YILLANMIŞ BEDENLER

Ben de birçok insan gibi yalnız kaldığımda kendimi sorgulamaya başlarım. Genellikle de geleceğim ile ilgili kaygılarımla ilgili düşünürüm. Birçok insan gibi geleceğe dair en büyük korkum yaşlanmaktır. Yaş almak ya da bedenimin değişecek olması değil, yaşlandığımda kendime ya da çevremdeki insanlara bir faydam olmamasından korkuyorum. Belki de bir fazlalıkmışım gibi hissetmekten korkuyorum. Bu korkular içimde çığ gibi büyürken, izlediğim Nancy Meyers'in yönetmenliğini üstlendiği Stajyer filmi, bütün varolan düşüncelerimin değişmesine neden oldu. Yaşlanmaya başlayan insanın işe yaramaz bir insan olacağı anlamına gelmek yerine, hem kendinin hem de etrafındaki insanların hayatına dokunabileceğini anladım. Yaşlanmak, şu an için çok uzak bir kavram. Fakat zaman öyle hızlı akıp gidiyor ki, bir bakmışsın yanında çocukların, torunların olmuş. Aynaya baktığında gördüğün yüz, yirmili yaşlarında olan o kız ya da erkek değil. Artık olgunlaşmış, tecrübeler edinmiş bir kadın veya erkek duruyor karşında. Ellerine ya da yüzüne baktığında gördüğün kırışıklıklar, geçmişini hatırlatıyor insana. Yirmili yaşlarındayken, çok farklı gelen anneannelerin, dedelerin yerinde artık sen varsın. İşte, o zamanda sen gençken yaşlılara nasıl davranıyorsan aynı muameleyle sen de karşı karşıya kalacaksın. Hatta bazen, aradaki nesil farklılığından dolayı bazı konularda sizin fikrinizi almayı bırakın, konuya dahil olmanıza bile izin vermeyeceklerdir. Bunlara şaşırmamak lazım, çünkü sen de onların yerindeyken aynısını yapmıyor muydun? Artık yaşlandı, onu yapamaz buna gücü yetmez cümleleriyle yaş almış insanları hayatın dışında istemeden tutmuyor musunuz? Belki de yaptığımız en büyük hatalardan biri budur. Artık eski fiziksel kuvvetleri olmasa da, düşünceleri ve varlıklarıyla saçtıkları ışığın önüne bir engel koyup karanlığa hapsolmamalısınız. Eskiden her sabah yürürdüm, şimdi ise dizlerim ağrıyor. Eskiden kızıma yardımcı olurdum artık gücüm yok demiyor musun? Peki, neden? Çünkü sen, sana empoze edilmiş yaşlı figürünü yaşıyorsun. Buna gerek var mı? Yaşın biraz 2 arttı diye, sen eskiden yaptıklarını bir daha asla yapamayacak mısın? Sokağa çıkmak yerine eve kapanmak mı çözüm ya da yaşlı olan insanın yeri sadece evi midir? İnsan yaşlanınca sosyal hayatın ya da iş hayatının içindeki yeri biter mi? Çalışamaz ya da yeni şeyler keşfedemez mi? Sadece yaş alıp bedeniniz biraz değişime uğrasa da ruhunuz o yirmi yaşında bıraktığınız çocuğun olgunlaşmış halidir. Esasen bu yaşlarda size inanların hayatına doğru yön verebilirsiniz. Çünkü yirmili yaşlarınıza göre daha çok tecrübe ve bilgiye sahipsiniz. Yaş almış birini bir yerde çalışırken gördüğümüzde sadece yaşlı olduğu için çok yorulmasın ya da bunun burada ne işi var gibi cümleler artık tarihe karışmalıdır. Onun yerine onlardan ne öğrenebiliriz demelisiniz. Çünkü onlar belki de sizin hiç göremediğiniz fırsatların olduğu kapıları gösterir. Stajyer filminde de 70 yaşındaki Ben, Jules karakterinin hayatına karmaşık bir dönemde girdi. Ve onun hayatını güzel dokunuşlarıyla yönlendirdi. Eğer o olmasaydı belki de bu karmaşadan hiçbir zaman kurtulamayacaktı. Aslında yaş almak, dünyayı daha çok yaşamış olmak, bilinçlenmek, kendini keşfetmek, ne istediğini bilmek ve insanları daha iyi tanımak için çok önemlidir. O kırışıklıkların her birinin bir hikayesi ve bir anlamı olduğunu unutmamalısınız. Belki o hikayelerden bazıları bir gün sizin hayatınıza da dokunacaktır. Yaşlanmak istemiyoruz, ama bu kaçınılmaz bir son. Fakat bu sonları en güzel başlangıçlara çevirebilmek sizin elinizde. Sonuç olarak, yaşlılık döneminiz işe yaramadığınız değil, aksine kendi hayatınıza hatta diğer hayatlara bilinçli bir şekilde dokunabildiğiniz en güzel yıllardır.