AMA BİZ BAŞKAYIZ

Bütün insanlar hayalleri ve umutları için yaşarlar. Uçsuz bucaksız, sınırları olmayan hayallerimiz bir nevi bugünümüzü yaşamamızı sağlar. Ne güzel şeydir hayal kurmak... Tamamıyla bize ait, kimsenin müdahalesi olmaksızın tamamıyla bize. Bazı hayaller vardır ki gerçekleşme olasılığının yok olduğunu bile bile kurarız. Fakat en güzel, en mutlu anlarımızı o hayallerde saklarız. Bir senaryo yazarız ve gün geçtikçe bu senaryoyu dallandırıp budaklandırırız. Bir bakmışız bugünümüzü, bir gün gerçek olabileceğine inandığımız bu senaryolar için yaşar olmuşuz. Hayal gücü bu, sınır tanımaz, söz dinlemez, birazcık da aç gözlüdür. Bazı tezatlıklar içerir. İnsanı bir yandan hayata bağlarken bir yandan da sınırsız hayal dünyamızın bize sunduğu tabloyu yakalayamayışımızdandır ki tökezletir. Tökezlemek de bizi hevesi kırılmış ve sanki hayallerin ulaşamayınca tüm umudunu kaybetmiş başarısız bir kişiymişiz gibi hissettirir. George ve iriyarı saf arkadaşı Lennie de hayalleri uğruna yaşan iki dostlardı. Özellikle Lennie öyle bağlıydı ki hayallerine... Daha doğrusu George'un kurup ona hikaye şeklinde anlattığı umut ve mutluluk vadeden hayallere. Bazı insanlar vardır ki hiçbir zaman ayaklarını yere basmazlar, hep yükseklerden uçarlar. İşte böyle insanlar asıl hayal kurmak nedir bilirler. Bir de, her zaman kendini sağlama almayı bilenler vardır. Sağlama almak dediysem yanlış anlamayın. Benim bahsettiğim şey "duygularını sağlama almaktır". Hayal kırıklığı yaşamaktan korkarlar ve her zaman beklentileri azdır hayattan. Yani onların hayallerinin temelinde ütopya değil gerçekler yatar. Lennie ilk bahsettiğim insan grubunun içinde yer alıyor. Belki de yarım akıllı oluşundan kaynaklıdır bu. George ise daha mantıklı ve çevresindeki insanlara nazaran daha zeki bir işçidir. Fakat dünyada birbirlerinden başka hiç kimseleri olmayan bu iki zıt karakterin tek ve ortak bir hayali vardır. Salinas Vadisi'nde işçi olarak çalışan iki dost, günün birine, huzur içinde yaşayabilecekleri tamamıyla kendilerine ait birkaç dönümlük toprağa sahip olmanın hayalini kurarlar. Koca cüsseli bir çocuk düşünün, ya da sık sık hafıza kayıpları yaşayan kuvvetli bir ihtiyar. Ve şimdi de onun sizin yol arkadaşınız olduğunu düşünün. Ortak hedeflerinizin olduğu ve en önemlisi birlikte hayaller kurup onlar için savaştığınızı. George için Lennie bu demekti. Ona her kızdığında bazı kırıcı şeyler söylerdi fakat Lennie'nin aklı pekiyi çalışmasa da George'a karşı büyük bir sevgi beslerdi ve bu sözler için ona hak verirdi. Onun tek derdi, hayallerindeki araziye sahip olup orada tavşanlarını beslemekti. Kim bilir belki de Lennie bu kadar saf biri olmasa George ile dostluğu bu denli derin olmazdı. Fakat bu ikili birbirlerini öyle güzel bulmuşlardı ki, aralarındaki ilişki ve bağlılık insanı fazlasıyla etkilemeye yetiyor. Lennie ve George'un dostlukları, daha doğrusu George'un Lennie'yi karşılık gözetmeksizin sahiplenişi ve onu hayata karşı koruyuşunun yanı sıra Lennie'nin George'a karşı olan sadakati hakikaten okunmaya değer. Cüsse ve kuvvet olarak George, Lennie'nin yanına bile yaklaşamasa da yarım akıllı Lennie çoğu işi kendi kendine yapmaktan acizdir. Lennie, yumuşak şeylere dokunma güdüleri yüzünden kendi başını her zaman belaya soktuğu gibi, George'un başını da beladan eksik etmez. Her zaman bir şekilde Lennie'yi beladan kurtaran George, oluşan son beladan sonra yine aynı şeyi yapacaktır. Fakat bu tahmin edemeyeceğiniz kadar acı bir durumla sağlanacaktır ve George belki de hayatı boyunca bunun acısını yaşayacaktır. Kitabı okurken, sonunun nasıl biteceğini anladığınızı sanıyorsunuz. Hayallerden bahseden bir kitap, iki dost ve onların serüveni... Fakat John Steinbeck öyle derin bir son hazırlamış ki kitabı için, kitabın son bir kaç sayfasını nasıl okuduğunuzu bile anlayamıyorsunuz. Ve kitabı bir kenara koyduğunuz da şöyle bir düşünmenize sebep oluyor. Çünkü kesinlikle tahmin edilen şekilde sonlanmıyor. Beklenmedik bu sonda, George en yakın arkadaşı olan Lennie'yi öldürüyor. Elbette ki George'un kendi adına sebepleri olsa da, insan hayret ediyor ve acaba ben böyle bir durumda ne yaparım diye soruyor kendi kendine. Belki hikayenin sonunda suçlu suçsuz aramak yanlış bir şey. Çünkü Lennie'yi suçlamak haksızlık olur. Hiç kimse için böyle bir durumda doğru kararlar almak kolay değildir. Eğer, Lennie'yi George öldürmeseydi zaten onu bulup öldüreceklerdi. Elbette ki kaçmak da seçenekler arasındaydı fakat sanıyorum ki "Nereye ve ne zamana kadar?" sorularının cevaplandırılması George için fazlasıyla zordu. Düşünüldüğü zaman Lennie elinde olmayan nedenlerden dolayı hem kendine hem de çevresine zarar vermekten alıkoyamıyordu kendini. Bu da onun için fazlasıyla zor bir durum oluşturuyordu, özellikle de George bu tür sorunlarla uğraşmaktan yılmıştı. Dediğim gibi böyle bir durumda hangi seçeneğin doğru olup olmadığını anlayamıyorsunuz. Belki başta George'u fena şekilde yargılıyorsunuz ama kitabın üzerine biraz daha düşünüldüğü zaman hak vermeye başlamıyor da değilsiniz. Bu kısacık roman içinizi burkuyor adeta. Özellikle de George ve Lennie'nin birbirlerine söyledikleri şu sözden sonra: " Ama biz başkayız."