İçinde yaşadığımız "Cesur Yeni Dünya"

Aldous Huxley'in yazdığı Cesur Yeni Dünya romanı 26. yüzyılda Londra'da geçmektedir. Kitapta teknolojinin ilerlemesiyle toplumsal yapıdaki olağanüstü değişimlerin yani sıra açlık, işsizlik, savaş gibi hiçbir problemin varolmadığı bir dünya anlatılmaktadır. Fakat toplum bunların yani sıra birçok değerlerini kaybetmiş, hazcı bir hayat sürmekte ve herkesle ilişkiye girmek, uyuşturucu kullanmak toplum algısında son derece normal bir hale gelmiştir. Ayrıca her insan belli bir amaçla üretilmiştir, üretilmiştir diyorum çünkü her birey genetiği, hangi sınıfta yer alacağı önceden bellidir " Alfa çocukları gri giyerler. Bizden çok daha sıkı çalışırlar, çünkü korkulacak kadar zekidirler. Gerçekten beta olduğum için öyle mutluyum ki. Çünkü o kadar ders çalışmıyorum. Üstelik biz gamalar ve deltalardan çok daha iyiyiz. Gamalar aptaldırlar hep yeşil giyerler. Delta çocuklar da haki giyerler. Yok, hayır hayır. Delta çocuklarıyla oyun oynamak istemiyorum. Epsilonlar daha da kötüdürler. Okuyup yazamayacak kadar aptallar. Üstelik siyah giyerler, ki siyah canavarca bir renktir. Beta olduğum için öyle mutluyum ki...". Cesur Yeni Dünya başlangıçta biraz ütopik gelse de okumaya devam ettikçe aslında içinde yaşadığımız dünyanın biraz abartılmış versiyonu olduğunu anladım. İnsanların amacının önceden belirlenmiş olarak dünyaya gelmesi bana günümüzde anne ve babaların hatta toplumun geneli tarafında insanlara daha çocukken aşılanan fikirleri, amaçları hatırlattı, insanların neyi yapamayıp neyi yapabileceğimizi söylemesini... Tabiki bu da beni korkutmuyor değil daha en başında bu garip dünyaya bu kadar benzemek. Bu cesur yeni dünyanın biraz daha toplumsal yapısı hakkında fikir sahibi olunca şunu anladım ki aynı kitaptaki gibi bizlerde insanları sınıflandırıyoruz her ne kadar kabul edemesekte, tek fark sınıfların sayısı ve isimleri... Kitaptakilerin ütopyadan daha çok gerçek olduğunu fark edince daha büyük bir zevkle okumaya başlıyor insan, beklide hep aklımızda olupta söyleye- mediğimiz şeyleri okumaktandır. İnsanların tüm dertlerini unutmak için başvurduğu soma bir tür uyuşturucu ve devlet tarafından sağlanır- , bizimse başvurduğumuz sosyal medya, bilgisayar oyunları, alkol, sigara arasında hiçbir bir fark yok bence. Hepsi anlık zevkler ve genelde bir sorunu unutmak için başvurduğumuz yollar ki bu da aslında bizimde kitaptaki gibi anlık zevklerle yani hazcı bir hayat yaşadığımızı gösterdi bana. Günümüzde aile yapısının yavaş yavaş bozulmaya başlaması, kültürel çeşitliliğin azalması Cesur Yeni Dünya'da yaşıyormuş gibi hissetmemin başka bir sebebi oldu ve aklıma birden büyüklerimin "Nerde o eski bayram sofraları, herkes bir arada" demesi geldi. Tabiki bu düzene uyum sağlamayı reddedenler de var kitapta; mesela Vahşi John. Kendi Londra dışında yaşayan benim bakış açımla normal fakat kitaptaki toplum tarafından vahşi olarak kabul gören bir karakter. Bernard Marx, John'u Londra'ya getirmeye karar verir. Londra onu coşkuyla karşılar fakat John ise toplum yapısından dolayı hayal kırıklığına uğrar. Bu durum gözümde köyden büyük bir şehre göçen insanın içinde bulunduğu durum olarak canlandı birden. İnsanların ön yargılarını, ilgilerini, gereksiz kaygılarını ve kurallarını John kabul edemedi. Her ne kadar çabalasa da ayak uyduramadı bu topluma ve kötü hissetmeye başladı, tıpkı okurken benim hissettiğim gibi, artık dayanamıyorduk. "Sen gerçekten hasta görünüyorsun, John! Mideni bozan bir şey mi yedin?" "Uygarlık yedim. Zehirledi beni uygarlık; kirlendim. Sonra da içimdeki kötülüğü yedim." Artık kitabın sonuna geldiğimde bende içinde bulunduğum dünyayı sorgular oldum kaçıp çıkmak istedim bu Cesur Yeni Dünya'dan Vahşi John'un kaçtığı gibi...