Aylaklığa Mola

Roma dönemi bir güneş saatinin üstünde şunlar yazıyormuş: "Serius est quam cogitas." Vakit sandığından da geç. Hastane yatağında, kolu yatağın demirine zincirli olan birinin uyanır uyanmaz aklına gelmesi gereken en son şey, belki de hayatı boyunca göremeyeceği varlığı meçhul bir saatin üstünde yazan bir aforizma olmalıydı. Facebook tüm milletimizi Nietzsche okuyan filozoflar yaptığından beri bilinçaltım alakalı alakasız bir sürü aforizmayla taşıyor. Sokakta yürürken bile "Esnaf, candır." diyesim; sigaramı içerken, "Parliament Slim içen erkekler için Camel bulamayınca ağlayan erkekleri üzdünüz." diye bağırasım geliyor. Ama uyandığımda vakit, gerçekten de sandığımdan geçti. Ulan Romalılar bir şeyi de yanlış bilin! diye düşünüyorum. Birkaç saatlik bir kestirme gibi gelen bu uykum, doktoruma göre üç gün sürmüş. Üstelik sanki 78 saat uyuyan ben değilmişim gibi, kafamda sadece migrenimin ayak sesleri duyuyorum. Bir de bu cümleyi. Aman ne hoş... Bu üç günlük koma halimin bir nedeni vardı elbet, kolumdaki kelepçenin de bir anlamı. Fakat bunun için öncelikle neler yaşadığımı bilmelisiniz, izniniz olursa anlatmaya başlıyorum: En son okuduğum eserin Cin Ali olmasıyla övündüğüm 2010 senesinin kışının henüz başındayken, numara sırasına göre güzide lisemizin kilerden hallice kütüphanesinin nöbetçisi oldum. Öncesinde asiliğimin somut bir sembolü olarak elimi kitaplara sürmeyeceğime ant içmiştim. İlkem teneffüste okuldan kaçıp da mahalle arasında sigara tüttürmek; ülküm, hocalarla ağız dalaşına girmekti. Ta ki biricik Aysun hocamız yaklaşık dört düzine olan TÜRKÇE-102 YASAV! 1kitapları isimlerine göre sıralamamı rica edene kadar. Sen iste ölürüm dedi kalbim, olur hocam diye kekelemekle yetindim ve hemen hummalı bir çalışmaya koyuldum. A harfindeyken başlangıcı Adı: Aylin adlı Ayşe Kulin daha sonra da Aşk adlı Elif Şafak kitabı ile yaptım. Biri kara kaplı üç tane daha Aşk' tan yerleştirdikten sonra sırada Aylak Adam adlı bir kitap vardı ve bu kitap daha önce duymadığım birine aitti: Yusuf Atılgan. Kitabın ismiyle aramdaki o görünmez bağı hissetmem anlıktı. Ben de Aylak Adam sayılırdım. Sayılmayı bırak, benim hayat felsefemdi Aylaklık. İlk defa bir kitap için perçinlenen merakım onu diğerlerinden ayırdı ve kalanları dizmeye koyuldu. Zaten bu işlem çok da uzun sürmedi. Biricik Aysun Hocam da aferin dedi. Dört mevsimin kışı ile başlıyordu kitap, benim hayatım zaten hep kıştı. Okudukça benzetmekte haklı olduğumu anladım, fakat tek bir farkımız vardı: Onu bilgisi Aylak Adam yapmıştı, beni cehaletim. Bay C. ile fark ettim, insanlara karşı duyduğum nefreti. Neden kaçıp mahalle arasında tek başıma sigara içtiğimi. Neden kimseyi sevemediğimi... Okuduktan sonra ise derin bir boşluk kapladı içimi. Bu aptal kitap, lanet bir Aşk kitabı olsaydı da hiç okumasaydım diye düşündüm hep. Boşuna paylaşmamıştı büyük amcam facebook'ta "ignorance is bliss" diye. Cidden öyleydi. Zaman geçtikçe Bay C.' den de nefret ettim, ondan çok da kendimden. Aksi, huysuz, nalet bir adam olup çıkmıştım anlayacağınız. Beni habersiz yöneten alışkanlığım, sigaramla, caddede yürürken tüm aylaklığımla, yolun ilerisinde ona denk geldim aniden. Bay C' e. O paltosuyla, o egoist bakışlarıyla hemen tanıdım onu, otobüs bekleyen yaklaşık otuz kişinin içerisinde. Yanına hızla yaklaşmaya başladım ruh katilimin. Bir şekilde intikamını almalıydım bu halimin. Ne varmış halinde diye sorabilirsiniz? Ben öyle bir hale gelmiştim ki artık hayattan en ufak bir tat alamıyordum. Anlaşılamamak korkusu sarmıştı içimi; kimse ile konuşamaz olmuştum. Hayatımda ne olursa olsun, tek kızgınlığım ona idi. Yeterince gülemediğim her TÜRKÇE-102 YASAV! 2mutluluk, yeterince ağlayamadığım her üzüntümün sebebi, Bay C.'nin benden aldıkları yüzündendi. O gün benden önce geldi otobüs ve yetişemedim. O an için yetişmek de istemedim pek, bilemiyorum. Ama arkasından bakakaldım uzunca. Bakarken, eğer bir intikam alacaksam küçük bir intikam olmaması gerektiğini düşündüm. Öldürebilirdim. Haftaya aynı gün yine gelecekti. Ummadığım bir şekilde biliyordum. Silah bulmak zaten kolaydı. Mertliğin en çok bozulduğu yıllardı. Devlete göre yaşım küçüktü. Büyük olsa kaç yazardı, birkaç sene yatardım içeride. Türkiye' de katil olmak kadar kolay bir şey var mıydı? Hem kaybedecek de neyim vardı? Ancak öldüreceksem eğer ona ne söyleyecektim bilmiyordum. Sonuçta duyduğu son sözlerin afili olması gerekiyordu. 5 Nisanın birkaç saati öncesinde aynı yerdeydim. İçimde peygamberle karşılaşan Vahşi tedirginliği vardı. Çok geçmeden Bay C. geldi. Uzun uzun seyrettim onu. Bu dünyada kendime en çok benzettiğim kişi ile en nefret ettiğim kişi aynıydı. Beni en çok anlayacak kişi belki o idi. Ama umursamıyordum. Bir an önce silinsin istiyordum hayatımdan. Cesaretimi topladım ve var gücümle ona dönüp bağırdım: Bay C. sizinle konuşacaklarım vaaar! Neden öyle bağırmıştım? Diğer yüzlerce göz gibi izliyordu beni. Belli ki üstüne alınmamıştı. Bense nefes nefese ona bakıyordum. Kalbim ise sanki oradan kaçıp kurtulmak istiyordu, böyle atmasının başka sebebi olamazdı. Silahıma doğruldum fakat kımıldayamadım. Benden habersiz, kalbim atmasına başka sebep bulmuştu, 16'sında kalp krizi gibi. O gün orada, ne onu öldürebildim, ne de vaat ettiğim gibi konuşabildim. Son hatırladığım ise yere yığılırken yanıma koşmasıydı. Yardım etmek için. TÜRKÇE-102 YASAV! 3