ÖLÜM OLMASAYDI

Burak Hayati Muslu Ölüm... Bu dünyadaki değişmez gerçeklerden biri. Belki de en çok merak edileni. Evet, en çok merak edileni dedim çünkü kim merak etmez ki ölümü? Ölüm hakkında hiç düşünmeyen bir insan var mıdır bu dünyada? Bence yoktur. Her insan hayatında mutlaka ölümü düşünmüştür. Ayrıca her insanın da ölüm hakkında farklı fikirleri vardır. Kimileri ölümü yeni bir dünyaya açılan bir kapı olarak görürken kimileri de kara bir son olarak algılar. Ama bu, ölümün bir gerçek olduğunu değiştirmiyor. Peki, bu gerçek artık işlevini yitirecek ve ölüm artık tarihe karışacak desem tepkiniz ne olurdu? Küçükken ölümün olmadığı bir dünya hayal ederdim. Sevdiklerimizden hiç ayrılmadığımız, hep mutlu kaldığımız bir dünya... O zamanlar çok güzel gelirdi bana bu hayal ama insan büyüyünce farkına varıyormuş bazı şeylerin. Ölümsüzlüğün o kadar güzel olmaması gibi. Biraz ayrıntılı düşününce anlamıştım bunu. Ölümün olmaması demek sonsuza kadar bu dünyada kalmak demekti. Peki, sonsuza kadar bu dünyada kalmak güzel bir şey miydi? Çoğu zaman insanların içinde bulunmaktan sıkıldığı hatta bazen ölüp de kurtulmak istediği bu dünyada sonsuza kadar kalmak bir ıstırap değil miydi insana? Hasta insanları düşündüm sonra, yatalak olanları ve ayrıca sakat kalanları. Daha sonra da yaşlı nineleri ve dedeleri hayal ettim; beli bükük olanları, yürümekte bile zorlananları. Sonsuza kadar böyle çaresiz bir şekilde kalmak onlara acıdan başka ne verebilirdi ki? İşte böyle, ölümsüzlüğün arzu edilmemesi gereken bir şey olduğunu anlamıştım. Ve bir gün Ölüm Bir Varmış Bir Yokmuş kitabına denk geldim. İyi ki de denk gelmişim çünkü bu kitap benim düşündüğüm bu şeylerden çok daha fazlasını anlatıyordu. Şu zamana kadar hep ölümsüzlüğün insana getireceği acıyı, ıstırabı düşünmüştüm ama kaçırdığım bir nokta vardı. İnsan sadece bireysel bir varlık değildi. Toplum denen bir gerçek vardı ve ben ölümsüzlüğün toplum üzerindeki yansımasının ne olabileceğini hiç düşünmemiştim. Sahi ne olurdu acaba topluma? Şu anki durumundan daha kötü olabilir miydi? Haksızlığa karşı suskun kalacak kadar düşük olabilir miydi toplum? Kendi çıkarları uğruna başkalarını kullananlar olur muydu öyle bir dünyada da? Olabilirmiş, hem de daha kötüsü. Yakınının ölmesi için elinden geleni yapan insanlardan tutun da kendi vatandaşından kurtulmaya çalışan ve bunun için yasadışı gruplarla anlaşma yapan devletlere kadar. Bunlar Ölüm Bir Varmış Bir Yokmuş kitabının yazarı Jose Saramago'nun verdiği örnekler sadece. Kim bilir daha ne çirkinlikler, ne kötülükler baş gösterir ölümün terk ettiği bir dünyada. Birbirleriyle çekişirlerken duygusuzlaşır belki de insanlar ve kırılacak kalpleri de kalmaz. Duygu kalmayınca ahlak kalır mı? Ve en sonunda, en kötüsü de insanlığını unutur insan ve bir canavardan farkı kalmaz. Ölüm bu hayattaki en önemli hakikatlerden biri bence. Değişmeyen bir hakikat... Böyle dedim çünkü ileride bunun değişeceğini yani ölüme bir çare bulunacağını düşünmüyorum. Ölüm, hayatın atıp kurtulamadığımız bir parçası. Eninde sonunda bu parçayla yüzleşecek her insan. Peki, gerçekten de bazı insanların düşündüğü gibi kötü bir şey mi ölüm? Bana göre o kadar da değil. Ölümsüzlükle karşılaştırdığımda bunu çok rahat söyleyebiliyorum çünkü ölümün olmadığı bir dünyada düzen diye bir şeyin de olmayacağını ve kargaşanın hüküm süreceğini düşünüyorum. Ve en önemlisi de insanların insanlığını unutacağı gerçeği. İnsanı değerli kılan da zaten insanlığı değil midir? Öyleyse insan