ZIHIN OYUNU

Mürekkebin akışını seyrettim... Kağıt üzerine kururken yaydığı o parlaklığı, benim ellerimde şekil alışını, dudaklarımda hapsettiklerimin onunla özgür kalışını... Yine kendimi teslim ettim kelimelere. Onların gücünü hissettim içimde. Tehlikeliydi ve kontrol edilemezdi. Henüz küçük bir çocukken, babamın bana sürekli söylediği bir söz vardı: Doğada yalnızca güçlü olanlar sağ kalabilir. O zamanlar yalnızca vahşi doğada yaşamını sürdürmeye çalışan canlılardan bahsettiğini düşünmüştüm. Oysaki yaşım ilerledikçe, bu cümlenin bizleri, insanları da kapsadığını fark ettim. Yıllar boyunca toplumlar, varlıklarını sürdürebilmek için kendilerini güçlü kılmaya çalıştılar. İnsanlar da kendilerini diğerlerinden ayırt edici kılabilmek için yeni özellikler geliştirdiler. Çoğu görünüşlerine yöneldi; bazısı fiziksel olarak daha dayanıklı oldu, bazısı kitaplardaki perileri kıskandıracak kadar güzel olmaya soyundu. Geri kalanlar, bunun yeterli olmayacağını savundu. Onlar zekalarını geliştirmeye yöneldiler. Aralarında özellikle imrendiğim bir grup vardı ki onlar, kelimelerin gücüne diz çöktüler. Kelimeler, bizi olduğumuz kişi yapan, karşımızdakileri tanımamızı sağlayan en önemli araçlardı. Bunu fark edenler, kelimeleri sahip oldukları diğer özellikleriyle de birleştirip, en büyük silahları ve kalkanları haline getirdiler. Elbette, her insanda olduğu gibi, bunu da olduğundan daha tehlikeli bir noktaya taşıyanlar oldu. İnsanın egosu ve kendini yüce görme isteği, yalnızca doğadaki diğer canlılara karşı değil, kendi türüne yönelik de var oldu. Kelimeleri, karşısındakine işkence etmek amacıyla kullananlar, onları olduklarından aciz göstermeye ve kendilerine muhtaç bırakmaya başladılar. Bu kişiler o kadar fazlaydı ki Gaslighting Yöntemi olarak bilinmeye başlandı. Kurban olan kişi, bunu fark etmedi çünkü o, güçlü olmayı başaramamıştı. Hayatta kalmak için onu koruyacak kişiye ihtiyacı vardı. Sevdiği insana karşı hissettiği güven ihtiyacı, kelimelerin oyununa gelen zihniyle birleşti. Özsaygısı giderek azaldı, içine kapandı ve kendisini hem onu kontrol edene hem de diğer etkenlere bağımlı hale getirdi. Bu da bana gösteriyordu ki kullanımlarına göre kelimeler, insanı karşısındakinden çok daha güçlü bir konuma getirme yeteneğine sahipti. Paula Hawkins'in yazdığı Trendeki Kız kitabında, Rachel'ın yaşadıklarını okurken aklımdan sürekli bu düşünceler geçti durdu. Tom'un nasıl kendisini suçlu olduğuna inandırdığını anlattığı sırada, aslında bunu yapan kişinin de kendi anlattıklarına inandığını görmek bir noktada irkilmeme sebep oldu çünkü Tom yalnızca, gerçek hayatta sahip olduğumuz insan görüntüsünün yazıya dökülerek bize yansıtılmış şekliydi. Kendisini ona yardım ettiğine o kadar inandırmıştı ki kelimeleri gerçeklik kazanmış, Rachel'ı kendisine bağımlı hale getirmiş, onun yokluğunda savunmasız hisseden kız yaşadığı tüm sorunlarla tek başına başa çıkamadığı için kendisini halihazırda bağımlısı olduğu alkole vermişti. Yine de Tom da yeterince güçlü bir insan değildi çünkü söylediklerinin kontrolüne girmiş ve kendisini yönlendirmesine izin vermişti. Bir çeşit olduğu kişiden kaçma yöntemi olarak görmüştü bunu. Kitap içerisinde konu olarak edinebileceğim çok fazla tema yakaladım: Aldatılmak, yalnızlık, bağımlılık, hatta hiç bilmediğimiz hayatlara değinmeyi ve onlar hakkında kurduğumuz hayallere değinmeyi düşündüm. Sonra, bunların nasıl aynı noktada birleşebileceğini fark ettim: Kelimelerle. Ben kelimelerimle, insanları bir görüşe inandırabilirim, onları aldatabilirim, yalnızlığa sürükleyebilir ya da kendime bağımlı hale getirebilirim. Belki de yukarıda bahsettiğim hileli yönlendirme şekli hiçbir zaman var olmadı, belki de yalnızca yazıya uyum sağlaması için uydurdum. Yine de sizler bu yazıyı okudunuz ve bu paragrafa gelene kadar da doğruyu söylediğimi düşündünüz. Elbette, hala öyle düşünüyor olabilirsiniz, belki de şu anda interneti açıp adını verdiğim yöntemi araştırıyorsunuz... Unutmayın. Güçlüydü kelimeler, her ikisini de kendilerine inandıracak kadar; zayıftı insanlar, kendilerine söylenenlere boyun eğecek kadar.