İnsan Yalnız Olmamalı

"Korkunun kayıtsızlığa, acının yoğun bir sıvıya ve anıların birbirine dönüştüğü bir sınırdaydık."(37) "Yalnızlık" olgusunu kitabı okumadan önce de birçok kez düşünmüş olmama rağmen, Sevgili Yalnızlık'ı okuduktan sonra aklımda gündelik ilişkilerimin durumu ve insanlarla kurduğum ilişkinin niteliği hakkında birkaç soru belirdi. Sayfaları ardı ardına çevirdikçe o hikayelerde kendimi buldum, onlar hakkında derin düşüncelere daldım. Bazıları neredeyse benden bahsediyor; bazıları ise günümüz toplumunun kanayan yaralarına tuz basıp onları acımasızca eleştiriyordu. Öncelikle kitabı okurken aklıma takılan ilk soru şuydu: "Yalnızlığın sebebi olan, ya da ona bahane edilen, onca engel günümüzün çeşitli imkanları ve gelişmiş teknolojileri sayesinde aşılmışken neden insanlar halen yalnızlık nedeniyle acı çekiyor, niye hala en çok şikayet ettikleri konulardan biri yalnızlık oluyor? Zihnimin karşıma direkt olarak çıkardığı ilk cevap, gelişen teknoloji nedeniyle artan asosyallik ve bu nedenle insanların birbirleri arasında yaşadığı iletişim sorunları oldu. Yapraklar arasında ilerledikçe verdiğim bu cevabın oldukça yetersiz ve bir o kadar da klişe olduğunu gördüm. Peki, neydi yalnızlık? Yalnızlık, belli bir yerde, belli bir zaman aralığında yalın kalma durumu değildi sadece. Yalnızlık, yüzbinler arasında aradığımı, istediğimi, hasret çektiğimi bulamamamdı. O, okyanusun tam ortasında sandalıyla duran denizcinin güneş alnına tam dik düştüğü anda çektiği susuzluktu. Aslında aradığı belliydi, kafasını ne tarafa çevirse ondan vardı ama asıl istediğini, ona yaşama enerjisini en azından yaşama umudunu verecek şeyi bir türlü bulamıyordu. İşte yalnızlık da aynı denizci gibi kitleler denizinde aradığını bulamamak, yitip gitmek, boğulmaktı. Kitabı okurken fark ettiğim bir diğer husus ise insanların günlük yaşamda yalnızlık ile bir başına olmayı sık sık birbirine karıştırmaları. Her tek başına olan insan yalnızlık çekiyor diyebilir miyiz? Bence bu sorunun cevabı hayır. Dünyada binlerce tek başına yaşayan hatta çevresindeki herkesi yitirmiş insan var. Bu insanlar şu an bir başına gibi, etraflarında kimsecikler kalmamış fakat bu insanları yalnız olarak nitelemek bence yanlış olur. Hatta birçokları bir başına olmayı zevk haline getirmiş, yalnızlığın verdiği o kasvetli sıkıntıdan onlarda eser yok. Belki de onlar ölümün, zaman ve mekan olgularının yenemediği kopmaz bağlara, sadece kalpten kalbe bağlı boyutlar-üstü aşklara sahipler. Tıpkı bu insanlar gibi benim de yanımdan ayrılmayan, yalnızlık çekmemi önleyen benlikler var. Bunların yanında benliğim yalnız kalmamamı sağlayan en önemli arkadaşım. Etrafımda kim olursa olsun, binlerce kişi arasında yalnızlık çektiğim zaman bana arkadaşlık edebilecek bir arkadaş o. Her şeyimiz ortak bizim. Yalnızları yalnız yapan şey aslında tam olarak bu arkadaşlarının eksik olması... Bir insan yalnız mı doğar, nasıl yalnız hale gelir veya nasıl yalnızlaşır? Kendime bu soruları sorarken kitapta okuduğum bir kısım sorumu cevaplar gibi oldu ve hoşuma gitti: "İnsan doğduğu andan itibaren başlayınca kaybetmeye, ileriye dönük pek de bir umudu olmuyor. Doğdum doğalı hayatımın her sahnesinde bir acı, bir hüzün, bir eksiklik. Artık tek umudum güzel ölmek." (2) Bence insan başlangıçta yalnız değildir. Her şartta bir anne ve bir baba sayesinde dünyaya gelecektir. Ne olacaksa hayata başladıktan sonra olur. Yazarın dediği gibi daha en başından bir şeyleri kaybedebilir, umutları daha en başlarda onu yalnızlığa terk edebilir. İnsanın içinde bulunduğu şartlar, yaptığı seçimler, aldığı onca karar ve edindiği dostlar daha hayatın en başından itibaren onun sona olan yolculuğunu şekillendirir. Tüm bunlar neticesinde insan yalnız hale gelmek zorunda kalıyor veya yalnızlığı seçiyorsa bana göre yaşadığımız hayat orada sona eriyor ve sadece biyolojik olarak canlı oluyoruz, yaşamıyoruz. Nifüler Altunkaya'nın Sevgili Yalnızlık adlı öyküsünü okuduktan sonra aklımdaki yalnızlık algısı daha güzel bir biçimde şekillendi. Gerçek yalnızlığın ne demek olduğunu ve nasıl yalnız hale geldiğimizi daha iyi anladığımı düşünüyorum onun sayesinde. Ruhumuzu yalnızlığın pençelerine teslim etmemek dileğiyle...