MUTLULUK MU, O DA NE?

Hayatın hep bir koşuşturmayla geçtiğini ve bu koşuşturmaya rağmen elimdeki tek şeyin koskoca bir sıfır olduğunu düşünen tek kişi ben miyim? Her şeyin sonunda elimde karamsarlığın, üzüntünün, endişenin ve yalnızlığın kaldığını... Şu nesnelerle, insanlarla dolu dünyada kendini tıpkı dağın başında tek başına kalmış bir papatya gibi hissetmek, kimseye güvenememek ya da hep yarı yolda kalmak, bırakılmak. Ama yalnız olduğumu düşünmüyorum. Niye mi? Nereye baksam hep uzaklara dalan, dokunsan ağlayacak insancıklar çarpıyor gözüme. Abuzer Gülpınar da bizden biri galiba. Kendisinin "Başım Kirazlı" adlı şiir kitabını okumaya başladığım anda kendimi bir aynaya bakıyormuş gibi hissettim. O da kırgın, üzgün, yalnız. O da terk edilmişler durağında onu kurtarması için gelecek otobüsü bekleyen bir yolcu ama ne mutlu ki o kendini ifade edecek bir yol bulmuş. "Sevişmeler terk edildi/ Rüzgar tükendi/ Soframda yalnız kaldı/ Cemal Süreyya şiirleri"(16) Tam da böyle değil midir? Ne güzel betimlemiş Abuzer Güldalı her şeyin geride kalmasını, anlamını yitirip genelleşmesini, en güzellerinin bile bir anlam ifade edememesini. Şu zamana kadar hep bir çıkar yol aradım kendime; en azından bir teselli bile yeterdi kabuğumdan çıkmaya, derin bir nefes almaya. İçimde kimseye anlatamadığım bırakın başkasına anlatmayı kendimin bile anlamadığı bir duygu vardı hep. Belki yaşadıklarım, belki de yaşayacaklarımın korkusuydu derken Abuzer Güldalı öğretti bana o kahrolası şeyin ne olduğunu. Meğerse içimdeki şey her şeyin bir yalandan ibaret olduğunu anlamış da benim dışarıdan haberim yokmuş. Hani demiş ya yazar, "Bülbül sana nasihatim/ Gül de yalan kırmızı da/ Diken mezarına dönen teninle kalırsın."(34) İnsan mantıklı bir şekilde oturup düşününce dank ediyor aklına. Var mı aklınıza gelen ve bunun yalan olmasının imkanı yok diyen? Aranızdan şimdi aile sevgisi diye atlayan olur elbet. Onları ayrı tutun, onlar sizin bu dünyadaki tek varlığınız, ilkleriniz... Onları ayırdıktan sonrakileri düşünün. Arkadaşınızın, sevgilinizin ya da akrabalarınızın sevgisinden emin misiniz? Gözlerinizi kapayıp her dediklerini yapar mısınız? Hadi siz yaptınız, onlar yapar mı? Bir gün bir yerde okumuştum. Bir çift yaşadıkları ağır olaylardan sonra birlikte intihar etmeye karar verirler. Bir binanın tepesine çıkıp otururlar. Üçe kadar saydıktan sonra kız kendini atar. Çocuk beceremez ve kızın düşüşünü izlemeye başlar. Birkaç saniye sonra kızın paraşütü açılır. Peki, sizce kim suçlu? Beyazın bile kirlendiği şu dünyada kim güvenilir, kime arkamızı dönebiliriz? Şunların arasında da en çok yaralayan da galiba sevdiğiniz, değer verdiğiniz kişi oluyor. Onun acısı, pişmanlığı, hüznü bir başka oluyor. Hayata birlikte göğüs gerdiğiniz, zorlukların üstesinden geldiğiniz, mutlu olduğunuz kişinin günün birinden çıkıp gitmesi, arkasına bakmaması... İnsan kendini telefonu elinden alınmış bir ergen gibi çaresiz ve yıkılmış hissetmiyor mu? Boş bakışlar, anlamsız üzüntüler, yerle bir eden pişmanlıklar... "Dereleri kıskanan çeşmeyim şimdi/ Akanım yok/ Çağlayanım da"(38) demiştim ya Abuzer Güldalı beni anlatıyor diye, galiba ben farkında olmadan yanından geçmişim de beni gözlemlemiş galiba. Şu benzetmeye bir ek de benden gelsin o zaman. Kendimi sonbahardaki bir ağaç gibi hissediyorum. Yapraklarım dökülüyor, yalnızım, üşüyorum ve her geçen gün daha da çöküyorum toprağın altına. Zaten olmayan ümidim, umudum da bir daha yüzünü göstermemek üzere beni terk ediyor. Tıpkı diğerleri gibi, yapmaz dediklerim gibi, beni öldürmez dediklerim gibi... Masumluğun kalmadığı acıların çoğaldığı şu dünyada inşallah şu anlattıklarımdan sizin kapınıza uğrayan olmaz. Birebir tecrübe eden birisi olarak bunların olduğu yerlerden koşarak uzaklaşın. Her ne kadar mümkün olmayacağını düşünsem de siz yine de deneyin, bataklığa batmayı kabullenmeyin. Şu ana kadar hep kendime bir tercüman bulmak istemiştim içimdeki şeyi hem bana hem de çevreme anlatabilmek için. Galiba sonunda bir tane buldum. Öyle ki zaten ince olan şiir kitabını dakikalar içinde bitirdim. Kullandığı benzetmelerle, tercihlerle ve anlatımıyla Abuzer Güldalı benim aynam, tercümanım oldu.