DENİZ OLUNMALI EGE'DE

Saat sabah sekizi vurduğunda dağların yeşilliğine bir süre ara verip kendimi denizin büyüleyici maviliğine bırakmıştım. Denizin berraklığına dalmışken bir sürü güzel hayaller canlandı kafamda. Bir süre sonra Ayvalık'a daha varmadan küçük sakin bir köyde kahvaltı için durduk. Zeytinleriyle ünlü olan bu köyde yaşlı, tatlı bir çiftin kafesine giriyoruz. Hem otantik hem zevkle döşenmiş sadece 3-4 masadan oluşan bu kafede bizi çok sıcak kanlı karşılıyorlar. Ardından yolculuğumuza devam etmek için arabamıza yerleşiyoruz. Radyoda hepimizin sevdiği Vaya Con Dios'un Pauvre Diable şarkısı çalmaya başlıyor ve ardından tatlı bir sohbet. Sımsıcak bir hava esiyor arabada belki de ailecek ne zamandır bir araya gelemediğimizden. Sohbetin koyuluğuna kendimizi kaptırmıştık ta ki Ayvalık tabelasını görene dek. Büyük bir beklentiyle gitmediysem de birden o küçük ilçenin büyüsüne kapılmıştım. Ayvalık merkezi gezmeden en çok merak ettiğimiz Cunda Adası'na doğru yol alıyoruz. Adanın herhangi bir yerinden kafanızı kaldırdığınızda adanın en tepesinde yer alan eski taş değirmeni görüyorsunuz. İlk durağımız tabi ki bu değirmen oluyor. Yalnız burası artık kent kitaplığı olarak kullanılıyormuş. Taştan yapıya küçük bir kapıyla giriyoruz ve kitapların o eski kiliseden kalma resimleriyle bütünlüğü içeride farklı bir hava estiriyor. Eski kiliseden sahile doğru dar sokaklardan inmeye başlıyorum. 1820'li yıllarda bu küçük ve sevimli ilçeyi terk etmek zorunda kalan Rumlardan sonradan ilçeye göç eden Müslüman halk, evlerin mimarisini bozmamıştır ve evler hala eski havasını kaybetmeden çok güzel sokaklar oluşturmuştu. Birden köşe başındaki pembe duvarlı tarihi fırından gelen damlasakızı kokusu her tarafı sarmıştı. Dar sokağın sonunda huzur veren o berrak deniz gözüküyordu. Etrafta el ele dolaşan çiftler, bu küçük huzur dolu yerde romantik bir tatil geçiriyor gibilerdi. Bir yandan dondurmasını güçlükle yemeye çalışan küçük çocuk diğer yandan elinde gitarı sahilde sanatını gerçekleştiren genç adam. Adada tarif edilemeyecek bir canlılık vardı ama hiç rahatsız etmiyordu insanı, herkes adanın büyüsüne kapılmıştı. Dar sokaklara yine kendimi attığımda karşıma birden Taksiyarhis Kilisesi çıktı. Kilisenin taş duvarları biraz ürküttü beni. Sebebini bilmediğim bir huzursuzluk kapladı içimi. Sanki geçmişte yaşayan insanlarla yan yanaymışım gibi hissettim. Kilisenin ilk yapıldığı halini canlandırmaya çalıştım kafamda sonra da yılların ne kadar çabuk geçtiğini fark ettim. Senelerin bıraktığı izleri gördüm duvarlarında. Duvarlarında bulunan Hz. İsa ve Meryem Ana figürleri herkes gibi benim ilgimi de üzerlerine çekti. Sokaklardan dolaşırken dikkatimi çeken bir diğer tarihi şey ise zamanında kilise olan ancak Rumların göçünden sonra camiye çevrilen yapılar oldu. Kiliseye eklenen bir minare, caminin içinde hala zarar görmemiş kiliseden kalan resimler, hem kültürün hem de iki dinin harmanını