ÖLÜM TARİFİ

Öleceğiniz günü ya da en azından o günün yaklaştığını bilseydiniz yapılacaklar listenizde birinci sırayı ne alırdı? Hep zaman bulamadığınızdan yakınıp yapamadığınız uç sporlar mı ya da gezemediğiniz yerleri keşfetmek mi? Bütün bunları sıralamaktansa hayatınız boyunca sahip olduklarınıza tutunmak mı yoksa? Merhum insanların arkasından söylenen "gözleri açık gitmek" deyiminde arzulatılan yeniliklere kavuşulunca mı kapanır gözler? Yoksa yaşamış olduğu hayat yeterliliğe kavuşunca mı? Eğer yaşanmışlıklarınıza tekrar sarılma yolunu seçiyorsanız mümkün mertebede ölüme hazır olmayı istiyorsunuzdur. Görmediklerinizin değil belki binlerce kez görüp hala aklınızda yer eden şeylerin peşindesinizdir demektir. Bir daha görme isteği mi yoksa bir kalp kırgınlığını giderme midir bunun adı bilinmez. Belki de ölmeden önce ölmeyi sağlayacak bu kalp kırgınlığı size. Bir derecede ölüme hazırlıklı olmak değil de nedir bu? Söyleyeceğiniz son söz ne olur mesela? Yazdığımız vasiyetlerin ortaokulda yazdırılan kompozisyonlardan bir farkı yoktur. Hepsi ölesiye planlı ve diktatör bir yazıdır ki... Oysa söyleyeceğiniz son söz muhtemelen plansız ve bir daha hatırlayamayacağınız o söz ne kadar planlanabilir? Aslında ölümümüzün yaklaştığı günlerde neyi ne kadar planlayabiliriz ki? Bir iş görüşmesi, yakın çevrenin oluşturduğu bir takım kalabalıklar, hangi kıyafetle öleceğimiz ya da en son ne yiyeceğimiz... Sahi hangi yemek iyi gelir ölü hazırlığına? Hangi yemek ölümle benzer tadı bırakabilir damağımızda? Anton Çehov ölmeden hemen önce doktorundan şampanya istemiş. Acaba Çehov şampanya isterken "pinot noir" üzümünden yapılanını mı istemiştir yoksa "chardonnay" üzümünü mü tercih etmiştir? Şampanyası yirmi dakika buzda bekletilip sonra havlu ile kurulanmış mıdır? Daha da önemlisi şampanya patlatılmış mıdır? Peki ya bir Rus için Fransız içkisinin onun en son isteği olması? Belki de Çehov sadece acı bir tat istemiştir damağında. Alışık olduğu bir tat... Bir tadı ölüme yakıştırmaksa amaç, ayrılık yeterince yakın değil midir ölüme? Bedenine bir daha sahip olamamak yeterince ayrılık kokmaz mı? Ya da başlangıçlarda ne almak gerekir, kısık bir gülüşle apartman girişinde günaydınlaşılan insanlar mı? Arkadaşlarla ayrılmak mı gerekir daha sonra, ara sıcak niyetine? Daha sonra aile büyükleri ve daha sonra çekirdek aile belki... Ölümden çok ölümün öncesini düşünür olduk. Yaşadıklarımızı ya da yaşattıklarımızı affettirmek üzerine bir düzen kurduk ölümden öncesine. Adına son arzusu dedik, pişmanlık dedik ama bunlar için hep sonu bekledik. Doyumsuz olan biz insanoğlu öleceğini bilir ama bir vitrinde saklar onu ve sergiler bu bildiklerini doyumsuzluğunu kanıtlamak adına... İnsanoğlu öleceğini bilir ve bunu günlük hayatta hep dile getirir kısmi bir son arzusunu yerine getirtebilmek adına. Bazen tehdit meselesi haline gelir ölüm. Yine son istek kelimesine vurgu yapılır ve istenilen elde edilir çoğu zaman. Ölümü gün be gün düşünürüz aslında. Nasıl öleceğimizi, çevremizin ölümümüze ne kadar üzüleceğini, ne hissedeceğimizi düşünür dururuz da en basitinden en son yemeğimizin ne olacağı hiç gelmez aklımıza. Basittir çünkü... Ölüme bu kadar uzakken düşünmemize gerek kalmayacak kadar basittir. Ölüm döşeğinde ise sıralamadan kaybedecek kadar basittir belki... Bu sıralama kim olduğunuza, nerede yaşadığınıza, nerede doğduğunuza, hobilerinize ve fobilerinize göre değişir. Her ne kadar ölüm ırkçı olmasa da son istekler bir nebze ırkçılık barındırır kendi içinde. Ölmek, ölmeye hazır olmak, ölmeden önceki son istek... Hatırlanır mı bilinmez ama bir furyadır sürer gider hayatımızda... Yaklaşan ölüm kendimizi hiç hissetmediğimiz kadar değerli kılar bizi. Belki bundandır ağızda kalması gereken son tadın önemi...