Hikaye mi Macera mı?

Hayatımızın hemen hemen her noktasında görmezden geldiğimiz birtakım olaylar vardır. Örneğin, gözlerimizin burnumuzu görme yetisine sahip olmasına rağmen, beynimiz bu durumun ortaya çıkaracağı rahatsızlığı engellemek için burnumuzu görmezden gelir. İşte bu durum sadece burun için geçerli değil. Beynimiz, bir başka örnekle, ölüm kavramını da görmezden gelir bir nevi. Günlük hayatta, birincil soluma işlevini gören organın dahi gözlerimizin önünden silindiği gibi, ölüm konsepti de aynı şekilde yok oluyor. Dahası, beynimizin bunca zamandır burun görüntüsünü yok sayması burnumuzu görme yetimizi ne kadar körelttiyse, ölüm kavramını görmemizi de bir o kadar engellemiştir. Evet haklısınız, beynimiz her seferinde burnumuzu teker teker görüntülerden silmeye uğraşmamak için görmezden gelir. Aynı şekilde, ölümü de bir nevi bize zaman kazandırmak için siler. Peki kazandığımız bu zaman ne kadardır ki? Başarılı bir yazarın sahip olması gereken en önemli özelliklerinden biri, okuyucuya önce bir düşünceyi kabullendirip ardından o düşüncenin tam zıttının doğruluğunu göstermektir. Yani aslında o kazandığımız kısacık zaman, önceden bahsettiğimiz kadar değersiz değildir. Çünkü hayatta her durum "tuttuğu süre" miktarıyla doğru orantıda değer kazanmaz. Bir başka deyişle, kısacık bir üç saniye aslında otuz seneye bedel olabilir. Altmış dakikalık bir iş tamamlamamız gerektiğinde hayatın bir parçası olan ölümü görmezden gelerek üç saniye kazanmaya çalışıyoruz. Fakat birisi bize yakın zamanda öleceğimizi söylese bırakın o altmış dakikalık işi, bütün hayatımız rayından çıkmaz mı? Burada anlıyoruz ki, ölüm korkusunun değeri üç saniyelik değilmiş. İşte "Stranger Than Fiction" filminin ana karakteri Harold Crick'in başına gelen tam da bu. Filmin en dikkat çekici yönü, her hayatın sahip olduğu iki gerçeği çapraz vermesi. Önce hayatın devam ettiğini fakat ölümün kaçınılmaz olduğunu hissettiriyor. Ardından ölümün kaçınılmaz olduğunu buna rağmen hayatın devam ettiğini vurguluyor. Pekala, bir referans noktası üzerinden ilerleyelim. Örneğin, bir saat olsun. Harold Crick'in on iki yıl boyunca 7. 15'te kalkıp 11. 13'te yatağa girmesine yardım eden kol saati. Boşluktan gelen ve sadece onun duyabildiği bir sesin ona öleceğini söylemeden önce hayatını idare etmesini sağlayan kol saati. Her sabah otuz iki dişinin her birini yetmiş altı kere fırçalayan, kravatı çift düğüm yerine tek düğümlü bağlayarak kırk üç saniye kazanan, kırk beş dakika öğle yemeği, dört dakika kahve molası veren biri için bir kol saati oldukça önemli tabii. Ne var ki, burada önemli olan o kol saatinin bir çark, birkaç vida, cam ve metalden çok daha öte oluşu. O kol saati Harold Crick'in hayatını temsil ediyordu. Boşluktan gelen seslerin, eşzamanlı olarak onun hayatını yazan bir yazara ait olduğunu ve kitabın sonunda öldürüleceğini fark ettiğinde saat bozuluyor. Belki de bozulmuyordur, hayatını kurtarmaya çalışıyordur sahibinin. Çünkü saatin kasıtlı olarak kendisini kapatması, Harold Crick'in saati başkasına sorarak öğrenmesine sebep oluyor. Öğrendiği saatin önceki saatinden üç dakika ileri oluşu, saatin sahibini kurtarmak adına yaptığı planın başarılı olduğunun kanıtıdır. Peki saat bunu neden yapıyor? Çünkü Harold'ın kurtulmasını istiyor. Hayır! Harold'ın değişmesini istiyor, kurtulmasını değil. İşte tam bu noktada hayatın gerçek yüzünü görüyoruz. Hayatı küsuratsız yaşayan bir adam için artık ne kravat takmak ne de fırça saymak var. Tüm kurallar ve doğrular yok oldu. Aslında film, gerçek hayattan çok da kopuk değil. Sayılı gününün kaldığını anlayan her insan, hayatının geri kalanını "macera" olarak yaşamak ister. Hep 1 içimizde sakladığımız gitar çalma arzusunu gerçekleştirmek üzere gitar alırız. İstersek krepten başka bir şey yemeyiz. Fakat sizce de bir şeyler ters değil mi? Hayat bizim hayatımız, aynı önceden de olduğu gibi. Neden daha önceden gerçekleştirme girişiminde bulunmadık bu arzularımızı? Neden daha önceden "macera" değildi hayatımız? Neden birisi bize öleceğimizi söyleyince her şey birdenbire alt üst oldu? Şimdi kendinize belki ilk ama kesin olarak son defa sorun: Hayatın devam ediyor oluşu mu daha önemli yoksa ölümün kaçınılmazlığı mı? Sanırım insanların günlük yaşadığı hayatı "macera" olarak adlandıramamasının sebebi de bu. Neden sadece sayılı vaktimiz kaldığında yaşadığımız hayat "macera" olsun? Hepimiz kendi hikayemizin başrolünde değil miyiz? Sayısız hikayeyi devam ettiren bizler değil miyiz? Ana karakter rolünü üstlendiğim hikayede, sabah yataktan çıkmazsam hikaye durur; olay örgüsü devam etmez, edemez. Evet, ölüm kaçınılmaz fakat hayat devam ediyor ve unutmayın ki, hayat sadece ölebileceğini bilerek ölmeyi göğüslemiş olanları hayatta tutar. Bırakın, ana karakter hikayesini "macera" olarak yaşasın. 2