TAVŞAN KAÇ, TAVŞAN KOVALA

Hani insan kendini bir boşlukta, adeta bir hiçlikte süzülüyormuş gibi hisseder de zaman çevresinde donup kalmış gibi oturur ya yerinde, işte öylece oturuyorum yerimde uzun zamandır ben de... Ne yaparsam yapayım doğru hissettirmiyor, içimdeki karanlıklar aydınlıklara çıkmıyor, konuşacakken kelimeler ağzımda düğümlenip içimi kanatıyorlar. En kötüsü de ruh haliniz bu durumdayken hiçbir müdahalede bulunamamakmış, bunu anladım. Hayatın temposu beni çok yormuş olacak, ne kendime ne düşünmeye ne de başka bir şeye mecalim yok son zamanlarda. Sorunun da tam burada olduğunu anlamam fazla zaman almadı, tek gereken Pia Tafdrup'un Bulunduğun Yerde adlı kitabını elime alıp ilk sayfasını çevirmek oldu... İçimde bir şeylere dokundu kitabın her dizesi, özellikle de "Konuşuyorum / Öyleyse dalgalanmaktayım boşlukta." (Tafdrup, 2016, sf. 42) dizelerini okuduğumda dönüp de son birkaç yılıma baktım. Bir alışkanlığım vardır benim, adeta bir hobimmiş gibi her gün düşünmeye zaman ayırırım. On dakika, yarım saat, iki saat... Her gün bir köşeye çekilir yalnızlığım eşliğinde kendi düşüncelerimde yüzerim usul usul. Fakat şöyle dönüp de bir baktığımda son birkaç yılıma, artık bu küçük "hobime" hiç zaman ayırmadığımı fark ettim. Hatta hiçbir hobime zaman ayıramıyor, ayırmıyordum. Okuma yazma bilmiyorken bile şiir yazarmışım mesela ben, annem anlatır hep... Ben söylermişim annem babam dökermiş kağıda. Yıllarca da hep yazdım, her duygumu yazdım, her şeyimi yazdım... Şair değildim, ben de bir şiirdim. Yavaş yavaş eksildim dizelerimden, bıraktım yazmayı. Sadece konuşuyordum. Annemle, babamla, arkadaşımla, mağazadaki görevliyle, okuldaki güvenlik görevlisiyle, apartmanın kapıcısıyla... Hep konuşuyordum, hiç düşünmüyordum. O yüzden de dalgalanıyordum boşlukta işte, tabir yerindeyse... Düşünmüyordum, düşünemiyordum, kendimden korkuyordum. Düşünürsem tüm olumsuzluklar somutlaşacaktı sanki, öyle hissediyordum. Oysa düşüncelerime zaman ayırmayarak kendimden uzaklaşmıştım, korktuğumdan daha da karman çorman bir hal almıştı her şey, hayatın telaşı en çok beni terletiyordu sanki. Mutluluklarım akıp giderken acılarım daha bir acıydı, daha bir batıyorlardı artık. Lafın kısası şu ki artık kendimde kayboluyordum, bunu fark ettim. Hem kendimde kayboluyor hem de kendime çıkan yolu bulamıyordum... Tam bu sırada karşılaştım kara trenimi rayına koyan dizelerle. "Ve şu anda uzaklaşacaksam eğer / Kendimden / Gecenin sessizliği gerekli bana / Hemen şimdi bu gece." (Tafdrup, 2016, sf. 16) diyordu Tafdrup. Buydu işte ihtiyacım olan, kendimle baş başa kalmalıydım. Yıkık dökük bir evliliği kurtarıyormuşçasına uğraşmalıydım kendimi anlamakla. Son zamanlarım hep koşuşturmayla geçmişti. Okulum, yarı zamanlı işim, hasta bakıcılığını yaptığım anneannem derken oturup soluklanamamıştım bile. Arta kalan zamanlarımda ise ya arkadaşlarımlaydım ya sevgilimleydim, ama asla kendimle değildim... Tafdrup ne yapmam gerektiğini söylediği gibi mükemmel bir mekan da vermişti bana. Gecenin sessizliği... Hatta nasıl olacağını da söylemişti "Yürüyerek kat et yolun / Geri kalan kısmını / Ve dans etmeyi dene / Merdivene gelince / Adını yazarak kuma / Yaralanmaz kıl kendini." (Tafdrup, 2016, sf. 17) dizeleriyle. O an daha da iyi gördüm ki ihtiyacım olan sürekli koşmayı bırakıp yürümekti artık, biraz dans etmekti, vücudumu hayatın doludizgin akışına değil de müziğin usul harmonisine bırakıp biraz rahatlamaktı. Gecenin sessizliği en güzel müzik olacaktı benim için, sonunda kendimle baş başa kalacaktım. Kaldım da... Yüzleştim sonunda kendimle. Düşüncelerimi ayıkladım, acılarımla barıştım, mutluluklarımla dans ettim. Sonuç ise Tafdrup'un bir başka şiiri gibi oldu. "Hiçbir şey duyumsamamak ya da yaşamak / İçimdeki acıların güneşiyle / Fark etmek / Yaşamın bıçak ucuyla çizildiğini / Kandaki tuzdan beslenen o ateşi fark etmek." (Tafdrup, 2016, sf. 123) dizeleri tokat gibi çarptı sanki suratıma. Fark etmiştim ateşin sudan farkını, fark etmiştim acıların da insanın bir parçası olduğunu, fark etmiştim kendimden kaçtıkça kendime çıkacağımı... Kaçtığım ne varsa ben kaçtıkça büyümüşlerdi, ama artık kaçmayacaktım. Koşmayacaktım. Yürüyecektim, dans edecektim, süzülecektim ama boşlukta kalmayacaktım, tıpkı bir Pia Tafdrup şiiri gibi yaşayacaktım hayatı. Öylesine sade, öylesine derin, öylesine dinlendirici, öylesine gerçek... Beste YAZICI