ÖLÜM VE KORKUSU

Her insan korkar bir şeylerden. Hiçbir şeyden korkmuyorum diyen ya kendini kandırıyordur ya da korkmayı bilmeyecek kadar aptaldır bence. Küçük çocuklar örümcekten korkar mesela, küçük bir bal arısından hatta geceleri kendi gölgesinden bile korkar. Biraz daha büyüyenler bu korkuları aşarlar çünkü korkmasını gerektirecek bir şey olmadığını anlar. Ama onların da korkacak farklı şeyleri vardır; annelerin terlikleri, babalarının sözleri... Ne kadar büyürsek büyüyelim yine de korkacak bir şeyler buluruz; işsiz kalma korkusu, kaza yapma korkusu... Şimdi ben size herkesin korktuğu- korkmuyorum diyenler vardır- ve korkması gereken bir şey söylüyorum. Ölüm... Kimine göre yeni bir Dünya'nın başlangıcı olan, kimine göre bir hiçlikten ibaret, kaçılması, kurtulması, saklanılması imkansız bir gerçek. Belki de Dünya'daki en gerçek şey. Herkes doğduğundan itibaren ölüme doğru bir yolculuk yapar aslında bunun farkında olmasa da. Bazen beklediğimizden erken gelir bu ölüm, bazen umduğumuzdan geç bile gelebilir. Ama şurası kesin, gelmediği olmuyor. Dünyanın en sağlıklı adamı da olsan, dünyanın en güvenli yerinde de olsan seni bir şekilde buluyor. Ve insanoğlu bu kaçınılmaz olaydan hiçbir şeyden korkmadığı kadar korkuyor. Peki, biz bu ölümden neden korkuyoruz hiç düşündünüz mü? Elbette korkmak için çok sebebimiz var. Her şeyden önce sevdiğimiz her şeyi arkamızda bırakıyoruz. Annemizi mesela, bizi bu yaşadığımız dünyada en çok seven insanı, her zaman yanımızda olan ve bizi bu dünyaya getiren annemizi bırakıyoruz arkamızda sonra annemiz kadar sevdiğimiz babamızı, birlikte sopa yediğimiz kardeşlerimiz bırakıyoruz arkamızda tabii ki korkacağız. Arkadaşlarımızı, akrabalarımızı ve hayatı bırakıp gidiyoruz. Düşünün ki dönüşü olan sıradan yolculuklarda bile bir daha göremeyeceğimiz hissi ağır gelir bize, ağlarız bazen. Ya bir de geri dönülemez olan yolculuğu düşünün. Tabii ki de korkmak için sayısız sebepler var. Ve bunca arkada bıraktığımız şey varken, gideceğimiz yerin meçhul olması korkutur bizi. Belki dehşet verici korkuların bir sınırı olmadığı için çok korkuyoruz bilinmezden belki de bu Dünya'da içimize dolan kötülüğün karşımıza dikilecek olmasından korkuyoruz, bilmiyorum. Ama korkuyoruz. Ve bu bilinmezlik, bu şüphe insanı o kadar korkutuyor ki en hayalperest olanımız bile hayal kurmakta zorlanır ölümden sonrası olunca mesele. Evet, bazılarımız ölümden sonra cennet gibi çok daha güzel yerlere gideceğini, Dünya'da kavuşamayacakları şeylere kavuşacağını düşünüyor olabilir hatta bunları düşünürken mutlu da olabilir. Fakat ölüm hissettirdi mi kendini bu mutluluktan eser kalmaz. Bunu beni her zaman ölümün korkulacak bir şey olmadığını söyleyen dedemin ölümle pençeleştiği gün yüzünde ve dilinde görmüştüm. Ne yüzü gülümsüyordu ne de ağzındaki dualarının sonu vardı. Korku filmini andırıyordu ama ne filmdi yaşanan ne de anımsama. Gerçeğin ta kendisi, ölümün en gerçek halini dedeme bakarak hissedebiliyordum. Acaba herkesin düşündüğü gibi tüm hayatı gözünün önünden mi geçiyordu yoksa ölümün dehşeti tüm vücudunu sarmış mıydı bilmiyorum. Bildiğim ve anladığım tek şey, ölüm korkusunun yüzünden gülümseme eksik olmayan dedemi düşürdüğü o korkunç haldi. Ölümden korkmamızın sebebi olarak iki şey söyledim ama bence ölümden korkmamızın en büyük nedeni umutsuzluk. Nasıl umutsuzluk derseniz, korktuğumuz ne varsa hayatımızda üstesinden gelebileceğimize dair umut besleriz içimizde fark etmesek de öyle değil mi? Tedavisi olmayan hastalık deseler, tedavisi bulunur diye umut ederiz, iflas etmekten beş parasız kalmaktan korksak, bir yerden yardım geleceğini ümit ederiz. Ama ölüm öyle mi? Çaresi ya da yardım alabileceğimiz biri var mı? En basitinden şöyle sorayım: öldükten sonra bu Dünya'da dirileceğini ümit eden var mı? İşte bu yüzden en büyük korku ölüm korkusudur. Ne bir daha sevgilinin elini tutabileceksin, ne bir daha annenin kucağına yatabileceksin ne de babanla muhabbet edebileceksin. Sevdiğin hiçbir şeyi bir daha tadamayacak olmanın ümitsizliği, ölümü insanın en büyük korkusu yapar.