ASLA TESLİM OLMA

Son zamanlarda akıllarımızda olan tek şey hayatımızı pamuk ipliğine bağlı olarak yaşıyor olmamız. Özellikle başkentte oturan bizler her günümüzü diken üstünde yaşıyoruz tabii buna yaşamak denirse. Artık beş dakikayla hayatta kalmak diye bir gerçek var. O bile olmayacak yakında çünkü her birimiz evini hapishane olarak kullanmaya başladı. Alışveriş merkezleri boş, yollar boş, sokaklar bile boş... Herkes evine kapanmış acaba bugün bomba patlayacak mı diye bekliyor. Korkulan son olan korkuya yavaş yavaş ulaşıyorlar. Hepimizin bilmesi gereken ise korkudan güçlü bir duygu olan özgürlük, sevgi ve barışın var olduğu. Dünyada hep kötü duygular baskın gelecek diye bir kural yok sonuçta. İnsanların yaşama hakkını elinden alan, toplumda korku salıp bizleri eve kilitleyen teröristler ne kadar bizleri teröre alıştırdığını düşünüp istediklerini alacağını zannediyor olsalar da hiçbirimiz teröre alışamayız ya da istediklerini asla onlara veremeyiz. Teröre ne alışılabilir ne de boyun eğilebilir. Sonuçta ülkemiz söz konusu olduğu zaman vatan bizden önce gelmez mi? Bizleri birbirimize bağlayan ortak değerlere verilmek istenen hasara karşı dik ve ağırbaşlı durmamız gerekir. Asıl sorunumuz da burada başlıyor çünkü günümüzde bizim elimizden gelebilecek çok seçenek yok. Terörist geliyor, bombayı patlatıyor sana ne kendini savunma şansı veriyor ne neden öldüğünü biliyorsun ne de sevdiklerinle vedalaşabiliyorsun. Her an patlarım belki diye sevdiklerimle kötü ayrılmayayım en azından diye şahsen ben çevremdekilerle tartışmaya bile girmez oldum. Sivil olarak bizlerin hiçbir güvencesi yok, sonra beş dakikayla hayatta kaldım sözleri havada uçuşuyor. Her işin belli bir yapılış biçimi vardır eğer sen barış istediğini söyleyip barış için şiddete ve teröre başvuruyorsan buna kimse inanmaz. Halkı savunmak için halktan can almak, anaları çocuklarının mezarının başında ağıt yaktırmak kadar absürt bir adalet isteme biçimi olamaz ki! Masum insanları öldürerek ya da bizlere göz dağı vererek bunu yapmaya çalışmaları evlere güvenlik sistemi kuran firmaların o evlere girip bütün eşyaları çalmalarına benzer. Terör saldırılarından sonra her birimizin yaşam şekli ister istemez değişti. Annelerimiz babalarımız dışarıyı mayın tarlası gibi görür oldu. Bu korkuyla yaşayıp yaşantımızı ya mayınlara denk gelirsek diye düşünüp geçiremeyiz. Eğer mayın varsa mutlaka detektör de vardır kaçmayacaksın ısrarla üstüne gideceksin. İzlediğim Kaçış Yok adlı bir film vardı. Başrolde Jack Dwyer ve ailesi deniz aşırı bir ülkeye taşındığı an terör olayları patlak vermişti. Filmin adı ne kadar kaçış yok olsa da her zaman bir kaçış yolu vardır. Kaçış demek de yanlış aslında kurtuluştur asıl çare kaçarak hiçbir yere varamayız. Kaçarsın yakınlarınla ama ya arkanda kalanlar? Onları düşünmezsek eğer bizim teröristlerden farkımız kalmaz ki. En kötüsü kendi memleketimizde özgürce, huzurlu bir şekilde yaşayamıyorsak ne anlamı var ki? Bizi biz yapan ülkemizin her karış toprağının bize kattıklarıdır sonuçta. Bu bataklıktan çıkacaksak el ele verip çıkacağız. Sonunda bildiğim bir şey varsa eğer o da bizim gülerek bu durumdan çıkacağımız. Her zaman mutlu son olmaz mı zaten? Olması gereken de budur. Filmin sonunda Jack Dwyer içinde bulundukları kanlı kafesin anahtarını bulup terör çukurundan kurtulmayı başardığı gibi biz neden o anahtarı bulamayalım? İnanıyorum ki zaten hiçbir kötülük karşılıksız kalmayacak . Kendi açtıkları kuyuya kendileri düşecekler. Ben bardağın dolu tarafını görmeye devam ediyorsam aynı duyarlılığın herkeste olmasını gerektiğini savunuyorum. Ne kadar korku terörü besliyorsa umut da o kadar zehirliyor. İçimizdeki umut ışığımızı hiçbir zaman söndürmemeliyiz. Kaçış Yok/2015 Director: John Erick Dowdle