BURUK BİR KEDER

Çoğu zaman istenmediğim yerde durmam diye düşünüyordu. Ama başını alıp ne zaman gitmeye kalksa arkasında bir parçasını bırakıyormuş gibi de hissediyordu. Olabildiğince gitmemeye çalışıyordu bu yüzden. Belki de biraz detaylarda olma sevgisinden. Gizlenmeyi, saklanmayı, en beklenmedik yerlerden çıkmayı seviyordu. Korkmalarına sebep oluyordu insanların aniden karşılarına çıkarak belki de. Ne yapsın ama? Elinde değil ki! Yaratılışını nasıl değiştirsin? Nasıl olmadığı bir şey gibi davransın? Diğer insanlar gibi etrafını aldatmak için sahte bir maske, bir gülümseme mi koysun suratına? Üzülen bir kişiyi teselli etmek için o klişe her şey geçecek laflarını mı kullansın? Olmaz efendim, yo yoo. Bu kadarı da fazla, kaldıramaz ikiyüzlü olmayı. Dayanamaz sıradanlaşmaya. Seveceklerse öyle sevsinler onu. Olduğu gibi kabul etsinler. Yanında bulunduğu kızın elindeki kitaba bir göz atıveriyor düşüncelerinden kurtulmak için. Gözüne çarpan ilk satırlar gülümsetiyor onu. "Babasının yoluk kirpikleri Cemil'i birden acayip kederlendiriyor çünkü keder hep en olmadık yerlere gizlenir." (Bıçakçı, 2011:6). İçinden evet diyor kendi kendine, evet olmadık yerlere gizleniyorum hep. Kafanı çevirdiğinde bulmayı beklediğin yerde olmuyorum çoğu zaman. Derin bir yaraya gizlenmektense kağıt kesiğinde gelmeyi tercih ediyorum. Zaten en çok acıtan da kağıt kesikleri değil mi? Başını yavaşça kızın omzuna koyuyor, üşüyen kızın içini de üşütmek için. Saatlerce burada kalabilirim diyor, hakkımda başka neler yazmış o Barış Bıçakçı denen adam görmek için. Atıp tutuyorlar ama tanımıyorlar ki beni, ne istiyorlar benden? Bir daha bakıveriyor kitaba. "Kötü anılar nedense hep kol mesafesinde durur. Oradadırlar." (2011:9). Bakmaz olsaydım diye düşünerek fırlayıp kalkıyor yataktan. Pencereden yavaşça süzülmeden önce kalan son parçalarını da topluyor kızın üzerinden. Zaten böyle lanet bir yazara denk geldiğine göre bana hiç ihtiyaç yok diye düşünüyor, arkasına bir kez bile bakmadan koşarcasına uzaklaşıyor. Yolda söylenmeye devam ediyor kendi kendine, kim sanıyorlar ki kendilerini ben kötü biri değilim diye düşünerek. Fark etmiyor kalabalık caddede evlerine ulaşmak için çabalayan insanları. Çarpıyor yanından geçen her birine, kiminin omuzuna dokunuyor, kiminin eline. Ve attığı her adımda daha da grileşiyor sokak. Düşüyor suratları insanların. Ondan aldıkları parçaları evlerine götürüyorlar. Evlerine yayıyorlar minik kederleri. Kederin kederi, mahvediyor yakınında olan insanları. Bir buruk keder, bitiriyor bir insanlığı. 9 Aralık 2014 Kız penceresinin pervazından sarkarken bir cümle fısıldıyor karanlığa: "Bir kez daha geliyor, Cemil'i üzen yanlış bir telaffuz gibi sonbahar." (Bıçakçı, 2011:157). Nefesi bir rüzgarı oluşturuyor, kuvvetlice esen Keder'in arkasından. Neler olduğunu anlamayan Keder arkasını dönüyor ve eski dostu ile karşılaşıyor, Sonbahar. Belki de kederin en çok yakıştığı mevsim. En çok sevdiği olduğu kesin. Sarılmak için uzanıyorlar birbirlerine ama son anda vazgeçip gülümsemekle yetiniyorlar. Konuşmaya Sonbahar başlıyor, eski günler diyor, önceki kederli sonbaharlar. Daha da başka bir şey demesine gerek kalmıyor anlıyorlar birbirlerini, bir banka oturuyorlar, koyu bir sohbete dalıyorlar. "Geçmişten konuştular, sular çekilince geride hatıralar kalmıştı." (2011:101). Birbirlerine bakıp konuşulmamışların bile anlaşıldığını düşündüler sonra, konuştukları her kelime de birer anı olmuş dökülmüştü sokaklara ve bunları görebilen o az sayıda yetişkin ve her bir çocuk; oluşmuş anı göllerin içine girmiş zıplıyorlardı. Onlara bakıp gülümsediler, Keder'in gülüşüyle biraz daha aydınlandı ortalık. Sonbahar lafa giriyor sonra ve bir açıklama yapman gerekiyor sanki bana diyor. Keder "Birilerine açıklama borçluysanız borcunuzu daima kendi dilinizi harcayarak ödersiniz." (2011:27) diye geçiriyor içinden. Ardından gelen ay bu nasıl edebi bir cümle oldu, hiç benim söyleyeceğim bir lafa benzemiyor düşüncesi ile birlikte. Kendine şaşırıyor ama dönüp Sonbahar'a cevap veriyor, açıklanacak bir şey yok, herkes arada sırada üzülür, buna ben de dahilim. Hayır diyor Sonbahar, sen üzülemezsin, içimizde en dirayetli olması gereken sensin. En önemli görevi olan da sensin. Bir sonbahar yağmurunun verdiği huzur gelip geçicidir ama bir sevginin getirdiği keder terk edip gidemez bizi. Kimse fark etmiyor belki ama kederdir bizi ayakta tutan, bir şeyler yapmaya iten. Geçmişin anısı, elden kaçanların derinliği, terk edenlerin hüznü ve hepsinin birleştiği o gri, yapışkan keder. Ondan kurtulmak, geride bırakmak için ayağa kalkıyoruz, yeniden yürüyoruz. O yüzden kalk ve silkelen, gün daha yeni başlıyor.