ISIRIK

''Sana buraya bazı şeyler koyuyorum. Yol boyunca aklında olsun. Lazım olursa açar okursun. Olmazsa da olsun, bir zararı yok burada dursun.'' (Keskin, 2016) Birhan Keskin. Nasıl bir kadınsın sen öyle? Seni her okuduğumda nasıl oluyor da bir şöminenin karşısında, hadi diyelim o yok, bir sobanın karşısında uzanmak, başımı omzuna koymak geliyor? Evet. Şaşırıyorum. Evvela, maskulen bir kadın var karşımızda. Şiirlerinden kısa saçlarını hissedersiniz. Kadın olduğunun sonuna kadar farkında o açıdan bir eksiği yok. Hepimizden daha çok farkında belki de. Ama çok güçlü. Küçük bir kız çocuğunun unutmayışı kadar güçlü. Hayata minik yumruklar sallamaya çalışıyor her şiirinde. Masanın altına saklanmayı çoktan reddetmiş. Mahallenin sevilmeyenleriyle arkadaş. Hayatla meselesi var. Ama nefret dolu, öfkeli, karabasanlı değil bu yolculuğu. Kızgın belki ama adalet arıyor şiirlerinde. İnsanlardan kaçırıyor bizi, dizine yatırıyor, saçlarımızı okşuyor. Güçlü olmanın faydalarından bahsediyor, fasulye ekiyor. Güçlü duruyor bütün fasulyelerin karşısında. Onun fasulyeleri de güçlüdür. Görmelisiniz. Boyunlarını bükmezler, bir sopaya bağlanmazlar. Ama kendisi bağlanıyor. Sopa gibi acılı, katı adamların peşinden koşuyor. Ya da ben öyle anlıyorum. Hep bir şeylerin karşılığını görememek var Birhan'da . Hep bir eksikliğin açık ilanı... Şiirleri öyle ki, bir adama aşık olsam ( sanki değilmişim gibi) hiçbir şey anlatacak gücüm olmasa, o beni anlamasa, ben kendimi anlamasam, gidip ona bir sır verirmişim gibi kısık sesle okumak isterdim. Hayatta ne zaman konuşamasam, bir duygunun içinde boğulup kalsam, elime bir Birhan Keskin şiiri alıp göstermek istiyorum. İzin var mı? "Bu o evler ki kahırdan büyümüş kalpleri/Odaları yoklukla genişler sofaya doğru/Ah bu benim kör şefkatim bu benim/Ah benim bir boşluğu yoklayan bu elim" Sanki bu yalnızlığı duyuyormuşum gibi, saatin çın çın çınlayan sesini hisseder gibi, öyle usul Birhan. O evleri hayal ediyorum, kerpiç değiller, küflü duvarları da yok, bir sıkıntıları yok fakirlik değil işte senin meramın eksiklik, zaman, boşluk biliyorum. "Bir küfür gibi evde oturuyorum." Ben de işte bu odada, bu başka şehrin başka odasında yeni tanı(yama)dığım insanlarla aynen böyle oturuyorum, çok ayran içmişim Birhan, çok ayrı düşmüşüm Birhan. Birhan'ın en sevdiğim yanı, sanki karşısında hep ve sadece ben varmışım gibi yazması. Daha doğrusu suya bir şeyler üflemesi demek lazım. Suyun üzerinde küçük, dağılan daireler oluşturması. Birbirinin içine geçen, birbirinin içinden geçen daireler. Sanki beni karşısına alıyor, oturtuyor sadece ikimizin olduğu bir odada ve anlatmaya başlıyor. Kapı kapalı. Bu sadece ikimiz için bir seremoni. Zaten bu bir anlaşılmama türküsü değil mi? Neden içeriye başkalarını da alalım? Daha da mı fazla anlaşılmayalım? Gerek yok bunlara ve Birhan bunların farkında. Birebir yaklaşıyor meselelere de okurlara da. En doğrusu bu Birhan, ben memnunum Birhan. Bırak böyle kalsın. Bana bir hikaye anlatacak gibi başlıyor hep. Sanki uzun, upuzun bir hikaye. Kendimi uyumamaya şartlıyorum. Öyle yumuşak ki sesinin tonu, şartlayamıyorum bile. Ama inan, bir kez bile uyumuyorum. Çünkü bana hikaye anlatmıyorsun. Bana hayat anlatıyorsun, su anlatıyorsun. Akan şeyleri yani. Hep akan şeylerden bahsediyorsun, içim gıdıklanıyor. "Bir şey vardı, akmıyordu, senden mi benden mi önemli değildi önce./Bir şey vardı akmıyordu, çok sordum kendime içten içe ..." İçimde kene varmış gibi gıdıklanıyor. Senin kenelerin bitmez Birhan, bitmiyor. Bitsinler de istemedim, artık kim keneleri anlatıyor ki? Ama sonlara doğru içime bir hançer sapladın 'kadın' bahsini açınca. "Ölülerimizi 'sık kullanılanlara' ekliyoruz./Ölülerimize ölülerimiz ekliyoruz./Şans eseri yazmıyorsa adımız bir sayaçta/ Birhan, ben bunu hep 'antisayaç' olarak okudum/Yani sayılmayan, sayılmasın hiç aman/Sahi biz kaç darbeden sonra ölülerimiz oluyoruz." İçim içime küskündü bu konuda, ben içime küskündüm. Böyle yaşamaktan üzgündüm Birhan nasıl da bildin yaramı. Ölen kadınlardan bahsettin. Ölen değildi, doğanın kanunuyla olmamıştı bu kendiliğinden değildi, ecel değildi. Öldürülendi. Ecel sanki kabul edilebilir bir acıymış gibi bir de bu cinayetti Birhan. Cinayet. Bana cinayetleri hatırlattın. Unutmaya nasıl fırsat bulmuşum, hayret. Sanki içinde yaşamıyormuşum gibi, sanki cinayet yaşamıyormuşuz gibi.''Anıtsayaç'' varmış, bilmezdim. Gördüm, senin dizelerinde ve o zaman o kene, içimdeki o kene yapıştırdı o minik delgeçlerini derime. Gözyaşı yapacağım tuzumu ve suyumu aldı. İçim yandı Birhan, senin de yanmıştı benimkini de yaktın. Ama yak, canın sağ olsun, canımız sağ olsun Birhan. Olur mu? Bu cinayetin göbeğinde sana ettiğim en güzel dua bu olsun. Ben uzun zamandır şairlere dua etmemiştim. Şairlerin duaya ihtiyacı var mı? Şairlerin ölümü, öbür dünyası var mı? Kadından, cinayetten ve kenelerden bahsetmek için fazla naiftin başta, kendini eğittin. Eğitmişsin ama önemliydi bu. Karşıma bunlarla çıkman... Keşke hep adamlara aşk için kırgın olsak Birhan. Bizi öldürüşlerini hep mecaza saklasak, edebiyata saklasak, terk edilişlere, aldatılışlara... Evet, bunu istediğimiz bir çağ bu. Ve sen bu çağı herkesten iyi tanırsın. Ben de bu çağı herkesten çabuk öğrenirim. Bu çağda hala akan bir şeyler var mı, nasıl bulabiliyorsun bilmiyorum inan. Ben akan her şeyin önünü kestik sanırdım. Bir seni unutmuşuz demek ki Birhan. Bir seni unutmuşuz. OLCAY AYICI