NE KADAR ÖZGÜRÜZ?

Hayat bizi nereye sürüklüyor? Kendi seçimlerimizi kendimiz mi yapıyoruz yaşayıp giderken? İnsan, en meşhur cümleleri süsleyen "özgürlük" duygusunu gerçekten de tadabilecek midir bu dünyada? Hemen her birey, gelecek ile ilgili planlar yapıp onların peşinden koşmak ile meşgul. Kariyer hedefleri, bir üniversite öğrencisinin gündemini en çok meşgul eden konuların başında geliyor. Bu yaşlarda olan neredeyse her öğrenci, iyi bir iş peşinde koşuşturuyor. Bunun yanında bu topluluğun büyük çoğunluğu, "mutluluk" yerine "para, makam" vb. olguları ön planda tutarak tercih yapmakta. Hal böyle olunca da gösterişli gökdelenlerdeki bir şirketten önemli bir pozisyon kapmak, meşhur iş yerlerinden manzaralı bir odada çalışmak gibi hayaller, hedeflerin başında geliyor. Peki, kaçımız hayalini kurduğumuz yaşamın bizi mutlu edip etmeyeceği üzerine kafa yorduk? Gelecek planları yaparken en çok da bu nokta üzerine eğilmek gerektiğini düşünmekteyim. O şekilde de mutlu olabileceğimiz yönünde kendimizi şimdiden ikna etmek, sorun çözmekten çok dönüşü bir hayli zor olan bir yola kapı aralamaktadır. Kim bilir, belki de içimizden bazıları böyle gösterişli ve bir o kadar da yoğun bir hayattan ziyade sade ama kendine daha çok vakit ayırabileceği bir hayatı tercih edecektir. Belki de onlar "horoz sesiyle uyanmak için para vermek" dahi isteyebilirler ve bu türden hayalleri olanlar için ise şimdilerde popüler olan hedefler yerine daha mutlu olacakları bu yolu tercih etmek daha isabetli olacaktır (Caymaz 47). Yaşamını şekillendirebilme açısından tercih hakkına sahip insanlar için durum bu şekildeyken, hayatlarını devam ettirebilmek için önlerinde tek yol bulunan bireyler için ne demeli? Onlar, kendileri ile birlikte bakmakla yükümlü oldukları ailelerinin geçimlerini sağlamak için onca zahmete katlanmak zorunda kalıyorlar. İşte bu gruptaki insanların büyük çoğunluğunu ise madenciler oluşturuyor. Evet, Soma'dan, Ermenek'ten, Karadeniz Ereğli'den söz ediyorum. Birçok insana iş kapısı her biri... Çalışanların neredeyse tamamı ise asgari yaşam koşullarına sahip ve asgari ücret ile aile geçindirmeye çalışıyorlar. Her ne kadar madencilik mesleği zor ve kir içinde olsa da çalışanların alın teriyle temizleniyor o ocaklar. Çalışanların hayallerini süsleyen meslek miydi peki madencilik? Onlar gerçekten "özgür" müydü bu hayatı tercih ederken? Hele her birinin o kadar temiz bir kalbe sahip olduğunu duyup okudukça dünyanın ne kadar adaletsiz bir yer olduğunu düşünmekten alıkoyamıyorum kendimi. Bir işçi düşünün ki facia sonrası enkaz altından kurtarılsın ve ambulansa binerken "Çizmelerimi çıkarayım mı, kirlenmesin sedye..." cümlesini kurabilsin (Caymaz 115). Bu ülke birçok maden faciası atlattı şimdiye kadar. "Atlatmak" demişken kim atlattı sahiden bu üzüntüyü, felaketi? "Bu işi 301'de kapatırız." Cümlesini rahatlıkla kurabilen devlet büyükleri mi, yoksa sadece açıklamalara yansıyan "Hepimizin başı sağ olsun." benzeri sözleri kullanmaktan geri durmayan 80 milyona yakın Türk halkı mı? İçi su dolmuş maden ocağı enkazı başında beklerken "Benim oğlum yüzme bilmezdi." feryadı ile yüreklerimiz dağlayan o gözü yaşlı teyze ile kendimizi bir tutamayız galiba. Evet, bu ülkenin evlatları olarak hepimiz yas tuttuk o günlerde ama o acıyı en yakından hissedenlerin acıları hala tazeyken biz çoktan unuttuk o madencileri. Türkiye şartlarında bu derece tehlikeli olan bir mesleği kim, neden "özgür" olarak seçer? Kısacası, Onur Caymaz'ın "Herkes Yalnız" adlı hikaye kitabındaki iki hikaye, beni insanların hayat tarzını seçme özgürlüğü üzerine derin düşüncelere yönlendirdi. Bir tarafta yığınların beğenisinin esiri olmuş insanların sahip olmadığı özgürlük, diğer yanda ise kendilerini bir yöne yönlendiren hayatı yaşamak zorunluğu ile kaybedilen özgürlük...