MUMSU ŞEYLER

Çevrenizden sıkıldınız. Yapmayı sevdiğiniz şeylerden, belki de yapmak zorunda kaldığınız şeylerden... Bütünüyle hayatınızdan sıkıldınız hatta. Kendinizden bile... Sonra bir yere gireceksiniz ve hayatınızı, kendinizi en baştan şekillendirebileceksiniz. Düşünün, doğum günlerinde o mumlara hayatlarındaki bütün acıların, sevinçlerin, yıkılışların, tekrar ayağa kalkışların hırsını çıkarırcasına üfleyen o insanları. Bir de o zavallı, masum mumları düşünün. Bir sene daha yaşlanan insanlar fısıldarken dileklerini mumlara, çok da bir şey istemiyorlar aslında. Alt tarafı yaşamları baştan aşağı değişsin, hayalleri gerçekleşsin, kusursuz hayatlarının kusursuz neferleri olsunlar. Yanlış anlaşılmasın, bunları kendimizden istemiyoruz, muma fısıldıyoruz. Ertesi gün unutuyoruz, o ayrı. E unutunca da üzerinde pek çalışamıyoruz haliyle. Zaten o yüzden mumla paylaşıyoruz dileklerimizi. Keramet bizde değil ki, mumda(!) Çok isterdiniz değil mi bir yere girip hayatınıza sihirli bir değnek değdirmeyi? Bence de efsane olurdu. Zaten sadece efsane olabiliyor sanırım. Bir de sosyolojik bilimkurgu olabiliyormuş. Seran Demiral'ın Hayat Üretim Merkezi burası dostlar, hoş geldiniz! Hayatla kitabı biraz ilişkilendirdik ya, işte şimdi başlıyoruz üretime. Ama üretimin evveliyatı da var, onu atlamayalım. Bu yüzden kitap üç ana başlığa ayrılmış zaten. İlki üretimden öncesini, ikincisi üretimi ve sonuncusu üretimden elde ettiğimiz yeni hayatları konu alıyor. Devamında kitabın karakterlerinden teker teker bahsetmeye gerek yok bence, çünkü her birimizin aklından geçen bu senaryoda hepimiz birer karakteriz zaten. Peki bizim hangi aşamada olduğumuza nasıl karar vereceğiz? Kesin bir sınırı olmamakla beraber, basitçe çocukluğumuzu ve gençliğimizin büyük bir bölümünü kitabın "Gerçek Zamanda Hayatlar" kısmında düşünebiliriz. Bu gerçek zaman olarak geçen sürede ne yapıyoruz? Büyüyoruz. Sahip olduğumuzdan daha da fazlasını, daha da güzelini, en yenisini görüyoruz büyürken. Başkalarının sahip olduğu, bizim olamadığımız şeyleri deli gibi kıskanıyor ama çaktırmıyoruz. Başkalarına çaktıramayınca da işte senede bir mumlara fısıldıyoruz "Benim de olsun" diye. Hayalini kuruyoruz rüyalarımızı süsleyen hayatların, bu sefer de "Ah bir fırsatım olsa" diyoruz. Fırsatın mı oldu? Al işte sana ikinci aşama, ikinci bölüm: "Hayatın Üretimi". Belki gençliğimizin son demlerindeyiz, belki de tam bir yetişkin... Gerçi hayat üretmenin yaşı yok ki. Beş yaşında piyano çalmaya başlayıp kariyerine, hayatına, kendisine yön verebilen de var; altmış beş yaşında öyle bir şey yapıp yönünü daha mutlu olduğu bir yöne çevirebilen de. Artık gün, hünerleri gösterme günüdür. Kim daha iyisini üretirse, son bölümde o kadar hayallerine yaklaşmış olur. Son bölümün adı "Yeni Zamanda Hayatlar". Buradakilere de orta yaşlı mı desem yoksa yaşını almış mı emin değilim. Gerçi yine kesin bir şey söyleyemeyiz. Ne kadar erken girebilirsen üretime o kadar erken çıkarsın, beş ve altmış beş yaş örneği misali. Ürettiğin hayatın artık sefasını sürebilirsin. Ya istediğin gibi üretemezsen? O zaman seni sefa sürmek değil cefa çekmek bekliyor olabilir. Olabilir derken? Kesin konuşmayı sevmediğimi anlamışsınızdır zaten. Sizi hayal kırıklığına uğratacak olabilirim ama en başında da dediğim gibi böyle bir merkez yalnızca efsanelerde olabilir ya da bilimkurgularda. Ama size bir sır vereyim mi? Aslında tek bir merkez yok, dünya nüfusu kadar hayat üretim merkezi var. Kimi başarılı, kimi ortalama, kimi de diğerlerine çok farklı gelen üreticiler... Önemli olan şey ise, hayat galesi ne ise ona uygun üretim yapan bu bin bir çeşit üreticinin, üretim için verdiği emek. Bu arada, doğum günlerinde mumları söndürürken ritüeli dileklerle taçlandırmak ya da yılbaşında kırmızı kıyafetlere bürünmek emeğe dahil değil arkadaşlar. Bunları da yapın, yapalım ama çalışarak hayatımızı üretme işini kendimize bırakalım.