Çocuksu Bir Heyecanın Kötü Sonucu

Anlatılanlara göre 2003 yılının Kasım ayı imiş. İlkokul bire gittiğim dönemler yani küçüğüm daha. Bir de ben zor bir çocukluk geçirmişim yani hiç yerinde duramayan, ortada gördüğümüz zaman seveceğimiz yerde hareketliliğinden dolayı sinir olduğumuz çocuklar vardır ya, onlardan biriymişim ben de. Aile dostlarımızla birlikte Budapeşte'ye gidecek daha güzel bir zaman bulamamış sanırım ailem. Ya da benim biraz daha büyümemi mi bekleselermiş? Sanki çok berbat bir seyahat geçirmişiz gibi düşündünüz değil mi? Aslında çok güzel bir gezi geçirmişiz ta ki ben son anda büyük, hatta bizim o ülkede kalmamıza sebep olabilecek bir sorun çıkartana kadar. Ben o zamanlar çok küçük olduğumdan tam hatırlayamadığım bu seyahatimiz Macaristan'ın başkenti olan Budapeşte'de geçiyor. Seyahate aile dostlarımız olan Haluk Amcamlar; benimle yaşıt küçük çocukları Orhan, kızları Ece, anneleri Kıvılcım Teyze ve Haluk Amcamın annesi Ayla Teyze, ve tanımadığım bir tur acentesi ile gitmiştik. Şehir merkezinde bir otelde kalıyorduk. Gezilerimiz hep turla birlikte oluyordu. Bu yüzden hep bir program içinde hareket ediliyordu, istediğimiz zaman istediğimiz yerde gezemiyorduk. En azından bunlar annemlerin düşüncesi yoksa ben kaç yaşında çocuğum ne anlarım yurt dışından. Karnımı doyurabilecek yemek bulmuşsam o gün benim için bitmiştir zaten. Neyse ki Orhan'la aram çok iyiydi. Orhan benim kreşten arkadaşımdı ve tüm zamanımızı beraber geçiriyorduk. Bu yüzden seyahat sırasında hiç sıkılmamıştım. Tek sorun şuydu; Orhan benim aksime çok durgun, ağırbaşlı bir çocuktu. Benim gibi sürekli hareket halinde, sağa sola sataşan, yerinde duramayan bir tip değildi. Buna rağmen çok iyi anlaşıyorduk. Seyahatimiz 4 gece 5 gün sürmüş ve kazasız belasız bir şekilde son güne gelmeyi başarmışız. Son gün valizler toplanmış, otelden çıkış yapılmış, uçak saati bekleniyordu. Uçağın kalkmasına iki saat olduğundan tur rehberi serbest zaman vermiş. Bizimkiler de, yani benim ailem ve Orhan'ın ailesi, resme meraklıdır. Bu yüzden hemen otelin karşısındaki "Museum of Fine Arts" adındaki resim ve heykel sergileri olan müzeyi gezmeye karar vermişler. Müze çok büyük bir alana kuruluymuş ve içinde de binlerce resim ve heykel içeriyormuş. Zamanın az olmasından dolayı biz hakkımızı resimlerin olduğu kısmı gezmekte kullanmışız. Babam bir yer de annem bir yer de, herkes bir yere dağıldı ve asılı olan yüzlerce yıllık sanat eserlerini dakikalarca izliyorlar ve hakkında konuşuyorlar. Ben o yaşlarda ne anlarım resimden, tarihi eserden. Resimle ilgili olmak lazım böyle yerlerde gezmek için. Yoksa o eserlerden bir anlam çıkaramadıktan sonra ne anlamı kalır müzeyi dolaşmanın? Orhan'a baktım o da annem, Ece ve Kıvılcım Teyzem'in peşine takılmış hep birlikte bir tablonun önünde durmuş resmi işaret ederek birbirlerine bir şeyler gösteriyorlardı. Meraklanıp yanlarına gittim ve ne yaptıklarını sordum. Annem "Gel oğlum, resimdeki insan kafalarını sayıyoruz, sen de say" dedi. Sonunda uğraşabileceğim bir uğraş bulmuştum. Tüm dikkatimi verdim ve başladım saymaya. Bir, üç, beş, yedi, on bir, derken on üçüncüyü bulmanın vermiş olduğu heyecana kapılıp elimi on üçüncü insan figürüne vurdum. O darbenin sesi tüm salonda yankılandı adeta. Niyetim sadece göstermekti. Ben küçük bir çocuktum. Kendimi kontrol etmeyi yeni yeni öğreniyordum. Fakat olay yerinin ne zaman terk edilmesi gerektiğini bildiğim için hemen kaçtım oradan. Annemlerin anlattığına göre, İngilizce bilmeyen bir görevli anında yanlarına gelmiş ve bir şeyler söylemiş fakat anlaşamamışlar. Görevli İngilizce bilen bir meslektaşını çağırmış. Yeni gelen görevli resim üzerinde bir inceleme yapılıp hasar var mı yok mu tespit edilmesi gerektiğini ve bizlerin de bu işlemler bitene kadar hiçbir yere gidemeyeceğimizi söylemiş. Babamlar bunları duyunca başlarından kaynar sular dökülmüş çünkü uçağın kalkmasına iki saatten az süre kalmış. Ben olay mahalline geldiğimde Orhan ve Ece ağlıyor, annem ve Kıvılcım Teyze görevlilerle tartışıyor, babam bir köşeye çökmüş başını tutmuş ve ağlamaklı bir şekilde düşünüyor, Haluk Amcam da Ece ve Orhan'ı sakinleştirmeye çalışıyordu. Onların o halini görünce ciddi bir şey olduğunu ancak anlayabildim. Bu sırada aklımda kalan tek sahne; bizimle konuşmaya çalışan ilk, huysuz olan görevlinin diğer görevli arkadaşlarına benim taklidimi yaparak ve abartılı bir şekilde olayı anlatması oldu. Neyse ki daha sonra yanımıza gelen İngilizce bilen görevli çok anlayışlı biriymiş ki tespitlerin yapılmasını, raporların tutulmasını hızlandırmış. Resimde herhangi bir hasar, yıpranma olmadığı için benim hakkımda bir tutanak tutulduktan sonra gitmemize izin vermişler. Mucizevi bir şekilde uçağa yetişmişiz ve Türkiye'm canım ülkeme dönmeyi başarmışız. Sanırım son gün yaşanan bu korkunç ama benim açımdan bir o kadar eğlence kaynağı olan bu olay seyahatte geçirilen tüm o güzel anıların önüne geçmiştir. Annemlerin yaşadığı o korkuyu, telaşı şimdi çok daha iyi anlayabiliyorum. Müzede benim hakkımda tutulan tutanağı babam hala saklıyormuş. Ne kadar ilginç ki sekiz yaşındaki çocuğu hakkında başka bir ülkede tutanak tutuluyor. İşin komik tarafı işte. Günümüzde benim bu müze maceram hala anlatılır. Bu anı her anlatıldığı zaman kendime şunu diyorum; Budapeşte'ye bir dahaki gidişimde o müzeye tekrar gidip o resimle fotoğraf çekileceğim. Müzelerde fotoğraf çekmek yasak dilebilirsiniz. Şöyle düşünün ben o resme dokunmuş hatta vurmuş biriyim, fotoğraf mı çektiremeyeceğim? MERT ÖZBAYER