Yalnızsak bir nedeni var elbet

Bomboş bir hayatın içinde olmak ile bomboş bir hayata bakmak arasında aslında pek bir fark yoktur. İkisi arasında var olan ve genellikle insanların fark etmediği o ince çizgi ise, sadece insan beynindeki hüsran ve etkisidir. Bazen yaşadığımız sorunlar ve çektiğimiz acılar sanki ölüm ile ortaklaşmış bir yolda sürüklenircesine hüsrana uğratır biz insanları. Haliyle bu durum, insanlara yalnızlık senfonisini dinlettirir en derinden. Yalnızlık hissi, insanı karanlıklara sürükleyebilecek psikolojik bir duygudur. Elbette yalnızlık, kişiden kişiye değişir çünkü yalnızlığın nasıl yaşandığını insan kendi belirler. Ancak, yalnızlık huzur da verebilir insana. Bazen ise, yalnızlık korkudur; kaçıştır. Belki de insanın kendini bulması ve tanımasıdır yaşadığı müddetçe. İnsanın bilmediği, göremediği ve ihtiyaç duyduğu şeyleri yalnızlık kavramı ortaya çıkarır. İnsan sosyal ve aktif bir varlık olduğu için, insana insandan başkası yardım edemez, anlayamaz. Nedeni ise çok net aslında, paylaşmak. Duygularını belli etmekten çekinen bizim gibi toplumlarda, insanın yalnızlığını saklamasına ve geçen her an içinde kayboluşunu hissettirmemesine şaşırmak anlamsız olur. Çünkü, yalnızlık insanın kendini eksik hissetmesine sebep olur. Yani, ne mutluluğu ne de hüznü tam olur. İşte paylaşım tam da bu noktada yapılmadığı için, insana göre sahip olduğu her şey anlamsızdır, yarımdır. Kimi zaman ise, insanın kendi kendine yalnızlığa teslim oluşu, onu tek çözüm yolu olarak görmesi, insanı daha da derin bir kuyuya, karanlığa sürükler. Örneğin, başkalarına sinirlendiği için, belki de başkalarından korktuğu veya sıkıldığı için bu sürükleniş kaçınılmazdır insan için. İnsan ne sebeple olursa olsun yalnızlığı, kendine kendi uydurur. Yani, sürüklendiği o karanlık dünya onun için bir sığınak, onu koruyan bir güç halini de alabilir. Dediğim gibi belki de bu durumun nedeni, insanın yalnızlığı yaşarken kendi özünü bulmasıdır, onunla yüzleşmesidir. Böylelikle de insan yalnızken, o boş sandığı hayatı kendisi ile tamamlar. Ancak, yalnızlığın ürkütücü kolları her ne kadar ilk zamanlarda insana zevk verse de, zaman içinde bu zevk kendini fark ettirmeden insana ciddi sorunlar yol açabilir. Daha da netleştirmek gerekirse, yalnızlığı çöle benzetebiliriz aslında. Çölde esen o uğultulu rüzgar, uçsuz bucaksız kumlar ve dahası, insan için hiçbir anlamı olmayan ve insanın da onlar için hiçbir anlam taşımadığıdır. Fakat, rüzgar ve kumun getirdiği bütün bunaltılar kadar, çölde yeşil ve sulak bir vaha vardır. Bu vaha çölü anlamlı kılandır eğer o çöl aşılıp bulunursa. Böylelikle de vaha yalnızlığa son verecek olandır. Bazı insanlar yalnızlığın bir kader olduğunu savunur. Aksine, yalnızlık insanın kendi tercihidir. Yalnız dünyaya geliriz mesela. Ama şansı olan ikiz, üçüz bir şekilde de doğabilir. İnsanın tercihidir derken, ikizlerden biri ağlayıp bütün dikkati üstüne çekerken diğeri dünyaya gözlerini ağlamadan açıp uslu çocuk rolüne bürünür, ilerleyen zamanlar da hep aynı aslında. İçsel ve derin bir dürtü işte yalnızlık. Kalabalığın, gürültünün veya özenilen bir ortamın içinde bile gökyüzüne bakma ihtiyacı duyuyorsak, sessizliği dinlemek istiyorsak, yalnızlık sınavından geçmemiş ruhlarımız, bedenlerimize zarar veriyor işkence çektiriyor demektir. İnsan öncelikle yaşadığı bu işkenceyi, sahip olduğu sıkıntıyı dağıtmayı bilmezse hangi ortama girerse girsin, daha da bunaltıcı bir ruh haline girer. Nasıl ki sağlam konulmuş yükler geminin gidişine daha az engeldir, hasta bir insanın yerini değiştirmek de ona yapılacak en büyük kötülüktür. Bu yüzdendir ki kalabalıktan kaçmakla yalnızlığa bürünmek sorunu çözmez. Belki de çözüm, insanın içindeki kalabalıktan veya kendisini kendisinden koparmaktır. Yazımın başında belirttiğim hüsrana uğramak ve sonucunda yalnızlık ile baş başa kalmak tamamen insanın elinde olan bir durumdur. Bazı kitaplar vardır gereksiz bir cümleyle, hikaye ile veya olayla başlayıp, boş bir sayfayla biten. Belki, ilk okuyuşta sayfanın boşluğu tasarlanmamış bir son olarak algılanabilir. Ancak, o sayfayı takip eden sayfaların doluluğu gibi o sayfanın boş olmasının da bir kurgusu vardır aslında. Sayısızca sayfanın anlatamadığı veya tamamlayamadığı tek cümle, o boş sayfanın beyazlığında gizlidir. Yalnızlık da böyle işte. İnsan beynindeki çağrışımı yeni bir boşluğa sebep olacağı düşünülür fakat yalnızlık ile gelen o boşluk daima yeni yansımalara gebedir.