HAK ETTİĞİ DEĞERİ GÖRÜYOR MU AN?

Geçen hafta arkadaşlarımla Suriyeli bir aileye ziyarete gittik. Ailede bir adam, eşi ve beş çocuğu ayrıca da şehit edilen abisinin eşi ve üç çocuğu vardı. Eve girip bu tabloyla karşılaşınca ilk olarak insanlığımdan utandım. Sonrasındaysa kendi hayatımı gözden geçirdiğim dakikalar oldu. Savaştan kaçıp, umutlarını sırtlarına alarak gelmişler ve zar zor bir ev bulup yaşamlarını tekrar düzene sokmaya çalışıyorlar. Evin en büyük çocuğu ise on altı yaşında bir kız ve yaşadıkları mahallede güvenliklerinden endişe ettikleri için kızı nişanlamışlar. Hayır, şahit olduğum ve dinlediğim onca şeyi anlatıp yazıyı drama boğmayacağım. Fakat tüm bunları dinlerken bir yandan da düşünüyordum. Ne hayatlar var, biz ödev yetiştirme derdindeyken onlar hayatta kalma mücadelesi içindeler. Acaba hayatı çok mu ciddiye alıyoruz? Hayat enerjimizi gereksiz şeyler üstünde mi harcıyoruz? Birkaç yıl öncesine kadar yaşantılarımız arasında belki de pek bir fark olmayan o insanlar, canlarını zor kurtarmış birer mülteci hayatı yaşıyorlar şimdi. Muhtemelen onlar da böyle bir yaşamı hayal etmezlerdi o zamanlar. Başka hayalleri, başka dertleri vardı çünkü: okullarını bitirmek, güzel bir meslek sahibi olmak, sevdikleri insanla evlenmek, daha büyük bir evde yaşamak, üst model bir telefon almak... Tıpkı şu an birçoğumuzun hayallerini kurduğu ya da dert edindiği şeyler gibi basit. Tüm bunları düşününce aslında ne kadar gereksizmiş onca dert edindiğimiz şey diyorum, ne kadar da küçük şeyler için üzülüyormuşuz? Gelecek kaygısıyla yaşayıp giderken içinde bulunduğumuz an hak ettiği değeri buluyor mu peki? Sohbetimiz esnasında evin hanımı, Suriye'deki son zamanlarında roket seslerine, havada uçuşan pervanelere ve düşen bombalara ne kadar alıştıklarını anlatıyordu. Bir uçak gördüklerinde evin içlerine kaçıp kulaklarını kapatarak bombanın düşmesini beklerlermiş. "Çok şükür bugün de ölmedik!" dedirten bir rutin olmuş bu durum. Gece yataklarına kıyafetleriyle giriyorlarmış. Anlamsız geliyor değil mi? Belki de son gecesini yaşayacağını düşünerek uyumak, rüzgara ıslık çalan havan topunun evine düşmesiyle ruhunu teslim ettiğinde enkazın altında kendisini çıplak değil de giyinik bulsunlar diye düşünmek... Düşünce suyunda beni daha da derine daldıran şeylerden biri de misafirperverlikleri oldu. Beraberimizde çeşitli yiyecekler de götürmüştük ve aldığımız ikramların birçoğunu bize servis ettiler. Onların ardından ise meyve ikram ettiler. Arkadaşlarımla çoğu kez göz göze geldik; yesek mi yemesek mi? İkramdır, yemezsek ayıp olur. Peki ya yersek? Acaba gerisi var mıydı diye düşünmeye korktum. Bu denli cömertlik, kaybedecekleri bir şeyleri olmadıklarından mı kaynaklanıyordu acaba? Zorluk dağında zirveyi görmüşlerdi, dile kolay, savaşı yaşamışlardı. Ondandı belki de. Uğrunda yakınlarını kaybettikleri vatanlarını terk edip, farklı bir ülkede sıfırdan yaşamaya başlamışlardı. Yaşamak denirse eğer. Hayata bakış açıları değişmiş olmalıydı. Ana verdikleri değer artmıştı belli ki. Bizim dert saydığımız birçok şey dert değildi artık. Keşke dünya üzerindeki her insan, rüya görürmüşçesine, bir gün için böyle bir durumu tecrübe etse de geçirdikleri her anın ve içlerine çektikleri havanın materyalist ve sonlu şeyler üstüne harcanamayacak kadar kutsal olduğunun farkına varabilseler. Her şey bu denli pamuk ipliğine bağlıyken hayata bakış açımızı tekrar sorgulamamız gerekmiyor mu artık? Ey insan, düşün! Değer yargılarımızın merkezinde insan ve insani şeyler olması gerekirken neden hala hırs körükleyici somut ve materyalist şeyler var? Neden etrafımızda olanlardan ders çıkartmak yerine illa tecrübe etmeyi bekliyoruz? Açalım artık gözümüzü, biz bu gezegene bir şeylerin hep daha iyisini kazanmak için at gibi koşturmaya gelmedik. Günümüzün bu modern(!) şartları kimi zaman hayatımızı rüzgarda bir yaprakmışçasına savursa da, neyi nasıl yaptığımızı sorgulayarak ana hak ettiği değeri veren direksiyonun hakimiyetini kaybedemeyiz.