Sayın Heves

Kadınlar oje sürmekten hoşlanır. Sonra tırnaklarındaki o renkleri değiştirmekten. Ojeleri çabuk çıkınca mutsuz olurlar, çıkmayınca da sıkılıp kendileri çıkarırlar. Satın aldıkları an ona uygun kıyafet seçeceklerdir, zamanla oje kıyafete göre seçilir. Erkekler arabalara tutkundur. Önce arabalarını sever sonra otururlar koltuğa. Onlara laf söyleyebilirsiniz belki(!) ama arabalarına asla. İlk günki gibi bakarlar ona hiç eskimemeliymiş gibi ilgilenirler ki sahiden de eskimez. Sonra bir gün daha yenisiyle değiştirirler. Tüm ilgi bu sefer "yeni gözdeleri" üzerindedir. Yaşlılar çocuklar bir şeyde inat ettiklerinde "hevesini alsın bari" der, heves alınacaksa beklenir; küçükler istekleri yön değiştirince "hevesim kaçtı" der, tüm ısrarları susturur. Sonra da kolay kolay karşılarına geçip "ama" diyemezsiniz. Yeni iş bulursunuz çok hevesli şekilde gidersiniz, bir kız seversiniz seversiniz sonra elde edince kaçar ya hani bu, kim bu Heves? Bu sürekli adı geçen Heves kimlerdendir, necidir pek bilinmez. Dillerden dile dolaşır durur da kimse sormaz nereden geldiğini. Eskiden beri duyarız ama hiç irdelenmez. Bazıları heves için bir duygu der, bazıları ise sanrı... Tartışmalar var bittabi fakat kesin sonuca ulaşan yok. Gerçekte böyle bir duygu var mıdır, varsa biz bunu nasıl hissederiz bilmiyoruz. Nitekim heves diye adlandırdığımız bu şeyin aşk, sevgi ve hissettiğimiz bütün duygulardan önce geldiğini daha bebekken öğrenmişliğimiz var. Her manevi sözün önce heves olup olmadığı olgusu tartışıldı. Çikolata istediğinizde ona duyduğunuz aşktan önce çikolataya olan hevesiniz ön plandaydı. Bir şeyin heves olması o şeyi arzu etme sürenize bağlı devam etti yıllarca. Mesela dans etmek istiyorsan ama inat etmeye kararlı değilsen, hevestir o işte. Aynı zamanda bir karar almak istersiniz ama önce ölçülüp tartılır heves olup olmadığı. Çabuk geçerse vazgeçmiş olmanız göz önüne alınmaz. Hevestir o. Sadece maddi uğraşlar gibi de düşünmeyin. Aşık oldunuz ama kız da biraz esmer. Sarışın makbuldür ya bizim toplumumuzda. Az bulunan özdür ne de olsa(!). Hevestir o zaman. Sakın panik olmayın oğlumuz aşık olmuş diye. Heves. Hele gelini gözünüz tutmadıysa... Kimse demez ki çocuğum bağlanmış, aşkından da ölüyor. Ne zaman kaçmak istediğiniz bir konu olsun heves der kaçabilirsiniz. Sadece kaçmakta değil başaramamakta heves. Çalışıp yapamamakta heves. Çünkü takdir edilmez boşa atılan kulaçlar. Onlar bir kenara atılır ve sizi izler. Yalnız başarı merdiveninde somut izler bırakanlar artı puan alır bizim çevremizde. Tam da bu yüzden bir işi başardıysan da o işin içinde heves yoktur. Derler ya komşu gezmelerinde "Bizim çocuk mimar oldu. Çok başarılı Safiye Hanım. Hevestir gelip geçer sandık ama başardı." Çünkü algı hep gelip geçici şeylerin istenmeyen şeyler olmasına odaklı. Peki heves gerçekten kötü mü bu kadar? Hevesliysek bir işte gelmez mi sonu? Bıraktıysak birini yarı yolda Carmen gibi ölüm müdür cezamız? Bizim tutkulu çingenemiz vazgeçmişse Don Jose'den hevesi geçmiştir diyip geçiştirip sonra da normal mi karşılayacağız Jose'nin intikamını? Aşk basit bir his midir adına heves koyduğumuz? Eskiler nasihat ederler "Bir işe çok hevesli başlarsan tükenirsin. " Sahiden doğru mudur bu varsayım yoksa bahane mi? Görmek istediğimiz gibi görmektir bence. Eskiden gelme bu laflar klişedir, hissettirdikleri de bir o kadar dinamik. O kadar hissedilir ki adını duyduğumuzda çaresizlik işlenir içinize. Hevesse yapılacak bir şey kalmamıştır. E bu kolay kaçış yolu herkesin kurtarıcısı günümüzde. Şimdi belki tonunuzu belli etmek istemiyorsunuz siz de Sayın Heves'e karşı çünkü işimiz düşebilir her an. Aniden kaçabilir hevesimiz yaptıklarımıza, uğraşlarımıza, aşkımıza ya da hayatımıza. Yapamadığımızdan değil de "Heves işte insanın elinde değil ki." der geçeriz biz de bir gün. Duyar falan bize uğramaz diye sesli söylemeyelim yine iyi ya da kötü düşüncelerimizi ama usulca itiraf edelim "Herkesin onu kötüymüş gibi gösterdiği en iyi kaçış yoludur heves."