KONUŞ!

Okulların açılmasıyla, çocukların sesleriyle dolup taşan sokaklar, yerini sessizliğe bıraktı. Uzun bir aradan sonra tekrar başlayan okullar, toplumumuzun birçok sorununu da her zaman olduğu gibi yine gün yüzüne çıkardı; trafik, okul masrafları, öğretmen sıkıntıları bir yana benim ve çoğumuzun da farkında olduğu ve düzeltilmeye muhtaç büyüklü küçüklü sorunlar var. Bugünlerde çoğu ilkokul öğrencisi masa başında saatlerce oturup güzel yazı namına alıştırma yapıyor, var güçleriyle öğretmenlerine yazılarını beğendirmeye çalışıyorlar. Peki ama ne için? Gerçekten güzel yazmak bu kadar önemli mi gündelik hayatta? Mesela, ben ilkokula başladığımda güzel yazı, diğer bir adıyla eğik/bitişik yazı, müfredatımızda yoktu. Her ilkokul öğrencisi gibi harfleri bitiştirmeden yazarak yazmayı öğrendim ben de. Daha sonraları ilkokul 3. sınıftayken müfredat değişti ve güzel yazı dersi programımızda yerini aldı. Çok kereler öğretmenimin beni yazım eğik değil diye uyardığını ve bu sorunu düzeltmek için saatlerce çalıştığımı hatırlamak bile zor geliyor şimdi. İyi veya kötü ben eğik yazıyı öğrendim ama "Ortaokul ve lise yıllarında eğik yazı kullandın mı?" diye sorarsanız hiç kullanmadım, nitekim öğretmenlerim de gerek görmedi. Hatta normal yazımın kötü olduğunu söyleyenler dahi var ama hiçbir zaman benim hayatımda önemli bir aksaklık meydana getirmedi. Ben en büyük sorunu topluluk önünde konuşurken ya da kendimi anlatmaya çalışırken yaşadım hep. Günümüz toplumuna baktığımız zaman belki de en önemli sorunlarımızdan biri de konuşma bozukluğu ve kendini ifade etmede yaşanan zorluklar bana sorarsanız. Okullarda çocuklara bu konuda yeterince destek verilmediğinden çoğu çocuk, kendini ifade edebilme konusunda başarısız ve içine kapanık. Hatta, bu eksiklik özellikle çocukların ergenlik dönemlerindeki psikolojik rahatsızlıkları da beraberinde getiriyor. Lise zamanları benim açımdan bu bağlamda sıkıntılı geçti diyebilirim. Ortaokulun verdiği rahatlıkla geçen 8 seneden sonra, lisede karşılaştığım sert tutum ile birlikte, eksik olan konuşma becerimin gelişmesi gerektiğinin önemini görmeye başlamam, gerçekleri adeta yüzüme vurdu diyebilirim. Bu durumu fark ettikten sonra bütün sunumlarımda o veya bu şekilde gerginlikler yaşadım: "Acaba ters bir şey mi söyledim?", "Ses tonum iyi miydi?" vb. bir sürü soru geçerdi aklımdan. Lise 2. sınıfta hitabet dersini programımda görünce sevinmiştim bir an, ta ki hitabet dersinde öğretmeninin: "Bu derste de Türk edebiyatı işleyeceğiz çocuklar." demesine kadar. Özeleştiri yapmam gerekirse, şu anda da durumumda pek bir değişiklik yok. Yine aynı sorunla karşı karşıyayım ama üniversitede durum daha bir farklı tabii. Her şeyden önce bölümüm, topluluk önünde konuşmayı gerektiren bir bölüm. Burada kaçış yok, lisede öğretmenleriniz size müsamaha gösterebiliyor, bir şekilde halledebiliyorsunuz ama şu an bulunduğum yerde derste konuşmamanız demek puan kaybetmeniz demek. İşte bu yüzden, ben de kendimi geliştirmek ve herhangi bir durumda karşıma çıkan topluluğa hitap etmek için uzman kişilerden yardım alıyorum ve benim gibi aynı durumda olan bir sürü insanın da olduğunu buradan belirtmek istiyorum. Konuşurken çekinmenin, kızarmanın veya heyecanlanmanın bir zayıflık olarak görüldüğü ülkemizde, hala bu konu hakkında yeterli bilince sahip insanlar yetiştirilemediği düşüncesindeyim. Bu konu bir sorun olarak görülmediğinden, çoğu çocuk küçük yaşlardan itibaren başlayan bu sorunun acısını çekmekte ve aileler de bu soruna çözüm bulmak yerine, onları kısıtlayarak veyahut göz ardı ederek sorunu daha da büyütüyorlar. Sonuç: Kendini ifade edemeyen, başkalarının kendisi hakkında karar vermesine, seçim yapmasına boyun eğen bir millet. Konuşmanın insan hayatında bu denli önemli olduğu, hayatta bir adım öne çıkartan ve diğer insanlardan ayıran bir nokta olduğu ülkemizde, hala konuşma ve hitabet için gerekli eğitimin verilmemesi durumun ciddiyetini tekrar gözler önüne seriyor. Gelişmekte olan ülkemizin refahını daha yükseklere çıkarmak bizim elimizde ama peki ya bizim gelişimimiz? İşte orası kafalarda soru işareti bırakan kısım çünkü bu konuda gerekli bilinç sağlanmadan bu sorun çözüme kavuşacağa benzemiyor. Bu konu hakkında politiksel açıdan bizi temsil eden milletvekillerimizin konunun ciddiyetine parmak basması ve eğitim alanında alacakları yeni kararlarla insanları konuşmaya teşvik etmeleri belki bir çözüm olabilir ama bence önemli olan sadece ilk adımı atmayı başarabilmektir. Simgenur ÖZDEMİR