ÇARE YALNIZLIK

listelist. com/yalnizlik-alintilar/ Bazı insanların en büyük korkusudur yalnız kalmak. Bana göre ise insanın nefes almaya ihtiyacı olduğu zamanlarda bir terapi görevi yapar. Yalnız kaldığımda düşünecek zamanım olur. Yaşadığım olaylara farklı gözle bakabilmeme olanak sağlar yalnızlığım. İç sesimle baş başa olmak bana huzur verir. Bazen her şeyi arkamda bırakıp tek başıma yeni bir hayata başlamanın hayalini kurarım. Sorumluluklarımı, üzüntülerimi ve insanları geride bırakmak... Her insanın kendini keşfetmesi için çıkması gereken bir yolculuktur bu. Gerbrand Bakker'ın Dolambaç adlı romanındaki Emilie olmak gerekir bazen. İnsan tam anlamıyla yalnız kalabilir mi? Cevabının hayır olduğunu düşündüğüm bir soru. Kendini tam anlamıyla sosyal çevreden soyutlayamaz insan. Emilie bile ihtiyaçlarını giderirken yeni insanlarla tanışmış, yeni bir çevre edinmişti. Bence insan olmanın gereklerindendir sosyal bir çevrede yaşamak. Kimse hiçbir zaman tamamen yalnız değildir. Ummadığınız bir anda birini yanınızda bulabilirsiniz. Bir sene öncesine kadar ailemle yaşıyordum ve üniversiteye ilk adımımı attığımdan beri de bir ev arkadaşım var. Onunla hayatı ortak yaşamaya başladık diyebilirim. Bunun için birbirimizin sınırlarına saygı duymamız gerekiyor. Demem o ki, ailemin yanından ayrılınca bile o istediğim yalnızlığa kavuşamadım. Tabii ki etrafımda beni tanıyan insan sayısı azaldı ve bunun beni rahatsız ettiğini söyleyemem. Yeni bir çevre içimde yeni bir başlangıç hissi uyandırdı. Yani ben de bir zamanlar Emilie idim. Hayatımın ilk yalnız yaşama deneyimini bu günlerde yaşıyorum. Ev arkadaşım ailesini ziyarete gittiğinde ilk defa tam anlamıyla yalnız olduğumu fark ettim. İlk zamanlar hoşuma gitti diyebilirim. İstediği gibi hareket edebilme imkanını sık bulamıyormuş insan. Günler geçtikçe yalnızlığımdan sıkılmaya başladığımı fark ettim. Bir şeyler paylaşacak insan özlemi ile adeta depresyonun eşiğine geldim. O zaman sahip olduğum insanların önemini anladım işte. Aslında yalnız olmaktan korkuyordum. Bir terapi olarak gördüğüm bu olay bunu anlamamı sağladı. Gençken belki de çok takılmıyor insan ama yaşlanınca yalnız olmayı isteyen kim! Emilie ile benim yaşadıklarımız ne kadar farklı olsa da çıkardığımız sonuç aynı bence. O da yalnız olmak istemişti. Hayatına birinin girmesiyle ise artık yalnız olmayışının onu mutlu ettiğini anlamıştı. İnsan sahip olmadığı şeylerin özlemini çeker. Etrafım insanlarla çevriliyken yalnızlığın, yalnız olduğumda da yanımda olan insanların hayalini kurmuştum sonuçta. Tabii ki herkesin yalnızlığı bir tercih olarak gördüğünü söyleyemem. Bazı insanlar bu duruma itilmiş de olabilir. Emilie'nin geçmişi ile ilgili öğrendiklerimin sayısı artınca bunu daha iyi anladım. Onu önemsemediğini anladığım bir ailesi vardı onun. Belki de onu önemsemeyen insanların arasında olmaktan sıkılmıştı ve yeni bir başlangıç yapmak istiyordu. Eğer onun yerinde ben olsaydım, benim yapacağım da farklı olmazdı. Şu an bulunduğum yerde mutlu değilsem yerimi değiştirmem gerekir. Sonuç olarak sosyallikten hoşlanan bir insan olduğumu iddia edemem. Çoğu zaman yalnız kalmayı tercih ederim. Bana göre yalnızlık iletişim kurmayı öğrenebilmek için en iyi araçtır. Sadece kendi içsel dünyamı tanıyarak bir başkasının içselliğine hitap edebilirim. Peki, bunun nereye varacağını kim bilebilir? Dürüst olmak gerekirse bu küçük kaçamakların bir yerden sonra kaçınılmaz olması düşüncesi beni korkutuyor. Çünkü yaşlandığım zaman yanımda eşimin, çocuklarımın, torunlarımın veya arkadaşlarımın olmasını istiyorum ve belki de kendimi yalnız olmaya iterken bu fırsatı kaçırıyorum. Gezin ve insanlarla konuşun. Benim yapacağım şey de tam olarak bu.