SÜPER ANNEANNE

Anne ve babadan farklı ama neredeyse onlar kadar çok sevdiğiniz, saydığınız birisi oldu mu? Benim 18 yıllık hayatımın yaklaşık 13 senesinin içinde bulunsa da hayatımı şekillendiren bir insan vardı. Neler öğrenmedim ki ondan. Matematik, fen gibi bilimsel temellere dayanan dersler değildi öğrendiklerim. İyiyi kötüden ayırmayı, doğruları ve yanlışları, insanın başına en kötüsü gelse de dik durmayı ve savaşmayı öğreten en bilge öğretmenimdi o benim. Ergenlik çağıma kadar benimle bıkmadan oyun oynayıp, her akşam benimle birlikte parka gelen belki de hayatta kazandığım ilk dostumdu. Beni gözünden sakınıp, koynunda uyutan ilk kahramanımdı. Bir insanın başına gelebilecek en güzel anıların temeliydi. O bir süper anneanneydi. Çağımızın en acımasız hastalığı aldı onu bizden. Doğum günümden bir hafta önce, bir eylül sabahında kapattı gözlerini. Son yemeğini de ben yedirmiştim ona. Midesi kabul etmezdi yemekleri ama benim elimden olduğu için zorlamıştı kendini. Son nefesini alırken annem yanındaydı. En son yanından bir an olsun ayrılmayan evladını gördü. Onun sonları bizim sonlarımız değildi ne yazık ki. Ne ben farkındaydım onun son yemeğini yediğini, ne de annem son bir bakış attığının farkındaydı. Tedavi sürecinde ve sonrasında hem anneannemin moralinin hem de hastanın ailesi olarak bizlerin moralinin yüksek tutulması; hastalığın atlatılmasında büyük rol oynadığı söylenildi. Ben de hep "İyileşecek!" dedim kendi kendime. Mezuniyetimde, düğünümde hep yanımda olacağına inandım. Aslında biliyordum bu hastalığın içten içe insanı çürüttüğünü ama ben tutunmuştum iyileşeceği umuduna. İçimde hep o umutla yaşadım. Hep iyi düşündüm. Anneannem de moralini hep yüksek tutmaya çalıştı. Bazen , bizimle kaldığı zaman, gece geç saatlere kadar konuşurduk. Ona moral vermemi isterdi. Ben de öyle yapardım. Karşısına oturup ona iyileşeceğini, her şeyin iyi olacağını söylerdim. Micheal J. Fox'un yazdığı İ ah Olmaz Bir İyimserin Maceraları adlı roman ise bana yaşadığım bu dönemi anımsattı. İyimser düşüncelerle hayattaki olumsuzlukları görmezden geldiğim o zamanları. Bugünlerin aksine bardağın boş tarafını değil de dolu tarafını görmeyi bilirdim. Şimdiyse sadece boş tarafını görebiliyorum çünkü başıma gelen her olayın sonu kötü bitecekmiş gibi geliyor. Ben yaşadım tutunduğun o umutların günü gelince darmadağın etmesi hissini. Öyle kötüydü ki onu yaşamak; o olaydan sonra belki de hiç iyi düşüncelere tutunup, umutlarla yaşamadım. O eylül sabahından sonra doğum günümü dahi kutlamadım. Çünkü anlamı yoktu benim için sevdiklerim eksikse. Mezuniyetimde, üniversiteye kaydımı yaptırdığımız günde gözlerim hep etrafta onu aradı. Sınav sonuçlarımı aldığımda elim hep telefona gitti. Aradığımda açıp beni tebrik edecekmiş gibi. Eksikliğini hissettim hep. Dolayısıyla yarım yaşadım hayatı. Aldığım nefesi rahat bir şekilde alıp verebiliyorken, yediğim her yemekten tat alabiliyorken düşüncelerimle zehir ettim her anımı. Kafamda türlü türlü senaryolar kuruyorum. Ne acıdır ki küçücük yaşımda hayata karşı çok daha ön yargılıyım. Temkinli attığım adımlar kimine göre bir güç, bana göreyse zayı ıktan başka bir şey değil. Bir kere korkularım yüzünden yeni yollara giremiyorum ya da şu ana değil tamamen yarına odaklanıyorum. Zihnimdeki o ses hiç susmuyor. "Yarın ne olacak?" sorusu beni yaşama karşı isteksiz hale getiriyor. Savaşmayı, dik durmayı, yaşama sevincini anneannemden öğrenen ben; bir anda bambaşka bir insana dönüştüm. Oysa bana anneannemden kalan tek miras ondan öğrendiklerimdi. Onun hatırasını yaşatmak adına ben de bir karar aldım. Tenim hala sıcakken yaşamdan keyif almaya bakacağım. Onun gerçekleştiremediği her şeyi ben onun için yapacağım. Onun Dünyadaki gözleri, elleri, duyguları, bırakıp gittiği her şeyiyim bundan sonra. Kırıyorum zincirlerimi. Anneannemle yaptığımız gibi umutlara tutunuyorum. İyiliklere, iyi düşüncelere...