ÖLÜMÜN İYİ TEMELİ

Çok belirgin bir farklılıktır insanın hayatında "ölüm" kavramı. Sadece ölüm olmak zorunda da değil, bir eşyanızı kaybetmek bile çok zorlayıcı olabilir. Ben çok erken tanıştım ölümle. Sekiz yıl önce canımı, kanımı ve hatta her şeyimi, babamı kaybettim korkunç bir hastalık yüzünden. Çok küçüktüm ve farkında değildim o zamanlar olanların ve yaşadıklarımın. Zamanla fark etmeye başladım en değer verdiğim insanın yokluğunu. Bazen nefes alırken bile o boşluğu hissediyorum. Annemle her tartıştığımızda, başıma güzel bir şey geldiğinde, babamın da gurur duyacağını düşündüğüm şeyler yaptığımda, onun sevdiği şarkıları dinleyip söylerken hep iç geçiriyorum keşke burada olsaydı da yaptıklarımı görseydi, anlatabilseydim diye. Bir söz vardır "Ölenle ölünmüyor." diye ve gerçekten de öyle. Ne olursa olsun hayatım devam ediyor ve soyadımı gururla taşımaktan, babama yakışır şeyler yapmaktan başka elimden bir şey gelmiyor. Peki, nedir ölüm? Kimine göre acıyken, kimine göre bir kurtuluştur. Bu sorunun çok benzeri Jose Saramago'nun "Ölümlü Nesneler" adlı eserinde şöyle sorulmuştur: "Ölüm, insanın hayattayken işlediği suçları aklayan bir özür, bir af, bir sünger, bir sabun mudur?" Bu sorunun cevabına olumlu yaklaşabilecek insanlar, ölümü bir kurtuluş ya da bir kaçış olarak görenlerdir bence. Ölümü "sünger, sabun" olarak somutlaştırmak temizlenmenin ve arınmanın bir sembolü olarak algılanabilir. İnsanın algısını anlamak çok zor gelir bana. Ben hayatta yaptığımız şeylerin öldükten sonra silinmeyeceğini düşünen bir insanımdır fakat bazıları ise tam tersini düşünür. Öldükten sonra her şeyin biteceğini, geride hiçbir şey kalmayacağını ve ölümle birlikte temizleneceklerini zannederler. Oysa geride çok şey kalır, kırılan kalpler, ağlamaktan şişmiş gözler, harap olmuş insanlar kalır. Aslında hataların, yanlışların hiçbir önemi kalmaz. Tek düşünülen kaybedilen günlerin artık geri gelmeyeceğidir. Hem de sonsuza kadar... Ben her ne kadar alıştım desem de ölüme, hala çok korkarım sevdiklerimi kaybetmekten; onlara onları sevdiğimi, özlediğimi, ne düşündüğümü söyleyememekten. O yüzden hep anlayışlı olmaya çalışırım. Kırılırım belki ama bunu kullanarak kimseyi kırmam, ne geçiyorsa aklımdan onu söylerim. Ortak yol bulurum ve düşünerek hareket ederim hep. Çünkü bana kalırsa hayatta yapılması gereken en önemli şeyler bunlardır. Bir insanı kırıp üzerek hiçbir şey elde edemezsiniz. Hele paranın, eşyaların, geçen gün bir sürü para verdiğiniz o ayakkabının, sapı kırılan gözlüğünüzün, gidemediğiniz akşam yemeğinin hiçbir önemi yoktur; sayılan, sevilen, kendine ve çevresine hiçbir şey katamamış, kırıp döken, değer bilmeyen bir insan olduktan sonra. Daha on sekiz yaşında olmama rağmen yaşantımdan öğrendiğim en önemli düşüncedir bu. Ne kadar parası olan, istediği her şeyi istediği her zaman yapıp, istediği her şeye sahip olabilen bir insan da olsanız; başkaları tarafından sevilmedikçe, dünya sizin etrafınızda dönüyormuş gibi davrandıkça, başkalarına saygı duymayıp onları küçümsedikçe, yaşadığınız hayatın zerre önemi kalmaz. Siz sadece "kötü, bencil ve kalpsiz" olarak anılırsınız ve cebinizdeki para öldükten sonra sizi kurtarmaya yıllar boyunca nefes almadan da çalışsanız da yetmez. Elif Kuvanlık Bu yüzden herkes için iyi ve düzgün bir insan olmak, hak yememek, kimseyi küçümsememek, manevi değerleri maddi değerlerin gerisine atmamak en önemli davranışlardan olmalıdır. Bu sayede ölümün hiçbir şeye bir af, bir sünger, bir sabun, bir özür olması gerekmez. İyilik temelli yaratılan bir hayatta silmeniz, unutmanız ve özür dilemeniz gereken bir durum kalmaz. Aynı şekilde sona yaklaştığınızı düşündüğünüz zamanlarda, normalde yapmanız gereken şeylerden çok yapmamış olmanız gereken şeyleri düşünmezsiniz.