Neler Oluyor Dünyaya?

Son zamanlarda haber bültenlerinin büyük bir çoğunluğunu cinayet, çatışma, taciz gibi haberler oluşturuyor. Dünyanın herhangi bir yerinde kan dökülmeden geçen gün sayısı neredeyse yok. Peki dünyadaki bu huzursuzluğun sebebi ne? Giderek birbirimize düşmanlığımız artıyor mu yoksa? Geleceğimizin aydınlık olacağından ne kadar eminiz? Tüm bu sorulara bir cevap aramaya çalıştığımda Hüsnü Arkan'ın Hırsız ve Burjuva adlı kitabındaki şu söz geliyor aklıma: "... Sürekli barış hali insanın içini karartır. Doğru olan şey, insanların birbirini yemesidir. Herkesin birbirine düşman olması, herkesin birbiriyle dost olmasından tabii ki daha iyidir..."(Arkan, 2014, s. 78) Benim Arkan'ın cümlelerinden anladığım insanların belirli bir düzeyde yaşamlarını devam ettirebilmeleri için düşmanlığa ihtiyaçları olduğu ve düşmanlık potansiyelinin hepimizin içinde bulunduğudur. Öte yandan her birimizin sahip olduğu bu potansiyel beni korkutuyor ve aslına bakarsanız bu düşmanlığın sınırlarını belirleyebilecek bir mekanizmayı da içimizde barındırıyor muyuz pek emin değilim. Etrafımızda olup biten şiddet içerikli kaos biz her ne kadar dışında kalmak istesek de bizi içine çekiyor. Yanımızda yürüyen birinin çantası çalındığında belki kendi başımıza gelebilecek olası zarardan korktuğumuz belki de daha basit bir tabirle "bulaşmak" istemediğimiz için yolumuza devam ettiğimizde bu suça ortak olmuş sayılmıyor muyuz aslında? Yine Hüsnü Arkan'ın biraz önce alıntıladığım kitabından bir sözü örnek vermek istiyorum: ".. suç denen şey, yaygınlaştıkça yasallaşıyordu..." (Arkan, 2014, s. 143) Çevremizde olup bitenlere kayıtsız kaldığımız an biz de "suçlu" şeklinde nitelendirilen kişinin mağdurun kişisel haklarına olan düşmanlığına ortak oluyoruz. Bir noktadan sonra ise insan bu süregelen düzene kendi imkanları dahilinde karşı çıkmak, etrafında olan biteni tamamen yok edemese de en azından düşmanlık akıntısında kaybolup gitmeden durabilmek istiyor. İşte siz 1 de benim gibi bu evreye gelebilmişseniz artık bir şeyler yapmak için çırpınıp durmaya, türlü türlü yollar aramaya başlıyorsunuz. Düşmanlığı azaltma yolunda önemli olan belki de ilk şey bu konudaki tavrımızın ne olacağıdır. Şiddeti şiddetle yok etmeye çalışmanın pek de etkili bir çözüm olmadığının siz de farkındasınızdır umarım. O zaman bir diğer seçenek olan "örnek olmak" gözüme daha mantıklı gözüküyor. Bize yapılan düşmanca bir eyleme barışçıl bir şekilde karşılık vermemiz, ilk başlarda yadırganabilme ihtimaline sahip olsa da ilerleyen zamanlarda bize düşmanlık sergileyen kişilerin de yaptıkları şeyin farkına varmalarında bir etken olabilir. Ya da Hüsnü Arkan'ın Hırsız ve Burjuva adlı yapıtında ve benim bu blog yazımda yaptığım gibi düşündüklerinizi bir kitleye yazılı bir biçimde ulaştırabilirsiniz. Düşmanlıktan beslenen düzene başkaldırırken illa isyankar bir tona sahip olmanız da gerekmiyor üstelik. Hedef kitlenizi harekete geçirmek için hangi yolu izlemenin doğru olduğunu düşünüyorsanız o yolu kullanmanızda hiçbir mahsur yok. Yalnızca şunu bilmelisiniz ki Hırsız ve Burjuvanın karakterlerinden Evren ve Hülya gibi yalnızca hayaller kurarak bu düşmanlık zincirinden kendi kafanızda sıyrılmaya çalışırsanız elde ettiğiniz sonuç bir sabun köpüğünden farklı olmayacaktır. Düşmanlık zincirinin ilk halkası kırıldığında diğer halkaların da yavaş yavaş kırılmaya başlayacağı ve en sonunda zincirin iyici güçsüzleşerek tamamen parçalanacağı bir dünya şimdilik her ne kadar ütopya gibi gelse de bunun gerçek olup olmayacağını tüm imkanlarımızı kullanarak çabalamadan bilmemiz imkansız gibi gözüküyor. Bu yüzden eğer dünyada olup biten tüm bu ölümlere, şiddete ve daha büyük çaplı felaketlerin bir son bulmasını istiyorsak kendimize uygun bir yol çizmeli ve bu doğrultuda önce kendi zihnimizdeki düşmanlıkları yok edip diğer zihinleri de bir nebze olsun yumuşatmak için uğraşmalıyız. Düşmanlıklar ancak böyle yok olacak gibi gözüküyor ve yarın bu düşmanlığın mağdurunun kendimizin de 2 olabilme ihtimali olduğundan hayalleri bir kenara bırakıp gerçekten harekete geçmemizde fayda var. Karar sizin.