Yarınımdan Dünüme Mektup

İntihar fikri... Ölmek ve yaşamak... Nefes almanın ve kalp atışının hayatta olduğuna dair bir kanıt olması... Çok garip şeyler bunlar. Hiç kimseye anlatamadığın, hiç kimsenin de zaten anlayamadığı... Senin içinde cep kitabı boyutunda bir roman, ama dilinin üstünde sadece iki satır bunlar. Burun deliklerinden verilen nefesler bunlar. Bunlar aslında seni sen yapan şeyler. Belki de bu yüzden iki yüzlüsün, kiminle konuşsan nefesini tutuyorsun. Sırf düşüncelerin dağılabilir diye kafanı bile kaşıyamıyorsun. Mutluluğu daima mutsuzlukta arıyorsun. Kendi kalbini, kendi ellerinle yumrukluyorsun. Başın da dönüyor bu aralar. Garip bir şekilde hoşuna gidiyor bu durum. Belki kendi kendine bir şeyler yapmana gerek kalmayacak diye umutlanmaya devam ediyorsundur, bilmiyorum. Yüksekten korkmuyorsun ama herkese korktuğunu söylüyorsun. Çünkü seni yüksek bir yere çıkartırlarsa zihninde aşağı atlayacaksın, ve görüntü hoşuna gidecek. Aslında bundan korkuyorsun. Adrenalini seviyorsun. Yine de onun için yaşayamıyorsun. Saçma buluyorsun adrenalini. Tehlikeli bir şey yapılacaksa riski ölüm olmalı çünkü sana göre, sakat kalmak değil. Çünkü senin zihninde bulunan bütün hayat senaryoları kendiliğinden negatif, üstüne bir de sakat kalınmasına gerek yok. Hayatında aslında kötü giden hiçbir şey yok, senin kendi halin ve karakterin dışında. Çünkü sen günden güne kötü bir insana dönüşüyorsun. Artık kendine bir şeyler katmıyorsun, çünkü ileride kullanmayacağını biliyorsun. Her yastığa kafanı koyduğunda kurduğun, saatler süren hayalleri artık kurmuyorsun. Çünkü gerçekleşecek zaman bulamayacaklarını biliyorsun. Sen, seni çok iyi biliyorsun. Egonun tükenmek üzere olduğunu biliyorsun. Ve ne yazık ki o tutunduğun son daldı. Seni seven, değer veren insanları üzmemek için ertelediğin bunca zaman... Bu egodan bahsediyorum. Umudunla beraber bitmeliydi o da halbuki. Bitmedi. Sen bu hayatta toplam en fazla yedi tane şeyi seviyorsun. Geçenlerde sen, kız arkadaşın ve onun en yakın arkadaşı kafa kafaya verip sekizinciyi bulamadınız çünkü. Artık sadece dört şey seviyorsun. Neleri sevmeyi bıraktığını söylememe gerek yok, çünkü kısa bir süre sonra önemi olmayacak. Artık kitap okumadığın için mi bu haldesin acaba, yoksa çok düşündüğün için mi? Kötü geçmiş çocukluğunun mu etkisi var? Yoksa sana tamamen zıt olan, aşık olduğun kızla karakter mücadelenizden mi? Yoksa sadece biyolojik bir problemin mi var? Bilmiyorum, henüz öğrenemedin, zaten öğrenemeyeceksin. Sen ölüyorsun. Çok az kaldı. Gri renk ile yolculuğunun sonuna geldin. Hoşgeldin! Son durak: Siyah. Her yer siyah burada ve ben senin bana dönüşmeni bekliyorum sabırla. Biliyorum ki az kaldı. Sağda solda okuduğun intihar haberleri seni normalden daha çok etkiliyor. Mehmet Pişkin'i daha çok düşünüyorsun. Facebook'da canlı yayında kendini vuran gencin haberini yeni okudun. Videosunu az önce izledin ve ağlamak üzeresin. İnsanların yorumlarını okuyorsun ve kalan umutların da uykuya dalıyor. İnsan hayatının en ucuz olduğu ülkede kendini neden ağırdan satıyorsun? Sen arkanda bir video bırakmayacaksın neyse ki. Sadece sevgi ve küçük bir "Son isteklerim" denemesi... Annen ile babana ulaştıklarında ne olacağını düşünme artık. Kız arkadaşın senden sonra da mutlu olacak, elbet devam edecek, onu da düşünme. Küçük kız kardeşini düşün, illaki birini düşüneceksen. Seni tutan en büyük etken o tatlı kız biliyorum, sen her ne kadar anneni, babanı ve aşık olduğun kadını öne sürsen de. Ölmekten korkuyorsun sen ama çok farklı bir şekilde. Senin için korku unutulmak, ve bu yapabileceğin en bencil hareket. Sevmediğin insanların arkandan konuşması ihtimali yüzünden korkuyorsun bir de. Boşver onları, onlar hep varlar, hep olacaklar. Cinselliğin nasıl işlediğini öğrendiğin günden beri bir kız çocuğun olsun istedin. Olmayacak. Olmamalıydı da zaten. Yalnız bırakacağın küçük kızların sayısı ikiye çıkmamalıydı ve bunu biliyordun. Üzülme, sen kendini biliyorsun. Ben öleli çok olmadı, ama seninle konuşalı çok oldu. Bu tarafta bekliyorum, az kaldı, sabret. Kendine dikkat et(me).