RUH-EŞİM

Önce bir ruhu, sonra da edecek umudu olması gerekiyor insanın ruh-eşini bulabilmesi için. Bahsettiğim ruh ne dini ne de mistik bir ruh. Hayattasındır, bedenin canlıdır evet, ama yaşamıyorsundur bu ruh olmadan. Kimimiz bununla doğar, kimimiz yaşarken bulur, kimimiz ise hiç nail olamaz bu duyguya hayatı boyunca. Eşlerimizi bulamadığımız vakit, hemen yitiriyoruz biz var olan umutlarımızı da. Oysa zaten umut dediğimiz şey değil midir 'ruh' aşılayacak olan bize, ruh-eşimize kavuşturacak olan bizi? Umut, düşüş, direniş üçlüsüyle geçiriyoruz hayatımızı. Önce devasa hayaller kurup kocaman balonlar şişiriyoruz ve çıkıyoruz gökyüzüne, sonrası ise kaçınılması neredeyse imkansız son. Acılı bir düşüş. Ve direniş başlıyor, hayattayız hala. Bu yazıyı yazabiliyorsam eğer ve okuyabiliyorsanız siz de, direnmişiz bir şeylere ve gelmişiz buralara kadar manasına gelir bu. Direniş, baskıdan doğar. Baskı olmadığı takdirde direneceğimiz pek de bir şey yoktur, rahatımız yerindedir çünkü. Bir şeyler yanlış gelmeye başlıyor şimdi. Baskı altında hissetmeye öyle alışmışız ki hayatı direnmekten ibaret sanıyoruz. Tam da burada başlıyor paragrafın başındaki yaşamsal döngü.'Umut'a dönüyoruz yeniden. Umut etmeye. Ve nasıl oluyor anlamıyorum, her yazım bir şekilde umuda bağlanıyor... Zaman zaman yanılırız. Çoğu zaman. Zamanımızın oldukça büyük bir parçası yanılmakla geçer hatta. Bunlardan epey bir büyüğü de, tam aksi olduğu halde, ruh- eşimizi bulduğumuzu sanmaktır. Yanılgıların en acısı budur belki de. Yapılan fedakarlıklar, verilen emekler, kurulan düşler... Bunların hepsini yeniden, bir başkasıyla yepyeni şekillerde yaşayacak ve eskisi gibi yaşayamayacak olmak endişesi sarar insanı. Yepyeni başlangıçlar için adımlarımızı hesaplamalı ve anı geldiğinde (doğru an diye bir şey yoktur), 'o' hamleyi yapmalıyız. Hamle. Brida. Brida'nın bana verdiği ilham, gösterdiği yol aklımın bir köşesindedir her zaman. Pusulaya mı ihtiyacım var, işte tam burada!- Brida: "Ruh eşimin kim olduğunu nasıl anlayacağım?" "Risk alarak. Başaramamak, hayal kırıklığı, yanılmak gibi riskler alarak, ama Aşk'ı aramaktan hiç vazgeçmeyerek. Aramaya devam ettiğin sürece, sonunda zafere ulaşırsın." (Brida, 41) "İşte bu!" diyorum kendi kendime. Tıpkı bir deniz feneri gibi yol gösteren bu söz ışık saçıyor adeta. "Et!" diyor. "Umut et!". "Korkma düşmekten!" Ve korkmuyorum bir gün düşmekten. İşte o gün, yüksek ihtimalle, hayatımın dönüm noktalarından birine daha imza atıyorum. Sesleri daha net işitmeye; renkleri daha canlı görmeye başlıyorum. Yağmur bile yağıyor, en sevdiğim :). O bile dayanamamış bu güzelliğe, mutluluğa ve dolmuş; taşmış bulutundan! Duruyorum ve vücuduma düşen her bir yağmur damlasını büyük bir heyecanla tanımaya başlıyorum. Her birini. Teker teker. Öyle canlı hissediyorum ki! Tarifi yok! Her birini teker teker hissetmeye çalışıyorum ki yaşadıklarıma inanabileyim. Yaşadıklarımdan dolayı mı yoksa soğuk yağmur damlaları mı sebebi bilmiyorum ama, ürperiyorum: Mevsim yaz olmasına rağmen hava serin. Yürüyorum bulutsuz bir geceye. Dilimde pek az bilinen bir parça. Dans edesim geliyor birdenbire! Neden olmasın ki!? Bir anda duruyorum. Bu hissin belli bir süre sonra geçeceği düşüncesi zihnime çoktan sızdı! Ah... Tahmin edildiği gibi, çok kısa sürüyor. Ama bana hayatım boyunca unutamayacağım ve doğruluğu tartışılsa da 'yine olsa yine yaparım' diyebileceğim bir haz veriyor. Hayatım boyunca seziyordum hep, aklımı başımdan alacak bir tutkuya ihtiyacım olduğunu. Birine ya da bir şeye tutkuyla bağlanma fikri öyle büyüleyici ki, bir türlü yorulmuyorum aldığım darbelerden. Üstelik yakın zamanda yaşadığım bu mistik olaydan sonra bile. Coelho, yumuşacık ama etkileyici bir yazar. Brida'nın arayışı da öyle. Kitabın kendine has tarzı, olayların akışının; bir yerlere bağlanışının sadeliği de büyük bir katkı sağlamış gerçekliğine. İki düşünce var zihnimde. Birincisi, bazı zamanlarda, olayların akışına müdahale etmememiz ve beklememiz gerektiği yönünde. Diğeri ise, yaşadığımız ya da yaşayacak olduğumuz her olaydaki en ufak bir fırsatı bile değerlendirmemiz ve deneyimlememiz gerektiği yönünde. İlk fikre göre, olayların; kişilerin bize gelmesini bekliyor ve bekliyoruz. Bu yolda gururumuzdan ödün vermiyoruz, değil mi? Birçoğumuza oldukça faydalı da görünüyor hem bu açıdan. Gurur önemli bir unsur çünkü(!). İlk fikri hayatımıza uygulamak için oldukça sabırlı olmamız gerekiyor. Çünkü beklemek eyleminin sınırsızlığı tahammülsüz bir insanı çileden çıkarabilecek güce sahip, kuşkusuz. Diğer tarafta ise, ucu bucağı olmayan deneyimler ormanı var. Sanırım ben ikinci fikre ait hissediyorum kendimi çünkü öyle ya da böyle, bir şeyler YAŞAMAK, yaşadığımı hissettiriyor. Mesele zaten yaşamak değil mi? Yaşayabilmek..? Neden tohumların kendiliğinden çiçek açmasını bekleyelim ki? Neden sulamayalım onları? Ya da neden korumayalım haşerelere karşı? Müdahale ediyorum, ses çıkarıyorum. Çünkü ancak bu şekilde hayatıma yön verebilirim. Arayışıma son vermemeye çalışmakla birlikte, gerekirse sıfırdan fırsat yaratıyorum. Hayatın bana sunduklarıyla asla yetinmek istemiyorum. Yorsa da hayat beni zaman zaman, asla boyun eğmemem gerektiğini biliyorum. Risk alıyorum, umudu hedefliyorum ve daima ileri doğru koşuyorum; 19 yıldır devam eden bu yorucu koşu kimi zaman yavaşlatsa da beni, karşıma çeşit çeşit engeller çıkarsa da, biriktiriyorum. Duygu, deneyim, anı biriktiriyorum. Anılarıma anı katıyorum. Berfin YÜCE Coelho, Paulo. Brida. 1. Baskı. İstanbul: Can Yayınları. 2010