ÖNEMLİ OLAN İZ BIRAKABİLMEK

Bana sorarsanız sahip olduğun en önemli şey nedir diye özgürlük derim. Neden mi? Çünkü ne yapacağımı, nereye gideceğimi veya ne düşüneceğimi kimseye sormadan yapabilme hissi diğer hislerden çok daha güzel. Bana toplumda bir birey olarak var olduğumu hissettiren özgür olmam. Benim için özgür olmakla nefes almak aynı şeyler. Bu yüzden kendi kararlarımı benim yerime bir başkasının verdiğini düşünemiyorum bile. Bu muhtemelen çok korkutucu ve saçma olurdu. Yani, benim karar verme yetim varken neden başka biri benim yerime düşünsün ki? Eğer böyle olsaydı, nefes almakla yani hayati bir fonksiyonla aynı kefeye koyduğum şey olmayacaktı. Benim için yaşamanın bir anlamı olmayacaktı yani. Bu yüzden herhangi bir sebepten elimden alınsa da onu tekrar kazanmak için her şeyi yaparım; tıpkı Esaretin Bedeli filmindeki Andy gibi... Filmi izlerken kafamda hep özgürlük kavramını sorguladım ve acaba ben özgürlüğüme ne kadar sahip çıkıyorum ya da önemsiyorum diye sordum kendime. Film bittiğinde ise Andy bana özgürlüğüm herhangi bir sebepten kısıtlansa da bu durumu kabullenmeyip, tam tersine, onu bir şekilde geri kazanmam gerektiğini gösterdi ve elbette sahip olduğum en değerli şeyin o olduğunu bir kez daha hatırlattı. Daha sonra hayatıma şöyle bir göz gezdirdim; bebeklik ve çocukluk evresinde, yani aklımın birçok şeye yetmediği zamanlarda, özgürlükle ilgili bir şeyler bulamadım doğal olarak. Daha hiçbir şeyin farkında değildim çünkü. Annem ve babam ne derse, onlarda ne görürsem onu yapıyordum. Ama gençlik dönemime geldiğimde artık yavaş yavaş hayatımda olup biten bir şeylerin farkına varmaya başladım. Hayatıma çocukluğumda duyduğum kavramlardan daha karmaşık kavramlar girdi ve artık bunlar üzerinde kafa yorma dürtüsü ortaya çıktı. Kısaca düşünmeye başladım diyebiliriz. Artık öyle bana söyleneni anında kabul etmiyorum veya hemen uygulamıyorum. Önce onu aklımda tartıp öyle karar veriyorum. Her şeyi kabul etmek yerine 'Hayır' diyebiliyorum mesela. Diğer insanlardan bağımsız olarak görüyorum kendimi. En basitinden ne yemek veya ne giymek istediğime, hangi üniversiteye gideceğime, hangi sosyal etkinliklere katılacağıma benim karar veriyor oluşum bana en çok güç veren şeyler. Bunların gençlik döneminde oluşmaya başlaması benim özgürlük tanımımı biraz değiştirdi. Evet özgürlük doğduğum andan beri benimleydi ama ben asıl özgürlüğümü çocukluk evrem bittiğinde, yani düşünüp kendi kararlarımı vermeye başladığımda kazandığıma inanıyorum. Bana sorabilirsiniz 'Neden düşüncelerini özgürce ifade etmek senin için bu kadar önemli?' diye. Bildiğiniz gibi bu dünyada sonsuza dek kalmıyoruz ve ben de birçok insan gibi bu dünyadan göçüp gittiğimde adımın silinmesini değil de hatırlanmasını ve anılmasını istiyorum. Ancak o zaman bu dünyaya gelmemin ve burada geçirdiğim yılların bir anlamı olabilir. Bu yüzden düşüncelerimi, hissettiklerimi bir şekilde bu dünyaya kazıyabilmeliyim ki ilerde birileri benim ismimi anıp bu kız da böyle düşünüyormuş diyebilsin. Tıpkı filmdeki Brooks gibi. Belki güzel bir veda değildi onunki ama o duvara kazıdığı ismi bile onun hakkında konuşulmasını, hatırlanmasını sağlayacak. Bahsettiğim şey tam olarak bu. Bir şekilde bu dünyaya gelip gidiyoruz. Ama gelişimizin bir anlamının olmasını istiyorsak bu dünyada bir iz bırakabilmeliyiz. Bu da ancak özgürsek yapabileceğimiz bir şey. Evet, bütün metin boyunca söylediğim gibi özgürlük benim en değerli varlığım. Şartlar ne olursa olsun elimden almalarına izin vermeyeceğim kadar önemli benim için. Çünkü kendime ben varım, ben bir bireyim diyebilmem için düşüncelerimi özgürce ifade edebilmem gerektiğine inanıyorum. Düşüncelerimle bu dünyaya bir iz bırakabilmek, hatırlanmak... Eğer siz de benim gibi düşünüyorsanız özgürlüğünüze sıkı sıkı sarılın ve kimsenin onu elinizden almasına izin vermeyin.