MİDYE DOSTU KIZ

İnsanoğlu hemen hemen her konuda iki veya daha çok sayıda gruba ayrılabilme yeteneğine sahiptir. Örneğin, insanlar müzik konusunda sayısız gruba ayrılmışlardır. Türüne göre, sözlerine göre, diline göre, ruh haline göre... Fakat bu gruplar arasından iki tanesi başta gelir; müzik yapanlar ve müziği yaşayanlar. Üzülerek belirtmek isterim ki ben ikinci gruba dahilim. Bir insan müzik yeteneği açısından bu kadar yoksun olur mu? Bırakın şarkı söylemeyi, ilkokulda blok flüt bile çalamazdım. Kabul ediyorum, üzücü bir senaryo ama müzik yapamıyor olmam şarkılar dinleyerek büyülenemeyeceğim anlamına gelmiyor. Atalarımız "Müzik ruhun gıdasıdır." derken haksız değilmiş. Size son zamanlarda aşık olduğum bir eserden bahsetmek istiyorum. Aslında bu şarkı yeni değil fakat ben onunla yeni tanıştım. Ayrıca bu güzel baş yapıtımıza can veren insan yalnızca Türkiye'de değil dünya çapında tanınmaktadır. Hemen takdim edeyim; minik serçemiz Sezen Aksu! İsmi duyar duymaz yazımın depresif gideceğini düşünmüş olabilirsiniz. Kusura bakmayın, yanıldınız. Şarkımızın ismi "İzmir'in Kızları" olup beni derinden etkilemiştir. Çünkü hayatımda ilk defa bir şarkıyı benim için yazılmış hissiyatına kapıldım. Şarkıda geçen aile bireyleri bile hayatımla uyuşuyor. Babanın sert karakteri, annenin buram buram güç kokan betimlemeleri... Söz yazarımız sanki beni yakından tanıyor! Bu baş yapıtı bana bu kadar sevdiren sadece sözleri değil. Melodisini öyle güzel bestelemişlerki sizi bir diyardan alıp ötekine götürüyor. Her notasında ayrı bir tat alıyorsunuz. Melodi için sazların uyumundan çok sazların aşkı demek daha doğru olur. Baştaki kanun sesi eski İzmir'den izler taşıyor. Sanki dinlediğiniz an size buram buram deniz havası geliyor. Bu his beni günümüzden alıp adeta lise yıllarıma götürüyor. Dinlerken gözümde canlanan sahneyi biraz betimlemek istiyorum; Okuldan kaçmışız, İzban'ımızı yükletip karşıya geçip gelmişiz ve son olarak Kordon boyunda oturup çekirdek çitliyoruz... Betimlememi yaparken gözüme denizin mavisi takılıyor ve sonra tepeden tırnağa huzurla doluyorum. Belki bir zaman makinem yok fakat şarkılarım var. Beni ben yapan şarkılar... Şarkının benim üzerimdeki güzel etkilerinden bahsettik. Fakat her iyinin içinde bir kötü bulunur. Beni huzursuz eden noktalardan bahsetmek istiyorum. Bir şarkıyı kendime yakıştırıp dinlemek beni biraz aciz hissettirdi. Bunu yapan başka birinin olması gerekirdi. Beni benden çok sevecek biri ne zaman karşıma çıkacak? Bunu gerçekten çok merak ediyorum. Bazı kızlar hediye olarak takıdan, parfümden veya hoş bir akşam yemeğinden hoşlanır. Bende durumlar diğerlerine göre biraz daha değişiktir. Bana hediye olarak daha önce dinlemediğim güzel bir şarkının sunulması paha biçilemez. Keşke bu şarkıyı benden önce keşfedip bana sunan birisi olsaydı. İnsanın kanında bedevilik olunca böyle şeylere sadece filmlerde tanık olabilir. Aslında biri bana şarkıyla açılsa sonuçları çok hoş olmayabilir. Örneğin, o çok beğendiğim beyzade bana bir şarkıyla açılsa un çuvalı gibi çocukcağızın önüne düşüveririm. Bana yine hasret, bana yine hüsran... Ufak olumsuzluklar bir yana ben, bana şarkılar sunacak birini beklemekten asla vazgeçmeyeceğim. Atalarımız "Zengin olmak için para değil, sevgi lazım." demiş. Bu seferlik atalarımıza katılmıyorum. Bence zengin olmak için sadece sevgi yeterli değildir. Asıl önemli detay gözden kaçırılıyor. İnsanın umudu olmadığı sürece zenginliğinden keyif alacağı bir hayatı olamaz. Bir İzmirli olarak bu şarkı bana hitap ediyor ve bir gün bunu keşfedecek insan ellerinde çiçekler, kapımda sırılsıklam beni bekliyor olacak. Şehriban hanımın su yeşili gözleri kadar güzel olmasada benim kahverengi gözlerime tutuklu kalıcak...