Gündüzün Karanlığından Gecenin Aydınlığına

"En karanlık gece bile sona erer ve güneş tekrar doğar" demiş Victor Hugo. İyi ve kötü gibi. gündüzün zıttı da gecedir pek çokları için. Her zaman kötülükle bağdaştırılır gece. Kurt adamlar, cadılar, büyücüler ve cinler geceleri ortaya çıkar masallarda. Baykuşlar, yarasalar geceleri yaşadığı için uğursuz sayılır insanlar tarafından. Geceye kalmamak erken yatmak gündüzleri yaşamak tavsiye edilir büyükler tarafından. Dertler, tasalar, sıkıntılar, aşk acısı geceleri kapımızı çalar hep. "Gece midir insanı hüzünlendiren, Yoksa insan mıdır hüzünlenmek için geceyi bekleyen?" Dizeleri aklıma geliyor Özdemir Asaf'ın. Sanırım geceye biraz haksızlık ediyoruz. Gündüzün sorumlulukları, uğraşları değil midir geceleri peşimizi bırakmayan ya da gündüz gözüyle aşık olduklarımızın acısını çekmez miyiz geceleri? Peki neden korkarız gecelerden? Karanlık görmemizi engellediği için mi? Gündüz mü yoksa gece mi daha çok şey görürüz? Güneş bencilce aydınlatır yeryüzünü. Ay, yıldızlar hatta tüm kainat geceleri görünmeye fırsat bulur ancak. Gündüzün kör edici aydınlığı engeller görmemizi. Güneşin doğmasıyla başlar sorumluluklarımız. İş, okul, trafik, geçim derdi gündüz yaşanır. Alarmla birlikte aslında sabahtır ertelemeye çalıştığımız. Başkaları için yaşarız gündüzlerimizi. Büyük ya da küçük olmamız fark etmez akşamın hasretiyle çalışırız işyerinde ya da okulda. Düzen gündüzlerimizi esir almıştır çünkü. Geceler bizimdir, daha özgürüzdür geceleri. Hobilerimizle uğraşmaya, eğlenmeye, düşünmeye ve hatta sevmeye sadece geceleri zaman ayırabiliriz. Gündüz ise kurallar ve rutinler bütünüdür hepimiz için. Fazla görünür oluruz gündüzleri; duruşumuz, yaşayışımız, her hareketimiz başka gözler tarafından izlenir. Bunun bilinciyle davranırız hatta belki de rol yaparız çoğu zaman. Geceyse farklıdır, kişiseldir. İnsan kendisiyle baş başa kalır, en çok bu zamanlarda tanır kendini. Hareketlerini gözetleyen ya da yargılayan kimse yoktur çünkü. Sadece kendisidir geceleri. Güneş tıpkı yıldızlar, gezegenler, galaksiler gibi benliğimizi de görünmez yapar. Gündüzün temposunda düşünmeden, hissetmeden hatta fark etmeden robotlaşmış bir şekilde yaşarız. Gece ise kendi farkımıza varırız bir şekilde. İlham da en çok bu zamanlarda kapısını çalar şairlerin, ressamların ve diğer bütün sanatçıların. Bütün korkutucu yanlarına rağmen çocuklar için bile çekicidir gece, uyuyarak geçirmek istemezler günün bu vaktini her türlü yolu denerler biraz daha geceyi tatmak için. Karanlıktan aydınlığa çıkınca gözlerimizde hissettiğimiz acı gibidir gecenin kalbimizde uyandırdıkları. Gerçeklerle yüzleşmek de bir gece aktivitesidir insan için. Bu yüzden sevemez bazıları geceleri sanırım. Korktukları, onlara çekilmez gelen gece değildir, aslında sadece kendi duygularıdır. Belki de gündüzün körlüğünü gecenin acı gerçeklerine tercih etmek, kendini işine, kariyerine adamak daha kolay geliyordur bazılarına ya da sadece kendilerinden kaçıyorlardır kaçabildikleri kadar. "Umursamazlık kuvvettir" sözünü böyle insanlar için söylemiş sanırım George Orwell 1984'ünde. Geceden korkan insanları hiçbir zaman anlayamadım. "Geceleri, ey gündüz gel diyerek israf etme" diyen Cahit Külebi gibi düşünüyorum ben de. Anlayamadığım bir diğer şey de, eskiler neden bu kadar sevmez geceleri? "Sabah ola hayrola", "gündüzün şerri gecenin hayrından iyidir" gibi sözleri ağzından eksik etmeyen büyüklerin gündüzde buldukları şey neydi tam olarak? Sanırım onların zamanında hayat biraz daha farklıydı. Gündüzlerin çekilmezliği sistemin gündüzlerimizi elimizden almasıyla başladı. Sabah alarmın iğrenç sesiyle uyanan, kalabalık ve gri şehirlerde yaşayan, profesyonel yaşam adı altında gün boyu, kendisine birkaç dakika bile zaman ayıramayan modern insanlar olarak boşluğa, sakinliğe olan özlemimizi ancak geceleri giderebiliyoruz. Bu da eskiler için korkunç, kaçınılması gereken ve hatta lanetli olarak görülen gecelerin, bizim açımızdan anlamını ironik, biraz da acıklı bir şekilde değiştirdi. Gündüzlerin tekrar o 'eski', 'aydınlık' günlerine kavuşması pek mümkün değil gibi. Ne yazık ki eskilerin özlemle gelmesini beklediği sabahları, bundan sonra hiçbir zaman bu kadar güzel duygularla hatırlayamayacağız. Muhammed Eren Kılıç