Yaşamak mı yoksa Hissetmek mi

Yaşamak nedir? Bu soruyla başladım bir günüme; o günün bana neler getireceğini bilmeden. Aslında o günün ne olacağını ve bana neler getireceğini çok iyi biliyordum. Hangi derslere gireceğim, kimleri göreceğim, insanlarla neler konuşmak istediğim, eve kaçta geri döneceğim bile belliydi. Hayatın süprizlerle dolu bir yer olması gerekiyordu; en azından kitaplardan bunu okumuştum. Sorguladım kendimi, otomatik olarak yaşamamın nedenini. İnsanların sorduğu sorulara vereceğim cevaplar bile belliyse yaşamamın amacını sorguladım. Olayların beni nasıl etkilediğini ve nasıl bir insana dönüştüğümü anlamaya çalıştım; ama kendime vermeye çalıştığım her cevap birer bahaneden ibaret oluyordu. Sanki bu bahaneler bana korkak olduğumu gösteriyordu. Sonra güldüm ve "sen mi korkaksın?" diye sordum kendime. Her türlü korku dolu maceranın içinde yer almışken nasıl korkabilirdim ki? Sonra buna da bir bahane bulmaya çalışırken, bir anda durdurdum kendimi. Hemen ardından yepyeni bir soru geldi aklıma: "Acaba sadece ben mi otomatik yaşamaya başlamıştım hayatımı?" diye. Çevremde gördüğüm herkes de en az benim kadar otomatik olarak yaşıyordu sanki hayatını. Hayretle fark ettiğim asıl şey ise insanların bunu çoktan fark etmiş olması ve bunu kendilerince değiştirme çabası içinde olmalarıdır. İnsanlar, kendilerinin tanımıyla monoton bir hayatın parçasıdılar ve hayatlarının ne kadar mükemmel olduğu bu düşüncelerini değiştirmeye yetmez. Başkalarının imrendiği hayattan sıkılan binlerce insan var ve hepsi hayatlarında daha önce risk bile almadan belki de mutlu bir hayatın içindeler aslında. Aynı zamanda insanlar hayatlarında farklı bir şey olması için risk almaktan korkmuyor ve çekinmiyorlardı. İnsanlar sonucun ne olacağını hiç düşünmeden canları ne istiyorsa onu yapıyorlardı. Bu durum toplum tarafından kınanan davranışların yapılma nedenini de açıklıyordu aslında. İnsanlar bu davranışları eğlenmek için yapıyorlardı ve o anı yaşarken de sonucunda kınalıcak bir davranış yapmış olabileceğini düşünmüyordu. Mesela herkesin kınadığı bir davranış olan aldatma aslında sadece farklı bir şey yapmak istemenin sonucunda yaşanıyordu; ve sonucunun ne olacağı düşünülmeden yapılan bu davranış, insanların sıkıcı olarak adlandırdıkları hayatlarının yıkılmasına neden oluyordu. Aldatmak, başka bir deneyim yaşama isteği aslında. Her zaman bir insanı aldatmayız bazen kendimizi aldatırız. Bu da bana, Aldatmak ismine sahip olan heyecanla okuduğum bir kitabı hatırlattı. Paulo Caelho, bu kitabında kusursuz bir hayata sahip olan bir kadının farklılıklar peşinden koşuşunu ustaca anlatmıştı. Aklımda bu düşüncelerin var olması, kitabın bana gerçek bir yaşam hikayesi olabilme potansiyelini gösterdi. Çünkü insanlar, kitaptaki kadın gibi her şeyi sadece farklı bir an yaşamak için feda edebiliyor ve ediyor. Aynı o kadın gibi insanlar duydukları her sözün hayatlarını etkilemesine ve değiştirmesine izin veriyor. Bunlar yazarın hayatı aslında ne kadar ustaca kavrayıp yazdığının bir göstergesiydi; kitabın sonunda kadının kendini mutlu etmek için çıkardığı sonucu aslında hepimiz çıkarmalıyız. Aklıma gelmiş olan her şeyi ve kitabı da düşününce farklı şeyler yaşamanın önemli olan asıl nokta olmadığını anlıyorum. İnsanların hayatlarından sıkılmalarının, mutlu olanların bile farklı bir şeyler peşinde olmalarının sebebi aslında sevgisizliktir. Bence sevgi insanların düşüncelerini değiştiren, bizim büyümemizi sağlayan en temel unsurdur. En önemlisi de aslında herkesin bunu içinde bir yerlerde biliyor olmasıdır. İnsanlar sıkıcı buldukları hayatlarında heyecan aradıklarını düşünürken aslında sevgiyi arıyorlardır. Yaşamak da sevgi duygusunu hissetmektir. Aynı zamanda bu duygunun hayatımıza etki etmesine izin vererek mutluluğu yaşamaktır. Anlaşılan ben de hayatımı sıkıcı bulduğum için bu duyguyu gerçek anlamda hissetmemişim.