DOĞAYA YAPILAN SAYGISIZLIK KUŞADASI – DİLEK YARIMADASI

Bu bir tatil beldesinin iyi ve kötü yanlarını okuyacağınız bir yazı değil. Kesinlikle kasvetli, sinir bozucu ve umutsuz... Çünkü o kadar kötülük ve hüzün vardı ki burada, bir şeylere iyi demeye içim el vermiyor. Ülkemizin göz önünde olmayan, "güzel ve sakin bir kasaba" olarak tanımlanan bir yerinin ne halde olduğunu anlamanız için bu yazıyı yazıyorum. İlk defa gittiğim Kuşadası Güzelçamlı beldesini ziyaret etmemin sebebi sakin, doğayla iç içe bir yer olması ve orada milli bir parkın bulunmasıydı. Ankara'da, yeşilin yerini siyah ve griye bırakması, gökyüzündeki yıldızları göremeyeceğimiz kadar ışık kirliliği olması, nefes alınamayacak kadar havanın pis olması ve bunların yanı sıra; kirlilikten en çok etkilen kuşları, kedileri, köpekleri şehirde çevremde görememek, Kuşadası'nın masmavi denizi ve yemyeşil ormanlarına sığınmak istememdeki asıl nedenlerdi. Fakat büyük umutlar ve neşe içinde gittiğim bu "doğa harikası" yer benim için tam bir hayal kırıklığı oldu. Milli parka girerken gözünüze çarpan ilk şey burada bulunan araç sayısının fazlalığı. Yolunuza devam ettikçe yolların asfaltlanmış olması, dikkat çekici bir "hayvan çıkabilir" tabelasının( sonuçta orası hayvanların evi, biz sadece ziyaretçileriz ve bazı dikkatsiz ziyaretçiler için tabela olmalı diye düşünmüştüm.) olmaması ve yolda herhangi bir park görevlisi görememek heyecanımı kaybetmeme sebep oldu. Bu dünyanın asıl sahiplerinin hayvanlar olmasına rağmen insanların açgözlülüklerinden dolayı hayvanlara kalan küçücük korunaklı alanların insanların ziyaretine açılmasına karşıyım. Fakat buranın hayvanlar için güvenli bir yer olduğunu ve jandarmanın korumasında olan bu parkın ziyaret edebileceğimiz alanlarının sınırlı olduğunu yani hayvanlara verdiğimiz rahatsızlığın en az seviyede olacağını düşündüğümden, burayı ziyaret etmeye karar verdim. Parkın içine giderken uzun yollardan geçmeniz gerekli. Yoldayken gördüğünüz manzara gerçekten nefes kesici. Mavi ve yeşil... deniz ve ağaçlar... bunları görmek Ankara' dan buraya olan 12 saatlik yorucu yolculuğuma neden katlandığımı bana tekrar hatırlattı. Yolda bu milli parkta bulunan çeşitli hayvanlar hakkında tanıtıcı panolar vardı. Hiçbirini görememiş olsam da parkın neresinde bulundukları ve nasıl yaşadıklarını öğrenmek güzeldi. Aynı zamanda parkın girişinin denizden epey bir yüksekte olmasından dolayı yolun kenarlarına manzarayı seyretmek için tahtadan balkonlar yapılmış. İnsanlar buralarda durup manzaranın keyfini çıkartıyorlardı. Denizinin çoğu Ege kasabasına nispeten özellikle çok daha temiz olduğunu duyduğum Güzelçamlı'nın temiz denizine bir de sahilden bakmak için yola çıktım. Buradaki denizde diğer sahillerdeki gibi kıyıya çeşitli meyve sebze atıkları, kıyafet, sigara ya da plastik getirmiyor olması umuduyla sahile gittim. Orada da gözüme çarpan şeyler çok fazla araç, çok fazla insan, gürültülü ve pislik. Yerlerde plastikleri, çöpleri, sigara içen, çekirdeklerini yere atan insanları şampuanla "lütfen sabun kullanmayınız" tabelası önünde saçlarını şampuanla bir güzel köpürten insanlar ve o suların denize karıştığını görünce içimden bir parça koptu gitti. Orada bir de yabani domuz ailesi vardı ve onların insanların yanlarında bulunmalarının garipliğini düşünürken insanların onları fotoğraf çekinmek için kullandıkları, yanlarına çağırıp daha sonra el şaklatarak onları korkutmaları, onların köşeye sıkışmış gibi çevrelerine bakınması... Hem insanların doğaya özlem duyup buralara kadar gelmeleri hem de buraları da dünyanın geri kalanı gibi mahvetmeleri gerçekten akıl alır gibi değil. Bu manzaraya daha fazla dayanamayıp kaldığım otele geri dönmeye kara verdim. Küçükken bir keresinde hayvanat bahçesine gitmiştim. Ne kadar acımasız bir yerdi. Hayvanlar tellerin arkasından size bakıyorlar beni kurtar, neden buradayım diye; insanlar onlara bakıyor neden değişik bir şeyler yapmıyorlar diye? Hayvanları oradaki tellerin, kafeslerin sınırladığını düşünürüm hep. Bir oradan kurtulsalar kaçarlardı herhalde, insanlara bir daha yaklaşmazlardı ya da intikam alırlardı bizlerden. Ama o domuz ailesini kısıtlayan hiçbir şey yoktu orada, arkaları ağaçlıktı, isterse uzaklaşabilirlerdi. Sonra anladım ki orası onların evi. Orası. İnsanların oturup mangal yaptıkları, şampuanlandıkları, kahkahalarla güldükleri... hiçbir canlı terk edemiyor evini, her şeye, herkese rağmen. Sahilden ayrılmış ve tekrar yola koyulmuştum ve hala insanlarla burada da yaşam alanlarını paylaşmakta olan dostlarıma bakınmaya devam ettim. Parkın girişinde birkaç bilgilendirme panosu daha dikkatimi çekti. Burada çeşit çeşit bitkiler varmış; ebegümeci, çan çiçeği yani buranın endemik türleri, hayvanlar; Anadolu parsı, alageyik, fok, pelikan, yaban domuzları... Ama en çok dikkatimi çeken ve beni yerle bir eden bir şey okudum bu panoların birinde. " Anadolu Parsı avlayan avcı grubu" ve " Vurulan son Anadolu parsı". İşte, bütün bunlar üzerine buraya neden geldim ki diye sordum kendime: Yine insanların ne kadar vahşi olduklarını görüp bunu kendime kanıtlamak için mi, yoksa hala biraz umut bulup da dünyanın bu kadar yozlaşmadığını kendimi inandırmak için mi? İnsanın olduğu her yer aynı, kendi toprağını, doğasını katlediyor bunlar ve bu kendi halinde beldeye de sıçratmışlar gözü dönmüşlüklerini. Uzun lafın kısası bu gezi güzel değildi, iyi hiçbir yan bulamadım. Çünkü genel olarak dünyanın bu durumunu düşünüp üzülerek geçti tatilim. Ama eğer siz de benim gibi çevrenizdeki kesilmiş, budanmış ağaçlardan, yol kenarlarındaki zorlama çiçeklerden başka çiçekler görememekten, koca bir çöplük haline getirilmiş sokaklardan, perişan haldeki hayvan ve ağaçları görmekten bıktıysanız ve hala yaşanabilir bir yerler keşfetmek istiyorsanız, Güzelçamlı yani Dilek Yarımadası Milli Parkı o umut ve yaşam dolu yer değil. Başka yerler aramaya devam edin, hala umudunuz kaldıysa... İrem Beşe