YALNIZLIĞIN KIYISI

Soğuk karlı bir kış günü... Saat yalnızlığı çeyrek geçiyor. Martılar sevdicekleri olan denizi bırakmış ve sıcak diyarlara koşmuşlar sanki. Gökyüzü sakin, kaldırım taşları yorgun ve ben her zamanki gibi yalnızım. Kış gelince dallarının altında dinlenilmeyen ağaçlar ne kadar yalnızsa o kadar yalnızım. İstanbul'a demir atmış tekneler ne kadar kimsesizse o kadar kimsesizim. Bu karlı havada şemsiyesiz yürüyen adam gibi cesurum hayata karşı. Korkmuyorum üşümekten. Ellerim tir tir titrerken bile gökyüzünü, bu hisli kıyıyı, ağaçları ve savrulan yaprakları, bir başlarına bırakamam ben. Deniz bugün hiç yerinde durmuyor. Dalgalar vuruyor kıyılara. Kaldırım kenarları ıslanıyor ancak laf etmiyorlar bu çılgın sulara. Yüzü asık teknelerden birini demirinden çözüp kaçmak istiyor bir yanım. Öbür yanım sakin ve gülerek karşılıyor bu arzuyu. Teknelerin küçük pencerelerinde dünyayı seyredebilmek isterdim mesela. Hatta o pencerenin kıyısında yaşamak da isterdim ben. Plazaların ve insan yığının içinde yalnız olmaktansa uçsuz bucaksız denizin kollarına bırakırdım kendimi. Öyle şuursuzca bir istek ki bu... Hangi beden hangi ruh dünyadan kaçıp mavinin tüm tonlarının birleştiği noktada yaşamak ister. Ben isterim işte, hem de çok. Güvertesinden sallandırırım bacaklarımı buz gibi sulara. Açarım ceketimin önünü, kar damlaları nüfus eder tenime. Soğuk hiç yalan söylemezmiş, biliyor muydunuz? Tüm gerçekleri vururmuş yüzüne insanın. Öyle gerçek ki burası... Her nefes alışımda ciğerlerimde hissederdim oksijeni. Bir tek ben gitmiyorum belli ki. Yalnız değilim şuursuz hayallerimin peşinde koşmak isterken. Şu siyahlar içinde yolda yürüyen adam... O da gitmek için yürüyor biliyorum. Soğuğun yalan söylemediğini oda biliyor. Yalnızlığını yüzüne vurur gibi yağıyor BAYRAM 2 kar. Her yer bembeyaz oluyor o hala siyah. Kurtulamıyor kaçamıyor bu karanlığından. Şu kıyıya iki sevgili çizsem şimdi mesela, şevkle uçan martılar çizsem göğe. Martılara simit atan yaşlı bir amca çizsem. Uçurtmasını göğe sallandıran bir çocuk, ağaç dallarını cıvıltılarıyla neşeye boğan kuşlar çizsem. Ve vazgeçilmezim, yaşama sevincim olan güneşi çizsem bu kıyıya. O vakit nasıl şen olur dünya, yalnızlığım falan kalmaz mesela. Çıplak ayakla koşarak dolaşırım bu yolları. Ayaklarım kaldırımlarda, kalbim gökyüzünde uçar. Ayaklarıma taşlar batsa acımaz canım, kalabalıkken canı acır mı hiç insanın? Güneş varken kalabalık olurum ben. Şimdi nereye baksam hüzün, nereye baksam ağlamaklı oluyor gözlerim. Yaşam böyle bir şey miydi sahiden, böyle soğuk muydu ellerim, hangi kıyı böyle ağlamaklı bakardı insana, ben ne zaman böyle hisli biri oldum, ne zaman söylemek istediklerim düğümlenip kaldı içimde? İşte tam da bu zaman... Yalnızlığım yüzüme tokat gibi vurulduğu bir fotoğrafı görünce. O siyah adamı, çıplak kalmış dallarıyla hayata tutunmaya çalışan ağaçları görünce, kıyıya demirlenmiş yüzü asık tekneleri görünce. Ben böyle biri oldum işte. Dağınık bulutların ardından bir İstanbul görünüyor bana. Silik hissiz bir İstanbul... Eğlencenin, yaşamın merkezi olan İstanbul. Şimdi suskun, kederli belki komik gelecek ama İstanbul bile yalnız. Binlerce insanın içinde yalnızlık çeker mi bir şehir? Çekermiş. İşte tam bu kıyıda İstanbul da en az benim kadar yalnız. Artık gidiyorum. O siyahlı adamı bulacağım önce koluna girip yalnızlığına ortak olacağım. İki kişi iken yaşamalı yalnızlığı biraz. Sonra birkaç simit koyacağım, dalgaların ıslatıp üşütmediği kayalara. Belki birkaç kuş koşarak gelecek kim bilir. Belki teknelere gidemem ama kayalardan sarkıtacağım ayaklarımı. Şöyle neşeli bir müzik açıp dans ettireceğim dalgalara. Bu yalnızlık hiç çekilecek dert değil. Sussan gözyaşların usulca kaçıyor gözlerinden, konuşsan derdini anlatacak kelimen kalmıyor. İstanbul gibi işte, kalabalıklar içinde yapayalnız, umutsuz ve sisli kalıyor tüm kelimelerim. Böyle kalabalık bir yazının BAYRAM 3 sonuna gelip noktalar koymak istiyorum artık yalnızlığıma. Zira peş peşe sıraladığım kelimelerim benden gittikçe yalnızlaşıyorum ben. BAYRAM 4