KAHRAMAN

Bir insanı en genel biçimde tanımlamanın iki farklı yolu vardır. Bunlardan birinicisi dış görünüşü, diğeri ise kişiliğidir. İlki hakkında kısaca konuşacak olursak, insanın dış görünüşünün nasıl oluştuğuyla ilgili tahmin yürütmek çok da zor değil. Yedikleri, spor yapıp yapmaması, nasıl bir iklimde yaşadığı, yaşam tarzı, kalıtsal özellikler... Asıl zor olansa kişilik denen şeyin ne olduğunu tanımlamak... Oldukça yoruma açık bir konu, benim yorumumu sorarsanız bence sayılamayacak kadar çok etken var. Yine bana göre, bunlardan biri "çocukluk kahramaları". Bir çocuğun kahramanı kim ya da ne olabilir diye bir soru sormayın sakın çünkü buna cevap bulabilmek fazlasıyla güç. 5 yaşındayken şahit olduğu mahallesindeki yangından bir yavru köpeği kurtaran itfaiye eri de bir çocuğun kahramanı olabilir, ilkokul öğretmeni de... Bir tiyatrocu da olabilir, öz babası da, kimin bir çocuğunun kahramanı olabileceğini bilemem ama şunu biliyorum ki mutlaka birden fazladır bir çocuğun kişiliğine etki eden figürler. Benim öyle en azından, birden fazla kahramanım var. Bunlar arasında en tanınmış olanından bahsetmek istiyorum. Asıl adı Alexsandro de Souza ama Türkiye'de iş adamından çaycısına, oto tamircisinden bankacısına herkes onu "Alex" diye biliyor. Evet evet, o bildiğimiz Alex'ten bahsediyorum. Fenerbahçeli futbolcu. Hani evde maç izlerken gol olduğunda futbolla uzaktan yakından olmayan babaannenizin bile "Yine o kısa saçlı, Brezilyalı çocuk mu attı?" sorusunda bahsettiği adam. Belki çok alışılagelmiş bir kahraman değil benimkisi ama durum bu. Neden mi? Çok basit. Çocukluğunu Kadıköy'de geçirmiş, Fenerli babanın Fenerli oğlu olmamdan ötürü hayatta mutluluk denince aklıma ilk gelen kelimelerden biridir Fenerbahçe. Sadece mutluluk değil; sinir, üzüntü, gözyaşı, sevinç gözyaşı, ter, kavga... Fenerbahçe demek duygu demek benim için. Küçük bir çocuk fazla derin düşünemez elbet, kendisini kim mutlu ediyor kim mutsuz ediyor diye bakar. İşte bu yüzden Alex benim kahramanım. Mutluluk ve Fenerbahçe kümelerinin birleşimi olan bütün elemanlar Alex'e çıkardı benim küçüklüğümde. Her mutluluğumzda o vardı, ailedendi, örnekti, adamdı. Biliyorum sadece benim kalbimde değil; benden beş yaş büyük, beş yaş küçük her Fenerbahçe'ye gönül vermiş çocuğun kalbinde bir tahta sahiptir, bir kahramandır Alex. Bundandır ki kitabı çıktığında heyecanlandım, hemen alıp okudum. Ne hissettirdiğine gelecek olursak, şunu öğrendim ki benim kahramanlarım da bir insanmış. Herkes gibi onların da hataları, yanlışları, zorluk yaşadığı anlar varmış. Bunu sadece kitabı okuyarak hissetmedim elbette, büyümemin de etkisi var. Zaten çocukken hepimiz bu yanılgıya kapılmaz mıyız? Kahramanlarımızı yenilmez sanmaz mıyız? Mesela babamızın gücünün her şeye yeteceğini düşünüp bu düşünceye körü körüne inanmaz mıyız? Babamızın gücünün her şeye yetmeyeceğini anladığınız o ilk anı düşünün, ilk farkına vardığınız anı... Muhtemelen ergenlik dönemine denk gelir ki belki bu yüzden sancılı geçer bu dönem. Üzerine inşa ettiğimiz hayallerden biri yıkılır bunu anladığımızda. Çünkü o bir kahramandır ve kahramanlar yenilmezdir çocuğun gözünde. Öyle ya bir çocuk bir hayal kurdu mu onun peşinden koşar bıkmadan usanmadan. O hayallerden biri yıkıldığında kısa bir süre için de olsa dağılması, sinirlenmesi normal değil mi sizce de? Turgut Uluç Atıl 21601518 102-20 Kahramanlaştırdığım adamlardan biriydi Alex. Bundan herhalde onu ilk canlı izlediğimde şaşırmış, babama dönüp "vay be Alex de insanmış ya" demiştim. Bir kahramanın aslında benden farkı olmadığını anlamanın gerçeği yüzüme vurmuştu. Ama bu kitap bana gösterdi ki, onun kahraman olması için süper güçlere sahip olmasına gerek yok. Biyografisini okuduğunuzda bu Brezilyalı adamın bir çocuğun kahramanı olmak için biçilmiş kaftan olduğu gerçeğiyle karşılaşıyorsunuz. Yani etten kemikten bir insan da kahraman olabilir, çocuk onu yenilmez sanabilir; yeter ki çocuklar kimi kahraman yaptıklarını iyi seçsinler.