Zeynep Güven KÜÇÜK MUTLULUKLAR

İnsanın içine işleyen ince sızılar vardır. Özlem hep böyle gelir bana. Burnumda bir yanma ve boğazımda bir ağrıyla kalbime gelen ince bir sızı özlem... İlk annemin yüzü canlanıyor hayalimde özlem dediğimde. Sonra çocukluğum, hatıralarım... Bir sakinlik çöküyor üzerime, dışardan bir göz olup bakmaya başlıyorum sanki anılarıma, şimdiki hayatıma. Yaşarken farkında olamadığım güzelliklerin farkına varıyorum. Hayatımdaki küçük mutluluklarımın değerini anlıyorum içime dolan bu ince sızı sayesinde. Melisa Kesmez'in öykülerinde bu ince sızıyı hissettim ben. Bir solukta okuyamadım çok sürükleyici olmasına rağmen öyküleri. Anılara daldım her birinden sonra. İlk öykü "Domates Tohumları" anneme duyduğum özlemi öylesine büyüttü ki günlerce çocukluğuma, anneme, aileme ait anıları düşündüm durdum. Anneannemin bahçesinde kuzenimle oynadığımız oyunları, babamla kurduğum hayalleri, annemle uyuduğum günleri... Düşündükçe anıların içinde kayboldum, gelmek istemedim hiç bugünüme. Hatıralar hep biraz hüzün verir bana. En mutlu olduğum anları düşünürken bile sakin bir hüzne kapılırım. Beni bugün olduğum ben yapan hatıralara duyduğum özlemin getirdiği bir hüzün olur bu... Dingin bir hüzün. Hissettiğim özlemle ve onun getirdiği dinginlikle ailemden, çocukluğumdan bana kalanları düşündüm. Gözlerim anneme benziyordu benim, herkes öyle derdi. Annemden bana kalan, belki benden çocuğuma kalacak olan gözlere ilk kez dikkatle baktım aynada. Annemi daha çok özledim. O ince sızı sanki Ankara'dan Bursa'ya yol olup beni anneme götürüyordu aynaya baktığımda. Düşündükçe kendimi ailemin bir yansıması gibi hissetmeye başladım. Onlara ne kadar benzediğimin farkında değildim daha önce. Kurtulmaya çalıştığım özelliklerim de onlardan kalmış bana, beni en çok mutlu eden şeyler de onlardan... İnsan kopamazmış ailesinden bunu anladım. Hayatımızdan hiç silinmeyecek olan izler onların izleri çünkü. İyi ya da kötü özümüzde onların izleri var hep. Her yeni doğan bebek hem birbirinden apayrı doğuyor hem de geçmişinden, köklerinden izler taşıyor bedeninde, ruhunda. Ölene kadar onunla kalacak olan ve onun da yavrusuna aktaracağı izler. Ne büyük bir mucize bu! Her yeni nesil yeni bir kök, nice nesillerin izlerini taşıyor... Artık aynada gözlerime daha dikkatle bakacağım annemi özlediğimde. Onu kilometrelerce uzakta değil de aynaya baktığımda kendimde bulacağım, onun bende yaşadığını ve yaşayacağını hissedeceğim... Belki özlem bazılarının içinde fırtınalar yaratıyordur, hırçınlaştırıyordur onları ama özlem benim için sakinleştirici etkisi olan, dinmeyecek sanılan öfkeleri dindiren bir his. Birbirini özleyen anne kızın dinginliğini betimliyordu ilk öyküde yazar. Aralarındaki tüm tartışmalar, tüm anlaşmazlıklar önemini kaybetmiş, birbirine tatlı bir sevecenlikle bakan anne kız... Özlem işte böyle fırtınaları dindiren bir duygu. Özlemin ince sızısı özlenilene kavuşunca büyük bir sakinliğe dönüşüyor. Şimdi annemi düşündüğümde ona öfkelendiğim anlardan öyle utanıyorum ki... Boğazım düğümleniyor onunla ettiğim kavgaları hatırladığımda. Ben aileme daha önce hiç böyle bir gözle bakmazdım. Kaybetme korkusunu hissetmezdim çünkü onları özlemeyi bilmiyordum. Yanımda olmalarının değerini anlamıyordum onları her gün gördüğüm zamanlar. Şimdi ailemin yanına her gittiğimde onların yanında olduğum her anın tadını çıkarmaya çalışıyorum. Yalnızca yanlarında oturmaktan bile keyif alıyorum. Bu sızıyı işte bu yüzden sevdim ben. Bana farkında olmadığım küçücük mutluluklarımın, sahip olduğum her şeyin ne büyük bir şans olduğunu, ne kadar kıymetli olduğunu öğretti bana. Hani mütevazi mutluluklar vardır ya, anneanne evinde sobada yapılan kestane gibi, buz gibi soğuktan gelip battaniye altında ısınmak gibi, Adile Naşit'in gülüşü gibi... Bazen Bahar bana böyle küçük, mütevazi mutlulukları hatırlattı. Dolaplar dolusu kıyafetlerin, paranın, başarının insana asla veremeyeceği mutluluklar bunlar. En samimi, en sevecen, en sıcak mutluluklar... Ben anladım ki aslında bu küçük dediğim mutluluklarmış en büyük olanlar. Şimdi gidip annemizi arayabiliyorsak, bir Yeşilçam filmine gülebiliyorsak, sırtımızı kalorifere dayayıp ısınabiliyorsak biz çok şanslı insanlarız. En zor günümüzde bile hayatımızda bir köşede güzel şeyler oluyor. Eğer o güzellikleri görebilirsek en zor günde de, yitirmeden bilirsek sahip olduklarımızın değerini; her zaman bir sebebimiz olur tutunmak için hayata.