KAÇIRDIĞIMIZ HİÇBİR ŞEY YOK

Bizi hep bir şekilde ikilemde bırakan en büyük şey önümüze çıkan fırsatlar mıdır? Hep iki seçenek arasında kalırız çünkü her iki seçeneği de seçmeden önce incelememiz gerekir fakat incelediğimiz halde yine karar veremeyiz. Daima seçeneklerin en kusursuzunu ve bizim için en iyi olanı bulmaya çalışırız. Bu yüzden de ne vakit birini seçmeye yeltensek diğeri aklımızda kalır. İşte insanoğlunun en büyük kararsızlığı onun bu denli doyumsuz olmasından ileri gelir. İçinde bulunduğumuz çerçeveden çıkıp hayatımıza şöyle bir baktığımızda neden hep pişmalıklarımızı görürüz hiç düşündünüz mü? Hatırlamak için hafızamızı zorladığımız zaman hüsran dolu anılar, aklımıza en önce gelenlerdir. Kendimden örnek vermem gerekirse, iyi veya kötü olması belirtilmeksizin bana okul hayatımdaki unutamadığım bir olayı sorsalar, aklıma aldığım yüksek notlar yerine, zayıf not aldığım ders gelir. Hala ne zaman bu olayı hatırlasam, keşke daha çok çalışsaydım da o dersten daha iyi bir not alsaydım diye düşünürüm. Benim gibi birçok insanın da aklına buna benzer bir anı geleceğine eminim. Her olayın kötü sonuçlarını görmeye odaklandığımız için, içinde bulunduğumuz pişmanlıktan ve umutsuzluktan bir türlü çıkamıyoruz. Halbuki birazcık düşünsek aslında her şeyin güzel yanını görebileceğiz ve böylece aklımızdaki ikilemlerden kurtulabileceğiz. Mesela o dersin sınavından kötü bir not almış olmam beni ilerdeki sınavlar için daha çok çalışmaya yönlendirmiş olabilir ama böyle zamanlarda yaşadığım pişmanlığa o kadar fazla odaklanmış oluyorum ki o olayın güzel yanını fark edebilmemin pek de imkanı kalmıyor. Kısacası bir şeylerin yanlış gittiği fikrine kendimi öylesine alıştırmışım ki böyle zamanlarda gözümün önünde olan bana ders verebilecek nitelikteki bir olayı göremeyecek kadar kör olabiliyorum. Yaşadığımız bir diğer yanılgı ise yaptığımız seçimlerden dolayı duyduğumuz tatminsizliktir. Ne zaman bir tercih yapsak, yapmadığımız tercihlerle ilgili kuşkuya düşeriz. Mesela en basitinden bir elbiseyi seçerken bile bunu yaşarım, her seferinde almadığım elbisede kalır aklım. Bunun gibi diğer olaylarda da buna benzer bir döngü sürer. Tercih ettiğim şeylerden çok etmediklerime odaklanırım ben de daima. Sanki tecrübe edemediğim fırsatlar, hayatım boyunca kaçırdığım en önemli şeylermiş gibi gelir. Örneğin, yaşadığım olaylardan ders çıkarmak yerine hep eğer zamanında daha farklı davranmış olsaydım bunlar başıma gelmezdi diye düşünürüm. Farkına varabildiğim kadarıyla bunu sadece ben değil, bütün insanlar yapıyor. Yaşadığımız şu ana odaklanıp onun tadını çıkarmak yerine hep kaçırdığımız fırsatları veya seçmediğimiz yolları düşünüp duruyoruz. "Bazen, belki de farkına vardığımızdan daha sık, yaşadığımız deneyimlerden ziyade yaşayamadığımız deneyimlerle ilgili bilgiye sahipmişiz gibi sürdürürüz hayatımızı" (Phillips, 2016, 99). Kitabı okurken yazarın bu sözü dikkatimi çekti. Aslında deneyimlemediğim ve hakkında hiçbir bilgiye sahip olmadığım bir olayı düşünmek için ne kadar fazla zaman harcadığımı ve hayatta, sadece kaçırdığım fırsatları düşünerek mutlu olamayacağımı fark ettim. Kaçırdıklarımdan çok yakaladığım fırsatlarla ilgili düşünmem gerektiğini anladım. Öte yandan farkına varmadan yakınıp durduğum bütün pişmanlıkların ve hüzünlerin, benim ben olmamda aslında ne kadar büyük bir etkisi olduğunu gördüm. Önüme çıkan olanakların ve yaptığım seçimlerin hayatımı ne denli şekillendirdiğini kavradım. Bu kitabı okuyana kadar yaşadığım şeylerin yalnızca kötü tarafını görürdüm ve sonuç her ne olursa olsun yaptığım seçimlerden dolayı her seferinde pişmanlık duyardım. Yazarın okuyuca yönelttiği sorular, beni kendim hakkında ve yaşadıklarım hakkında düşünmeye yönlendirdi ve bakış açımı değiştirdi. Sonuç olarak yazarın da okuyucularına öğütlediği gibi hayatta hep bir şeyler kaçıp gidiyormuş gibi düşünmek yerine elimize geçen imkanların kıymetini bilmeliyiz, tercihlerimizden pişmanlık duymak yerine onların hep arkasında durmalıyız. Böylece mutlu olmanın ne kadar kolay olduğunu ve aslında kaçırdıklarımız diye bir şey olmadığını kavrayabiliriz.