Mucizeleri Kendiniz Yaratın

Bir adım atmak... Sadece ufacık bir adım... Aslında en zor anıdır yaşamanın. Ömrünüz boyunca sizi şaha kaldıracak mucizeler beklersiniz. Beklersiniz. Beklersiniz. Mucizeler bekletmeyi severler. Beklentileriniz koltuklarını alışkanlıklara devreder. Alışırsınız. Alışırsınız. Alışkanlıkları beklemenin süslü bir imparatorluğu vardır. Kendilerini altın kasede sunmayı severler ve siz bir süre sonra aslında tüm bu olanların gerçek hayatınız olduğuna inanırsınız. Alışkın olmadığınız bir sabah veyahut alışkın olmadığınız bir Ankara ayazı size hayatınızın en kötü dakikalarını yaşatır. Siz alıştıklarınızı beklemeye başlarsınız ve mucizenizin mumu söner. Oysa bir bilseniz Ankara ayazı nasıl güzeldir. Hayatta mucizeleri sıradanlaştırmanın iki yolu vardır Sevgili Okurlar. Bunlardan ilki, onlara gerçekleri gösterirsiniz ve olağan bir akış sırasıyla kendi yollarını bulurlar. Bir diğeri ise kendinizi beklemeye alıştırırsınız ve böylece yaşamınızın hakiki anlamı ortadan kalkar. Geçenlerde yetmiş sekiz yaşındaki dedeme mucizenin kelime anlamını sorduğumda; '' yarın ben yine burada oturağım, elimde yine bu kumanda olacak, yine aynı kazağı giyip en sevdiğim programın başlamasını bekleyeceğim, ananen hemen yan koltuğumda elmanın kabuklarını soyuyor olacak ve ben uyumak için bir an önce saatin on iki olmasını bekleyeceğim. Kısacası evlat, eğer hayatım yarınımı bugün olduğu gibi yaşamama izin verirse bu benim için bir mucizedir.'' Demişti. Bu yetmiş sekizlik delikanlı adına buradan ilerisine gidemeyeceğim fakat sanırım mesaj hepimiz için oldukça net. Bugün yaklaşık seksen beş milyon spermden sadece birinin galip gelmesiyle size bahşedilmiş bir hayatınız var. Bugün dünyada var olan yedi milyar iki yüz seksen dört milyon altmış sekiz bin şanslı insandan birisiniz. Güzel bir eşiniz, mutlu bir yuvanız, size sadakatle bağlı çocuklarınız ve sizi çok seven dostlarınız var. Hayatınızı alışkanlıklarınızla paralel bir şekilde modifiye ettiğiniz düzenli bir yaşama biçimine sahipsiniz. Üç günde bir çiçeklere su veriyor, haftada bir temizlik yapıyor ve pazar geceleri sevdiğiniz dizinin yeni bölümünün başlamasını bekliyorsunuz. Peki, ya asıl soru? Bütün bu alışılmış, tekdüzelikle özleşmiş ve heyecanını kaybetmiş hayatınızın anlatacak bir hikayesi var mı? Hayatınızın sadece bastığınız üç metre karelik alandan ibaret olduğunu söylemeyeceksiniz değil mi? Ne olur bütün yaşamınızı ölüm korkusundan kaçarak ya da saklanarak yaşadığınızı söylemeyin. Hayatınızın gerçek anlamını yakalayabilmek için ömrünüz boyunca bir mucizenin kendiliğinden gelip kapınızı çalmasını beklemediniz öyle değil mi? Varoluşumuzun temel duyusu yaşamaktır Sayın Okurlar. Bizler ömrümüz boyu daha çok yaşamak adına uğraş veririz. Bazı cesurlarımız bunu ülke sınırlarının ötesine taşır, ürkek kalanlarımız ise derin bir hava boşluğuyla doldurur içini. Bugün yaşadığı üç metre karelik alanın dışına çıkamayan birçok korkak arkadaşım için ertesi günün sabahı, kulaklarındaki uğultunun frekansını tahmin etmek güç. Yaşamak, insanın kendine aldığı yoldur Sayın Okurlar. Yola çıkmadan kendinizi bulmanız neredeyse imkansızdır. Attığınız her bir adımla büyür, evrilir ve bir benlik kazanırsınız. Ömrünü dördüncü metre kareye taşıyamadan tamamlamış olan insanların hayat karşısında aldıkları en büyük mağlubiyet budur. Onlar mucizeyi gerçekleştirmek yerine, rahat koltuklarına kurulmuş ve mucizenin gerçekleşmesini beklemişlerdir. Fakat şu unutulmamalıdır ki asıl mucize kendinizle karşılaştığınız vakit gerçekleşir. Yol, insana kendi devrimini gerçekleştirme fırsatı yaratır. Attığınız en ufak bir adım dahi sizi daha sağlam, daha güçlü ve daha olgun bir bireye dönüştürür. Antonio Tabucchi, Yolculuklar ve Öteki Yolculuklar isimli kitabında bir yandan yaşamı boyunca ayak bastığı farklı coğrafyaları bizlerle paylaşırken, diğer yandan da oldukça teşvik edici bir tınlamayla şu sözleri fısıldıyor kulaklarımıza; ''Ruhlarımızın temas ettiği mekanlarla olan ilişkilerinize yeniden bakın. Bir yer hiçbir zaman yalnız "orası" değildir: Orası biraz da biziz. Nasıl olduğunu bilmeden onu hep içimizde taşıdık ve günün birinde, bir rastlantı sonucu, oraya vardık. Doğru mu yoksa yanlış bir gün müydü, bu ne o yerin ne de bizim suçumuzdur. Bu, sadece ve sadece o gün oraya vardığımız anda kim olduğumuza da bağlıdır.'' (arka kapak) Kısacası Sevgili Okurlar, hayat; yetmiş sekiz yaşındaki bir delikanlının artık yarınından bir beklentisi olmaması kadar acı ve mucizelerin yürüme bilmemesi kadar gerçektir. Fakat bütün bunlara rağmen bizlere söylediği tek bir şey vardır hayatın; eğer bir şeyi gerçekten istiyorsanız, onu almadan pes etmeyin, der. Sınırlarınızı esnetmeyi deneyin. Umutlarınız, arzularınız, tutkunu olduğunuz her şey izin verin taşsın bedeninizden, kurtulun kendi karanlığınızdan, bırakın kokunuz, ayak izleriniz uçup gitmiş olsun hiç bilmediğiniz memleketlerin hiç bilmediğiniz sokak aralarına. Oralardan geçmiş olun. Yaşamak zaten bir mucizedir. Mucizenizi sonuna kadar yaşayın. Sağlıcakla kalın.