Ya Özgürlük Ya Kuklalık

Herkesin hamle üstüne hamle yaptığı, uzun süreli planlar yaptığı bu dünya arenasında bir fikri, bir planı olmayanlar piyon olmaktan öteye geçemezler. "Ben Beyrut" adlı deneme yazısında Nizar Kabbani, Beyrut'un nasıl piyon olarak kaldığını anlatmış. Bir insanmış gibi ele alınan Beyrut bize birçok ders vererek aynı hatalara bizimde düşmemizi engellemeye çalışıyor. Hükmetme, sahip olma arzusu insanlık tarihi kadar eskiye uzanır. Bu uğurda yapılan savaşlar insanın canının ne kadar değersiz görüldüğünün bir kanıtıdır. Vatanını savunmak için, adalet ve insanlık götürmek için canını hiçe sayan yüce insanları tenzih ederim. Benim bahsettiğim kişiler; para, altın, toprak, petrol için insanları katlederek barbarlıktan öteye geçememiş kişilerden başkası değil. Koskoca cihan devletimizi de sinsice planlarla parçalayıp sömüren ve hatta eskiden kardeş gibi yaşamış insanların arasına nifak tohumları ekip kabuk bağlamayan yaralara sebep olanlar da bu kimseler. Bize bizi unutturarak sadece kardeşimizle kavga etmemizi sağlayarak kör olmamızı sağlayanlar da aynı kişiler. Kendilerini bu Dünya'nın sahibi olarak gören bu kibirli kişilerin planını bozamadığımız sürece biz yenilmeye, onlarsa kazanmaya mahkum. Artık bizim masallarla uyuma, bir sonraki maaşımızla alıp bir yıl sonra değiştirmek isteyeceğimiz cep telefonunun hayalini kurma lüksümüz yok. Bu kadar aptal olmakla, onlara istediği her şeyi altın tepside sunmaktan başka bir şey yapamayız. Kendimizi tanıyıp özgüveni olmayan, bir şeyler başarabileceğine inanmayan evcilleştirilmiş köpek gibi olan hayat tarzımızdan kurtulmalıyız. Özgürlüğün paradan da, rahatlıktan da daha kıymetli bir nimet olduğunu hatırlamalıyız. Bizim de artık fikirlerimiz, değerlerimiz olmalı ki yok olup gitmeyelim. O satranç tahtasında piyon olma acizliğinden, o tahtayı o oyunu kuranların kafasına geçirme kudretine erişmek için çok çalışmamız lazım. Eğer biz bunları yapmazsak daha çok Akdeniz'i geçmeye çalışırken boğulan insanları, darbeyle yönetime el koyarak "demokrasi" getiren "yiğit" katilleri okuruz haberlerde. Elbette bir süre sonra o sayfalar bizi de aynı şekilde haber olarak servis edeceklerdir. Bu düzene karşı çıkabilmek için ilk olarak eğitim sistemini sorgulamak lazım. İnsanlar gerçekten üretmekten ve çok çalışmaktan korkmayacak şekilde eğitilmelidir. Okulların amacı öğrencileri bir yarış atıymış gibi birbirleriyle mücadeleye sokmak yerine bir karınca topluluğu gibi birlikte çalışmayı ve hayatta kalabilmeyi öğretmek olmalıdır. Burada hayatta kalabilmekten maksadım ceplerini yeterli parayla doldurmak değil, ülke olarak başkasına boyun eğmeden özgürce yaşayabilmektir. İkinci olarak ise ahlaki yozlaşmanın önüne geçilmeli ve gençlerimiz uyuşturucu, alkol gibi ruha, akla ve bedene zarar veren maddelerden korunmalıdır. Bu yolda medya etkin bir şekilde kullanılmalıdır. Bu sayede en değerli kaynağımız ve geleceğimiz olan gençlerimiz vatanımıza en faydalı şekilde hizmet edebilir ve ülke genelinde her alanda büyük bir kalkınma atağı gerçekleştirilebiliriz. Son olarak da tarihimiz doğru bir şekilde dikkatle incelenerek öğrenilmelidir ki düşmanımızı da dostumuzu da iyi tanıyalım. Tarih bilinci aynı zamanda geçmişte yapılan hataları da tekrarlamamız için büyük bir öneme sahiptir. Bu tedbirler alınarak sonumuz hiçbir şeye karışmayıp sonunda en zararlı çıkan Beyrut gibi olmaz. Aynı zamanda gücün ahlakının hakim olduğu bu Dünya'da ahlakın gücünü hakim kılma fırsatını da elde edebiliriz. Böylece Dünya'daki sömürü düzeni de sona erer ve daha çok masum insanın sırf bazılarının güç hırsı yüzünden ölmesi, ders almak için okunacak kara bir tarih olmaktan öteye geçemez. Biz de Beyrut gibi acı günler görmemek için durumun ciddiyetini derhal idrak etmeli ve gereken tedbirlerin alınması için elimizden geleni yapmalıyız. Aksi takdirde bu Dünya düzenini kuranlar istediğini yapar ve biz farkında olmadan onların istediğini yapmaktan öteye geçemeyiz.