1

Hayata "1-0" Yenik Başlayanların Öyküsü: Erken Kaybedenler-Halil Mervan Murat "Unutmanın acısı, ayrılığın acısından farklı. Ayrılık hüzne yakın, unutmak kasvete" (Serbes 78). Hafıza-ı beşer nisyana maluldür der eskiler. Ama bazı acılar vardır ki değil o acıyı unutabilmek, biran için bile olsa aklından çıkaramazsın. Unutmak için elinden gelen her şeyi yaparsın, her gün, güne başlarken kendine söz verirsin o melun hatırayı unutabilmek için. Zihnin seninle her gün oyun oynar ve inadına her gün kazanmayı başarır. Her sabah içinde o acının burukluğuyla uyanırsın ve aldığın her nefese lanet edersin. Güneşin doğuşu ve batışı senin için hiçbir şey ifade etmez. Çünkü senin için güneş o melun anda batmıştır ve ömrü hayatın boyunca o güneş senin için bir daha doğmayacaktır. O an aklına geldikçe, kelimeler kifayetsiz kalacak ve inadına kelimelerin her biri birbiri ardınca boğazına düğümlenecektir. Ağzını açacaksındır, kelimelerin ağzından birbiri ardınca çıkıp gitmesini ve derdini anlatabilmeyi umacaksındır ama o çabaların hepsi nafiledir. Ağzından çıkan ses boğazındaki hırıltılardan başka bir şey olmayacaktır ve en sonunda kendine bu konu hakkında konuşmayacağına dair söz vereceksindir. Cemil Meriç der ki " Anılar, hatıralaşınca güzelleşir" (140). Peki ya o anılar hiçbir zaman bizim için hatıra olmazsa, hala o anıların içinde sessiz ve sedasız yaşamaya devam ediyorsak? Tıpkı kitaptaki, babasını kaybetmiş erkek karakterlerimizin anılarda yaşamaya devam etmesi gibi Ayrılığın verdiği acıyı sadece hüzün diye basit bir kelimeyle geçiştirmeye çalışmak insanın yaşadığı o duygu seline hakaret değil midir? Sevdiğimiz insanlardan ayrılırken yaşadığımız kalp burukluklarının telafi edilebileceğinin düşünülmesi, insanın kendisini kandırmasından başka bir şey değildir. Hele hele bu ayrılığın sebebi ölüm ise kelimeler kifayetsizdir. Sevdiğimiz insanı gömerken yanında aslında kendimizden de bir parça gömeriz. O insanla beraber yaşadığınız anıların üzerine, o insanın yanındayken hissettiğimiz duyguların üzerine toprak atarız. Sanki o anıları gömdüğümüzde ayrılığın acısının bitip gideceğini düşünürüz. "Demir almak günü" gelmiştir ama insana zor gelir ayrılık. "Nafile bekleyiş" daha kolay gelir insana (Beyatlı 51). Gerçekleri kabullenmek zordur, sevdiğini bir kez daha görememek, son bir kez "hoşça kal" demek. İnsan kendini elbet bir gün kavuşmakla avutur. En azından ayrıldığımız insan hayattaysa onu bir daha görmenin umudu bizi hayatta tutar. Ölümlü dünyada, beraber bir kez daha aynı havayı soluklamayı özlemle bekleriz. Özlem duyduğumuz şey, o insanın yanındayken olduğumuz bizizdir, büründüğümüz karakterdir aslında. Hasret içimizi yakıp kavururken, kavuşmanın ümidi yeter de artar o yangını söndürmeye. Mecnun'unu bekleyen Leyla olur, Leyla'sını bekleyen Mecnun. Tarih tekerrür eder derler ya işte, aşıklar maşukunu bekleyip durmuş, maşuklar da aşığını. Bazen bu hikayenin kahramanları Kerem ile Aslı olmuş bazen ise Ferhat ile Şirin. Seven, sevdiğini beklemekle imtihan olurmuş bu dünyada. Bıkmadan, usanmadan ve şikayet etmeden beklemek... Tıpkı kitapta ellerinde kovalarla bekleyen küçük aşığımız gibi. 2 Unutabilmek kasvetli de olsa güzeldir. Geçmişte yapılan hatalardan, geçmişe dönük kötü anılardan sıyrılabilmek. Geçmişin eleminden kurtulup geleceğe umutla ve güvenle bakabilmek. Geçmişin eski ve tozlu sayfalarını çevirip bugünün yepyeni ve tertemiz sayfaları arasında gezinebilmek. Yeni maceralara yelken açarken geçmişin ters yöne esen rüzgarlarından kurtulabilmek. Hayat ipine sımsıkı sarılıp yukarı tırmanırken seni aşağıya çeken ellerden kurtulabilmek. Kendini, hızlıca akıp giden zaman kuşuna salıverip direnmemek. Mevlana der ki "Dünle beraber gitti cancağızım/Ne kadar söz varsa düne ait/Şimdi yeni şeyler söylemek lazım" (Mevlana). Geçmişi geçmişte bırakıp, yanımıza aldıklarımızı kar sayıp, bugüne odaklanmalıyız. Unutmanın acısından korkup, geçmişten kurtulamayan zavallılar hep daha fazla acı çekenlerden olmuşlardır. Acılar yaşanmadan, hayatın tadı olmaz. Acılar aslında hayatın tuzu biberidir. Düşünüldüğünde sevinç ve mutluluğun değerini anlayabilmek de acı çekmekten geçer. Bazı şeyleri anlatmaya dil yeterli değildir. Dil döner durur da, mevzunun ehemmiyetini insanlara aksettirebilme adına hiçbir faydası olmaz.