DİKTATÖRÜN TURTAYA AŞKI

Küçüklükteki bir meydan okumanın çimento altında el ele biten öyküsü... Aşkın aslında en büyük meydan okuma olduğunu gözler önüne seren Fransız başyapıt... LOVE ME IF YOU DARE?Kelimelerin Türkçesi makbuldür diyenler için ise CESARETİN VAR MI AŞKA?Hani bazı filmler vardır ya bir konuya bakış açınızı tamamen değiştirir;hatta sadece bakış açınızı değiştirmekle kalmaz tüm yaşamınızı değiştirir. İşte CESARETİN VAR MI AŞKA? Benim için tam da o filmlerden. Biri annesinin hastalığından , diğeri yaşadığı ötekileştirilmeden ötürü ve aslında temelde ikisi de ilgisizlikten ve yanlızlıktan ötürü birleşen bu iki ruhun bende yarattığı etkinin büyüklüğü belki de gülünç. Bugün hala bütün o pek ödüllü, sosyal mesaj veren, sanatı damarlarınızda hissettiren filmlerin yanında en sevdiğim filmdir CESARETİN VAR MI AŞKA?Kavuşamazsan aşk olur klişesinden öte, seven adam kıskanır kabadayılığından uzak;aşkın her türlü rengini yansıtan film:CESARETİN VAR MI AŞKA? Bu filmi ilki on iki yaşımda ve sonu bilinmemek üzere milyonlarca kere izledim. Her izleyişimde dikkatimi çeken nokta bir başka oldu. Elbette ilerleyen yaşım, gelişen vizyonum bir filmi sadece 'güzel bir filmdi' olarak betimlemek yerine(belki biraz fazla iddialı ama)bu sahnenin ışıklandırılması yanlış yapılmış diyecek bir özgüvene itti. Bu sinema seyircisinin gelişimi diyebileceğim süreç boyunca filmi hep farklı bir bakış açısından izledim ve sevdim. İlkin ilk ergenlik çağlarımda izlediğim bu film dünyanın en romantik filmiydi benim için. Çocukluktan başlayarak birbirini seven;ancak ilişkileri (sözde) her zaman arkadaşlık düzeyinde ilerleyen iki gencin belki egoları, belki çok sevmeleri yüzünden kavuşamama hikayesi... Şayet bana göre el ele ölümleri bir daha asla ayrılmamak için yaptıkları bir ritüeldi. Yani bence öldüklerinde kavuşmuşlardı;ancak elbette bu düşüncem bir kesime göre çok klişe hatta arabesk olabilir. Daha sonra on beş yaşında izledim bu filmi. Bu sefer çocuğun yakışıklılığı o kadar dikkatimi dağıtmamış, kızın güzelliğini o kadar da kıskanmamıştım. İlk kıskançlıkları, ilk öpüşmeleri, birbirlerine ilk sırt çevirişleri... Aşkın belki de her safhasınını ilk defa bu kadar ayrıntılı görme şansı elde etmiştim. İçimden ben de böyle bir aşk istiyorum demiştim. Onlara çok özenmiştim. On yedi yaşında izlerken sinirlenmiştim baş karakterlere. Kızın çocuğun düğününü sabote etmek için oyunlarını kullanması, birbirleriyle uzun süre görüşmemeleri ve her bir diğer görüşmelerinde birinin evli olması sinir etmişti beni. Nerdeydi oyunun masumiyeti, yetişkin dünyasına giren her oyunun sonu gibi onların oyunu da mı bitecekti. Ancak biliyordum filmin sonunu. Onlar bunca ayrılığa, hayal kırıklığına, mutsuzluğa sahip çıkacak kadar sevmişlerdi birbirlerini. Saçma olduğunu düşündüm o zaman, bi insanı bu kadar sevmenin. Aşk aptalca diye düşünürken buldum kendimi. On yedi yaşım, asiliğimdi. On sekiz yaşım, ilk aşkım... Hikaye birbirlerine çocukluktan beri aşık iki kalbin hikayesini anlatıyordu. Kızın meydan okumaları hep çocuğu kışkırtmaya yönelikti, intikam almaya. Çocuk ise hep kaçak oynuyordu, hemen yoruluyordu. Ondandı evlenmesi, düzenli bir aile kurma çabası. Ondandı en başta "sınava hazırlanıyorum sana ve çocukluklarına zamanım yok" demesi. Sophie'yi çocuklukla suçlaması. Çocuk aşkın getirdiği sorumluluğu almaktan korkuyordu ve bu durum kızı deli ediyordu. Çocukluktan beri gözü kara kızımız çocuğu düğünden kaçıracak kadar cesurdu, çocuğun ona gelmeyişi Sophie'yi bitiriyordu. On sekiz yaşında ilk aşkın pençesindeyken film tam olarak beni anlatıyordu. On dokuz yaşındaki izleyişim tam bir felaketti. Aşkzede ve sözde tecrübeli biri olarak izliyordum filmi. Annesinin hastalığı yüzünden tek başına evi idare etmeye çalışan baskıcı babasının kurmaya çalıştığı düzenden bıkan çocuk ve hem ırkları hem maddi durumları yüzünden 3. sınıf sayılan bir ailenin en küçük kızları olan Sophie. Kendilerini en dışlanmış hissettikleri anda birbirilerini bulan çocuklar ve o meşhur oyunları... Yaptıkları şeyler filmdeki yetişkinlerin de dediği gibi dikkat çekmek içindi. Onlar evdeki sorunlardan yarattıkları oyunla kaçarken birbirlerine bağlananan iki kader ortağıydı. Çocuğun kızı asla sahiplenememesi özgüven eksikliğindendi, babasının otorisine de aynı sebepten hep boyun eğdi. Kızın her yerde olay çıkarması ilgi bağımlılığındandı. Ailesinin dışarda olması, ablasının onla ilgilenmesi ruhunda derin boşluklar açıyordu.. Ailesi evde olduğu zamanlarda ise sadece kavga ediyordu. Bu durum kızımızda her an ilgi ve sevgi görme açlığı yaratıyordu. Bu iki yaralı ruh kimle olurlarsa olsunlar sadece birbirlerinde yaralarını sarabiliyorlardı. Belki bir alışkanlık, belki hastalıklı bir bağımlılıkla hayatlarını birbirlerinde sonlandırmaları bence bu yüzdendi. Ne olursa olsun, kaç yaşıma gelirsem geliyim benim için bu filmle ilgili değişmeyecek tek bir yorum var. Filmde çalan La Vien Rose dünyanın gelmiş geçmiş en romantik şarkısı. Belki birlikte çimentonun altında ölmeleri romantikti, delilikti, bağımlılıktı falan ama La Vien Rose eşliğinde izlediğim o iki saat her yaşımın en duygusal iki saatiydi.