EDEBİYATIN GELİŞTİRİLMESİ

Nezih Oktar'ın Denizin Tadı Tuzunda adlı şiir kitabı genel olarak bende bir yüzeysellik duygusu oluşturdu. Bir Egeli olarak gerçekten denizin, deniz kenarı kasabasının yerlisi oluşumdan dolayı bir utanç oluşturduğunu söylesem sanırım abartıyor olmam... Sadece genel hayatınızda rahatça, bir eliniz yağda bir eliniz balda bir halde, hayatınızın zorluğunun sadece gazetelerden okuduğunuz ve bunun çevresinde geliştirdiğiniz bir siyasi görüş ve sosyal hayatınızda aldatıldığınızı zannettiğiniz durumlar dışında oluşturmadığınız bir derinliği olmayan hislerden oluşan şiirlerden başka bir şey göremedim. Her insanın derdi kendine büyüktür. Başkalarına anlattıklarında da onlarda oluşan hislerin ve öfke ya da sevincin oluşmasını beklerler. Biri sizi bıraktığında, biri size ihanet ettiğinde, biri hislerinize karşılık verdiğinde çevrenizdeki herkesin sizinle oluşturduğu duyguları paylaşmasını beklersiniz. Bu gayet doğaldır. Bireyselcilerin bile çoğu bu genel hissi bulundurur içlerinde. En azından benim "hayat tecrübemde" hatta kendi içimde bile bunu yaşadığım çok olmuştur. Bir tutarsızlık da almış başını gidiyor. Aynı hayatta olduğu gibi. Bir şiirinde bulunan iktidara kötü şeyler söylerken, bir yandan da bireyselci yanını konuşturarak sevgilisinin onu aldatmasından dolayı oluşan üzüntüsünü belirtmiş. Ben pek bir şey anlayamadım. Pek bir duygu oluşturduğunu da, edebiyatın oluşturması gerektiğine inandığım, söylemem pek mümkün değil. Öyle hızlı bir biçimde okudum ki, sanırım kendi rekorumu kırmış oldum. Bende oluşturduğu yegane his yine şiirin kaybolduğu, insanların gerçek hislerden arındığı bir edebiyat oluşmakta olduğu hatta oluştuğu. Bunun nedenlerini daha fazla düşünmeye başladım bu kitap sayesinde. Eğitim, okutulan eserler ve sosyal çevre. Bunlardan kaynaklanan entellektüel ayrımlar da olayı daha farklı boyutlara taşıyor. Daha fazla konudan konuya atlamaktansa kitaba geri dönelim. Oktar'ın dili sanki oturup şiirlerinde de belirttiği gibi rakı masasında otururken dostlarıyla konuştuğu kısa cümlelerden oluşmuş gibi. Aklına gelen gelişigüzel cümlelerin birleşimi ve kafiyelerin de eklenmesiyle yazılmış birkaç şiirden ibaret. Eğer gerçekten elle tutulur ve gerçek duyguları içeren eserlerin oluşturulmasını istiyorsak, üstüne oturup daha fazla düşünülmeli, sadece entellektüel birikimlerden kaynaklı değil ancak hayatın çoğu yönüne değişik perspektiflerden bakılması gerektiğine inanıyorum. Edebiyat sadece günlük hayattan toplanacak duygular ve olaylardan kaynaklanmamalı, dile de dikkat edilmeli. Gündelik konuşmalardan oluşan değil, gündelik konuşmalardan bazılarını barındıran eserler üretilmeli. Buna gerçekten gönülden inanıyorum çünkü Oktar'ın karaladığı dörtlükler kimsede bir duygu, bir farkındalık oluşturacak yazılar değiller. Edebiyatın insanlarda farkındalık oluşturması, onları etkilemesi gerekir. Geçmişte yaşadıkları ya da hayal ettikleri yerlere götürmesi gerekir. Rakı masasında oturup lümpence düşüncelerini yazmaktansa tek bir duygunun oluşturduğu binlerce hayallerden bahsedilmeli. Ama elbette bu sürecin de biteceğine inanmak lazım. Çiçekler de baharda açar, kışın solar. Her zamanın bir geçişi vardır. Ancak akıntıya karşı çıkanların da olması vazgeçilmezdir. Geçmişte de bu böyle olagelmiştir. Bazılarınızın edebiyat özneldir dediğini duyar gibiyim. Buna tüm benliğimle katılıyorum. Bunlar da benim düşüncelerimdir. En azından Oktar'ın kitabı gibi kitaplar okuduğumda oluşan düşünceler. Böyle kitaplardan kaçınmak için elimden gelen her şeyi yaptım ve yapmaya devam edeceğim. Çünkü hatalarının (kendi gözümde) düzelmesi için eleştirilmeleri ve geliştirilmeleri gerektiğine inanıyorum. Gerçekten insanları etkileyen, topluma bir şeyler katan nesnelerden oluşur sanat. Tek bir insana değil sadece, öznel algılayışlarıyla binlerce kişiye dokunmalıdır. Ben bu kitabın öyle olabileceğine inanmadım. Bunlar da benim öznel görüşlerim. Umarım bu süreçten çıkar, günümüz yazarlarında bir farkındalık oluşturulabilir. Bunu yapacak olanlar da edebiyat ile derinden ilgilenen tarihine kendilerini adamış insanlardır.