Çoğumuz Türk filmleriyle büyüdük. Orada anlatılanlarla şekillendi bir dönem hayal dünyamız. Bizi güldüren insanları sevdik, ağlantanlardan nefret ettik. Zamanın imkansızlıklarıyla yapılmış harika işler izledik. Kiminin adını hiç bilmedik, kimininse hala aklımızdadır isimleri. İşte Çöpçüler Kralı da böyle bir film , hala aklımızda olanlardan, bize çok şeyler hatırlatan, anlatan... 1977 Arzu Film yapımı olan film, Beyoğlu'nun Cihangir semtinde geçmektedir. O günlerin Cihangir'ini görüp, şimdiki haliyle kıyasladığımızda aralarında korkunç bir fark olduğunu görürüz elbette. Kibar Feyzo filmiyle birlikte dört büyük komedi oyuncusunu içeren iki filmden biri olmasının yanında, İlyas Salman'ın Yeşilçam'da yer aldığı ilk film olarak da bilinir. O dönemin politik ve sosyal yapısını da içeren , Yeşilçam'daki trajikomik türün en iyi örneklerinden biridir. Filmin çekildiği yıllarda da dönemin siyasi ve sosyal durumuna ilginç göndermeler de yapılmaktadır. Apartman sakini Ertuğrul Bilda'nın sürekli gazetelere şikayetlerde bulunmasından, insanların ekmek ve tüp kuyruklarında sıraya girmesine kadar birçok noktada bu durumu görebiliriz. 70'li yıllardan, 90'lı yıllara kadar olan süreçte de, Yeşilçam'ın ve hatta biz gençlerin de zihinlerinden silinmeyen bir Türk filmi olarak kendi adını altın harflerle yazdırabilmiştir. Filmi izlerken kendinizi o dönemin şartlarına ve insan ilişkilerine kaptırabiliyorsunuz. Mesela günümüzde de hala varolan kıdemini kullanma durumu, burada da işlenmiştir. Mahalledeki esnafa ve emrinde çalışanlara üstünlük göstermek amacıyla mevkisini kullanan ve devlet memuru olan Şakir'in, bir çöpçü ile aynı kadına aşık olup ikisinin de başından geçen olayları anlatmakta. Genelde üçkağıtçı rollerde görmeye alışık olduğumuz Şener Şen ve her an mimikleriyle bizleri güldürmeyi başarabilmiş Kemal Sunal, rollerine gerçekten çok yakışmaktadırlar. Kemal Sunal (Apti), amirinin sözünü dinleyen, görevine ve işine bağlı bir çöpçüyü canlandırmaktadır. Mahalledeki esnaf tarafından sevilmiş ve benimsenmiş biridir. Laf edilmesin diye kendi işi dışındaki işleri bile yapmaya hazırdır. Şener Şen (Şakir) ise, Apti'nin amiridir. Çıkarları için esnafı kullanır, sevdiği kadına hava atmak için emrinde çalıştırdığı Apti'yi ezer. Sözde kuralcı bir insandır ancak özünde bencildir. Film, çöpçü olduğu için ezilen ve hor görülen Apti'nin bir yerde insanlardan aldığı intikamı da bizlere göstermektedir. Bunu bir gazinoda şarkı söyleyerek ya da sonrasında tekrar özüne döndüğünde insanlara vermiş olduğu cevaplardan da anlayabiliriz. Kendi kabuğuna çekilen, hayata sıfırdan başlayan bir Apti. Daha sonrasında en azından birçok Türk filminde alışık olmadığımız "buruk" bir sonla biter film. Filmin sonunda ise insana, o çok aşık Apti'ye, otoriter Şakir'e ve çok sevilen Hacer'e ne oldu diye düşündürtmüyor değil. Hayatın sillesini yemiş Apti'nin, sevdiği kadına filmin sonlarında verdiği cevap ise çok manidardır; "Senin terliklerin çöp, çöp olan bunlar." Ve ardından çektiği derin bir "Oh be!". Nasıl bitmiş olursa olsun, bundan yıllar sonra bile izlenmeye değer bir Yeşilçam kültü olarak kalmaya devam edecek bir film Çöpçüler Kralı. Her izlendiğinde tekrar tekrar hatırlanacak o dönemin zorlukları, mahalle ilişkileri, baskın anne- baba-abi diyalogları. Hatta günümüzdeki problemleri düşünüp, kendi kendimize "Bak, o zaman da böyle şeyler varmış." diyebiliyoruz. O görmeye alışık olduğumuz, izlerken bizleri ilginç bir şekilde kendine bağlayan Türk filmi tadını yakalayabiliyoruz. Senaristin izleyenlere vermek istediği mesaj kişiden kişiye değişse de özünde "pes etme" demektedir. Apti'nin mahalledeki arkadaşlarının tüm ikazlarına rağmen Hacer'i sevmesi gibi. Ya da her şey sona erdiğinde, hayalleri yıkılmış bir Apti beklerken belki, aldırmadan yoluna devam etmesi gibi. Bize hayattan bir kesit sunuyor Zeki Ökten. O dönemdeki günlük yaşantının bir kesitini, mizahi bir dille anlatıyor ve filmin sonunda da, "hayat devam ediyor." mesajı ile seyirciyi başbaşa bırakıyor. Bizler de geriye dönüp baktığımızda, adını duyduğumuzda, yüzümüzde tebessüm ettirecek güzel bir anı olarak kalıyor zihinlerimizde , çocukluk zamanlarımızdan bize kalan şeyler gibi , biraz sıcak, biraz buruk...