NEDEN Mİ SEN?

Güneşin gözleri kamaştıran ışıklarıyla birlikte yeni bir sabaha merhaba diyorsun. Kalkmadan önce son günlerini şöyle bir gözünün önünden geçiriyorsun ki bu sabah seni o sıcacık yatağından kaldırıp hayatın serin fırtınalarına karşı ayakta durma gücünü verecek ne var diye. Derken aklına o geliyor. Kim mi? O işte! Kimseyle paylaşmaya kıyamadığın, gözünden bile sakındığın, elmanın diğer yarısı olarak nitelendirdiğin ve kalbinin büyük bir kısmını işgal etmiş olan o işte! İsmini bile söylemeye korkuyorsun nazar değmesin diye. Tam bu sırada garip bir şekilde afallıyorsun. Onun sana o mutluluk aşılayan yüzü aklına geldikçe hafif bir tebessümden alıkoyamıyorsun kendini. Bir yandan da o yüzü bir daha görememe korkusunun verdiği endişeyle içine bir titreme geliyor. Yataktan kalkar kalkmaz ellerin istemsizce telefonuna gidiyor. Belki mesaj atmıştır diye umutlanıyorsun bir an. Zaten seni her gün hayata karşı bir adım önde başlama ümidi veren de bu değil mi? Parmakların telefonun tuşuna doğru yaklaştıkça kalp atışlarının hızlandığını ve o yüzündeki aptal duyguyu hissedebiliyorum. İçinden bir ses yapma diyor. Yüreğindeki son umut parçaları da uçup gidecek belki o tuşa basarsan. Ama sen yoğun duygularına fazla dayanamayarak kalbinin ezici üstünlüğü karşısında aklına yenik düşüyorsun... Yine hiçbir şey yok! Gözyaşların bile durumu anlamış ki telefonun ekranını kapatıyor artık üzülme diye. Bugün diğer günler gibi pek de iyi geçmeyecek gibi duruyor. Pencereyi açıp da bir dışarı baksana ama! Gökyüzünün maviliği, kuşların mırıldanışları, güneşin tenini yakan sıcaklığı... Evet, biliyorum ki bunlar senin için bir anlam ifade etmiyor. Aşk denilen şey bir insanın gözünü bu kadar kör edebilir mi ki? Ben de neler diyorum. Sanki o gözüme inen karanlık perdenin arkasından hayatı hiç umutsuzca izlememişcesine... Onca uykusuz gecelerin yorgun sabahlarında seni düşünüp her şeye rağmen sana koşmaya çalıştığım o günler kalbimin karanlık köşelerinde maziye ayrılmış artık. Hatırlıyorum da seninle ilk günümü. O gözlerinin maviliğini, utanmaktan pembeleşmiş yanaklarını, o küçücük ellerini... Kalp dediğin atıyor zaten, marifet ritmini değiştirebilende. Yani sende. Şu an kendimi hiç iyi hissetmiyorum desem yine inanmazsın ama... Seni aklıma getiren her şey seninle birlikte o soğuk ve kasvetli geceleri, düş kırıklıklarını, gözyaşlarımdan dolayı güneşin parlaklığını göremediğim o günleri de kalbimin üzerine taşımaya gücümün yetmeyeceği bir yük gibi getiriyor. O zamanlar öylesine kolay yıkılıyordum ki adeta fırtınaya karşı ayakta durmaya çalışan çelimsiz bir dal parçası gibi. Nasıl ki insan gökyüzünün uçsuz bucaksızlığı karşısında küçük ve aciz bir canlı olduğunu anlarsa, güzelliğin de bende aynı şeyleri düşündürüyor. Ama bu kadar acımasız olamazsın! "Kendini sokaklara atmak isteyebilirsin. Ama sokaklarda dar gelecek sana tıpkı o koca yüreğinin çelimsiz vücüduna dar geldiği gibi." Bence bu sözler hayatta tutunduğu son dalın da kırılmaya başladığı anda çıkardığı çatırtıyı duyan birisinin masumane dudakları arasından dökülmüş tıpkı benimki gibi. Bazen öylesine hissedeceksin ki kendi yüreğini bile taşıyamayacak kadar küçülmüşsün bazen de o yüreğine sığmayacak kadar büyümüş. Sokakta yürürken diğer insanların yüzündeki mutlulukları gördükçe adeta onlardan tiksinmişcesine kaçmak, kalabalıkların arasında kaybolmak veya kalp atışlarınızı dinleyebileceğiniz kadar sessiz bir köşede ağlamak isteyebilirsin. Diğer insanları görmezden gelip onların tesellilerine de kulak asmayacaksın büyük ihtimalle. "Sağlık olsun, senden değerli mi boşver!" Sanırım bu sözler bana da artık anlamsız geliyor. Evet benden değerli o. Ben kendimi '0' gibi tek başına bir hiç olan ama diğerlerinin yanında onların değerini artıran bir şey olarak görüyorum. Adeta onunla varım. Tanrı duymamız için iki kulak, görmemiz için iki göz vermişken neden tek bir kalp acaba? Bir düşünsenize! Gidip diğer eşini bulun diye bence. Derken birden yağmur başlıyor. Diğerlerinin aksine siz kaçmıyorsunuz. Sanki yağmurun teninize değdiği her an arınıyormuşsunuz gibi tüm bu yaşadıklarınızdan. Ama ne kadar? Koskoca bulut bile gözyaşlarını sizden gizleyememişken... Unutmaya çalışırken bir andan da unutmaktan korkacaksınız. Gördüğünüz her kimseyi ona benzetmeye çalışırken bir yandan da kimseyi onun yerine koyamayacaksınız. Tüm bunlar tıpkı hamallarda olduğu gibi sırtınıza ağır bir yük vuracak ve hayata karşı dik durmakta zorlanacaksınız. O zaman kulaklığını tak ve hiçbir şeye aldırma. Adımlarını yavaşlat ve hayatın seni oradan oraya sürüklemesine izin verme diyebilirim. Biliyorum onun dudaklarından çıkan her kelime suya atılmış bir taş parçası gibi yüreğinde gittikçe büyüyecek. Ve tabii ki de güzel bir bahar gecesine serin bir hüzün getiren gözleri. Şu an fark edebiliyorum da bu satırları yazdıran ondan başkası değil. Belki hiçbir zaman sana sevdiğimi söyleyemeyeceğim. Bazen kendime bile söyleyemiyorum ki sanki söylersem bu emsalsiz büyü bozulacak gibi. Ama şunu da bil ki insanın kendini kandırması başkasını kandırmasından çok daha zor. Benim sadece iki elim var ama hayata karşı dört elle sarılabilmem için sana da ihtiyacım var. Şu an ileriye umutla bakabiliyorsam bil ki senin sayende. Sanırım asıl korktuğum şey seni sevmekten öte karşılık alamama ihtimali. Sadece seni alabildiğince sevmek istiyorum. Tek ihtiyacım olan biraz sen. Susmak, söylemeyip bu korkuyla sonsuza dek yaşamak bana göre değil sanırım. Ayrıca umudumu kaybetmeye de hiç niyetim yok. Eğer pes etmek isteseydim neden başlardım ki bu çetrefilli yolculuğa. Şimdi anlayabildin mi neden sen? TALHA BOZKUŞ