Müzik ve İletişim

Müzik ruhun gıdasıdır diye boş yere dememişler. Küçüklüğümden beri müzikle hep iç içe olmuşumdur. Babam küçüklükten beri Pink Floyd dinlettiği için hep klasik rocka bir merakım olmuştur. Küçükken İngilizce bilmesem de şarkılardaki melodiler, sololar, ritimleri dinleyerek şarkıları sevmişimdir. Büyüyünce ve yabancı dil olarak İngilizce öğrenmeye başlayınca gördüm ki şarkılar sadece enstrümanların çıkardıkları seslerden oluşmuyor. Bir şarkıyı şarkı yapan en önemli unsurlardan biri de şarkının sözleri. Bugüne gelene kadar farklı farklı konulardaki şarkı sözlerine denk gelmişliğim oldu. Bazıları aşktan , bazıları mutluluktan hatta bazıları da bir kazak için yazılmış oluyordu. Beni ise en çok etkileyen şarkı sözleri Pink Floyd'un The Wall albümünde. Albüm solist Roger Waters'ın başından geçenleri anlatıyor. Küçüklüğümden beri en sevdiğim gruplardan Pink Floyd'un solisti konser vermek için İstanbul'a gelince ben de bu şansı kaçırmadım ve babamla beraber konsere gittim. Waters emekli olmadan önce son bir kez turneye çıkmak istemiş bunun içinde şansıma Wall albümünü seçti. Konser başlamadan erkenden babamla İTÜ Stadyumu'na gittik. Konser iki bölümden oluşacaktı ilk bölümde duvar yıkılacak ve ikinci bölümde ise tekrar örülecekti. Hava karardı ve sahneye gökten bir uçağın inip duvarı yıkmasıyla konser başladı. En sevdiğim parçalardan biri olan "In the Flesh" ile konser başladı. Roger Waters'ın yetmiş bir yaşında biri için çok enerjik olması beni çok şaşırtmıştı. Onun enerjisi de tüm seyircilere yayıldı ve hepimiz başlardaki neşeli şarkılar sayesinde ayağa kalkıp Waters'a eşlik ettik. Waters sonra daha yavaş ve daha duygulu şarkılarla devam etti. Waters babasını ikinci dünya savaşında kaybettiği için onun adına yazdığı şarkılardan birini söyledi. Söylediği şarkı "Goodbye Blue Sky" dı. Bu şarkıyı her duyduğumda tüylerim diken diken oluyor . Waters şarkıyı seslendirirken kendimi onun yerine koyma şansı bulmuş oldum ve onun duygularını paylaştım diyebilirim. Gerçekten çok zor zamanlardan geçmiş olmalı diye düşündüm çünkü bir aile yakınını kaybetmek bu dünyada başımıza gelebilecek olaylardan biri ve liriklerinden kendisinin çok çaresiz hissettiğini anlyabildim Burada da yine görmüş oldum ki müzik en önemli iletişim araçlarından biri. En içten duygularımızı aktarmak için şarkılardan daha iyisinin olmadığını görmüş oldum. Konser Pink Floyd'un en ünlü şarkısı Another Brick In the Wall ile devam etti. Şarkıda Waters ve arkadaşları aldıkları eğitimin ve içinde bulundukları yönetim sisteminin kötü taraflarından yakınıyorlardı. Bu şarkıyla beraber gençlerken ülkelerinde bulunan eğitim sisteminin yanlış ve eksik noktalarını belirtmiş oldular. Bu şarkıyla beraber konserin ilk bölümü bitmiş ve duvar tamamen yıkılmış oldu. Bu şarkının bitimiyle kendi kendime düşündüm neden biz de hiç böyle eğitim sistemimiz yargılayan şarkılar yok ? Şarkılarla hep aşkı anlatmak yerine neden sosyal sorunları da anlatmıyoruz ?Burada duvar Berlin Duvarı'nı sembolize ediyordu artık savaşın bittiğini ve her şeyin eski haline döndüğünü gösteriyordu Konsere gittiğim sıra Gezi Parkı olayları daha yeni olmaya başlamıştı ve bir kaç kişi de kendilerine uygulanan gereksiz şiddet yüzünden hayatını kaybetmişti. Waters bana bu noktada etrafında olan bitenlere ne kadar duyarlı biri olduğunu gösterdi. Sahneye çıkıp durumu eleştirip hayatını kaybedenleri andı ve orda aşırı şiddetinin gereksizliğinden konuştu. Aranın devamında duvar tekrar örülmeye başladı. Burada duvarın örülmesi bana Waters'ın kendini insanlardan uzaklaştırmaya çalıştığını düşündürdü. Savaş sonrası babasını kaybedince bir süre kendini etrafınakilere kapayıp kendini korumak istemiş olabilir. İkinci bölümdeki şarkıların daha üzücü ve yavaş olması da bundan kaynaklanıyor olmalı. Konserin ikinci bölümüne Waters In the Flesh'in ikinci versiyonuyla başladı ve yine gönlümü fethetti. Bu şarkının devamında ise sıra en sevdiğim Pink Floyd şarkısına geldi. Comfortably Numb. Bu şarkı gitar sololarıyla herkesin gönlünü kazanmış şarkılardan biriydi. Şarkıya Waters bomba gibi girdi ve çok güzel bir şekilde devam etti. Şarkının sonlarında da grubun gitaristi on metrelik duvarın tepesine çıkıp efsane bir gitar solosu attı. O andaki görüntü tarif edilemeyecek bir güzellikteydi. Sahnedeki tüm ışıklar yanmış ve duvar bir ayna gibi parlıyordu. Bu şarkıdan sonra konser biraz yavaşladı. Waters yine kendi ülkesinin yönetimini eleştiren bir kaç şarkı daha söyledi. Devamında da hepimizi selamlayıp sahneden indi. Konser sonrasında bir şeylere farklı bakmaya başladım. Türk müziğinde olduğu gibi sadece şarkıların konusu aşk olmamalı. Müzik, insanın tüm duygularını ifade edebileceği bir araç olmalı. Sosyal sorunlar olsun, kişisel sorunlar olsun müzik gerçekten de insanın duygu ve düşüncelerini aktarabileceği en önemli araçlardan briri