YAŞAMAK SANATI

Merakla ve heyecanla alıyorum kitabı elime her seferinde. Her seferinde bir öykü okuyup bırakıyorum, kitabı bırakıyorum ama. Öyküyü değil. Öykü sürüp gidiyor içimde. Yeni bir son yazıyorum bazen ya da yazılmamış geleceği tasvir etmeye çalışıyorum kafamda. Yine alıyorum kitabı elime, yeni bir öykü için. Konusunu az çok kestirebiliyorum, öğrendim sayılır artık Yaşar Kemal'i. Çukurova'yı anlatacak yine, belki bir başka çocuğun ölüm hikayesini, belki bir başka ailenin dramını. Yo, yadırgamıyorum elbette. Tabi ki bunları anlatacak, çünkü hayatına, geçmişine, eski yıllarında gördüklerine ayna tutuyor, tabi ki bunları anlatacak. Hem öyle bir anlatıyor ki, o mu görmüş yaşamış yoksa ben mi o anda oradayım ayırt edemiyorum. Sanki kitabın kapağını açınca Çukurova'ya gidiyor, bir başka insanın hayatının bir kesitine tanıklık ediyorum. Tabi ki bunları anlatacak çünkü biliyorum ki Yaşar Kemal de onlardan birisi. O da yaşadı bunları. O da gece gidip karpuz çaldı belki ihtiyar Murat'ın bostanından. Yahut o da tarlada çapa yaptı, pamuk topladı diğerleri gibi. Kim bilir, belki o da öksüz kaldı, doğar doğmaz annesini yitirdi sıtmadan, doktorsuzluktan, biilaçlıktan. Belki onun babası da emzikli kadın aradı civar köylerde onu kucağına alıp. Yaşamak zor zanaat derler ya, böyle şartlarda yaşamak iki kat zor zanaat. Sabah gün doğarken kalkıp tarlada, hem de karın tokluğuna ağanın işinde çalışmak pek daha zor zanaat. Yeni doğmuş bebeğini evde aç bırakıp akşama kadar sarı sıcağın altında çalışan kadın için pek zor yaşamak. Sırf evdeki bebeği aç kalmasın diye çalışana zor zanaat yaşamak. 15 bebek doğurup 13'ünü toprağa vermek zor. Kolay olan bir şey yok bu topraklarda ölmekten başka. Bir tek ölmek var, bir tek ölmek kolay, o kadar. Gerisi her şeyden zor. Tıpkı herkes gibi ölmek için bu topraklarda yaşamak yetiyor. Hele hayat arkadaşını yitirmek, yalnız kalmak en kötüsü olsa gerek şu hayatta. Üstüne bir de çocuk kaldıysa ondan geriye yadigar, hem anne hem baba olmak zor zanaat. Bebeğini emzirecek birini bulmak zor, kendi bebeğine yetemezken başkasının bebeğine bakmak daha zor zanaat. Eşini yitirmek en zor zanaat çünkü gelecek umutlarını beraber kurduğun insanı toprağa verince umutlarını da veriyorsun toprağa. Ona beslediğin sevgiyi tutuyorsun içinde bir tek, gerisini gömüyorsun toprağa. Evsiz kalıyorsun yuvanda bir eşin yoksa artık. Duvarları da gidiyor onunla birlikte eski, sıcak yuvanızın ve öylece bırakıyor seni ortada sanki evrende bir tek sen kalmışsın gibi. Elsiz kolsuz kalıyorsun, ayakların olmuyor artık yürümeye. Dermanın kalmıyor hayatını sürdürmeye, artık tek beklentin ölüm oluveriyor hayattan. Ben de ölsem, ölsem de kavuşsam sevdiceğime diyorsun bir kavuşmanın gerçekleşip gerçekleşmeyeceğini bilmeden. Tıpkı İsmail gibi hissediyorsun, tüm bunları İsmail de yaşıyor öksüz bebeğini taşırken kucağında ve süt ararken ona. Ve ben de yaşıyorum, daha doğrusu kitap bana da yaşatıyor ve ben de istiyorum oracıkta ölmeyi sanki Zala'yla ben evlenmişim ve ben kaybetmişim eşimi daha yenicek. Öylesine bir yalnızlık ki bu "Yalnızlık Allah'a mahsus değil, ben de varım şu dünyada onun kadar yalnız." dedirtiyor. Takati olan isyan ediyor tıpkı İsmail gibi bu toprağın kaderine. Doktora da götürdüm gene öldü, iğne yaptırdım gene öldü, dedirtiyor. Ah bir doktor olsaydı köyde de vaktinde götürseydim, geç olmadan baktırsaydım, eceli gelene doktor ne yapsın, iğne ilaç ne yapsın, dedirtiyor. Ama yok çaresi; hastalık, ölüm bu toprakların kaderi..