YUKARI DÜŞÜŞ

Gezmeyi, dolaşmayı, yeni yerler keşfetmeyi çok seven bir insanım. Bu yüzden internetten pek çok seyahat blogu okurum, sosyal medyalardan pek çok fotoğrafçıyı takip ederim. Kim, nerede, ne gibi fotoğraflar çekmiş bakarım ve bu aktiviteden de zevk alırım. Bu fotoğrafla da bu şekilde karşılaştım. Günlük bir alışkanlık haline getirdiğim bloglarımı okurken ilk başta dikkatimi çok fazla çekmese de ilgimi çeken başka bir yazının linkine ulaşmak için sayfanın başına dönmeye çalışırken kendini bana belli etti. 2 Normalde bir fotoğraftan bu kadar etkileneceğimi hiç düşünmezdim. Sanatçının yeteneğinden midir yoksa ortamın güzelliğinden mi bilmiyorum ama Allard Schager'in çektiği bu fotoğraf bende bu duyguları bırakan nadir eserlerden biri oldu. İlk başta ilgimi çekmeme sebebi sıradan bir merdiven gibi gözükmesi sanırım. Gün içinde katlar arası bağlantıyı sağlamaktan başka bir işlevi olmayan, inip çıkarken üzerine kafa yormadığımız, sorgulamadığımız hatta çoğu zaman çıkarken nefes nefese kaldığımız, "Bir asansör yapamamışlar mı?" dedirten bir yapı ne de olsa merdiven. Evet kabul ediyorum, her gün kullandığımız o mermer ya da ahşap kaplamalı merdivenlere benzemiyor hatta bariz olarak onlardan çok daha uzun ve tehlikeli ama merdiven merdivendir diyerek çoğu kişinin bu fotoğrafın arkasında ki güzelliği kaçırdığına inanıyorum. Allard Schager, bu fotoğrafı ünlü Fransız imparatoru Napolyon'un doğduğu Akdenizdeki Korsika Adası'nda çekmiş. Kral Aragon'un Merdivenleri imiş bu eşsiz görünüme sahip yapının adı. Efsanelere göre uçurumun kenarında olan bu yürek hoplatıcı yol, yolun sonundaki kaleye ulaşmak için bir gecede oyulmuş. Fotoğrafın bence en ilgi çekici yanı onlarca kere bakmama rağmen hala aşağı doğru inen bir merdiven mi yoksa yukarı çıkan bir merdiven mi olduğuna karar verememem. Normalde göz illüzyonlarını hemen fark eden bir insan olsam da bu merdiven kendini bana çok düşündürttü. Bir baktığımda aşağı iniyormuş gibi hissettiğim bu merdiven, bir sonraki bakışımda tam tersine, yukarı çıkıyormuş gibi hissettirdi. Hayatı anımsattı bana Kral Aragon'un Merdivenleri. Bir işe başladığımızda ya da biriyle tanıştığımızda, kısaca genellemek gerekirse hayatımızda bir gelişme olduğunda hep sıfır noktasından başlarız. Yaptığımız hareketler, söylediğimiz sözler, aldığımız kararlar, vazgeçtiğimiz ya da kabul ettiğimiz teklifler ve daha pek çok unsur ya ileri götürür bizi hayatımızı kolaylaştırır, olumlu sonuçlar doğurur ya da aşağı çeker gerisin geri. Yanında karmaşalar getirir, problemler hiç eksik olmaz, en basitinden stresten sağa sola saldırmaya başlar, incir çekirdeğini doldurmayacak sebeplerden kavgalar, sorunlar yaratırız kendimize. Aslında düşünüyorum da aşağı inerken aşağı indiğini ya da yukarı çıkarken yukarı çıktığını hissetmek, kişi 3 için daha iyi aslında. Net çünkü. Aşağı inerken sorunların geleceği ya da yukarı çıkarken omuzlarımızın hafifleyeceği belli. En kötüsü aslında aşağı inerken yukarı çıktığını sanmak. Tersi durum hoş. Aşağı indiğini sanarken yukarı çıkmak insana fazladan mutluluk getirir. Kışı beklerken yaz çıkmasıdır karşısına insanın bir nevi. Nadir de olsa gelir insanın başına, yüzünü güldürür. Halbuki diğer durum yani düşüşteyken yukarıya çıktığını sanmak çok yaygındır günümüzde. Her an her köşe başından, insanı bu konuma düşürebilecek bir olay gerçekleşebilir. Olayların, kişilerin büyüsüne kapılabilir, o büyüyle kanatlanabilir, semaya uçmamız gerekirken aniden, hiç fark etmeden yere çakılabiliriz. Kendimi birkaç kez fotoğrafçının yerine koydum. Belki de böyle bir fotoğraf çekeceğini tahmin etmemişti hiç. Belki amacı sadece gezip gördüğü yerleri takipçileri için fotoğraflamaktı. İster mükemmel bir zamanlama deyin, ister ışığın geliş açısı, isterseniz fotoğrafçının bulunduğu konuma yükleyin merdivenlerde oluşan belirsizliği. Sonuç olarak Allard Schager benim gözümde tarihi bir merdivenin fotoğrafını çekmekten çok daha fazla anlam yüklemiş eserine. İnişiyle, çıkışıyla, belirsizliğiyle, tehlikesiyle, heyecan vericiliğiyle hayatı anlatmayı başarmış bence.