Zeynep Söyler Kendi Bir Ders Alır Mı?

Bembeyaz bir kağıt, güzel renklere sahip bir kaç boya, dumanı üstünde yeni demlenmiş bir çay... Mutlu olmak için yeterli olan sadece bir iki parça eşya aslında. Gereksiz yere harcanan onca eşya ne kadar mutluluk verebilir ki insana? Onlarca masum yetimi mutlu edebilecek miktardaki parayı tek bir şeye harcamak mutluluktan çok doyumsuzluk duygusunu arttırıyor sadece. Eşyalar imparatorluğunun hakimiyeti artarken azalan mutluluklar göze çarpıyor. Azla mutlu olabilen bir avuç insanı da ele geçirmesinden çok korktuğum bu imparatorluk, ne yazık ki insanları fethederek ilerliyor ve mutsuzluğu bulaştırıyor her yere. Beni ve daha nicelerini de içine almayı becerebilmiş bu hakimiyetin yeni farkına varıyorum maalesef. Defterler. Çeken kişinin evi. Zeynep Düzentertip. 14 Mayıs 2013. Aynı yurdun aynı odasında ikinci yılımı tamamlamak üzereyim. Çekmecelerim, kütüphanem çeşit çeşit defterlerle, kalemlerle dolmuş. Kullanmadığım ama var oluşundan mutlu olduğum defterler.... Gerekmediği halde, sırf sevdiğim için ben de kaptırmışım kendimi bu imparatorluğa. Şiiri okurken fark ettim defteri dahi olmayıp da okumaya çalışan yetimi. Yiyecek yemeği zor bulan fakiri, güne bombalarla uyanan insanları ve daha nicelerini düşündüm. Utandım kendimden bunca aldıklarımdan. Kendimi 'Bir tane daha' modasına kaptırdığımı fark edememişim. Çeşit çeşit elbiseler almadığım, altı yıllık telefonu kullandığım için, eşyalar imparatorluğundan uzakta olduğumu düşünürken fark ettim gerçeği. Beyaz sayfalarla buluşup renklerini aktarmak isteyen boya kalemlerini... Kitap yüzü görememiş fosforlu kalemleri... Kullanılmak için sınavları bekleyen sınav kalemlerini... Çekmecelerde nefes alamamış günlükleri... İlk sayfalar dışında boş kalmış hüzünlü defterleri... Kim, ne düşünerek aldı bunları? Kendini tanımayan, daha doğrusu az ile daha çok mutlu olduğunu unutmuş bu benliğimden utandım. İnsanlar mağaza mağaza dolaşırken onlara kızarken, kırtasiye kırtasiye dolaştığımı unutmuşum. Yeni defterlerin, kalemlerin kokusunun müptelası olmuşum. Şimdi başımı ağrıtan, ıstırap veren onca eşyayı alırken nasıl olmuş da kendimden geçmişim. Fazla eşyanın insanın omuzlarına yüklediği mutsuzluğa sahip olmuşum. Oyuncakla Oynayan Bebek Görünümü. İstanbul. Yazarın abisinin ( Yunus Emre Öztürk ) çektiği fotoğraf. 5 Mayıs 2010. Fark ettikten sonra küçük çocukları gözlemledim bir süre. Resimdeki ufak yeğenim gibi tek bir oyuncakla bütün gün hayallerinde dolaşıyorlar. O oyuncak her şeyleri oluyor. Evi, arabası, uçağı ve en önemlisi mutlulukları... Sonra abimin anlattıkları geldi aklıma. İngiltere'ye gittiğinde mağazalardan çok terziler, mobilya tamircileri görmüş sokaklarda. Evlerde ailelerinden kalan mobilyaları kaplattırıp kullandıkları öğrenmiş. Eskiyince yenisini alalım mantığından ziyade, var olanı değerlendirmeyi öğrenmişler. Hepimizin milletçe hayatımıza geçirmemiz gereken şeyleri çoktan geçirmiş ve ilerlemişler. Eşyaların hakimiyetine çok çabuk girmiş bir millet olarak, hala fakiri hor görüp, az eşyası olandan utanıp, paraları hep daha fazlasını almak için harcıyoruz. Eskiden sahip olduğumuz değerleri unutup reklamların ışığında hep daha fazlasına meylediyoruz. Az eşyanın ve başkasına vermemin verdiği mutluluğu yaşamadığımızdan hep 'daha' kelimesini takip ediyoruz, sanki dünyaya sahip olunca mutluluk ellerimizde olacakmış gibi. Küçük çocuklara kötü örnek olup onların tek bir oyuncakla sahip olabilecekleri mutluluğu, ellerinden alıp yenisini istemeyi öğretmeye çalışıyoruz ne yazık ki. Sahip olduğumuz bu güzel huyu(!) devam etsin diye işliyoruz çocuklara. Onlar bile ellerindeki oyuncaklarla yetinmemeyi öğrenmeye başlamışlar. Hazır yetinme duygusu körelmişken çizgi filmlerin ardından çıkan reklamlar da körükleyip yepyeni yetinmeyen nesiller oluşturuyor. Bizler de kendimizi kaptırdığımız için bu gidişe bir dur diyemiyoruz. "Yaz dostum Barış söyler kendi bir ders alır mı?" sözleri beliriveriyor kulaklarımda Barış Manço'dan(1979). Onun da garipleri ipek şal ile giydirip, kaymak bal ile beslemek gerektiğinden bahsettiği şarkısının sonuna iliştirdiği not, bu yazının da sonuna iliştirilmesi gerekiyor maalesef. Bize neşe vermeyen, huzur vermeyen eşyaların başkalarını mutlu etme zamanı çoktan geldi geçiyor. Başta kendim olmak üzere, tüm insanlığın fazlalıklarından kurtulup hem kendilerini hem de masum bir yüzü gülümsetmesi dileğiyle...