Ölüme Giden Otoban: Monotonluk

Uzun süredir görüşmediğimiz bir yakınımızla karşılaştığımızda "Hayat nasıl gidiyor?" sorusunu işitmişizdir hepimiz. Bu soruyu defalarca duymuş olmanın yol açtığı bıkkınlıktan mı ya da içinde bulunduğumuz halet-i ruhiyeyi kelimelere dökmeye tenezzül etmeyişimizden mi bilinmez "Yuvarlanıp gidiyoruz işte.", "İyi diyelim iyi olalım." gibi tekdüzeleşmiş cevaplar veririz karşımızdakilere. Her gün aynı saatte uyanıp akabinde okula ya da işe bir toplu taşıma aracıyla gitmek, akşam olunca evimize aynı vesaitle geri dönmekten ibaret olan monotonlaşmış yaşam tarzı dışarıdan bakıldığında her ne kadar rayına oturmuş olarak görünse de kimi bireyleri yaşayan bir ölü haline getirebilme olasılığını göz ardı etmememiz gerekli. Her dakika, her saat aynı aktiviteleri aynı şekilde yapıyor olmak ve en önemlisi de bunları bir robot gibi duygulardan tamamen arınmış şekilde yapıyor olmaktır onları bir ölü yapan. Evren üzerinde her varlığın duyguları ve hisleri vardır, yalnızca ölüler tüm duygularından arınmış olarak gömülü yatarlar toprağın altında. Yaşam aynı olağanlıkta sürerken ahir saatin akrebi ve yelkovanı da ilerlemeye devam eder. Usul usul hareket ederken aynı zamanda yaşadığımız anları da geri dönüşü olmayacak biçimde çalmaktadır. "Zaman kimseyi kayırmaz. Her canlı yaşlanır, her şey eskir." (Aytmatov, 15) İnsanı belki de bu kadar yıpratan eskiyeceğini bilmesi ve bunun için yapabilecek hiçbir şeyinin olmamasıdır. Evrenin en güçlü varlığının dahi bir gün bir "hiç" olacağını bilmesidir. Akrebi ve yelkovanı saatin düğmesiyle ayarlayıp görünüşte zamanı geri alabilir ve yaşanmamışlıklar için hala zamanımız olduğu düşüncesiyle kandırabiliriz kendimizi. Ne yazık ki hakiki zamanı geriye alabilmek, yani akrep ile yelkovanı en başa döndürebilmek mümkün değildir. Evrende yaşayan tüm insanların bir hayat amacı, bir anlam arayışı, imrendiği lakin yaşayamadığı hayatlar var. Kadınlar genellikle kendilerine nazaran genç ve çekici buldukları, iyi bir işe, iyi bir eşe, iyi bir eve sahip kadınlara özenirler. Aslında imrendikleri kadınların kendilerini bulamamış olduklarını ve yaşadıkları monoton hayattan duydukları bıkkınlığı bilmezler. Veronika Ölmek İstiyor filminin başkarakteri, başı kara bulutlarla kaplı Veronika da çoğu kadının imrendiği bir hayata sahip olmasına rağmen bunları yetersiz bularak, içindeki Veronikalardan kaçarak, anlam arayışından vazgeçip hayata kutuplaşarak, yaşayan bir ölüye dönüştüğünü fark ettiği bir anda son vermek istemiştir hayatına. Hayatının belki de en güzel dönemlerinden birinde her şeyden nefret etmeye başlayarak, günlerin birbirine benzer şekilde akıp gitmesine karşı isyan etmiştir adeta. Ölü sıfatının tam manasını vermek için yapmıştır bunu belki de. Yaşamakta olduğu durağanlığa biraz da olsa sahip olmak için can atan sayısız insanın var olduğunu bile bile bu monotonluğu elinin tersiyle umarsız bir şekilde itmiştir uçurumdan aşağı. Bu akıllıca bir hareket ya da nankörlük olarak değerlendirilebilir kimileri tarafından, lakin şu da bir gerçektir ki Veronika'yı Veronika yapan; şahsına münhasır, cesur, düşeceğini bildiği kuyuyu başkalarının kazabilme ihtimalinden korkan karakteridir. Veronika, kendini çevresindeki diğer kadınlar gibi evlilik, çocuk, zenginlik gibi belli başlı konulara adamak yerine kafasını tam aksi yöne çevirip bambaşka anlamlar aramış ve böylelikle bakış açısını genişletmiştir. Onu bir ölüler ordusuna katan da genişlettiği bakış açısına ve yaşamın saçma olduğunu düşünmesine rağmen sürdürdüğü monoton hayatıdır. Yaşanılan hayatın değerini hiçe saymaksızın son vermek istemek ne kadar doğru? Aynı dünya üzerinde aynı havayı soluyan, üstlerine aynı güneşin doğduğu insanların hayata karşı benimsedikleri fikirlerin taban tabana zıt olması oldukça enteresan geliyor bana. Bu karşıtlığın sebebi ne yazık ki doğuştan değil insanın içinden gelmektedir, çünkü Tanrı ve tabiat ana tüm cömertliğini sunmuşlardır bizlere. Hayatın anlamını çoktan çözmüş insanlar kendi sonlarını kendileri yazmayı tercih ederler, elleri kolları bağlı oturmak yerine, Veronika misali. Hayatlarının durağanlığından sıkılanların, her şeyi anladığını düşünen insanların hesaba katmadığı tek bir şey vardır. Hayat yeri gelir bir rüzgar hızıyla değişebilir, aniden ve çabasız. Tüm monotonluk toprağın altına gömülür bir daha dönmemek üzere. Lakin ölüm bu istekler kadar basit değildir, her şey elde edilip sıkılınca bırakılabilir lakin ölüm insanın yakasına yapıştı mı bunun geri dönüşü olmayacaktır.