Müzik Dolu Bir Hayat

25 Mart 2017 Cumartesi günü saat 20. 00'de, Ataşehir Ülker Sports Arena'da dünyaca ünlü Katalan tenor Jose Carreras, son dünya turnesi kapsamında İstanbul'da sahneye çıktı. Annem, anneannem ve teyzemin gitmeyi çok istediği bu konserde onlara eşlik ettim ve hayatımın en güzel günlerinden birini geçirdim diyebilirim. Konser süresince ve konserin bitiminde böyle bir tarihi müzik şölenine tanıklık ettiğim için çok mutluydum. Salona girerken seyircilerin en genci olabileceğimi düşündüm. Yaş grubu elli ve doksan arasındaydı, herkes evlatları ve torunları eşliğinde gelmişti. Bana göre bütün seyirciler çok şıktı, saygın, elit bir orta yaş ve üstü dinleyici gurubu hemen hemen tüm stadı doldurmuştu. Sonradan ise salonda o gece altı bin müzikseverin orada olduğunu öğrendim. Bu yaş grubundaki dinleyicilerin, aynı anneannem gibi, giyinişleri ve duruşlarıyla sanata ve kültüre verdikleri önemi hissettim. Konserin bitiminde ise herkesin yüzündeki mutlu ve huzurlu ifade, müziğin olağanüstü mucizesi gibi geldi bana. Müziğin insanları birleştiren ve mutlu eden uluslararası tek dil olduğunu düşündüm. Jose Carreras, tüm yaşamını ilkokul yaşlarında başladığı müzikle geçirmişti ve şimdi yetmiş bir yaşında düzenlediği dünya turneleri ile müziğe veda ediyordu. Dünyanın en ünlü tenorlarından biriydi ve üç tenor konserlerinin fikir babasıydı. Şan otoritelerine göre üç tenorun en güzel seslisiydi. Luciano Pavarotti, Placido Domingo ve Jose Carreras'ın 1994'te Los Angeles'ta verdikleri konser, dünya çapında en çok izlenen konserlerden biriydi. Dünya çapında operanın kendi kabuğundan çıkması ve büyük kitlelere ulaşması Jose Carreras'ın başlattığı üç tenor konserleri sayesinde olmuştu. Jose Carreras'ın veda konserinin diğer solisti dünyanın ünlü opera başkentlerinde sahneye çıkan Türk soprano Simge Büyükedes idi. Duru ve güçlü sesi ile ünlü operalardan pek çok arya seslendirdi ve çok alkış aldı. Sanatçılara İstanbul Senfoni Orkestrası eşlik etti ve orkestrayı İtalyan şef Roberto Molinelli yönetti. İki solist dönüşümlü olarak sahne aldılar. Jose Carreras sahnede olduğu sürece arka fonda "A Life in Music" yazısı vardı ve bu yazı Jose Carreras'ın tüm yaşamının müzikle geçtiğini ifade ediyordu. Yaşamı boyunca dünyanın çeşitli kentlerinde verdiği konserlerden fotoğraflar ile yaşamına ait fotoğraflar da slayt halinde arkadaki ekranda geçiyordu. Müzikle ve başarılı konserlerle geçen bir ömre sahip olan Jose Carreras, sahnedeki asil duruşuyla hem seyircinin saygısını kazanmıştı hem de her bir parçayı kusursuz seslendirmeye çalışmasındaki özenle seyirciye ne kadar saygı duyduğunu da göstermişti. Seslendirdiği aryaların duygusu sesinden bize geçiyor ve dünyanın birçok yerinde değişik zamanlarda yaşamış gibi hissederek duygudan duyguya geçiş yapıyorduk. Neşe, hüzün, mutluluk, öfke, yakarış, heyecan, beklenti ve aşk gibi pek çok duygu notalardan süzülüp solistlerin seslerinden ruhumuza ulaşıyordu, adeta büyülenmiş gibiydik. Jose Carreras'ın oktavlardan en zor iniş çıkışları bu kadar yumuşak bir sesle başarması, alkış seslerinden anladığıma göre, yalnız benim değil, tüm seyircilerin hayranlığını kazanmıştı çünkü her iki solist de dakikalarca alkışlanmıştı. Benim en çok dikkatimi çeken şey ise Jose Carreras'ın sahnede sempatik olmaya veya seyirciyle diyalog kurmaya çalışmamasıydı. Seyirciye son derece saygılıydı ama genelde yabancı solistlerden duymaya alıştığımız "Merhaba İstanbul!" ya da "İyi akşamlar!" gibi cümlelere sahnesinde pek yer vermedi. Sanırım bu duruşuyla bir opera sanatçısının asaletinin altını çiziyordu ve bence bu duruş ayrı bir alkışı hak ediyordu. İki saat süren konserin sonunda alkışı kesmeyen seyirciye, Simge Büyükedes ile birlikte beş bis sunan Jose Carreras, altı bin seyircinin onun için saygı duruşunda bulunmasını sağlamıştı. Alkışlamaktan yorulmuştuk ama konser bittiğinde hepimiz çok mutluyduk ve dinlediğimiz parçaların etkisinden çıkamamıştık!