BİZLER KAYBEDİYORUZ KAZANAN PARA

Bazen kendimi soyutlayıp yaşadığımız dünyaya dışarıdan bakma ihtiyacı hissediyorum. Ne zaman bunu yaptıysam hep şunu fark ettim ki ekonomik değerler günümüz dünyasında her alanda baskın konumda. Hatta şu an öyle bir seviyeye gelmiş durumdaki nerdeyse bütün değerlerimizin önüne geçmiş pozisyonda. Sokaklarda insanlarla 'Para mı daha önemli veya mutluluk mu?' anketleri yapılıyor, her gün her saat televizyon kanallarında en az üç beş tane banka, ev ya da iş ilanı reklamları yayınlanıyor. Yani demek istediğim, hayatımızın her alanında hep maddi kavramlar geçiyor. Günümüzde özellikle ülkemizde, insanlar sahip olduğu paranın büyüklüğüne göre değer görürken zaten ekonominin baskın olmamasını beklememiz bence biraz hayal kalırdı. Ama bu konudan şikayetçi olan sanırsam sadece ben değilimdir. Hislerimi bir yaşadığım olay üzerinden paylaşmak istiyorum. Altı ya da yedi yıl önce kış aylarından bir gün sobanın başında babamla beraber oturuyordum. Elektrikler kesilmişti. Yanlış hatırlamıyorsam babamın o zamanlar kendi bütçesine göre bankalara epey bir borcu vardı. Ben de dönüp babama 'Baba biz zengin miyiz yoksa fakir miyiz?' diye bir soru sormuştum. Babamın o gün bana verdiği cevap belki bir klişeydi ama hayatımın merkezine oturttuğum bir cümleydi. Soruma 'Mesele zenginlik ya da fakirlik değil, önemli olan kazandığın paranın karnını doyurup doyurmadığıdır.' şeklinde cevap vermişti. O zamanlar bana bu cümle saçma gelmişti ama sonradan düşündüğümde gerçekten hayatımızın merkezine aldığımız paranın gerçekten önemsiz olduğunu hissettim. Karnımızı doyurup ihtiyaçlarımızı karşılayabildikten sonra para denilen varlığın aslında biraz hırsa dönüştüğünü düşünüyorum. İnsanlar birikim yapıyorlar, her şeyin en modernini almaya çalışıp en güzelini kullanmaya çalışıyorlar. Hatta bazen hırsımızın geldiği son seviye, insanların gözünü köreltip arkadaşlıkları ya da ailevi değerlerin bile önüne geçiyor. Peki ne yapmalı, nasıl önüne bir set çekebiliriz bu baskın ekonomik değerlerin? Unutulan insani değerleri nasıl tekrar hatırlayacağız? İşte Philip Roscoe Harcıyorum Öyleyse Varım adlı eserinde biraz bunun üzerinde durarak, geri planda kalmış insani değerleri tekrardan gün yüzüne çıkartmanın yollarını paylaşıyor bizlerle. Açıkçası etkilenmedim diyemeyeceğim Philip Roscoe'den. Artık para merkezli hayat yaşamayı bıraktım ve daha çok ikinci planda gibi gözüken mutluluk ya da saygı, sevgi gibi değerleri hayatımın merkezine oturttum. Philip Roscoe'nin Harcıyorum Öyleyse Varım adlı kitabını okuduktan sonra daha iyi anlamaya başladığım bir nokta da şu ki sadece para denilen şeyi harcamıyoruz. Hayatımızda bizim için önemi tartışılmaz olan birçok kaynağı sonu gelmeyecekmiş gibi har vurup harman savuruyoruz. Ormanlar yanıyor veya kesiliyor, birçok hayvan hayatını kaybediyor ama hepsinin sebebi tek kapıya çıkıyor. Bizim zevklerimiz ya da çıkarlarımız uğruna diğer canlılar hayatlarını, biz de hayatımızdaki önemli değerleri sırasıyla kaybediyoruz. Ormanları kesiyoruz çünkü yerlerine yeni inşaatlar yapıp para kazanmak istiyoruz. Ya da hayvanları öldürüyoruz. Peki neden? Çünkü ya eti para yapıyor ya da derisi veya sadece avlanma zevkimizi tatmin ediyor. Bir de bunları yaparken çok düşünceli şirketlerimiz veya vakıflarımız doğayı korumak adı altında paralar topluyor. Kendimizi kandırmaya gerek yok bence. Bizler için tartışılamayacak kadar önemli değerlerimizi harcıyoruz ama hala farkında değiliz. Fark ettiyseniz yapılan her şeyin ucu paraya çıkıyor. Güne anlamlı bir söz bırak deseler, 'Paranın kölesi değil, efendisi ol' derdim. Bizim bulduğumuz, yıllar önce icat edilen para nasıl yıllar sonra insanlığa hükmedebiliyor? Bunu biz yaptık, yine sonucunu biz çekiyoruz. Bir tavsiyeyle veda etmek istiyorum. İnsanlığı ve dünyayı harcamadan var olmaya çalışalım.