DEĞİŞİMİN ZORLUĞU

Hepimiz bizi birbirimizden ayıran, gerek iyi gerekse kötü, bizi biz yapan özelliklere sahibiz. Karakterimizi şekillendiren bu özellikler yaşantımıza yön verip herkesin farklı hikayelerin başkahramanı olmasını sağlıyor. Ancak bazı insanlar birtakım duyguların esiri olur ve hayatını bu duygular üzerine odaklar ise, kendisini kendi yarattığı saplantıların içerisinde bulur. Bu saplantı sadece kişinin kendisini değil, çevresindeki insanları, en çok da sevenlerini etkiler. Bir insanı hayatınıza aldığınızda artık onu da döngünüze dahil etmiş olursunuz ve ne kadar yakınınızda ise sizin her türlü hal ve hareketleriniz onu da o kadar etkiler. Çevrenizde tanık olduğunuz ya da bir yerlerden duyduğunuz sağlıklı bir şekilde ilerlemeyen, ancak iki tarafın da zorlamasıyla sürdürülmeye çalışan ilişkiler vardır. Bu bahsettiğim ilişkilerin çoğundaki sorun, bir ya da bazen iki tarafın saplantılarıdır. Her seferinde bu sorunun son kez yaşandığını ve bir daha asla tekrarlanmayacağını söyleyip üzerini kapatırlar. Peki, gerçekten öyle midir? Bilirsiniz ki bir atasözü vardır: İnsan yedisinde ne ise yetmişinde de odur. Kulağa abartı gibi gelebilir. Nasıl yedi yaşındaki çocuk ile yetmiş yaşındaki birisi aynı olabilir, değil mi? Ancak anlatılmak istenen, değişimin ne kadar zor olduğu, belki de hiçbir zaman değişimin sağlanamayacağıdır. Yaşayış tarzımızdan gelen alışkanlıklar ve yıllarca devam ettirdiğimiz davranışlar, bizi biz yapan huylar kişiliğimize oturmuş ve benliğimizde yer edinmiştir. Bazı insanların paraya, bazılarının sevgiye ve ilgiye, bazılarının çalmaya, bazılarının yemeye, bazılarınınsa fizikselliğe takıntısı olur. Bu takıntılar tekrarlandıkça saplantı haline gelir ve işte o zaman geri dönüşü olmayan bir noktaya gelinir. Saplantılı olmak zordur, hayatınızın temellerini buna oturtarak yaşarsınız. Bir insanı saplantılı bir şekilde sevenler, kıskananlar bana tehlikeli geliyor, eminim sizlere de öyle geliyordur. Stefan Zweig'in Ay Işığı Sokağı hikayesinde yazarın rahatsız olduğu acınası adamı düşünüyorum, saplantı derecesinde para aşıkları ve akabinde abartı derecesinde cimri olan insanların tavırlarını açıkça gözler önüne seren bir örnek. Paraya olan saplantısı uğruna sevdiği kadını yitiren ve yitirmesi sonucu en son onu öldürmeyi bile düşünen, yani sevdiği kadını da bir saplantı haline getiren bir adam. Bu insanlar saplantılarıyla sadece kendi hayatlarını zindan etmekle kalmayıp yakınlarındaki insanları da bu zindanın içine hapsederler. Çevresindeki insanlardan aldıkları tepkiler onları saplantılarından bir nebze uzaklaştırsa da, kendi içlerinde vazgeçmeyi istemedikleri sürece yine aynı düşünce ve davranışlara takılı kalıp "Bir daha böyle yapmayacağım, söz veriyorum değişeceğim." vaatleriyle sevenlerini oyalarlar. Ne yazık ki gerçek şu ki, insanlar değişmez. Elbette istisnalar yaşanabilir, ne mutlu yaşanırsa. Ancak genele bakarsak değişim insan doğası için çok zor bir olgudur ve kişinin iç dünyasındaki yapı taşları tek tek onarılmadan bu söz ettiğim iyiye doğru değişim sağlanamaz, ki bu da çok zordur, onlarca yıllık bir binayı yerinden oynatmadan temellerini değiştirmek gibidir. Bu insanlar kendilerini esir ettikleri bu takıntı sebebiyle tehlikelidirler. Değişime kapalı oldukları gibi, duracakları noktayı da bilmezler. Yapmayı düşündükleri kötü şeyler için iç dünyalarında kendilerine kendilerince mantıklı gelen sebepler sunar ve bunları kabullenirler, zihinleri normal bir insan gibi çalışmaz. Bu yüzden çoğunun istediği kurtarılmayı beklemek değil de saplantının içine daha da çekilmektir, bu onlara kötüymüş gibi gelmez. Diyeceğim o ki bazı insanların kendilerini hapsettikleri takıntıları hatta saplantıları vardır. Çoğu zaman bu arzularına yenik düşüp çevrelerindekileri görmeden onları yıkıp geçerler. İnsanların kişilikleri değişmez ve onları değiştirmek için çabaladıkça zihinsel ve duygusal açıdan bitkin düşen yine siz olursunuz. Size iyi gelmeyen, kendini yorduğu yetmediği gibi sizi de yoran birini iyileştirmek mümkün değilse onu hayatınızda bulundurmamayı seçmek en mantıklı davranış olacaktır. Her an büyüyen ve kişinin kendisiyle birlikte çevresindekileri de içine çeken bu girdapta bu kişiye yol arkadaşlığı etmek zorunda değilsiniz. Siz kendinizden ve kendi hayatınızdan sorumlusunuz. Özgürlük ve mutluluk gibi kavramların değeri yitirildiğinde anlaşılır. Siz siz olun, kendinizden ödün vermenizi gerektiren durumlar için bunları kaybetmeyin.