RÜYALARIN İÇİNDEN ÇIKIP GELEN GERÇEK EVREN

Herkesin hayatı sorguladığı dönemler olmuştur. Genelde insanlar için bu dönem, ergenlik dönemlerine denk gelir. Zor bir ergenlik geçirmediğimden olacak ki, bu tarz soruların kafamı meşgul etmesi izlediğim bir filmin ardından başladı. Wachowski kardeşlerin Matrix'ini izledikten sonra... Her zaman felsefi konulara ilgi duymuşumdur. Sanırım bu yüzden, ilk defa lise yıllarında izlemeye fırsat bulduğum bu film benim kafamı hayli karıştırmıştı. Ancak bu andan yıllar sonra bir yaz günü hayatıma giren bir film, Matrix'inde temeli olan Platon'un mağara benzetmesine daha gerçekçi bir bakış açısı kazanmamı sağlayacaktı. Christopher Nolan'ın Inception'u. Hiç yaşadığımız şu hayatın aslında bir kurmaca olduğunu düşündünüz mü? Gerçekten yaşıyor muyuz? Yediğimiz yemek, içtiğimiz su, hissettiklerimiz aslında gerçekten var mı yoksa hepsi zihnimizin bize yansıttıkları mı? Platon, gördüğümüz ve gerçek sandığımız dünyanın aslında başka bir evrenin yansıması olduğunu söylüyordu. Gördüklerimiz, aslında ait olduğumuz koca bir evrenin bir yansımasıydı sadece. Tabi ki bu, çoğu insan için deli bir filozofun hayal ürününden başka bir şey ifade etmez. Ne yalan söyleyeyim Platon'a hayran olsam da zaman zaman bana da öyle geliyordu. Ancak bu fikrim Inception yani Başlangıç filmiyle tamamen değişti. Nolan diyordu ki: ya farkında olmadan bir rüyanın içinde yaşıyorsak? Bu soru aslında yaşadığımız dünyayı sorgulatmanın başka bir yoluydu bence. Ama üzerimde ki etkilerine bakarak söyleyebilirim ki, hayli başarılı oldu. Rüyada olduğumuz zaman dilimi aslında o kadar büyüleyicidir ki, bunu fark etmek için üzerine biraz düşünmemiz yeterli. Rüya, bize zihnimizin ve bilinç altımızın verdiği bir hediyedir. Orada her şey mümkün olduğu için uçabiliriz veya hayalini kurduğumuz bir yere gidebiliriz. Hatta, eğer şanslıysak, yanında olmak istediğimiz kişiyle bile birlikte olabiliriz. Bütün bunları bir kaç saniyede yaşarız, daha doğrusu yaşadığımızı zannederiz. Üstelik bütün bunlar saatlerce süren uykumuzun sadece bir kaç saniyesini kapsar. Bütün bunları düşününce size de uyanık olmak zaman kaybı gibi gelmiyor mu? Bütün istediklerine sahip olmak, hem de bir kaç saniye içinde. Ancak rüyaların da yetersiz kaldığı yerler ve kusurları var elbette. Örneğin, rüyada olduğumuzun farkına hiç bir zaman varamayız ve bu yüzden rüyalarımızı kontrol edemeyiz. İşte Nolan'ın filmin altyapısını oluştururken ki çıkış noktası da tam olarak budur. Hiç bir zaman rüyada olduğumuzun farkında varamıyorsak, şuan da rüyada olmadığımıza nasıl emin olabiliriz? Eğer şuanda rüyada olsam ne yapardım diye sordum kendime. Ancak sonra durumun bu kadar basit olmadığını fark ettim. Uyurken gördüğümüz rüyalar genelde ya iyi yada kötüdür. Ancak hayat, onu iyi yada kötü olarak sınıflandıramayız. Hayat dediğimiz şey içinde iyilikleri de kötülükleri de aynı ölçüde barındırır. Durum böyle olunca ne yapardım sorusuna kesin bir cevap bulamadım. Ama sonra filmi düşündüğümde aslında hayatla ilgili atladığım çok önemli bir ayrıntı olduğunu fark ettim. Filmde bütün karakterler rüyadan çıktıklarını anlamak için kendilerine bir sembol buluyorlardı ve ona bakarak uyanık olduklarına emin oluyorlardı. O sembol aslında onları hayata bağlayan tek şeydi. Gerçek dünyaya onları bağlayan tek şey. Biraz düşününce aslında hepimizin bu sembole sahip olduğunu fark ettim. Bu filmdeki gibi bir taş yada bir topaç değildi belki ama çoğumuz için "biri" oluyordu. Zaman zaman, hayattan koptuğumuzu yahut hayata yabancılaştığımızı hissettiğimiz anlarda, bizi gerçeklere bağlayan ve sembolümüz olan o kişiye sıkı sıkı sarılmalıyız. Rüyada mıyız yada değil miyiz bilmiyorum. Belki de gerçekten bambaşka bir evrenin yansımasında yaşıyoruzdur. Ancak insan kimi zaman hayatı düşünmeden gelişine yaşamak istiyor. Gerçek evren nasıl olursa olsun, bizim gerçek dünyamız, bizi seven insanlarla kurduğumuz hayattan ibarettir. Nasıl bir dünyada olursak olalım mutlu olmayı öğrenmişsek, hayatın şifresini çözmüşüz demektir. Simay AKTAŞ