ÖZDEMİR 1

Betül Buket ÖZDEMİR 21301971 TÜRKÇE 101/Şube-106 Başak Berna CORDAN 23/10/2014 Kuş Misali Kütüphaneye şiir kitabı almaya gittim. Ben raflara aradığım kitabı bulmak için heyecanla bakarken birden Cemal Süreya'nın bu kitabını gördüm. Göçebe. Bu incecik kitap nasıl da çarptı gözüme hiç bilmiyorum ama görür görmez ben bu kitabı okumalıyım dedim. Kitabı alıp yurda döndüm ve ertesi gün kitabı bir çırpıda okuyup bitirmiştim. Kitabımı bitirmemle beraber kendimi bu cümleleri yazarken buldum. Göçebe bir şiir kitabından öteydi benim için. Şairin sevgilisini şehirlerle anlatmasıydı sanki. Şair ne amaçla ne düşünerek yazdı bilemem ama ben şairin sevgilisinden diyar diyar gezerek kaçmaya çalıştığını düşünüyorum. Ne kadar uzaklaşırsa uzaklaşsın sevdiğinin şehrinden kaçamazdı çünkü kalbinde taşıyordu. Aşkını gittiği her yerde anlatıyordu. Ağaçlara, güvercinlere, gördüğü her varlığa anlatıyordu kalbinde taşıdığı şeyi. Gözden ırak olan gönülden de ırak olur, derler ya;o zaman Cemal'e ne demeli? Gidebileceği kadar gitmiş, uzaklaşmış sevdasından adım adım. Ama atabilmiş mi kalbinden? Hayır. Belki de atmak istemedi şair aşkını, belki de tek sahip olduğu şey aşkıydı şairin. Şiir kitabında dikkatimi çeken bir diğer şey ise şairin mavi kelimesini çok sık kullanmasıydı. Şairin bu kelimeyi çok kullanması beni acaba mavi kelimesinin başka bir anlamı var mı diye düşünmeye itti. Öğrendim ki mavi kelimesi Arapçada su gibi anlamına gelen Ma'i den Türkçeye geçmiş. Bunu öğrendiğimde çok şaşırdım ama sonra üstüne ÖZDEMİR 2 düşündükçe çok mantıklı gelmeye başladı. Mavi... Mavi kelimesi bu kitabı okuduktan sonra daha bir anlamlı gelmeye başladı bana. Önceden maviyi sadece renk olarak severdim. Şimdi ise kesinlikle bundan daha fazlasını hissediyordum. Arkadaşlarım hep şiir kitaplarının hayatlarını değiştirdiklerini söylerlerdi fakat ben çok inanmazdım. Şimdi anlayabiliyorum, şimdi her şey daha yerli yerine oturdu. Çünkü Süreya benim hayatımda da yeni bir sayfa açtı. Pişmanlıklarıma bir pişmanlık daha kattı; neden daha önce almadım bu kitabı elime? Evet, pişmanım, ama bir o kadar da mutlu çünkü zararın neresinden dönersen kar değil mi? Maviye dönecek olursak, mavi kelimesi bana denizi ve gökyüzünü çağrıştırıyordu ve sonsuzluğu. Çünkü gökyüzü ve deniz sonsuz gibi geliyor bana, hiç bitmeyecek gibi... Oysaki kocaman denizleri aşınca bambaşka memleketlere bambaşka hayatlara ulaşıyorsun. Bu bana çok muhteşem bir şeymiş gibi geliyor. Düşünsene belki de kaderi olduğun kişiyle aranda da kocaman bir deniz var ama buna rağmen onun bir gün gelip seni bulmasını bekliyorsun. Böyle böyle düşünerek hayatı yeniden yazabilirmişim gibi hissediyorum. Düşünerek dünyayı yeniden keşfedebilirmiş gibi... "Biliyorsun ben hangi şehirdeysem/ Yalnızlığın başkenti orası."(Süreyya 30) diyor şair kitaba da adını veren Göçebe şiirinde. Cemal yalnızdı yollarda, Cemal aşkıyla yalnızdı. İnsan aşkıyla yalnız olur mu? Aşkı yetmez mi? Bana göre şair her ne kadar yalnızlığından çok bahsetse de yalnız değil, aşkını taşıyor kalbinde. Aksi takdirde nasıl böyle göçebe yaşasın Anadolu'da. Bir insan yalnız yaşayamaz. İnsan insana muhtaçtır her zaman, her anlamda. Kendimi düşünüyorum, bir gün bile yalnız yaşayamam. Ne yaparım ben tek başıma, ne yapılır ki tek başına? Çıkayım sokakta gezeyim desen, çık gez en fazla yarım saate sıkılır geri dönersin yalnızsan; sinemaya gideyim desen, tek başına sinemaya giden kaç insan gördün sen? Yanımda kimse olmayınca yemek yiyesim bile gelmiyor. Bunlar fiziksel yalnızlık bir anlamda. Bir de daha kötüsü var; duygusal yalnızlık. Sevmek, sevilmek hayattaki en önemli şeylerdir. Hatta "Hayat Sevince Güzel" diye şarkılar, filmler bile var. Sevgi tüm insanların ÖZDEMİR 3 ortak duygusudur. Sevgi her zorluğun üstünden gelir derler. Ben inanıyorum bu söze. Sevdiğim bir insan söz konusu olduğunda onun için her zorluğu göze alırım, her şeyin üstünden gelebilecek gücü bulurum kendimde. Bana güç veren bu hisle gülümserken şiir kitabını sonuna gelmiştim.