KAYGISIZ KEŞİŞ

Hepimiz yaşadığımız kalabalık şehirlerden, telefon seslerinden, otomobil uğultularından, en çok da hayatın sorumluluklarından kaçmak istemişizdir zaman zaman. Ne kötü ki tüm bunlardan kurtulmanın hiç de kolay olmayacağını hatta belki imkansızlığını düşünüp vazgeçmişizdir bu isteğimizden. Ne de olsa içinde yaşadığımız çağda her şeyden vazgeçip doğanın hüküm sürdüğü bir diyarda hiçbir şeye sahip olmadan yaşamak hiç de kolay değildir. Sean Penn'in ''İnto the Wild'' adlı yapıtı tam da bu konuyu ele almış ve insanoğlunun 20. yüzyılın beraberinde getirdiği yeni dünya düzenine başkaldırışını işlemiş bir eser. 20. yüzyılın materyalist ve maddiyatçı düzeni insanların para kavramına daha da bağlı yaşamaya başlamasına önderlik etti ve adeta yeni bir dünya düzeni getirdi. Bu düzende insanlar bir kariyer sahibi olmaya, çok para kazanmak ve güç sahibi olmak için ellerinden geleni yapmaya ve hayatlarını bu amaç uğrunda çalışarak yaşamaya sürüklendiler. Alexander Supertramp (asıl adı Chris Mccandless), bu materyalist dünyanın kendine göre olmadığını ve hayatını bu kalıplaşmış kurallar dahilinde yaşayamayacağını hayatının çok erken evrelerinde fark eden bir gençti. Alexander, bu toplumsal normlardan kaçıp ilkel yaşama ve doğanın mutlak üstünlüğünün hakim olduğu bir coğrafyaya yerleşti. Hayatını bu normların belirlemesini reddetti ve bu düzenden uzaklaşıp yepyeni bir dünya kurdu kendine. Seyahatinin başlangıcında insanoğlunun mutlu olabilmek için ne başka insanlara ne de maddi değerlere sahip olması gerektiğini düşünmüştü. Maddiyat konusunda haksız sayılmazdı, ne de olsa sahip olma isteği gün be gün artmıştı insanoğlunun. İlkel çağlarda sadece barınacak bir evle mutlu olabilen insanoğlu, 20. yüzyılda yüzlerce şeye sahip olmak istemekteydi. Oysa bunca şeye gerek yoktu mutlu olmak için. Genç adam bunu erkenden fark etti. Yanıldığı noktaysa, insanoğlunun başka insanlar olmadan da mutlu olabileceğiydi. Sahi paylaşacak kimseniz yoksa en büyük başarılarınız bile ne kadar mutlu edebilir ki? Paylaşmak, insanın yaşamına değer katar ve hep denildiği gibi mutluluk paylaştıkça çoğalır. Bu durumu trajik bir şekilde fark etti kahramanımız. Belki de hayatın sırrını çözdüğüne inanmıştı ama gerçek hiç de öyle değildi. İnsanoğlu, doğası gereği toplumdan tamamen izole bir halde, uzun süre mutlu olamazdı. Filmi izlerken hikayenin gerçekten yaşanmış olabileceğini düşünmemiştim açıkçası. Ne de olsa tüm insanlığa ve düzene bir başkaldırı fazlasıyla cüretkar bir davranıştı. Kendime itiraf etmem de zor olmadı. Benim asla yapamayacağım bir davranıştı bu. Nedeni belki istememem, belki yeterince cesur olmamam, belki de başka sebeplerden de oluşan bir bütündü. Yine de Alexander'ın bu radikal kararını ve yürekliliğini fazlasıyla takdir ettim. Bunlara rağmen, hayatı kaygısız ve fevri yaşayış tarzı, onu trajik bir sona sürükledi. Belki çok gençti bu macera için belki çok tecrübesiz. Fevri davranışı, ailesini acı içinde bırakıp gitmesine ve bu yolda kendi sonunun gelmesine de sebep oldu. Tüm bu normları reddedişi, akılcı bir biçimde olsaydı eğer, belki de bütün dünyaya bir ders verecekti ve insanlara maddiyatın aslında ne denli önemsiz olduğunu kanıtlama fırsatı olacaktı. Filmin sonundaysa gizli bir mesaj yer alıyordu bana göre. Supertramp'ın trajik ölümü ve yalnız başına mutlululuğun mümkün olmadığını kabullenişi yola çıkarken sahip olduğu düşüncelerin tam tersiydi. Medeniyetten ve tüm insanlardan uzak, doğanın mutlak üstünlüğünün hakim olduğu bir coğrafyada tek başına yaşamak mümkün değildi. En azından 20. Yüzyılda bu bir hayal olmuştu artık. İnsanoğlu diğerleriyle beraber, yardımlaşarak yaşamaya alışmıştı binlerce yıllık serüveninde. Kahramanımızsa bunu tam anlamıyla tecrübe edip sonucuna katlanarak öğrenen belki de yegane keşişti.