Korkulara Doğru Küçük Bir Adım

Ne zamandır dönmeye korkuyoruz kendi içimize orada bulacaklarımızdan korkarak. Ne istediğimizi, nelere kırıldığımızı saklıyoruz kendimizden. Hep bir kaçış içerisindeyiz hayattan. Her şey yolundaymış gibi davranıyoruz, kendimizi kandırıyoruz. Eğer yeterince görmezden gelirsek yok olacakmış gibi geliyor boşa çıkan umutlarımız, hayallerimiz; unutabilecekmiş gibi hissediyoruz acılarımızı, korkularımızı. Kendimizden kaçmak için binlerce yol geliştiriyoruz. Bazılarımız bunu kendini bir şeye adayarak yapıyor, bazılarımız ise kendini binlerce parçaya bölüyor. Ben ikinci gruptanım. Kendi içime dönmemek için kendimi derslerime, arkadaşlarıma, sosyal etkinliklere bölüyorum. Hepsine zaman ayırmaya çalışınca da gün bitiyor zaten, kendimle baş başa kalmaya vaktim kalmıyor. Çünkü yüzleşmektense kaçmak daha kolay geliyor ve en önemlisi de cesaret gerektirmiyor. Buradaki cesaret korkusuzluk değildir asla. Tam tersine korkuların olmasına rağmen o korkulara doğru adım atmaktır. Planlanmamış bir eylemdir cesaret. Risk almaktır bir nevi. Sonucunu bilmeden bir işe kalkışmaktır. Bu sonuç insanı harap edebileceği gibi aydınlığa da çıkarabilir. Lakin kaçmak ve saklanmak götürmez insanı hiçbir yere, sadece yolda biraz daha vakit geçirmesini sağlar. Kendimizden, sorunlarımızdan uzak olduğumuz sürece herhangi bir sorun yaratmaz bu oyalanma. Tam tersine çözüm gibi gözükür. Halbuki kaçmak hiçbir zaman bir çözüm yolu değildir ve olmayacaktır. Peki tüm bunları bilmemize rağmen neden hala kaçmaya devam ediyoruz? Bizi geceleri uykusuz bırakmasına, mutsuz etmesine neden izin veriyoruz içimizde tuttuklarımızın? Önemli olan bu nedeni bulmak işte. Neden kendimizle hesaplaşmak için cesaretimiz olmadığını bulmak. Çoğu insan da bu neden kırılma korkusudur. Geçmişteki kötü deneyimlerine bakarak ileride de böyle şeylerle karşılaşacaklarını ve kendilerini bundan korumaları gerektiğini düşünürler. Etraflarına duvarlar örer ve kimseyi içeri almazlar. Hatta bu duvarları o kadar iyi örerler ki kendilerini bile dışarıda bırakırlar bazen. Yaralanan, incinen yerlerini iyileştirmeye çalışmaktansa kendilerinden uzaklaştırıp unutmaya çalışırlar. Ancak nasıl evine dönen bir asker savaşın getirdiği vahşeti ve acıları unutamazsa onlar da unutamazlar incinen yerlerini. Tam unuttum derken hatırlatacak bir şey yaşarlar muhakkak. Bu yüzden de duvarlarına daha sıkı tutunurlar. Kısacası geçmişteki kötü bir deneyim gelecekteki yüzlerce iyi ihtimali öldürmelerine neden olur. Halbuki bu acıyla yüzleşip kendilerine mutlu olma şansını vermeleri daha iyi değil midir onlar için? Sakın Oraya Gitme kitabında insanların kendileriyle yüzleşme, hesaplaşma korkusundan bahsetmiş Yekta Kopan. Samodey adlı öyküsünde annesinin hafızasını yitirmeye başlamasıyla onun hayatındaki yerinin farkına varan ve her şeyi unutmasından endişelenen oğlunu anlatıyor yazar. Oğlu, annesinin hastalığını öğrenince bununla hesaplaşmaktansa kaçmayı ve endişelerini saklamayı seçiyor. Kitabı okuyunca anladım benim de tüm hayatım boyunca bunu yaptığımı. Kırıldığım, korktuğum bir şeyle yüzleşmektense ters yöne kaçtığımı. Bir arkadaşım beni kırdığında, beni üzecek şeyler yaptığında yüzüne söylemektense onun anlamasını ve kendisini düzeltmesini beklerdim eskiden. Tabii bunu anlaması yüzlerce yıl sürerdi arkadaşımın ve ben de bu sırada kendimi yerdim. Uzaklaşırdım ondan çünkü, soğurdum. Arkadaştansa tanıdığım bir insan haline getirirdim onu. Böylece kıramazdı beni daha fazla, üzemezdi. Bu da benim savunma mekanizmamdı işte. Neden böyle bir mekanizma geliştirdiğimi anlamam ise kendimle yüzleşmemle gerçekleşti. Onu kaybetme korkumdan söyleyemiyordum ona ne kadar incindiğimi, ama bunu söylemeyerek de kendimi uzaklaştırıyordum ondan. Her türlü kaybediyordum onu yani. Değişen bir şey yoktu. Kendimde bu sorunun kaynağına inme cesaretini bulmam ona kırıldığımı anlatmamdan daha zordu benim için. Ama başarmıştım en sonunda, önce kendimle yüzleşmiş sonra da arkadaşımla konuşup çözmüştüm sorunlarımı. İnsanın kendiyle yüzleşecek cesareti bulması belki de yapabileceği en zor şeydir bu hayatta. En büyük korkularınla yüzleşirsin. Kendinle hesaplaşırsın. Uzun ve sancılı bir süreçtir kısacası. Bittiğinde ise değiştirir seni, farklı biri yapar. Artık kendin değilsindir, tam anlamıyla daha iyi, daha huzurlusundur eskisinden. İçsel sıkıntılarını, kötü anılarını aşarsın. Arınırsın yani bir bakıma. Bunların hepsi ise korkularına doğru attığın küçük bir adımla başlar sadece.