Tüm Hissettirdikleriyle: LA LA LAND

Tutkularımız, hayallerimiz, yaratıcılığımız hayatın rutininde olan karanlık zamanlar karşısında, bir nevi ışığımız oluyorlar. Fakat üst üste gelen başarısızlıklar ve yitirdiklerimiz; ışığımız olan bu tutkuları beslemeyi bıraktığımız bir konuma getirebiliyor bizi. Aslında, esas karanlık da o an başlıyor. Tam da bu şekilde yitirilmiş umutlarımın, ışığımı söndürdüğü bir zamanda izledim ilk kez La La Land'i. Sinemadan en yakın arkadaşımla birlikte çıktığımızdaysa, Eskişehir ayazına rağmen gerçek hayata dönemedik uzunca bir süre. Hislerimdeki bu karmaşaya rağmen, içimde farkına varıp, kelimelere dökebildiğim tek şey; daha önce hiçbir filmde, bu kadar çeşitli duyguyu ardı ardına hissetmediğimdi. Hayal gücüne dair ilk anılarım; kuzenimle küçük yaşlarda izlediğimiz çizgi filmler ve animasyonlar üzerinden uyarladığımız, evcilik oyunlarıyla başlıyor. O yaşlardan beri etkilenerek izlediğim bir filmden, okuduğum bir kitaptan sonra; yaratılan o dünyanın içinde yaşamaya devam etmeye karşı koyamamışımdır. Bazen kendi kendimce, yeni bir karakter olarak yer aldığım bir uyarlamaya dönüşmüştür; bazense var olan bir karakteri canlandırdığım bir oyuna. İçine girdiğim bu dünyalar sayesinde öğrendim bir çok şeyi. Kimi zaman büyücülük dünyasında geçen, fantastik bir roman serisinin içinde var oldum; kimi zaman bir müzikalin içinde. Başka bir dünyanın içinde de olsa, en çok bu anlarda kendimi hissettim ben. Hayal gücü ve yaratıcılıkla donanmış olduğum bu zamanlarda, içimde parıldayan gerçek bir ışık vardı sanki. Bu ışığı söndüren zehirse umutsuzluğa düşüp, bu ışığı beslememek oldu benim için. Filmin ana karakteri Mia'yı da hayalperestliği ve kurduğu hayallere tutkuyla sarılıp, onların peşinden gitmesiyle tanıyoruz. Sahneler ilerledikçe gelen, üst üste başarısızlıkların sonrasında, karakterle benzer bir şekilde sahip olduğumuz bu ışığın sönüşünü izlemek; filmi benim için daha da kişisel bir boyuta getiriyor. Filmde Mia karakterini canlandıran Emma Stone'un ödül konuşmasında dediği gibi; bazen içimizdeki ışığı başkalarına da kanıtlamamız gereken seçmelere ve sınavlara tabi tutuluruz. Bu yolda kendimizden iyilerin, güzellerin ve şanslıların olduğunu düşünüp kendimize haksızlık ederek, kendimizi sorguladığımız bir umutsuzluğa kapılırız. Film böyle bir konuma gelenler için; içimizdeki bu ışığın önemini hatırlatan, o umut ışığını yeniden yakıyor belki de. Kendimle bağdaştırdığım tüm bu elementler, filmin her sahnesini sanki gerçekten yaşıyormuşumcasına, beni büyük ekranın içine hapsetti. Fakat zaten, tamamen farklı elementlere sahip olan bir izleyeni bile, film süresince o dünyanın içinde tutmakta, tartışılmaz bir başarısı var filmin bence. İzleyeni hislerden hislere sürükleyen müzikleri, koreografilerinin ve işleyişinin başarısı ve dahası renklerin inanılmaz canlılığı... Tüm bu unsurların birleşimi film boyunca; işitsel, görsel duyularımızı ve hislerimizi uyanık tutuyor dahası, büyüleyici bir şekilde izleyeni de filmin içine dahil ediyor. Aslında filmde de geçen "İnsanlar diğer insanların tutkularını görmeyi severler; onlara unuttuklarını hatırlatır." repliği, benim için filmin bir özeti adeta. İşini tutkuyla yaptığını, izlediğim röportajlarla bir kez daha gördüğüm filmin yönetmeni Damien Chazelle ve üniversiteden beri arkadaş oldukları; filmin müziklerinin bestecisi Justin Hurwitz, filmin her anında duyularımız açık bir şekilde izlediğimiz bir atmosfer kurgulamışlar. Filmi her yeniden izlediğimde ya da müziklerini her dinlediğimde, beni filmin dünyasına almayı aynı şekilde başaran bir atmosfer bu. Kurulan bu atmosferde; ilk sahnesinden, son sahnesine renk, müzik, ışık, dans ve kostüm, dekor seçimleriyle oluşturulan bu masalsı müzikalitenin, realiteyle harmanlanışı söz konusu. Bu gerçekler benim için can acıtıcı olsa da; izlerken heyecanı ve bitter duygusunu bir arada yaşamayı seviyorum sanırım en çok La La Land'de.