FARKLI

Gözlerinizi kapatın ve bir yol hayal edin. Orman içinden geçen ağaçlar ile çevrili bir yol. Sonra da bu yol üstünde küçük bir kız ve bozuk olan beline yardım etmesi için ayaklarına demir takılmış olan bir erkek çocuk olduğunu. Onlar yolda otururken arkadan üç bisikletli çocuğun erkek çocuğa taşlar attığını ve bu atılan taşlardan kaçmak için ayağında o demirlerle koştuğunu hayal edin. Arkadan küçük kız "Koş Forrest, koş!" diye bağırıyor. Ve son olarak bu çocuğun koşarken ayağındaki demirlerden kurtulmasını ve inanılmaz bir hızda koşuşunu düşünün. Forrest Gump filmindeki bu sahne bana hiçbir zaman pes etmememi hatırlatır her izlediğimde ve her izledikten sonra geleceğe biraz daha olumlu bakarım. Bu son ay benim için zor bir ay oldu. Yeni bir şehir, yeni insanlar, yeni bir okul. Her zamanki gelecek kaygılarım omuzlarım üstünde daha da fazla ağırlık yapmaya başlamıştı. O yüzden ben de bir daha Forrest Gump'ın öyküsünü izlemek ve biraz hayatım için ilham almak istedim. Forrest Gump' ı ilk defa ailemle birlikte baya küçükken izlemiştim. O zaman hayatın bana neler getireceği hakkında pek bir fikrim yoktu, Gump ile aynı masumlukta izliyordum filmi. O zaman tam olarak anlamamıştım filmde değinilen konuları, yaklaşık 9-10 yaşlarındaydım. Benim için ne kadar önemli olacağını ve ilerde bana ne kadar yardım edebileceğini bilmiyordum. Bana farklı insanların çok şey yapabileceğini öğretti ve bu yüzden filmin ana konusunun farklılık olduğunu düşünüyorum. Bunu Forrest'ın kendisinde de görebiliyoruz. Normal olarak tanımlayacağımız biri değil ama bu filmi özel kılan da bu değil mi, ana karakterin çevresindekilerden farklı olması? Hiçbir zaman o normal çocuk figürü olamadım. Çoğu insan da zaten garip olduğumu söyler, ama ben bunu kötü bir şey olarak algılamıyorum. Hatta bence beni ben yapan özelliklerden biri de bu. Fakat şu an kendim hakkında çok beğendiğim bir özellik olsa da ilkokuldayken insanlardan bu yüzden çok da güzel laflar işitmedim. Bugüne kadar da hala düşünürüm: neden insanlar farklı olan insanlar karşısında böyle tepkiler verirler? Neden insanların dış görünüşleri normalde gördüğümüzden farklı, bir insan çoğunluktan biraz daha saf veya çoğunluktan farklı bir düşüncede olunca bir tepki verme gereği duyuyoruz? Herkesin belirli bir kutuya sığması mı gerekiyor ki? Bence hayır. Ben farklılığımızın bizi diğer herkesten ayıran özellik olduğunu düşünüyorum. Maalesef ki herkes böyle düşünmüyor ve aynı filmde olduğu gibi farklı bir insanı "taşlıyorlar". Benim de kendimi böyle durumlarda bulduğum oldu, tabi ki sözcüğün gerçek anlamıyla taşlanmadım fakat üzücü durumlar yaşadım. Çocuklar Forrest'ı kovalarken o pes etmemişti ve koşmaya devam etmişti. İşte ben de böyle durumlarda Forrest'ı örnek almaya ve pes etmemeye çalıştım. Forrest film boyunca hiç pes etmiyor. Evet belki bazen hayatın onun için ne kadar zor olduğunu hissettiriyor izleyiciye fakat gene de ilerlediği yolda durmadan devam ediyor. Sinemanın beğendim bir özelliği de işte bu. Bize, bizim hayatımızdan başka birinin hayatını gösterebilmesi ve yaşatabilmesi. Mesela filmi izlerken Forrest'ın hayatını yaşıyor izleyici. Böylelikle görebiliyoruz ki bu hayatta mutluluk veya zorluk yaşayan tek insan biz değiliz, bu da bence bizim diğer insanların hayatlarına daha geniş bakmamıza ve biraz daha düşünceli olmamıza sebep oluyor. Sinema sayesinde başkalarının hayatlarında yaşadıkları durumları ve bu durumlara verdikleri tepkileri görebiliyoruz. Filmde de Forrest'ın yaşadığı zorluklara verdiği tepki, bir yumruk veya söz değildi. O onunla dalga geçenlerle savaşmıyordu. O hayat ile savaşıyordu ve bu yüzden pes etmiyordu. Ben de bu filmin en sevdiğim yanının bu olduğunu düşünüyorum: pes etmemek. Ve bu filmi çok sevmemin ve bana çok yardımının dokunmasının sebebi de bu. Bana pes etmememi hatırlatıyor ve ne olursa olsun ileride olabilecek bir mutlu gün için bile hayatla savaşmamı sağlıyor. Aynı Forrest'ın annesinin dediği gibi "hayat bir çikolata kutusundan ibarettir, içinden ne çıkacağını asla bilemezsin...". Bu hayata nasıl geldiğimizi, ne kadar akıllı olduğumuzu, ne kadar "normal" olduğumuzu veya hayatımızın nasıl olacağını biz seçmiyoruz. Fakat bu belirlemediğimiz özelliklerden dolayı yargılanıyoruz ve üzülüyoruz. Umuyorum ki bu farklılıklarımız ilerideki günlerimizde birbirimizi yücelttiğimiz sebeplerden biri olur çünkü bizi birimizden ayıran ve güzel kılan nokta bu: farklılıklarımız.