Gaynor, Alfred. Murder Beach

Her insanın dünyadaki süresi kısıtlıdır. Bazısının bu dünyadaki zamanı çoktan dolmuştur, eceli geldiğinde sevdiklerine veda edip çekip gider. Bazıları ise kum saatindeki süreyi doldurmadan hayata gözünü yumar. Eceli gelmeden hayata veda eden insanların durumunda iki seçenek vardır ; ya kazaya kurban gitmiştir, misal karşıdan karşıya geçerken hızla gelen bir araba gözünüzü açamama sebebi olabilir ya da inşaattan düşen bir tuğla da hayatınıza son verebilir ya da kendince belli nedenleri olan insanlar tarafından ölümün kapısına doğru uğurlanmışlardır. Bu nedenler insanların yedi büyük günah olarak tanımladığı: Kıskançlık, şehvet, oburluluk, aç gözlülük, kibir, öfke ve tembelliktir. Anlık öfkeye yenilme, aç gözlülük yüzünden etrafındakilere ihanet etme ya da kıskançlıktan sevilen insanın yüzüne kezzap atılması görülmemiş şeyler değildir. Bunları yapabilen insanların cinayet gibi bir yola baş vurması da çok garip gelmiyor insana. İşte bu yüzden de insanın en büyük düşmanı gene kendisidir. Yukarıdaki resim seri katil Alfred Gaynor tarafından çizilmiştir. Kendisi on tane masum kadının kanını eline bulaştırmış. Kokain denen illet tarafından Alfred'e tanıştırılan bu insanların sonu hep toprak altı olmuş. Yukarda bahsettiğim anlık öfke, hırs, oburluluk yüzünden canına kıymış insanların. Mahkemeye göre kurbanları onu aşıyor ama savcılığın kanıtlayabildiği ve hukuki işlem başlatabildiği sadece on cinayet var. İlk başta her katil gibi ısrarla iddaları reddeden bu insan müsvettesi en sonunda kibirli bir biçimde yaptıklarını kabul etmiş. Bu katil yukarıda gördüğünüz bu resimi içerdeyken çiziyor ve bununla hak etmediği ününü kazanıyor. Nitekim biz sanılandan da kolay bir avız. Her gün selam verdiği taksi şoförü, elinden bırakmadığı sigara, yanlış vurulan bir iğne ölmemize yol açabilir. Alemdeki en akıllı varlıklar olduğumuz için kendimize güvenimiz tam, ama bizi de avlayanlar var. Bazıları anlık bir celalle yapıyor yaptığını, bazıları ise sadece haz almak için avlıyor kendi ırkını. Haz almak için yapanlara kısaca 1 "sosyopat" deniyor. Bu insanlar hastalıklı insanlar, iki eliyle aldığı can kendini tanrı gibi hissettiriyor. Kimin yaşıyacağına ve kimin öleceğine o karar veriyor. Diğer insan türüyse de biraz önce bahsettiğim yedi günah yüzünden yapar her ne yaptıysa. Gene biraz önceki konuya değinmek istiyorum. Kimse mi bilmiyor ne kadar kolay öldürülebiliceğimizi? Yoksa görmezden mi geliniyor... Hiç düşünmediniz mi karşımdaki insanı nasıl öldürebilirim diye? Misal her gün, "Bir şey alsın da ben de ondan alayım" diye bekleyen arkadaşlarınız yok mu hiç? Her gün yaptığınız gibi bir abur cubur alırsınız ve ona uzatırsınız. Çok zor değil, değil mi? Unutmadan alınan abur cuburun da zehirlenmesi lazım. Bunu yapmak çok mu zor tartışılır... Bir deneyimim olduğundan değil ama birini öldürmek zeka ve yaratıcılık gereken bir şey. Sonunun ne olacağı önemli değilse, kaybedilcek bir şey yoksa ve amacımız sadece o insanı öldürmekse bir sürü yolu var bunun. Ancak istenilen şey yapılanın bulunmaması ise, o kısımda biraz aklımızı kullanmamız gerekebilir. Aklını kullanıp da böyle işlere kalkışanlara örnek vermek gerekirse seri katillerden yana oyumu kullanırım. Bu insanlar aptal değiller, hatta maskeleri toplumdaki birkaç düzgün insana benziyor. Aydın insanlar bu kişiler, üniversite okumuşlar, belki bir aileleri var, iş arkadaşlarına sorsanız en çok sevilen elemanlardan biri. Ted Bunny gibi biri, gündüz mükemmel bir insan, yakışıklı bir yüz, kibar bir kişilik. Gece ise avını yakalayıp öldüren bir avcı. Kendi bile ne kadar insanı öldürdüğünü bilmiyor. On yıllık inkar sürecinin ardından en sonunda kabul ediyor tabii, ama bu gelişme ölenleri geri getiremeyecek ya da ailelerin yüreğine su serpmeyecek. Bir sürü seri katil var maskesiyle kendi arasında gidip gelen, hem zeki hem cani. Tarihte de örnekleri var, kadın erkek fark etmiyor. Benim iki tane favorim var; birisi Albert Fisher diğeri de Vampir Kontess diye bilinen Elizabeth Bathory. Bu iki kişi, göründüğü gibi olmayan insanlara örnek. Albert misal, Ted gibi gündüz sevimli yaşlı bir beyefendi. Çocuğunuzu bırakıp işe gidebileceğiniz türden bir güven veriyor insana yaşı. Halbuki kimse bilmiyor çocuk bu adama emanet edilirse ne olacağını. Anlatmak istediğime gelirsek, iyi giyiniyor, kibar bir insana benziyor ya da güvenilir bir tipi var diyerek ön yargıyla insanalra güvenmemeliyiz. "Bir kitap kapağına göre yargılanmaz" lafı iki taraf içinde geçerli. İnsanın en büyük düşmanı gene insan sonuçta. Küçük dünyevi zevklerden dolayı birbirmizi kırıyoruz, kavga ediyoruz, şiddete başvuruyoruz ve bize karşı çıkan sesleri susturmak için elimizden geleni yapıyoruz. Birkaç insan bunu parayla hallediyor, birkaçı zekasıyla, birkaçı ise kendi adaletini uyguluyor. 2