Modern teknolojilerin getirilerinden faydalanmadığım bir günüm yoktur. Her an, herkese ve her şeye bağlı olabilmek; bu getirilerin en önemlisi bana kalırsa. Fakat her ne kadar da hayatıma olumlu katkılarının değeri oldukça belli olsa modern teknolojilerin getirilerinin üzerimize yüklediği zorlukları görmezden görmek aptalca olurdu. Kimi faydalı şeylerden yararlanırken farkında olmadan yanında getirdiği olumsuz yan etkilerine de maruz kalıyoruz çoğu zaman. Mutluluk ve rahatlık arayışımızı sürdürürken, arayışın kendisinin bizi ne kadar yorduğuna, huzursuz bıraktığına dikkat etmiyoruz sanki. Benim huzur inancım "Ne kadar az sorumluluk o kadar huzur "şeklinde. Ben kişisel olarak, üzerimde bir sorumluluk ve başkalarının benden bir beklentisi olmadığı zaman en mutlu ve huzurlu oluyorum. Bir görev yetiştirmeye çalışmak, başkalarının sizden beklentisi olduğunu bilmek, sırtınızda sizi terk etmeyen bir yük oluşturuyor, o an sizden beklenen şeyle ilgilenmiyor olsanız bile. Kişisel olarak ben bu yükü okul, iş hayatı, kariyer beklentileri gibi kavram ve olgulara atayarak veya bu sorumlulukları geciktirmeye çalışarak yükün ağırlığını hafifletmeye çalışıyordum. Fakat gariptir ki, bu kişisel ataletimin, sorumluluklarımı geciktirme ve dağıtma çabamın, sadece kendimi kandırmak olduğunu, asıl derin çözümün sadece ama sadece bu sorumlulukları üstlenip en verimli şekilde yoluma devam etmek olduğuna kör kalmıştım. Arjantinli yazar Jorge Bucay'ın "Kendine Giden Yol" adlı kitabını okuduktan sonra anladım ki sıkıntı dolu anlarımı başka şeylere yüklemeden önce kendi süzgecimden geçirmeli, yani öz yaşantımı göz önünde bulundurarak sorunu çözmeye çalışmalıydım. Ben üzümü yiyor ve bağını sormuyordum ve Bucay'a göre bütün sorunun kaynağı da buydu. Kendini bilmeyen insanın (yani üzümün bağını sormayan insanın) üzerindeki yükten kurtulup gerçek benliğine ulaşması ve içindeki gücü ve yaşama isteğini uyandırması imkansızdı. Ben de, üzerimdeki daimi yükten kurtulmak adına, her gün en çok yaptığım şeyi incelemeye başladım. Günümüz modern yaşantısının tartışılmaz nimetlerinden biri olan internette günümün kayda değer bir kısmı geçiyor. İnternet, eskiden basitçe imkansız olan şeyleri bize sunmakta çok başarılı; yanımızda olmayan insanlarla iletişim kurabilmek; arkadaşlarımla ve ailemle konuşmak, fotoğraf ve video paylaşmak, arkadaşlarımın ve dünya çapındaki kullanıcıların yükledikleri içerikleri takip etmek ve bu kullanıcılarla iletişim kurabilmek, kısacası her an "bağlı" olmak. Bucay'ın kitabını okuduktan sonra bu yönelimin beni ne denli büyük sorunlarla karşı karşıya bırakabileceğini keşfetmiş oldum. Üzerine biraz düşününce ne kadar mantıklı aslında; bu kadar bağlıysak birbirimize, her an herkesin gözü üzerimizdeymiş gibi hissetmemek elde değil. Bu denli bağlı olmak istesek de istemesek de üzerimizde büyük bir baskı oluşturuyor. Her anımızı paylaştıkça iletişim kurduğumuz insanların takdirini bekliyoruz, takdir geldikçe de daha çok paylaşıyoruz. Bu kendini besleyen döngüyü de maalesef internet körüklüyor. Kendimizi, kendimize göre değil, iletişim kurduğumuz kişilerin beklentilerine göre şekillendiriyoruz. İşte burada bir insanın üstlenebileceği en büyük sorumluluğu da istemsiz olarak üstlenmiş oluyoruz; kişisel fikirlerimizi, beklentilerimizi ve hayallerimizi bir kenara koyup her zaman "mış gibi" yapmaya ant içiyoruz. Biz ne zaman bu kadar başkaları için yaşar olduk?Bu konuma ne kadar da hızlı geldik. Bucay'ın kitabının adı "Kendine Giden Yol" idi. Belki de bütün sorunu sadece buradan değerlendirmek mümkün; günümüzde yol kendimize değil hep başkalarına gidiyor, hayatımız tamamen kendimizi toplumsal kalıplara göre şekillendirmeye yönelmiş durumda. Belki de bütün insanlık olarak etrafa bakmak yerine biraz da kendimize dönüp bakabilsek, yani bizi kendimiz şekillendirebilse, üzerimizden çok büyük bir yükü atmış olacağız.