KOZMOPOLİT KÖPEĞİ

"Köpekler en saldırgan ve en sadık ev hayvanlarıdır." İki apartmanın arasındaki çok dar çıkmaz sokağın sonunda kendine kartonlardan bir "düş" kurmuştu. Siyah ve delik ayakkabılarıyla attığı adımlar, gri ve kirli betonda ilerledikçe düşü ona yaklaşıyordu. Mutlu sayılmazdı ama mutsuz da değildi. Hiç olmamıştı. Her gece aynı sokak lambasının altında uyur, her gün bir kişiye bıçak çeker fakat kimsenin kanını akıtmaz, her sabah ışığa lanet eder. Uyandığı vakitler genelde güneşin en tepede olduğu anadenk gelir. Islakşehrinayazıyüzünevurdukçakaçarsokaklambasınınaltından... Enuzağa kaçar: Düşüne. İki apartman onun koruyucusu olur, bir çeşit şehir içi mikro klima alanı. Yüzünü avucunun içine alır, bir süre kendi çıkmaz sokağında ileri geri gezinir, yine kendi bıraktığı şarap şişelerine ayağının ucuyla dokunur, bitirdiği bir esere gururla bakan bir ressam gibi gülümser, tebriklerini kabul eder; sonra çıkmaz sokağın sonundaki kartonlarına doğru gider ve oturur. Bacaklarını betona uzatıp gözlerini kapatır. Huzur... Zamandan haberi yok, insanlar çok uzaklarda kalan renklerdir o an. Sadece kendisi ve düşü. Huzur... Şehir içi mikro klima alanında dertlerden sıyrılıp bir gündüz uykusuna dalar. Gözkapaklarının ardında ne görmeyi umar insan? Bir başka insanı mı yoksa yaşadığı en güzel anı mı? Bir araba mı yoksa kurulmuş bir hayal mi? Saçmalık! Onun görmek istediği şey tam olarak bu. Saçmalık... Gerçeğin öğüttüğü tüm insanlar bunu ister. Dişlileri döndüren asla düzenli oluşları değildir. Gerçek budur işte. Dişlileri döndüren dişlerin ucundaki kurbanlardır. Kurbansız makine işlemez. Peki, kurban ne ister? Gerçekleri mi, olmayacak umutlara sarılmayı mı? Saçmalık! Gündüz uykusu asla uzun sürmez. Önce gözkapaklarını açar, gökyüzüne bakarvedüşünürkaçşemsiye görebileceğini... Şemsiyelerinbololmasınısever. İnsanın merhametinin gökyüzüne karışmasını engeller çünkü onlar, emeksiz elde edebileceği birkaç kuruşun saadeti ise hiçbir şeyde yoktur. Eğer hava yağmayacak gibiyse hemen kalkar, dizlerinin biri yıpranmış, biri yırtık pantolonunu düzeltir, saçlarını dağıtır ve gömleğini pantolonunun içine sokar. Bu hareketlerin hiçbiri manasız değildir. Cakayı sağlam tutmalıdır elinden geldiğince yoksa en ufak bir hareketinde zabıta nezarethaneye alacaktır onu. Ne hazin! Gökyüzüne sahipken koruma amaçlı bir deliğe tıkılmayı kim ister? İnsanlar hariç. O ise insanlığını çoktan kaybetmiştir şemsiyelerin altında. İnsanlardan köpek gibi korkar, insanlarsa ondan bir köpekten korktukları gibi... Buna aldırmaz, çoğu gece şarabını buradan çıkarır çünkü. Bu bir sistemdir. Dişliler, kurbanlar, çıtırdayan kemikler falan filan... Bunları düşünmez, sorsan bilmez fakat bilir; çünkü yaşar fakat önemsemez. Cakayı biraz toplaması onun perişanlığına engel değildir. Yine gören herkesin içini burkacak zayıflıkta ve görünüştedir. İnsanlar onun yakışıklı olmaya yakın yüzüne bakınca daha çok hüzünlenirler, nedense. Sarı saçları, mavi gözleri, kemikli yüzü, ufak kulakları ve biçimli burnu bir orta direkte olsa hayranlık uyandırabilecek kadar uyumludur fakat saçının yağlı oluşu ve kirdenkendini gösteremeyen beyaz teni durumu acımaya çevirir. Onu gören herkes evvela acır. Sonra "iyi niyet suiistimalcisi" olarak suçlar bir yaşlı amca veya teyze. Genelde duymaz, duysa da aldırmaz çünkü şarabını buradan çıkarır. Uzun süredir bahsettiğim bu gencin adı Muhip. Fakir bir annenin bilinmedik bir babadan olma çocuğu. Sekiz yaşındayken yirmilik bir tinercinin annesine tecavüz edip annesini öldürmesine şahit olmasa da, o sırada ilk sigaralarını tatmakla meşguldü, çocuk yetiştirme evinde durumu iyice idrak etmişti. O, oradaki öğretmenlerin ve kızlı-erkekli herkesin gözünde bir orospunun piçiydi. Bu fikre alışıp alışmaması