ÖKÜZÜN TRENE BAKTIĞI GİBİ

Nedendir bilmiyorum ama canım o derece sıkkın. Uzun bir zaman zarfından beri sanki boş yaşıyormuşum gibi. Git gide normal oluyorum ve kendi benliğimi unutuyorum sanki. Önceleri cehaletin varlığından yakınırdım. Şimdi ise cehaletin dumanından. Eskiden cehalet vardı, bilirdim. Uzun zaman boyunca cehalet sorunumu aşmaya çalıştım. Şimdi ne oldu? Ulaştığım nokta nerededir? Bilmiyorum. Sanki onca çabalarımdan sonra aniden bir olay olmuş ve o olay benim içimdeki deneme yanılma arzusunu doğuran cesaretimi silip süpürmüş. Ya da sanki gece odama parmak uçlarıyla, seke seke gelip onu benden gizlice almış biri. Belki öylesine ayakta dikilip bir bardak kahve içerken, yanımda derse geç kalmış ama hala beni bekleyen bir arkadaşımın eline tutuşturmuşumdur onu. Belki de bir kıza kaptırmışımdır onu, fark etmeden. Nerede kaybettiğimi gerçekten bilmiyorum ama bulmak için de çabalamıyorum. Çabalamak istiyorum. Ama nereden başlamalı bilmiyorum. Önceleri olduğu gibi, anı yaşamak ve aynı şekilde yaşamak ne kadar zor olabilir ki? Şu sıralarda kafam geleceği de düşünüyor. Belki o yüzden hem gündemin gerisinde kalıyor hem de etrafımda olup bitenden zerre haberim olmuyor. Git gide normalleşiyorum sanki, trene bakan öküz gibi. Arada sırada insanlıklarım oluyor. O kadar da olsun bir zahmet. Bazen birileri benden bahsederken kulak misafiri oluyorum: "Ne kadar da iyi kalpli bir insan. Esasında en önemlisi, o bir insan." Bunların modası geçti artık arkadaş. Değiştim ben. Eskisi gibi değilim. Etrafımdan sadece bazıları fark ediyor. O fark edenler, ne yazık ki hayatımda değeri olan insanlar. "Nasıl olsa bir şey olmaz. Aman şuna da nazım geçsin, buna da geçsin" derken, bazı hamleler ötürüyle insanların hayatımdan nasıl silinebildiklerini fark ettim onlar sayesinde. Bunu ve hakkında bahsettiğim bu diğer tüm duyguları bana yaşatan ve fark ettiren pek az insan var dediğim gibi. Sadece iki. O ikisi sayesinde fark ettim giderek düzleştiğimi. Artık onların gözünde de normalim. Giderek artıyor bu eğilimim. Durdurmaya çalışıyor muyum, onu da bilmiyorum. Onlar beni uzun zamandan beri düşündürüyor. Davranışlarımı inceliyorum, kendime özeleştiri yapmaya çalışıyorum. Sanki bir sınavdan çıkmış gibi hissediyorum fakat öyle bir sınav ki, neyi doğru neyi yanlış yaptığımı bilmeden yazıp geçmişim. İşin kötüsü de, o sınavın cevapları hiçbir zaman açıklanmayacak ve hatalarımı bulamayacağım. İşte bundan korkuyorum. Matematik ya da fizikten değil. İnsani hatalarımdan ve onları bulamayıp düzeltemediğimden korkuyorum. Sadece sinirleniyorum. Uzun zamandır da düşünüyorum. Peki ne yapmalıyım? Diğerleri fark etmeden en çabuk nasıl eski halime dönebilirim? Bunu yaparken etrafımdan insanlar eksilir mi? Yoksa daha kötüsü olup da yeni şeytanlar mı sıvışır yanıma? Acaba şeytanları ve kötülükleri düşünürken, onları kendi yanımda görmeye yakıştıramazken, ben de onlar gibi mi oluyorum? Onlara kötü deyince sanki kendimi temize mi çıkarıyorum? Ayırıyor muyum ben insanları? Ona iyi, buna kötü derken kimin kaderiyle, kimin kişiliğiyle oynuyorum. Demeye ne hakkım var? Git gide ben de onlar gibi mi oluyorum? Bunu söylerken bile onları ne kadar dışlıyor, ne kadar itiyorum. Sorumluluklarımı bilmez bir hale geliyorum. Sınavlara çalışmıyor, dünyayı iplemiyorum. Hayatımda müziğin yerini ve önemini bile unutuyorum bazen. İlişkilerim basitleşiyor. Artık aşık olamıyorum. Azıcık sevgi bile veremiyoum. Ne kadar da öküzleşiyorum. Normalleşiyorum. Benliğimi yitiriyorum. Siliniyorum gittikçe. Toz oluyorum. Bedenim burada olsa da o içimdeki ben, o ben olmuyor. Şimdiki ben, çocukluğunu ve onun yanında saflık ve iyiliğini yitirmeye başlayan bir ben mi? Dönüştüğüm ben, gerçek ben miyim? Eski ben, çocukluktan kalma Deniz miydi? Herakleitos gerçekten doğru mu söylüyor? Aynı nehirde iki kez yıkanılmaz mı? Bu soruları sorduğum zamandan daha ileride olduğumu görüyorum şu anda. Cevaplarını biliyor muyum? Tabii ki hayır fakat arıyorum, orası kesin. Ayrıca, bilseydim boş bir kağıdı alıp kafanızı karıştırmaktan hoşlandığımı düşünürdünüz!