WHIPLASH... VE DAHA FAZLASI

Beş ayrı dalda Oscar adaylığına sahip ve geçtiğimiz yılın en çok ses getiren filmlerinden biri olan Whiplash; Miles Teller'ın muazzam emeği, J. K. Simmons'ın gerek bizi küplere bindiren gerek yüzümüzde kocaman bir gülümseme oluşmasını sağlayan berrak oyunculuğu, hafızalardan uzun bir süre çıkmayacak yönetmeni , yapım ekibi ve müzikleriyle birçok sinemaseverin kalbine taht kurmuş büyük bir yapım. Bir sinemasever olarak filmin konusunu okuduktan sonra aklıma gelen ilk şey bu yapımın da diğer birçok Hollywood filmi gibi berrak ve özgün bir anlatımdan uzak, motivasyon temalı, seyirciye ve özellikle müzisyenlere ilham vermeyi başarabildiği için bu kadar ilgi gören bir yapım olduğuydu. Fakat filmin ilk on dakikasında bile ön yargıları yıkmak oldukça kolay, zira sinemaseverleri bambaşka bir yere çeken atmosfer ve ritimler ansızın bütün seyirciye nerede olduklarını unutturuyor ve tıpkı bir caz festivalindeymiş gibi zamanın nasıl akıp geçtiğini unutuyorsunuz. Bunun en büyük sebeplerinden biri Miles Teller'ın inanılmaz oyunculuğu. Kendisinin davul sahnelerinde dublör kullanmak istememesi ve rolü için aylar öncesinden sıkı bir çalışmaya başlaması, oyunculuğun en büyük sanatçıların bile kendilerini pek fazla zorlamamak ya da fiziksel olarak korumak adına çekindikleri ve dublör kullanmayı tercih ettikleri günümüz sinemasının teknoloji ve her geçen gün gelişen set ekipmanlarına rağmen hala küçümsenemeyecek bir emekle icra edildiğinin en güzel örneği. Özellikle filmin sonundaki davul solosu verilen büyük emeği gözlerimizin önüne seren ve pek çok müziksever tarafından büyük bir heyecanla izlenen en içten sahnelerden birisi. Filmin bu kadar çok ses getirmesinin ardındaki bir başka neden ise muhtemelen bütün bir yapımın kamera açılarıyla sadece gözlerimize değil, kullanılan müziklerle de kulaklarımıza da bir ziyafet yaşatmasıdır. Film bittikten sonra yapım ekibi ve oyuncuları görmek için değil de müziği birazcık daha olsa dinlemek için bakakaldığımız siyah ekran ve evlerimize gider gitmez bütün müzikleri önümüzde bir davul varmış gibi ritim tutarak dinlememiz bunun en güzel göstergesi. Bir sinema filmini olduğundan daha da büyük yapabilecek birçok teknik etken olmasına rağmen Whiplash için alkışlar her bir notayı, her bir ritmi ve ezgiyi bize soluksuz dinlettiren müzisyenlere gidiyor. Whiplash'in motivasyon ve hırs temaları çevresinde şekillendirilmesi ise aslında yönetmen Damian Chazelle için riskli bir seçim olmuş. Zira sinemaseverler olarak bu tür yapımlara Hollywood'ta o kadar sık rastlıyoruz ki bir süre sonra yapımlar ekrandaki büyüsünü kaybetmeye, sıradanlaşmaya başlıyor; ana akımın bir parçası olup seyircinin gözündeki değerleri yavaş yavaş kaybolabiliyor. Fakat Whiplash bu duvarı oyunculuk ve müzik seçimlerinin yanı sıra izleyiciyi içine aldığı rengarenk atmosferi sayesinde yıkıyor. Film boyunca her tür duyguyu yaşamak mümkün; zaman zaman Fletcher'a öğrencilerine bu derece katı ve acımasız davrandığı için kızıyor ve öfkeden küplere biniyor, zaman zaman Andrew'un hırsı ile inatçılığını takdir ediyor ve ''tempoyu tutturabilsin'' diye dua ediyoruz ve en çok da bu sihirli dünyanın nasıl sonlanacağını beklerken zamanın nasıl geçtiğini bir türlü kavrayamıyoruz. Andrew'un muhteşem davul solosu sonrası bizi kapkaranlık bir sinema salonunda yalnız bırakan Whiplash, her bir seyircisine ilham vermekle kalmıyor bize çok önemli bir şeyi daha hatırlatıyor: Sanatın ve insan azminin gücünü çerçevelere sığdırmak, bu muhteşem karışımın etrafına sınırlar çizmek mümkün değil. Zira tıpkı evren gibi her bir sanatçının ve verdikleri ilhamın gücü de sonsuz ve ışıklarla dolu; gidilmesi gereken bir yön, kural, doğru ya da yanlış yok. Var olan tek şey sanata duyulan tutkunun somutlaşabilen gerçekliği ve ne formda olursa olsun büründüğü her bir ritim, her bir çizgi, her bir sözcük ya da her bir hayal. Cansu YILMAZ