Kalabalıklar İçinde Yalnızız

"Korkunun kayıtsızlığa, acının yoğun bir sıvıya ve anıların birbirine dönüştüğü bir sınırdaydık. Şehir tüm yalnızlığıyla karşımızdaydı. Tüm kaybolmuşluğumuz ve unutulmuşluğumuzla o yalnızlığın bir parçasıydık." (Altunkaya 29) Kalabalıklar içinde, kitleler halinde yalnızdık. Nilüfer Altunkaya da Sevgili Yalnızlık kitabında yalnızlığı bireysel boyutu dışında, toplumsal bağlamda ele alıyor. Evlerimiz temiz ama sokaklarımız pisti mesela, çünkü toplumsal alanlar yaşanılan yerlerden çok yanından yürünüp geçilen mekanlar haline gelmiş, önemini yitirmeye başlamıştı. Kendi başımıza gelmiyorsa üzülmüyorduk gerçek anlamda hiçbir şeye. Belki hep böyleydi bu, belki de teknolojinin etkisiyle insanlar giderek bireyselleşmişti. Renkli bir ekran bizi yaşadığımız andan koparmaya yetmişti belki de, tekdüze hayatlarımızdan daha ilgi çekici bulmuştuk önümüzdeki renkli kutuyu. Bize sorulmadan karşımıza çıkan tonla olayın da etkisiyle, istediğimiz gibi şekillenmeyen hayatlarımızın nedenini niçinini mümkün olduğunca az sorgulamaya çalıştığımız sırada, bütün dikkat dağıtıcılığıyla teknoloji yetişmişti imdadımıza. Başlarda büyüktü, taşınması zordu. En azından televizyonu evin bir odasına koyunca sadece evin içindeki konuşmaları azaltmaya yetmişti gücü. Fakat gittikçe küçüldü, ceplerimize girdi. Fotoğraf koymasıydı, durum güncellemesiydi derken insanlarla yan yana oturup da yüz yüze bakmaz olduk. Tesadüf eseri karşılaşılan tanıdıklarla sıradan selamlaşmalar bile azaldı git gide, yolda yürürken karşımıza çıkan eski dostlara selam vermiyorduk eskisi gibi çünkü kafamız elimizdeki telefona gömülü yürür olmuştuk sokaklarda, görmüyorduk ki kimseyi. O parlak ekran tüm can alıcılığıyla bizi kendine çekiyor, ötelere bakmamıza izin vermiyordu. Suskunluklarımız kabuk kabuk birbirinin üzerine geçerek etrafımıza duvar örüyordu, yalnızlaşıyorduk giderek. Kendimize sosyal medyada yeni bir dünya kurduk, kafamızı da kaplumbağa gibi o deliğe soktuk, gittikçe hayatlarımızı daha da bireysel bir şekilde yaşar olduk. Çünkü çok isteyip de yaşayamadığımız o mükemmel hayatı etrafımıza yaşıyormuş gibi gösterebilmemiz için bir araçtı sosyal medya. Evde fotoğraf çekindiysek dağınık çıkan yerleri kırpabiliyor; kırışıklık olsun, sivilce olsun, her yaşta görülebilecek cilt kusurlarımızı fotoğraflar üzerinde küçük oynamalar yaparak yok edebiliyor; kilolu çıktıysak kendimizi zayıflatabiliyor; yok bütün çabalarımıza rağmen kendimizi olduğumuzdan farklı gösteremiyorsak da tümden fotoğrafı koymamayı seçebiliyorduk. Ağzımız kulaklarımızda resmimizi koyup çok mutlu imajımızı koruyabiliyor, şöyle birkaç kişiyi bir arada bulmuşken bir fotoğraf çekinip çok 1 Eylül Koşok sosyal bir insanmış izlenimi verebiliyorduk. Fotoğrafı çekindikten sonra kafamızı telefona gömüp dünyadan soyutlandığımızdan kimsenin haberinin olmasına gerek yoktu. Ben de bunu arkadaşlarımla her dışarı çıktığımda deneyimliyordum bizzat, topluca buluşuluyor, birlikte mümkün olduğunca az konuşularak yemek yeniliyor, sonra herkes kendi telefonuna dalıyordu. Ya da güzel bir şey olduğunda, olayın fotoğrafını çekip paylaşmayı, insanlara mutlu olduğumuzu göstermeyi, olayın tadını çıkarmaktan daha çok istiyorduk. Hayatımızı yaşamaktan çok sergilemeye meraklı hale gelmiştik zamanla. Üstelik bununla da bitmiyordu, güzel şeyler olurken kendi fotoğrafını çekenler vardı bir de. Arkadaşıyla sekiz saatlik yol giden ve arkadaşının bu sekiz saatin beşinde kendini çekip, kalan üç saatte de uyuduğunu gözlemlemiş biri olarak hayrete düşmüştüm mesela. O an karar vermiştim, ön kamera kamusal hayatın baş düşmanlarından biriydi. Profilimizde ne kadar mutlu olduğumuzu haykırsak da aslında yüzlerimiz asıktı; asansöre binerken, sokakta yürürken, metroda giderken somurtuyorduk, ciddiyetimizi koruyorduk ki kimse bize bulaşmasın, selam vermesin. Kendimiz dışında kimi kandırıyorduk? Her gün düzinelerce insanla karşılaşıp mümkün olduğunca azıyla göz göze gelmeye çalıştıkça, giderek daha da içimize kapandık. Biz böyle yaşayıp giderken günler haftaları kovaladı, haftalar ayları. Gittikçe daha da alıştık bu duruma hatta aksi tuhaf gelmeye başladı. Biz ve birlik kavramı anlamını yitirdi zamanla, kalabalıklar içinde tek başımıza kaldık.