LÜMPENLİĞİN KISKACINDAKİ ÜLKE

Kültür, sanat, sanayi, tarım, ilim, teknik... Bir topluluğu ileriye taşıyan yegane etmenler bunlar kısaca. İnsanı insan yapan yegane yapıtlar ve ürünler bireyin ve toplumun ortak çıkarlar etrafında toplanması ve ileriye yürümesiyle oluşuyor. İhtiyaçlarını ve yeteneklerini tanıyan Homo Sapiens elindeki sınırlı kaynakları kullanarak kendini ve sonraki kuşakları garantiye alma çabasıyla didiniyor. Sosyal sını ar ve sosyal aidiyetler de bu yaşam düzeninde insanların amaçlarını, yönlerini, kirlerini belirtiyor. Bu bağlamda lümpenleşmek, yani provakasyonlara açık, kolay galeyana gelen, toplumdaki yerini tanımlayamayan cahil kitleler doğuruyor. Cumhuriyetin ilk yıllarından itibaren doğru ekonomik politikalar ve millet bilinci ile büyüme ivmesi yakalayan Türkiye, yirmi birinci yüzyılda toplumsal değerlerinin ve kutsallarının şiddetle zehirlenmesi sendromunu yaşamakta adeta. Uzun cümlelerle dahi anlatılması zor olan bu durum, zor şartlar altında büyüyen bu genç devleti tarih sahnesinde olmaması gereken bir yere doğru hızla sürüklüyor. Eskiden köyde birebir üretimin bir parçası olan ve aktif görev alan vatandaş büyük şehirlerin olmayan cazibesine kapılarak metropollerin yolunu tutuyor. Ancak süreç o kadar hızlı ve yanlış yönetiliyor ki aynı kuşaklar içerisinde çatışmadan uzak bir gün dahi geçmiyor. Şehirli insanın özelliklerine ve gerekliliklerine sahip olmayan üretici insan şehirde sütten çıkmış kaşık misali kalıveriyor adeta. Köyden kopan buna rağmen şehirli olamayan kitleler üretimden uzak, sadece tüketime odaklı topluluklar yaratıyor. Hizmet sektöründeki vasıfsız eleman kadroları ile yetinmeye çalışan milyonlar maalesef ki kapitalist düzenin acı şerbetini içerken sorunlarını ve sını arını anlama gayretinde bile bulunmuyorlar. Yedisinden yetmişine eğitimin ve sekülarizmin gerekliliğine inanmamış kitleler ne yazık ki yeni nesilleri de kendi bağnaz ve tekdüze vası arı ile yetiştirmeye devam ediyor. Sonuçlarını da açık ve bir o kadar da acı şekilde toplumda görüyoruz. Milletin efendisi köylü, yanlış ve bugünün acı reçeteleri ile milletin sırtındaki kambura dönüşüyor. Şimdiye kadar açıklamaya çalıştığım durumun vahametini daha iyi kavratmak için belki de birkaç örnek vermeliyim. Endüstri meslek liseleri tüm sanayileşen toplumlarda benzeri oluşumları olan bir eğitim yapılanması fakat diğer ülkelerde sanayinin ara eleman üssü olan bu kurumlar ülkemizde aklı bir karış havada, umursamaz ve çalışmayan çocuklara ev sahipliği yapıyor. Matematik ve edebiyat sınavlarından otuz kırk alan bu gençler ana bilim dallarındaki yetersizlikleri dolayısıyla mesleklerinde de bir işlevsellik kazanamıyor. Köyde üretimin merkezinde yer alan ve bu yönüyle erkek ile eşit hakları burçak tarlalarında alın teriyle edinen Türk kadını, umarsız bir göçün peşinde şehirlerde eve hapsedilmekte. Tezat şurada ki, köyde beş altı çocuğu en iyi şekilde yetiştirebilen anne, şehir hayatında üç çocuğa bile zor hakim oluyor. Sınıfını keşfedememiş, namludan çıkmış izsiz mermi niteliğindeki bu gençler en iyi ihtimalle sigara içmekte, alkol bataklığına saplanmakta, en korkuncu ise sentetik uyuşturucuların emrine girmekte. Tüm bunların sebebi ne? Suçlusu kim? Dört nala gelip uzak Asya'dan, Akdeniz'e bir kısrak başı gibi uzanan bu güzel memlekette insanlar kitap okumuyor! Milat'tan öncelere kadar uzanan şanlı mazinin devamı bu millet tarihini öğrenmiyor, merak etmiyor. Uydurmalara, fantezi ürünü söylemlere ve ihanet dolu sözcüklere kendini kaptırıyor. Türkiye'de yılda yedi kişiye bir kitap düşüyor ve gençler sanatı sadece sosyal medya hesaplarındaki dörtlüklerden ibaret sanıyor. Geçmişte bundan daha kötü günler geçirmiş olan bizler bugün kültürel, sanatsal ve bilimsel her alanda cahilliğimizle ve yetersizliliğimizle övünüyoruz. Lümpen toplum cahilliği övüyor ve onu kutsuyor! On milyonlardan oluşan bu güzel halk lümpenliğin kıskacında benliğini arıyor.