BİR TABLODAN ÖTE

" Önce Kelime vardı diye başlıyor Yohanna' ya göre İncil. Kelimeden önce de Yalnızlık vardı. Ve Kelimeden sonra da var olmaya devam etti Yalnızlık. Kelimenin bittiği yerde başladı; Kelime söylenmeden önce başladı. Kelimeler, Yalnızlığı unutturdu ve Yalnızlık, Kelime ile birlikte yaşadı insanın içinde. Kelimeler acıyı dindirdi ve Kelimeler insanın aklına geldikçe Yalnızlık büyüdü, dayanılmaz oldu. " ( Atay, 154 ) Frederic Leighton'un meşhur Yalnızlık tablosu. Birçoğumuz belki tabloyu bu şekilde tanımıyor ama eminim ki bir yerlerde karşılaşmışsınızdır. Yalnızlık deyince hepimizin kafasında oluşan resmin Frederic Leighton'un ellerinde can bulmuş hali adeta. Sanatsal açıdan estetikliği ve etkileyiciliği bir yana, insanda hissettirdiği o tanıdık ve boğucu his hakkında bir şeyler anlatmak istiyorum. Tabloyla ilk karşılaştığımda uzun bir süre tabloyu izlediğimi fark ettim, sanki gerçek dünyadan bir anlığına uzaklaşmışım da sadece tablo ve ben kalmışız gibiydi. Gerçek dünyadan uzaklaşmıştım, evet, ama tablonun bende çağrıştırdığı duygular o kadar gerçekçiydi ki gerçek dünya bu olmalıydı belki de. Kendi kendimi dinlemeye başladım sonra. Yalnızlık hakkındaki düşüncelerim belirdi kafamda ilk olarak. Neydi yalnızlık? Herkes hissedebilir miydi? Ya da kendimizi yalnız hissettiğimizde hepimiz aynı şeyleri mi düşünüp hissediyorduk? Bunları cevaplayamadım tabi ki. Etrafımda olan bitenler hakkında yorum yapamayacağımı fark ettim. Çünkü insan ne kadar çevresinde olan bitenin farkında olduğunu da düşünse aslında kendini bile tam olarak tanımayan ilginç bir varlık. Ben de kendi yalnızlığım hakkında düşünmeye devam ettim o yüzden. Önce tek başıma olduğum zamanlarda hissettiğim duygu geldi aklıma. Çok sessiz ve yorucu bir histi bu. Ama daha sonra kalabalığın içinde hissettiğim yalnızlık duygusu belirdi ki diğer durum bunun yanında oldukça sönük kalıyordu. Bu hissi tarif etmek çok zor oldu benim için ama basit bir şekilde tanımlamaya çalıştım. İçimde büyük bir boşluk açan ve ne kadar doldurmaya çalışırsam çalışayım asla dolduramayacağım o boşluğu durmadan büyüten bir hastalık gibi tanımladım kendimce. Etrafımda olan bitenin hiçbir şekilde bu boşluğa etki edememesi en acımasız yanıydı. Bazı zamanlar doldurduğumu düşünsem de, öyle bir an geliyor ki aslında daha da genişlediğini fark ediyorum. Kalabalığın içinde bile sadece kendimle olduğumu hissetmek, kendime olan sevgimi de azaltmıştı sanki zamanla. Hani birisiyle beraber çok vakit geçirdiğinde yaptığı hareketler, davranışları, konuşması daha çok ilgini çekmeye başlar ve kusurlarını ararsın ya, o şekilde kendimi sorgulamaya ve eleştirmeye başladığımı fark ettim. Kendi yalnızlığımdan kendimi suçluyormuşum gibi. Sanki ben olmasam yalnız olmama sebep olan ana etmen de ortadan kalkacakmış ve bu histen kurtulacakmışım gibi. Bir süre sonra en büyük düşmanım kendim oldum. Ve bu gerçekten o kadar kötü ve ağırdı ki, çünkü nereye gidersem gideyim kendimden kaçmak gibi bir seçeneğim yoktu. Hatta inatla kendimle daha çok vakit geçiriyordum, kendimden kaçamadığım için diğer insanlardan uzaklaşıyordum çünkü. Ki bu da aslında kendime yaptığım en büyük kötülüktü. Artık etrafımda o anlamsız kalabalık da olmadığı için daha çok kendi içimde boğuluyordum. O boşluk artık büyük bir kara deliğe dönüşmüş ve beni hızla içine çekmeye başlamıştı. Sanki asla öldürülemeyen büyük, korkunç bir canavarmış gibi. Bir kere o boşluğa tam olarak düştüğümdeyse, içimde bir şeylerin öldüğünü hissettim. Sanki bütün duygularım eriyip yok olmuştu. Sevgi, aşk, nefret, heyecan bunların hepsi gitmiş ve yerlerini korkunç bir sessizliğe bırakmıştı. İyi veya kötü, normal bir durumda olsam ayaklarımı yerden kesebilecek olaylar dahi aynı hisleri hissettiriyordu. Hissetmek kelimesi bile anlamsızdı aslında, tepkisiz kelimesi daha yerinde olurdu bu durum için. Etrafıma ve kendime karşı gittikçe duyarsızlaştım. Artık ne eskiden hissettiğim kadar üzüntü duyabiliyordum ne de kendimi bile unutacak kadar mutlu olabiliyordum. İnsan olduğumu unutmaya başlamıştım. Sanki etrafımdaki cansız, anlamsız varlıklardan bir farkım kalmamıştı. Aslında içimde ölmüşüm de bedenim hareket etmeye devam ediyormuş gibi. Sanki etrafımdaki herkes hayatın keyfini çıkarırken, ben bir daha yaşama şansım olmadığı bu hayatımı nasıl yaşamam gerektiğini çözememişim ve şansımı kaybetmişim gibi. İşte bu düşüncelerle doldu beynim tabloyu gördüğüm zaman. Hatta bu düşüncelerimin bir araya gelerek bu tabloyu oluşturduğunu bile düşündüm. Bana yalnızlığımı bu kadar derinden hissettirmesine rağmen, yalnızlığımı paylaşabildiğim ve beni anladığını düşündüğüm tek şey oldu. Sanki aynı hisleri paylaşan iki arkadaş olmuştuk. Benim için değerli olmasının tek sebebi buydu belki de.