Kendin Ol

Hiçbirimizin hayatı mükemmel değildir. Öyle ki aramızda nice zorlukla boğuşan insanlar vardır. Sanırım ara ara bunu anımsatacak kitaplar okumak gerek. Jeanette Winterson Normal Olmak Varken Neden Mutlu Olasın adlı denemesinde hayatını samimi bir dille paylaşmış, belki de bazılarımızın gözünü biraz da olsa açmıştır. Fakat hiçbirimiz her şey muazzammış gibi yapmaktan sıkılmıyoruz. Neden? İşte tam da bunlar geçti aklımdan bu kitabın başlığını okuduğumda. Normal olmak varken neden mutlu olasın? Bırakın ağlayalım, hayatı tüm çirkinlikleriyle yansıtalım. Kime bu havamız? Sanırım yaratılış gereği sürekli bir kaygı içerisindeyiz, başkalarının düşüncesini öğrenmek adeta bir fobi haline gelmiş durumda. Oysa hayat dediğimiz toz pembe değildir. Keşke olsa demeye gerek yok, hayat budur. Peki nedir bu 'normal olmak' dediğimiz şey? İnsanlar birbirine benzemez fakat fikrimce herkesin farklı olması asıl normal olandır. Genelgeçer bir 'normal' yoktur. Dünyadaki herkesin aynı olduğunu bir düşünsenize. Sizce de sıkıcı olmaz mıydı? Farklılıkların içinde bütünleşmek varken neden saklanalım? Unutmayalım ki hepimiz aynı yerden geldik, aynı yere gideceğiz ve bu dünyanın çocuklarıyız. Kısacası; farklı olsak da aynı şartlardayız. Duygularınızı vücudunuza, beyninize hapsetmeyin, kendinizi sıkmayın ve bırakın özgür davranın. Mutluyken mutluluğunuzu etrafınızdakilerle paylaşın, fakat üzüntünüzü de saklamaya çalışmayın. Kimseler bizi yadırgayamaz, unutmayın etrafımızda yabancı yok, biz bizeyiz! İnsan tamamıyla özgür bir varlık olmasına rağmen diğer yandan da şu soru gelir akla: kime ve neye göre kendimizi şekillendiriyoruz? Şüphesiz yetiştiğimiz ortam, yetiştirilme tarzımız ve kendi hür fikrimizin arasında gidip geliyoruz. Bizim için normal ve kabul edilir olan toplum için de geçerli midir? Eğer bunların ikisi örtüşürse sorun yaşanmaz, fakat çelişirse birey zorlanır ve 'normal' olmak da aynı şekilde zorlaşır. Toplum denilen o canavar bizi kısıtlar. Unutulan da şudur: Topluma göre normal olmak zorunda değiliz. Kendi evrenimizde kendi düzenimizi kurabilmek fazlasıyla önemlidir. İç dengemizi ve iç huzurumuzu sağladığımızda tüm zorlukları aşmış sayılırız. Zaten insanlar mutlu olmayı değil, huzurlu olmayı amaçlar. Huzur mutluluğu da beraberinde getirir. Kime sorsak, 'her şey yolunda, çok iyiyim bir sıkıntım yok' der. Nasılsın sorusuna tek bir cevap ezberlemişiz ve gerçekten nasıl hissettiğimizi söylemekten korkuyoruz. Bu cevabı verirken de bazen fırtınalar kopar insanın içinde. Bakışlarından anlaşılmayı ister. Oysa 'kötüyüm' diyebilmek çok büyük bir önem taşır. Samimiyetine güvendiğiniz insanları örnek alın. En yakın arkadaşınızı bir düşünün. Hayatı gerçekten mükemmel mi? Eminim değil. Veya başka bir insan. Herkesin hayatında mutlaka bir zorluk mevcuttur. Bu herkeste böyledir, yalnız değiliz, yalnız değilsin. Tekrar soruyorum: Normal olmak varken neden mutlu olasın? Basit bir sorudan daha da ötesi ve saatlerce oturup düşünmeye değer bir soru. Sadece kendimiz olabilmek istiyoruz, içine yerleştirildiğimiz kalıplardan kurtulmayı hedefliyoruz. Hayatın tüm evrelerinde, her karmaşasında kendimizi, özümüzü ve inandığımız doğruları bulmaya devam ediyoruz. Sürekli bir değişim içindeyiz ve bu sebepten dolayı yalandan bir mutluluk senaryolamıyoruz. Fakat dış baskılar bazen bizlere hükmedip ensemize çöküyor. Buna rağmen unutulmamalıdır ki hayatımız bize aittir ve buna istediğimiz şekilde yön vermek yine ve yine kendi elimizdedir. Sanırım kurmak üzere olduğum cümleler herkesin üzerine bir anlam yükleyebileceği türden: Mutlu olmak zorunda değiliz. Etrafına dön de bir bak, var mı tamamıyla mutlu, dertsiz tasasız bir hayat sürdüren? Ben sana göre farklı, kendime göre normal olmak istiyorum. Sen de bana göre farklı, kendine göre ise normal ol.