NE KADAR BİZİZ ARTIK

Siz daha önce hiç düşünme nöbeti geçirdiniz mi bilmem fakat ben arada geçiririm. Enteresan gelişen nöbetlerdir bunlar. Bazen bir otobüs durağında bulur beni bazen, derste, kimi zaman da yolda yürürken. Aniden bir fikir belirir zihnimde, onu harmanlar, şekillere sokar ardından da muhabbete başlarım. Kendi eseri ile dost olan bir heykeltıraş gibi bazen fikirlerimle kavga ederim, bazen sarmaş dolaş olurum. Bazen de yeni insanlarla tanıştırırım onları ki, azıcık çevre edinsinler sadece bana bağımlı olmasınlar isterim. Bazıları sıkılgandır, kelimelerle buluşmaktan kaçınırlar, aktaramam onları. Bazıları ise oldukça girişkendir artarda onlarca kelimenin etrafında cirit atarken buluveririm. Sizinle tanıştırmak istediğim hangisi diye merak edeniniz olduysa, baştan uyarmalıyım bu seferki biraz hırçın. Bazen ben bile zapt etmekte zorlanıyorum. Çünkü kendisi beni de kaynar sulara batırıp batırıp çıkarmakta. Bir metro yolculuğunda, deve kuşu misali başımı yere eğdiğim vakitlerde zihnimde belirivermişti bu hırçın fikir." Nedir bu hal, nasıl bir toplum yapısı içinde çürüyoruz. Hoop! kaldır başını da bak çevrene, ne görüyorsun?" demişti bana. Gayri ihtiyari kaldırıvermiştim başımı. Köşede birbirine kur yapan liseli bir çift, karşımda telefonda oyun oynamaya gömülmüş iki delikanlı oturuyordu. Kimisi çaktırmadan yanında oturanın ne yaptığını kontrol ediyor, kimisi de iş arkadaşını çekiştiriyordu. Bizimkisi tekrar dürttü beni. "Sence yaşadığınızın farkında mısınız? Bence hiçbiriniz yaşamıyorsunuz. Günlük monoton hayatınıza gömülmüş kalmış gibisiniz. Şimdi evine adımını atan açacaktır televizyonunu. Kimisi onu bile beklememiş, elindeki minik ekranla dünyayı yönettiğini sanmakta. Bence siz beyninizi bir tabutun içine yerleştirip cenaze merasimi dahi yapmadan gömmüş gibisiniz. Ürettiğinizi sandığınız neredeyse hiçbir şey size ait değil. Ne yiyeceğinize, hatta ne düşüneceğinize bile o minik ekranlar karar veriyor. Kendi kimliklerinizi bile oluşturmaktan acizsiniz. Dizi ve filmlerde yaşıyorsunuz. Senaristlerin ürettiği muhteşem bencillikteki aşk hikayelerinin içine hapsolmuş, realiteden uzaklaşıyorsunuz. Kendi hayal dünyanızı bile oluşturamıyorsunuz. Sebebini söyleyeyim mi? Sizin hayalleriniz dahi sanal dünyada gördüklerinizin aynası olmakta. Sunulan suni bir hayatta yaşadığınızı sanmaktan başka bildiğiniz herhangi bir şey yok." Fikrim sözleriyle beynimde taarruza geçmişken, "Hastane" anonsu ile ineceğim durağa geldiğimi fark ettim. Daha evvel düşünceme ayıp olmasın, lafını kesmeyeyim diye ineceğim durağı geçtiğim çok olmuştur fakat bu seferki sizin de gördüğünüz üzere fazla dobra ve hırçın olduğundan onun lafını kesmekten keyif bile aldım. Ardından da gülerek, "Yapma Allah aşkına hepimiz Truman Show'un minik Jim Carreyleri miyiz?" diye dalga geçtim bizimkiyle. Söylediklerine karşı takındığım tavır kızdırmış olmalı ki; " yaşamak için üretmek gerekir söylesene sen neyi ürettin şimdiye kadar?" diyerek bir güzel azarladı beni. "Taklit etmek yaşamak değildir taklit sadece özünü kaybettirir. Siz kaybettiğiniz özün farkında bile değilsiniz. Değer yargılarınızın pek çoğu tarihte kaldı, toplum olma bilinciniz, yardımlaşma ahlakınız, merhametiniz, vicdanınız ve daha bir çoğu... Söylesene ölüm gibi bir hakikate sığdırılamayan bu kavramları canlı canlı nasıl mezara gömdünüz?" Sağdan sağlam bir kroşe ile fikrim beni yere sermişti. Adımlarımın yavaşladığını, nefes almakta zorlandığımı hissettim. Hırçın, biraz agresif filan ama delikanlı fikirmişsin dedim kendi kendime. Haklıydı ve hakikatler bazen sarsmalıydı insanı. Kullandığımız kelimelerden gördüğümüz rüyalara kadar bizim olmayan şeylerin esirliğini yaşamaktaydık. İngilizce sözcükler daha yaygındı artık dillerde. Yabancı diziler ve bu dizilerde yansıtılan yaşama biçimleri teker teker hayatımızda yerini bulmaya başlamıştı. Yıllar yıllar önce haydi bismillah diyerek giriştiğimiz batılılaşma süreci bir batılıdan daha batılı olma aşkını aşılamış olmalıydı ki, kendi edebiyatımız, kendi tarihimiz, kendi kültürümüz bize yabancılaşmaya başlamıştı. Meryem dedimse, Mary, Davud dedimse David, işte anla sen gerisini...