Ne Kadar Yaşayabiliyoruz?

Hayatımı herhangi bir baskı altında kalmadan istediğim gibi yaşayabiliyor muyum diye düşünmeye başladığımda aklıma gelir hep Ece Temelkuran'ın Düğümlere Üfleyen Kadınlar romanı. Ne derecede yaşıyoruz hayatlarımızı dilediğimiz gibi diye sorgularım hiç durmadan. Devrim olmasını bekleyenlerden değil miydik belki de çoğumuz daha rahat hareket edebilmek ve içimizden geldiği gibi davranmak için. Söylemek istediklerimizi anında, korkusuz bir şekilde dile getirebildiğimiz zamanlar gerçekten de içimizde en ufak bir şüphe olmuyor mu? Her ne kadar içimden olmadığını düşünüyor olsam da aslında hala daha "başkaları ne der?" korkusuyla yaşıyor, ona göre davranıyorum. Çoğumuz öyleyiz, başkalarının yapacağı yorumlara o kadar kendimizi odaklamış, o kadar onlara bağlı yaşamaya başlamışız ki en ufak bir hareketimizde yanlış bir şey yapıyor olduğumuzu düşünür hale gelmişizdir bu sebeple. Ne kadar doğrudur aslında bizlere bir fırsat olarak sunulmuş olan bu hayatlarımızı başkalarının düşünceleri ve yorumlarına göre yaşamak? Asıl mutluluk, kimseye hesap vermeden dilediğim gibi yaşayabileceğim, aklıma eseni istediğim zaman yapabileceğim bir hayata dahil olmaktır. Sürekli eleştirilecek olmamın verdiği ufak tedirginlik bir yere kadar yer eder içimde. Devamlılık sağlayamaz, istediğim yönde şekillendirebileceğim hayatımın önüne bir engel dahi olamaz. Düğümlere Üfleyen Kadınlar kitabında da yer almış olan bir sözün mantığıyla asla hareket etmem. "Öldüğüme göre artık yaşayabilirim."(sayfa:173) Gerçekten de öldüğümüzde artık umrumuzda olmayacağı için söylenilenler istediğimiz gibi yaşayabiliriz. Bu sözün anlatmak istediği de budur, bana sorarsanız. Öldüğümüzde yalnızca insanların söylediklerinden bir haber olacağımız için içimizi saran bir huzur olur. İnsanların söylediklerinden bir haber olacağımız için içimizi saran o huzur yalnızca öldüğümüz zaman mı kendini gösterecek? Bu huzura gerçekten kavuşmamız için ölmemiz mi gerekir gerçekten de? Her birey kendinden sorumludur ve gönlü istediği gibi davranır, o şekilde de yaşar tabii ama ben kendim için konuşacak olursam, insanların söylediklerine kulaklarımı kapatarak içinde bulundukları o acınası durumla bir nevi başbaşa kalmalarını sağlıyorum. Eleştirmenin ve her fırsatta başkalarını yermenin aslında kendilerine bir faydası olmadığının farkında olan bu insanlar devam ederler her geçen gün, hiç durmadan, bıkmadan eleştirmeye. Sonu yoktur bu durumun, bir ülkede yaşayanların kendileri dışındaki insanlar hakkında konuşması yasaklanmadığı sürece, ki bu da çok zor bir şey, insanlar konuşmaya devam edeceklerdir. Susturmanın bu denli zor olduğu insanoğlunu hala susturmaya çalışabileceğimizi mi düşünüyoruz? Başkaları hakkında konuştuklarıyla beslenen insanların ellerinden bu zevkleri alınırsa neler olur hiç düşünemiyorum bile. Millet olarak, birey olarak özgür insanlarız, evet. Hakkımızda yapılacak olan ya da yapılan yorumların bizim özgürlüğümüzün önüne koca bir bariyer misali durmalarına izin vermemesi gereken bizleriz. Düğümlere Üfleyen Kadınlar kitabının Almira'sı gibi tıpkı. Kendi hayatlarımızda, kendi özgürlüğümüz için ve yalnızca huzur için çabalamalıyız. Yaptığımız yorumlar can yakıcı cinsten olmamalı. Bize yapılanlar o cinsten olsa bile sırf onların akıllarımızda yaratmış olduğu fikirlere göre hareket etmemeli, hala bize ait olan hayatlarımızı kendi istediğimiz gibi yaşamalıyız. İşte, tam da bu zaman herkes içinden geldiği gibi yaşamanın tadına varır, kimsenin söyleyeceği ya da düşüneceği bir şeye takılmaz. Söylenilecek şeyler ve yapılacak yorumlar için de kimsenin yapmak istediklerini ertelediği durumlarla karşılaşmayız. Yapılmak istenilenler içten geldiği gibi, özgürce ve rahatça yapılır. Herkesin yorumu da kendine kalır böylece yalnızca öldüğümüzde içlerimizi kaplayan huzur olmaz bizi bulan, yaşarken de bizimle olur daima. Kitabın Künyesi: Kitabın Adı: Düğümlere Üfleyen Kadınlar Kitabın Yazarı: Ece Temelkuran Sayfa Sayısı: 480 Yayınevi : Everest Yayınları