Franz,

Bana uzun bir mektup yazmışsın, bir şans eseri okuma fırsatım oldu. Arkadaşın Max mektubunu okumuş olacak ki benim de okumam gerektiğini düşünüp elime ulaştırdı mektubunu. Duygularını aktarmış olduğun o sayfaları elimde tutmak, dürüst olmak gerekirse, beni biraz heyecanlandırdı. Senin de söylediğin gibi aramızdaki iletişimsizlik sebebiyle şahsi düşüncelerini çok duyma olanağım olmadı fakat sonunda sana ve kişiliğine dair cevapları bu kağıtlarda bulabilecektim. Nitekim, buldum da. Ve fark ettim ki, sen de benim dürüst, gerçek düşüncelerimi hiç duymadın. Senin yazdığın mektup kadar uzun ve detaylı bir cevap verebileceğimi sanmıyorum sana, zira sözcüklerle aram hiç senin onlarla olduğun kadar iyi olmadı. Dahası, yazdığın çoğu şeye tatmin edici bir karşılık verebileceğimi de sanmıyorum. Okudukça fark ediliyor ki gerçekten hatalı olduğum hareketlerim olmuş fakat yapım gereği onları asla kabullenip düzeltmek için bir girişimde bulunmamışım. Belki de seni en çok kıran da bu, aramızı düzeltmek için herhangi bir girişimde bulunmamış olmam. Yüz yüze konuşup özür dilemek kadar etkili olur mu bilmiyorum ama bu mektubu o girişim olarak kabul et, elimden bu kadarı geliyor. Yapım gereği hatalarımı kabul edemeyişimden bahsettim, bu konuya biraz açıklık getirmek istiyorum. Ne denilebilir ki, beni son derece başarılı şekilde gözlemlemişsin. Yazmakta olduğu kadar insan psikolojisini gözlemlemekte de başarılısın galiba. Bu özelliği kimden aldın İpek Atalay 21400993 bilmiyorum, benden olmadığı kesin, belki annenden. Evet, ben insanları gözlemlemekte pek başarılı değilim, bu yüzden seninle ilişkimde de başarılı olamadım. Kendi doğru bildiğimi yine kendi doğru bulduğum şekilde sana empoze etmeye çalıştım, yalan söyleyemem. Belli ki bu kendimce doğru bildiğim her şey sana göre o kadar da doğru değilmiş. Annenin beni seni yetiştiriş tarzımla ilgili birkaç kez üstü kapalı şekilde uyardığını hatırlıyorum. Tabi ki dikkate almamıştım. Ya da sana karşı eleştirel, kırıcı bir üslupla kurduğum cümleleri yarattığı duygusal yıkımı gözlerine yansıdığı zaman fark edememişim, şimdi düşününce anlıyorum sadece. Sizlere hep dediğim gibi, zor koşullarda yetiştim. Belki de çok klişe ve artık o kadar etkili olmayan bir savunma şekli bu kendimi ama çocukluğumu da yaşayamadım. Sizlere bu kadar yüklenmemdeki sebep belki de buydu: benden çok daha iyi koşullarda yetişip bunu takdir edecek şekilde davranmamanız. Geriye dönüp baktığımda, bir kez daha haklı olduğunu görebiliyorum. Sizin yetiştiğiniz yıllar benim yetiştiğim yıllarla karşılaştırılamaz ve sizden o zamanlar beklediğim davranışlarda bulunmanız da istenecek bir şey değil. Aslında, düne kadar da hala böyle düşünüyordum, sonra mektubunu okudum. Ama baksana Franz, şimdi hatalarımı, belki hepsini olmasa da bir kısmını, daha açık bir şekilde görebiliyorum. Bunu benden beklemezdin herhalde, hatalarımı görebileceğimi. Belki de mektubunu bu yüzden bana ulaştırmak istemedin yazdıktan sonra, haklısın. Yine de seninle ve kardeşlerinle bir türlü kuramadığımız o sağlıksız ilişki canımı o kadar yakıyordu ki, bir şekilde değişmem İpek Atalay 21400993 gerekti. Bu da senin mektubun sayesinde olacakmış demek ki. Hala fikrimin değişmediği tek bir konu var: evlilik. Fevri davrandığını düşünüyorum, o kızlar seni mutlu edemeyeceklerdi. Belki bu konuda annene danışmak istersin, eminim sana veya bana söylemeye korktuğu, işine yarayacak önerileri vardır, onu dinle. Ama tabii ki, evlenmeni isterim, bir aileye, bir yuvaya sahip olmak dünyada sahip olacağın en güzel duygudur. Oluşmasına benim sebep olduğum ve sende yerleşmiş bir takım kişisel özellikleri bu saatten sonra silmem ne yazık ki mümkün değil fakat belki de konuşup kırgınlıklarımızı yok etmek istersin. Senin aksine, ben bu mektubu sana yollayacağım. Herkes hata yapar, lütfen bunu unutma. Cevabını bekliyorum. Baban Hermann Kafka