YAŞAMAK

Hayatınızda hiç aklınıza estiği gibi, düşünmeden davrandığınız oldu mu? Yoksa her şeyi mantık çerçevesinde en ince detayına kadar düşünerek mi hareket ettiniz? Yıllardır, toplumun üzerimizde oluşturduğu baskılar, sığ bir kişilik geliştirmemize neden oldu. Kendi başımıza hiçbir şey düşünemez, hareket edemez ve hatta hayal edemez olduk. Hayatımızı toplumun oluşturduğu kalıplara oturtmaya çalıştık. Bunun sonucunda, hayattaki amacı para kazanmak, evlenmek, çocuk sahibi olmak olan bireylere dönüştük. Bunların ötesinde bir hayat düşünemez, cesaret edemez olduk. Kısacası yaşamayı, yaşamaktan keyif almayı unuttuk. Bu noktada, defalarca izlediğim ve hiç bıkmadığım Walter Mitty'nin Gizli Yaşamı adlı film hayatı boyunca risk almaktan çekinen, yaşamaya cesaret edemeyeceği olaylar üzerine hayaller kuran başrolümüz Ben stiller'ın da katkısıyla, kaybettiğimiz yaşam sevgimizi, sunulan müthiş görsel şölenle tekrar kazanmamıza yardımcı oluyor. Film, aslında en başından beri burnunun ucunda olan fotoğraf karesini bulmak için yola çıkan ama çıktığı yolda kendini bulan bir adamın hikayesini anlatıyor. Filmi izledikçe içinize umut doluyor; umutlandıkça da hayatın tadını çıkarmak, yaşamak istiyorsunuz. Hayatın her saatini, her dakikasını dolu dolu geçirmek, tek bir saniyenizi bile boşa harcamak istemiyorsunuz. Hayallerinizin gerçek olması için gereken cesareti kendinizde buluyorsunuz. Bu açıdan, günümüzde teknolojinin ilerlemesiyle birlikte küçük elektronik cihazlara hapsolmuş hayatlarımız için bir kurtarılış çağrısı niteliğinde olan film, hayatlarımızı sorgulamamız açısından önem teşkil ediyor. Aslında sahip olmadığımız hayatlara sahipmişiz izlenimi uyandırmak adına kullanılan sosyal medya da en büyük tuzak ve tutsak edici araçlarından biri olarak bu denli sığ karakterler geliştirmemize neden oluyor. Filmde kahramanımız, hayatın amacını, dünyayı ve duvarların arkasını görmek; yakınlaşmak, birbirini bulmak ve hissetmek olarak nitelendiriyor. Yani hayatın, içinde yaşadığımız dört duvarlarla sınırlı olmadığı, bununda ötesinde yaşanabilecek olaylar olduğu vurgulanıyor. Bu noktada bize düşen ise, filmin ana temasından da çıkarılabileceği üzere, bazı şeyler için daha geç olmadan harekete geçmek oluyor. Bu da beni yapmadığımız şeyler için pişman olmak yerine yaptığımız şeyler için "iyi ki yapmışım" demeye götürüyor. Sonuçta, dünyaya bir kere geliyoruz ama bir bakıyoruz ki yapmaya, söylemeye çekindiğimiz o kadar çok fazla şey var... Halbuki, insan ne istiyorsa onu yapmalı, cesaret etmelidir. Başkalarının ne düşündüğü, kendi düşüncelerimizden daha ön planda olmamalıdır. Kendimden örnek verecek olursam, daha önce yapmaya asla cesaret edemediğim ama cesaret etmezsem içimde kalacağını bildiğim bir şeyi sonunda yapmam başta pişmanlık vermesine karşın, şu anda yerini mutluluk ve huzura bıraktı. Sonuç istediğim gibi olmadı fakat biliyorum ki eğer buna cesaret etmeseydim, hayatımın ilerileyen zamanlarında daha büyük bir pişmanlık olarak bana dönecek ve beni daha mutsuz edecekti. Oysa şimdi, en azından denemiş ve cesaret etmiş olmanın verdiği rahatlığı ve huzuru taşıyorum ki önemli olan da bu bence. Ayrıca, atmış olduğum bu önemli adımın, hayatımda daha birçok şeyi değiştirdiğine de inanıyorum. O yüzden önemli olan ilk adımı atmak, ilk cesareti göstermek aslında. Geriye zaten hayatı yaşamak kalıyor. Kısacası, hayat gerçekten çok kısa. İnsan yaşlandıkça daha çok farkına varıyor bunun aslında. Zamanın nasıl bu kadar çabuk geçtiğini bir türlü anlamıyor ve anlam veremiyoruz. Zamanımız bu kadar kısıtlıyken, daha doğrusu yarın bile ne olacağını bilemezken, her şey çok geç olmadan, olmasını istediğimiz şeyleri hayata geçirmek için cesaret etmeliyiz. Ancak böyle hayatı gerçek anlamda yaşamaya başlayabiliriz. Aksi takdirde, geriye dönüp baktığımızda yapmaya cesaret edemediğimiz şeyler için pişmalık duymamız kaçınılmaz bir son aslında. Bu yüzden, filmde de vurgulanan motto olarak "Hayal etmeyi bırak, yaşamaya başla!" Elif Nur Demir 21501199