SENİ AFFEDİYORUM

Hayat dediğimiz kavram, her zaman sandığımız kadar uzun olmuyor. Yapacak bir ton iş, aşık olacak birçok insan, düşülecek milyonlarca hata var. Ve bütün bunların arasında kin beslemek, bir şeylerden, en önemlisi kendinden nefret etmek doğru bir tercih midir? Pek sanmıyorum. Nefret, taşınması en ağır ve en zor yük. Gittiğiniz her yerde sizinle ve bu yüzdendir ki asla yalnız değilsiniz. Ondan kaçmadığınız sürece tabii. Nedenleriniz de bu durumda oldukça önemli. "Neden nefret ediyorum, neden kaçıyorum, neden ben?" Peki bir soru da ben ekleyeyim; neden bırakıp gitmesine izin vermiyorsun? Aslında bu göründüğü kadar kolay bir şey değil. İnsanoğlu kendi potansiyelini keşfettikçe sistematik koşullandırmamız kollektvizimden bireyciliğe doğru yönelim göstermiştir. Teknoloji ve bilgi çağı insanların kollektif sistemden bağımsız olarak kendini geliştirmesine ve benlik kazanmasına yardımcı olmaktadır. Bundan dolayıdır ki birey, bulunduğu çevrenin ve toplumun bir parçası olma ihtiyacını gütmemeye başlamıştır. Bu durum içerisinde birey özgün bir yapıya ulaşırken aynı zamanda da egoizmin etkisi altına girmeye başlar. Hayatını kendi başına sürdürebileceğinin bilincine varmış birey için başkalarının fikir ve düşünceleri ne kadar önem taşır? Bu sorunun cevabını uzun uzun yazmanın bir anlamı yok. İçinde bulunduğumuz toplumdaki ve dünyadaki nefret ve kin üzerinden işlenen savaşların ve suçların sayısının azımsanmayacak derecede çok olduğunu hepimiz biliyoruz. Fakat gene de.. "Tanrı tarafından affedildiğimiz için birbirimizi affetmeliyiz." Diyor Ekim Bebeği adlı filmdeki rahip. Ve ekliyor ; "İsa katında affedildiğin için; affetme gücüne, affetmeyi seçme gücüne sahipsin." Her ne kadar inanışlar farklı olsa da ben hepimizin için de bu gücün var olduğuna inanıyorum. Her insanın sanıldığından daha bağışlayıcı, daha iyi biri olduğuna inanıyorum. Çünkü bu dünyada hala iyiliği hakeden bir çok insan var. Hal böyleyken; nefrete bürünüp karanlıklarda yaşamak neden? Bu her şeyi bizim için daha da zor yapmaz mı? "Suçtan nefret et, suçludan değil." Yalandan, kalp kırmaktan, tutulmamış sözlerden nefret et. Bunları yapanlardan değil. Çünkü; "İnsan olmak güzel kusurlarının olmasıdır". Çünkü insan olmak hatalarının üzerine bir hayat kurmak, bunlardan ders alarak ilerlemek demektir. Filmde evlatlık olduğunu 19 yaşlarında yeni öğrenen Hannah için de bu tam olarak böyle olur. Maddi ve manevi açıdan gayet birikimli bir üvey aileye sahip olmasına rağmen gerçekleri öğrenince nefretini de yanına alıp biyolojik annesini bulmaya gider. Kendisini, onu büyüten ailesini, gerçek annesini suçlar defalarca. Soru işaretleri büyür ve büyür. Tıpkı bizim yaptığımız gibi cevaplarını aramaya başlar. Ancak nefretle yapılan her iş yanlış, sorulan her soru da cevapsız değil midir? Ve her zaman asıl başladığımız yere döndürmez mi bizi? Çünkü bağışlayabildiğimiz kadar mutlu, bunu yapabileceğimize inandığımız kadar huzurluyuz. Filmin diğer bir teması olan evlatlık durumuna gelecek olursak; ben her zaman evlat edinilen çocukları daha şanslı görmüşümdür. Zoraki bağlılıktansa size bilerek ve isteyerek kucak açan bir ailenizin olması dünyadaki en güzel şeylerden biri olmalı. Tabiki öz anne ve babanın yeri bir başka gelebilir ancak onca insan arasından seçildiğinizi, sevildiğinizi bilirsiniz. Özel hissedersiniz kendinizi. Nefret edilecek bir yanınızı da bulamazsınız çoğu zaman, 'ailem beni bilerek, bunları isteyerek kabul etti,' dersiniz. Kişiliğinizi sorgulamaz, özgüven sahibi bir birey olarak basarsınız yere ayaklarınızı. İçinizdeki asiyi bu nedenler sayesinde bastırırsınız belki de. Demem odur ki hayat, siz onu nasıl görmek isterseniz öyledir. Bir sabah trafikten şikayetçi olup herkesten, her şeyden nefret eder tam da tıkalı kaldığınız yerdeki güzellikleri göremezsiniz. Diğer bir gün çok sevdiğiniz birinden çiçek alır tüm insanlığı seversiniz. Peki her yeni gün o çiçeği yollayanın siz olmasına ne dersiniz? REFERANSLAR Brin Hill. 20 Nisan 2014. In Your Eyes.