Değişim

Bütün aileyi bir araya getiren bayram sabahı geldiğinde, sohbet sırasında aile büyüklerinin "Nerede o eski bayramlar?" tarzında sitem içeren cümleler kurduğunu işitiriz. Onlara göre kendi gençliklerinde yaşadıkları bayramlar ile şimdikiler arasındaki fark büyüktür. Bizler ise istisnasız her bayram aynı cümleyi duyduğumuz için pek umursamayız onların söylediklerini. Halbuki onları bu cümleyi kurmaya iten durum aynı zamanda üzülmelerine sebep olmaktadır. İşte tam da buna benzer duyguları kendi çocukluğumdaki ile şimdiki çocukların eğlence anlayışlarını kıyasladığım zaman hissediyorum. "Nerede o eski saklambaçlar, istoplar, mahalle maçları, tasolar..." diyorum kendi kendime. Küçükken oturduğum binanın hemen arkasında bir park vardı. Parkın diğer üç tarafı arkadaşlarımın oturduğu binalarla çevriliydi. Binalardan birinin gölgesinin parkın üstüne düşmesiyle dışarı çıkar, hava kararıp eve çağrılıncaya kadar doyasıya oyun oynardık. Daha okula dahi gitmiyorken, parkın içindeki kum alanlarda bir inşaat mühendisine dönüşürdüm. Büyüdükçe eğlence anlayışım değişti ancak ev sahibi hala parktı. Bazen başka mahallelerden çocuklarla mahalle maçı yapmak için parkımızdan dışarı çıkardık. Parkı terk ederdik bir süreliğine ancak gittiğimiz yerlerde de park kültürü hakimdi. Kendi parkımız bizim stadyumumuzdu, deplasmana gidiyorduk sadece. Saklambaç oynarken ebenin yumduğu yerdi park. Bisikletlerimizi sürerken park bizim için bir garajdı, hayal gücümüzün sınırlarını zorlayıp dinazorlardan kaçarken ise bir kaleye dönüşüyordu. Çocukluğunu benimle aynı dönemde yaşayanlar bilir, akşam ezanının okunması demek eve dönüş vakti demektir. Bu kuralın esnetildiği zamanlar da olmuştur elbette. Benim çocukluğumda yaz geceleri mahalle sakinleri parkın etrafındaki çardaklarda oturur çay içer, sohbet ederlerdi. Etrafımızda büyüklerin olması ailelerimizde güven uyandırırdı, bu da eve dönüş saatinde değişime yol açardı. Kimi zaman gece yarısına kadar parkta kalabilirdik. İşte bu zamanlarda keyfimiz ikiye katlanırdı. Şuan hala aynı evde yaşadığımdan perdemi açıp parka baktığım zaman bu durumun tamamen değiştiğini görebiliyorum. Her dışarı bakışımda değişime yeniden tanık oluyorum. Çocukluğumun büyük bölümünü geçirdiğim, yüzlerce anı biriktirdiğim parkın boş olması beni hüzünlendiriyor. Büyüklerimiz eski bayramlardan bahsederken belki yirmi-otuz yıl öncesini kastediyor. Bu kadar uzun bir süre zarfında değişim olması normal karşılanabilir ancak daha on sene önce çocukların en büyük eğlence alanı olan parkların şimdi boş olduğu gerçeğini kabullenmek kolay olmuyor. Mahellemizdeki park da etrafındaki binalar da aynı yerinde duruyor. Binaların içinde yaşayan çocuklar olduğundan da eminim. Peki nasıl oluyor da bu park yıllardır boş kalabiliyor? İşte bu soru üzerine düşünürken aslında parkları boşaltan neslin biz olduğumuzu fark ediyorum. Sahi nasıl ayrılmıştık biz parktan? Bir gün parkta doyasıya eğlenirken ertesi gün parka gitmeyi kesmediğimiz aşikardı. Bu bir süreçti ancak bu süreci hızlandıran bir etken vardı. Hatta bu süreci hızlandırmaktan ziyade bizi parktan koparan bir etkendi bu. Bu etkenin ne olduğunu anlamam çok zaman almadı. En son parka gittiğim zamanı hatırlamaya çalıştım, daha doğrusu parka hangi amaçla gittiğimi. Arkadaşımla parkta buluşup ondan bir oyun diski aldığımı anımsadım. Sonrası ise malum, eve kapanıp aldığım bilgisayar oyununu bitirene kadar parka uğramadım. O günden sonra park sadece arkadaşlarımızla bilgisayar oyunu değiş tokuş etmek için buluştuğumuz bir mekan olmaktan öteye gidemedi. Bilgisayar oyunları doyasıya eğlendiğim parkın yerini almıştı. Çocukluğumun parkta oynayarak geçirebileceğim son dönemlerini evde bilgisayar başında geçirmiştim maalesef. Maalesef diyorum çünkü şimdi en son çıkan oyunları en kaliteli şekilde oynama imkanım var ancak hiçbiri parkta geçirdiğim bir günün tadını vermiyor.