SONBAHARIN BİZLE ZORU NEDİR?

Sonbahar geldi. Her taraf gene altın sarısı rengindeki yapraklarla dolu. Herhalde temizlik görevlilerinin en çok nefret ettiği mevsim bu olsa gerek düşünsenize sabahtan akşama kadar o yaprakları temizlemek ne kadar zordur. Öte yandan sadece bu görevliler nefret etmez bu mevsimden insanların birçoğu bu mevsimden nefret eder. Sebebiyse bu mevsimin çok kasvetli bir hava taşıdığını söylerler. Bence bunun en büyük sebebi gençlik mevsimine benzeyen şaşaalı ve heyecanlı yaz mevsiminin ardından doğayı öldürecek olan kışın yaklaştığını haber veren kasvetli yorgun ve yaşlı olan mevsim olmasıdır. Aslına bakarsanız bu mevsim benim de içimi üşütüyor o yaşlanan ağaçların sararan yapraklarını görünce korkuyorum. Bir gün bu ağaçlar gibi ben de yaşlanacağım benimde yapraklarım sararacak hastalanacağım. Fakat bu korkunun ölümden geldiğini düşünmüyorum. İnançlı olsun olmasın her insan bir gün ölecek ben ölümden korkmuyorum ben yaşlılıktan korkuyorum. O tuvaletimi bile tutamayacağım mevsimden korkuyorum. İnsanların eline düşmekten korkuyorum. Bazen görüyorum da bu yaşlı insanları, merdivenleri inip çıkmaktan acizler. Ben işte bundan korkuyorum. Bu mevsim öyle bir mevsim ki artık ileride hatırlanacak anıların yaşanacağı bir mevsim değil çünkü o mevsim çoktan geçmiş olacak. Ve ben o anıların arasında sıkışıp kalmaktan korkuyorum eğer çocuğum olursa beni hatırlamayacaklar diye korkuyorum. Bodrumda çürümeye terk edilen modası geçmiş mobilya gibi huzur evlerinde çürümekten korkuyorum. Ve sanırım bu anı yaşama mevsiminin en kötü yanı da o hayatında pişman olduğun anıların sürekli kafanda yaşayacak olması sen yaşlanacaksın ama o pişmanlıklar yaşlanmayacak. Ve az önce anlattığım gibi o pişmanlıkları düzeltmek çok zor olacak. Evet korkuyorum huysuz inatçı ve kimseye faydası olmayan bir insan olmaktan korkuyorum. Sonbahar sanki kafada biten beyaz saçlar gibi bana yaşlılığı hatırlatıyor. Bu mevsim öyle bir mevsim ki bana yaşlılığı hatırlatmakla kalmayıp kaybettiğim veya kaybedeceğim insanları hatırlatıyor. O ağaçlarla birlikte doğanın ölümünü görürken ölen babaannemi anneannemi dedemi hatırlıyorum. Bu nasıl acımasız bir mevsim böyle beni yaşlılıkla tehdit etmesi yetmezmiş gibi gençliğimde de hayattan lezzet almamı engelliyor. Sanki şizofren bir insanmışım gibi sağda solda mutsuzluklar gösteriyor birçok insanın görmediği mutsuzluklar görüyorum. Ve işin kötü yanı nedir biliyor musunuz? Kaçarı yok bu mevsimin illa ki yaşayacaksın ve bu mevsim benim sınavlarımın en çok yoğunlaştığı ana gelip kendisinden daha da nefret etmeme yol açmakta da bir hayli ısrarcı. Aslında şu an düşündüm de bu mevsim o kadar da kötü değil. Üstteki yazdığım şeyleri fark etmeme bir yerde bu mevsim sebep oluyor bence bu mevsim kendisinden ders çıkartmak için var. Beni adeta uyarıyor geçmez, bitmez dediğin bu hayat, bu yılın geçtiği gibi geçiyor sevdiklerini üzme, onlarla iyi geçin yeri gelince alltan almayı öğren, diyor sanki. Hani Yunus'un bir dörtlüğü var ya. "Yunus Emre der hoca Gerekse var bin hacca Hepisinden iyice Bir gönüle girmektir" İşte aynen bu dörtlükteki gibi bana gönül almanın ve sevdiklerimi kaybetmeden değerlerini bilmem gerektiğini gösteriyor bu mevsim. Bence bu mecazi sonbahar mevsiminden korkmak yerine bir an önce harekete geçmem lazım eğer yaşadığım pişmanlıklar varsa onları düzeltmeye çabalamam ileride hatırlayacağım güzel anılar oluşturmaya çalışmam lazım işin aslı benim anı doğru düzgün yaşamam lazım. Ve benim bazı şeylerin elimde olmadığını idrak etmem lazım eğer bu şeyler benim dışımda cereyan edip beni kötü etkiliyorsa boşver demeyi öğrenebilmem lazım. Vay be demek eninde sonunda sonbahar aşağıdaki fotoğrafta olduğu gibi bana hayat merdiveninde acı ama doğruları söyleyen bir dostmuş.