Düşünen İnsanın Yalnızlığı

Yalnızlık genelde insanın tek başına olmasıyla, etrafında etkileşime geçebileceği insan olmamasıyla bağdaştırılır ama yanlıştır bu düşünce. İnsan şüphesiz en çok kalabalıklar içindeyken yalnızdır. Etrafı çeşit çeşit insanla doludur. Konuşmak ister ama konuşamaz. Bunun sebebi de konuşacak bir şeyinin olmaması değil tam tersi söyleyecek çok fazla şeyinin olmasıdır. Anlatmak ister derdini, hayallerini. Düşüncelerini diğerleriyle paylaşmak, onların da fikrini almak ister ama karşısındakilerin anlayamayacağından korkar. Ya da daha kötüsü yanlış anlayacaklarından, onu yargılayacaklarından, farklı olduğu için dışlayacaklarından korkar. Hep içine atar söylemek istediklerini. Eğer gerekirse kendi kendiyle konuşur ama dışarıya aktarmaz ne hissettiğini. Çocukken hep araştıran, yeni bir şeyler öğrenmeye hevesli biriydim. Ne zaman evdeki bilgisayar bozulsa saatlerce oturur bilgisayarı nasıl tamir edebileceğime bakardım internetten. Sanırım internetin en sevdiğim yanı da iyi bir araştırmayla bilgisayar tamirinden, yemek tariflerine kadar her türlü bilgiye ulaşabilmemdi. Ne zaman bir şeyler araştırmak için bilgisayarın başına otursam konudan konuya atlar, başlangıçta araştırdığım şeyle hiç alakası olmayan yeni bilgiler öğrenirdim. Lisede tarih ve felsefeyle tanışmamdan sonra da bu huyum devam etti. Sezar'ı araştırırken Roma'yı, Roma'yı araştırırken Cicero'yu, Aristo'yu tanıdım. Benden binlerce yıl önce yaşamış insanların sohbetlerine katıldım. Fikirlerini düşündüm onların fikirlerine karşı kendi fikirlerimi öne sürdüm. Otobüs beklerken, metroda, ne zaman boş vaktim olsa hep onların fikirlerini nasıl ilerletebilirim diye düşündüm. Özgür irade mümkün müdür? Bilgi doğuştan mıdır? Kafamda hep bu sorular vardı. Kendimce cevaplar verirdim bu sorulara ama kafamdaki bir soru işaretini giderirken tek yaptığım yerine onlarca yenisini getirmekti. Bir noktadan sonra dönüp etrafıma baktığım zamansa beni yakan bu ateşin diğer insanları yakmadığını fark ettim. İnsanlar felsefeyi sadece lisede anlatılan bir ders; merak etmeyi, sorular sormayı, düşünmeyi ise boş uğraş olarak görüyorlardı. Ben aradan geçen binlerce yıla rağmen kendilerinden söz ettirebilen insanları merak ediyordum ama onların akıllarında tamamen farklı şeyler varmış. Düşünmeyi lisedeki felsefe derslerinden sonra bırakan, merak ve ilgilerini kaybeden bu insanların akıllarında favori ünlülerinin yeni sevgilisi ya da en sevdikleri dizinin yeni bölümünde ne olacağı gibi şeyler varmış. İlk başlarda anlam veremiyordum bu duruma. Bir insan neden hiç tanımadığı biri hakkında ya da kurmaca olan bir televizyon şovu için bu kadar kafa yorarken neden hiç tanrının varlığını, güzellik kavramının ne olduğunu merak etmez diye düşünüyordum. İsterseniz kibir deyin isterseniz küstahlık ama hala da anlam veremem insanların neden böyle gereksiz şeylerin üstüne bu kadar düştüklerine. Milyonlarca yıllık evrimin ürünü olan ve insanoğluna dünyanın bütün nimetlerini açan düşünme yetisini neden kullanmıyoruz? İnsanlar gerçekten merak mı etmiyorlar yoksa sabah sekiz akşam beş çalışırken vakit mi bulamıyoruz düşünmeye? Ya da zor mu geliyor bilinmeyeni tahmin etmeye çalışmak? İnsanlar genelde kendilerine neden düşünmediklerinin sorulmasından hoşlanmazlar. O yüzden yüksek sesle sorulmaz bu sorular sadece kulaktan kulağa fısıldar filozoflar. Çünkü bilirler ki farklıdır düşünen insan ve pek sevilmez bu yüzden toplumda. Galileo'nun yargılanması, Sokrates'in zehir içirtilmesi, Cicero'nun başının kesilmesi bunun ispatıdır. Onlar da kabuklarına çekilirler kendilerini korumak için, uzaklaştırırlar kendilerini toplumdan. İşte böyle başlar düşünen insanın yalnızlığı. Ne kadar kulağa kötü bir şey olarak gelse de sakın yalnızlığın kötü bir şey olduğunu çıkarmayın bu yazdıklarımdan. İnsan çoğu zaman kendisiyle olan sohbetlerinde bulur sorularının cevaplarını. En üretken olduğu dönemdir insanın yalnız olduğu dönem. İnsanı gelişmeye, ilerlemeye zorlar yalnızlık. Cem Şancı'nın da Yalnızlık Doktorası'nda dediği gibi "Yalnızlıkla barışmak olgunlaşmaya uzanan yolda ilk adımdır." O adımı bir defa attı mı insan o zaman başlar merdivenleri çıkmaya. Ancak merdivenlerin sonunda bulabilir huzurunu yalnız adam.