BANA UÇMAYI ÖĞRET HOCA

Bu kitap, son zamanlarda okuduğum ve beni aydınlattığını düşündüğüm tek kitap olabilir. Bana başarılı bir eğitimin nasıl olması gerektiğini aynı zamanda yıkılması geren bir tabu olan zeki sıfatının anlamsızlığını gösterdi. Yaşımdan dolayı ilkokul, ortaokul ve lise hocalarımı eleştirmek her ne kadar bana doğru gelmesede, Cahil Hoca'yı okuduktan sonar örgün eğtimde neden başarısız olduğumu biraz daha açık bir şekilde anlamaya başladım. Bu güne kadar ki hocalarımın hepsi, ki belirtmek isterim buna üniversite hocalarım dahil değil, bizlere hep bizlerden üstünmüşler gibi davrandılar. Hiç unutmam, bir eylül sabahıydı... çok mutlu bir şekilde okula gitmiştim. Sabah ilk dersimiz edebiyattı. Oysa ne kadar çok severdim edebiyatı, kitap okumayı ancak o sabah fark ettim o kadar mutsuzdu ki bizlere o dersi anlatırken edebiyat hocamız. Sanki sabah güneşi bir anda soluvermiş, kapkara bulutlar dolaşmaya başlamıştı sınıfın üzerinde. Edebiyatın rengi griydi artık benim için. Tamam belki bu güne kadar çok çalışkan ve düzenli bir öğrenci olamamıştım belki de, belki de asla içimde olmamıştı bu özellik ancak her zaman biliyordum, içimde bir yerlerde öğrenmeye karşı olan o bastırılamaz susuzluğumu. O şekilde ya da bu şekilde ama bir şekilde tamamlamıştım liseyi, Bilkent'e geldiğimde fark ettim ki içimdeki bu susuzluğu ancak doğru eğitim sistemi dindirebilirdi. Evet, artık başarılı bir öğrenciydim. Bu başarım benim emeğim kadar hocalarımla da alakalı olduğunu fark ettim. Üniverstemdeki bütün hocalar dersi anlatırken bilen biri olarak değil de cahil biri olarak anlatıyorlardı. İlk kez anlatır gibi mutlu, heyecanlı ve istekli. Onların bizim için bu kadar uğraştıklarını gördükten sonra en tembel öğrenci bile hocalarını mutlu etmek için elinden geleni yapıyordu. Kitapta da Jacotot, öğrencileriyle ortak bir dile sahip olmama çaresizliğindeyken bile bu işin üstesinden gelmiş ve bilmeyen birinin bile öğretebileceğini göstermiştir. Ben ilk okuldayken okumayı ve yazmayı geç öğrendim hatta sınıfta en geç okuyan bendim sanırım. Bu olayda hocamın rolü çok büyüktü. Beni aşağılardı sınıfı zorla bana gülmeleri için emirler yağdırırdı. Bu agresif ve korkutucuhareketler beni okumaktan iyice soğutmuştu hatta bir fobi haline gelmişti ama bir yarı yıl tatilimde annem benim için iş yerinden izin almıştı ve beraber baştan okumayı öğrendik evet gerçekten baştan okumayı öğrendik. Öğretmedi öğrendik. Birlikte harflerden başladık ve giderek ilerledik. Tatilin sonunda akıcı bir şekilde okuyabiliyordum. Hepsi annemin sayesinde olmuştu, bana hiçbir şey bilmiyormuş gibi yaklaştı ve birlikte öğrenmemizi sağladı. "O zeki ama"; hemen her öğrencinin ağzından duyabileceğimiz, başarısızlıklarının üstlerini örtmelerini sağlayan, onlar için adeta bir yorgan işlevi gören bir bahane cümlesidir. Eskiden bende bu öğrencilerden biriydim. Kıyaslama yapan ve ne zaman kıyaslamanın kötü tarafı olursa o zaman bahaneler uyduran... Ancak bu kitabı okuduktan sonra farkına vardım ki aslında zeka diye bir şey yok. Aynı çok uzun zaman önce izlediğim bir filimde söylendiği gibi "Bir düşün mü var? Onu korumalısın. İnsanlar kendilerinin yapamayacaklarını düşündükleri şeyleri senin de yapamayacağını söylerler. Bir şey mi istiyorsun? Git ve onu al. Nokta." İnsanların farklı konularda farklı yeteneklere sahip olduklarına katılırım, ancak bu demek değildir ki kanadı kırık bir kuşa uçmayı öğretemeyeceksiniz. Buna verebileceğim en güzel örnek yakın çevremden. Gitar çalmayı çok isteyen bir arkadaşım vardı ama kurstaki hocası ona yeteneğinin olamadığını söylemişti ve onun hevesini kırmıştı ama o pes etmedi ve kendi başına çalışmaya başladı. Şan şuan Kıbrıs'ta ve bir müzik grubu var. Cahil Hoca Kitap'ı da; bilen ile bilmeyenin, öğreten ile öğrenenin, kol emekçisi ile zihin emekçisinin kısacası zekaların eşitliğinin çok güzel bir dille anlatıldığı bir baş yapıt.