KARA TOPRAK

Bazen kaybettiklerimiz bize çok şey katar. Kimi zaman bir yakınımız kaybederiz kimi zaman bir eşyamızı kimi zaman da bir yeteneğimizi. Her zaman bize bir şey katar ama kaybettiklerimiz. Bir yakınımızı kaybederiz, dünyanın ne kadar da geçici olduğunu anlarız. Bazıları duyularını kaybeder, o en kötüsüdür. Artık bazı şeyleri eskisi gibi belki göremeyeceksiniz, duyamayacaksınız ya da koklayamayacaksınız. O zaman da başka duyularımızın üzerinde daha çok duracaksınız. Diğerlerinin hissetmediği kadar derin hissedeceksiniz. Aşık Veysel hastalıktan bir gözünü, kazadan ise diğer gözünü kaybetmiş. Belki de bu olaylar itmiş onu bu muhteşem yeteneği ortaya çıkarmaya. Söylediklerini, yazdıklarını, çaldıklarını öyle bir duyguyla taşımış ki onu dinleyenlere belki de bu etkileşim onu bu kadar usta kılmıştır işinde. Şiirlerindeki derin duyguyu ben bu duruma bağlıyorum. "Kara Toprak" adlı şiirinde o kadar güzel anlatıyor ki bu dünyadaki her şeyin aldatıcı olduğunu ve tek gerçeğin ölüm yani kara toprağın olduğunu Aşık Veysel. " Dost dost diye nicesine sarıldım / Benim sadık yarim kara topraktır" diyor şair. Ne kardeş, ne dost elbet hepsi bir gün unutur seni. Elbet yanlış yaparlar sana. Çünkü hepimiz insanız, bir yere kadar başkasını düşünür, en son sadece kendimizi düşünürüz. O yüzden eşe, dosta aldanmadan yaşamalıyız hayatımızı. "Kolun açmış yollarımı gözlüyor / Benim sadık yarim kara topraktır" mısralarını okurken insanın içi ürperiyor bir an. Çünkü elbet bir gün biz de ait olduğumuz yere gideceğiz. Biz de o yoldan geçeceğiz. Yaşayacağımızı umacağımız şeyler için o kadar çok çalışırken, ölüm gibi bir gerçekten neden hep kaçıyoruz acaba? Sanırım korkuyoruz her zamanki gibi gerçeklerden ve onlarla yüzleşmekten. Ama kimse düşünmüyor bu kesin bir gün gerçekleşecek. "Her kim ki olursa bu sırra mazhar / Dünya'ya bırakır ölmez bir eser" bu mısralar kime nasip olur acaba? Bize olur mu? Keşke herkese olsa. Şaire olmuş, yıllar sonra bile onun eserlerini okuyup duygulanabiliyoruz ve bu sayede ismi hala yaşıyor şairin. Bu tabii ki kolay bir iş değil, bunun olabilmesi için işinizde başarılı ve sevilen bir kişi olmanız gerekir. Bu belki zor gelecektir size ama başardığınızda yaşadığınız his hepsine değecektir. "Nice güzellere bağlandım kaldım / Ne bir vefa gördüm ne fayda buldum / Her türlü isteğim topraktan aldım / Benim sadık yarim kara topraktır" mısralarında kara toprak bir anlamda inancı temsil ediyor. Biz başkalarından beklerken, istediğimizi Allah veriyor bize. Biz de bunun farkında değiliz çoğu zaman. Bize şu ya da bu yardımcı oldu diyoruz ama aslında bilmiyoruz ki onu bize veren Allah, diğerleri ise aracıdır bu alışverişte. Bize ne fayda varsa kendimizden ve Allah'tan var. Dost, eş, arkadaş ise geçici ve aldatıcıdır, bunu bize hatırlatan şey ise kara toprak yani kaçtığımız ölümdür. Ömrümüzü geçirirken sadece ölümü düşünmeliyiz ve ona göre yaşamalıyız demiyorum. Çünkü o zaman yaptıklarımızdan bir zevk alamayız, her an ölüm korkusu olur içimizde. Demek istediğim şu: bu dünyanın elbet bir gün sona ereceği ve yaşadıklarımızdan pişman olmamak ve en az hata yapmak için yolun sonunun kara toprak olduğunu unutmamalıyız. Şair Aşık Veysel'in her kıtanın sonunda söylediği gibi bizim asıl yarimiz kara topraktır. Asıl yaşanması gereken hayat o andan sonrakidir, asıl gerçek o andan sonra başlar. Çünkü gerçeği gördükten sonra zamanında gerçekten kaçmak için yer arayan insanların kaçacak yeri kalmaz.