BİR SEN

Biter. Sigara izmaritleri söner kül tablasında. Dumanı karışır havaya usulca. Boş bira bardağının altı masaya değer. Kağıda dokunan kalemin mürekkebi biter. Yağmur diner. Rüzgar kesilir. Şafak söker. Uyku bölünür; rüya biter. Saate bakarsın, 3:27... Zaman geçer. Gülümseme vardır yüzünde, hayat çalar. Yüzün çevrilir benden başka yana. Sesin uzaklaşır, yok olur. Ağlarsın, gözyaşın biter. Kirpiklerin düşer. Radyoda çalan şarkı susar. Gökyüzünde özgürmüş gibi uçan uçurtmanın ipi kopar, çakılır yere. Hayaller yıkılır, biter. Göz altları morarır. Adımlar tükenir. Kandan atılır madde. Kapı kapanır, birileri gider. Biter... Biter mi? Bitmez. İzmaritler söner, tütün kül olur ama içime çektiğim ilk nefesin huzuru kalır bende. Maruz kaldığım sanrılar, dumanımı ü erken havaya, silinmez gözlerimden. Bardağın altı masaya değerken gözlerim devrilir ama devrik bakışlarım devrilip gitmez hiçbir vakit. Kağıdı yalayan kalemin mürekkebi bitti diye yazılanları unutucak değiliz herhalde. Yağmur diner ama yağmur sonrası kokusu? O bakidir, hep burunda. Rüzgar kesilir, uçuşan saçların hatırımda. Şafak söker sökmesine peki ya benim o gündüzlere kavuşamayan karanlık gecelerim biter mi? Bitmez. Kafa yorgunluktan yastığa düşünce uyku başlar, düşler görürüm. Senli düşler, senin gülümsediğin düşler, senin ulaşılabilir olduğun düşler... İçim ürperir; uykum bölünür, rüya biter. Saat 3:27'yi gösterir. Akrep kaçar, yelkovan kovalar; zaman geçer. 3:27 zamandan bağımsız kopuk bir andır artık, belleğe kazınır. Üzerler seni, alıverirler yüzünden o gülümsemeyi ama bana gülmüştün ya bir kere, o saklımdadır. Yüzünü başka tarafa çevirsen ne olur çevirmesen ne? Her gördüğüm surette zaten sen varsındır. Duymazsam sesini ziyanı yok , kulağımdadır yankıları ağzından çıkan her bir har n. Gözyaşı da tükenen bir şey ama dudağıma değdiğinde bıraktığı o tuzlu tat? Damağımdadır. Kirpiklerin düşer ya hani inceden, düşmesin. Onlar benim dilimde özenli bir biçimde dizilmiş, dipleri koyu kahverengi uçları karamel bir şiirdir. Radyodaki Yıldız Abla susar vakti dolunca ama biz yine de olduğumuz kadar güzel kalırız. Kalırız değil mi? Kopunca uçurtmanın ipi başlar ya düşmeye hızlıca uçurtma... Ben uçurtma olsam çakılmam yere, düşüşün özgürlüğünü yaşarım alabildiğine, düşüşüm kalır. Yıkılıp gitse de hayaller, nesnel olmasa da kalır yıkımlarım göğsümde, yıkımlar da hayallerin dönüşüm geçirmiş parçalarıysa eğer, nasıl derim hayaller biter diye? Uyurum biraz, bırakırım alışkanlıkları, pamukla çay basarım göz altı morluklarıma; solar gider renkleri ama düşsel halkalarım hep ordadır çünkü onlardır açık tutan göz kapaklarımı, bırakmam. Adımlar tükenir tükenmesine de, benim seni bir kerecik de olsa görebilmek umuduyla karda ve kışta, gündüzlerde ve gecelerde o sokaklarda attığım yorgun adımlarımın izleri silinir mi? Kimselerin göremediği ayak izlerim... Bilirim, silinmez. Zamanında haytanın biri sormuştu bana " Madde mi ağır, mana mı?" diye. Cevap verememiştim o zaman. Henüz kulağıma çalınmamıştı çünkü Füruğ' un "Kuş ölür, sen uçuşu hatırla." dizesi. Şimdi cevap versem olur mu? Desem ki sana "Madde uçar, gider; mana kalır." , sever misin? Yok canım, beni değil; öyle demek istemedim yani cevabı sever misin? Gece kararır. Sigaralar biter. Odaya kasvetle birlikte duman çöker. Bir Sen susarsın. Bir Sen ayağa kalkarsın. Bir Sen kapının yanına gidersin ve ayakkabılarını giyersin oyalana oyalana. Uğurlamamı beklersin belki de Seni. Bir Sen montunu alırsın üstüne. Bir Sen kapının koluna atarsın elini. Adımın diğer tarafındadır artık eşiğin, ah o eşik yok mu o eşik... Bir Sen usulca kapıyı kapatırsın. Kilit yuvaya düşer çaresiz. Ben Seni uğurlamam. Bir Sen o kapıdan çıkarsın, ama uğurlamam. Niye uğurlayayım ki? O gece bir Sen arkanı dönüp gidersin benden, eyvallah da , bilirim ki bir Sen kalır bende bir ömür. Uğurlamam.