"Alışılagelmiş" Düzen

Günümüz dünyasının bir başka deyişle küreselleşen dünyanın hayatlarımıza getirdiği kalıplardan hepimiz mustaribiz. Her geçen gün daha da etkilerini gösteren yeni dünyanın kime yarayacağını henüz çözebilmiş değilim doğrusu. Biz "sade" insanlara mı yoksa her geçen gün ceplerini doldurmaya devam eden para babalarına mı? Üzücü olan nokta şu doğrusu; zenginleşen toplumların kaymağını üst kesim yerken aşağılarda birileri fikir savaşları veriyor. Peki bizi aydınlığa çıkaracak olan hangisi? Daha çok fikir üretenlerin, okuyanların ve tartışanların safında olmak mı yoksa paranın cazibesi mi? Bu sorular kendi içimizde bir şeyleri sorgulamamıza sebep olmuştur sanırım. Eminim bir gün düzen değişecekse bu bilimin ışığında ve "herkesin" birleşmesiyle beraber gerçekleşecektir. Bilim, ilim ve fen hepimizin bu topraklarda ezelden beri aşina olduğu kavramlardır sanırım. Bir gelenek olarak, gelmiş geçmiş ne kadar üst akıl varsa ülkede hepsinin gelişmek için şifresi bu kavramlardı. Peki ama kaçı gerçekten bunu istiyordu? Kaçı gerçekten düşünen ve kendi doğrularını kendisi tayin eden toplumun isteğini sürüyordu? Emin olun neredeyse hiçbiri diyebilirim. Bunun nedeni çok basit dünya hiçbir zaman sorgulayan birey istemez veya hiçbir zaman bilimi insanlık için kullanan birey istemez. Belki de diyeceksiniz yahu sen de ne kadar pesimistsin? Korkarım bunun kötüyü çağrıştırmakla pek de bir ilgisi yok, aklı mantığı yerinde olan ve olayları dürüstçe yorumlayabilen her insan bu gerçekleri görecektir. Ülkemizdeki duruma da göz atacak olursak aynı sonuç bizi bekliyor olacaktır. Türkiyeli bilim insanları ve akademisyenlerin özgür bir ortamda çalışma yürüttüklerini söylemek gülünç olur doğrusu. Ne zaman ki bu gençliği yoğuran kesim sesini biraz yükseltecek olsa ya da gençliğe doğruları göstermek isteyecek olsa para babaları tarafından susturulur. Bu dünyada zengin ve fakir savaşı olarak bilinir. Aslına bakarsanız tam tersinde işliyor bence durum. Zenginler akıl fakiri, fakir diye adlandırdığımız kesim ise yürek zenginidir. Düzen bu şekilde değişir mi? Zor. Düşünen, sorgulayan kesimi bastırdığımız ve topluma onları öcü gibi gösterdiğimiz sürece taşlar yerinden oynayamayacak gibi gözüküyor. Emrah Serbes'in de Üst Kattaki Terörist adlı hikayesinde bahsettiği şekliyle, üst kattaki "terörist" mi yoksa toplumun bel kemiği mi? Bir de buradan bakmak gerekir diye düşünüyorum. Küreselleşen dünya diyoruz, daha da ceplerini doldurmak isteyen para babaları diyoruz fakat kendimize dönüp çok da bakmıyoruz doğrusu. Diyeceksiniz bizim ne suçumuz olabilir ki? Ne yazık ki bir nebze de olsa suçumuz olduğunu düşünüyorum. Birbirimizden uzaklaştığımız sürece, ortak sorunlarımıza ortak çözümler aramadığımız sürece karşı tarafın güçlü hegemonyası altında ezilmek kaçınılmaz olacaktır. Peki bunun yerine biz ne yapmayı tercih ediyoruz? Birbirimize sıfatlar takarak "sen ve ben" diye yaşamaya kalkıyoruz. Bu ayrışmalarımızın sebebi kimi zaman ideolojik olabilecek kadar derin, kimi zaman ise cahilliğin getirdiği herhangi bir çatışma kadar yoz olabiliyor. Üstte de bahsettiğim gibi Emrah Serbes'in hikayesine geri dönmek istiyorum. Hikayede işlenen genelleştirme ve bunun kaçınılmaz getirisi olan ötekileştirme yani ben, sen olma durumu bizim ülkemizin belki de dünyanın yegane sorunudur. Peki, kendimi tekrarlayarak, bu durum kimi mutlu ediyor veya şöyle sorayım kimin cebini daha çok dolduruyor? Galiba sorunun cevabı oldukça açık. Biz birleşmedikçe, beraber kafa yorup üretmedikçe düzen düzülmeye devam edecektir. Küreselleşmenin dillere pelesenk olduğu bu günlerde, bizler tarafımızı seçmek zorundayız. Kim olacağız? "Biz" mi yoksa sen, ben, o mu? Yol açık ve sade bence. Bizler üzerinden çıkar sağlama derdinde olan para babalarına boyun eğmemek bu işin temelidir. Şikayetçi olduğumuz düzenin değişimi ancak asıl sorunu tayin ederek kafa patlatmaktan geçer. Yani demek istediğim o ki birleşirsek ve bunu bilimin çatısı altında yaparsak düzenin belini de kırabiliriz.