Kolay Hayatın Büyük Dertleri

Hayatım ne kadar çok problemle dolu! Evin, okulun derdi, tasası bitmiyor. Haftanın beş günü sabah erkenden kalkıp stres yuvası okula gitmek zorundayım. Haftasonlarımı da ödev yapmakla, sınavlara hazırlanmakla geçiriyorum. Sadece bununla da kalmıyor, ev de tam bir kabus. Patlayan su borularıydı, geciken faturalarıydı, arızalanan internetiydi... Bazen tek yapmak istediğim şey kaçıp gitmek. İlginçtir, evden okuldan uzak kaldığım zaman ise beni bir özlem sarıyor. Eşyalarımı bir düzende tutabilmek, kıyafetlerimi dolaptan alıp dolaba koyabilmek ve istediğim zaman gidip yatabileceğim hazır bir yatağın olması... Burnumda tütüyor hepsi. Okul için de durum benzer. Belirli bir rutinimin olması, geleceğim için çalışıyor olduğunu bilmek bana kendimi tamamlanmış hissettiriyor, yaşamıma değer katıyor. Bunları bilmeme rağmen hala bazen o uzaklaşma isteği beni ele geçiriyor. Çünkü biliyorum ki nasıl olsa istediğim zaman bunlara dönebileceğim. Ancak hiç durup da düşündüğüm olmadı, evimi okulumu edebiyen kaybedersem, elimin altından çekilip alınırsa ne olur diye. Ben varlıklarının yarattığı sorunları odak noktam yapıp söylenirken yokluklarının sebep olacağı trajediyi aklıma bile getiremiyorum. Nasıl da arlanmaz bir şımarıklıktır aslında bu! Benim bütün dünyam benden koparılırsa ne olur? Taşınmak için yeni bir ev bakarken hangi şehir, hangi semt demek yerine belki bir gün hangi köprünün altında uyayabilirim diye sorabilirim. Bir kış gecesi ısınmak için altına girdiğin battaniye hafif mi olsun yoksa kalın mı diye seçim yaparken kendimi bir gazete kağıdından medet umarken bulabilirim. Evet basit, ucuz bir gazete kağıdını artık okumak için değil ısınmak için kullanmak durumunda kalabilirim. Yastığın soğuk tarafını bulmaya çalışmak yerine, hangi taş daha az pütürlü diye bakınabilirim. Akşam yemeğinden sonra hangi tatlıyı yesem diye düşünürken karnımın gurultusunu bastırmak için kendimi çöpleri karıştırıken bulabilirim. Bugün kendi ayaklarım üstünde durabiliyorken yarın yoldan geçen bir yabancının merhametini ummak zorunda kalabilirim. Şimdilerde mucize dendiğinde aklıma lotodan büyük ikramiye çıkması gelirken yabancı bir adamdan 10 lira istemişken 100 lira vermesine mucize diyebilirim. Kendi elimde olmadan, başkalarının çıkardığı savaşlar yüzünden tüm hayatım tepetaklak olabilir. Bu durumun gündemdeki örneğini görmek zor değil. Suriyede de insanlar iç savaş yüzünden evlerinden koparılıyor, kaçmalarına sebep olunuyor. Onları gördüğümde ise öyle bir tutum sergiliyorum ki sanki onlar, uzak durulması gereken, bulaşıcı hastlıklı, tehlikeli insanlar. O insanların da kısa bir süre önce benimki gibi bir yaşamları olduğunu düşünemiyorum. Benim de bir gün o insanların düştüğü duruma düşebileceğimi göremiyorum. Her ne kadar okuyan, düşünceli insanlarla iletişime geçen, empati kurmaya çalışan bir insan olsam da bunu başarabildiğimi söyleyemiyorum. Empati kurmak neden bu kadar zor? Etrafıma bakıyorum, sahip olduklarıma ve olmadıklarıma bakıyorum. Sonra empati kurmaya çalışıyor ve başka insanların elinde olmayanlara ve acılarına bakıyorum. Bir olayın ne kadar acı olabileceğini anlıyor ve karşılaştırma yapabiliyorum. Ancak bu kadar. Kısa bir süre geçiyor ve ben yine yokluklarında mumla arayacağım basit şeyler için şikayet etmeye yeniden başlıyorum. Ya insanın doğası böyle ya da benim. Bir olay benim başıma gelmedikçe onun yaratacağı etkiyi tam anlamıyla kavrayamıyorum. Veyahut, bir şeyi kaybetmeden onun gerçek değerini anlayamıyorum. Bunun en bariz örneği hayatımdan kayıp giden insanlar. Anlamsız sebeplerle küstüğüm en yakın arkadaşımın değerini ertesi hafta bu dünyadan çekip gitmesiyle anladım. Onu bir daha hiç göremeyecek olmak, daha önce önemli bulduğum küsme sebeplerinin aslında ne kadar anlamsız olduğunu bana öğretti. Bu durum hayatımdaki her şey için geçerli: evim, okulum ve fuzuli dertlerim. Temennim, zamanın bana hayatımdakilerin değerini, onları kaybetmeden öğretmesi. Mertcan Temel