YAŞAYAN ANILAR

Anılar her ne kadar geçmişte kalmış gibi gözükseler de aslında hala yaşarlar bizle beraber. Yaşadıklarımız geleceğimizi etkilemiştir ve anılarımız sayesinde biz, bugünkü biz olmuşuzdur aslında. Anılarımızın etkisi bu kadar büyük olsa da biz onları genellikle derinlere gömeriz. Geçmiş geçmişte kaldı gibi çok bilindik laflarla geçiştiririz veya zaten çoktan unutmuşuzdur yaşadıklarımızı. Bizi biz yaparlar ama biz onları bırakıp yaşadığımız ana dalarız. Yaşadığımız herhangi bir olaydan dolayı hatırlarız, kimi zaman yüzümüzde bir gülümseme belirir kimi zaman bir hüzün fakat sadece birkaç dakikadır hatırlamamız koskoca yılları. Geçmişte yaşananları unutanlara rağmen kimi insanlar anılarıyla yaşarlar. Belki de buna en güzel örnek yaşlı insanlardır. Geçmişteki güzel, hüzünlü duyguları çok iyi hatırlarlar, anılarını anlatırken adeta yeniden yaşarlar o anları. Bütün olayları detaylarıyla anlatabilir, yaşadıkları geçmişten övünürler ya da ders çıkarırlar pişmanlıklarından. Sürekli anılarıyla yaşamaları ve bu hatıralarını herkese anlatmak istemeleri anılarının onlara şu anki yaşamlarından daha çok mutluluk vermesindendir belki de. Yaşlılar anılarıyla yaşayan ve bundan mutluluk duyan insanlar gibi gözükürler. Evet, onların bu durumunu fark etmek kolaydır ve mantıklı birçok sebep bulunabilir bu duruma ama asıl ilginç olan her insanın içinde sürekli duran ve aklını kurcalayan anılarıyla mücadelesidir. Onlar da hatırlarlar yaşlılar gibi anılarını ama daha sessiz ve belki de kendilerinden bile gizleyerek yaşarlar bu anıları içlerinde. Kimi insanların hafızaları çok güçlüdür, birçok şeyi hatırlarlar hatta o anılara dair en küçük ayrıntıları bile. Ben o tarz insanlardan değilim. Çocukluğuma dair hatırladığım şeyler sayılıdır mesela. Diğer insanlar gibi arkadaşlarımı, onlarla oynadığım oyunları ve küçük kavgalarımı çok hatırlamam. Elbette yaşadığım ilginç ve büyük şeyleri hatırlıyorum bende etkileri çok büyük olduğu için. Tabii sayılıdır bu tarz anılarım hayatımdaki büyük olaylar oldukları için ama bazen öyle anılarım oluyor ki neden hatırladığımı bana nasıl bir etkisi olduğunu çözemiyorum. Küçük ve önemsiz bir olay gibi gözüküyor ama belki de o yaştaki ben için çok şey ifade ediyor. Aslında zor, karışık ve bir o kadar da önemli anılar bizim için. Neden hatırladığımızı bilmediğimiz veya bize etkisi nasıl olmuştur diye düşündüğümüz anılarımız... Belki de önce onları çözmemiz gerek kendimizi anlayabilmek için. Orhan Pamuk'un Kırmızı Saçlı Kadın adlı romanını okurken bu düşünceler aklımdan çıkmadı. Anılarımı her ne kadar yaşlılar gibi sürekli anlatıp yaşamasam da zihnimde ve ruhumda onlarla sürekli boğuştuğum gerçeğini fark ettim. Özellikle bu anıların benim pişmanlıklarım olduğunu ve bazılarını hiç kimseye dahi söyleyemediğimi anladım. Kitabın ana kahramanının yaşadığı kadar büyük olmasa da benim de yaşadığım ikilemler, belirsizlikler ve bunlardan doğan pişmanlıklarım var. Onları örtmeye, saklamaya belki de kendime unutturmaya çalışıyorum. Ben unutmaya, hiçbir şey olamamış gibi davranmaya çalıştıkça daha da çok hatırlıyorum aslında onları. Zihnimi daha da çok meşgul ediyorlar. Üstesinden gelip unutmaya çalıştığım şeyler daha da kalıcı ve benim için daha da zarar verici bir hal alıyorlar. Unutup hiç yaşamamışım gibi davranmaya çalıştığım anılarım ben fark etmeden daha da kalıcı ve önemli anılar oluyorlar benim için. Tabii kitabı okurken fark ettiğim bu gerçekle o anılarımı tekrar düşündüm. Unutmaya çalıştığım, kimseye söylemediğim hatta belki de kendimden bile gizlemeye çalıştığım... Arkasından başarısız olduğum ve bende daha çok yer edinen anılar... Onları unutmaya ve gizlemeye çalışıyor oluşum yaşadığım o anıları yani pişmanlıklarımı hatırladıkça kendimi daha çok üzeceğim içindir belki. Fakat ben o anıları tekrar tekrar canlandırıyorum unutmaya çalışırken. Bu durum her ne kadar kötü gibi gözükse de onları tekrar yapmamak ve hayattan ders çıkarmak için bir fırsattır bize belki de.