Henüz Değil!

Pazartesi sendromu derler bilir misiniz? Bu sendromdan haberdardım, ama şu yaşıma kadar tanışmamıştık. Belki de bu tanışma, birçok öğrenciden farklı olarak seve seve gittiğim okul yıllarından dolayı bu kadar gecikmişti. Ne yazık ki, bu sendrom programlama dersinin laboratuvar uygulamalarında tanıştırdı kendisini bana. Her pazartesi aynı hayal kırıklığı ile yurda dönüyor ve kararlarımı gözden geçirdiğim o buhranlı anlar başlıyor. Şu sorular zihnimi işgal ediyor: "Yanlış tercih kurbanı mıyım? Gerçekten seviyor muyum mühendisliği ya da yapmak istediğim meslek bu mu?.. " Adam Phillips'in Kaçırdıklarımız: Yaşanmamış Hayata Övgü kitabı, buhranlı anlarımın birisine denk geldiği için bu kadar dikkatimi çekti. Sorularıma verdiğim cevaplarımın buram buram pişmanlık koktuğu bu buhranlı anlarımda, bana "kaçırdıklarım"dan bahseden bir kitap, sakinleşmem bir yana pişmanlık duygumu daha da körükledi. Bir yerde hata yaptığımı düşünüyordum ve sorularla kalabalık zihnim, "nerede hata yaptım acaba?" sorusuna da yer ayırmak zorunda kalmıştı. Hatam kendimi tanımaktan korkmam ve kendim olamamamdı. "Peki neden kendim olamadım?" sorusunun cevabı ise bir Bollywood filmiydi. Büyük bir ilgiyle izlemiştim Aamir Khan'ın 3 Aptal filmini. Orada tutkulu bir mühendis rolünü canlandıran Aamir Khan, bu karakteriyle beni öylesine derinden etkiledi ki, öyle bir mühendis olabilmek için biyolojiye olan ilgi ve kabiliyetimi görmezden geldim ve zorlanarak yaptığım matematik ve fiziğe yöneldim. Adam Phillips'in de kitabında bahsettiği gibi belki de biyolojiye olan yatkınlığım bana büyük fırsatların kapısını açabilecekken, ben basit bir ilüzyona kendimi kaptırmıştım. Kurma bir hikayenin ana karakterine olan derinden bağlılığım ve hayranlığım şu an belki de hüsranım ve pişmanlığımın tek nedeni konumunda. "Yaşam, insanlar öyle her istediklerini elde edemedi diye değil, arzuları kendilerine zarar vermeye başladığında, istedikleri şey katlanılmaz kayıplara gebe olduğunda trajik bir hal alır." diyor Phillips kitabında ve benim içinde bulunduğum durumu tek bir cümleyle özetliyor. Aslında bu cümleleri yazarken içten içe kendime kızmıyor değilim. Henüz pes etmedim, kendimi filmin en bilinen repliği "Aal izz well!" ile motive ediyorum, ayrıca şu an sahip olduğum imkanları, eğitim gördüğüm ortamın ayrıcalıklarını tekrar tekrar gözden geçiriyor, bu yüzden de biraz şımarıklık yaptığımı hissediyorum. Büyük bir çelişki denizindeyim ve dalgalar bazen pişmanlık kıyısına bazen de sabır kıyısına sürüklüyor beni. Çelişki, pişmanlık ve eser miktarda özgüven... Hayat beni hangi kıyıya kalıcı olarak sürükler, bunu tam olarak kestiremiyorum, ama bildiğim ve kendime kızdığım en büyük hatam, kendimi tanıyamamam. Bu noktada kendimi aynı zamanda çaresiz de hissediyorum; çünkü Phillips bu kitabında çareyi yas tutmak olarak gösteriyor. Yas tutmaksa bu noktada seçmeyi arzulayacağım son çare olsa gerek, çünkü yas tutunca pişmanlıklar ortadan kalkmayacak, belki daha da kalıcı hale gelecek. Ben ise kendimce çareyi kaçan fırsatları kovalama ve yaşanacak hayata övgü olarak nitelemek istiyorum. Kendime bu hususta örnek alabileceğim tek kişi ise Hacettepe Tıp Fakültesi'nden 4. sınıfta ayrılan ve Boğaziçi Felsefe Bölümü'ne başlayıp başarılı bir şekilde bitiren Muhammet Maşuk Şimşek1. Bu kitaptan hareketle, Maşuk Şimşek'in kendini tanıma fobisini yendiğini ve çoğumuzun kale dahi almadığı bir bölümü insanlara rağmen seçtiğini görebiliyorum ve başarısını da kendini tanımasından ötürü olduğunu düşünüyorum. 1 Muhammet Maşuk Şimşek'e dair ayrıntılara buradan ulaşabilirsiniz : http://haberler.boun.edu.tr/tr/haber/bogazici-universitesi-2016-mezunlarindan-basari-hikayeleri. Kendime yeni yol haritası... Yılmamalı ve sabır kıyısına bir şekilde çıkmalıyım. Mühendislik tutkumu her şeye rağmen diri tutmalı, her zorluğu aşılması ve aşılırken öğretici rol üstlenen birer aşama olarak görmeliyim. Eğer bu da fayda etmez ve yaşam trajik bir hal alırsa, hayattaki en büyük fobisinin farkında olan ve kendini tanımaya başlayan ben, yeni Muhammet Maşuk olmaya hazırım.