Şahane Olmak İçin Doğmuşuz

Düşünün, bir sabah uyandınız. Gece geç yatmıştınız, yapmanız gereken yığınla iş vardı, kafanız karışıktı, üst komşular çok gürültü yapıyordu ve çok soğuk olmasına rağmen kaloriferler yanmıyordu. Kalktığınızda gözlerinizi bile açamıyordunuz, saçlarınız birbirine girmişti, alarmın sesinden zaten nefret ediyordunuz ve o gün yetişmeniz gereken önemli bir toplantınız/dersiniz olduğunu yeni hatırlamıştınız. Aynaya bakıp görüntünüzden ötürü şaşkına düştünüz ve istemsizce ağzınızdan şu cümle dökülüverdi: "Bu ne hal ya?" Daha güzel özetleyemezdiniz, çünkü insan kendine dönüp bu soruyu sormadıkça bütün dünya sorsa da fark etmiyor. İşte Serdar Sönmemiş, hayata bakış açımı sorgulamamı sağlayan Şahaneyim kitabına bu karanlık ve telaşlı sabah tablosuyla başlıyor. Filmimizi o sabaha geri sarın, her şey ters gidiyordu, mutsuzdunuz ve muhtemelen güne böyle başladığınız için kalanında da böyle olacaktınız. Hatta belki ne kadar kötü bir gün geçirdiğinizi sevdiklerinize de anlatıp onların da enerjilerini düşürecektiniz veya daha kötüsü, olur olmadık yerde ve zamanda parlayıp yaşadıklarınızın acısını onlardan çıkaracaktınız. Bunlar hepimize çok tanıdık değil mi? İnsanız sonuçta, duygularımız var ve çoğu zaman onları kontrol etmekte zorlanıyoruz. Neyse ki kalbimizin yanında bir başka organımız daha var, beynimiz. Neden mi? Çünkü duyguları yaratan düşüncelerimizdir. O sabah kalkıp aynaya baktığınızda saçlarınızın ne kadar kötü olduğunu düşündünüz ve derhal hayal kırıklığı ve utanç duyguları ürettiniz. Eğer bu duygularınıza kulak asmayıp saçlarınızın her zamankinden çok daha farklı ve ilginç göründüğünü düşünseydiniz memnun olacaktınız. Sönmemiş'in de dediği gibi: "Duygular oluşur ama tepkiler kontrol edilebilir." Yani aslında güç gerçekten bizde, çünkü dünyayı değiştiremesek de dünyamızı değiştirebiliyoruz. O hepimizin kovaladığı, Tanrıların insanlar bulamasın diye sakladıkları mutluluk var ya, onun sırrı da burada işte. Mutluluk sürekli neşeli ve memnun olmak, hep gülmek değildir. Tam tersine her duyguyu kucaklamak ancak onlara teslim olmamak demektir. Zekamız burada da devreye giriyor, Wayne W. Dyer'ın Hatalı Alanlarınız kitabında da belirttiği gibi: "Sorunları insan olmanın bir parçası olarak algılayan ve mutluluğu sorunlarla ters orantılı görmeyenler bilinen en zeki insanlardır." Yani her takılıp düştüğümüzde moralimizi bozmak yerine dönüp takıldığımız engeli ortadan kaldırmaya çalışıyorsak bu bizim zeki olduğumuzu gösteriyor. Bunun da ötesinde, neden en ufak bir sorunda moralimizi bozuyoruz ki, mükemmellik beklediğimizden mi? Bana kalırsa mükemmeliyetçilik insan gelişiminin önündeki en büyük engeldir, çünkü orada hatalara yer yoktur. Her şey kusursuz olmalı ve istenildiği gibi gitmelidir; ancak böyle bir şey tabii ki mümkün değil. İnsan bazı şeyler için elinden geleni yapıp geri kalanının kendi kontrolünde olmadığını kabullenmeli. Sonuçta niyet iyiyse her şeyin şahane olacağı kesin. Ne güzel bir kelime: Şahane. Mükemmel olmayabilirim ancak şahaneyim. Kendi kontrolümde olmayan şeylerin olabilecek en iyi şekilde geliştiğini biliyorum ve hayata güveniyorum. Duygularımı seviyorum ancak beni yerden yere vurmalarına izin vermiyorum, bir duyguda takılıp kalmıyorum. Etrafımdaki insanlar elbette değerli, fakat en değerli benim. En büyük amacım yaşadığım andan keyif almak; şimdiyle öylesine meşgulüm ki ne geçmişi düşünüp hayıflanmaya zamanım var, ne de geleceği düşünüp kaygılanmaya. Hatalar yapıyorum ve onlardan öğreniyorum, ne mutlu bana ki kendimi geliştiriyorum. Kimseyi, hiçbir şeyi yargılamıyorum çünkü ben onlardan üstün değilim. Bunun yerine hayatımı olduğu gibi kabulleniyorum ve çok seviyorum. Şahane insan çok da uzaklarda aranmamalı, az önce çizdiğim bir bebeğin portresiydi. Düşünün bir, bebekler kadar şahane çok az insan vardır. Öyle doğal ve kaygısızca yaşıyorlar ki hayatı! Onlar için her şey basit, sevdikleri herkes birer "kardeş", sevmediklerine ise anında ağlayarak koyuyorlar tepkilerini, biriktirip arkasından konuşmuyorlar. Gülerlerken, oynarlarken dünya umurlarında olmuyor. En güzeli de her şeyi yapabileceklerine inanıyorlar, çok güveniyorlar kendilerine ve şahaneler. İyi haber ise hepimiz eskiden bebektik, yani şahane olmak özümüzde var. Az biraz çabayla eskiden olduğumuz gibi olabilir; hayatı mutlu, dolu dolu yaşamaya başlayabiliriz. Sönmemiş'in deyişiyle, "Duygu olarak 'şahaneliği' her koşulda, her düşünce kalıbında seçebilirsiniz çünkü 'şahane olmak' bir zihin durumudur, daha da önemlisi bir seçimdir." Aynaya bakıp "Şahaneyim ya!" diyebildiğimiz nice güzel günlere... Aybala Deniz