Adımlar

1969 yılında Edward Lorenz ilginç bir teori ortaya atmıştır: Kelebek etkisi. Bu teoriye göre en ufak olay bir başka olayı, o da bir diğerini tetikleyerek çok büyük sonuçlar doğurmaktadır. Lorenz bu teoriye örnek olarak bir kelebeğin kanat çırpışının bir kasırgaya yol açabileceğini söylemiştir. İlk duyduğumda bana da ilginç gelmişti, hatta biraz da abartı. Son zamanlarda başıma gelen olaylar sonucu bu teorinin doğru olduğunu kendim de yaşamış oldum. Across The Universe aslında 2007 yılında ünlü gurup The Beatles'ın şarkıları ile oluşturulmuş bir müzikal. Lemur Sanat, bu müzikali uzun uğraşları sonucu tiyatro sahnesine aktarıp biz sevenleri ile buluşturmuştur. Peki, nereden geliyor bu kelebek etkisi? Bu müzikalin gerçekleşmesi gerçekten de ufak bir olay sonucu ya da bir kişinin verdiği rastgele bir karar sonucu mu ortaya çıktı? Aslında gerçekten de öyle. Bu projenin yapımcıları Bulutay Güneş ve Bengi Çiftçi ikilisi filmi izledikleri akşam bu film yerine başka bir filmi izleyebilirlerdi. Filmin gerçek yapımcıları yapacakları film için The Beatles'ın müziklerini seçmeyebilirlerdi ve film bu kadar tutmayabilirdi. Beatles'ın iki kurucu üyesi 1957 senesinde ortak bulundukları partide birbirleri ile karşılaşmayabilirlerdi. John Lennon partiye katılması için davet edildiğinde görmezden gelebilirdi ve Beatles hiç var olmayıp bu müzikal hiç gerçekleşmeyebilirdi. Sadece müzikal değil, benim müzikale katılmam bile bir anlık düşünülmeden verilmiş bir karar sonucu ortaya çıkmış bir olay. Arkadaşımın ertesi güne çok önemli bir ödevi olmasaydı bana o gün yemek yedikten sonra kütüphaneye uğramayı önermeyebilirdi. Bana önerdiğinde ben onu reddedip hayatıma bu müzikalin varlığından habersiz devam edebilirdim. Kütüphanede arkadaşım sinema biletini çıkartmak için gişeye gitmeyebilirdi. O telefonuna bakarken ben şans eseri bu müzikali görmeyebilirdim. Müzikalin olduğu gün sağanak yağmurdan dolayı başlamadan önce ucu ucuna yetişemeyip giremeyebilirdim bile salona. Hayat bu kadar tesadüfler, dış etkenler ile dolu iken nasıl oluyor da her şeyin istediğimiz gibi gitmesini bekliyoruz? Verdiğimiz en ufak karar bile dünyayı değiştirme potansiyeline sahip iken niye kararlarımızı bu kadar acele veriyoruz? Yemeği yemek için yer seçerken bile dünyada bir şeyi artık geri getirilemez bir şekilde değiştiriyoruz. Belki etkisi John Lennon ile Paul McCartney'in tanışması kadar büyük olmayabilir ama nereden bilebilirsiniz ki? Belki de hayatınızın aşkı ile o kafeteryada karşılaşacaksınız. Belki de oradan dönerken sizden yardım isteyecek kişi ömrünüzün sonuna kadar en iyi arkadaşınız olacak. Pek çoğumuz bu gerçeği düşünmeden yaşıyoruz ki bence doğru olan da bu. İstediğimiz her şeyi elde edemeyiz. Yazdıklarımın doğal bir sonucu denebilir bu aslında. Her şey birbirinden bağımsız gerçekleşirken buz dağının altından birbirine en sağlam bağlar ile bağlı olması her şeyin bir kişiyi mutlu edecek bir biçimde olmasını engelliyor. Bu durumda her şeyin istediğimiz gibi gitmesini ummamız da saçma geliyor kulağa. Pek çok üzüntümüz, hayal kırıklığımız da bu beklenti nedeni ile oluşmakta. Hayatta bazı şeylerin yanlış gidebileceğini, hatta bazı dönemlerde dibi görebileceğimizi de kabullenmemiz gerekiyor. Sonuç olarak yaptığımız her şeyin, ne kadar küçük olsa, bir sonucu var. Bu sonuç başka bir olayı tetikler, o bir diğerini, o da bir diğerini... Biz de bitmeyen sürece hayat adını veririz. Yaptığımız her hareket, her karar hayatın bir sonraki adımına götürür bizi. Bu adımher zaman hoşumuza gitmez ama ne yaparsak yapalım hayat devam ediyor ve bir sonraki adıma da devam edecek.