SEVMENİN EN KISA TANIMI

Bazı zamanlarda hissettiklerimizi dile getirecek kelimeleri bulamayız. Sonra bir şiirle karşılaşırız ve bizim hissettiğimiz şeyleri başka biri nasıl daha güzel anlatmış diye şaşırırız. Hepimiz aynı duyguları yaşıyoruz aslında. En çok aşık olanın, en çok üzülenin, en çok acı çekenin biz olduğumuzu zannetsek de sonuçta hepimiz aynıyız. Kimi insanlar yaşadıkları bu duyguları ifade etme yeteneğine sahipler ve bu insanlar sayesinde biz de kendi duygularımızı daha iyi anlıyoruz. Attila İlhan da bu eşsiz yeteneğiyle hepimizi büyülemiş bir şairdir. Ve iyi ki bize Kimi Sevsem Sensin kitabını bırakmış. Aşk dünyadaki en ilginç duygulardan biri belki de. Sürekli birini düşünmek, gördüğü her şeyde onu bulmak, tanıdığı herkese onu anlatmak... Manavda meyve seçerken de onu düşünürsün, en sevdiğin filmi izlerken de bir arkadaşını dinlerken de. En sevdiğin şiiriyse zaten onu düşünmek için okursun. Bu aşk karşılıklı olmadığında ya da yaşanan bazı olaylardan dolayı sevgililer ayrıldığında daha çok seven taraf için bu süreç çok kötü ilerler. Hep sevdiğini düşünmüş, onu hayal etmiş, onunla mutlu olmuş bireyimiz onsuz bir dünyaya uyum sağlayamaz. Başkasını sevmeye çalışsa da olmaz. Tanıştığı herkeste eski sevdiğini görür. Kimisinin gülüşünü benzetir, kimisinin oturuşunu, kimisinin bakışını... Ama herkeste, her şeyde ondan bir parça vardır illaki. Cümlelerce anlattığım bu durumu üç kelimeyle mükemmel bir şekilde anlatmış Attila İlhan: Kimi Sevsem Sensin... Kimi sevmeye çalışsam sen Tekin 2 o kişi oluyorsun. Bu şiirdeki cümlelerden beni en çok etkileyen bir diğer tanesiyse "Senden nedense vazgeçilemiyor"... (İlhan ) Çoğu zaman bilinmez neden sevgilinin bu kadar vazgeçilmez olduğu. O da diğer insanlar gibi değil mi sanki? Aslında belki bütün herkes aynıdır ve sevilenin sevilmesinin sebebi sevenin kendisidir sadece. Belki de karşıdaki kişiye gerçeğinden çok daha fazla anlam yüklüyordur. Onun bakışını, gülüşünü, kokusunu farklılaştıran sadece sevendir. " Sevmek İçin Geç Ölmek İçin Erken" şiirinde Attila İlhan'ın geçmişe bir özlemi var gibi hissettim. Vapurlar, birlikte içilen çaylar, el ele yürümeler... Şairimiz bu eylemleri gerçekleştirmek için yaşlı olduğunu düşünüyor sanırım. Ben bu durumu pek anlayamıyorum. Neden bir şeyler için hele hele ki sevmek için geç olsun ki? Zaten ömrümüz çok kısa şunu yapmak için geç şunun için erken dersek biz ne zaman yaşayacağız? Bu toplumumuzda çok karşılaşılan bir durum. "Saçmalama kocaman adam el ele tutuşup çocuk gibi gezecek değil ya." gibi söylemlerle karşılaşmasak keşke. Ve herkes istediği gibi yaşayabilse... 60 yaşındaki amcamız da gidip eşiyle el ele dolaşabilse, birbirlerine istedikleri sevgi sözcükleriyle hitap edebilseler keşke. Ayrıca bu şiirde şairimizde bir ölüm korkusu olduğunu da düşündüm. Ölmek için erken derken sanki sürekli kendini telkin etmeye çalışıyormuş gibi hissettim. Belli ki böyle bir korkusu var ve bunu bastırmaya çalışıyor. Ayrıca son kıta da ölümü yaklaşan soğuk bir yağmura benzetmiş. İnsanların yaşlandıkça ölüm üzerine düşünmeye başlamasına anlam veremiyorum. Ölüm hep bizimle ama bunun üzerine düşünmek bir şeyi değiştirmeyeceği için düşünmemek en rahatı. Biz düşünsek de düşünmesek de o bizi aniden bir yerlerde hiç düşünmediğimiz bir şekilde bulacak. Hayat her zaman ilginçliklerle dolu. Ne zaman öleceğimiz, ne zaman seveceğimiz hiç belli olmaz. Tekin 3 Beş yüz altı yüz kelimelik bir yazı yazdım şu an. Ama hiçbirinizde "kimi sevsem sensin/hayret senden nedense vazgeçilemiyor " dizeleri kadar etki bırakabildiğimi zannetmiyorum. O zaman en iyisi biz susalım şiirler konuşsun.