Kadına Değil Şiddete Karşı El Kaldırın!

Bugün, bu yazıya başlamadan önce etrafımdaki erkeklere basit bir soru sordum. Soru şuydu: Kadın olmak ister miydin? Aslında cevabı çok basit olan bu soru için hepsi en az beş dakika düşündü. Peki, neydi onları bu soru üzerine bu kadar düşündüren şey? Neden hepsi olumsuz gözlerle baktılar suratıma? Neden hepsi bunun hayalini kurmaktan bile kaçındı? Aslında, daha soruyu sormadan önce bile gelecek "hayır" cevabını tahmin edebilmiştim. Bugün en basitinden bir haber kanalını bile açsanız en az iki kadın cinayeti, cinsel taciz ve hatta tecavüz haberlerini görebilirsiniz. Şimdi, tekrar düşünün... Kim ister ki? Kim her an ölüm korkusuyla, itilip kakılarak yaşamak ister ki? İşte, bu yüzden bu yazıyı yazarken hedeflediğim kitle erkekler değildir. Ben bu yazıyı hemcinslerime, kader ortaklarıma, belki de beni benden daha iyi anlayabilecek insanlara yazıyorum. Kaçımız gece yarısı bir sokakta dolaşırken tedirgin olmadık? Kaçımız arkamızdan yürüyen her erkeğe potansiyel bir tacizci gözüyle bakmadık? Kaçımız tenha sokaklarda adımlarını sıklaştırmadı? Kaçımızın eline biber gazı sıkıştırılmadı? Kaçımız sırf kadın olduğu için düşüncelerinin dinlenmediğini hissetti? Kaçımız insan yerine konmadı? Bugün, bu soruları soruyorum çünkü hayatımda ilk defa bu sorulara bir cevap verebilmek için eyleme geçtim. Bugün öğle arası gittiğim bir konferanstan bahsetmek istiyorum size. Daha önce hiç Wıng-Tsun isimli bir savunma sanatı duydunuz mu? Aslında ben de duymamıştım çünkü hayatım boyunca hiç bir savunma sanatı öğrenmeye gerek duymamıştım ve araştırmamıştım. Ben bugün bu konferansa katıldım çünkü sporun tanıtımı için kullanılan slogan şuydu: Okul çıkışında, iş dönüşünde veya herhangi bir zaman diliminde ani bir saldırı karşısında ne yapabileceğinizi; hiç düşündünüz mü? Hani tokat gibi çarpan gerçekler olur ya hayatta, bu soru işte benim üzerimde tam olarak bir tokat etkisi yarattı. Düşünmemiştim. Okuduğum, her gün defalarca gördüğüm ve dinlediğim olaylardan birinin bir gün kurbanı olabileceğimi hiç hayal etmemiştim. İşte tam da bu sebepten ötürü, tüm işlerimi bırakıp soluğu konferansta aldım. Konferans çıkışında ise yetkili hocayı karşıma alıp bu spora başlamak istediğimi söyledim. Hani dedim ya, ben hiçbir zaman kendimin de bir kurban olabileceğini düşünmedim diye. Çünkü ben eğitimli ve haklarını savunabilen bir kadınım. Hayatım boyunca böyle bir şey benim başıma nasıl gelebilir ki diye düşündüm ama daha sonra basit bir araştırmayla durumun aslında hiç de öyle olmadığını anladım. Yapılan araştırmalar gösteriyor ki, şiddete en çok uğrayan kadınlar üniversite mezunu kadınlar. Yani, eğitimli olmanız ya da olmamanız durumu hiç değiştirmiyor. Hep yan rollere itilen karakterler olmak zorundayız biz. Hayatın sillesini yiyip susmak zorundayız biz aynı Toni Morrison'ın Merhamet isimli romanda olduğu gibi. Köle olarak çocuk yaşta satılan Florens'in de çiftliğin hanımının da iç çelişkilerinin ve mücadelelerinin aynı olmasıydı beni en çok etkileyen şey. Birbirinden çok farklı statülerde olmalarına rağmen aynı haksızlıklara uğrayıp, aynı dayakları yiyip, aynı acıları çekmeleriydi. İşte, tam da bu etki dolayısıyla kendimi karakterlerin yerine koydum. Keşke bu durum sadece romanlarda kalsaydı derken buldum kendimi. Şiddete, tacize ve tecavüze uğrayan her bir kadın için üzülürken buldum. Sosyal statülerimin, eğitimimin beni kurtaramadığını anlarken buldum. Kendimi böyle bir duruma karşı savunmamı gerektirmeyen bir dünyada yaşamayı dilerken buldum. Kadına şiddete hayır demekle yetinmeyip bunu yaşatan bir dünyaya gözlerimizi açmak dileğiyle...