HAYATA KARŞI DİRENMEK

Boşluğa yürüyordu yavaş yavaş, her şeyi unutmak isteyen bir insandı o. İntihar bir çözüm müydü bu dünyayı anlamak için? Niye savaşıyordu her gün? Kendini hayatın akışına bıraksa olmaz mıydı sanki? Anlamsız olan bu akıştı dimi? Sisifos gibi, her gün bir kayayı taşımaya çalışıyordu sadece. İmkansızı deniyordu, yorulmuştu artık bu savaştan. Sisifos Söyleni, Albert Camus'un yaşam ve intiharı sorguladığı bir eserdir. Kitaba adını veren karakter olan Sisifos, bir kayayı bir dağın tepesine çıkartmakla görevlendirilir, fakat ne zaman başardığını düşünse tanrılar kayayı başlangıç yerine geri döndürür. Yaşam da böyle değil midir? Ne zaman onu anladığımızı düşünsek, aslında nerdeyse hiçbir şey anlamadığımızı fark ediyoruz. Hayatta küçük bir noktadan bile daha küçük olduğumuzu anlatıyor bize. Büyümek için, o taşı yukarıya çıkarabilmek için uğraşıyoruz, ama nereye kadar? Sonsuz bilginin, sonsuz olasılıkların içinde ne kadar büyüyebiliriz? Neden pes ediyoruz? Pes etmek daha kolay geliyor her zaman bize. Benim için de aynısı geçerli. Bir şey ile uğraşmak yerine, gidip aylaklık yapmak, saçma sapan işlerle uğraşmak daha cazip geliyor. Peki, bunu yaparsam, nasıl mutlu olabilirim? Kendime nasıl yedirebilirim bunu? Gücümü pes etmeye harcamak yerine o işle uğraşmaya harcasam başarabilirim. Hayata karşı durabilirim. Camus bize bunu göstermeye çalışıyor bence, gücümüzü yanlış kullandığımızı, savaşmanın yaşamak için bile bir sebep olabileceğini anlatıyor. Bunu başaran insanları da kolaylıkla görebiliriz, çoğunluğu toplumun üst kesimlerinde değil mi? Televizyonlarda, internette görüyoruz onları, belki de imreniyoruz onlara, ama aramızda büyük bir fark var, onlar pes etmiyor, onların başarılı olmasının sebebi bu. Müzik dinlemek ruhu dinlendirmiyor mu sizce? Kitaptaki müzikle ilgili olan bir bölüm çok hoşuma gitti. Oedipus'un sevgilisini ararken söylediği şarkı sonucunda, herkesin, hatta Sisifos'un bile durup şarkıyı dinlemesi çok sıcak ve içten hissettirdi bana. Gerçekte de böyle değil midir? Moralimiz bozulsa veya bir şeye sinirlensek, müzik dinlerken sakinleşmez miyiz? Benim için müzik dinlemek, hayattan birkaç dakikalığına uzaklaşmaktır. Müzik dinlerken benim ayrı bir dünyam vardır, sadece bana ait bir dünya, bir ütopya. Kurallarını ben koyarım oranın, içinde yaşayan karakterleri de. Bazen bir büyücü olurlar, bazen basit bir öğrenci, bazen ise bir hükümdar... Mutluyum orada ben, sorunlarım yok, kimsenin sorunu yok, herkes mutlu olmalıdır benim dünyamda. Mutluluk demişken, Camus bu eserde bize mutluluktan da bahseder aslında. Mutlu olmanın yolunun kaderimizi kabullenmek olduğunu söyler. Bence bir bakıma da haklıdır. Eğer Türk 2 kaderimizden kaçmaya çalışırsak, sadece akıntıya karşı kürek çekmiş olmaz mıyız? Hayatımızın akışını değiştirmeye çalışarak normalden daha fazla yoruluyoruz, çoğu zaman da işin sonunda yorgunluktan başka bir şey kalmıyor elimizde. Bence güzel olan akıntıyla birlikte ilerlemektir. Nedenini soracak olursanız, kaderimiz ilerledikçe bir sürü şey deneyimlemiş, bu deneyimler sayesinde de nasıl mutlu olacağımızı anlayamaz mıyız? Hangi insan mutlu olmuş intihar ederek? İntiharın sonucu sonsuz bir boşluk... Kim boşlukta kalarak mutlu olabilir ki? Sisifus'u anlamak tamamen mümkün mü bilmiyorum. Ben bütün ömrüm boyunca aynı işle meşgul olsam mutlu olamazdım. Belki de yaşadığımız dünyanın büyük bir hızla değişmesine ayak uyduramadığım içindir bu mutsuzluk. Bazen düşünüyorum, hangi insan ben mutluyum diyebiliyor? Hepimizin içinde bir mutsuzluk var, bazılarının hemen belli oluyor, bazılarının ise kabuklarının içini görebilirsek anlayabiliyoruz. Özel hayat, dersler, aile... Her yerde mutsuz olmak için bir sebep bulabiliriz, ama asıl güzel olan, bütün mutsuzluklara, üstümüzdeki bütün yüke rağmen, tekrar ve tekrar kalkmak değil midir?