HER DİZEDE FARKLI BİR ANI

Aslında şiir pek okumam. Edebiyatla pek ilgilenmediğimi belirtmeliyim. Ama ailemin zoruyla okuduğum şiir kitapları oldu. İlk okuduğum Tevfik Fikret'in Şermin'iydi. Daha sonraları birkaç tane daha okudum ama sanırım edebiyat insanı olmadığım için müptelası olmadım şiirlerin. Ama konu şiirle mektup arasında seçim yapmaya geldiğinde uzun zamandır şiir okumadığımı fark ettim ve şiiri seçtim. Attila İlhan'ın kitaplarına isim veren dört şiirinde karar kıldım: Duvar, Sisler Bulvarı, Yağmur Kaçağı ve Kimi Sevdiysem Sensin. Bu dört şiirin içinde beni en çok etkileyen Sisler Bulvarı oldu. Her dizesinde farklı bir anı belirdi kafamda. Sanki sevgilim beni yeniden terk etmiş gibi oldum. O 'unutma süreci'nin başına döndüm. Şiirin adını okur okumaz hep yürüdüğümüz bulvarı hatırladım. Yalova'nın bir ucundan diğer ucuna kadar uzanan; sahile, ilçelere, sitelere, köylere gitmek için herkesin oradan geçmek zorunda kaldığı Yaşar Okuyan Bulvarı geldi aklıma. Biz hep orada yürürdük, ikimizin evi de Bulvar'dan eşit mesafedeydi ve bütün minibüsler oradan geçiyordu. Tıpkı şiirdeki Bulvar Durağı gibi biz de o bulvardaki durakta beklerdik. Sisler Bulvarı'na akşam çökmüştü. Omuzlarımıza çoktan çökmüş. Kesik birer kol gibi yalnızdık. Dağlarda ateşler yanmıyordu. Deniz fenerleri sönmüştü. Birbirimizin gözlerini arıyorduk. Tıpkı bu dizelerde söylediği gibi şairin, akşam çöktüğünde onun gözlerini arardım o bulvarda. O yanımda olmadığı zaman yapayalnız hissederdim kendimi. Ipıssız gelirdi bana o mahşer yeri gibi olan bulvar. Omuzlarım çökük minibüse binerdim. Önce denize kıyısından giderdi araba sonra yukarıya, dağlara doğru çıkardı. Ve tıpkı şairin dediği gibi ne deniz fenerleri ne de dağların ateşi yanıyor olurdu. Sisler Bulvarı'nda seni kaybettim Sokak lambaları öksürüyordu Yukarıda bulutlar yürüyordu Terk edilmiş bir çocuk gibiydim Dokunsanız ağlayacaktım Yenikapı'da bir tren vardı Sanki sevgilim karşıma geçmiş ayrılığımızdan sonra o bulvardan geçerken neler hissettiğini anlatıyordu bana. Sanki İstanbul'a gitmeden evvel bulvardan geçmiş ve aklına ben gelmişim gibi... Sanki bensiz terk edilmiş bir çocuk gibi kalmıştı. İnanamadım hissettiklerime; bu sözler ancak Attila İlhan gibi bir şairin ağzından çıkar. Onun gibi birisinin değil. Ama yine de insana O söylemiş gibi geliyor. Sanki bu şiiri Attila İlhan başka bir kadına değil de O, benim için yazmış gibi hissediyorum. Gözümden iki damla yaş süzülüyor. Okumaya devam ediyorum ağlayarak. Sisler Bulvarı'nda öleceğim Sol kasığımdan vuracaklar Bulvar durağında düşeceğim Gözlüklerim kırılacaklar Sen rüyasını göreceksin Çığlık çığlığa uyanacaksın Sabah kapını çalacaklar Elinden tutup getirecekler Beni görünce taş kesileceksin Ağlamayacaksın! Ağlamayacaksın! Bir anda O'na bir şey olmuş olabileceğini düşündüm. Onun başına bir şey gelirse ben ne yapardım, ayrı da olsak hala seviyorum sonuçta. Hala rüyalarıma da giriyordu. Hiç öldüğünü görmedim rüyamda ama ağlamayacağıma dair kaç kez söz verdim kendime hem uyurken hem de uyanıkken... 'Ağlamayacaksın!' diyordum ama göz pınarlarım durmuyordu. Önce ufak bit damla düşer sonra da bir sel alır götürürdü. İçime ağlamayı öğrenmiştim ama artık bir şey fark etmiyor çünkü bu şiir bana hüngür hüngür ağlamayı öğretti sil baştan. Aldırmadan gözyaşlarına okuyorum diğer kıtayı da... Sisler Bulvarı'ndan geçtim sırılsıklamdı Islak kaldırımlar parlıyordu Durup dururken gözlerim dalıyordu Bir bardak şarabda kayboluyordum Gece bekçilerine saati soruyordum Evime gitmekten korkuyordum Sisler boğazıma sarılmışlardı Yine duraklıyorum ve ağladıkça rahatladığımı fark ediyorum. Durup kendime bakıyorum. Etrafımda bir sürü peçete, silmekten acımış gözlerim ve mahvolmuş göz makyajım ile ne kadar da çaresiz ve yalnız göründüğümü düşünüyorum. Gözlerimi son kez silip göz bebeklerimin içine bakıyorum aynada. Ağlamak gelmiyor artık içimden buna seviniyorum. Gayet sessiz bir şekilde şiirimin kalanını da okuyup anıların son kez aklımı işgal etmesine izin veriyorum. Son dizeler artık, son kıta... Sisler Bulvarı'ndan geçmediğim gün Sisler bulvarı öksüz ben öksüzüm Yağmurun altında yalnızım Ağzım elim yüzüm ıslanıyor Tren düdükleri iç içe giriyorlar Aklımı fikrimi çeliyorlar Aksaray'da ışıklar yanıyor Sisler bulvarı ayaklanıyor Artık kalbimi susturamıyorum.