Yedi Tanrı Tek İnsan

Yedi köşeli masalarının her ucunda biri oturmuştu, yarattıklarıyla övünüyorlardı. Her ne kadar anlam veremedikleri ve onlardan utandıkları zamanlar olsa da, kıyameti Valyria'dan başka bir yere göstermemişlerdi henüz. Yedi her şeyi kabullenebilirdi fakat Valyria çok ileri gitmişti. O halkın kendini tanrı olarak görmeye başlaması ne kadar da sefildi! Yedi, uzun görüşmelerinin ardından Valyria'yı yerle bir etmişlerdi. Bunun ardından insanların kurduğu yeni medeniyetleri izlemekle zaman geçiriyorlardı. Kral Toprakları'nı seviyorlardı. Her birinin kuşkuları vardı fakat birbirlerine bunu göstermek istemiyorlar, yedi köşeli masada olanları sessizce izliyorlardı. Sessizliği ölen köylü bir kadının ruhu bozmuştu, tanrıların huzuruna çıkmak üzereydi. Baba masanın başındaydı. Köylüyle ilgilenmiyordu bile, ölümlüye göz ucuyla baktıktan sonra kendi düşüncelerine gömüldü. Nerede hata yaptığını anlayamıyordu. Yarattıkları, onu adaletin merkezi olarak görüyorlardı. Doğruydu bu, hatta dünyadaki adaletin onun tarafından yaratılmış olması onu sorumlu da yapıyordu. Bu sorumluluğun gücü altında eziliyordu, yedi köşeli masanın her neresine bakarsa baksın 'adalet'ten eser göremiyordu. İnsanlar adaletin ne olduğunu unutmuşlardı sanki. Herkes birbirine kin besliyordu sadece, kişisel çıkarlar her şeyin önündeydi ölümlüler için. Terazisine bakarken, adaletten geriye kalmış olan tek şeyin belki de bu kadim araç olduğunu düşünüyordu. Gelen ışıltının teraziden yansıdığını düşünmüştü fakat yanılmıştı. Işıltı, bu köylünün hayatındaki adil olduğu anları temsil ediyordu. Devasa karanlığın içindeki küçük bir mum ışığıydı sanki. Adaletinin bu kadar az olsa da temsil edildiğini görünce hem üzüldü, hem sevindi. Sakalını sıvazladı. Yarattıklarını sevemiyordu, adil olmayışları onların suçuydu. Anne, köylüye gülümsüyordu. En azından gülümseyebildiğine inandırıyordu kendini. Köylünün korktuğunu hissedebiliyordu, merhametini ve şefkatini göstermesi için yalvaran bu köylüyü önemsemiyordu neredeyse. Aklı farklı yerlerdeydi. Onun tarafında da sadece boşluk vardı; Sandor Clegane'in kasabın çocuğunu atıyla ezdiği anı unutamıyordu. Garipti bu ama aklından çıkmıyordu işte. Kendini daha önce bu kadar rezil hissettiği olmamıştı sanki. Çocuğun merhamet çığlıkları kulaklarında çınlarken, Clegane'in devasa gücüne karşı bir şey yapamamış, belki de yapmamış olması kalbini yaralıyordu. Çığlıkların arasından şefkatin belli belirsiz sesini duydu, köylünün çocuğuna karşı merhameti ve şefkatinin sesiydi bu. Öylesine güçsüzdü ki, Anne kendinden utanmakla yetinebildi sadece. Ölümlünün yüzüne bakamıyordu şimdi, gülümseyerek yere bakıyordu; büyük sessizliğinin derinliklerine. İnsanların nasıl bu kadar merhametsiz olduğunu anlayamıyordu, onlara şefkat gösteremiyordu. Savaşçı, köylü kadına cesaret vermeye çalışıyordu. Ona hiçbir şey olmayacağına dair güvence veriyordu, vermek istiyordu. Eğer kendisinin de bir ruhu varsa, o ruhun ikiye bölündüğünü hissediyordu. Cesaretin dokunuşunu, zaferin sertliğini hissedemiyordu bazen. Yaradılışın başından beri, bu ölümlüler cesaret ve zafer için ona dua ediyorlardı. Cesaret konusunda sorun çekmiyordu. Her insana verebileceği cesaret mutlaka vardı. Asıl sorun zaferdeydi. Savaş çıktığı an, zaferin tek bir Ergen 2 yere gideceğini biliyordu. Diğer insanlar ise zaferin tadını alamayarak cesaretlerini de yitiriyorlardı. Kendini yalnız hissediyordu. İnsanların cesaretinin rüzgarını hissedemiyordu derisinde. İnsanlara zafer ya da yenilgi vermeyi sevmiyordu bu yüzden. O küçük yaratıklar en ufak bir zorluk karşısında cesaretlerini yitiriyorlardı. Az