Siyah ve Beyaz

Siyah ve beyazın ahenkli zıtlığı ile görkemine görkem katmış bir dağ manzarası fotoğrafının önünde durduk. 'En sevdiğim bu oldu benim' dedi. Dağ manzaralarının insanı hem çok güçlü, yenilmez hem de çok küçük ve narin hissettirmesi ne kadar da garipti. Siyah bulutların hakim olduğu o görkemli fotoğrafın sarhoşluğunda kendimizi orada, fotoğrafın çekildiği yerde hissetmememiz imkansızdı. Serin, güçlü rüzgar ve karın saf beyazlığı sanki orada yüzümüze çarpıyordu. 'Fotoğrafa baktığında gözüne ilk çarpan ne oldu?' dedi. O, dağların üstündeki siyah bulutlara takılmıştı, bense dağın eteklerindeki siyah ve beyazın seviyeli dansına. Bir sonraki fotoğraf belki de sergideki en sade fotoğraftı. Benim en sevdiğim bu sanırım dedim, bana en çok şey anlatan. 'Biliyor musun?' dedi 'bütün bu fotoğrafların arasında senin en çok hangisini beğeneceğini sorsalar bunu gösterirdim'. Afalladım bir önceki fotoğrafa baktım. Cidden o fotoğrafta da, ben ondan bir parça görüyordum. Her fotoğrafta bir kişinin karakteri gizliydi belki de ya da o kişiden bir parça. Abbas Kiarostami'nin onca iddialı fotoğrafının arasında en sade ama aslında en çok şey anlatan bu fotoğrafı, bana fazlasıyla yakın geliyordu. Sanki çok aşina olduğum bir duyguyu yeniden hissediyordum. İki fotoğrafı da görebileceğimiz bir uzaklığa geçtik. İkimiz de birbirimizi iyi tanıyorduk ve bu iki fotoğraf bizlerin ufak birer parçasını taşıyan küçük simgeler misali karşımızda duruyordu. Adeta kendimizle yüzleşiyorduk. Birbirimizin hedeflerini, bakış açılarını ve duygularını bu fotoğraflarda görebiliyorduk. İlginç bir histi bu ama bizi sakin bir biçimde kucaklıyordu. Nasıl olurdu da bu kadar sadelik ardında birçok şey saklayabilirdi? Sanki anlatması gereken çok fazla şey varmış da kendisi anlatmaktan çok diğerlerinin anlamasını bekliyormuş gibiydi. Aynı zamanda huzur veriyordu insana sanki her şey saf ve güzel olacakmış gibi. Sadeliğimin kendine has görkemi yeter diyordu, siyah bulutlara ya da keskin uçurumlara ihtiyacım yok benim. Tatlı bir müzik ve hafif rüzgar eşliğinde küçük adımlarla dans edermişçesine özgür ya da bir kuş misali istediği yere uçacakmış gibiydi. Bu kar tepesinin ardında muhteşem bir ışık vardı ve sanki oraya çok az kişi ulaşabiliyordu. Sakinliği huzur veriyordu. Bizi bulunduğumuz konumdan alıp bambaşka yerlere ve duygulara götüren bu fotoğraflar saniyelerde saklıydı. Abbas Kiarostami'nin sergide gördüğüm sözü gibi: "Başlangıçta kelime vardı denir, ama benim için başlangıç her zaman bir görüntüdür. Ne zaman bir sohbet hakkında düşünsem, hep bir görüntüyle başlar. Ve fotoğrafın en sevdiğim tarafı tek bir anın yazıtı olmasıdır: tamamen fanidir. Bir fotoğraf çekersin ve bir saniye sonra, her şey değişmiştir." Sert bir rüzgar esmişti ve bana bunca şeyi hissettiren andan bir eser kalmamıştı belki de ama çoktan deklanşöre basılmıştı ve o fani an benim için kayıt altındaydı. Her şey anlıktı ama burada, bu fotoğraf bana hissettirdikleriyle karşımda duruyordu sanki bütün o duyguları benim için korumuş ve saklamıştı. Fotoğraf kişinin dünyayı hangi karede gördüğünü yansıtıyordu. O karelerde başkalarıyla karşılaşabilirdi insan, duygularına ortak olabilirdi başka bir insanın. Bir fotoğraf sanki aynaya bakıyormuş hissi verebilirdi ya da bir anının başka bir bakış açısında tekrarlanması olabilirdi. Her şeyin kendine ait bir görkemi vardı; çirkin ve güzelin, siyah ve beyazın. Fotoğraf hayat demekti. Birçok hayatın kesişim noktası. Tek bir anda gizliydi ve sadece bir kere ulaşılabilirdi ona.