Aşk Bir Deliliktir

Aşık olmayı herkes ister. İstemez miyiz doğru insanı bulmayı, güzel şeyler yaşamayı?Tabii ki isteriz. Zaten o kişiyi bulduğumuz zaman da mutluluğumuza diyecek yoktur. Aşık olmayı duyguların zirvesi olarak görürüz. Böyle bir his hiç varolmamıştır bizim için. Taa ki aşk gelene kadar. Peki gerçekten de abartılacak bir şey midir aşk?Bu duyguyu tatmadan da yaşayabilir miyiz?Ya da yaşarsak bile hayat gerçek anlamını yitirir mi?Aşk yoksa hayatımızda mutluluk olmaz mı?Bunların cevabını Zülfü Livaneli'nin Kardeşimin Hikayesi'nde bulabiliriz. Zülfü Livaneli aşkın mutlulukta ulaşılabilecek son nokta olmadığını göstermiş bizlere bu kitabında. Her aşkın mutluluk, huzur getirmeyeceğini, aşkın zorluklarla kaplı olduğunun altını çizmiş. Zaten her aşk nasıl barındırsın mutluluğu. Nice aşklar var çelişkilerle dolu. Bünyesinde bir sürü zorluk barındıran... Aslında aşkı en ilginç kılan şey biz de yarattığı o heyecan duygusu değil midir?Kavuşamayan aşıklar, karşılık bulamayan aşklar, tam her şey tatlıya bağlandı derken bir anda herşeyin darma dağın olması... Bu kitapta da aşkı zor bulup yaşamaya çalışan ama sonra bu aşkın yerle bir olduğundan bahsedilmiş. Ne zorluklarla buluyorsun, hiç beklemediğin zaman da kaybediyorsun bir anlam bile veremeden, ne olduğunu anlayamadan... Bir alıntı yapmak istiyorum sizlere bu kitaptan. Güzel bir sözdür çünkü. Bir çok şeyi açığa kavuşturur."Aşk denen şey bazen yürür, bazen uçar bazen koşar biriyle birlikte; bir başkasıyla ölümcül yürüyüşe çıkar; üçüncüyü buzdan heykele çevirir, dördüncüyü atar alevlerin içine. Birini yaralar, öldürür ötekini. Aynı anda çıkıp sönen bir şimşeğe benzer. Geceleyin saklar safakta zapt edilecek kaleyi çünkü; dayanacak güç yoktur karşısında" Aşk hepimizi aynı şeye hazırlamıyor. Kimimiz ölürken, kimimiz gülebiliyor. Bazılarımız aşkın derinliğinde boğulurken, bazılarımız ise o derinlikten sağ kalabiliyor. Aynı tepkileri verseydik zaten aşkın ne anlamı kalırdı ki?Sıradanlığın içinde hepimiz gömülü olurduk. Geçen gün okuduğum bir yazıda aşık olduğumuzda verdiğimiz tepkilerle, şizofreni olan insanların verdiği tepkilerin aynı olması beni çok şaşırttı. Aslında şaşırmamam gerek çünkü ikisi de beyinden kaynaklanan sorunlardan oluşuyor. Her ne kadar aşkı öyle görmek istemesek bile... Aşık olduğumuzda gerçekleri ayırabiliyor muyuz birbirinden?Ya da görebiliyor muyuz sevdiğimizin gerçek yüzünü?Oysa ki en iyi arkadaşlarımız, ailemiz bizi uyarıyor bununla ilgili ama ne yazık ki gerçeği göremeyecek kadar kör oluyoruz. Bu da beynin hatası değil de nedir?Aynı tepkiler değil mi işte. Şizofreni ile o kadar benziyor ki yaptıklarımız, düşündüklerimiz yani kısacası her şey. Ayırt etmek zorlaşıyor artık. Kitapla bağlantı kurmam kolay oldu çünkü aşka bakışımız aynıydı. Zülfü Livaneli de benim gibi düşünmüş bu konu üzerinde. Ben de aşkı mutluluğun zirvesi olarak görmüyorum her ne kadar bu duyguyu tatmamış olsam da. Aslında tatmadan da biliyorum işte nasıl olduğunu. Onun hakkında o kadar çok film izleyip, kitap okudum ki. Tamam kabul edelim aşk masallardaki ya da filmlerdeki gibi olmayacak ama temel olarak aynı hisleri uyandıracak. Bu kadarını biliyorum en azından. Kitabı çok severek okudum. Zaman kavramını silip süpürdü benden. Anlayamaz oldum saatleri. Bayağı sürükleyiciydi yani. Sonunu tam kestirememiştim okurken. Her an ne olacak diye sayfaları çabuk çabuk çevirirken buldum kendimi. İlk defa kendimi bu kadar yakın hissettim kitaba. Evet yaşadığım bir olay değildi belki ama yine de aşk kısmı yakın geldi işte. Kitabın anlatılışı cezbediciydi. Aşkla ilgili insanlara öğütler vermeyi amaçlamıştı Zülfü Livaneli. Ben dersimi aldım, sıramı savdım. Şimdi sıra dersini almak isteyenlerde... Öykü İnal Elit sec(61) blog. milliyet. com. tr den alıntıdır.