"HİÇ" OLSAYDIN?

"Hiçlik" kavramının basit bir tanımdan ibaret olmadığını öğrendiğimde, öğrenmekten ziyade ilk defa kavramın arka planını sorguladığımda on dört yaşındaydım, yani bundan yaklaşık altı sene öncesiydi. Eyüp'te dolaşırken kulağım bir vaaza takılmıştı. Vaazı veren kişi "Sonu tahmin edemeyeceğin kadar kötü bir sona rağmen yaşamayı mı yoksa bu sonla karşılaşmamak için hiç var olmamayı mı tercih edersin?" şeklinde bir soru sormuştu dinleyenlere. Sonrasında ise yaratılmanın çok büyük bir lütuf olduğundan, sonu ne olursa olsun -tahmin edebileceğiniz üzere seçeneklerimiz cennet ya da cehennem idi vaazı veren kişiye göre- bir hayat sürmenin her şeye değeceğinden bahsetmişti. Tam olarak o anda hiçlik duygusunun nasıl olabileceğini hayal etmeye çalışmıştım. Kısa bir düşünme ile hemen sonuca ulaşamamam ve kafada soru işaretlerinin çokça kalmasıyla, hiçliğin ciddiyetle sorgulanması ve düşünülmesi gerekilen bir mevzu olduğu anladım. Bu sefer işin ciddiyetini kavradıktan sonra insanlara aynı soruyu sormaya ben başladım. Kimilerine sadece bir defa, kimilerine ise farklı şartlar altında olmak üzere defalarca... Aldığım cevap bir iki istisna dışında "Evet, sonu ne olursa olsun var olmalıyım!" idi. Benim tercihim ise "Kötü bitme ihtimali varsa neden bu riske gireyim ki?" şeklindeydi ve hala da öyle. Aldığım cevaplardan sonra insanların neden "hiçlik"e karşı olduklarını düşünmeye başladım. Sonunda fark ettim ki insanlar düşünemedikleri ya da hayal edemedikleri şeylerden korkuyorlar ve bu korkularına yenik düşme durumu da psikolojik olarak onları ters tarafa atıyordu. Sonrasında ise çoğunluğun sahip olduğu "hiçlik korkusu" hakkında düşünmeye başladım. Zweig'ın Satranç adlı eserini okurken oradaki "hiçlik" kavramından çok etkilendim açıkçası. Dr. B.'nin bulunduğu durum resmen yaşam içinde bir "hiç" olmaktı. Daha farklı bir deyişle: Varsın ama aslında yoksun. Fiziken ve ruhen var olup, kimsenin bunu bilmemesi ne kadar güç bir durum! Hayal etmesi benim için bile imkansıza çok yakın! Durumu kendi üzerimde düşündüğümde diğer "hiçlik"ten korkmadığım derece, bu "hiçlik"ten o derece korktuğumu anladım. Hatta şunu iddia ediyorum, korkmayacak insan yoktur kesinlikle. Bir insana yaşamı tattırıp, sonrasında ise onu bir "hiç" olarak yaşamaya zorlamak, o kişiye yapılabilecek en kötü şeydir büyük ihtimalle. Kişinin kafayı yemesi, şizofrene bağlaması, defalarca intihara yeltenmesi -ki bence intihar o şartlardaki birisi için en büyük armağandır- kaçınılmazdır. Ne kadar azimli, iradeli ve inatçı olduğunun bir anlamı yoktur bu durumda! Her şeyin bir sınırı olduğu gibi, senin de pes etmeyi istediğin bir an elbette gelecek. Asla yeni bir şey öğrenemediğin, kendini geliştiremediğin, dışarıda var olduğunu bildiğin insanlarla iletişime geçemediğin bir durum, ne kadar da korkunç! Geçmişini bir, iki, üç hatta belki on defa yaşayacaksın fakat bir zaman sonra sıkılacaksın. "Yaşama" kavramını özlemeye başlayacaksın çünkü ruhun ve bedenin daha önceden tatmıştır bu hissi. Elinden emziği alınan ağlayan bir bebek misali, her şeyin hayatından bir daha geri verilmemek üzere alınacak. Bebeklerin ağlamak için dermanları kalmadıktan sonra uyumasına benzer şekilde sen de artık ağlayamayacaksın çünkü gözyaşlarını akıtacak halin kalmamıştır. Herkes gibi "uyku"yu istemen en doğal hakkındır, değil mi? Aslında açıkça söylemek gerekirse o şartlar altında olan birisini fiziken gözlemlemek, onun psikolojik analizini yapmak isterim. En azından bu konu hakkında yapılan deneylerin kasetlerini izlemekle ve sonuçlarını okumakla da yetinebilirim şimdilik. Keşke bu uğurda kendini benim için feda edebilecek bir deneğim olsa ya da olabilse. Enes KAVAK