Mutluluk Arayışı

Mutluluk nedir? Eminim ki herkes bu soruyu kendine pek çok kez sormuştur. Zaten yaşam amacımız olan bu olguyu sorgulamamak garip olurdu herhalde. Peki, cevabı ne ya da bir cevabı var mı? Elbette insandan insana çeşitlilik gösteren bir sürü cevap bulabiliriz bu soruya ama bu yine de mutluluk üzerine bir genelleme yapmak için yeterli midir? Jeanette Winterson mutluluğu üst bir evre olarak tanımlıyor. Normal olmadığımızda ulaşabileceğimiz bir seçenek gibi. Asıl aradığımız şey anlamdır, anlamlı bir yaşam diyor ve mutlu sonların yalnızca bir duraklama olduğunu düşünerek mutluluk arayışını mutluluğun kendisinden daha önemli bir konuma getiriyor. Gerçekten de işin sırrı bu mu peki? Normal olmamak. Normal olmadığımız o kısa anlarda mı mutluluğu yakalayabiliyoruz sadece? Hayatımızın kalan normal anlarında da mutluluğu mu arıyoruz? Onu bulduğumuzda aradığımız anlama da ulaşmış oluyoruz diyebilir miyiz? Bu tanımlamayı kabul edebiliriz belki ama bu sefer de kafamızda başka bir soru oluşuyor: Normal nedir? Bir durumu mu tanımlar yoksa bir süreci mi? Eğer bir süreç ise mutluluğun anlardan ibaret olduğu tezini öne sürebilir miyiz? Sadece tek bir insanın yaptığı tanımlamadan bu kadar çok soru çıkması mutluluğun söylendiği kadar basit bir olgu olmadığını gösteriyor aslında. Hayatımızın bu denli karışık bir hedefi bulmak üzerine kurulu olması işleri kolaylaştırmıyor tabi ki ama yine de bu bizi yıldırmıyor. İçimizdeki boşluğu kapatacak olan o anlamı aramaya devam ediyoruz. Eksik parçamız... Sürekli şunu yaparsak mutluluğa ulaşırım diye telkinlerde bulunuyoruz. O an geldiğinde tamamlanacağım. Hayatımız bu gibi cümlelerle kendimizi oyalayarak geçiyor. Peki, o an geliyor mu gerçekten de? Tüm bu arayışlar bizi bir sona ulaştırabiliyor mu yoksa bu sadece bir kandırmaca mı? Belki hepimiz içimizdeki o boşluğun dolmayacağını içten içe biliyoruz ama bunu kabullenmiyoruz hiçbir zaman. Çünkü kabullenirsek her şey biter. Yaşam amacımız, taşıdığımız o umutla birlikte kaybolup gider. Bu yüzden tüm dünyanın bildiği dillenmeyen bir sır olarak kalıyor bu. Bizi hayattan koparacak bir sır... Diğer bir olasılık ise yapbozun eksik parçasını yanlış yerde arıyor olmamız. Belki de tamamlanmak o kadar da zor değildir. Belki de asıl sorun, bizi bir bütün haline getirip mutlulukları andan sürece doğru taşıyacak olan o parçayı dışarıdan birinin bize bulup getirmesini beklemektir. O parçanın dışarıda olmayabileceği ihtimalini düşünmemektir sorun. Kayıp parçamız kimsenin bakmayı akıl etmediği bir yerlerde bizi bekliyor olamaz mı? Mesela içimize bakmayı denedik mi hiç? Can Dündar, "asıl eksiklik, eksik olduğumuzu düşünmek; çareyi başkasında aramaktır" diyor. "Hayatın matematiği farklı; iki yarımı toplayınca bir etmiyor. İnsan tek başına mutsuzsa başka biriyle de mutlu olamıyor." Gerçekten de hayat bilimsel gerçeklere dayanmıyor. Evdeki hesap her zaman çarşıya uymuyor. Çoğumuz içimizdeki o kayıp parçayı bulmaktan acizken mutlu olmaya çalışıyoruz. Başkalarından medet umuyoruz. Oysa kendi içinde tamamlanmamış iki insanın birbirini tamamlaması mümkün müdür? Bu mutluluk arayışı yolunda sürekli imkansızı istemek değil midir bizi mutsuz yapan ya da kendimizi iyileştirmenin başkasının bizi iyileştirmesinden daha imkansız gelmesi? Belki de olayları bu kadar karmaşık hale getiren bizizdir kim bilir... Yine de tüm bu olasılıklar içinde neye inanırsak inanalım mutluluk adına yapacaklarımız arasından en iyi seçenek ruhumuzu onarmak gibi duruyor. Tüm mutluluk tanımlarını bir kenara bırakıp dışarıya bakmadan önce içimize bakmak ve en önemlisi kimseye ihtiyaç duymadan kendi mutluluğumuza sımsıkı sarılmak...