Bağlanmam Gerek

Doğduğumuz andan bu yana sürekli birilerine bağlılık hissederiz. Bu bağlılık hayatımızın başlarında annemize karşı hissedilir. Bebeklerin herhangi bir şeye ihtiyaç duyunca çığlık çığlığa annelerini aramaları bundandır galiba. Kendine Giden Yol adlı kitapta yazar Jorge Bucay, bu bağlılığın derinlerine iniyor ve aslında bu bağlılığın başkalarına değil kendi içimize olması gerektiğini anlatıyor. Hayatımızda sürekli birilerine bağlılık hissediyoruz. Bu insanlar zaman geçtikçe değişiyor. Küçükken genelde ailemize ve en yakın arkadaşlarımıza karşı hissediyoruz bu yakınlığı. Yaş ilerledikçe bu insanlara olan bağlılıklar değişiyor. Aileye olan ihtiyaç hiçbir zaman kaybolmasa da zamanla azalıyor. Zamanla insan, yakın çevresindekilere bağlılık hissediyor. Sonra, kendi ailesini kurunca kendi ailesine güçlü bir bağlılık hissediyor. Sanki hayatına anlam katan, yaşamını değerli kılan onlarmış gibi... Sanki onlar olmazsa hayatta yapabileceklerimiz sınırlanacak, hayat, çekilmez ve zorlu bir şey olacak gibi... Onları kaybetsek ne yapacağımızı bilemez duruma düşeceğimizi hissederiz. Onları kaybetme düşüncesi bile insana korku dolu anlar yaşatabilir. Bu yüzden bu bağlılıklar zararlıymış gibi geliyor bana. Çünkü insan, bağlı olduğu birisine ulaşamayınca veya onu kaybettiğinde yarım kalıyor. Düşünsenize bir gün için annenizi, babanızı veya en yakın arkadaşınızı kaybettiğinizi. Hayatınız eskisine kıyasla çok farklı olmaz mıydı? Bence öyle olurdu. Bu yüzden mantıksal olarak bakarsak insanın başkalarına değil kendisine bağlı olması gerekiyor. İnsan, birilerine bağlılık hissetmediğinde veya bağlılıklarının zayıfladığını hissettiğinde yeni yakınlıklar kurmaya çalışıyor. Bence bunun sebebi insanın yalnızlık hissetmesi. Bence başkalarına olan bağlılıklarımızla hayatımızı anlamlandırıyoruz. Bu bağlılıklardan yoksunlaşınca da hayatımızın anlamı azalıyor ve daha yalnız hissediyoruz. Hatta kalabalık içinde yalnız olma deyimi bu bağlılıkların azalmasından doğmuş olabilir. Bu yalnızlık hissini gidermek için yeni yakınlıklar kurmaya çalışıyoruz. Yazar da, yalnızlık kısmı hariç, "Acı çeken insanlar, kendileri tarafından terk edilmişlerdir. Kendi yetişkin halleri onları terk etmiştir; içlerindeki çocuklar yalnızlığa terk edilmiştir; onları kontrol edecek kimse kalmamıştır. Bu kişileri yardım hatta daha fazlası, bağımlılık- bulabilmek için etraflarına, her yere bakınmak zorunda kalmışlardır."(s. 74) cümleleriyle böyle düşündüğünü gösteriyor. Bağımlı olduğumuz insanlar hayatımızı şekillendiriyor ve bir bakıma yönlendiriyor. İnsan tamamen özgür olabilmek için başka insanlara olan bağımlılıklarından kurtulup sadece kendine bağımlı olması gerekiyor. Nasıl mı? Mesela insan bir şeye ihtiyaç duyduğunda o ihtiyacını karşılayacak birisini aramak yerine kendi ihtiyacını karşılamaya çalışmalı. Bana her zaman yapılabilecek bir şey gibi gelmiyor aslında bu. İnsan bir şeye ihtiyaç duyduğunda ilk başvuracağı kişi kendisi olmalı fakat her ihtiyacımızı yardım almadan karşılayamayız. Toplumların oluşmasının sebebi de bu değil midir zaten? Yazar, bağlılıklarımızın sebebini sadece ihtiyaçlarımız olarak gösteriyor. Bence tek etken bu değil. Çoğumuz ailemizden uzak yaşıyoruz ve onlara çoğu zaman ihtiyaç duymuyoruz ama onlara olan bağlılığımız her zaman devam ediyor. Yani ailemize duyduğumuz ihtiyaçlardan dolayı kurduğumuz bağlılık ve yakınlık, onlara olan ihtiyacımızı ortadan kalksa bile hayatımız boyunca devam ediyor. Tamamen özgür olmak için bağlılıklarımızdan kurtulmak mantıklı bir fikir gibi gözükebilir ama bizi insan yapan şeylerden biri değil midir birbirimize olan bağlılıklarımız? Birbirimize karşı hissettiğimiz bu yakın hisler hayatımızı anlamlandırır. Birbirimize duyduğumuz ihtiyaçlar birlikteliğimizi korumamızı sağlar. Bunlardan kurtulup tamamen kendi kabuğumuza çekilmeye çalışmak biraz bencilce bir düşünce gibi geliyor bana. Bence bu yüzden birbirimize ihtiyaç duymaktan çekinmeyelim. Siz de ihtiyaç duymanın hayatınızı daha değerli kıldığını görebilirsiniz bence. Kısa olan hayatımızı kendi başımıza yaşamak yerine hep beraber değerlerimizi paylaşalım ve bağlılıklarımızdan korkmayalım.