YAŞAMIN BÜYÜSÜ

Birçok arkadaşımın sosyal ağının arka planını süsleyen bir fotoğraf: küçük bir kız parmaklarının ucuna bir bir taktığı çilekleri yiyor. Başta sadece şeker bir fotoğraftı bu hiçbir anlam yüklemediğim, sorgulama gereği duymadığım hatta bir film sahnesi olduğunu bile bilmediğim. Filmle ilk tanışmam böylesine bilinçsiz olmuş aslında. Küçük Amelie'nin herkesin sosyal medya hesabının arka planını süsleyen bahsettiğim fotoğrafı Filmle asıl tanışmam ise filmde geçen tesadüfler ve ironiler kadar ironik oldu bence. Bir gün her hafta gittiğim gibi piyano dersime gitmiştim. Hocam bana sürpriz olarak bir filmin tüm parçalarının toplandığı bir kitap getirmişti. Yann Tiersen'in müziklerini yazdığı Amelie Poulain idi film. Parçalardan gerçekten büyülenmiştim ve filmi izlemenin müziği daha doğru yansıtmamı sağlayacağını düşündüm. İşte filmi izleme fikri ilk olarak böyle doğdu. Daha sonra arkadaşlarıma filmi izleyip izlemediklerini sormaya başladım, birlikte izleyebileceğim birilerini bulmak istiyordum ama herkes ya filmi izlemişti ya da benim filmi izlememi geciktirecek durumlar yaratıyordu. Bense böylesine güzel parçaların eşlik ettiği bir filmi izlemek için sabırsızlanıyordum. İşte bu sırada bir televizyon kanalında filmin bir sonraki gün gece sineması olarak yayınlanacağını gördüm. Bu tesadüf karşısında sevinçle karışık bir şaşkınlık duydum. Binlerce film arasında tam da benim izlemek istediğim bir zamanda yayınlanması gerçekten inanılmazdı. Ve film zamanı geldi sonunda, tam anlamıyla hazırdım. Yumuşacık örtünün içinde, elimde sıcacık çayım, ışıklar kapalı bir şekilde tamamen yalnız ve filmle baş başaydım. O tanıdık Yann Tiersen melodileriyle küçük bir kızın hayatını küçüklük anılarını anlatarak başladı film. O anda herkesin arka planında gördüğüm o fotoğraf bir anlam kazandı, fotoğraftaki şeker kız bu filmden sonra benim için fotoğraftan daha fazlası olacaktı. Film Amelie adında çok tatlı, biraz talihsiz, biraz saf ve utangaç bir kızın hikayesini anlatıyordu. Amelie hiçbir özel gücü olmamasına rağmen süper güçleri olan bir karakterden daha etkileyiciydi. Karaktere verilen sıra dışı ve kendine özgü imaj bu düşüncemi iyice güçlendiriyordu. Amelie'nin kısacık ve herkese yakışmayacak saç kesimi, kocaman gözleri ona sade bir güzellik katıyordu ve onun süper gücü olarak gördüğüm yanını kuvvetlendiriyordu. Küçük ayrıntılardan büyük zevkler almak ve insanlara iyilik yapmaktı onun süper gücü benim gözümde. Dış görünüş kısmını bir yana bırakırsak bu sıra dışı ve sevimli karakterde kendimi bulmuyor değilim. Tek çocuk olan Amelie hep bir kardeş istemişti ama annesinin trajik ölümü nedeniyle bir kardeşi olamamıştı maalesef ve hayatında hep bunun yalnızlığını ve yokluğunu çekmişti. Ben de 10 yıl boyunca tek çocuk olarak kaldıktan sonra büyük ısrarlar ve ikna çabaları sonucunda abla oldum. Kardeşim olduktan sonra onun yokluğunun ne kadar büyük bir boşluk olduğunu daha iyi anladım. Bu yüzden Amelie'nin yaşadığı yalnızlık hissi bana çok da uzak gelmedi. Hayat gerçekten paylaşılınca güzel, sevgi paylaşılınca artıyor. Küçük şeylerden mutluluk duymayı öğreniyor insan, iyilik yaptıkça mutluluğuna mutluluk katıyor. Kardeşimin okul kitaplarımı yırtması onlara kendi çocuk hayal gücünden bir şeyler çizmesi beni çok mutlu ediyordu. Şimdi bu yazıyı yazarken bile çok duygulandım onun varlığının hayatıma getirdiği muhteşem şeyler karşısında. Zaman çok çabuk geçiyor gerçekten ve yaşamın güzelliklerini paylaşmanın verdiği mutluluk paha biçilemez, hiçbir şeyle değiştirilemez. Bugün ben 20 yaşındayım kardeşim ise 10 yaşında geçen hafta birlikte parka gidip sallandık, rüzgarı saçlarımda hissetmek onunla birlikte çocuk kalmak çok güzel. Kardeşimi okuldan almaya gittiğimde sınıf arkadaşlarına şeker dağıtmak onların çevremi sarıp ufacık bir şekerle mutlu olmalarını izlemek çok hoşuma gidiyor. Bu açıdan da Ameliye yakın hissediyorum kendimi. Amelie bu konuda benim kadar şanslı olmasa bile o da kendine uygun şeyler bulmuş mutlu olmak için. Kocaman sempatik gözleri ve masum ifadesiyle Amelie Poulain, hayattaki küçük şeylerden mutlu olan sevimli bir karakter ve büyüse de içindeki çocuktan bir şey kaybetmemiş. Film sosyolojik bir mesaj vermese de anlayabilen, anlamak isteyen için güzel bir hayat dersi niteliğinde. Hayat onun güzel yanlarını görmek isteyenlere gösteriyor kendini diyor film bence. Bende artık parmaklarından çilek yiyen Amelie'nin fotoğrafını görünce yüzümde hafif bir gülümsemeyle, kulağımda film müzikleriyle, en son ne zaman sararmış sonbahar yapraklarının renginden büyülendiğimi, hayatın şarksını en son ne zaman durup dinlediğimi anımsamaya çalışıyorum. Bersu KILIÇ