KEŞMEKEŞİN İÇİNDE BİR BAŞINA

Kafamızı kaldırıp camdan dışarıya, kalabalık sokaklara baktığımızda benim de dikkatimi çektiği gibi birçoğumuzun dikkatini genellikle el ele dolaşan çiftler, birbirleriyle şakalaşan arkadaşlar çekiyor. Ancak, bu birlikte dolaşan çiftlerin yanında kahkahaların hiç eksik olmadığı o kalabalık sokaklarda ağır ağır dolaşan yalnız insanlar benim gözüme daha çok çarpıyor. Belki siz de o insanları görmüşsünüzdür ancak pek önemsememişsinizdir. Önemsememekte haklısınız, ne de olsa şöyle bir düşünüldüğünde sokakta tek başına dolaşmak tuhaf bir durum değil ama geçenlerde bir şeyi fark ettim. Aslında bizler de o yalnız insanlardan biriyiz. Birileri sürekli bizi aradığında veya telefonumuza her dakika mesaj geldiğinde birçoğumuz yalnız olmadığımızı düşünüyoruz ya da gerçekle yüzleşmek istemiyoruz. Gerçek ne mi? Bana göre gerçek, el ele dolaşan çiftler de dahil, herkesin kendi iç dünyasındaki keşmekeşin ortasında o yalnız bireylerden biri olduğu çünkü başımıza bir şey geldiğinde, en basitinden canımız yandığında veya bir sevdiğimizi kaybettiğimizde herkes bizim için üzülebilir ama o yalnız adamdan başka kimse içimizde kopan fırtınada yaralanmaz. Yani, kimse olaylara bizim açımızdan bakamaz. Biz de onların gözünden hiçbir zaman bakamayız çünkü başımızdan geçenler, hayat tecrübelerimiz birbirinden farklı ve bu yüzden bütün olayları farklı algılıyor, dünyaya kendi objektifimizden bakıyoruz. Kimi zaman farkında olmadan hayatımızı içimizdeki o yalnız kişi idare ediyor. Mesela, hepimiz en az bir kere evde tek başımıza kalmak istemişizdir, kimimiz televizyon karşısında ayaklarını uzatıp öylece oturmak, kimimiz bir eline kitabını diğer eline de çayını alıp camın karşısında kitabını okumak için... İşte o anlarda içimizdeki yalnız adam gün yüzüne çıkıyor ve telefonuna durmadan mesajlar yağan siz geçici de olsa dinlenmeye çekiliyorsunuz. Peki, bu yalnızlık düşünüldüğü kadar kötü bir şey mi? Eminim ki pek çok kişi yalnızlık insana zarar verir bu yüzden kimse yalnız kalmamalı diyecektir. Hatta halk arasında bu düşünce o kadar yerleşmiş ki 'Yalnızlık Allah'a mahsustur.' diye bir laf bile var. Halbuki yalnız kalmak sanıldığının aksine insanı iyileştiren en etkili ilaçlardan biridir bana göre. Kendimden örnek verecek olursam ne zaman moralim bozulsa, ne zaman üzerimde bir baskı veya stres hissetsem odama geçer, telefonumu kapatır ve kulaklığımı takarak tek başıma, herkesten uzak bir şekilde birkaç parça müzik dinlerim. Kısacası yalnızlığa sığınırım. Tıpkı doluya yakalanmış bir kişinin en yakın yere sığınması gibi ben de bana en yakın yere yani kendime sığınırım. Yalnızlığa başka bir açıdan bakarsak, yalnızlık gerçek bizi en yoğun duygularla ortaya çıkarır. İnsan ancak yalnız kaldığı zaman etrafında olup bitenleri derinlemesine fark edebilir çünkü günlük hayatta etrafımızdaki onlarca insan eşimiz, dostumuz, en değer verdiğimiz kişiler bile bizde bir halüsinasyona sebep oluyor. Düşünsenize hangi arkadaşınız sizin üzgün olmanız için uğraşır? Monotonlaşmış hayatlarımız içerisinde herkes birbirini ufacık da olsa mutlu etmeye çalışıyor. İşte, bu yüzden bu kişiler iç dünyamızdaki fırtınayı görmemizi engelliyor yani bizi bir çeşit halüsinasyona maruz bırakıyorlar. Halbuki birazcık yalnız kalsak ve içimizdeki fırtınada birazcık yere düşsek belki de ayağa daha güçlü bir şekilde kalkacağız. Kısacası, benim tecrübeme göre yalnız olmak insana zarar vermez aksine baskılanmış bütün duyguları ortaya çıkararak, etrafında olup bitenleri fark etmesini ve insanın yere daha sıkı adımlarla basmasını sağlar. Siz de hayatın keşmekeşi içinde eğer bir fırsat yakalarsanız herkesten uzaklaşıp bir köşede kendi içinizdeki yalnız adama kulak verin ve size ne kadar iyi geleceğini bir de siz deneyimleyin.