Kan ve Gül, Gül ve Diken

Tarih 10 Aralık 2016, saat 22. 30. Görselde, İstanbul'da sakin bir akşam günü bir parkta gitar çalıp beraber şarkı söyleyen iki arkadaş gözükmekte. Kim bilir kimlere adadılar o gün dillerinden dökülen kelimeleri? Anı ölümsüzleştirmek istediklerinden olsa gerek diğer bir arkadaş kayda almaya başlamış o neşeli dakikaları. Eğlencelerinin tam ortasında arkada beliren alev topunu sanırım hepimiz hatırlıyoruz. O gecenin karanlığında terör, dehşetiyle huzurumuzu bozmuştu ve kırk dört canımızı daha bizden almıştı. Olaydan kısa süre sonra yukarıdaki görsel sosyal medyada yayılmış ve tartışma konusu olmuştu. Alev topuna önce merakla baktılar ve birkaç dakika sonra bombanın sesinin onlara yankılanmasıyla birlikte sanatı da, neşeyi de orada bırakıp evlerine sığındılar. Bu görüntüler birçok kişinin kafasında acı bir gerçeği ortaya çıkardı. O da Türk gençliğinin bombaların, yasakların ve darbelerin ardında yitip gittiğinin en acı göstergesi olmasıydı. 2016 yılı hiç şüphesiz hiçbir yurttaşımızın hatırlamak istemeyeceği bir yıldı. Birçok gelişim endeksine göre Türkiye'nin çok daha gerisinde olan ülkelerdeki akranlarımızın bile başlarındaki en büyük zorluk yaşadıkları aşk acısı veya eğitim hayatlarındaki engeller iken neden biz bunun çok daha ötesinde, korkunçlukla yarışamayacak kadar korkunç olaylarla baş etmek zorunda kaldık? Daha da acı olan bizi buna alıştırmak isteyen insanların varlığının bugün bizim insanımızı birbirine düşürmüş olması değil de nedir peki? Geçtiğimiz yıl; yirmi yaşında bir Mehmetçik teröristlerce şehit edildi, dört yaşındaki bir kızımız bombalı saldırıda yaşamını yitirdi, on dokuz yaşındaki bir tıp öğrencimiz arkadaşlarıyla eğlenmek için gittiği Beşiktaş maçında saldırı sonucu yaşamını yitirdi. Siyasi görüşü, etnik kimliği ne olursa olsun ülkemizin gençleri terörün her türlüsüne akan su gibi kayıp verdiler. Kimileri teröristle savaşırken kimileri ise teröre karşı protesto yaparken canlarını verdi. Birçok insanın gözünde yitip giden bu canlar birer istatistikten ibaret olsa da akan kan, bu ülkenin geleceğidir. Önümüzdeki aylarda ülkemiz sandığa gidecek. Şimdiden insanlar birbirlerine kinlerini kusmaya başladı. Siyasi cenahların açıklamalarıyla toplumun yarısı bir anda terörist kefesine kondu. Neden peki? Çünkü terör örgütlerinin takındıkları roller, başka insanların hür iradesiyle çakıştığı için. Konumuz referandum değil elbette çünkü zaten uzunca bir süre dilimizden düşmeyecek bir konu. Düşünceniz ne olursa olsun sadece gözlerinizi kapatın, her şeyi unutun ve yalnızca kendi halkınızın ne kadar kutuplaşmış bir hale geldiğini bir dakikalığına düşünün. Birileri kurucu değerlerimiz üzerinden bizi çok güzel ayrıştırıyor. Tarihimizi menfaatleri uğruna çeşitli kalıplara ayırarak miras kavgaları başlatıyorlar. Yabancı kurdan yapılan birikimleri yerli kura çevirmemiz isteniyor. Gerekirse de yaparız sonuçta milli ekonomimiz söz konusu. Fakat ne hikmetse, yeni açılmış bütün mega projelerimiz hizmetlerini halen yabancı para değeri üzerinden yapıyor. Bir düşünceyi savunurken eskiden insanlar neyi neden savunduklarını biliyordu fakat bugün ülkemizin büyük bir kesimi neden evet veya hayır diyeceklerini bilmiyorlar. Bunun sebebini akademik bir şekilde aramanıza hiç gerek yok. Günlük politik tartışmalarda birbirimizi anlamak için mi dinliyoruz yoksa karşımızdakine cevap vermek için mi? Sanırım cevabı hepimiz biliyoruz. Geçtiğimiz gün, Müjdat Gezen Sanat Merkezi kundaklandı. Sanatı ve özgür düşünceyi hedef alan bu saldırıda bile toplumumuzda görüş ayrılığı varsa bu bizim için cumhuriyet tarihinin en büyük ayıplarından biridir. Bir taraftan susmak bilmeyen bombalar öbür taraftan ise gitgide birbirine kin kusan bir toplum haline gelmemiz Türk gençliğini çok büyük gelecek kaygılarına sokmuştur. Birçok genç gelecek hakkında sahip olması gereken o ruha sahip değil. Hayallerimizdeki meslekleri düşünmek yerine can güvenliğimizi düşünüyorsak akıllara Şeyh Edebali'nin Osman Gazi'ye söylediği söz geliyor: "İnsanı yaşat ki devlet yaşasın!"