Kanlı Tiyatro

Alışmak... Alışmak belki de insanların sahip olduğu en güzel hediyedir. Aynı zamanda en acısı da olabilecek niteliğe sahiptir. Bir insan acılarını ne kadar zaman da geçse unutamaz. Bir an, bir hareket, bir yer, bir şarkı, belki de bir kelime bile tüm yaşanmışlıkları bir anda tekrar en baştan yaşatabilecek özelliğe sahip olabilir. Peki insan acısıyla nasıl yaşamayı başarabilir ki? Nasıl yaşadığı onca acıya rağmen katlanabilir önünde bulunan kocaman hayata? İnsan unutmasa da bir şekilde acılarına alışır. Ne kadar büyük de olsa küçük de olsa kalbinin bir kenarında sürekli canını acıtsa da insan bir şekilde alışmayı başarır. Toplum olarak ne yazık ki biz de acılarımıza alıştık. Ülke olarak toplumun her bireyi açısından oldukça sarsıcı bir seneyi geride bıraktık. Hiç geçmeyecek mi bugünler diye düşünürken dünlere alıştık. Bombalar, mayınlar patladı, silahlar ateşlendi, tanklar sokaklara çıktı. Yüzlerce can, baba, anne, evlat, eş, dost yitip gitti bu hayattan. Ateş düştüğü yeri yakar derler ya hani; aslında ne kadar da doğru bir söz. Aileler parçalandı, geri dönüşü asla olmayacak bir yollara girildi. Biz bu haberleri duymaya alıştık. Alıştık alışmasına da gün geçtikçe çoğu kimse tarafından acı bir şekilde bu haberler umursanmamaya da başladı. Kimilerine göre magazin daha ön sıralarda yer alıyordu. Doğudan gelen her şehit haberi sanki çok normal bir durummuş gibi karşılanmaya başladı. Oysaki korun düştüğü yer ortalığı yaktı savurdu, yaşamayanın ise bu durumdan haberi bile yoktu. Ardından kanlı savaş yavaş yavaş metropol şehirlere taşınmaya başladı. Gelen bomba haberleri 'yine' kelimesiyle birlikte aynı cümlede tekrar tekrar kullanıldı. Yine... Tek başına ne kadar masum bir kelime aslında. Gelen acı haberlerin yanında bulunduğunda ise adeta hepimiz için utanç timsali gibi gözüküyor. Geçtiğimiz sene bir bomba yakınımda patladı. O çıkan gürültü, insanların gözlerinin içindeki korku ifadesi, kalbimin artan ritmi, bir yandan da içimde bulunan şükretme duygusu... Bunlar benim için unutulabilecek kadar kolay şeyler değildi. O korku dolu günler bir şekilde geride kaldı. Benim için bundan yıllar geçse de unutamayacağım bir gündü. Sokağa çıkmaya korkar olmuştum. Bu korku geçmez diyordum, insan fıtratı ya işte alıştım bir şekilde bu duruma da. Böyle bir duruma alışmak bulunduğumuz hal açısından çok üzücü değil mi? Zaman bir şekilde geçer, insan alışır acılarına, fakat unutamaz dedim demesine de peki ya yarınlara doğacak olan geçmişinden habersiz yeni nesillerin hali ne olacak? Onlar için yazılmış , oynamaya mahkum oldukları senaryo bir dram oyunu mu olacak? Ne yazık ki ülkemiz bu kanlı tiyatro sahnesi olarak kalmayı sürdürdüğü vakit mükemmellik örneği olarak dünyaya gözlerini açan evlatlarımızı, torunlarımızı kirletecek. Bu şekilde devam ederse çocuklarımızın ninnileri silah sesi, kafalarını çevirdiklerinde gördükleri ışıklı bir gökyüzü değil de kanla boyanmış bir tablo olacak. Hissetmeleri gereken duygular mutluluk, sevinç olması gerekirken yüreklerine yerleşmiş olan tek duygu korku olarak baş köşede yerini alacak. ''Biz gelecek nesil için yürümeyi mayın tarlalarında mı öğrendiklerini söyleyeceğiz?''(Levi, 94) Bu kanlı senaryo değişmedikçe yarınlarımız karanlık içerisinde kalmaya devam edecek. Onların yollarını aydınlatmak ise bugün alıştığımız koşulları değiştirmek için çabalayıp, elimizden geldiğince bir farklılık yaratmaya çalışmaktan geçiyor. Nesillerden nesillere bırakılan en büyük miras şüphesiz ki ülkemizdir. Kanlı tiyatro sahnesini düzeltmezsek onlar da bu oyunun birer oyuncusu haline gelmeye alışacaklar. LEVİ, Mario. Bir Cümlelik Aşklar . İstanbul : Everest Yayınları, 2016.