Hastalık

Dokuzuncu Hariciye Koğuşu, Peyami Safa'nın romanı. Kitapta, 15 yaşındaki hasta bir gencin, hastalığı süresince başından geçen olayları, Nüzhet'le olan aşkını, hatıra defteri minvalinde anlatılıyor. Eserde hasta çocuğun ismi geçmiyor, bu sayede karakterin yerine kendimi koyabilmem daha kolay oldu. Ne zamandır düşündüğüm bazı durumları bana hatırlattı diyebilirim. Kendimi bildim bileli karamsar hallerim olmuştur; yalnızlıktan, anlaşılmamaktan yakınan küçük bir çocuktum. Gençliğimde bu durumun geçici olduğunu düşünür, umutlanırdım. Fakat gençliğin bitişi ve erişkinliğe geçişin arasındaki yaşadığım şu anda, umuttan çok keder, mutluluktan çok hüzün var: hastalıklı bir halet-i ruhiye. Hasta insanları ve onların çevrelerinde, hastalıkları ciddileştikten sonra hızlanan, aceleci hayatı kıskanmışımdır. O hasta adamın kısa bir süre sonra ölebileceği gerçeği, çevresindekileri ona yaklaştırmıştır. İnsanlar ona verdikleri değeri görebiliyorlardır artık. Hayatımın son vakitlerinde de olsa böyle değer görmeyi isterdim. Bir yandan da düşünüyorum, hasta insana, ölmek üzere olan insana verilen değerin artmasının nedeni ona acınmasıdır. Acınmayı istemiyorum, lütfedercesine sevgi verilmesini istemiyorum. Hastalığın ilerlemesi durumunda gelişebilecek olaylar sırasında tanışabileceğim insanları merak ediyorum. Nühzet gibi bir kız olabilir mi acaba, diyorum. Komada olsam, kimler gelip bana neler anlatırdı, diye meraklanıyorum. Bunların haricinde söylemem lazım ki ben hep bir hastalıktan öleceğimi düşünmüşümdür, üstelik 30 yaşında. Belki bir karaciğer kanseri yüzünden 3-4 ayda eriye eriye öleceğim. Bir yandan istiyorum da böyle ölmeyi, sonun böyle olmasını. Kitaptaki hasta çocuğun 2 ayağının iyileşmesi bu nedenle hoşuma gitmedi: hayatının aşkını bulması ve üstüne hastalığının iyileşmesi bana fazla iyimser geldi. Leyla ile Mecnun ya da Ferhat ile Şirin'inkiler gibi kavuşamamaları bana daha anlamlı gelirdi. Çünkü o çocuğun ismi yoktu, benim ismim yazılsın diye yoktu, o çocuk bendim ve benim sonum böyle olamazdı. Hatta benim hastalığın ciddiyeti sırasında tanıdık kimsenin yanımda olmaması gerekirdi. Doktor öneren Paşa'nın, ilerleyen hastalıkla mücadelede yardımcı olan annenin, seviyorum diyebileceğim Nühzet'in olmaması gerekirdi. Benim ağır ağır ölmem gerekirdi, hastalığımı kimsenin son ana kadar anlamaması gerekirdi. Hastalık ilerledikçe insanların sayısının azalışını, vedalaşamayan dile inat, ölümümü haykıran gözlerini görmem gerekirdi. Ölüm beni benden almadan önce, yüzüne bakarak ölmek isteyeceğim hayatımın aşkının kafamdaki hayalini düşünürdüm sonra da hayatımın tümünü ve bir küfür ederdim içimden. Bu nedenle Dokuzuncu Hariciye Koğuşu'nun sonu benim sonum değildi. O, acı gerçekleri şimdiden görmesin diye kötü sonlu filmlerin sonunu değiştiren anne babaların isteyeceği bir sondu. Hangi çocuk, 15 yaşında bir çocuğun hastane yatağında bir başına öldüğünü duymak ister ki? Ama ben çocukluğum zamanında bile çocuk olmaktan çok uzaktım. Haliyle şu anda da çocuk değilim. Kötü denen o sonların yaygınlığının farkındayım ve benim sonumun da öyle olacağını biliyorum. Sevgilim ben bunları anlattığımda bana "Seninle evlenelim Kubilay, üniversite başladığında. Bu şekilde sana 'gidemezsin' demek istiyorum. Benden önce ölmeni istemiyorum." demişti. "Belki de çocuk yaparız. Bana olmasa bile ona bağlanır, onun için yaşarsın belki." diye de eklemişti. 3 Hastalıklı ruh halimin, kötü sonu delicesine arzulayışı beni yormuş belli ki. Bunu bana Peyami Safa'nın eseri değil, sonrasında sevgilimle aramızdaki konuşma gösterdi. Benim yapmam gereken ise, güzel bir sona ulaşmak adına, veremli ruh halimden kurtulmaya çalışmak ve beni deliliğe sürükleyen ufak koğuşumdan dışarı çıkabilmektir.