GERÇEK SEVGİ GERÇEK AŞK

Bu aralar işsiz güçsüzüm ve yurtta oturup dışarıdaki hayata kızarak zaman geçiriyorum. Kapalı bir Ankara günü kitabı açıp okumaya başlıyorum. Fark ediyorum ki gündelik hayattan sevdiğine, ağır bir ameliyat geçirecek olan sevdiğine sesleniyor şair bir adam. Kalbini dizelerine yansıtan bu adamın, sevdiği kadına yazdığı mektuplar bunlar. Hem de nasıl mektuplar? Sayfanın bir yerinde donup kalıyorum bu gri Ankara gününde; "Mutlusun. Sağ ol!" diyor Zuhal'ine o yerinde olmak istediğim ya da itiraf edeyim kıskandığım kadına. İşte gerçek bir aşkın en olması gereken hali diyorum kendi kendime. Öyle kaptırıyorum ki kendimi yazılan bu mektuplara, şu an sanki Cemal Süreya vapurla Kadıköy'e geçiyormuş gibi hissediyorum. Geçirdiği rahatsızlık sonucu hastanedeki eşine moral vermek amacıyla on üç gün boyunca yazdığı mektupların yanı sıra içinde çokça güzel sevgi ve hasret dolu Cemal Süreya şiirleri de barındırıyor. O tüm bunları kah evinde, kah hastaneye onu ziyarete giderken bir kahvehanede oturup sigara içerken kaleme alıyor. Kısacası her an hissetmiş Cemal Süreya her an sevmiş. En nihayetinde böyle bir anlatım için ne bir ilhama ihtiyaç var ne de uygun bir zamana sadece aşk sadece sevgi... Öyle de olmuş zaten ki bu kitabın her bir satırından sevgi akıyor, aşk akıyor, iyilik, mutluluk, umut akıyor. Okuduğumda sadece aşk değil aslında her şey bulabiliyorum bu mektuplarda; aşk, maddiyat, sağlık, günlük ve sosyal ilişkiler, biraz siyaset bile var. Üzerinde biraz daha durduğumda bir de anladım ki evlilik aşkı öldürmüyormuş, bilakis 'sen ve ben'i 'biz' yapıyormuş. Yazdığı bu mektuplar onun şairliğinin ve yazarlığının yanı sıra özel dünyasını da görmemizi sağlayan mektuplardır. Bu mektuplar Cemal Süreya'nın konuştuğu mektuplardır. O adeta yazmamış konuşmuş, çok da güzel konuşmuştur. Her bir ayrıntısını kalpten hissettim her bir satırında başka bir yara aldım ve her başka bir satırında sardım aldığım bu yaralarımı. Bütün zor zamanlarda bir insanı düşünüp nasıl da onların üstesinden gelinebileceğini bana kanıtlayan ve içinde bolca aidiyet duygusu barındıran kitaptır. Şuansa tam bir ikilemdeyim. Hem bu güne kadar okumadığım için hem de okuduğum için pişmanım. Neden mi ? Okumadığım için pişmanım çünkü 'sıradan' bir aşk ancak bu kadar güzel olabilir ancak bu kadar doğal işlenebilir her bir sözcükle o sayfalara. Tıpkı önsözünde Erdal Öz'ün de dediği gibi ''Güzel olması için herhangi bir çaba sarf edilmemiş, ben öldükten sonra belki bir gün yayınlanır gayesiyle yazılmamış.'' Pişman olduğum noktaya gelirsem eğer, okuduğum için pişmanım çünkü; Cemal Süreya, aşkını o kadar yoğun ve o kadar güzel kelimelerle anlatmış ki Zuhal Tekkanat'ı kıskanmamak elde değil. Böyle bir eseri okuduktan sonra insanın ister istemez çıtası yükseliyor vay be neler varmış diyor, beklentileri artıyor. Mükemmeli gördükten sonra insan mükemmel olsun istiyor bekliyor, bekliyor ve bekliyor. Bu öylesine etkileyici bir aşk ve sadakat ki okurken mektup değil de hikaye okuyormuşum gibi hissettim. Cemal Süreya, bu mektupların birinde şöyle yazmış: '' Steinbeck olsa bizi anlatan bir yapıta şu cümleyle başlardı: 'Bu, Memo'nun annesinin, Memo'nun babasının ve Memo'nun evinin öyküsüdür." İşte bence, On üç Günün Mektupları'nın en güzel özeti bu, öylesine güzel ve düşsel bir öykü olması. Başka bir insanın duygularıyla yazılan bir mektup kitabı bana ne derece ne hissettirebilir hep şüphe etmiştim ve bir türlü başlayamamıştım bu On Üç Günün Mektupları'na. Fakat benim için şu an tam da bir dön dolaş oku kitabı oldu. Sadece bir kitap demenin çok çok yetersiz kaldığı, insanın okuyup bitirdikten sonra neden daha önce keşfetmemişim dediği naçizane bir eser. Tabii bu keşfedilemeyen asıl şey aslında gerçek aşk hissiyatı olduğu için dikkatli olmak da fayda var.