ANNE ELİ DEĞMİŞ GİBİ

Şu hayatta sizin için en özel olan insan kimdir diye sorulduğunda, birçok insanın "annem" cevabını vereceğini tahmin ediyorum. Dünyanın her yerinde, evrenin her döneminde geçerliliği olan yegane makamdır galiba annelik. Bunun üzerine pek çok söylenmiş söz, yazılmış kitap olsa da Tahar Ben Jelloun "Annem Hakkında" kitabının üzerinden ben de kendi sözlerimi söylemek istiyorum. Çünkü annem hakkındaki hislerimi ben de yazıya dökerken fark edeceğim. Bu kitapta ölümün soğukluğu yüzüne vuran bir annenin, tüm anılarıyla oğlunun gözünde yeniden dirilişine tanıklık ediyorsunuz. Kendi hayatınızdan bulabileceğiniz bir sürü ortak duyguyu barındıran bu akıcı kitabı zevkle okuduğumu söyleyebilirim. İnsanoğlu bu hayatta dostları, akrabaları olan sosyal bir varlık. Bu sosyal çevrede kendini ait hissedebileceği tek yer ise kendi ailesi. Büyüyüp kendi ayakları üzerinde duruyor olsa bile aile bir insanın hep geri dönebileceği, parçası hissedebileceği kocaman bir liman. Çocukluğum boyunca ailem benim için hep bu kadar özel ve bu kadar korunaklıydı. Bütün aile bireyleri ayrı ayrı çok özeldir ancak annem hep çok farklı bir yerde oldu benim için. Şimdi düşünüyorum da annemi hiç başka bir insan gibi görmezdim. Sanki benim başka bedende yaşayan bir parçam gibiydi. Düşünce yapımı, zevklerimi, karakterimi o inşa etmişti ve benim önümde duran geleceğimdi. Annemin yaptığı her yemek hep daha güzeldi mesela. Elinin değdiği her şey daha güzeldi. Tabii ki çocukların sınırsız hayal gücünde, her çocuk için annesi çok özeldir. Benim için de annem, iyi ki benim annem olan kadındı. Geçmiş zaman kipimin sebebi ise artık öyle olmayışı, daha doğrusu olamayışı. O sosyal varlık olan insanoğlunun, aslında tek başına gelip tek başına gidiyor olduğunu fark ettiğimden beri, kimse benim için bu anlamları taşımıyor. Hala benim için en özel insan annem olsa da artık fark ediyorum ki o ve ben faklı bireyleriz, farklı hayatlarız ve en çok sevdiğimiz insan öncelikle kendimiz. Artık kendimi ait hissettiğim yer annemin ve ya babamın yanı değil. Onları ziyarete gittiğimde kendimi sadece bir misafir gibi hissediyorum. Yüzsüz bir misafir. Dilediği gibi yiyip, dilediği kadar kalabilse de bir süre sonra gitmesi gereken bir misafir. Annem hala benim hayatımda gözlerimi doldurabilecek kadar önemli bir yerde. İçimde hala onu dünyalar kadar seven kız çocuğu yaşasa da, hayatın bize kattığı bencillik, gurur ve tahammülsüzlük engel oluyor koşup sarılmamıza. Anneme olan kırgınlığım belki yalnızlığımı hazmedemeyişimden kaynaklanıyor. Beni eskisi gibi sahiplenmeyişine kızıyorum içten içe. Hiçbir sevginin, hiçbir bağlılığın küçüklüğümdeki masumiyetinde olmayacağını fark etmiş ancak kabullenemiyor gibiyim. Anneme içten içe kırgınlığımın sebebi artık onu çocukken gördüğüm yerde olmayışı. Halbuki hayatın bazı gerçeklerini fark ettim sadece. İnsanoğlunun yapayalnızlığı yıllar geçtikçe elle tutulur bir gerçeğe dönüşürken benim annemin yapabileceği ne olabilir ki? Yitirilen o çocuk masumiyetini tekrar kazanamasak da, annemize gönlümüzce koşamasak da, hala adımlar atabilmeli insan. Bu kez yalnızlığını bilerek gitmeli ama illaki gitmeli o dünyadaki en özel insana. Anlıyorum ki birini çok sevmek ve birinin sevgisine bağımlı olmak farklı şeylermiş. İnsan çok sevmekten asla çekinmemeli ama birine bağımlı olmaktan çekinmeli. Bu kişi anneniz de olsa ona bağımlı olduğunuz da kendi özgürlüğüne bir engel gibi algılayabilir sizi. Dokuz ay beni karnında taşımış, benim için sayısız fedakarlıkta bulunan annemin, bu hayattaki en yakınım olmaktan başka bir seçeneği yok elbette. Ancak onun benim bir parçam olduğu düşüncesinin bir çocukluk yanılgısı olduğunun farkındayım artık.