Bir Kağıt Parçası Ne Kadar Tehlikeli Olabilir?

Para, dikdörtgenden ince bir kağıt parçası belki, ama milyonlarca insanı da peşinden sürükleyebilecek güce sahip aynı zamanda. İşte bu kağıt parçası ki tüm dünyadaki kıtlıkların, hastalıkların, savaşların nedeni. Elimizdeyken buruşturup atabileceğimiz böylesine zararsız görünen bir kağıt parçasının, bu kadar büyük sonuçlar doğuruyor olmasına inanmak zor olsa da dünyada sözü geçen sistemler bizi paranın bu dünyadaki en önemli ve en gerekli şey olduğuna inandırmışlar bir kere. Çünkü fark edebiliyorum artık tüm davranışlarımızın arkasında bir para unsurunun bulunduğunu. Onun için çalışıyoruz, onun için arkadaş ediniyoruz belki de. Ne kadar sağlıklı ilişkilere (!) sahipmişiz değil mi? Bu yüzden insanların icat ettiği bu korkunç yaratıktan kaçmak istiyorum. Beni de bir gün esir alıp zincirlere vurmasını, sadece onun istediği gibi yaşamayı istemiyorum. Şimdiden kabul ediyorum kaçtığımda doğabilecek tüm sonuçları çünkü bir esir gibi dört duvar arasında yaşamak istemiyorum ben. Başka bir boyutta ve başka bir gezegende yaşasaydık, para denen o korkunç yaratık hiç icat edilmemiş olsaydı, insanlar sadece birbirlerini sevdikleri ve saygı duydukları için paylaşsalardı ellerinde olan şeyleri, yine de gözümüzü kör etmiş olan bu para hırsı bizi orada da bulabilir miydi? Saklanmak zorunda kalmasaydık bu para denen yaratıktan ve hatta saklanmak için değil de sadece ailemiz ile birlikte olmaktan zevk aldığımız için bulunsaydık şekerden yapılmış evlerimizin duvarları arasında, yine de böyle bencilleşir miydik en sonunda? Hayır hayır, eminim olmazdı bugün dünyada olan savaşların aynıları benim hayali gezegenimde. Olmazdı orada aç insanlar ya da kendi çıkarları uğruna toplumları feda edecek olan sözde yöneticiler. Olmazdı barış getirmek için savaş çıkaran devletler, sömürülen insanlar, harap edilen yuvalar ve gözlerinden pınarlar akıtan o küçücük çocuklar. Ben bu çocukların ellerinde uçurtmalarla mavi göklerin altında neşe ile cıvıldayarak koşabilecekleri bir gezegen hayal ettim. Hırsları peşinde koşan insanlara, para kovalayan avcılara yer yok benim gezegenimde. Sınır dışı ettim hepsini ve böylece o değersiz kağıt parçasına olan yapay sevgiler de yok olup gitti uzak diyarlara. Para, ulaşılmaz bir sevgili... Platonik aşk beslenilen o kusursuz mahlukat. Herkes peşinden koşuyor, ulaşmaya çalışıyor ona ama o ise hiç kimseye yüz vermiyor. Bir gün kimine gülümserken bir diğer gün başkasının elinden tutuyor belki ve böylece hepsini etkisi altına alıp sürüklüyor onları peşi sıra. Cazibesine kapılınca insanlar bir kere, görmüyorlar çevrelerinde olan biteni, duymuyorlar yapılan onlarca uyarıyı. Aptal aşık misali büyülenmişçesine gidiyorlar onun arkasından, tıpkı kavalcının çocukları peşine takıp onları köylerinden uzaklaştırdığı gibi. Bir gün gelip de büyü bozulunca arkalarına dönüyorlar ve yanlarında olmasını isteyecekleri insanlara bir hırs uğruna zarar verdiklerini fark ediyorlar. Ama yapılan onca hatayı düzeltmek için çok geç oluyor ve geriye yapılabilecek hiçbir şey kalmıyor. Benim ailemde bile para mevzusu yüzünden silahların ortaya çıktığı zamanlar oldu. Bir ağabey kardeşiyle aynı anneden olan bağlarını bu şekilde paramparça etti günün birinde. Belki en yakının olması gerekirken kardeşi, amcam parayı uygun gördün safında yer alması için. Onu sevdi, onu korudu. Para! Sen de suçsuz değildin bu kavgada. Duvarlar inşa ettin kardeşlerin arasına kimsenin inşa edemeyeceği kadar. Artık yolda karşılaşan iki yabancıdan daha yabancıydı bu iki kardeş birbirine. Aynı topla oynamamış, aynı ayakkabıyı giymemiş, aynı rahmi paylaşmamışçasına... İrem YÜKSEL Bu kadar eleştirmeme rağmen ben de bu sistemin bir parçasıyım aslında. En basitinden sokakta yürürken gördüğüm evsiz bir insana para vermek konusunda bile... Evet o adam çok aç ve üstü başı yırtık, belli ki üşüyor. Belki kafasını sokabileceği bir dam bile bulamıyor bazı zamanlarda. Ama ben o bir lirayı bile vermeden belki de defalarca düşünüyorum verip vermemek konusunda. Ya yarın bana lazım olursa... Kopamıyorum en küçük miktardaki paradan bile. Parayla aramızdaki bağlar her ne kadar görünmese de çelikten yapılmış olmalı. Çünkü buna başka bir açıklama bulamıyorum ben artık. Para denen o kağıt parçası yıllar içerisinde içimize işliyor sinsice. Tıpkı birinin bizi arsenikle zehirlemesi gibi. Önceleri fark etmiyoruz belki ama elbette kaçınılmaz bir son var ortada. Para hırsı da tıpkı bu zehir gibi öyle bir yer ediyor ki yıllar içinde, fiziksel olarak öldürmüyor belki ama duygularımızı ve hislerimizi öldürüyor en sonunda. Geriye sadece anlamsız bir hırs kalıyor. Bu hırs da kör ediyor insanların vicdanlarını ve para hırsıyla başka hiçbir şeyi ve hiç kimseyi düşünmüyorlar. Şaşkın Hırsızlar filminde de durum bu şekilde gelişiyor. İnsanlar hırsları uğruna ailelerinden, toplumdan ve hatta insanlıktan uzaklaşıyorlar. Belki de bir gün küçücük bir bebeğin bile canını para uğruna tehlikeye atabiliyorlar. Çünkü içinde bulundukları bu yarışta sevgi yok, değer yok, insanlık yok.