Doğuştan Unuttuklarımız

Sizi çok uzağa değil, geçen seneye götürüyorum. Sinema koltuğunda, soluksuz izlediğiniz Room filmine... Henüz izlemediyseniz, süper! Annenizin ne kadar zamandır sesini duymuyor musunuz? Cevabı durup, düşündünüz mü? Anneliğin nasıl bir şey olduğunu en önlerden yer kapıp, hissetmek için size fırsat sunuyorum. Filmdeki Ma karakteri bir yabancı tarafından yıllarca bir oda içinde esir alınıyor. Oda dediğime bakmayın. Ma'nın bu yabancıdan olan oğlunun, uyuyabileceği yatağı bile yok. Siyah beyaz bir televizyonları var, onun içindeki dünyanın gerçek olduğunu bilmeden büyüyor. Film bir kadının yaşadığı zorlukları anlatmıyor. Bir annenin en sert zorlukların bile üstesinden gelebilmesini anlatıyor. Bir kadın anneyse ne kadar güçlenebilir, izle diyor. Senaryodan tek bir sıfatın silinmesiyle, filmin bambaşka bir boyut alacağını pek azımız fark etmiştir. Sevgili, sabırlı Ma, bir anne olmasaydı intihar ederdi. Anneliğin verdiği dayanma gücü olmasa, küçük Jack'ı en iyi okulları imrendirecek şekilde eğitebilir miydi? Annelik kavramının klişeliğini çok sık duyuyoruz. Bu yüzden bu kelimenin güzelliğini gözden kaçırıyoruz. Hafta sonları gardırop alışverişlerini babasıyla yapmak, en büyük keyfi olan bir kız olarak yazıyorum. Sanmayın ki annesiyle çok yakın ilişkiler kuran, "Ben her şeyimi anneme anlatırım." diyen kız çocuklarındanım. Hiçbir zaman da olacağımı zannetmiyorum. Küçükken bir şeyden korktuğunda refleks olarak 'Anne!' yerine "Baba!" diye çığlık atan bir çocuk düşünün. "Babasının kızı" olmayı en çok ben hak ediyorumdur. Ben de her şeyini babasıyla paylaşan kız çocuklarındanım. Üniversiteye kadar annemle uzak kalmadığımızdan olacak ki, birinin sesinin hissettirebilecekleri küçümsemişim. Okul, dersler, tek başına yaşamanın gerektirdiği telaşlar derken telefonum çalıyor. Bir "Alo" ne kadar güzel hissettiriyor. Telefonun diğer ucundan gelen ses, annem değil. Yıllar önce her gün uyumam için söylenen "Benim annem, güzel annem..." bestesi. İstanbul'daki evimizde az sonra biberonuma konmak üzere bıkmadan hazırlanan çorbanın blenderdaki sesi. Yemek masası hazır olduktan sonra birden fazla tekrarlanan "cömert" davetiyem. O ısrarcı davetleri, yemeklerimi kendim yapmaya başlayınca anlıyorum. Sokaktan ikisini, üçünü çağırıp "Bakın bunu ben yaptım, haydi yiyin." diyesim geliyor. "Aa olur mu canım? Emek ettim, hepsi bitsin vallahi darılırım!" Ne kadar garip bir şey? Gerçekten günün birinde birisinin sadece ateşi var diye, tüm moralimi bozabilecek bir güç mü var? İçimden çıkan bir matruşka parçasını, her koşulda kendimden önce düşüneceğim. O kadar kuvvetli bir güç ki, ıkınmamla bir canlıyı hayatıyla buluşturacağım. Kendimi onun üzülmemesi için elimden geleni yapar halde bulacağım. Kim bilir? Ma gibi Oscar ödüllü oyuncuları imrendirecek kadar iyi rol yapacağım. Hayatının en kötü anısıyla gelen oğlu için hala yumurta kabuklarından oyuncaklar yapan bir anne. Çok kötü zamanlarım olacak ama hala ona yansıtmayacağım. Birisi için daima yuva olacağım. Cennet olacağım. Kolumda küçücük bir çizik bile olsa Ankara'dan evi ararım, şımarıklık yaparım. Annemin omzu kırılmış, aylarca biz üzülmeyelim diye saklamış. Meğer aradığımda söylenen "arkadaşlarla caddede içilen kahveler", saatlerce gidilen fizik tedavilermiş. Ardından mutlaka derslerime çalışmam tembihlenmeden içilmeyen kahveler, onlarmış. O kadar alışmışız ki bizim için her zaman bir cennet olduğuna, varlığını unutmuşuz. Bazen istemeden kırmışız onları. Çünkü insan sinirlendiğinde eline geleni atar. Fırlattıkları hep en yakınına çarpar. O yüzden kolaydır anneleri kırmak. Ne değişik şeymiş kalbe doğumla doğan aşk. Üstüne nice şarkılar yazılmıştır. Hep "Sen de anne olunca anlarsın." denmiştir. Elimizi tutan ilk kılıfları anlamak için o kadar beklemeyelim. Jack olmasaydı Ma o odada, anılarıyla mutlu olabilir miydi? Jack Ma'sız polislere annesinin yerini tarif edebilir miydi? Anneliğin yaptırabileceklerini hayal edemiyorsanız, Ma ve Jack'in hayatlarına iki saatliğine misafir olun derim. Burcu Kalfa