Feci Namussuz Bir Şey

Bazı kimseler çatıştıkları muhtelif düşüncelere yaşama olanağı bırakmazlar. Onlara göre kendi dedikleri, ne olursa olsun yanlış değildir. Böyle bir durum ise kendilerini herkesten üstün, mukaddes görmelerine sebep oluyordu. Artık başka düşüncelere saygıları olamazdı. Oysa hakikat, mahdut fikirli bu insanların ulaşmasının imkansız olduğu bir şeydir. Kendilerinden farklı olan düşüncelere olanak sağlamayan bu insanların hakikati öğrenme yolunda duvara toslayacakları mukadderdir çünkü kendi fikirlerinin olumlu cihetlerini görecekler, bunun yanında fanatik bir biçimde bağlı kaldıkları fikirlerinin olumsuz cihetlerine gözlerini kapayacaklardır. Hakikatin herkesi aydınlatan ışığı ancak birbirine zıt, muhtelif iki fikrin çatışmasıyla ortaya çıkacaktır. Kimin haklı kimin haksız olacağı bu zıt fikirlerin birbiriyle çatışmasıyla ancak anlaşılabilecektir. Bu hakikati benimsememiş mahdut fikirli insanlar, durdurulamaz bir gücü kendilerine meşru kılarlar. Bu güç müeyyide gücüdür. Tasvip etmedikleri birine veya düşünceye karşı eyleme geçebileceklerini düşünürler. Sınırları vahşilikle çizilmiş bu eylemlerin aslında bir sınırı da yoktur. Hakaretle başlayan bu eylemleri, yaralamaya hatta öldürmeye kadar bile gidebilir çünkü onlar kendilerini, fikirlerinin "namus bekçileri" olarak görürler. Böylelikle zehirle kaplanmış olduğunu düşündükleri insanların, adil bir yargılama olmadan keskin acılara gebe olan cezalandırılmalarına sıcak bakacaklardır. Bu toplumun düzenini bozacak, kaosa yol açabilecek bir durumdur. Başka fikirleri hazmedemeyen bu insanlar, o fikirlerin yaşamalarına ve kendilerince insanların dimağlarını zehirlemesine izin veremezler. Sonunda oluşturdukları tahakkümle birlikte bir linç tekvin ederler. Bu linç sözün bastırılması, ezilmesi hatta bitirilişidir. Linç kültürünün yerleştiği bir yerde özgürlükten bahsedemeyiz çünkü insanlar linç edilme korkusu içinde görüşlerini bağımsız bir şekilde ifade etmekten korkacaklardır. Her tarafın sisle kaplandığı, kimsenin kimseyi göremediği bir şehri andıran baskı dolu linç ortamı içerisinde bir ülkenin gelişememe durumu mukadderdir. Bilim insanları doğru fakat toplumca kabul edilmeyen bir hakikati ortaya çıkarmaya çekinecek, ülke yerinde saymaya ilanihaye devam edecektir. Linçler alelumum küçük kıvılcımlarla doğar, dağın dik yamacından yuvarlanmaya başlayan küçük bir kartopunun yıkıcı bir çığa dönüşmesi gibi... Kitleler gördüğü küçük bir hareketle galeyana gelebilir, farklı sonuçlara sebep olabilirlerdi. Galeyana gelmeleri için yeterli olan, mukaddes gördükleri değerlerine dokunulması olacaktır. Bu değerlerine dokunulduğu an gözleri hiçbir şey görmeyecek, tatmin olmayan bir canavara dönüşerek önüne çıkacak her şeyi yakıp yıkacaklardır. Bunu durdurmanın bir imkanı yoktur. Bu merhaleye gelindiği an, mahdut fikirli insanlar isteklerini istihsal etmeden durmayacaklardır. Bu da bu bahsin en korkutucu tarafıdır. Bir fikre fanatik bir biçimde bağlı olmanın tehlikeleri apaçık ortadadır. İnsanlara aslında hiç yapmak istemedikleri hareketleri yaptırır. Beyinlerini belirli bir sınır içerisine hapseder. Onların içindeki tecessüsü öldürerek, hayatı sorgulamalarına engel olurdu. Hayatımda korktuğum durumlardan biri de buydu. Bükülmez katı levhalar gibi kırılamayan düşüncelere sahip olamazdım. Belli bir düşünceye bağlı kalıp, kendimi kısıtlamak hiçbir zaman yapmamam gereken bir şeydi. Birbiriyle çatışan iki görüşü de inceleyerek, beynimde mevcut olan düzeni yıkıp her zaman kendimi yenilemeliydim. Kararlarım ve düşüncelerim herkesten bağımsız bir biçimde şekillenmeli, başkaları benim üzerimde doğrudan müessir olmamalıydı. Özgürlüğüne düşkün biri olarak bu konuda ödün vermemem şarttı. Bir diğer ödün vermemem gereken şey ise fikirlerini belli bir sınırda çizerek, kendileri dışındakilere yaşama şansı tanımayan insanların uyguladıkları müeyyide olan linçi, hiçbir zaman sıradan görmemek olmalıydı. Linç her zaman bir utanç sebebi olmalıydı gözümde, fikirlerinden nefret ettiğim bir insan linç edilse bile. Kalabalığın azınlık bazen de tek bir kişi karşısında üstün gelerek onu çiğnemesi, köşeye sıkıştırması ve üstüne çullanması hiçbir zaman sıradan olmamalıydı. Korunma içinde olmayan çaresiz bir insanın ölene kadar dövülmesine hiçbir zaman göz yummamalıydım. Barbarlaşan, insanlıktan çıkan kalabalık güruhun linçlerinin vahametini anlamalı ve ona göre davranmalıydım. İşte en mühimi de buydu.