YALNIZLIK PUSULASI

Gerek içine doğduğumuz coğrafya ve süregelmiş alışkanlıklar, gerek insanın meyli her an tutulacak bir şey aramaya; bizi hudutsuz ve sürekli bir birliktelik arzusuna mahkum ediyor. İnsan dünyaya nerede geleceğini seçemiyor ve bu insiyatifin elinde olmaması yapabilecekleri ya da olabilecekleri önünde bir engel çoğu zaman. Çünkü ne istediğini az çok bileceği, hatta belki hepsinden uzaklaşmak isteyeceği yere kadar mecburen içinde bulunduğu o sınırlarla çevrili. Siz seçmediniz, size sorulmadı ama oradasınız artık ve bir süre daha orada kalacaksınız. Ayaklarınızın yere bastığı o noktaya belki birçoğundan daha erken, belki çoğu gibi geç geleceksiniz. Fakat bu iki ihtimalin bir ortak paydası var: bir şekilde, az ya da çok, etrafınızda ne yapmanız gerektiğini söyleyen birileri mutlaka olacak. Birileriyle büyüyeceksiniz ve o birileri çoğunlukla yaşanmışlıklarını bahane ederek size hep bir şeyler diretecek. Belki bunları kulak ardı edecek , belki de zorundalık ya da hatır için yapacaksınız. Fark etmeseniz de bahsettiğim o noktaya kadar hep anneniz, babanız, kardeşiniz, ya da üçüncü bir x kişisiyle atacaksınız adımlarınızı. Yani asla tek başınıza olmayacaksınız. Hoşunuza gidecek ya da gitmeyecek ama hiç yalnız bırakılmadınız. Çok sevildiniz, ya da belki gerçekten sevilmediniz ama o sevmeyen de her kimse ve ne hikmetse hep yanınızda yamacınızda bir yerlerdeydi. Bir telefon uzağınızdaydı, yan odanızdaydı, okuldaydı size akıl verecekler. Yani tek başınızayken bile tek başınıza değildiniz. Yalnızlığı görmediniz, insan hep yalnızdı aslında ve yalnız olacaktı ama siz bunu bilmiyordunuz, yabancıydı. Aklınıza bile gelmedi, geldiğinde bile yanlış tahayyül ettiniz çünkü tatmadınız. Kimsenin yetmediği, tutunamayacak kadar kırılgan olduğu, güven vermediği o ana; sadece kendinize tutunup çıkabileceğiniz o yere düşene kadar. İnsan o karanlığa düşene kadar kendine yetmeyi öğrenemiyor, çünkü o karanlıklardan hiç bahsedilmedi. Afallıyor, arıyor seslendiğinde duyacak birilerini. Yoklar, duyduğu tek ses karanlığın içinde yine kendisinin. İşte tam bu yüzden yalnızlık kara bir kutu onun için; kaçılacak, saklanılacak bir canavar. Kimisi bırakıyor olduğu yerde kurtarılmayı dileyerek, çokça azı gidiyor üstüne. Yalnızlığın aslında ne kadar gerekli olduğunu da işte ancak o azınlık fark edecek. Düşmeye bir adım ötede hep insan. Ancak o karanlıktan evvel hep birileriyle olacağına inandığından, aksi hayal gücünü aştığından, belki sadece korktuğundan görmek istemiyor varoluşunun o yanını. Yalnızlığı ağır ağır işleyeceği güne kadar, ondan koşarak kaçmaya çalışıyor. Halbuki sahici bir yalnızlık, insanın kendini kendine götürecek tek kılavuzu. Yani yalnızlığı tatmadıkça, kendi kendinize yetmeyi öğrenmedikçe, o yalnızlığı içinize çekmedikçe baktığınız gökyüzünde o kutup yıldızını hiç görmeyeceksiniz. Ben her an insanla çevriliyken dahi yalnızlığıma sarılabilmeyi çok geç öğrendim. Boğuluyorum sandım başta, bu tünelin bir çıkışı yok. Yüzmeyi de aynı öyle öğrenmiştim. Boğuluyorum sandığınız o vakitler, hayatınız boyunca sizi güçlü kılacak en büyük silahınıza sahip olmanın bedeli. Peyami Safa da dünyasından memnun olmayanların birbirine ne kadar benzediğini vurgulayarak tam da bunu özetliyor aslında. Her gün şikayetlendiğiniz o insanlardan farklı olmak, dünyanızı o korkuya teslim etmek yerine sizi siz yapacak yalnızlığınızla dost olmaktan geçiyor çünkü. Öyle ürkütücü bir şey değil yalnızlık, hatta insanın en büyük şansı bana soracak olursanız. İradeniz dışında sizi şekillendiren her şeyden sıyrılıp, sadece kendi sesinizi duyacağınız bir yol. O zamana kadar sevdiğinizi sandıklarınızı belki sevmediğinizi, keyif aldığınız müziği, görmek istediğiniz yerleri, belki asla vazgeçmem dediğiniz doğrularınızın bile nasıl eğilip büküldüğünü o yolu yürümeye başladığınızda fark edeceksiniz. "Olan"ı aşıp yalnızlığınızın elinden tutabilmeniz dileğiyle.