Doğaçlama Bir Konser/ Yunus İnan

Müzik hayatımın vazgeçilmezlerinden biridir. Dinlediğim özel bir müzik tarzı yoktur fakat emek ve duygu içeren eserler beni etkiler sadece. Günümüz pop müziği veya bunun gibi ticari amaçlarla yazılan niteliksiz ve kendi içinde tekrar eden, yeknesak şarkılar bende pek hayranlık uyandırmıyor. Bir eserin eser olması için bence kendi içinde tekrar etmemesi, birbirini takip eden her dakikasında farklı duygular uyandırarak farklı diyarlara alıp götürmesi gerekiyor dinleyiciyi. Yeri geldiğinde insanı hüzünlendirmesi, yeri geldiğinde de insanı göklere çıkarıp bulutların arasında özgür bir kuş gibi havalandırması gerekir bir eserin. Bende en çok merak uyandıran eserler ise genelde doğaçlama eserler olur. Doğaçlamalar enstantanedir, bir anda çıkarlar ve o an kaybolurlar, bir daha ortaya konulmaları neredeyse imkansızdır. Bazen ben de gitarımla doğaçlama çalarım ve insanlar "Yunus, bu parça çok güzelmiş bir daha çalar mısın?" dedikleri zaman onlara doğaçlama olduğunu ve bir daha aynısını çalamayacağımı söylerim. Doğaçlama ağırlıklı müzik yapan en sevdiğim sanatçılardan olan Sarp Maden, Alp Ersönmez, Volkan Öktem ve bunlara ilaveten Telvin Trio'nun Ankara'da sahne alacağını öğrendiğim zaman bu etkinliğe bir arkadaşımla gitmek için büyük bir hevesle hazırlıklarımı yapmıştım. Kızılay'da Route adında bir mekanda çıkacaklardı. Bir taşla iki kuş vurmuş gibi hissediyordum ve bu müzik ziyafetini kaçırmayacağım için mutluydum. İlk önce Sarp Maden, Alp Ersönmez ve Volkan Öktem, daha sonra Telvin Trio çıkacaktı sahneye. İki grubun da tarzları doğaçlama temelli olmasına rağmen birbirinden farklı. Nasıl farklı olduğunu betimlemek isterdim fakat sözcüklerle anlatabileceğimi düşünmüyorum, dinlemek lazım bence. Sarp Maden ve ekibi gerçekten alışılmışın dışında doğaçlamalar üretebilen bir ekip. Benim ufkumun dışında ezgiler ortaya koyuyorlar ve daha ufkumun genişlediğini hissediyorum onları dinlerken. Şarkılarının isimleri bile alışılmışın dışında. Eğer bu ekibe ait bir albüm kapağına denk gelirseniz zaten anlarsınız. "Yıldıray Benzin", "Bobi", "Salça", "Büdüt" gibi parçalara sahip bir ekipten bahsediyoruz. Telvin Trio da doğaçlama temelli bir grup. Perdesiz gitarı dünyaya tanıtan ve perdesiz gitarın dünyadaki en büyük ustalarından olan Erkan Oğur bu ekibin gitaristi. Telvin'in eserlerinde perdesiz gitarın varlığı sayesinde parçalarda Türk ezgilerine rastlayabiliyoruz. Arkadaşımla konser yerine vardığımızda Erkan Oğur'a rastladık. Ak saçlı, aksakallı tonton bir dedeyi andırıyordu bu yetenekli adam. Konser öncesi onu çok rahatsız etmek istemedim ve arkadaşımla birer bira içip sohbet ederek konserin başlamasını bekledik. Konser biraz geç başlamıştı fakat buna değeceğini düşünüyordum. Sarp Maden ve ekibi sahneye çıktıklarında ilk önce uzun bir giriş bölümüyle başladılar konsere. Bu giriş bölümü basgitar ağırlıklıydı ve insanın içini kıpır kıpır eden bir ezgiye sahipti. Gitar ise hafiften triton ve azaltılmış (diminished) cümlelerle eşlik ediyordu. Daha sonra bu uzun girişin ekibin "Quartet Muartet" projesine