Renkler 7 Milyar Tonda

Kendimi bildim bileli planlayarak yaşamayı seviyordum. Hatta etrafımda gördüğüm plansızlık beni rahatsız ve huzursuz ediyordu. Ta ki resim hocam gittiğim kursta bizlere birer reprodüksiyon çalışması yapmamız için bir ressam adı söyleyene kadar. Bana yukardaki tablonun sahibi Cezanne'ı vermişti. Hangi resmini yapacağıma karar vermek için tüm resimlerine bakmıştım. Hepsi, beni rahatsız edecek kadar bulanıktı. Fırça darbeleri çok belirgin değil ve geçişleri çok sertti. İtiraf etmeliyim ki resimlerinin çirkin ve hatta basit olduğunu düşünüyordum. Resimlerdeki belirsizlik moralimi bozuyordu. En sonunda yukarıdaki resmi çalışmaya karar verdim. Taslağını çizdikçe resmin karmaşasını fark ettim. Düzen içinde var olan karmaşasını. Sanatının kendisine has olan hiçbir şey söylemeden düşündüren yapısı çok şey anlatıyordu. Dalları ve gövdesi olmayan ama ağaç olması gerektiğini düşündünüz o yeşil tonlar çok şey ifade ediyordu. Bilmece gibi mantığa uygun ve düzenli ancak anlaşılması zor ve karmaşık. Düzenin içindeki karmaşası çok güzeldi. Çok gerçekçiydi. Belki siz de bilirsiniz, insan resim yaparken yaptığı şeyden başka bir şey düşünmez sadece renklere ve güzelliğe odaklanır. Resimdeki her rengin ne kadar güzel olduğunu fark eder. Resme ara verdiğinde çevresinde olup bitene tekrar bakabilir. O zaman çevresindekileri biraz daha farklı görür. Bu geri çekiliş sırasında birlikte oturup resim yaptığım arkadaşlarımı inceleme fırsatı bulurdum. Her birinin ne kadar güzel olduğunu ve hepimizin o an orada olmamızın ne kadar rastlantısal olduğunu düşünürdüm. Bu düşüncelerim dışarı çıktığımda da devam ederdi. Sadece o molalara sığmaz, tüm hayatıma yayılırdı. Cezanne'nın resimlerinde her detayın ne kadar ilginç ve rastlantısal olduğunu fark ettim. Hayatımda da aynı şekilde her şeyin ne kadar rastlantısal olduğunu ve her karşılaştığım insanın ne kadar ilginç olduğunu fark ettim. Cezanne'nın dokunuşlarındaki gibi her zaman birbirine bağlanmayan ve birbirine karışmayan renklerin varlığı her zaman herkesin uyum içinde olamayacağını gösterdi. Biz insanlar çok özel varlıklarız, hepimiz farklı tonlardayız, hepimizin yanına ayrı tonlar yakışıyor. Bazı noktalarda kendimiz olmaktan çıkıyoruz, ton geçişine izin veriyor ve başka renklerle karışıyoruz. Başkalarından etkileniyoruz ve rastgele bir araya geliyoruz. Karşılaşmalarımız o tuvale boyayı sürenin kararlarından ibaret. Bazıları bunun tanrının etkisiyle olduğunu, bazıları ise şansın etkisiyle ve bazıları da tuvalin aslında var olmadığını savunabilir. Ben yanıtın hangisi olduğunu bilemeyeceğimizi düşünüyorum. Tek yapabileceğimiz, resmin tadını çıkarmak. Doğaya koşmamız doğanın tadını çıkarmamız gerek. Sanatın gerçek olduğunu bilmeliyiz. Sadece resim üstündeki dağdaki güneşin renklenmesiyle büyülenmek yetmez, o dağa gidip oradaki güneşin selamını almamız gerekli. Bir başka deyişle hayatın tadını çıkarmalı ve gerçekliğimizi sorgulamamalıyız. Rastlantıların ve planların hep beraber tadını çıkarmalıyız. Örneğin seyahate nereye gideceğini belirlemek, nerede kalınacağına karar vermek elbette önemli ama her yapacağınızı detaylı planlamaya gerek yok. Günlük yaşantımızda rastlantılara açık olmak lazımdır. Çünkü hayatı hayat yapan beklenilmeyen planlanmamış sürprizlerdir. Bazen bu sürprizler bizi üzebilirken bazen bizi havalara uçurabilir. Her birimizin hayatını birbirinden farklı ve her birimizi farklı kılan o sürprizlerdir. Doğumlar, ölümler; başarılar, başarısızlıklar; nefretler, sevgiler. Her yaşadığımız saniyenin bize etkisi çok büyüktür. Kelebek etkisi yapar hayatımızda. Mesela sokakta karşılaştığımız eski bir dostumuzla tekrar görüşme planı yapmamız gibi. Tamamen tesadüfü olaylar bize yeni yollar açabilir. Cezanne'nın bu resmi artık benim çok hoşuma gidiyor. Onun net olmayan dokusu beni düşündürüyor ve gülümsetiyor. Resmin reprodüksiyonunu tamamladığımda anladım ki sanatçı olmak kesinlikle kolay değilmiş ve beğenmediğim resimleri tanırsam onları çok güzel bulabilirmişim. Tıpkı hayatımızın da hem çok güzel hem de zor olduğu gibi.