ÇAĞINA FAZLA GELEN TEKNOLOJİ

Elimizde, kucağımızda hatta hemen baş ucumuzda ısırık alınmış elma amblemiyle yer alan teknolojik ürünlerin yaratıcısı Steve Jobs eminim çoğu insana uzak gelen bir isim değildir. Şubatın ilk Çarşamba akşamında ben de yazabileceğim serbest bir konu ararken, geçen sene çıkan "Steve Jobs" adlı filme denk geldim ve şeytana uyup yazı yazmadan önce ''Şunu bir izleyeyim.'' dedim. Beni tanıyanlar bilir, teknolojiyle gerçekten çok ilgilenmem. Kullanmasını bilirim, kötü değilimdir fakat; hiçbir zaman özel ilgi alanım olmamıştır. Dolayısıyla bu filmin beni şu an bu yazıyı yazmaya yöneltmesi gerçekten beni de şaşırtıyor. ''İyi ki günümün iki saat on dakikasını vermişim.'' dediğim filmin hissettirdiklerini sizlerle de paylaşmak istediğimi zaten anladığınızı düşünerek izin istiyor, başlıyorum. Film birçok olay anlatıyordu tabi ki. İşin magazini bir Hollywood yapımı olması gereği boldu ama yine de neden bilmem bu magazin kısmı aklımdaki Steve Jobs figürünü doldurunca kendisini daha çok tanımış olmak istedim. Filmlerde izlediğimiz her ne kadar gerçek hikayeden esinlenmiş olsa da tabi ki tamamen gerçeği yansıtmıyor ama ben sanki gerçekmiş gibi ele alacağım. Steve Jobs'ın Apple'dan kovulup sonra tekrar hatta daha üst bir pozisyonla geri döndüğünü zaten duymuştum ama detaylarını bilmiyordum. Detaylar zaten filmin yarısından fazlasını oluşturuyor ki bu da en güzel kısım oldu benim için çünkü Steve Jobs aslında ürettiği teknolojiyi intikam planı gibi kullanarak Apple'ın onu tekrar işe almasını sağlıyor. İntikam kelimesini de sevmem, kin besleyip intikam meraklısı olanları da. Fakat gerçekten güzel, temiz bir amaçla yapılan bir işi bencillikten dolayı mahveden kirli ruhlu insanları daha çok sevmediğimdendir herhalde. Steve Jobs bu kadar ileri görüşlü planıyla amacına istediğinden daha geç ulaşıyor ama istediğiniz şeyin peşinden koşmayı gerçekten bir kez daha gözler önüne seriyor. Gel gelelim belki de bu kadar etkilenmemi sağlayan en önemli kısma. Bir baba kız ilişkisi. Steve Jobs ve kızı Lisa arasında tam on dokuz yıl süren soğukluk. Kızların babalarına hayran olması bana hep klişe gelirdi birkaç sene önceye kadar. Beş sene önce arkadaşım babasını kaybettiğinde babamın ölümsüz olmadığını, aklıma takılan en saçma sorunu bile asla çekinmeden gidip anlatabileceğim kişinin her zaman yanımda olmayacağını çok geç ve ağır bir şekilde farketmiştim. O yüzden klişe gelen şeylere artık daha çok öğrenilmiş, deneyimlenmiş olarak bakmaya çalışıyorum. Hikayede ise Lisa babasına ne kadar ulaşmaya çalışırsa çalışsın Steve Jobs onun kızı olduğunu uzun süre kabullenemediğinden aralarını iyice açmış, düzeltmeye çalışmak isterken de daha da batırmıştı. Filmin sonunda kızı on dokuz yaşındayken barışmaları gerçekten sevindiren bir son oldu ama yine de hoşuma gitmeyen kısım Steve Jobs hala neden b unu yaptı kimse açıklanmaması. B ilmediklerinden de olabilir tabi ki. Son zamanlarda üzerine uzunca düşündüğüm başka bir konunun, her insanın yalnız olduğu ve kendimize yetmeyi becermek kendimize verebileceğimiz en güzel hediye olması olduğunu da tekrar aklımda yer etmesini sağladı. Geçen seneye kadar insanlarla bir sorun yaşamazken son iki üç aydır sanki içime babam kaçmışçasına insanlara baktığımda sadece kusur görmeye başladım. Arkadaş ilişkilerimi de etkiledi doğal olarak. Filmi izlerken de Steve Jobs aynı benim gibi hep kendi kendine yetebileceğini erken yaşlarında fark ederek asla özel bir uğraş göstermeksizin hayatına bu şekilde yön verdiğini görünce, '' Yapan yapabiliyor!'' dedim. Hala arada sırada '' Ben mi yabaniyim, ilerde çok mu pişmanlık duyacağım?'' gibi sorular soruyordum kendime. Cevabımı güzelce alıp, kendime güzel bir anı bırakmış oldum. Steve Jobs gibi çağı değiştiren insanları umarım ilerde torunlarımız hala bilir, örnek alır. En iyi dileklerle, hepinize en güzel fikirlerin geldiği bir Çarşamba diliyorum. SOLİN BİZSEL