MİLADIMDAN ÖNCESİ

Herkesin ruhuna derin yaralar açmış bir aşk hikayesi vardır. Doğruyu ve yanlışı birbirine karıştırmamıza sebep olan, mantık ve duygunun birbirine düşman olduğu bir aşkın hikayesinden bahsediyorum. Böyle bir aşkı geride bırakırken, çoğu zaman söylemek istediklerimizi içimize gömeriz. Tezcan Topal'ın Eski Sevgiliye Mektuplar adı altında derlediği mektupları okurken, dürüst, yalın ve sansürsüz bir şekilde eski sevgilisine son bir kez kalbini açmış, yirmi altı cesur insanın en özel hislerine tanıklık ettim. Çocukluğumdan beri ne zaman üzerime hüzün çökse, kaleme kağıda sarılırım. Yazdıkça ruhumun hafiflediğini, rahatladığımı hissederim. Ben en çok defterlerle dertleşmeyi severim çünkü siz anlatmaktan yorulana kadar, sükunet içinde dinlerler. Yazılarınız en sadık dostlarınızdır. Yıllar sonra eski bir defteri açıp kendi satırlarınızı okurken, en gerçek hayat derslerini alırsınız. Mektupların beni en çok etkileyen yönü, yazarların cümlelerinden, geçmişten aldıkları dersleri anlayabilmemdi. Hangimiz ben hiç keşke demedim diyebiliriz ki? Eğer bitmiş bir hikayenin ardından el sallamak acı veriyorsa, susmayın ve içinizden geçen her şeyi son bir mektuba sığdırın. Bazen kelimelerin boğazımıza düğümlendiği anlar olur. Anıların bizi esir aldığı, geçmişle bugün arasında sıkışıp kendimizi çok çaresiz, çok değersiz, çok yalnız hissettiğimiz anlardan bahsediyorum. O anların çoğunda konuşamayız. Hem tüm gücümüzün tükendiğini hissettiğimiz için, hem de anlayacak birinin olmadığını düşündüğümüz için. Bence böyle zamanlarda mektup yazmak, en güzel nefes alma yöntemidir. Hislerin sansürü olmaz, olmamalıdır da. Kendi yarattığımız prangaları söküp atmanın, gururumuzla oluşturduğumuz kalın duvarları yıkmanın en güzel yolu mektup yazmaktır. Kitabı okurken, hiç tanımadığım insanlar için ağladım, hüzünlerine ortak oldum. Ne çok hikaye, en güzel yerinde ve hiç beklenmedik anlarda bitiyor diye düşündüm, her mektup beni ayrı etkiledi. Demek ki bir insan yıllar sonra bile hatırlanıp, hislerin üzeri hiç tozlanmamışçasına özlenebiliyormuş. Hep söylenecek, eksik kalmış bir şeyler oluyormuş. Aslında yazarların mektuplarında bahsettikleri duygular, günlük hayatımızın birer parçası olan duygulardı. Ben de geçmişte, hayatımı milat gibi ortadan ikiye bölen adama çok mektup yazdım. Ne yazık ki bazen, yazılmış binlerce mektup bile kendini ifade etmeye yetmiyormuş. Bazı hisleri, kırgınlıkları anlatmak için kelime bulunamıyormuş. Özenle yazılmış mektupları okurken, hayatımın bir milat gibi bölündüğü zamanki halim geldi aklıma. Şu an, son kez, onun okuyacağını bilsem ne yazardım diye düşündüm. Keşke şunu da söyleseydim dediğim ne çok şey varmış meğer. Benim ne kadar çok içimde kalan, boğazımda düğüm, kalbimde ağırlık olan, kuramadığım cümlem varmış. Kitabı bitirip rafa kaldırdıktan sonra, ben de dahil olmak üzere birçok insanın aynı şeyleri hissettiğini fark ettim ve geçmişte yazdığım mektupları arayıp buldum. Ne kadar içten, sahici cümleler yazmışım. Anlaşılmayacağından emin olduğum halde, kırgınlıklarımı, küskünlüklerimi bir bir anlatmışım. Doğru insanı bulana kadar herkes hata yapar, veda eder ve acı çekermiş. Ben bu sürecin bizi olgunlaştırdığına inanıyorum. Yazarların eski sevgililerine yazdıkları son mektupları, hepimizden izler taşıyorlar. Hayatlarımıza kimi zaman teğet geçen, kimi zaman da bir devrin bitişine sebep olan vedalar, hep eksik kalırlar. Daima söylemek istediğimiz son bir cümle kalır fakat söylemeye ya fırsatımız ya da cesaretimiz olmaz. Rafa kaldırılan o son cümlelerin, toplanıp eski sevgiliye son bir mektuba dönüşmesi, kendinizi bulabileceğiniz, hatta belki de şahit olabileceğiniz en gerçek eserlerden biridir.