıkları erkeklerden ibaret değil; bu birkaç saatte, yıllardır hissetmedikleri heyecanı hissetmeleri. "Bir kadının, hayatının bazı anlarında istemeden ve farkında olmadan bazı gizli güçlerin esiri olabileceği gerçeğini reddetmenin altında, insanın kendi içgüdülerinden, doğasındaki şeytanlıklardan korkmasının yattığını, bazı insanların kendilerini "kolay baştan çıkarılanlar"dan daha güçlü, daha namuslu, daha temiz hissetmekten zevk aldıklarını söylerim." (Zweig 10). Çoğu insanın düşüncesi de budur bence, tutku bir günah veya zayıflık gibi görülüyor. Tutkularını takip edenler "kolay baştan çıkarılanlar" oluyor. Oysaki, Zweig'in de dediği gibi, kendilerini içgüdülerine bırakanlar ve özgürlüğüne doğru koşanlar asıl cesareti gösterenler oluyor. Çünkü bu his, neredeyse herkesin içinde var. Sadece bu hissi açığa çıkaranlar diğer ürkekler tarafından yargılanıyorlar. Belki de aynı cesareti kendileri gösteremediği içindir. Merve Çetiner