Yalnızlık Nedir? Ne Değildir?

"Yalnızlık bir mahrumiyet değil, lükstür." ( Şancı, s. 62 ) demiş Cem Şancı. İşte yalnızca bu sözdü beni bu kitabı görür görmez almaya iten. Çünkü şunu itiraf etmeliyim ki ben, bu yaşıma kadar yalnız kalmayı bir hapishane hücresinde kalmakla eş değer tutan insanlarımızdandım. Bu yüzden de bugüne kadar her an yalnızlıktan, yalnız kalmaktan korktum. Yanımda her dakika arkadaşlarımın, ailemin, sevgilimin olmasını istedim. Ta ki Yalnızlık Doktorası'nı okuyuncaya kadar... Nasıl mı? Hemen açıklayayım. Öncelikle şu an eminim ki çoğunuz "Yalnızlık nasıl lüks olabilir ki?" diye kendi kendinize soruyorsunuz. Haklısınız. Çünkü şunu itiraf etmeliyim ki çoğumuz yalnız kalmaktan korkan insanlarız. Dışarı çıkarken, bir yerde otururken, alışveriş yaparken, yemek yerken kısacası günümüzün her anında yanımızda içimizi dökebileceğimiz, hoş vakit geçirebileceğimiz birileri olsun istiyoruz. Şahsen ben tam da böyle bir insandım. Yalnız kalmaktan o kadar çok korkardım ki günün en sevmediğim vakitleri çoğumuzun uyuyarak geçirdiği geceler ve sabahın erken saatleriydi. Hoş vakit geçirebilmenin, kendini daha iyi daha mutlu hissedebilmenin temelinin yalnız kalmamak olduğunu düşünürdüm hep. Hatta tam da bu noktada sizlere bir anımdan bahsetmek istiyorum. Bundan yaklaşık iki üç yıl önce bir arkadaşım tatil için tek başına Amerika'ya gideceğini söylediğinde ilk cevabım: "Seninle gelebilecek birisi yok mu? Tek başına korkmayacak mısın?" olmuştu. Çünkü ben o zamanlar tek başına bir yerlere giden insanlara ya "asosyal" ya da "kimsesiz" sıfatlarını yüklerdim. Bana göre yalnız insanların yapabileceği şeyler son derece kısıtlıydı. Örneğin, sinemaya yalnız gidilmesini çok mantıksız bulurdum. Tek başına sinemaya giden arkadaşlarıma: "Öyle filmin tadı mı çıkarmış!" derdim hep sanki daha önce tek başıma sinemaya gidebilmişim gibi. (!) Böyle söylüyorum çünkü bu kitap neredeyse hayatımı, kendimi sorgulama olanağı tanıdı bana. Ben hiç kendimin yalnız kalmasına izin vermemiştim ki yalnızlığın aslında ne kadar da muhteşem bir şey olduğunu anlayayım. (!) Ne demiş yazar: " Yalnızlığın gerçek anlamını ve değerini anladıkça yalnız kalmaktan keyif almaya başlayacaksınız." ( Şancı, s. 36 ) İşte tam da bu noktada en önemli şey şu: "Yalnızlığın gerçek anlamını ve değerini anlamak için ne yapıyoruz?" Şuna üzülerek eminim ki çoğunuz benim geçmişte yaptığım gibi kendinize yalnız kalma tabiri caizse "inzivaya çekilme" fırsatını tanımıyorsunuz. Buna en güzel örnek olarak aşk hayatımızı söyleyebilirim. Çoğumuz yalnız kalmaktan o kadar çok korkuyoruz ki sürekli yanımızda elimizi tutacak, derdimizi dinleyecek birilerinin olmasını istiyoruz. Elbette bu çok doğal bir şey fakat aşırıya kaçtığımızda aslında bize faydasından çok zararının dokunduğunun bilincinde olamıyoruz genelde. Şahsen benim için durum maalesef tam da böyleydi. Özellikle lise yıllarımda yalnız kalmamaya, bir sevgilimin olmasına o kadar çok alışmıştım ki sonuna kadar haklı olduğum tartışmalarımızda bile sırf tek başıma kalmamak için alttan alan taraf her zaman bendim. Yalnız bununla da sınırlı değil, erkek arkadaşımın beni kendi istediği şekle sokmasına göz yumduğum da oldu çoğu zaman. Ne için mi? Elbette tek başıma kalmamak, 14 Şubat Sevgililer Günü'nde " Benim bir sevgilim var, yalnız değilim." diyebilmek için. (!) İşte tam da bu noktada değerli Cem Şancı'nın benim gibi olanlarınızın kulağına küpe olması gereken şu sözünü söylemek istiyorum sizlere: "Yanlış insana aşık olduğunuzda itaat etmeyi öğrenirsiniz, 'yalnız' insana aşık olduğunuzda ise özgürlüğü ve mutluluğu... ( Şancı, s. 122) İşte sadece bu söz yetti gerçek aşkımızı bulmamız için atacağımız ilk adımın yalnızlığımızla barışmamız gerektiğini anlamama. Çünkü sizlere şunu söylemeliyim ki sırf yalnız kalmamak uğruna kendi karakterimizi, hayatımızı değiştirerek yaşadığımız bir aşk bizim hapishanemiz, bu ilişkinin içindeki sevgililerimiz de gardiyanlarımızdan başka bir şey olmayacaktır. Son olarak, farkındayım bu yazımda sizlere yalnızlıkla ilgili birçok insanımızın bu zamana kadar söylediği, yalnızlığı adeta bir öcü gibi görmemize neden olan sözlerin neredeyse tam zıddını anlattım. Çoğunuz belki şu an "Yalnız mı ölelim yani!" diyorsunuz. Elbette yine yanımızda arkadaşlarımız, ailemiz, sevgililerimiz olacak. Elbette onlarla birlikte gülüp, onlarla birlikte ağladığımız anlar olacak. Fakat söylemek istediğim asıl şey şudur ki: yalnızlıktan, yalnız kalmaktan korkmayalım. Onu bir canavar gibi görmekten vazgeçelim. Aksi takdirde hepimiz bu yersiz korkumuza yenik düşmemek, diz çökmemek için ölene kadar başkalarının kanatları altında yaşamaya mahkum olabiliriz...