HER ŞEYİN TEMELİNDE YATAN: MUCİZE

Hayat... bize sunduğu her imkanla, yaşattığı her durumda ve olayda mucizeyi gerçekleştiriyor aslında. Yaşamın her detayında mucizeler gizli bir bakıma. İnsanların gündelik mücadelerle haşır neşir olmaktan dolayı unuttuğu bir durum bu. Var olan her şey mucizenin kendisi bana kalırsa. İnsanlar karşılaştıkları bazı durumlara hayretle yaklaşıp onları mucize olarak adlandırıyorlar. Çünkü olabilmesine ihtimal dahi vermedikleri bir durumun gerçekleşmesi söz konusu oluyor. Kimileri ise mucizeye inanmıyor. Her şeyin belli bir mantıkla yürüdüğünü, o mantığın dışına çıkılmadığı için mucize denen kavramın gerçek olamayacağını savunuyorlar. Ama unuttukları bir şey var: zaten o her şeyin yürümesini sağlayan mantık bile belki bir mucize. Düşünsenize, evrenin oluşması, dünyanın var olması, dünyada milyarlarca insanın, hayvanın, bitkinin, kısacası canlının hayat bulması... bunlar mucize değil de nedir? Bir yumurta düşünün mesela. Tavuk onu yumurtluyor ve içinden bir canlı çıkıyor. Bu da yetmiyor, o yumurtalar bizlere besin oluyor. Dünyanın düzeni öyle ilginç, öyle acayip ki... her şey birbirine bağlı mucizeler silsilesi gibi. Bazen düşündükçe hayrete düşmekten alıkoyamıyorum kendimi. Hele de bir kadın olarak beni en çok etkileyen unsurlardan biri ise doğum. Kadınların yavrularını karnında dokuz aydan fazla taşıması ve bir insan dünyaya getirmesi... bir canlıyı bedeninde taşıyor. Onun sayesinde onun içinde beslenip gelişiyor. Onun organlarının içinde başka bir canlının organları oluşuyor. Sonra içinde gelişen canlıyı kucağında buluyor. O canlı, onun bir parçası. Aslında annelerin çocuklarına "parçam" gibi sevgi sözcükleri söylemeleri çok mantıklı. Çünkü her çocuk annesinin parçası sonuçta. Geçenlerde doğduğum günden bugünkü halime kadar olan fotoğraflarıma baktım. Doğduğum anda çekilen fotoğrafıma, dünyaya merhaba dediğim anın ölümsüzleştiği o kareye, bakınca çok etkilendim ve düşündüm... ben şimdiki halime alışkın olduğum için o bebeklik halleri öyle uzak geldi ki bana. Halbuki o bebek benim. Çok garip hissettim kendimi. Sonra biraz daha büyümüş halimin fotoğrafına baktım. İki ya da üç yaşlarımdaki halimdi sanırım. O bebek büyümüştü, gelişmişti, değişmişti. Böyle böyle ilerleyen yıllarda çekilen fotoğraflarıma baktım sırayla. Bedenim değişiyordu her fotoğrafta. Her ne kadar fotoğrafa yansımasa da kişiliğim, düşüncelerim de değişimden payını alıyordu. Geçen her gün, her ay, her yıl değişim basamaklarını çıkıyordum, çıkıyorum ve çıkacağım. İşte... değişim. Benim için anahtar kelime bu. Heraklitos'un meşhur bir sözü vardır: "Değişmeyen tek şey: değişimdir." der. Ne de doğru bir sözdür bu. Değişmek... her şey, herkes her an değişiyor, istesek de, istemesek de. Ben büyümeyi hiç istemezdim mesela, hala da istemiyorum. Ama elimizde değil. Büyüyoruz, değişiyoruz. İşte bu da mucize benim için. Değişim, bir mucizedir. Belki mucize olarak değerlendirilmeyebilir insanlar tarafından ama sonuçta beni etkiliyor değişim. Farklı hissettiriyor ve bunun mucize olduğu kanısına varıyorum. Belki sıradan bir şeydir değişim kimine göre. Ama benim bakış açıma göre, sıradandan öte bir şey bu. Dünyanın, evrenin düzeni de bir mucize daha önce de dediğim gibi. Her şey öyle bir düzende ilerliyor ki, aklın sınırlarını bile zorluyor. Evrendeki, dünyadaki her türlü oluşum insanı hayrete düşürebiliyor. Dünyada denizlerin, kıtaların oluşması mesela... insan eli değmeden, kendiliğinden oluşmuş onlar. Küçükken çok daha ilginç gelirdi bana, şaşırırdım. Tüm bunların ve daha fazlasının mucizenin bir parçası olduğuna inanırım bu yüzden. İnsanların ve diğer canlıların da belli bir düzenle ve sistemle dünyaya gelmesi de olağan bir şeyin ötesindeymiş hissi verir bana. Dolayısıyla yine ve yine mucizenin temelinden doğan bir yığın unsurlardır bunlar benim için. DENİZ ÖĞRETMEN