TİYATRO

Sabah uyanıyoruz, okula ya da işe gidiyoruz, yemek yiyor, derse giriyor ve bazı arkadaşlarımızla gülüyoruz. Kahve alıyoruz, yeni bir müzik grubu keşfediyoruz ya da yeni bir kitap okumaya karar veriyoruz. Günlük hayatımızın büyük bir parçası bunları tekrar etmekten oluşuyor. Gün içinde yaptığımız ve bize çok farklı, alışılmadık gelen birçok davranış aslında daha önce defalarca yapmış olduğumuz şeylerin bir toplamı. Belki eylemlerimizin aralarında çok küçük farklılıklar olabilir, ancak bu onların hala aslında aynı şeyler olduğunu değiştirmiyor. Hayallerimiz, yaşamlarımız, söylediklerimiz, düşüncelerimiz aslında hep aynı. Bir şeyleri değiştirmeye çok zaman harcamıyoruz ya da çok fazla önemsemiyoruz. Bu iyi mi yoksa kötü bir şey mi bilemiyorum, ama eninde sonunda bunun da cevabına ulaşabileceğimi düşünüyorum. Kitap okumayı sevmemin sebeplerinden biri de her defasında bana yepyeni bir düşünceyi verebilmesi olmuştur. Daha önce üzerinde hiç kafa yormadığım, büyük soru işaretleriyle dolu kocaman bir kümeden çıkagelen sorularla hayatıma farklı bir boyut kazandırır kitaplar. Bazen de daha önce düşüdüğüm, içinden çıkamadığım ve en sonunda daha öncekiler gibi beynimin tozlu raflarına yolladığım soruları bilinçaltımın derinliklerinden çekerek tekrardan düşünmemi sağlar. Brezilyalı yazar Paulo Coelho'nun en son kitabı olan Aldatmak da ikinci olarak bahsettiğim olayı bana yaşatmayı başardı. Kitabın ana karakterlerinden olan ve hayatını sorgulamayan Linda'nın daha sonralar aslında yaşamında olan her şeyin monoton ve heyecansız olduğunu fark etmesi ve sorgulamaya başlaması, kitabı okurken ve okuduktan sonra benim de aynı duruma düşmeme sebep oldu. Kelimeler parmaklarımdan bilgisayar ekranına dökülürken bir yandan da yeni keşfettiğim ve uzun süredir dinlediğim Aurora isimli Norveçli bir kızın Conqueror'unu dinliyorum. Normalde Türkçe ödevlerimi Çarşamba günleri yazardım, bugün ise Salı. Uzun haftalardan sonra hayatımdaki tek değişimin bu olması hakkında açıkçası ne düşüneceğimi bilemiyorum. Dediğim gibi uzun haftalar geçti ve ben her şeyin aynı bu sıradanlıkta olduğunu şu an fark edebiliyorum. Monoton ve sürekli tekrar eden bir hayatı yaşamak insanın yaşamına ve karakterine öyle bir şekilde işliyor ki yavaş yavaş, bir süre sonra insan bunun farkına bile varamıyor. Aynı senaryoları kocaman tiyatroda tekrar tekrar tekrar oynuyoruz ve bunun kötü tarafı, bu tiyatro insanları eğlendirmek ve ortaya bir sanat koymak için yapılan tiyatro değil, hayatın ta kendisi. Bu oyun, bu aynılık hayatımızdan başka bir şey değil. İşte, tam olarak da buradan sonra karışıklık başlıyor benim için: Sürekli farkında olmadan yaşadığımız ve bizim bir parçamız haline gelen monoton hayatımız için üzülmeli miyiz, yoksa "Zaten fark etmeden aynı şeyleri yaparak yaşayıp gidiyoruz, ne var bunda büyütülecek?" deyip yaşamaya devam mı etmeliyiz? Bunu düşünürken bile zaman aleyhime işliyor aslında, bu ikilem de hayatımın diğer ikilemleri ve belirsizlikleri arasında sıradanlaşıyor yavaş yavaş. Her şey eski haline dönüyor, değişen bir şey hala yok. Hala aynı bilgisayarın başında, hala aynı gün, aynı yazıyı tamamlamaya çalışıyorum. Yarın da ilk iş olarak uyanacağım, okula gideceğim, kahvemi alıp yeni bir kitaba başlayacağım. Sadece günün adı değişecek. Kısacası Paulo Coehlo'nun Aldatmak'ı yine beni aynı düşüncelere sevk etti, ettiği gibi de kaldı. Yine ve yeniden işin içinden çıkamadım ama en azından hala bir gün çıkabileceğimi umut ediyorum. Ancak beni günümün yorgunluğundan alıp uzun zamandır üstüne kafa yormadığım bir şey için tekrar zamanımı çaldığı için de mutluyum.