BİRİNCİ VİTES

Çağla Naz Aydoğan Yeni evim, tavanı laciverte boyanmayacak kadar kiralık olsa da ben üzerine sarı yıldızlar çizebileceğim zamanı hayal ediyorum. Şimdilik zımparalanmamış, girintili çıkıntılı beyaz tavana bakıp onu boyarken çekeceğim kol ağrılarını düşlüyorum. Dövme yaptırmak gibi mesela. Bedenine çok sevdiğin bir figürü kazımak... Sadistçe farkındayım ama insanoğlu işte. Biliyorum, "Ne diyor bu Allah aşkına!" diye düşündüğünüz aslında hüzünlü ama hareketli pop şarkıları gibi konuşuyorum. Ama toparlayacağım. Çünkü ben bir şekilde toparlamak zorundayım. Bu hayatım boyunca böyleydi, toparlamalıyım. "Yapmalıyım" diye düşünerek büyüyenlerin kaderi budur zira bütün gereklilik kipleri omuzlarda gereksiz ağırlıklar yapar. Tüm ağırlığa rağmen yaşamaya devam ediyor olmak da insan olmanın bir laneti sanırım. Bu aralar devam etmekle büyük kavgam var. Ben yaş aldıkça anlam kazanmasını beklediğim hayat ben büyüdükçe daha karmaşık, içinden çıkılmaz bir hal alıyor. Benim zaten disleksim var sevgili okurlar. Ben bu işin içinden çıkamıyorum. Anlamaya çalıştığım her şey kısır bir döngüye girip içinden çıkılmaz bir hal alıyor. Karışmış kocaman bir yün yumağına benzeyen zihnim bir gün cesur biri tarafından eğrileceği günü bekliyor. "Yaşamında her şeyi yaşayabileceksin." (Aruoba, 86) diye yazmıştı sevdiğim bir yazar. Galiba haklıydı, ama her şey ne zaman bitecek onu bilemiyorum. Hayat her geçen gün beni şaşırtmaya devam ediyor. Her sabah bambaşka bir dünyaya uyanıyorum. Her gün başka bir şeyin farkına varıyorum. Mesela metronun gelmesine yakın hafif bir rüzgar esiyor. Sonra, metrodakiler inmeden diğerleri binemiyor. -Binerse de kavga çıkıyor zaten.-. Sonra çiçekler topraksız da bir süre yaşayabiliyor. İnsanlar doğuyor, insanlar ölüyor; savaşlar çıkıyor. İnsan sürekli olarak yaşamaya çalışıyor. Yaşamak dediysem yanlış anlamayın. Rahat yaşamaktan, güzel yaşamaktan bahsetmiyorum. İnsan sadece hayatta kalmaya çalışıyor. Hayatla, yaşıyor olmakla ilgili en kötü şey belirsizlik galiba. "Şu an bu yazıyı yazıyorum ama beş dakika sonra bana ne olacak?" gibi korkunç bir soru her zaman aklımızda; sadece bu soruyu umursamamayı zamanla öğreniyoruz. Buradan sonra da hiç ölmeyecekmiş gibi yaşama safhası başlıyor zaten. Bunu daha sonra işleyeceğiz. Geçenlerde bir anda aklıma "Yahu biz neden yaşıyoruz?" sorusu geldi. Hani haberlerde görüyoruz ya alışveriş poşetlerini bırakıp metronun önüne atlayan insanlar gibi. Bazen bunu yapmaktan korkuyorum. Hani bir şeyi yapmaktan değil de yapmayı düşünmekten korkmak gibi bu. Hatta benzetmeyeyim tam olarak bu. Benimki üst geçitten geçerken yüksekten ve geçen arabalardan korkmak değil de bir an için atlamayı düşünmekten korkmak. Yapamamamın sebebi de alışmak; o da öğrenilmiş çaresizlik gibi. Biz galiba yaşamaya alışıyoruz sadece. Kendime hala bu soruyu soruyorum. Size de sorayım sevgili okurlar biz neden yaşıyoruz? Ben bu soruya bir cevap bulamıyorum. Aklıma sadece "Ölmek için!" cevabı geliyor. Babam hep "Kızım bak, bu hayattan sağ çıkabilen yok." der. O yüzden hayatı ciddiye alabilen insanlara gerçekten şaşırıyorum. Yaşamak öyle sanıldığı kadar ciddi bir müessese de değil zaten. Tek bilebildiğimiz şu an yaşıyor olduğumuz. Geleceğe dair her şeyi sadece umut ediyoruz. Sonra bir yerde kurallar başlıyor. Bu hayat bir yol diyoruz, bitişini de biliyoruz ya öyle benzetmek kolay geliyor. Yolda kırmızı ışıklar var. Işıklarda duruyoruz. Sağa dönmeyin tabelası çıkıyor, dönmüyoruz. Sonra, "Yol ver!" diyor başka bir tabela, el mahkum yol veriyoruz. Bazen yokuş yukarı çıkıyoruz. Motoru güçsüz olanlar yokuş yukarı çıkarken yığılıyor yazar burada kendinden bahsetti-. Bazıları da "Of be! Nasıl çıktı ama!" diye arkasından iç çektiğimiz güçlü motorlulardan oluyor, hani şu lüks olanlardan. Ben birinci viteste yoluma devam etmeyi seçiyorum.