HAYAT DENİLEN SENARYO

Yarın ne olacağının garantisi yok dünyada. Nasıl olacağımızın, hatta yaşayıp yaşamayacağımızın... Herhangi bir sorunla karşılaşınca pes etmemiz çok saçma b u yüzden. Bilmiyoruz ki bir dakika sonrasını bile bilmiyoruz ve başımıza gelen olumsuzluklar yüzünden belki de yaşadığımız son dakikayı mahvediyoruz. Bu özellikle de sağlık sorunları için geçerli. Çağımızda en büyük ve yaygın hastalık olan kanser, toplumdaki çoğu insan için "hayatın sonu" anlamı taşımakta. Çok zor bir hastalık evet gerek tedavi süreci olsun gerek psikolojik süreç olsun yorucu bir hastalık ancak bu hastalığı yenen insanlara bakınca çoğunun hayata tutunmayı bilen ve kendilerini hasta sınıfına sokmayan kişiler olduklarını görebiliyoruz. John Green'in kitabında da kanser hastası iki gencin hayatları ve birlikte geçirdikleri günler anlatılmıştır. H azel Grace Lancaster ciğerlerine de yayılmış olan tiroit kanseriyle mücadele eden bir kız, Augustus Waters Aynı Yıldızın Altında tek ayağını kemik kanserinden dolayı kaybetmiş bir genç; hayatlarının bir noktada kesişmesi sayesinde yaşanan büyük bir aşk... Hazel ve Augustus kanser hastalarının bulunduğu bir destek grubunda tanışırlar. Hazel'in sakin ve çekingen tavırları, Augustus'un hayata bakışının farklı olması iki genci bir araya getirir. Hayallerini birlikte gerçekleştirip zor günlerinde birbirlerine destek olan bu iki gencin hikayesinde beni en çok etkileyen bölüm Augustus'un ölüme çok yaklaştığı günlerden birinde kendi cenaze törenini yaşamak istemesiydi. Augustus, Hazel'den ve ortak bir arkadaşları olan Isaac'dan cenazesinde yapacakları konuşmalarını hazırlamalarını ister. Gerekli ortamı hazırlayıp konuşmaları okutur. En büyük korkusu unutulmak olan Augustus geride kalan insanların onu nasıl hatırlayacağını da öğrenmiş olur. Düşününce korkunç geliyor kendi cenaze töreninin provasını izlemek. Ben istemezdim bilmek, görmek hatta düşünmeyi bile reddediyor beynim. Genelde insanlar ölüme yaklaştıklarını fark ettiklerinde, kendilerini hayattan soyutlamaya başlarlar hatta depresyona girerler. Doğru olan nedir bilmiyorum yan i son günlerin tadını çıkarmak mı yoksa herkesten, her şeyden uzaklaşıp bir köşede o günün gelmesini beklemek mi doğru gibi bir soruya cevabım yok. Ben bu kitabı okurken çok etkilendim çünkü ölüme bu kadar yakın olup nasıl yaşama heyecanlarını koruyabildiklerine anlam veremedim. Etrafımda ölüme çok yakın olup yaşama sevgisini hiç kaybetmeyen tek bir insan tanıdım ben: dedem. Bu sevgi sayesinde 20 yıl daha fazla yaşamış. Ben doğmadan önce kanser teşhisi konulmuş ve çok uzun yaşamaz demiş doktorlar. Dedem yendi kanseri hem de iki kere ama üçüncüsünde vücudu kaldıramadı artık. En son gününde bile gülüyordu ama. Kitabı okuduğum dönem ile dedemin hastalığını öğrendiğim dönem örtüşüyor sanırım bu yüzden daha duygusal düşünerek okudum b u kitabı. Sonrasında da aylarca filminin çıkmasını bekledim. Bir kere okumadım çünkü unutmak istemedim ve her okuduğumda kendi hayata bağlılığımın arttığını hissettim. Sağlıklı bir insan sayılmam ben de ama hastalıkla yaşamayı öğrenmek gerekiyormuş daha mutlu olabilmek için. kitabının bana kattığı çok şey var gerek düşünsel olarak gerek eylemsel olarak ve bir süre her karşılaştığım arkadaşı ma kitabı önerdim hatta bazılarına zorla okuttum bile. Herkesin okuyup hayatına bir şeyler katabileceği Aynı Yıldızın Altında ve kendi durumundan memnun olmasını sağlayabileceği şeyler bunlar. Başımıza gelen ya da etrafımızda olup biten her durumla başa çıkabilecek gücümüz ve sabrımız olduğuna inanıyorum. Zaman zaman zorlansak, sıkılsak bile o durumun içindeki ışığı görmek bizim elimizde. Dedemin bir sözü ile yazımı tamamlamak istiyorum "Bu hayat bizim sınavımız; iyisiyle kötüsüyle. Sorularımızı kendimiz seçemiyoruz ama cevapları istediğimiz şekilde verebiliriz. Yorum soruyorlar çünkü".