İZLERİN GEÇİCİLİĞİ

Hayatımıza giren herkesin bizde bıraktığı bir iz vardır. Sizin de çok kez deneyelimlediğiniz üzere insanlar hayatımıza girer, hayatımızı etkiler ve zamanı geldiğinde hayatımızdan çıkarlar. Ne kadar bu döngüye karşı gelmeye çalışsak, insanların kalıcılığını sağlamak için uğraşsak da hayatın değişkenliğinin getirdiği bir zorunluluktur bu. Eminim bu zorunluluk sizi de zaman zaman yoruyordur. Ne var ki insan için en somut gerçekliklerden biri hayatın değişim içinde olduğudur. Böyle bir durumda bireylerin bu değişimden etkilenmeyip aynı kalmasının imkansız olması gibi, insan ilişkilerinin aynı kalması da olanaksızdır. Her insandan bize geriye kalan ise anılar ve hislerdir. İnsanlara tutunmak için ne kadar çaba sarf etsek de, hayatımızdaki insanların geçici olduğunu fark etmekten aciziz. Bununla birlikte, insanlar hayatımızdan gittiklerinde ve artık onlara tutunamadığımızda onlardan geriye kalan anılarımıza tutunmayı tercih ediyoruz. Her ne kadar insanlar kalıcı olmasalar da onlarla yarattığımız anıların öyle olduğunu düşünüyoruz. Bazen de bizi yaralayan, üzen bir olaydan sonra acımızın hafifleyeceği umuduyla zamanın kollarına bırakıyoruz kendimizi, anılarımızı, acılarımızı... Zamanın her şeyi iyileştirdiği düşüncesiyle izlerimizin de geçeceğini düşünüyoruz. Oysaki izin sözlük anlamı yaranınkinden çok daha farklıdır. Bir yara iyileşir fakat gerisinde iz bırakır ve bu iz kalıcıdır. Eğer insanların bizde bıraktıkları izlerin kalıcı olduğu düşüncesindeysek, zamanla her anımızın silikleşmesi bu düşünceyle çatışmaz mı? Her hissin ve düşüncenin sürekli bir değişim ve gelişim halinde olduğu bir dünyada, izlerimizin aynı kalacağını düşünmek naifçe değil midir? Geçenlerde okuduğum Uğur Kökden'in Yüzler, Gizler, İzler adlı kitabı beni insanların geçiciliğini bir kez daha sorgulamaya itti. Bir insana tutunma ihtiyacımızın en büyük nedeninin onların bizde yarattığı hislere bağlılığımız olduğunu düşünüyorum. Sanırım bu yüzden hislerimizi canlı tutmak için anılarımıza bağlılığı sürdürmeyi tercih ediyoruz. Bu bir bakımdan da geçmişte yaşamakla eş anlamlı aslında. Sizin de bildiğiniz üzere, geçmişte yaşamak geleceğe açılamamaktır. Artık hayatımızda olmayan insanlar için, hayatımıza girip yeni güzellikler getirebilecek insanları uzaklaştırıyoruz bir bakıma. Sanki yaralarımızın iyileşmesini değil de kanamaya devam etmelerini istiyoruz içten içe. Benim bu konudaki tutumum kendimi bildim bileli farklı oldu. Hayatımın hiçbir döneminde insanlar hayatımdan çıktıktan sonra onlara olan bağlılığımı sürdürmeye devam etmedim. Onlardan öğrenmeyi bildiğim gibi zamanı geldiğinde vazgeçmeyi de bildim. Hayatıma giren ve çıkan her insanın bana bir şey öğretmek için bu eylemleri gerçekleştirdiği düşüncesindeyim. Siz de geçmişin size öğrettiklerine baktığınızda bahsettiğim gerçekliği kolayca görebilirsiniz. Elbet her insanın yarattığı yaşanmışlık, anılar ve hisler farklıdır