Gerçeklikten kaçmak

Uyumayı çok severiz değil mi? Bazen gün içinde düşündüğümüz tek şey eve gitmek olur, saatleri sayarız. Sanırım ben bu konuda bazen biraz ileri gidip uyandığım andan itibaren yatağa tekrar kaç saat sonra döneceğimi hesaplıyorum. Bu durumda genelde gün içinde bir bıkkınlık hissederiz, biraz da pişmanlık. Çünkü gece geç yatmışızdır ve bedenimiz hala yorgundur. Peki uykunun tek amacı bedensel yorgunluğu gidermek midir? Bence uykunun bu kadar sevilmesinin en önemli nedeni sadece bedensel olarak dinlenmek değil, ruhsal olarak da dinlenmektir. Kendimden örnek verecek olursam uyumayı çok severim, boş zamanımda uykum olmasa bile çoğu zaman uyurum. Bu konuda yalnız olduğumu sanmıyorum. Bunun nedeni sürekli bir bedensel yorgunluk içinde olmamızdan kaynaklanamaz. Uykular ruhsal yorgunluğumuzu da giderir, bir süre bu dünyadan ve gerçeklerden uzak dururuz. Hayatımızda asla olmayacak hayallerin peşinden gideriz. Rüyalar bize imkansız hayaller sunar ve bunun sonucunda bizi kendine bağımlı eder. Gizliden gizliye uyuma isteğimiz bence bundan kaynaklanır. "Uyumaya değil rüyalara ihtiyacım var." diyor Tunç İlkman. Çünkü modern çağın problemi gerçeklikten kaçmaktır. Bunun da tek yolu uykudan geçer. Gerçek hayatın üzdüğü ve bıktırdığı insanlar için mükemmler bir şeydir. Yalnızlığımıza çare buluruz rüyalar ile. Gerçek hayatta bizi kabul etmeyen toplum ve bireyler rüyalarda yok olur. Rüyada kurduğumuz arkadaşlıklar ve ilişkiler o kadar güzel olur ki insan o zaman sürekli uyumak, rüya görmek ister. Böyle modern çağın insanı istemediği gerçeklerden kaçar ve rüyalara sarılır. Şairimiz Aziz Nesin de bundan bahseder şiirinde; "Uyumaya değil/Rüyalarıma gidiyorum/Orada yaşayacağım isteğimce/Uyanıkken hiç yaşayamadığım" Gerçek hayatın limitli olmasıyla insanlar hayaller kurarlar. Ortaya herkesin çok özeneceği hayatlar çıkar filmlerde, kitaplarda gördüğümüz. Çok isteriz bu sıkıcı hayatı bırakıp oralarda yaşamayı, maceradan maceraya atlamayı. Bunu ne yapamayız ne yazık ki, gerçeklik peşimizi bırakmaz. Tabii kaçış yolu hazırdır; rüyalar. Her istediğimiz olur bu evrende, bir sürü lezzeti tadarız. Gerçekliğin donukluğu ve üzüntüsü karşısında bizim için kaçınılmaz bir evrendir. Yalandır ama güzeldir, bu yüzden acı gerçek yerine tercih edilir. Anlattığım şeylere çoğu kişi az çok aşinadır. Peki bu normal midir? Sırf bu dünyadan kaçmak için uyumak normal midir? Bana kalırsa evet, neden olmasın ki? Herkesin kendi dünyası bir noktadan sonra kötüleşebilir. Bu durumda insanlar kaçış yolu olarak rüyayı seçiyorsa bu onu ayrıca çoğu kötülükten korur. Konunun ciddiyeti bu olayın sıklığındadır bence. Her gününü böyle geçiren bir insan normal olabilir mi? Korkuyorum ki hayır. Sürekli gerçeklikten kaçıp onunla yüzleşmek istemeyenler kötü bir sona daha da yaklaşırlar. Böyle bir durumun tedavi edilmesi gerektiğini düşünüyorum. Uyku ve rüya konusunda genelleme yaptım, herkes sahte bir dünyayı tercih etmez tabii ki. Uykudan kimler kaçar? Evet, genellikle çocuklar. Biz de belki çocukken uykudan nefret etmişizdir. Nedeni gerçeklikten kaçmayla alakalıdır bence. Çocukken zaten hayallerimizi yaşarız, mutluyuzdur ve dünyanın gerçekliğinden keyif alırız. Uyku bize zaten güzel olan dünyamıza ara vermek gibi gelir. Büyüdükçe sorunlar, sıkıntılar artar ve o güzel dünya yok olur, sahte bir gerçekliğin peşinden koşarız. Henüz sırrı çözülemese de uyku ve rüya bize verilen en güzel nimetlerdendir. Yaşadığımız ikinci dünyamızdır. Bazen kontrolü elimize de geçer ve biraz olsun bu dünyanın gerçekliğinden kaçarız. Hayallerimize yaklaştırır, belki de asla hissedemeyeceğimiz şeyleri gösterir bize. Gelecekte rüyaların sırrının çözülmesiyle birlikte umuyorum ki bizi daha güzel bir gelecek bekliyor. İyi uykular ve tatlı rüyalar.