Ya Çocuk?

"Ben artık dayanamıyorum Tarık, çocukları da alıp annemlere gidiyorum", hepimizin hayatımızın herhangi bir anında tanıklık ettiğimiz, alışık olduğumuzu düşündüğüm bu cümle Kramer vs. Kramer filminde bambaşka bir biçimde karşımıza çıkıyor. Artık kocasının ilgisizliğine dayanamayan Bayan Kramer ne annesine gidiyor, ne de gittiği yere çocuğunu götürüyor. Aynı evde yaşamalarına rağmen aslında birbirini hiç tanımayan bir genç adam, Billy ile hikayenin Tarık'ı Ted'i yapayalnız bırakıyor. Bayan Kramer kocasının kendisine olan sevgisinin azaldığını düşündüğü için kurulu düzeninden vazgeçebiliyorsa, bence evliliklerde temeli sevgi oluşturuyor. Hollywood filmleri başta olmak günlük hayatımızda da iki insanın birbirini sevmesi ve ardından evlenip yuva kurmalarına çokça şahit oluyoruz. Yalnız burada şuna değinmeden edemeyeceğim, filmlerde işlenen aşk ve sevgi gerçek hayata uyarlandığında pek de sahici durmuyor(bu yorumuma şiddetle karşı çıkanlara yağmurun altında sırılsıklam vaziyetteyken öpüşmeye, kaçımızın teoride sıcak bakıp da pratikte uygulamaktan kaçındığını soruyor ve köşeme çekiliyorum). İki insan birbirini severek evleniyor ama, bu evliliğin devamında aşk ve sevgi bence gündelik hayatın koşuşturmaları, iş hayatı, karşılıklı saygının tükenmesi gibi nedenlerle sona erebiliyor. Boşanma oranları ülkemizde ve dünya genelinde artmaya devam ediyor. Boşanmanın semptomatik tedavisi için bir ilaç bulmak günümüz koşullarında pek de mümkün olmuyor. Aranızdan bazılarının "tedavi bulunamazsa ne olur kardeşim, boşanırlar", dediğini duyar gibiyim. Peki ya bu çiftin çocuğu varsa bu kadar rahat "boşanırlar, olur biter", diyebilir miyiz? "Kangrenli kolu keseriz, hallolur" şeklinde bir yaklaşım sergileyebilir miyiz? Kendi adıma konuşmak gerekirse anne ve babamın boşanma sürecinde önce korku ardından da bir bilinmezliğin içinde bulmuştum kendimi. Benzer duyguları pek çok annesiyle babası boşanmış çocuğun da hissetmiş olduğunu düşünüyorum. Ortaokulda bir arkadaşım yaptığımız sıradan bir telefon konuşmasında anne ve babasının boşanacağını ilk kez bana söylemiş ve "nasıl bir his", demişti. O anki şaşkınlığım ve üzüntümle hemen bir cevap bulmaya çalışmış ve ona "iki odan oluyor abi, aslında çok güzel yanları da var", şeklinde çocukça bir cevap vermiştim. Bu cevabım her ne kadar şimdi bakınca çocuksu gelse de, ona tıpkı Ted Kramer gibi, bu sürecin elle tutulur yanlarının da olduğunu göstermeye çalıştığımı düşünüyorum. Yani çocuğun bu sürece alışması, alışabilmesi sevdiklerinin desteğine ve özellikle de anne babasının ona karşı olan tutumuna dayanıyor. Bana kalırsa boşanma sürecinde anne ve baba çocuğa ne kadar destek olursa çocuğu da aslında o kadar iyi tanıyor, onun isteklerine, düşüncelerine daha çok önem vermeye başlıyor. Artık iş veya günlük hayatın koşuşturmalarından ötürü anne veya baba "çok işim var" diyerek çocuğu başından savamıyor( tabiri caizse bir eş diğer eşe çocuğu paslayamıyor), işlerini değil çocuklarını hayatlarının merkezine koymayı tercih ediyorlar. Bu şekilde bence hem kendileri mutlu oluyor hem de çocuğun daha mutlu ve huzurlu büyümesini sağlıyorlar. Filmde çocuğunu neredeyse hiç tanımadığını gördüğümüz Ted'in de bu süreç içerisinde oğlu ile daha çok yakın olma fırsatı bulması bunun güzel bir örneği bence. İyi hoş ama, bu güzel örneğin gerçekleşmesi için illa da bir boşanma mı gerekiyor, sizce anne ve baba(bu tutumu evliyken de sergileyen anne babaları hedeflemediğimi belirteyim) boşanmamışken neden çocuklarıyla bu kadar ilgilenmiyor? Bence çocuk nasıl hayatı öğrenmeye çalışıyorsa, anne ve baba da ilk kez ebeveyn olmayı öğreniyorlar ve bazı şeyleri doğru yapabilmeleri için ilk önce yanlış yapmaları Yavuz Arda Yakut gerekiyor. Her ne kadar film "Kramer Kramer'e Karşı", şeklinde Türkçeye çevrilmiş olsa da anne ve baba ayrılığın ardından birbirlerine karşı olmamalı, çocukları için beraber hareket etmeli ve ona hala onun anne ve babası olduklarını hissettirmeli bana kalırsa. Yani "Kramer Kramere'e Karşı" olmamalı, Kramer ve Kramer beraber hareket etmeli.