Kim Kimsesiz?

Gitmek mi daha kolay yoksa kalmak mı? Bu insanın ilişkilerinde en çok sorguladığı sorulardan biri. Gittiğinde gitmek üzer, kaldığında ise kalmak. O an neyi yaşıyorsan en çok o canını acıtır, en zor o gelir. Ben hep kalan oldum, gitmenin nasıl olduğunu hissedemedim hiçbir zaman. Çünkü hep bağlandım, bağlandığımda da bırakamadım, gidemedim. Pamuk ipliğiyle bağlansam bile o bağı büyüttüm ve kolay kolay kopartamadım. Bir erkeğin hayatından çıkmak, ona bensizliği yaşatmak nedir hiçbir zaman öğrenemeyeceğim belki de. Ama bir kadının hayatından çıkmanın, o kocaman ve yeri doldurulamaz boşluklar yaratmanın ne demek olduğunu çok iyi biliyorum. Çünkü ben hep kalan oldum, gidemedim. Belki de gidecek gücü bulamadım bedenimde de kalbimde de. Karl Marx "İntihar insanın kendi varoluşu üzerine söyleyebildiği son sözüdür." der. İntihar, gidenin de beraberinde bütün hayatını ve gizemlerini götürdüğü bir yok oluştur. Tanrı rolü üstelenmektir aynı zamanda, ona karşı bir isyandır. Kibir ve egoyu da barındırır çokça. Yapmaya karar vermek, yöntemini seçmek, nerede ve nasıl olacağını belirlemek insanın psikolojisinin varabileceği son nokta bence. Aynı zamanda cesaret gerektiren bir şey gibi görünse de bence bu korkaklıktır. Her şeyden kolayca vazgeçmek, bir şeyler için kalıp savaşmadan en kolay yolu seçip gitmek korkaklık değil de nedir? İntiharı ciddi ciddi düşündüğüm zamanlar oldu benim de. Pencerenin kenarına gelip kendimi boşluğa ve rüzgara bırakmak istediğim zamanlar oldu. Ben o boşlukta süzülürken bütün düşüncelerim ve canımı acıtan herkes içimden çıkacaktı. Veya saatlerce bir kutu ilaçla bakıştım, onlarla konuştum. Bana her şeyin geçeceğini, güzelce uyuyacağımı ve bütün acılarımdan kurtulacağımı söyledi. O beyaz ilaç kutusu birden gözümde pembe fiyonklu bir hediye paketine dönüşmüştü. Sadece o konuştu, ben hiç cevap vermedim. Bir süre sonra yorulup sustu. Bunu yapamayacağımı anlamıştı, çünkü ben cesurdum ve hayatımda en son istediğim şey güçsüz görünmekti. Bu fikirler aklımda nasıl yer edinmişti? Teşebbüse en çok yaklaştığım anı hatırlıyorum. İlk defa benden vazgeçilmişti, bir insanın ne kadar kolay vazgeçebildiğini ilk defa gözlerimle görmüştüm ve içimde hissetmiştim. Herkesten vazgeçilebildiğini anlamıştım. İntikam almak, canını acıtmak istedim. Ömür boyu sürecek bir vicdan azabına maruz bırakmak istedim onu. Çünkü ben bu hayattan kendi isteğimle gittikten sonra hayatında kocaman bir boşluk açacaktım ve kimseyle dolduramayacaktı o boşluğu. Ya tam tersi olursa düşüncesi beynimi kemirmeye başlamıştı. Beni gerçekten sevmediyse, kalbine hiç almadıysa bensizliği de bilemezdi. Ben onun canını yakıp, kahredeceğini düşünürken belki de etkisi 5 dakikalık bir düşünüş ve sonrasında unutuluş olacaktı. Beni hiç sevmemiş birini intihar ederek bensizlikle sınayamazdım. Böylece ilk ve son ciddi düşünceyi beynimden defetmiş oldum. En son ise bana ölmemem için söz verdiren birini ölümümle cezalandırabilir miyim diye düşündüm. O bana verdiği sözleri tutmadığını göstermişti, sıra bendeydi. Peki, bu sefer bu planım işe yarayacak mıydı? Beni hayatında hiçbir yere koyamamış insanları böyle mi cezalandıracaktım? Onlar 1. 55 boyunda ve 44 kilo olan beni hayatlarında hiçbir yere sığdıramamıştı, ben niye onlardan intikam almaya çalışıyordum? Zaten giremediğim bir kalbi kıramazdım, sonra ben de onlar gibi olmaya karar verdim. Onları kendi silahlarıyla vuracaktım, hayatıma ve kalbime hiç dokunmamışlar gibi davranacaktım aksi bile olsa. Dilleri bana kadınım dese bile kalpleri dememişti. Ben onları kadınsız erkeklerden yapamadım ama onların beni erkeksiz kadınlardan yapmasına izin verdim. Ece Naz Keser