KİTABIN İÇİNE KISA BİR SEYAHAT

Madem her kitap bir macera, bir yolculuk, o halde ben de "Kara Kitap"'ı neden hikaye şeklinde anlatmayayım ki diye düşündüm. Aynı kitap olsa bile herkesin farklı hikayesi vardır. İşte bu da benimki... Kasvetli bir İstanbul sabahına uyanmıştım yine. Nicedir olduğu gibi, bugünde hevesim yoktu yatağımdan çıkmaya. Yataktan hafifçe doğrulup perdeyi araladım. Bilmediğim bir şehirde, duymadığım bir dilde 'günaydın' demek isterdim insanlara. Büyük kentlerin bireysel yalnızlık pazarında, duygusuzluğumu vermiştim satışa. Masanın üzerinde kalın bir kitap. İsmine bakarsan 'Kara Kitap'. Bir heves aldığım ve asla kullanmadığım ve hiç bir zaman ihtiyaç duymadığım, ama ihtiyacım olduğuna inandırılan eşyalardan biriydi bu kitap. O anda içim -kendi dünyama katlanamadığım için biraz da - sayfalarda erimek istedi. Önce son sayfayı açtım. "Hiç bir şey hayat kadar şaşırtıcı olamaz, yazı hariç" yazıyordu. Yazara katıldım. Ben zaten büyük fikirlere katılan, fikri olmayanlardandım. Okumaya başladım. O kadar uzun zaman okumamışım ki, cümlenin sonuna geliyor, başını unutuyor, başından başlıyor, sonunu bağlayamıyordum. Sözcükler arasında kayboluyordum. Derken uyuyakalmışım. Gözümü açtığımda, evi bir sıcak ekmek kokusu kaplamıştı. Burnumu yorgandan dışarı çıkarmaya kalkmadan bir kadın sesi duydum. Kahvaltıya gelip gelmeyeceğimi soruyordu. O'na ise bariton bir erkek sesi yanıt verdi. -Hemen geliyorum. Ne olduğunu anlayamadan kapım gürültüyle açıldı. İçeri giren kemik çerçeveli, gözlüklü, uzunca boylu bir adamdı. -Hepimiz seni bekliyoruz Töre dedi. Kafamda cümle toparlayabilmem, duruma uygun olan veya olmayan herhangi bir kelimeyi seçebilmem mümkün değildi. O an çözümü eylemler dünyasına sığınarak buldum. Yabancıyı takip ettim. Salona geldiğimde, hiç tanımadığım bir adam ve bir kadın beni bekliyordu. O an anladım. Salonumdaki yabancılar aklıma yabancı, yüreğime tanıdıktı. İşte Galip, işte Rüya, işte Celal abi. Rüya'nın güzelliği, Galip'in güven veren sakinliği, Celal abinin bilgece duruşu, sanki yıllardır tanıklık ettiğim, asla yadırgamadığım bir oyunun ortasına atmıştı beni. Zil iki kere çaldı. Rüya koştu, kapıyı açtı. Gelen ancak yüzünü televizyonlarda gördüğüm Orhan Pamuk'tu. -Töre'ciğim bugün de senin zihnindemiyiz? Diyerek güldü. Şimdiki aklım olsa cep telefonuna sarılır selfie'mi sosyal medyada paylaşırdım. Ancak anlayacağınız üzere, astral seyahatte idim adeta. Rüya kızarmış ekmek sepetini bana doğru uzattı. Bir irkilme ile tekrar uyandım. Burnumu yorgandan dışarı çıkardım, evi kokladım. Kızarmış ekmek falan kokmuyordu. Rüyama ve Rüya'ya geri dönmek, uzattığı kızarmış ekmekleri almak için, bir kaç saniye gözlerimi kapadım. Olmuyordu... Madem ki, başlangıç noktam 'Kara Kitap'tı. Öyle ise, bana yeniden heyecanlı kapıları da o açmalıydı. Kitaba devam etmeye başladım. O anlayamadığım cümleler beni öyle bir sarıp sarmalamıştı ki, ötelere gittim tekrar. Rüya'ya gittim, Galip'le konuştum, Celal abiyi dinledim, Alaaddin'in dükkanından bir şeyler aldım. İstanbul oldum ben. Boğazın suları çekildi, gazeteler okudum vapurlarda, altınlarımı düşürdüm, sonra tekrar buldum. Yine kaybettim, yine buldum ama kendimi... Orhan Pamuk omuzuma dokundu. Ben yalnızlığımın çaresini buldum. Bu yolculuk burada biter, yol bitmez ama, her kitapla yeniden başlar, yeniden devam eder. Töre Deniz Boybeyi