SEFİLLİĞİN İÇİNDE DOSTLUK

İki erkek bir kızı görür ve aşık olur işte her şey bu esnada başlar. Kaderin bir cilvesi mi senaristlerin hayal gücü mü bilmem ama bu iki kahraman erkeğimiz genelde hep arkadaş olmuşlardır ve bu aşk üçgeninde mutlaka üzülecek biri olmuştur. Hüzün erkek kahramanlarımızın birbirlerine bunu itiraf etmeleriyle başlar ve bu hüzün bizi alıp çok uzaklara götürür. Bunun böyle ilerlemediği filmler ise çok nadirdir ama kesinlikle izlemeye değerdir. Geçen günlerde seyrettiğim yönetmenliğini Yılmaz Erdoğan'ın yaptığı 'Kelebeğin Rüyası' isimli film ise tam olarak böyleydi. İlk dakikalarda neler olabileceğini tahmin edebiliyorken hatta biraz sıkılmaya başlamışken farklı senaryosuyla beni derinden etkiledi ve kendini göz kırptırtmadan izletti. 1940'lardaki Türkiye'de geçen bu hikaye sadece aşk hikayesinden ibaret değil aynı zamanda bu filmde halk arasında 'Kara Veba' adıyla anılan veremin evlere verdiği acılar da işlenmiş. Şiirlerle dolu bu filmde sanırım beni en çok etkileyen şey kahramanlarımız arasındaki o güçlü, kırılamaz bağ oldu. Bana arkadaşlıkların kendi seçtiğimiz ailemiz olduğunu yeri geldiğinde ailenin bile önüne geçebildiğini gösterdi. Kahramanlarımız Muzaffer ve Rüştü birbirlerine o kadar tutunmuşlar o kadar bir olmuşlar ki kıskanmamak, keşke benim de böyle bir arkadaşım olsa dememek elde değil. Güzel bir kız için girdikleri ufak bir iddia sonucunda nerelerden nerelere savruldular ama hiçbir zaman o dostlukları zedelenmedi, aralarına kilometrelerce mesafe girse bile birbirlerinden hiç haber alamamış olsalar da tekrar kavuştuklarında hiçbir şey değişmemiş gibi kaldıkları yerden devam edebildiler. İçinde bulundukları sefil sayılabilecek bir hayata rağmen bir arada olmayı ve hayatı paylaşmayı biliyorlardı. Gerçek arkadaşlıklar da böyle olmaz mıydı zaten. Hastalıkta sağlıkta beraber olmak değil midir arkadaşlık. Muzaffer ve Rüştü'nün birbirleri için gösterdiği fedakarlıklar arkadaş olmanın o kadar da kolay olmadığını ve hatta sahip olduğun her şeyden vazgeçmen gerekse bile arkadaşlığın her şeyden daha önemli olduğunu gösterdi bana. Koşullar ne kadar güç olursa olsun birbirlerinin hayatına renk katmaya devam ettiler film boyunca. Tıpkı hayatlarını renklendiren bir diğer arkadaşları şiirler gibi. Peki ya şiirler, onlardan da bahsetmek lazım. Filme kattıkları renk o kadar ayrıydı o kadar eşsizdi ki filmden bu kadar çok keyif almamın sebeplerinden birinin o kısa anlamlı şiirler olduğunu inkar edemem. Kahramanlarımız Muzaffer ve Rüştü'nün denize karşı söyledikleri o eşsiz şiirler çok içten ve samimiydi. Filmde şiirler yer almaya başladıkça karakterlere kendimi daha yakın hissettim belki de. Kalplerimizi bin parçaya bölen o duygular sadece şiirlerle bu kadar dolu dolu ifade edilebilirdi. İçimizi kemiren, o sevdiğimiz kıza, erkeğe rahat rahat söyleyemediklerimizi şairler söylemişler hem de en olması gerektiği gibi. Hani 'Modası geçmez şiirin.' derler ya büyüklerimiz, gerçekten de öyledir. Babaannelerimizin, dedelerimizin de zamanında olduğu gibi duyguların şiirlerle anlatımı tüm hızıyla günümüzde de devam ediyor. Belki de tek fark sadece sunuluş biçimleridir. O eski mektuplarda yer alan şiirler günümüzde sosyal medya ortamındaki duvar yazılarında varlığını sürdürüyor. Peki anlam? İşte o hiç değişmemiş en başta neyse şimdi de o. Hala saf, temiz ve çok güzel. Yılmaz Erdoğan'ın yönetmenliğini yaptığı bu şaheser beni derinden etkiledi. 1940'ların Türkiye'sinde sefil bir hayat yaşayan iki arkadaşın hikayesi ne kadar hüzünlü olsa da arkadaşlıklarının samimiyeti içimi ısıttı. Dostluk ve arkadaşlık kavramını yeniden sorgulamama yol açtı. Güzel bir kız için girdikleri iddia ile devam eden serüvenlerini soluksuz bir şekilde izledim. Yer yer okudukları şiirler filme renk katarken karakterlerin samimiyetlerini ve kişiliklerini bana yansıttı. Ve sanırım bu sebeple filmle duygusal bir bağ kurdum. Herkesin seyretmesi ve ders çıkarması gereken bu film acı sonuna rağmen içimde sıcak bir his bıraktı.