YANI BAŞIMDAN BİR HİKAYE

Ailemdeki herkesi çok severim, hepsi benim için oldukça kıymetlidir. Ancak babamın yeri bende bir başkadır. Babamı annemden daha çok sevdiğim ya da onunla daha iyi anlaştığım için değil bu durum; aksine çoğu konuşmamız küçük tartışmalarla son bulur. Babamın yerini bende ayrı yapan şey, ona duyduğum merhamet hissidir. Babamla yaptığım her tartışmanın sonunda içim ezilir; haklı da olsam yine kendime kızarım. Öyle ki, babama yapılan en ufak haksızlığı içime sindiremez, bana yapılsa üzerine kafamı yormayacağım şey babama yapıldığında bunu günlerce düşünür, mutsuz olurum. Peki babamı benim için bu kadar özel yapan bu merhametin, bu içten gelen üzüntünün sebebi ne? Daha çocuk yaştayken annesini kaybeden babam, babasının başka bir evlilik yapmasıyla küçük yaşta evden uzaklaştırılmış ve zor bir hayat geçirmiş. Üzerinden yıllar geçen çocukluk ve gençlik anılarını şimdilerde gülümseyerek anlatsa da duyduğum her hikaye içimi biraz daha burkar. Filmlerde izlediğim, kitaplarda okuduğum o üzücü hikayeler aslında yanı başımda olan bir insanın başından geçen olaylarmış der, farkına vardığım bu gerçeklikle bir kez daha sarsılırım. Beni üzen bu hikayelerin hepsi bir yana, asıl içime işleyen durum ise çok daha başkadır: babamın baba hasreti. Çoğumuzun çevresinde baba hasreti çeken, babasını kaybetmiş insanlar vardır. Bana göre, sevilen bir kişinin kaybı ne kadar acıysa, sevdiğiniz kişi hayattayken ona hasret kalmak da en az o kadar acıdır. Babamın babası, yani dedem hayatta olmasına rağmen görüşmedikleri için babam sevdiği insan hayatta olmasına rağmen hasret çeken insanlardan. Bize belli etmemeye çalışsa da babamın bu özlemi ve bundan duyduğu üzüntü benim için her zaman bir yara olmuştur. O, her "babam" dediğinde benim içim bir kez daha sızlar. Size babalık etmemiş, sizi küçük yaşta evden atmış bir insan babanız olabilir mi? Babalık sadece genlerden gelen bir şey midir, yoksa emekle mi olur? Çocukluktan çıkıp da aklım insan ilişkilerine ermeye başladığından beri aklımı kurcalayan bir soru olmuştur bu. Aynı zamanda babalığın önemini anlamamı sağlamış ve babamı benim için çok daha özel yapmayı başarmıştır. Benim için bu kadar önemli olan "babalık" konusunda okuduğum bir kitap bu konu hakkında daha da detaylı düşünmeme sebep oldu. Orhan Pamuk'un Kırmızı Saçlı Kadın1 isimli kitabında işlenen baba-oğul teması ve konuyla ilgili anlatılan hikayeler beni kendine çekmeyi başardı. Babası sebepsiz yere evi terk eden ana karakter Cem'in genç yaşında babasız kalması ve ilerleyen yıllarda çocuk hasretiyle yanarken aslında tıpkı kendisi gibi babasız büyüyen bir oğlu olduğunu öğrenmesi... Cem'in baba hasretini dindirmek için babası yerine koyduğu ustasının, yıllar sonra oğlu için de aynı yere konması ve ona da babalık etmesi... Bir başka okuyucu tarafından tesadüf diye nitelendirilip geçilebilecek bu noktalar benim için oldukça can acıtıcı oldu. Kitap boyunca işlenen baba hasreti ve bunun getirdiği sonuçlar bana çok da uzak olan şeyler değildi. Yıllardır dinleyerek büyüdüğüm hikayelerin bir benzerini de Orhan Pamuk'un kaleminden okumuş oldum. Kitap bittiğinde kendimce vardığım sonuç ise babalığın emeğe dayandığı, sadece biyolojik açıdan baba olunamayacağı oldu. Zira ben, beni gözünden sakınıp emek vererek büyüten babama en ufak bir zarar gelmesini tasavvur dahi edemezken; Cem'in oğlu babasına olan öfkesiyle onu kör edip öldürebiliyordu. Yıllardır aklımdaki soruya aradığım cevabı belki de bu sayede bulmuş oldum. Emek olmadan, sevgi vermeden baba olunmazdı. Bunu daha da netleştirmiş olmanın 1 verdiği huzurla babama olan sevgimi bir kez daha fark edip onun yanına gitmek ve biraz sohbet etmek için odamdan ayrıldım. Sonu belki de yine bir tartışmayla bitecek ama yine de içinde kocaman bir sevgi barındıran bir sohbet için... Emin Onur Karakaşlar 2