SAPLANTILI BİR AŞKIN SESSİZ ÇIĞLIĞI

Etrafımızda olanlardan, bizim hakkımızda düşünülenlerden ne kadar haberdarız? Her gün yeni yüzler görüp, akşam belki de hepsini unutuyoruz. Ya onlar bizi unutmuyorsa? Bazen duyuyoruz, yolda görüp beğendiği bir kızı takip eden, gizlice gözetleyen insanlarla ilgili haberleri. Böyle insanlar takıntılı insanlardır. Belirli bir şeye kendilerini bağlarlar ve etraflarında olan bitenle ilgilenmezler hiçbir şekilde ilgilenmezler; varsa yoksa saplantılı bir şekilde takıntılı oldukları şey odak merkezidir onlar için. Geçenlerde okuduğum 'Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu' isimli kitapta da saplantılı bir aşk konu edilmişti. Kitabı okuduğumda gerçekten bir adam uğruna kendinden bu kadar ödün verebilen bir kadın olup olamayacağını düşündüm. Aslında bu kadar saplantılı bir şekilde birine aşık olduğunu zannederek, hayatı o kişiye bağlı yaşamak bence hastalık gibi bir şey. Bunun adına nasıl aşk diyebiliriz ki? Karşılık görmeden belki aşk olur ama kendine acı çektirerek, etrafındaki her şeye yüz çevirerek, sadece takıntılı olunan kişiye bağlı bir hayat yaşamak bence yaşamak değildir. Aşk hiç değildir. Bu tip insanların çocukluklarına ya da geçmişlerine bir bakıldığında birtakım parçaların yerine tam oturmadığını görebiliriz. Kendilerinden oldukça olgun erkeklere saplantılı bir şekilde aşık olan genç kızların genellikle hayatlarında baba figürü yoktur. Ya anne ve babaları boşanmışlardır ya da babalarını küçük yaşta kaybetmişlerdir. Genç kızların peşinde saplantılı bir şekilde dolaşan genç çocuklar ya da o kızların babaları yaşlarında adamlar genellikle cinsel nedenlerden dolayı böyle saplantılı davranışlarda bulunurlar. Bu gibi psikolojik durumlar incelendiğinde takıntılı olmaları belki biraz mantıklı gelebilir fakat kendilerini bu kadar hayattan soyutlamalarını, hayatlarını bu kadar yaşayamamaları onların hastalıklı bünyelerini açıklamak için yeterli olmayabilir. Saplantılı durumlar hem bu kişiler hem de karşısındaki için tehlikelidir. Okuduğum bu kitap şu cümlelerle başlıyor: 'Sana, beni asla tanımamış olan sana' . Bir gün bir mektup alıyorsunuz ve böyle bir cümleyle karşılaşıyorsunuz. İnsan nasıl korkmaz? Sürekli etrafınızda sizi izleyen bir çift gözün, her hareketinizden haberi olmasının tüyler ürpertici etkisini üzerinizden nasıl atabilirsiniz? İnsan ister istemez böyle bir mektubu yazanın aşkından şüphe duyabilir bir an bile olsa. Aşk dediğimiz şey bana göre, saf, temiz duygular beslenerek, karşındaki kişiye zarar vermeden, onu kırmadan, incitmeden yaşanacak bir duygudur. Gizliden gizliye yaşanmak zorunda olan bir aşk bile olsa bu, saplantılı bir aşk kişinin kendisinden başka kimseye zarar vermez. Bir süreden sonra Tanrı'nın varlığını bile unutan, saplantılı bir şekilde aşık oldukları kişiyi Tanrı sanmaya başlayan kişiler de var dünyada. Bu aşkı ilahi aşk şeklinde açıklamaya çalışsalar da, bu aşk ilahi aşk kavramına zıt düşer. İkisi çok farklı şeylerdir ve kişiler takıntılı oldukları kişi uğruna ölmeyi bile göze alabilecek seviyeye geldikleri için bu aşkı ilahi aşka benzetirler. Hangi duygu olursa olsun, insanlar yaşamak istedikleri her duyguyu seviyeli bir şekilde yaşamaları gerektiğine inanıyorum ben. Her şeyin fazlası zarar diye bir söz vardır. Çok doğrudur bu söz. Ne yataklara düşecek, kendini harap edecek kadar aşık olunmalı, ne de karşındakine sana verilenden daha az değer vererek aşk adı altında değişik bir duygu yaşanmalı. İnsanların psikolojik travmalarından dolayı duygu değişimleri yaşamaları, hayatlarındaki eksik olan noktaları bir şekilde takıntılı bir aşka dönüştürmeleri belki onların elinde olan bir şey değildir fakat tedavi olmak, kendilerini bu saplantılı yaşam şeklinden uzaklaştırmak tamamen kendi ellerindedir. Aşkta her duygu gibi tadında güzeldir. Ne çok kaptırmalısın kendini, ne de boş vermelisin karşındakini. Her şey orta şekerli kahve tadında olduğu zaman hayat daha bir güzelleşir.