KÖRLÜK

Yüzyıllardır kimsenin söz geçiremediği bir duygudur aşk. Koskoca, dünyayı fetheden hükümdarlar bile başını eğmiştir aşka. Devletler yıkılmıştır bu duygu yüzünden, insanların canına sebep olmuştur bu yüce duygu. Peki sizce ortada bir gariplik yok mu? Neden bu kadar insan aşkın getirdiği sonuçları görememiştir? Herkesin hayatında en azından bir kez yaşayabileceği bir duygudur bu. Halit Ziya Uşaklıgil'in romanı ''Aşk-ı Memnu'' aşkın sonuçlarını, nedenlerini ve hatta olasılıklarını bizlere o kadar güzel bir dille ve duyguyla ulaştırıyor ki romana hayranlık duymamak elde değil. Aslında romana hakim olan duygudan yani aşktan ziyade benim dikkatimi çeken başka bir konu var bu romanda. Hangi duygu ya da hangi şey bir ailenin üstünde tutulabilir? Hangi insan ailesini, sevdiklerini parçalayacağını bile bile, göz göre göre buna sebep olan şeyi devam ettirir? Herkesin bahsettiği ve hatta kiminin kendi benliğinden uzaklaşmasına sebep olan aşk bu kadar kudretli mi gerçekten ya da kaybettiğimiz şeyleri aşk yüzünden kaybetmeye değer mi? Romanın iki ana karakteri Behlül ve Bihter bunu göze alarak yaşıyorlar duygularını. Behlül onu büyüten amcasını kaybetmeyi göze alıyor, Bihter saygınlığını kaybetmek pahasına sürdürüyor bu ilişkiyi. Eğer Nihal, Bihter ve Behlül'ün mektuplarını yakalamasaydı bu iki karakter ilişkilerinin mutlu sonla biteceğine inanmaya devam ederler miydi? Siz olsanız ne yapardınız veya nasıl düşünürdünüz? Açıkçası bu romandan sonra ben biraz duygularım arasında kayboldum. Bir yanda aile ve bir yanda en büyük tutku; aşk. Kitabın sonunda fark ettim ki, ben hayatımda Bihter ve Behlül'ün yaşadığı gibi bir son istemiyorum, ailemin benden vazgeçmesini istemiyorum ya da onların yaşadığı gibi bir korku yaşamak istemiyorum. Bu roman beni hayatımızda emek duygusunun, ailenin önüne hiçbir şeyin geçmemesi gerektiğine bir kez daha ikna etti . Fani duygular için veya geçici duygular için size karşı karşılıksız sevgi besleyenleri bir kenara atmak, onları hiçe saymak karakterinize yakışır mı? Aşkın bu kadar yıprattığına, yok ettiğine dair önümüze birçok kanıt sunulmuşken başımıza gelse ne yaparız sorusunu sordunuz mu hiç kendinize? Aşk kendisiyle sadece tutkuyu doğurmuyor, aşk sadece yaşayan iki kişiye zarar vermiyor. Aşk kendisiyle önce mutluluğu daha sonra öfkeyi, nefreti, saygısızlığı ve hatta GÜNEY 2 güvensizliği getiriyor. Yaşanan aşk aslında çevreye de zarar verebiliyor. Bu eşsiz yazar sadece bu kudretli duyguyu anlatmıyor romanında. Firdevs Hanım bize beğenilmeme duygusuyla gelen öfkeyi, zenginliğe düşkünlüğü gösteriyor. Çalışan yardımcıların o kadar varlık içinde hizmet etmelerine rağmen kendilerini hiç bozmadan sergiledikleri insanlıklarını öğretiyor. Adnan Bey bize iyi niyeti öğretiyor. Aslında genel anlamda roman birçok duygunun karışımından oluşuyor. Okuyucu bile dışarıdan bir göz olarak romanda geçen ailenin yaşadıklarına üzülürken, buna sebep olan insanlar nasıl fark edemiyor sonucun böyle üzücü olacağını? Bu romandan sonra kendime, yaşadıklarıma ailemin önüne geçmeyecek şekilde yön vermeye başladım. Bizim her anımızda bize destek olan, sevgisini bizden esirgemeyen ailelerimiz dururken, aşkı tercih etmek saygısızlık ve haksızlık olmaz mı? Aşkı küçümsediğim için değil. Küçümsenemeyecek bir duygu ki insanları mantığından böylesine uzaklaştırıyor. Sadece demek istediğim ben ve hatta bu romanı okuyan insanların aşkı, mantığımızı ele geçirmeye başladığını hissettiğimiz an terk etmemiz. Böylesi yasak duygular sonucu düzeltilemeyecek hasarlara sebep olabiliyor; Behlül ve Bihter'in artık bir aileye sahip olmaması gibi. Gözümüz görmemeye, mantığımız bizden uzaklaşmaya başladığında bu duyguyu hissetmeye başladığımız anda, bir anda herkesi kenara koyup sadece o insanı düşünmeye başladığınız anda, lütfen kendinize ve çevrenize vereceğiniz hasarı bir kere daha düşünün. Çünkü aşk göründüğü kadar masum bir duygu değilmiş.