Dertsizlik Mi?

Dertlerimizin çokluğu mudur bizi yaşama zevkinden mahrum bırakan? Yoksa az da olsa büyüklükleri mi? Herhalde ikisi de. Dertlerin nasıl bizi bulduğuna gelecek olursak, yaklaşık 20 sene önce anne ve babalarımızın evlenmesi, sonucunda dünyaya gelmemiz, bebeklik döneminden sonra yaramaz bir çocukluk geçirmemiz ve sonunda üniversiteye gelmemiz, bir diğer ifadeyle "kazık kadar adam" olmamız yetiyor bana kalırsa. Yani insan olup dünyada, hayatın akışı içinde yer almamız dertlerimizin bulunmasına ve yaşama zevkimizin kesintiye uğramasına yeterli oluyor. Binlerce insanın, yüzlerce dertleriyle yaşamaya çalıştığı dünyamızı, ülkemiz bazında yansıtan Kadire Bozkurt'un Küçük Dertler adlı kitabı dolu dolu ancak küçük hikayelerden oluşuyor. Doluluktan kastım ise anlaşılması ve sindirilmesi zor bir anlatımı olması. Ayrıca kitabın karanlık bir arka planı var gibi geliyor bana. Durum öyküsü sayılabilecek bu öykülerde insana batan, kaşındıran bir karanlığın bulunması, önceki dönemlerde yine Türkçe ödevi için okuduğum Sait Faik'in öykülerinin tam zıttı. Sait Faik küçük insanın küçücük hayatlarında mutluluğu bulmuşa benzerken Kadire Bozkurt belki de bir realist bakış açısından dolayı hayatı daha çirkin yansıtıyor. Sait Faik'te dertlerinin küçüklüğüyle hafif mutlu ve biraz da huzurlu bir şekilde yaşamlarını süren insanlar Kadire Bozkurt'a gelince süregelen dertlerini bir kanıksama hali ile "Mutsuzluğumu azaltabilir miyim?" şeklinde bir düşüncede hayatlarını idame ettirmeye çalışıyorlar. Bu kadar karşılaştırmadan sonra asıl konuya dönecek olursak; her insanın derdinin kendine büyük geldiği dünyamızda empati ya da Türkçesi ile duygudaşlığın unutulmasıyla herkes, dünyanın derdini kendinin çektiği düşüncesine kapılıyor. Bilkent gibi zor bir üniversitede okuyan öğrenci de herhangi başka bir okulun öğrencisi de veyahut ev işi yapan bir anne de kendilerinin en sıkıntılı insanlardan olduğunu düşünüyor. Ancak herkesin derdinin kendine büyük geldiğini ve "dert" kavramının da subjektif bir kavram olmasından kaynaklı olarak her insan için onu ne boyutta hissettiğiyle alakalı olarak derdin büyüklüğünün değiştiğini düşünüyorum. İşsiz kaldığı için evinin kirasını ödemekte zorlanan Ali Bey'in mi, babasından çok çekmiş ve belki kalan etkileriyle hala çekmekte olan Esma'nın mı, yoksa Makine öyküsündeki annenin mi derdi daha fazla? Bence benim artık bir Türkçe ödevinden 9'un üstünde alıp alamayacağım meselesi daha büyük bir dert. Herkes bazı sıkıntılardan bahsettiğine ve bunlardan dolayı moralleri bozulduğuna göre, dertlerimiz bir minimuma sahiptir diye düşünüyorum. Yani dertsiz insan yok. Ancak aynı şeyi maksimum için düşünmüyorum. Dertlerimiz bir maksimuma sahip değil her ne kadar minimuma olsa da. Ne kadar problemlerimiz olsa da günümüzde sayıları da artan şehit ailelerinin, yapılan saldırılardan yaralı kurtulanların veyahut dünyanın bilinmedik bir yerinde açlık, susuzluk, yalnızlık gibi her türlü derdi taşıyan insanların hayatlarının yanından bile geçemez bizim dünyamız. En azından bir eve, aileye, arkadaşlara sahibiz (en azından çoğumuz, geri kalan ise bunlardan bir ikisine sahip). Bu dertlerimizin dermanlarını ise çok defa yanlış yerlerde arıyoruz. Kimimiz üniversiteyi çabucak bitirebilme peşinde, kimimiz iyi bir mevkiye gelme, iyi bir sevgili veya eş bulma, çok kısmı da zenginlik peşinde... Peşinde derken, bu hedefledikleri şeylere ulaşınca tasasız bir hayata erişeceklerini düşünüyor insanlar. Oysa zenginlere, yüksek mevkidekilere sorulsa hiç de tasasız olmadıklarını belki de ellerindekilerini kaybetme duygusunun onları daha çok tasalandırdığını söyleyeceklerdir. Bunlar güzel şeylerdir, o başka. Biz burada derdin bitmesi yönünden yaklaştığımız için yine işimize yaramayacaklardır. Ben eleştiriyorum, peki başka bir çözüm önerebiliyor muyum? Ne yazık ki aklıma pek bir şey gelmiyor. Kısa vadeli çözüm olarak alkol alanlar var ki meselelerin ciddiyetini unutturması sebebiyle bir süreliğine faydası olabilir ancak onun da etkisinin geçmesiyle problemlerin kafada daha çok büyüdüğünü söyleyenler var (ben almadığımdan bilmiyorum). Ben daha çok uykuyu tercih ediyorum. Canım bir şeylere sıkıldığında akşamleyin hemen erkenden yatıyorum ve sabah kalktığımda problem hala yerinde duruyorsa bile kafam daha berrak ve çözüm için adım atmaya daha yatkın oluyor. Maalesef gerçekten bir çözümü olmayan bu konuda dertlerimizi kabullenmemiz gerekiyor. Dertlerimizi kabul etmeyi, onlara karşı durabilme bakımından bir güçlülük emaresi olarak da onların varlığını kabul etme bakımından çaresizlik olarak da görmüyorum; sadece hayatın doğal şartlarının bize getirdiği alelade bir kanıksama durumu olmalı bu. Bundan öte bir şey tavsiye edemeyeceğim. Dertlerimizi minimum seviyede yaşayacağımız, her ne kadar inanmasam da çareyi hedeflediğimiz şeylerde arayıp bulduğumuz hayatlara sahip olmamız dileklerimle...