HİÇ GELMEYEN PERİ

Bu yazımı Tinkerbell sayesinde yazdım. Evet, Peter Pan adlı çocuk kitabındaki periden bahsediyorum. Tinkerbell, çocukluğumda tanıştığım ilk periydi. Bugün bana çocukluğumda tanıştığım ve artık hiç göremediğim başka bir periyi hatırlattı. Aslında bir değil, birden çok perim vardı benim. Ama tüm periler suyun içinde askıda kalan bir kağıt gibi çocukluğumda asılı kaldılar. Bazı perileri sizin de tanıdığınızdan, çocukluğunuzdan beri bildiğinizden eminim. Yeterince merak uyandırabildiysem eğer, artık bu perilerle nasıl tanıştığımı anlatabilirim sizlere. Fakat perilerimden bahsederken müsaadenizle aklımdaki zaman makinesini çalıştırıp çocukluğumda kronolojik bir gezintiye çıkmak isterim. İşte geldik, 2001 yılındayız. 2001 yılı, benim mini mini birler, çalışkan ikiler dönemime denk geliyor. O zamanlar beyaz külotlu çorabımın üzerine lacivert önlüğümü giyer, onun üzerine de işlemeli beyaz yakamı takardım. Saçlarımı sadece taramayı becerirdim o zamanlar, toplamayı beceremezdim. Evden çıkmadan annem saçlarımı hızlıca topuz yapar beni uğurlardı. Eve gelince ödevlerimi yapardım. Yatma vakti geldiğinde ablamla dişlerimizi fırçalardık, sonra yumuşacık yataklarımıza yatıp gözlerimizi güzel rüyalara kapatırdık. Bu "diş" kelimesinin ardından peri konusuna gelebilirim artık. Belki de tahmin etmişsinizdir, size bahsedeceğim ilk peri bir diş perisiydi. O yıllar dişlerimin kaşındığı, süt dişlerimin patır patır düşmek istediği zamanlardı. Şimdi ismini hatırlamıyorum fakat ilk kez okulda bir arkadaşımdan duymuşum bu periyi. Bana "Biliyor musun Aybike?" demişti. "Eğer yatmadan önce dişini yastığının altına koyarsan Diş perisi gelir, dişin karşılığında sana para verir." o zamanlar sınırsız hayal gücüne sahiptim, bu yüzden hemen inandım arkadaşımın söylediklerine. Birkaç gün sonra süt dişim sallanmaya başladı, ben de çektim dişimi- saçlarımı toplayamasam da diş çekme konusunda oldukça yetenekliydim- ve anneme götürdüm. Arkadaşımın bana anlattıklarını anneme söyledim. "Bu akşam dişimi yastığımın altına koyacağım diş perisi de bana para getirecek." dedim. O akşam sabırsızca uyku vaktini bekledim. Sabah uyandığımda yastığımın altındaki diş gitmiş, yerine beş lira gelmişti. Çocukluğumda beş lira az para değildi, onunla ne çikolatalar, gofretler alınırdı. Fakat ben en çok diş perisinin gelmesine sevinmiştim. Demek ki diş perisi gerçekmiş diye geçirmiştim içimden. Büyüdüğümde ise diş perisinin hiç gelmediğini öğrendim. Dişleri alıp yerine para koyan babammış. Belki de çocuk olmanın güzel olan tarafı buydu: Saflığımız, her şeye inanmamız, dünyayı ve insanları daha renkli görmemiz. Güzel olan, imkansızı mucizeye çevirebilmemizdi. Hala çocukluğumdayız. Bu kez tam tarih veremeyeceğim. Çünkü bu perinin gelişi bir süreç değil, anlık bir şeydi. Tanıştığım ikinci perinin adı ilham perisiydi. İlham perisini Diş perisinden ayıran çok büyük bir fark vardı: İlham perisinin ne zaman geleceğini asla tahmin edemezdim. Çocukluğumda sık sık ziyaretime gelirdi bu peri. Soyut bir periydi neye benzediğini bilmiyordum, ama geldiğini bana hissettirirdi. Mesela canım sıkıldığı zamanlarda bana hayaller kurdururdu. Aynı zamanda yardımsever bir periydi. Hatırlıyorum da küçükken anneme Sevgi Çiçekleri'ni yazarken bana yardım etmişti. Şiiri anneme anneler gününü kutlamak için yazmıştım, ona okuduğumda çok sevinmişti. Büyüdükçe ilham perisinin artık yardıma gelmediğini fark ettim. Peki, eksik olan şey ne? Neden ilham perisi artık yardıma gelmiyor? Eksik olan şey hayallerim. Zaman sadece çocukluğumu değil hayal gücümü de benden aldı. Oysa küçükken hayal gücüm kocamandı. Daha büyük televizyonumuz olsa, ekranda daha çok şey göreceğimizi sanırdım mesela. Arkadaşlarımla birbirimizden çok farklıydık. Hepimiz başka muzırlıklar peşinde koşar ve büyüklerin cevaplamakta zorlandığı enteresan sorular sorardık. Şimdi ise farklı düşünemiyorum, herkes nasılsa öyleyim. Soracak yeni bir sorum da kalmadı, tüm sorular cevaplandı. Gerçekten bir zaman makinem yok, bu nedenle çocukluğuma tekrar dönemem. Ama umarım bir gün içimdeki çocuğu bulabilirim. Yeniden rengarenk hayaller kurabilir, hiç gelmeyen perime kavuşabilirim. Aybike ERİŞEN