HAYATTAKİ EN BÜYÜK KORKUNUZ?

Bana "En büyük korkun nedir?" diye sorsalar muhtemelen yalnız kalmak derim. Yalnızlık öyle korkutucu gelir ki gözüme, yalnız olmak, yalnız kalmaktansa diğer seçeneği seçerim, diğer seçeneğin ne olduğunu bilmesem bile. Tabii burada bahsetmek istediğim yalnızlık bir sevgilinin olmamasından ya da kısa süreli bir yalnızlıktan çok daha büyük bir boyutta. Doğumundan kısa bir süre sonra terk edilmiş bir bebeğin yalnızlığı, annesini ve babasını kaybetmiş bir çocuğun yalnızlığı, hiçbir kimsesi olmayan birinin yalnızlığı. Böyle yalnızlıklar muhtemelen kimsenin katlanamayacağı yalnızlıklardır. Ama bunları yaşıyor olan ve bunlara katlanmak zorunda kalan bir sürü insan var. Peki ya başka bir gezegende tek başınıza kaldıysanız? Üstelik arkadaşlarınız tarafından terk edildiğinizi ve ölmeye mahkum edildiğinizi düşünüyorsunuz. İşte bu durumun ve hissin yarattığı yalnızlık duygusu muhtemelen katlanılamaz olurdu değil mi? Sevdiğiniz ve güvendiğiniz insanlar tarafından terk edilmek bu en büyük acılardan birini yaşatacaktır size muhtemelen. En azından ben bunu deneyimledim ve bu şekilde düşünüyorum. Tabii ben ölüme terk edilmedim fakat en yakın arkadaşım dediğim bir insan tarafından önce aranıp sorulmamak, sonra da suçlanarak arkadaşlığımızı bitirmek deneyimlerini yaşadığım için böyle bir kanıya vardım. Önce bir boşluk, ardından uzun bir süre hayatımda bulunan ve bir süre ailemden daha çok gördüğüm ve tek bir gizlimin saklımın olmadığı, konuşmadan değil bir gün neredeyse bir saatimin bile geçmediği bu insanla aylarca konuşmamış olmamın getirdiği hüzün... Bir süre sonra aştım tabii, o kadar da düşünmemeye başladım. Gerçi hala arada aklıma gelir. Onun hayatımda sonsuza kadar kalacağını düşünürken kalbimde bir burukluk olarak kaldı. Ama tabii yaşam devam ediyor, tıpkı Andy Weir'ın "Marslı" romanındaki başkarakteri Mark Watney için de devam ettiği gibi. O bu yalnızlık duygusunun ki kendisi başka bir gezegende tek başına bırakılmıştı- kendisine engel olmasına izin vermedi, gerek video kayıtlarında buldu bunun çaresini gerekse müzikte. Ben de dertleşmekte buldum en yakın arkadaşımı kaybetmenin yalnızlığını. Tabii şimdi düşünebilirsiniz ki insanlar annelerini, babalarını ya da akrabalarını kaybediyorlar, hem de ölüm gibi çok ciddi bir duruma. Muhtemelen de en ciddi yalnızlıkları oluşturuyor ölüm. Bir kadının kocasını, hayat arkadaşını kaybetmesi, bir kızın babasını, ilk aşkını kaybetmesi ya da bir adamın hamile eşini, doğmamış çocuğunun annesini kaybetmesi... O kadar şiddetli bir yalnızlık hissettirir ki insana, eğer kalp kırıklığından ölmek mümkün olsa böyle insanlar da çoktan giderlerdi kaybettiklerinin arkasından. Peki bu insanlar bu denli kalp kırıklığına nasıl dayanabiliyor? Nasıl sahip oldukları her şeyi kaybetmiş gibi hissederlerken hayatlarına devam edebiliyorlar? Bunu yapmanın onların anısına olduğunu mu düşünüyorlar, yoksa hayatlarını yaşamamalarını saygısızlık olarak mı görüyorlar? Gerçekten gidenlerin onları izlediğine ve kendilerinin mutlu olmalarını istediklerine mi inandırıyorlar kendini? Herkes farklı düşünür bu konuda tabii ama herkesin aynı yaptığı bir şey vardır: Yaşamaya devam etmek. Her an hepimizin başına gelebilecek bir şey yalnızlık. Bir kişiyi kaybederek bile hayatta tamamen yalnız kaldığımızı hissedebilir, bir anda kendi kabuğumuzun içine çekilebiliriz. Yalnızlık çeken insanlar fazla kırılgandırlar; bir kere tattılar mı yalnız kalma duygusunu, bir kez daha tatmamak için ellerinden geleni yaparlar. Böyle insanlar başkalarını almaya da korkarlar bu yüzden hayatlarına. Ama kimileri aşabilir bu korkuyu. Kolay olmaz onlar için ama aşarlar ki hayatları birazcık daha katlanılabilir olsun. Hepimiz kendimizi yalnızlık fikrine biraz alıştırmalıyız bence. Çünkü hepimiz her an yalnız kalabilir ya da birilerini kaybedebiliriz.