Tasvir Sanatında Ressam Olmak

Gözlemlediğimiz herşey zihinlerimizde imge olarak depolanır ve bunları zihinlerimizde zamanla gizlenmeye başladıkları kovuklarından çıkarmak için yazarlar kelimelerin sonsuz gücünden istifade etmişlerdir. İyi bir şekilde yapıldığında buna sanat bile denebilir: Tasvir sanatı. Dün bitirdiğim Thomas Mann'a ait Efendi ile Köpeği isimli romansı öykü bana ufak bir köpekle alakalı bazı hikayelerin dışında olarak, tasvir sanatını maharetli bir şekilde icra etmenin okuyucunun herhangi bir şeye yönelik, zihinsel imgelerini kullanarak, nasıl da işe yarar bakış açılarını kendince oluşturabileceğini iyice pekiştirmeme yardımcı oldu. İnsanların kafalarındaki bilgileri ki bunlar görsellikle büyük ihtimalle bir yerlerden ilintilidir veya anıları ve bunları kendi mantık resimlerinde çeşitli konumlara yerleştirmeleri sonucunda oluşturdukları fikirleri veya yargıları en temelinde yeni doğmuş bir bebekken gözlerimizi ilk açışımızdan itibaren zihnimize aldığımız görüntüler üzerine kurulmuştur. İlk gördüğümüz yüz olan annemizin şefkatli bakışı değil midir kalbimizde her zaman dünyanın günün birinde düzeleceğine ve iyi insanlarla dolu bir yer olacağına dair içimizde umut tohumu bırakan! Nükte bir yana, hüner yönünden bulaşıcı bir yönü olan tasvir sanatı ilgilenildiği takdirde kelimeler ile imgeler arasında sıkı bir bağ kurmaya yardımcı olur. Bilinir ki kelimeler insanlık tarihinin başlarından beri gördüklerimizi veya genelleyecek olursak duyumsadıklarımızı anlamlandırmaya yardımcı olmuştur. Bu duyumsamaların en büyük payı görselliğe aittir. Belli şeyleri tekrar görmemiz durumunda bu şeyleri zihinde belli bir yere koyup bunu belli bir şekilde ifade etmek bir şekilde zaruridir çünkü, hayatın inşa edilmesi gerekir ki bu birikim varolan bilgilerimizi öğrenmeyi tekrarlamaktan ziyade bu bilgileri kullanarak daha fazla işe yarayan yeni bilgi dallarını oluşturmakla olur. Tüm bu dallara hakim olabilmek için de bakış açısının geniş olması ve aynı anda gördüklerimizi çabukça tanımlayabilme yetimizin gelişmiş olması gerekmektedir. Tasvir sanatının bir insana kazandırdığı en büyük şey de budur. Aynı anda birçok şeyi algılamamıza yahut ilgilendiğimiz bir şeyi derinlemesine anlamlandırmamıza yardımcı olur. Tasvir sanatının kendi bakış açılarımızı oluşturmak alakalı olduğunu anlamak için de bir tasvir ustasının görsele karşı bakış açısını biraz olsun irdelemek gerekir. İyi bir tasvir yazarı okuyucuyu kelimelere bindirir ve onu istediği yere götürür. Ortada varolan, gidilmiş veya gidilecek duraklar vardır. Bunları bir okuyucunun gözünde canlandırmak daha doğrusu okuyucuyu yanındaymış gibi hissettirmek kelimelerin uygun yerde ve akla kolayca gelmeyen yöntemlerle kullanılması ile gerçekleşir. Bununla bağlantılı olarak bir insan hayatında çizmek istediği yolunu, geçmişindeki pişmanlıklarını veya yaşadığı anı bir tasvir sanatı gibi uygun şekilde kafasında ciddi anlamda canlandırmayı başlarabilirse ve bunun ardından izlemesi gereken yolu kafasında resmedebilirse, ne yapması veya ne yapmaması gerektiğine dair kafasında çözülmeyi sadece bekleyen noktalar olacağını düşünmüyorum. Aynı zamanda bunlara erişecek kabiliyeti de kendi iç dünyamızda hissedebildiğimizi düşünüyorum. Zihindeki kendisiyle alakalı sıradan insanlardan daha fazla noktaya erişmeyi başarabilen bir insan bunu tasvir sanatını kullanarak yapmayı başarabilmişse bu kişiye aynı zaman da bir sanatçı demeyi de eksik etmek istemiyorum. Temel olarak anlatmaya çalıştığım şey , dışarıda gördüğümüz bir insanın nasıl yürüdüğünü anlatabilme becerisine sahip olmamızın kendi menfaatimiz açısından aslında nasıl gerekli bir özellik olduğuydu. Her zaman zihnin derinliklerine inip de kendi yol haritamızı çizebilmenin iyi bir tasvir yeteneğine sahip olmaktan geçtiğini düşünüyorolacağım. Tasvir ağırlıklı kitaplara karşı olan ilgim de açıkcası bundan kaynaklanıyor. Öyküsel yönünün hiç beğenmediğim Efendi ile Köpeği kitabını bitirten şey de bu oldu benim için.