YALNIZLIĞIN SESSİZLİĞİ

Yalnızlığı anlamlandırmak zordur. Zira tarih boyunca da sanatçıların üzerinde çok durduğu konulardan biri olmuştur. Aynı aşk gibi her kişinin farklı yaşadığı bir durumdur yalnızlık. Öyle ki kalabalıklar içinde bile insan yalnız kalabilir. Etrafta sayısız güler yüz de olsa insan kendisini yalnız hissedebilir. Yalnızlık kimi zaman canını emanet edebileceğin birinin eksikliği kimi zamansa sevgi dolu sıcak kolların hissidir. Belki de yitirilmiş bir annenin sevgisidir... Yazarak bitiremezsiniz yalnızlığı hatta anlatamazsınız bile. Sadece isimlendirmeye çalışabilirsiniz. Yerin onlarca kat altına inen isimlendirme yolculuğunuzdaysa, size sadece sessizliğin müziği eşlik eder. O halde sessizliğin müziğini dinlemek ne demektir? Bana göre sessizliği dinlemek onunla konuşmak anlamına gelir. Öyle ki yalnızlığın insanı karanlığa gömdüğü zamanlarda, kişi herhangi bir soğuk duvara dönüp sorular sorar. Sessizliği dinlememek adına kulağını kendi boş konuşmalarıyla doldurur. Peki ya sessizliği dinlemeyi kendi isteği ile seçenler? Eksiklikleriyle ya da fazlalıklarıyla mutlu olan insanların hikayelerini hep duyarız. Engeller, talihsizlikler, fazla kilolar... İnsan bunların hepsiyle yaşamayı ve mutlu olmayı öğrenebilir. Hiç yalnızlığıyla mutlu olan bir insan duydunuz mu? Sevdiği insan için yalnız kalanlar, dini için kendini yeraltına kapatanlar, kedileriyle ya da bahçesiyle uğraşmaktan zevk alanlar... Bu eylemleri yapan insanlar, yaşamlarının sessizliğini duymamak adına sıkıca sarılırlar işlerine. İşte Patrick Rothfuss'un anlattığı Auri, sessizliği dinlemeyi kendi isteğiyle seçen bilinmedik insanlardan biridir. Bu nitelikte insanları bizzat tanımayınca deliliklerinden şüphe duyar insan. Nitekim sessizlik üç kısımlıdır. Birinci kısmı herkesin bildiği o tanıdık sessizliktir. İnsanda güvensizlik duygusu uyandırır. İkinci kısmı duyması zordur. Duyanlar bunun hakkında konuşmaktan hoşlanmaz ve günlük işlerle duymamış gibi davranırlar. Üçüncü kısım ile karşılaşmak pek nadirdir. Sessizliğinde güçlenenler vardır ki sustuğu zaman insanı korkudan titretirler. Bu, hata yapan çocuğuna ifadesiz bir yüzle konuşmadan bakan babanın sessizliğidir. Auri bu sessizlikten payını almış kişidir. Mecaz sanatının tam ortasında nesneleriyle konuşan ve hayatından zevk alan kişidir. Yalnızlığından, odasına vuran ışıktan ve battaniyesinin sıcaklığından hoşlanır. Onun varlığı, sessizliğin tüm kısımlarının toplamıdır. Bulut gibi saçlarının, rüzgarda dalgalanmasıysa sessizliğinin müziğidir. O, size bu müzikten korkmamayı öğreten karakterdir. Zira müziği duyan kişi kendini tamamen çaresiz sanar. Ancak yalnızlığıyla mutlu olanın bile birini beklediğini anladığınızda, umut edersiniz. Umut etmenin en iyi yanıysa her şekilde kendinizle mutlu olabileceğinizi bilebilmektir. Yalnızlığa çıkamayacak şekilde batanlar bile gelecekten umut edebilir. İnsanın yaşamı hiç beklenmeyecek dersler ile bir anda yeşillenebilir. Bana göre "Sessizliğin Müziği" fantastik bir eser olmanın yanı sıra böyle dersler barındırır. Aklını kaybetmiş ve kendini karanlığın içinde yalnız bulmuş masum bir karakter öğretir size bunları. Fantastik eserlerin en güzel yanı, hiçbir insanın yaşayamayacağı olaylar yaşamak, bunun sonucunda da asla yaşanamayacak duyguları tecrübe etmektir. Kişinin önünde ne kadar zor bir yol uzanırsa uzansın, fantastik bir eser başarma umudunu ayakta tutabilen şeylerden biridir. Belki de binlerce yıldır bahsedilen yalnızlığın ilacı mürekkep ve kağıdın bir araya gelmesidir. Bu yüzden her şair dönüp dolaşıp bu temaya geri döner. Ancak buradaki yanlış anlaşılmayı düzeltmeme izin verin. Çözüm duyguları yazıya dökmek değildir; yazılanları okumaktır. Bu nedenle her şair deva olmak için aşk ve yalnızlık adına yazmaktadır. Yine de yazarak bitiremezler aşkı ve yalnızlığı ama isimlendirebilirler. Auri, yalnızlığın ismidir. Sessizliğin müziğinin sahibi ve en kadim dinleyenidir. Benim için duygularımı tekrar gözden geçirmemi sağlayan kişidir. Neyse ki o bir karakterden öte, gerçeğin ta kendisidir.