YAŞAMI KAVRAMA YETİSİ: ÖZGÜRLÜK

Pamuk şekerin pembeliği ve lunaparkın o muhteşem çılgın havası başımı döndürürken kendimi salıncağa binmiş buluyorum. Kollarımı iki yana, dünyayı kucaklayacakmış gibi açmış , gözlerimi yummuş uçuyorum ve özgür olduğumu hissediyorum iliklerime , her bir hücreme kadar. Neyin özgürlüğü bu ? Ayaklarımın yerden kesilmesinin mi bilemiyorum. Kime göre, hangi ölçüde, ne zaman özgürüm onu da bilmiyorum ama nefes alabildiğim , koşabildiğim , zıplayabildiğim , şarkı söyleyebildiğim , dondurma yiyebildiğim , konuşabildiğim, gözlerimi aydınlık bir güne açabildiğim kadar özgürüm diye düşünüyorum. Eğer alacakaranlıkta avazım çıktığı kadar bağırarak şarkı söylüyorsam daha doğrusu söyleyebiliyorsam ya da bir parkta insanların bakışlarına aldırmadan dans edebiliyorsam özgürüm ben . Ne kadar çok dans edersem , o kadar çok özgürüm. Ne kadar çok düşer , ne kadar çok ayağa kalkarsam o kadar özgürüm yani dizlerimdeki yara izleri kadar özgürüm. Bir kitap okuduğumda bir fikri benimsediğimde bunlardan istediğim zaman hiç kimseden, hiçbir kuvvetten çekinmeden konuşabiliyor ve tartışabiliyorsam özgürüm ben. Zygmunt Bauman'ın Özgürlük adlı eserini okuduğumda özgürlük ne , özgür müyüm, özgür olmam için ne yapmam lazım diye sordum kendime cevabını sanki kör kuyuların dibinde arıyor gibi. Özgür olmak için kanatlara mı ihtiyacım var? Hayır. Hatta kuşlar bile yeri geldiği zaman özgür değildir kanatları vardır ama kafestedir. Bulutların üzerinde kanat çırpmanın keyfini, kendi avladığı solucanı yuvasına götürmenin gururunu, denizin üzerinden uçarak göç etmenin hazzını hiç tatmamıştır. Bana göreyse özgür olmak bir seçimdir önyargılarından kurtulursun özgür olursun ;beynini delip deşen zehirli sarmaşıklardan kurtulursun özgür olursun ; elindeki , düşüncendeki , duygularındaki kelepçeyi boğazın serin sularına atarsın özgür olursun yada at gözlüğünü takar kendi hapishanende mahkum olarak yaşarsın kendi özgürlüğünden mahrum bir tutsak gibi. Fakat özgürlüğün ne olduğunu tam olarak kavramaya çalışmam gerektiğinde , aklıma fiziksel ve düşünce özgürlüğü geliyor. Fiziksel özgürlük deyince fiziksel olarak hiçbir şekilde kısıtlanmadığım halim geliyor aklıma. Küçükken bir yaramazlık yaptığımda veya ceza gerektiren bir davranışta bulunduğumda ailem odamdan 2 saat boyunca çıkmama cezası verirdi. Özgürlüğüm 2 saatliğine veda ederdi bana. Bu fiziksel özgürlüğünün kısıtlanmasıydı çünkü bazı şeylerden ders almam içim kısa süreliğine de olsa özgürlüğümden mahrum kalmam gerekliydi. Maalesef ki geçmişteki bazı insanlar yani köleler benim kadar şanslı değiller. Bir ömür boyu yaşamın, nefes alışın, varoluşun, özgürlüğün sahibinin elinde oluyor. Bir tutsak oluyorsun senin gibi milyonlarca insanda bu sistemin kölesi. Fakat büyüdükten sonra fark ettim ki geçmişte fiziksel özgürlük ne kadar önemliyse günümüzde de düşünce özgürlüğü çok daha önemli hatta hayati derecede önemli . Günümüzde bir çok kez düşünce özgürlüğümüz gasp edilmiştir diğer bir değişle düşünce özgürlüğümüz (ç)alınmıştır . Bu hırsızlığı bazen ailem, bazen arkadaşlarım, bazen yolda yürüyen bir vatandaş , bazen ise medya yapıyor. Mesela dünyada bazı ülkelerde devlet medyayı çok rahat bir şekilde denetliyor ve kendi çıkarları doğrultusunda haberlere yön veriyorlar. Fakat eleştirisel düşünen gazeteciler maalesef ki susturuluyorlar. Bir olayı sadece tek taraflı düşünürsek hata yapmış oluruz, o yüzden eleştirisel bakmak insanlar için olmazsa olmaz , biz insanları koyunlardan ayıran bir yetenektir. Yani bu olay hem gazetecilerin hem de bizim düşünce özgürlüğümüzün çalınışıdır. Çünkü yeni bir filizlenen tohum gibi olan düşünceleri , yeni bir tasarıyı , yeni bir fikri , bir toplumun alt yapısını yok ediyorlar. O fikirle büyüyen çocukların geleceğini yok ediyorlar. Kafeste olan kuşun ironisi gibi hayat. Mahkum kuş sınırlarını bilmiştir , asla o sınırları aşma gereği duymamıştır, kendi küçük dünyasında mutludur, daha fazlasına da gerek duymaz. Tıpkı hayallerine duvar örüp, mükemmelliğin küçük bir parçasında yaşamayı tercih eden insanların aciz yaşamı gibi, daha ötesi yoktur veya görmezden gelinmeye mahkumdur. Eğer sıcak iklimlere kanat çırpamazsam , altın kafesimde şakımaya devam edersem özgür olduğumu nasıl hissedebilirim ki? Koşmam, dans etmem , çay içmem, gazete okumam lazım özgürlüğü koklayabilmem için. Adile Aybike Arslan ID:21502698