Vefanın Sıcaklığı

Yaz sıcağının kavurduğu Antalya'da o gün yaptığımız hazırlık Alzheimer hastası olan aile büyüğümüzü ziyaret içindi. Vefa duygusu ile yola çıkan grubun sessizliğinin sebebi belki de geçmişten gelen anılarda kaybolmalarıydı. Yolda giderken onun bizi artık hatırlayamadığını ve tanıyamadığını düşününce yüzümde hüzünlü bir tebessüm belirdi. Ömrümüzün bu anına kadar olan yaşanmışlıklarımızın içinde biriken iyilikleri yad ederek kara gün dostu olma sırası bizdeydi artık. Hepimizin başka anılarını paylaştığı koca çınarın bizlere yaptığı iyilikler onu yalnız bırakmamıza izin vermiyor, ismi anılınca yüzümüzde tebessüm beliriyordu. Ömer Amca hepimize emeği geçmiş yüz yaşına yakın koca bir çınardı. Yanına gelince ona sarılıp ellerinden sıkıca tuttum. Bana derin denizlerde kaybettiğini bulacakmış gibi baktı. Durdu, düşündü. Yüzündeki mahcup ifadeden anlamıştık bizi yine hatırlayamadığını. Kahvemiz bitince asra yakın zamanı görmüş gözleri sevgiyle ışıldadı. Onun yanından ayrılırken vefa duygusunun verdiği huzur ve sıcaklık yüreğimi sarmıştı. Asırlık çınarları gülümseten, dostluğun asaletine inanarak verilen emeğin sonucu olarak gönülden yapılan ikramdır vefa. Günümüzde az hatırlansa da bazen unutulsa da dostluk, sevgi ve hatır gibi değerlidir vefa. Hızla ilerleyen zaman makinesinin taşlarının öğütemediği, tozlu raflara kaldıramadığı bir duygudur. Çınar Ağacı filminde ömrünü evlatlarına adayan bir annenin vefayı kalbi yoruluncaya kadar görememesidir bana tüm bunları düşündüren. Kaybolmasın, hatırlansın, dostlukları sağlamlaştırsın istediğim için vefayı ve vefakarlığı yazmak istedim. Görülen iyilikleri unutmayarak aynısıyla veya daha güzeliyle karşılık verip kişinin kendisinin karşılık beklememesidir vefakarlık. İnsanlar arasında vefa yaygınlaşırsa toplumda güven ve huzur artar. Vefakar insanlar dostluklarında sebat eder ve sözlerini yerine getirirler. Halden anlayarak söyletmeden yardıma koşmayı bilirler. İnce ve latif bir cevher olan dostluklarında kıymet bilirler. Bu kadar güzel değerleri içinde barındıran vefa, sadece dostlara değil, diğer milletlere ve geçmişe de duyulur. Ömer Amca, bizi hatırladığı zamanlarda cumhuriyetin kurucusu olan Atatürk ve arkadaşlarını büyük bir gururla anlatıp onları hayırla yad ederek bize de geçmişe vefa duymayı öğretirdi. Vefanın en güzel örneklerinin yaşandığı Kurtuluş Savaşı'nda, Atatürk'ün bakanlarından olan Dr. Rıza Nur, hatıralarında, Hindistan Müslümanları'nın gönderdiği para ile ordunun ihtiyaçlarının karşılandığını yazar. Aynı dönemde Pakistan'dan gelen bir buçuk milyon sterlin Ankara Hükümeti'nce Büyük Taarruz'un mali kaynağı olarak kullanılmıştır. Pakistan ve Hindistan Müslümanları'nı yardıma sevk eden duygu, Osmanlı Devleti döneminde Türk milletinden ve devletinden gördükleri iyiliklerdir. Milletlerarası vefayı gösteren bu yardımları, Türk milleti de unutmayarak her iki ülkeye de zor anlarında yardım etmiştir. Bunlar bize vefanın milleti, dili ve ırkı olmadığını gösterir. Bir diğer güzel vefa örneğini ise yakın zamanda Nobel Kimya Ödülü'ne layık görülen bilim insanı Aziz Sancar, bu ödülü kazandığında yaptığı açıklamalarda kendisine ilk tıp eğitimini veren anavatanı Türkiye'ye ve Türk milletine minnettar olduğunu belirterek göstermiştir. İnsanı yücelten değerler içinde yer alan vefa duygusunun kaybolmaması için emek vermek, özen göstermek, sebat etmek, karşılık beklememek gerekir. Vefakar insan, içinde kışın ayazında esen bir fırtına kopsa da, yüreğindeki yara sızlasa da, dost bildiklerini sırtında taşırken gülümseyebilendir. Üstüne dostun oturduğu taşın altında eli dururken onun hatasını küçük görüp elinin acısını ona hissettirmeyendir. İnsanı yücelten ve erdemli kılan duygulardan birisi olan vefayı kaybetmediğimiz sürece değerimiz artar. İyiliğini, yardımını gördüğümüz insanlara ve varlıklara karşı kalbimizde oluşan bu duygu, bizi pusulasını şaşırmış gemiden kurtarıp diğer insanlarla beraber, değerlerimiz ile yaşamamızı sağlar.