DOYUMSUZLUĞU AŞABİLMEK

Farkında mısınız bilmiyorum ama doyumsuz bir hale geldik. Hiçbir şey yetmiyor, hep daha fazlasını istiyoruz, sahip olduklarımızın kıymetini bilmiyoruz. Sonra dünya çekilmez bir yer halini aldı diye yakınıyoruz fakat bilmiyoruz ki azla yetinmeyen çoğu bulamaz. Yardımlaşmak nedir bilmediğimiz için bir insana yardım etmenin verdiği hazzı çok nadir yaşıyoruz. Hayatın bize sunduğu güzellikleri hep kaçırıyoruz. Yaptığımız hiçbir şey haz vermemeye başladı peki ama nereye kadar böyle sürecek bu ya da sürebilir ki? İlla başımıza Olağanüstü Bir Gece'de karakterin başına gelen olayların mı gelmesi lazım farkına varmamız için? Bir şeyler yaşadıktan sonra mı akıllanacağız hep? Kaderin tüm beklentilerini yerine getirmesinden dolayı ve tadacağı tüm dünyevi zevkleri tattığı için bir tür ruhsal iktidarsızlık yaşayan ve yaşamda tutkuyla yer alabilme arzularını yitiren yani varoluşsal sancılar çeken seçkin bir burjuvanın hikayesi Olağanüstü Bir Gece. Fakat hikayenin sonunda başka insanları mutlu etmenin verdiği hazzın en güzeli olduğuna karar veriyor karakterimiz. Bu yüzden diyorum ya işte, başımıza bu tür olaylar gelmeden paylaşmanın zevkine varabilmeli insan. Çok parası varken olmayanlara vermeli mesela. Hem kendini hem çevresindekileri mutlu etmeli böylece. Çünkü hayatta hiçbir şeyin garantisi olmadığı gibi mutluluğun verdiği hazzın da tarifi yok. Kimse için değil kendimiz için yapmalıyız bunu. En basitinden ben bir insana ufak bir yardımda bile bulunsam bu beni tatmin etmeye yetiyor. İçimdeki kötücül hisler yerini pozitif hislere bırakıyor. En önemlisi farkındalık kazanıyorum. Düşünüyorum da belki de bazı şeylerin değerini anlamak için birtakım olaylar yaşamamız gerekiyordur. İnsanlar zor akıllanıyor çünkü. Dersimizi bayağı bir sonra çıkarıyor, hatamızı epey geç anlıyoruz. Yaşadıkça ise kendimizi buluyoruz, kendimize geliyoruz, özümüzü daha iyi anlayıp görebiliyoruz. Bakmayı biliyoruz ama başımıza gelmeden görmeyi beceremiyoruz. "Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık. Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar." (Zweig 69) Gerçekten de böyle bu döngü. Hem karakterin yaşadıklarına hem de dönüp kendi hayatıma şöyle bir göz attığımda daha iyi anlıyorum anlatmak istediklerini. Bir kıvılcım lazım bize, bu duyarsızlığımızı, doyumsuzluğumuzu aşabileceğimiz. Tıpkı kitapta karakterin hayatının bir gecede bir olayla değiştiği gibi, bazı şeylerin farkına varması, bir nevi yeniden doğması gibi. Bu yüzden değişimler her zaman bizi kendimize getirir. İyi veya kötü fark etmez. Ruhani bir uyanış sağlayan değişimler lazım bizlere. Kitapta bu değişim karakterin yaptığı bir yardımla tasvir edilmiş. Düşünsenize bir küçük yardım bize yardımlaşmanın meğer ne kadar güzel şeylere vesile olabileceğini gösteriyor birçok perspektiften bakmamızı sağlıyor olaya. İnsanlara iyi bir şeyler yaparak, hayatlarına dokunarak kendimizi tatmin ediyoruz, vicdanımızı rahatlatıyoruz, farkındalık kazanıyoruz. Ufacık şey ne kadar olumlu şeylere sebep oluyor. İnsan kendinden bir şeyler bulduğu kitapları daha çok sever, bu bir gerçek. Düşünsenize ömür boyu yetecek kadar paranız var ve bunca zaman çalışıp didinmek zorunda kalmayıp sadece ömrünüzün sefasını sürüyorsunuz. Öte yandan ise hissedemeyen, heyecanlanmayan, tutku duymayan, üzülmeyen, gerçek bir mutluluk tadamayan bir insana dönüşüyorsunuz. Sonrasında bilerek ve isteyerek suç işleyip hayatınızda ilk kez sizi baskılayan toplumsal yaşamın zincirlerini kırıyorsunuz. Kötücül bir hazla başlayan dönüşüm, bizleri ruhsal bir uyanışa sürükler. İnsanları mutlu etmekle mutlu olabilen, birilerinin yaralarını sarmakla ya da onları sadece anlamakla, dolu ceplerin, keyifli bir yaşamın ötesinde büyük bir haz duyabilen, gerçek bir insan olma yolunda ilk adımı atarız. Bu noktada dönüp hayatlarımızı sorgulamalıyız. ''Çünkü sadece kendi kaderlerini bir gizem olarak yaşayabilenlerin gerçek anlamda yaşadıklarına inanıyorum.'' (Zweig 11)