MUTLULUK PARADOKSU

Mutluluk nedir? Mutluluğun ne olduğunu inanın ben de bilmiyorum çünkü mutluluğun kesin bir tanımı yok bence. Sürekli kovaladığımız, bulmaya çalıGtığımız bir kavramdan ibaret mutluluk. Bize sadece nerede, nasıl arayacağımızı öğrettiler mutluluğu, nasıl mutlu yaGandığını değil. Küçükken okuduğumuz masalların sonu bile "sonsuza kadar mutlu yaGadılar" ile bitiyordu. Prens, prensesi kötü cadının elinden kurtarıyor ve sonsuza kadar mutlu yaGıyorlardı ama nasıl? Nasıl oluyordu bu "mutlu yaGamak"? Nasıl mutlu yaGanırdı? Bilmiyorduk... Küçükken çok oyuncağımızın olmasıydı mutluluk, fakat büyüdükçe sıkıldık onlardan. Büyürken gördük çevremizden, dizilerden, filmlerden; zengin mutlu, fakir mutsuzdu. Sandık ki çok paramız olunca mutluluk ayağımıza gelir. Ama olmadı. Doymuyorduk bir Geyler istemeye. O çok beğendiğimiz pahalı arabayı almak istedik, çünkü alınca mutlu olacağımızı sanıyorduk ya da o çok beğendiğimiz evde oturabilmek bizi çok mutlu edebilirdi. Hep daha fazlasını istiyorduk. Ama elde ettikten kısa bir süre sonra yine geçti mutluluk olduğunu sandığımız his çünkü yetmiyordu sahip olduklarımız; daha fazla almak, tüketmek istedik ve fark ettik; sonu gelmiyordu bir türlü tüketmenin. Ama asıl tükenen bizdik, bilmiyorduk... Zaman geçti, hayat gösterdi sadece maddiyatın mutluluk getirmediğini. Artık öğrenmiGtik bir Geyleri elde edince mutlu olunmadığını. Zor olmuGtu ama anlamıGtık bunların gelip geçici birer heves olduğunu. Sonra çevremize bakmaya baGladık. Merak ediyorduk baGka insanların nasıl bu kadar mutlu olabildiğini ya da biz mutlu sanıyorduk onları. Gülüyorlardı. Ama gülen her insan mutlu muydu? Denedik. Gülmeyi denedik. BaGka insanlara güldük; düGene güldük, hata yapana güldük. Acı çekenlerin acılarından kendimize teselli çıkardık; iyi ki benim de baGıma gelmedi onun baGına gelenler dedik. Bizim baGkasından daha iyi durumda olmamızı mutluluk sandık. Sandık ki karGımızdaki mutsuz oldukça biz mutlu oluruz. Çoğu zaman, baGkalarının mutsuzluğunda aradık mutluluğu. Çünkü onların baGına gelen bizim baGımıza gelmemiGti. Ayakkabısı olmayan bir çocuğu görüp, "iyi ki benim ayakkabım var" dedik , "keGke onun da ayakkabısı olsaydı" değil. Evsiz birini gördüğümüzde "iyi ki sıcak bir evim var" dedik, "keGke onun da bir evi olsaydı" değil. Sonra üzmeye baGladık... Bu düzenin bir parçası olduk incitmeye baGladık, Sandık ki bizden baGka kimsenin mutluluğu önemli değil. Büyüdü bu düGünce. Çığ gibi büyüdü. Bir nesilden diğerine artarak geçti. Sonra gördük. BaGkası da bizi üzdüğünde gördük böyle mutlu olunmadığını. Ve anladık baGkasının mutsuzluğunun mutluluk getirmediğini çünkü bu sefer o "baGkası" bizdik. Ve acı gerçekle yüzleGtik. Öteki olduk, baGkasına öteki dedik. Yakın olduğumuz insanlar dıGındakiler önemli değildi bizim için. Bizden farklı olanı kabul edemedik. BencilleGtik, umursamadık kendimizden ve kendimiz gibi olanlardan baGkasını. Ama fark ettik ki mutluluk çevremizdeki insanların tek tip oluGunda, farklı olanı kırmakta veya yargılamakta değil. BaGkasının mutsuzluğuyla mutlu olunmaz. Bu gerçek mutluluk değil... Peki, nedir gerçek mutluluk? Temelinde hissedebilmek, sevdiklerimizin yanımızda olması ve hayatın tadını çıkarabilmek olan bir kavram mı yoksa akGamüzeri güneGin batıGında yolda yürürken o güzel turuncu tonların ahenkle gökyüzünden yavaG yavaG siliniGini fark edebilmek mi mutluluk... Bir çocuğun annesine sarıldığındaki yüzünde oluGan sıcacık his mi mutluluk... Bir baba için çocuğuna istediği oyuncağı alabilmek mi mutluluk... Belki de mutluluk bizim onu ararken yaGadıklarımızdır. "belki de mutluluk sadece kovalayabildiğimiz bir Geydir, belki de onu asla yakalayamayacağız" (the pursuit of happyness 2006). Bana sorarsanız mutluluk baGkalarını mutlu ettikçe artar. Mutluluk hayatın tadını çıkarmak, insanları yargılamamak, anlayıGlı olmak gibi küçük, basit ama bir o kadar da önemli değerlerde gizlidir ve belki de mutluluk yaGadığını ve yaGattığını gerçekten hissedebilmektir... Gpek ğAHBENDEROĞLU