BİR DOSTLUK DAHA ÖNCE HİÇ BU KADAR AĞLATMAMIŞTI

Hachiko Bir Köpeğin Hikayesi adlı film, yıllar öncesinde yaşanan gerçek bir olayı konu etmektedir. İki farklı zamanda Japon ve Amerikan yapımı olarak ele alınmış ve son olarak 2009 yılında seyirciye sunulmuş duygusal bir filmdir. Bir adamın tren istasyonunda yavru bir köpek bulup sahiplenmesi, daha sonrasında da her gün o istasyondan köpek ile birlikte işe gidip gelirken yaşadıkları, aralarında oluşan ve gittikçe güçlenen o inanılmaz bağ çok doğal bir biçimde anlatılıyor. Bir köpeğin sahibine beslediği o içten duygu, aralarındaki o büyüleyici iletişim, filmin her sahnesinde seyirciyi etki altına alıyor. Aslında filmin en etkileyici yönü, köpeğin sadakatidir. Birçok insana göre köpek bakmak çok zahmetli bir iştir. Her gün dolaştırmak, beslemek, yıkamak, ilgi göstermek gerekir. Bu yüzden evde köpek beslemek konusunda insanların büyük ön yargıları vardır. Ya da kimileri köpekleri yavruyken bir anlık hevesle, şirin bir oyuncak gibi görüp alır ardından da karşılaştıkları ilk zorlukta sokağa atarlar. Aslında köpekleri kendi kanımızdan çocuklarımız gibi düşünmeliyiz. Sahiplendiğimiz zaman ne olursa olsun bizimle kalmalıdırlar. Belki bizler gibi konuşamıyorlar ve iletişim kurmakta zorluk çekiyoruz ama onların da insanlar gibi hisleri olduğunu unutmamalıyız. Nasıl bebek sahibi olduktan sonra çok şirin ama altını değiştirmek zor, ateşlendi çok ağlıyor bu yüzden sokağa atalım demiyorsak ya da artık büyüdü, bu kadar şirin değil, küçükken daha güzeldi artık kurtulmanın vakti geldi demiyorsak, sahiplendiğimiz köpek için de aynısını yapmamız gerekiyor. KÖPEKLERİN HAYATIMIZDAKİ YERİ Köpeklerin hisleri çok kuvvetlidir. Kötü bir durum olacağını önceden sezerler. Buna en yaygın örnek olarak köpeklerin depremleri önceden algılamalarını verebiliriz. " Köpekler 20. 000- 80. 000 titreşim/saniye arasındaki sesleri duyabilirler. " Bu yüzden yer altında meydana gelen titreşimleri insanlar fark etmeden önce köpekler algılayabilir. Köpeklerin hislerinin kuvvetli olduğuna başka bir örnek ise köpeklerin insanların acılarını, üzüntülerini hissediyor olmasıdır. "Londra Goldsmith Üniversitesi'nin araştırmalarına göre köpeklerin birçoğu üzüntüsü olan ve ağlamakta olan insanlara daha çok yaklaşıyor. " Bir diğer rastladığımız örnek ise köpeklerin otizmli hastalarla bağ kurmasıdır. Köpekler otizmli hastaların yaşadıkları sıkıntı ve stresi anlarlar ve iyi arkadaş olabilirler. Bence bu durum köpeklerin ne kadar hassas yaratıklar olduğunun en büyük kanıtıdır. Belki de bizleri öyle görmek onların da ruh halini etkiliyor ve bizi mutlu etmek istiyorlardır. O şirin görünüşleri ve sıcacık bakışları ile bence hangi durumda olursak olalım insanı mutlu etme konusunda kesinlikle bir numaralar. Köpek denince insanın aklına gelen ilk şeylerden bir diğeri ise güçlü koku alma yetenekleridir. Yıllardan beri köpekler uyuşturucu bulma konusunda polislere yardımcı oluyor ya da kayıp birini bulma, yön bulma gibi konularda köpeklerin insanlara büyük yardımı dokunuyor. Fakat yeni çalışmalara göre köpekler şimdi kanseri tespit edebiliyor. Daha doğruluğu kesin olarak kanıtlanmamış olsa bile yapılan çalışmalarda eğitilen köpeklerin %99u akciğer kanserini, %88 i ise meme kanserini bulma konusunda başarı göstermiştir. Belki de yakın gelecekte hayatımızı sahiplendiğimiz köpeklerimize borçlu olacağız. Biz onlara güzel bir hayat verirken onlar da bizim hayatımızı kurtaracak. KÖPEKLER İLE İNSANLARIN TARİHTEKİ BAĞLANTILARI "Eskiden Kuzey Afrika ve Ortadoğu bölgelerinde insanlar köpekleri ile birlikte gömülürlerdi." Tarihçilere göre, köpek ve insan arasındaki ilişki yaklaşık 80. 