ÖZENİLEN ÇOCUKLUK

Her şeyin küçük hali güzeldir. Hayvanların, bitkilerin ve hatta evlerimizde kullandığımız eşyaların bile küçük olanı daha hoş, daha cazip gelir gözümüze. Her şeyin olduğu gibi bizlerin, insanoğlunun da küçük olanı yani bebek veya çocuk olanı her zaman daha güzeldir. Fakat bize kendi ırkımızın küçüğünden daha hoş, daha cazip ve daha güzel gelen bir şey vardır ki o da kendi küçüklük çağlarımızdır. Hani şu bedensel olarak küçük olmamızdan ziyade daha küçük sorunlarla ve sorumluluklarla uğraştığımız zamanlarımız... Hani şu fiziksel olarak tatlı görünmemizden ziyade şimdiki zamanımızdan daha tatlı duygu, düşünce ve insan ilişkilerine sahip olduğumuz zamanlarımız... Küçüklüğünü özlemeyen tek bir insanla karşılaşmadım ben bugüne kadar. Arkadaşlarımdan kim kendi çocukluk anılarını anlattıysa bana, hepsinde şunu fark ettim ki hepsi en güzel çocukluğu geçirdiğini göstermeye çalıştı bana içten içe. Hepsine de hak verdim. Çünkü bana çocukluğunu anlatan her arkadaşım aşağı yukarı yaşıtımdı. Bu çocukluk çağını sadece ailelerin ne tür oyuncak aldığı, annemizin bizi nasıl sevdiği veya babamızın bizi nasıl çağırdığı gibi kısıtlamalarla anlatamayız. Büyük bir pencereden bakıldığında bir insanın çocukluğu aslında koskoca bir neslin çocukluğunu anlatır bizlere, kolay kolay öznelleştiremeyiz. Ülkelerin, hatta dünyanın siyasi, ekonomik, sosyal ve kültürel özellikleri en çok çocukları etkiler ve bu yüzden aynı neslin çocukları aşağı yukarı aynı çocukluğu yaşar. Benim çocukluğum da kendime göre güzel geçtiği için yaşıtlarımın anlatımlarına hak verdim hep. Ta ki Ayçe Ayyıldız'ın "Biz O Zamanlar Baaçede Oynardık" kitabını elime alıp okumaktan ziyade yaşayana kadar... Ayçe Ayyıldız bu kitapta okurlarıyla sohbet eder gibi kendi çocukluğunu anlatmış. Kitabın içeriği bir cümleyle basitçe anlatılabiliyor aslında, hatta kitabı okumadan okurlarda yaratacağı hissiyatı bile tahmin edebilirsiniz bu cümleyle. Mesela kitabı okuyan ve Ayyıldız'ın anlattığı tarihlerde çocuk veya genç olan insanlar bol bol özlem ve hüzün hissetmişlerdir diyebiliriz. Fakat ben, o zamanlarda anne-babam tarafından varlığının hayali bile kurulmamış olan ben kitabı bitirip kapağını kapattığımda kitaba hayran kalmamın yanında içimdeki kıskançlığı ve hüznü bastırmaya çalıştığımı fark ettim. Hayatımda ilk defa başıma geldi bu. Hepimiz illa ki az da olsa birilerinin hayatına, bizde olmayan maddi veya manevi varlıklarına özenmişizdir. Ama ilk defa bir insanın geçmişinde sahip olduğu yasaklarına, ailesinin kurallarına, sokakta oynamasına, edindiği değerlerine, utanmalarına, kısacası bütün anılarına özendim ben. Yaşadıkça görüyoruz ki gün geçtikçe ailelerin yaşam koşulları iyileşiyor. Yaşam koşulları iyileştikçe alım güçleri artıyor. Alım gücü artan ailelerin çocukları daha çok çok ve çok istiyor. Her istediği alınan, her şeyine izin verilen çocuk çok özgür ve çok mutlu gözükebilir hepimize. Fakat ne yazık ki değerlerden, kendi başlarına öğrenmeleri gereken elzem konulardan uzak büyüyorlar. "Onla bunun ne alakası var?" demeyin. Çocuklar tablet, telefon, bilgisayar istiyor; aileler "kıyamayıp" çocuklarının ellerine veriyor önlerine gelen teknolojik ve bizden çok uzak bir dünyaya sahip olan renkli aletleri. E bunda ne var? Hiçbir şey yok. Sokakta arkadaş edinmek yok. Yere düşünce nasıl kalkacağını öğrenmek yok. "Pantolonum veya eşofmanım yırtılırsa anneme babama ne diyeceğim?" diye düşünüp malın kıymetini nasıl ve neden bilmesi gerektiğini öğrenmek yok. İnsanlarla nasıl iletişim kurulacağını; utanmadan selamlaşmayı, soru sorulduğunda "çocuk gibi" cevap vermesini bilmek yok. Telefon ve benzeri aletlerle oynamak yerine aileyle oturup en azından kendi ülkemizde ne olduğunu, kimlerin kötü kimlerin iyi olduğunu dinlemek yok. Bunda hiçbir şey yok. Şükür ki anlattığım bu nesil benim gençlik yıllarıma denk geldi ve ne yazık ki böyle bir nesil büyüyor. Ve yine şükür ki ben kendimden yaklaşık 25 yaş büyük olan Ayçe Ayyıldız'ın kitabını okuduğumda onun çocukluğuna özenebildim, en azından nelerin değiştiğini gözlemleyip fark edebiliyorum. Ve yine ne yazık ki ben ve benden sonra gelen nesil şu cümleyi asla kuramayacak: "Biz