RİNGDE BİR PRENSES

Eylül Yağmur Siz hiç hayatınızda ringe çıktınız mı? Önce adrenalin damarlarınızda adeta patlar. Nefesiniz duyabilecek ya da vücudunuzdaki elektrik gözle görülebilecekmiş gibi gelir. Ringe yavaşça adım atıp antrenörünüzle son kez konuşursunuz ama ne dediğini duyamazsınız. Ne etraftaki seyircinin bağırtısı ne de antrenörünüzün "Sen aslansın! Sen yaparsın! Müthişsin! Delikanlısın. Sağ garını düşürme, dizlerini çok bükme. Mesafeyi koru. Hadi göster kendini!" şeklinde konuşmaları öyle uzaktan gelir ki anlayamazsınız. Boksta ciddiyetsizliğe ve gülümsemelere yer yoktur. Rakibinize öldürücü olduğunu düşündüğünüz bakışlar atar ve bir yırtıcı gibi gözüne baka baka yumruklarınızı birbirine vurursunuz. Bir nevi vahşi bir dans gibi düşünün. Bazen dişliklerini gösterip hırlayan bile olur. İlk yumruk savrulana kadar iki tarafta da bir çekingenlik, bir durgunluk olur. O ilk yumruğu yüzünüze yediğinizde, işte o zaman başlar her şey. Sanki bir anda ateş yayılır vücudunuza ve bir anda çözülür o buz. Her şey otomatik olur ondan sonra. Teknik bilginiz, binlerce kez yapmaktan reflekse dönüşmüş hareketleriniz ve nasıl çalıştığını anlamadığınız ama arı gibi çalışan beyniniz. Tükürük, kan, ter, tezahüratlar, yuhalamalar ve en kenarda size sürekli "sol vur. sol-sağ-sol. Hadi be! Ulan uyuma öldür onu!" diyen antrenörün sesi. Dışarıdan bakınca çok komik bir manzaradır. Deli gibi bağıran kalabalığın ortasında iple çevrili bir kare ve ortada dövüşen 2 tane kadın. Evet, kadın. Şaşırdınız değil mi? Merak etmeyin zamanla alışıyorsunuz ama toplum asla kabullenmiyor. Düşünün ki bir bedende doğmuşsunuz ama en sevdiğiniz renk pembe, en sevdiğiniz oyuncak bebek değil. Ne cinsiyetinizle ne de cinsel kimliğinizde toplumla bağdaşmayan bir şey yok. Yok ama benliğiniz topluma karşı. Hep prenses olmanız beklenmiş. Hep kırılgan, güzel ve aciz kalmanız belki de. Hatta o kadar iğrençtir ki tacize uğradığınızda bile sesinizi çıkarmanız ayıptır. Sineye çekmeniz beklenir. Aynı evde büyüdüğünüz, aynı yetiştirildiğiniz ve aynı haklara sahip olduğunuz söylenen abiniz rahat rahat gezerken; siz hep yanınızda bir korumayla yaşamak zorunda kalmışsınız. Hatta erkek arkadaşlarınız "Senin bana ihtiyacın yok" diyerek ayrılmışlar sizden. Hayatınız boyunca hep rahat, bağımsız, cesur ve güçlü olmakla suçlanmışsınız. Şiddet için değil; severek boksa başlamışsınız. Karşı cinsinizden çok daha iyi teknik yapıdasınız ama hep aynı laf "Boks kadın sporu değil. Kadın boks mu yapar? Kızım git pilates yap!" Ringde pelte ettiğiniz adamlar, sokakta hınç almış ve siz hiçbir şey yapamamışsınız. Öte yandan, sizin maç ücretleriniz daha pahalı, erkeklerde deli gibi sporcu varken kadınlarda çok daha az ama çok daha kaliteli sporcu var; şiddete değil, spora meyil daha fazla. Kulüplerin kadın sporcular üzerinden karı çok daha fazla. Yine de kadınsınız işte. Yaşıtlarınız gibi elbise, topuklu giymediğiniz ya da "Ay ben yapamam" demeyip arabanız bozulunca kollarınızı sıvadığınız için siz de bir terslik var. Her başınız sıkıştığında babanızı, abinizi, sevgilinizi aramadığınız için iğrençsiniz. Hatta homoseksüellikten bir o kadar nefret eden toplumda 'lezbiyen' olmadan bu özellikleri barındırmanız da suç. Fakat Avrupa Şampiyonası'na katıldığınızda siz aslansınız siz cansınız. Üniversiteye dereceyle girince siz müthişsiniz. Şirket kurunca size helal olsun! Başarılıysanız güzelliğinize, değilseniz vay halinize! Boks antrenörüm hep "Kadın bir şeyleri elde etmek için 2 kat çabalamadır." Annem de "Ezdirme. Kadınlığınla değil, kişiliğinle konuşul" derdi. Şimdi görüyorum: ben ne yaparsam yapayım bu toplumda hep kadın olacağım. Anne olmanın, hayat yaratmanın, çocuk yetiştirmenin gururunu ama kadın olmanın utancını yaşayacağım. Daha da ötesi güçlü kadın olmanın acısını çekeceğim. Varsın böyle olsun. Bunları aşabilmek için güçlü, ayakları üzerinde durabilen kadınlar lazım bizlere. Bırakalım toplum bizi kınasın, kabullenmesin. Biz doğru bildiğimiz şeyi yapmaktan vazgeçmeyelim yeter ki!