İKİNCİ BİR TÜR OLARAK KADIN

Gelişmemiş bir Ortadoğu ülkesinin gelişmiş okullarından birinde yazıyorum bu satırları. Gençlik çağında, yirmi yaşında bir kadın olarak konuşacağım bugün; ne öğrenci, ne evlat ne de taraf olacağım. Tüm gerçekliğimi kuşanıp anlatacağım içimden geçip aklıma düşeni. Şimdiden söyleyeyim kelimelerim pek iyimser değil bilakis haklı bir isyan taşıyor olmanın karanlığını sızdırıyor içten içe. Korkunç bir coğrafyada yaşıyorum. Daha doğrusu genç bir kadın olarak yaşamaya çalışıyorum. Bu coğrafya öyle bir cehennem ki gün yüzü görmemiş küçücük kız çocukları alınıp satılır, kadınlara nasıl tecavüz edileceğine dair fetvalar verilir. Öyle bir ateş çemberi ki bu coğrafya burada kadınlar dövülür, aşağılanır, yasaklanır. İşin çıldırtıcı yanı ise kimse durup düşünmez. Allah'ın bir kulu da çıkıp durun, durdurun demez. Toplumların ne çok yüzü var değil mi? Ben, toplumun her defasında kendine yeni bir suret edinmesinden bıkmış vaziyetteyim. Yabancılaştım doğduğum topraklara, büyüdüğüm insanlara. Bu noktada kendimi sorumlu görmüyorum. Söz konusu toplum ve düzen her şeyin sebebi zira onlar içimdeki gelecek ateşini söndürdüler, umudumu boğdular yalan değil. Kendimi burada güvende hissetmiyorum. Açık konuşmak gerekirse sürekli bir bomba patlayacakmış da ölecekmişim gibi bir endişe taşıyorum. Bazen düzelebiliriz, daha iyi, daha normal bir hayat mümkün diyorum. Uğraşalım, konuşalım, ses çıkaralım bir şeyler yapalım lütfen bir şey olalım diye umutla yükseliyorum. Ertesi gün gelen yeni kara haberle yine kısılıyor içimdeki umudun sesi. Ardından yine eski halime dönüyorum. Şu okulu bir bitirsem de gitsem uzak ülkelere en azından kendimi kurtarsam diyorum. Çünkü artık kahkaha atmama, dışarı çıktığım saate, giydiğim, daha doğrusu giyemediğim, eteğe, anne olmak isteme ya da istememe hakkıma müdahale edilmesine tahammül edemiyorum. Artık kendimi sırf cinsiyetimden dolayı ikinci sınıf insan olarak hissetmek istemiyorum. Bir distopyada yaşamaktan yoruldum. Biraz önce yakındığım, kabul edilemez gerçeklere maruz kalmak çok ağır. Çok şey mi istiyorum? Kesinlikle hayır. Yaşanması gereken standartları, şartları talep ediyor olmam çok doğal. Gerçi bu ülkede anlaşılmayı beklemek bile ütopik değil mi? Kendime dönüp baktığımda kısır bir döngüye kapıldığımı görebiliyorum. Bu döngü kapanıp kapanamayacağını bilemiyorum. Her açıdan kötüleşen hayat şartları beni kendi ellerimle inşa ettiğim duvarlarım arasında sıkıştırıyor, ruhumu iyice toplumdan izole etmeme sebep oluyor. Belki böyle yaşamam en iyi seçenektir ya da belki de büyük bir kaçıştır. Öyle ya da böyle bu izole yaşam tarzı benden insan ve insan sevgisini eksiltse de pek çok şey kattı. İnsanlara ve topluma sırtımı dönünce boşluğumu yine insan eseri olan kitaplarla, filmlerle, sergilerle doldurdum. Bol bol okudum, gezdim, izledim. Buna örnek olarak yakın geçmişte izlediğim Suffragette' i gösterebilirim. Yönetmen koltuğunda Sarah Gavron'ın oturduğu 2015 yapımı film kadınların hakları uğruna nasıl mücadele ettiğini en gerçek şekliyle gözler önüne seriyor. Hal böyle olunca film benim de hassasiyetlerime hitap etti ve bana yeniden umut aşıladı. Ruh halim fazla karışık. Bir umutlu bir çaresizim. Kötü olan her şeyin değişebileceğini umuyorum sadece. Şimdi oy verebilmemiz için zamanında canlarını feda etmiş kadınları görüp bu distopyanın devam edeceğini düşünmek eminim onların yaşayan ruhlarını incitecektir. Belki yakın gelecekte değil fakat ilerde bir gün kadınların psikolojik ve fiziksel şiddete maruz kalmadığı, ekonomik, siyasi, akademik hayatta ikinci sınıfa itelenmediği günler gerçek olacaktır. Kadınların ikinci türmüşçesine muamele gördüğü bu günler tarihin utanç sayfasında kalacak. Her ne kadar şimdi imkansız gibi gelse de inanıyorum çünkü inanırsak olur.