Kadın ve Toplum

Yaşadığımız toplum nasıl da hayatlarımızı şekillendiriyor değil mi? Özellikle biz kadınların hayatını... Dünyanın neresinde olursak olalım bu eşit olmayan düzende hala özgürlüklerimizin peşinden koşuyoruz. Ne kadar geliştiğimizi, değiştiğimizi ve değişmeye devam ettiğimizi söylersek söyleyelim, geçmişten gelen Stefan Zweig'in yaratmış olduğu Bir Kadının Yaşamından Yirmi Dört Saat'te Mrs. C. ve Henriette karakterlerinin yaşadığı toplumsal baskının sadece form değiştirmiş halini yaşamıyor muyuz aslında? Kadına ''ucuz'' yaftasının ne kadar kolay atıldığını, erkeğe ise hiçbir şey denilmediğini, kimsenin bir erkeğe, bir kadınla beraber oldu diye ''iffetsiz'' demediğini siz de görmüyor musunuz, size de oldukça adaletsiz gelmiyor mu bu durum? Bir Kadının Yaşamından Yirmi Dört Saat'te bu iki kadının da yaşadığı adaletsiz olayların ortak noktaları hep erkekler. Onlar hakkında aşağı yukarı konuşan erkekler ve onlara seslerini çıkaramayan eşleri... Onların ''ucuz'' diye nitelendirdiği kadınlar aslında sadece tutkularının peşinde koşanlar. Toplum tarafından kadınlığı bastırılan kadınlar, ne zaman ki onlara çizilen sınırların dışına çıkarlar işte o zaman onlardan kötüsü, iffetsizi yoktur. Mrs. C. eğer bu kadar toplum baskını üzerinde hissetmeseydi hayatı daha farklı olmaz mıydı? Bence, olurdu. Belki erkeğinin peşinden daha tutkulu koşardı. Belki de senelerdir hikayesini anlatmaktan bu kadar utanmazdı ve bu yükten seneler önce kurtulurdu. Hatta başka erkeklerle dindirirdi acısını... Dediğim gibi hangi toplumda yaşarsak yaşayalım maalesef hep erkek bireyler tarafından eleştirilip, onların egemen olduğu bir dünyada yaşıyor, erkeklerin çoğunlukta olduğu parlamentolarda haklarımız savunuluyor ve onların doğru bulduğu şeyleri yaşamak zorunda bırakılıyoruz. Hatta onların istediği şekilde giydiriliyor, büyütülüyor ve konuşuyoruz. Bir oyuncak bebekten farkımız ne peki? Söyleyeyim size, tek bir çocuğun oyuncağı değiliz de bütün toplum bizimle oynuyor, erkeklerin çoğunlukta toplum ve o normlara uyan kadınlar... Aslında sadece erkeklere değil de o normlara uyan kadınlara yani bu aşağılayıcı sisteme ses çıkarmayıp, hatta o sistemin parçası olan, onlar gibi yaşamayan kadınlara ağızlarına geleni söylemekten çekinmeyenlere de kızgınım. En ufak bir iftirayla o beğenmedikleri kadınlarla aynı konuma düşebileceğini fark edemeyen kadınlara. Kızgınım ama her bu konuyu düşünüşümde yine topluma geri dönüyorum, o kadınları da bu duruma düşüren topluma. Kadının en büyük düşmanını yine kadın yapan o topluma. İçinde yaşadığımız bu ataerkil düzen bizi, yani kadınları, birbirine düşüren, bizi bölen o düzene sinirlenmeden edemiyorum. Aslında hangi tarafta olursak olalım, tutkularının peşinden giden ya da ataerkil düzene ayak uyduran kadınlar, eninde sonunda mağdur olanlar yine bizler olacağız. Bizlerin hayatı en ufak bir iftiraya, bizlerin hakları en ufak bir siyasal dalgalanmaya bağlı. Erkek her zaman rahat, her zaman görece güçlü. Her zorluktan yaralanmadan çıkabilecekleri toplumda yaşıyorlar. Eşlerini aldattıklarında elbet birisi çıkıp ''Eşi onunla ilgilenmiyordur, onu mutlu edemiyordur.'' tarzında bir şeyler der ve durumu meşrulaştırır. Bu sisteme ayak uyduran kadın ise araya girdiğini düşündüğü kadını suçlamaktan hiç çekinmez. Gördüğünüz gibi eş de eşini aldattığı kadın da toplum tarafından bir güzel suçlanır fakat kimse erkeğe ''ucuz'' ve ''iffetsiz'' sıfatını kullanmaz. Erkeğe asla ''iffetsiz'' demeyen bu ikiyüzlü toplumda ne zaman birleşmeyi, birbirimizi anlamayı öğreneceğiz işte o zaman kadınlar kendi talihlerini değiştirecek, o zaman bütün kadınları birbiriyle barıştıracak. Ne zaman ki elitler, ucuz denilen kadınlar ve Anadolu'nun bir köyündeki Fatma da bütün hemcinslerini anlayacak, işte o zaman erkeklerin bizim hayatlarımızı yönetmelerine güçlü bir sesle karşı çıkacağız, işte o zaman bu toplum düzenini yıkacağız.