CESUR YENİ ÜTOPYA

Ütopyalar mümkün müdür? Dünyada her insanın belli bir konuda uzlaşıp, aynı şekilde düşünmesi, aynı şeyi istemesi mümkün müdür? Yüzyıllar sonra insanlık başka bir evreye ulaştığında belki. Bunun dışında distopyalar bana çok daha mümkün gözükür. Belki bütün insanlar aynı şekilde düşünmeyebilir, aynı şeyi düşünmeyebilir, fakat çoğu insan idareyi baskın bir yönetime teslim edip sorumluluktan kurtulmak gibi bir eğilime sahiptir. 'Güvenlik' adı altında yapılan her şey kabul edilir ve insan 'makineleşmek' gibi bir hastalığa çok yatkındır. İşte bu yüzden distopyalar çok daha mümkündür ve dünyamız yavaş yavaş böyle bir geleceğe sürüklenmektedir. Şimdi yaşantılarınız hakkında düşünmenizi istiyorum ve onu Cesur Yeni Dünya'yla karşılaştırın. Görünür de çok fazla farklılık vardır hatta belki de uyan hiçbir noktasını bulamazsınız. Tuhaftır ki o hiçbir ortak noktası bulunmayan iki farklı dünya neredeyse birebir aynıdır. Bu iki dünyada da insanları uyutmaya yetecek kadar uyuşturucu mevcuttur. İki dünyada da insanların hayatları aslında varlığı çokta bariz olmayan bir otorite tarafından kontrol edilir. Her iki dünyada da göremediğimiz bir göz bizi sürekli izler. Cesur ve yeni olan dünyada insanların özgürlükleri yokken, bizim dünyamızdaki ise tamamen bir illüzyondan ibarettir. Bizim dünyamızdan biraz bahsetmek istiyorum ve onun Cesur Yeni Dünya'da nasıl simgeleştirildiğinden. Romanda insanlar kendilerine inanılmaz derecede mutluluk veren uyuşturucular kullanırlar. Her vatandaş, her insan bunu yapmak zorundadır aksi takdirde cezalandırılırlar. Devlet ya da otorite insanlarının düşünmesini engellemek adına bunu yapar ve bunda çokta başarılı olur. Kimse bu durumu sorgulamaz ve yaşayan canlı bir organizmanın parçasıymışçasına hepsi günlük görevlerini yerine getirip, yaşamaya devam ederler. Sanırım bu uyuşturucuların karşılığı günümüz dünyasında televizyonlardır. Otorite bize televizyon izlememiz için herhangi bir baskı yapmaz ama neredeyse her ailenin evinde en az bir tane televizyon vardır. Yeni evlenen bir çiftin evinde televizyon olması bir çeşit zorunluluktur. Yokluğu büyük bir eksiklik sayılır. Günümüzün insanı saatlerini televizyon karşısında harcamaya o kadar alışmıştır ki bu durumu anormal karşılamazlar bile. Aksine televizyon izlemeyen insanlar tuhaf olarak nitelendirilirler yani televizyon kontrol için gerekli olan uyuşturucuyu insanlara sağlar. Dünyamızda ki özgürlük kavramını deşmek istiyorum. Orta sınıftan sıradan bir insanın hayatını ele alalım. Kendilerine ait bir arabaları ve daireleri vardır. Yaşamlarını göreceli dolgun olan maaşlarına bağlamışlar ve monoton bir hayat yaşarlar. Aldıkları araba ve daire için bankalara binlerce lira kredi öderler ve ellerindekini koruyabilmek adına çizgileri olan yaşamlarının dışına adımlarını atamazlar. Her gün işe gitmek zorundadırlar, toplumda moda olanı takip etmek zorundadırlar, çocuklarını 'uslandırmaya' çalışırlar. Kendilerini kırılmaz prangalarla sisteme bağlarlar ve açıkçası bence böyle bir yaşamın mantıklı ve özgür olduğunu savunmak bence yanlıştır. Üstelik dünyamızın insanları çoktan makineleşmiştir. Herkesin isteği belli çizgiler dışında aynıdır: Mutlu aile yaşamı, zenginlik veya saygınlık... Şimdi Cesur Yeni Dünya'yla bizim dünyamız arasında ki en büyük farklılığa değinmek istiyorum. Günümüz insanı modern yaşamın getirdiği stresten bıkmış ve mutsuzken, Cesur Yeni Dünya'nın insanı alabildiğince memnun ve mutludur. Yaşadıkları hayat insanın en temel içgüdüsü üstüne kuruludur: Tatmin olma. İnsanlara üzgünlüğü getiren her şey yasaklanmıştır. O kadar ki birisine aşık olmak bile çok tuhaf karşılanır. Toplum ve düzen tamamen hedonisttir ve tuhaftır ki bu durum dünya üzerinde ki bütün sorunların üstesinden gelmiştir. Bu durum aklımda soruların oluşmasına sebep oldu. Ya Cesur Yeni Dünya bizim zannettiğimiz gibi bir distopya değil de ütopyaysa? Ya toplum ahlak değerlerini hazlarının önüne koyarak yanlış yapıyorsa? Sanırım bu sorunun kesin bir cevabı hiçbir zaman olmayacak ama bana kalırsa insanlar bir yerlerde yanlış yapıyor. Kesin bir çözüm için yanlış yere bakıyor. Hem bana kalırsa kim diyebilir ki özgürlük mutluluktan daha önemli diye?