Çölü Görebilmek

Güzellik nedir? Tanımı yapılabilir mi? Mesela bana göre güzellik "Boğaza karşı yapılan rakı-balık" kimine göre Petersburg'un tam ortasından geçen nehir kimine göre mavi kimine göre kırmızı. Böyledir işte güzellik kavramı evrensel bir dili yoktur. Yoksa var mıdır? Belki siz var diyebilirsiniz ama bana göre yok. "Rakı- balık" ne zaman duysam bu ikiliyi, içimde bir mutluluk hissederim, siz hissetmeyebilirsiniz belki, ama kötü de demezsiniz herhalde; yüzünüz ekşimez, içinize bir karartı oturmaz, gözleriniz dolmaz veya elleriniz titremez değil mi bu ikiliyi duyunca. Fakat kötülük öyle mi? Kötü, kötüdür herkes için. Kötü olan bir şeye "güzel" diyebilir misiniz ya da kötü değil? İşte anahtar cümlede bu, güzel bir şeye güzel değil diyebilirsiniz ama kötü bir şeye, kötü değil diyemezsiniz. Açlıktan ölen bir çocuğun durumuna "Kötü" değil diyebilir misiniz? Demezsiniz, dememelisiniz ve diyemezsiniz! Duyduğunuz zaman, içinize bir karaltı oturmuyor mu, gördüğünüz zaman gözleriniz dolup, elleriniz titremiyor mu? Evet diyebilenler için söylüyorum, sadece kırmızıyla, maviyi görmekle bir şey görmüş sayılmazsınız! Geçen gün internette izlediğim Avrupa'da yapılan bir sosyal deneyde, bazı seçilmiş insanların yakınlarını halası, teyzesi gibi dilenci kılığına sokulup, bir kaldırımın başında dilendiriyorlar. Bu insanların da sırayla o kaldırımdan geçmeleri sağlanıyor. Fakat hiçbiri ailesinden olan kişileri, dilenci olduğu için tanıyamıyor. Göz ucuyla bakıp geçiyor. Bakmakla görmek arasında çok büyük fark var efendim. Yeri gelir bakarsın ama aileni bile göremezsin eğer kötüyü görmezsen. Dağı, çayırı, çimeni ve denizi görmüşsündür fakat çölü görmedikten sonra hiç bir şeyi görmüş sayılmazsın ömrün boyunca. Biz dağ, çayır çimen kokusunu çok severiz toplum olarak. Az mı yaşadık oralarda, az mı ekmeğini yemedik o çayırın çimenin. Göçebe bir toplum değil miydik biz? Malum genler, çekiyor bizi o tarafa şu anda. Lakin geçmişten farklı şöyle bir durum var, biz, dağdaki çayırın çimenin üstüne kar düşüp, toprağı çöle çevirdi mi, aşağılara inerdik. Fakat inmeden önce bir görürdük orayı, baktık yapacak bir şey yok toprağa o zaman karar verirdik inmeye. Şu an ne kadar görebiliyoruz toplum olarak o "Çölü" ? Tamam, kabul ediyorum şu an aşağıdayız ama hiç mi yok bu "Çöl" çevremizde? Açın televizyonu her gün görürsünüz onlarca. Her gün lanet edersiniz, kendinizden ve insanlığınızdan biraz daha eğer o çölü görebiliyorsanız. Ne oldu o Anadolu insanımıza? O toprağı görüp, onu dinleyip yeri geldiğinde çocuğu gibi baktığı, ilgilendiği Anadolu insanımız nerede? O kurak toprağı, o buradan size ekmek çıkmaz denilen toprağı yeşerten Anadolu "Çiftçilerimiz" nerede? Ben size söyleyeyim, çoğu kayboldu kalanı da gitmek üzere. Yavaş yavaş her yerimiz çölleşiyor. Asıl tehlike de bu zaten eğer siz çölü göremiyorsanız, dağınızı, çayırınızı çimeninizi yutup geçer. Dağsız, çimensiz kalırsınız, "güzellikleriniz" kalmaz seçebileceğiniz bir seçeneğiniz kalmaz şu güzel, bu güzel diye. Bizi bekleyen tehlike de bu mu acaba? Biz de mi sessiz kalacağız kötülüklere karşı. "Bana dokunmayan yılan bin yaşasın" sanırım bugünlerde en çok sevdiğimiz laflardan birisi. Ama aslında bize yakışan "Haksızlık karşısında susan, dilsiz şeytandır" değil midir? Haksızlık da bir kötülük değil mi? Bence en büyük kötülüklerden, sizi en geniş çöllere sürükleyecek kötülüklerden biri. Dönüp bir bakalım arkamıza, ellerimizi gözlerimize koyarak ilerlemeyelim ne kaybedebiliriz ki? Onların ( kötülüğe uğrayan kişilerin) yerine koyalım kendimizi, onlar gibi düşünmeye çalışalım. Susmayalım, elimizden geldiğince yardım etmeye çalışalım. Bir fidan dikelim şu çöle. Belki yeşerir kim bilir, kim bilir belki bir gün orman olur orası.