Anı Yaşa!

İzledikçe hayata dair bir şeyler keşfettiğim, insana yaşama sevinci veren, her saniyesinde "Anı yaşa!" "Kendin ol!" diye bağıran bir film Ölü Ozanlar Derneği. Bay Keating'in öğrencilerine verdiği her bir öğüt size veriliyor sanki. O kadar değerli, o kadar özel öğütler ki kendinden bir şeyler bulup aldığın dersleri kendi hayatına uyarlarken buluyorsun kendini. İnsana o kadar güzel ilham veriyor ki film bittiğinde başka biri oluyorsun sanki. Üstelik sadece kendi hayatına değil başkalarının hayatına karşı olan tutumun da değişiyor. Yaptığın baskıların bir insan hayatı için ne kadar ağır olabileceğini, insanları tercihleriyle kabul etmemiz gerektiğini fark ediyorsun. Aslında yeniliklere ne kadar kapalı olduğumuzu gözler önüne seriyor film. Tek bir çizgi üzerinde gitmenin düzen ve başarıyı getirdiğine ne denli inanmış olduğumuz yansıtılıyor sahnelerde. Peki neden bu ön yargı? Yeniliklere ve farklılıklara bu kadar kapalı olmayı neden bu kadar adet edindik kendimize? Toplum olarak biz sebep olmuyor muyuz aslında bu algıya? İnsanlar artık genelin dışına çıkmaya, farklı olmaya korkar oldu. Herkesin gittiği yoldan gitmeyen başarılı olamaz düşüncesi köreltiyor insanları. Belki nice yetenekler yitip gidiyor fark edilmeden. Nasıl çıkar insan kendi zihnindeki zindandan bilmiyorum ama insan aslında kendisini tanıdığı zaman başlıyor yaşamaya. Nelerden hoşlandığını, neler yapmaktan keyif aldığını fark ettiği zaman da artık istediği gibi yaşamazsa, yaşayamayacağını fark ediyor. İşte bu sebepten dolayı kaybediyoruz belki de filmde kendimize en yakın hissettiğimiz karakteri. İstediği hayatı yaşayamayacağını bilmek ve hiç istemediği bir yerde bulunmaya zorlanmak herkesin kaldırabileceği bir durum değil ki güçlü bir karakter buna boyun eğemez zaten. Bir diğer beni etkileyen konu bir insanın hayatına dokunabilmek, iz bırakabilmek. Zaten birilerinin hayatını değiştirebilecek kadar fazla enerjisi olan insanlara olan büyük saygım bu filmle biraz daha arttı. Karşılarındaki insanın kendi içinde yarattığı engelleri bir bir önünden kaldırıp uçurumun sonsuzluğuna yuvarlayan insanlar sadece o insan için değil yaşadığımız evren için bile fark yaratmış oluyorlar. Filmdeki örnekte içine kapanık bir çocuk olan Todd filmin sonunda öyle bir değişim gösteriyor ki, filmin geri kalanı olsaydı Todd'u tanıyamayacağımıza eminim diyebilirim. Öğretmen- öğrenci ilişkilerinde günümüzde pek rastlamadığımız bir etki bu. Öğretmenin sadece öğretmenlik, öğrencinin sadece öğrencilik yaptığı ve sonrasında hiçbir şekilde bağ kurmadıkları bir dönemdeyiz ve insan böyle bir film izleyince ister istemez imreniyor. Belki de bizim de farkında bile olmadığımız sınırlarımız bir insan tarafından silinmeyi bekliyordur, kim bilir. Filmde farkında olmadan aile yapısının insan üzerinde ne denli büyük bir etkisi olduğunu da anlıyoruz. İnsan hayatında aileden daha önemli bir şey olmadığını düşünen insanlardanım ben. Geldiğim yeri, okuduğum okulu, geçmişimi, geleceğimi aileme borçlu olduğumu düşünürüm ve her ne olursa olsun onların her zaman yanımda olduğunu bilir, bunun bana vermiş olduğu güçle yaşarım. Maalesef filmde de olduğu gibi bazı aileler çocuklarının başarısını mutluluklarının önünde tutarlar. Halbuki bir insan kendi hayatını kendisi yaşamalı ve aldığı kararların sorumluluklarını kendisi üstlenmeli, geri kalan insanlara ise sadece destek olmak düşmeli. Genel olarak izlediğim bir filmin sahnelerinden, oyuncularından, kostümlerinden ve repliklerinden önce konusuna ve anlam derinliğine bakan bir insan olarak filmi çok etkileyici bulduğumu söylemem gerek. İnsanın kendisi olarak yaşamasının nasıl bir özgürlük olduğunu, herkesi nasıl olduğu gibi kabul etmemiz gerektiğini, bir insanın hayatını olumlu yönde değiştirerek bunun geri dönüşünü görmenin insana nasıl haz verdiğini ve anı yaşamanın, o anlık sonucu kötü bile olsa, pişmanlıktan daha iyi olduğunu anlatan bir filmin kötü olma ihtimalini hiç düşünmemiştim zaten. Uzun zamandır adını duyduğum bu filmi izler izlemez kızdım kendime daha önce izlemediğim için ama artık biliyorum yaşamın kıymetini. Bu yüzden bir kez daha tekrarlıyorum kendi kendime; "Carpe Diem!"