Pes Etme, Çaba Göster

MELTGEMün DüEmNüİZz dDeİN yÇaEşRan an bu terör atakları insan yaşamının ne kadar kıymetli olduğunu bir kez daha bana kanıtladı. Geçen yıl Ankara da yaşanan korkunç saldırıların beni çok fazla etkilemesi ve hatta bombalardan kıl payı kaçmam beni kendi yaşamım hakkında daha çok endişeye düşürdü. Çoğu zaman kendime eğer başıma bir şey gelirse kendimi savunmak için ne yaparım ya da neleri yaparsam hayatta kalabilirim gibi sorular soruyorum. Geçen yıl ben bu sorularla boğuşurken abim beni sinemaya gitmek için ikna etti ve adı verilen bir filme gittik. Beni o kadar etkiledi ki kitabını her ay mutlaka uğramaya çalıştığım kitapçının rafında görünce hemen aldım. Tek nefeste okuduğum bu kitap beni hem hüzünlendirdi hem Marslı de inanca olan bağlılığımı kuvvetlendirdi. Bu dünyada ayakta durabilmek için hem teorik bilgiye hem de tecrübeye ihtiyacımız var. Çünkü hayat boyunca karşımıza çıkan engelleri ancak bu ikisi sayesinde aşabiliriz. Kitapta Marsta yaralanan ve tek başına kalan Mark'ın yaşadıklarını anlatılıyor. Tam her şey bitti artık yapabileceğim bir şey yok dediğim anlar çok oldu hayatımda ve eminim sizde de olmuştur. İşte tam bu anlarda umudumu kaybetmemem gerektiğini bu kitap sayesinde öğrendim. Her zaman yapabileceğim bir şey vardır ama yapmayacağım tek şey pes etmektir. 15 yaşında liseye yeni başlamıştım ve ikinci yabancı dilimi Çince olarak seçmiştim. Yaz tatilinde Milli Eğitim Bakanlığı her turizm otelcilik okulundan belirli sayıda öğrenciyi seçerek onları 15 günlüğüne Çin'e gönderecekti. Ben yedek listedeydim. Ama şansım geziye bir hafta kala değişti ve yedekten asil listeye döndüm. Çin ne kadar harika bir yer olsa da şöyle bir sıkıntısı var ki o da çok zor bir dile sahip olması. Ben oraya giderken Çincem başlangıç seviyesindeydi ve İngilizcem yok gibiydi. İlk üç gün gezi ve tarih üzerineydi. Yasak Şehir adı verilen yere gittiğimizde öğretmenler sayım yapmadan beni bırakıp gittiklerini fark ettim. O anda dünya sanki ters döndü gözümde ve kalp atışlarımı duyabiliyordum, etrafımdan geçen insanlar ağır çekimde gidiyormuş gibi hissediyordum ve sanki hepsi bana bakıyordu. Bu tuhaf ve kötü dakikaları geçirdikten sonra bir şeyin farkına vardım ne kadar ağlasam ya da paniklesem bir işime yaramayacaktı. Biraz İngilizce ve Çince ile anlaşmaya çalıştım insanlarla ama maalesef Çin'deki insanların sadece %10'u İngilizce biliyor ve onlardan biri bile bana denk gelmedi. Dört farklı polis ve görevliden sonra ancak İngilizce bilen birini bulabildim tabii bu en az yarım saatimi aldı. Bu sırada yanımda ne pasaport ne para ne de telefon vardı. Çünkü bize uzun bir yol olacağını ve çantaları bırakmamız gerektiğini söylemişlerdi ama şans işte otelin kapı kartı kalmıştı ve polisin otelde tek kalan Türk topluluğu bizdik ve öğretmenlerimin numarasını alıp onlara ulaşmasının ardından bu kötü olayı atlattım. Ama bu olay boyunca ben hiçbir zaman çözümü bulmaktan kaçmadım ve her zaman grubumu bulmakta ısrarcıydım ve bu ısrarcılığım sayesinde aileme ve sevdiklerime kavuştum. Önemli olan şey bu iki hikayede ister Marsta ister Çin de olun ya da bilmediğiniz bir şehirde hiç fark etmez pes etmek değil yaşamak bir çözümdür ve bu uğurda yaptığınız şeyler önemlidir yapmayı düşündüğünüz şeyler değil. Ben orada bir köşede oturup ne yaparım diye düşünerek bekleyebilirdim ama bu durumda sonuç farklı olabilirdi ya da Mark orada iletişim kurmadan yiyeceğini üretip yaşamaya devam edebilirdi ama o ne yaptı her türlü aklında kalan bilgiyi kullanıp iletişim kurdu kendi dünyası ile ve bu sayede yaşadı. Buradan alınan ders pes etme çaba göster çünkü hayat buna değer.