KÜÇÜK ŞEYLER, BÜYÜK MUTLULUKLAR

Küçüklüğümde hep Polyanna gibi oldugumu söylerler. Her şeyde bir güzellik görmeyi, en ufak şeyden bile mutlu olmayı ve değerini bilmeyi öğretmiş ailem bana. Ufak bir not kağıdına yazılı sevgi sözcükleri, mutfaktan gelen yemek kokuları, bakkaldan alınmış bir şeker ya da sakızdan çıkan resimli bir kağıt... Mutlu etmeye yetermiş beni bunlar. Ardından fark ettim ki zamanla kaybetmişim bu özelliğimi. Her şeyin en pahalısını, en lüksünü arar, sever olmuşum. Pahalı çantalar, saatler, parfümler... Sadece bunlar mutlu eder olmuş beni, parayla satın alınabilecek şeyler... Geçen gün Petra Hartlieb tarafından yazılan Hayallerimin Kitapçısı adlı kitabı okumamla eski günlere olan özlemimi hatırlamış oldum. Kişisel değerlerimi gözden geçirmemi sağladı ve hayatta öncelik verdiğim şeyleri tekrardan sorgulamama neden oldu bu kitap. Hayatta değer verdiğimiz şeyler neler? Para, güç, güzellik... Bütün hayatımızı bunlara sahip olmaya adıyor, sahip olmayınca da mutsuz oluyor, kendimizi yıpratıyoruz. Adeta birbirlerimizle yarışıp daha güzeli, daha lüksü ve daha iyi arıyoruz sürekli. Elde edince de istediğimiz şeyi, sıkıyoruz. Mutlu olmak günden gün zorlaşıyor. Parayla satın alınmayan şeyleri değerli, mutlu olmaya değer bulmuyoruz. Geçen bir arkadaşım, ailesinin ona istediği çantayı alamayışlarından dert yanıyordu. Ama hiçbir zaman bir ailesi olduğu için şükreden birini görmedim. Ya da kendisi çalışıp almanın yanı sıra, sevgilisinin ona hediyeler almasını bekleyen kişiler mi... Bir sarılma ya da öpücükle kaçımız mutlu olabiliyoruz? Bir başka örnek ise mutluluğun sadece arabayla sağlanabileğini düşünenler mesela. Güç sadece para mı? Elde ettiklerimiz ya da edebiliklerimiz mi? İşte bu ve benzeri soruları kendime sorunca halime iyice üzüldüm. Memnuniyetsiz ve mutsuz biri olmuşum. Huysuz ve hiçbir şeyden keyif almayan, etrafına da bunu fazlasıyla yansıtan biri... Maddiyatın hayatındaki yerini tekrar sorgulamamız ve her şeyin buna bağlı olmadığını görmemiz lazım. Oysa ki mutlu olunacak onca manevi şey var. Bir çocuğun gülümsemesine neden olmak, yaşlı bi teyzeye poşetlerini taşımakta yardım etmek ya da küçük kardeşle oyun oynayıp zaman geçirmek. Büyük beklentilerle yola çıkınca mutsuz oluyoruz, umutlarımızın kırılmasının yanı sıra bu süre zarfında kaybettiklerimizi fark etmiyoruz. Bunun yerine zamanı daha verimli kullanıp mutlu olmaya odaklasak kendimizi her şey çok daha güzel olacak. Ya da bunun yerine sadece anın keyfini çıkarsak? ... Kendimizi mutlu etmenin en basit yolu birini mutlu etmekmiş, anneannem hep böyle derdi. Komşu çocuklarına kendi yaptığı börekleri dağıtıdı. Ona göre birinin gülümsemesine neden olmak dünyalara bedelmiş. Bu bile onu mutlu etmeye yeterdi. Ne kadar değerli olduğunu şimdi fark ediyorum söylediklerinin. Kaçımız ailemizle geçirdiğimiz keyifli zamanları hatırlıyor? Gözlerimizi kapatıp anıları canlandırdığımızda bu anılardan kaçı güzel, sakinleştirici? Genellikle kavgaları, tartışmaları, mutsuz anları anımsıyoruz. Ya da ben fazla pesimistleştim. Polyannacılık oynayıp her şeyin güzel tarafında yaşayalım demiyorum ama bunları daha fazla görsek o kadar çok şey değişecek ki... Bir kitap okuyunca hayatı değişmez insanın elbet, ama bakış açısı değişebilir. Benim için de öyle oldu. Hangi ara bu hale geldiğimi sorgular oldum ve bu sürece girmek benim için sağlıklı olacak. Farkındalık sahibi olup bu konudaki duyarsızlığımı törpüleyebilirsem çok daha mutlu ve huzurlu biri olabilirim, olabiliriz. Maddiyatın hayatımızı bu hale getirdiğini ve farkındalıkla bunun üstesinden gelebileceğimizi bilmeliyiz hepimiz. Bu sistemin içerisinde eski güzel ve gelecek günlere odaklanmaktansa anın mutsuzluğuna kapılıp kendimizi kaybediyoruz ama aslında mutlu olmak çok kolay ama görebilene.