ANILAR

"Hatıradan fazlası saklıdır Eskimeye bırakılmış yılların penceresinde Ne kadar durup baksan da dışarı Bilirsin, Kar çocukken yağar" Mungan, Murathan. Solak Defterler. 1. st ed. İstanbul: Metis Yayınları, 2016. Sf. 28. Geçmiş, kolay kolay peşimizi bırakmaz; çünkü kimliğimizin bir parçası da geçmişimizde saklıdır. Özellikle çocukluk yıllarımız geçmişimizin en önemli kısmıdır belki de. Çünkü çocukken saflık duygusuyla donatılmışızdır ve tamamen kendimiz gibi davranırız. Bir tasamız, endişemiz, saklamamız gereken şeyler yoktur çünkü. Her şeyi saflıkla ve çocuk kalbimizle görürüz. Dünya bizim için basittir, oyunlardan ibarettir. İşte bu yüzden kişiliğimiz başka etkilerden uzaktır, olduğu gibidir. Yani kim olduğumuz geçmişimizde, özellikle çocukluğumuzda saklı olduğu için istesek de istemesek de bu gerçeği göz ardı edemeyiz. Zaten etmeye çalıştığımızda da anılar devreye girer ve saklı anları, konuşmaları, unutulan zamanı gün yüzüne çıkarırlar; kim olduğumuzu hatırlatmak için. Anılar belki de siliktir, hatırlanması zordur ama her zaman aklımızın tozlu(belki de karanlık) bir köşesindedir, sadece dışarı çıkmak için uygun zamanı bekliyordur. Bu zamanı biz belirleyemeyiz, anılar istedikleri zaman, kim olduğumuzu unuttuğumuz zamanlarda ortaya çıkarlar. Bir fotoğraf, bir kitap, belki de bir çiçek, bir cam bilye kısacası herhangi bir şey bu anıları dışarı çıkartabilir. Murathan Mungan'ın "Yılları Tanıdıkça" adlı şiirinde hatıralara ve çocukluk yıllarına vurgu yapılmış. Şiirde bir pencerenin hatıralardan fazlasını anlattığına değinilmiş. Bu anlatılanların sadece hatırlardan ibaret olmamasının nedeni, o pencerenin bize duyguları, çocukluğu, bir çocuk ruhunun inceliklerini hatırlatmasıdır belki de. Bir pencereye baktığımızda çok şey görebiliriz ve düşünebiliriz. Yağmurun yağışı, yılın ilk karının düşüşü, kuşların ağaç dallarına konması, çiçeklerin açması, kısacası bir pencereden görülebilecek her şeyi ve görmek istediklerimizi görürüz. Yani sadece dışarı bakmayız. Görmek istediklerimizi, görmeye ihtiyacımız olanları görürüz. Yani pencereden bakınca sadece "dışarı" yı görmeyiz. Kendimizi, ruhumuzu, kalbimizi görürüz orada. "Kar çocukken yağar." Neden mi? Çünkü kar bembeyazdır, pürüzsüzdür, yumuşaktır ve umut doludur. Çocukların dünyasında bir sevinç kaynağıdır, umutla ve heyecanla beklenen bir olaydır. Ama biz yetişkinlerin dünyasında ise sadece kardır. Havanın soğumasıyla ortaya çıkan bir meteorolojik olaydır sadece. Bizim için kar gerçekten ne demek? Bu sorunun cevabı bize kim olduğumuz söyler ama bu soruya cevap verebilmek için kalbimizi ve ruhumuzu bütünüyle serbest bırakmalıyız; tıpkı bir çocuk gibi. Peki neden değişir bu pencerenin manzarası? Kaçınılmaz mıdır yoksa biz bilerek mi değiştiriyoruzdur manzarayı? Bu sorunun tek bir yanıtı var: Zaman. Zaman geçtikçe, her bir anı sırayla rafa diziliyor. Her bir duygu tavan arasına kaldırılıyor. Belki hatırlanmak üzere, belki de unutulmak için... Ama tıpkı kitaplar gibi, sararırlar, tozlanırlar, belki de okunmaları zorlaşır ama asla yok olmazlar, hala oradadırlar. Bize kim olduğumuzu hatırlatmak için hep orada bekliyor olurlar. Hiç kuşkusuz ki, çocukluk yıllarından kalma anılar her ne kadar tozlu raflarda olsa bile bir şekilde o raflardan alınırlar, çünkü onlara ihtiyacımız vardır. Zaman geçtikçe anılarımız birikir. Farklı yaşlarımızdan onlarca anı biriktiririz. Çocukluk anıları hep vardır zaten ama diğer anılarımız da hayatımızı anlamlı kılar. Anlamlı kılar, çünkü kim olduğumuzu bilmeden ve farkına varmayarak yaşayamayız. Geçmişimizi de asla unutamayız ve unutmamalıyız da. Çünkü yaşadığımız her bir saniye, dakika hayatımızı anlamlı kılıyor. Bizim bilmemiz gereken ve yapmamız gereken tek şey, gerektiği zaman raflar ne kadar tozlu olursa olsun, ya da ne kadar ulaşılmaz olursa olsun bir merdiven ve bir bezle bu raflara ulaşmalı ve kitaplarımızın tozlarını kaldırmalıyız. Çünkü bizi biz yapan bu anılardır ve asla unutulmayacak olanlardır. DURU BAŞAK KUTLU Murathan Mungan "Solak Defterler"