VAKİT VAKİTTİR

Zamana Karşı filmini izlediğim zaman ilk hayran kaldığım nokta insan ömrü ve para kavramlarının nasıl değerlendirildiğiydi. Filmde, günümüzde ihtiyaçlarımızı temin etmemize, hizmet almamıza yarayan ve emek vererek elde ettiğimiz para kavramı insan ömrüyle özdeştirilmiş. Filmdeki dünyaya göre insanlar kollarındaki dijital sisteme bakarak ne kadar ömürleri kaldığını saniyesine kadar görebiliyor. Aynı zamanda insanlar bu süreyi para olarak da kullanabiliyor. Çok yaratıcı gelmesine karşın bu olay, biraz düşününce, günümüz dünyasından çok uzak değil. Günümüzde fakir ve zengin kesimi birbirinden ayıran belli özellikler var. Fakir kesim genelde her gün uyandıklarında belli sabit zorluklarla yüzleşir ve ertesi gün de bu zorluklarla yüzleşmeleri gerektiğini bilir. Zenginler ise gününü gün eder ve yarın kaygısı gütmeden lüks içinde yaşarlar. Günümüzdeki genel zengin-fakir tablosu ne kadar adaletsiz ve üzücü ise, filmdeki dünyada da olay aynı. Zenginlerin kollarında milyonlarca yılı olmasına rağmen sokaklarda fakir insanlar kalan son otuz saniyelerinde sokaktan geçen insanlara "Oğlumla vedalaşmam lazım, lütfen beş dakika verin!" diyecek kadar yokluk içinde bir hayat sürüp gidiyor. Yıllarca her yerde duyduğumuz vakit nakittir sözü tüm bunları düşündükten gayet anlamsız geliyor artık. Vakit dediğimiz şey aslında sadece bir saat, on saat ya da bir haftadan ibaret değil, vakit dediğimiz şey bizim hayatımız. Nakit ise burada sadece parayı ifade ediyor. Bu deyiş ilk bakışta mantıklı gelebilir. Sonuçta bir bakkalın dükkanını sekiz saat açık tuttuğu bir günle on iki saat açık tuttuğu bir günün kazancı normal şartlarda eşit olamaz. Daha uzun süre dükkanının başında olduğu gün daha çok kazanır. Ancak bu bakkal amca para kazanmıyor ki, parayı vaktiyle satın alıyor. Aslında hayatlarımız hep böyleydi. Bir şeyler elde etmek için hep vaktimizden verdik. Eski çağlarda insanlar tarım yaptığı zaman emeklerinin yanında zamanlarını da verdi ve mahsullerini topladı. Günümüzde ise bu iş biraz çığırından çıkmış gibime geliyor. Bizler, genç nesil, hayatlarımızın yirmi beş yılını para kazanmak için harcıyoruz. Mesela ben ve çevrem gençlik yıllarımızın çok büyük bir kısmını üniversite sınavını kazanmak için sarf ettik. Bundan sonrası için planımız ise o parayla hayatımızı güzelleştirmekti. Yani önce hayatımızı para kazanmak için harcıyoruz sonra ise verdiğimiz onca emek ve vakit karşılığında kendimize bol bol vakit ayırabileceğimiz bir gelecek hayal ediyoruz. Oysaki bu yolun başında zaten kendimize ayıracak zamanımız vardı. Filmdeki koşmak kavramının nasıl işlendiği, zaman kavramını daha iyi anlamamı sağladı. Yürüyerek 15 dakikada gidebileceğimiz yere yürümek yerine koşarsak gideceğimiz yere varma süresini kısaltırız. Ancak ne kadar hızlı koşarsak koşalım o mesafeyi kat etmek bir vakit alacak. Yani yapacağımız herhangi bir işten hiçbir zaman kazanamayız. Yapabileceğimiz tek şey onun olabildiğince az vakit almasını sağlamak. Buradan benim çıkarımım işte bu: zaman her zaman akıyor ve bunu engellemenin bir yolu yok. Ben ve arkadaşlarım üniversite sınavına hazırlanırken de, bahsettiğim bakkal amca dükkanının başında daha fazla beklerken de aslında vakit kaybetme ya da vakit kazanma olmuyordu. Bu fedakarlıklar, zamanın gelecekte ne getireceği belli olmadığı için, ne olur ne olmaz diye yapılıyordu. Günümüzde bu örneklere daha çoğunu da ekleyebiliriz. Çünkü zaman herkes için aynı şekilde işliyor ve çoğu zamanını en iyi şekilde kullanmasını gerektiğinin farkında. Tıpkı benim hala vaktim olduğu halde bu ödevi erkenden yapmam gibi. Yaşadığımız dünyada değişmeyen bir gerçek var. Zamanın miktarı önemli değil, önemli olan zaman defteri kapanmadan önce içine neler yazılabildiğidir. Bizim neslimiz her ne kadar bilinçsiz de olsa zamanını geleceği için harcıyor. Bu harcama, aslında tam harcama da değil, kötü yönlü bir şeyden ziyade bir yatırım. Güzel bir gelecek için yatırım. Ancak bu yatırım mevcut günlerimizin tamamına denk değil. Her ne kadar hayatımızın bir kısmını feda etmemiz gerekse de kalan kısım hala bizim. En yoğun günlerim, en çok feda ettiğim günlerim diye adlandırdığım sınav dönemimde bile arkadaşlarımla bilardo oynadığım, Playstation oynamaya gittiğim günler oldukça fazla. O günlerimde bile kendime onca zamanı ayırabildiysem, para ve vaktin çok farklı kavramlar olduğunu söyleyebilirim. Zaman hiçbir zaman tükenmez, ölmek hariç tabii, ancak para zamandan farklı olarak tükenir, kazanılır veya kaybedilir. Zaman ise sadece akıp gider. Bu yüzden bence "vakit 'eşit değildir' nakit".