GÜNÜN SÖYLEDİKLERİ

Dikkat! Okumak üzere olduğunuz bu yazı kişisel bir öz eleştiri içermektedir. Boşa geçen zamanımın, zevkini çıkaramadan akıp giden günlerimin ve altını dolduramadığım bazı sözlerimin bir cezası ve göstergesidir bu yazı bana. Bir anda farkına vardığım bu tenkit etrafımda olan ama benim dinlemediğim bazı uyarıların, kulağıma küpe olmasını sağlayacak niteliktedir. Asıl konuya giriş yapmadan önce neden bu yazıyı yazma ihtiyacı hissettiğime gelecek olursak Murathan Mungan'ın yazmış olduğu Güne Söylediklerim adlı kitabının etkisi altında kaldım diyebilirim. Kısaca bilgi vermek gerekirse kitap iki bölüme ayrılarak kaleme alınmıştır: İstediler Yazdım ve Güne Söylediklerim. Bu ikisinin içinden de beni etkisi altına alan asıl bölüm ikinci kısım olmuştur. Bu kısmı okudukça da zihnimde yankı yapan o öz eleştirinin ortaya çıkmasını sağlamıştır. Peki, nedir farkına vardığım bu tenkit? Eserde Mungan'ın yaptığı konuşmalar hiçbir zaman içi boş sözler değildi. Araştırdığı, öğrendiği, gördüğü, ortaya koyduğu şeylerin güzelliğiyle beslenmiş ve insanlar için bir değer taşıyan sözlerdi; ister günlük gelip geçici sözler olsun, ister bir kitle karşısında özenle seçmiş olduğu cümleler... O bunları güne ve hatta etrafındaki insan kalabalığına karşı söylüyordu. İşte bu noktada kendime sordum: Ben kime veya neye karşı böyle anlamlı şeyler söyleyebiliyordum? Elbette benim de dilimden dökülen bazı sözler vardı ama bu söylediklerimin ne değeri vardı? Genel olarak benim güne söylediklerim zaman dolsun diye söylenen, içi hava dolu balon gibi sözlerdi. Gün sonunda çoğu ya sönüyor ya da patlıyordu. Bu yazar gibi etki yaratabildiğim bir gün dahi yoktu onca yaşanmışlık arasında. Bu konuyu da geçtim, asıl konuşan, söz sahibi olan ben değildim hayatımda; bunları yapanlar akıp giden günlerimdi benim. Peki, gelip benim kulağıma ne fısıldıyordu bu günler? Bu noktada da diğer bir acı gerçek vardı. Kulaklarımı açıp günleri dinlediğimde dediği şeylerin çoğu zamanın akıp gittiğiyle ilgiliydi. Zaman akıp gidiyor ve en çok konuşan günler oluyordu. Benim söz sahibi olmam gerekir iken o beni çenesiyle kapatıyordu. Sadece zamanla mı ilgili bana laf çarpıyordu peki? Hayır, düş alemine dalma, gerçek hayatı gör, faydalı ol, karamsarlıktan kurtul ve bu tür şeyler... Murathan Mungan yazılarında bulduğu yeni metaforları veya başka önemli detayları geniş kitlelere ve en önemlisi günlere haykırıyor, ben ise onların bana karşı kurduğu cümleler ve sarf ettiği kelimeler altında eziliyordum. Düş alemlerinde karamsarlık yaşıyordum sürekli ve bir faydamın dokunabileceği çoğu şeyi zamanın akışına bırakıyordum. Kendi yaşamımda söz hakkının bende olduğunu sanıp dururken onca yıl, bir kitap doğru bildiğim bütün yanlışları gösterdi bana. Şu an düşünüyorum da bazı şeyleri değiştirmemin, sadece dinleyen taraf olmamanın ve zamanın akışını kontrol etmemin vakti gelmiş de geçiyor bile. Bu yüzden teşekkürlerimi sunuyorum hem yazara hem de kitaba beni sarsıp kendime getirdiği için. Yazımın sonuna gelirken bundan sonrası nasıl olacak senin için diye yine günün şu akşam saatleri gelip söyleniyor kulağıma. Kusura bakma gün hanım, artık tek taraflı sohbetler yok. Ayrıca sadece seninle sürekli olarak çene çalmak istemiyorum. Bundan sonra sen, ben ve diğerlerinin de katılmış olduğu sohbetler içinde olacağız. Çünkü ben de güne bir şeyler söyleyip yeni metaforlar oluşturmak istiyorum. Tıpkı Murathan Mungan gibi... Konuşma sırası artık bende ve ilk sorumu sorarak sohbeti başlatıyorum: Sizin hayatınızda kim kimin kafasının etini yiyor? Gün mü yoksa siz mi?