Hissiz Hisler

İnsan benliğinin en temel parçalarından biri olan hissetmek, fiziksel ve biyolojik bir kavram olduğu kadar soyut da bir kavram aynı zamanda. Sıcağı hissederiz mesela, bu oldukça fiziksel olan olguyu anlamak, sıcağın sıcak olduğunu bilmek tamamen soyut bir olaydır. Diğer hisler içinde geçerlidir bu durum ve insan sadece ve sadece kendisinin anlayabilir duygularını. Hiçbir zaman, içimizde yaşadığımız duyguyu bir başkasına tam olarak anlatamayız, hatta kendimize bile ne hissettiğimizi betimleyemeyiz. Duygular sadece yaşanır, dahası yoktur. Peki, insan benliğinin en temel parçası hislerini kaybederse ne olur. İşte o zaman insan ruhunu, insanı insan yapan şeyi kaybeder. Yemek yiyip, nefes alıp, konuşsa bile yani bedeni yaşasa bile içi ölmüştür. Bedeni ve ruhu arasındaki bu çelişkiden ötürü artık hayatı yaşamak yerine yaşıyormuş gibi yapacaktır. Duygular olmadan hayat asla yaşanamaz, yaşanana da hayat denemez. Zaten duygularımız olmazsa makinelerden ne farkımız kalır. Makineleşmiş bir insan, yani duygularını unutmuş, onları en içten şekilde hissetmeyen birisi yaşamaktan nasıl zevk alabilir. Dünün aynısı yarınlar birbirini kovalayacak, içi boş bir ömür geçip gidecektir eğer hayattan zevk alınmazsa. Ama her ne kadar ruhumuz hissetmese de bedenimiz bu duygusal boşluğu hissedecektir elbette. İşte işin en acınası kısmı da bu noktan sonra başlıyor: İnsanın yaşamadığının farkında olup sahte duygularla kendisini ve çevresini kandırması. Kısacası ruhunu ve duygularını maskelemesi. İnsanın büründüğü bu maske en büyük problemi yaratan şey işte. Duygusal boşluktan kurtulmaya çalışırken kendine sahte duygular üreten beden aslında, ruhunun ölümünü görmemek için bu maskeyi yaratır. Tozları halının altına süpürmek gibi bu maskede hiçbir işe yaramayacak, aksine hissizleşmenin getirdiği sıkıntıyı daha da arttıracaktır. Bu sıkıntı işte insanı hayattan zevk alamaz hale getiren sıkıntıdır. Yaşamaktan zevk almayan insan bir boşluk içinde uyanır, bir boşluk içinde gününü geçirir ve bir boşluk içinde yatağına gider. Gün boyu ne yaptığının bir önemi yoktur, ne yaparsa yapsın sonuç boşluktur. Boşluk diye bahsettiğim şey gününü hiçbir şey yapmadan geçirmek gibi bir şey değil. Benim kastettiğim şey anlamsızlık yani uzayda hareket eden asteroit gibi bir hiçliğe sürüklenme. (Hissetmemeyi anlatmak da hissetmeyi anlatmak kadar zormuş.) İşte böyle yaşayan bir insan yolunu kaybetmiş bir insandır. O asteroit gibi nereye ya da nasıl gittiğinin bir önemi kalmamıştır, amaçsızlaşmıştır. Ancak bu makineleşmeden, duygusuzlaşmadan, amaçsızlaşmadan ve hayattan zevk almama durumundan kurtulmak o kadar da zor değil. İhtiyacımız olan şey hayatın bize getirdiği ve çoğunu göz ardı ettiğimiz fırsatları kullanmak. Tıpkı Stefan Zweıg' ın Olağanüstü Bir Gece kitabındaki Baron Friedrich Michael R.' nin başından geçen o olağanüstü gecede yakaladığı fırsatlar gibi. Pazar gününü at yarışlarında geçirirken, kötü ve ahlaksız bir davranış olduğunu bilerek suç işlemiş, sonra pişmanlık ve utançla tekrar hissetmeye başlamış ve gerçek bir insan olduğunu fark etmiştir. Daha sonra gece hayatının son atıkları arasına girmiş, risk almış ve ruhani bir uyanış yaşamıştır. O işlediği suç bir kıvılcım olmuş ve ruhunu tekrar alevlendirmiştir. Aslında gereken tek şey ruhun sönmüş korunu tekrar alevlendirecek bir kıvılcım. İnsana tekrar yaşadığını hatırlatacak, hayattan zevk almasını yeniden sağlayacak bir an. Farklı bir an. En derin duygularını tekrar yaşayan insan, o bedenin ruha örttüğü maskeyi kendiliğinden kaldıracak ve ruhu alevlendirecektir. Çünkü hiçbir zaman ruhun koru tam olarak sönmez. Sadece yeterli kıvılcım yaratacak o bir anı, o olağan üstü geceyi yakalamamız lazım. Aslında hayatın yakalamamız için bize verdiği o kadar çok fırsatı kaçırıyoruz ki her gün. Belki cesaretimiz olmadığı için, belki de toplumun üstümüzde oluşturduğu baskılar yüzünden o anı hiç göremiyoruz. Ama o fırsatı ruhumuz görüyor ve tekrar alevlenmek için, tekrar yaşamak istediği için bize bir işaret, bir kıpırtı veriyor. Ruhumuzun o ana ulaşmak için gösterdiği kıpırtıya kulak vermeliyiz belki de hissizleşmeden kurtulabilmek için. Bu makineleşmeye hiç başlamamak da mümkün tabii. İnsan günü ve günün getirdiği her şeyi yaşamalı hissizleşmenin içine düşmemek için. Susmamalı insan. Susmak o kadar anlamsızdır ki bir şeyler hissederken. Aslında susmakta duygusuzlaşmanın sebeplerinden biri olabilir bence. Bazen de ruhumuzu kontrol etmeyi bırakıp o an onun ne istediğine odaklanmalıyız. Kendimizi serbest bırakıp içgüdülerimizin bizi götürdüğü yere gitmeliyiz ki ne olduğumuzu hatırlayalım. İnsanız bir makine değil, hissediyoruz ruhumuz ölü değil ve yaşıyoruz yarın bizim değil. Bol duygulu bir hayat yaşamak umuduyla...