EN KIYMETLİMİZ; YALNIZLIĞIMIZ

Cem Şancı'nın yazdığı Yalnızlık Doktorası önderliğinde hepimizin aşina olduğu bir kavrama değinmek istiyorum; yalnızlık. Uğruna nice şarkılar, şiirler yazılmıştır. Kimimize göre bir öcü olmuş, kimimize göreyse bir dost. Cahit Sıtkı'yı çok üzüp kendi dizleri üzerinde ağlatmış, Halit Ziya tarafındansa kıymete bindirilmiş; "Yalnızlık bir mahrumiyet değil, lükstür." (Şancı 13) dedirtmiştir. Halit Ziya'nın yaklaşımı üzerine çoğunuzun "Yalnızlık nasıl iyi olur ki?" diye düşündüğünüzü tahmin edebiliyorum çünkü toplumumuzda yalnızlık maalesef ki bir öcüdür. Korkunçtur yalnızlık, yalnız olan da acınılacak durumdadır, her gün bize televizyonlarda böyle gösterilir çünkü. Evlenme programları, aşk üzerine kurulu diziler... Bunlarda yalnız olan karakterler öyle bir gösterilir ki kendileri acı çeker, bol bol ağlar, hayatları berbattır, ölmek isterler. Biz de izleyip "Vah vah, yazık !" nidalarıyla durumu daha da dramatikleştiririz ve yalnız kalmamak, o karakterler gibi acı çekip "vah vah" durumuna düşmemek için elimizden geleni ardımıza koymayız çünkü gösterilen bir öcüdür yalnızlık. Aslında bakarsanız böyle de olmalı toplum çıkarları için. Modern toplumların daha çok üretmeye motive olmuş bireylere ihtiyacı vardır, gelişmelilerdir çünkü. Eğer toplumda bireyler yalnızlığı tercih ederse üretim çabasından uzaklaşmış olurlar, ihtiyaçları da azalır ve buna paralel olarak da tüketimleri azalır. Bu da toplumun hoşlanmayacağı bir duruma yani tepetaklak ekonomiye tekabül eder. Bu açıdan baktığımızda yalnızlığın böyle bir öcü haline getirilmesi anlaşılabilir bir durumdur. Toplum aslında bir mağara içindedir. Soğuk ve karanlık bir mağara ve bireyler zincirlidirler bu mağaralara. Algılamaları, kavramları hatta benlikleri bile mahkumiyet içindedir bu mağarada. Gösterilen görülür, istenen söylenir. Toplum, insanların bu mağaradan kaçmasını engellemek için canavarlar gösterir onlara yalnızlık gibi. Korkup en güvenli yerin zararsız bir şekilde hayatımızı devam ettirdiğimiz mağara olduğuna karar vermemizi sağlarlar. Böylelikle orada kalırız sorgulamadan, bozmayız ekonomiyi, düzeni falan da sürü gibi yaşar gideriz. Peki ya mağaranın dışarısı? Şöyle diyebilirim ki o mağaranın dışarısına çıkarak atacağınız adım, hayatınızı değiştirecek en büyük adımdır. Dışarısı çok farklıdır mağaranın. Aydınlıktır, uçsuz bucaksız bir ovadır. Gözlerini açıp rahatça bakabilirsin burada ufuğa doğru, ciğerlerin patlayana kadar oksijeni çekebilirsin, seni ve düşüncelerini kısıtlayan bir şey yoktur çünkü. Özgürdür burası, zincirleri yoktur lakin cesaret gerektiren bir iştir buraya gelmek. Bir kez çıktınız mı mağaradan dışarı, bir daha asla geri dönemezsiniz. Zaten özgürlük sizi öyle bir büyüler ki sizin tercihiniz de dönmemek olur. Dönüp dışarısını anlatıp oradaki insanları kurtarmak istersiniz belki fakat bunu da başaramazsınız. İçerideki o zincirlenmiş insanlar sizi dinlemez, size inanmaz hatta deli olduğunuzu düşünürler. Bir kez dışarı çıktınız mı artık özgür yani yalnızsınızdır. Mağaranın dışarısına çıkıp yalnız kalmalısınız eğer gerçek anlamda hayatınızı yaşamak istiyorsanız. Ve yalnızlık aslında bir öcü değildir, toplumun bizi kendince haklı nedenlerle mağarada zincirli tutmak için gösterdiği canavarlardandır. Yalnızlık; kendimizle baş başa kalmak, kendimizi tanımaktır ve kendimizi tanımak da bizim bu hayatta kendimize yapabileceğimiz en iyi şeydir. Kendinizi tanıdığınız, potansiyellerinizi keşfettiğiniz sürece istediğiniz bir hayatı yaşayıp mutlu olabilirsiniz. Ancak yalnızlığa çekilip kendinizi tanıdığınız zaman doğru kişiyi bulup aşık olabilirsiniz ve ancak bu hayatta istediğiniz şeyi keşfedip başarılı olabilirsiniz. Kısacası, yalnızlık gösterildiğinin aksine, kendimize yapabileceğimiz en büyük iyilik ve bir lükstür. Bizim için böyle kıymetli bir değerden uzak durmamalıyız öyleyse. Dışarıya çıkmalıyız o mağaradan, özgürlüğün tenimizde dans etmesine, yalnızlığın tuvalimizi renklerini vurmasına izin vermeliyiz ve sonrasında bakabilmeliyiz oluşan o tabloya yani saf benliğimize. Biz oradayızdır çünkü, yalnızlığın yani o tablonun içinde ve ancak o tabloyla gerçekten var olabilir ve gerçekten yaşadığımızın farkına varabiliriz.