Akışta Kaybolmak

Kış yavaş yavaş sonbahara kavuşurken, tam da renklerin soluklaşmaya başladığı mevsimde yine kendime dönüp sorular sorarken buldum kendimi... Mutlu olmam için sadece kuşların cıvıl cıvıl ötmesi mi gerekiyor dalların arasında, güllerin yapraklarını mı sevmem gerekiyor kırmızıdan maviye kadar... Yemyeşil tepelerden en yükseğine çıkıp aşağıyı seyretmek mi saatlerce hafif hafif esen rüzgar eşliğinde, yoksa hiç biri değil de sadece güneşin sıcaklığını tenimde hissetmek mi beni mutlu ediyordu. Ne zaman rüzgar güven verici bir şekilde esmeyi bırakıp karşıma bir duvar gibi sanki beni hırpalamaya gelmiş gibi esmeye başlasa moralim bozuluyor artık. Mutlu olmak için bir sebep bulamıyorum bu günlerde kendime. Günlük koşuşturmalarım, hevesle üstlendiğim tüm sorumluluklar, aslında kendimi uzun vadede geliştireceğime inandığım emek isteyen bir çok uğraş... Sanki hayatımı kendim için yaşıyormuşum gibi değil de başkaları ne istiyor diye peşinden koşuyormuşum, sahip olmadığım bir hayatı elde etmeye çalışıyormuşum gibi hissediyorum. Kendi hayatımdan bile komşu kapısında asılı bir mandal edasıyla uzaklaştırıyorum kendimi. O kadar çok benimseyemediğim nesne var ki hayatımda, sanki onları yerlerinden oynatsam ya da hayatımdan çıkarmaya çalışsam kendimi güvende hissettiğim bu minik oda minik bir köşesinden yıkılmaya başlayacak ve alıştığım, bildiğim, inandığım, şimdiye kadar içinde var olduğum bu oda benim üzerime yıkılacak. Bu enkazın altında kalma korkusu ile birlikte, bu enkazı toparlayacak gücü de kendimde bulamıyorum. Kendimi iyi hissetmediğim bir hayatın için de sürüklenip gidiyorum. Oturduğum bu odanın düzeni ne olursa olsun alışıyorum, alışmayıp ne yapacağım ki zaten sıfırdan silip her şeyi yeni bir düzen için koşuşturmak bundan daha mı mutlu edecek beni, hiç sanmıyorum. Şikayet ede ede kendi istediğim şekle büründürdüm bu uğraşları, saatlerimi ayırmak yerine parçalara bölüyorum artık az az sık sık politikası sadece beslenme için değilmiş sevemediğin işlerin üstesinden gelmek için de kullanıyormuşsun. Mutlu olmak peşinde değilim artık, kendime mutlu olmak için küçük sebepler bulmaktan da vazgeçtim. Sebep arayışlarım aslında çok yorucu olmaya başlasa da esas vazgeçme sebebim o bile değil. Neden mi vazgeçtim... Hayatın içinde hiçbir vasfı olmayan bir akıntı eşliğinde onun götürdüğü yere kürek çektiğimi sanırdım eskiden fark ettim ki ben bir çaba göstermesem de aynı yönde gidiyormuşum. Benim çaba sandıklarım sadece kendimi avutmak için, gerçeklerden uzak bir dünya da toz pembe hayallerle ve kişilerle bezeli bir hikayeymiş. Mutlu olmaya gerek var mı gerçekten zaten sonunda onun yalan bir mutluluk olduğunu bile bile. Sonrasında daha çok üzüleceğini göre göre mutlu olmaya gerek var mı? Uçsuz bucaksız bir yok gibi görünün bu hayatta dönüp dolaşıp yine aynı yere geleceksek neden şen şakrak, şarkılar söyleyerek yürüyelim ki bu yolu? Yazarın da söylediği gibi normal olmak varken neden mutlu olasın ? Yaptığım işlerde mutlu olmayı aramayı bıraktım, artık önemli olan sadece o işin yapılmış olması nedeni nasılı ne kadar kıymetli olduğu değil. Bu kadar boş vermiş olmak beni içten içe rahatsız etse de uykusuz gecelerimin sayısı azalıyor yavaş yavaş. Peşinde koştuğum doğruların beni ne kadar yıprattığını, insanlardan uzaklaştırdığını fark etmiş oldum en azından. Bunlardan uzaklaştıkça, araya mesafeler girince, hayatımın içinde tekrar onlarla uğraşmak istemediğimi kendime itiraf edebildiğimde, belki ben de birgün denerim kendime yeni bir düzen kurmayı. Winterson, Jeanette. Normal Olmak Varken Neden Mutlu Olasın. Sel Yayınları, 2015