BABA ÖZLEMİ

Geçenlerde bir arkadaşımın elinde görmüştüm Orhan Pamuk'un Kırmızı Saçlı Kadın romanını. Merakla göz gezdirdiğimde bir anda kendimi kitabı okurken buldum. Deyim yerindeyse bir solukta kitabı bitirdim. Kitabı okurken babamla yaşadığım hatıralar hafızamda canlanmaya başladı. Babamla yaşadığım anıları unutmak ne mümkün. Onunla birlikte geçirmiş olduğum zamanlar benim için çok değerliydi. Benim için baba her şey demekti. Oysa bir çok insan bu duyguyu yaşayamıyor. Bazı insanlarsa bu duyguyu yaşamaya fırsat bulamıyor. Baba bir özlemdir. Bu duyguyu yaşamak sonsuzluğa kanat çırpmak gibi bir şey. Nasıl ki bir şey varken onun kıymetinin anlaşılamaması gibi babanın varlığı da varlığında anlaşılamayan bir olgu. 16. asır düşünürü, Giordano Bruno'nun ifade ettiği gibi "İki şey değeri kaybedilince anlaşılır. Birisi anne diğeriyse babadır."1 Her gün yolunun gözlendiği, akşam eve gelirken acaba çikolatamı aldı mı düşüncesiyle heyacanla beklenilen kutsal bir varlık baba. Onun bana daima şefkat ve sevgi ile yaklaşmasını hiç unutamam. Canının sıkkın olduğu zamanlarda bile. Zaten onu kutsal yapan da bu özellikler değil mi? Yazın şehirden köye giderdik. Az da olsa köyde arazilerimiz vardı. Babam şehirde yaşasa da köyden hiç kopmamıştı. Yazları yıllık iznini köyde geçirir ve ailemize ayrıca ek gelir sağlardı. Tabi o köy hayatını çok iyi bilirdi. Biz ise şehirdeki yoğunluktan ve aşırı gürültüden uzak kalmanın hazzını yaşamaya çalışırdık. Köydeki hayat her ne kadar tekdüze gibi görünse de esasında çok hareketli. Düşünüyorumda babamın sabahın erken saatlerinde kalkıp sobaya odun atarak tutuşturması, oda ısınınca da radyoyu açarak türkülerle bizleri uyandırması yok mu? Kendimden geçerim adeta hatırladıkça. Odanın sıcaklığından daha ziyade babamın o tatlı ses tonuyla "hadi kalkın bakalım öğle olmak üzere herkes işine gücüne gitti" deyişindeki sıcaklığın yüreğimi ısıtması bana ayrı bir güven verirdi. Alelacele yapılan kahvaltı sonrası birlikte çalışmaya giderdik. Sabahın erken saatlerindeki uyku mahmurluğundan olsa gerek, benim işi ağırdan almamı babam normal karşılardı. Fakat babam sabahın erken saatlerinde çalışmanın bereketinden bahseder, beni motive etmeye çalışırdı. Tam olarak işleri beceremiyor olsam da babam bunu fark eder yanıma gelir ve işin püf noktalarını bana öğretirdi. Ben yine dediklerini tam olarak beceremesem de o bıkmadan usanmadan bana işi öğretmeye devam ederdi. Bana öylesine şefkatle yaklaşırdı ki babasız bir hayat düşünemiyorum derdim hep kendime. Babam benim gözümde her şeyi en iyi bilen kutsal bir bilgeydi. En küçük sorulara bile önemseyerek cevap verirdi. Yaz aylarının en sıcak günlerinden birinde buğdayı patosa vurduk. Babam, harmanın etrafına azda olsa saçılmış olan buğday tanelerini görünce bana "gel bakalım oğlum şimdi en önemli işi yapacağız. Bu işi bana babam öğretmiş ve tavsiyede bulunmuştu. Şimdi de ben sana babamın bu tavsiyesini aktaracağım. Oğlum bak etrafa saçılmış olan buğday danelerini görüyorsun değil mi? İşte onlar varya bizim için çok önemli. Şimdi birer birer onları toplayacağız" dedi. Ben önce çok şaşırdım. "Babacığım bunlara ihtiyacımız yok ki. Hem hepsini toplasak bile bir avuç belki ancak olacak" dedim. Babam tatlı bir tebessümle ama sıcacık ses tonuyla "evet belki dediğin gibi bir avuç ancak olacak ama şunu unutma bereketin hangi danede olduğunu bilmiyoruz. Belki o topladığımız bir avuç danenin içindedir kim bilir" dedi. Ben şok olmuştum. Meseleye hiç de öyle bakmamıştım. Ama babam öyle bir noktaya parmak basmıştı ki beni can evimdem vurmuştu. Babamın yıllar önce yaşadığı yokluğun ve yoksulluğun vermiş olduğu sıkıntılardan dolayı, köyde bazı insanların hayatlarını kaybettiklerini ifade etmesi ise beni çok etkilemişti. Geçmiş zamanlar bir yana günümüz dünyasında açlıktan ölümlerin yaşandığını hatırlayınca babamın ne kadar haklı olduğunu daha iyi anladım. Çünkü şehirde insanların hiç önemsemeden çöplere attıkları ekmekler, döktükleri yemekler vs. gözümün önünden bir sinema şeridi gibi geçti. Ya babamın ifade ettiği bereket çöplere atılan o ekmek parçasındaysa? Şehre dönünce okulda arkadaşlarımla bu konuyu paylaşıp, sosyal sorumluluk projeleri hazırlamayı düşündüm. Evet babamla geçirdiğim vakitleri şimdi çok arıyorum. Zira onun her söylediği benim için ayrı bir öğretiydi. Şimdi farklı şehirlerde yaşasak da yaşça büyümüş olsam da o hala benim için her şeyi bilen bir öğretmen, ben ise onun gözünde hala küçük bir çocuğum. Hep sahip çıkılmaya ihtiyacım varmış gibi hareket ediyor. Her gün telefon eder, bir ihtiyacımın olup olmadığını sorar. Ben ise ne zaman sıkışsam onu hep yanımda hissederim. Küçüklüğümde yaşadığımız ve birlikte yaptığımız işler bana hep yol gösterdi. Telefonda devamlı görüşmekteyiz ama benim için babam telefondan çok daha yakın. Zira onu hep içimde hissediyorum. O beni hep destekliyor, yol gösteriyor, uyarıyor, her zaman beni kolluyor ve koruyor. Düşünüyorumda belli bir yaşa gelmeme rağmen kararlarımı artık kendim alabilecekken babamsız bir hayat düşünmek istemiyorum. Ve babamı çok özlüyorum... RÜŞTÜ MESUT ESER