Üvey Evlat Ankara

Kimsenin beğenmediği, kimsenin sevmediği Ankara... Hak ettiği değeri asla göremeyen Ankara... Üstün Dökmen'in dediği gibi en büyük şairler, kadın erkek fark etmeksizin herkesin övdüğü İstanbul'un gölgesinde kendini üvey evlat gibi hisseden Ankara... Belki de o gölge, o geride kalmışlığın griye dönüştürdüğü Ankara... Belki de bahar aylarında herkesin İstanbul'un boğazını övmesi, kimsenin Seğmenler Parkı'nın o güzel yeşilliğinden bahsetmemesi onu bu kadar hırçın yapmıştı ve üzüntüsünü bize alt geçitleri doldurup taşıracak yağmuruyla, gözyaşlarıyla gösteriyordu bize. Oysa onu sevenler vardı. Benim gibi ve onun adına sayfalarca şiirler yazan Üstün Dökmen gibi. Ankara Destanı, belki de bu güzel şehre sevildiğini hissettiren yegane şeylerden biriydi son yıllarda. Ona hırçın davranan belediye başkanına, tek ormanını, gurur duyulan okullarını bir çırpıda harcamaya çalışan hükümete rağmen onu biraz mutlu edecekti. Bir kere ziyaret etmem, burada okumaya karar vermeme yetmişti, Üstün Dökmen'e olduğu gibi. Üstün Dökmen'in "Şehrimiz Ankara" şiirindeki gibi başlamıştı benim de Ankara maceram, ben de onlar gibi 2014 yılında Ankara'yı gezmeye gelmiş, 2015 yılında buraya taşınmıştım. İstanbul'un kalabalığında kendimi o kadar kaybolmuş, o kadar sıradan hissediyordum ki o üç günlük Ankara gezisinde uzun süredir ilk kez nefes almış gibiydim ve kendimi bulduğumu hissetmiştim. İşte hissettiğim o güzel duygu beni buraya bağlamış, bir şeyleri anlamamı sağlamıştı. Birçok imkanın olduğu o şehirde hepimiz kaybolmuştuk aslında. İstanbul'un trafiği, sürekli bir yere yetişmek için koşan insanlar, o kalabalıklar içinde sıkışmış bir sürü farklı insanlar... O deli yoğunluk arasında insan kendine vakit ayıramıyor, sadece oradan oraya savruluyordu. Bütün İstanbullular sürekli trafikten ve kalabalıktan hayıflanırlar aslında değil mi? Onların da bu yoğunluğu sevmediğini sadece zorunda olduklarını düşündürürler size. Fakat aynı zamanda da hep "Başka yerde sıkılırım." derler. Aslında o yoğunluğu severler. Ve Ankara gibi şehirleri hep eleştirirler. Bütün güzellik algıları denizin ortasından geçen iki adet köprü arasına sıkışmıştır çünkü. Denizi yok diye Ankara'yı hep küçümserler. Evet, denizi yoktur fakat ayazının insanları yakınlaştıran bir havası vardır. Evet, denizi yoktur ama nice Denizler barındırmış bir ODTÜ'sü vardır. İstanbul yüzyılların tarihini içerisinde barındırır fakat Ankara Türkiye'dir. Türkiye'nin bütün yaşanmışlıkları çehresine yansımıştır. Çehresine yansımış olan geçmiş, Kızılay'da, Tandoğan'da kendini gösterir. Ülkenin ilk dönemlerinde yaşadığı kasvet, çaresizlik binalarına yansımıştır. Anadolu'nun Paris'idir, bütün yolları Kızılay'a çıkan. Aynı zaman da bütün yolları da dostluğa çıkar bu şehrin, ayazında insanları birleştirmiştir sonuçta. Ankara bana da gelişimin hediyesi olarak o dostlardan getirmiştir. Vapurların yanaştığı bir limanı yoktur ama bütün dertlerinizi dinleyen güvenli limanlarınız vardır bu şehirde. Şehre gri diyenler ise aslında İstanbul'da o kalabalığın ve yoğunluğun içinde zamanla birbirine benzediği, herkesin renklerini yavaşça kaybettiğini fark edememişlerdir. Burada ise hayat yavaş akar, kendimize ayırdığımız vakit bizi biz yapar, renklerimizi korur daha da belirginleştirir. O renklerin yanında bir de farklı farklı notalar vardır, dostlukların birleştirdiği o gruplarında. Eskilerden MFÖ, şimdilerde ise isimlerine güldüğümüz ama aslında deli gibi sevdiğimiz, Ankara'nın ayazını hissettiren ama aynı zamanda da içimizi ısıtan alternatif rock grupları hep bu şehirde var olmuşlardır. İstanbul ise hep bu güzel şeylerin ekmeğini yemiştir. Manzarasından başka bir şeyi yoktur aslında. Oysaki Ankara Türkiye'nin geçmişe yansıyan aynasıdır, çok değerli dostluklardır, dostlukların var ettiği müziktir.