GERÇEKLİĞİN DIŞINDA

Hiç bütün hayatınızın koca bir yalandan ibaret olduğunu hissettiğiniz oldu mu? Etrafınızdakilerin gerçek ya da sandığınız gibi olmadığını, bildiklerinizi başkalarının bilmediği ya da bilmek istemediğini... Diğer bir deyişle herkesten ayrı bir dünyada yaşadığınızı... Dünyanın en zor mücadelesi insanın kendi ile verdiği mücadeleymiş. Ancak bütün gerçeklik insanın kendi gerçekliğinden farklı, apaçık bir şekilde dururken, bu mücadeleyi vermek mümkün müdür? Kimsenin bilmediği bir dünyada yaşamak tamamen bir hastalıktan ibarettir. Zihinsel bir problem olsun ya da olmasın, kimsenin bilmediği bir hayat demek kendi algını kandırmak demektir ve bu hayatın sonuçları yıkıcıdır. İnsanın hemen kendini toparlaması gerekir. Bu ancak iki yol ile mümkün olabilir. Ya kişinin rızası olmadan kişiyi tedavi etmek ya da kişinin kendi kurduğu dünyanın yalan olduğunu ona kabul ettirmektir. Bazı insanlar buna karşı çıkar, kabul etmezler çünkü gerçek dünyanın kendi kurdukları dünyadan daha kötü olmasından korkarlar. Bırak en azından orda mutlu olsun, derler bu şekilde düşünenler için. Ancak mutluluğun yalan olanı gerçekten de yaşamaya değer midir ya da o kaderi uygun gördüğünüz insanın aklı başında olsaydı bunu ister miydi? İnsan ne olursa olsun mutlu olmak ister. Bunun yolu kendi kurduğu dünyada yaşamak, olmayan ama olmasını çok istediği insanlarla zaman geçirmek, belki de çevresindeki insanlara farklı anlamlar yüklemek ise, bana kalırsa kesinlikle istemezdi. John Nash de bu yüzden bütün gerçeklik gözünün önünde dururken, hayali arkadaşını bırakmayı reddetmemiş miydi? İnsan yaşarken fark etmese de mutlu olmak her zaman gerçek anlamda mutluluk getirmeyebilir. Kurgu bir dünyada yaşamak, gece rüya görmekten farksızdır. Rüyadan uyanmak istemeyiz. Fakat her güzel şeyin bir sonu olduğu gibi rüyaların da bir sonu vardır ve uyandığımızda keşke hiç uyanmasaydım, deriz çünkü gerçekler rüyadan sonra çok ağır gelir insana ve zarar verir. Ama bunun gerçekten de zararlı olduğunu düşünenler yanılıyordur. Gerçek belki de yaşamaya değer tek şeydir. Bir kelebek bile kozadan çıkarken çok zorlanır, çıktıktan sonra ise belki de dünyanın en güzel çiçeklerini görür. Bu, hayatımızda hiçbir güzel şeyin kolaylıkla olmadığının bir kanıtı değil midir? Hele ki hayatımızda yanlış bir şeyleri hatta belki de bütün hayatımızı değiştirmek istiyorsak kesinlikle uğraşmamız gerekir. Uğraşmak, emek harcamak acıyı da getirir peşinde. Her insan bu yükü tek başına kaldıramaz. Tek başına kaldıramayanlar için her şey kader ya da şanstan ibarettir çünkü herkesin karşısına Alicia gibi biri çıkmayabilir. John Nash kendisini öyle görmese de aslında şanslıydı. Alicia onun belki de hayattaki en büyük şansıydı; yükünü paylaşacak birini bulmuştu ve bu onun gerçeklere dönmesini sağlamıştı. Örneklerini sıkça görüp okuyorum aslında kendi görünmez dünyalarında yaşayan insanların. Varlıklı olduğu için kendisiyle arkadaşlık kuran insanlar arasında sahte bir mutluluk yaşayan zengin insanlar zenginliği onları terk edene kadar gerçeği görmüyor; para onları terk ettiği zaman etrafındaki herkes kendisi vebalıymış gibi ondan uzaklaşıyor. İşte o an saf gerçeklerle baş başa kalıyor ve tek başına bu yükün altından kalkamıyor insan. Bu yüzden, eğer bu gibi insanların karşısına Alicia gibiler çıkmaz ise gidecekleri yer hep aynıdır. Uçurumun dibidir gidecekleri yer. Fakat Alicia gibiler sadece yükümüzü paylaşırlar. Bundan sonrası yani gerçekliğe dönmek ya da dönmemek bizim elimizdedir ve dönmek istiyorsak yapmamız gereken şey aslında basit ama hayat kurtaran bir gerçeğe inanmaktır. Mantığımızdır bu gerçek.