ALLAH'A EMANET OL

''İki Gözüm Ayşe'' Sabahattin Ali'nin büyük bir tutkuyla bağlı olduğu, zaman zaman nikahına talip olduğu veyahut iyi bir koca bulması yönünde temkinlerde bulunduğu Ayşe Sıtkı İlhan'a yazdığı mektupları içeriyor. Mektuplarını okuyanlar bazen kendiyle çeliştiğini düşünebilir ama bana kalırsa Sabahattin Ali, mektuplarının anlattığına bakıp da düşünüleceği gibi değişken ve dengesiz bir ruh hali içinde değildir. Sanatçı olması dolayısıyla içinde çok çeşitli duygular barındırmaktadır ve etkin olması için bazen umutlu bazen umutsuz yanına izin verir. Kitabı okurken tek düşündüğüm, mektupların yazıldığı 1933-34 senelerine dönebilmekti. Eğer imkanım olsaydı o yıllara gidip Sabahattin Ali ile mektup arkadaşı olmak isterdim. Sık sık ziyaretine giderdim, sürekli gevezeliklerimle onu meşgul ederdim böylelikle bir nebze de olsa kendini rahatlamış hissederdi hatta belki de daha az yalnız hissederdi. Hem bana, Ayşe'ye yaptığı gibi nerdeyse yalvarmak durumunda da kalmazdı. O bir yazıyorsa ben üç yazardım, sayfalarca yazardım. Bu noktada Ayşe Sıtkı'yı ne kadar kıskandığımı ve ona ne kadar kızdığımı fark ettim. Eğer Sabahattin Ali'den böyle değerli mektuplar alsaydım, ben de ona yazsaydım ne olurdu, ne hissederdim diye düşünürdüm. Ne güzel olurdu kelimelerin içinde kaybolmak, heyecanlanmak, yazan kişinin duygu geçişlerini hissetmek, her kelimeden bir anlam ve duygu çıkartmak. Bu çıkarımlardan korkmak. Bir sonraki mektubu beklemek, gözleri yatırıp ıraklara. Beklenen mektup gelene kadar öncekileri tekrar tekrar okuyup ezberine almak... Zor eylemdir beklemek, bilinmeyene gitmek ve seni sürükleyeceği yeri öngörememek fakat yine de sabırla, inatla beklemek... Mektubun geldiği gün yazmaya başlardım hatta belki de mektup gelmeden. ''Sen yokken sana konuştum ben'' demenin belki de en güzel yoludur mektup yazmak. 'Ne zaman ulaşır eline, kaybolmaz değil mi?' diye postane görevlisini darlardım. Mektubu aldığındaki tepkisini hayal ederim, okurken ki yüz ifadesini tahmin etmeye çalışırım. Bir insanı tanımanın en iyi yollarından biridir onun yazdığı mektupları okumak. Yazan kişi, yazdığı her satırda duygularını, yaşama ve insanlara bakışını, acılarını, sevinçlerini kalemiyle paylaşır. Bizler de gizli bir merakla izini süreriz yazarın ve duygularının. Sabahattin Ali kendi kimliğini yansıtmış mektuplarında. "Hatta daha ileri giderek diyeceğim ki içerisi benim kadar hayat dolu pek az insan vardır, fakat her şeyin fazlası gayri tabii neticeler verir. Ben o kadar çok, o kadar başka, o kadar çeşitli yaşamak istiyorum ki, bu arzu beni diğer yaşayanlardan ayırarak hayatımı, beni canımdan bezdiren hadiselerle dolduruyor ve ben yaşamamayı istiyorum, yani o kadar çok yaşamak istiyorum, hayatı o kadar seviyorum ki, asla az olmayan fakat daima engellere çarpan bu arzu beni ölümü dört gözle arayacak hallere düşürüyor." O da mektuplarındaki pek çok satırda kendini anlatmaya çalışmış, anlaşılmayı umarak. Bu kadar yaşama sevinciyle dolu bir adamın küçücük bir hücrede günlerini geçirdiğini bilmek ve genç yaşında faili meçhul bir cinayete gitmesi, kalbime hüzün dolduruyor. Acaba hiç tahmin etmiş miydi bir gün bu mektuplarının, en özelinin herkes tarafından okunacağını? Sadece Ayşe'ye bahsetmek istediği yanlarından, korkularından herkesin haberinin olacağını? Bunlar merak ettiğim birçok sorulardan bazıları ve asla da cevap bulamayacağım. Yalnızlıktan bu kadar nefret eden bir adamın nasıl bir boşluğa düştüğünü görmek, yanına çaresizce yalnızca bir yoldaş arayışını görmek oldukça üzücüydü. Sabahattin Ali'ye bu kadar kuvvetle yoldaşlık yapma isteğim onunla çok derin empati kurmam yüzünden. Yazmak, konuşmak, aklından geçenleri sırasız anlatmanın verdiği rahatlama hissini biliyorum. Kaldığı ceza evinde iki özü Ayşe'sine der ki; ''Ama unutma, taş duvarlar arasındaki karanlığımın senden başka penceresi yok.'' Bu satırlardaki yalnızlığın verdiği acıyı gördüm. Mektuplarında genelde hüzün hakim olan Sabahattin Ali'ye faydam dokunsun isterdim. Benimle konuşmak onun meşgalesi olsun isterdim. Bütün arkadaşlarını neşelendirmeyi, cesaret vermeyi kendine görev edinen bu adamı da ben güldürmek, hayata karşı umut beslemesini ve elimden geldiğince yalnız hissetmemesini sağlamak isterdim. "Beni yalnız bırakmak, beni öldürmekle birdir. Yeryüzünde yalnız olmadığım benim her zaman kafama vurulmalıdır." diyor mektupların birinde. Ben bu göreve talip olmak isterdim. Hem de seve seve. Bunları istememin sebebi sanılacağı gibi ona acımamdan ya da basit bir sempati yüzünden değil. Sanırım bu benim de en az onun kadar bir dost aramamdan kaynaklanıyor. Bu arkadaşlıktan oldukça zevk alacağımı biliyorum. Hatta belki de ömrümde en mutlu ve memnun olacağım zamanlar olacaktı bu mektuplaşma süresi. Acaba Ayşe Sıtkı farkında mıydı ne değerli anılar biriktirdiğinden? Ya da ben farkına varabiliyor muyum bu gibi güzel anları, kapıma geldiğinde? Yoksa gözlerimi kısıp başka arayışlar içine mi giriyorum?