BİR ÇİFT LAF

Ben konuşmayı değil dinlemeyi sevenlerdenim. Konuşmayı sevmiyorum çünkü dil yeterli gelmiyor kafamdakileri anlatmaya. Ne kadar güzel kelimeler kullansam, ne kadar etraflıca anlatsam da bir şeylerin eksik kaldığını hissediyorum. Beynin var ettiği bir şey olan dil, nasıl beyni tamamen anlayıp onu anlatabilir? Bazen nedensiz yere üzgün ya da sinirli oluyorum. Soruyorlar neyin var diye. Daha çok sinirleniyorum. Çünkü bilmiyorum! Bu hissi nasıl anlatacağımı da bilemiyorum. Anlatamamak beni daha çok sinirlendiriyor. Kısır döngü! Kaç defa geldi başıma, anlatamadım kendimi, boş ver dedim. Yanlış anladılar beni, neyse öyle demiş olayım ne fark eder dedim. Ben konuşmayı değil dinlemeyi sevenlerdenim. Dinlemeyi seviyorum çünkü ancak dinleyerek gerçekten tanıyabiliyorum insanları. Bir insanı dinledikçe, anladıkça aramızda bir bağ oluşuyor. Ne kadar dinlersem o kadar sıkı bir bağ. Bazen de birini dinledikçe söyleyemediğim şeyler birikiyor içimde, uzaklaşıyorum. Ben işte sadece çok dinlediğim insanlara çok konuşurum. Ancak bir iki tanedir bu insanlar hayatımda. Ben hep içine kapanık bir çocuktum. Ailemin bana tutumu yüzünden mi, genlerimden mi kaynaklanıyor, bilmiyorum. Çok uzun bir süre çekingen, sessiz kaldım. Ben on sekiz yaşıma kadar hiçbir arkadaşımla doğru düzgün kavga bile etmedim. Tabii ki bu iyi insan olmamdan kaynaklanmıyor. Ben her şeyi içime atardım. Dilime gelenleri söyleyemezdim. O kadar çok şey biriktirdim ki içimde... İçime attığım her şey, beni başka bir insana dönüştürüyormuş, o zaman fark edememiştim. Her şeyi içine atmak bir insan için en kolay yıpranma yönetimi sanırım. Yıprana yıprana bir yerde patlıyor insan, benim yaşadığım gibi. Şu an, eskisinden çok daha "aklına geleni söyleyen" bir insanım. Ama bunun kötü bir tarafı da var. Bazen, öyle bir niyetim olmasa da kırabiliyorum insanları söylediklerimle, genelde en çok konuştuğum en yakın olduğum insanları. Bir Kadının Yaşamından Yirmi Dört Saat kitabında da bir kadını dinledim. Dedim ya dinlemeyi seviyorum diye, kitabımın kapağını açmamla kapatmam bir oldu. Dinledim ama "Senelerce bunu niye kendine dert ettin, içine atmanın gereği var mıydı" diyemedim. "Fazla duygusal davranıyorsun", diyemedim. Ben her zaman duygusal davranmak yerine mantıklı davranmaya çalışırım. Birini severken bile. Mesela ben ilk görüşte aşka inanmıyorum. Çünkü aşk, sevmek görüntülerin çok ötesinde bir kavram. Evet, birinden hoşlanabilirsin ilk görüşte ama kesinlikle sevemezsin. Pek çok arkadaşımın başına gelen bir olay da şu: Arkadaşım ayrılmak istiyor sevgilisinden, diğeri "Sen olmadan ben nasıl yaşarım, kendimi alkole veririm, depresyona girerim" filan falan başlıyor duygu sömürüsüne. Arkadaşım şimdi ayrılsa zor, ayrılmasa yine zor. Sorsan ama o duygu sömürüsü yapana, deli gibi seviyor. Yahu bu mu sevmek? Bu düpedüz bencillik, düpedüz hastalıktır. Ben sevdiğim insanın "benimle" olmasından çok "mutlu" olmasını isterim. Doğru olanının da bu olduğunu düşünüyorum. Hay Allah, nereden başlayıp nereye geldim yine. Olur olmaz şeyler söyletiyor bana bu kitaplar. Hayatın bana öğrettiği birkaç şeyi paylaşmak istedim sadece sizinle. Susabilirsin ama içine atma. Herkese içini açma. Aşık olabilirsin ama mantığını kaybetme. Mantıklı bir insan olmak, aşırı sevinçlerden ve aşırı üzüntülerden her zaman daha iyidir. Hayat, insanı türlü türlü hallere sokuyor. Kimine susmayı sevdiriyor, kimine konuşmayı. Kimine tahmin edilemeyecek şeyler yaptırıyor. O yüzden pek çok konuda insanları değil, hayatı suçlamalıyız belki. İnsanları yargılamadan önce oturup ciddi ciddi düşünmeliyiz insanların davranışlarının nedenlerini nasıllarını. Kimse kimseyi sevmek zorunda değil, ama ben inanıyorum ki herkes birbirini bu şekilde anlamaya çalışsa birbirimize karşı durmak yerine hayata karşı daha güçlü durabiliriz. Yanlış anlamayın, bunlar uyarı ya da emir değil. Öneri bile değil aslında. Bunlar sadece benim daha iyi bir dünya hayalim.