İÇİMİZDEKİ BOŞLUK

Hiçiçinizde dolmayan, tatminolmayanbirboşluk hissettiğiniz oldumu? Sanki gittikçe büyüyen karanlık birkaradelik gibikaçınılmaz, gözardı edilemez ... Günümüzde birçoğumuz için busorununcevabı evet. Neden?Bilmiyorum; amabiliyorum kibuboşluğun varlığını birçoğumuz hissediyor. Bizigüçsüzvezayıfbırakıyorkimizamanlar için, karabirvebagibiyavaş yavaşve ölümcül birbiçimde birinsandandiğerine bulaşıyor. Doğrusöylemek gerekirse bendebugrup içine dahilim. İçimdeki boşluk; benliğimin veaklımınköşelerinde sızıp, küçükbirfaregibi kemiriyor. Boşluğuaklımda tasviretmeyeçalıştığımda, nedense, simsiyah vesonsuzluğa doğru uzanan birtünel gibihayal ediyorum. Butünelingirişinde kimizamandüşünüyorum; nasıl aydınlatabilirim yadanebulabilirim tüneliniçinde diye. Böylezamanlarda, varlığımın gereğini yerine getirmevedünyadan aldığım şeyleriçin, anlamlı birşeyleryaratma hevesi benliğimin herköşesinde ışıkları yakıyor. Örneğin, insanlara vedoğaya yardım etmek, daha anlamlı birbütünün farkyaratabilecek küçükbirparçası olmak. Ozamanboşluk tüneli ilkadımımı atmışgibihissediyorum. Ancak birsüresonra, daim olankorkumuyenidenhissedip, tüneldenkaçıyorum, herşeyanlamını yenidenyitiriyor. Her başarısız teşebbüste tünel gittikçe büyüyor. Karanlığı, tümışıklarısöndürüp, hafiftenbirkahkaha atıyor."Benseniniçindeki kanserim, gittikçe büyüyen." Işıklarlabileaydınlatılamayan birkaranlık; nasıl aydınlatılabilir?Cevapoldukçabasit aydınlatılamaz. Çünküsorunışıklarda değil, sorungözlerimizin sımsıkı kapalı olmasından. Her günyapmamız gereken işler ve sorumluluklar, uymamız gerekenkurallar, uymamız gerekenölçütler venormlar var. Tümbunlara uyabilmek içinsahtekimlikler oluşturuyoruz, kendimizi kandırmaya çalışıyoruz, mutlu olduğumuzu sanıyoruz. İdeal toplum vemedeniyet, tekdüzeleşmiş benlikler, öncedenoluşturulan kırılmaz kimlikler; büyük biryalnız yaşıyoruz, istesekdeistemesek de, kendimizi, benliğimizi, düşüncelerimizi veduygularımızı boşluğa atıp, yavaşçaboşluktasüzülüşünü seyrediyoruz. Amabizibizyapandan kaçamayız, içimizde gizlenir; enzayıfzamanımıza kadar. O zamangeldiğinde, depresyonlarla, çaresizliklerle boğuşmak zorunda kalırız. Buyüzden, nekadar çabasarfedersek edelim, istersekGüneşi dolduralım o karanlığı aydınlatmaya yetmeyecektir. Tekçözümcesaret; gözümüzü aralayıp, karanlığın ardında derinlikte yatanı görebilmek için. Sadece cesurbiradım, baskıladığımız vekorktuğumuz tüm duygularımızı vedüşüncelerimizi karanlık tünelde bulmak için. Yarattığımız sahte dünyaları yıkmak, kendimizi bulmak ve içimizdeki boşluğukendimizle doldurmak, temelden yıkmak içintüneli. Böylecesahte mutluluklarımız veacılarımız yokolur, asılbenliğimizi buluruz. Kanserimiz yokolurasıl benliğimizle. Korkmadan, maskelerimizin ardından bakmadan; belki huzurbuluruz varlığımız ve hayatımızla. Böylece, tiksinmeyiz kendi varlığımızdan, kukla olmaktanöteyegeçebiliriz. En önemlisibu kısa hayattapişman olmayız; kendimiz olarak yaşamadığımız için, kederledolmaz yüreklerimizbelkidüşününce ölümü, yaşama sımsıkı sarılır, ne yapmak istediğimizi ya da dünyaya neler katabileceğimizidüşünebiliriz;yalancı mutluluklaryerine. İçimizdeki boşlukları bizler yaratırız, besler vebaskılarızama ne yazık ki göz ardı edemeyiz;üstüne kalın bir perde çektiğimiz gerçekleri. Gerçekler her zaman var olur o boşluğun içinde; günü geldiğinde doldurulmak için. Bugüncesurbiradım atın, kendiniz ileilgili gerçeği bulmak için. Uzunvekaranlık tünele korkusuz biradım, bulduğunuz herşeyi kabullenerek, benlikserüveninize başlamak için, yaşadım vevaroldum diyebilmek için. Bununiçinönceyarattığımız tüneli vesahte dünyalarıyıkmalıyız. Enderinimize, boşluğun kalbine bakmalıyız, kendimizi bulmak veboşluğudoldurabilmek için.