ise hiç kimsenin umurunda değildi. O ise alışmayı tercih etti. On sekiz yaş haddine kadar yedi, içti ve yaşadı, adına ne kadar yaşamak denirse. Sonra kibarca sokağa tekmelendi. O gün bugündür kendine yer ettiği sokak hayatında kurduğu düzenin dışına ise sadece bir gün çıktı. *** Yağmurlu bir gündü. Uykusunu bölen yağmur damlalarına şükrediyordu. Ayağa kalktı, sokağın başına doğru bakmaya başladı ve koyu gri paltolu ve siyah fötr şapkalı yaşlı adamı gördü. Çocukken izlediği filmlerde gördüğü ve hep özendiği insanın bir benzeri... Önce durumun gerçek mi hayal mi olduğunu çözmeye çalıştı çünkü daha önce buna benzer düşler görmüştü. Etini sıkmayı, gözlerinikapatıpaçmayı, bağırmayıdüşündü. Bunlar onuuyandırabilirdi. Sonra vazgeçti. Eğer rüyaysa neden olayın tadını kaçırmak istesin ki? Adamınyanınayaklaşırkenelindekibastonugördü, tamhayallerindekigibi! Rüyada olduğuna iyice inanmaya başlamıştı. Artık sınır gökyüzü, eğlence sonsuzdu! Adamın yanına yaklaşıp arkadan ona seslenmeye başladı. "Amca bey, Bey amca, dede!" Adam Muhip'e döndü, siyah gözlükleri ve endişeli yüzüyle... "Bana mı seslendiniz?" dedi. Sesi titremiyordu ama emin olamamanın verdiği rahatsızlık belli oluyordu. Muhip titredi. Gerçek olduğunu anlamıştı o anın, çünkü adam besbelli kördü ve hayallerinde kusurlu insanlara yer vermezdi Muhip, kendi hariç. "Evet amca." , dedi daha kısık bir sesle Muhip. "Yardım lazımsa gel geçireyim seni karşıya?" "Çok sağ ol evladım. Bu yağmur hiç bana göre değil. Üşüyorum, şemsiyemi de unutmuşum. Şapka da korumuyor..." Adam kendince açıklamalarını okadar hızlı ve istekli yapıyordu ki Muhip nereye gideceklerini soramadı bir süre. Adamı da dinlemiyordu, sadece ona yaklaştı. Önce koluna girdi. Adam uyardı. "Yok çocuk, senin beni yönlendirmen lazım, tut dirseğimden, yarım adım önüme geç. Ne diyordum, kızımın çocuğu doğmuş daha bugün ona hediye..." Karşıya geçerlerken insanların bakışlarını önemsiyordu Muhip. Doğru bir şey yapıyordu çünkü ve herkes görebilirdi bunu! Takdir edilmek istiyordu. Bıçaksız, parasız, korkusuz... Bu sefer beklentisi buydu sadece. Ama insanların onlara bakmadıklarını, yanlarından hızla geçtiklerini ve hatta bazen amcaya veya ona çarptıklarını gördükçe lanet ediyordu. İnsanlar yaşamayı çoktandır unutmuştu. - Amca, evin nerede göster de götüreyim seni oraya kadar? - ... Sokak, bildin mi? Bilemediysen bir dükkana sor bile... - Bildim amca. Sessizce yürüdüler. Apartmanı tarif etti yaşlı adam, ona tarif edildiği kadarıyla. Muhiponuherzamangirdiğiuçtangetirmediğiiçinyolubulamıyordu. Muhip apartmanı buldu, adamdan anahtarı aldı ve dış kapıyı açtı. "Hayırlı günler bey amca." , dedi. - Dur evladım, dur. Sen nerede kalıyorsun bakayım? - Ben... Düşündü, gerçeği söylemeyi. Merhametli, yalnız ve muhtaç bu ihtiyar adama gerçeği söylemek ne demekti peki? İyi niyet suiistimali! Hayatını kazandığı şey yani! Sıcak bir yemek, sıcak bir yatak, belki temiz kıyafetler ve temiz bir banyo... - Neden sordun amca? - Çok temiz kokmadın bana. Sokakta falan mı kalıyorsun? Az önce de sordum cevap vermedin. Senin de kulaklarda sorun var herhalde. (Varsın bugün aç geçsin. O kadar insan gözyaşımı döktü, kanımı döktü. Kızdım mı, kızdım. Kırıldım. Okadar insanı korkuttum, kullandım. Savaş ulan bu. Masum değil o sokak. Adama çarpıp geçtiler, kör ulan adam. Hıyar. Ondan aldığım para hakkımdır benim. Ganimet ganimet! Savaş ulan bu. Savaşta acıma olur mu?) - Ben... Aslında burada yaşamıyorum... (Ama mazluma kılıç kaldırırsan bir kez, muhtaç olana... Kendinden nereye kaçacaksın sonra?) "... Doktorum kulaklarımın yakında daha iyi olacağını söyledi. Ağabeyim de bu akşamüstü sizinle karşılaştığım yerde olacak. Birkaç gün böyle geçti... Ama dert etmiyorum. Bu da benim hayatımın macerası oldu işte."