AŞK

Aşk... Üç harf, tek hece... İnsanlar hep aşkı tanımlamak için uğraşıyorlar. Neymiş efendim renkler parlaklaşıyormuş, yemeklerin tadı güzelleşiyormuş. Komik olmayın azizim. Aşk o kadar basit mi? Aşk, acı çekmeyi sevmek demek. Aşk, ateşe bile bile atlamak demek. Aşk, cayır cayır yanacağını kabullenmek demek. Haliyle yanıyorsun tabii. Durum ortada, yapılacak tek bir şey kalıyor geriye. Rakı masalarının var olma sebebi değil midir zaten aşk? Seversin birini, o kadar seversin ki kendinden bile vazgeçebilirsin onun için. Hayatının merkezine koyarsın, senin dünyan onun etrafında döner. Bazen sevmeyi bilmez karşıdaki, bazen de kıymetini. Bazen öyle bir noktaya gelirsin ki içinde bulunduğun duruma yorum bile yapamazsın. Öyle aşklar yaşarsın ki, ne var diyebilirsin ne de yok. Var desen aklın, yok desen kalbin cenk çıkarır içinde. Durum böyle olunca, o rakı masasında içilen her yudum bir ağıt olur. Dile getirilemeyen her şey o kadehlerde birikir. Sessizce ağlarsın dertlerle dolmuş kadehini yudumlarken. Ah, neler geçti hepimizin başından, biz biliriz bir tek. Konuşamıyor bazen insan. Konuşmak istiyorsun ama kelimeler dökülmüyor dudaklarından. Susuyorsun, çünkü kelimelerin tükendiği, anlamlarının yok olduğu bir noktadasındır. Bu yazıyı yazmamın en büyük sebebidir aslında. Madem konuşamıyorum, yazmak en mantıklısı. Benim hakkımda bilmeniz gereken en önemli şeylerden birisi, ben bir insana aşık olursam, o insan yurtdışına çıkar birkaç aylığına ve kesinlikle görüşemeyiz. Bu süreçte yapılan kavgaların ve tartışmaların çetelesini tutmak imkansız. Şaka bir yana, özlüyor insan sevdiğini azizim. Kokusunu bile özlüyor. Kocaman bir boşlukla yaşamak gibi bir şey. Nereye giderseniz gidin, kiminle olursanız olun, o boşluk asla ve kati suretle kapanmıyor. Şimdi size soruyorum sayın okuyucularım, buna rakı kadehleri kalkmaz da neye kalkar? Belirli bir prosedürü var tabii rakı içmenin. Öncelikle rakı masası hemen kurulacak. Yakın olduğum insanlara haber verilecek. Meyhaneye gidip rakılarımızı içerken ud eşliğinde herkes kendi derdine gömülecek. Herkesin göz pınarında akmaya hazır damlalar birikecek. Kimsi ağlayacak, kimisi ise o bir damla ile yetinecek. Hepimizin ortak noktası ise rakı olacak. O gece konuşulamayan ne varsa o kadehlerle konuşulmasa bile konuşulmuş kadar olacak. Herkesin unutamadığı, içinde ukde olan birisi vardır. Onlar masada tek tek anılacak, kadehler tokuşturulacak. Anlayacağınız, geçmişi yad edeceğiz. Bir gün yine toplanmıştık arkadaşlarla. Yine aynı meyhane, yine aynı insanlar, yine rakı. Bir arkadaş yeni ayrılmıştı sevgilisinden. İçtikçe içti, konuşamadıkları, söyleyemedikleri bir bir dökülmeye başladı ağzından. "Bir insan sevdiğinin gülüşünü kıskanır mı? Ben kıskanıyordum. Hem de çok. Dayanamıyordum başkasına gülmesine. Benim gördüğüm şeyi görecekler diye çok korkuyordum." Bu sözler kolay kolay bir erkeğin ağzından dökülmez. Bir erkek ne kadar severse sevsin bunları sevdiğine söyleyemez. Ama bir rakı masasında bir anda tutamazsın içindekileri. Rakı masasında hep susan, hiç konuşmayan birisi kesin olur. Gecenin sonuna doğru, artık o kadar dolmuş olur ki o insan, ister istemez konuşmaya başlar. İçinden ne geçiriyorsa, düşünmeden söyler. Umutsuzca dökülür o kelimeler dudaklarından. Kelimelerin sesi, kadehlerin sesine karışır ve o gün, orada, ne söylendiyse ne konuşulduysa orada kalır. İşte rakı masasının adabı da budur aslında. Konuşulamayan şeyler konuşulur, söylenemeyen şeyler söylenir ve musikiler eşliğinde ha er insan. Samimiyeti de budur aslında rakı masasının. Yakınlarınla, sevdiklerini konuşabildiğin, içinden ne geçiyorsa söyleyebildiğin yegane yer. Ne demişler, rakı aşkla ıslanır, aşk rakı ile uslanır.