SON.

Son çarpışma, son savaş... Birazdan her şey bitecek. On yedi yıldır bu anın gelmesini bekledim. Ve şimdi, her şey, sonsuza dek bitecek. "Ya o ölecek ya da ben" demek isterdim ama sonuç belli: ben kazanacağım. Ben, Lord Voldemort, tüm dünyanın adını ağzına almaya korktuğu tek büyücü, bu savaştan canlı çıkacağım, aksi de düşünülemez. Aslında işlerin buraya kadar gelmesi bile garip. O gece, 31 ekim 1981 gecesinde yaptığım tek bir ufak hesaplama hatası işleri buraya kadar getirdi. Kim inanabilirdi ufacık bir bebeğin benim asamdan çıkacak, büyü dünyasının en acımasız ve en güçlü büyüsünden canlı kurtulabileceğine? Yine de ne olduysa oldu ve şimdi buradayız. Ve birazdan, Harry denen o çocuk kendi isteğiyle buraya gelecek, önümde diz çökecek ve o gece nasılsa kurtulduğu o büyüyle ve tek bir asa hareketimle ölümle buluşacak. Yeşil gözlerini aldığı "bulanık" annesinin ve o cüretkar karakterini aldığı aşağılık babasının yanına, aslında ait olduğu yere gidecek. On yedi yıl önce gitmesi gereken yere. O gece ben de ruhumun bir parçasını kaybettim. Yaptığım o ufak hesaplama hatası ruhumdan bir parçayı o çocuğun içine hapsetti. Hayatım boyunca öldürmek istediğim çocuğun içinde benden bir parça yaşıyor ve bu da içimi yakıp geçen öfkeyi daha da arttırıyor. Ne pahasına olursa olsun, o çocuk ölecek. Yıllar boyu çocuk yalanlarla dolduruldu. Bana karşı en büyük silahının içindeki sevgi olduğu söylendi ona. Onun sevebildiği ama benim kimseyi asla sevemeyeceğim ve bu şekilde beni yok edebileceği söylendi. Kimseyi asla sevmeyeceğim doğru. Çünkü sevmek zayıflık. Sevmek bağlanmak demek ve bağlanırsan ölürsün. Bunca yıldır beni ayakta tutan güç belki de bu ve öyle olmaya da devam edecek. Nefret her zaman seviden baskındır. Çocuk buraya gelecek, o inandığı yalanlarıyla bana karşı bir hamle yapmaya kalkışacak ve o an ölmüş olacak. Çünkü her zaman böyle olur. Kimse Lord Voldemort'a karşı gelemez. Kimse Tom Riddle'a karşı gelemez. Tom Riddle. Tom Marvolo Riddle. Eskiden olduğum kişi buydu. Ve ben o kişiyle asla gurur duyamadım. "Muggle" bir baba ve cadı bir annenin zavallı oğlu. Ama o zavallı kişiliği geride bırakalı yıllar oldu. Bana şimdiki adımla seslenmeye korkan kimsenin Tom Riddle'dan haberi yok. Öyle biri aslında hiç olmadı. Başından beri Lord Voldemort olmalıydı. Aslında hep içimdeydi, saklanıyordu, on altı yaşımda ilk cinayetimi işleyene kadar. Belki de en gurur duyduğum cinayetim. Beni dünyanın en korkulan, en büyük büyücüsü Lord Voldemort yapan cinayetim. Büyükbabamın cinayeti. Her şeyin başlangıcı. Benliğimin başlangıcı. O zamandan on yedi yıl önceki geceye kadar her şey mükemmel gitti. Her şey istediğim gibiydi. O geceden sonra on yedi yıllık bir düşüş yaşadım ama şimdi her şey eskisine dönmek üzere. O iğrenç çocuğun, baş düşmanımın, Harry Potter'ın ölümüyle her şey eski görkemine dönecek. Kendisine "seçilmiş çocuk" diyorlar. Ne kadar "seçilmiş" olduğunu, cesedine bakarken herkes görecek. Önümde eğilirken herkes kime hizmet etmesi gerektiğini, etmeyenlerin sonunun nasıl olduğunu, o sonuna kadar güvendikleri hatta bazı aptalların uğurunda canını bile feda ettiği- "seçilmiş" çocuğun başına gelenleri görecek. Ağlayanlar olacak, çığlık atanlar olacak, direnenler olacak. Tüm bunlar bana daha da keyif verecek. Çünkü sonunda hepsi dizlerinin üstünde ve efendilerinin emrinde olacak. Çok az kaldı. Çocuğun titrek adımlarını hissdebiliyorum. Kalbinin birazdan durmak üzere olan atışını duyabiliyorum. Korkuyor. Korkmalı. Belki biraz yalvarır. Yalvarmasını görmek güzel olurdu. Ama sonuç değişmeyecek. Bu ormandan o çocuğun cesedi çıkacak. Benim değil. İşte geldi. Saçları dağılmış, giysileri yırtıklar içinde, gözlüğü kırık. Annesinden aldığı yeşil gözleri son saniyelerinde korkuyla parlıyor. Saniyeler sonra o gözlerdeki tüm ışık sönecek. Şimdi. "Avada Kedavra!" İpek Atalay-21400993