Pençelerin ayıbı

Sahiden borcunu ödemek istemeyen bir kasabın kumpası olabilir miydi tüm bu gizemli suskun kasaba? Bu kadar basit olmadığı şüphe götürmezdi. Ama insan yine de düşünmeden edemiyor. Melek hanım kocası Remzi Bey'in niçin bu esrar kokan kasabaya atandığını düşünürken dalmış olacak ki bin kuş kanadının çıkardığı ürkünç gürültü ile yerinden sıçradı. "Demin yüklerini sırtlanıp, bir giriş yolu aramaya giden işçi çift ürküttü demek ki kuşları" diye mırıldandı Melek Hanım. Bunu duyan Remzi Bey "Hakikaten kuş baskını olmuş buraya baksanıza. Sürü işgal etmiş, insancıklar ne yapacağını bilememiş. Belki de korkularından kapı dışına çıkamıyorlar." Onların aslında ne farkı vardı kuşlardan korkup çıkamayan kasabalılardan? Epi topu kuştu onlar, bin tane de olacak değildiler. Remzi Bey Manisa'daki posta memurluğu görevinde görmüştü bir göl, kuş cenneti diyordu yerlileri. Orada bile bin kuş yoktu, nereden olsun. Zaten bu kadar kuş burada yiyecek bulamaz diye düşündü, olmaz öyle şey ölür giderler. Uydurmağa başladığı bahanelerden irkildi hemen. Ne vardı ki kasabaya yürüyüvermiyordu? Daha ufak bir çocukken babasının kerpiçten yaptığı kümesi hep o temizlerdi. O değil miydi sabah ağarmadan ağzını poşuyla kapatıp çuval dolusu pisliği kürekleyen. Bir sürü gaga dürtükleri, horoz çığlıkları, sanki bilmediği şeylerdi. Asıl insanoğulundan korkan bu çift kanatlı hayvanlardan korkuyordular ama bir sürü pis insanın ağız kokusunu çekiyorlardı. Bu değil miydi şimdi yaman çelişki? Hanımına eğildi, "Kendimi salıcam bakalım kasaba yoluna giriliyor muymuş, girilemiyor muymuş, alt tarafı kuş be Melek Hanım." Melek Hanım'ın gözleri irileşti, eliyle Remzi'nin göğsüne bastırdı, tüyleri diken diken olmuştu. "Saçmalama da otur şu çınar gölgesine. Çay demlicem şimdi. Hem geçen gün giden arabalı bey çoktan Ankara'ya varmıştır. Hele bekle birkaç güne kalmaz tayinini geri çekerler." Vallahi dayanamayacaktı artık Remzi Bey. İnsan dediğin meraklı olurdu. Onlar değil miydi gökyüzüne baka baka yıldızları hisseden. Gece olup da karanlığa akan parıltılarla yol bulan? Dağa taşa baka baka, sulara dokuna dokuna şifalı ilaçlar karan? Bunların hepsi merakın eseri değil miydi? Yoksa o evvel zaman içinde gök gürültüsünden korkup ona tapan insanlara mı dönüşmüşlerdi? Remzi Bey çok değil 5-6 yıl önce Akdeniz'in kıyısında, Fethiye'nin yakınlarında atandığı bir kasabayı anımsadı. Kasabanın ilkokula başlama yaşından küçük kız ve erkek çocukları yüzyıllardır bir garip adet edinmişti. Her bahar başında Patara dedikleri sahile upuzun bir sıra diziliyorlar, hepsi donlarını denize nazır indiriyorlardı. Hepsi birden! Hem de aynı anda! Elele tutuşup törenle gösteriyorlardı utanmazlar kendilerini! Ve bunun sebebi de o yıl az dalga olsun diye idi. Evet, kasaba iri dalgalardan çok korkuyordu. Çocuklarını da kurban niyetine sunuyorlar mıydı neydi. E yani, şimdi bu zamanlarda bile böyle tırsık kitleler varsa niçin şimdi olmasındı? Kendi de onlara mensup muydu? Yüzüne çarpan hafif ekşi kokulu rüzgarla kendine geldi Remzi Bey. Ayakları kendini kasabanın girişine dek sürüklemiş idi. Kafasını kaldırınca hanımıyla beklediği çınarın üstündeki tepeden seçebildiği kayayı görebiliyordu şimdi. Kasabanın