EN MASUM GÖRGÜ TANIKLARI

Bir insanı dinine, ırkına, ten rengine veya başka türlü bir "farklılığına" göre yargılamak ve bu "farklılıklar" üzerinden bir insanın "dost" veya "düşman" olduğuna karar vermek, tarihin başlangıcından beri süregelen bir sorundur ve bu sorunun çözümüne günümüzde dahi ulaşılamamıştır. Günümüzde bir "dünya savaşı" olmadan bile insanlar ve devletler birbirlerini ırklarına, geçmişlerine, dinlerine ve ten renklerine göre acımasızca yargılarken ve bu yargılamalar sonucu birbirlerine nefret kusarken, ikinci dünya savaşı gibi tarihin belki de en korkunç, kanlı katliamlarına sahip olan bir zamanda, bu çatışmalar en zalimce haliyle devam ederken aslında o savaşları hiç yaşamamış ve görmemiş olmaları gereken çocuklar bu savaşın en masumane tarafında yer alıp, bir nevi insanlığa kocaman bir ders vermişlerdir. Çizgili Pijamalı Çocuk filminde de bu düşüncenin insanlar üzerindeki yansımalarına sıkça değinilmiş, iki çocuğun bu ayrımların pençesindeki buluşması ve sanki dünyadaki diğer tüm adaletsizliklere karşı göğüs gerercesine arkadaş oluşları, izleyenlere büyük bir hayat dersi vermiş ve akıllara kazınması gereken güzellikteki fikirleriyle adeta savaşların yıkıcılığının arasında bir fener olarak insanlığa yol göstermektedir. Savaşların başlangıcının tahmin edilemezliğini bir kenara bırakırsak, savaş sırasında istemeyerek orada bulunan daha doğrusu savaş başladığında kaçacak yeri olmayan ve bir şekilde orada ölmeyi ya da savaşın sona ermesini bekleyen çocukları daha iyi anlayabilmek adına olayları onları gözünden görmeli ve kendimizi bir çocuğun yerine koymalıyız. Onlar olan biten çoğu şeyin farkında değiller. Onlar dinlerin neden bu kadar büyük nefret duyulan inanç sistemleri olduğunu, siyah tendeki bir insanın neden aşağılandığını hatta yeri geldiğinde yerin dibine sokulduğunu veya ailesi başka bir etnik kökenden geliyor diye toplum tarafından dışlandığını anlayamamışlardır. Çünkü hiçbir zaman kalpleri tüm bunları yapacak kadar katı ve nefret dolu olmamıştır. Tüm olan biten bu aşağılayıcı insanlık suçlarını bazen bir oyun sanarak bazen ise kötü bir rüya olarak görüp yaşamaya kaldığı yerden devam etmeye çalışırlar. Bir çocuk olarak hayal etmek gerekirse, tarihin en kanlı savaşlarından birisinin içerisinde sıkışıp kalmışsın ve gidebileceğin tüm yerler düşman askerler ya da dikenli tellerle çevrilmiş. Bu durumda düşünmen gereken ne olurdu? Sen ne düşünürdün? Bu kesinlikle bir oyun değildi, her yerde çığlık atan insanları duyabilir ve hatta bazen katliamlara bile tanık olabilirdin. Bu bir savaştı ve savaşta insanlar ölebilirdi, evet bunu daha önce de duymuştun belki ama hiçbir zaman böylesine bir durumda kalabileceğini, bombaların hedefi olabileceğini, dikenli tellerin arkasında köle olabileceğini, düşmandan korkup kaçmak için son sürat ormana girdikten sonra ıssız bucaksız bir yere kadar bacaklarının seni götürebileceğini hayal etmemiştin hiç. Senin hayalinde savaşın diğer tarafındaki çocuklar gibi olmak vardı, kocaman bir evde ne istersen yapacak bir uşak, istediğin kadar yiyebileceğin bin bir çeşit yiyecek ve parmağın dahi kanasa tüm dünyayı ayağa kaldıracak bir aileye sahip olmak vardı. Ama bunların hiçbirine savaşın diğer tarafında yer alacak olan bir ailenin çocuğu olduğun için sahip olamayacaksın. İçinde olmayı istediğimiz durum karşıdan bakınca ne kadar da adil görünüyor, değil mi(!) ' Bruno: Neden tellerin arkasında durmak zorundasın? Ne yaptın? Schumel: Ben bir Yahudi'yim.'1 Bütün söylenenler anlamsız geliyor bana filmdeki bu replikten sonra. Parmağı dahi kanasa dünyayı ayağa kaldıracak bir Alman ailesinin çocuğu Bruno ile yaşama haklarına bile el konulmuş bir dine mensup Schumel arasındaki bu diyalog tam olarak 'Fazla söze ne hacet!' deyişini gösteriyor bizlere. Savaş en acımasız yüzünü çocuklara göstermiştir her zaman. Savaşlar özellikle çocuklar için her daim çok sıkıntılı zamanların geçirildiği anlar olmuştur. Çocukluklarını yaşamaları gerekirken kendilerini hayatta kalma mücadelesinin ortasında bulmaları ve bazen bu mücadelelere dayanamamaları onların suçu değildir. Yetişkin insanların bile dayanamayacağı birçok zorluğa onlar da göğüs germiş ve kocaman kalplerinin, küçük bedenlerini her zaman taşıyacağını tüm dünyaya göstermiş ve göstermeye de devam etmekteler. Henüz anlayamadıkları ırkçılık, din nefreti ve etnik farklılıklara karşı, belki de bilinçsizce, duruşları hepimize büyük bir ders vermektedir.