Duyguları Yaşamak

Hayatımızın her gününde, hatta her anında birbirinden farklı birçok duygu yaşıyoruz. Bir olay karşısında sinirleniyoruz, bir başkası karşısında mutlu oluyoruz, bir başkası ise bizi hayal kırıklığına uğratıyor. Bu günlük yaşantımızın her anında bize eşlik eden bir şey olsa da bazen bu duygularımızı insanlara göstermekten çekinebiliyoruz. Mutlu olduğumuzu, kızdığımızı göstermekten çekinmesek de bazen insanların bizim üzüldüğümüzü görmelerini istemiyoruz ve üzüldüğümüzü saklayabiliyoruz onlardan. Sadece onlardan saklasak yine iyi, bazen bunu kendimizden de saklayabiliyoruz. Eğer üzüldüğümüzü görürlerse, insanların bizi güçsüz göreceğinden korkuyoruz bazen. Bizi hiçbir şeyin yıkamayacağını düşünsünler istiyoruz. Özellikle de bizi üzen kişinin böyle düşünmesi daha çok işimize geliyor, bizi yaraladığını görmesin istiyoruz. Bunu bilirse daha çok üzüleceğimizden mi, yoksa bunu gururumuza yediremeyeceğimizden mi bilmiyorum ama bunu belli etmemek için elimizden geleni yapıyoruz. Sadece bizi üzen kişiye karşı tutumumuz böyle olsaydı bunda şaşırılacak veya üzerine konuşulacak bir şey olmazdı. Sizi üzen kişiye bunu göstermek istememeniz normal olabilir. Peki, ya bunu kendiniz de saklarsanız, o zaman ne olacak? Kendiniz de saklayıp üzülmediğinize inandırırsanız; yani kendinize yalan söylerseniz ne olacak? Bu yalanla yaşayabilecek misiniz sonuna kadar? Kendinizi kandırmaya devam edebilecek misiniz? Bu noktada ben kadınların erkeklerden daha şanslı olduğunu düşünüyorum. Toplumsal normlardan dolayı insanlarda bir düşünce var; erkekler ağlamaz. Erkekler ağlamadıkça, kendilerine yalan söylemeye de devam ediyorlar, üzülmediklerini tekrar edip duruyorlar kendilerine ve bir süre sonra da buna inanıyorlar bence. Kadınlarda ise durum böyle değil, bir süre ağlamasalar da sonunda dayanamayıp ağladıklarında üzüldüklerini kendilerine itiraf edebiliyorlar ve bundan sonra iyileşme süreçleri daha kolay oluyor. Erkek ve kadın, fiziki yapı bakımından olduğu gibi önemli hadiseler karşısında duygularının harekete geçiş hızı ve şekli bakımından da farkılıdırlar. Bu sebepledir ki hayatlarındaki en tesirli olaylardan biri olan ayrılık neticesinde verecekleri tepki de farklı olacaktır. İster haklı ister haksız olsun, kadınlar naif ve duygulu yapılarından dolayı ayrılıktan daha fazla ve daha uzun süre etkilenen taraf olacaktır. Kadının yaraları bu kabul edişten dolayı yavaş yavaş kapanmaya başlarken, ayrılığı yeni yeni fark eden erkeğin yaraları büyümeye başlıyor. Etrafındaki herkese, kendine dahi bunu söylemese de içten içe üzülüyor ve gereken tepkiyi vermediği için içine atıyor. İşte evet, erkekler ağlamıyor ama sonunda ağlamaktan daha beter hale geliyorlar. Bazen insan duygularını açığa vurup gerektiği yerde gereken tepkiyi veremediği zaman içine atıp bunu daha da büyük hale getiriyor kendi içinde. Bu durumda da kadının yaraları sarıldığında, ayrılığı atlattığında erkeğin aklı başına daha yeni geliyor ve üzüntüsünü yaşamaya yeni başlıyor. Kabullenme süreci uzun sürdüğü gibi, atlatma süreci de uzuyor. Onun için, kimsenin erkekler ağlar, erkekler ağlamaz demediğine bakmadan; o an ne yapmak istiyorsa, nasıl bir tepki vermek istiyorsa onu yaşamalı insan. Sonunda üzülen kişi size erkekler ağlamaz diyen insan olmayacağı için kendinizi düşünüp duygularınızı o an yaşamalısınız ki içinizde birikip ilerde patlamaya hazır bir volkan haline gelmesin. İşte ben Haruki Murakami'nin yazmış olduğu Kadınsız Erkekler'i okuduktan sonra bunları düşündüm. Herkes bir gün ayrılığın verdiği üzüntüyle karşılaşabilir ve bu o kişiyi incitebilir. Onun için gerektiğinde üzülmeyi ve acımızı o an yaşamayı bilirsek ilerisinde toparlanmak bizim için çok daha kolay olabilir. Bu kitap benim bazı önyargılarımı kırmama yardımcı olduğu için bu kitabı severek okudum. Okuduklarımdan sonra, duygularımı yaşamam gerektiğinde açıktan açığa onları yaşamam gerektiğine karar verdim ki sonradan yıkıcı etkilerini daha az hale getirebileyim. Umarım hayatımda bu öğrendiğimi uygulayabilirim.