Karanlıktan Aydınlığa

Her hafta klasikleşen sinema gecemizin geçen haftaki şanslı filmi Esaretin Bedeli idi. 94 yapımı ve 7 dalda Oscar a aday olan bu film haksız bir sebeple müebbet hapis cezasına çarptırılan ve önceki hayatında başarılı bir bankacı olan Andy nin hayat hikayesini konu alıyor. Bu muhteşem filmde, arkadaşlık, umut gibi kavramların yanı sıra yüksek korumalı bir hapishaneden kaçışın olağanüstü hikayesini bulacaksınız. Başkarakterin, Shawsank hapishanesinde dayak, aşağılama, işkence gibi birçok kötü muameleye maruz kalmasına rağmen hayata tutunabilmeyi başarması ve en kötü şartlarda bile ümidini yitirmemesi bana gelecek için umut depoluyor. Hapishane süresince diğer mahkumlardan Red ile arkadaşlık kuran Andy, cezaevi müdürünün para aklama faaliyetlerine yardım etmeye başladıktan sonra gardiyanlar tarafından korunuyor ve kötünün iyisi diye tabir edebileceğimiz bir hayat sürmeye başlıyor. Andy'nin haksız mahkumiyetindeki bu sabırlı tutumu özgürlüğüne ulaşma ve kaderini değiştirme yolundaki en önemli anahtarı oluyor. Her hafta yüzlerce mektup yazarak yönetimden biraz fon istiyor ve en sonunda elindeki kısıtlı imkanlarla hapishaneye bir kütüphane kurmayı başarıyor. Film boyunca Andy nin göstermiş olduğu bu muazzam çaba, akıllara hep aynı temayı getiriyor: umut. Film bittiğinde gözlerimden akan birkaç sevinç damlasıyla bir mahkumun hapishane sonrası hayatını düşündüm. Filmin son sahnesindeki gibi miydi gerçekten? Devletin iş ve kalacak yer vermesine rağmen, o kişinin yalnız kalacağını, sürekli hor görüleceğini, tabir-i caizse özgürlüğün içinde tutsaklık yaşayacağını düşündükçe derin hissiyatlara kapılarak kendime şu soruyu sordum: Sen ne yapardın? Komşum bir sabıkalı olsa küçük kardeşimi gönül rahatlığıyla dışarı salıverebilecek miydim? Ya da ben onunla arkadaş olduğumda içten içe ona karşı 2 şüphe beslemeyecek miydim? Dürüst olmak gerekirse, evet besleyecektim. Peki, o insan sırf hayatının bir döneminde hata yaptı diye ikinci bir şansı hak etmiyor mu? Hayatının yarısını mahkum olarak geçirmiş olan ve bu süreçte hapishanedeki kütüphaneden sorumlu Brook un, neden beraat etmek istemediğini ve sonrasında neden kendini astığını şu sözleriyle daha iyi anlıyorum: "Bu duvarlar acayiptir. Önce nefret edersin, sonra dayandığın tek şey olur..." Belki de onları dışarıda daha güzel bir hayat beklemiyordu ve o da bunun farkındaydı. Belki de biz "suçsuz ve temiz insanlar", önyargı zincirlerimizi kırmayarak hapishanelerden daha gaddarız. Filmi izlerken, Andy nin umuda dair yaklaşımı beni hapishanedeki diğer mahkumların düşündüklerinin aksine umudun kötü bir şey olmadığına, sokağı hayal etmenin ve bir umuda sahip olmanın yaşamak için yeterli bir mutluluk kaynağı olduğuna ikna etti. İnsanın asla kaybetmemesi gereken tek şeydi umut. Eğer bir hayale ve umuda sahip olmanın gücünü anlamak istiyorsak, ikna edici olacak olan şu konuşmaya bakmak yeterli olacaktır. 3 A: Müziğin güzelliği budur işte, kimse onu sizden alamaz (kalbini göstererek) Daha önce hiç müzik için böyle hissetmediniz mi? R: Ben gençken mızıka çalardım. Zamanla ilgimi kaybettim. Burada çok anlamlı gelmedi. A: Bana en çok burada anlamlı geldi. Bir tane alsan unutmazsın R: Neyi unutmam? A: Bakın arkadaşlar dünyada taştan olmayan ve kimsenin senden alamayacağı bazı şeyler vardır. İçinden alamayacakları ve dokunamayacakları bazı şeyler. Asla dokunamazlar. R: Ne hakkında? A: Umut R: Umut... Sana bir şey söyleyeyim, umut tehlikelidir! Umut bir insanı deli edebilir. İçerde iyi değildir. Bu fikre alışsan iyi olur. A: Brooks gibi mi? Brooks gibi hayallerimizden, özgürlüklerimizden ve umudumuzdan asla vazgeçmemeli ve hayata sıkı sıkıya bağlanmalıyız ki yaşamak için bir nedenimiz olsun. Umut içimizde ve biz izin vermezsek kimse bizden onu koparamaz. 4 Özetle iki saatliğine bu dünyadan kopup Andy nin dünyasına misafir olmak isterseniz, umudun bir hayatı nasıl değiştirdiğini ve parmaklıklar arkasında bile özgür bir yaşam sunabilecek gücü olduğuna inanmak isterseniz bu filmi muhakkak izleyin. Kapanış sözümü şu an benim için yol gösterici bir cümle olan şu satırla tamamlamak istiyorum: "Korkun seni mahkum eder, umudun seni özgür bırakır." Orkun Batuhan YILDIZ