LİMİTSİZ ÇAĞ

Git gide insanlara yama oldu bu 'param var' duygusu. Kime sorsanız zengin kime sorsanız herşeye sahip kimseye ihtiyacı yok. Yeni bir şey çıksın, anında koşarak gidiyorlar. Ben anlamıyorum elinizdeki sizin neyinize yetmiyor? O kart bitene kadar kullanmak zorunda değilsiniz. Sakin olun biraz. Üzülüyorum bu hallere. Kendilerini kandırdıklarını düşünüyorum. Parası olanın boyu uzamıyor. İnsanlar bunu biraz yanlış anlamış. Paran var diye insanlara tepeden bakmak ne kadar iyi olabilir ki yada ezilmemek için öyleymiş gibi davranmak. Acınası haldeyiz. Gün geçtikçe de bununla karşılaşmaya devam ediyoruz. Alışverişe çıktınız kabinden kabine koşuyorsunuz. Kombinler yapıyorsunuz, günü gününe kıyafet seçiyorsunuz. Hele bir de kadınsanız, yıkılsın ayakkabı vitrinleri. Renkler, numaralar, modeller havalarda uçuşur eminim. Onu giyer, onu çıkarır milletin bakışlarına göre karar verirsiniz. Öyle ya her mağazada sizi izleyen birkaç göz olur. Siz karar verene kadar gözü sizin üstünüzde dolaşır. Ama kabul edelim seviyorsunuz siz bu durumu. Bir de her mağazada sinir bozucu bir satış temsilcisi olur her zaman. Gelmesin diye belki hızlı adımlarla bakmanız gereken herşeyi geçer, mağazayı dolaşır yine de atlatamazsınız onu. Aradığınız bir şey olmasa bile olması için elinden geleni yapar. Hatta bazen huzursuz edecek kadar peşinizde olur. Ee durumlar böyle olunca, kasanın yolu gözükür size. Küsüratlara bakarsınız tabi ama sizi cok da kaygılandırmaz bu durum. Bakışlardan anladığınız kadarıyla alacağınız parça çok beğenildi, gerisi hikaye artık. Nasıl olsa karttan ödeyeceksiniz. Sanki sizin cebinizden çıkmıyormuş gibi. şifre istendi, girdiniz şifreyi. Beklediniz... satış görevlisi dedi ki "çekmedi, yetersiz bakiye". Olmaz. İmkanı yok bir daha denemesini istediniz. Denedi, ama sonuç değişmedi. Hemen başka kart verdiniz yine aynı durum. Bankayı aradınız, nedenini sordunuz ama suçu asla kendinizde aramadınız. Çünkü sebebini biliyorsun, harcamaların çoktan senin boyunu geçti. "Bir dur artık" demenin vakti gelmedi mi? Gönül isterdi ki ben de gidip alışveriş merkezlerini arı gibi geziyim, her mağazadan bir bal alayım. Güzel hayaller bunlar. Ama gel gör ki hayal dünyasında da yaşamıyoruz. Ay sonunda liste liste aldıklarını sıralayacak olan bir düşmanınız var unutuyorsunuz. Sizden belki var olan herşeyi alıp götürecek güce sahip. O çok sevdiğiniz çantanızı, yün kazağınızı, kürkünüzü hatta arabanızı alır. Egonuzu da ayaklar altına seriverir siz farkında olmadan. Bu kadar kendinizi kaptırmayın. İzlediğim tiyatro aslında bu tarz gerçekleri yüzüne vuruyor insanın. Hande Subaşı, bu konuyu sahneye taşımakta çok başarılıydı. Bunca sarfettiğimiz kelimelerin her biri parayı işaret ediyor ama bu kadar önemli olmamalı bence. Birşeylerin peşinden sürüklenmeyi bırakmamız lazım. İki kağıt parçasının köpeği olup çıktık ne yazık ki. 'Vay halimize' demekten başka birşey gelmiyor elimden. Tüketmeye öyle meyilli hale geldik ki, kendimizi gerçekten unutur haldeyiz. Bulunduğumuz çağda hepimiz herşeyin son modeline sahip olmaya alıştık. Kazandığımız paranın kıymetini bilmeden harcıyoruz. Ay sonunda da duvara toslamış gibi oluyoruz. Sonra anlıyoruz işin ciddiyetini. O kadar borcun içinden nasıl çıkılacak diye binbir tane süpersonik fikirler atılır ortaya. Birinden birinin sizi kurtarmasını istersiniz tabi ama işte her istediğimiz gerçekleşmiyor malesef. Bende ünlü olmak istiyorum mesela. Aslında öyle paranın lafını yapıp onu yücelten birisi değilim ama bunları birinin söylemesi gerekiyordu. Daha doğrusu söylemem gerektiğini düşündüren bir tiyatro oyunu izledim. Geçen hafta sonu Hakan Yılmaz'ın ve Hande Subaşı'nın beraber sahne aldıkları Yetersiz Bakiye isimli tiyatro oyununa gittim. Tiyatroda da kart limitlerinin tükenmesi ve bu çaresizliğin üzerine çiftin başvurduğu çözüm yollarını ele almışlar. Bunu her ne kadar kahkaha atarak izlesem de aslında ağlanacak halimize gülüyoruz. Herkesin önce haddini bilmesi lazım. Para bizden büyük değil ama onu yücelten ve öyleymiş gibi davranan biziz. Bence hakediyoruz çaresizlik içinde söylenmeyi. REFERANSLAR Murat Kürüz, Yetersiz Bakiye, MEB Şura Salonu, 2017