Kum Tanelerinin Serüveni

İnsanların dünyayı anlamaya, yönetmeye ve kontrol etmeye çabalamasının bir ürünüdür zaman. Kısacası her şeyin merkezinde olan ve en çok değer vermesi gerekilen olgudur benim gözümde. ''Zamana karşı'' filminde de asıl gücün zaman olduğunun savunulduğunu açıkça görebiliriz, bu film bana insanlığın geleceği hakkında bir çok fikir veren bir film olmasının yanı sıra biraz da umutsuzluk dolduruyor insanın içine. Düşündürüyor, neden zaman bu kadar önemli diye. İnsanlar, kollarında yazan zamanları sıfırı gösterdiğinde bir anda hayatlarına gözlerini yumuyorlar ve hiçbir şey onları geri getiremiyor, dünyalarında kağıt para, madeni para, kredi kartları veya satabilecekleri eşyaları yok, onların para birimleri kollarında yazan sene, ay, dakika ve saniyelerden ibaret. Kendimi ifade etmek gerekirse, bu işleyişin bizim şu anki dünyamızdan pek bir farkı olduğunu düşünmüyorum. Biz insanlar kendi oluşturduğumuz kavramlarla hayatlarını devam ettirmeye çalışan ve mantıklı olduğumuzu iddia eden canlılarız, tüm dünyanın para dediğimiz kağıt parçalarıyla kontrol edilebilmesi de bu yüzden. Zaman dediğimiz şey ise, biz ona isim versek de vermesek de bizi yavaşca yenecek olan, gerek biyolojik gerek psikolojik olarak bizi etkileyen ve hiç bir zaman tamamen kontrol edemeyeceğimiz apayrı bir kavram, tıpkı sevgi gibi... Hepimiz zayıflıklarımız ve güçlü taraflarımızdan oluşuyoruz, özelliklerimiz ve korkularımızdan, bunları oluşturan, bizi biz yapan sadece genetiğimiz değil, yaşanmışlıklarımız ve biz bu yaşanmışlıklarımızı bize zamanımızı nasıl kullanmamız gerektiğini anlatabilecek öğretmenlerimiz olarak düşünebiliriz. Hedeflerimizi düşünelim, kaçımız zamanımızı onları elde etmek için, onlara bir adım bile olsa yaklaşabilmek için ayırıyoruz? Hedef derken yanlış anlaşılmak istemem, sadece eğlenerek ve pişman olmayarak yaşanılmak istenen bir yaşam da bir hedeftir, bu da kesinlikle belli çabalar ve fedakarlıklar ister. Benim anlatmak istediğim şey zamanın ne kadar hızlı geçtiğini farkedemiyor olmamız. Yaşça olgun bir birey bulun ve ona sorular sorun, lise yıllarını, gençliğini sorun mesela, sonra yüzlerindeki ifadeye dikkat edin, işte o özlemi gördüğünüzde ister istemez anlayacaksınız insanların zamanına yeterince kıymet vermediğini. Geçen her saniyeyi mutlu ve içimizden geldiği gibi geçirmemiz gerek, çünkü her dünyaya gözlerimizi kapattığımızda yeniden dirilip dünyaya gelmiyoruz, gelemiyoruz. Bize, birden fazla hayat yaşama hakkı verilmiyor, birden fazla bedende canlanıp farklı kişilikler vegörünümler elde edemiyoruz. Bu sebeple sahip olduğumuz zamanın keyfini çıkarmalı ve değerini bilmeliyiz çünkü bir salise önce aldığımız nefesi bile bir kez daha alamayacağız. Etrafımdaki bir çok insan ölümsüzmüş gibi yaşıyor, başkalarının hayatında küçük olarak bile tanımlanamaz olan olaylara sanki milyonları öldürebilecekmiş gibi davranıyorlar. Bunu yapmamamız gerekiyor çünkü gözümüzü açıp kapayıncaya kadar mezun olacağız, çalışmamız gerekecek, çok daha büyük sorumluluklar ve stres altına girebileceğimiz olaylarla karşılaşacağız ve büyüyeceğiz. İstemeden. Bize kimse büyümek isteyip istemediğimizi sormayacak, bunu kontrol edemeyeceğiz, çünkü zaman dediğimiz aziz kavram hiçbirimizi beklemeyecek. Bu sebeple, bence her zaman keyif aldığımız şeyi yapalım, yapmaya çalışalım, istediğimizi, kendimizi boşvermeden, unutmadan, kendimize zarar vermeden istediğimiz gibi yaşamayı hedefleyelim. Değiştiremeyeceğimiz bir olay için üzülmeyelim mesela, geri dönüşü olmayan yollar için pişmanlık duymayalım, keyfimizi bozmak için bir insanın bir kelimesi yeterli olmasın, gülümsemeyi bırakmayalım. Mutlu olalım. Değer bilelim. Hem üzmeden hem üzülmeden, zamanı garantiye almadan, her şey için çok geç olmadan yaşayalım doyabildiğince. Korkusuzca ve içimizde hiç bitmeyecek olan sevgimizle, dolu dolu... Kalkalım oturduğumuz yerden, gidelim bir selamlayalım aynadakini, biz bu yaşamı kolay elde etmedik çünkü, annemiz, babamız, öğretmenlerimiz, üzerimizde emeği olan kim varsa az zorlanmadılar bizi böyle yetiştirmek için, e biz de az çaba harcamadık tabii. Hepimiz en güzel hayatları hak ediyoruz, en çok kendimizin sonra sevdiklerimizin, sonra da hayatımızdaki her şeyin değerini bilelim.