Estatic Fear, 1994'te kurulmuş Avusturyalı bir senfonik metal grubudur ve A Sombre Dance albümleri 1999 yılında çıkmıştır. Her biri konçerto tadında yazılmış, ismi olmayan dokuz şarkıdan oluşur bu eser. Şarkılar, gerçek anlamda kelimelerin açıklamaya yetemeyeceği sakinliktedir. Hüzün, işlenen konuların başında gelir. Sonbaharı, sonbaharın güzelliklerini anlatır her şarkı. Flüt, genel olarak rüzgarı anımsatır insana. Her sessizlikte giren flütün sesi şarkıya destek olmaz, şarkının kendisini oluşturur. Albümde toplam 9 enstrüman, her şarkıda genel olarak 5-6 enstrümana rastlamak mümkündür. Şarkılar doludur, gerçekten doludurlar. Hiçbir şarkıya ekleme yapılamaz, hiçbir eserde bu eksik diyebileceğimiz bir saniye yoktur. Yağmurlu gecelerin ziyaretçisidir A Sombre Dance. Ara sıra şarkıların da arkasında beliren yağmur sesi, aslında şarkıları nasıl dinlemeniz gerektiğini anlatmaktadır. Gece karanlığında, yağmurlu, soğuk bir günün bitişinde ruhunuza eşlik etmek için yazılmışlardır adeta. Hele ki, bu şarkıları dinlerken bir anınız olmuşsa, her albümü dinlediğinizde tekrar tekrar aklınıza gelir, şarkının başlangıcıyla anınızı tetikler. Yere düşen yağmur damlalarıyla birlikte biten bu dokuz eser size hayatın ne kadar geçici, ama bir o kadar da güzel olduğunu anlatır. Ahenk ile dans eden yapraklarla başlar eserlerden biri. Rüzgar sesiyle, Flüt sesiyle başlar bazısı, çello ile devam edip ruhunuzun tellerini çalar adeta. Aynı anda çalan bu kadar Üşümezoğlu 2 enstrümanın, enstrümandan çıkan onca notanın nasıl uyumla dans ettiğini fark etmek oldukça basittir. Notalar, kötü biten bir günün ardından sizi kendinize getirebilmek için birbiriyle yarışırlar. Öyle bir kalpten düşer ki bu notalar, bu kadar hüznün kaynağının neresi olduğunu merak etmeden duramazsınız. Eserler o kadar taze gelir ki kulaklarınıza, bu albümün çıkışından itibaren on beş yıl geçtiğine inanamazsınız. Sıradan bir albüm olamayacağını daha en baştan fark edersiniz. Grubun iki solisti, apayrı olsa da sesleri, öyle uyum, öyle barış içinde dillendirirler ki eserlerini, o anki ruh halinize göre ya hüzünlenir, ya da mutlu olursunuz. Evde olsanız bile yağmur tepenizden yağmaya başlar ilk eseri açışınızla ve ikinci eser başladığında fark edersiniz ki, aslında hiç ıslanmamışsınızdır. Duygular genel olarak aynı tema üzerinden ilerlese bile şarkılar kendini hiç tekrar etmez. Basılan herhangi bir notanın başka bir yerde tekrar edemeyeceğini düşünmeden edemezsiniz. Şarkılar arasındaki geçişi fark etmek hem çok kolay, hem de çok zordur. O akıcı geçiş sanki şarkılar değil de, ezgiler arasında olur ama bazen aynı şarkıda kalmışsınızdır, bazen şarkı değişmiştir, bakmadan bilemezsiniz. Solistlerin sustuğu boşluklar genellikle fazlasıyla hüzünlü piyano ezgileriyle, flüt sesleriyle doldurulmuş. Hatta bana kalırsa, notaların çalınma şekilleri göz önüne alınırsa piyano sesleri yağmuru, flüt rüzgarı ve bulutları, gitar huzuru, elektro-gitar insanı ve beraberinde getirdiği şiddeti, acıyı- simgeliyor. Kadın solist barışı, erkek solist savaşı simgeliyor. Kemanlar ve çellolar ise... Bilemedim. Üşümezoğlu 3 Bu şiirsellik, bu müzik, bu aşkla bir araya gelip sadece elli dakikalık bir kasede sığdırıldığını gördüğünüzde insanın aklına tekrar oynata basmaktan başka hiçbir şey gelmiyor. Bu albüm hakkındaki en önemli önerim ise sıkça dinlenmemesidir. Ayda bir, en güzel gününüze eşlik edecek şekilde açarsanız bu albümü, gününüzü çok daha güzel, mükemmel şekilde bitirebilmenizi sağlayacaktır. Genel olarak çok dinlendirici, huzur verici, durumunuza göre de hüzünlü, hatta gözlerinize yaşları getirecek kadar hüzünlü, yılların yıpratamayacağı kalitede, sonsuz güzellikte bir albümdür A Sombre Dance ve bana kalırsa, şu ana kadar yazılmış en güzel albümdür.