KENDİMLE BAŞ BAŞA

İşte ulaşmıştı sonunda. Serin bir rüzgar okşadı yüzünü hoş geldin dercesine. Bir an için gözlerini kapattı ve kendini limon ağacının büyüleyici kokusuna bıraktı. Bir yerde kokuların insan hafızası üzerindeki etkilerini okumuştu. İnsanlar kokuları anılarıyla bağdaştırıp, o kokuyla tekrar karşılaştıklarında anılarını yeniden yaşayabiliyorlarmış zihinlerinde. İlk okuduğunda inanmamıştı. Kokuyla, zihnimde canlandırabileceğim ne anım olabilir ki? diye düşünmüştü. Ama şu anda yanıldığını biliyordu hem de yaşadığı anın gerçekliği kadar inanıyordu bu düşünceye. Çünkü gözlerini kapattığında, etrafını saran sadece yoğun limon kokusu değildi yıllar önce İsrail-Filistin çatışmasında kaybettiği dedesinin sımsıcak kokusuyla da bezenmişti ruhu. Daha derine daldı hayal aleminde. İçinde bulunduğu andan soyutlanmıştı resmen. Sırtını limon ağacına dayadı, geçmişine açılan bir gizli bir kapıydı adeta onun için o gövde. Elleriyle ağacın gövdesine dokundu. Dedesinin yüzündeki yılların yorgunluğunun ve acılarının okunduğu çizgilerin bir benzeri vardı o gövdede. Acaba bu ağaç neler görmüştür, diye düşündü. Dedesinin yaşadığı acıları da yaşamış mıdır..? Rüzgar bu sefer de gözünde biriken yaşları kurutma vazifesini görüyordu. Etrafta oynayan çocukların cıvıltılı sesi geliyordu. Ne kadar da mutlu görünüyorlardı. Kendi çocukluğuna dair mutlu anılarının baş döndüren ihtişamıyla uykuya dalmıştı. Rüyasında dedesi gelmişti yanına, aynı limon ağacının altında birlikte oturuyorlardı bu sefer. Hiç yapamadıkları dede- torun konuşmasını yapıyorlardı. Ona nasihatler veriyordu, tecrübelerini ona geçirmek için elinden geleni yapıyordu. Belki de kendi hatalarının gelecek nesillerde tekrarlanmamasını istiyordu, kim bilir. Tek bildiği ise konuşmadan ne kadar keyif aldığıydı. Evet, sadece silik, belli belirsiz çocukluk anılarından hatırladığı dedesi şu anda onun en iyi arkadaşı gibiydi. İçini ona rahatça döküyordu, özlemini dile getiriyordu, dizine yatıp saçlarını okşamasıyla kendinden geçiyordu. Olgunluk dönemlerini dedesi yanında olarak geçiren insanlara özendi. Annesinin anlattığına göre dedesi dünyanın en neşeli, en zeki, en düşünceli, en hayat dolu... insanıymış. Böyle bir insandan öğreneceği ne kadar çok şey olabilirdi diye hayıflandı kendi kendine. Dünyada anlaşmazlık çıkaran her şeye, savaşlara, katliamlara, bütün acımasızlıklara sövdü... Gözlerini açtığında savaştan geriye kalan harap edilmiş bir şehir kadar sessiz ve karanlık bir yerdeydi. Çocuk bağrışmalarının ve kuş cıvıltılarının yerini derin ve sonu gelmeyecekmiş gibi hissettiren bir sessizlik almıştı. Acaba ölüm de böyle mi hissettiriyor diye düşünmekten kendini alamadı. Karanlık ve korkutucu bir sessizlik... Bu düşünceden kendisini kurtardığında ise bir tebessüm kapladı yüzünü, hala limon ağacına dayalıydı sırtı. Ve etrafındaki şartlar ne kadar değişirse değişsin, gün ışığı ya da gecenin siyahı, o limon ağacının ondaki değerini, anlamını etkileyemeyecekti. Saatine baktı, epeyce geç olmuştu. Toparlanayım artık diye düşünürken biraz daha kalmaya karar verdi. Gökyüzüne bakınca ise beyninden vurulmuşa döndü. Dolunayın büyüklüğü ve parlaklığı gözlerini kamaştırmıştı. Yıldızlar... Bu kadar yıldızı bir arada manzara resimlerde bile görmemişti. Şehir hayatında gökyüzüne baktığında gördüğü şey sadece alabildiğine siyahlık ya da kara bulutlarla sınırlıydı. O görüntü daha da içini karartıyordu ama şimdi, gördüğü bu eşsiz manzara karşısında nutuksuz kalmıştı. Düşüncelere daldı, ay nasıl bu kadar mükemmel, göz alıcı görünebiliyordu? Sonuçta baktığı şey uzayda boşluğun içinde bulunan bir uyduydu sadece. Ama şu anda gördüğü şey bu değildi. Yüzeyindeki derin kraterlere, lekelere rağmen ay, ihtişamından bir şey kaybetmiyordu; bu lekeler gördüğü manzaranın büyüleyiciliğini bir nebze olsun azaltmıyordu. İnsanlar da böyle değiller mi, diye düşündü birden. Kimse mükemmel değil sonuçta, herkesin kendine göre bazı kusurları var büyük ya da küçük. Ama bu kusurlar bizi insanları sevmekten alıkoymuyor. Karşımızdakinin hataları bizim onları daha az sevmemize neden olmuyor. Aksine bu şekilde kabulleniyoruz onları, oldukları gibi, değiştirmeye çalışmadan. Çünkü içten içe biliyoruz ki onları güzel yapan şey aslında bütün olarak halleri, izleri ve ihtişamıyla birlikte.