Bir Araba Dolusu Sefalet

Kısmayın şimdi gözlerinizi, şu birleşen dişlerinizi de ayırın. Fotoğraf seçimimden yana gücenmeyin bana ve gözlerinizi de kaçırmaktan vazgeçin. Bakın, el arabasının içinde ki bir insan! Fotoğrafa bakınca aklınıza hemen bir yer gelmiştir eminim. Amerika mı? Yoksa Avrupa mı? Hayır, tabi ki sizin de aklınıza gelen tek kelime Afrika. Kısaca özetleyeyim fotoğrafı, yer Somali el arabasının içinde bir insan vebalı falan değil sadece aç, öylesine zayıf ki ayırt edilemiyor erkek mi?, kadın mı? Aslında erkek yada kadın olması pekte mühim değil, nereli olduğu, teninin rengi ve dini bunların hiçbiri ne benim için nede onun için pekte mühim değil. Onun aklında açlığı benimse aklımda tokluğun utancı var sadece. Bir fotoğraftan ne kadar çok şey alabilirse insan işte o kadar çok şey katıyor bu fotoğraf bana. Önce bir acıma ve hüzün arka plandaki kişinin kemiklerine dalıyor gözlerim daha sonra ve düşünüyorum, insan sırtında ne kadar da çok kemik varmış. Üzüntü hissine alıştıktan sonra hepiniz gibi ben de küçük bir empati kuruyorum ve birkaç saat aç olduğum günleri düşünüyorum bir de onların günlerce süren açlıklarını. Bizler açlıktan ölüyorum cümlesini çok kurarız ancak bu çok aç olduğumuzu belirten bir mecazdır bizler için. Küçüklüğümde babamın işten eve gelişini hatırlıyorum, salona girer ve açlıktan ölüyorum derdi. Halbuki ufak bir şaka zannedip gülerdim ben buna, o yıllarda gelmezdi aklıma insanın açlıktan ölebileceği. Şimdilerde el arabasının içinde yatan kişinin bitkinliğine ve yüzündeki yorgunluğa bakıyorum saatlerdir. Neler düşünüyor olabilir ve ben onun yerinde olsaydım ne düşünürdüm? İki düşünce geliyor aklıma ilki ölümün benim için iyi olabileceği bir diğeri ise fotoğrafları çeken insanların nasıl bu kadar sağlıklı olduğu? Bir belgeselde izlemiştim, Afrika'nın bazı bölgelerinde insanlar beyaz tenli insanların çikolata yediği için onlardan daha sağlıklı ve uzun yaşadığını düşünüyorlarmış. Ne kadar da gülünç aynı zamanda da korkunç bir düşünce değil mi? Empati düşüncesi de bittikten sonra utanç başlıyor. Utanç duygusu insana cümleler kurdurmak yerine sorular sorduruyor. Sorduğum ilk soru ise paylaşma eylemimizdeki adaletsizlik ile ilgili oluyor. Dünya'da altın arabalarını altın kaplatanlar öte yandan el arabasında açlıktan ölmeyi bekleyenler olduğunu düşünmek neden atalarımızın dünyaya adaletsiz dediklerini daha iyi anlamama olanak sağlıyor. Biliyorum sizin de kafanızda aynı düşünce var. Bu düşünce ne yapabiliriz , bizler güçlü insanlar değiliz Afrika'daki bütün açları nasıl doyuralım diye soruyorsunuz kendinize. Belki de böyle su serpiyoruz yanan vicdanlarımıza ve ben bir şey yapamam diyerek hayatlarımıza olduğu gibi devam ediyoruz. Ancak Afrika'nın ücra köşelerine bakmamıza gerek var mı? Hayır tabiki, sokağa çıkıp üç, beş semt değiştirerek gezerseniz sadece Dünya'nın belirli bölgeleri arasında değil kendi şehrinizde dahi uçurumlar olduğunu fark edeceksiniz. Bizi en iyi bizler biliriz ve aynaya bakıp yalan söylemekten vazgeçmeliyiz. Komşumuz açken tok yatmamak için zengin mahallelerine taşınıyoruz, vicdanlarımıza hep su serpmeye çalışıyoruz. Yoksul ve aç insanları gördüğümüz zaman kafalarımız çeviriyoruz. Sonuç olarak, açlık ve yoksulluk sadece Afrika kıtasında yaşanan bir durum değil, sadece Dünya'da en yoğun yaşandığı yerdir. Halbuki kafamızı kaldırdığımızda Dünya'nın her yerinde adaletsiz paylaşımı görebiliriz. Bu fotoğraf bende tüm bu hissiyat yoğunluğunu bıraktı ve hala bu fotoğrafa baktığım zaman düşündüğüm şey el arabasındaki kişinin yada yanındaki kişinin nereli olduğu, teninin rengi veya dini değil sadece insan olması ve bu insanlar Dünya'nın her yerinde bizlerin çöpe döktüğü yemek kadar yiyecek bir şeyleri olmadığı için ölüyorlar. Fotoğrafı kafamda en güzel özetleyen Pir Sultan Abdalın şu cümleleri ile bitirmek istiyorum yazımı "Demiri demirle dövdüler; biri sıcak biri soğuktu... İnsanı insanla kırdılar; biri aç biri toktu...