ve yaşamak eylemi altında bu olgulara olan alışkanlığımızın geçici olması gerekmektedir. İnsanın olgunluk ve güç olarak adlandırdığı kavramların temelinde bu vazgeçebilme eyleminin yattığını savunmuşumdur hep. Geçmişte yaşanan olaylara bağlılığı sürdürmek, insanı yeni olaylara ve insanlara kapadığı gibi yaşamak eyleminden de alıkoyar. Bu düşüncem doğrultusunda, hayatın doğal akışının bir getirisi olarak farklı insanlarla tanışmak, yeni anılar yaratmak ve zamanı geldiğinde bu anılara veda etmem gerektiğinin farkında oldum her zaman. Sanırım insanların yanlış yaptığı nokta da bu farkındalığı yaratamamaları oluyor. Hayatımdaki kimsenin daimi bir kalıcılığı olmadığını bilmekle birlikte elbet benim de yaşadığım değişimlere tepki gösterdiğim zamanlar olmuştur, bunu inkar edemem. Daha önceki yaşlarımda, insanlar kalıcı olmasa da onların ardında bıraktığı izlerin öyle olduğu görüşündeydim. Şimdi ise geriye baktığımda eskiden kalıcı olduğuna emin olduğum hisleri, anıları bile hatırlamakta zorlanıyorum. Bundan dolayı yaşanan en zor şeylerin, en samimi gözyaşlarının, en ağır hayal kırıklıklarının bile ardında bıraktığı izlerin zamanla iyileştiğini, hatta silindiğini düşünüyorum. Hayat aslında ne kadar da basit ama onu zorlaştırmaktan asla vazgeçemiyoruz değil mi? Eskiden insanların öğrettiklerinin kalıcı olduğunu savunurken, şimdi onların bile farklı insanlarla tekrar tekrar öğrenilmesi gereken olgular olduğunu savunuyorum. Nihayetinde insan hata yapmayı ve hatalarından öğrenmeyi seven bir varlık. Bundan dolayı yeniliğin hüküm sürdüğü bir evrende farklı insanlarla benzer şeyleri yaşayarak benzer şeyleri öğrenmekten de kendini alıkoyamıyor. Böyle bir durumda da izlerin kalıcı olduğunu savunmak saçma duruyor. hayatımız boyunca bir arayış içerisindeyiz, çoğumuz neyi Hepimiz aradığımızı bilmeden devam ettiriyoruz yaşamlarımızı. Hepimizin farklı yaşayış amaçları olsa da, herkesin mutluluk arayışı içerisinde olduğunu söylemek yanlış olmaz sanırım. Mutluluk kavramı ise insandan insana değişir. Kimisi başarıyı yakalamaya uğraşır, kimisi bir aile kurmaya çalışır. Kimisi aşkı, arzuyu arar; kimisi harcayabileceğinden çok paraya sahip olmayı arzular. Bana göre mutluluğun kaynağı değişime ayak uydurmaktadır. Sahip olduğumuz her şeyi her an kaybedebileceğimizi kabullendiğimizde başımıza gelen olumsuzlukları atlatmamız ve mutluluğa ulaşmamız daha kolay olacaktır. Bunun aksine geçmişte yaşamayı sürdürmeyi seçersek mutlu olduğumuzu sanabiliriz. Ne var ki bu kendimizi kandırmaktan başka bir şey değildir. Yaşadığımızı sandığımız mutluluk gerçek mutluluktan çok daha uzaktadır ve sadece bir yanılgıdan ibarettir. Gerçek mutluluğun tek yolu insanların, olayların ve hislerin bizden bağımsız bir şekilde değiştiklerini kabul etmekten geçer. İnsan ancak bu sayede daimi mutluluğu elde edebilir, çünkü hiçbir iz kalıcı değildir ve izler de yaralar gibi iyileşir. ! ! ! ! ! ! ! ! ! ! ! ! ! ! ! ! !