da olsa esen rüzgar da yitiveriyordu hemen. Dünyanın dört bir yanından gelen duaların içinde boğuluyordu sanki. Bakire ürkmüş görünen kadının masumiyetine hayran kalmıştı. Fakat her köylü kadın gibi, o da bakireliğini koruyamamıştı savaşlar sırasında. Suçlamak istiyordu Anne'yi, Baba'yı ve Savaşçı'yı. Fakat o da kendisiyle çelişiyordu. Başkalarını suçlayan ve onlara kin besleyen biri nasıl masumiyetin sembolü olabilirdi ki? Şu ölümlünün bile masumiyetinin bahar çiçekleri gibi kokusunu hissedebiliyordu. Kafasını bir anlığına bile olsa masaya indirdiğinde, çürümüş bir etin kokusuyla karşılaştı Bakire. Masadan iğrenmişti, ne zamandır bu kokuyu fark etmemişti ki? Dehşete kapıldı. Diğer tanrıları suçlarken kendi hatasını göremediğini fark etti. Yıllar içinde, bu köylü kadının aksine, dünyada masumiyet kalmamıştı. Herkes suçluydu ve birbirini suçluyordu. Midesi bulanıyordu, diğerlerine belli etmemeye çalışarak köylüye gülümsedi. Yaşlı Bilge her şeyin farkındaydı. Farkında olanın sadece kendisi olmadığını da biliyordu fakat sustu. Yıllardır susuyordu zaten. Masadaki zihinler bilgeliği bir kenarı fırlatmıştı. Arada bir gelen dualar dışında, kendilerine 'üstat' diyen bilgeliğin sembolleri bile kirlenmişti. Bilgeliğin ışığını, çıkarlarla ve öznellikle karartıyorlardı. Elindeki fenerine baktı ve hayıflandı. Feneri de onun gibi yaşlı ve cansızdı. Saf bilgeliğin önemi yıllar önce kaybolmuştu; fenerinin ışığı da bu yıllar içinde iyice zayıflamıştı. Köylü kadına şöyle bir baktıktan sonra fenerini izlemeye geri döndü. Bu ruhu bile aydınlatacak gücü bulamıyordu kendinde. Demirci, köylüyü takdir ediyordu. Hayatının sonuna kadar gelebilmişti bu köylü, hayatı boyunca çalışarak, onun ruhundaki çalışkanlığın tadını alabiliyordu, ahududu gibiydi. Mutluydu, masadan gelen çürük yumurta tadından sonra bu kadar güçlü güzel bir tadın keyfini sürdürmeye devam etmek istiyordu. Bu kısa anı değerlendirmeliydi çünkü masaya her dönüşünde, insanların içten içe çalışmadan, entrikalarla işlerini halletmeye çalıştığını görüyordu. Dünyanın yarısı sürekli tembelliğe ve işleri başkasına yaptırmaya meyilliydi, yapanlar ise maymun iştahlıydı: çoğu iş yarım kalıyordu. Onları zorlayan tek şey tehditler ve korkuydu, üstlerinden gelen emir olmasa Demirci'ye işin bitmesi için dua bile etmezlerdi. Azmin hoş kokusu olmadan tatların hiçbir anlamı yoktu onun için. Yabancı ise gülüyordu. Yaşlı Bilge'nin onu fark ettiğini biliyordu fakat diğer beş tanrı o kadar acizdi ki. Hepsi kendini tek 'tanrı' olarak görüyordu, kendisine dua edilmesini istiyorlardı ve kahraman tanrı olarak iyiliğin sürekli devam edeceğini sanıyorlardı. Köylüye baktı ve onda tek bir şey gördü: insanı, yani yedi tanrının birleşimini. Diğerlerinin aksine, dünyada dengenin olması gerektiğini biliyordu Yabancı. İnsanın acizliğini ve masallardaki gibi tamamen iyi veya kötü olamayacağını biliyordu. Gülümsemesi artıyordu fakat diğerleri o kadar dağılmıştı ki onu fark etmiyorlardı, insanların fark etmediği gibi. Kendisine en son ne zaman dua edildiğini bile hatırlayamıyordu Yabancı. Kimse onu görmezdi, varlığını fark etmezdi. İşin en ilginç yanı da, insanı insan yapan tüm unsurları Yabancı'nın birleştirdiğini de bilmezlerdi. Aslında Yabancı, diğer tüm tanrılardan daha tanıdıktı insanlar için. O kahraman değildi belki ama diğerlerinin 'kahramansı' çaresizliklerini görüyordu, yerinden memnundu. Diğerlerinin anlayamadığı 'insan'ın ruhunu kabul etti, tüm eksikleriyle ve güçlü yanlarıyla. İnsanı insan Ergen 3 olduğu için sevdi ve köylü kadını eski bir dostuymuş gibi karşıladı, her ne kadar kendisine bir kez dua etmemiş olsa bile.