ŞARKILARDAN KALBE GİDEN YOLDUR AŞK

Birkaç şarkı vardır beni benden alıp götüren, hayallere daldıran ve aşkı hissettiren. Çiğdem Talu ve Melih Kibar'ın beraber bestelediği "İçimdeki Fırtına" en güzel örnektir buna. Her sözcükte, her satır arasında bir duygu gizlidir. Birbirlerine olan sevgi ve aşk o kadar bellidir ki bu şarkı da... Yüzyıllardan beri her şeyin değiştiği dünyamızda, tek değişmeyen şeydir aşk. Tutkudur, belki biraz yorar insanı; ama vazgeçirmez kendisinden, vazgeçiremez. Yalnızlığın çığlığıdır, belki de bu yüzdendir ki insanlar en umutsuz zamanlarında bile birini sevmek, birine güvenmek ister, onun gücünü hissetmek ister. Aşk, en zor zamanlarda var olmuş ve varolacak muhteşem bir tutkudur. İnsan bir şehire de sevdalanabilir, bir renge de yahut bir müziğe de. Bize sevdiğimiz insanı hatırlatan bir renge aşık olabiliriz yahut sevdiğimizle güzel anılarımızın olduğu bir şehire. İstanbul mesela... Ben ilk defa İstanbul'a tutuldum... Boğazına, suda süzülen gemilerine, martılarına ve yüzüme esen o serin meltemine. İstiklal'de yürürken duyduğum müzikle aklıma gelen insana bağlandım. Müzikte aşktır aslında, birçok duygu gizlidir yazılan notalarda. Birçok duyguyu içinde barındırır insan, belki de hiçbiri bu kadar baskın ve vazgeçilmez değildir. Aşk her zaman mutlu etmeyebilir, sonu olmayabilir; fakat vazgeçilmezdir, karşı koyulmazdır... Ben aşkla ilgili birçok kitap okudum; ama hiçbiri Can Dündar'ın yazmış olduğu Yüzyılın Aşkları kadar kalbime işlemedi. Gerçekten de yüzyılın aşklarıydı onlar. Bu zamana kadar konuşulan, akıllarda yer eden, mutlu ya da mutsuz sevdalardı onların aşkları... Hazin bir bekleyiştir aşk. Nazım'ın, Yılmaz'ın sevdası gibidir, bazen hapishane yollarında o siyah parmaklıkların arkasındadır sevdiğin. Görürsün ama dokunamazsın, saçını okşayamazsın. Belirli bir süre verilir sana, doyamazsın. Yahut Mustafa Kemal'in aşkı gibidir. Vatan aşkı daha ağır basar, gideceğin yoldan geri dönülür mü bilinmez. Arkanda bıraktığın insanın sessiz çığlığı yakar içini; ama bilirsin o oradadır. Geri döndüğünde seni sarıp sarmalayacak insandır sevdiğin. En umutsuz ve çaresiz zamanlarda, heyecandır aşk. Bana bu metni yazdıran şarkılardan biridir "Sessiz Veda". Her dinlediğimde Çiğdem Talu ve Melih Kibar'ın aşkını hatırlatan , bestelerine sevdalarını işlemiş olan o güzel çift... Besteleri ve şarkıları yarım kalmıştır onların, tıpkı zamansız bitmek zorunda kalan sevdaları gibi. Aslında sen nereye gidersen oradadır aşk, çünkü sen kalbinde ve ruhunda taşımaktasındır sevdanın izlerini. Ufak bir şarkı sözünde hayallere dalmış buluyorsan kendini, yüzü gözünün önünden gitmiyosa kalbinin derinlerindedir sevdan. Ben aşkı Nazım'ın mektuplarından öğrendim. Zamansız yiten sevdalarda gözyaşlarıyla bezenmiş, mürekkepi dağılmış mektuplardan.. Ya yırtıp atarsın ya da koynunda saklarsın... Bazı sevdaların unutulmama sebebidir tutku. Bu yüzdendir ki defalarca okuduğum bir kitap her okuduğumda tekrar tekrar etkiler beni. Her okuduğumda farklı duygular bulurum satır aralarında, bu yüzden okumaktan bir türlü bıkamadım. Elime her aldığımda bana farklı hissettiren bir kitabı tozlu raflara nasıl kaldırabilirim? Yapılan bestelerde, yazılan kitaplarda hep ön plandadır aşk. Anaç bir anne gibi kucaklar diğer duyguları; nefreti, umudu, öfkeyi. Bazen nefret ettiğin birindedir aşk. Atalarımızda tecrübe etmiş olucak ki büyük aşklar nefretle başlar der. Bana kalırsa insanlar defalarca sevdalanamaz. İyisiyle kötüsüyle umuduyla nefretiyle bir seferliktir aşk. Nazım Hikmet "Ah benim sevdasında bencil, yüreğinde sağlam sevdiğim . Aklıma gelişini seveyim. Ne güzel darma duman ediyorsun beni." sözünü boşuna yazmamıştır. Yitip giden aşkların bile akıllara geldiğinde insanı maziye götüreceğini ve kalbe işlemiş bir sevdanın asla yitip gitmeyeceğini bizlere göstermiştir...