Ada Kahvesinin Sıcaklığı

Kağıt kokusunun yanında gelen ada esintileri... Sağ tarafta eğimli ve yamuk asfalt yol, üstümüzde kara lekeleriyle birlikte uçsuz bucaksız masmavi gökyüzü ve önümüzde meltemin asıl sahibi, adanın güzelliği ve ekmek teknesi şeffaf deniz. Adalarda hiç bulunmamış biri için bile, benim gibi, bu manzarayı kağıt aralarından çıkartıp zihne yerleştirmek o kadar zor değil. Manzarayla birlikte düşünce sarayımıza davetli olan adalılar da yok değil. Çimleri söktüren mühendisten tutun da balıkçı Apostol Efendi'ye kadar hepsi sarayda yerlerini almaktalar. Aynı anda hem en az bizim kadar canlılar hem de bir mevsim kadar geçiciler. Yaz, içimizi ısıtan, gerek mecazen gerekse gerçek anlamda ruhumuzu en derinlerinden ısıtmasından dolayı, samimi, neşeli bir kadın gibidir. Kış ise onun tam tersi özelliklere sahip huysuz, neşesiz, soğuk ve hüzünlü ikiz kardeşi gibi hissettirir. Kalp için zor değildir hangisi için atacağını seçmek. Canlılığı için mi yoksa kışın hüznünden korktuğumuz için midir bilinmez çoğunluğumuzun kalbi düşünmeden yazı seçer. Oysaki kışın, bakılması bilindiğinde benzersiz bir güzelliği olduğu aklımıza bile gelmez. Büyük bir önyargıyla ondan kaçmak için elimizden geleni yapmaktan kendimizi alamayız. Sait Faik ise yaz yerine kışa aşık olan nadir insanlardan birisidir. Adanın sessizliği için sever kışı ve de kuşların gelişi için. Benim gibi birçok insan ise yaz veya kış aşkını hiç düşünmemiştir bile. Kuşları da bilmez, yazlıkçılar el ayak çekince oluşan o sessizliği de. Oysa bazen durup sadece gökyüzüne bakmak gerekir. Kuşları görmek için mesela. Ya da belki sadece yıldızların ışığını üzerinde hissetmek için. Doğanın bize sunduğu karşılıksız güzellikleri böylesine içten duyumsayanlar fark etmeseler bile en mutlu insanlardır. Günümüzde git gide her şeyin karşılıklı olduğu gerçeğinin yanında doğanın bize hala aynı içtenlikle karşılıksız olarak bir şeyler sunması kadar güzel bir şey var mıdır? İnsanların ise bunun karşılığı olarak tıpkı şımarık bir çocuk gibi doğa anasının sunduğu her şeye rağmen yetinmeyip daha fazlasını istemesi ne kadar üzücüdür. Modernleşmek diye adlandırdıkları bir ütopik hayalin peşinden koşup dururken yaptıklarını, verdikleri zararları hiç fark etmeden yaşayıp durur insanoğlu. Geçmişten ders almayı öğrenmek yerine unutmayı tercih edip bunu daha da yaygınlaştırır. Bundan dolayıdır ki artan bir bencillikle yaşayan bu kadar çok insan arasında gökyüzünü gören nadir insanlar yavaş yavaş azalıyor. Tıpkı kışın ada boşalınca ufacık kahveyi dolduran o az ama sıcacık insan topluluğu gibi. Günden güne daha azı o sıcaklığın bir parçası oluyor. Keşke kitapta hayat bulan balıkçılar gibi olabilsek. Hayatını süslemek uğruna ordan oraya koşmak yerine sahip olduklarıyla yetinen, sabah güneşten erken uyanıp onu selamlamayı es geçmeyen, denizin ferah kokusu ve hafif hafif esen meltemin iç titreten esintisiyle yaşadığını iliklerinde hissedip bununla mutlu olan o balıkçılar olabilsek. Yüreklerinde hırs kırıntısından eser olmaz onların. Hayattan tek istekleri belki de ömürleri boyunca en yakınları olan birlikte yaşlandıkları yılların dostu olan ağları ile gömülmek. İçten severler denizi, İstanbul'un suyunu. Olabilecek en derinden... Söylemezler veyahut yazmazlar ama sanki denizden kısa bir süre dahi uzak kalsalar ölürlermiş gibi yaşarlar. Bir parçaları denize aittir adeta. Dışardan bakılınca oldukça sıradan, olabilecek en basit hayat olsa bile yeniçağın modern insanlarının fark etmeseler de asıl ihtiyaç duydukları bu olsa gerek. Hevesler peşinde yarış atı olmak yerine içtenliği, dostluğu ve daha birçok unutulan ve özlenen eski duyguyu barındıran ada insanı olmak, hala kahvenin sıcaklığını besleyen ruhlardan biri olmak gerek. Tıpkı balıkçılar gibi...