ait "Bir İleri Bir Geri" adlı parçasına öncülük ettiğini sezmem uzun zaman almadı. Girişten sonra gitar ağırlık kazandı ve parça tamamen tanıdık bir şekilde ilerledi. Parçanın hangi parça olduğunu sezdirdikten sonra doğaçlama bölümüne geçtiler. Bu kısımda ilk önce davul ön plandaydı. Volkan Öktem davulu sanki bir çocuğu okşarmış gibi hafif fakat etkili bir şekilde çalarak gerçek bir sanatçı olduğunu ortaya koyuyordu. O an aklıma beni stüdyoya çağırdıkları zaman davula çekiçle çivi çakıyormuş gibi vuran ve bunu bir meziyet zanneden davulcular geldi. Ritim hızlanmaya başladı, gitar da karmaşık cümlelerle eşlik ediyordu. Şu an karmaşık bir ifade vardı parçada, sanki toplanması imkansız bir dağınık odadaymışsınız gibi veya çok zor bir sınavın ortasındaymışsınız gibiydi. Daha sonra parça çözüm noktasına ulaştı ve tekrar tanıdık parçaya ait ezgiler duyulmaya başladı. Uzun uğraşlar sonucu istediğini elde etmiş ve mutlu bir insan gibi hissettiriyordu bu kısım. Daha sonra çok uzun, geçiş mi yoksa parça mı oluğunu anlamadığım bir bölüm geldi, biraz hüzünlü ve romantik hissettiriyordu, o an zihnimde onun ilgisine karşılık göstermeyen bir kıza boynu bükük bir gül veren bir delikanlı portresi çizildi. Bu parçadan sonra ise başta bahsettiğim "Bobi" adlı parçaya geçiş sinyalleri veren bir kısım geliyordu. Bu parça bana her zaman gaz veren, hareketli bir parça ve ben bu ekibi ilk bu parçayla tanımıştım. Ekip üyeleri bu parçada bütün hünerlerini sergiliyorlardı ve eşsiz bir müzik ziyafetiydi. Neredeyse her gün dinlediğim bu parçanın canlı ve farklı bir versiyonunu dinlemek bana büyük bir haz vermişti. "Bobi" adlı parçadan sonra bir mola verildi. Arkadaşım gitmek zorundaydı ve Telvin'i kaçıracağı için biraz mutsuzdu. Yaklaşık on beş dakikalık bir aradan sonra Telvin Trio sahnedeydi. Başta bahsettiğim gibi Erkan Oğur perdesiz gitarıyla Türk ezgilerine yakın cümleler kuruyordu. Doğanın, Anadolu'nun içinde bisiklet turu atıyordum o an zihnimde. Ağaçlardan meyve toplayıp, dağ gezintilerine çıkıyordum. Telvin'in parçalarını önceden çok iyi bilmediğim için sadece ezgileri dinliyordum ve notaların beni akıntıda yüzen bir dal gibi alıp götürmesine izin veriyordum, ta ki şelaleden aşağı düşene kadar. Daha hareketli ve sert bir kısma geçilmişti, adeta suya yüksekten düşünce oluşan beton etkisi gibiydi. Konserin sonlarına doğru ise Volkan Öktem ile Turgut Alp Bekoğlu, karşılıklı davul solosu şeklinde atıştılar. Bu atışmalar hem seyirci için güzel bir şovdu, hem de iki müzisyen arasında başka kimsenin anlayamayacağı bir muhabbete vesile oluyordu. Birçok kez Can hocamla gitarla karşılıklı doğaçlama yaptık ve bu inanılmaz keyif veriyor. Kimsenin anlayamayacağı, iki müzisyen arasında şifreli bir dil gibi. Konser bittiğinde, her biri ayrı ayrı yetenekli olan bu müzisyenleri dinleme şerefine nail olduğum için çok mutluydum. İçimde hemen eve gidip doğaçlama yapma isteği vardı fakat saat bir buçuk civarıydı ve komşular birazcık kızabilirlerdi. Son bir kez boş sahneye bakıp, bu konseri unutmayacağımı bilerek eve doğru yola koyuldum.