Ben ve Kuledeki Kız

Dört yaşımda ilk video oyunumu oynadığımı hatırlıyorum. Hayatım çok sakin ve sade idi. Doğal olarak oynadığım şeyler de sade şeylerdi. Neredeyse hikayeye ihtiyaç duymayan şeylerdi bunlar. Yapmam gereken tek şey karşıma gelen robotun üzerine zıplamak ve içindeki hayvanı kurtarmaktan ibaretti. Eğleniyor muydum? Hem de çok. Büyüdükçe bu eğlenme hissi yok olmaya başlıyordu. Daha fazlasını istiyordum ancak o robotun içindeki hayvanı kurtarmak bana ayrı bir zevk veriyordu. Kitaplar ve filmlerin dışında oyunların da hikaye barındırdıklarını öğrendim bir süre sonra. Gerçekten çok güzel bir şeydi bu benim için, çünkü hikayeyi onun içine girip yaşıyordum. Hikayelerin arasında dolanırken 2013 yılında Bioshock Infinite isimli oyundan haberdar oldum. Hangi dergiye baksam deli gibi övüldüğünü görüyordum oyunun. Sanıyorum ki çıktıktan 2 sene sonra odamı çeşitli posterlerle dekore etme kararı almıştım. Poster yığınının içinden Booker'ın Elizabeth'i korumaya çalıştığı posteri aldım ve duvara astım ve kendime "Şu oyunu oynayayım artık." dedim, indirime girdiği anda bütün bir paketi ile elimdeydi oyun. Karanlık açılış kısmından sonra şahit olduğum cennet benzeri manzara ve arkasından gelen hafif müziğin bana yaşattığı o anı hiç çıkaramadım kafamdan. Bir an olsun hikaye umurumda bile olmamıştı o sırada. Yapmam gereken şey bir an aklımdan uçup gitmişti. Bir yağlıboya tablosu içinde geziyor gibiydim. Ayaklarımın altında bulutlar vardı, insanlar neşe ile etrafta dans ediyor ve şarkı söylüyordu. Çok şey yapamıyordum belki ama orada olduğum hissi bana yetiyordu. Sonra doğal olarak hikaye yavaş yavaş kendini belli etmeye başladı. Artık etrafı gezmek hayli zordu benim için bu yüzden oyunun bana dediği şeyleri yapmaya karar verdim. Elizabeth'i görmeyi çok istiyordum. Hayır, karakterle daha önce iletişime bile geçmemiştim aslında. Bildiğim tek şey karakterin herkesçe sevildiğiydi. Bu gibi durumlarda önyargıyla yaklaşma gibi bir huyum vardır aslında. Birisi bir şeyi çok överse otomatikman soğuyordum o şeyden. Nedense bu önyargı yoktu kulenin içinde Elizabeth'i ararken. En sonunda yüz yüze gelmiştim onunla. İki karakterin ilk karşılaşması biraz garipti gerçekten buna rağmen Elizabeth size anında alışıyordu. Korkunç dakikalar yaşadıktan sonra bile durup dans edebilen, size hangi gerdanlığın daha hoş olduğunu sorabilen, pamuk şeker almak durabilen, etraftaki oyuncaklarla oynayabilen bir karakterdi. Saftı kısacası. Belki de bu yüzden çok bağlanmıştım karaktere. Saftı. Bu saflık beni mutlu etmişti. İşler yavaş yavaş çirkinleşiyor olsa dahi bu özelliği hep vardı. Karaktere beni en çok bağlayan ikinci şey ise oyunu oynadığım onca saat içinde onu büyütmüş olmamdı. Hayatı boyunca bir yere tıkılmış bir kızdı sonuçta, dışarı çıktığı anda pis yüzüyle karşılaşıyordu hayatın. Doğal olarak küçük bir çocuğun büyümesine tanıklık ediyordum, sadece tanıklık da etmiyor büyümesine de yardımcı oluyordum. Bunların dışında karakterin sesi beni benden almıştı diyebilirim. Çok tatlıydı, güzeldi ve insanın içini ısıtıyordu. Daha önce hiçbir kurgusal karakterin sesini bu kadar hoş bulmamıştım. Belki de bu yüzden çok sevmiştim Elizabeth'i, benim için bir ilkti. Dürüst olmam gerekirse oyunu oynadığım dönem sağlığım hiç iyiye gitmiyordu. Şu an ne kadar iyi bilemem ama o zaman psikolojik olarak belki de hayatımın en kötü dönemiydi benim için. Hayatıma depresyon ilaçları giriyordu ve bu beni hiç mutlu etmiyordu. Bu yüzden bu oyun benim için zaman öldürücü bir şeyden çok, beni mutlu edebilecek tek şey olmuştu belki de. Oyunun hikayesini, Booker'ı, Lutece ikizlerini ve en önemlisi Elizabeth'i çok seviyorum ancak aynı dönemde yaşadıklarımdan dolayı onları hatırlamak benim için farklı bir anlam kazanmıştı. Benim için artık hem iyi hem de kötü şeyler olmuşlardı. Belki de benim övdüğüm kadar iyi bir şey değildir Bioshock Infinite, ancak beni en kötü dönemimde mutlu etmeyi başarmıştı. Her duyguyu yaşamak gerektiğini düşünen biri değilimdir aslına bakarsanız ama oyunun en sonunda beni ağlatmış olması nedendir bilinmez beni mutlu bile etmişti. Toparlamam gerekirse normal bir ruh hali ile oyunun nasıl bir hale geleceğini tam olarak bilmiyor olsam da tüm hikayesi bana birden çok duyguyu aynı anda yaşatmayı başarmıştı Bioshock Infinite. Ailem dışında bana destek çıkmıştı belki de yazar Ken Levine ve yapım ekibi bilmeden de olsa. Sevme duygusunun içimde kalmasına katkıda bulunmuştu Bioshock Infinite ve hayatımın bir parçası olmuştu çoktan.