Hapsolmuşuz Bu Mavi, Soluk Noktada

Kaybolmuşuz bu mavilikte. Labirentten kaçmaya çalışıp hep başladığı yere dönen fareler gibiyiz. Birbirimizle didişmekten başka da bir şey yapmıyoruz. Hani küçücük karıncalar bir ekmek kırıntısı için nelerini veriyorlar ya, bir farkımız yok aslında onlardan... Sadece biraz daha "heybetliyiz" o kadar. Başka hiçbir fazlamız yok onlardan. Aynı amaçsızlık içinde kavrulup gidiyoruz... Aç gözlülüğümüzü doyurmak için varımızı yoğumuzu harcıyoruz... Sonu bile belli olmayan bu maratonda koşturup duruyoruz... Hatta burası da yetmemeye başladı bize, başka yerler aramaya başladık. Mesafe falan önemli değil bizim için; bir damla su bile bulsak orayı sömürürüz biz. Mesela elin Mars'ında bile koloni kurma planlarına başladık. Zaten sömürüyü uzaylılardan öğrenecek değiliz ki. Sömürü bizim en iyi yaptığımız şey. Doğayı sömürmekte üstümüze yok mesela. Ama sadece doğa ile de sınırlı kalmıyoruz ki! Kendi türümüzün bile yaptıklarını sömürebilen bir türüz. Başkalarının emeğini, duygularını sömürmek biz insanoğlundan sorulur! Resim 1 - Interstellar (Nolan) Her saniye bir boşluk içinde koşuşturup duruyoruz amaçsız bir biçimde. Şu anda yaptıklarımızın, hatta bu yazdığımın şeyin bile bir amacı yok... Belki de bu yazıdan not alacak olmasam oturup düşüncelerimi paylaşmazdım bile. Zaten yaptığım şeyleri başkalarıyla paylaşıp övünmeyi pek seven bir insan değilim. Mutluluğu ve başarıyı kendi içimde yaşamayı veya mümkünse en yakınımdakilerle paylaşmayı severim. Belki de ben şu anda bu konu hakkında böyle düşünüyor olabilirim ama gözlemlerime göre genel yaklaşım böyle değil. Bir şekilde yaptıklarımızı, başarılarımızı ve sahip olduklarımızı paylaşmaktan zevk alıyoruz. Takdir edilmek, beğenilmek bize o kadar çok zevk veriyor ki sosyal medyada iki üç beğeni için ne şarlatanlıklar yapıyoruz... Hep daha fazlası için çabalıyoruz: Daha fazla beğenim olsun, daha fazla ayakkabım olsun, daha fazla elbisem olsun... Anın tadına varmaktansa değersiz şeylere değer yükleyerek zamanımızı harcıyoruz. Yemeğin tadına varmaktan çok aldığımız beğenileri; gittiğimiz yerleri hafızamıza kazımaktan çok orada olduğumuzun bildirimini yapmayı tercih ediyoruz. Bir evim olsun, arabam olsun, onu alıyım, kredimi ödeyeyim diye boks ringinde hayatla bitmeyen bir mücadele verirken anı yaşayamıyor ve nakavt oluyoruz. Hırslıyız. Hem de çok hırslıyız. Şahsen ben öyleyim. Kaybetmekten nefret ederim. Cooper'ın hırsı gibi benimki de. Uygun olacaklarını gezegenin uygun olmadığını anladığı zamanda büründüğü durum var ya, hani büründüğü hırs, işte tam olarak beni ifade ediyor o. 1 Hırs, aç gözlülüğümüzün en büyük sonuçlarından bence. Bitmeyen hırs hep daha fazlasına sahip olmamız gerektirdiğini düşündürüyor bizlere. Dostlar, çok yalnızız aslında. Doyumsuz olduğumuzdan, hırsımızdan falan hep bahsettim ama çok yalnız olduğumuzdan da bahsetmeden edemeyeceğim. Bu küçücük mavi noktada hapsolduğumuzu düşünüyorum. Yalnızlık yaşadığımız yerden başlıyor. Yani öyle bir yer düşünün ki otobüse atlayıp iki üç aktarma yapıp uzaylı dostlarınızla sohbet etmeye gidemiyorsunuz. Çay saati falan yapamıyoruz Satürn'dekilerle. O kadar yalnızız işte. Görebildiğimiz en enteresan varlık yine size benziyor. UFO falan da kullanamıyor yani o derece kötü. Sağına baksan aynı tipten bir yaratık soluna baksan da aynısı... Resim 2 - Soluk Mavi Nokta (Voyager 1) Aç gözlülüğümüz ve yalnızlığımız yok edecektir bizi. Hiç doymadık ki zaten. Yemek masasında bile, "Bir tabak daha alır mısın kuzum?" denilen bir türüz. Elimizdeki de bitince artık sömürülecek başka yerler arayacağız çok yakında. Aynı Interstellar'da olduğu gibi farklı gezegenlere keşif araçları yollayıp bize en uygun olanını sömürmeye başlarız. 2 Elimizdekileri tüketmemize çok zamanımız kalmadı zaten. Keşke yok olup gitsek de başka gezegenlerdeki dostlarımız rahat bir hayat sürse. Ustam şuradaki mavi masaya bir meteor alabilir miyim? Evet, bol acılı olsun mümkünse.