Mızrakların Ucunda Yaşayan İnsanlar

Geçmiş ve gelecek binlerce yıldır süren savaş ve barış bunlara ön ayak olan kaos ve düzen aslında hepsi insanın bir eseri . Tabloya baktığımda tablonun bana düşündürdüğü ilk şey Orta Doğu oldu. Eğer 'Neden?' diye sorarsanız size cevabım çalkantılı , tahmin edilemez, korkunun hakim olduğu, her an her şeyin değişebileceği orta doğuda süren yıkım, kısaca oradaki insanların mızrakların ucunda yaşadıkları olacaktır. Belki de kendi döneminde ressam bunların farkındaydı ve dönemindeki dünyada oluşan karışıklıklara değinmek istedi. Her ne kadar resmin aurasını yıkıcı bulsam da bende uyandırdığı duyguları her ne kadar kabul etmek istemesem de bana bunları anımsatması bence tabloyu soyut bir iletişim aracına dönüştürüyor. Ressamın benle kurduğu iletişim bu olabilir ve ressam da dünyanın kendiyle kurduğu iletişimi tablosuna yansıtmış olabilir mi? Bu tabloya bakan herkeste oluşacak düşünceler farklı olabilir ama hissedilen duyguların karamsarlık çizgisinin dışına çıkabileceğini düşünmüyorum. Renklerin sanki beni boğarcasına tablonun içine çekmesi artıdan bir özellik mi bilmiyorum ama etkili olduğunu söyleyebilirim. Sanki bir yandan insanı sıkarken diğer yandan insanı tazeleyen mavi tonları gözlerimi tablodan uzaklaştırmama engel oluyor ve düşüncelere dalıyorum. Tarihte küçümsenemeyecek bir yere sahip olan Moğolları bu tabloda görüyorum, atlılarıyla çarpışan geçtikleri yerleri yakıp yıkan, küle çeviren savaşçılar. Bunu görmek beni üzüyor ve acıyorum ama öfke duymuyorum belki de korkuyorum , bilmiyorum. Tabloda dikkatimi çeken en büyük ayrıntı ise kaosun ortasında dünyadaki her şeye sahip olduğu halde bir kralın kölelerine zulüm ederken zevk alması. Bence insanın ne kadar bencil ve aç gözlü olabileceğine verilmiş tablonun duygu bütünlüğünü tamamlayan güzel bir örnek. Kanımca , Jackson pollock Blue Poles tablosunda siyah fırça darbeleriyle kara güçlerin siyah mızraklarını temsil eden ve büyümekte olan bir kaosta saplandıkları yerden insanların ruhlarının enerjisini emen uzun süredir hüküm sürmüş ama artık kokuşmuş ve çürümekte olan unsurları dile getirmiş. Büyük kaosun altında mızrakların yer küreye saplandığı yerde hiç bir amacı olmadan savaşan akıncıların ne için savaştığını bilmese de adanmışlığının ruhuna yaptığı baskıyla verdiği mücadele yer alıyor. Onları kontrol eden beyaza bürünmüş aç gözlü kral ise zebaniler tarafından parçalanan tahtının farkında değil gibi. Savaşın elçileri geçmiş defterleri kapatmış gelecek için plan yapıyor. Yüzyıllardır meşalenin uçundan alevlenmeye devam eden bu azgın hissi durdurmaya çalışacak hiç kimse görünmüyor. Aydınlığı ve barışı arayan silikleşmiş mavi tonlar zincirlerini kıracak kadar güçlü değil. Kaosun oluşturduğu bir düzeni anlatan ve içinde zıtlıkların baş tacını taşıyan bir tablo... Bilinmezlikten gelen bir ürperti ve onun verdiği tedirgin bir heyecan adeta bütün perspektiflerden kendini belli ediyor. Karamsallık ve çekişmelerin zirvesi... Bence soyutların dünyasında sadece duygular yaşayabilir ama kırılan duyguların dünyasında onları düzeltmeye çalışan süvariler vardır, aynı tablodaki gibi ve kırılan duyguları düzeltmeye çalışır. Süvarilerin kırılan duyguları alt etmeye her ne kadar gücü yetmese de çabalarının varlığı şahla sultan arasındaki fark kadar olduğunu tablodan çıkarabiliyorum. Karanlığın aydınlık tarafını , aydığınlığın ise karanlık tarafını gözler önüne sermiş duygusal bir kırılmanın ve öfkenin varlığını hissediyorum, hafifçe tabloya serpilmiş olan kırmızı ve sarı tonlarda da bunu görebiliriz. Bu betimlemeyi ressamın da bu resmi hangi duygular içinde yaptığının küçük bir ipucu olarak da düşünebiliriz bence. Ressam eğer yaşıyor olsaydı aynı tabloyu şu an nasıl yapardı bilemiyorum. Ama bildiğim bir şey var o da insan kendi bencil doğasını durduramadığı sürece siyah mızrakların ucunda yaşayan insanlar var olmaya devam edecek. .