Ne Kadar Özgürüz ?

İnsanlar doğumundan ölümüne kadar geçen sürede bir şeylere veya birilerine bağımlı olarak hayatlarını sürdürürler. Bağımlı olmak eylemi başka bir şeyin istemine, gücüne veya yardımına bağlı olan, özgürlüğü ve özerkliği olmama durumu demektir. Hayattaki ilk bağımlılığımız anne karnında başlar. Bilimsel adı umbilikal olan ve halk arasında göbek kordonu olarak bilinen bebek ile plesenta arasında uzanan hortum şeklindeki yapıyla bebek anneye bağlanır ve bu kordon sayesinde bebek gelişim sürecini tamamlar. Annelerimiz ile olan bağlılığımız bu şekilde başlamıştır. Bu biyolojik bağlılık anne ile çocuk arasında oluşan duygusal bağımlılığın ilk temelidir. İleriki yaşlarda bu bağımlılık gitgide daha da kuvvetlenir fakat doğru olan çocuğun bireysel hareket etmesi ve kendi kararlarını kendisinin vermesidir. Bu da annenin çocuğa bunu aşılamasıyla olur. Mesela annenin üç yaşından itibaren çocuğa kendi yemeğini yiyebilmeyi öğretmesi gerekmektedir ya da çocuk düştüğünde nasıl kalkması gerektiği öğretebilir. Bunun gibi ufak öğretiler çocuğun üzerinde büyük etkiler yaratır ve bu şekilde anneler daha özgüvenli, daha güçlü bir birey yetiştirilebilirler. Sürekli anneye bağımlı olan çocuğun büyüdüğünde hayatına birisi veya birileri girdiğinde, çocuk o kişilere kendinden fazla değer verir ve onları kendinden fazla önemseyebilir bu da bazı sorunlara yol açabilir. O kişiler hayatından çıktığında ise boşluğa düşebilir ve kişinin tekrar normal hayatına dönmesi zaman alabilir. Bağımlı olmak sadece anne ile çocuk arasında gerçekleşen bir durum değildir. Evliliklerde ya da duygusal ilişkilerde bireyler eşlerini hayatlarının merkezine koyup tek bedenmiş gibi hareket edebilirler. Bu durum da bağımlılığın diğer bir yüzüdür. Kendinden başka birine bağımlı olan insan sürekli kaybetme korkusu yaşar ve bağımlı olduğu kişiye muhtaçtır. Bağımlı olduğu kişinin tek bir cümlesiyle günü mutlu geçebilir ya da tek bir kötü 1 cümlesiyle hayatı kendine zindan edebilir. Mutluluğu ve mutsuzluğu tamamen karşısındaki kişiye bağlıdır. Bu durumda olan insanların çoğu, çok sevdiğinden böyle yaptığını savunur ve yaptığının kendine nasıl bir zarar verdiğinin farkında değildir. Başkalarına bağımlı olan insanlar zamanla kendi benliklerinden vazgeçerler, tamamen eşlerinin veya bağımlı oldukları kişilerin arzu ettiği, beğendiği gibi davranmaya, olmaya çalışırlar. İnsanın kendine verebileceği en büyük zararlardan birisidir bu. Başkalarına bağımlı yaşayan insanların bu durumu değiştirmesi gerekmektedir. Artık başkalarına değil de kendine bağımlı olmayı öğrenmesi gerekmektedir. İnsanlar yalnız doğarlar ve yalnız ölürler. Hayatlarında bağımlı oldukları bireyleri bir gün kaybedebilirler, böyle kötü durumlarla karşılaştıklarında ise bir yıkım yaşamamak için yapılacak en güzel şey kendini güçlendirmektir. "Bunun en güzel yolu ise sorumluluk almaktır ve gerekirse bedeller ödemeye hazır olmaktır"(Bucay, 203). Hayatta tek başına bir şeylerin üstesinden gelen insanların başkalarına olan bağımlılığı daha azdır ve kendinden başka kimseyi hayatının merkezine koymazlar haliyle daha özgür olurlar. Duygusal ilişkilerinde ise mutluluk karşındakinin cümlelerinde değil, kendi iç huzurunda olur. Bağımlı olduğun kişiyi kaybetme durumunda ise bir yıkımla karşılaşmaz ve en güçlü halinle kaldığın yerden devam edersin. Güçlü bireyler yetiştirmenin ve bağımlılığı azaltmanın yolu ilk olarak annelerden geçer, bir anne çocuğunu ne kadar sorumluluk bilinciyle büyütür onu tek başına hareket etmeyi ihtiyaçlarını karşılamaya zorlarsa o birey büyüdüğünde daha güçlü olur. Tabii ki iş sadece annelerde bitmemektedir. Sorumluluk bilinciyle büyüyen bireyin ileriki yaşlarında da bunu tek başına devam ettirmesi gerekmektedir bunun en güzel yoluda iç huzurunu keşfetmek ve kendini sevmekten geçmektedir. Kendini seven insan kendini önemser ve kendinden başka kimseyi hayatının merkezine koymaz. Bencilliğe kaçmadan bu çizgi iyi ayarlanmalı ve daha mutlu, huzurlu yaşanmalıdır. 2