YARIM KALAN MELODİ

Küçüklüğümden beri müzik hayatımın ayrılmaz bir parçası olmuştur. Müziksiz bir hayatı hatta bir günü bile hayal etmem mümkün değil. Yaşamın telaşı ve koşturması arasında kafamı dağıtmama yardımcı olacak birkaç tatlı melodi olmasa her şey çok daha zor olurdu. Müzik ne olursa olsun sığınabileceğim bir kuytu benim için; mutluyken sevincimi arttıran, mutsuzken üzüntümü azaltan, öfkeliyken beni sakinleştirebilen, tam anlamıyla o an neye ihtiyacım varsa ona dönüşebilen bir liman. Hem tek başıma kalıp kafamı dinlemek istediğim günlerde, hem kalabalık içinde coşkuyla eğlendiğim anlarda yanımda. Hayatım boyunca kiminle, nerede, nasıl, ne yapıyor olursam olayım, değişmeyen tek şey müziğin yanımda olması. Müzik benim için notaların oluşturduğu bir ritim ya da kimi zaman duygusal kimi zaman isyankar sözlerden çok daha ötesini ifade ediyor. Bir kaçış, bir sığınak, bir kurtuluş bazen de bir hayal. Büyüdükçe müziğin rahatlatlatıcı, sakinleştirici etkisini birçok müzikseverle paylaştığımı farkettim. Müzik evrenseldi. İnsana huzur verdiği bilimsel olarak da kanıtlanmıştı. Özellikle klasik müziğin her yaştan insanın fiziksel ve zihinsel sağlığını korumaya yardımcı olduğu biliniyor. Müziğin ne yaşı, ne dili, ne ırkı yoktu. Dünyanın farklı yerlerinde farklı ritimler tercih edilse de müziğin olmadığı hiçbir yer yoktur. Hiç bimediğiniz bir dildeki şarkı sizi hüzünlendirebilir ya da neşelendirebiliyor. Müzik hayatımızın her anında, farkında olsak da olmasak da, yanımızdadır. Ve benim müzikle ilk tanışmam daha anne karnındayken olmuş. Daha kim olduğumun bile farkında değilken, müzik hep benimleydi. Özellikle klasik müziğin çocukluğumda bana huzur vermesinin nedeni ilk dinlediğim melodilerin ona ait olmasındandı belki de. Bu ilgim beni müziğin temel enstrümanı olduğunu düşündüğüm piyanoya yönlendirdi. Çoğunluğun aksine piyanoya ailemin ısrarı olmadan, kendi ilgim ve isteğimle başlamam, benim için bu öğrenme sürecini heyecan verici ve eğlenceli bir hale getirmişti. Üstelik seçimi kendim yapmış olmam bana ayrıca sonsuz bir özgürlük hissi de vermişti. Piyanomun tuşları ve ben notların gizemli dünyasına birlikte dalmıştık. İlk günden beri piyano çalmak içimi huzurla dolduruyor ve beni delicesine mutlu ediyor. Kısa sürede Beethoven, Bach, Mozart ve Haydn gibi bestecilerin kusursuz eserleri arasında kendimi kaybettim. Yüzlerce beste arasında beni en çok etkileyenlerden biri de Mozart'ın Requiem'i olmuştu. Requiem'in beni bu kadar etkilemesinin sebebi de sanıyorum Mozart'ın bu eserinin birçok duyguyu notalarında ustaca barındırması ve bunlar arasındaki geçişi kusursuz bir şekilde sağlamasıydı. Bay Mozart Uyanıyor1 adlı kitabı raflarda görmek beni bu nedenle heyecanlandırmıştı. Sayfaları hızla çeviriyor ve anlamaya çalışıyordum. Fakat bu bir Mozart biyografisi değildi. Düşünün, ünlü bir bestecisiniz, ölüm döşeğindesiniz ve ertesi sabaha kadar bile dayanamayacağınızı biliyorsunuz. Sevdikleriniz, sevenleriniz başınıza toplanmış bekliyorlar. Hepsinin yüzünde hüzün, gözlerinde yaşlar ve gözlerinizi yumuyorsunuz hayata... Ertesi sabah oluyor bir de bakıyorsunuz ki nefes alıyor, yaşıyorsunuz. Gözlerinizi açıyorsunuz ve kendinizi hiç bilmediğiniz ve tanımadığınız bir yerde buluyorsunuz. Üstelik yaşadığınız zamandan yüzyıllar sonradasınız. İçinizde bu bilinmezliğe karşı bir merak var ama aynı anda da korkuyorusunuz. Tanrının size bu şansı yarım kalan bestenizi tamamlayabilmek için verdiğini öğreniyorsunuz. Evet, bu senaryoda siz Mozart'sınız. 1 Eva Baronsky, Bay Mozart Uyanıyor, Kırmızı Kedi, 2015 Klasik müzik meraklılarının bildiği gibi muhteşem besteci Requiem adlı eserini tamamlayamadan hayata veda etmiştir. Yarım kalan eseri öğrencileri tarafından tamamlanmış olsa da, Mozart bitirebilseydi nasıl olurdu diye meraklanmaktan hiç vazgeçmedim. Herkesin hayata kattığı farklı bir anlam olduğundan sonsuzluğa gidişi de farklı olacaktır mutlaka. Kimi yalnızca yakınları tarafından özlenir kimileri ise milyonların kalbinde yer bulur. Herhalde sadece ünlü müzisyenlerin, bilim adamlarının, sanatçıların, siyasetçilerin değil sıradan insanların da korkusudur ardında tamamlanmamış işler, yazılmamış sözler, yaşanmamış mutluluklar bırakıp gitmek ve o son andan geri dönüş de yoktur romanların aksine. Nazlım Kutsi