MUSTAFA EMİN TOS

Kayıp Kentin Yakışıklısı Akıl iki temel boyutta çalışır. Bir kısım mantığını kontrol ederken insanın, bir diğeri duygularına yönlenir. İnsandan insana değişebilir tabi ağır basan. Kimisi duygularına yenik düşer ve bir yas tadında yaşar. Hep özlediği bir şeyler vardır o insanın. Kontrol edemez içindeki burukluğu. Biraz da yazma heveslisiyse bu adam, adını mutlaka duymuşsunuzdur. Midesindeki iç bükey sancılardan kaçamıyorsa eğer, elbet şiir olacaktır şairin tesellisi. İnsanlar "Benim şiirden aradığım ..." ile başlayan cümleler kurarlar çokça edebiyatın meze olduğu sofralarda. Şiirin nasılına dair ahkam keserler. İkinci Yeni'den öteye gitmez çoğu sohbet. Edip-Turgut-Cemal üçgeninde kısa paslarla sohbetlerini sonlandırırlar. Benimse şiirden çok bir beklentim yok. Şiirin insanı daha yapması bir kenara dursun, insanın içine oturttuğu hayvanlardan bazılarının soyları tükendi. Yaşayan Türk şairlerini konuşulacak ise şayet, orada Yılmaz Erdoğan ismi mutlaka bulunmalıdır. Yılmaz Erdoğan'ın kalemindeki oradaymışsınız hissini verebilen çok da fazla insan kalmadı bu devranda. Sinema ve tiyatro üzerine kurulan bir kariyerde kağıda kazınanlar pek fazla hatırlanmaz. Bizler, ekranda yanıp sönen renkli noktaların oluşturduğu görüntüleri izlemeye daha yatkınız. Bakmak daha kolaydır her zaman, öylesine ve de bomboş. Yeterli görüyü sağlayıp sağlamadığı önemli değildir. Anlaşılamamış bir şeyi "izlemiş" gibi davranmak daha kolaydır, çünkü hatırda birkaç sahne kalır. Okumaktan bu yüzden korkuyoruz belki de zaman zaman. Anlayamamanın yaratacağı özgüven kırılmasından kaçmaya çalışıyoruz. Kaçıyoruz ama, anlaşılacak bir şey yok ki burada. Hissedebilsek yeterdi; gelmiş, geçmiş ve geçmekte olan tüm o güzel insanlar gibi. Yılmaz Erdoğan'ın şiirleriyle çok küçük yaşta tanıştım ben. Abimin müzik listesinden gördüğüm tek bir parça, kendi sesinden. Sevebilme İhtimali idi ilk karşılaşmam. Ankara'yı bilmezdim. Kontrgerilla diyince fantastik öğeler gelirdi aklıma. Kıçıma hiç platonik bir diken batmamıştı muhtemelen, yanına oturmaya çalıştığım bir kızı saymazsam. Yıllar sonrasında Tunalı Hilmi'de el ele yürürken hayal ederdim sevgilimle kendimi, Tunalı Hilmi'yi hiç görmemiş olmama rağmen. "Hayat" kırıklıklarımın başlangıcı da sanırım Tunalı'yı ve Kuğulu Park'ı ilk görüşüme denk gelir. Herkesin bir kez hevesi kırılmalıdır Kuğulu'yu ilk gördüğünde. O kırıklıklar yaşanmazsa eğer, görebilene kalmaz bütün güzellikler. Ankara'ya gelirken Ankara'yı dinledim onun sesinden. Herkes soğuk ve gri der bu şehre, içine bir kez olsun gerçekten girmeyene daha güzel benzetme bulmak zor. Durdum düşündüm insan niye sever burayı diye. Yüksek bir yere çıkınca deniz görememekten oluşan iç sıkışmasının dillendirilmesini takiben, "Deniz vardı da astılar." şeklinde sol tandanslı bir fısıltı yükseliyordu arka taraflardan. Daha sonraları Ankara'ya kar yağdı, bütün asfaltlar buz tuttu ve ben çokça kayıp düştüm. Yine de Ankara'ya gerçekten de çok yakışıyordu kar. Buz tutan yalanlarım değil, henüz yeterince gürleşmemiş bıyıklarım oluyordu. Ben Ankara'ya sıfırın altındaki derecelerde ısındım. Bir şehri sevmek demek, dağına taşına aptalca bir romantizm duymak değilmiş. İçinde sevdiğin, yanında ısındığın insanlar olduğu sürece methiyeler düzülebilirmiş her bir sokağına, hatta altyapı sorunu olanlarına bile. Benim için herhangi bir milliyete ya da siyasi görüşe dayalı ideolojisi önemli değildir şairin. Bana, benim yaşadıklarımı benden daha iyi anlatabiliyorsa okunmaya değerdir. Başka kimseyi okurken düşünemem ben "Bak adam da yaşamış aynı benim yaşadıklarımı, o da üzülmüş aynı benim gibi. Daha acıklı değil onun acısı benimkinden. Güzel olan sade kelimeler." diye. Bazı şairlerin şiirlerini bir başkası ondan daha güzel seslendirebilir, ancak Yılmaz Erdoğan'ın sesinin ve kaleminin kesişimini aynı tadda kimse veremeyecektir bir daha. Yazana değilse bile okuyana, okuyana değilse bile dinleyene faydalı.