SEYİRCİ

Kitap listesinden kendime uygun kitapları seçmeye çalışırken buldum "Olağanüstü bir Gece"yi. Açıkçası kitabı kısa olduğu için aldım. Hemen okuyup yazarım diye düşündüm. Seçtiğim kitapları okumadan geçmek istemiyordum. Kaçırmak istemiyordum onları fakat bu, nedenini bilmiyorum ama Bilkent'e geldiğimden beri çok kez yapmış olduğum bir şeydi. Karar verdim. Bu kez yarım kalmış bir kitap daha bırakmayacaktım. Bu yüzden bu kitabı aldım. Kitaptaki kahraman lüks hayatının içinde kaybolup gitmiş biri. Duyguların getirdiği heyecanını yaşamayı unutmuş.. Bunun farkına varması zaman alsa da hayatını değiştirecek o günü yaşayabiliyor en sonunda. Kitabı sevmemin nedenlerinden biri de karakterle, tümüyle olmasa da çoğunlukla, aynı istekleri paylaşmam: Hayatı "tam anlamıyla" yaşamak ve tekdüzelikten kurtulmak... Duygusuz geçen yaşam, hayatın bize sunduklarını kaçırmamıza neden oluyor. Gözümüzün önünde, apaçık bir şekilde duran şeyleri görmezden gelmeye başlıyoruz. Geçip gidiyor günlerimiz. Sıradanlaşıyor ve biz bunun farkına bile varamıyoruz. Arkamıza dönüp baktığımızda başkalarına anlatabilecek bir anı bile bulamamışsak yaşamımız elimizden kayıp gidiyor olabilir. Bu yüzden korkusuzca yaşamak gerekir Bir hareketin üzerinde çok fazla düşünmek bize pek bir şey katmaz. Hatta vakit kaybıdır. Hayatımızı her zaman güvenceye alamayız. Her hareketimizle planlamaya çalışırsak tesadüflerin ve sürprizlerin getirdiği mutluluğu tadamayız hiçbir zaman. Hem neden güvenceye almaya çalışalım ki? Neden bunu yapıyoruz? Pişman olmamak için mi? Pişman olmamak mümkün müdür gerçekten? Bana göre bir insan "ben hiç pişman olmadım bu hayatta" diyorsa, hayatı yaşamamıştır. Korkaktır hatta. Binlerce kez pişman olandan daha korkaktır. Risk almamıştır çünkü. Kendi seçtiği hayatı yaşamaz, önüne sunulan hayatı yaşar ve bunu sanki kendi seçimiymiş gibi anlatır. Kayıp hayatını sanki kendi seçmiş gibi benimser. Kendini bile inandırmıştır hatta belki buna. İşte bu durum bence en tehlikelisi. Farkına varmadan gelip geçen günlerine son verme şansı yoktur artık ancak eğer farkına varırsak işte o zaman şanslıyızdır. Her şey farkındalıkla da bitmiyor maalesef. Farkındalık sadece ilk adım. Zor olan harekete geçebilmek. Harekete geçmek için gereken o zor ama en gerekli adımı attıktan sonra gerisinin kendiliğinden gelişeceğini düşünüyorum. Kitaptaki ana kahraman bunu başarabilen insanlara iyi bir örnek. İlk adımı kötülük yapmak olsa da yine de bir adım. Kötülük yapınca içindeki kıpırtı ona yaşamaya devam ettiğini hatırlatıyor. Kötücül bir duygu yaşamasına karşın, bu duygunun getirdiği heyecanın peşinden gidiyor. Öğle vakti başlayan bu heyecan akşama kadar devam ediyor. Sürüklüyor onu. Peş peşe yaşanacak olan olayların başlamasına öncülük ediyor. Yaşama olan bakış açısı değişiyor en sonunda. Kitabı okurken kendi yaşadığım bir olayı hatırlattı kahramanın başından geçenler. Bakış açımı çoğunlukla değiştiren ilk olay yalnızlık, ikincisi de heyecandı. Yalnızlık olaylara dışarıdan bir seyirci gibi bakabilmemi sağladı. Bir an için yaşamımdan sıyrılıp ona yukarıdan bakabilme ve onu eleştirebilme fırsatı verdi bana, kahraman da bunu yapabilmiş biri; Heyecan da kendimi geliştirmemi sağladı. Korkmamak için zorladım o an kendimi. Pişmanlıktan korkmamak için, fakat ben sadece farkına varıp adım atmaya karar verme aşamasında kaldım. Her ne kadar pişman olmaktan korkmamak gerekir; hayatı tam anlamıyla, korkusuzca yaşamalıyız desem de bunu uygulayabilmeye en çok özenen insanlardan biriyim. İçimdeki sürekli susmak bilmeyen eleştirel yanı ortadan kaldırabilmeyi çok istesem de yapamadım bunu hiçbir zaman. Bu yanı içimde tutmaya devam etmem de hayatın hepsini değil ama birazını elimden kaçırmama neden oldu. Şuan ki hayatımı kum taneleri gibi düşünüyorum. Parmaklarım açık elimde tutuyorum. Birazı parmaklarımın arasından kayıp gitmiş olsa da avcumun içindekileri hala kaybetmedim. Kalanları kaybetmemek için de gereken cesaretin içimde olduğunu biliyorum, tıpkı "Olağanüstü bir Gece"deki kahramanda olduğu gibi. Aslınur İnalcı