MEKTUPSUZLUĞUMUZ

Kimimizin hayatına ucundan dahil olmuş, kimimizin ise hiç yaşamadığı bir iletişim aracıdır mektuplaşmak. Büyük olasılıkla her birimizin büyükanne ve büyükbabalarının hasretle anımsadığı, hiç vazgeçmeden tekrar tekrar o sakladıkları kutulardan çıkarıp okudukları, her bir okumada belki başka bir ipucu fark ettikleri mektupları vardır. Çoğu, ölümlerine kadar saklar mektuplarını, ölümleri ile çocukları bambaşka yüzleri ile tanışır anne ve babalarının mektuplarda. Benim hayatımda mektuplar geçmişimde değil aslında sadece. Genel anlamda mektup türündeki kitapları okumaktan çok keyif alırım, insanların bazen birbirini hiç görmeden anlaşmaları hatta birbirlerine aşık olmaları, tek taraflı ya da karşılıklı okurken onların hislerini düşünmek beni hep etkilemiştir. Bu yüzden belki unutulmaz dediğim kitaplar ya sadece mektuplardan oluşuyor ya da mektuplaşmanın önemi hiç yadsınamaz ilişkilerden. Bu yüzden de listede gördüğümde mutlaka okumalıyım dediğim kitaplardan biri ünlü ressam Bedri Rahmi Eyüboğlu'nun birçok tanıdığımız isimle mektuplarından oluşan Hughette Eyüboğlu'nun yayınladığı "Biz Mektup Yazardık! Bedri Rahmi Eyüboğlu ve Çağdaşlarından Mektuplar" oldu. Okurken unutulmaya başlayan mektuplaşmanın bana yaşattığı duygular tekrar canlandı. Maalesef ki bırakın mektup yazmayı artık derslerde bile bilgisayar üzerinde not alan bir nesiliz. Kağıdın, kalemin hissini, el yazısı kavramını, beklemeyi tamamen değersizleştirdik, unuttuk. Birçok yaşıtım bir mektubu beklemenin, her gün sabırsızlıkla posta kutusuna bakmanın ne demek olduğunu, elinle yazarken seni heyecanlandıran, korkutan bir şey yazarken elinin titremesinin ne olduğunu bunun yazına nasıl yansıdığını, karşı taraftan gelen mektubu okurken en basit olanında bile yansıyan duyguların sana hissettirdiklerini bilmiyor. Kısa da olsa bir mektuplaşma tecrübem olmuştu, ilkokul öğretmenim mektup yazmanın kurallarını öğretirken bir mektup yazmamızı ve göndermemizi istemişti, ben de Bursa'da yaşayan teyzeme yazıp yollamıştım. Onun da özlediği bu olay çok sık şekilde olmasa da yedi sekiz yıl kadar karşılıklı mektuplarımız ile devam etmişti. Hala sakladığım mektupları bekleyişimi, eve gelip geldiğini gördüğümde belki her gün telefonla zaten konuştuğum kişinin günlerini anlattığı mektubunu büyük bir merakla okuyuşumu, cevaplamak için heyecanlandığım kendi mektuplarımı, mektupları yazmak için özenerek tek tek seçtiğim kağıtları ve zarfları, benim için seçtiği teyzemi yansıtan kağıtları unutmuyorum. Sonra zamanla araları açıldı mektuplarımızın, ben de bana iyi gelen bu alışkanlığımı başka şekilde devam ettirme kararı aldım: Kendime mektuplar yazmaya başladım. Aslında günlük tutuyordum zaten ama günlük yazılarımın şeklini değiştirip kendime mektup yazıyormuş gibi yazmaya başladım. Çok sık değildi yine bu mektuplarım, bazen aylarca hiçbir şey yazmazdım ama bazen aynı gün üç ayrı mektup yazdığım oluyordu. Başka birine, bazen geçmişteki Aslı'ya, bazen gelecekte olmak istediğim Aslı'ya yazıyordum defterime yazdığım mektuplarımı. Şimdi yıllar sonra dönüp okuyorum mektuplarımı, zamanın, yaşın bazı şeyleri nasıl değersizleştiğini anlamak için daha iyi bir yöntemim yok benim. Bazı olaylara yıllar sonra şimdiki Aslı'nın gözünden görmek, bazı olayları o zamanki Aslı gibi çözmek iyi geliyor. İşte tam da bu yüzden devam ediyorum yazmaya, genellikle el yazısı ile ama bazen telefonda bilgisayarda karşıma çıkan kendime küçük notlarımla. Kendimi yalnız, çaresiz, mutsuz hissettiğimde hiçbir zaman e-postalarıma bakmıyorum ama arkadaşlarımın defterlerime yazdığı notlara, teyzemin yolladığı mektuplara ya da kendime yazdığım mektuplara sık sık sığınıyorum. Sığındım diğer bir şey ise mektup türündeki kitaplar. Kafka'nın Milena'ya yazdığı mektuplar, Nazım Hikmet'in Piraye'ye yazdığı mektuplar, Orhan Veli'nin Nahit Hanım'a yazdığı mektuplar hepimiz gibi benim de aşka inancımı güçlendirirken, Kafka'nın babasına yazdığı, Emre Kongar'ın "Kızlarıma Mektuplar" kitabı ailemi özlediğimde sarıldığım kitaplar benim için. Aşk mektuplarını okurken tek bir taraftan, genelde erkekten, aşkı dinlemek, hiç tanımadığı bir insana aşık olmasına tanık olmak, aşkın getirdiği o yoğun duyguları dışarıdan bile hissedebilmek bence başka türlü mümkün olamayacak bir şey. Bir babanın çocuklarına seslenişi, bir çocuğun babası ile dertleşmesi normal hayatımızda çok karışamayacağımız bir durum, en azından bu kadar şeffaflıkla tanık olmanın mümkün olmadığı bir durum. İşte bu yüzden üçüncü kişi olarak bir mektubu okumak en az yazmak ya da bana yazılan mektubu okumak kadar heyecanlandırıcı bir durum benim için.