Antalya'nın Saklı Güzelliği: Korkuteli

Küçüklüğümde çevremdeki bütün arkadaşlarımın tatil dendiğinde akıllarına gelen deniz kenarında bir yazlıkta veya otelde geçirilen zamandı. Ancak benim için tatilin anlamı tamamen farklıydı. Benim için tatil, dedemlerin yanında geçirdiğim on- on beş günlük zamandı. Yaz tatili süresince orada bulunmadığım bir yıl hatırlamıyorum ve açıkçası dedemleri görmediğim bir yaz tatili benim için tam olarak bir yaz tatili olamaz. Yaşadığım ortam değişikliğinin bana yaptığı etki ve yaşattığı huzur tahmin bile edilemez. Küçüklüğümden hatırladığım kadarıyla başta köyden biraz büyük ancak ortalama bir ilçeden küçük bir yerdi Korkuteli. Belirli aralıklarla orada bulunduğum için değişiklikleri daha iyi gözlemleyebiliyordum. Başta çevredeki tek ev olan dedemlerin evi şu an binalarla çevrelenmiş durumda. Etrafının dağlarla çevrili olması sebebiyle Antalya ile arasında 60 km olmasına rağmen iklim özellikleri de farklılık gösteriyor. Bu sebeple Antalya'nın sıcağından kurtulup, nemin daha az olduğu bir yerde yazı geçirmek isteyen Antalya'nın yerlileri Korkuteli'nin betondan bir ilçeye Kaymakamlık sitesinden bir Korkuteli manzarası dönüşmeye başlamasındaki en büyük etken. Ancak uzun süredir orada yaşayan yerlileri deyim yerindeyse oranın ruhunu eskisi gibi yaşatıyor. Dedem dahil olmak üzere uzun zamandır Korkuteli'de yaşayanlar Karşıyaka'nın İzmir'den ayrı hissettiği gibi kendilerini Antalyalı değil Korkutelili olarak tanıtıyor. Hatta yazın Antalya'nın içinden gelenlere karşı ufakta olsa bir kızgınlık dahi besliyorlar. Sanırım Korkuteli Türkiye'nin yaş ortalamasını oldukça yükselten bir yer. İnsanların çalışkanlığı ve kendilerine bakmaları sayesinde 90 yaşının üstünde birçok kişiye sıkça rast gelebileceğiniz bir yer Korkuteli. Ben annemin dedesi ve büyükannesini tanıdım ve ikisi de yüz yaşını devirmek üzereydi. Yaşça bu kadar büyük insanın olduğu bir yerde geleneklere bağlılık kanımca sürpriz olarak nitelendirilemez. Bana kalırsa geçmişe bağlılığın en çok belirdiği ve beni en çok etkileyen zaman yemek zamanı. Sofralar her evde yere kurulur, yemekler ortadan yenir ve gerçekten çok eğlenceli bir yemek faslı geçirirsiniz. Eğer bizim aile gibi tüm aile fertleri toplandığı zaman neredeyse yirmi kişi oluyorsanız sofralarınız bir kat daha eğlenceli olur. Sofranın hazırlanışı sırasında yaşanan tatlı telaş, herkes yemek masasına oturduğu zaman yerini bir süreliğine de olsa ciddiyete bırakır. Aile büyüğü herkese yeme izni verince yemek başlar. Yirmi kişiye yakın bir insan topluluğunun tükettiği yiyecek bir hayli fazla olduğundan neredeyse her gün alışveriş yapılır. Belirli günlerde kurulan semt pazarlarında da çevre köylerden gelen insanların mahsulleri satılır. İşte benim için en eğlenceli geçen zamanlardan birisi de bu pazar alışverişleridir. Dedemle birlikte senelerdir rutine bağladığımız bu pazar alışverişlerinin öncesi ve sonrası gerçekten iple çektiğim bir olaydır. Pazara gidiş yolunda dedem ile yaptığım sohbet benim için çok değerlidir. Senemin nasıl geçtiği, okulla ilgili durumum, onun sene içinde neler yaptığı sohbetimizin başlıca konuları. Bu sohbet bana senenin tüm yorgunluğunu atmam için yardımcı olan bir terapi gibi geliyor. Küçüklüğümden beri bana çocuk olduğumu hissettiren bir sürü ilki Korkuteli'de yaşadım ve bir sürü şey öğrendim. İlk defa bisiklete bindim, ağaca çıkıp meyve topladım, elime ufak bir kürek alıp tohum ektim, traktör sürdüm, pazar alışverişi yaptım, tarlada çalıştım, yaylanın ne olduğunu öğrendim, kısacası şehir hayatından uzak bir çocuk nasıl yaşar onu öğrendim ve deneyimledim. Yıl boyunca sadece binalar arasında yaşayan bir çocuk olarak orada geçirdiğim kısa sürenin her anı benim için çok değerliydi ve büyümeme rağmen hala öyle. Şehir hayatının karmaşasından uzaklaşmak ve kafamı boşaltmak yeni okul yılına başlamam için her zaman çok iyi oldu. Umarım bu ziyaretlerim uzun yıllar devam eder ve ben de şehir yaşamından uzak bir yaşamın tadını daha uzun seneler çıkarım.