BİZİ YÖNLENDİRENLERİN BİZE BAKIŞI

Ülkemiz de dahil olmak üzere dünyanın pek çok yerinde toplumun çoğunluğu ile aydın kesimler arasında uçurumlar olduğu düşünülüyor. Yıllarca bir konu üzerine uzmanlaşmış ve ileri eğitimlerden geçmiş insanların daha düşük eğitim seviyesi gerektiren işlerde çalışan ve halkın çoğunluğunu oluşturan kesimden daha üstün olacağı birçok bakımdan doğal olarak görülüyor. Toplumun yaşadığı vatanın kültürüyle yoğrulmuş bir zihniyeti olduğuna ve bu zihniyeti değiştirmenin zor olduğuna hemfikirim fakat medya organlarının, siyasetçilerin, sanatçıların ve toplumla ilişki halindeki diğer tüm yapıların pek çok zaman toplum anlamaz korkusuyla vizyonunu kısıtlamasını gereksiz buluyorum. Bu kısıtlamalardan bazılarınınsa topluma hakaret olduğuna inanıyorum. Umberto Eco'nun Sıfır Sayı adlı romanının başkahramanı olan Colonna, bir gazetede işe başlar. Gazetenin ismi Yarın'dır ve 1 yıl boyunca toplam 12 deneme sayısı basılacaktır. Dünyadaki bütün gazeteler okuyuculara dünün haberlerini sunmaktadır. Bu gazetenin hedefi ise okuyucuya yarının haberlerinin tahminini yaptıracak analizler sunmaktır. Böylesine özgün bir girişim yapılmasına rağmen 1992 yılında İtalya'da faaliyete başlayan gazetede ofisin patronu olan Simei, çalışanlarının birçok haber teklifini hedef kitleye uygun görmeyip geri çevirir. Bir gün Simei ile gazetenin bulmaca bölümünü hazırlayan Palatino konuşurken Simei " Bizim okur ne bitkiden anlar ne de şifacının hangi bitkilerden yararlandığından. Garibaldi, Havva'nın kocası, dananın annesi, işte böyle soruları bilir sadece." demişti. Medya organları seçtikleri hedef kitleyi kendilerine çekmek ve bundan kar etmek amacındadırlar. Bunun için de Yarın gazetesinden verdiğim örnekteki gibi birçok yayın organı hedef kitlesinin kültür birikimini tahmin ederek yayınlarının kültür seviyesini düşürüyor, peki medyanın toplumu bilgilendirmesi ve aydınlatması bu şekilde nasıl mümkün olabilir? Kitleye yönelik iş yapanlar için cesaret bence çok önemlidir. Siyaset ve medya çok farklı alanlar da olsa cesaret konusunda Atatürk inkılaplarını örnek verebilirim. O dönemin meclisi barış görüşmelerinde ikilik çıkmaması adına 1 Kasım 1922'de saltanatı kaldırmıştır (Alpkaya 137). O dönem mecliste saltanat taraftarı çok sayıda milletvekili olduğu halde cumhuriyet 29 Ekim 1923'te kuruldu. Atatürk, dönemin zihniyetini yeni rejime yavaş yavaş alıştırarak cumhurbaşkanı seçilmişti ( G. Alpkaya ve F. Alpkaya 138). Sıfır Sayı'da yer alan Yarın adlı gazetenin Türkiye'de çıktığını hayal edelim. Asırlardır süren Osmanlı saltanatına son verip birkaç yıllık bir süreçte modern bir cumhuriyeti benimseyen halkın bir bulmacayı çözemediği için bir gazeteyi okumayı bırakabileceğini düşünebilir misiniz? Siyasetten bir diğer örnek de 15 Temmuz 2016 darbe gününden verilebilir. O gün CNN Türk kanalını izlerken Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'ın canlı yayına bağlanışına şahit oldum. Erdoğan, yayında halkın gücünün üstünde bir güç tanımadığını söyledi. O gün halkın gücü, bu yüreklendirici konuşmanın üstüne darbeci askerlerin emrindeki yüzlerce askerin darbe yollarını kesti ve erler darbeci komutanlarından kurtarıldı. Erdoğan'ın hitabeti kullanma kabiliyetinin onun başarısındaki en büyük rolü oynadığına inanıyorum. Sanatta da halka güvenmek gerektiğini düşünüyorum çünkü 1 Ceyhun Emre Öztürk sanatçının sanat icra etmede en önemli amaçlarından birisi yapıtını seyircisine göstermektir. Halk tarafından takdir görmek uğruna eserini basitleştirmek sanatçının halka olan güvensizliğini yansıtır. Kanımca sanatçı, halka güvenip elinden gelen tüm incelikleri eserine katabilmeli. Medya dünyası, bulunduğu toplumların zihniyetini yoğurmaktadır ve bunu da bir sanat olarak sayabiliriz. Bu sanatın medyanın içinde yer aldığı topluma sorumlulukları olduğuna inanmaktayım. Sadece medya değil, kitleler üstünden kar eden herkes yaptığı işte risk almalı ki halkı aydınlatmanın iç huzurunun yanında uzun vadede takdir edilsin ve ekonomik başarılar elde etsin. Yarın gazetesi çalışanları Sıfır Sayı'nın kurgusunun geçtiği zamanda medyayı doğru kullanmak yerine aldıkları maaşlarla günü kurtarmaya baktılar fakat bilinmeli ki bir ülkenin halkı yozlaştığında batan geminin içinde gazetecisi, siyasetçisi, sanatçısı da olacak...