BİRAZ BİLİM KURGU, BİRAZ SEVGİ VE TABİKİ NOLAN

Herkes hayal eder evrende yalnız olup olmadığımızı. Ya da başka yaşanabilecek gezegenler düşler herkes. Ancak evrenin görkemli büyüklüğü hep engel olmaya çalışır düşlerimize. İşte bugün sizlere tanıtımını ve değerlendirmesini yapacağım film tam da bizim hayallerimizin evrenin büyüklüğüne galip geldiği, senaryosunu Christopher Nolan'ın kardeşi Jonathan Nolan ile beraber yazdığı son şaheseri olan Yıldızlararası. Film 2014 yılında gösterime girdi ama daha ilk fragmanından itibaren ben dahil tüm izleyiciler heyecanla bu filmi bekledi. Başrollerinde Matthew McConaughey(Cooper), Anna Hathaway(Brand), Michael Keane(Profesör) gibi isimler yer alıyor. Konuya genel olarak değinecek olursak klasik bir Hollywood filminden pek farkı yok; dünyanın sonu geliyor ve Amerikan Uzay Teşkilatı NASA bu işe bir el atıp insan soyunu kurtarmaya çalışıyor. Filmin sloganı da zaten bu konuyu açıklar nitelikte. Ama böyle tipik bir konu olsa bile, Nolan tarafından işlenince sanki ilk defa izlermiş gibi kalıyorsunuz ekranın karşısında. Hele bir de benim gibi uzay aşığı birisi için bu film paha biçilemezdi. Küçüklüğümden bu yana uzay ile ilgili bir belgesel ya da yazı gördüğümde o an işim neyse bırakır tamamen ona odaklanırdım. Hala da öyleyim ve uzay araştırmaları, zaman teorileri gibi konular en çok ilgimi çeken konulardır. Yıldızlararası da belgeselin ve bilim kurgunun büyüleyici karışımı gibi, ikisi de serpiştirilmiş filmin üstüne. Filmin çıkış tarihi gelip çattığında arkadaşımla beraber soluğu sinemada alıyoruz ve pür dikkat filmi izlemeye başlıyoruz. Film kasvetli bir havada başlıyor tabi ki de konusu gereği. Dünyada mantar virüsü yiyecek sıkıntısı başlatmış ve insanlar hava kirliliği ve aniden bastıran fırtınalar sebebiyle hayatlarını çok zor şartlarda sürdürüyorlar. Başrolde gördüğümüz Cooper eski bir NASA pilotu; kızı, oğlu ve babası ile çiftçilik yaparak hayatına devam ediyor. Kızı Murph ise çok zeki ve babasını gerçekten çok seviyor. Bunu Murph'ü oynayan her iki karakter de gayet başarılı yansıtmış. Murph'ün odasındaki kitaplıktan kitaplar düşmektedir. Murph bunları "hayalet" olarak yorumlasa da babası onun çocukluğuna verip bu konuyla ilgilenmemiştir ta ki bir gün odasında kum fırtınası sonrası oluşan değişik şekilli kumları görene dek. Kumlardaki mesajı çözen baba-kız kendilerini NASA'da bulurlar. Orada Profesör Brand ve kızı ile tanışırlar. Profesör onlara bu kurtarma görevinden bahseder ve ellerinde pilot olmadığı için Cooper'dan yardım ister. Cooper ise zor bir karar almak üzeredir. Çok sevdiği kızı Murph onun gitmesini istememektedir. En sonunda Cooper Dünya'nın tek kurtulma umudu olarak uzaya doğru yolculuğuna başlar. Filmin ilk yarısı da burada bitmişti ve biz hipnotize olmuş gibiydik. Biraz sıkılmadık değil çünkü film hüzünlü ve bir o kadar ciddi bir meseleyi detaylarıyla ele almıştı ve tabi biz gençler için ise bu detaylar birazcık sıkıcıydı. Nolan bu, her an her şey olabilir düşüncesiyle kendimize bir çeki düzen vermiştik ve ikinci yarıya heyecanla izlemeye koyulduk. İkinci yarı daha dinamik daha heyecanlı başlamıştı. Cooper ve ekibi uzaya çıktıklarında ise uzayın o harika güzelliği karşımızdaydı. Grafikler hiç olmadığı kadar gerçekçiydi ve ben filmden çok grafikler ile ilgileniyordum, uzay hiç olmadığı kadar muazzam görünüyordu sanki. Zaten Görsel Efekt Oscar'ı ile de benim bu kanım desteklenmiş oldu. Cooper ve ekibi uzayda bir solucan deliğini kullanarak yeni gezegenlerin keşfine çıktıklarında daha önceki astronotların verilerini kullanarak sınırlı zamanlarını en iyi şekilde değerlendirmeye çalışıyorlardı. İlk gittikleri gezegende bir şey bulamadıkları gibi uzay-zamandan dolayı birçok vakit kaybettiler. Geriye kalan 2 gezegenden birini seçmek zorundaydılar. Seçtikleri gezegendeki astronotu canlı buldular o ise onları geride bırakıp kaçmaya çalıştı. Nolan burada o astronotu kullanarak insanoğlunun hırsını, bencilliğini yansıtmaya çalışmış bence. Zaten film boyunca da insanların dünyaya ne kadar zarar verdiğini anlatmaya çalışmış. Sonrasında ise çeşitli olaylar ve Murph ile babasının sevgisi sayesinde insanlık kurtuluyordu. Filmin ana mesajı ve belki de en sevdiğim özelliği; sevginin gücü ve zaman mekan tanımamazlığıydı. Gerçekten de öyle, mesela vefat eden bir sevdiğimize sevgimizden başka neyimiz ulaşır ki? Ya da annemizin babamızın sevgisi zamana mekana bağlı mıdır? Film gerçekten bu konuda önemli mesajlar veriyor. Filmin ikinci yarısı ilk yarısıyla konu olarak harika bir bütünlük sağlıyordu. Taşlar yerine oturmuştu. Filmin son bölümlerine doğru biz şok üstüne şok geçirmiştik, hayranlıkla bakıyorduk etrafa. Olamazdı, böyle bir film olamazdı gerçekten. Filmden çıktığımda zor yürüyordum ve arkadaşıma bir şeyler sormaya çalışıyordum ama soramadım ikimiz de sanki aydınlanmıştık ve diyecek bir söz bulamıyorduk. Devamındaki 1 ay ben filmin etkisini atlatamamıştım. Profesörlerin yazdığı yazıları bile okudum, araştırmalar yaptım. Ama filmin tadı zaten aklınızda bıraktığı o enfes karmaşıklık ve ustalık kokan kurgusu. Burada bir klişeden bahsetmek istiyorum. Çok gezen mi bilir yoksa çok okuyan mı derler yıllardır. Ben cevap vermek istiyorum: İkisi de değil, en iyi filmleri izleyen çok bilir. Çünkü bu ve bunun gibi yapıtlar benim ufkumu, bakış açımı etkiliyorlar ve gerçekten insana çok ama çok şey katıyorlar. Ben bir film sever olarak yazıma burada son veriyorum. Yeni yazılarda görüşmek üzere. KEREM AYÖZ 21501569 Section-49