TOPLUMSAL BİR PORTRE ''TITANIC''

''Üzerinden tam 84 yıl geçti.. ama boya kokusu hala taptaze hafızamda..'' diye başlıyordu sözlerine Rose Dawson Calvert 1912'nin Nisan ayına ait anılarını paylaşırken. Hemen hemen hepimizin hafızalarında yer edinmiş bir kült, bir destan, kayıp bir aşk hikayesi, toplupsal bir ayna ve insanoğlunun egosunun ne denli felaketlere yol açabileceğini gözler önüne seren bir başyapıt. Evet Titanic'ten bahsediyorum.. Epik-drama türündeki film, 1997 yılının aralık ayında vizyona girdi ve etkisi yıllarca sürecek milyonların her izleyişlerinde gözyaşlarını tekrar tekrar akıtacak bir izlenim bıraktı. Zira 14 dalda Akademi Ödülleri'ne aday gösterilip 11 tanesini alması ve 2 milyar doların üzerindeki hasılatı da bunu kanıtlar nitelikte. Pekala, filmi bu kadar özel kılan unsurlar nelerdi? Destansı bir aşk hikayesi olması mı sadece? Elbette çok daha fazlasıydı Titanic'i hala diken diken tüylerle izlenilebilir kılan. Titanic'in hepimiz ilgilendiren toplumsal bir tarafı vardı. Yüzyıllarca insanlar arasında savaşlara, zulme, sefalete neden olan toplumsal sınıf farklılıkları açısından önem arz ediyordu Titanik. Toplumsal sınıflar arasındaki farkın bazı durumlar karşısında ne denli işe yaramaz ve gereksiz olduğu temasının filmin geneline hakim olduğunu rahatlıkla söyleyebiliriz. İnsanlar farklı koşullarda farklı hayatlar yaşasalar bile, hepimizi aslında aynı sonun beklediğini ve bazı durumlar karşısında elit sınıfa mensup olmanın bir üstünlük sağlayamadığını filmde açık ve net bir şekilde anlayabiliriz filmden. Bunun yanı sıra elbette toplumsal farklılığın insanların duygularına da etki etmediği, aşkın sınırı olmadığı 'üçüncü sınıf' bir yolcu olan Jack(Leonardo Di Caprio) ve 'birinci sınıf' mevkiye sahip olan Rose( Kate Winslet ) aşkıyla gözler önüne seriliyor. Elbette bunlarla da sınırlı değil Titanic' in bize öğrettikleri. İnsan egosunun ne denli tehlikeli olduğunu, ve nelere yol açabileceğini göz yaşlarıyla seyrettiğimiz sahnelerle gösterdi bize James Cameroon. O güne dek yer yüzünde insan eliyle yapılmış en büyük yüzen araç, iki binin üzerinde yolcusuyla Southampton limanından New York'a doğru yola çıktığında yetkililer geminin batmayacağından o kadar eminlerdi ki, geminin siluetini sadece yolcuların yarısına yetecek kadar kurtarma sandalı koymuşlardı. Çünkü o Titanik'ti, tonlarca çelikten yapılmıştı, rüyaydı, batamazdı.. Bununla da kalmayıp New York limanına beklenenden daha erken varılsın diye, geminin motorlarına fazla yüklenip binlerce insanın hayatını riske atacak kadar hırs ve ego dolmuştu kaptan ve yakın çevresinin. En nihayetinde insan egosu ve gösteriş merakı binlerce masum insanın canına mal olmuştu. Gerçek hayatta öyle değil midir? Az ya da çok, hemen hemen hepimizin hayatımızın her alanında hırsımız ve fazla egomuz yüzünden çevremize verdiğimiz zarar olmuştur elbet. Yani hepimiz hayatımızın tek bir anında bile olsa Titanik'in kaptanı olmuşuzdur. Titanic' insanlık için bir aynadır bana göre. Yüz milyonlarcamız her izlediğimizde hırslarımızı, egolarımızı, kendimizi görürüz kaptanın gözlerinde. Bu yüzdendir bence Titanic'in hafızlarımıza kazınışı. Filmi izlerken gözyaşlarımızın akması kendi acizliğimizi iliklerimize kadar hissetmemizdendir aslında. Ünlü ABD'li film eleştirmeni James Berardinelli'nin Titanik'i sadece izlemiyorsunuz, onu tecrübe ediyorsunuz.'' diyerek açıkladığı görüşleri Titanic'in ne denli hayatımızı yansıttığını kanıtlar nitelikte. Toplumsal sınıflar yapay ve gerçek dışı olgulardır. Reel hayat sınıfsal farklılıklardan çok daha özgündür ve mutlak olan insanın özü, ruhudur. İnsanlar şekil şemallerine, cüzdanlarına göre değil kişiliklerine göre ayrılmalıdır bana göre. Bazı koşullarda sahip olduğunu maddiyat sizi içinde bulunduğunuz durumdan kurtaramaz. Tıpkı okyanusun ortasında batmakta olan bir gemide parası mürettebat tarafından yüzüne fırlatılan zengin iş adamı gibi. "Paran bu saatten sonra ne seni ne beni kurtaramayacak!" Egolarımız, gösteriş merakımız ve hırslarımız kontol altında olmadığı takdirde sadece kendimizi değil çevremizde bulunan bir çok masum insana da bilerek ya da bilmeyerek zarar verebiliriz. Bu zararla öyle bir raddeye ulaşır ki, artık pişmanlık bile fayda etmez. Tıpkı, manşet olmak için gemiyi 1 gün erken limana ulaştırma girişiminde bulunan ve bu girişimin binlerce insanın hayatına mal olacağını son anda idrak edip hayatına son veren kaptan gibi.