HAKİKAT YANILGISI

'İnsanlar hakikati neden kaldıramaz? Birincisi, çünkü hakikat onları hayal kırıklığına uğratır. Ikincisi çünkü hakikat genelde çıkardan yoksundur. Böyle açıklıyor Bayan Ming tüm yalan söyleme sebeplerimizi. Aslında bu kadar net Üçüncüsü hakikatin asla doğru görünümü yoktur- yalanların çoğu çok daha iyi bir şekilde karar verilebilen çok az şey var sanırım gerçeği gizleme karşısında. Yalan hazırlanmıştır. Dördüncüsü, çünkü hakikat yaralar.' (sayfa 52) söylemek, gerçeği gizlemek bunlar neredeyse aynı kavramlardır. Yüzyıllar boyunca belli bir aşamada bunun yanlış olduğu düşünülse bile bu olayın günlük uygulamalarında kendimizi şüpheye düşmüş, neyin doğru, neyin yanlış olduğunu bilmezken bulabiliriz. Bu konuda benim belli bir kararım yok ne yazıkki. Yalan söylemek ya da gerçeği gizlemek maalesef her zaman yanlış bir şeymiş gibi gelmiyor bana. Küçük bir çocuğa kedisinin öldüğünü söylememekte bir yalandır ancak kimse çıkıp bunun affedilemez bir şey olduğunu savunamaz. Bu kadar gri bir alandayken yalan söylemenin hangi derecelerini asla kabul edemeyecek hangi derecelerini kedi örneğindeki gibi yumuşak karşılayacağımı bilemezken bu konuya çok değinmeyeceğim. Değinmek istediğim konu insanların neden gerçeği gizlemek gereği duydukları. Bunun sebebi bir çok insanın hayatlarındaki bazı şeyleri hayallerine uydurma istekleri. Kötü giden, planlananın dışına çıkan durumlarda eğer mutlu son olmayacağı kesin değilse hepimiz umut ederiz. Her şeyin düzeleceğini, birden bire beklediğimiz şeylerin gerçekleşeceğini, aslında şu zamana kadar yaşadığımız sorunların birdenbire çözümleneceğinin hayalini kurarız. Ne yazık ki her zaman hayal kuramıyoruz. Bazen yaşadığımız olay her neyse bunun iyi bitmeyeceğini önceden anlıyoruz fakat her zaman buna kendimizi hazırlayamıyoruz. Bunun yerine gerçeği kurduğumuz hayale yani kurguladığımız senaryoya göre çarpıtmaya çalışıyoruz. Bazen bu çarpıtmayı içimizde yaşayıp kendimizi kandırmayı seçiyoruz bazense bunu ileri götürüp karşımızdaki insanı hayal ürünümüze inanmaya itiyoruz. Bu durum bizi gerçeklikten uzaklaştırıyor. Bunu ne kadar sık tekrarlarsak o kadar hayattan kopup kendi küçük ama mutlu dünyamızda yaşamaya başlıyoruz. Bir süre sonra gerçeklikte yaşanan olaylar bizi daha sert karşılamaya başlıyor ve içinde bulunduğumuz durum sonsuz bir döngüye giriyor. Bu döngüden kaçmaya çalışsam dabazen kendimi bu döngünün içinde buluyorum. Karşımdakine değil ama kendime küçük yalanlar söyleyerek gerçek dünyayı çarpıtmak daha kolay geliyor. Bunu sadece kendimde değil çevremde ki insanlarda da sezinliyorum kimi zaman. Zaman yönetimi sırasında bir çok görevi kısa bir zaman diliminde yapabileceği konusunda kendisini kandırıp sonunda planlar (daha doğrusu hayaller) gerçeklikle örtüşmeyince daha büyük sorunlarla yüzyüze gelen arkadaşlarım bu durumdan çok muzdarip. Her ne kadar bundan sonra gerçeği olduğu gibi kabul edeceğiz desek bile bu söylem bile gerçeği kendi amaçlarımız doğrusunda çarpıtmak yani bu söylem de bir yalan. Bence insan her zaman hayal kurar ve umudu tükendiği noktada kafanız sizi rahatlatmak için çarpıtmalar yapar. Bunu 15 yaşımda da yaptım, şimdi de yapıyorum ve sanırım bundan uzun yıllar sonra da yapacağım. Bu noktada önemli olan insanın kendisine bir sınır çizebilmesi. Örneğin hangi noktada hayal kurmayı bırakıp kendisine yalan söylemeye başladığını tespit etmesi ya da hangi aşamada bu olayın kendisine zarar vermeye başladığını anlaması gibi. Dünyada bir canlının sahip olabileceği en büyük zenginlik hayal gücü. Bunu bizi iyileştirdiği, hayatımızı güzelleştirdiği ölçüde kullanmak en mantıklı şeylerden biri ancak nasıl ilaç ve zehirin ayrımını doz belirliyorsa, bunun iyi ve kötü yanlarını da bizim bunu ne ölçüde kullandığımız belirler. Bu yüzden Bayan Ming gibi gerçeği ne ölçüde çarpıtmaya çalışırsak çalışalım bazı şeylerin her zaman farkında olmamızda yarar var.