Koltuk Sevdası

Şehirde doğmuş ve büyümüş biri olarak kasaba hayatına imrenerek bakarım her zaman. Kendine ait müstakil bir evin ve ekip biçebileceğin bir bahçenin olması, sıkı komşuluk ilişkileri ve samimi ortam hep çekici gelmiştir bana. Sıcağın alnında köy meydanındaki çeşmenin etrafında toplanıp uzun uzadıya yapılan koyu sohbetler bile tek başına köye taşınmak için bir sebep olabilir benim için. Fakat her şeyde olduğu gibi kasaba hayatında da birtakım eksiklikler var. Şehirle kıyaslandığında daha sıkıcı olan kasaba ayrıca şehre göre çok daha az imkana sahip. Bu sebeplerden ötürü insanlar kasabayı tercih etmiyor ve daha da sıkıcı hale geliyor insan sayısının azalmasıyla. Her köye gittiğimde gözlemlediğim şey ise her şeye rağmen orada yaşayan insanların mutlu birer hayat geçirmesi. Kimilerine göre gayet doğal ve makul gelse de bu durum benim aklıma bir insan neden köyde yaşar ve nasıl mutlu olabilir sorusunu getirir. Çünkü bana köy, hayatın tekdüze olduğu herhangi bir ilerlemenin yaşanamayacağı ve tırmanılacak başarı basamaklarının olmadığı bir yer. Bu yüzden de insan merak ediyor nasıl böyle bir hayat sürüp hem de bu kadar mutlu olunabildiğini. Boş Koltuk, Harry Potter serisinin yazarı J. K. Rowling'in kaleminden çıkmış, İngiltere menşeili 2012 basımı bir roman. İngiltere'nin küçük bir kasabası olan Pagford'da geçen romanda, kasaba meclisi üyesinin amansız ölümünden sonra kasabada yaşanan koltuk mücadelesi anlatılıyor. Kitapta, genelde sıkıcı olan kasaba betimlendiği ve karakterlerin kasvetli hayat hikayeleri anlatıldığı için akıcılık yok denecek kadar az ve bu yüzden kitabı okuması zor. Fakat romanın her köye gidişimde aklıma takılan o soruya cevap olması bu sorunu unutmamı sağladı. Tıpkı romanda da olduğu gibi insan her nerede yaşarsa yaşasın gözü hep yükseklerde. Belki köy hayatını tercih etmişse de içinde söndüremediği istek ateşi yanıyor. İnsanı diğer varlıklardan ayıran en önemli özelliklerden biri olan bu arzu belki de insanlığın bu kadar ilerlemesine sebep olan duygu. Hiçbir zaman elindekiyle yetinemeyen ve her zaman daha iyisini arzulayan kişi farkında olmadan medeniyeti de ileri taşıyor. Hayatı kolaylaştırmak, estetiği artırmak, az hammaddeden daha çok ürün almak gibi ardı arkası kesilmeyen istekler insan hayatını güzelleştirmiştir. Ancak hayatı ileri noktalara taşıyan bu durdurulamayan istek duygusu çoğu kötülüğün de kaynağı. Aza tamah edemeyen insanın daha fazlasını hırsızlık gibi yollarla zorla almaya çalışmasının veyahut şehvet duygusunu tatmin etmek için taciz ve tecavüz gibi suçlar işlemesinin sebebi istek duygusudur. Önemli olan insanı yeri geldiğinde medeniyetin en üst mertebelerine ulaştıran yeri geldiğinde ise hayvanlardan aşağılık hale getiren bu duyguyu dengede tutmaktır. Nefisteki en ufak bir dengesizlik insanı tepetaklak edip yerin dibine geçirebiliyor. Bu sebeptendir ki insanın eğitimden geçerek nefsini kontrol edebilmeyi öğrenmesi gerekiyor. Ne zaman ki insan nefsi üzerinde tam hakimiyet sağlar o zaman tam anlamıyla bağımsız olur ve insanüstü bir konuma erişir. Hepimizin hayatlarında en az birer Boş Koltuk vardır. Bizleri cezbeden, "onun için neler yapmam ki!" dedirten koltuklardır bunlar. Bazı koltuklara oturabilmek çok çalışmayı ve azmi gerektirse de imkansız değildir ve sonucunda hiçbir koltuğun veremeyeceği rahatlığı verir. Ancak bazıları için durum öyle değildir. Sonunda pişman edecektir ancak bunu en başta anlayamaz insan hem karşı da koyamaz isteğine. Bu yüzden önce kendini terbiye etmeli ve her koltuğa sahipmiş gibi davranmamalı insan. Ahmet Çandıroğlu / 6 21501593