SONSUZLUK İÇİNDEKİ ARAYIŞ

Bir an için sonsuzluğun içinde kendimi düşlüyorum. Ne bir yere yetişmeye çalışıyorum ne de uyumaya ihtiyaç duyuyorum. Uyumak, yemek yemek gibi eski alışkanlıklarım artık boş zamanlarımı dolduran birer hobi haline geliyor. Saate baktığımda akrep ile yelkovanın birbirini kovalaması beni endişelendirmiyor; nasılsa istediklerimi yapabilmek için bolca zamanım var. Uçsuz bucaksız, yolun sonunda ne ile karşılaşacağımı asla bilemediğim bir sonsuzluk... Sonsuzluk, bir kara delik gibi insanı belirsizliğinin içine doğru çeker. Sonsuzluğun bu karanlık yolunda, karşıma herhangi bir engel çıktığında yavaş adımlarla ilerlerken, her adımımla birlikte artan belirsizlik, zamanın akıp gittiğini; ancak büyüyen sonsuzluğun asıl hayatın anlamını içermediğini fark etmeme neden oldu. Bu belirsizliğin karanlığında yoluma devam etmek benim için zor olsa da, sonsuzluğun sayesinde bütün hayallerimi gerçekleştirebilirdim. Bunun yanında, akıp giden zamanın öneminin kalmadığı bu yerde dünyadan silinip gitmek gibi bir son da mevcut değildi. Peki, işleyen zamanın içinde yaşarken hissettiğim onca mutluluk, öfke, hüzün, sevgi ya da tattığım bir sürü başarı ve başarısızlık olmadan yaşamanın bir anlamı kalır mıydı? Hayatın değerini anlayabilir miydim sonsuzluk içinde hapsolmuşken? Sonsuzluk, mutluluğun kapısını açabilecek bir anahtarmış gibi geliyor kulağa. İşte bu noktada mutluluğu sonsuzluk içinde sorgulamaya başlıyorum. Bu gizemli yolculukta neler olup bittiğini öğrenmek, herkes kadar beni de sonsuz derinliğin içine çeken bir bilinmezlikti. Açılan her kapının ardından beliren mutluluğun bize sunduğu irili ufaklı değerli taşlar, sonsuza kadar parlayacakmış gibi görünse de, elbet bir gün göz kamaştırmaya son verecekti. Yaşama amacımın, yavaş yavaş sis bulutlarının ardına saklandığı görür gibi oldum. Oysaki tik tak seslerinin bile bir anlamının olduğu bu dünyada, sevdiğim şeyleri yapmamın da bir anlamı vardı. Hayattan zevk alarak eyleme dönüştürdüğüm şeylerin bana mutluluk vermesi, beni ben yapan değerlerdi aslında. Bununla birlikte, arzu ettiklerimi yaşamım boyunca yapmaya çalışmak, onları gerçekleştirdiğimde de mutlu olmak benim için mutluluğun gerçek anlamını taşıyordu. Başka bir deyişle, geriye dönüp baktığımda geçirmiş olduğum güzel zamanlar hayatta olduğumu hissettirdi bana. Sonsuzluğa karşı duyduğum arzu, yerini hayatın gizemini çözme arayışına bıraktı. Süremin kısıtlı olduğunu bilmek hayattan daha çok şey istememi sağlıyor; çünkü hayatın bütün karmaşasındaki heyecanı ve bütün ayrıntısındaki gizemi çözmek istiyorum. Sonsuzluk içinde yaşamak ise benim açımdan duygularımın benden çalınmasına eş değer olurdu. Beni ben yapan değerlerin yok olacağı anlamına gelirdi. O halde, davranışlarımı şekillendiren, yaşadığımı hissettiren o duyguları barındırmayacaksam bir robottan ne farkım kalırdı ki? Ne sevinç beni havalara uçururdu ne de öfke bağırıp çağırmama neden olurdu. Diğer bir deyişle, kendi benliğimin bir öneminin olmadığı bir yaşam çemberinin içinde dönüp durmaya başlardım. Bundan dolayı, altın tepside sunulan sonsuzluğun içinde sıradanlıklarla geçirilen bir hayat yerine, hayatın güzelliklerinin önemini hissederek onu keşfetmek ve mutluluğu yakalamak daha anlamlı geliyor. Gözlerimi yeni bir güne açtığımda hayatta beni nelerin beklediğini bilmediğim ancak bana mutluluk verecek şeyler sayesinde hayatın değerli olduğunu bir kez daha anlıyorum. Sonsuzluk yolculuğundan döndüğümde, daha önceden dikkatimi çekmemiş birçok şey olduğunu fark ettim. Mesela, ağaçların tek bir rengi yoktu; yeşilin birçok tonu özenle işlenmiş yapraklarının üzerinde canlılığını gösterirken, şekilden şekle giren bulutların gökyüzündeki dansını sanki ilk defa izliyordum. Oysaki yaşamın bütün bu belirtilerini sonsuzluk yolculuğunda kaybetmiştim. Yeniden benliğimi bulduğumda, gerçek yaşamımım ne kadar değerli olduğunu anladım. Bunun yanı sıra, doğadaki uyumun anlattığı mükemmellik de, sonsuzluk var olsa bile asıl mutluluğun yaşadığını hissedebilmek olduğunu gösterdi.