GERİYE KALAN: SON BİR ÖMÜR

Önümüzdeki 25 gün, hayatınızın son günleri olsaydı ne yapardınız? Buna benzer sorular size yöneltilmemiş olsa bile pek çok kez duymuşsunuzdur. Bazı hastalar için bu durum gerçek olsa da geri kalanımız genel olarak ortalama bir ömür süreceğiz. Peki gerçekten de bu sizin son ayınız olsa, kalan zamanınızı nasıl geçirirdiniz? Cevap genelde hep aynı. Şu anda ne yapılıyorsa bırakıp yapabildiği kadarıyla hayallerini gerçekleştirmeye çalışacağını söylüyor herkes. Madem içinde bulunduğumuz durumdan memnun değiliz, madem istediğimiz hayatı yaşamıyoruz öyleyse biz ne yapıyoruz? Neden hayallerimizi erteliyoruz? Ya birçok hayatımız olduğunu ve olacağını düşünüyoruz ve bu yüzden "Aman bu hayatı da böyle yaşayıverelim" diyoruz ya da... Açıkçası başka bir sebep aklıma gelmiyor ve diğeri de kafama yatmıyor. O zaman bir kez daha aynı soruya geliyorum: Neden böyle yapıyoruz? Bugünümüzü öylesine gelişi güzel yaşamamız ilerde çok mutlu olmak için aslında ama o "ilerisi" bir türlü gelmiyor. Ortaokuldayken lise için isteklerimizi gerçekleştirmeden sadece derslere yoğunlaşıyoruz, iyi bir lisede okumak ve orada istediklerimizi yapabilmek için. Aynısı lisede de oluyor. "Üniversiteye geç rahatsın", "Üniversitede her istediğini yaparsın" sözleriyle lise yıllarımız da geçiyor derslerle, yine isteklerimizi ileriye erteleyerek. Sonra üniversiteye geliyoruz, aynısı burada da var. "Üniversiteye geçince şöyle yapacağım, bunları bunları yapacağım" diyoruz ama yine sınavlardı ödevlerdi erteliyoruz. Akademik başarımız hep daha öncelikli, çünkü mesleğimizi belirliyor ve hayatımızın geri kalanında onunla olacağız, iyi olması çok önemli. Üniversite de bitti, sırada hangi bahane var? "Hele bir işe gireyim de ...", "İyi para kazanmaya başlayınca dünyayı gezeceğim", "Askere gidip geleyim ondan sonra", "Çocuk büyüsün hele bir...", "Emekli olduktan sonra şunu yapacağım". Bunları diye diye 50 yaşına geliyoruz. Bu sefer de hayallerimizi gerçekleştirecek gücü, enerjiyi bulamıyoruz kendimizde, gençlere öğütler vermeye başlıyoruz "Aman gençken yapabildiğini yap" diye. Bir şeyi gerçekleştirmek için gelen motivasyonumuz, eğer harekete geçmezsek 15 saniye içinde yok olurmuş. Hayallerimize de böyle mi oluyor? Sonsuz zamanımız varmışçasına hayal kuruyoruz daha doğrusu hiç ölmeyecekmişçesine hayallerimizi erteliyoruz. Bir tanecik hayatımız var ve her geçen saniye bizi bu hayatın sonuna daha da yaklaştırıyor. Tam şu an bu yazıyı okurken bile en azından bir dakikanız eksilecek, tabii şimdi okumayı bırakmazsanız. Eğer doğduğumuz anda bir taksimetre başlasaydı ve yaşadığımız her an para yazsaydı büyük olasılıkla ya insan nesli tükenirdi ya da biraz daha dolu dolu geçirmeye çalışılırdı bu zaman. İnternetiniz varsa çok büyük bir ihtimalle şöyle bir şeyi görüp okumuşsunuzdur: Eğer her gün size 86400 lira verilseydi ve biriktirme hakkınız olmasaydı o parayla ne yapardınız? Söz konusu maddiyat olunca hepimiz elimizden geldiğince tutumlu harcarız paramızı. İstediğimiz ve değecek şeylere para vermeyi tercih ederiz, bir daha asla işimize yaramayacak veya sevmediğimiz şeylere vermektense. Oysa zamanımız paramızdan daha kıymetli değil mi? Her geçen gün hayatımız kısalıyor ve biz bu zamanı bomboş geçiriyoruz. Bize hiçbir yararı olmayan şeylerle ilgilenmekte hepimiz ustayız veya hoşumuza gitmeyen işlere tahammül sınırımız o kadar yüksek ki asla sınırlar zorlanmıyor. Sevmediğimiz bölümleri okuyoruz, sevmediğimiz insanlarla vakit geçiriyoruz. Sanki mecburen yaşıyoruz. Leonid Andreyev'in Şeytan'ın Günlüğü adlı kitabında da taksimetre gibi bir benzetme var. "Aynı anda hem yaşama hem ölüme olan uzaklığı sayan o keskin, yüksek tık sesi" diyor Şeytan, kalp için. "İnsanlar her yanı ölçüp saymayı severler, anladım da, yaşamın yitip giden her bir saniyesine sihirbaz titizliğiyle eşlik eden bu sayacı bağırlarında nasıl taşıyabilirler?" diye de ekliyor Leonid Andreyev Şeytan'ın ağzından. Şeytan için kalp, yavaş yavaş ölüme yaklaştığımızı bize sürekli hatırlatıyor ve bu ona göre yeteri kadar ürkütücü bir durum. Aslında gerçekten de haklı. Eğer alışmamış olsak biz de korkabilirdik. Bazen kalbimiz olağan dışı ve genelde de daha hızlı attığında öyle net duyarız ki, bu ses bile başlı başına durumun normal olmadığını anlatır bize. Korkunç bir yanı olmasının yanında heyecanlı ve biraz da zevklidir bu durum. Korku filmine gitmek, lunaparktaki oyuncaklara binmek veya daha da ötesi ekstrem sporları yapmak bu yüzden iyi hissettiriyor kendimizi. Canlı hissediyoruz. Demek ki normalde böyle hissetmiyoruz, ne acı. Günlük hayatın koşuşturmacasına o kadar kaptırıyoruz ki kendimizi sayacın işlediğini unutuyoruz. Bazı şeyler o kadar sıradanlaşmış ki hayattan zevk almıyoruz hatta yaşadığımızı bile unutmuşuz. Oysa tüm kötülüklere rağmen bile o kadar çok güzellik var ki. Duomo di Milano'ya bakıp da büyülenmemek, klasik müzik dinleyip de hayran olmamak, uçsuz bucaksız denize bakarken rahatlamamak, gece ya da gündüz fark etmeksizin gökyüzüne bakınca aslında hiçbir şeyin o kadar da büyük olmadığını düşünmemek mümkün değil. Daha bir sürü mümkün olmayan şeyleri sayabilirim ama demek istediğim şey istediğimiz her zaman her yerde bir güzellik bulabilir ve hayatımıza az da olsa renk katabiliriz. İnsanların belirlediği doğrulara veya yanlışlara göre yaşamayın. Kendi istediğiniz gibi yaşayın. Tek hayatınız var ve o da şu an yaşamakta olduğunuz. Belki inançlarınız gereği "gerçek" yaşamın daha sonra geleceğini düşünüyorsunuz ama bir garantisi yok, doğru olup olmadığını kimse bilmiyor. Onun yerine sahip olduğunuz hayatınızı da istediğiniz gibi yaşayın, eğer olacaksa diğerini de. Hayallerinizi ertelemeyin çünkü sayaç sürekli çalışıyor.