KAR ERİYİNCE BEYAZ KALIR MI GECE?

Yaşadıklarımızı, sevincimizi, üzüntümüzü biriktirip duygularımızla ördüğümüz karanlık bir kozada gecenin esrarengizliğiyle bakıştığımız kar taneleriyle sessizce gündüzü bekliyoruz. Geceler yaşayan için kolay değildir, tehlikelidir. İnsanı özüne döndürür. Karanlık, kötü tarafını hissettirir insana gecenin derin ve sinsi sessizliği. Duymak istemediğimiz bilmek istemediğimiz tarafımızla karşılaştırır bizi. Aldığın her nefesi duyarsın, kendini kendine daha da yakın hissedersin, bir nefes ötede belki de daha yakın. Zaman mekan manasını kaybolur gece boyunca. Geceyi sinsi, tehlikeli yapan bundan başka bir şey değildir aslında. Kendine tahammül edemeyenler hayata tutunamaz geceleri, kendilerini sevmezler, görmek istemedikleri zayıf taraflarını açığa çıkarır geceyi aydınlatan karanlık. "Geceye karışıp bir kere kendi karanlığına bakmamış olanlar, onlar duyamazlar ki gecenin açtığı boşlukta yankılanan sözlerimizi..." Gece Çığırtkanları. Gecenin ardındaki karanlık, kimilerine göre ise sessizliğin elçisi. Gecenin getirdikleriyle birlikte kuytu bir köşeye çekilip, sözcüklerimizi çığırtabildiğimiz anlarda, kendimizi teslim edebileceğimiz yegane zamanın gece olduğunu anlıyor insan. Geceleri insan kendini buluyor, bu sayede gecenin bıraktığı boşlukları sözcüklerimizle dolduruyoruz. Geceleri uyumamızın, yaşamaktan kaçmamızın yegane sebebi kendimizle yüzleşmekten korkmamız değil midir? Kendimizi, kendimize kabul ettiremediğimiz gecenin sinsiliğinde haykıran sözlerimiz... Gece, karanlık basarken insanın içini, bazı zamanlar öyle bir hal alır ki, geceden korkmaya başlar insan. Kaçacak delik arar, bulamaz yalnızlığının tam ortasında. Bazen ise sadece hüzünden ibarettir. Gecenin derinliğinde kaybolunduğunda hissedilen duyguların en safı, yalnızlığın can dostu, sevilen ama pek de tahammül edilemeyen... İnsanın aklını kurcalıyor. Gece mi hüznü çekiyordu, yoksa hüzünlenmek için mi geceyi bekliyorduk? Gecenin bir ucu bizim elimizde, diğer ucu ise karanlığımızın. Bizi sürekli kendine çekiyor ama hiçbir zaman ipin diğer ucuna ulaşamıyoruz. Sanki bir tünel, sabaha açılan bir delik, tabi eğer sabah olacaksa... Hava biraz daha karanlıklaştı, gece bizi her saniye daha da yalnızlaştırıyor. Kafamızın içinde yankılanan sözcükleri en derinden hissediyoruz. Her saniye daha karanlık, çok daha derin gölgeleri gecenin... Karanlıktan bu denli korkarken yıldızlarına aşık olup, karanlığına teslim olduğumuz... Gecenin esrarengiz sessizliği, kendimizi kendimize yakınlaştırıyor, benliğimizi derinden hissettiriyordu. Gündüz, yaşanması gereken monoton bir süreçtir. Sabahları insanın yüzüne çarpan ışıklar akşamları sessiz bir karanlığa dönüşürken, bize zamanın tanımsızlığı üzerine kafa yordurtur, düşünürüz. Her sabah güneşin doğuşundan batışına kadar bir koşuşturma içinde geçiyor, saat kaç olursa olsun ister sabah saat on iki, ister öğleden sonra dört. Hepimiz, monoton bir sürecin içinde kaybolurken bir umut ışığı gibi gelir gece. Biliriz ki, monotonluktan kurtulup kendimiz gibi davranabiliriz artık. Sabahları tutsak, geceleri özgür... Gündüzler bize gecenin önemini anlatmak için yaratılmış gibiler. Geceleri kendimizi bulmak için gündüzleri yaşamak zorundaymışçasına. En önemlisi ise geceleri kendimizi tanımlarken, neyi sevip sevmediğimizi anlarız, bu yüzdendir ki geceleri aşık olur, aşklarımızı geceleri ilan ederiz. Sabahlar bizi kalbimizden uzaklaştırıp mantığımızla hareket etmeye, kendimizi kısıtlayıp bir kalıba sokmaya zorlar. Gündüzleri yaşanan her anımız gecenin bizlerde bıraktığı izlerdir. Gecenin sessizliği, insanın huzursuzluğunu değeriyle sığdırabildiği tek kalıp, bir nevi huzuru bulabildiği zaman... Güneşin doğuşu, havanın aydınlanması ile sona eren sessizlik. Gündüzün tüm gürültüsünden, bozulmuşluğundan sonra sığınabileceği tek liman ise gecenin sessizliğine gülümseyerek bakan gece çığırtkanlarıydı. En önemli konular üzerine düşünmek, hayatımıza yön verecek kararlar almamızı sağlayan da gecenin çığırtkanlığından başkası değildi.