Nerelerdeydin?

Giriş paragraflarında kendimi çok rahatsız hisseden biriyim. Diyeceğim her cümle ve her his ya gelişme paragrafı ya da sonuçta yer alıyormuş gibi hissediyorum. Bunun burada ne işi var diğer paragrafa yaz diyorum kendime. Neden burada işi olmasın ki? Burada yazmak içimden geldiği için, rahatsız olmadan burada yazacağım çünkü Dreamer ile birlikte yazdık. Birazdan tanışacaksınız. Hayatın anlamını yazmak bir kitap için fazla iddialı gibi. Zaten öylece yazılabilecek bir şey olduğunu düşünmüyorum. Kendi hislerimiz olmadan yaşanmışlıklarımız olmadan ve yavru bir köpeğin kafasını sevmeden bulunacak ya da okunacak bir şey değil. İmla kurallarına uyulmuş olsa, en derin anlamlı kelimeler bile seçilse, senin kelimelerinin yaşanmışlıkları, başkaları kendinden bir anıyı, bir hatırayı bulana kadar onların yaşanmışlığı değil. Sadece okuyarak hayatın anlamını bulamayız. Okumadan hiç bulamayız. Tek kişilik yaşanmışlıklarla kim bulabilir anlamı? Başkalarını katmalıyız kendimize, başkalarına katılabilmeliyiz, belki anılardan atılmalıyız belki bazı acıları bittiği gibi bir köşeye atmalıyız, dolu insanlar ve bir dünya dolusu anıyla pişmeliyiz. Yazının fontunu değiştirerek dertlerin üstesinden gelemez ve satır başlarını biraz daha içerden başlatarak bir şeyin özüne gidemeyiz. Bu kitap, Tanrılar Okulu, hayatın sırlarını yazmamış. Haklı. Aslında birine seslenmiş. Hepimizin içinde var olan, hayatın anlamını, güzelliğini, nedenlerini ve tüm manzaralarını bulmaya en yatkın kişiye seslenmiş. Biz duymuyoruz diye, kitap hepimiz için hatırlatma yapmış. "Dreamer"den bahsetmiş. Benim aksime, pencereden dışarı bakıp Bilkent Köprüsü'nde trafik var mıdır diye düşünmeyen, hatta zamlanmış benzin ya da toplu taşıma araçlarına aldırmayan özgür yolcunun kendisini anlatmış. Hepimizin içinde olan susturduğumuz o Dreamer' i anlatmış işte. Hatırladınız değil mi? Hani küçükken çamurdan pasta yaptırıp arkadaşlara ikram ettiren o Dreamer. Hani izlediğimiz aksiyon dolu filmlerden sonra bir gün senin de gizli ajan olabileceğine inandıran o Dreamer. Nerede bıraktık onu? Neden susturduk büyüdükçe? Çamur pastadan mı zehirlendi yoksa başkaları ne der diye diye, yok ben bunların üstesinden gelemem diye diye ve düzene kapılıp giderken durup nefes alamadık diye biz mi zehirledik? Benim Dreamer' im pastadan zehirlenmedi ne yazık ki ve neyse ki elinden yine tutarsam çamurdan pasta yapmaya gidebilir hatta sinek ilacı sıkan kamyonetin arkasından sırf eğleniyoruz diye koşabiliriz. Kitap, gidin ve sinek ilacı kamyonetinin arkasından koşun demiyor tabi. Yalnız, o Dreamer demeseydi ben içimdeki Dreamer ile neler yaptığımızı hatırlayamazdım. Onu bulmalıyım dedim. Şöyle ısırarak birer domates yiyelim. Ayrı geçirdiğimiz yılları boş verip, bisikletimizin koltuğuna renkli ışıklar takalım. Cebimizdeki son parayla leblebi tozu ve patlayan şeker alalım. Böyle atıp tutarken, kendine gel kaç yaşında kızsın artık sana deli derler dedim. Derler mi? Derler tabi. Sonra Dreamer' im karıştı söze. Onlar dedi diye sen deli olur musun? Hiç sanmıyorum. Sonrası sessizlik. Bayadır konuşmayınca insan açılamıyor başta. Bir tutukluk bir yabancılaşma oluyor. Bir zamanlar terliklerinle gidip margarin istediğin komşunu seneler sonra gördüğünde "Nasılsınız?" demek gibi. İnsan samimiyeti zamanla keşfedip zamanla unutuyor. Sonrasında kendime geldim neyse ki. O benim Dreamer' im, dokuz numarada oturan komşum değil. Öyle taşınıp kopamayız. İzin vermiyorum. Onu dinleyeceğim. Kendimi inkar etmeyeceğim ve şu an öğrencisi olduğum okul olan Tanrılar Okulu'nun da dediği gibi eğer bakış açımı değiştirmezsem dertlerimi de değiştiremem. Hem yaşa yaşa bitmeyecek gibi hem de gözümü daha açmadan bitecek uzunluktaki ömrümü ne derler diyerek geçirmeyeceğim. Kendimi bileceğim. Kırmayacağım, yıpratmayacağım kimseyi; canım öyle istiyor diye başkalarını ve başkaları ne der diye kendimi. Her şey güzel değil. Biliyorum. Yazar da biliyor. O yüzden bir sorunla karşılaşınca mutluymuş gibi yapın ve mutlu olun demiyor. Zaten ben öyle yapabilen biri değilim. Üzgünken sadece üzgün oluyorum. Sırtı yere gelmiş biri ne yapar sizce? Hayır, hakem işareti versin ve maç bitsin diye beklemiyorum. Kalkmak için ne gerekiyorsa onu bulmaya çalışıyorum. Artık ne yapmam gerektiğini daha iyi biliyorum. Ben değil o biliyor aslında, Dreamer. Aynı şeylere üzülmek yerine onu kabullenip yeni derde yer açmalıyım. Hem çocuk hem de realist bir Dreamer' im var sanırım. Daha çok ve başka şeylere mutsuz olup sonra da patlayan şeker yiyeceğiz. Üzüleceğiz. Çok üzüleceğiz. İnsanız ve insanlar üzülür. Sonra da güleriz ne olmuş. Bir de Tanrılar Okulu ve Bilkent' ten mezun olup büyük adamlar olacağız umarım. Bu yazıyı küçükken yazdığım günlüğümü bitirir gibi bitirmek istedim. Hoşça kal günlük diyerek... Sonra baktım bu satırlarda yazdığım "Bugün okula gittim. Teneffüste ip atladım. Sonra eve geldim ve yemek yedim." değil. O nedenle bu yazıyı "Hoşça kal günlük." yerine "Hoş geldin Dreamer." diye bitirmeye karar verdim. Hoş geldin Dreamer.