YAPBOZUMUN PARÇALARI

Geçen gün yolda yürürken zihinsel engelli bir çocuk gördüğümde "Benim Adım Sam" adlı film geldi aklıma. Film, 7 yaşındaki kızı Lucy'yi elinden alan sosyal hizmetler kurumuna karşı hukuki bir mücadele veren zihinsel engelli Sam'in hikayesini anlatıyordu. İzlerken bende pek çok duygu ve düşünce uyandıran bu filmi yurda döndüğümde tekrar izlemek istedim. Ne kadar da çeşitli mesajlar çıkardım filmden. Galiba bu ödevlerin en iyi yanlarından biri de bu oldu. Artık filmleri daha anlamlı bir bakış açısıyla izliyorum. Daha önce izlediğimde hiç dikkatimi çekmeyen bir cümle beni bambaşka düşüncelere götürdü. Sam'in avukatı olan Rita'nın söylediği bir söz. Hayatı daha çok maddiyat ve kariyer üzerine kurulu, başarılı bir avukat olan Rita, Sam'le zaman geçirdikçe onun kızına olan sevgisinden, mücadelesinden, kişiliğinden o kadar etkilenir ki "Seninle ilişkimizden ben daha çok şey aldım." diye bir itirafta bulunur. İşte tam bu noktada insanların hayatlarına giren kişilerin hayatlarını ve karakterlerini ne kadar etkilediğini düşündüm. Ben, yani Eralp Çalhan, aslında pek çok insandım. Ben bir yapbozsam onlar da bu yapbozun parçalarından biriydi. Elbette her insan ya da her davranış benim yapbozuma uymuyordu. Ben, bana uyanları alıp bana özel olan kişiliğimin bir yerine yerleştiriyordum. Tüm bunları düşündükçe hayatıma aldığım ya da alacağım insanların aslında sandığımdan da önemli olduğunu düşündüm. Ya da tam tersi, aslında benim hayatımda hiç yeri olmayacağını düşündüğüm bir kişi belki de benim için yapbozumda çok önemli bir parça olabilirdi. Anneme hiç anlaşamadığım bir arkadaşımdan bahsettiğim bir gün, "Bazen hiç sevmediğin birinin bir cümlesi, senin kulağına küpe olabilir." demişti. Çok ilginç gelmişti bu bana. Sonra bu cümleyi kurmasını sağlayan olayı anlatmıştı annem. Annem, iş yerinde 7 bayan ile birlikte çalışıyordu. Aralarında zaman zaman sorunlar olurdu. Özellikle bir kişi için "karakterlerimiz tamamen zıt" derdi. Yıllar önce, annem gerçekleşmesini çok istediği bir şey için dua ederken o kişi anneme "Dua ettiğin şey belki senin için hayırlı bir şey değildir, hayırlısı olsun diye dua et." demiş. Bu cümle annemi o kadar çok etkilemiş ki yıllar içinde bunun ne kadar doğru olduğunu gördükçe bu söz kulağıma küpe oldu diyormuş. Oturup şöyle bir düşündüğümde ben de en iyi arkadaşlarımdan kendime ne çok şey katmışım: Fırat'tan hayata esprili bakabilmeyi, Himmet'ten sakinliğin de bazen güzel olduğunu, Çağrı'dan istikrarlı olmayı, Utku'dan hırsı... Bazen de beni üzen, yaralayan insanlar tanıdım. Oysa onlardan da bu kötü davranışlarının beni nasıl kırdığını görüp başkalarına yapmamam gereken bir şeyler öğrenmiştim. Aslında insanlara ön yargısız bakabilmek lazım. Bazen küçücük bir çocuk, hatta bir hayvan bile çok şey öğretebilir insana. Sudan çıkarılmış balıklara, etrafındaki su birikintilerinden diliyle su atarak yaşatmaya çalışan bir köpeğin vicdanı bana ne güzel şeyler katar. Depremzedeler için kumbaralarındaki paraları bağışlayan minik çocuklar, bakıp görene ne güzel şeyler katar. Ama herkes yaşadıklarından farklı anlamlar çıkarabilir. Hatta aynı olayı yaşayan iki kişi farklı şeyler hissedebilir, farklı çıkarımlar yapabilir. Yani aslında, yaşadıklarımızdan aldıklarımız karakterimizi oluşturuyor. Ailesinden şiddet gören bir çocuk büyüyüp bir ebeveyn olduğunda gördüğünü yapıp çocuğuna şiddet uygulayabilir. Ya da yaşadıklarından ders çıkarıp çok iyi bir anne veya baba olabilir. Yani herkes yaşam yolculuğu boyunca iyi veya kötü, sevinçli veya üzüntülü birçok olay yaşayabilir, çok çeşitli insanlarla tanışabilir, ama iyi bir karakter bunlardan çıkardığın dersle ilgilidir. Benim yapbozum hayatım boyunca sürecek, tıpkı sizin gibi. Ne kadar uyumlu ve ne kadar güzel olacağı herkesin kendi elinde. İnsanlara empati ile bakıp hayatıma alacaklarıma veya almayacaklarıma, yaşadıklarımdan kişiliğime katacaklarıma veya katmayacaklarıma aklım ve vicdanım karar verecek. İkisini birbirinden ayırmadan iyi yetişmiş bir genç olmak en büyük isteğim. Daha doğrusu tüm insanlar için dileğim... Eralp Çalhan