Durmayan Zaman ve Önüne Geçemediğimiz Yaşlılık

Zaman su gibi akıp geçiyor ve bunu hiçbir şekilde durduramıyoruz. Einstein'in görelilik kuramını da düşünürsek, zaman kimine göre yavaş kimine göre hızlı geçiyor ama bir şekilde geçiyor işte. Zaman hiç durmadan aktığına göre bu geçen zamanın her saniyesini planlanmış bir şekilde yaşamak, mantıklı olan hareket olmaz mıydı? Çoğu insan bu durumun farkında olsa da hareketleri bunun tam tersini gösteriyor. İnsanlar zamanını çoğunlukla içinde bulunduğu günün ötesini düşünmeden geçiriyor. O günü kurtardıktan sonra öbür günü düşünüyorlar. Zamanımı nasıl verimli geçiririm? Nasıl yaşarsam, ölüme yaklaştığımda pişman olmam, gibi soruları kendilerine hiç sormuyorlar. Haftalık monoton bir hayat edinmişler kendilerine onu aylarca, hatta yıllarca sürdürüyorlar. İleride neler olacak, başlarından neler gelecek, ileride nasıl hale gelebileceklerini hiç umursamıyorlar. Şu anki hallerinin sonsuza kadar devam edeceğini düşünüyorlar. Bu nedenle ileriyi düşünmüyorlar. Keşke öyle olsaydı. Keşke insanlar hiç yaşlanmasaydı. Fakat öyle bir şey olamaz çünkü insan vücudu zaman ilerledikçe bozulmaya başlar. Zaman geçtikçe hücre yenilenmeleri esnasında oluşan ve o anlık göz ardı edilebilecek kadar küçük olan hatalar, ileride bir yığın haline gelir ve bu yığın ileride sorunlar çıkarmaya başlar. Biz bu hataların belirmeye başlayıp vücut fonksiyonlarımızın arıza çıkardığı yaş aralığına kısaca yaşlılık dönemi diyoruz. Bir benzetmeyle açıklayayım. Nasıl bir araba fabrikadan çıktığı zamanki halini, zamana karşı çok uzun süre koruyamıyorsa, ileride bizi sanayilerde süründürüyorsa. Abi bunun kayışı kopmuş komple değiştirmek lazım tarzı cümlelerle canımızı sıkıyorsa. Biz insanlar da bu şekilde zamana bağlıyız ve ileride, o kadar yaşarsak, hastanelerde sürüneceğiz. Yaşlanacağız çünkü. Abi senin damarlar tıkanmış ameliyat lazım tarzı cümlelerle karşı karşıya kalıp canımız bolca sıkılacak. Bir hastalıktan kurtulmayı becerebilirsek diğerinin sırada beklediği bir dönemden bahsediyorum. Yaşlılık eminim ki kimsenin istemediği bir şeydir. Fakat bu kaçınılmaz, çünkü böyle yaratılmışız işte, zamanla dayanamıyoruz. Bazı insanlar zamana karşı koyabileceğini düşünerek ölümsüzlüğü, ebedi gençliği aramışlardır. Ne de olsa sürekli genç kalmak pek fena bir şey olmazdı. Herhalde bundan ötürü aradırlar. Fakat bu arayışlar ''biz ölümsüzlüğü bulduyduk ama ölümsüzlük formülünü rüzgar aldı götürdü'' veya efsanevi bir ''felsefe taşından'' öteye gidemedi tabi. Olsaydı kullanırdık herhalde. En azından elimizde ölümsüzlüğü ararken tesadüfen bulunan şeyler var ve bunlar günümüz teknolojisine büyük katkı sağladılar. Elimizdeki tek sonuç bu herhalde Gençlik, insanın en güzel, en verimli, en enerji dolu çağıdır. Bu nedenle bu çağda kalınmak istenir ve bu nedenle ebedi gençlik aranmıştır, ebedi çocukluk veya yaşlılık değil. Bu çağın da ebedi olmadığı ölümsüzlüğü arayan arkadaşlarımız tarafından da kanıtlandığına göre. Bu çağdayken, yani gençken geçen zamanın kıymetli olduğunu fark edip günü gününe yaşamak yerine, sürekli aynı şeyleri yaparak geçirmek yerine, monoton hayatlarımızı sürdürmek yerine, ileride yapmadığımız için pişman olacağımız şeyleri neden yapmıyoruz. Çünkü gençlikten biraz sonra yaşlılık vardır, çok uzak değildir ve zaman hızla geçmeye devam eder. Nasıl geçtiğini anlamayız bile. İlkokuldayken bir bakmışsın lisedesin, sonra zaman geçmiş üniversite tercihleri yapıyorsun. Eğer üniversiteyi de bu monoton hayatla harcarsan geriye o yapmayı çok istediğin şeyleri yapmak için zamanın olmayacak. İş, güç, askerlik, evlilik, çocuk mocuk derken kendini aynanın karşısında kafanın tepesindeki dökülen saçlardan oluşan helikopter iniş sahasını ''Saç ektirerek mi yoksa perukla mı kapatayım?'' diye düşünürken bulabilirsin.