Kelimelerde Saklanan Derinlikler

Bazı kitaplar kimi zaman insanların algılarındaki 'Yedisinde ne ise yetmişinde de odur.' kalıbını yıkacak türden etki bırakır. Nitekim kitap okuma alışkanlığı çok gelişmemiş olan bende de 'Simyacı' o etkiyi yarattı. Kitap sevgisini içime katan belki de zihnimdeki birkaç soyut kavramı somuta indirgememe yardımcı olan ve benim açımdan daha anlaşılır kılan şey Coelho 'nun anlatım tarzıydı. Delikanlı Santiago 'nun hayallerinin peşinde giden yolda belki de hayatında sahip olabileceği en büyük hazine ' yaşayarak keşfetme 'nin önemini ele alan felsefik kılavuzdur. Felsefik kılavuz diyorum çünkü Coelho 'nun satır aralarına yerleştirdiği beni dönüp tekrar düşünmeye iten , soyut olduğu gibi bir o kadar da hepimizin hayatlarında var olan somut gerçekler. Coelho 'nun deyimiyle 'Kişisel Menkıbe' sinin peşinden giden Santiago hayalleri uğruna hayatının parçası olan şeylerden fedakarlık etmektedir her yaşadığı andan yeni seyler öğrenerek. Aslında yaptığı şey hayatının akışını yazgının eline bırakmamak bir yerde. Kitaptaki şu cümle beni gerçekten dönüp tekrar düşünmeye iten bir cümleydi : "... insanların kendi yazgılarını seçme şansından yoksun bulunduklarından söz ediyor. Ve sonunda da, dünyanın en büyük yalanına inandığını söylüyor...". Düşünüyorum ve gerçekten insanlar yazgılarını seçme şansından yoksun mu? Önümüzde bunu ve aksini savunan o kadar çok örnek var ki karar aşamasında zorlanmıyor değilim. Normalde söylemem gereken şu ki insanlar kendi hayatlarını seçme şansını elinde bulunduran güçlü varlıklar. Fakat hayat şartları her zaman o gücü kendinde bulmaya fırsat vermiyor kimilerine. Günümüzde yaşanan bir örnekle anlatmak gerekirse; Suriyeli insanların savaş ortamından kaçıp ülkemize gelmeleri kimilerine göre onlardaki güç kimilerine göre ise kendilerini güçsüz hissetmelerinden dolayı önüne geçemeyecekleri yazgı. Düşündükçe derinleşen ve bakış açısına göre değişen bir cümleydi . Buradan yola çıkarak akla gelen ve kitapta bahsedilen bir diğer nokta ise insanların kendilerinde bu gücü bulamamasının altındaki neden. İnsanın kendisinden başka hiçbir şey engel değil aslında yapacaklarına. Kitapta Santiago bu engeli aşmanın gücüyle ulaşıyor aslında 'Kişisel Menkıbe' sine. Kendi adıma söylemek gerekirse başarısızlık korkusu önümde kendimin oluşturduğu en büyük engel oluyor çoğu zaman. Yine aynı noktaya geliyorum. Kendim kendimin en büyük engeli , en büyük düşmanı oluyorum. Halbuki Coelho ' nun bahsettiği 'Lütuf Kuralı' yani acemi talihi belki de benim hayallerime giden yolu kolaylaştırıyor. Hani çoğu zaman olur ya ilk defa denediğin bir şeyi en ustasından da iyi becerirsin. Çünkü acemisin! Çünkü talihlisin! Bir de kendi kendinin engeli olmasan! Coelho 'nun bu konuyu usta örneklerle ele alması kitabın bendeki cazibesini biraz daha arttırdı diyebilirim. Hayallerinin peşinden koşmak ve ona ulaşmak hemen hemen herkesin hayattaki sebeplerinden biridir. Bazen de asıl sebebidir. Santiago ona ulaşmaya çalışırken hayatının bir bölümünü bir billuriyecinin yanında geçirir ve aralarında bir konuşma geçer ki yine beni ikileme düşüren bir cümle çıkar ortaya: "... düşümü gerçekleştirmekten korkuyorum, çünkü o zaman yaşamak için bir sebebim olmayacak." Bu düşünce bana çok mantıklı gelmiyor. Aslında okuduğumda çok etkilendiğim bir düşünce oldu fakat durup biraz üzerine düşündüğümde benim sadece tek bir hayalim yok ve hedef koyduğum o hayale ulaşmak benim yaşama sebebimi ortadan kaldırmaz, aksine beni daha çok motive eder. İnsan bir şeyleri başardığını gördükçe ona olan inancı ve devam etme isteği katlanarak artar. Eğer hırslı bir insan değilseniz uğraşlarınızın karşılığını alamamak sizin enerjinizi kat kat dibe düşürür ve bence o zaman hayat size anlamsız ve nedensiz gelir. Gelelim hayatımızı sadece hayallerimize adamaya. Santiago gece gündüz durmadan hazinesinin peşinden gidiyor ama yaptığı en doğru şey de anı yaşamak. Ne geçmişe takılı kalmak ne de gelecek hayalleriyle şimdiyi unutmak. Kitapta altını çizdiğim satırlardan biri de "Her zaman şimdide yaşamayı başarabilirsen , mutlu bir insan olursun. " idi. Bu elbette demek değil ki hayatındaki çoğu şeyi görmezden gelerek hayatını yaşa. Önceliklerini bil ve hayatın sadece yaşamakta olduğun andan ibaret olduğunun farkına var. Bunu genellikle insanlar beceremezler , hayatlarını her daim ileriye dönük yaşarlar , planlarını gelecek üzerine tasarlarlar. Anı kaçırmanın , hayattan tat alamamanın temel nedenlerinden biri de bu olsa gerek. İnsanın hayaline kavuşması öyle çok zor olan bir şey değildir. Bir şekilde o hayale ulaşılır. Asıl önemli olan Santiago 'nun da yaptığı gibi hayallere giden yolda yaşadığın tecrübeler , onların sana kattığı anlamları kendinle birleştirmendir. Ancak o zaman ulaştığın o hayalin sana kattığı değer daha kalıcı ve hatırlamaya değer olur. Yeter ki kendine kendin engel olma ve muhakkak bir yerinden işe başla. Coelho 'nun satır arasına sıkıştırdığı şu cümle akıldan çıkarılmayacak değerde: "Araştırma her zaman acemi talihi ile başlar. Ve her zaman Fatihin Sınavı ile sona erer." Şunu şüphesiz söyleyebilirim ki 'Simyacı' barındırdığı felsefik düşüncelerle ufkumu açan ve unutulan bazı temel şeyleri dönüp tekrar düşünmemi sağlayan güzel eserlerden bir tanesiydi.