Yaşarken Unuttuğumuz Zaman

Zamanın akıp gittiğini unutan bizler, birçok şeyi hiç düşünmeden hayatımızı yaşıyoruz. Sanki sonsuz sayıda yarınlarımız varmışçasına bugünümüzü erteleyip duruyoruz. Belki de farkında değiliz zaman kavramının tam olarak ne olduğunun ya da bilmiyoruz o kavramın içini nasıl doldurmamız gerektiğini. Bilseydik zamanımızı nasıl değerlendirmemiz gerektiğini, böyle acımasız, bencil bir dünyada mı olurduk? Yaşayacak bir günümüz olsaydı sadece yine aynı hayatı mı yaşardık acaba? Zamanı nasıl değerlendirmemiz gerektiği konusundan önce hayatımızın nasıl işlediğini düşünelim. Doğduğumuz andan itibaren zaman tıkır tıkır işlemeye başlıyor, bizler büyüyoruz, yaşımız ilerliyor ve her şeyin olduğu gibi bizim de sonumuz geliyor. Ancak biz bu hayatı yaşarken onu isteklerimiz doğrultusunda mı yaşıyoruz acaba? Ben bu yaşıma kadar deneyimlediklerimi şöyle bir gözden geçirdiğim zaman hiç de istediğim gibi bir hayatı yaşamadığımı fark ediyorum. Sonra diğer insanlara bakıyorum ve neredeyse herkesin benim gibi düşündüğünü görüyorum. İstediği hayatı yaşayamayan kimse de bundan kendini sorumlu tutmuyor. Biri de özeleştiri yapmıyor. Çoğu insan bu durumdan sadece yakınmakla yetiniyor ve öylece sıradan hayatlarına devam ediyor. Bu şekilde iyice birbirimizden uzaklaşıp kendi bencil dünyamıza çekilmeye başlıyoruz. Artık hayatımızdaki her şey benden ibaret olmaya başlıyor. Yolda yürürken kafamızı dimdik tutup yanımızdakileri fark etmiyoruz bile. Yanı başımızdaki insan üzgün mü, mutlu mu ya da hasta mı hiçbir şey bilmiyoruz. Çünkü en önemli kişi biziz, benim. Çünkü diğer insanlar benim hayatımı istediğim gibi yaşamama birer engeller. Her ne kadar onlar da bu dünyanın bir parçası olsalar da benim zamanınım bir parçası olmaya layık değiller. Zamanı bencilliğimizle doldurmamızın yanında bir de pişmanlıklarımız var tabiki, olmazsa olmazlarımız. Hadi bir düşünün pişmanlıklarınızı, küçüklü büyüklü. Ben ki şu genç yaşıma kadar öyle çok pişmanlıklar yaşadım, hepimizin tonlarca pişman olduğu şey vardır şu hayatta. Fakat, ah akılsız kafamız, yine de geri döndürmeye çalışmıyoruz o pişmanlıklarımızı. Peki bunun sebebi ne sizce? Mesela benim daha yaşayacak çok günüm var, ne fırsatlar gelir daha ayağıma benim, yani diyorum ki daha zamanım var bu dünyada. İşte bu mantalite bizim hayatımızı zorlaştıran galiba, bizi pişman olacağımız şeyleri yapmaktan alıkoymayan ve en büyük pişmanlıklarımızı dahi geri alabilecekken her şeye kaldığı yerden devam ettiren. Oysa bütün zamanımız bir anda sadece bugünden ibaret olsaydı The Groundhog Day filmindeki gibi belki de biz de biraz biraz değiştirmeye başlardık hayatımızı. Bütün pişmanlıklarımız bir anda tokat gibi, yüzümüze çarpabilirdi. Filmde Phil karakterinin yeniden ve yeniden yaşadığı tek bir günden sonra etrafında olup da umursamadığı insanlara, sonradan değer vermediği için pişman olması gibi... En azından ben filmi izlerken dahi bütün pişmanlıklarım gözlerimin önüne geldi, bütün o gerçekleştirmeyi çok isteyip sırf korktuğum ve çekindiğim için yapmaktan vazgeçtiğim şeyler. Ya da sadece kendi bencilliğim yüzünden kırdığım, incittiğim arkadaşlarım, annem ve babam geldi aklıma. Meğer zaman kavramı ne önemliymiş ve ne kadar büyük bir yere sahipmiş hayatımızda. Her gün baktığımız saatler, tarihler bize ne çok şey anımsatıyorken biz onun farkına bile varmıyormuşuz aslında. Bütün bu bencilliğimiz, diğerlerini görmezden gelişimiz, kendi dünümüze hiç bakmayıp yarınlarımızı yaşamaya çalışmamızdanmış. Hatta yarınlarımızı da ertelememizdenmiş. Şu dünyada her şeyden önce gelmesi gereken insanın kendi zamanıymış. Dönüp bakmamız gereken annemizin, babamızın ya da bir başkasının değil sadece bizim zamanımızmış. Kendi zamanımızın bilincinde olarak yaşamayı öğrenebildiğimiz zaman belki de bu dünya daha güzel bir yere dönüşecek. İşte o zaman insanlar bencil olmayı istediği gibi bir hayat yayamayışının sebebini başkasında aramayı bırakıp, pişmanlıklarından kurtulmayı başarabilecekler.