İÇİMİZDEKİ BATEMAN

İnsanoğlu duygular, düşünceler, içgüdüler kümesidir. Biz kararlarımızı alırken bu üç etkendir kararlarımızı etkileyen. Kimi zaman ne kadar aptalca olduğunu düşünsek de bazen duygularımıza kaptırırız kendimizi ve o aptal yoldan ilerleriz. Kimi zaman içgüdülerimiz ağır basar bir hayvandan farkımız kalmaz. Kimi zaman da amacımıza ulaşmak için bütün duygularımızı ve içgüdülerimizi bastırıp en mantıklı, en rasyonel kararları almaya çalışırız. Her birimizde bu üçlü kendi kendini dengeler. Eğer ki bunlardan biri çok fazla sivrilir ve diğerleri nerdeyse etkisiz kalırsa işte o zaman Bateman ortaya çıkar, nam-ı diğer Amerikan Sapığı, içgüdülerinin esiri insan, insan demek ne kadar doğru orasını bilemem. Bateman'ı sapık olarak adlandırmamızın sebebi amaçlarını, eylemlerini tamamen içgüdüleriyle temellendirmesidir, duygu yoksunluğudur. Mesela sırf içindeki adam öldürme dürtüsünü tatmin etmek için adam öldürür Bateman ve asla en ufacık üzüntü, pişmanlık gibi insani olarak adlandıracağımız duyguları hissetmez. Zekasını, bilgi ve birikimlerini de araç olarak kullanır amaçlarına ulaşmak için. Aynı şekilde insanların birbirlerine yardım etmesi için motivasyon özelliği gören empati yeteneğimiz bile ona göre kurbanlarını daha kolay avlamasını sağlayan sadece basit bir araçtan ibarettir. Bateman müthiş bir narsistir belki de en güçlü güdüsüdür en iyi, en çok beğenilen olma arzusu. Beni bu konuda en çok etkileyen sırf arkadaşının kartviziti onunkinden daha güzel diye onu öldürmeyi düşünmesi ve çalışmasıdır. Bir insan nasıl bu hale gelebilir, hepimizde olan o beğenilme, takdir edilme arzusunun zirveye çıktığı noktadır Bateman. Bu sebeple zaten onu sapık diye adlandırırız, biz normal olmayanı ve bu anormalliğin tehlikeli boyutlarda olmasını sapıklık olarak adlandırırız. Bizimde çoğu zaman başımıza gelmiştir yaptığımız ya da sahip olduğumuz şeyin beğenilmediği zamanki hüsran ama biz bunun için adam öldürmeye çalışmayız en azından ben böyle bir şey için birini bu zamana kadar hiç öldürmedim. Bateman çevresindeki en prestijli insanlarla vakit geçirmek, en prestijli ve en güzel kadınlarla birlikte olmak ister. Aslında o insanların hiç birinin onun gözünde değeri yoktur ama onun için değerli olan en iyisine sahip olmaktır, insanlar tarafından en çok arzulanana. Her konuda böyledir insanlara hiç değer vermez, onun için önemli olan insanlar tarafından beğenilmek, özenilmek, arzulanmaktır. Yani insanlar onun egosunu tatmin etmek için araçlardır onun gözünde. Baktığımız zaman hepimizin içinde az çok arzulanma, özenilme, beğenilme isteği vardır ama bizim için tek faktör bu değildir bunların yanında sevmek, merhamet etmek, bağlanmak gibi temel insani duygularımız da belirleyicidir. Ama Bateman bu temel insani duygulardan mahrumdur, onun için en kutsal varlık kendisidir diğer bütün insanlardan nefret eder. Acıma, şefkat, sevgi gibi insanı duyguların hiçbirine sahip değildir. Kendi deyimiyle sadece tiksinti ve nefret duyar. Bateman doyumsuzdur. İnsan hayretler içinde kalıyor Bret Easton Ellis'a, nasıl böyle bir karakter yaratabildi, daha da önemlisi toplum normlarını tamamen hiçe sayan bu sapık karakteri nasıl sevdirebildi. Bateman'dan etkilenmemek elde değil, hatta o kadar etkiliyor ki bazen Bateman'a hak verirken buluyorsunuz kendinizi. Nasıl oluyor da sapık olarak adlandırdığımız bu karaktere hak verebiliyoruz, sempati duyabiliyoruz? Peki Bateman'ı bu hale iten nedir diye insan düşünmeden edemiyor. Herhalde ilk göze çarpan çağımızdaki tüketim kültürüdür. Hep daha fazlası, daha iyisi daha mükemmeli... Bizimde gün boyu maruz kaldığımız bu değil mi? Filmler, diziler, reklamlar, sosyal medya vasıtasıyla hep en iyi olmaya en iyisine sahip olmaya itilmiyor muyuz? Bateman tüketim kültürünün bir insanı ne hale getirebileceğinin aşırı uç bir örneğidir sadece. Demem o ki hepimizin içinde makul boyutlarda Patrik Batman vardır, mevzu onu ne kadar besleyeceğimiz ya da zapt edebileceğimizdir ama bu yüzyılda işimiz zor...