Seyrek Hayaller

Hepimiz çocukken hayaller kurarız; hayatımız sanki o hayallerin etrafında dönecek gibi. Bazen hiç gerçekleşmeyecek, bazen ise gerçekleştiğinde geç kalan, bizim çoktan vazgeçtiğimiz hayaller. Bir çocuğun kurduğu hayaller, bir adamın, bir kadının... Peki hayaller ne kadar mutlu eder insanı? Ya da hep mutlu eder mi? Hayaller gerçekleştiği kadar mutlu eder. Gerçekleşmeye başladıkça yenilerini kurarsın, yeni kurduklarının gerçekleşmeme ihtimalini yok sayar gibi. Hayaller kumar gibidir. Bir kere kurarsın gerçekleşir, iki kere kurarsın gerçekleşir. Sonra bakarsın ki, hiç hayal kırıklıkların olmayacak gibi devam etmişsin. "Hayal" kelimesi tek başına iken yüzümüzü güldürse de, yanına "kırıklığı" kelimesini aldığında ne kadar mutlu edecek? Bu ikilemde hayal kırıklıklarını göze alıp, hayal kurabilecek kaç kişi var acaba bu günlerde? Bence bu sayı oldukça az. Mesela ben bıraktım hayal kurmayı. Çünkü kırık parçaları toplamak zor olmaya başladı. Çocukken hayal kurardım her çocuk gibi, her çocuk kadar. Büyüdükçe, yıkıldıklarında bıraktıkları enkazları gördüm. Bunu hiç bir çocuk görmez, çünkü hayaller de küçüktür, enkazlar da. Hayallerimizin tamamı bizim isteğimizken, çocuğumuz ya da sevgilimiz gibi diğer kişiler için onların hayal kırıklıkları olabilir mi? Benim hayallerim herkesin hayali olamayacağı gibi, başkalarının da hayal kırıklıkları benim hayal kırıklıklarım olamaz. Bir babanın ve annenin çocuğu için kurduğu, bir öğretmenin öğrencisi için kurduğu hayaller, belki de onlarda hayal kırıklığı yaratacaktır. Tolstoy ne demiş; "şikayet ettiğiniz yaşam belki de başkasının hayalidir". Bu yüzden kendi hayalinizi kendiniz kurun. Peki, üst üste gelen hayal kırıklıkları hayallerimizi öldürür mü yoksa güçlendirir mi? Güçlendiğimizi hissedip daha fazla hayal mi kurarız, yoksa artık daha mı az hayal kurmaya başlarız farketmeden? William Shakespeare diyor ki; "önce hayaller ölür, sonra insanlar". Yani ölmeniz için önce bir kaç hayalinizin de ölmesi gerek, yoksa hep güçleniyorsa nasıl öleceksiniz. Kimse ölümsüz değildir. O yüzden herkes her geçen gün daha az hayal kurmaya başlar. İşte bütün bunlar çok hayal kuran, sadece kendi için değil, başkaları için de hayal kuran bir adam olan Rıfat'ın kurduğu hayalleri gerçekleştirmeye çalıştığı bir serüven kitabının kurgusudur. Bu kitabın bana hayallerimi sorgulatmasının sebebi, kitapta sıkça hayal kuran Rıfat'ın hayatı hakkında bahsettiklerinin birçoğunun karakterin hayallerinden çıkmasıdır. Bu hayaller hayatın gerçekleri ile kesişerek ilerliyordur. Kitabı okuduğumuzda çekilebilecek farklı noktalar olduğunu görmek oldukça basit. Siyasi olgular kitabın içeriğinde kendini sıkça gösteriyor fakat ben hayaller kısmına yoğunlaştım. "Mutluluk için dublör kullanıyorum" der Rıfat. Haklı, belki de bütün hayalleri yıkılanlar dublör kullanıyordur. Kitap, Seyrek Yağmur adlı bir kitabevi işleten Rıfat'ın farklı hikayelerini anlatıyor. Kitapta aslında birkaç konu işleniyor. O ve kedisi Hakkı ile sahafta yaşadıkları, suikast olayı, sevgilisinin terketmesinden sonra ondan gelecek bir mektubu bekleyişi, babasıyla olan ilişkisi hayaller ile birleştirilip gerçekler olarak sunuluyor. Kitapta en ilgi çekici bölümlerden biri "Kadersiz ve Şişman" bölümü. Çünkü, burada Rıfat hayallerini anlatıyor. Rıfat'ın, oğlu olduğunu hayal edip ona çok sevdiği bir şairin ismini vermesi ile başlayan, kendi hayallerini çocuğunun hayatı için kurmaya başlamasıyla olgunlaşıp, aslında bunların, çocuğunun hayallerinde hiç yerinin olmadığını fark ettikten sonraki hayal kırıklığıyla bitiyor. Kendi hayallerimi sorguladığım bir diğer kısım ise kitabın sonunda, hayali bir kişilik olan Oktay Rıfat'tan gelen mektup kısmıdır. Benim de bir masaya oturup konuşmak istediğim kişiler var hayalimde ama önce o hayatı hayal etmeliyim yaşayabilecek miyim diye. Oktay Rıfat'ın da dediği gibi mektubunda "bir masaya oturduğumuzda, yaşamaya da otururuz". Bu yüzden hayallerimizi iyi kurmalıyız, çünkü onları daha yaşayacağız ve hayal kırıklıklarımız olacak. Ancak sonra ölebiliriz.