AŞKA DAİR, AŞKTAN FAZLA

Bir romanı sadece içeriğine odaklanarak, başka şey düşünmeden okuyabilirsiniz. Bir filmi aynen bu şekilde izleyebilirsiniz ancak asla bir şiiri başarılı bir şiiri- düşüncelere dalmadan okuyamazsınız. Cemal Süreya'nın şiirlerini her okuduğumda bunu bir kez daha kelimelere dolan duygular, anlamlar, dizeler kanıtlıyor bana. Sevda Sözleri kitabından ilk okuduğum şiir 'İki kalp' olmuştu. (Süreya 241) Önce rasyonalist tavrımı takındım ne anlamı var bu dizelerin diye düşündüm, mantık çerçevesinde ne demek istemiş olabilir şair? Anlamam birkaç dakikamı aldı: Bu okuduğum herhangi bir düzyazı metni değildi, duyguların kelimelere en yoğun şekilde dökülebileceği şiirdi. Sevgiyle doluydu dizeler, Bozkaya 2 aşkla doluydu ve ben bunlara adeta bir matematik problemiymiş gibi bakarak yaklaşacak kadar duygusuzlaşmıştım. Bu şiiri okumamı sağlayan arkadaşım 'Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.' ile biten 20 şiiri bilip bilmediğimi sordu. Bilmediğimi söyledim ve ilk iş olarak bu şiir serisini öğrenmeye karar verdim. Eve gider gitmez bilgisayarımın başına oturdum. 2-3 saat içinde bir favorim bile vardı: (242) Neden sevdiğimi açıklamaya çalıştım bir iki kez, cümlelerim 'Yalnızlık diyor ya, yalnızım ben.' den öteye gidemedi. Zaten en güzel sevgi neden olduğunu söyleyemediğimiz sevgi değil midir, kelimelerle anlatamadığımız, kelimelerin yetmediği. Açıklayamadığım bir şekilde samimi geliyordu bu satırlar. Bu bahsettiklerimin üstünden aylar geçmesine rağmen de samimiliklerini asla yitirmediler. Aylarca Cemal Süreya'nın varlığını unuttuktan sonra hayatıma çat kapı giren biri oldu. Kendisi geldi, yanında Cemal Süreya'yı da getirdi. Bana bir şiiri okurken birini düşünmenin nasıl bir şey olduğunu hatırlattı. Uzun zamandır yapmamıştım, unutmuştum. Dizelerin 'güzel' den, 'anlamlı 'ya dönüşmesini sağladı. Bazı satırlar yepyeni bir anlam kazandı onun sayesinde. Bana göre hayatta hayatınızın gidişatını değiştiren bazı olaylar vardır. Bir kaza olabilir bu, bir okulu kazanmanız, biriyle tanışmanız, bir kitap okumanız. Cemal Süreya bu olaylardan biri oldu benim için, özellikle yazdığı şu satırlar: Bozkaya 3 (308) (307) Bozkaya 4 Şairin de dediği gibi, 'Aşk eskidikçe aşktır/sevgi eskidikçe sevgi.' Şarap gibi bir şey aşk, eskidikçe güzelleşiyor. En güzeli hafif ekşi olanı, boğazınızı yakıp geçeni. Öyle her gün tatlı tatlı olmaz; aşk azcık can yakmalı ki kıymeti bilinsin, barışmaları güzel olsun. İnsanız ya, zor kıymet biliyoruz. Çoğu zaman da bu en sevdiklerimizi kaybetme sebebimiz değil mi? Çoğumuz 'Beni çok seviyor, benden vazgeçemez.' Diye bakmıyor muyuz olaylara ve yaptığımız en büyük hata buysa? Benzetmeleri çok severim ve günlük hayatımda da çok fazla kullanırım. Aşkı da benzetmelerle dolu bir duygu olarak düşünüyorum. Yukarıda verdiğim şarap örneği sadece bu kumsalın bir avuç kumuydu. Aşk bu kadar benzetmelerle dolu çünkü asla bir tanımı yapılamıyor. Kişiden kişiye değişiyor ve iyiliği-kötülüğü bile tartışılıyor. Bana göre aşk mutlu olmaktır, bir çok şeyden mutlu olunabilir ama aşk sayesinde olunduğu gibi olunmaz. Aşk en karanlık hissettiğinde bile bir ışık bulabilmektir, en kaybolmuş hissettiğinde bile seni tutacak ve yitip gitmene izin vermeyecek biri olduğunu bilmektir. Aşk güvende hissetmektir, bir uçurumun kenarında koşuyor da olsanız. Aynı zamanda aşk monoton olanı güzelleştirmektir, her sabah kahve almaktır. Her gün aynı şeyleri yapmanın aslında öyle olmamasıdır aşk. Dişini fırçalarken gülümseyebilmektir. Aşka bir obje bile olabilir eğer öyle hayal etmek istersek, her akşam başımızı koyduğumuz yastık olabilir. Her gece kafamızı koyduğumuzda rahat hissettirir bizi, rahat ve mutlu. Aşkı yaşamak zor belki ama aşkı anlatmak daha da zor ve Cemal Süreya bunu her satırında hakkını vererek başarıyor. Sanki benim kelimeye dökemediklerimi kafamdan alıp benim yapabileceğimin kat kat üzerinde bir başarıyla bana sunuyor. Mutluysam mutluluğumu katlıyor üzgünsem de üzüntümü. Cemal Süreya, Sevda Sözleri her sayfasıyla okunması gereken bir şiir kitabı.