EŞYALARIN EVRELERİ

Yaşamakta olduğumuz hayatta her şeyin bir başı ve sonu vardır. Aynı şekilde hayatımızda almış olduğumuz bütün eşyalarımızın bir başlangıcı ve sonu vardır. Buradan yola çıkarak ben de hayatımda var olan eşyalarımı insanın yaş evrelerine benzetirim. Muhtemelen çoğumuz yeni almış olduğumuz şeylere ( kıyafet, kitap, bardak, çanta vs.) daha fazla özen gösteririz. Örneğin çok beğenerek almış olduğum bir elbiseyi aldığım zaman ona bakmaya doyamam. Giydiğim gün ise aman üstüne bir şeyler dökülmesin aman otururken kalkarken buruşmasın, diye üstüne titreyip dururum. Mesela bir gün hiç unutmam, küçükken annemlerin bana almış olduğu yeni okul çantamla uyumuştum. Uykuya dalmadan önce ne kadar güzel bir okul çantasına sahip olduğumu düşünüp durmuştum ve o gece mutluluktan birkaç kere kalkıp çantamı incelemiştim. Ertesi gün okula gittiğimde üstüne bir şey dökülmesin diye, çok dikkatli davranmıştım ve hatta okul çantamı yere koymaya bile kıyamamıştım. Bu dönemi insanın yaş evresiyle bağdaştırmaya çalıştığımda bebeklik ve çocukluk zamanına denk gelir. Bizler bebeklere veya çocuklara bakarken onlara dikkatle ve özenle davranırız. Onları her şeyden korumaya çalışırız ve bakmaya doyamayız o pırıltılarına. Hep gözümüzün önünde olmalarını ve bir an bile olsa yanımızdan ayrılmamalarını isteriz. Aynı şekilde yeni aldığımız bir eşyamızın da bebeklik ve çocukluk dönemi böyle geçer. Onu hep kullanmak ya da giymek isteriz, hep bizimle olmasını isteriz. Eşyamızın orta yaş evresine gelince ise artık ilk zamanlarda olan dikkatimiz biraz daha azalır ve eskisi kadar kullanmayız ya da giymeyiz. O eski hevesimiz de zamanla azalır. Örneğin artık o gömleği hep giymek istemeyiz ama bir kenara da koymayız. Aynı zamanda o gömlek orta yaş evresine girdiğinde bir nevi kurtarıcı kıyafetimiz de olur. Zamanında çok giydiğimiz için artık ne ile giyebileceğimizi biliyoruz ve bu da acil durumlarda bizi kıyafet seçiminden kurtarır. İnsanlarda orta yaş evrelerine geldikleri zaman artık kafalarındaki çoğu şey yerine oturmuştur ve ne istediklerini bilirler. Kafalarına göre iş yapmamaya çalışırlar ve neyin nasıl olacağını az çok kestirebilirler. Aynı zamanda çoğu şey daha oturaklıdır hayatlarında. Aynı şekilde kıyafetlerimiz ya da eşyalarımız orta yaşa gelince bizler de onları nerede ve nasıl kullanmamız gerektiğini bildiğimiz için bir soru işareti de kalmaz aklımızda. Eşyalarımızın da son evresi yaşlılık dönemidir. Yaşlılık döneminde eşyalarımızı anılarıyla anmaya başlarız. O giydiğimiz ya da kullandığımız eşyayı sadece bir eşya olarak nitelendirmeyiz. Yaşlılık döneminde ise eşyamızın önemi çoksa onu sanki yeni almışçasına korumaya çalışırız ama aynı zamanda korumaya çalıştıkça yenileriyle yer değiştirmek zorunda kalırız. Aynı şekilde insanlar yaşlanınca gençler ve orta yaştaki insanlar yaşlılarla sanki bir çocukla ilgilenir gibi ilgilenirler; üstüne titrerler ve çok değerli olurlar bizler için. Fakat bir taraftansa bizler de yaşlandığımızda yaşamın acı bir gerçeği olan ölümle yüzleşiriz ve aynı zamanda bu durum yeni neslin gelmesine neden olur. Bizim de aldığımız ya da giydiğimiz eşyalar zamanla eskir ve eski eşyaların yerini yeni eşyalar almak durumunda kalır (aynı insan hayatında ölümlerin ve doğumların olduğu gibi). Son olarak bütün sahip olduğumuz eşyalar da bir gün bizim bu dünyadan ayrılacak olmamız gibi dolaplarımızdan, sofralarımızdan, evimizden, yatağımızdan ve mutfağımızdan ayrılacaktır. Bu yüzden her şeyin başı ve sonu olan bir yerde hayatın tadını çıkarabildiğimiz kadar çıkarmalıyız ve anın tadına doyasıya varmayı öğrenmeliyiz. Ayşegül TÜRKOĞLU 21401593