TERSİYLE YAŞAMAK

Bazı şehirler vardır, içinde kaybolmak istersin. Adımını attığın ilk anda havayı içine çekişin, ciğerlerine dolan oksijeni iliklerine kadar hissedip, "İşte bu!" deyişin... Uzun zamandır beklediğin o anın gelişinden kaynaklanan hazzın yerini hiçbir şeyin alamayacağını bilirsin. Tüm bu güzel hisleri yaşamak için, anlatılanların tam tersi bir yerde yaşamalı insan... Hayattaki her şeyin zıttı ile var olduğunu bilerek... Nasıl çirkinlik olmadan güzellik, ak olmadan kara ya da nefret olmadan sevginin anlaşılamayacağını biliyorsak, kötü olmadan da iyinin olamayacağını bilmek gibi bir şey bu sanırım. Düşünsenize, zıttı olmadan her anlamın tek başına boşlukta kaldığını? Yaşadığımız şehir, Ankara... Benim için zıddını anlamlı kılan yegane yer... Kirin, pusun, sıkıntının çevrelediği, deniz kokusunun eksikliğini her fırsatta hissettiğim, milyonlarca soğuk, bir o kadar da donuk bulduğum insanları ile yaşadığım şehir... Beni soğutan, keyifsizliğe sürükleyen ve huzursuzluğumun anlam bulduğu, şehirlerin en grisi... Oysa hep özenle baktım o şehre. Sevdiklerimin birçoğu oradaydı, sorunlar uzaktı ve alabildiğine renkliydi hep yaşam... Ankara'nın soğuğuna inat, iklimin insanda bıraktığı sıcaklığı iliklerine kadar hissettirirdi İzmir'im... Denizi vardır, geceler parlaktır ve gri değildir şehir... Ankara isteksiz ilişkilerin şehri oldu hep, samimiyetsiz geldi bana... Her gün aynı şeyleri yapmaktan robotlaşmış, alışageldikleri döngüyü fark etmeyen insanlar yığını içinde buluyorum kendimi. Kendilerine yazıldığını zannettikleri hayatlarında, tek düze bir döngüye çekildiklerinin farkına bile varmadan ve kendilerini önemli hisseden milyonlarca insan arasında... Onlar bu alıştıkları düzenlerine sürüklendikçe, ben daha bir yabancılaşıyorum bu şehre... Sahi, neden küçük yaşamlarının farkına varmadan, yaşanan tek düzeliği görmeden önemli hisseder kendini insan? Üstelik; bu değişmesini istemedikleri hayatlarında, hayallerinden bile vazgeçmek pahasına... Sırf toplumda önemli olduğunu kanıtlamak adına, iki kez bile düşünmeden atılmak mıdır her fırsata...? Her şey önemli görünmek için mi tüm bunlar? Ya; fırsatçıların, aç gözlü otoritelerin üç kuruşluk yapay mutluluğu için midir? Bir ben mi gözlemleyebiliyorum ve uyanık kalabiliyorum yoksa insanlar mı ziyadesiyle uyutulmuş? Aslında birçok insan haz alıyor Ankara'da yaşamaktan. Nedenini sorduğumda, bir tek kaçamak cevap almadan dönüyorum düşüncelerime. İnsanlar, yüksek tepelerinden şehrin içine baktığında gördüğü o grinin en pis tonunu nasıl beğeniyor? Kimileri kızabilir bana ama bendeki kendimce anlamlı bir huzursuzluk. Sanırım bir yeri yaşanılamaz kılan en önemli faktör, yaşadığı ve yaşamakta olduğu olaylar bütününden başka bir şey değil. Belki beni keyifsizliğe sürükleyen en önemli etken de budur. Ancak, hayattaki her şeyin birbiriyle bağlantılı olduğu gerçeğini unutmamak gerek. Bir insanı, bir grubu, bir şehri belli bir duruma getirmek uzun bir süreç gerektirir. Yaşam koşullarına göre şekilleniyor ve zaman geçtikçe bulunduğu ve şeklini aldığı kaptan buharlaşıp gidiyor her şey... Tıpkı su misali... Geriye bazen bomboş, dünyaya faydası dokunmadan göçüp giden bedenler kalıyor. Korkuyorum zaman zaman. O içini doldurduğumuz kaptan buharlaşıp gittikçe, tekrar kabın içine yağmur bırakamamaktan... Bence hayallerden vazgeçmek o kadar da basit değil, yağmur gibi yağmalı tekrar yaşama... Hayatı anlamlı kılacak bir şeyler yapmalı insan. Her ne kadar katlanılmaz, hazdan uzak görünse de kimi şehirler, yaşamıma anlam katan güzellikleri de görmeyi öğretir. Bir yeri güzelleştiren şeyin, yanına aldığın güzel insanların varlığına inanmak olduğunu anlar insan... Sadece bir yaşamı olabilir insanın. Ne içini doldurduğun kapta iz bırakamamaktan ne de gelecekteki bulutların yağmur damlalarını usulca yağdırdığını görememekten korkarsın. O halde hayatta her şeyin zıddıyla var olduğu gerçeğini özümsemişsek eğer, bir şehrin güzelliğini kavramış olmak öncelikle çirkinliğini yaşamış olmaktan geçer .