Sonbahar Ülkesi

Bir kitap seçmem gerekiyordu listeden. İçeriği hakkında bana fikir verecek bir kapağı ve özeti olmadan ya da her hangi birinden bir öneri almadan sadece ismine bakarak kitap seçtiğim nadir olurdu. Bunu yapmam için gerçekten dikkatimi çekmesi gerekirdi kitabın isminin ama bu sefer okuyacağım kitabı sahip olduğu ilgi çekici ismi nedeniyle seçmemiştim. Son zamanlarda hangi kitapçıya girseniz dizi dizi "New York Bestseller" kitabı gördüğünüzü fark etmişsinizdir diye düşünüyorum. Onlardan biriymiş hissini veriyordu aslında bana ismi. Her yerde mantar gibi biten, erken dönem gençliğe hitap eden ve bir anda parlayıp sonra çarçabuk tüketilen, çerez "New York Bestseller" kitapları... Çerez kitaplara doyalı çok olmuştu, doyurucu bir şeyler istiyordum amma ve lakin bu kitapta ilgimi yoğunlaştıran bir şey vardı. Aslında yazarının ismiydi gözüme takılan: Ray Bradbury. Tabi ki ben de okumuştum daha önce Fahrenheit 451'i. Pek çok kere ne kadar güzel olduğu kulağıma çalınmış, kitabı okuduktan sonraysa dedikoduların doğru olduğuna kanaat getirmiştim hemen: Ray Bradbury harika bir yazardı! Bitti. Yorumumu pekiştirmek için yazarın diğer kitaplarını okuma ya da kendisi hakkında bir araştırma yapma gereği bile duymamıştım. Şimdiyse esnekliğini çok uzun zaman önce yitirip kalıplaşmış yargılarımla hareket ediyordum. Bu kitap güzel olmalıydı. Tanıtım yazısını okuduğumda ise ikiye katlanmıştı zaten hayli hazırda yüksek olan beklentilerim. İçeriği ölüm ve yazarı Ray Bradbury olan bir kitabı nasıl merak edip de okumak istemezdiniz ki? Soluğu kütüphanede, kitabı ise elime aldığımda bu kitabı okurken keyifli zaman geçireceğimden neredeyse yüzde yüz emindim. Kitabı okurken uzun bir süre daha emin olmaya devam da ettim üstelik. Sonra, sonra bir şey oldu. Sırasıyla okurken ölümle ilgili öyküleri, o ilk zamanlardaki heyecanım ve arzum yok olmuştu. Ölmüş müydü beklentilerim karşılanınca? Yoksa ben mi beklentilerimi karşılamayan bir öykü ile karşılaşmıştım? Bilmiyordum fakat kitap hakkında böyle memnuniyetsiz hissederken okumaya devam edemeyeceğim kesin gibiydi. Kitabı okumaya biraz ara vermekte karar kıldım. Kim bilir belki özler, belki yine merak ederdim. Kitabı okumaya başlamadan önce hissettiğim yoğun heyecanı tekrar geri getirmeyecek fakat umudunu canlı tutacak boşa bir çabaydı. İlk başlardaki hikayeler beni tatmin etti demiştim ya hani. Tatmin etmedikleri bir nokta vardı halbuki. Boş zaman aktivesi olarak okumak adına kitaptaki öyküler cidden çok güzeldi fikrimce. Sakin ve gergin ilerliyor, açık bir korku unsuru barındırmamasına rağmen pek çoğu size onları okurken karanlık, ağır ve puslu bir tablo çiziyordu. Gerçek dünyadan tamamen çıkıp kitaptaki öykülerin içine girebiliyordunuz. Bir kaç sayfa için korku ve endişelerinizde yalnız olmadığınızı hissediyor, bir başkasının korku ve endişelerini kendinizinkilermiş gibi yaşayabiliyordunuz. Eğer yazarın kitabın kapağında vaat ettiği "ölüm" ve korku buysaydı, evet, yazar iyi iş başarmıştı. Ölüme çok yaklaşıyordunuz, belki tenindeki ayva tüyleri hissedebilecek kadar ama asla ona dokunamıyordunuz. Ölüm yoktu kitapta. Ölümün adı, onu işaret eden oklar ve karanlık bir atmosfer vardı sadece. Kitap işte tam da bu yönden benim için hayal kırıklığıydı. Ölümü beklemiştim. Yazarın ölüm hakkındaki düşüncelerini, belki biraz da haddimi aşıp bana ölüm hakkında cevaplar vermesini. Yersiz heyecanlanmıştım yazarın adını görünce ve son zamanlarda zihnimde çokça dönüp duran sorular açık denizdeki tahta parçasına tutunur gibi tutunmuştu bu kitabın bana ölüm hakkında cevaplar vereceği fikrine. Oysaki çok güzel göz ardı etmiştim bu kitabın bir öykü kitabı olduğunu. Yaşam ve ölüm hakkındaki denemelerini yayınlamamıştı Bradbury. Ne kadar yazarı o olsa da kitabın, o yoktu burada. Kitaptan bir anda soğumamın cevabını bulmuştum sanırım. İçindeki öyküler ne kadar güzel olsa da yanlış beklentilerle çıkmışken yola, doğru hedefe varmayı nasıl umabilirdim ki? Başkalarının yorumlarından kendi yorumumu oluşturuncaya kadar sadece bir fikir edinmem gerekirken ben onları üstlerinde neredeyse hiç durmadan doğru kabul etmiş ve ona göre hareket etmiştim. Evet, Ray Bradbury harika bir yazardı ama başkalarına göre, kendi yorumumu yapmayı unutmuştum. Aynı sıkletlerde olmayan iki boksörü dövüştürmek istemek kadar etik olmayan bir beklentiydi benimki ve gelmiş beklentilerimi karşılamadığından, kitabın sonunu bile getiremediğimden yakınıyordum. Düşününce, bu bakış açısıyla kitabı başkalarına anlatacak hatta kitabı eleştirip hakkında yorum yapacak olsaydım kaç kişiyi yanlış yönlendirirdim? Daha kötüsü bu güne kadar kaç kişi beni yanlış yönlendirmişti de ben fark etmemiştim? Cevabını duymak istediğimi pek de sanmadığım sorular soruyordum yine. Betül Beyan