Farkında Olmadan Geçen Hayatlar / Ece ZALOĞLU

" Günaydın! Ve olur ya belki sizi göremem ; iyi günler, iyi akşamlar ve iyi geceler." Her yeni güne böyle başlıyor Truman Burbank ve akşam evine döndüğünde komşularının yerinde olmama ya da kendisinin evine dönmeme ihtimaline karşın bütün iyi dileklerini önceden iletiyor onlara fakat bilmediği bir şey var; Truman'ın bütün günü, ayı, yılları hatta tüm hayatı bir yönetmenin elinden çıkan bir senaryo kağıdına bağlı ve her şey planlı. 1998 yapımı, başrolünde Jim Carrey'nin sadece komik bir yüz olmadığını bize kanıtlamasına olanak sağlayan Truman Show adlı bu Peter Weir filmi sadece bir film olmakla kalmayıp günümüz modern topluma ve onun tüketiciliğine yönelik bir eleştiri niteliği taşıyor. Truman'ın bütün hayatının programın yapımcısı tarafından yönetilmesi, günümüz modern çağında hayatımıza devam edebilmemiz için sistemin dayattığı olguları takip etmemiz bir başka deyişle sistem tarafından köreltilip yönetilmemizin bir yansımasıdır adeta. Günlük hayatın telaşında durup düşünecek vakit bulamasak da, bizim hayatlarımız da Truman'ınınkinden farksız olduğunu söylemek mümkün bana kalırsa. Toplumu oluşturan bizler yine kendi yarattığımız sistem ve kurallarca kısıtlanıp, bir düzene sokuluyoruz. Oysaki zaten bütün bunları oluşturan bizler değil miydik? Kontrolün elimizde olduğuna inandığımız bir zamanda yaşıyoruz belki ama çok azımız gerçekten hayatının kontrol panelini elinde tutabiliyor. Her geçen gün hayat koşulları değişiyor, bu koşullarda hayatta kalabilmek için ise ancak adapte olabiliriz. Düzene uyum sağla, sivrilme, sakin bir hayat yaşa... Bu zamanda ayakta kalabilmek için bize dayatılan bu yaptırımlardan sonra gerçekten hayatlarımızın kontrolünün bizde olduğunu söylemenin mümkün olduğunu düşünemeyiz sanırım. Beklentiler, sorumluluklar ve zorunluluklar hayatlarımızı şekillendiriyor fakat bunları var edenler de bizleriz. Kendi oluşturduğumuz olgular tarafından yönetiliyor ve kısıtlanıyoruz yine de özgür olduğumuza inandırıyoruz kendimizi çünkü bizden beklenen her şeyi gerçekleştirdik, mutlu olmalıyız değil mi? Fakat ne yazık ki mutluluk da bize gittikçe uzaklaşan bir kavram haline gelmeye başlıyor. Yaşadığımız bu tek düze hayatlarda, her gün yapmamız gerekeni yapıp, akşam olunca elde edebilmek için canımız pahasına çalıştığımız evlerimize geri dönüyoruz ama mutlu değiliz. Oysaki bütün bu yüklere de o evi alabilmek için katlanmıştık. Mutsuz oldukça elimizdekiler değerini yitiriyor, yitirdikçe yenisine olan açlığımız artıyor böylece daha çok çalışıp yenisini almak istiyoruz ve tebrikler; işte karşınızda bir türlü kurtulamadığımız kısır döngümüz. Bu kısır döngünün bir parçası haline gelmemize neden olan tek etken olarak kendimizi suçlamak da tabi ki doğru olmaz. Medya ve kitle iletişim araçları bize istediklerimiz sunarken bir yandan da daha fazlasına muhtaç gibi hissetmemize neden oluyor. Her ne kadar medyanın bizi etkilediğinden bahsedecek olsak da medyanın rotasını belirleyenler de yine bizleriz. Bu yüzden daha uzun yıllarca toplum ve medya birbirini etkilemeye devam edecektir. Bir gün bu çemberin dışına çıkmamız mümkün olabilecek mi? Bunu söylemek zor, buna rağmen unutmamalıyız ki kendimizi bu çemberin içine hapsedenler zaten en başından beri biziz. Daha fazlasına olan açlık ve içinde bulunduğumuz bu tüketim hırsından kurtulabilirsek belki biz de kendi Truman Şov'umuzdan bir çıkış yolu bulabiliriz. En nihayetinde, hiçbir şeyin sonsuz olmadığı bu dünyada, her şey için bir sonun var olduğuna eminim. Kendi kendimizi tutsak ettiğimiz bu düzen ve sistem de bir gün geçerliliğini yitirebilir, gözümüzü bürüyen bu açlık ve hırs bir son bulabilir ve işte o zaman hepimiz kendi hayatımızın yönetmen koltuğuna oturabiliriz. Hayatınızın senaristinin siz olmanız dileğiyle...