Anlaşılmıyorum.

Yorgun bir gecenin ertesinde, beynimde haykıran duygulara cevap veremiyorum. Olayları çarpıtmak, açıklamak değil maksadım. Evet, her insan yaşadı zorlukları. Zorluklardan ders çıkarabildi fakat bu mu sizce bütün mesele? Deneyimlediğimiz her şeyden ders çıkarırken sözcüklere takılıp kalmak zorunda mıyız? Nedir bizim sorunumuz? Neden etrafımızdaki bütün insanlar kendilerine bizi iyi etme görevini yüklemek zorundalar? Haykırıyorum işte, siz beni iyi edemezsiniz. Hayata dair olan düşünceleriniz benim beynimin sınırlarının çok altında anlayın artık! Düşündüğünüz her şeyi düşündüm, söylediğiniz her şeyi uyguladım. Bu değil arayışında bulunduğum. İnancını yitirmiş bir adama daha ne kadar yardımcı olabilirsiniz? İstemiyorum kendinizi kanıtlamak için çabalamalarınızı. Bu ise mesele, evet kabul ediyorum. Yüce olan sizsiniz! Etrafınızdaki her eksikliği dolduran sizsiniz, her yanlışın doğrusu sizin akıl süzgecinden geçmiş ve siz doğrusunu biliyorsunuz. Bir insanı hayata döndürmek için gereken formül sizin elinizde. Fakat sormak istiyorum size, bir kere de olsa kendinizden ziyade karşınızdaki insanı düşündünüz mü? Ben vermek istiyorum bu sorunun cevabını, hayır! Bilmiyorsunuz aklımdan geçenleri, aklımın içinde gezen hiçbir düşman tanıdık gelmiyor size. Her şeyin gelip geçici olduğuna inandırmışsınız kendinizi fakat bu böyle değil anlayın artık! Hayat sizin küçük acılarınızdan ibaret değil. Anlamlandıramıyorsunuz onca şeyi. Sözcükleri hayatınızı şekillendirmek adına birer oyuncu olarak kullanıyorsunuz. Bilmiyorsunuz ki bu oyun beş para etmez. Sonra suçlamalara başlıyorsunuz dinlemiyorsun kimseyi diyerek. Kendi fikirlerin arasında tıkılıp kalmışsın diyorsunuz. Soruyorum size; siz kimsiniz? Kendi varlığınızı tatmin etmek için bana sarf ettiğiniz onca söz benim için neden bir anlam ifade etmeli? Hanginiz sözün karşısındakinde uyandırdığı hissi, kendinde uyandırdığı histen fazla önemsedi? En azından benim hayatımda bulunan hiç kimse. Küçük hayatlarınızda küçük kalıplara sığmak istemeniz değil miydi tek sorun? Umutsuzluk insandan uzak olmalıydı öyle değil mi? Siz bütün acıların sonuna Leyla ile Mecnun'un acısını eklemek zorundaydınız. Hak vermiyorum size. Çıkın şu karanlık sokaklardan. Elle tutulur hiçbir şeye sahip değilsiniz. Etrafınızda acı yaşayan herkesin acısına ortak olduğunuzu zannediyor olsanız da, hayat düşündüğünüz kadar masum değil. Ağzı olan konuşuyor derler ya, işte tam olarak böyle bir şey. Hayır diyorum tekrardan. Siz benim acılarıma erişemezsiniz. İnancını yitirmiş bir adamın parmaklarının ucunda hissedemediği sıcaklığı ona bir şey ifade etmeyen sözcüklerinizle kazandıramazsınız. Bunu düşünmeyin artık. Terk ediyorum diyorum anlamıyor musunuz? Hayatınızda çözebileceğiniz her şeyden uzağım ben, içinizde sezebileceğiniz her histen ziyadeyim. Aşkın her çağından geliyorum, acının her zerresini tattım, açlık benim, susuzluk bedenim, suskunluk hissim, zorluk ömrüm, öfke kişiliğim. Bütün bunların zirvesini yaşamış bir insana, ne olur tam adamına geldin muamelesi yapmayın. Daha ne kadar yalvarabilirim? Söylediğiniz, söyleyeceğiniz hiçbir kelime, hiçbir anlam ifade etmiyor, etmeyecek! Bana zamandan söz etmekten de vazgeçin. Ne kadar gerekli olduğundan, yaraları nasıl sardığından bahsetmeyin. Bilmiyorsunuz ki her şeye iyi gelen zaman beni kanatıyor. Açtığım her boşluk kendi içinde doldurulamaz hale geliyor. Ne zaman doldurmaya kalksam, o boşluk daha da derinleşiyor. Sözcüklerinizi kendinize saklayın ne olur, bütün yaşanmışlıklarımla baş edecek tek adam benim. Nasıl bir şanstır ki bu; beynimin içinde bu kadar düşman beslerken bu filmi açıp izlemiş olmam. Tarkovski'nin Kurban'ı sayesinde anlıyorum ki hiçbirinizin sorununa çare bulamayacağım gibi, siz de benim sorunlarıma çare bulamayacaksınız. Sadece söylenmek için söylenmiş, kendini kanıtlamak için sarf edilmiş sözlerden vazgeçin. Siz benim bütün hislerimin, deneyimlerimin bittiği noktasınız. İhtiyacım olan tek şey Profesör Alexander'ın yaptığı gibi kendimi yüce bir erdem için kurban etmek; gereksiz sözcüklerden, insanın bencilliğinden uzak bir yerde ruhumu arındırmak. Ben sizin tatmin yolunuz olmayacak kadar kabuklaştım. Söyledim ya, düşündüğünüz her şeyi düşündüm, ölçtüm tarttım. Benim yaşamadığım fakat yaşayacağım şeylerle gelin bana ki bu da imkansız olan. Diyeceğim o ki, bana gelmeyin; ben sizi yaşayacak olursam şayet, size gelirim!