HALA BUGÜN

Çabuk geçmesinden sürekli şikayet ettiğimiz zaman var ya hani, işte o "zaman" akmasaydı ne olurdu? Biz daha fark etmeden ellerimizden su gibi kayıp gitmese, puslu bir gecenin ardından yeni bir günün güneşiyle uyanmasak nasıl olurdu? Bu düşünce kulağımda hemen o tik tak seslerinin yankılanmasına sebep oldu. Sabırsızca bekleyen parmakların masada oluşturduğu tıkırtılar ve saatin o hareket etmek bilmeyen yelkovanına kitlenmiş bir çift göz belirdi aklımda. Saniyeler ilerliyor, ilerliyor ama sonunda hiçbir yere varmadan başa sarıyor yeniden, hiçbir şey olmamış gibi sanki. Şimdi zamanı bir 810 yıl geri saralım. Henüz kestirmediği siyah uzun saçları olan, biraz huysuz ve inatçı, abisiyle oyun oynamaya bayılan, öğretmeninin fazlaca verdiği ödevleri hiç mi hiç sevmeyen küçük bir kız... Vaktini çizgi film ve bilgisayar oyunlarıyla geçiriyor genelde, ileride bunların yanına film, dizi ve çizimin de ekleneceğinden habersizce. O zamanlar istediğim şey de bundan pek farklı değildi aslında. Hep küçük kalayım, zaman aynı günde donup kalsın isterdim. (Ama tatil gününde kalsın ki okul olmasın.) Çünkü büyüyünce her şeyin yine eskisi gibi olmayacağı ihtimalinden korkardım. Hala da öyle sayılır. Gelecekten korkuyordum yani. İşte "Edge of Tomorrow" filmini izlediğimde, aklımın bir köşesinde tozlanıp unutulmuş olan bu duygu yeniden hayat bulmuş oldu. Birazcık daha farklı tabii. Aynı zaman parçasında tıkılı kalmak, defalarca aynı günü yaşamak ve bunun farkında olan kişinin bir tek senden başkası olmaması... Aslında önce eline çok iyi bir fırsat gelivermiş gibi oluyor insanın. Bonus zaman paketi gibi bir şey çünkü: Dünyada hiç kimsenin elinde tutamadığı o zaman parçası tamamen senin avuçlarının içinde ve sonsuz nicelikte. İstediğin gibi harcayabilirsin yani. Düşünüyorum da, ben muhtemelen bu ekstra zamanı yeni bir şeyler öğrenmeye harcardım. Mesela yeni bir müzik aleti çalmayı veya farklı bir dilde konuşmayı öğrenmek, daha iyi resim çizebilmek... Yani bu ayrıcalığı kendimi geliştirmek için kullanırdım. Çünkü her zaman, her şeyin daha iyisini yapabilmeyi isterim. Sanırım, pek iyi bir şey olmasa da, mükemmeliyetçiyim biraz. (Birazcık sadece) Zaten küçükken de vardı bende, yazımı beğenmeyince silip düzeltirdim defalarca. Şu an saçma geliyor tabii. Hala öyle olduğumu sanmayın sakın. Şimdiki belirtiler sadece bir çizimin üstünde saatlerce uğraşmak gibi şeylerden ibaret. Veya bu yazı için uğraşmam gibi. Neyse, geçelim bunları. Çünkü bir sorun var, ve bu faydalar onun yanında bir hiç. Sorun bu yaşanılan zaman aralığındaki olayların sürekli tekrarlanması, yani bizim davranışlarımız haricinde her şey sürekli aynı. Aslında ilk bakışta kötü görünmeyebilir. Bir düşünsenize aynı günü birkaç kere yaşadıktan sonra bir anda kahin oluverirsiniz. (Arkadaşınızın elindeki az kalsın üzerinize dökülecek sıcak kahveden ve mal olacağı onca zahmetten bir çırpıda kurtulmak, yoldaki küçük çocuğun kaldırıma takılıp düşmesine engel olmak, kaldırımda durup sevdiğiniz kedinin size attığı pati yüzünden bir daha aynı hatayı tekrarlamamak vb. gibi.) Ama bu rolün verdiği memnuniyetin pek uzun süreceğini sanmıyorum. Çünkü ben, bunların farkında olan tek kişi olduğum için elimden geldiğince kötü olayları da engellemeye çalışırdım. Ve engelleyemediğim kayıplar beni çılgına dönüştürürdü. Tüm sorumluluklar benim omuzlarımın üstünde. Tekrar tekrar aynı şey, ve sonucunda yine bir kayıp... Ama bence en büyük sorun yaşadıklarımızı hatırlayan kişinin sadece kendimiz oluşu. Anılar çok önemlidir benim için. Çünkü bizi "şimdiki biz" yapan onlardır. Her birinin bir katkısı vardır benliğimize. Ve bu yaşantıların unutulması düşünülemez bile, bir tanıdığımızın bizi unutması da... Yazıma filmi biraz aksiyon ve bilimkurgu seven herkese tavsiye ederek son vereyim. Gerçekten etkileyici. Seren Sonlu