Adım Adım

Bu sabah kalktığımda kendime sordum; mutlu muyum? Kendime bir evet bir hayır diyerek, öğlene kadar tembellik yapmışım. Siyah veya beyazı bir türlü tutturamadım, gride kaldım. Sonra acaba doğru soru bu değil mi diye düşünmeye başladım... Daha genel bir soruyla kendimi bu varoluşsal sıkıntının içinden çıkarayım dedim. Mutluluğum neye bağlı? Ne kadar çok arkadaşım olduğuna, ne kadar çok el üstünde tutulduğuma mı bağlı yoksa notlarımın ne kadar yüksek olduğuna mı? Bunlar gelip geçici şeyler ancak zaten mutluluk anlık değil midir? Evet, çok fazla soruyla insanın gerçekten de beyni yanıyor... Bu çileli süreçten sonra ulaştığım cevap hem anlık tatminleri hem de o anlık mutluluğa ulaşmak için yapılan uzun süreli planları içeriyor. Biraz aklınızı karıştırmış olabilirim ancak bunun sebebi bir insanın oturup 'mutluluk' gibi bir olgu hakkında düşünürken zaten çok açık yollardan gidemeyeceği gerçeği. Bir an mutlu olduğumu sanıyorum, beş dakika sonra içimi anlamsız bir sıkıntı kaplıyor veya stresten patlayacağımı düşündüğüm zamanlar beni mutlu eden bir düşünceye tutunuyorum ve sonucunda küt küt atan kalbim en mavi deniz gibi sakinleşiyor. Bu geçişlerin şiddetini düşürmek için mutluluğumu sorgulamaya karar verdim en başında. Bu süreçte boğuşurken Fransız bir yönetmen olan Jean Luc Godard'ın 'Vivre Sa Vie' adlı filmini izledim. Repliklerden biri beni çok etkiledi. "Bence biz her zaman kendi hareketlerimizden sorumluyuz. Elimi kaldırırsam, sorumlusu benim. Mutsuzsam, sorumlusu benim. Bir sigara yakarsam, sorumlusu benim... Söylemiştim, kaçmak içi boş bir hayal." (unutulmazfilmler. co). Evet bir yere kadar hareketlerimizin sorumluluğunun bizde olduğunun farkındaydım ancak mutsuzluğumun sebebinin kendim olduğunu düşünmüyordum. Yani sevdiğim insanlar bazı kişisel sebeplerden dolayı bana kötü davrandıklarında doğal olarak üzülüyordum ancak bu benim suçum değildi ki... Bir süre boyunca kendimi yıprattıktan sonra bakış açımı değiştirmeye karar verdim. Başkalarının hareketlerini kontrol edemem ancak kendi tepkilerimi kontrol edebilirim. Madem insanların bana o anlık aksi veya ters davranmalarının benle hiçbir alakası yok, o zaman benim ruh halimin de bir insanın keyfi terslemesine göre şekillenmesine gerek yok, dedim kendi kendime. Bu kadar küçük şeyler takılıp üzülecek şeyler değil, mutlu olma kararımı başkalarının anlık davranışlarına bırakmamalıyım çünkü onlar farkında olmadan aksi davranıyorlar. Yani bir kelebek kanat çırparken arkasında rüzgardan etkilenecek sinek var mı yok mu diye bakmıyor, maalesef dünyanın gerçeği bu. Mutsuzluğu elediğimize göre, şimdi gerçekten mutluluğa erişmekten bahsedebileceğimizi düşünüyorum. Evet hayat kısa, kuşlar uçuyor falan ama mutluluk biraz da insanın belli bir süre kendini geliştirdikten sonra ulaştığı başarılarda yatıyor. 'Kendimizi hiç serbest bırakmadan hep çalışalım' demiyorum ancak güzel şeylerin çalışmadan gelmediği de bir gerçek. Mesela deniz kenarında bir tatile çıkmak istiyorsam, bunu karşılayacak kadar param olmalı ve bunun için çalışmalıyım. Bu ertelenmiş mutluluk yolunda, deniz tatili hayaliyle çalıştığım aşikar ama çalışırken mutsuz olmak, kuşların uçtuğu kısa bir hayatta çekilecek dert değil. İşini sevmeyen, mutsuz insanlar sadece hafta sonlarını veya izin yapabilecekleri tatilleri beklerken yaşlanıyorlar. Bu yüzden kendimi hangi mesleğe ait hissediyorsam, yaşamımı o mesleği bulmaya adadım. Bunu tam şu an, bugün fark edeceğim diyemem maalesef. Yaşayarak göreceğim ama bu şekilde mutluluğa ulaşacağıma inanıyorum. Franklin D. Roosevelt'in dediği gibi "Mutluluk başarının verdiği hazda ve yaratıcılığın verdiği heyecandadır." (tr. wikiquote. com). Hem anı keyif alarak yaşayıp hem de geleceği güzel bir şekilde tasarlamayı vurguladığını düşünüyorum. Mutlu bir şekilde okula gelmek daha hevesli bir şekilde okuduğum bölümde aktif olarak rol almamı sağlıyor. Mutluluğumun da sorumluluğunu üstleniyorum!