ÇINAR 2

Edebiyatımızda önemli bir yere sahip olan "Aylak Adam" başarılı yazar Yusuf Atılgan tarafından kaleme alınmıştır. Temel eserlerimizden biri olarak nitelendirebileceğimiz kitapta Yusuf Atılgan ana karaktere bir isim vermeyip ona kısaca "C." diye seslenmeyi tercih etmiştir. Kitabın belki de en tuhaf tarafı bu kısımdır. Başka bir ilgiyi çeken nokta ise kitabın ana bölümlerinin dört mevsimden oluşması. Bu kitabı okuduğunuzda şüphesiz diğer eserlere göre başka bir tat alacaksınız. Bu farklılığın ve kitabın özgün olmasının temel faktörü konusu. Konusu karmaşık duygular içinde bulunan ve bu duyguları derinden yaşayan bir "aylak" adam. Bizlerin de zaman zaman karşı geldiği hayatımızda, o sürekli zıt sürekli her şeye karşı duran bir profilde. Bir plana bağlı yaşamayan, anı yaşayan doğaçlama karar veren biri ele alınmış. Vaktinin çoğunu barlarda, lokantalarda, kahvehanelerde veya sinemalarda geçirmekte. Hep gerçek aşkın, hayatının anlamı olabilecek kadının izinde... En ilginci ise hiçbir zaman para sıkıntısı çekmemesi. Okurken bu kadar para rahatlığında insan niye böylesine huzursuz, sıkılgan olur diye aklıma geliyordu. Daha sonra klasik ama evrensel o söz yüzünüze çarpılıyor.: Para saadeti beraberinde getirmiyor. Paranın her şey demek olmadığını "C."nin yaşadığı çocukluk sendromuyla öğrenip kendimi birtakım soru ve hayal bulutunun ÇINAR 3 içinde buldum. Mutsuz, sürekli düşünce halinde olan aylak adam beni de peşinde sürükleyerek onunla beraber sürekli düşünmeye, toplum yapısını ve kendimi sorgulamaya itti. Sanat çevresinin aksine başka bir karakterde karşımıza çıkan "C." ile aslında ne kadar benzediğimi, kimi zaman benim de bir aylak adam olduğumu fark edince şüphesiz bir korkuya düştüm. Romanın başında bana çok uzak olan bu karakter bir anda benden bir parçalar taşımaya başladı. Toplum yapısı konusundaki düşüncelerim hep olaylara, bir yerlere ve bir şeylere alışma temeline dayanır. Çoğu insanın bu hayat düzeni içinde rahatça yaşayabildiğinin tek açıklamasını alışkanlık olarak görüyorum. Örneğin, aylak adam her zaman olanlara karşı durduğu için hep mutsuz, huzursuzdur. Yaşama amacını alışkanlık üzerine kuran insanların sürekli mutlu olduğunu, itaat etmeye ise karşı gelenlerin aynı "C." gibi olduğu konusundaki düşüncelerim yoğunlaştı. Kitabın bazı kesimlerindeki düşünceler ile kendi fikirlerimin paralel olması okuma zevkimi daha da arttırdı. Kitabın bir kısmında ana karakter insan kafasındaki en çirkin bölgenin kulaklar olduğunu ve diğer bir kısımda ise yemek yeme zorunluluğunun kendisini rahatsız ettiğini, kendi kendine sinirlendiğine şahit oldum. Hepimiz tek başımıza kaldığımızda nereden geldiğini bilmediğimiz ve ÇINAR 4 sorguladığımız bazı düşünceleri kimseyle paylaşmayız. Paylaşma gereği de duymayız, çünkü bu düşünce dizisi oldukça saçmadır ve size özeldir. Kimi zaman insan vücudundaki benlerin ne kadar gereksiz ve görünüm açısından hoş olmadığını düşünürüm veya aynı aylak adam gibi yemek yemenin bir mecburiyet olduğunu kabul etmek istemem, bir zaman kaybı gibi gelir bana. Memnuniyetsiz, içi sıkılan bir insan formuna dönüşürüm. Hepimizi dönüşürüz ama bununla yüzleşmeyiz. Bu kitaptan sonra ama yüzleşeceğiniz, bu tür sorgulamalarda "Ben de bir aylak oldum şimdi..." diye düşünüp, kim bilir, bir tebessüm suratınızda belirecek. İnsanlığın tek hayattaki tek amacı bir dayanak bulmaktır. Hayatını adayabileceği, anlamlandırabileceği bir dayanak. Yazar kitapta dayanak olgusunu bir tramvaydaki tutamaklara benzetmektedir. Herkesin aradığı tutamak farklıdır. Kimine göre para kimine göre şöhret... Bazıları için ise bu tutamak daha manevi bir değerdir. Örneğin, birisi için çocukları veya eşidir ama aylak adam ve benim aradığım en zor, en tehlikeli "tutamak" benimle beraber düşünen, beni duyan ve seven bir kadın. Peki aylak adam istediği tutamağa ulaşabildi mi? Bizler ulaşabilecek miyiz? ÇINAR 5