BİRAZ TUTKU

Yaşanmış ya da yaşanacak olan ömrümüzün sadece bir tutkudan ibaret olduğunu duymuştum bir zamanlar. Tutku kelimesini duyduğum an bana çağrıştırdığı anlam basitçe söylemek gerekirse bir şeyi çok istemek. İnsanın istemesi anne karnında başlar. Hamile bir kadına gecenin üçünde avokado isteten güç karnındaki bebek değil de nedir ki? Doğduktan sonra eğer aç kalırsa yeryüzünü yerinden oynatacakmış gibi ağlaması minik bebeğin anne sütüne olan tutkusunu göstermez mi? Bu duyguyu hayatımızın her döneminden örneklemek kadar basit bir şey olmasa gerek. Örnekleri çoğaltmayı sonraya bırakıp, bana bu yazı için ilham veren Mario Levi'nin Bu Oyunda Gitmek Vardı kitabındaki o vurucu cümleden bahsetmek istiyorum. Yazarın sade ve bir o kadar da akıcı üslubuyla kaleme aldığı kitapta "Herkes hissettiği kadar yaşar." sözüyle beni sarstığını itiraf etmem gerekir. Hissetmezsek yaşayamaz mıyız diye sorulabilir ama burada yazarın kastettiği yaşadığımız olayları, duyguları hissetmek ve onları gerçekleştirmeyi arzulamak bence. Bu cümleyi biraz düşününce aklıma üniversite sınavına hazırlandığım sene geldi. Hayatımda belki de ilk defa ders çalıştığımı hissediyordum. Tabii ki bu, kitabın başına oturunca gerçekleşecek bir olay değil. Bütün bir sene boyunca neredeyse hiç aksatmadan dershaneye gitmek, derslerden sonra kütüphanede çalışmak ve bunların hepsini planlı bir şekilde yapmak bana bu duyguyu vermişti. O dönem sınavda iyi bir puan alabilmek için tutkuyla ders çalışıyordum. Sonuç olarak da kazanmıştım ve o dönemki tutkum sayesinde istediğim bir okula gelmiştim. Çöpçüler Kralı filminde Kemal Sunal'ın canlandırdığı karakter de iyi bir örnek bu konuda. Yerleri hiçbir çöp kalmayana kadar süpüren, temizlikçi Hacer ile evlenebilmek için her yolu deneyen Apti işini tutkuyla yapıyor ve yine sevdiği kıza tutkuyla bağlanıyordu. Yüzünde güler yüzü eksik değildi. İşte yaşamak bu belki de. Milyonlarca doları olan, istediği kadını/ erkeği elde edebilen bir insanın tadamadığı bir yaşam- tam tersi de mümkün tabii - belki de bu. Tam da Levi'nin bahsettiği gibi elindeki elli lirayı son kuruşuna kadar isteklerin doğrultusunda harcamak veya yaptığın bir işi tutkuyla gerçekleştirmek bunun bir göstergesi olabilir. Bu söze farklı bir pencereden bakacak olursak da, yazarın söylediklerinin Can Dündar'ın "Ne kadar yaşarsan yaşa, sevdiğin kadardır ömrün" dizeleriyle paralellik gösterdiğini çıkarabiliriz. Hayattan zevk almayarak, doğayı sevmeyerek, mesleğini sadece para kazanmak için yaparak ömrünü heba edenlerin bu şekilde geçirdikleri yılları yaşamlarından düşmeleri gerektiğini söylüyor iki söz üstadı da kısaca. Sevdiğimiz insana sarıldığımızda kalbimizdeki ferahlama ya da engelli öğrencisi kamyonları seviyor diye okulun bahçesine kamyon getirip, öğrencisini o kamyonla gezdiren öğretmenin yüzündeki mutluluk bize yaşadığımızı hatırlatan olaylar. Bizler yaşayan ölüler topluluğu olarak sanki bir zombi filminden fırlamışız gibi kalbimizin saatinin durmasını beklerken geçen zamanı yaşamaktan saymamalıyız. Henüz ellerimiz tutarken yazmadığımız yazıların, kulaklarımız dinlerken dinlemediğimiz güzelim şarkıların ve daha nice yapmadıklarımızın pişmanlığını ne zaman duyup bunları birer birer gerçekleştirmeye başlarsak işte o zaman saatimiz tekrar çalışmaya başlar. Yazının başında da dediğim gibi yaşadığımız olayları, duyguları hissetmezsek, kendimizi gerçekten yaşamış sayabilir miyiz acaba? Bir olayı, duyguyu arzulamak, tutkuyla istemek değil midir yaşamak? İnsanoğlu olarak tıpkı anne karnında olduğu gibi yaşlanınca da istiyoruz, tutkuyla bekliyoruz. Bu bekleyiş bazen bir küçüğün elini öpmeye gelmesi bazen ise vefat etmiş eşinin mezarı başında bir dua okuma isteği oluyor. Başından beri söylemeye çalıştığım gibi biz, insanlar, tutkuyla yaşıyoruz aslında ve hayatımızın değerini de bu tutkulu anlarımız belirliyor. Mario Levi- Bu Oyunda Gitmek Vardı