BİZE YAŞAM VEREN PARÇALAR VE YALNIZLIK

Gerçeklere dayalı, sürükleyici, akıcı ve bol duygu yoğunluğu taşıyan bir hikayeyle karşı karşıya kaldım Bir Çöküşün Öyküsü adlı kitapta. Yeni kişiliklerle tanıştım, yeni mekanlara gittim ve yeni şeyler fark ettim. Her sayfasında ayrı duygulara kapıldığım ve okuduğumda kendimi başkarakterin yerine koymadan yapamayacağım bir kitap olarak yerini aldı kitaplarımın arasında. Yaşamlarımızı tamamlayan ve olmazsa olmaz diye düşüneceğimiz kavramların önemini, gerekliliğini ve onları kaybettiğimiz zaman nasıl hissedeceğimizin farkına vardım bir kez daha. Hepimizin hayatlarındaki bazı noktalar, kişiliklerimiz ve bizleri oluşturan parçalarımız ortak olduğu kadar farklıdır da aynı zamanda. Onlar bizim kendimizi bir bütün gibi hissetmemizi sağlayan değerler. Tıpkı nasıl bir makine tüm parçaları olmadan işlevini yerine getiremezse, bu parçalar olmadan ne mutlu oluruz ne de canlı. Kitaptaki başkahramanımız Madame de Prie için şan, şöhret, iktidar, gösterişli davetler ve kalabalık ortamlardır onu o yapan ve kendini bir hiçmiş gibi hissetmekten kurtaran. Hayatımızdaki insanlar, dostlarımız, arkadaşlarımız belki de bu parçalardan en önemlisi. Çünkü onlar yaşamımıza renk katan, güç aldığımız ve bizlerin hayatlarını anlamlı hale getiren varlıklar. Onların en büyük gücü bizim yalnızlık duvarı ile olan mesafemizin uzun olmasını sağlamaları. Yalnızlık insanın nefes almasını zorlaştıran, sessizliği vahşi bir canavarmışçasına ortaya çıkartan, zamanın geçişini yavaşlatan ve insana azap çektiren bir şey. İşte sahip olduğumuz insanlar da bu yalnızlığı bozan, tekrar nefes almamızı kolaylaştıran varlıklar olarak giriyor devreye tam bu sırada. Kitabın ilk sayfalarında Madame de Prie sarayda dostları, aşıkları, kral, kraliçe ve diğer bütün herkes içinde yalnızlık kavramını tatmadan yaşarken bir anda sürgüne gönderilince sudan çıkmış balık misali şaşkınlığı ile nasıl da muhtaç kalır bir insana. Nasıl da anlar kimi zaman yanlarındayken umursamadığı insanların kendisi için bir su damlası gibi mühim olduğunu. Bizler de böyleyiz işte. Hayat meşgalesi içinde yanımızdakilere hiç dikkat etmezken, kaybettiğimizde anlıyoruz hepsinin değerini ve yalnızlığın yavaş yavaş gelişini, nasıl hissettirmeye başladığını ve acılığını. Yalnızlık acı çünkü o zaman gerçeklerle, hayatın kötü yanlarıyla karşı karşıya kalıyoruz ve tek başımıza mücadele ediyoruz bunlarla. Belki de gerçeklerin korkutucu olduğunu biliyoruz. Kendi içimize baktığımızda ve bütün hayatımızı göz önünden geçirdikten sonra umduğumuzu bulamamaktan korkuyoruz veya o ana dek kendimizi kandırdığımızı fark ediyoruz. Çevremizdeki insanlarla ile beraber iken kaygılarımızı, kötü düşüncelerimizi ve mutsuzluğumuzu saklayarak ve çok huzurlu ve sevinçli gibi davranarak onları kandırırken kendimizi de kandırıyoruz aynı zamanda belki fark ederek belki istemsizce. Kaçmaya çalışıyoruz yalnızlıktan sürekli, hemen birilerini buluyoruz konuşmak ve iyi hissetmek için. Kitaptaki şu cümle bunu çok iyi anlatıyor: ''Yalnızlık onu boğuyordu, insanlara ihtiyacı vardı, ya da insanlardan, dostlarından haber almaya, onu heyecanlandırıp etkileyecek bir şeylere ihtiyacı vardı.'' Kitapta Madame de Prie 'de gördüğüm, garip bulduğum fakat düşündüğüm zaman bazı insanlarda da rastlayabileceğim, belki kibirden belki başka bir şeyden kaynaklanan diğer insanları kandırmaktan zevk alma özelliği ile karşılaştım. Bir insan neden başka birini kandırmaktan zevk alır? Bence başkalarını kandırırken kendisini de söyledikleri ile aldatıp böylece içini rahat hissettiğinden dolayı yapar bunu. Ama sonrasında kendisini kandırmanın verdiği rahatlıktan on kat daha acı olan gerçeklerle karşılaşır eninde sonunda. Belki insanlardan normalde alamayacağı şeyleri kandırarak almak için yapar bunu. Madame de Prie aşığının sevgisini güya onu Paris'e gönderecek aslı bile olmayan mektup ile kandırarak alır mesela ve bundan için için çok mutlu olur. Yaşamımız kendimizi ve başkalarını kandırmadığımızda, gerçek duygularımızı yansıttığımızda ve insanlarla beraber olduğumuzda dopdolu, zevkli ve canlı aslında. Varoluşumuza büyük katkıda bulunan, yalnızlığın kapılarının açılmasını engelleyen parçalarımız bir çöküşün öyküsünün başlamasına izin vermeyen ve elimizde olan tek şeyler.