GÜNEŞ IŞIĞIYLA YIKANMIŞ BEDENLER

Gözler kapalı, etrafta çıt dahi yok. Hafif bir esintiyle açılıyor gözlerimiz. İlk bakışta koca bir karanlık kucaklıyor bizi. Sorgulamaya başlıyoruz nerede bu ışık diye. Uzun geçen karanlık dolu gecenin ardından inceden bir güneş ışığı yalıyor çehremizi. Gecenin, karanlığın verdiği korku güneş ışığıyla yok oluyor bizler için. Sanki dün hiçbir şey olmamış gibi başlıyoruz yeni güne. Tenimize dokunan güneş ışığı yeni gün için adeta yıkıyor bedenlerimizi. Pirüpak bir şekilde devam ediyoruz hayatlarımıza. Peki ya güneş doğmasaydı dünyamıza ya da hiç uğramasaydı kapımıza... Bazıları için hayat bambaşkadır. Onlar ne güneşin uğradığını görürler kapılarına ne de karanlığın onları terk ettiğini. Kaçmak için uğraştıkça karanlığın bataklığında daha da derine batarlar. İşte onlar şanssız doğuyorlar dünyaya. Fakat bizler yani normal diye adlandırılanlar asla bir şans vermiyoruz onlara. Kimi ucube gibi bakıyor onlara farklı oldukları için kimi ise bataklığında daha da derine batsın diye uğraşıyor ama bilmiyorlar ki onlar karanlıklarından kurtulsa ne büyük işler başaracaklar. Van Gogh da uğraşmıştı karanlığından kurtulmak için ve o hayatını resme adayarak yakaladı ışığını. Güneş ve onun ışıltısı aydınlattı her bir sokağını. Sonra açıldı gözleri hayata ve daha önce bakıp da görmediği onca renk belirdi zihninde. Artık hayatı renk ve ışıktan ibaretti. Bir gün onun da kalbinin kapıları açıldı, güvendi ve anlattı hissettiklerini. Fakat yine deli damgası yemişti. Hayatında inandığı onca renk saçmalıktı diğerlerince ve alay ettiler gönüllerince. Ne parası vardı ne mutluluğu. Sonrası ise hazin son... İlk güneş gitti evinden daha sonra da hayatı. Farklılık, ne büyük engel şu hayatta... Tanrı'nın verdiği bir hediyeyken etrafımızı sarmış bir lanet oluveriyor. Bir makine gibi değişmeden ve hep istenilen gibiysen kabul görüyorsun şu hayatta çünkü değişik olan her şey korkutuyor diğerlerini. Onlar da biliyor bunu. Bu yüzden farklı olanın gücünden saklanıp onu ucube yapıyor toplumun gözünde. Böylece herkes birbirine benzemeye başlıyor. Günbegün aynı fabrikadan çıkmış insan toplulukları oluyoruz ve renklerimizi kaybediyoruz. Oysa doğa öyle mi? Siz hiç birbirine tıpatıp benzeyen iki gül gördünüz mü? Ya birinin rengi daha koyu ya da daha dikenli... Bu farklılıklar sayesinde renklenir doğa, esas bunlar sayesinde yaşamı hissediyoruz damarlarımızda. Ben, sen ve o farklılıklarıyla büyüyor bakış açımız. Fakat sen diyip onu dışlayarak değil sen farklısın ve biz beraberken renk saçıyoruz dersek ancak doğa gibi bir bütün halinde sürdürürüz hayatlarımızı. Her birimiz bir melodiyi temsil ediyoruz aslında. Tek başımıza ancak beş saniye dinlenebilecek basit notalar bütünüyken doğudaki, batıdaki, kuzeydeki ve güneydekiyle birlikte şarkımızı oluşturabiliyoruz. İşte o zaman biz de doğa gibi bir ahenk içinde yaşayabiliyoruz. Sahi, farklı diye damga vurduğumuz onca insan biz ahengimizi kaybetmeye yüz tutmuşken nerede ve ne yapmaktalar? Bu sorunun en acıklı kısmı, cevabını çoğumuzun bilmesi çünkü biliyoruz ki onlar farklılıklarını gizleyip bir köşede yaşam mücadelesi veriyorlar. Kimi yaptığı farklı tarzda resimlerinden kimi ise bedensel farklılığından dolayı tutkularından vazgeçti. Bizler onların melodilerini şarkımıza katmadıkça hayatlarında ayaklarına takılan taşlarız. İlk taşa takıldıklarında kalksalar bile o kadar fazlayız ki her birimiz yaralarını biraz daha kanatıyoruz. Bu yüzden onlar da taşlı patikayı değil herkesin geçtiği tertemiz taşsız yolu tercih ediyorlar. Biz onların hayattan vazgeçme sebepleri oluyoruz çoğu zaman. Hayat karanlık ve aydınlıklardan ibaret... Bazen bir fener olup geleceği aydınlatmak istersin bazen ise yalnızca kendini aydınlatmak. Fakat öyle bir an gelir ki fenerin ışığını engelleyen bir levha olduğunu fark edersin. Bu da en acısı değil midir zaten?