RUHİ DE MÜCERRET Mİ?

Yavaş yavaş siliniyor muyuz yoksa gitgide soluklaştırılıyor muyuz? Hayatımıza dair verdiğimiz önemli kararlar kimleri bağlar? Yalnızca ailemiz ve arkadaşlarımızı mı yoksa çok ünlü bir reklam şirketinin sahibini de mi? Hayat gibi bizleri de sürekli bir soru-cevap sirkülasyonunun içerisine sürükleyen bu kitap, belki de görüp görebileceğimiz son zamanların en post-modern eserlerinden biri Türk Edebiyatında. Kitabı benim gibi sizde çok kolay bir şekilde rafta ışıl ışıl parlarken görebilirsiniz. Yanardöner kitap kapağı henüz kitap hakkında fikriniz olmasa bile yüzünüzde küçük bir buse yaratıyor. Kitabın renklerini görünce içinizde mini gökkuşakları oluşuyor bir anda. Kitabı okurken toplumun her kesimiyle her satırda temas halindeyiz ve bunu gerçek yaşamımızla kolayca bağdaştırabiliyoruz. İnsanları görmezden gelmek için ne kadar çaba sarf ediyoruz her gün. Veya siz ne kadar görmezden geliniyorsunuz? Kitaplarla kendini özdeşleştirmek bazen oldukça güçken, Murat Menteş bunu oldukça kolay ve akışkan bir şekilde yapıyor ki, kitaptan başınızı kaldırdığınız o kısa sürede gözleriniz kahramanları arıyor ve bazen de karşınızdan geçiveriyorlar. Aşkı, sevgiyi, kahramanlığı ve kanı aynı anda bulduğum, hissettiğim ve unutamadığım bir roman oldu Ruhi Mücerret. Nasıl bittiğini bilemediğim, hiç bitmese dediğim romanlarım arasına girdi. Kitap okurken sözcüklere hissettiğin ahbaplığı belki de en yakınından bile bulamazken, hiç tanımadığım bir yazarın bamtelime dokunması beni her zaman şaşırtmıştır. İlginç olan tarafı ise, böyle yazarların her kitabında aynı şeyi hissediyor oluşumuz. Şiir, roman, öykü veya deneme, ne yazarsa yazsınlar her zaman sanki gözlerinin içine bakıyorlar da, yüreğinden geçenleri okuyabiliyorlarmış gibi. İnsanın içini okumak nasıl bir duygudur? Hele bu yazarlar binlerce kişinin yüreğini okuyabiliyorken. Kendilerinin içini okuyan bir yazarları var mı onların da? Aslında herkes biraz birbirinden etkilendiyse, bu kin, gözyaşı ve nefret neden, bizi birbirimize uzak tutan? İnsanlara karşı hep çekingen kalma nedenim bundan biraz. Zarar vermek istemezken hiçbir varlığa, hep zarar görmemiz onlardan nasıl bir açmaz? Hepimiz birbirimiz için varız ama herkesi bencil yapan bir nokta var yüreğimizde. Ben bile zarar görmemek için insanlardan uzak dururken bencilce davrandığımı fark ediyorum ve bir kez daha kendimden utanıyorum. Birçok semavi dinde "Oku" emrinin verilmiş olmasının bir tesadüf olmadığını düşünüyorum. Yazmak ve belki de bunun sayesinde anlamak kaç güzel şeye bedel bu hayatta? Yazılanları okuma dürtüsü, okumanın ardından gelen anlama sevinci veya belki de yalnızca anladığımız için üzülme belirtisi. Çıkmaz içinde çıkmaza sürükleyen bu eylem, benim aklımı kurcalamaya daima devam edecek gibi gözüküyor. Susup anlamanın vermiş olduğu rahatlığı, konuşup bozanlardan ürküyorum. Tinsel açıdan hiçbir şeyin tam olarak bilinememesi beni ayrı ve derinden üzüyor. Ne de olsa her insan biraz mücerrettir, değil mi? Okumaya devam etmek, seçimime göre ya beni mutlu ve huzurlu ya da kafası karışık ve hüzünlü edecek. Ama ne fayda, kim bu sonu olmayan mistik eylemden vazgeçebilir? Ya da kim vazgeçirebilir insanı düşünmekten? Hayatıma bir anlam yüklemek birkaç sözcüğün sayesinde olacaksa o halde tüm kitaplar benim olmalıdır, evrene açılan kapıya varabilmem ve belki de kendimi bulabilmem için. "Acı çekmek özgürlükse, özgürüz ikimiz de." diyen Ahmet Kaya' ya buradan selamlarımı iletiyorum ve ikimiz de kısmına kendimi ve kitapları koyuyorum. Çünkü okudukça farkına varma ve bunun sonucunda acı çekme orantısı aynı anda artıyor. Acı çekenlerin dayanılmaz farkındalığı adına! Şari KOÇAKLI