KÜÇÜCÜK KAPTA ENGİN BİR DENİZ

Çok yüksek sesle gülüyorsun dediler, daha az gülmeye başladım. Çok aşırı hareketlerin var biraz hanımefendi ol dediler, oldum. Çok hayalperestsin biraz daha gerçekçi olman gerek dediler, oldum. Çok safsın herkese güvenmeyi bırak artık dediler, bıraktım. "Her tanıştığın insanı nasıl seversin canım o kadar da değil!" dediler, sevmeyi bıraktım. Bana "Ol!" dediler, oldum; "Değiş!" dediler, değiştim. Çok eskiden engin bir denizdim; istediğini yapabilen, kimsenin söz geçiremediği masmavi bir deniz. Kocaman dalgalarımın ardından gelen huzur verici sakinliklerim vardı. Bir gün istersem çarşaf gibi dümdüz oluyor; başka bir gün istediğim kadar dalgalanıp köpürüyordum ve kimse de neden böyle yaptığımı sorgulayamıyordu ta ki büyüyene kadar. Uçsuz bucaksız bir deniz olmanın tadı sadece çocukken çıkabiliyordu demek. Büyünce o kimsenin söz geçiremediği deniz olamıyordun. Hiç bir yere sığamayacağımı, deli dolu bir deniz olduğumu düşünürken beni küçücük bir kabın içine soktular. "Büyüdün artık, sen de bizim gibi olmalısın yoksa burada yerin yok!" dediler. Korktum tabii, engindim, deli doluydum ama beni kabul etmezler diye çok korktum. Yavaş yavaş beni koydukları kabın şeklini aldım. Her gün daha çok çabaladım kabul edilmek için. Bazı günler özledim istediğimi yapabilmeyi, kendim gibi davranabilmeyi ama o zamanlar çocuktum diyerek avuttum kendimi. Çabalamama değdi, ben de büyük insanlar gibi oldum. Beni koydukları minicik kabın içinde mutlu olduğumu düşünerek yaşadım bir süre. Yıllar yılları kovaladı, ben içinde olduğum kaba, sınırlara ve "olmam gereken kişi"ye alıştım. Tekdüzeleştim, artık ne dalgalı günlerimi ne de sakin günlerimi hatırlayıp üzülüyordum çünkü olması gerekenin bu olduğuna inanmıştım. Herkes büyüdükçe dayatılan kurallara, kalıplara alışıyordu çünkü alışmak zorundaydı. Artık kimse engin bir deniz olamazdı çünkü büyük adam olacaktık, ciddileşip gerçekçi davranmamız gerekiyordu. Çocuklara yer yoktu artık. Kendimi hep uysal görmüşümdür. Bana söylenilen şeylere çok karşı çıkmam, çıkmam gerekiyorsa da ortak bir fikirde buluşulacak şekilde öneriler sunarım ancak bu sefer yapamadım. Konduğum kapta yapamayacağımı anladım. Herkes tarafından kabul görüp, büyük insanların arasında olmayı ne kadar istesem de yapamıyordum. Ben büyük olamıyordum. Onlar gibi düşünemiyor, konuşamıyor; giyinemiyor hatta yürüyemiyordum. Daha saf düşünmek, daha sesli konuşmak; daha rahat giyinmek ve sekerek yürümek istiyordum! Kıpırdanmaya başladım beni koydukları kabın içinde. Onların görmek istediği Dilan olarak değil, kendi istediğim Dilan olarak davranmaya başladım. Başta ciddiye almadılar, bir dönemdir geçer diye düşündüler sanırım. Anlamsız bahaneler uydurdular davranışlarım için. Arkadaşlarımla sorun yaşadığımı düşündüler önce, ona bir kanıt bulamayınca sınav stresi olduğunu düşündüler. Sınavım bitti, "Uyuma problemleri var uykusuzluktan böyle oluyor" dediler ama hiç onların olmamı istediği insan olmaktan sıkıldığımı düşünemediler. Kendim olmak istediğimi düşünemediler. Bu kıpırdanmalarım yaklaşık bir yıl sürdü. Zaten bir anda çıkamazdım beni koydukları kaptan, benim de alışmam lazımdı eski Dilan'a. Bir süre sonra kendimi hazır hissedip çıktım ve çıkış o çıkış bir daha da geri dönmedim. Artık eskisinden daha dalgalıyım ama yeri gelince eskisinden daha sakin olabiliyorum. Eskisinden daha deli doluyum ama gerektiğinde de herkesten daha mantıklı kararlar veriyorum. Çokça "Çok çocuksun biraz büyü" önerileri ve "Biraz olgun davran!" sitemleriyle karşılaşıyorum ama zerre umrumda değil. Şu an aldığım hiçbir yorum ve sitemi olmamı istedikleri insanken aldığım iltifatlara değişmem. Hayatları boyunca konuldukları kapta kalmış ve kalacak olan insanlar çok garip yaratıklar. Tekdüzelikten yakınıp farklılık istiyorlar fakat gördükleri her farklılığı kendilerine benzetmeye çalışıyorlar. Hatırlıyorlar mıdır acaba eski hallerini? Masmavi, engin bir deniz oldukları zamanı? Hatırlasalar böyle yaparlar mı? Çok eskiden engin bir denizdim; istediğini yapabilen, kimsenin söz geçiremediği masmavi bir deniz. Kocaman dalgalarımın ardından genel huzur verici sakinliklerim vardı. Bir gün istersem çarşaf gibi dümdüz oluyor; başka bir gün istediğim kadar dalgalanıp köpürüyordum ve kimse de neden böyle yaptığımı sorgulayamıyordu ta ki büyüyene kadar. Sonra bana "Ol!" dediler, oldum; "Değiş!" dediler, değiştim. Sen sakın olma bunu okuyan kişi, sen sakın değişme! Hep kendin ol, daima kendine benze. Kocaman, masmavi bir deniz olarak kalman dileğiyle...