Ahenk

Kendi Gök Kubbemiz, Yahya Kemal Beyatlı'nın vefatından sonra, şiirlerinin derlenmesiyle ortaya çıkmış eseri. "Ok" şiiri dışındaki tüm şiirlerin aruz ölçüsüne göre yazılmış olması, şiirlerdeki duyguları yakalamamı zorlaştırdıysa da şairden değil, şiir konusundaki cahilliğimden dolayı- aslında bana önemli bir şey gösterdi, bu da ahenk idi. Belki ahenk deyince akla sözlerin musiki ile uyumu geliyordur ancak bana doğrudan söylendiğinde bunu görebilmiştim. Aslında gördüğüm, duygularla aklın ahengi idi. Şiirlerin birçoğunda böylesi bir ahenge dair işaretler yoktu. Ama her şiirde, hatta her kelimede sanki bana bu ahengin önemi üstü kapalı biçimde gösterilmek isteniyordu. Çünkü aslında bende eksik olan buydu ve ben aslında kitabı okumaya başlarken, eksiklerimi kapatma ve olgunlaşabilme amacını gütmüştüm. Edebiyatla ilgilenebilmek istiyordum, sevebilmek istiyordum. Fakat öyle görünüyor ki bendeki sorun, toplumuzdaki duygu-akıl ayrımına maruz kalmammış. Böylesi bir ahenk, aklı kullanırken geçmişi ve geleceği insanla harmanlayabilmek, duyguları hayvanca değil ama doludizgin yaşayabilmek, yani aklı kullanırken makineleşmemek duygularla hareket ederken hayvan kadar düşüncesiz olmadığını bilmektir. Bunları yapabilmek Meşe 2 için emir almak gerekmemeli, bunlar kültür inşa etmekle olur. Sıkıntılı olan nokta da kültürsüz olmam. İstanbul'a bakıp "Yaşamıştır derim, en hoş ve uzun rüyada/ Sende çok yıl yaşayan, sende ölen, sende yatan." (Beyatlı, Kendi Gök Kubbemiz 12) diyecek vatan sevgim de yok. Onun yerine "Ne kadar iğrenç bir yer vıcık vıcık sıcak." diye kestirip atıyorum. Osmanlı Devleti'nin bir zamanlar var olması zerre umrumda değilmiş. Resmi bayramlar, önemli günler sadece ezberlenmiş tarihler, olaylar ezberlenmiş olaylarmış. Kısacası geçmişle bağlantım kalmamış. İçinde yaşadığım ülkenin nereye doğru gittiği umrumda değilmiş, kendimi kurtarayım da ne olursa olsun der olmuşum. Geleceğim zifiri karanlık içerisinde. Okuduğum bilime de, felsefeye de inancım kalmamış. Kısacası geleceğimle de bağlantım kalmamış. Bari anı yaşayım gibi klişe söze razı olmam yetmezmiş gibi onu bile yapamaz olmuşum. Her zaman ya geçmişte ya da gelecekte yaşadığımı, oradaki şeyleri önemsediğimi zannederek günlerimi geçiriyorum. Kültürsüz, hiçbir kökü olmayan birisi olduğumu ne zaman itiraf edeceğim? Köksüz birisinin duygularına da aklına da hükmü kalmaz. Çünkü önünde feyz alacağı bir geçmişi ve umutlanacağı bir geleceği yoktur. Ahengi tutturamaz hale gelmiştir. Ahengi olmayan bir hayatın bomboş olduğunu şimdilerde anlıyorum: Karşı cinsi sadece cinsel olarak hayal edebilen yani hayvanlaşmış birisinin hayatı, bir sürü matematik sorusu çözüp evrendeki matematiği göremeyen birisinin hayatı. Meşe 3 Başarılı olacağım diye tek tip hayatlar yaşamaya razı olmuş insanlardan birisiyim. Geçmişi yaşatmaya çalışmak "gerilik", geleceğin taslağını çizmeye çalışmak "hayalperestlik", yaşanan günü gerçek anlamıyla yaşamak "fevrilik" ise, sırf farklı olmamak adına tercih edilen, bunların hiçbirisini içermeyen; dilin, bedenin, duyguların, aklın tutulduğu çağda yaşıyoruz. Halbuki kendi kendimle konuşurken, bu ahengi tutturmak için, kültürsüzlüğüme, köksüzlüğüme bir son vermek için olağan gücümle çalıştığımı sanıyordum. Hepsi zavallı bir çabadan öte değilmiş. En azından şimdi ellerimin arasında, duygularına ve aklına hareket vermiş, ahenk katmış, dilin en güçlüsünü, musikinin en hoşunu arayan ve yetinmeyen bir şairin, kelimenin gerçek anlamıyla bir 'insanın' şiir kitabı duruyor. Bir kez daha okurum, on kez daha okurum, hatta yüz kez daha okurum, belki yüz birincide onun yaşadığı binlerce duygu halinin bir kırıntısına ulaşırım. En azından biliyorum ki, şimdi bulunduğum konum, iyi bir konum değil ve kendime gelmeliyim, kültür binamı inşa etmeye başlamalıyım. Çünkü "Her rind bu bezmin nedir encamı bilir/ Dünyamızı nagah zalam örtebilir/ Bir bitmeyecek şevk verirken beste/ bir tel kopar ahenk ebediyyen kesilir." (Beyatlı, Rubailer 36)