AYBİKE KARAYEL

Büyük İroni: Harry Potter Hayatım boyunca okuduğum en şaşırtıcı, her sayfasından içi mistik ögelerle dolu hediye paketleri fışkıran ve beni kendine bağlayan bir seridir Harry Potter. Öyle ki, hiç okumayan insanları kıskanmama yol açıyor, hiçbir şey bilmeden yeniden okuyabilme, o heyecanı yeniden tadabilme isteğim. Ayrıca okuyucuların hayal gücünü tamamen farklı alanlara yönlendirerek yeni bir çağı başlattığını ve kült kabul edildiğini söyleyebilirim. İroniktir ki, bütün seri boyunca yaptıklarıyla, saçma davranış ve düşünceleriyle sinirlerimi zıplatan tek karakter de Harry Potter'ın kendisi. Harry Potter, yıllarca akrabalarının yanında büyümüş ve onlar tarafından çeşitli cezalara, azara, aşağılamalara maruz kalmış bir çocuk. Bir gün büyücü olduğunu öğreniyor ve hayatı tamamen değişiyor. İşte anormallik burada başlıyor. Eski hayatı komple siliniyor ve bambaşka bir denize yelken açıyor. Etrafında olağanüstü ve şaşırtıcı güzellikte birçok şey olurken, bunların hepsini doğal karşılıyormuşçasına şaşırmıyor. Girdiği birbirinden değişik iksir yapma, büyücülük, biçim değiştirme gibi derslere en ufak bir ilgi göstermiyor. Örneğin; birkaç ay öncesine kadar hayaletlerin varlığından haberdar bile değilken, hayaletlerin anlatıldığı bir derste uyuyabiliyor. Ya da öğrenmesi gerekli olan büyüleri öğrenmeyip zayıf biri olarak kalıyor. Arkadaşları harıl harıl ders çalışırken o sadece boş boş geziyor. Etrafında devler, cüceler, uçan süpürgeler, türlü türlü büyüler ve olmasına ihtimal dahi veremeyeceği olaylar olurken ilgisizce ortalarında dikiliyor. Birçok okuyucu yaptıklarından ötürü kendisini alçakgönüllü, temiz yürekli biri olarak tanımlayabiliyor. Güçsüzlüğüne rağmen cesareti, yıllarca ezilmesine rağmen gelmiş geçmiş en güçlü büyücüyü yenebilmesi, küçücük bir çocuğun kocaman bir zafer kazanması onlara çekici geliyor. Çünkü sıradan kahraman profiline sahip değil; ne yakışıklı ne aşırı zeki ne de yenilmez. Dik başlı olmaması, pasif ve hırssız bir şekilde kahraman olma çabaları okudukça beni daha çok sinirlendirdi. Mesela, Hogwarts'ta eğitim aldığı 6 yıl boyunca olağanüstü hocalardan sıradışı dersler almasına rağmen bunların hiçbirine yeterince ilgi göstermiyor. Bu ilgisizliğinin sonucu olarak da elimizde doğru düzgün büyü bilmeyen, kendini savunamayan, etrafında olup bitenlerden habersiz bir kahraman oluyor. Zaten serinin çoğunda da arkadaşları tarafından kurtarılıyor. Bütün seri boyunca bize en başta sezdirilen o "destan yazacak çocuk" havasına giremiyor, destanı da aslında arkadaşları yazıyor. Bu fantastik hayat , hayal edebileceğimin çok ötesinde olup, en ufak detayına kadar mükemmel olmasıyla okudukça hayallerimi süslemeye başladı. Aslında ne kadar sıradan birisi olduğumu fark edip, içimde bir yerlerdeki ufacık da olsa diğer insanlardan farklı ve üstün olma isteğimi uyandırdı. Tıpkı benim gibi, Harry de sıradan bir insandı. Okul, kötü bir aile, kötü insanlar arasında bocalayıp oldukça berbat bir yaşam sürüyordu. Sonra, hayatının yüz seksen derece değişmesiyle adeta bambaşka bir evrende olağandışı maceralara başladı. Kahraman olması için her şey hazırdı. Dünyaca tanınıyordu, muhteşem bir okula gidiyordu, güçlü arkadaşlıkları vardı. O ise pervasızlığıyla bu fırsatları değerlendiremedi. Belki de sevmememin ve kızmamın sebebi kendisinin yerinde olsaydım neler yapabileceğimi düşünmemdi. Tamamen masalsı bir hayal de olsa kendimi onun yerine koydukça daha da heyecanlandım. Yaptığı her yanlışta, ilgisizliğinde ve pervasızlığında o hayatı hak etmediğini düşündüm. Daha mükemmel, en mükemmel olmasını istedim ki benim gözümde gerçek bir kahraman olabilsin. Harry, hiçbir zaman hayalimdeki kahraman olamadı. Ama Harry Potter Serisi, bana hiçbir kitabın yapamadığını yaptı: Hayal gücümü farklı yerlere çekti. Seriyle birlikte büyürken hayal gücüm de büyüdü, hayal gücümü kullanabilme yeteneğim gelişti. İlginç bir şekilde baş kahramanını sevmediğim ama kitapların kendisine bayıldığım tek seri olmayı başardı.