HER GÜZELLİK CENNET DEĞİLDİR

Her insanın hayalinde bir cennet vardır. Bu bazı insanlar için güzel bir yer, bazı insanlar için de kendilerini bulabildikleri bir yerdir. Peki, kendi cennetimizi kendimiz kurmak istersek bunu başarabilir miyiz? Neden olmasın. Her insanın cenneti, içindeki ütopyasıdır. Kimsenin yerini bilmediği bir adada sıfırdan bir medeniyet kurduğumuzu düşünelim. Herhangi bir sosyal sınıf yok, kalabalık yok, yapmamız gereken bir iş yok ve tamamen özgürüz. Kulağa ne kadar da hoş geliyor değil mi? Tıpkı "Kumsal" isimli filmde bir grup insanın kendilerini dış dünyadan ve teknolojiden soyutlamak için ıssız bir adaya yerleşip her şeyi sıfırdan yapmaları gibi. Böyle bir işe kalkıştığımızda başta her şey yolunda gitse bile sonradan her şeyin bozulacak olması su götürmez bir gerçektir çünkü dünya üzerinde hiçbir yerde bir grup insanın bir araya gelip de anlaşmazlık yaşamaması mümkün değildir. Her ne kadar ütopik bir ortam yaratılsa da er ya da geç bu ütopya, korku ütopyasına dönüşecektir. Tüm insanların farklı karakterleri, farklı yaşam biçimleri ve farklı duyguları vardır. Tek ortak noktaları ise bunların hiçbirinden taviz vermeyecek olmalarıdır. Filmde köpek balığı tarafından ısırılan bir adamın arkadaşları tarafından sırf eğlenmelerine mani olduğu gerekçesiyle ölüme terk edilmesi beni ciddi anlamla şaşırttı. İnsanların ne kadar bencil olabildiğini ve medeniyetten uzaklaşıp doğa ile baş başa kaldıklarında insani duygularını yitirebildiklerini gördüm. Hiçbiri, ortada bir insanın hayatı söz konusu olsa bile eğlencelerinden taviz vermediler. Hatta filmde ana karakterin, sırf yaşadıkları yeri bulamasınlar diye, dört arkadaşının kurşuna dizilmesine razı olması ve filmin sonunda o adada yaşayan insanların liderine, eğer ana karakteri vurursa adada kalabilecekleri teklif edildiğinde hiç tereddüt etmeden tetiğe basmasını bu duruma örnek olarak verebiliriz. Aslında film ütopyaların sadece birer hayalden ibaret olduğunu ve insanların birtakım hırslarını kontrol etmedikleri zaman nerede ve kaç kişi olurlarsa olsunlar birbirlerine zarar verebileceklerini ve ne kadar acımasız olabileceklerini gayet güzel bir şekilde gözler önüne seriyor. Yarattıkları o ütopya, filmi izlerken her ne kadar güzel gözükse de basit bir diş ağrısında bile yaşadıkları yerin ortaya çıkması korkusuyla doktora gidemiyor olmaları, aslında bize her güzel şeyin göründüğü gibi olmadığını göstermeye yetiyor. Filmde karakterler ilkel yaşam ve modern yaşam arasında o kadar çok gidip geliyorlar ki en sonunda rüya gibi başlayan bu film kabusa dönüşüyor. Muhteşem bir sahile geliyorsunuz ve diyorsunuz ki "İşte burası cennet." Ancak maceranızın cehenneme dönüşebileceğini tahmin edemiyorsunuz. Belirsizliğin olduğu yerde cennet nasıl yaşanabilir ki? Bembeyaz kumları ve berrak deniziyle film karakterlerince "cennet" olarak nitelendirilen kumsalda köpek balığı saldırıları eksik olmuyor. Ne cennet ama değil mi? Bacağı köpek balığı tarafından ısırıldıktan sonra yürüyemeyecek hale geldiği için arkadaşları tarafından bir çadırda yalnız başına ölüme terk edileceği bir cenneti kim ister ki? Hayatımız boyunca hep en güzel olanı ararız. Bulduğumuzda ise daha güzelini aramaya başlarız. Bildiğimiz ancak kabullenemediğimiz nokta ise, her zaman daha güzelinin olmasıdır. Cennet zannettiğimiz yerlerin de daha güzelleri vardır ya da hayalini kurduğumuz ütopyaların... Peki, onları aramak yerine kendi hayatımıza baksak ne olurdu? Belki de yeterince güzeldir. İster her zaman daha iyisini arayan bir maceraperest olalım, ister elimizdekiyle yetinen bir kanaatkar olalım, dikkat etmemiz gereken tek şey hiçbir şeyin göründüğü gibi olmama ihtimalidir. Bunu ne kadar göz önünde bulundurursak hayatımız da o kadar tehlikesiz olur. Nasıl her kötülük cehennem değilse, her güzellik de cennet değildir. Mustafa Ekrem YILMAZ