Kaçış

Kendini tamamen dış dünyadan soyutlamak mümkün müdür? Bugünün şartlarında bunun mümkün olduğunu düşünmüyorum. Şehrin gürültüsünden, havanın kirliliğinden, trafikten kaçarak çıktığımız Pazar yolculuklarında bile bin türlü sosyal medyayı beraberimizde götürüyoruz. O fırından yeni çıkmış tazecik sıcak ekmeğin bile soğumasına aldırmayıp, önce fotoğrafını çekip internete koyuyoruz daha sonra tadına bakıyoruz. Sorgulamadan edemiyorum, gerçekten soyutlanmak istiyor muyuz? Yoksa yalnızlık kavramı bizim neslimiz için düşünülemez mi? Halbuki güzel şeydir yalnızlık. İnsanlarla iç içe geçirdiğin her gün bir kat daha kalınlaştırdığın kabuğundan sıyrılır, derin bir nefes alırsın. Olaylara bakış açını değiştirir yalnızlık, normal şartlarda gözünden kaçan ufak detayları bulursun, yeni açılar keşfedersin. Kendini öğrenme zamanıdır yalnızlık biraz da. Yapılacaklar listeni evde bırakıp, dağ taş demeden tırmanmaktır kendi doruklarına. İtiraf etmeliyim ki korkutucu da olabilir yalnızlık. Kendinle baş başa kaldığın o saatlerde keşfedeceğin şeyler seni mutlu etmeyebilir de. Nasıl bir insanmışım ben, diye sorgulamaya başlayabilirsin. Ben de evden ayrıldığımdan beri bunu sorguluyorum. Lise hayatım boyunca yalnız kalmanın hayali kurduğumdan olsa gerek, üniversitenin getirdiği yalnızlık pek bir hoşuma gitmişti önceleri. Daha sonra ise yalnızlığın üzerimde eğreti durmaya başladığını fark ettim. Tartışmak için bile bir insan arar oldum. Bu dönemde eski dostlarım olan kitaplar bana arkadaş oldu, Gerbrand Bakker'ın Dolambaç adlı romanındaki Emilie karakteriyle de bu vesileyle tanışmış oldum. Doktora tezini Amerikalı şair Emily Dickinson'ın eserleri üzerine yazan bir akademisyen, Emilie. Bu isim de kendine verdiği adeta bir kaçış, hayattan kopuş ismi. Toplumdan kopuk bir yaşam tarzını benimsemiş, hayatının son yıllarında kimseyi görmeyi kabul etmemiş bir yazar olan Dickinson üzerine derinlemesine bir araştırma yürüttüğünden olsa gerek, Emilie de benim gibi yalnızlığı, soyutlanmayı romantikleştirenlerden. Bu nedenle kariyerini, kocasını ve onu o yapan her şeyi geride bırakarak Hollanda'nın Galler kırsalında eski bir çiftlik evine taşınıyor. Dolambaç Emilie'nin yalnızlığını ve bu yalnızlığın ona getirdiklerini ve götürdüklerini konu alıyor. 1 Yalnızlık, Emilie'ye yeni bir bakış açısı kazandırıyor. Kafasındaki denklemlerde, sabit olduğunu sandığı terimlerin birer değişken olduğunu keşfetmesine aracı oluyor. Bu da denklemlerin çözümlerini değiştiriyor. Internet Distraction. Sunday Business. victo-ngai. com/69184/home Dediğim gibi, Emilie bu maceraya 1800'lerde yaşamış bir şairden esinlenerek başlıyor, ama o dönemin şartlarıyla bugünkülerin çok farklı olduğunu gözden kaçırıyor. Son iki yüz yılda çok değişti insanlık kavramı. Hayat şartlarımızın iyileşmesine ve hemen hemen her şeyin kolaylaşmasına rağmen, küçük kutulara sığdırılmaya başlandık. Eskiden at arabasıyla ya da trenle aylarca süren yolculuklara çıkarlarmış mesela. O bile bir nefes alma şansı verirmiş insanlara. Şimdilerde her şeyden kaçmak için Hollanda'ya bile yerleşmeye karar verseniz, bir uçakla aynı gün oradasınız. Bu da insanın kararları hakkında uzun uzun düşünmesini engelliyor bence. Kafanıza bir şey esiyor, daha eğrisini doğrusunu düşünmeden yapma imkanınız var. Bu kolaylık pişmanlığı beraberinde getiriyor. 2 Yazının başında da belirttiğim gibi, bugünün şartlarında dış dünyadan soyutlanmak bambaşka bir anlama geliyor. Kaçışlarımızı bile adım adım belgeleyip, diğer insanlara sunuyoruz Instagram, Twitter, Facebook gibi sosyal medya platformları aracılığıyla. Bu nedenle de bugünün insanının yalnız kalma korkusunun eski zamanlarda yaşayan insanlara oranla daha fazla olduğunu düşünüyorum. Bizler her gün yüzlerce, belki binlerce insanla etkileşimde olmamıza rağmen, yalnız bir nesiliz çünkü. Eskisi gibi güçlü bağlar yok aramızda. Kitapta biraz da soğumuş insan ilişkilerine değiniliyor Emilie ve bir polis memuru arasında geçen diyaloglar esnasında. Hiç şüphesiz son yıllarda birbirimiz hakkında daha çok şey öğrenme imkanı bulduk. Başka bir şehirde yaşayan ortaokul arkadaşımızın en sevdiği mekanı, hatta kahvesinin yanında sipariş etmeyi sevdiği tatlıdan bile haberdarız şimdilerde ama yine de bir soğukluk var aramızda. Omzuna yaslanıp ağlayabileceğimiz insan sayısı bir elin parmaklarını geçmez hale geldi. Bu da yalnızlık korkumuzu arttırdı. Yazıyı bitirirken, geçenlerde tekrar izleme fırsatı bulduğum, yalnızlık, insanlardan ve geçmişten kaçış temalı bir filmi önermek istiyorum. Jean-Marc Vallee'nin yönettiği 2014 yapımı Wild. Her ne kadar hikayeleri, geçmişleri farklı olsa da ben Wild'ın başkahramanı Cheryl ve Emilie'i birbirine benzettim. Biraz da kendimi gördüm bu iki kadında. Her ne kadar insanlardan tamamen soyutlanmak imkansız olsa da insanın her şeyi ve herkesi geride bırakıp, çıkacağı bir yolculuk fikri kulağa hoş geliyor. 3