SESSİZLİK

Yönetenlere tepkilerini sessiz bir şekilde gösteren ezilmiş ve dışlanmış halklar tarafından geliştirilen bu 'sessiz direniş' aynı zamanda kitabımızın da başlığını da oluşturuyor. Yazar, geçmiş yıllarda meydana gelen birçok sessiz direniş hareketlerini anlatarak gelişen bu yeni stratejiyi tarihi bir perspektiften anlatıyor. Gelin görün ki, bu anlatılan olaylar yer yer insanı güldürüyor. Neden diye soracak olursanız; kendilerine karşı uygulanan yıldırma politikilarına karşı zekice davranıp, başarılı bir şekilde bu hamleleri bertaraf ediyorlar. Dünyanın hemen hemen her yerinde gözlemleyebileceğimiz bir olgudur maalesef halkların ezilmişliği. Kendi dillerini konuşamayan veya kendi örf, gelenek ve göreneklerine göre hayatlarını idame ettiremeyen milyonlarca insan. Ve bunlara karşı oluşturulan haklı refleksler ortaya çıkıyor. Aynı zamanda, geliştirilen bu sessiz direniş modeli birçok insana ve millete geliştirecekleri milli modellerde de referans oluyor. Fikir özğürlüğünün yepyeni bir hali olarak karşımıza çıkan sessiz direniş hareketi modern anlamda bildiğimiz gibi ilk olarak Arap Baharı olarak adlandırılan ve Arap ülkelerinde meydana gelen olaylar silsilesinde kullanılmıştır. Fakat bana kalırsa, bu direniş hareketi maalesef yeteri kadar meyvesini verememiştir. Halklar, 'sessiz' bir şekilde hükümetlere ve otoritelere karşı tepkilerini göstermiş olsa da, talepleri tam anlamıyla yerine getirilmemiştir. Mısır'da gördüğümüz üzere maalesef halk tarafından seçilmiş olan Cumhurbaşkanı, askeri darbe ile görevden alınmış ve nihayetinde idam edilmek üzere yargılanmıştır. Demokrasi, hak ve özgürlük için meydanlara inen halk ise görüldüğü üzere pek de başarılı olamamıştır. Bunun altında yatan sebep ise yıllardır birileri tarafından yönlendirilmeleridir. Fakat, sessiz direnişin ilk görüldüğü yer olan Filipinler'de bu durum Arap ülkerinde başarılı olduğundan çok daha başarılı ve verimli olmuştur. Filipinler' de yaşanan sessiz direniş hareketi 1980'lerin ortasında meydana gelmiştir. Buradan yola çıkarak varabileceğimiz sonuç şu ki; demokrasiyi isteyen halkların öncelikle demokrasinin ne olduğunu anlamaları ve kavramaları gerektiğidir. Yıllardır Ortadoğu'da ki halklar demokrasiyi sadece modern ülkelerde var olan ve kendi ülkeleri içinde gerekli olduğunu düşündükleri bir algı olarak ele alıyorlar. Bunun dışında demokratik bir ortamın oluşması için gereken etmenler veya izlenmesi gereken yollar hususunda maalesef bir yol katedememişlerdir. Öncelikle bu insanların demokrasiyi kendi içlerinde özümsemeleri gerekmektedir. Bir manada, kendi evlerinde, kendi ailelerinde demokratik bir düzeni tesis etmeleri gerekmektedir. Maalesef, bu tarz eylemleri gerçekleştirmeyip de kendi ülkeleri için demokrasi istemeleri pek de sağlıklı değildir. Ve bu isteklerini belirtmek için geliştirilen argümanlar da aynı şekilde zayıf kalıyor. Sonuç itibariyle, zamanında modern(!) ve gelişmiş(!) toplumlarda sessiz direniş ile elde edilen kazanımlar, bu ülkelere nazaran fikri açıdan daha geri kalmış ülkelerde yeteri kadar işlevsel ve başarılı olamıyor. Fakat, protesto tarzı olarak benimsenen sessiz direniş modeli özellikle yıllar boyu bombalarla, silahlarla ve intihar saldırılarıyla birlikte adı geçen Ortadoğu halkları için büyük bir kazanımdır aynı zamanda. Ortadoğu'daki insanların şiddetsizliğe duydukları özlemi de ortaya çıkarmıştır. Bana kalırsa, bu özlemden doğan bu hareket her ne kadar siyasi anlamda büyük bir kazanım sunamasa da sosyolojik ve psikolojik olarak Ortadoğu'da yaşayan halklar için çok ama çok büyük bir kazanımdır. Sonuç itibariyle, neticeye bakmaksızın, sessiz direniş şeklinin benimsenmesi bütün bir insanlık için önemli bir olaydır. İnsan canı üzerinden hesaplar yapan birtakım odaklara rağmen uygulanan bu model sayesinde umarım ki ilerleyen zamanlarda çok daha büyük kazanımlar elde edebiliriz. Yine ümidim odur ki, halkların meydana getirmiş oldukları sessiz direnişe idareciler ve güç odakları sessiz ve tepkisiz kalmazlar.