BİR UMUT

Yer Arnavutluk'ta bir göçmen kampı ve aynı zamanda yüzbinlerce masum insanın savaştan kaçıp gitmek istediği yer. Belki sadece sıcak bir yemek için, belki sadece barınmak için ama kesin olan bir şey var ki bütün bu çabanın arkasında sadece kocaman bir umut ve o umutun arkasında ise barış ve huzur var. O zaman iki yaşında olan Agim Shala sadece o tel çitleri aşmakla yükümlü insanlardan biri değildi. O savaşın bizlere, aslında ülkelere ve o ülkelerin halklarına zararını göstermekle beraber, biz büyüklerin, çocukların hayatını yani, kendi ırkımızın geleceğini nasıl tehlikeye attığımızın bir göstergesiydi. Kendime bazen soruyorum biz ne yapıyoruz ? Ya da ben bu korkunç ve rahatsız edici olan olayları dünyamızdan silmek için ne yapıyorum ? Belki fazla kötümserim ama ne zaman televizyonu açsam, ne zaman gazete okusam kesinlikle yaşadığımız yüzyılın bu tür olaylara yakışmadığını ve ivedilikle son bulmalarını diliyorum. Sadece bir dilekte de bulunuyor olabilirim. Çünkü sizin de bildiğiniz üzere insanlık, yani bizler daima bir umudun arkasında yaşamaya alışmış durumdayız. Sürekli içinde bulunduğumuz bu tarz olayların bitmesi için çabalıyor, ya da sadece umuyoruz. Bu fotoğraf çekildigi zaman büyük ihtimalle küçük Agim'in olan bitenden haberi yoktu. İşin bir kötü ve üzülesi tarafı ise kuşkusuz onun ve onun gibilerin ailelerinin olan olaylardan ya da kaybedilen canlardan hiçbir şekilde bir bilgilerinin olmayışı. O anda muhtemelen sadece kendilerinin ve çocuklarının hayatını savaştan kurtardıkları için mutluydular. Başka bir deyişle, belki onlar umudun bir basamağının tırmanılmasının vermiş olduğu haz ve sevinçle yaşanan facianın boyutlarını görmekte zorluk çekiyorlardı ama bir umut sayesinde geleceklerine bakabiliyorlardı. Dünyanın hemen hemen her noktasında umudu bir tarafından yakalayabilmiş insanların Dünya'ya bakış açılarının diğerlerine kıyasla daha farklı ve aynı zamanda daha iyimser olduğunu görmemek için kör olmak gerekir. Fakat buna ne sebep oluyor ? Biz insanları, geçmişe ve diğer insanlara göre ne daha iyi hissettiriyor ? Bütün bu soruların cevabı "UMUT" denen o kelimenin altında yatıyor ve toplumlar o kelimenin vermiş olduğu rahatlama ve gevşeme haliyle kendilerini dış dünyadan bir nebze de olsun soyutlayabiliyorlar; ya da kendilerini öyle yapmış sanıyorlar. Bu, tüm insanlar arasında olan yanlış bir yargı olabilir. Çünkü toplumlar eğer kendi problemlerini kendi uğraşılarıyla çözebilirlerse, krimce, umudun getirmiş olduğu o rahat ama bir o kadarda geçici duygudan daha kalıcı bir rahatlığı ve huzuru ellerinde bulabilirler. Kim bilir ? Belki ben yanılıyorumdur. Tabii, insanın avuçlarının içinde ufacık da olsa bir umut barındırması hiç de kötü bir şey olmasa gerek. Milyonlarca insan o duyguyu tadabilmek veya tutunacak bir dal bulabilmek için günümüzün stresli, işyeri ve ev arasında kalmış ortamında çabalamakta ve kendini yormakta. Peki neden bunca insan bu duyguyu arıyor sorusunun bir cevabı var. O da kendi işimizi kendimizin yapamayacağı korkusu olmalı. Çünkü insan doğal olarak bir şeye tutunmak ve ona bağlanmak ister ve geri kalan tüm çalışmalarını da geri plana iterek kendisini bir kulvara sokma çabasıyla daha iyisini aramaya başlar. Tüm bu çaba ile birlikte elbette bir gün başarının, ya da başarısızlığın kapısını çalmak mümkün olacaktır ama mühim olan mesele, o kapıyı geç çalmamakta yatıyor. Aslında ne zaman bir umut bizim hayallerimizi süslese, kendimizi o anki durumumuzdan kurtarıp başka düşuncelere, hayallere kapılmamıza ve o anki durumu geçici bir süreliğine ortadan kaldırmamıza yardımcı oluyor. Oytun Ege AYTAÇ