Kaçamayacağımız Şeyler Var

Hepimiz çocuktuk bir zamanlar. Umursamaz bir tavırla hayatımızı sürdürürken, büyüdük aniden. Sonra insanlar hayatımıza girdi; derin izler bırakan insanlar. Yine de o büyük hayalimizi gerçekleştirmek için çabaladık. Kimimiz büyük okullara gitti, iş güç sahibi oldu, kimimizse bunları hedef edinmeden duygusal bağlarına kilitlendi. Yazar Mario Levi'nin Bu Oyunda Gitmek Vardı adlı eserinin Saffet adlı kahramanı da böyle birisi işte. Değişimin kaçınılmaz olduğu noktalar vardır, terk edilmek gibi. Hayatınızı sürdüreceğiniz kişi olarak düşündüğünüz insan sizi beğenmedi ve hayatınızdan çıkma kararı aldı. Ya da siz onu terk ettiniz bir yerde. İşte bu noktada çokta seçenek kalmıyor değişime gitmek dışında. Yani batmakta olan bir şirket düşünün, böyle bir durumda patronun gelip, size " değişim kaçınılmaz oldu, bazılarınızı işten çıkarmamız gerek" demesi kadar doğal olan bir şey yok elbette. Örnekteki gibi düşününce tüm taşlar yerine oturuyor. Terk mi edildiniz? Bunun sorumlusu sizsiniz belli ki. Sizde kaçınılmaz olan o değişimi gerçekleştirip bir yola girersiniz. Her insan yanında bir şeyler getirir beraber, sizinle kalacak olan şeylerdir bunlar. Bir şeyler de götürür, iyi ya da kötü. Saffet'in ketumluğu gibi siz de içinize atıp, "bazı şeyleri unutabilmek" yanılgısına düşebilirsiniz. Yani size sevdikleriniz tarafından katılan değerler bir yerde sizin olup size yön de verebilir, aksi olarak sizi yoldan saptırıp, uçuruma sürükleyip, dönülmez bir hataya da sürükleyebilir. Bazen karar sizde de olmayabiliyor. Yani kaç gün aç kalabiliriz ki, kaç gün susuz yaşanabilir. Su ve ekmek kadar temel bir ihtiyaç olan sevgi de bazı şeyler karşılığında satılmaya çalışılabilir. Karşınızdaki insan size değer vermiyorsa (gerçek anlamda, içten ve koşulsuz bir sevgi) muhtemelen değer satıyordur size. Bu değere sevgi adını verdim, başka şeyler de olabilir tabii ki. Siz de o değeri satın alabilmek için sevdiceğinizi kıramayıp hata üstüne hata yapınca, kendinizi uçurumdan aşağı yuvarlanmakta bulursunuz. Bu durumun farkına varan kişi ayrılık, terk edilmeye mecbur bırakma gibi hobiler edinir kendine. Biz de bir şeyler katarız her gelen insana. Onların bize kattığı şeyler gibi, bir kazan- kazan ticareti mantığıyla biz de hediyeleşmek tadında bir şeyler alır ve bir şeyler veririz. Yani gördüğüm kadarıyla dışarıdaki bir etki içeride bir tepkiye neden oluyor. Etki-tepki prensipleri sadece fizik dersine has değil, hayatımız da böyle işliyor. Yanılgının en büyüğü de burada başlıyor. "Kendiyle çelişen yazar olur mu?" diyebilirsiniz. Ama bu bir çelişki değil, bir anlamda kendisiyle yüzleşmek gibi... Buna madalyonun iki tarafı da diyebiliriz. Sözü çok uzatmadan, bize sevgisini hissettiren asıl insanlara odaklanmalıyız. Anne ve babamızdan söz ediyorum tabii ki. Doğumumuzdan çocukluğumuza kadar, çocukluğumuzdan ergenliğimize kadar, oradan da hayatımızın geri kalanına dek bize koşulsuz sevgi veren iki tane sevgi tomurcuğundan bahsediyorum. Günümüz dünyası ne kadar rahat olsa da sevgi ihtiyacı hep süregelen bir olaydır. Teknolojik aletler bize sevgi veremez. Bitki veya hayvanlar da bir yere kadar sevgi verir. İnsanlar bile bunu başaramazken, iki insan: Anne ve babamız bunu başarır. Koşulsuz sevgi paha biçilemez bir değerdir. Anne ve babasına kötü davranan, onları incitecek kadar alçalan insanlara da insan denemez. Ne olursa olsun onlara kötü davranmamak gerekir. Saffet belki de duygularını yansıtırken, sevgi dolu ve karşılıksız iyiliklerde bulunurken bir nevi anne ve babanın yüklendiği sorumluluğun bir benzerini gösteriyordu bize. Firdevs tüm zorluklara rağmen gördüğü sevgiden ötürü ayakta durabiliyordu belki de. Hemen her yaşadıkları olayda olduğu gibi, Saffet ve Firdevs'in sevgisi onları güçlü kılıyordu. Bu da pozitif yönde bir değişimi çağrıştırdı bende. Değişimin böylece "sevgi kaynaklı" olduğu varsayımında mutabık kaldım.