Özgürlüğe Karşı Bir Engel: Korku

Düşünceleri yönetmenin en kolay yolu karşıdaki insana korku vermektir. Korkutulmuş bir beyin, sorgulama fonksiyonunu tamamen yitirmiş bir hale gelir zamanla. Bunun nedeni bana kalırsa, korku durumunda açığa çıkan belirsizlik, daha da ötesi kararsızlık güdüsüdür. Kararsızlığın getirdiği, beyni zayıf kılan ve düşüncelerin yönetilebilir hale gelmesine sebep olan bu durum bin yıllardır bir araç olarak kullanılıyor yeryüzünde. Din kavramı bu süre içerisinde hem bir araç hem de bir amaç olarak işlendi insanların akıllarına. Peki böylesine karışık bir mevzu nasıl oldu da handiyse genel geçer denilebilecek bir doğru gibi görülmeye başlandı? İşte tüm karışıklık bu soruya cevap ararken başlıyor. Daha doğrusu karışıklık demeyelim, beyne işlenen, putlaştırılmış görüntünün sebep olduğu sorgulama eksikliği diyelim. Sorgulama eksikliği, bir noktada düşünce tembelliğini doğurdu. Bu yeti kullanılamaz, bazı durumlarda ise kullanılmak istenmez hale geldi. Bunun sebebi, ortada yıllardır sorgusuz sualsiz, toplumun büyük bir çoğunluğu tarafından birbirlerinin kafalarına yerleştirilmiş, söz götürmez gerçek gibi görülen ancak temelinin dayandığı herhangi bir sorgulanmış, sağlam bir temeli olmayan, hatta gerçekliğiyle ilgili herhangi bir temeli dahi olmayan, ön yargılardır. Ön yargıların hakim olduğu bir düşünce yeteri kadar özgür olabilir mi? Daha net bir soru soracağım; Korkunun yarattığı kararsızlık ve ön yargı, bireyi ne kadar özgür yapabilir? İrdelenmesi gereken önemli bir nokta ise korkunun ön yargıyı nasıl doğurduğu. Ortada bir kararsızlık durumu var ve korkunun sebep olduğu bu kararsızlık, bireyde net olmayan düşüncelerin oluşmasına neden oluyor. İşte bu düşünceler insanı Tanrıya bağlayan güdüdür. Tanrının varlığına dair bireyin kafasındaki handiyse hiçbir şey süzgeçten geçirilmemiş doğrulardır bireyin kendi yarattığı, gerçekliğini tartışmadığı doğrular. Bireyin bu düşüncelerini ön yargı olarak nitelendirmem yanlış olmaz çünkü ortada çözümlenmiş bir doğru yok. Öznel bir doğru, bu gibi bir durumda güvenilir bir kaynak olamaz, olmamalı. En baştan başlayarak en sona baktığımızda kabaca ortaya şu çıkıyor; insan Tanrıya korkusunun yol açtığı düşünceler sebebiyle inanıyor. Evet bu doğru; korkunun inanç ile olan ilişkisini, siyasetten tutup gündelik hayatımıza kadar her vaziyette görebiliriz. Tanrının var olduğu bir inanç sisteminde de bu eksiklik, yine aynı şekilde işler. Korku ne kadar artarsa, körü körüne bağlılık ve cehalet bir o kadar artar. Marquis De Sade'nin Cumhuriyetçi Olmak İstiyorsanız Biraz Daha Cesaret isimli denemesinde dediği gibi "... insan korktuğunda artık akıl yürütemez; bu insanlara özellikle kendi akıllarından sakınmaları öğütlendi, insanın bir kez aklı karıştığında her şeye inanır ve hiçbir şeyi incelemez." Daha önce sorduğum soruya bir kez daha dönelim. Korkunun yarattığı bir inanç, özgürlükle bağdaştırılabilir mi? Cevap apaçık ortada. Özgür bir bireyin en başta karşı çıkması gereken şey korkunun kaynağı. Sorgulamanın önüne engeller koyan bir inanç sistemi gerçekten cumhuriyetçi olan biri için tamamıyla ters düşmelidir. Sorgulamak özgür düşüncenin getirmiş olduğu, insanlık adına en önemli yeti iken, korku yayarak, doğruların örtbas edilmeye çalışıldığı bir sistem cehaletten öte bir şey değildir. Bu sistem düşünce tembelliğini de beraberinde getirir. Buna izin vermemeliyiz, sorgulamanın önemini, korkuların gereksizliğini hayatın her köşesinde aklımıza getirmeliyiz. Marquis De Sade'nin dediği gibi "Özgür insan, Hıristiyanlığın tanrıları karşısında asla eğilmez; bu dinin dogmaları, tören kuralları, sırları ya da ahlakı asla bir cumhuriyetçiye uygun değildir. Biraz daha çabalayın; mademki tüm ön yargıları yok etmeye çalışıyorsunuz hiçbirinin varlığını sürdürmesine izin vermeyin, bir teki bile kalsa hepsini diriltmeye yeter."