YILDIZLI GECE'DE ÖLÜM

Vincent Van Gogh, benim tanıdığım ilk ressamdır. Annemin Van Gogh'a olan büyük hayranlığı, evimizdeki bardak altıklarında bile Van Gogh'a ait resimlerin bulunması demek oluyor. On yaşımdayken annemle sanatçının tablolarına baktığımızı hatırlıyorum. Çocukluğuma dair çok şey anımsayamam, ama annemin beni kucağına oturtup bütün o resimleri anlatması adeta beynime kazındı. Bildiği kadarıyla eserlerin hikayelerini ve nasıl çizildiğini de anlatıyordu annem. Beni en çok etkileyen eser ise Yıldızlı Gece olmuştu. 1889 yılında, Fransa'da kaldığı sanatoryumda çizmiş bu resmi Van Gogh. Sanatçının bu resmi gerçeğine bakarak mı, yoksa sadece hayal gücünü kullanarak mı yaptığına dair tartışmalar hiç önem arz etmiyor benim için. Bu tabloyu, gördüğü şeylere kendi hislerini katarak yaptı bence. Yaşadığı ruhsal iniş ve çıkışlar, kardeşi Theo'ya olan sevgisi, hastalığı nedeniyle geçirdiği nöbetler bu resmi Yıldızlı Gece yapıyor. Çünkü hayal gücümüzde var olan her şeyi aslında bir yerde görmüş olduğumuza inanıyorum. 'Bizim' hayal gücümüz olmasına sebep olan şeyse kendi nefretlerimiz, sevgilerimiz, mutluluklarımız, üzüntülerimiz yani 'bizim' psikolojimiz. Van Gogh'un hayal gücünü de yaşadığı yerler, öğrendiği akımlar, arkadaşlıkları, kardeşiyle ilişkisi yani kısaca hayatı oluşturdu. Bu nedenle diğer bütün eserleri gibi Yıldızlı Gece de hem gerçekten gördüğü şeylerden hem de hayal gücünden bir şeyler barındırıyor içinde. Sanatçının bütün portreleri, otoportreleri, manzara resimleri bana büyüleyici geliyor. Ama Yıldızı Gece'de bambaşka bir şey var beni içine çeken. Girdaba kapılarak dönen gökyüzü, gökyüzüne uzanan alev şeklindeki servi beni kilitliyor adeta. Çocukluğum, geleceğim, annem ve babam, kardeşim, arkadaşlıklarım hepsi gözümün önüne geliyor ve ölüm korkusu kaplıyor benliğimi. Normalde ölümün bir gerçek olduğunu bilip soğukkanlı kalırım. Fakat bu eserde beni korkutan, heyecanlandıran bir şey hissediyorum: ölüm. Korku vermesinin dışında bir de büyülüyor beni anlamadığım bir şekilde. Gözlerimden yaşlar akana kadar izlemek istiyorum Yıldızlı Gece'yi. Sevdiğim bütün insanları düşünüp ağlamak, onlar için korkmak, onlara sarılmak istiyorum esere bakarken. Mantığı her şeyden üstün tutan ben, duygularıma hapsoluyorum resmi izlerken. Belki de Van Gogh'u çok okuyup onu olduğu kadarıyla tanıma şerefine nail olmak, sanatçının yaşadıklarının psikoljisi üzerindeki etkilerini çokça düşünmek bana bunları hissettiriyor. Fakat ressamı ve hayatını sadece iki dakika düşünebiliyorum, sonrasında umarsız bir bencillikle kendi hayatıma, sevdiklerime ve korkularıma yöneliyorum. Basit materyaller olan tuval ve yağlı boyanın bir araya gelip de beni nasıl bu kadar etkilediğini anlamakta güçlük çekiyorum. Çok fazla resim kültürü olan bir insan değilim. Fakat annemin bana aşıladığı Van Gogh sevgisi, Yıldızlı Gece ile küçük yaşlarda tanışmam ve bu resme çok derin anlamlar yüklemem bu tabloyu benim için çok özelleştiriyor. Eseri incelemek aileme ve arkadaşlarıma daha çok değer vermemi sağladığı gibi, bir gün benim ve çevremdeki herkesin gideceğini daha iyi idrak etmeme neden oluyor. Amsterdam'da Van Gogh müzesine gideceğim gün içimde hem büyük bir heyecan hem de biraz burukluk vardı. Çünkü Yıldızlı Gece New York'da MoMA'daydı. Van Gogh'un doğduğu ülkeye gidip de onun en sevdiğim eserini görememek beni bir hayli üzüyordu. Fakat bütün bu sıkıntı müzeye adımımı attığım anda son buldu. Müze gezimde sanatçının eserlerinden ziyade çizim defterleri ve kardeşine yazdığı mektupları daha çok dikkatimi çekti. Müzeden çıktığımda büyülenmiş haldeydim. İçerde ne kadar kaldım hatırlamıyorum bile. Müzenin üzerimdeki etkisi bitince New York'ta modern sanatlar müzesine de gitmem gerektiğine karar verdim. Aklımda hala Yıldızlı Gece vardı ve ben o eserin orijinal halini görmeden ölmeyecektim! Van Gogh, Vincent. The Starry Night. 1889. Yağlı boya. Modern Sanatlar Müzesi. New York.