MUTLULUK OYUNU

" Orta boydan biraz daha kısayım ve bu eksiklik yalnız çirkin olmayıp bir kayıptır aynı zamanda. Geriye güçlü ve tıknaz olan bedenim, dolgun olmayan ama yerinde bir yüzüm kalıyor. Mizacım ise iyimserce ve öfkeli, neşeli ve karamsar arasıdır. " (s. 23) sözleri Michel de Montaigne' in öz tarifine aittir. Michel de Montaigne'in tam adını öğrenmeden öğretilerini benimseyen bizlere göre bu tanım oldukça alçak gönüllü. Değil birkaç satıra birkaç sayfaya bile sığmayacak kişilik özelliklerine sahip bir insandır Montaigne. Ona göre bir insan başkasına kendini beğendirmek için hatalarını düzeltir. Bu nedenle Montaigne, yazdıklarının orijinal ve kendi deyimiyle "samimi" olması adına denemelerini yazmayı bitirdikten sonra bir kez bile gözden geçirmemiştir. Denemeler kitabının en başındaki Okuyucuya kısmında " Eksilerim ve kusurlarım edebin, terbiyenin izin verdiği ölçüde, açık olarak görülecektir burada. " (s. 20) der ve sonrasında ekler: " Bana kalırsa böylesine önemsiz ve anlamsız bir konu üzerinde boş vakitlerini harcaman pek akıl karı olmaz ." (s. 21) İşte böylesine alçak gönüllüdür Montaigne, şimdiki sözde bilginlere örnek olması dileğiyle. Mutluluk, Türk Dil Kurumu'nun Güncel Türkçe Sözlüğü'nde " özlemlere eksiksiz ve sürekli olarak ulaşılmaktan duyulan kıvanç durumu " olarak tanımlanır; fakat ben mutlu olmak için eksiksiz ve sürekli olarak bir şeye sahip olmak gerektiğini düşünmüyorum. Kimi insan elindekiyle yetinip mutlu olmayı bilir, kimi insan ise hep elinde olmayanı ister bu yüzden asla mutlu olamaz. Neden elimizde olmayanı isteriz ya da elimizde olanların bizim için, bizi mutlu etmek için yeterli olduğuna nasıl karar veririz? O halde bir mutluluk eşiği olması gerekirdi her insanın. Oysa mutlu olmak için mutlu olmayı istemek gerekir. Mutlu olmayı gönülden istemek gerekir. Eğer tanımadığınız küçük bir çocuğun size gülümsemesi sizi de gülümsetiyorsa ya da bankta oturmuş kahvaltısını ederken etrafına toplanan güvercinlerle simidini paylaşan yaşlı amcayı görmek sizi gülümsetmeye yetiyorsa mutlusunuz demektir. Şimdi nerede mutlu olmak için gerekli " eksiksiz ve sürekli " kavramları? Küçük çocuk sürekli etrafınızda size gülümsüyor muydu? Ya da yaşlı amca sürekli ulaşabileceğiniz bir yerde sizi mutlu etmek için mi simit atıyordu güvercinlere? Asıl mutluluk eksiksiz olmamalıdır ki insan olduğunuzu hissedebilesiniz. Çocuğun güzelliği değildi sizi gülümseten ya da yaşlı amcanın kıyafetinin şıklığı cezbetmemişti sizi. Onlar eksiksiz olmadıkları için güzellerdi. Güzellerdi; çünkü mükemmel değillerdi. Onlar sürekli olmadıkları için güzellerdi. Öylesine bir an bile alıp götürebiliyor insanı mutluluk diyarına. Onlar güzeldi; çünkü bir daha onları aynı şekilde göremeyeceğinizi, aynı anı bir daha yaşayamayacağınızı biliyordunuz. Montaigne, " İnsanın doğuşunu görmekten herkes kaçar, ama ölümünü görmeye hep koşa koşa gider. " (s. 90) der. İnsanoğlu mutlu olmaya pek istekli değildir nedense. Mutlu olmamak için bir nedeni varmış ya da olmalıymış gibi davranır daima. Mutlu olma zamanı geldikçe -tabii eğer öyle bir zaman varsa- insan kendine yeni yeni dertler üretir. Peki neden? Mutlu olmamak için. Oysa yaşamın zevki mutlu olarak çıkıyor. Kuşlara, böceklere, çiçeklere, diğer insanlara gülümseyerek çıkıyor. Kara kara düşünmeyi, dertli dertli oturmayı herkes başarabilir. Peki ya mutlu olmayı? Haydi bir oyun oynayalım. Ben 3'ten geriye sayayım, 1 dediğimde herkes mutlu olsun. Hazır mısınız? 3... 2... 1