FINDIKKABUĞU

Kitaplar hep bir şeyler katıyor hazinemize. Anılar, kelimeler yeni karakterlerle daha bir zengin oluyoruz. Daha biz çözmüş, daha bir anlam bulmuş oluyoruz. Kabuk Adam'ı okudum. Yeni bir kelime mi öğrendim? Aklıma gelmiyor. Yeni bir anı mı hatırladım. Hayır. Yalnız, sözlüğü açıp kabuk ne demek diye baktım. Herkesin kendi kabuk anlayışıyla sözlükteki aynı mı diye... Benim kabuğumla, Türk Dil Kurumunun kabukları tamamen farklı çünkü onlarınkinin aksine benim kabuk anlayışım "kendiliğinden oluşmuş sert kısım" değil. Kabuk başkaları tarafından oluşturulur. Başkaları yüzünden oluşur. Muhtemelen de bir başkasını kendimiz gibi sevdiğimizde, sıkı sıkı sarılabilelim diye kavlayıp gider ve muhtemelen onun yanından gittiğimizde yine sarıverir bizi. Kitabı okurken, karakteri mi, Aslı Erdoğan'ın kendisini mi yoksa Derin'i mi okudum emin değilim. Kabuktan bir adam okudum. Kabuklarımızı okudum desem samimiyetsiz mi olacak bilmiyorum ama hepimizin kabukları olduğunu okudum. Çok da ciddiyim. Böyle açık açık yazılmamış ama kimse kabukları rahat rahat dile getiremiyor zaten. Dile getiremediklerimiz sertleşiyor. İçimize ulaşamıyor belki ama içimize ulaşılacak yolları da birer birer kapıyor. Tropikal adalarda, aşık insanlar ne kadar kabuklu olabilir ki? Ananaslarla dolu, sahillerde uçuş uçuş elbiselerde gezerken kabuk da neymiş? Ya da her sabah, gazetesini almak için bisiklete binip büfeye giden emekli amcanın ne kadar kabuğu olabilir? Kabuk ne iklim ne harita ne de emekli hayatı dinliyor ne yazık ki. Kabuk insanın olduğu yerde kendiliğinden oluşuyor. Pişmanlıkların her biri birer kabuk oluyor. Diyemediğiniz her bir kelime bir kabuk daha çıkıyor üstüne. Böyle söyleyince kaçak kat çıkmış der gibi oldu. Aslında çok da farklı değil. Kabuklar izin mi alıyor sanki. Neyse kaçak katları bırakayım şimdi. İçimizde ya da dışımızda bir yerler kabuk bağlayıp duruyor. Kimileri hiç dokunmazken kimileri daha bir sever kabuklarını kavlatmayı. Tırnağının kenarındaki kabuğu kanatmak gibi değil tabi. O kadar kolay da bağlanmıyor. Daha çok kanayabilir o ayrı. Peki hangileri? Her biri. Her biri oluk oluk kanayabilir. Hatta biz o kadar kan kaybederken ruhumuz dahi duymayabilir. Oturmuş sabah kahvemizi içerken, almadığımız günaydın mesajını düşünürken ya da kitabımızın arasından kurumuş tek bir çiçek yere düşüp de dağılınca etrafa, kabuklarımız da her bir hücremize dağılabilir. Kavlayabilir ve kanayabiliriz. Durduramayabiliriz. Kabuk bağlarken oturup ağlayabiliriz, çıkıp alışveriş de yapabiliriz. Kabuklardan kaçamadığımız gibi kabuklarımıza kaçamayabiliriz. Kabuklara kaçmak mı dedim ben? Türk Dil Kurumu'na hak vermeye başlar gibiyim. Kabuk denen şey kendiliğinden oluşuyor. İnsan her bir tuğlasını kendi elleriyle yerleştirip içine gireceği bir yaşam alanı yapıyor kendine. Yaşayamadıklarını ya da yaşadıklarının ta kendisini saklıyor. İçeri girip her bir çekmeceye özenle yerleştirmiş gibi anıların raflarını tek tek açabilir. Tozlarını alabilir ya da kir içinde bırakabilir. İstediği sırayla hatırlayabilir. Yalan yanlış anılar da biriktirebilir. Orası benim kabuğum yani benim cumhuriyetim. İstediğimi istediğim gibi bırakabilir, yerlere atabilir ve göklere çıkarabilirim. Kimselere tek kelime etmeden ya da kimselere içimdeki gülümsemeyi göstermeden her bir anıyı birbirine zımbalar gibi kocaman bir kabuk yapıp orada yaşayabilirim. Ben böyle yaşamayı reddetmek istiyorum. Hayatımdaki tek kabuk deniz kabukları ya da film izlerken tabakta birikmiş fındık ve fıstık kabukları olsun. Dizlerimdekiler kabul ya da ellerimdekiler. İçimdeki kabukları reddetmek istiyorum. Bir kaçak kabuk katı daha çıkmadan yaşamak istiyorum. Umarım daha çok istersin demiyorsunuzdur. Neyse ki buradan duyamıyorum. Şimdi kabuk ne demek bilmiyorum. Kabuk ne çok kelimeden oluşuyor öyle. Peş peşe yazarsam Türkçe ödevimin kelime sayısını bile geçebilir ve ben kabuk hakkında düşündüklerimi yazmaya ihtiyaç bile duymadan ödevi yüklemiş olabilirim. Hatta ikiye böler diğer ödevimin de gerekli kelime sayısını yazmış olabilirim. Biraz açıkladığımı düşünüp kabuk ne demek yazma hakkım olduğunu düşünüyorum. Kabuk biraz cumhuriyet biraz mahrumiyet demek. Pişmanlık demek. Pişman olmamak için yaratılmış olması muhtemel yaşam alanı demek. Yok daha neler kabuk içinde yaşanılır bir yer mi demek. Beni çok kırdılar demek. Hayır efendim beni kıramazlar demek. Basitçe daha çok kanamamak için vücudun oluşturduğu kemiksi kısım demek. En güzeli fındığın ve fıstığın dışı demek. Hatta fındıkkabuğu saç boyamın rengi demek.