ÖLÜMSÜZLÜK VE GERÇEKLİK ARASINDA...

En güzel ve en acı gerçeğin yoğrulmasıydı hayat. Bir doğumla başladı öyküsü insanın, bir ölümle kolayca son buldu heyhat. " Ne kadar da kolay ölüverdiniz öyle Allah aşkına. Oysa sizi bir gören bir de görmeyen pişmanken, hiç ölmeyecek gibi duruyordunuz."(49) diyor Nazan Bekiroğlu Mimoza Sürgünü adlı kitabında. Öyledir insan; hepimiz inanırız ölüme, fakat hiç düşünmeyiz yarın var mı diye. Dil ikrar etse, gönül inkar eder. Nankördür hafıza, nefis insanı ölümsüzlüğe ikna eder. O misk-i amber kokulu rüyadan kovulalı insan, her doğan günün ardından indi akşam. Hangi günü gördün akşam olmamış, diye tınladı sazın teli. Her karanlık gecenin vardır sabahı, diye daldı gözler uykuya. Ondan mıydı hepimizin kendini ölümsüzlük tahtına oturtuşu? O mağrur, yere eğilmeyen başımızın bir gün musallada gölgeleneceğini unutuşumuz bundan mıydı? Dünyanın tatlı meyvesi mi daldırdı bizi gaflet uykusuna? Oysa insan bahar gibi çiçek açarken bir yandan, yaprak dökümünün muştusu yok muydu içinde ezelden? Hepimiz, o tahta at geçerken yanımızdan, ürpermedik mi ölümün yalnızlığından? Hafızalardan silip atacak kadar kötü mü bu perdenin arkası sahiden? Hiç düşündük mü neden var ölüm, hayat ne için? Sonsuz başlangıca adım adım yanaşırken, ölümün pençesinde Azrail bizi niye kucaklar? "Bu dünya böyle bir yer işte! Nereye baksan muamma. Bu dünyada sır var esrar var. Bu dünyanın sırrını çözen var, çözemeyen var. İlk bakışta yüce merhametle bağdaşmaz yaralar, sınanışlar, tükenişler var. Sorgular var, sualler var." diyor Nazan Bekiroğlu "Var" adlı denemesinde. Gerçeğin üstünde bir gerçek, dünyadan öte bir gelecek var. Dünyanın gerçekliği, ardından gelenin gölgesi kadar. İnsanoğlu bir bilse ötesinde daha neler var. Bu çözülmez sır aşkına! Bizi bu denli oyalayan ne var! Görmez mi göz, bülbül şakımakta aşkını, aşkın oduna uçuşan pervane var. Göğü yeri çekip çeviren, çiçekten meyveyi, meyveden şifayı veren var. Öyleyse bu aldanış nedir? Bu ölümsüzlük gururu kime? Bahar kokularını özler gibi bekleseydik ölümü, daha bir anlamlı yaşamaz mıydık bugünü? Kırabilir miydi bir insan diğerini ya da ağlar mıydı gidenin ardından kalan? Sevgiliye kavuşur gibi kavuşsaydık ölüme, yalnızlığından korkar mıydık ecelin? Dünyadan ziyade, ahiretin sonsuzluğunu sunuyor bize Yaradan. Öyle bir sonsuzluk ki yolu ölümlü dünyadan geçer. Azığımız ise yine buradan götüreceğimiz bir hayat, bir amel, bir niyet... Ah dünya! Bazı gerçekleri yanlış öğretmiş olabilir misin bize? Seni sevelim derken unutturmadın mı bize asıl gayeyi? Asıl gayemiz olan insanlık ve Yaradan'a kulluk vazifemizi... Çok düşünür olduk son günlerde: hayat neydi, kaç satıra sığardı ömür, ölüm üç gün daha bekleyemez miydi? Hele genç ölümlerle burun burunayken mümkün müdür ölümsüzlük, söyle! Kafamız sorular cehennemi! Cevaplar ise tek bir sonuçta birleşiyor. Dünya ahiret için, hayat ölüm uğruna... Burası sonsuzluk diyarı değildir. Dünya bir handır. Nefes bulan konar, soluklanır. Gelip geçer kervan, ömür akşam olur, göçer insan. Bu emir böyle gelmiş Hak'tan. Ah gelimli gidimli dünya! Ölüm var olmasaydı, ecdadımız gider miydi çoktan? Dünyanın ölümsüzlük yalanı yerine, ecelin sonsuzluk perdesini aralayanlar, ebediyetin sırrını(bilmecesini) çözerler. Ölümsüzlük yalanına kendini inandıranlar ise bir gün ansızın gelen o gerçekle yüzleşirler. Er ya da geç bizi bekleyen gerçek, bir gün ansızın çıkıp gelecek: ölüm... İnsan olmanın bilinciyle bir ömür geçirmek ve bizi bekleyen güzel sona hazır olabilmek ümidiyle...