öyle güzel yansıtıyorlardı ki. Güneşin batışını kaçırmadan rotamızı önceden araştırdığım Şeytan Sofrası olarak adlandırılan tepeye çeviriyoruz. Mitolojik hikayeler hep ilgimi çekmiştir hep belki de biraz da o havayı yaşamak için merak ediyordum orayı. Kıvrımlı bir yoldan tepeye ulaşıyoruz ve harika bir gün batımıyla karşılaşıyorum. Güneşin denize ve küçük adacıklara yaydığı o sıcak his, denizin güneş ışıklarını üstüne örttüğü eğer güneş batarsa üşüyecekmiş gibi derin bir maviliği... Güneş batınca sanki beni terk etti gibi hissettim. Deniz de benimle aynı duyguları hissediyor olacak ki o dalgalı halini birden bir sakinlik kaplıyor. Akşam tek başıma sahilde yürümeye çıkıyorum. Denizden gelen o hafif esinti yaz akşamında olmamıza rağmen biraz üşütüyor beni. Aslında hep bir sahil kasabasında yaşamak istemişimdir çünkü denizin beni rahatlattığına inanırım. Oturup denizi izlemeye başladığımda sanki denizle dertleştiğimi hissederim. Tabi ki bazen de güzel hayallere dalarım. Olmayacak şeyleri bile hayal ettirebilir bana deniz. Yok hayır, sonradan üzülmem hayallerim gerçekleşmedi diye. Aksine o hayaller mutlu bile eder beni. Sahilden ayrılmak istemesem de küçük butik otelimize geri dönüyorum. Güler yüzlü sahibiyle ve dekorasyonuyla hem sıcak hem de o tarihi dokuyu hissedebileceğim bir yerde kaldığımız için dönmek çok zor da olmuyor. Sabah güneşin tenimi ısıttığını hissederken hep meraklısı olduğum antik kenti gezmek için yola koyuluyoruz. Böyle önemli tarihi eserler barındıran ve eski olan bu antik kentin niye az ziyaretçisi olduğunu düşünerek içeriye giriyorum. Zeytin ağaçlarıyla çevrili küçük bir patikadan Antandros Antik Kenti'ne doğru adımlarımızı atıyoruz. Antik kente adımımı atar atmaz o dönemlerde yaşamış 10-11 yaşlarında bir çocuk gibi kendimi hayal ediyorum. Sahilden koşarak evime geldiğimi o anda o harika renkleri olan muhteşem mozaikleri yerleştiren sanatçıları izlediğimi hayal ediyorum. Harabelerin içinde ilerlerken bu sefer de genç bir kız olduğumu, sevdiğim çocukla zeytin ağaçları arasından tepeye çıkıp denizi izlediğimizi düşlüyorum. Biraz daha ilerleyince kalan surları görüyorum ama bu sefer o gülümseyerek hayal ettiğim şeyler gelmiyor aklıma. Bu kenti korumak için kanlar döküldüğünü biraz önce düşlediğim küçük kızın belki babasının öldüğünü düşünüyorum ve yüzümden bütün gülümseme birden kayboluyor. O bütün güzel veya kötü yaşanmışlıklar surlara da yansımış olmalı ki hepsi kalıntı halindeydi. Çıktığımız patika yolu inerek rotamızı son durağımız olan kaz dağlarına çeviriyoruz. Etrafıma bakınca sadece varılacak menzilin değil yolun da değerli olduğunu anlıyorum. Kaz dağlarında her bir yamaçtaki güzellik, her ağaçtaki yaşam enerjisi dikkatimi çekiyor. Yeşilin yüzlerce tonu huzurun kaynağı denizle buluşuyor. Her yerin güzelliğine kaptırıyorum kendimi ama biran için zihnimde bir cümle canlanıyor. Evet diyorum:" Ayvalık güzel ama her mekan insanla güzel.".