Hayal Şehri

Okuduğum romanda, Bu Roman O Kız Okusun Diye Yazıldı, İstanbul'da geçen bir aşk hikayesi anlatılıyor ve bundan yola çıkarak kendi İstanbul'umu yazmak istedim. İstanbul... Taşı toprağı altın denilen şehir. Yıllar boyu tüm dünya ona ulaşmak ve oraya sahip olmak için savaştı ve hala da İstanbul dünyanın en gözde şehirlerinden bir tanesi. Gün içinde milyonlarca insan İstanbul'a geliyor ve İstanbul'dan gidiyor. Şehrin içinde bile pek çok insan oradan oraya yolculuk halinde. Orada yaşayan insanlar genelde hızlı yaşamaya alışmış yorgun ve sürekli hareket halinde gibi görünüyorlar İstanbul dışından bakıldığında. Geçen haftalarda İstanbul'a seyahat ettim ailemle ve düşündüm bizler, yani İstanbul'da bulunan insanlar gün içinde bin bir türlü farklı ruh haline bürünürken; acaba İstanbul neler hissediyordu dedim. Geçen hafta yaşadıklarım belki çok küçük ama bana göre çok derin duygulardı. Ben her şehrin bir ruhunun olduğuna ve bunun orada yaşayanlara yansıdığına inanırım. Örneğin, Ankara insanı genellikle daha düzenli ve sakin bir yaşam sürerken İstanbullular da genelde daha gergin ve plansız yaşıyorlar. Bu nedenle, bana göre orada bulunduğum tarihteki gözlemlediğim İstanbul'u anlatmaya çalışacağım. Sonbahar, Teoman'ın da dediği gibi çok güzel İstanbul'da. Kimi zaman güneş açıyor şehir, kimi zamansa yağmurlu ama ne çok soğuk ne de çok sıcak. Bana göre yılın en güzel dönemidir sonbahar ve İstanbul hep içten içe çok sevdiğim ama bunu ona söyleyemediğim birisi gibidir. İstanbul hep ağrısı olan bir insan gibi sanki ama asla yaşlı değil, genç. İstanbul yüzölçümü olarak çok büyük olmamasına rağmen hemen her noktasında yaşam olan bir şehir. Bu nedenle diğer şehirlerimizden ayrılıyor. Milyonlarca insan bu şehirde nefes alıyor fakat yıllarca Boğaz'ı görmeyen yani ondan çok uzakta yaşayan İstanbullular da var. Bu kısım, İstanbul'un çalışan ve yorulan hep ağrıyan sırtı sanki. Arada bir o ağrı geçer fakat en ufak ani bir harekette kendini hatırlatır. İstanbul'da Boğaz'da yaşayanlar ise eğer onu bir kadın olarak hayal edersek, İstanbul'un güzel makyajlı ve bakımlı yüzüdür. Onu uzaktan gören herkes cazibesine aldanır ondan etkilenir ve ona sahip olmak ister, imrenir. Gerçekler ise çok daha farklı tabii ki. İstanbul da bunun farkında, kendi içinde sürekli gelgitler yaşarken o güzel yüzünü de asla yaşlandırmaması gerektiğini biliyor. Kimseye bunlardan asla bahsetmez. İstanbul'un sırt ağrısından başka sıkıntıları da var tabii ki. Nefes alamıyor İstanbul. Akciğerleri her geçen gün daha da kötüleşiyor. O siyahlığı hissediyor ciğerlerindeki. Yine de devam ediyor o sızıyı görmezden gelerek aynı hayatına. Belki de artık çok geç diye geçiriyor içinden, çok geç artık bu yaşamı değiştirmek. Öte yandan her gün yeni bilgiler ediniyor İstanbul pek çok sosyal ve kültürel etkinliğe ev sahipliği yaparken. Müzeleri, sergileri, konferansları çok başka diğer şehirlerden. Bunu biliyor İstanbul ve ondan öğrenmek isteyene de çok güzel bilgiler öğretiyor yani bir yandan eğitimci de. Güzelliğine ve cazibesine bunları da katıyor İstanbul. İstanbul karışık, belki de manik depresif. Aklı gidiyor bazen, bıktırıyor herkesi. Yalnız kalmak istiyor, kimseye kapısını açmıyor, soğusunlar istiyor ondan. Bazen de kıpır kıpır, canlı ve çok cezbedici. Kendini ona kaptırsınlar istiyor, çekiyor içine tüm iyilikleri ve kötülükleri. İstanbul kaprisli, onun istediği gibi davranmayanı çok zor durumda bırakıyor. Mesela, karşıya geçmenin bile bir saati var İstanbul'da. Eğer o çok yoğun saatlerde geçmeye çalışırsan hırpalar İstanbul, tekrardan soğutur kendinden. Daha sayılsa ne çok ağrısı ve ne çok güzelliği var İstanbul'un... ancak bunlar benim o kısa ziyaretimde hissedebildiklerim. Yani kısaca bana göre İstanbul... Her ne olursa olsun, İstanbul ona ayak uydurulabilirse dünyanın en güzel şehirlerinden birisi, ona aşık olmamak elde değil.