Birer Sırdır Çocukluğumuz

İnsanın tek okuyuşta içine saplanan ve hiçbir zaman dinmeyecek bir sızı gibidir unutmak. Yeni gelen her yaş aslında bizlerden birçok anımızı da alıp götürüyormuş. Önceleri anılar kağıt üzerine yazılmış ardından silgiyle silinmiş gibi izler bırakırken, sonraları tamamen o sayfayı yırtmışız da çöpe atmışız gibi oluyor. Geçmişinizi analiz ederken, her seferinde aklımızda kalmasını istediğimiz çocukluğumuz, hayatımızın bir yerinden bize göz kırpıyor. Herhangi bir günün içinde barındırdığım kahkaham geliyor aklıma. İçten ve sesli gülüşlerim bana her zaman çocukluğumu anımsatır. Öyle günlerden bir an beliriyor, dalgalı saçlarım, minik burnum ve bahçıvan pantolonumla çocuk oluveriyorum. Ergenlik çağındaki asiliğim ve büyüme çabalarımın boşluğu sarıyor bedenimi. Doğan her güneşi yeni bir gün olarak kabul etmekte bazı zamanlar hata yaptığımı fark ediyorum. Çünkü bazen yeni gelen her gün ile yaşamış olduğum bir anımı da aynı zaman da yok sayıyorum. Geçmişimi ve geleceğimi aslında paralel olarak yaşama taraftarıyımdır. Biliyorum, geçmişim her zaman geleceğime ışık tutacaktır. İnsan iyi kötü tüm yaşadıklarına değer vermeli ve saygı duymalıdır. Tam da bu düşüncelerimi sesli bir şekilde ablam ile paylaşırken, "Limon Yağmuru" kitabı ile göz göze geliyoruz. Oysa yağmuru her zaman tek başına sevmiştim, limon da nereden çıkmıştı? Derken, kitabın son sayfalarında kendimi çocukluğuma dair bir şeyler ararken buldum. Kitapta bahsedildiği gibi, anılar yalnızca yaşanılan evlere, odalara ve duvarlara mı aitti? İşte bu soruyla kaldığım odanın duvarlarını sorguladım, çocukluğumun geçtiği sokaklara dönmek istedim. Odamı, eşyalarımı hatta kendimi bile yadırgadım. Düşününce insanlar kendileri gibi anılarına da sorumluluk yüklüyordu. Oysa anılar bizlere aitti. Çünkü sokaklar veya şehirler henüz onları resmi olarak sahiplenmemişti. Anılar da sahiplerini bekliyorlardı. Toplumun yarattığı algıları bir kez olsun bir kenara itmeyi denedim ve anılarımın hepsine çocuğummuş gibi tek tek sarıldım. Geçmişi özlerken herkesin aklından çocukluğu elbet geçmiştir. Çocukluğa özlem aslında geçmişin bizlere bir nevi çağrıda bulunmasıdır. Beni de çocukluğum tekrar tekrar çağırır. Zamanım olmadığını bahane eder, gitmeyi reddederim. Hayat meşgaleleri deriz bazen de buna. İnsanoğlu nankördür derler, haklılar. Geçmiş bize ihtiyaç duyarken biz tüm gücümüzle ona ihtiyaç duymadığımızı haykırırız. Sonrasında öyle bir an gelir ki ihtiyacımız olan sadece kayıp giden zamanın içerisinde barındırdıklarımızdır. Hayat bazen yarım kalan bir aşk bazen de ebe olmak istemediğimiz bir saklambaç oyunudur. Yaşamda hiçbir şey tesadüf değildir. Kaybettiğimiz veya yeniden kazanmak istediğimiz tüm o güzel duygular da geçmişimizin bir yerlerinde bulunmayı bekliyordur. Çocukluğumdan bir kareyi hatırlıyorum. Adımı avazı çıktığı kadar bağıran, 8 yaşlarında, kumral bir erkek çocuğu topu hızla havaya fırlatıyor. Adımı duyunca istemsiz heyecanlanıyorum. Gitmem gereken yerden vazgeçip topu tutmak için mücadeleye koşuyorum. Sanki o topu tutamasam, çocukluğum avuçlarımdan kayıp bir daha gelmemek üzere gidecekmiş gibi. Nefes nefese kalıyorum. Aklıma bir renk getirmeliyim derken kendi kendime, hüzün ile karışık büyümüş olmanın acısını yaşıyorum içimde. Renklerin ne kadar da zengin olduğunu hatırlıyorum. Hemen ardından annemin sesi çınlıyor kulaklarımda, "Eve gel çabuk!". Tüm umursamazlığımla kaldığım yerden devam ediyorum oyunuma. Yarım saat sonra tekrar pencereye çıkıyor annem "Baban geldi!" diyor, istiyorsan gelme gör bak neler olacak imasında bulunarak. Ben de mecburen eve gitmek zorunda kalıyorum. Artık büyüdüm ama çocukluğum hala dışarılarda bir yerlerde oyun oynamaya devam ediyor. Limon yağmurları ile ıslanmış ve üşümüş geçmişim hala benimle. Anılarımın her birini gün ve saat olarak hatırlayamasam da artık ait oldukları yerdeler, benimle birlikteler. Cipsten çıkan tasolarım, rengarenk bilyelerim ve sevgili günlük diye başladığım hatıra defterim... Teşekkürler Limon Yağmurları.