EY SEBEB-İ AŞK!

Tufandan Çıkan Bir tufandan bahsediyor Rasim Özdenören. Tufandan çıkan insana ne olur? Her şeyini kaybetmiş midir? Tufanı her adımında hissederek, vücudunda onun vermiş olduğu yaraları taşıyan bu insan, elbette bir korunağa ve barınağa ihtiyaç duyar. Peki, mana aleminde de böyle midir yaşanan? Tufanı her kalp atışında hissederek, ruhunda ve fikrinde onun sebep olduğu acıları taşıyan bu insan, elbette bedeni gibi ruhunu da korumak zorundadır. Ona da bir barınak bulmak zorundadır. Bu insan önce kendini arayacaktır. Muradı elbette ruhuna derman olmaktır. Kitap o zaman anlam kazanacak ve "Aşkın Diyalektiği" o zaman okunmaya ve yaşanmaya değer olacaktır. Lakin yaşamak için önce yola çıkmak lazımdır. Kendini Arayan Sorduklarında tek cevabı vardı her zaman. Yine sordular ve "Hiç..." dedi. Kim olduğunu soruyorlardı ona, bile bile yaparcasına. Aynı cevabı alıyorlardı her defasında ama soruyorlardı işte. Diğerlerinden çok farklıydı çünkü o. Hiç kimse bir hiç olduğunu kabul etmezdi ama inkar da etmezdi bir hiç uğruna yaşadığını. Yanlış anlamayın, elbette kimse "Hiç uğruna yaşıyorum." demez, ağzından çıkıverir sadece. O ise, hiç olduğunu daha başından kabul etmiş ve hayatını hiçler uğruna tüketmemişti. Ne demekti bu? Arkadaşları manasız bakarken ve bazen sadece gülerken, o hangi alemdeydi? Neden bu kadar takılmıştı bu kelimeye? Hiç olan insan, hayatını hiçler uğruna tüketmezken; kendisine hiç demeyenler veya diyemeyenler, hiç uğruna mı yaşıyordu? Sordular yine: "Arkadaş, anlat hele, hiç ne demek?" KALPAK-2 "Peki." dedi ve başladı anlatmaya. Konuşmazdı pek, zira bilirdi ki lisan-ı haldir en güzel yemek, nasihate aç olana. Bahçede gezinmeye başladı. Arkadaşları onu izliyordu o sırada. Birkaç kişiye birşeyler sordu yakından, yüksek sesle: "Nasılsınız, ne yapıyorsunuz?" Cevap beklenmedikti kenardakiler için. Farklı kişilerden aynı cevap gelmişti. Hepsi de "Hiç..." demişti. Cevap verenler sordu bu sefer bizimkine. Arkadaşlarıma bir şey anlatıyorum dedi ve kenara geldi. "Yetmez mi?" diye sordu. Şaşkın bakışlar gördü en son, cevapsız kalmıştı sorusu. Belki de manasız bakışlar, en manidar cevaptı bu soruya. Bilmiyordu ya da bilmezlikten gelmişti. Sonra "İçeri geçiyorum, görüşürüz." dedi ve sınıfa doğru gitti. Evet, okulda olmuştu bütün bu olanlar. Gençlik... Hiç uğruna yaşayan insanlar... Peki ama neydi okulda bize öğretilenler? Ne için yaşadığımızı bilmiyorsak, nedir elde eldilenler? Yaşıyorsa bir insan ne kaybetmiş ya da yaşamıyorsa ne kazanmıştır? Yaşamak diyorum. Hayata gelmek yeterli bir sebep mi bunun için? Ben yaşamaktan bahsediyorum. Tıpkı bu çocuk gibi. "Hiç..." deyip geçmediğim ve sadece kendimi bulmak için bana verilmiş olan nimetten bahsediyorum. Ne için kendimi arıyorum ve niye verilmiş bu nimet bana? Öğrenmek istiyorum. Herkes aradığına sevgili demez mi veya demese bile sevgili o değil midir aslında? Peki, sevgiliyi sevgili yapan şey ne? Sevgiliye giden yol kendinde mi gizli insanın? Şimdi daha iyi anlıyorum ve her zerremi düşünüp onun yerine koyuyorum. Ben kendimde gizlenen o'nu ve o'nda gizlenmiş olan kendimi arıyorum. Ben o olduğunda oluyorum ve olmadığında yanıyorum. Sevgili olmadan ben olamadığım için, yani tek başıma varlığıma mana veremediğim için, bana kim olduğumu sorduklarında, sadece "Hiç..." diyorum. Ne yaşadığımı merak edenlere tufandan bahsetmiyorum ve "Aşk..." deyip geçiyorum. Leylalaşan Dünya Bir gün kantinde sohbet ediyorlardı yine. "Bize iki tost, iki de çay Ziya abi." diye bağırdı bizimki. Ziya adı gibiydi onlar için, bir kantinciden öteydi. Işıktı adeta, şiir gibiydi sözleri. "Gençler, sofranızda bize de yer var mı?" diye sordu. Bizimki "Ziya abi, karnımızı KALPAK-3 doyurduğun gibi ruhumuzu da doyurursan neden olmasın?" diye cevapladı hemen. Ziya konuşmaya başladı: "Alemsin genç adam. Sanki biz doyurduk karnını. Elbette vereni var herkesin rızkını. Hem ruhunuzu, nasıl doyurayım ben? Kendime faydam yok, görmez misin sen? Doymak deyince, aklıma ne geldi bakın. Hali harap olur imiş, tufandan çıkan insanın. Hatta Adem aleyhisselam hissettiğinde bu sıkıntıyı, yardım dilemiş Allah'tan dinsin diye bu acı. Doymak nedir? Nedir bu tufan? Dünya istenecek şey mi, ister mi her yaşayan? Dünya niye bu kadar kötü? Hem dünya ne demek? Biz de Mecnun gibi her şeyi Leyla ve Leyla'da görsek. Gelin siz de inanın, dünyanın Leyla olduğuna. Bakmayın tufanların böyle bolluğuna. Eşya da Leyla imiş, insan da Leyla imiş. Bilir misin Mecnun niye böyle eder imiş? Mecnun herkes gibi değil, "Ben senim." demiş. Kendini bırakıp Leyla'sına güvenmiş." Aşık benliğinin kendisinde olmadığını öğrendiği vakit, "ben" kelimesine çok uzak kalmış. Hallac-ı Mansur bu nedenle idam edilmiş. "Ben senim." dediği için. Halbuki sevgili demek sebeb-i ben demektir. Herkes ve her şey o'dur, fakat o, herkes ve her şey değildir. (s. 28) Dünyanın sevgiliden gayrı her şey olduğunu anladığımız vakit, sevgili bütün görünenlerden daha görünür ve dünya bütün görünmeyenlerden daha görünmeyen olacaktır. Her yer ve her şey sevgiliyle mana kazanacaktır. Hatta sevgiliye kavuşmak, bizi bu arayıştan ve kazanılan bu manadan uzak kılacağı için, hasret bile sevgiliyle mana kazanacaktır. Vuslata erişmek niyeti olmadığı zaman, yani vuslat reddedildiği zaman, hasret aşka vesile olacaktır. Bizimki dalmıştı, tostu da çayı da soğumuştu. Birden irkildi. Konuşulanların farkına varmaya ve bunları idrak etmeye çalışıyordu. "Aşk..." diye haykırdı birden ve ayağa kalktı. Aşk hiç bitmesin dedi, toprağa hasretim bitse de.