KÖTÜLÜĞE KÖTÜLÜK

Hayatınız boyunca kötü bir muamele olarak görülecek şekilde davranan biri tarafından büyütüldüğünüzü, sadece böyle bir insanla büyümekle kalmayıp onun gibi insanların etrafında bulunup, en pis en bencil yönlerini de çok genç yaşta gördüğünüzü düşünün. Peki bu insan büyüdüğünde o insanlara benzemekten başka ne yapabilir? Kim onu uyandırıp, "Bak bir de böyle bir yönü var hayatın, başka olasılıklar da mümkün!" diyebilir? Bunca kötülüğe maruz kalmış bir çocuğun akıl sağlığı kimin ellerinde olur? Benim içimden ilk önce onu değil de, onu bu hale getiren ilk başta dünyanın pisliğine, daha sonra da uyandırmaya bile çalışmayan yetiştirenlere lanetler yağdırmak geliyor. Öyle saf, öyle temiz oluruz ki ilk doğduğumuzda (gerçi orası da tartışılır fakat), daha sonradan doldururuz hafızamızı, ezberleriz gördüklerimizi. Kim görmüş hayatında süt görmeyen bir çocuğun bu beyaz sıvıyı gördüğünde "Aha! Bu süt!" dediği? Evet, çok fazla şeyden mahrum kalırız hayatlarımız boyunca... Ancak bu bize yol gösterip, görmediklerimizi hayallerimizde oluşturacak düşünceleri bize verdiklerinde değişir. Tabii, bunu bazı insanlar çok görür birbirine. Aynı onlar gibi olmalarını isterler çocuklarının. Onlar da belki kendi ailelerinden öyle görmüşlerdir. Suçlayacak, parmakla gösterilecek çok insan var dünyada. Belki de yarısından fazlasıdır. Bulunan, bilinen şeylerden mahrum bırakmak insanları, çok bencilce. Elbette istisnalar olacaktır. Bazı şeylerin gerçekten de kendinize saklanması gerekir. Ancak bu kara yükü çocuğunuza da taşıttırırsanız, işler değişir zannımca. Çünkü o çocuk öyle görmüştür, normalin bu olduğunu zannediyordur. İşte o noktadan sonra değiştir değiştirebilirsen fikirlerini. Gördüğü muamelenin öcünü de almak isteyebilir insanlardan... Bu da yanlış mıdır? Bilinmez. Sorgulayacağımız çok şey, araştırıp gözlemlememiz gereken çok şey var. Sosyal varlıklar olarak, neyin nasıl olacağını birbirimizden başka kimseden öğrenemiyoruz. Kötülüklerin nereden geldiğini, iyiliklerin nereden geldiğini bilmediğimiz gibi bilemiyoruz. Nereden başladı acaba bunca kötülük? Siz de sorgulamaz mısınız? Örnek verecek olursak da; insan kaçakçılığını düşünelim. 10-200 kişi arası insan gruplarını daracık yerlere aylarca kapatıp, yeni bir dünya umudu vererek taşıyorsunuz. Çoğu ölüyor yollarda zaten. Babanızın da bir kaçakçı olduğunu ve sizin de böyle bir ortamda yetişerek, bu işlerden başka bir şey öğrenemediğinizi düşünün. Öyle bir korkak haline geliyorsunuz ki, babanız gibi, kaçamıyorsunuz. Yanlış olduğunu belki belli yollarla öğreniyorsunuz, hissediyorsunuz ancak bu yolla yaşamaktan başka hiçbir yolu bilmiyorsunuz. Bu yüzden de bu zorunluluklar üzerinize biniyor, çarşaf gibi yapışıyor üzerinize. Sanırım, en muhtemel yol dünyaya, insanlara karşı bir nefret oluşturmaktan başka bir şey değil. Nasıl gösterdiğinizse tamamen size kalıyor. Gerçekten acı ve korkutucu. Depresif ve belki de bunları okuduğunuzda ne kadar şanslı olduğunuzu ya da muhtemel gelmediğini düşüneceksiniz. Ancak görmemeniz olmadıkları anlamına gelmiyor. Dünyada ne kadar iyilik varsa o kadar acı ve kötü şeyler de var. Bunları en aza indirgemek ne kadar mümkün... bilinmez. En azından çevremizde bir duyarlılık, kurtarıcılık yapmaktan başka gündelik hayatta yapabileceğimiz bir şey var mı bilinmiyor. Bazıları ise şöyle düşünebilir; dünyada iyilik varsa elbet kötülük de olmalıdır. Yüzyıllardır sanatın, parlak fikirlerin bu acılardan çıktıklarını düşünebilirsiniz. Galiba ben de çoğu zaman böyle düşünüyorum. Belki acımasızca, ancak yüzde veremesem de, her acıdan bir sonuç çıkar. Yarar demiyorum, ama acı yaratıcılığı körükler. Bazı insanlarda da öğrenme isteği yaratır. Acıyı buna dönüştürebilen insan ne yüce insandır. Gördüğünüzde gurur duyarsınız. Çünkü kurtuluş çoğu zaman onların ellerinden olur. Defne Ceren Ergen