BİZİM BÜYÜK ÇARESİZLİĞİMİZ HEP AŞKA DAİR

Yazar Barış Bıçakçı, kitabında iki sıkı dostun aynı genç kıza karşı duydukları aşkı ve bu durumun onların hayatını nasıl değiştirdiğini, sadelikten kurtararak okuyuculara anlatmaktadır. Yazar, kitabına karakterlerin geçmişine giderek başlıyor. Bu durum kitaptaki karakterlerin arasındaki bağların çok eskiye dayandığını bizlere gösteriyor. Yazar, romanına belki de dostlukları çok eskiye dayanan Ender ve Çetin'in Nihal'e aşık olmaları ve bu durumdaki imkansızlığı daha iyi betimlemek için 'Bizim Büyük Çaresizliğimiz' adını vermiştir. ''Çaresizlik'' kelimesi Ender ve Çetin'in aynı kıza aşık olması ve bu durumu birbirlerine anlatamamaları karşısında az bile kalmıştır. Bunlar yetmezmiş gibi bir deNihal'in Ender ve Çetin'in arkadaşı olan Fikret'in kardeşi olması bu durumu içinden çıkılmaz bir hale getirmektedir. Aşk dünyadaki en güçlü ve yoğun duygulardan birisidir. Aynı kişiye aşık olmak da iki dostun başına gelebilecek en kötü durumlardan birisidir. Bu durum karşısında dostların ne yapması beklenirdi ? Hepimizin vereceği ortak cevap: Dostlukları son bulurdu. Ama Çetin ve Ender'in dostluğu sona ermedi hatta sanılanın aksine bu durum Çetin ve Ender'i birbirlerine daha çok yaklaştırdı. Ancak günümüzün değer yargılarına göre bu durum neredeyse imkansızdır. Günümüzde böyle bir durum iki dostun başına gelirse genellikle aralarının bozulmasıyla sonuçlanır. Yazar böyle zor bir durum karşısında bile bozulmayan dostlukların hala var olduğunu bize göstermektedir. Ender ve Çetin bozulmayan dostluklarıyla aynı kıza aşık olmanın suç olmadığını bizlere göstermektedir. Yazar da bu durumu ''En büyük ahlaksızlık, bir aşkı yaşayamamaktır. Hayatı mümkün olan en geniş haliyle yaşamak gerekir. "sözüyle çok güzel bir biçimde bize anlatmıştır. Kitabı okurken dikkatimi çeken en önemli sorunlardan birisi de Ender ve Çetin'in Nihal ile aralarındaki yaş farkıydı. Ender ve Çetin orta yaşlarda olmalarına rağmen Nihal henüz 20 yaşında bir üniversite öğrencisiydi. İlk başlarda Ender ve Çetin Nihal'e aşık oldukları gerçeğini kendi iç dünyalarında sakladılar kendilerine bile itiraf edemediler, etmek de istemediler. Çünkü günümüzün değişen değer yargıları sonucunda bu durum insanlar tarafından hoş karşılanmazdı. Ender de "Tamam, Ben Nihal'e aşıktım! Ama bunu ona söyleyemezdim. ..... Çünkü aşklar eşitler arasında yaşanır. .... Eşit değilseler bir taraf diğerinin esiri olur, diğeri de ona eserim diye bakar. Çetin işte böyle beni biraz olsun rahatlatacak genellemelere ihtiyacım vardı. Durumun genel bir duruma uyması iyi gelecekti sanki bana." sözüyle olayı çok net bir biçimde bize aktarmıştır. Bütün bunlara rağmen Ender ve Çetin Nihal'e karşı olan duygularını yaşamaya devam etmişlerdir. Hayatta birine karşı hissettiğin aşkı söyleyememekten daha kötü bir durum var mıdır sizce ? Sevdiğin kişi onu senin sevdiğini bilmeyi hak etmiyor mu ? Sevdiğini söyleyememek korkaklıktır. Ancak bunun da bir sebebi vardı Ender ve Çetin' e göre. Bu büyük korku Nihal tarafından reddedilmekti. Birçok kez Nihal'e söylemeye düşündüler ama her defasında da vazgeçtiler. Çünkü Ender çaresizliklerini şöyle tanımlıyordu: ''Bizim büyük çaresizliğimiz Nihal'e aşık olmamız değil, sesimizin dışarıdaki çocuk seslerinin arasında olmayışıydı. Asıl çaresizlik buydu." Birini sevdiğini ona söylemezsen , senin kadar korkak olmayan birisi çıkar gelir , sevdiğini senin gözünün önünde alır ve sen sadece izlersin. Ender ve Çetin'in başına da bu durumun aynısı geldi. Bora geldi ve Nihal'ı aldı. Ender ve Çetin sadece izledi. Üzüldüler. Belki de hayatlarında tatmadıkları bir duyguyu tattılar. Ama bu onları daha da olgunlaştırdı. Ve ellerinde sadece dostlukları, Nihal'e aşık olmalarına rağmen bitmeyen daha da güçlenen dostlukları, kaldı.