MUTSUZ YABANCI

Mutsuzluk Zamanlarında Mutluluk, içinde bulunduğu hayat ile yaşamak istediği hayat arasında kocaman bir uçurum olan Gerhard Warlich adlı karakterin izlenimlerinin ve düşüncelerinin yer aldığı, Wilhelm Genazino tarafından kaleme alınan eser. İstekleri ve yetenekleri gibi kişilik özelliklerini tam olarak kavrayamamış, ne istediğini bilmeden hayatına yön vermeye çalışan karakterimizin yaşadığı ruhsal bunalımlar ve kendini herhangi bir ortama ait hissedememe sorunu etrafında şekillenen kitap, insanın en önemli önceliğinin kendisi olması gerekliliğini açık bir şekilde vurguluyor. Kendini tanımayan insanın, karşılaştığı her durumda verdiği kararlar onun için büyük tehlike arz ediyor aslında bakacak olursak. Kendini riske atmış oluyor çünkü. Hayatını olumlu yönde etkileyecek kararlar alabilirse bir problem yok ancak ona büyük mutsuzluklar verecek tercihler yaptığında problemler de artmaya başlıyor. Yanlış tercihlerle, istemediği bir hayatı yaşamaya zorlamak kişinin kendisine olan saygısını ve sevgisini azaltırken, çevresiyle olan ilişkisinde de derin hasarlar bırakıyor. Örneğin, kitaptaki karakterimiz, istemediği bir işte çalışmak zorunda kalıyor. Sürekli kendisine uygun bir iş bulmaya çalışıyor ancak yeteneklerini ve isteklerini tam olarak bilemediği için, kendisine mutluluk verecek olan uygun işi bir türlü bulamıyor. Mevcut işiyle de sürekli problem halinde olmasına sebep oluyor bu durum ve sonunda sahip olduğu işi de kaybediyor. Vurgulamak istediğim nokta, kendini tanımamak hem senin için uygun olanı bulamamana sebep oluyor hem de sahip olduklarınla problemler yaşamana sebep oluyor. Bu sorunları çözme süreci de oldukça sıkıntılı bir süreç. Çünkü sana yanlış gelen ya da huzursuzluk veren durumları düzeltmek istediğinde bile ne yapman gerektiğini ya da ne istediğini bilemediğin için kesin ve isabetli çözümü asla bulamıyorsun. Aslında çözümün sende olduğunun bilincindesin ama kendine o kadar uzaksın ki bir yabancıyla aynı bedende yaşıyormuş gibisin. Durumun kötü tarafı ise, kendinden o kadar uzaklaşmışsın ki kendini tanımak için ne kadar çabalarsan çabala bir sonuca varamıyorsun, bazı şeyler için geç kalmış olduğunu fark ediyorsun. Kendi içinde yaşadığın yalnızlık ve yabancılık hissini, diğer insanların yok etmesini umarak, insanlara yakınlık kurmak istiyorsun ancak olayı kendi içinde çözümleyemediğin için diğer insanların varlığının herhangi bir etki yaratamayacağının idrakı, acı gerçekle yüzleşmene sebep oluyor. İçinde sürekli bir şeylerin eksik olduğu ve bir şeylerin değişmesi gerektiği düşünceleriyle farklı yollar deneyerek çözüme ulaşma çabaların çoğu zaman hüsranla son buluyor. Çünkü nasıl ve ne türlü bir değişiklik yapacağın konusunda her zaman kısılıp kalıyorsun. Bir yerden sonra umutsuzluk kapını çalıyor ve sen ne kadar hayatına girmesini istemesen de içeri alıyorsun. Hayatını kara bir bulut gibi kaplıyor umutsuzluk. Her yeniliğe olan hevesini soldurmaya başlıyor zamanla. Yeni insanlar, yeni ortamlar sana rahatsızlık veren şeyler haline geliyor. Hayatında yeni bir şeyler deneyimlemek için enerjinin ve hevesinin kalmadığını hissediyorsun. Asla gerçekleşmeyeceği düşüncesiyle hayal gücüne verdiğin büyük darbeler, şiddetli bir şekilde yıkıyor hayallerini, bir duvarı yıkar gibi. Hayatında var olmasını istemediğin bütün gerçekleri, umursamazlıkla, kabullenmeye başlıyorsun. Sevmediğin şeylerin hayatında biriktiğini ve seni daha da tükettiğini izliyorsun bir yabancının hayatını izler gibi. İzliyorsun çünkü artık herhangi bir etkin kalmıyor kendi hayatın üzerinde. Kendi ölümüne şahit oluyorsun bir açıdan bakınca. İnsanı insan yapan esas şeyin kişiliği olduğunu, eğer benliğinin farkına varıp onu geliştirmezsen, yok olup gideceğini acı bir şekilde tecrübe etmiş oluyorsun. İşin acı tarafıysa, bunu fark ettiğinde geri dönüşü olmayan, yalnızlık ve acı dolu o yola çoktan girmiş oluyorsun.