KAYAN BİR YILDIZIN DİNAMİĞİ

Hepimiz doğduğumuz ilk andan itibaren büyük resmin parçası olmak isteriz. Kendimizi bir şeye ait hissetmek bize güven ve cesaret verir. Hayatımızın büyük kısmı kalıplara girmeye çalışırken anı unutmakla geçer. Çünkü normlar bizi sürüde kalmaya teşvik edici biçimde şekillenmiştir ta en başta. Kendi adıma; sürüden ayrılanı kurt kapacağına hiç inanmadım. Özümüzü inkar etmeliyiz de hiç demedim fakat "sınıf bilinci" kazanmamız gerektiğini, yaşadığımız yeri en iyi biçimde kavramamız gerektiğini düşündüm hep. Bu süreçte genelde yalnızlaşırız; bir adım geriye gidip bir sürüde otlandığımızı görmek bizi afallatır ve sürünün hoşuna gitmez. Düşünenler hiç sevilmemiştir. Gel zaman git zaman gerek sürünün dışlaması gerekse bizim bütün gün otlanmanın amaçsızlığını görmüş olmamız bizi yabancılaştırır. Önce dünyaya; sonra kendimize. En azından Karl Marx böyle der ki nice aydınların yaşamın basitliğine ve amaçsızlığına daha fazla katlanamayıp, dağ başında yalnız bir hayat sürdüğünü kitaplar ve kaynaklar aracılığıyla biliyoruz. Hatta kimilerinin intahar ettiklerini de biliyoruz. Çünkü bu insanlar, hırsın ve elde edilebilecekler listesinin sonlu olduğunu, kendileri kadar zeki olmayan nicelerinden önce fark etmiştir. Bu vakada ise Mehmet Pişkin adında ODTÜ mezunu, kendine ait bir kuruluşu olan bir adam var. O, sahip olduğu onca şeye rağmen hayatın anlamsızlığı ve kısır döngüsü tarafından uçlara sürüklendi ve bir sabah kendini asarak aramızdan ayrıldı. Onun intihar sebebi, belki de hayatını güzelleştirecek bir amacı olmamasıydı. Hayatta kalmak bizim en temel içgüdümüzdür; evlenmekten tuvalete gitmeye kadar her şeyi hayatta kalmak ve normlara uyup "marjinal" olmamak için yaparız. Marjinal olmanın kötü ve ayrıştırıcı olduğu DNA mızda yazar. Terli terli soğuk su içmemek kadar temeldir. Buna rağmen herkes alfa olamaz. Bazılarımız sürü dışıyızdır. Gördüğüm ve bana hissettirdiği kadarıyla bu adam, Mehmet Bey sürünün dışında olmakla beraber aydın ve naif biriydi. Sonucunda evren onu küstürdü ve bir sabah bir yıldız daha kaydı. Demek ki hep gece değildir yıldız kayması... Bunların yanında, bana kalırsa Mehmet Pişkin aslında intihar videosunda şunu demeye çalışıyor: "Hayat kendi mutluluğumuzun ve haklarımızın peşinden gitmemek için çok kısa, normlarla duygularınız çelişiyorsa duygularınızı seçin." Bu videodan bahsetmek isteme nedenim tam olarak buydu. Hayatım boyunca normları ve sistemleri sevmedim. Sistemler belki de var olmalıdır ve ancak gerekli bütünlük ve içerikle muntazamdır fakat sistemi empoze eden kimdir? Hangi sistem doğru sistemdir? Örneğin ekonomimizin sağlam olmamasının nedenlerinde biri "evinin kadını" mantığından öne gelir. Türkiye'de 12 milyon ev hanımı var. Peki sistem kadın çalışmamalıdır mı der, yoksa çalışmalıdır çünkü ekonomi için gereklidir mi der? İlk koşulda çalışan kadınlar ; ikinci koşulda ev hanımları marjinal olur. Mantık çöker. Peki yeşil saçlı, küpeli kişilere marjinal denilen sisteme göre kim marjinal olur? Diyeceğim o ki, herkes olduğu şekilde özel ve güzeldir; kimsenin bir müdahaleye ihtiyacı yoktur. Marjinal aydınlarımız da, Ayşe teyzemiz de birbirleri için iyisini bilirler; biri birinin kömürünü; diğeri diğerinin içki içmesini eleştirir fakat gerçek şudur ki, bilemezler. Herkes için kendi bakış açısının farklı olduğunu binlerce yıldır bilmemize rağmen kavrayamamamız hayret verici. Birine göre Fransa'ya gitmeyen görgüsüzdür; diğerine göre hayatında hiç pastörize edilmemiş süt içmeyen. Kısaca bu adam bana birbirimizi olduğumuz gibi kabullenmenin hem daha özgür bir ortam yaratacağını hem de içimizdeki merhamet ve insanlığı ortaya çıkardığını öğretti ve bakış açımı oldukça değiştirdi. Bir diğer şey ise, genel doğrunun var olmadığı. Genel doğru olsaydı, bunu binlerce yıldır keşfetmiş ve uyguluyor olurduk. Oysaki etrafımızdaki her şey dinamik halde. Bugün kötülük kazanırsa diğer gün iyilik kazanıyor; bu seçim sosyalistler kazanıyorsa diğer seçim liberaller kazanıyor. Bugün trend renk kırmızıysa yarın mavi... Asıl değişim ve yolculuğun siyah beyazı tamamen tek renk yapmak değil, birlikte tutmak olduğunu gördüm ve evrenin ince dengesi bana bir kez daha göz kırptı.