YALNIZLIK

Oldum olası sevmişimdir yalnızlığı. Her seferinde kendi sessizliğimde kaybolmak ve başka bir ben ile ortaya çıkmak bana tarifsiz bir huzur vermiştir bana. Her buluşumda da elimde olmadan şaşırırım, "Demek bir tane daha varmış!" derim. İnsanın, etten kemikten yaratılmış bu hapishanesinin içinde kendini asla tam olarak bulamayacağını düşünüyorum. Günün her saniyesinde aynı hissetmiyorsak, aynı konuya sabah bir şekilde yaklaşırken akşam bambaşka bir şekilde bakıyorsak nasıl sadece tek bir benliğimiz olabilir ki? Negatif düşüncelerle yaklaşmak yerine daha iyi olanı görmeye çalışarak bakarsak, aslında çok eğlenceli bir şey olarak görülebilir. Bana sorarsanız yeni biriyle daha da güzeli yeni bir kendimizle tanışma ihtimali şu dünyadaki en etkileyici düşüncelerden biri olabilir. Biliyorum, herkes böyle düşünmüyor. Beni heyecanlandırdığı kadar bazılarını da korkutuyor yalnız kalma fikri. Belki kendi düşüncelerinden çekiniyorlar belki beni heyecanlandıran yeni bir benlikle tanışma fikri onları ürkütüyor belki de yalnız kalmaktan o kadar korkuyorlar ki her zaman başka birisinin varlığını hissetmek istiyorlar. Yalnızlık zor bir iş aslında, kabul etmeliyim. Kendi düşüncelerimizi kontrol edebilmek, onlardan korkmamak, kaçmamak çaba isteyen bir durum. Benliğimizi kabul etmemiz lazım önce. Dünyadaki en zor işlerden biri olarak görüyorum ben bunu. Garip bir şekilde, insanlar çok kolay bir şekilde başkalarının hatalarını kabul edebilir. Nedense onların kusurlarını hoş görmek, kendi yaptığımız ufacık bir yanlış hareketi unutmaktan daha zahmetsiz geliyor bize. Halbuki "Ben buyum, olduğum gibi de gayet iyiyim. Bunda yüz kızartacak hiçbir şey yok." Demeyi bilmemiz gerekiyor. Asıl sihir buradan sonra başlıyor zaten. Bir kere benliğimizi kabullendikten sonra yalnız kalmak da daha rahat bir durum haline geliyor. İşte bu noktadan sonra gözlerimizdeki hor görme perdesi kalkıyor. Ruhumuzun derinliklerine utanmadan bakabiliyoruz ve yine aynı rahatlıkla farklı benlerin farkına varıyoruz. Peki, neler oluyor bu benlerin farkına varınca? Daha çok ruhsal-karakteristik bir başarı olarak görüyorum bunu. Benim hikayem de yüksek ihtimalle çoğu kişininki gibi gelişti. Öncesinde kendi başıma kalmak zorunda olduğum zamanlara daha ürkek yaklaşırdım. Ne bekleyeceğimi, ne bulacağımı bilemeden. Sonralarında rahatladığımı hissettim. "Çok da kötü değilmişim aslında, varlığından zevk alınacak biriymişim." demeye başladım. Git gide, yalnız kaldığım zaman sayısını arttırarak kendi benliğimin keyfine varabilecek düzeye kadar geldim. Yukarıda bahsettiğim başarı kısmı da burada başlıyor. Bebekliğimizden çocukluğa geçiş esnasında, kişiliğimizi geri planda tutmak için ördüğümüz o duvarı yıkıp dökmüş oluyoruz. Kişisel gelişim konusunda bir adım atmış, artık kesinlikle eski halimizden daha gelişmiş bir haldeydik. Böyle düşünmek bile ne güzel hissettiriyor değil mi? Kişiliğimizi kucaklamış olmanın verdiği haz başımızı döndürürken, daha ilerisini yapıp bir adım daha atmak ister hale geliyorduk. "Tamam, her şey güzel hoş, kendimle de barışığım şimdi ne olacak?" diyebilirsiniz. Çok isterdim size bir psikolojik danışman ya da kişisel gelişim uzmanı gibi cevap verebilmeyi. Ama üzgünüm, ben de tam olarak bilmiyorum. İtiraf etmek gerekirse ben de daha deneyimleme aşamasındayım. Ama şu ana kadar yaşadıklarımdan yola çıkarak söyleyebilirim ki, hayat gerçekten tahmin edebileceğimden çok daha rahat bir hale geldi benim için. Başkalarını kabul edebildiğim gibi, bir hata yaptığım zaman kendimi de affedebiliyorum, kızmıyorum, sinirlenmiyorum hemen. Zorlanmıyor muyum? Bazen yine kendimi hor görmüyor muyum? Tabii ki oluyor bunların hepsi. İnsanoğlu için kolay değil bu, kendini ezme duygusundan kurtulmak. Bir savunma mekanizması sanırım, anlamlandıramıyorum. Fakat ne olursa olsun kötü düşüncelerden uzak kalmaya çalışıyorum. Ve belki de bu yüzden çekinmiyorum kişiliğimle, beynimle özel konuşmalara girmekten. Yalnız kalıyorum. Soruyorum. Söylüyorum. Ve en güzeli de her seferinde yeni birileriyle daha tanışıyorum. Tanışmaktan da bıkacağımı hiç sanmıyorum. Çünkü sonuçta her sessizliğimizde içimizden hiç tanımadığımız biriyle tanışmak, sizin için de çok huzur verici değil mi?