Bir Dan Brown Klasiği Daha: Cehennem

Dan Brown'ı, Melekler ve Şeytanlar ve Da Vinci'nin Şifresi romanlarıyla tanıdım. Romanlarının tarzı gerçekten çok hoşuma gitmişti çünkü bulmaca çözmek üzerine kuruluydu, üstelik bu bulmacaları tarihin gizemli yönlerine bağlamıştı. Brown'un yazdığı son kitap olan Cehennem'i de okudum ve yine çok güzel bir kitap yazmış. Daha önce Dan Brown'un kitaplarını okuduğum için hemen hemen nasıl bir eserle karşılaşacağımı tahmin edebiliyordum. Romandan biraz bahsetmek gerekirse; bilim, tarih ve macera üçgeni içinde gerçekleşen olayların anlatıldığı klasik bir Dan Brown kitabı. Kitabın hazine avını andıran bir olay örgüsüne sahip olması bence bu kadar popüler olmasının en büyük sebebidir. Zaten bilimin ve maceranın bir arada geçme fikri, mühendislik okuyan bendenizi bir hayli etkiledi. Cehennem romanını Dan Brown'un romanlarından ayıran en önemli özelliğinin, hikayenin okuyucuya bir karamsarlık yüklemesi olduğunu söyleyebilirim. Ancak yanlış anlaşılmasın, bu karamsarlık olay örgüsünden dolayı değil, kitapta verilen bilimsel verilerden dolayı ortaya çıkıyor. Kitaplarını, tarihi ve bilimsel verilerden yararlanarak yazan Brown yine öyle yapmış ancak bu sefer yararlandığı bilgiler diğer eserlerindekilerden biraz daha farklı. Çoğu kişinin bildiği gibi, dünya nüfusu artık gezegenimiz için çok fazla ve hala popülasyon artışını kontrol edebilmek mümkün değil. İşte Brown bu problemi kitapta deyim yerindeyse adeta okuyucunun yüzüne çarpıyor. Aslında hepimizi etkileyecek fakat henüz çoğu kimsenin farkında olmadığı bu sorun, kitapta Dünya Sağlık Örgütünün verileri gibi bilimsel kanıtlarla desteklenerek işlenmiş. En fazla otuz yıl sonra yaşanacak büyük felaketin farkına varmamı tamamen Dan Brown sağladı diyebilirim. Kara Ölüm Dönemi ile ilgili verdiği bilgiler de karamsarlığınızın tuzu biberi oluyor. Üstelik bütün bu konuları olay örgüsü çerçevesinde işliyor. Roman analizi hakkında pek bir bilgim yok ancak Brown'un bilimsel verileri işleme şeklini gerçekten ustaca bulduğumu söylemek isterim. Kitabı okuduğunuz süre boyunca kendinize "O zaman biz neden yaşıyoruz ki?" diye sorabilirsiniz ancak bu yan etkiler gayet normal ve zamanla geçecektir. Ben kitabı deniz kenarında tatilin tadını çıkarırken okudum bu yüzden bu ağır konunun etkisi çok uzun sürmedi. Size de kitabı rahat bir zamanınızda okumanızı öneririm. Kitabın başkahramanından da ayrıca bahsetmek isterim. Simgebilimci bir profesör olan Robert Langdon, bir roman karakteri için bile fazla havalı kalıyor. Normal bir üniversite profesörüne göre bir hayli aksiyonlu hayat yaşayan Langdon'ı sevmemeniz için hiçbir sebep yok. Onlar kadar aksiyon yönünden kabiliyetli olmasa da Langdon bana; aynı zamanda bir tarih profesörü olan Indiana Jones'u veya gerçek mesleği doktorluk olan Cüneyt Arkın'ı anımsatıyor diyebilirim. Bu arada Dan Brown bu sefer olayları bizim ülkemize, İstanbul'a da getiriyor. Hatta Türk bir karakter de başkahramana yardımcı oluyor. Bu bölümlerde yazar, sahip olduğumuz kültür çeşitliliğinden bahsettikçe kültürümüzle ve tarihimizle bir kez daha gurur duydum. Aynı coğrafyada binlerce yıldır; dil, din, ırk ayrımı yapmadan birlikte yaşamış ve yaşıyor olmamız gerçekten dünyada ender görülebilecek durumlardan. Genellikle yurtdışında Türk olduğumu söylediğim zaman "vauv" tarzı cevaplar verirlerdi, bunu hakkımızda bir şey bilmedikleri ve öylesine söylediklerini düşünürdüm. Bu satırları yazarken fark ettim ki sebebi sahip olduğumuz zengin ve mistik kültürümüz. Dünyaca ünlü bir yazarın da bu durumun farkında olması ve kitabında bundan bahsetmesi güzeldi. Örnek olarak bir klasik müzik konserine girmek için sıra bekleyen insanları; türbanlı kadınlar, el ele tutuşan turistler ve smokinli adamlar olarak tasvir ediyor (499). Buna ek olarak kitabın başkahramanı Robert Langdon'ın, Ayasofya'yı övgüleriyle donattığı bölümler gerçekten çok hoşuma gitti. Romanda Ayasofya'dan, insanların din uğruna ne kadar büyük yapılar yapabileceğinin ve insanoğlunun bu büyük yapıtın içine girdiğinde egolarından arınıp Tanrı karşısında ufacık kaldığının kanıtı olarak bahsediliyor. Sahip olduğumuz bu muazzam yapıtın önemini bana tam anlamıyla öğrettiği için Dan Brown'a bir teşekkür borçluyum. Sonuç olarak Cehennem, Dan Brown'un önceki kitaplarını da okumuş biri için tatmin edici. Parantez içinde eklemek isterim ki bir Da Vinci'nin Şifresi değil ancak ondan sonra serinin en iyi ikinci kitabı denilebilir. Eğlenceli olmasının yanında, romanın verdiği bilgilerle ufkumu ve genel kültürümü geliştirdiğini düşünüyorum. Lafın kısası, kitap güzel ve herkesin okumasını öneririm.