SOĞUK VE BAZEN DE SICAK YALNIZLIK

Etrafımızda ne kadar insan olursa olsun hepimizin zaman zaman kendini yalnız hissettiği anlar olmuştur. Böyle anlarda kendimizi gerçek dünyadan kopmuş, soyutlanmış ve farklı duygular içinde hissedebiliriz; bir anda çevremizdeki sesler duyulmaz olur ve kendi dünyamızda kendi kendimize düşünüp taşınmaya başlarız. Bana göre yalnızlık; nerede olursan ol, ister tek başına, ister başkalarıyla beraber ol, düşüncelere dalarak kendini o ortamdan soyutlamak, oradaki olayları önemsemeyi bırakıp kendi içine dönmektir; bazen bir monolog yapmaktır, bazen de içinde kaybolduğumuz bir boşluk duygusudur. Başkası girmesin diye geçiş yaptığımız dünyanın etrafına duvar örerek sadece kendi duygu ve düşüncelerimizle baş başa kalmaktır. Bence yalnızlığın farklı türleri vardır: Tamamen yalnız olmakla birdenbire kendini düşüncelere dalıp gitmiş, etrafındaki insanlardan soyutlanmış bularak yalnızlık hissine kapılmak birbirinden çok farklıdır mesela. Diğer insanlardan uzak, tamamen yalnız yaşayan insanın yanında duygu düşüncelerini paylaşacak hiç kimsesi olmaz. Her şeyi kendi içinde tutar, duyguları ve hisleri körleşebilir, hatta bazen bencilleşip kibirlenebilir, başka insanlara değer vermeyi layık bulmayabilir. Onun için sadece kendisi ve 'diğerleri' vardır. Ne diğerleri onu ilgilendirir, ne de o diğerlerini. Birbirlerinden ayrı bir yaşam sürdürürler. Ayrı yaşayıp kendini diğerlerinden soyutlayan, dışlayan insanların arttığı bir toplumda, toplumu toplum yapan birlik ve beraberlik yavaş yavaş yok olmaya yüz tutar. Bir olay olduğunda bile birbirlerine ilgisiz ve kayıtsız kalırlar. Örneğin, sokağa çıktığınızda hiç kimsesi olmayan, yırtık pırtık kıyafetleri olan fakir bir adamın birden yere düşüp bayıldığını düşünün, ona kaç kişi yardım etmeyi düşünür? Bazıları da arkadaş olarak insan yerine kedi veya köpek gibi evcil hayvanları tercih eder ama bu durum daha mı iyidir, yoksa daha mı kötüdür, hangisi daha mantıklıdır? İyi bakıldığı sürece evcil bir hayvanın sahibine ihanet etmesi, zarar vermesi, bence bir insanın diğerine bunları yapmasından çok daha düşük bir ihtimaldir. İnsanlara güvenmek bazen zor olabiliyor, onları tam tanımadan, aslında nasıl kişiler olduklarını ve nasıl davrandıklarını bilemeyiz. Yaş ilerledikçe yeni arkadaşlıklar kurmak zorlaşır, küçükken olduğu gibi mahalledeki diğer çocuklarla oynayarak arkadaş olmakla aynı şey değildir. Bu yüzden teknik olarak yaşlandıkça biraz daha yalnızlaştığımızı söyleyebilirim. Yalnız yaşayan insanların yüzlerindeki ifade de farklı olur. Toplu taşıma araçlarına sadece işe gidip gelmek için binenlerin bazılarının gözlerinden okuyabilirsiniz o ifadeyi. Bakışlarındaki o bıkkınlık, cansızlık, yalnızlık ve duygusuzluk hissi, bazılarından tüm hepsi okunabiliyor. Yine de tüm bunlar demek olmuyor ki yalnızlık her zaman kötü bir duygu veya durumdur. Tamamen yalnız olmayı değil de diğer yalnızlığı kastediyorum, etrafımızda birilerine sahip olmamıza rağmen kendimizi tek hissettiğimiz, dış dünyadan soyutladığımız zamanları. Kendi içimize bakmanın iyi yanları da vardır; kendi kendimizle yüz yüze gelmemizi sağlar, yaptığımız eylemleri sorgularız, geçmişte yaşadığımız tecrübelerimizi hatırlarız. Yaptığımız iyi eylemleri hatırlamak bizi gülümsetir, mutlu eder. Pişman olduğumuz durum ve olaylarla yüzleşiriz, bir daha olmamaları için gereken dersi alırız. Pek çok ünlü ve başarılı insan, örneğin bazı yazar veya ressamlar ilham almak, tamamen işine konsantre olmak, kendi duygu ve düşüncelerini toparlayabilmek için çoğu zaman yalnız kalmayı tercih ederler. Diğer insanların arasında öznel fikirlerimizi yaratıp odaklanmak daha zor olabilir. Kısacası, bana göre, yalnızlık hem iyi hem kötü bir hava gibidir diyebilirim. Bir soğuk olur bir sıcak, belirli bir düzeni yoktur ama önemli olan soğukta fazla kalmamak, havayı hem sıcağıyla hem soğuğuyla kabullenip yaşamaktır.