000 yıl önceye başlamış. Köpeklere ilk ününü Mısırlılar kazandırmıştır. Özellikle geçmişte kral mezarlarında köpek heykellerine rastlanırdı. Bunun amacı hırsızlar için caydırıcı olacağı ve ölüye yeni dünyasında kılavuzluk edeceğine inanıldığı içindir. Hatta Mısırlılar köpekleri o kadar çok sevmişler ve önemsemişler ki onlara zarar veren insanları cezalandırmak için yasa getirmiştir." Fakat geçmişte hayvanlara gösterilen bu önem bence şimdi gösterilmemektedir. İnsanlar istediği gibi sahiplenip sonra da sokağa atıyorlar. Yasalarımıza göre bir evcil hayvanı terk etmenin cezası sadece 150 lira. Ya da son zamanlarda sıkça duyduğumuz hayvanlara işkence çektirme, sokak ortasında acımasızca öldürme gibi davranışların cezası 150 lira ile 7500 bin lira arasında değişiklik gösteriyor. Bugün insanlar kamu malına zarar vermekten dolayı 12 yıla kadar hapis cezasına çarptırılabiliyorlar. Bence her şeyin önemlilik derecesi olmalıdır. Canı olan, hisleri olan hayvanlara verilen zararın cezası daha ağır olmalıdır. "Yunan klasiklerinde Odyssey destanında, Troya savaşı dönüşü ülkesine ve krallığına nihayet ulaşan Yunan savaşçısı Ulis'i kimse tanımamıştır. Onu tek tanıyan ise artık yaşlanmış, her yerini pireler sarmış köpeği Argos'tu. Köpek sahibine doğru yaklaştığı zaman herkes onun Ulis olduğuna inanmıştır. Köpeği sahibini uzun yıllar boyunca beklemiş ve sahibine kavuştuktan sonra sahibinin önünde mutlu bir şekilde ölmüştür. " Bu durum aynı filmdeki gibi köpeğin sadakatini ve insan ile köpek arasında yaşanan inanılmaz dostluğu ve sadakati anlatmak için çok iyi bir örnektir. Hachiko Bir Köpeğin Hikayesi bence çok başarılı bir filmdir. Olayın gerçekten yaşanmış olmasıyla beraber verilmek istenen mesaj çok açık bir şekilde seyirciyeaktarılabiliyor. Günümüzde iki insan arasında yaşanan dostluklar güvenilir olmuyor. İnsan bir başka insana güvenmekte zorlanıyor. İlişkiler genellikle çıkar ilişkisi oluyor. Bu film sayesinde bir köpek ile insan arasında yaşanan dostluğun, iki insan arasında yaşanan dostluktan daha değerli olduğunu anlıyoruz. Köpekler öyle canlılardır ki köpekleri sevmeyen insanlar bile onlarla bir bağ kurup alışıp, vazgeçemeyebilirler. Aslında bağ kuran taraf sadece insanlar değildir. Köpek o filmde rol alan adamla arasında bir bağ kuruyor ve bu yüzden her gün sahibi ile birlikte tren istasyonuna gidip geliyor. Hatta köpeğin sahibine duyduğu sevgi o kadar güçlüydü ki sahibinin ölümünden sonra bile 9 yıl boyunca her gün aynı saatte o istasyonda beklemeye devam etmiştir. Filmde beğendiğim bir diğer durum ise sokakta yürüyen ve çalışan insanların hepsi sahibini bekleyen o köpeğe selam vermesiydi. Sanki köpeğe bir bireymiş gibi davranıyorlardı. Kısacası hayvanlara saygı vardı. Bu bizim pekte alışkın olduğumuz bir durum değil bence. Bu olay Japonları öyle etkilemiştir ki bu sadık dostumuzun anısına Shibuya istasyonunun önüne Hachiko'nun heykelini dikmişlerdir. Bugün bu heykel herkes tarafından bilinmektedir ve tüm japon insanlarının buluşma noktası haline gelmiştir. Sonuç olarak, insanlar ve köpekler arasındaki bu tarihi ilişki, karşılıksız sevgi ve de en önemlisi sadakat sözcüğünün anlamı Hachiko ile bir kez daha karşımıza çıkıyor ve köpeklere, bu vefakar dostlarımıza karşı olan sevgimiz bu film ile daha da güçleniyor. İzlerken göz yaşlarımıza hakim olamadığımız bu filmi umarım izlemeyen herkes en kısa zamanda izleyip, bir köpeğin bir insan için en iyi dost olduğunu anlar ve onlara zarar vermeme, koruma konusunda daha duyarlı olurlar. İrem Ege TURHAN