FARKLI HİKAYELER, HAYATIMIZDAN PARÇALAR: İSTANBUL

Birisi bir yeri gezip görüp size anlattığı zaman orada fark etmediğiniz birçok şeyi fark edersiniz, aynı yere mi gittik ikimiz diye şüphe bile duyabilirsiniz. Oraya gitmemiş olsanız da gözünüzde gerçekte olandan çok daha farklı bir yer canlanacaktır. F. Schrader'in İstanbul adlı eserinin her satırını okudukça benim hissettiklerim de bu yöndeydi. Sonradan fark ettim ki bu hislerimin sebebi; Schrader'in aşık olduğu ile benim aşık olduğum İstanbul'un farklı İstanbullar olmasıydı. Fakat yüz yıldan biraz uzun bir zamanda bir şehir böylesine çok değişebilir miydi? Değişmiş olsa bile her iki hali de nasıl böylesine güzel olabilirdi? Ben her gittiğimde neden onun yakaladıklarının hiçbirini yakalayamamıştım? Bu yazıyı yazarken iki hafta sonra tekrar İstanbul kokusunu duyumsayacak olmak beni ne kadar heyecanlandırıyorsa, eminim ki çok daha fazla heyecanı Schrader günümüzden yüz yıl önce o sokakları gezerken yaşamıştır. Normal hayatımda da ortalama insanlara göre daha duygusal olmama rağmen İstanbul topraklarında olduğum her vakit hislerimin, duygularımın seviyesi anlatılmaz derecede artar. Şimdi size biraz son İstanbul gezimden bahsetmek isterim. Liseden bir arkadaşımla hafta sonu için İstanbul'a gitmeye karar verdiğimizde tek amacımız " eski "arkadaşlarımızı görmek ve onlarla biraz vakit geçirip özlem giderebilmekti. Cuma sabahı yola çıktık ve P azar sabahı evimize, Ankara'ya geri döndük. Bana göre İstanbul köklü tarihinde de günümüzde de hep umutsuzlara umut kaynağı olan bir şehir. Bizim küçük hafta sonu yolcuğumuzun en önemli sebebi de içimizdeki sönmeye yüz tutmuş, çok az kalmış umudu alevlendirmekti. Eski arkadaşlarımız dediysem de "eski" sıfatı başka hiçbir kelimeye bu kadar uyamazdı. Çünkü gerçekten de ziyaretine gittiğimiz insanlar eskiden arkadaşımızdı, artık değildi. Tarih boyunca neden İstanbul adına binlerce şarkı, binlerce kitap ve daha bilmediğimiz tonlarca sanat eseri yazılmış? Acaba bu sorunun cevabıyla bizi bir umut İstanbul'a götüren sebep aynı mıdır? İstanbul'un diğerlerinden ne farkı olduğu gibi sorular hayatım boyunca aklımda olacak belki de gizlice cevaplarını arayacağım sorulardır. Orada yaşadıklarımızın gitmeden önce aklımızın ucundan bile geçmemiş olması hatta hepsinin anlık gelişmiş olması da beni bu sorulara yönelten başlıca sebeplerdi. Dilerseniz İstanbul gezimizden(?) biraz daha bahsedeyim. Uçağa binmeden önce geleceğimi haber verdim sözde "eski " arkadaşıma. Tepkisi beni gerçekten mutlu etmişti. Güzel uçak yolculuğum ve ardından birkaç saatlik İstanbul turu sonrasında telefona yeniden sarıldığımda ise gerçek çaresizlik duygusu ve koskoca İstanbul ile baş başaydım. İstanbul hep oradaydı ama hiçbir zaman bana bu kadar uzak olmamıştı. Kız kulesi gözümün önünde oracıkta duruyordu ama hiç bu kadar gereksiz gelmemişti. Her şey anlamsızlaşmıştı. Çünkü "eski " dostum eski olmasının hakkını vererek beni yüz üstü bırakmıştı. O gün görüşemeyecektik, yarın da belki onu görebilecektim, belki göremeyecektim. Gece yatmak için İstanbul'da olduğunu bildiğim daha eski bir arkadaşımı rahatsız ettim, onunla biraz kafamı toplasam da aklımdaki tek şey artık yarındı. Sonraki gün neler olduğundan bahsetmeme gerek yok sanırım. Tüm gün oradan oraya binerek, koşarak, yürüyerek sadece İstanbul'u gezdim, denizi kokladım. Akşama doğru yeniden koskoca şehirde kalabileceğim tek eve gittim ve tüm günün yorgunluğunu arkadaşımla beraber üstümden attım. İstanbul'a beraber geldiğim arkadaşımla sonraki gün sabah yolculuk için buluşup konuştuğumuzda onun da benim yaşadıklarımın aynısını yaşamış olması ve benim gibi amacından en uzak şeyleri yapmış olması bana göre şehrin büyüsüydü. İşte tam da buydu, İstanbul dimdik karşımda dikiliyordu, kimileri için güzel ve nankör bir kadın olan, kimileri içinse içinden çıkılamayacak bir girdap olan İstanbul, ben onun eşsiz büyüsüne kapılmışken o beni çoktan yenmişti ancak bu demek değildi ki bir başka baharda karşılaşmayacağız, elbet bir gün buluşacağız İstanbul, bu böyle yarım kalmayacak...