Rüya mı, Gerçek mi?

Eğer bana bir gün "Sence bir insanın sahip olabileceği en karmaşık şey nedir?" diye sorsalar hiç şüphesiz beyin derim. "Neden?" diye soranlarınız olacağına eminim. Kişisel olarak bu konu hakkında bir şeyler söylemem gerekirse, beni yönlendiren, neredeyse kararları benim yerime verecek kadar kontrol sahibi, geceleri bana farklı zamanlardan farklı anılar ve insanlar gösterip veya canı o gece olabilecek olan ya da hiç olmayacak olan şeyleri göstermek isterse de bir sürü felaket senaryosu yazıp beni bir türlü uyutmayan şey beynim olduğu için diyebilirim. Bence beyin vücudumuzdaki hem işleyiş olarak hem de yapısal olarak en karışık, en anlaşılması zor organ. Belki de her şeyin kontrolünün onda olmasının verdiği bir cazibesi, kendine has bir karizması var bana göre. Neden bunları yazdığımı merak ediyor olabilirsiniz, geçenlerde Nazlı Eray'ın Rüya Yolcusu adlı, yazarın anlatım şeklini çok ilginç bulduğum kitabını okudum. Kitapta yazar, anılarını ve hayallerini zaman zaman harmanlamış, bazen doğrudan anılarını anlatmış, bazen de kendisine anı gibi gelen, gerçek olduklarını düşündüğü hayallerinden bahsetmiş. Yani, çoğu zaman benim de yaşadığım şeyleri yazıya dökmüş. Beynim bazen bana öyle olaylar oynuyor ki, olmamış şeyleri sanki olmuş gibi düşünüyor ve hissediyorum. Hatta bazı durumlarda o kadar gerçekçi oluyor ki kendi kendime "ben bunu bir zaman dilimi içinde kesin yaşadım." diyorum hep. Sonra fark ediyorum ki aslında böyle bir şey hiç olmamış, sadece çok gerçekçi bir yanılsamaymış. Nazlı Eray da kitabında bu duruma, sağır ve dilsiz, yıllardır kendisine aşık olan Işık'ın Las Vegas'ta şarkı söyleyerek sahne aldığını ve bir kız arkadaşı olduğunu anlatarak bir atıfta bulunuyor. Bazen bazı şeyleri o kadar çok istiyor ve onların hakkında o kadar çok düşünüyorum ki, sanırım hayal ve gerçek birbirine karışmaya başlıyor. Kendi kafamın içinde kurduklarımla aslında olan arasındaki farkı unutacak, ikisini birbirinden ayırt edemez hale geliyorum. En kötüsü de bu konuda beynim de bana yardım etmeyi reddediyor, her şeyi kendim çözmek zorunda kalıyorum, bunu da o daldığım rengarenk, beni her dakika içine çeken hayal dünyasından uzaklaşarak yapmaya çalışıyorum. Ne kadar uzaklaşmaya, kopmaya çalışırsam çalışayım neyin gerçek neyin hayal olduğunu bir türlü anlayamadığım zamanlar oluyor. Benim için bu hep böyle oldu, dalıp başka yerlere gittiğim zamanlarda kendimi asıl odaklanmam gereken şeye döndürmek, içine girdiğim o renkli dünyadan kendimi koparabilmek için çok çabaladığımı biliyorum. Bunun altında yatan nedenleri de uzun uzun düşündüğümde, sıkıcı ve tekdüze hayatımdan kaçmak ve kendime daha güzel olan, daha mutlu ve huzurlu hissedebildiğim bir dünya yaratmayı istediğimi fark ediyorum. Maalesef benim en zayıf noktam da bu, her boş vaktimi dışarıdaki dünyada değil, kendi hayal dünyamda geçirmek. Fakat hayal dünyasına fazla dalınca bir süre sonra gerçeklikten kopabileceğimi biliyorum, o yüzden elimden geldiğince dozunu ayarlamaya, iki dünya arasında bir denge kurmaya çalışıyorum. Peki hiçbir rüyanın etkisinden dakikalarca, saatlerce ya da günlerce çıkamadığınız oldu mu? Bana oldu, hatta hep oluyor. İşi daha da içinden çıkılamaz hale ise bu durumu bir de rüyada görmek getiriyor. Gördüğüm rüya, ulaşmak istediğim şeylerle, yanımda olmasını istediğim ama olmayan bir insanla ilgiliyse ben Meriç Doğa Birinci uyandıktan uzun bir süre boyunca o rüyanın etkisinden çıkamıyorum. Kendi kendime düşünüp duruyorum; o gördüğüm şeyler sanki normal bir günde olmuş gibi hissettirdi, nasıl gerçek olamaz? Bu duruma kendi hayatımdan da bir örnek vermek isterim; bir gece rüyamda aramın bozuk olduğu biriyle gülüp eğlendiğimi, her şeyin eskisi gibi olduğunu görmüştüm. Sabah uyandığımda hala rüyanın etkisindeydim, aramızın düzeldiğini düşünüyordum. Hayatımın en büyük şoklarından biriydi, etkisinden çıkmam çok uzun sürmüştü. Hemen acaba o rüyanın etkisiyle bir şeyler yaptı mı acaba sorunuzu cevaplıyorum, neyse ki korkulan olmadı, o sabah sersemliği ve rüyanın şokuyla yapmamam gereken şeyler yapmadım. O an gösterdiğim irade hayatımda kendimle ilgili gurur duyduğum çok az şeyden biridir. Beynin karmaşık yapısını ve onun üzerime, hayatıma etkileri hakkında yazacakken bir anda kendimi en zayıf noktam hakkında içimi dökerken buldum. Demek ki, beyin ve beynin fonksiyonları denince aklıma ilk gelen şeyler beynimin bana oynadığı oyunlar, beni sürekli ütopik dünyalara itmesi ve benim de kolayca kanmammış. Bir gün, gördüğüm rüyalar, kurduğum hayaller ne kadar inanması güzel olsa da, hatta o an çok gerçekçi gibi gözükse de onların bilinçaltımın birer ürünü olduğuna, aynı filmlerden önce çıkan uyarılar gibi gerçek kurum ve kuruluşlarla bir ilgisi olmadığına inanacağımı ve kendi kendimi düşürdüğüm bu bataktan çıkacağımı biliyorum.