BURCU BAYKAL

Mucizelere İnanmak Küçükken dinlediğim masalların etkisinden olacak ki mucizelerin varlığına yürekten inanırdım çünkü karakterlerin hepsi başlarına ne gelirse gelsin tüm zorlukları aşıp mutlu sona ulaşmışlardı. Pamuk Prenses cadıya rağmen prens ile evlenebilmiş, Kırmızı Başlıklı Kız kurdun midesinden kurtulup büyükannesine kavuşabilmişti. Büyüdüğümde masalların hayal ürünü olduğuna, her ne olursa olsun mutlu sona ulaşamayacağımıza inanmam istendi benden. Fakat ben buna rağmen mucize kelimesine inanmaktan hiç vazgeçmedim. Bunun nedeni gerçek hayatta mucizelerin varlığına, masallarda olduğundan daha çok ihtiyacım olduğunu hissettiğimdendir. Depremden, selden tutun da ölümcül hastalıklara kadar aşılması güç birçok zorluk ile karşı karşıya kalabiliyoruz. Böyle durumlarda en ufak olumlu bir düşünce ile ya da bir mucizenin gerçekleşeceğine inanarak bile bunları değiştirebileceğimizi unutmamalıyız. Bu sayede, zorluklara karşı bir nebze de olsa daha dirençli olabiliriz. Bununla ilgili çevremde gördüğüm çok fazla örnek var. Mesela kansere yakalanan ve ondan kurtulabilen insanlar gibi çünkü kanser öyle bir illettir ki ilerlerken her geçen dakika ölüme biraz daha yaklaşırsınız. Önünüzde iki seçenek vardır; ya hayatınızın ellerinizden kayıp gitmesine razı gelirsiniz ve de acı çekersiniz ya da bir gün bu hastalıktan kurtulacağınıza önce inanıp sonra da kurtulmak için elinizden geleni yaparsınız ve bir bakarsınız ki ölümle boğuştuğunuz o her dakika geçmişte kalan kötü anılardan ibarettir çünkü bir mucize gerçekleşmiş, hayatınız o hastalığı yendiğinizde tamamı ile değişmiştir. Önce sağlığınıza kavuşmuş sonrasında ise şu ana kadar hiç yaşayamadığınız yeni ve mutlu bir hayata başlamışsınızdır. Zaten hastalık ya da engellilik söz konusu olunca filmdeki Ela karakteri kadar zorluk yaşamış bir insan ne duydum ne de gördüm. Bu film beni başından sonuna kadar etkiledi çünkü benim için çok önemli olduğunu düşündüğüm sorunlarımın, Ela gibi insanlar için aslında hiç bir şey olduğunu çünkü o insanların hayatlarının zorluklardan oluştuğunu anladım. Ama kendimden de bir örnek vermek istiyorum çünkü şu ana kadar mucizelerin var olduğuna ve ne kadar önemli olduğuna kendime hep hatırlatmaya çalıştım, özellikle de başıma bu olay geldiğinde: Daha üç yaşıma basmamıştım ve o gün yürümeyi öğrenmiştim. Bir yere gezmeye gitmiştik ve eve dönüyorduk. Eve yaklaşık olarak 200 m kalmıştı ama araba trafikten dolayı ilerlemiyordu. Çocuk aklıyla arabadan inip yürüyerek onları geçebileceğimi düşünmüştüm. Arabadan gizlice iniyordum ki birden hareket ettik ve ben aşağıya düştüm. Yaşadığım şoktan mıdır ya da şaşkınlıktan mıdır hiç bilmiyorum hareket edemiyordum sadece yolun üzerinde oturmuş etrafa bakıyordum ve o anda karşıdan bir araba üzerime doğru geliyordu. Korkum daha da artmıştı ki başka biri onları durdurdu ve beni oradan uzaklaştırdılar. Konuşmayı üç yaşımdan sonra öğrendiğimden nerede oturduğumu anlatamamıştım ama anneannemler beni arabada bulamayınca sokakta bağırmaya başlamışlar ve beni kurtaranlar da onları duyup beni anneannemlere teslim etmişlerdi. Tabi ki her zaman mucizelerin oluşmasına başkaları sebep olmuyor. Bazen kendi mucizemizi kendimiz yaratmalıyız ve bunu yapmak için çabalamamız tabiri caiz ise dişimizi tırnağımıza takmamız gerekir, oysaki bunu yapmak insanlara çok zahmetli geliyor belki çaba harcamak istemediklerinden belki de çabalarının bir işe yaramayacağını düşündükleri için ya da bazen başarısızlıktan korktukları için. Bu çabayı sarf etmeyenler kendi mutluluklarını ve hayallerini bir hiç uğruna feda etmekten başka bir şey yapmıyorlar. Bu yazdıklarımın hepsinin ilham kaynağı Benim Dünyam isimli bir filmden başka bir şey değil. Aslında izlerken tek amacım blog yazım için yeni fikirler üretebilmekti ama sonradan filmin benim aklımda ve ruhumda derin düşünceler bıraktığını fark ettim. Meğer ben hayatı çok hafife alıyor ve amaçsız yaşıyormuşum. Benim karşılaştığım zorluklar filmin baş karakteri Ela'nın yaşadığı zorluklara kıyasla daha farklıydı. Ben insanları, çiçekleri ve dünyanın güzelliklerini görebiliyor; kuşların ötüşünü, arabaların seslerini ve hatta sokaktaki simitçinin bağırışlarını duyabiliyorum ama onun dünyası daima karanlık ve sessizdi. O anda aklıma gelen tek şey şuydu: Eğer onun yaşadıklarını ben yaşasaydım kendimi çok yalnız hissederdim. Tam ben bu derin düşünceler ile boğuşurken Ela da benim gibi hissetmiş olacak ki herkese yabancılaşıyor, hatta kendi ailesine bile. Haşin ve etrafa saldıran bir çocuğa dönüşüyor. Kendi kendime Ela'nın da bir mucizeye sahip olmasını arzuluyorum, olmazsa biliyorum ki sonu kötü sonla bitecek ve benim yukarıda bahsettiğim her insanın mutlu bir hayata ve sona sahip olduğu o mucizelerle dolu olan hayata sıkı sıkı tutunma fikrimi belki de sonlandıracaktı. Neyse ki çok geçmeden Ela'nın mucizesi gerçekleşiyor ve onun hayatı için milat olacak hocası ile tanıştığında kaderini baştan yazmaya başlıyor. Hocası onun bu beyaz sayfasında dünyada nasıl yaşaması gerektiğini hiç kimsenin göstermediği şekilde öğretiyor. Ela'nın gözleri hayatının sonuna kadar kapalı olsa da hocası onun gözü ve kulağı oluyor hatta bu sayede yapabileceğini hayal bile edemediği şeyleri yapma fırsatı buluyor ve onlarda da yapabildiğinin en iyisini yapıyor. Bu filmden sonra mucizelerin ansızın ortaya çıkabileceğini, bazen bir hoca ya da hiç beklemediğimiz biri bazen de gerçekleşen bir olay olabileceğini anladım. Ne kadar zaman sürerse sürsün kendi mucizemi beklemeye ve beni ne kadar zorlayan bir hayatım olursa olsun asla pes etmeyip mucizelerin peşinden koşmaya karar verdim. Yücel, U.(Yönetmen).(2013). Benim Dünyam (Film). İstanbul: TMC Turquie