BAŞKASI OLMA KENDİN OL

"Ben kimim?" Kendinize dönüp bu soruyu soruyor musunuz? Maalesef birçoğumuz bunu yapmıyoruz ve "kendi" olmanın ne demek olduğunu farkına varamıyoruz. Neden mi? Çünkü hep başkalarının istediklerini yerine getirme, kendimizi değil de başkalarını memnun etme çabası içerisindeyiz. Yani hayatımız boyunca başkalarının istedikleri gibi birisi oluyoruz aslında. Kendimiz olmayı bir türlü beceremiyoruz. Kendimizi nasıl mutlu edeceğimizi biliyoruz ama bunun bir önemi var mı ki? Bir önemi yok. Asıl önemli olan içerisinde yaşadığımız toplum tarafından kabul görmek. Henüz küçücük bir çocukken öğretilmişti bize aslında kendimiz değil de başkası olmak. Eğer uslu bir çocuk olduysak, yaramazlık yapmadıysak annemiz ve babamız tarafından sevildik. Eğer derslerimize çalıştıysak ve her zaman çalışkan olduysak sevildik. Ve böylece başkalarını mutlu ederek mutlu olmayı hayatlarımızın amacı haline getirmiş olduk. Kendi mutluluk sebebimizi başka insanlara bağlıyor, onlar üzerinden mutlu olmayı alışkanlık haline getiriyoruz. "Ben nasıl güvende olurum?" sorusuna "başkalarını mutlu ederek" cevabını veriyoruz. Üzülerek söylemem gerekiyor ki, ben bu insanların başında yer alıyorum çünkü benim hayatımda başkalarının kontrolü altında. Dr. Wayne W. Dyer Kendin Olmak isimli bu kitabında hayatlarını istedikleri gibi yaşayamayan, özgürce hareket edemeyen insanları konu alıyor. Kitabı okurken sanki hayatımdan bazı sahneler canlandırılıyormuş gibi hissettiğimi söylemem gerekiyor. Çünkü ben de o yaşamını gönlünce sürdüremeyen insanlardanım. Evet, maalesef bunun ne kadar yorucu, yıpratıcı ve en çokta kendin olmayan bir yaşam biçimi olduğunu bilmeme rağmen sanki artık çok geçmiş gibi geliyor. Sanki her şey için çok geç kalmışım gibi hissediyorum. Geç kalmak diyerek kastettiğim şu: artık ailem, arkadaşlarım, çevremdeki diğer bütün insanlar beni öyle tanıdılar, tanımak istedikleri gibi tanıdılar. Ya da tanımadılar demek daha doğru olacak sanırım. Ee haklılar tabii onlara kızmıyorum çünkü gerçek beni ben bile tanımazken onlardan bunu nasıl bekleyebilirim ki? Onlar nasıl birisi olmamı istiyorlarsa öyle birisi oldum her zaman. Bu yaşıma kadar tüm seçimlerimi başkalarının kriterlerine göre yaptım. Onların benim yerime düşünmelerine izin verdim. Sanki ben bir kuklaydım. Ellerimde, kollarımda, zihnimde görünmez ipler vardı ve ben kim nereye isterse oraya gidiyor, kim neyi düşünmemi isterse onu düşünüyordum. Başkaları karar veriyordu nelerden hoşlandığıma, ileride hangi mesleği yapacağım hakkında bile söz söyleme hakkım yoktu. Çünkü "ben" yoktum. Ortada Şevval diye birisi yoktu. "İnsaf! Bu kadarı da çok abartı, bu kadar da olmaz ki" diyebilirsiniz. Ama inanın bana yazdıklarımın hepsi doğru. "Böyle bir kişi hayatını nasıl devam ettirebilir ki ?" diye de sorabilirsiniz. Çok haklısınız. Benim de her zaman kendime sorduğum bir soruydu bu. Sonra bir gün uyandığımda kendimle yani gerçek benle tanışmak istediğimi fark ettim. Çünkü artık başkalarının kontrolünden çıkmanın ve bundan kurtulmanın hayatta en çok isteğim şey olduğuna karar verdim. Her şeyden çok bunu istiyordum. Biliyordum geç kalmıştım, çok geç... Ama imkansız değildi. Kendim için, kendi hayatım, kendi başarılarım için gerekli riskleri almaya hazırdım. Benim içinde özel bir özgürlük vardı. Bütün seçimlerimi kendi istek ve arzularıma göre yapma özgürlüğü. Ama bunları yapmadan önce kendimi tanımam gerekiyordu. Peki ya ben kimdim aslında? Nelerden hoşlanıyordum? Kime soracaktım bunu? Kim en iyi tanıyordu beni? Ben hariç herkes. O yüzden bunu kendime sordum, kendimle yüzleştim. Ama başkası istediği için değil ben istediğim için böyle olması gerekiyordu. Zaman zaman tökezlediğim oldu, düştüm sonra tekrar kalktım, canımın acıdığı zamanlar oldu ama emin olun hiçbir şey beni kendim olamamak kadar acıtmadı.