KEDİ RUHU

Kediler... Zarafet timsalleri, hayatın gizemli seyircileri ve özgürlüğün yegane sahipleri. Kendi anlamlarımı ve algılayışlarımı içeren bir sözlük yazsam, kediler için yapacağım tanım kesinlikle bu olurdu. Tanımımın onlara sunduğu ayrıcalıklardan da anlaşılacağı üzere, onları fazlasıyla seven ya da daha doğru bir tabirle kedici bir insanım ben. Yaratılmış her şeyin sahip olduğu özgün özelliklere hayran bir insanım. Her bir canlı sahip olduklarıyla ve evrende üstlendiği rolle yaşamını ve karakterini belirlediğine inanıyorum. Bu karakterler silsilesi içinde de kedilerin bilgeliğin ve dinginliğin temsilcisi olarak görüyorum ben nedense. Bu benzetmem sadece hayal gücüme dayanan sevgi sözcüklerinden ibaret değil aslında. Dikkatli bakarsınız belki bakışlarından bile anlarsınız bir kedinin umursamazlık içinde öylece seyrettiği ve sizin her gün, aynı saatte dikkatsizce geçtiğiniz sokağın aslında sadece bir sokaktan, kaldırımlardan veya duvarlardan ibaret olmadığını. Aksine, onların bu sessiz sakin oturuşunda yaşanmışlıkların seslerini duyan ve izlerini gören; size bir şeyleri hatırlatmaya çalışan var oluşlar ve düşünceler saklıdır. Bu da onları hayatın gizemli seyircileri yapıyor bence. Özgürlük ise doğalarından gelen başlarına buyruk tavırlarıdır. Bir sokağın en güzel manzarası, bir pencerenin önü, bir ağaç ya da bir ev. Bağlı olmayı sevmeyen ve istediği gibi davranan halleriyle özgürlüğü akla kuşların getirebileceği kadar getirenlerdir benim için. Enteresan gelebilir bu, evet. Uçmak değil ki bence sadece mevzu, nereye uçacağını bilmedikten sonra. İşte bu yüzden kediler diyorum. Yapmak istediklerini bilmek ve taviz vermemek isteklerimden. Tıpkı onlar gibi. Çünkü kendimi görürüm bu yaşayışta. Kendimi ait hissettiğim bir yerim vardır ama aslında tüm cadde, sokaklar hatta şehir benimdir. Kimseye eyvallahım yoktur bu yüzden belki de kediler gibi. Kendimden parçalar bulmak dışında onları sevmeyi, hatta öylece izlemeyi severim. Kulağa ilginç gelmiyor bu aslında estetiklerini ve güzelliklerini düşününce. Bulundukları yerlerle veya objelerle olan tamamlanışlarının sonuçları her zaman güzel sonuçlar doğurmuştur bu da bir gerçek. Sanatın onları bu kadar içinde barındırmasının nedeni bile görülebilir bu. Resimde, şiirde kendilerine bolca yer edinmişler; en önemli sanatçıların en yakın dostları olmuşlardır. Tamamlayıcıları demişken, bir şöminenin ya da sobanın yanıdır genelde yerleri. Sıcak severler, ne kadar soğuk ve uzak bulunsalar da. Sevgiyi ayırt edebilmeleridir belki de sevilmeyişlerinin nedeni. Nankör bulunurlar bu yüzden. Halbuki dürüsttürler. Sevmedikleri veya güvenmedikleri bir elin altına bırakmazlar kendilerini. İnsan önce kendini ve kendi nankörlüklerini düşünmeli aslında bu yüzden. Kitapların ve defterlerin en yakın tamamlayıcılarıdırlar ya da bir kütüphanenin daimi müdavimleri. İşte belki de bu yüzden her insanın kendisini bulabildiği hayvan değildir kedi, daha doğrusu anlayıp sevebildiği. Çünkü onlar düşünceli, ince zevkli ve bilgili insanların temsilcileridir genelde. Bu temsiliyeti sahip oldukları özelliklerle çok iyi taşıdıkları için, kedi bir kültürdür çıkarımı yaptığımda bu durum garip kaçmayacaktır benim gözümde. O zaman benim için sokakların ve evlerin müdavimleri, yaşamın küçük izleyicileri, özgür ve bir o kadar bağımsızken bir o kadar da zarafet göstergesi, narin sahiplerinin hayatımızda dolaylı ya da doğrudan bıraktığı etkileri, hisleri veya düşünceleri es geçmek ne mümkün. Kendi kedimin uyuklayan fakat bir yandan onaylarmış gibi beni izleyen bakışlarıyla beraber Haydar Ergülen' in bu durumu aslında ne kadar iyi özetlediğini görüyorum: Evler kedisiz yetim, Sokaklar kedisiz üvey sayılır. (35)