HAYATIMIZIN ACI RAPORU

Hayatımda yaşayıp tecrübe edindiğindim, beni derinden etkileyen olayları hep içime atmıştım bugüne kadar ama tesadüfen kitabını aldığım Ali Lidar, içimdekileri kendi yazdıklarıyla dışarı çıkardı. Tesadüf demişken kitabı benim için dikkat çekici yapan unsur kitabın adı oldu. Kitabı elime aldığımda adının neden ''Z Raporu'' olduğunu düşünüp durdum ama kitabı bitirince neden öyle bir isim konduğunu anlayacağımı hissettim. Bu hisle kitabı okumaya başladım. Kitap, daha ilk sayfalarından beni kendine o kadar bağladı ki anlatamam. Ali Lidar yazdıklarını o kadar içten kaleme almış ki, işte bunlar benim söylemek istediklerim ama söyleyemediklerim diyorsunuz. Her satırında kendi hayatınızdan, içinizden bir parça buluyorsunuz. Sanki kalemiyle içinizdeki o acıyı, sizin acınızı kitabının her yaprağına özenle işlemiş. Özenle işlenmiş her yaprağını okudukça yeni bir ben keşfediyorum aslında. Belki yeniden ziyade eski bir ben. Her sayfada bu kısa hayatımda yaşadıklarım aklıma geliyor ve hüzünleniyorum. Hüzünlendikçe yataktan çıkasım, yeni bir güne başlayasım gelmiyor. Gençliğimin baharında böyleysem ikinci baharımda nasıl olacağım, nasıl katlanacağım merak ediyorum doğrusu bu hayata. Sanırım yaşadıkça daha da güçleneceğim. Belki güçlenmeyeceğim ama alışacağım o acılarla yaşamaya, kim bilir? Hepimiz yaşadıkça öğrenmedik mi? Ali Lidar'ın kaleminde en çok hoşuma giden şey ise acısı aklına geldikçe yazmaya başlaması. Belki böyle söyleyince çok hoş olmadı ama acısını hissettiği an kaleme dökebilmesi cidden mükemmel bir yetenek. Çünkü biz insanlar acımızı unutmak için dikkatimizi dağıtmaya çalışırız ne bileyim başka bir şeye odaklanmaya çalışırız ki daha az hissedelim o lanet şeyi. İşte burada Ali Lidar'ı bizlerden farklı kılan özelliği devreye giriyor. Lidar unutmaya çalışmamış acısını, aksine ne pahasına olursa olsun acısını ölümsüzleştirmiş. Ölümsüzleştirmiş ki biz de acılarından ders çıkarabilelim fakat biz insanlar maalesef başka insanların yaşanmışlıklarından ders çıkartamıyoruz. Annemiz, babamız, ablamız, abimiz uyarmamışlar mıydı bizi hayata karşı, onlar hiçbir şey öğrenmemişler miydi bu hayattan? Tabii ki uyarmışlardı bizi, tabii ki onlar da tecrübe edinmişti bu acıları. Biz gerçekleri bile bile yine kendimizi o acılara, aynı zamanda bize bu acıları yaşatanlara teslim olduk ve olmaya devam ediyoruz. Ali Lidar da aslında bizim gibi acısıyla yaşayamayanlardan. İyi güzel, kaleme döküyor acısını ama aslan sütünün katkısı kesinlikle yadsınamaz. En güzel aynı zamanda en acayip fikirler rakı masasında çıkmaz mı zaten, hele ki yalnızsan? O kavun peynirin, aslan sütüyle mükemmel uyumu hüzünlü olmayan birini bile yasa boğabilecek seviyede, hele ki kavununu paylaşacak kimsen yoksa... Ali Lidar da bunların sayesinde rahatça içinden geçenleri kaleme döküyor. Şimdi diyeceksiniz yukarıda yazdığın şeyle çeliştin, önce dedin adam yetenekli sonra dedin ki yok aslan sütü yazdırıyor. Keşke bu derinden yaşadığın acıları sayfalara aktarmak bu kadar kolay olsaydı. Ali Lidar bu yeteneğe sahip olmasaydı, istediğini içsin, o kalemi bir tık kıpırdatamazdı. Kitabında da belli ettiği gibi acısı içine sığamayacak kadar büyük maalesef ve bunun sayesinde dışarı aktarabilmiş o derin duyguları, yeteneğini böyle ateşlemiş. Şimdi aklınızda ilk başlardan kalan bir soru, acaba kitabın adını hikayelerle bağdaştırabildim mi? Siz karar verin derim. Bildiğiniz üzere Z raporu, bir işletmenin gün sonunda her işlemini yazdığı kağıda verilen addır . Ali Lidar'ın ''Z Raporu'' da içe sığamayan acıların her gece aynı (1) gün sonu gibi yazılmasıyla bizlere takdim edilmek üzere hazırlanmış. Bence kitabın ismi tam anlamıyla ''tam 12'den'' olmuş. Kitabı cidden nasıl bitirdiğimi anlamadım ve sona doğru yaklaştığımda ruhumun okşandığını hissettim. Bu okşantı belki hayatta yalnız olmadığımı anladığım için olmuştu, kim bilir? Şu an benim tek bildiğim şey var o da Ali Lidar'ın sağlam bir okuyucu kazanmış olması... Okurken hissettirdiklerin için en derinden teşekkür ederim.