Göklerdeki Adam

Dili olmayan ama çok şey anlatan birisini anlatmak istiyorum bu yazıda. Birisi veya bir şey, bence çok tartışmasını yapmaya gerek yok. Asıl mesele bize neler anlattığı. Bu kişinin ismi Bulutların Üzerinde Yolculuk. Bu şaheser Caspar David Friedrich teriyle oluştulurmuş bir tablodur. Caspar David Friedrich insanların hislerine hitap eden bir ressamdı ve bu konuda da oldukça başarılıydı. Doğayı değiştirmeden o anki çoşkusunu tuvale yansıtarak, kendisini dünyaya tanıtmıştı. Sade bir gözle bakıldığında şöyle yorum yapılabilir: Sarışın bir adam bir dağın zirvesinde ve etrafını izliyor, belki etrafına göre en yüksek yerde bulutları bile aşmış. Bu mu sadece söylenmek istenen şey? Yani, içine girebilmek lazım ne dediğini anlayabilmek için. Neler söyediğini anlamak için Hiçbir sesin olmadığı bir yer bulmak imkansız geliyor bana. Herkes bir şeyler anlatma çabasında. Aslında herkes yerine her şey demek daha doğru olur. Eğer insanlar sadece kendilerinin ve bazı hayvanların konuşabildiklerine inanıyorlarsa, etraflarında neler olup bittiğiyle alakalı en ufak bir fikre sahip olmadıklarını rahatlıkla söyleyebilirim. Bir baksalar etraflarına, gözlerine ilişen ne varsa ya fısıldıyor ya da avazı çıktığı kadar bağırıyor. Kimisi biraz çekingen diğerlerine göre, söylemiyor içinde ne tuttuğunu ya da söyleyemiyor, utanıyor kendini açmaya. Kimisi de babayiğit mi babayiğit. Kimseden çekincesi yok. Ben böyle düşünüyorum arkadaş! Dermiş gibi yumruğunu masaya vuruyor. Bütün bu olup bitenlere kör ve sağır olan o kadar çok insan var ki, kelimeler kifayetsiz kalıyor onların bu tavrını anlatmakta. Düşündükçe onların bu vurdumduymazlığını, şaşkınlık ve öfke gelip yanıma oturuyor. Kimi zaman öfke kanıma giriyor, körlere ve sağırlara hiçbir şey söyleyemediğim için kağıtlar çekiyor kahrımı. Bazen de şaşkınlık daha yakın oluyor bana. Bu zamanlarda ise bomboş gözlerle kendisinin anlatacak fikri olmadığı gibi, anlatmaya çalışanlardan da bihaber olan sadece ordan oraya koşuşturanları izliyorum. İnsanlar olarak önceliklerimiz çok çeşitli ve değişken. Bazen biz dahi neye önem verip neyi biraz daha geriye atığımızın farkında olmuyoruz. Bir mantık karmaşasının içindeyiz, çıkmak ne mümkün. Bu yaşam tarzımızdan tamamen biz sorumlu tutulamayız tabi ki, tüketici toplum dedikleri kıvama bizleri, elimizde olmayan sebepler ve sayılamayacak kadar olay örgüleri getirdi. Artık tüketici bir toplumuz ve etrafımızdakilere de bu gözle bakıyoruz. Ruhumuzu kaybetmişiz. Onlarca şey bizi kendimize getirmeye çalışıyor belki ama biz yine de umursamayız onları, yolumuza devam ederiz. İşte şu devirde de ruhumuzu geriye fırlatıp atmışız sadece bedeni besliyor, onu pohpohluyoruz. Örnek verecek olursak, kendi isteğimize göre değilde 'mide hazretleri' ne zaman acıkırsa o zaman doyurmam lazım gibi düşüncelerle yaşıyoruz. Kısaca ruha prangalar, zincirler takılıp zindana atılmış, beden de tahta oturmuş. İşte bu şaheser bütün benliğiyle buna karşı durmaya çalışıyor. Ne kadar da boş bu dünya hayatı der gibi uzaklara bakıyor. Çıkmış çıkabileceği en son noktaya, bulutları dahi geçmiş. Ama üzerindeki elbiseye bakarsak evden daha yeni çıkmış ve önemli bir görüşmeye gider gibi bir havası var. Ne toz toprak bulaşmış, ne çıkarken dallara takılıp yırtılmış, ne de yere düşüp üzerini kirletmiş. Sanki o upuzun tırmanma serüvenine meydan okuyor. 'Sen zorluydun evet, ama görüyorsun bir iz dahi bırakamadın üzerimde. Onca çaban boşu boşunaydı. Heba ettin güçlerini'. Göklerdeki adam gibi olmak lazım dünya adlı bu zorlu serüvende dikenlere takılmadan, kaygan zeminlerde düşmeden zirveye ulaşmalıyız. Yani bu tablonun boğazını yırtarcasına söylediği şey: Daha ne kadar yerde gezeceksin. Neden bu dünyanın kahrını çekiyorsun. Göklerde ve bulutlarda dolaşmak varken.