TEKLİK & ÇOKLUK

Kıskançlık yüzyıllardır var olan, kaçması en zor duygulardan biridir. Ben şu an tam olarak bu duygunun içinde bulunuyorum. Bir film bir insanı nasıl kıskanç yapar demeyin... Öyle bir yapar ki kırk iki yaşındaki annenizi arayıp kardeş istersiniz ve karşılığında bir araba azar işitirsiniz. Bana kardeş hasretini bu kadar yaşatan duygu ne diye sorarsanız cevabını hemen vereyim; Ertem Eğilmez'in yönetmen koltuğunda oturduğu "Canım Kardeşim". "Türk Filmi" klişelerini aşan bu filmde konunun işlenişi, oyuncuların kalitesi ve duyguların yoğunluğu adeta sizi bir diyardan alıp ötekine götürüyor. Bütünleştiğim film karakterlerinden biraz bahsetmek istiyorum... Fakir bir ailenin dramı gibi gözüken filmimiz babanın vefatı ile başlıyor. Ölen babamızın geride bıraktığı küçük oğlu Kahraman'a genç, yağız ve yakışıklı ağabeyi Murat ve onun yegane dostu Halit bakıyor. Fakat bir sorunumuz var. Küçük, dünyalar tatlısı bir çocuk düşünün ve şimdi de onun ölümcül verem hastalığına yakalandığını düşünün. Üzdü değil mi? Bundan sonrasını anlatmama gerek yok sonuçta her insan hayatında en az bir kere Orhan Gencebay filmi izlemiştir... Fakirlikleriyle alay eden bu koca yürekli çocuklara çaresizliği tattıran filmimiz aynı duyguları bana da yaşattı ve bu yüzdendir ki en sevdiğim filmler kategorisine birinci sırada yer alıyor. Tek çocuk olmak ilk bakıldığında mükemmel gözükebilir fakat sanıldığı kadar güzel bir duygu değildir. Kabul ediyorum, kıskanılacak, sinir edecek ve kovsanız da gitmeyecek bir kardeşin olmaması fikri güzel gelebilir. Bardağın öbür tarafından bakıldığında, yalnız başına ağlamak mı yoksa bir abinin omzunda ağlamak mı ya da sabahtan akşama kadar kavga edilen ablayla gecenin sonunda kıkırdayarak uyumak mı? Siz hangisini tercih edersiniz bilmem ama ben kesinlikle yalnızlığı tercih etmezdim. Küçüklüğümde bile abisi olan kızları kıskanırdım. Ağlaya ağlaya abilerinin yanına gidip istediklerini şikayet ederlerdi ve abileri gelip bir güzel göz dağı verip giderlerdi. Birisi bana bir şey yaptığında abi yokluğunu öyle bir hissederdim ki bu duyguyu size kelimelerle anlatmam mümkün değil. Küçük kardeşe de razıydım ben. Etrafımda sürekli uğraşabileceğim birinin olma düşüncesi kardeş istemem için yeterli bir sebeptir. Ama bu filmden sonra o düşünceden korktum desem yeridir. Canınızın bir parçasını bir gün toprağa verme düşüncesini hatırladığınız an işin tüm büyüsü bozuluyor... Bu kadar duygusallıktan sonra biraz da filmin güzel yanlarından bahsedelim. Hatta en göze çarpan güzel yanından başlayalım; Tarık Akan! Bir adam her role her karaktere mi uyar? Hayallerimin prensi, ilk aşkım, maviş gözlüm bu filmde abi karakterini canlandırmış. Olsun, ben onu öyle de sevdim... Filmi izlerken ekranda ne zaman Tarık Akan görünse beynimin içinde arka fonda Ferdi Tayfur'un "Merak etme sen" isimli parçası çaldı. Toprak da olurum taş da olurum, yolunda yoldaşta olurum, isterse kardeşte olurum merak etmesin... İlan-ı aşkımdan sonra ciddiyetimize geri dönersek filmin güzel yanlarından hatta yapıtaşlarından biri olan müziğine değinmek istiyorum. Filmi film yapan ögeler arasında başta geleni film müziğidir. Cahit Oben'in muhteşem notaları, filmde yaşanan duyguları mükemmel bir şekilde içimize işliyor. Filmi izlemeyip sadece müziği dinleseniz bile bu muhteşem yapıtı izlemiş kadar oluyorsunuz. Müziğin yanı sıra çocuk oyuncu olmasına rağmen inanılmaz bir oyunculuk sergileyen ve küçük Kahraman karakterini canlandıran Kahraman Kıral, filmin estetiğini ve filmden alınan zevkini doruk noktalara çıkarıyor. Bu özelliklerden ve yaşadığım bu yoğun duygulardan sonra bana filmi insanlara önermek ve Ertem Eğilmez'i saygıyla anmak düşüyor.