SEBEP: HİÇBİR ŞEY

Düşünmek bildiğim en büyük insan yetisidir. Bu yeti benim için her zaman o kadar ilgi çekici oldu ki kafamı her yastığa koyduğumda, her kafamı otobüs camına yaslayıp kendime indiğimde kendimi insanın niye, ne zaman, nasıl ve ne hakkında düşündüğüyle ilgili düşünürken bulurum. Bunlar hakkında kafa yorarken hep aynı noktaya varırım: "Davranış." Bir şekilde bazı davranışları anlarım, kendi hayatımdan ya da çevremin hayatından emsaller bulurum ve dolayısıyla bu tanıdık davranışlar benim ilgimi çekmez. Ancak bu davranışların sebebini düşündüğümde her zaman bir çıkmaza varırım. Çünkü düşünüldüğü zaman çoğu sebebin bir sebebi olduğu kanısındaydım. Ta ki İhtiyarlara Yer Yok filmindeki psikopat bir karakteri görene kadar. Bu filmin ne anlattığını hiçbir zaman anlamadım, açıkçası hala ilgimi çekmiyor çünkü filmde daha ön planda ve anlamam gereken bir olay bulmuştum kendime. Filmin psikopat katil karakteri hiçbir sebebe inanmıyor ve bana anlamsız gelen ansız hareketler yapıyordu. Bu karakteri anlamaya çalışmak için her ne kadar günlerimi versem de karakterle ilgili aklımda en ufak bir fikir bile belirmedi. En sonunda, bu sebep arayışımı, kendi sebep algımı sorgulamak aklıma geldi. Sonuçta insan 60 yıl boyunca kabul ettiği bir prensibinin barındırdığı hatayı 61. yılında görebilir ve bunu değiştirebilirdi. Ama bu pek kolay olmadı, çünkü o güne kadar anlamadığım her şeyi araştırmış, sebeplerini bulmuş hatta sebeplerin sebeplerini bile bulmuş ya da bulamadıysam insanlık ilerleyen yıllarda bu sebebi öğrenirse diye bakabilmek için onları not etmiştim. Uzun düşünme sürelerim sonunda çok güzel bir şey oldu ve bu inatçı sebepçiliğimi birkaç dakikalığına kapatabildim. Bu başarı benim farklı düşünebilmemi sağladı. Dünya'da sebepsiz şeyler de olabilirdi! Neden her şeyin bir sebebi olmalıydı ki? Haberlerde katiller gördüğümüzde neden onların hayatlarının önceki dönemlerini, aile yapılarını ve hayatın onlara neler yaptığını merak ediyorduk ki? Onların cinayetlerinin sebebi kin, sevgi, para hatta zevk olabileceği gibi hiçbir şey de olabilirdi. Belki o katil kurbanını ne seviyor ne sevmiyordu, onu öldürmek katili üzmeyecek ya da ona zevk vermeyecekti ve hiç kimse ona bu iş için para vermemişti. Onun bu işi yapma sebebini anlamak için psikolojik durumuna bakıldığında belki sıradan bir insan olduğu ortaya çıkacaktı. Tüm bunları ilk defa düşündüm o an ve "O an" benim artık benim hayatım değişmişti. Artık insanlara her şeyin bir sebebi olmak zorunda olmadığını kanıtlayacaktım. Ben buna inanırım. Eğer insanlık bugüne kadar bildiğini paylaşarak geliştiyse bu aynı şekilde benim de sorumluluğumdu. Öğrendiğim bu yeni yaklaşımı insanlara anlatmalıydım ama bu sözle anlatılacak bir şey değildi. İnsanların yanına gidip saçma anlarda saçma ve beklenmedik şeyler yapacak, önceden yaptığım şeyleri düşünüp daha da farklı davranacaktım. Ancak bu hareketlerim çok yapmacık olacak ve çevrem bunları mizah amaçlı sanacaktı. Başka bir yol bulmalıydım. Planımdaki tek sıkıntı bu düşüncelerimin henüz hayatıma işlememiş olmasıydı. Hayatımın da buna uyması gerekiyordu, aksi halde benim ben gibi davranmamam çok dikkat çekecekti ve asıl nokta bunun gölgesinde kalacaktı. Harekete geçmeliydim ve planım hazırdı. Evden anlamsız anlarda çıkıp sebepsiz bir hayat yaşayacaktım ve böylece sebepsiz bir insan olmanın ilk adımını atacaktım. Tüm bunlar esnasında aklıma başkalarında duymaya can attığım soru geldi. Neden bunları yapıyorsun? Normalde bu soruya cevabım hazırdı. İnsanlara her şeyin bir sebebi olmadığını anlatmalıydım bu noktada. Ancak soru çok içten ve samimi idi. Neden? Kendime de cevap verirken yüzeysel olamazdım. Cevabı kendime dillendiremedim çünkü gözümden kaçan bir detayı fark etmiştim. Cevabım "Hiçbir şey." idi. Ancak bu da bir şeyler yapmak için bir sebep değil mi? Sonuçta benim aklımda bir şeyleri kasti bir şekilde "Hiçbir şey" için yapmak vardı, benim de sebebim buydu. En başa döndüm dolayısıyla, hala anlamıyordum o psikopat katili. Filmi bir daha izleyince anladım ki o katilin de sebepleri vardı. Benim sebeplerimden o kadar farklıydı ki ben o sebepleri görememiştim bile. Ancak yanılmamıştım da. Dünyada bazı şeylerin sebebinin olmayabileceğini, sebeplerinin hiçbir şey de olabileceğini düşünüyordum ve öyleydi, bazı şeylerin sebebi benim sebebim gibi kasti bir "Hiçbir şey" idi. Demem o ki; sebepleri boş verin, olaylara odaklanın.