Umut En İyi Şeydir

Bir hapishaneye nasıl güneş doğar hiç düşündünüz mü? Bir gün bir mahkum gelir ve oraya adeta ışıklarını saçar. Ne kadar hayali geliyor değil mi? Esaretin Bedeli de işte tam böyle bir hikayeyi ele almış. Parlak bir bankacı olan Andy, her ne kadar suçsuz olsa da karısını öldürmekten hapse girer. Fakat hapishane sistemine boyun eğmek yerine, var olan zekası ve kültür bilgisiyle hapishaneyi karanlık bir yer olmaktan kurtarıp hayat enerjisiyle mahkumlara ışık saçar. Özgürlük ve tutsaklığın, yok oluş ve var oluşun bir arada anlatıldığı bu eserde her diyalog adeta özlü bir söz gibi. Zamanında gişe hasılatının filmin bütçesini zor karşıladığı bu şaheser, şimdilerde tüm zamanların en iyi filmi olarak görülüyor ve gerçekten bu ünvanı fazlasıyla hak ediyor. Film tam olarak gerçek bir hikaye olmasa da Stephan Hawking'in "Rita Hayworth and Shawshank Redemption" kitabından uyarlanmış. Andy karakterinden bahsetmek gerekirse hayattan tekmesini yemiş, kaderine razı olan biri olarak gözüküyor. Ama o, karşısına ne kadar engel çıkarsa çıksın bunu olumlu yöne çevirmesini biliyor. İnsanlara parmaklıklar arkasında da özgür olabileceğini öğretiyor. Hayat da tıpkı bir hapishane gibi değil midir bazen? Kendimizi dört duvar arasında hissederiz. Çıkış yolu bulamayız. Önümüzde engeller vardır. Önemli olansa bunu kabullenmek yerine o dört duvar arasında özgürlüğü yaşayabilmektir. Andy'nin de hayatı bir anda dört duvarla kaplanmıştı. Aldatılmıştı, karısı öldürülmüştü ve işlemediği bir suçtan müebbet hapis yemişti. Daha ne kadar kötü olabilirdi ki bir insanın hayatı? Çoğu insan Andy'nin yerinde olsa, kaderine razı olur, dört duvar arasında ölümü beklerdi. Ama o zekasıyla, özgürlüğe olan düşkünlüğüyle tüm mahkumların dikkatini çekti ve çok yakın bir arkadaş edindi: Red. Red'in filmdeki unutulmaz repliği bize hayattan bir ışık tutuyor: "Umut... Sana bir şey söyleyeyim, umut tehlikelidir! Umut bir insanı deli edebilir. İçerde iyi değildir. Bu fikre alışsan iyi olur." Gerçek hayatta da böyle kişiler vardır çevremizde. Umudunu kaybetmiş kişiler. Bizim öğrenmemiz gerekense onlara aldırmayıp bildiğimiz yoldan yürümektir. Andy de bunu yaptı. Red'e "umut"un aslında çok değerli bir şey olduğunu gösterdi. Umut, inanç ve azim birleşince hiçbir şey önünüzde duramaz bu hayatta. Tüm engelleri aşarsınız. Hapsolduğunuz dört duvar yavaşça genişlemeye başlar, sizden uzaklaşır. Öyle bir gün gelir ki artık o dört duvarı göremezsiniz, kaybolmuştur. İşte bu başardınız demektir. Tutsaklıktan kurtulup özgürlüğünüze kavuştuğunuz andır o an. Andy'nin bu tutsaklıktan kurtulmak için çok uzun bir zamanı vardı. Bu yüzden hiç acele etmedi. Her şeyi kusursuz bir şekilde yaptı, kaçıştan sonrasını da düşünerek. Evet, sadece bir "taş çekiciyle", yirmi yıldan az bir sürede tünel kazmıştı Andy. Red ise bunun altı yüz yıl gibi bir sürede ancak bitebileceğini düşünüyordu. Ama Andy'de onda olmayan bir özellik vardı: "Umut". Umudundan güç aldı Andy. O dört duvarı aslında bir taş çekiciyle değil de umuduyla aştı. Pes etmedi, azmetti, başardı. Umudumuz sayesinde yaşarız bu hayatı. Hep bir beklentimiz vardır hayattan. Bunun beraberinde ona ulaşmak için bir umut her zaman vardır. Yaşam enerjimizdir umut. O yoksa yaşamanın bir anlamı yoktur. Bunun için de bardağa her zaman dolu tarafından bakmak, iyimser olmak gerekir. Aksi takdirde o dört duvardan nasıl kurtulabiliriz ki? Dayatmalardan kaçınarak belki de. Andy de bunu yapmıştı sadece. Özgürlüğü kısıtlayan şeylerden kurtuldu, herkesin hayatında yapması gereken şeyi yaptı. "Umut iyi bir şeydir. Belki de en iyi şeydir. Ve iyi bir şey asla ölmez. " Filmi belki de bu replik ile özetleyebiliriz. Herkesin hayatında en az bir kez izlemesi gereken, izlemeden ölmemesi gereken bir film Esaretin Bedeli. Her izlenişinde çıkarılacak ayrı bir ders var. Filmi izleyin ve umudunuzu hiç kaybetmeyin. Çünkü insanı ayakta tutan şey odur.