EN BÜYÜK ZAAFIM

Hepimiz yalanların üstüne kurulan bir dünyada yaşıyoruz. Yapılmaması gereken bir davranış olan yalan söylemenin çok normal karşılandığı ve kimsenin artık bunu yapmaktan çekinmediği bir yaşam sürüyoruz. Kulağa ne kadar yanlış geliyor değil mi! Ne yazık ki ben de kendimi bu yalan rüzgarının etkisine kaptırmış biriyim. Benim adım Joyce. Küçük bir İngiliz kasabasında yaşayan 13 yaşında bir kızım. Hayatı deli dolu yaşamayı seven sürekli konuşmaktan hoşlanan biriyim fakat benim de diğer insanlar gibi bazı zaaflarım var. Bunların en büyüğü yalan söylemeye karşı yatkınlığım olsa gerek. Yalan söylemek nedense hiç yanlış bir şeymiş gibi gelmiyordu bana. Tersine yalan söyledikçe daha rahatlamış hissediyordum. Ne yazık ki tüm bu düşüncelerim beni yanlış çıkardı ve sonumu yalan söylemek getirdi. Sanırsam yalan söylemem biraz hava atmak amacıyla başlamış olabilir. Arkadaşlarım arasında çok popüler biri değildim ve beni daha havalı bir insan olarak görmelerini arzu ediyordum. Bunun için her şeyi göze alabilirdim. Kendi kendime biraz düşününce kimsenin yaşamadığı olaylara tanık olup kimsenin görmediği şeyleri görmenin beni diğerlerinin gözünde yukarı taşıyacağı kanaatine vardım. Fakat hayatımda hiç bir ilginç olay yaşamamıştım. Kısacası anlatacağım hiçbir şey yoktu. Amcam o zamanlar yurtdışına çıkmıştı ve çok değişik yerler görmüştü. Ben de acaba tüm bunları kendim görmüş gibi anlatsam ne kaybedebilirim ki diye düşündüm ve anlatmaya karar verdim. Bunu söylediğim insanların yüz ifadelerine bakınca bu görevi başarıyla tamamladığımı düşündüm. Kendi çapımda bir zafere ulaşmıştım ve yalan söylemenin doğru bir davranış olduğu düşüncesine kapıldım. Yalan söylemek bir kez işe yarayınca beraberinde getirebileceği sorunları hiç aklıma bile getirmedim. Yalanlarımın gitgide derecesi de sayısı da arttı. Onlar arttıkça da daha çok insan yalan söylediğimin farkına vardı. Tabi ben bunu fark edemedim çünkü gözüm hiçbir şeyi görmüyordu fakat çevremdeki insanlar hatta kardeşlerim bile benden uzaklaşmaya başladı. İlk amacım havalı olup daha çok arkadaş edinmekti fakat bu amaç uğruna kazanacağım derken daha çok kaybetmiştim. Bu kayıplar arttıkça yalan söylemeyi bırakmam gerekiyordu fakat uyuşturucu gibi bağımlılık yaratmıştı bende ve bundan bir türlü kurtulamıyordum. İnsanlardan dışlandığım bu dönemde tek arkadaşım Miranda kalmıştı sanırım. Kendisi de doğayla iç içe yaşamayı seven, benim gibi deli dolu bir kızdı. Belki de bu yüzden birbirimizden hiç kopmamıştık. Kendisi bir gün bana büyük bir sırrını anlattı. Bu sırrın hayatımı bu kadar tepetaklak edebileceği hiç aklıma gelmezdi. Miranda bir cinayete tanıklık ettiğini ve neyse ki katillerin onu görmediğini söyledi. Bunu ilk duyduğumda şok olmuştum. Acaba neden daha önce kimseye söylemediğini merak ettim fakat nedense bunu sorma gereğini duymadım. Bu olaydan daha sonra cadılar bayramı geldi çattı. Hepimiz Rowena Drake'in partisine davetliydik fakat partiye Miranda gelememişti. Parti sırasında Miranda da olmadığı için kendimi biraz ilgiden yoksun hissettim. Böyle anlarda hep aklıma geldiği gibi şimdi de yalan söylemek geldi içimden. İlginç bir olay düşünüm ve aklıma ilk olarak Miranda'nın anlattığı sır geldi. Adı üstüne bu bir sırdı ve kimseye anlatmamam gerekiyordu. Büyük bir ikilemin içinde kapana kısıldığımı hissettim. Ne yapacağımı bilmiyordum fakat bağımlılığım ağır bastı ve hazır Miranda yokken bu olayı kendim yaşamış gibi yapıp tüm ilgiyi üzerime çekebileceğimi düşündüm. Bir anda çıkıverdi ağzımdan yalanlar. Belki katilin de bu odada olabileceği ya da bu olayın başıma dert açacağı gibi düşüncelerin hiçbiri aklımdan geçmemişti. Bir anlık zayıflığım yüzünden ağzımdan çıkanlara kimse inanmamıştı her zamanki gibi. Ne de olsa beni yalancı belirlemişlerdi kendi aralarında ve söylediğim hiçbir şeye inanmıyorlardı artık. Kimse inanmayınca da yalanımın başıma başka bir dert açacağını düşünmemiştim fakat bu gece benim son gecem olmuştu ve acı bir şekilde ölüme kurban gittim. Biri bana yalanlarımın sonumu getireceğini söylese hayatta inanmazdım. Yalanları her zaman kurtarıcım olarak görmüştüm ve inancımı o yönde tutmuştum. Bu inancım zamanla bir ihtiyaca, bir bağımlığa dönüştü ve bu bağımlılık gitgide kötüleşti. Kendi çapımda iyi bir amaç uğruna yaptığımı düşündüğüm bu davranış tersine tüm hayatımı tepetaklak etti. İlk olarak insanlardan dışlanmama sebep oldu ve en sonunda hayatıma son verdi. Sizler de yalan söylemenin şu anlık için kendinize yarar sağladığınızı düşünüyorsanız hemen bu düşünceden sıyrılmaya çalışın. Bu yalanlar başta sizi kurtarıyorsa bile ilerideki çığ gibi büyüyen sorunlarınızın baş mimarı olacaktır.