TÜKENİYORUZ

Tüketiyoruz. Düşünmeden, sonu ne olur demeden bitiriyoruz önümüze gelen her şeyi. Savaşlar çıkardık önce, birbirimizi öldürdük. Birbirimize saygı duymayı unuttuk, sevgiyi kaybettik. Çok kaptırdık kendimizi modern dünyaya; sosyal medya, telefon derken insanlarla iletişim kurma yeteneğimizi kaybettik. Moda takip etmekten, herkes gibi giyinip herkes gibi konuşmaktan benliğimizi yok ettik. Öldürdüklerimiz, kaybettiklerimiz, unuttuklarımız, yok ettiklerimiz yetmedi şimdi de içinde yaşadığımız gezegeni tüketiyoruz. Kendi topuğumuza sıkıyoruz aslında ama farkında değiliz. Farkındaysak bile harekete geçmiyoruz. Korkarım bu hızla tüketmeye devam edersek, gelecek nesillerimizin nefes alabilecekleri, yaşayabilecekleri ve içinde ölebilecekleri bir dünya kalmayacak. Zehra Nur ÇETİNEL 21502970 Her geçen gün katledilen ormanların yerine yeni ve lüks konutlar yükseliyor. Betonla kaplanan yeşilliklerin üzerinde son model lüks arabalar geziyor. Her geçen günle birlikte bir canlının daha yaşam alanı insanlar tarafından zapt ediliyor. Her tarafımızı cansız, ruhsuz betonlarla kapladık; bize nefes olan ağaçları bile acımasızca kestik. Ne zaman gerçek anlamda farkına varacağız içinde bulunduğumuz tehlikenin merak ediyorum. Gelecek nesiller için olan endişem geliyor aklıma bu resme bakarken. Henüz beş yaşında olan kardeşimi düşünüyorum. Onun büyüdüğü dünyanın nasıl bir yer olacağını merak ediyorum. Pek umutlu değilim geleceğimizden. Zaman geçtikçe her şeyin iyiye gitmek yerine daha da kötü olduğunu görüyorum. Ben küçükken, yani bundan on dokuz yıl önce rahatça sokaklarda oynayabildiğimizi hatırlıyorum. Annelerimiz hiç korkmadan gönderirdi bizi parkta oynamaya. Komşularımızın evine giderdik komşu çocuklarıyla eğlenmek için. İnsanlar birbirine güvenirdi, kapılarımızı kilitlemezdik dışarı çıkarken. Şimdi her şey çok değişti. Birbirimize olan güvenimizi tükettiğimizden beri ne komşuluk kaldı ne de dışarda oynayan çocuklar. Korkar olduk birbirimizden, ne komşuluk bağı kaldı ne de aile bağı. Bir tek çocuklar aynı kaldı. Çocuklar, hepimizin ortak noktası. Hangi anne ve baba sevmez ki çocuğunu, hangi anne ve baba evlatlarına güzel bir gelecek kurmak istemez? Ama dünyamızın bu derece kirletilmesinden ve küresel ısınmadan en çok etkilenecek olanlar onlar. Halbuki en masumlarımız ve güzel bir dünyada yaşamayı en çok hak edenler de onlar. Ne yazık ki annelerinin, babalarının, dedelerinin, ananelerinin ve ablalarının onlara bıraktığı dünya, pek de içinde yaşamak istenilecek türden bir yer değil. Gelecek kuşaklara zaten çocukların savaşlarda öldüğü, güven denilen bir şeyin kalmadığı ve insanların iyice kötüleştiği bir dünya bırakıyoruz; vakit geçirmeden harekete geçelim de en azından nefes alabilecekleri bir atmosferleri ve suyundan faydalanabilecekleri gölleri, dereleri ve kaynakları kısaca üzerinde yaşayabilecekleri dünyaları olsun. Artık bir şekilde "Dur!" demeliyiz doğanın bu şekilde katledilmesine. Hepimiz ufak da olsa bir adım atmalıyız. Durumun ciddiyetinin farkında olmayanlara da fark ettirmeliyiz. Öncelikle birer birey olarak ciddi önlemler almalıyız. Ben de çok yaşadım, çok duydum o yüzden biliyorum ne kadar çok Zehra Nur ÇETİNEL 21502970 kişinin "Ben dikkat etsem ne değişecek sanki?" diye düşündüğünü. Hepimiz teker teker böyle düşünmeyip dikkat etsek, özel arabamızı kullanmak yerine toplu taşıma kullansak mesela ya da su israfı yapmamaya dikkat etsek değişir. Asıl sen öyle düşünüp dikkat etmezsen, ben öyle düşünüp dikkat etmezsem nasıl düzelecek bu düzen? Unutmayalım, biz sadece yaşadığımız dünyayı tüketmiyoruz aynı zamanda kendi kendimiz tükeniyoruz. Henüz keşfedilmiş başka bir dünya yok. Gelin hep birlikte gelecek nesillerimize, kardeşlerimize, çocuklarımıza ve torunlarımıza yaşanabilecek bir dünya bırakmak için çabalayalım. Kendi hatalarımızın bedelini onlara ödetmeyelim.