UNUTULAN RENKLERE GEÇ KALMIŞ BİR FİGAN

Yine sıradan bir gün... Hava açık, güneşli; açık gri, hoş bir toz bulutu uçuşuyor, sakin... Tam dışarı çıkmalık hava ama bugün izin günüm değil, evden çıkamam. Günü hesaplamaya çalışıyorum, sanırım iki gece geçti önceki iznimden, evet, evet, çünkü dün gece fabrikadaydım. Yarın da iş var, sonraki gün izinliyim! Bu sefer biraz nefes almak istiyorum, küçükken gittiğimiz o nehir kenarına gideceğim. Tabii artık nehirden eser yok ama anılarımı taze tutmanın tek yolu bu, o mekanlarda eski zamanları düşünmek, o masmavi nehri, yemyeşil çimleri, o güzel günleri... Sahi, ne oldu da böyle sıradanlaştı her şey? Eskiden araba yollarının kenarında bile yeşillik vardı, şimdiyse yeşilin nasıl bir şey olduğunu bile unuttum. Tek hatırladığım, bakmaya doyamadığım farklılıklar vardı. Ağaçlar vardı: çiçek açan, yaprak döken ağaçlar... Artık hayalime bile sığmayan rengarenk çiçekler vardı. En çok parka gittiğimiz zamanları severdim, koşar, oyunlar oynardık. Zaman sınırlamamız yoktu, tertemiz hava vardı, mis gibi kokardı her şey. Koku almak... Şimdi çok uzak geliyor, bu lanet olası gaz maskesi olmadan yarım saatten fazla dayanamazmışız. Zaten o dayanılmaz boğaz yanmasındansa maskeyi tercih ederim... O kadar özledim ki bir aracı olmadan nefes alabilmeyi... Ah, o da ne?! Korkunç bir gürültü! Bu sefer çok yakına düştü sanırım. Çatışmalar biteli çok oldu ama hala bombalar tam olarak dinmedi. Küçük penceremden görebildiğim yere kadar bakıyorum, birisi ağlayarak koşturuyor. Yerde bir insan mı yatıyor? Kısa boylu birisi galiba. Hayır, hayır, koşan kadının çocuğu olsa gerek. Kaldırım taşlarının arasını yavaş yavaş kaplıyor 2 koyu kırmızı bir sıvı. Zavallı kadın, zaten radyasyondan dolayı çok yaşamayacaktı çocuğu ama hiç ummazken bir anda ölmesi... Artık yazarak anlatmak yetmiyor, bir şeyler üretmeli. Bu değişimi, o mazide kalan güzel günleri, bugünün gri ve kirli görünüşünü: bir tabloda anlatacağım. Kim bilir, belki sergiletme imkanı bulup insanların ilgisini bile çekebilirim. Böylece herkes bir kere de olsa geçmişi düşünür, o özlem duyduğum zamanları... Önce eski zamanları, hatırlayabildiğim kadarıyla, bir tabloda anlatacağım. Geçmiş zamanları en arka katmana koymalıyım ki, hatırlayamadığım detayların eksik görünüşü tablonun etkileyiciliğini bozmasın. Bulabildiğim küçük resimleri birleştirerek daha büyük resimler oluşturacağım, böylelikle klasik bir yağlı boya tablodan daha vurucu olacak. Şurada bir sokak oluşturayım, sevimli küçük evlerin önünde geniş yeşillik bir alan olsun. Gökyüzü ne renkti? Beyaz yapacağım, griden daha masum. İlk katman genel hatlarıyla bitti, ikinci katmanı bir miktar yükselterek oluşturayım ki, alt katman tamamen kaybolmasın. Böylelikle eski ile yeni arasındaki farkı gözlemleme imkanı doğabilecek. İkinci katmanda anlattıklarımı kalın bir karton yardımıyla yapıştırırsam, istediğim yükseltiyi elde edebilirim. Burada mutlu çocuklar yapacağım, gaz maskesiz, koşup oyunlar oynayan; bu iğrenç dünyanın, bu bozulmanın cezasını çekmeyen çocuklar... Her an ölümle burun buruna olmayan, istediği zaman sokağa çıkıp eğlenebilen çocuklar... İkinci katman da bittiğine göre, bu güzel görüntüyü perdeleyen günümüzün kirliliğini yapmanın vakti geldi. Yine kalın kartonla yükselterek yapıştırdığım minik resimlerle kolaj hazırlar gibi son katmanı yapıyorum. Bu katmanda gaz maskeleri var çocukların, yapmak zorunda oldukları işler var, her an bir yerlerden düşebilecek bombaların korkusu var, küçücük yüreklerinin kaldıramayacağı kadar acı var... Uzaklaşıp bir daha bakıyorum tabloma, ufak eklemeleri de yaptığımda sergilenmeye hazır olacak. Acaba kaç kişi bu tabloya bakıp durumun vahametini anlayacak, geldiğimiz bu hale üzülecek, eskileri anıp hüzünlenecek? Kaç kişi gençken yere attığı çöplere pişman olacak; kapatmadığı çeşmeleri, boşa harcadığı kağıtları, kopardığı çiçekleri içi sızlayarak hatırlayacak? Bunu öngörüp bunların hiçbiri yaşanmamışken, daha çok gençken, böyle bir eser ortaya çıkarabilseydim, bir şeylere faydam olur muydu acaba? Gözlerimin önündeki bulutlardan ve düşüncelerimden kapının ziliyle sıyrılıyorum, gelen iş arkadaşım: - Arda, düzenlediğin dosyaları almam lazım, yoksa yarına yetiştiremeyeceğim. Patron bir kere daha uyarmayacak, kovulmak istemiyorum. - Ah, tamam, başka bir işe dalmıştım. O da bitmek üzere, güneş batmadan yetiştireceğim.