KEŞKE "KEŞKE" DEMESEYDİM

Keşke, dilek anlatan cümlelerin başına getirilerek "ne olurdu" anlamında özlem veya pişmanlık bildiren bir söz, bari, keşki (Türk Dil Kurumu). Sanırım hayatta en çok çekindiğim sözcük. Ama "keşke" sözcüğünün kaçınılmaz olduğunu da biliyorum. Çünkü insanoğlu aldığı ilk nefesten verdiği son nefese kadar öğrencidir. Yeni bir şeyler öğrenirken hata yapmamak, sonra bu hatalardan pişman olmamak mümkün değildir. Bugüne kadarki hayatımda hep keşke dememeye çalıştım. Ama en nihayetinde bir insan olarak hayatımın bazı dönemlerinde oldukça yanlış kararlar aldım. Bugünümden örnek vermem gerekirse, keşke akşam yemeğinden sonra o tatlıyı yemeseydim. Bunun yanlış bir şey olduğunun bilincindeyim çünkü kilo vermek için o kadar uğraşıyorum. Kendi nefsimle olan mücadelemi bugünlük kaybettim ve bunun için pişmanlık duyuyorum. Tabi ki bu örnek oldukça küçük bir pişmanlık örneği ve en önemlisi telafisi mümkün. Bir de telafisi mümkün olmayan, geçmişte yaptığın hatalardan dolayı geleceğini de kötü etkileyen keşkeler geliyor aklıma. Bazen önceki keşkelerim aklıma gelince düşünmeden edemiyorum "Acaba o zaman, o yerde başka bir şey yapsaydım, şuan nasıl bir durumda olurdum?" diye. Tıpkı Emrah Serbes'in Müptezeller' inde geçen bir hikayenin sonunda "Her ay evin taksitini ödedik de ne oldu? Bak uçup gitti elimizden balon gibi. Keşke seni ağlatmasaydık çocukken, keşke sana o akülü arabayı alsaydık." dediği gibi. Sonra birden kendimi şu sözlerin içinde gibi hissettim "İnsan bugünü unuttu, dünü düşünüp pişman oldu, yarını düşünüp telaşlandı." (Harmancı). Farkında bile olmadan bugünümü rezil rüsva ediyor olabilir miydim acaba? Bir taraftan yarına diğer taraftan geçmişe tutunurken, bugünlerimi kaç kere yüzüme bulaştırdım? İşte benim asıl korkum budur. Hayatımı elimden geldiğince gelecekte geriye dönüp baktığımda "keşke" demeyecek şekilde yaşamaya çalışıyorum bu yüzden. Ne kadarı doğru ne kadarı yanlış bilmiyorum keşke dememek için yaptıklarımın ancak insanların genelinde gördüğüm daha başka bir şey var. Modern toplum insanları geçmişe yönelik pişmanlıklardan çok gelecek kaygıları yüzünden bugünlerini es geçiyorlar. Yine kendimden örnek vermem gerekirse, çok değil iki, üç sene önce üniversite sınavına hazırlanan kendimi örnek gösterebilirim. İleride gireceğim bir sınav için, gireceğimi umduğum bir üniversite için yani kısacası gelecek kaygısıyla kaç günüm heba oldu sayamam herhalde. Lise yıllarımı dolu dolu yaşamak isterdim, çünkü bildiğim bir söz "bugünün tekrarı yok." diyor. Gerçekten de üzerine düşündükçe insanı Carpe Diem felsefesine yaklaştıran bir söz bu. Carpe Diem felsefesi Türkçe haliyle "anı yaşa" demektir. Benim bu felsefeden anladığım şey ise her anını, her dakikanı hatta her saniyeni değerini bilerek, dolu dolu yaşamaya çalışmaktır. Başka bir deyişle geleceğe veya geçmişe değil de şimdiye odaklanmak, şimdiyi yaşamak, yersiz gelecek korkuları olmadan, geriye dönüp değiştiremeyeceğim geçmişe bağlı kalmadan önüne bakmak diyebilirim. Özetlemek gerekirse insanoğlu hata yapar. Eğer hayatta yaptığınız veya yapmadığınız bir şey için pişmanlık yaşıyorsanız ondan çıkarabileceğiniz en güzel dersi çıkarın ve hayatına öyle devam edin. Hayatınızı bu andan itibaren dolu dolu ve mutlu yaşayın. En önemlisi tek bir gününüzü bile kaygılara ve pişmanlıklara feda etmeyin. Bundan sonraki hayatınızda "keşke"lerin olmaması dileğiyle... ENSAR KAYA 21502089