İÇİMİZDEKİ YABANCI

Bazen hepimiz kafayı sıyırdığımızı düşünürüz ya da acaba biz kimiz gibi tuhaf sorular sormaya başlarız. Evet, biliyorum bazen sen de öyle düşünmüş olabilirsin. İç sesinle tartışırken buluyorsundur kendini ansızın. Onu kendine en yakın dost bellemişsindir. Sürekli sorular soruyorsun, ona sır veriyorsundur. Nereden mi biliyorum? Çünkü herkes gibi bazen ben de onunla sesli sohbet ediyorum. Bana ne yapmam konusunda elinden geldiğince yardımcı olmaya çalışıyor. Peki, biz bunu kendimiz yalnızken yaptığımızda bir problem teşkil etmezken, niçin birilerinin yanında yapınca farklı gözle bakmaya başlıyorlar? İşte bende sayfaları çevirdikçe bu soruların cevabını bulmaya ve sorgulamaya başlamıştım. Anlaşılmıyorduk biz ne yazık ki ve onlara anlam veremiyorduk. Belki de biz, buraya ait olmadığımızı yeni düşünmüştük ve o baskılardan kurtulmak ve onların bizim için yazdıkları rolleri oynamamak için kendi iç dünyamızı kurmaya karar vermiştik. O beni davet ediyordu gizli bir şekilde ben ise tüm bavullarım hazır koşarak gidiyordum onun yanına. Belki "budala" diye adlandırmaya başlayacaklardı her zamanki yaptıkları gibi. Ama biz her şeyi göze almış, öyle gidiyorduk kendi yalnızlığımıza ve yanımıza aldığımız tek dost kendi iç sesimizdi artık. Bu budala hayata bizi onlar itmişti ve artık hazırdık kendi yazdığımız başrolü oynamaya. Satırlar geçtikçe, kelimeleri arkamda bıraktıkça kendimi bu girdaba daha çok kaptırmaya başlamıştım. Bir anda en sevdiğim hocam karşıma geliyor ve duymak istediğim o sözleri ağzından söylüyordu. Arkadaşlarım yanımda biz sana güveniyoruz, sen yaparsın diyorlardı. İkinci bir ben kendi istediği gibi yaşamaya başlamış ve hiç bunları yapmayan insanlar ile bir anda kavga etmeye başlamıştı. Yavaş yavaş beni esir almayı başarmıştı kendi düşünceleriyle. Tanıtmamayı seçmişti kendini çünkü benden o olmamı istiyordu ve yapmıştı da gerçekten. Kendi hayal dünyamın gerçekle karışması beni ne kadar korkutmaya başlamış olsa da bir yandan kendi özgürlüğümün tadını çıkartıyordum. Yeni bir "ben" oluşturmaya itiyordu, söyledikleri farklılık yaratıyordu benim dünyamda. Yalnızlığı seçen beni farklı bir kişi olarak tekrar tekrar yolluyordu insanların arasına. Pes etmiyordu hiçbir zaman tam anlamıyla. Hayata farklı bir şekilde tutunmuş benim de kendimden bu kadar kolay vazgeçmemi istemiyordu. Fakat yolumuzun doğru olduğundan şüphe etmeye başlamıştım çünkü gerçekle doğruyu hayal edemez olmuştum. Yazar bizim içimizdeki şizofreni çıkartmak için kendi içindeki bastırılmış duyguları örtmeye çalışıyordu tıpkı bazen ben gibi. Beni anlattığı hissine kapılıyordum kelimelerin arasından geçerken, kendimi buluyordum ansızın. Kendi farkındalığımı belki de ben başkalarını suçlayarak bastırmaya çalışıyorum. Hiç vazgeçmiyor kendi düşüncelerinden ve sürekli bana saldırdığını görmeye başlıyorum. Kendi beni bulmamı isterken benden bir tane daha üretmemi istiyor. İç sesimi konuşturmayı başarıyor ve başkalarına düşman ilan ediyor bir anda beni. Herkesi budala görmeye ve kendi yalnızlığına beni de katmaya çalışıyor. İçimdeki şizofreni harekete geçirmeye çalışıyor bir anda ve ben bunu fark etsem bile etki alanından kurtulamıyorum. Evet, ben de kızıyorum doğal olarak insanlara bazen bizi eleştirdikleri için, bizim hayallerimizi yıktıkları için ama ne kadar doğru onları bu şekilde çağırmak onlara budala diye hitap etmek diye kızmaya başladım ilerledikçe. Dost bir şekilde başlamış yolculuğumuz başka bir hal almıştı. O dilini bana çevirmiş ben ise ona hak vermekten kendimi almıştım bir anda. Kendi, şizofren olmasını kabul etmiyor bizim hasta yanlarımızı söylüyordu. Oysa ben kendimi biliyordum, şizofren yanımı kabul ediyordum ve saldırmak yerine onunla dost olmayı seçmiştim. İşte aramızda ki fark tam olarak bu idi...