BİR GÜN BATIMI SAHNESİ

Çocukluk dediğimiz hayatımızın sekiz, belki on yılını kapsayan bir süreç. Ortalama yetmiş yıl yaşamış bir insan için küçük yaşta küçük tecrübelerle geçirdiği on yılın önemi ne kadar olabilir ki? Ben sizin için cevabını vereyim: Kalan altmış yılın her bir dakikasını etkileyecek kadar çok. O altmış yılda nelere gülüp, nelerden keyif alıp, neye üzüleceğini bile belirleyebilecek kadar çok. Çocukluğundan anımsadığı bir kokuyu yeniden duyduğunda, onu her bir dekorunu hatırladığı bir çocukluk sahnesine döndürebilecek kadar güçlü bir etkiye de sahiptir çocukluk. Asla unutulmaz ve asla silinmez. Unuttum sansanız da gülüşünüzdeki ufacık bir kıvrımda bile saklı durur aslında çocukluğunuz. Gözlerinizden akan her bir damla gözyaşının içerisinde bulabilirsiniz çocukluğunuzu. Çocukluk, insanın fiziksel gücünün az; ama hayal gücünün, duygularının gücünün doruk noktasında olduğu bir süreçtir. Şimdi o zamanlardaki kadar güzel hayaller kuramadığımızdan fiziksel gücümüzün arkasına saklanıyoruz. Bu durumda boşuna değil büyüdükçe daha fazla üzülüyor olmamız. Asla silinmeyecek olan çocukluk anılarım beni Steve McCurry'nin kadrajına Güney Afrika'da takılmış olan bir fotoğraf karesinde yakaladı yeniden. İhtişamlı bir ağacın gün batımıyla buluşarak ortaya çıkardığı bu sıcacık fotoğraf, tıpkı fotoğraftaki ağacın dalları gibi yayıldı anılarımın arasında. Benim çocuk olarak hayal ettiğim fotoğraftaki iki insan, çocukluğumdan bir sahne getirdi gözümün önüne. Belki yüzlerce kez şahit olduğum bir sahneydi bu, bilemiyorum. Sabahın erken saatlerinde oynamaya çıktığım sokağımızda güneş batmak üzere yerini almış. Son bir hamleyle saçmaya çalıştığı ışıklarından bazıları gözümün içine içine geliyorlar. Bir anlığına göremiyorum. Telaşa kapılıyorum çünkü oynadığımız oyunun en kritik anındayız. Gözlerimi kısıyorum, ellerimle siper almaya çalışıyorum inatçı ışıklara. Koşuyorum. Koşarken anlık kurtulduğum güneş ışıklarının arasından sarı, turuncu ve kırmızı renklerle bezenmiş sıcacık bir gülümseme görüyorum. Ardından bir el kolumu sıkıca kavrıyor. Yakalandım. O an, yakalanmış olmanın verdiği hırs ve üzüntüyle öfke duyduğum güneş ışıkları şimdi düşündüğümde bu sahnenin en değişmez parçası olarak canlanıyor hafızamda. Biz hep gün batımlarında oynardık en güzel oyunlarımızı. Günün son oyunu olduğunu bilir, keyfini sonuna kadar çıkarırdık. Tüm gün koşmaktan yorgun düşmüş bedenlerimiz dayanamadığı anda bir duvarın üzerine atıverirdik kendimizi. Hatırlıyorum, çok gülerdik. Güneş bize veda etmeden biz birbirimize veda etmezdik hiç. Eve gitmek için onu uğurlamayı beklerdik. O sağ salim yerine varınca biz de istemeyerek de olsa evlerimize çekilirdik. Düşünüyorum da boşuna değil gün batımını bu kadar çok seviyor oluşum. Boşuna değil gün batımında çekilmiş fotoğrafların beni bu kadar etkiliyor olması. En güzel çocukluk anılarımı saklamışım ben gün batımlarına. En güzel kahkahalarımı günün son ışıkları yüzüme vururken atmışım. O zamanki arkadaşlıklarımı da beslemiş bu en güzel turuncuya sahip ışıklar. Hala hafızamda canlanan o sahnede ışıkların arasından bana doğru gülümseyen yüz, aynı samimiyetle gülümseyebiliyorsa o güneş batarken konuştuklarımız, paylaştıklarımız, kahkahalarımız ve kimi zaman öfkelerimiz sayesinde. Beni duygusal anlamda kocaman bir güçle sarıp sarmaladığı için hafızamdaki gün batımı sahnelerine minnettarım. Şimdi bu fotoğrafa bakıp duygulanabiliyorsam, o duyguların yoğunluğunu hissedebiliyorsam ve aynı zamanda tüm bunlar bana yaşadığımı da hissettiriyorsa eğer çocukluğumdaki duygusal gücü yeniden bulduğumdandır. Çocukluğumun bendeki yerinin asla silinmeyecek olmasındandır. Ne kadar büyürsem büyüyeyim, biliyorum ki karşıma bu fotoğraf her çıktığında aynı duygulara esir olacağım. Aynı çocukluk hatırası canlanacak hafızamda. Işıkların arasından bana doğru gelen o yüzdeki gülümseyiş ne bir eksik ne de bir fazla olacak. Benim turuncu çocukluk anılarım benimle birlikte yaşayacaklar.