girişinde ulu bir çekicilikle dikilen bu kayanın tepesi sanki insan eliyle oyulmuş gibiydi. Güneş tepesini parlatıyordu. Buruk gri siyah lacivert rengi, isli ocakları andırıyordu. Sanki püf dese tepesi uçuverecek, arta kalan kayada ucundaki oyukları benzettiği tek kanatlı kuş beliriverecek, konduğu yerden uçup gidecekti. İlk bunları düşünmeye başladığı andan daha az korkuyordu şimdi. Merakı içini dürüp bükmüş, nefesini bastırıyordu. Sıklaştı nefesi, sivri burnunun kanatları daha hızlı çırpınıyordu. İyice yaklaştığında fark etti ki kasabanın asfaltı balçık gibi bir şeyle sıvanmıştı. Kösele ayakkabıları bulandı. Bu çamuru sıyırmak çok zaman alacak diye düşündü. Olsundu, varmıştı. Evet, hakikaten bir hayalet kasabasını andırıyordu lakin beklediğinden daha az çatı görülüyordu. İlerledikçe evlerin bazılarının yıkıldığını fark etti. Ama öyle yıllardır süregelen bir yıkıntı değildi. Harabelerin yeni oluştuğu daha tuğlaların kızıl tozlarının balçıkta bıraktığı izlerden belli oluyordu. Çok değil anca bir ay falan olmuştu bu felaket. Biraz yaklaştı yıkıntılara, toprağın kahverengisinden kerpiç duvarların renginin kahverengiye çaldığını fark etti. Etraftaki harabelerin hepsinin içi toprak doluydu. Bazılarının üstünü komple toprak örtmüştü. Mezara toprağı kendi atmıştı dağ. O an anlayıverdi olan biteni. Çok yağış olduğu bir kasvetli akşamda heyelan oluvermiş, koca kasaba sakinlerine mezar olmuştu. Girişte gördüğü birkaç sağlam ev şanslı olup bu felaketten kurtulanlardı. E o zaman onun içindeki insancıklar neredeydi? Korkularından ya yakın bir yerleşim yerine gitmişler ya da karşı tepedeki kaya oyuklarına, mağaralara saklanmışları, belliydi. Peki, bu kuşların burada işi neydi? O an pek anlayamamıştı bunu ama yıkıntılar içinde dolaşmaya devam ettikçe anlamamak işten bile değildi. Kayan toprağın dağdan söküp getirdiği ağaçların kökleri gözüne ilişti. Ağaçsız kasabanın ağaçları da oradaydı işte. Pençeler gibi dizilmişlerdi. Karanlıkta herkesi pekala korkutabilirlerdi, o dişli dolmuş şoförlerini bile... O zaman Zeliha'nın o gece bir anda kendimi ormanda buldum demesi de bu yüzdendi. Yavaş yavaş anlıyordu her şeyi. Ama kuşlar... O kuşlar neyin nesiydi? Zeliha'nın önünde duvar ören kara kuşlar. Bir harabenin üstünde gördüğü leş kargasıyla her şey çözüldü. Bir sürü leş kargası kasabanın tepesine üşüşmüştü çünkü yıkıntıların arasında insan bedencikleri halen duruyordu. Demek ki girişte aldığı ekşi koku da bu yüzdendi. Yazıktı. Koskocaman bir kasaba yok olup gitmişti. Kimseciklere de haber ulaşmamıştı. İnsanların aptal saptal korkuları yüzünden belki kurtarılabilecek insanlara da ulaşılamamıştı. İşte bu kadar basitti, kendi oluşturduğumuz yalanlara kendimiz inanıyor, büyütüyorduk. Aynı yalanlardan korkmaya başlıyor, yaşatıyor, sonra korkutuyorduk. Haneler dolusu cinayet işlenmişti. Bu hepimizin ayıbıydı. Korkularımız bizi yiyip bitirmişti, halen artıklarımızı kemirmeye devam ediyordu. Kimseciklere ulaşamayan insanlar da burada kendi kendilerine can vermişti. Gözleri doldu Remzi Bey'in, utancından kulakları kırmızı kesildi, başını alev sardı. Koşarak hanımına, çınar ağacının yanına vardı. Dili tutulmuştu, nereden başlayacağını bilemiyordu...