Hissetmek Yaşamaktır

İnsanı insan yapan en öncelikli kavram duygularımızdır. Biliyorum ki çoğumuz bu sözü daha çocukken duymaya başlıyor ancak ciddiye alınması gereken bir bilgi olduğunu yaşadıkça anlıyoruz. Monoton, her günü hatta her saati sadece birbirini takip eden anlarımız, bizi biz olmaktan uzaklaştırırken bir yandan da duygularımızı baltalıyor. İnsan hissetmeden, yaşadığı anın tadını çıkarmadan, her hücresinde hissedecek kadar güldüğü ağladığı anlar katmadan hayatına nasıl olur da kendini yaşıyor sayar ki? Bana kalırsa yaşamak sadece uyanmak, günü geçirmek ve uyumak olmamalı. Yaşamak sahip olduğumuz, bu çok da uzun sayılmayan ömrümüzün, her saniyesinde kendimizi bulmak ne istediğimizi ve ne hissettiğimizi bilmektir. Hayatının sıkıcılığına, aynı oluşuna kendini kaptırmış hatta hayatın boşluğuna hapsolmuş bir kimse hissizleşmekten kaçamaz. Ne kadar kendini zorlarsa zorlasın tek bir hücresi dahi heyecanlanmak için can atmaz. İşte o anda kişi sırf yok olmamak için küçücük bir çocuğun gülüşüne, yaşlı bir teyzenin merhametli bakışına veya bir sevgilinin ilgisine ihtiyaç duyar. Dünyaya dönmek için, yaşamanın aslında ne olduğunu hatırlamak için tüm bunlardan sadece birine bile muhtaç kalır. Olağanüstü Bir Gece'yi okuduktan sonra insanın aslında ne için yaşadığını daha berrak bir anlatım biçimiyle tatmış oldum çünkü dediğim gibi yaşamak sadece günlerini geçirmek, ömrüne ömür katmak değildir. Tek bir gece bile gerçekleri görmene, daha önce tatmadığın duyguları tatmana, kaybolduğun bu koca okyanusta senin de yaşadığını hatta capcanlı olduğunu fark etmene yeter. Öyle dönüm noktaları vardır ki hayatta sanıyorum ki hemen hemen herkes bu dönüm noktalarını acısıyla tatlısıyla tecrübe etmek durumda kalır. Kimse içine düştüğün çıkmazı fark etmez, seni hep aynı sen olarak görürken, sen içindeki karanlıkla boğuşacak gücü bulamazsın kendinde. Hatta o gücün varlığından bile bihabersindir -işin ilginç tarafı, bu durum seni rahatsız dahi etmez-. İşte bu karanlık anlarda ya da kaybolduğunda kendini aramaya bile yeltenmediğinde dışardan herkesin imrenerek baktığı benliğin, senin benliğin değildir. Stefan Zweig'in de anlatımıyla insanın kendi benliğini bulmasının saatlerle, günlerle değil, karşısına çıkan umutlarla kesinleştiğini kavramış oldum. Bir kez o çıkış yolunun ışığını gördükten sonra karanlık, hissiz günler unutulur yerine heyecan dolu olanları gelir. Artık hayatımızda var olan her şey sıradanlığını yitirir, akıl almaz anlamlar kazanır. Sabah çayını yudumlarken okuduğun gazete sana yaşama sevinci verir. Balkonda çiçeklerini sularken bahçedeki çocukların gülüşü senin de yüzünde tarifi olmayan bir tebessüm bırakır. Hiçbir ayrıntıyı atlamazsın, sahip olduğun her saniyeye bir umut sıkıştırırsın. Öncesinde delirmene sebep olacak küçücük sorunlar şimdiyse buhar olup uçar gökyüzüne, gözün hiçbir olumsuzluğu görmez. Hiçbiri yüzündeki o tebessümü silmeye yetemez. Dışarı çıkarsın tüm umutlarını yanına alıp (onları bırakmak olmaz onlar senin benliğin) çünkü bugün bir öncekilerine eklenmiş yepyeni bir gün biliyorsun. Sokakta yürürken peşinden gelen köpek senin varoluşunu selamlar belki ayaklarına dolanıp onu okşamanı ister belki gideceğin yere kadar sana eşlik eder ama ne yaparsa yapsın senin varoluşundan mutluluk duyar ve sen, bunu hissedersin. Ve işte o zaman anlarsın yaşamak bunların ta kendisi, hissetmek seni sen yapan en önemli unsur. Yaptığın birkaç delilik, iliklerine kadar hissettiğin adrenalin ileride torunlarına öylesine anlatacağın bir anı olarak kalmayacak hafızanda, seni gençleştirecek ve yaşadığını bir kez daha hatırlatacak sana. Tüm bunlar olurken eskide karanlıkta hapsolmuş benliğin özgürlüğüne kavuşur, bu dakikadan sonra senden mutlusu yok yaşa dilediğince.