Kaderini Seç!

Hiç yapmak istemediğimiz bir şeyi, yapmak zorunda kaldığımızı düşünüp içimizi rahatlatmak için buna yazgı demiş miyizdir? Belki de Kırmızı Saçlı Kadın da baş karakter olan Cem'in yaptığı gibi, en yakınımız olarak gördüğümüz birini kendi yazdığımız kaderine terk etmişizdir ya da karşılaştığımız her şeyin sonunu tek bir kadere bağlamışızdır. Peki gerçekte kader neydi? Bizim için yazılan hayatı mı yaşamak yoksa o yazgıyı değiştirmek için elimizden geleni yapmak mı? Birimize kader diye sorulsa hepimizin kötümser olarak verebileceği cevaplar ortaya çıkar oldu. Aslında her ne kadar kabul etmesek bile ister istemez kaderimizi kendimiz çiziyoruz. Tabii ki çizdiğimiz kaderimizin sonuçlarından her zaman mutlu olamıyoruz. Tekrar başa sarıp sıkılmadan, usanmadan yeniden yazgı diyebiliyoruz. Peki neden her yaptığımız işin sonunda bir şeylerin iyi gitmesini sağlamak yerine- sırf vicdanımızı rahatlatmak için "Kaderimiz böyleymiş..." diyebiliyoruz? İnsanoğlu kader kelimesinin anlamını öğrendiğinden beri, bir şeyler için çabalamayı bırakır oldu. Bu sadece çabalamaktan kaçmak için değil de biraz daha insanların her şeyin güzel olarak önlerine sunulmasını beklemelerinden oldu. Bir şeyin sonucunu beklerken büyük ümitler besleyip sonra olmayınca o hayal kırıklıklarını kader kelimesinin arkasına saklıyoruz. Mesela basit bir şekilde, biriyle tanışıyoruz sonra onu tanımaya başlıyoruz. Tanımaya başladıkça onu gerçekten sevdiğimizi düşünüyoruz ama sonra bir şekilde karşımızdaki küçücük bir kelime veya bakış ile düşüncelerimizi değiştirebiliyor. Sonra birden o insanı hiç tanımamış gibi davranıyoruz. En sonunda, biri sorduğunda cevap olarak "Kader ya!" diyebiliyoruz. Aslında yazgı kelimesini en çok cevaplamak istemediğimiz sorulara yanıt olarak kullanır olduk. Bir nevi kaçış noktamız oldu. Artık kaderimize boyun eğmek yerine, başımızı birazcık olsa kaldırıp, yolunda gitmeyen bir şeyi yoluna sokmak için elimizden geleni yapmaya çalışmalıyız. Belki de bu sayede, hem kendimize hem de çevremize olan güvenimiz artacaktır. Bir işe başlamadan önce "Kaderimiz neyse o!" demek yerine "Kaderimizden de iyisi olsun!" demek çok daha akıllıca olur. İnsan beyni dürtüler sayesinde harekete geçer. Eğer biz daha en başında beynimize "Bu işten zaten umutsuzum artık ne olursa olsun!" komutunu yollarsak beynimiz en kötü şeyi bile kabullenebilir. Oysa biz istersek - hiç birine kader demeden- bütün komutları kendimiz yazıp, kendimiz yönetebiliriz. Böylelikle kötü bir sonuç aldığımızda, bunu kabullenmek yerine, azimle kötü sonucu değiştirmek için elimizden geleni yapabiliriz. Bu bizi her zaman daha iyisine ulaştırmaz belki de ama kötü olan her şeye 'yazgı' demekten vazgeçirebilir. Bizi kural edindiğimiz şeylerden kurtarıp, kendimizi bulmamızı, kendi dünyamızı yaratmamızı sağlayabilir. Mesela biz bir iş başvurusu yaptığımızda ve sonucunda red edildiğimizde kendimizi bu durumu kabullenmiş şekilde buluruz. Oysaki biz bunun üstüne düşmeli ve eğer o işi gerçekten istiyorsak elde etmek için elimizden geleni yapmalıyız. Yani kendi yarattığımız, kendi istediğimiz yolda ilerlersek eğer, sonunda üzülsek bile elimizden geleni yaptığımızı düşünüp, kendimizi çok daha iyi hissedebiliriz. Aslında insani yapımız kabullenmek istemediği şeyleri yazgı olarak algılayıp bunun üstünde çokta fazla etki yaratamayacağını düşünüyor. Oysaki hayatımız çocukken oynadığımız uzaktan kumandalı oyunlara benziyor. Eğer kumanda bizdeyse istediğimiz şekilde oyunu yönlendirebiliriz. Bazen ilk deneyişimizde yenilip, pes edebiliriz. Tıpkı ilk karşılaştığımız zorluğa kader deyip geçmemiz gibi. Şimdi kendimize yeni bir oyun açıp, kendi karakterimizi kendi istediğimiz gibi oluşturabiliriz. Hiçbir şey için geç kalmış sayılmayız. Daha önce yazgı dediğimiz, hiç üstüne gitmediğimiz bir konunun içimizde ukde kalmasına izin vermeden, onu değiştirmek için tekrar tekrar üstüne gitmeliyiz. Bu sayede kendi benliğimizle verdiğimiz bütün karar ve çabalar, bizi kader dürtüsünün yerine tatmin etmeye yetip de artacaktır!