DÜNYANIN YÜKÜ

Yerin altından gelen sonsuz güç nasıl mahvetti onca insanın hayatını? Oysa doğa iyi kalpli değil miydi? Neden onlarca insanın canını almak istedi? İnsanlar o koca sarsıntıyı hak edecek ne yaptı? O sarsıntı küçücük bir çatlağı nasıl koca bir enkaza dönüştürdü? İki duvarın arasına sıkışan bedenler... Sanki tüm dünyanın yükü var üzerinde o bedenlerin. Nasıl olur da o duvarlar dünyanın yüküne dönüşür? Ağırlaştıkça ağırlaşır, kiminin birkaç uzvunu ezer, kiminin dolaplarını yıkar. En şanslı olanlar ise sadece eşyalarına zarar gelenlerdir. En sevdiği oyuncağı olmadan da bir çocuk büyüyebilir. Genç bir kız kendi yazdığı şiirlerini biriktirdiği defteri olmadan da yaşar. Peki ya parka gittiği arkadaşını ertesi sabah bulamazsa o çocuk? Arkadaşının evine koşarak giderken burnuna tarif edemeyeceği kadar kötü kokular geldiğinde yine de büyüyebilir mi? Dünyanın yükü altında ezilmiş bedenlerin kokusu... Sokakların kan ağladığı binaların dümdüz olduğunu gördüğünde de neşeyle binebilir mi tahterevalliye? En kötüsü de bir gün öncesinde oyunlar oynadığı arkadaşını bir daha göremeyeceğini anladığında masum kahkahasını kaybetmez mi? Peki ya o sırma saçlı genç kız? İlk kez aşık olduğu insanı kaybedince bir daha saçlarını sevdirir mi başka bir oğlana? Şiir defterinin göçüp gitmesine üzülmez. İlk kez tuttuğu ellerin, ilk kez başını koyduğu dizlerin enkaza karışmasına üzülür. İlk aşkının iki duvar arasında sıkışıp kalmasına üzülür. Bir sürü deprem görmüş bu dünya. Acıyla sarsılan upuzun binalar... Kırmızı renge bürünmüş, kabaran ateşten denizler... Altında insanların yazları oturup sabaha kadar sohbet ettiği sokak lambaları... O lambalar artık aydınlatmıyor geceleri saklambaç oynayan çocukların oyununu. Hepsi enkaza dönüştü. Bizim evin oradaki sokak lambası söndüğünde iki yaşındaydım. Lambamız sönerken ben uyuyormuşum. O sarsıntıdan bir hafta önce anne babamın bana aldığı pembe beşik, dünyanın yükünü taşımış başlığında. Ama depremden iki saat önce el ele tutuşup heyecanla koştuğum Eren'in beşiği taşıyamamış yükü. Yaşasaydı benim gibi Ankara'da okurdu belki o da. Onla son fotoğrafım 17 Ağustos 1999'da değil de dün akşam çekilmiş olurdu. Her doğum günümde yanımda olur muydu acaba? Lisedeyken annemle kavga ettiğim için sahildeki iskeleye gittiğimde çağırır mıydım onu? Çağırırdım tabii ki. Hayatın kalp kırmaya değmeyecek kadar anlamsız ve kısa olduğunu konuşurduk Eren'le. Ayaklarımız iskeleden sallanırken denizin altında yıllardır duran enkaza dalıp giderdik. Belki Eren benden daha derin bakardı. O enkazın annesiyle ablasını da içine alıp götürdüğünü hatırladığında onu nasıl teselli ederdim? Mavi gözlerinden yaşlar geldiğinde, cebimde mendilim olmadığında nasıl silerdim gözyaşlarını? Belki de ablası ve annesiyle oturuyordur şimdi o iskelede. Denizin dibindeki enkaza değil de ufka dalıp gitmişlerdir. O ufuktan bir gün yanınıza koşarak geleceğim canım arkadaşım. Elimde son akşam çekildiğimiz fotoğrafımız da olacak, söz veriyorum. 1894'teki İstanbul depremini kitabı okuyana kadar bilmiyordum. Tek deprem acısı bizimkisi, en kötü ayı da Ağustos sanıyordum. Değilmiş. Temmuz da kötüymüş. Bir sürü çınar ağacını devirmiş, ahşap evleri yıkmış İstanbul'daki fay. Fay hatlarıyla beraber insanların umutları da kırılmış birer birer. O dev gibi çınarların altına son bir kez oturmuş çoğu. Kimi eşinin aklında kalan son gülüşünü, kimi de oğlunun kahkahasını bırakmış devrilen çınarların köklerine. Kırılan fay hatlarıyla beraber o gülüşler, kahkahalar da girmiş toprağın en derinine. Gözdenur Doğru Korkuyorum. Bundan on sekiz yıl evvel olduğu gibi pembe bir beşiğim yok. Ya koruyamazsa yatağım beni dünyanın yükünden? Tanımadan özlediğim arkadaşlarım, komşu teyzem, bakkal amcam... Ya tanısaydım onları? Gülüşlerini hatırlasaydım. Bir daha mutlu uyuyabilir miydim? Ağustos'un bir günü üzülmek yerine bir yılın her günü üzülmez miydim? Küçük çatlakların koca bir sarsıntıyla tekrar enkaza dönüşmesinden korkuyorum. Sevdiğim kim varsa bedenlerinin koca binalar altında yitip gitmesinden korkuyorum.