ERKEN KAYBEDENLER

Ankara polisiyelerinden tanıdığımız Emrah Serbes bu sefer farklı bir konuyla çıkıyor karşımıza. Erkek çocuklarının dünyasını gözler önüne seriyor. Zengin, fakir, taşralı, şehirli bir çok erkek çocuğunun komik ve hüzünlü dünyasını anlatıyor kitap. Daha önce pek işlenmiş bir konu değildir aslında erkek dünyası. Belki de ben denk gelmemişimdir bilmiyorum. Emrah Serbes iyi yapmış bence erkek dünyasının gerçeklerinden bize bahsederek. Toplum tarafından hep çok güçlü oldukları varsayılan karşı cinsimizin de hüzünlü yanlarını açığa çıkarmasını sevdim. Kitabı okurken çoğu zaman güldüm fakat bazı yerlerinde duygulanmadım desem yalan olur. Mesela kitabın son hikayesi olan Kimi Sevsem Çıkmazı. 18 yaşında olan Bülent Berke Nurullah isimli değişken ruh haline sahip gencin en sonda babasıyla yaşadığı dialog beni biraz sarsmıştı. -Apartmanın girişinde ki lambayı sen mi kırdın Bülent? -Hangisi? -Otomatik yanan, sensörlü. - Hayır. -Yalan söyleme komşu görmüş dün gece süpürge sapıyla kırmışsın. Neden kırdın? -Beni görünce yanmıyordu baba. -Nasıl ya? -Görmezden geliyordu, yanmıyordu. Kaç sefer yoksaydı beni. -E beni görünce de yanmıyordu bazen. Böyle el sallayacaksın havaya doğru o zaman yanıyor. -Hadi ya sahiden mi? -Evet. Ucuzundan takmışlar bizimle bir alakası yok. Babama sarıldım, yıllar sonra. İşte hep bu kısımda gözlerim doluyor nedense. Ama sanırım benim favori hikayem yani kitabın başında yer alan hikaye olan Anneannemin Son Ölümü. En komiği de buydu bence. Annesi ve babası trafik kazası sonucu ölen küçük bir erkek çocuğunun seksendört yaşında ki anneanesiyle yaşadıkları olaylar komik bir dille anlatılıyor. Ödevleri anneanne torun beraber yapıyorlarmış mesela. Geçen sene matematikten çakmışlar, fonksiyonlara basmamış kafaları. Bir de Yasemin var tabii o bölümde. Bizim bu oğlanın saplantılı aşkı Yasemin. O kısımda altını sarı fosforlu kalemimle çizdiğim bazı cümleler var: "Yasemini arayamadım. Neden? Çünkü büyüdükçe arzularım küçüldü, şaşkınlıklarım küçüldü, beklentilerim küçüldü. Öyle küçüldüm ki içimde taşacak birşey kalmadı. Büyümenin bir bedeli varsa işte bu, yarım metre uzadım, yirmi kilo aldım ve dünyadan vazgeçtim." Ayakta alkışlanır işte bu cümleler bence. Sahiden öyle değil mi? Bu cümleleri onaylamayan tek bir insaneevladı yoktur dünyada herhalde. Küçükken çok mutluyduk. Büyüdükçe kalktı gözümüzün önünde ki o pembe bulutlar. Derdimiz tasamız yoktu. Hava kararıncaya kadar sokakta oynar dururduk. Hayat o zamanlar güzeldi bize. Oysa şimdi bir telaş almış başını gidiyor. Herkes meşgul, herkes mutsuz, herkes tahammülsüz. Herkes kendi hayatının derdine düşmüş. Sabahları bir kuru "günaydın"ı bile çok görür olduk birbirimize. Çocukken öyle miydi. Pat diye söylerdik içimizden geçenleri. Çocukluğumuza verilirdi nasıl olsa kırdığımız potlar. Keşke hala geçerli olsa bu ayrıcalık be. Konu yaş meselesinden açılmışken kitapta şöyle de bir yer geçiyor benim çok ama çok sevdiğim. Zaten çoğumuz aşinayız bu cümlelere. Malum sosyal medya sağolsun artık afilli cümleleri Facebooktan, Twitterdan okuyabiliyoruz! -Kaç yaşındasın sen? -Beni boşver. Konu ben değilim ki. Hiçbir zaman da olmadım. Asıl sen kimsin? Senin heyecanların neler, hayal kırıklıkların neler? Şu hayatta başın sıkıştığında ilk kimi ararsın? Seni karşılıksız seven insan kimdir? Ne yaparsan yap seni bağrına basacak insan kimdir? Eğer böyle biri varsa bu akşam onu ara, halini hatrını sor bu vesileyle. Yoksa sen de birgün sen de benim gibi yapayalnız kaldığında, ufacık birşeyi bile danışmak için bile arayacak kimse bulamazsın. Bu sözlerimi harcanmış yıllarımın manifestosu olarak kabul edebilirsin. Çünkü büyük bir tecrübeyle konuşuyorum, tecrübe ıstıraptır güzelim ve zannettiğinden çok daha fazla ıstırap çektim. İstersen sonra yine araşalıım daha altmışdört dakika bedava konuşma hakkım var çünkü.