ÇİÇEK DEĞİL KİTAP OLALIM

Artık olmamız gereken, bize söylenen, iyi insan kavramının içerdiği davranışlardan ve özelliklerden yıllarca hatta asırlarca uzakta olduğumuzu ne zaman anlamaya başlayacağız? Duyarlı olun bir yardım eli de siz uzatın. Sadece atacağınız bir mesajla sandığınızdan daha çok hayat kurtarabilirsiniz. Vicdan azabımızı dindirmeye çalışmaktan yorulmaya başladık. Ne kadar hızlıysa ne kadar kolaysa o kadar iyidir. Bir parmak hareketimizle dünyayı kurtarıyormuşuz. Ya unutuyoruz ya da hatırlamak istemiyoruz. Tarihe de bakabiliriz. Kim hiçbir çaba harcamadan, fedakarlık yapmadan büyük işler başarmış? Hiç kimse. Herkesi eleştiririz. Batıyı, doğuyu, ünlüleri, zenginleri. "Çok duyarsızlar yahu o kadar parası var bir de!". Şimdi rahatsız olduğumuz onların duyarsız olmaları mı yoksa senden benden bizden çok daha para ve lüks içinde yaşıyor olmaları mı? İsyan eden genç, yıllarca yaşamış ve artık bu dünyanın tüm yüzünü görmüş ihtiyar. Size soruyorum. O batılıların o zenginlerin yani sana göre o duyarsızların, dünyada olup biten bütün olaylara kayıtsız kalanların yapması gerektiğini düşündüğün kaç tane yardımı sen yaptın? Bahanemiz çok. Kendimize itiraf edecek yüreğimiz kalmamış. Ne zaman kaybettik nerde bıraktık insanlığımızı, nerede unuttuk? Huzursuzuz. İbrahim kadar huzursuzuz. Etrafımızda, sokakta yanımızdan yürüyüp geçen, kafasında kim bilir nelerin derdine yanan gencecik hangi Zilan'ı fark ediyoruz? Kaç tane Meleknaz'ın elini tutup "Gel benimle." dedik? Huzursuzluk'taki Kendi kimliğimize sahip çıkmadan başka insanların sahip çıkmasını bekliyoruz. Ne kendi benliğimizi biliyoruz ne de kendi ülkemizde olup bitenlerin farkındayız. Ölüme terk edilmiş binler, öldürmeye susamış binler, binleri görmezden gelen milyonlarız biz. Küçücük çocuklar, gencecik kadınlar, güzel kadınlara sevdalanmış parlak yüzlü erkekler. Onlara ne kendi ülkelerinde ne de başka yerlerde yaşama hakkı verilmedi. İnsan insanın tanrısı oldu, istediğine can verdi, istediğinin canını aldı, istediğini yaktı yıktı, istediğinin yardıma uzattığı elini kesip öteki eline koydu. Tanrı olduk, kul olduk. Aslında sadece kendimizi öldürdük. Doymayı asla bilmedik. Delirmişçesine başkasının acısından beslenen bir sistemin en masum üyesi bildik kendimizi. Hal böyleyken iyi kötü kavramı karıştıkça karıştı. Ayırt edemez olduk, ahlaki değerlerimizi koruyamaz olduk. Yazmış ya kitaba "Harese nedir bilir misin oğlum?" diye. İşte biz kendi kanını içmeye doyamayan deve olduk. Haresenin kendisi olduk. Göğüs boşluğumda bir his oluyor bazen. Aldığım nefesteki oksijeni vücuduma dağıtmadan emer sanki o his. Nefes vermek istediğimde veremem içimde kalır her nefesim bana yüktür. Bazen tam o noktaya vurmak isterim geçsin artık diye. Geçsin artık stresiyle daha çok artar, arttıkça daha çok stres olurum. Bazen saatler günler hatta haftalar sürer. Huzursuz olurum, geçmez. Ben de kendimi Livaneli'nin İbrahim'i gibi kaybolmuş hissettim kitabı bitirdiğimde. Kapıldığım hayatımın gündelik samimiyetsizliklerine üzülüyorum. Neden kimse birbirine selam vermiyor ya da neden birine kapıyı tuttuğumda yanımdan geçerken bana çok garip bir şey yapmışım gibi bakıyor gibi küçük gibi görünen ama daha büyük şeyler ifade eden durumlar çok üzücüler. Farkındalığımın ağırlığını yaşıyorum. Neler olup bitiyor ya da ben ne kadar çaba gösteriyorum? Bunların farkındayım. İyi hissetmiyorum. Çünkü Meleknazlara yardım edemiyorum. Bizler bu parıltılı dünyanın en parıltılı taşı olduğumuza inanarak söylemlerde bulunan, nasıl insanlar olduğumuzu sürekli kendimizi överek anlatan gerçek olmayan kesimdeyiz. Yavan muhabbetlerden yakınıp benzerlerini yapan, sürekli eleştirel sürekli muhalif ama boyun eğmekten de bir o kadar rahatsız olmayan. Bir de buz gibi bakışlarla hiçbir söz söylemeyip ne demek istediğini insanın yüzüne tokat gibi vuranlar var. İnsan olmanın ne demek olduğunu en iyi anlamış olan çünkü en insanlıktan çıkmış muameleye maruz kalanlar. Gerçeklerin bir seçenek değil bir zorunluluk olduğu dünyaya şahit olmuş olanlar. Sevgiyle değil ön yargıyla karşılananlar. Anlatmaya çalışıp dinlenmeyenler. Ağlamak isteyip bir damla göz yaşı bu dünyaya ağır gelenler. "Ben bir insandım." dediler Hüseyinler, Nergisler. Kendi kanının tadına bakmamış aramızdaki insanlar onlar. Ufacık bebeleriyle ortada kalmış, sevdalısının pembe dudaklarına bir buse kondurmanın hasretinde, oradan oraya kovulmuş, acıma değil yardım isteyen bir bardak su isteyen Hüseyinler, Nergisler. Kadın olmanın ne demek olduğu unutturulan genç kadınlar.. Mutlu olmak için mutlu etmek gerekir. Bir kişiye yardım edip mutlu edersem o zulüm görmüş milyonlardan bir kişi eksilir. Ben kalınlığı yokmuş gibi görünen bir kağıdım. Sadece ilk başta. Sonra bana binler katılırsa o kadar sayfa kalınlığında hep beraber bir kitap oluruz. Livaneli'nin anlattığı gibi kitabın çocukları oluruz.