Can Dostum Sigara

Hızla akan bir dereye atılmış bir sigara izmariti misali ilerliyor zaman. Suyun aktığı kesite göre hızı değişir ya izmaritin, işte zaman da öyle; kimi zaman daha hızlı, kimi zaman daha yavaş. "Dereye atacak bula bula sigara izmariti mi buldun?" diye sorabilirsiniz. Dervişin fikri neyse zikri de odur derler. "Sigaradan fikir mi olur be derviş?" diyenlerinizi duyar gibiyim bu sefer de. Sanırım siz de sağlığa verdiği üç beş zarar nedeniyle sigaraya düşman olanlardansınız. Bu düşünceleriniz tamamen sigaraya karşı ön yargılı olmanızdan ve onunla dost olmaya çalışmamanızdan kaynaklanıyor. Dün gibi hatırlarım; tam olarak beş yaşındayken yaptım sigarayla olan ilk sohbetimi. Sigarayla konuşan başka insanları görmüşlüğüm vardı. Onun nasıl bir şey olduğunu biliyordum fakat daha önce hiç bire bir görüşmemiştik. Ta ki dedem "Al bir dene!" diyip elime tutuşturana kadar. Sigarayla arası olan insanların isteseler bile onunla muhabbeti bırakamıyor olmalarını, bırakanların da çok fazla dayanamadan yeniden konuşmaya başladıklarını gözlemliyor olmam sigaranın hoşsohbet olduğunu düşünmeme neden oluyordu. Yaktım sigaranın ucunu, verdim selamımı. Onun selamını alır almaz öksürmeye başladım. Sohbeti devam ettiremedim. O an bir Karakaş 2 daha hiçbir sigarayla konuşmayacağımı düşündüm. İnsanların onunla sohbet etmeyi nasıl bu kadar sevdiklerini anlayamadım ve sigarayı büsbütün geri verdim. Benim yerime dedem konuştu onunla. O sigaranın kötü olduğunu düşünmüştüm fakat dedem o sigarayla da bitene kadar konuştu. Tıpkı gömleğinin cebinde taşıdığı diğer sigaralar gibi. Onları o kadar seviyordu ki hepsini bir bütün halinde bir paketin içinde kalbinin hemen üstünde taşıyordu. Sigarayla tanıştığım günün üzerinden altı yıl geçti. Bu altı yıllık zaman diliminde sigarayla hiç arkadaşlık etmedim. Ta ki annem çok acı bir trafik kazasında hayatını kaybedene kadar! Nöbetçi öğrencinin sınıfa gelip "Seni müdür yardımcısı çağırıyor." demesiyle yaşadığım korku müdür yardımcının odasında hayatımda yaşadığım en büyük acıya dönüştü. Ezile büzüle verdiği kaza haberi sonrasında bir hafta izinli olduğumu söyledi müdür yardımcısı. İzlediğimiz filmlerde, okuduğumuz kitaplarda klasiktir; canı sıkılan karakter bir sigara yakar da hemen rahatlar ya, tam olarak öyle hissetmem gerekiyordu. Müdür yardımcısının beni serbest bırakması üzerine vakit kaybetmeden yaş ile ilgili satış yasaklarına uymadığını bildiğim tekel bayisine gidip bir paket sigara aldım. Yaktım bir sigara kapattım gözlerimi ve konuşmaya başladım onunla. Bu sefer boğazım acımıyordu. İçimde dolaşan dumanın her parçası adeta hüzünümün bir kısmını tutuyor verdiğim nefesle onu dışarı atıyordu. Konuşmamızın sonunda benim için yanıp kül olmuştu sigara. Elimde sadece turuncu, yumuşak izmarit adı verilen filtre kalmıştı. Vurduğum bir fiske darbesiyle izmariti fırlatmış, adeta onunla beraber tüm dertlerimi göndermiştim. On bir yaşındaydım o gün fakat kendimi otuz yaşından büyük, hayatta türlü türlü sıkıntılar atlatmış ve karşılaşacağı her sorunun üstesinden gelebilecek gücü kendinde gören biri gibi hissediyordum. Bana yaptığı bu iyiliğe karşı vefasız kalamazdım. Ara ara hatrını sormalıydım elbet. O günden sonra yaşadığım iyi veya kötü her türlü olaydan sonra Karakaş 3 hissettiklerimi paylaştığım ilk varlık sigara oldu. Oktay Akbal tarafından yazılan Aşksız İnsanlar öyküsündeki baş karakter gibi. Ben de onun gibi bir yerlere giderken, bir işe başlarken, bir işi bitirdiğimde, aklıma eski bir anım geldiğinde yakıyorum hemen bir sigara. Böylece hiçbir zaman yalnız kalmıyor, hiçbir şeyi içime atmıyorum. On bir yaşımdan beri hiçbir dediğime itiraz etmeyen, söylediklerimi sonuna kadar dinleyen, benim için yanıp kül olan kimse yok şu hayatımda sigaradan başka. O benim can dostumdur kimse onun yerini dolduramaz. Ne ailem, ne de arkadaşlarım...