TEŞEKKÜRLER; AMA BEN ALMAYAYIM

Ne kadar anlamamakta inatçı olsam da şu aralar bir konu sürekli aklımı kurcalıyor. Yani tamam, beynim çalışıyor, haliyle Alzheimer olma riskim azalıyor ama yine de bir cevap bulsam iyi olurdu, malum sürekli aynı konu üzerine düşünmekten başıma ağrılar girdi, soldan, soldan vuruyorlar resmen. Okumayanlar için belirteyim, bu ağrılarımın kaynağı, Paulo Coelho'nun yazdığı Aldatmak isimli eseri ve Linda isimli karakteridir. Aklıma takılan konu ise Linda'nın sonsuzluk anlayışının doğruluk derecesi bir yere kadar. Sürekli düşünüp duruyorum ama bir insanın sonsuz yaşam olgusuna bu kadar takıntılı olmasını bir türlü anlayamıyorum. Asıl komik kısım ise onu haklı bulmam. Hani, ortaokul zamanlarımızda kimya dersinin başlangıcı olarak simyacıları ve onların temel arayışlarını öğrenmemiz ile birlikte bizim de işin içine girdiğimiz bu felsefenin cevabını bana sorarsanız, Paulo Coelho dile getirmiş, getirebildiği kadar. Her şeyi sevgiye bağlamış ama hani şu sözde gösterime sunduğumuz tarzda olan sevgi değil de, gerçek sevgiye bağlamış kendince. Haklılığı su götürmez bir gerçek olsa da, gerçek sevgi öyle kolay kolay elde edebileceğimiz veyahut elde etmiş olsak bile elde ettiğimizin farkına varabileceğimiz bir sevgi türü değil aynı zamanda. Peki, o halde, ben neden bu kadar düşünüyorum bu konu hakkında sizce? Aslında üstüne düştüğüm nokta gerçek sevginin varlığının hayatımda olmasını istemem değil kesinlikle. Hatta özellikle de olmamasını tercih ederim en azından bir 10 yıl için. Çünkü gerçek sevgimin bağlı olduğu insanın bu kadar erken çıkması, hayatta yaşamak istediklerimi ne kadar yapabileceğim konusuna ciddi bir kısıtlama getirir. Evet, belki sonsuza kadar sürer olayı gerçekliğini koruyabilir bu tarz bir sevgi için ama yine de o sonsuzluğun şu an içinde bulunduğumuz boyut için fiziksel olarak mümkün olduğunu hala daha düşünmüyorum. O zaman gerçek sevginin peşinde koşturmak ise bana mantıklı gelmiyor bu şekilde düşününce. Çünkü hayatımı dolu dolu yaşamak istediğimi çok fazla arkadaşıma belirttim ve bu yaşamın bir anlığına da olsa sonsuzluk ile birleşeceği düşüncesi cazip gelmedi değil. Ama bu tarz bir sevginin yanında getirdiği fedakarlıkları da kabul etmek gerekir ki, benim bu kadar düşünmeme sebep olan da bu, aslında. Kendimi hazır hissetmiyorum bu tarz bir sorumluluğa, haliyle olabildiğince ertelemeye çalışıyorum bu başlangıcı. Evet, eğer böyle bir şeyi hayatıma katarsam, bu bir başlangıç olacak benim için. Yeni bir dönem olacak, hiç bitmeyen bir bahara benzeyecek her şekliyle. Her bahar mevsimi yanında bir mucize getirir derler. Ama o mucize gelirken yanında fırtınaları da getirir, hayatın alt üst olmasına sebep olur bu fırtınalar ve canlı çıkıp çıkmayacağımız bile belli değil işin ucunda. Benim de bu hiç bitmeyen baharı kabul etmeme sebebim tam olarak bu. Sonsuza kadar sürecek bir baharın getirdiği mucizeleri isteyebilirim ama aynı zamanda gelecek fırtınalardan da ürküyorum fazlasıyla. O yüzden de geciktirmeye çalışıyorum kendimce bu sonsuzluğu. Elbette, bir gün kabul edeceğim bu baharı, o kadar da ruhsuz değilim arkadaşlar, ama kendimi elimden geldiğince hazırlamaya çalışıyorum, beni her şekilde yüzüstü yapıştıracak gerçek sevgi olgusuna. Yine de çok kayıp vermem diye umuyorum bu fırtınada, kendimi korumaya çalışmak için. Kim bilir, belki de baştan teslim olursam daha iyi olur benim için ama yine de bir 10 yıl için, teşekkür edeyim, ben almayayım, demeye devam edeceğim.