Bazı kurgular ütopik olsalar bile gerçekleşebilme potansiyellerini içerilerinde barındırırlar. Bir başka olasılık ise yaklaşık 70 yıl önce yaşanmış bir gerçekliğin tekrar yaşanmasının ihtimal dahilinde olmasıdır. 1948 korkunç totaliter devlet rejimlerinin yaşandığı bir dönemdir. Orwel 1984 adlı romanında bu gerçekliği dile getirmiştir. İlginç olan nokta roman yazıldığından bu yana on yıllar geçmesine rağmen bu rejimlerin yansımalarının demokrasiyi kılıf olarak kullanarak hala varlığını sürdürmesidir. Türkiye'nin de içinde bulunduğu bu sistemsel bozuklukların hükümsürdüğü ülkeler 1984'te çok güzel çözümlenmiş ve insanın göremediği gerçeklikleri simgesel olarak gözler önüne sermiştir. Türkiye ve Türkiye' deki devlet- iktidar algısıyla bire bir örtüştüğünü düşündüğüm bu roman mevcut durumun bir manifestosu durumundadır. Romanda partinin ' Savaş barıştır, özgürlük tutsaklıktır, bilgisizlik güçtür. ' sloganı günümüz baskıcı iktidar sahipleri tarafından farklı varyasyonlarıyla halka empoze edilmeye çalışılmaktadır. İktidarın propaganda aracı olarak kullanılan medyanın, büyük bölümü insan algısını yönlendirebilmek, gerçeklikleri unutturmak için hayatın her alanında aktif olarak kullanılmaktadır. İktidar bilginin güç olduğunun farkındadır ki savaşlarda ilk talan edilen yerlerden biri de kütüphanelerdir. Romanda da olduğu gibi bugün de totaliter, anti-demokratık rejimlerde en ağır suçlar düşünce suçlarıdır. Hırsızlık yapabilirsiniz, insan öldürebilirsiniz ancak iktidarı, rejimi eleştirmeye yönelik yapılacak daha düşünce aşamasındayken bile cezalandırılabilir. Türkiye düşünce özgürlüğüne son 15 yılda yaptığı 10. 000 üzerindeki siyasi tutuklamalarla verdiği önemi göstermiştir. 1984, baskıcı ve zulme dayalı bir politikayı benimseyen bir iktidarın çeşitli uygulamalarla nasıl bir korku devletine dönüştüğünün gerçekliğinin anlatıldığı bir romandır. Türkiye'de yaşayan bir insan bu romanı okuduğunda romanda yaşanılanların Türkiye'de yaşananlarla ne kadar paralellik gösterdiğinin fark edecektir. Güvenlik adına 2015 yılında alınması düşünülen 200 milyon lira bütçeli 315 toma ve 50 milyon lira bütçeli 1. 5 milyon gaz fişeği kapsülü acaba kime karşı kullanılacak bu geçekten düşündürücü. Kimin devleti?, Kimi kime karşı koruyacak? Sözde halkın güvenliğini, kamu düzenini sağlamak adına yapılan harcamalar hem birilerini zengin etmekte hem de alınan 'kamu güvenliği için araçlarla' halkı baskı altında tutmayı sağlamaktadır. Türkiye hukukun üstünlüğünün olduğu demokrasinin adaletin, eitliğin temel alındığı bir ülkedir yalanını uzun bir süredir sözlerde dahi göremiyoruz. Türkiye Cumhuriyeti'nin Cumhurbaşkanı Erdoğan' ın ' Kadın ve erkeğin eşit olması fıtrata ters ' açıklamasını okuyucunun yorumuna bırakıyorum. Telefonlar dinlenirken, anayasayla güvence altına alınmış olan özel hayatın gizliliği ihlal edilirken, özgürlük, adalet, gerçek bilgi gibi kavramlar gerçekliklerini kaybetmişken, insanlar aylarca ne ile suçlandığını bilmeden hapiste kalırken sanırım kimse bu sistemin veya iktidarın demokratik ilkeler doğrultusunda işlediğinden bahsedemez. Artık ülkede muhalif olan herkes bir davadan içeri alınmayı beklerken, Orwell' ın korku devleti 2014 Türkiye'sine çok güzel uyuyor. Bir gün dost olduklarıyla yarın aniden düşman olabiliyor. Suriye buna bir örnektir. Yaşananlara sözde tarafsız kalınması alttan alttan islami çetelere silah yardımı olmak üzere birçok yardım yapılması aslında her şeyin bir çıkar ilişkisi üzerine kurulu olduğunu gösteriyor. Kobane' de yaşanan insanlık dramına, Ezidi katliamına sessiz kalınması hiçbir şekilde demokratik ilkelerle bağdaşacak nitelikte değildir. Bir bilge der ki sahtekarlığın egemen olduğu dönemlerde, gerçekleri söyleyebilmek devrimci bir eylemdir. Eğer bilge'nin dediği doğruysa devrimci olmaya çalıştığımı söyleyebilirim. Böyle bir toplumda, Deniz' in, Mahir' in, İbo' nun yolundan yürümek devrimci bir yürek ister. Ateşten bir gömlektir, bedel ödetir. Buna rağmen o yolda yürüyenler gerçek devrimcilerdir. 1984 ütopyasından kurtulacağımız güzel günlere ... Mustafa Özgür Demiroğlu