Akıllıdır Aslında Herkes

Şu an anlatacağım şeyler bazı insanların hoşuna gitmeyebilir. Hatta bazıları bana " Tamam bu sistemi beğenmiyorsun ama daha iyisini bulabilir misin?" diye sorabilirler. Cevabımı yazının sonuna saklayacağım ama eminim ki o "bazı" insanlar da bu yazıyı okuduktan sonra fikir değişikliğine gidecekler. Öncelikle bu hayatta insanları sınıflandırmak ne kadar doğrudur? Kimisi gerçekten diğerlerinden üstün müdür? Mesela matematiği çok iyi olan bir insan diğer insanlardan daha mı üstündür ? Mühendisler ve doktorlar daha saygın mı olmalıdır? Bunlar kafamda her gün oluşan sorular çünkü şu anda maddiyata önem veren bir dünyada yaşıyoruz ve ne kadar para kazandığımız veya hangi işle uğraştığımız bizi sınıflandırıyor. Hiçbir insan maalesef bundan kaçamıyor. Hayatımızın başlangıcından beridir kategorize ediliyoruz. Önce doğuyoruz, ailemizin maddi durumuna göre arkadaşlarımız olmaya başlıyor. Sonra derslerdeki başarılarımızdan dolayı kategorize ediliyoruz, o başarılara göre liseye veya üniversiteye giriyoruz. Yetmiyor iş alanında da derslerimizin yanı sıra sosyal becerilerimizden dolayı sınıflandırılıyoruz ve hayat bunu yaşamımız sonlanana kadar bize yapıyor. Bazı insanlar aileleri varlıklı olmadığı için kötü bir ilkokulda okuyor. Bu okuduğu ilkokul yüzünden bu insanların çoğu iyi bir liseye veya üniversiteye giremiyor ve sonunda o kötü çevre denilen topluma karışıyorlar. Ne bu çocukların günahı var, ne de ailelerinin. Bir de olaya varlıklı ailenin çocuğunun gözünden bakalım. Varlıklı ailenin çocuğu da eğer Matematik, Türkçe gibi derslerde başarılı olmazsa aile onu özel okula gönderiyor ve bir şekilde kötü çevreye karışmasını engelliyor fakat bu çocukların ikisi de zeki ve başarılı çocukların yanında eziliyor ve sönük kalıyorlar. Belki de müzikte başarılı olup okuyamamış fakir çocuk da, sporda başarılı olup ailesinin baskısı yüzünden okuyamayan zengin çocuk da. İkisi de sevdikleri işleri yapmak istiyorlar ama dünyadaki her ülkede bulunan kategorize eden eğitim sistemi yüzünden ikisi de istediği mesleğe ulaşamıyor. Bir de başarılı arkadaşları düşünelim. Bir öğrenci Matematik, Türkçe, Sosyal ve Fen Bilgisi derslerinin hepsinde başarılı olup çok güzel okullara girmeye hak kazanıyor. Ama bu insanlardan bazıları üniversitede başarılı olamıyorlar. Çünkü bu insanların istediği şey mühendis, doktor veya avukat olmak değil, aktör, polis veya futbolcu olmak. Fakat bazıları aile baskısından dolayı istediği mesleği yapamazken, bazıları da ailelerini kurtarmak için istemediği bölümleri tercih etmek zorunda kalıyor. Bence bu durum insanların psikolojilerini ve üniversiteden sonraki iş hayatlarını çok kötü derecede etkiliyor. Çünkü bir insanın bir işte başarılı olması için o işi severek yapması lazım. Bu şekilde aile baskısıyla bölüm tercih eden çocuklar ise bölümünü sevmemekle kalmayıp iş hayatlarını da kendilerine zindan ediyorlar. Raju ve Farhan'ın başarısızlığını gördükten sonra aklıma bu düşünceler tekrar gelmeye başladı. Sonra aklımdan geçirdim. Ya insanlar istedikleri bölümleri okuyabilselerdi? Hiç kimsenin isteğini düşünmeden istedikleri bölümü seçselerdi? Eminim ki bizim ülkemizde daha çok ressam, aktör olurdu. Yönetmenler gerçekten işi bilen kişiler arasından seçim yapardı, Türkiye güzellik veya yakışıklılık yarışmalarına katılmış insanlardan seçimler yapmazdı. Eminim ki pek çok ülkede böyle şeyler olurdu ve ülkeler daha çok yaşanılabilir hale gelirdi. Raju ve Farhan'ın da başından benzeri bir olay geçtiğinden emindim ve onların bir an önce bu eğitim sisteminden kurtulmalarını ümit ettim. Filmin sonunda anladım ki Farhan fotoğrafçı olmak istiyormuş. Raju da iyi bir işe girip ailesine yardım etmek istiyormuş ve işe giremeyeceğim korkusu yüzünden başarısızmış. Rancho ise bunların en başından beri farkındaymış. Film bittiğinde ise aynı düşüncelere geri döndüm. Bu eğitim sistemi Hindistan'da olduğu gibi Türkiye'deki çocukları da kötü etkiliyordu. Peki bu konuda ne yapılabilirdi? Bana göre cevap çok karmaşıktı. Çünkü bu sistem yıllardan beridir bütün ülkelerde olan bir sistem. Büyük balıksan, her şeyi yersin; küçük balıksan, yok olursun. Ülkelerin neredeyse tamamında bu sistem geçerliydi. Bana göre ise bunun en güzel çözümü şöyle idi: Çocuklara anasınıfından başlayarak bir eğitim verilmeli ve bu eğitim sadece temel bilimleri kapsamamalı, aynı zamanda sanat, dil eğitimi gibi alanlar barındırmalı. Liselerin seviyeleri eşit tutulmalı ve pozitif bilimler için ayrı bir lise, sanat için ayrı, dil için ayrı bir lise türü oluşturulmalı. Öğrencilere de liseye geçerken hangi tür lisede okumak istediği sorulmalı. Fakat her şeyden önemlisi, çocuklarıyla hangi işte çalışırsa çalışsın gurur duyan ve onun kararlarını değiştirmeyen ebeveynler oluşturmak için onlara eğitim verilmeli. Belki de benim çözümüm tamamen doğru değildir ki tamamen doğru da olamaz. Bu çözümü uygulamayacaklar olacaktır. Çözümü beğenmeyen ve yukarıda bahsedilen şekildeki aileler olacaktır. Bu çözüme rağmen çocuğuna zorla bölüm seçtirecek aileler mutlaka olacaktır. Fakat en azından ülkelerde mutlu çocuk sayısının artacağından eminim ve bu çocukların girecekleri işlerde de çok başarılı olacaklarına eminim. Farhan ve Raju istediği işe girdi ve çalışmaya başladılar. Darısı gelecek nesillere!