GÜNAHKAR, İNANANVEŞAŞKIN

Hiç kendi içinize yolcuğa çıktınız zamanlar oldu mu? Eğer olduysa daha iyi hayatlar yaşamak için hangi sınıfa koydunuz kendinizi bu yolculuktan sonra? Hayatımı istediğim gibi akıl ve mantığımla yaşıyorum, Tanrı'ya aldırmıyorum yani ben bir günahkarım mı dediniz kendinize? Yoksa Tanrı'nın mükemmelliğine ve varlığına kefilim ben inananlardanım mı dediniz? Havva'nın Üç Kızı romanındaki kızlar, Şirin, Mona ve Peri, gibi ''Bir günahkar, bir inanan, bir de şaşkın.'' (Şafak 2016, 356) diye kendinizi sınıflara koyarken şaşkın tarafınızı unuttunuz mu yoksa? Eğer unuttuysanız eksik hissetmediğiniz mi hiç? İçinizde avaz avaz sessiz çığlıklar atan, o şaşkın tarafınızı henüz fark etmediniz miyoksa? Şirin gibi günahkarlardanım ben, hayatın beyazını kaçıranlardan, çünkü bir yanım Tanrı'nın sadece insanların kendi kendilerine yarattığı bir fetişten ibaret olduğuna ve daha iyi hayatlar yaşamamıza bir katkısı olmadığına inanıyor. Genelde fetişleri insanlar yaratır ve inançlarını onlara bağlarlar peki ya Tanrı mı insanı yarattı yoksa insan mı Tanrı'yı? Hayatı boyunca acıyı ve sevinci, tüm duyguları tadar insan. Bazı anlarda bu duygular o kadar aşırı noktalara ulaşır ki, insan bilinçaltında bu duygularla nasıl başa çıkacağının yollarını arar farkına varmadan. Mesela insan ölümün kendisine verdiği o tarif edilemez, içine sığamayan kederi, üstünü yırtıp, saçını başını yolarak içinden atmaya çalışır. Bu yaşadığı travmadan kurtulmak için bazı semboller yaratır. Yani insan başa çıkalamayacak duyguları sembolize edip, basitleştirir ve böylece duygularıyla baş eder. Tanrı adını verdiği sembol ise bu kederle başa çıkabilecek gücü kudreti olan bir varlıktır. İnsan artık her üzüntülü anında Tanrı'yı hatırlar, biraz olsun ferahlatıcı düşüncelere kavuşmak için. Tanrı' ya sığınarak gerçekleştirilen her eylem aslında duygularla başa çıkmak için bulunan çözümlerin bir simgesidir. Benzer şeyler sevinç duyguları içinde geçerlidir. Mesela insan içine sığmayan sevincini sembolize edip, basite indirgeyerek adaklar adar, kurbanlar keser böylece içine sığmayan duygularla başa çıkar. Başka bir deyişle, Tanrı insanın kendisi için yarattığı bir yardım kaynağıdır. Yani başa çıkma eylemini gerçekleştirende, Tanrı'yı yaratanda insan olduğundan O'nun varlığının hayatı daha iyi yaşamamızabirkatkısı yoktur. Diğer yanımsa Mona gibi inananlardan, hayatın siyahını kaçıranlardan, kusursuz olan Tanrı'ya ve O'nun eğer biz düzgün olursak bize mükemmel hayatlar vereceğine inanıyor. Her gün vücudumuzun, dünya ve evren düzeninin ne kadar mükemmel yaratıldığına fakat mükemmel işlemediğine tanık oluyoruz. Bu mükemmel işlemeyişte Tanrı'yı suçlamaktan ve yok saymaktan vazgeçmeliyiz. Descartes'ın tanımındaki gibi etrafımızda mükemmel bir şey görmediğimiz halde bizde mükemmellik kavramının var olmasının nedeniTanrı'nın varlığının ispatıdır çünkü Tanrı mükemmel olan tek valıktır. Biz mükemmel olmadığımız için yaptığımız işler ve yaşadığımız hayatlarda mükemmel değil fakat Tanrı mükemmel olduğu için tasarladığı evrenin ve içine koyduklarının yaratılışı mükemmel. Eğer kusursuz Tanrı'nın yarattığı kusursuzluğa karakterimizle, hayat tarzımızla uyum sağlarsak, kendimizi düzeltirsek bizdedaha iyi hayatlar yaşayabiliriz. Günahkar ve inanan taraflarımın arasında, bana hem siyahı hem beyazı yakalatarak daha iyi bir hayat vaat eden üçüncü bir yanımın varlığını farkettim geçenlerde; ne Tanrı'sız ne de Tanrı ile yapabilen şaşkın yanım, içimdeki Peri. Sürekli vicdanınızın ve merakınızın ortasında kalmak, hayatınızı bir kargaşaya çevirir. Ben bu kargaşaya, kararsızlığa tahammül edemediğim için artık zar atarak yaşıyorum hayatımı. Eğer çift sayı gelirse akıl ve mantık yani merak kazanır, eğer tek sayı gelirse kalp kazanır, yani vicdan. Mesela geçenlerde yolda mendil satan küçük bir kız gördüm. Hemen çıkartıp para verecekken sokağın başında bizi izleyen, yüzünde meymenet olmayan bir adamı gördüm. Sonra anladım ki eğer ben bu parayı bu kızcağıza verirsem parayı bu adam alacak. Önemli olan adamın parayı alması değil, önemli olan para verenler var diye adamın bu kızı bu halde yaşamaya zorlamaya devam edeceği. Aklım ve mantığım dedi çek git ama vicdanım rahat vermedi. Zar attım bende tek sayı geldi. şimdi ben günahkar mıyım o parayı verip o kızı o hayatı yaşamaya mahkum edenlerden biri oldum diye? Yoksa ben inanan mı oluyorum yoksul ve muhtaç birine yardım ettim diye? Ben nerdeyim, hangi taraftayım yani? Siyahın ve beyazın, günahın ve sevabın tam ortasındayım, bugüne kadar içimde hiç farketmediğim bir diyarda ; Araf'tayım, tıpkı Peri gibi. Ama rahatsız değilim bundançünkühayatı iyi yaşamak, siyahıda beyazıda yakalamak, farkındaolmaktır. Uzun sözün kısası, ben herkesin, bana yardım eden bensem Tanrı ne demeye var diye isyanlarda bulunan bir günahkar, Tanrı'm sen bana mükemmelliği verdin, kendimi düzeltip buna uyum sağlayacağım diye dualarda bulunan bir inanan, bir de günah ve sevabın ortasında kalmış bir şaşkın tarafı olduğuna inanıyorum. Henüz birçoğumuz farketmesek bile hepimizin birAraf'ı var. Hayatı tam ayarında, günah ve sevabın arasında yaşayabilecekken, kendimizi ben günahkarım ben inananım diye kısıtlayıp hayata at gözlükleriyle bakmak niye? Belkide bu sınıflandırmayı yapmak yerine akıl-mantık ve vicdan arasındaki bu kargaşayla nasıl başa çıkabileceğimiz bulup ve ortada bir yerde yaşamayı öğrenirsek mükemmel olmayan hayatlarımızı biraz daha iyileştirebilir, siyahsak beyazı, beyazsak siyahı, gri olarak yakalayabiliriz.