ÇOCUKKEN MUTLUYDUM, BÜYÜYÜNCE GEÇTİ

Sorun çaresizlik değil, isteksizlik... İsteksiziz; çünkü çocuklukta bize uygulanan ilk şey içimizdeki isteği öldürmektir." der Bernard Shaw. Daha 19 yaşında olmama rağmen hayatımdan sıkılmış olmam mümkün olabilir mi? Gerçi bu durumun yaşla ilgili olduğundan emin değilim ama küçükken her şey daha kolaydı. Klişe ama doğru bir cümle bana göre. Küçük bir çocukken elimde olanlarla mutlu olmayı bir şekilde başarabiliyordum. Mutluydum. Hayattan bir beklentim yoktu. Sınırsız bir merak duygusuyla etrafımdakileri keşfetmekle meşguldüm. Hayata veya insanlara karşı bir önyargım yoktu. Bir kişi bir taşı havaya atsa ve yere düşmese veya birinin ışınlandığını görsem buna şaşırmazdım. Sonsuz hayal gücüm buna izin veriyordu. 6 yaşıma geldiğimde okula başladım. Önyargılar kafamda oluşturulmaya ve benimle büyümeye başladı. Resimlerimde kullandığım renkler azaldı ve çizimlerim önyargılarımla şekillendi. Artık karşımda beni her zaman destekleyen bir grup yoktu. İşe öğretmenlerin verdiği notlar da katılınca başarısız olmayı ve gelecek kaygısını da öğrendim. Büyüyünce ne olacaksın? Bu soruya verdiğim cevaplar değişti ve daha "makul" oldu. Okul kimilerine göre sorularıma cevap alabileceğim ideal bir yerdi ama ben orada merak duygumu ve hayal gücümü kaybettiğimi düşünüyorum. Matematikte iki ile ikiyi toplarsan dört eder, kuraldır bu. Nesneler havada duramaz çünkü yerçekimi vardır. Biri elinize birkaç tuğla verse ilk olarak onları üst üste koyup duvar yaparsınız belki de. Bir çocuğun aklına ise tuğlalarla bambaşka bir şey yapmak gelebilir. Okul ona tuğlalarla ilk olarak duvar yapmayı öğretir. Biraz daha büyüdüğümde işler iyice karıştı. Belki de aşkın yakınından bile geçemeyecek tecrübelerle sevgiyi öğrendim. Çoğu zaman insanlardan korktum ve sadece ailemi sevdim. Toplumun bana verdiği yeri kabullenip hayatıma devam ettim. Derslerime çalıştım. Sorgulamadım, ezberledim. Eskiden olduğum o çocuk ellerimin arasından kayıp gitti. O hayata hep merak ve umut dolu gözlerle bakan Yeşim'i tam olarak ne zaman kaybettim bilemiyorum. Ne kadar istesem de ona yeniden kavuşmamın imkansız olduğunu düşünüyorum. Uzun ve yorucu bir sınav macerasından çoğu genç gibi yaralı çıktım. Tam bir engeli aştığımı düşünürken yeni hedefler hep eskileri takip etti ve ben inancımı kaybetmeye başladım. Belki de bu hayat hep bir çabalamadan ibaretti ve sonunda istediğiniz şeyi her zaman elde edemezdiniz. Çocukluğu bir kenara bırakıp yetişkinliğin yükü altında ezilmeye de işte o zaman başladım. Geleceğe umutla bakarken şimdi ne zaman gelecek yılları düşünsem uykularım kaçar. Artık bir yola girdim ve yolun sonunun nereye ulaşacağı belli. Peki, mutlu muyum? Olmalıyım. Tercihimi yaptım ve hayalimdeki mesleği yapabilmek için üniversitede eğitim hayatıma devam ediyorum. Tüm bunlara rağmen şu an tek hissedebildiğim kocaman bir boşluk. Kafamda sürekli aynı soru: Ben bu dünyada nereye aidim? Bu kadar sorgulamak anı yaşamaya engel ama küçüklükten beri aşılanan gelecek kaygısı bizi öyle sarmalamış ki kurtulamıyoruz. Kaygı da isteksizliği beraberinde getiriyor ve insanlar ruhu olması gerekenden yaşlı bedenlere dönüşüyorlar. Bu durumun yaşanmasında elbet insanların da payı var. Ben bu duruma karşı durmadım ve istenilen bir insan oldum. Belki de bu yüzden bu konuda bir yorum yapmaktan kaçınıyorum. Tabii bir çözüm önerim de yok değil. Çocuklara farklı düşünebilmek aşılanmalı aileleri tarafından. Onlara yaratıcılığa hayatlarının tüm evrelerinde ihtiyaçları olacağı anlatılmalı ve bu şekilde büyümeli çocuklar. Çocuklara iyi bakın. Bernard Shaw'ın da söylediği gibi onların içindeki isteği öldürmeyin ve sorularına cevap verin. Onlar dünyaya hiçbir şey bilmeden geliyorlar ve bazıları benim gibi kazandıkları kadarını kaybediyorlar. Asıl önemli olan içinizdeki çocuğu öldürmemektir. Klişe. Bir kişiye neler dayatılırsa dayatılsın farklı düşünebilmek her zaman onu bir adım öne çıkaracaktır diye düşünüyorum. Peki, ben şimdi ne yapacağım? Sanırım çocukluğumdaki saf halime geri dönme isteğine rağmen önüme ne yemek konulursa onu yemeye devam edeceğim çünkü yazının başında da söz ettiğim gibi ben toplumun isteğine göre şekillendim ve kendi yaratıcılığımı kaybettim. Şimdi geri dönmek için geç mi? Evet. Tercihimi yaptım ve gelecekteki işim için bir üniversitede okumaya başladım. Belki de şimdi pişman olmak neredeyse tüm hayatımın yanlış şekillendiğini kabul etmek olacak. Ve ben bundan korkuyorum.