AĞIR BOŞLUK

Handan Acar Yıldız'ın öykü kitabı olan "Ağır Boşluk" konusu itibariyle acıları, mutsuzlukları, hayal kırıklıklarını anlatan popüler öykü kitaplarının vazgeçilmez konuları- bir eser. Anlatımıyla deneme tarzına kaçan yazar, konuyu zayıf kişilikli karakterlerin geçmişleri üzerinden geliştirmiş. Bu eserdeki duygu aktarma kanalı olan karakterler, aslında günlük hayatta etrafımızda olan, ancak nedense farkına dahi varmadığımız insanlardan esinlenilmiş. Onların gelişmeyen karakterleri yüzünden oluşmayan çevreleri, seslerini çıkartmaya cesaretleri olmadığı için gerçekleşmeyen hayalleri vardır. Bu insanların yaşadığı onca olay, temeli zayıf olan bi yapıya kat çıkmaya benziyor aslında. Malzeme ne kadar pahalı veya kaliteli olursa olsun bir dış etkenin onu yerle bir etmesi işten bile değil. Elbette bu durumun onların suçu olduğu savunulamaz. Bu tür olaylar insanın geçmişine, çocukluğuna dayanır. Bir insan geçmişinde neyi baskın yaşarsa büyüdüğünde onu yansıtır çevresine. İnsanoğlu mutlu olduğu zamanların farkına varmazken, mutsuz olduğu her anı, "neden ben" diye sorgular. İnsan nasıl yetişirse yetişsin insandır en nihayetinde, nankördür. Sürekli mutluluğa bir özlem, bir açlık çeker. Durmaksızın arar, bulduğunu fark etmeksizin arar. Sadece bazı "ermiş" insanlar doğru arayış sonunda hak ettikleri mutluluğa ulaşırlar, ancak önce bu ermiş seviyesine ulaşmak için insanın kendini yeniden ve sıfırdan inşa edecek cesareti bulması lazım. Geçmişte ne yaşadıysa yaşasın, karakteri ne kadar zayıf olursa olsun bu değişim cesaretini gösterenler hayatta muvaffak olmakla görevlidirler. Öte yandan dünyevi zevklere kendini bağımlı hale getiren, ruhunu besleme işini maddiyatla halledeceğini düşünen insanlar ise kaybedenler safında hizaya geçmekle yükümlüdürler. Yaşadığımız acıların, hayalkırıklıklarının, ve mutsuzlukların temelinde yatan nedir peki? Bizi bu ağır boşluğun girdabına çeken o amansız dürtü nedir? İstek ve beklentilerimizdir. İstek olmadan, beklentiye girmeden insan yaşar mı? Pekala yaşar. Önce kendini maneviyat ve soyutlukla yoğurur. Benliğini bilgi ile doyurur, son adım olarak da aramaya başlar, ne bulacağını bilmeden. Bu sayede bir amaç edinir kişi. Bu tarifin en altı çizilesi tarafı ise ne aradığını bilmeyen kişi bulduklarını kendince yorumlayabilir ve bulduklarıyla yetinmek mecburiyetindedir, zira bir beklentisi olmadığı için bulduğu şeyi değil, bulmak için harcadığı zamanı amaç edinmiştir. Bu süreç içinde yaptığı şey, yaşama amacı olmuştur, hem zamanını doldurmuş, hem de onu boşluğun girdabından almıştır. Hayatta olmazsa olmaz sayılabilecek, insanın yaşam damarlarından birini oluşturan bir unsur da umuttur. Yaşama umudu, başarma umudu, kazanma umudu, bulabilme umudu, değişebilme umudu... İnsanın içinde geleceğe dair bir ışık olmazsa asıl boşluk o zaman oluşur. Ne yediğinden, ne içtiğinden, ne çektiği sigaradan, ne de aldığı havadan tat alamaz. Zombiye döner. Bence içimizdeki umuda açılan kapıların kaynağı da geçmişe dayalıdır. Çocukken yaşadığı olaylar insana beklentiye girip girmemesi, umut bağlayıp bağlamaması konusunda ışık olur. Umut ve beklenti ne kadar yakın gözükse de aslında farklı kavramlardır. Umut, içten kuvvetli bir şekilde isteme olayıdır; beklenti ise olayın gerçekleştiği farzedilip ona göre yaşama durumudur ki, insanları hayalkırıklığıyla çökerten olaydır da aynı zamanda. Bu iki kavramın insan hayatında ehemmiyeti büyüktür. Genel olarak bakıldığında, insan yaşamını, karakterini ne kadar sağlam kurarsa, yaşama karşı duruşu o kadar sağlam olur, darbelerden o kadar az etkilenir. Lakin hayattan gerçekten zevk alanlar, karakterini sağlam kuranlar değil, değişme cesaretini gösterenlerdir. Çevresi ve kendisinin belirlediği güvenli sınırları terk etmeye cesaret edebilenler, onlar saygı duyulasıdır. Umut da onlardır, umut eden de. O yüzden bir insanın savunması gereken en önemli şey değişime açık olmaktır, elbette benliğini yitirmeden. Gelecek buradadır, çünkü zaman, çevre, etrafımızdaki her şey sürekli ve hızla değişiyor ve yalnızca ayak uydurabilenler fark yaratıyor. ALİ EMRE CAFEROGLU 21501465