Yeryüzündeki Yıldızlar

Birçok farklı duygu yaşarız. Sene içinde girdiğimiz ruh hallerini bir yana bırakayım gün içinde dahi birden çok duyguya ev sahipliği yapıyor bedenimiz. Bunları hissediyoruz ancak hissettiklerimizi kendimize kelimelerle ifade edemiyoruz. Kendimizi, ruhumuzu, kişiliğimizi tanıdığımızı varsayıyoruz ancak hangi duyguya nasıl tepki verdiğimizi belki farkında bile değiliz. Yakınlarımız gelip neden yaptığımızı sorunca fark ediyoruz. Bazen kabullenemiyoruz bile. Çok olumsuz şeylerden bahsettiğimin farkındayım. Gerçeklerle ben de çoğu zaman yüzleşemiyorum maalesef. İşler özeleştiriye gelince benim de kaçışlarım oluyor. Her ne kadar tamam söyleyin sıkıntı ne dediğimde içimden başka bir ses boş ver de gidelim diye çekiştiriyor yakamı. Ben herkesin içinde çift hatta ikiden fazla kişilik olduğuna inanıyorum. Belli zamanlarda ortaya çıkan normal zamanlarda pusuda bekleyen özel kişilikler bunlar. Genelde sanatçı ve yazarların eserlerinde diğer taraflarını gizlemediklerini görüyorum. Çünkü onların işi bu. Bizim ifade edemeyip belki de etmeye korktuğumuz şeyleri somut hale getirip önümüze koyuyorlar. Herkesin damak zevkine göre bir yazarı vardır elbet. Mesela benim mizacıma göre Barış Bıçakçı son zamanlarda tercih ettiğim yazarlardan biri. İşlediği konuları gerçekdışı bulmuyorum. Aksine bizden, benden birileri var onda da. Karmaşık duygu insanı diyebilirim. Aslında herkes de var bu karmaşık duygulara sahibim olayı. Son zamanlar da nedense moda oldu ve insanlar tam ne olduğunu açıklayamasa da karmaşık duygulara sahip olduklarını dile getiriyorlar. Bence bu, bu kadar kolay bir şey değil. Her gününüz birbirini kovalayıp kendinizi yalnız hissettiğinizde yanınızda biri olmayınca anlıyorsunuz karışıklığı. Benim için de günler günleri kovalıyor. Sorumluluklarım, yapmam gereken işler yakamı bırakmıyor. Durup düşünmeye zamanım olduğundaysa neden memnun olmadığımı ve niçin o anda orada bulunduğumu sorguluyorum. Karışıyorum ve nereye kaçacağımı şaşırıyorum. Kendimi sakinleştirmeye çalışıyorum böyle anlarda. Sorunlarıma çözüm arıyorum, çözebiliyorsam elimden geleni yapıyorum. Dış dünyayı dinleyebiliyorum ama iç dünyam bana çok ağır geliyor. Siz de aklınız meşgul olduğunda daha iyi hissetmiyor musunuz? Aslında burada demek istediğim basit şeylerden mutlu olmak. Sonuçta kendim dışında gerçekleşiyorlar. Önemli ve sonsuz olan ise ruhumuza kulak verdiğimiz andır. İnsan kendinden kaçamaz. Her şeyden kaçabilir ancak kendinden asla. Karşındakine karşı en güçlü olan insan bile kendine karşı yenik düşebilir. En renkli kişilik bile kendini yineler durur. Bu ışık ve gölge oyunudur. Yerdeki gölgemize bakarak yaptığımız hareketlerin yansımasını görebiliriz. Duygularımız da buna dahil. En yalnız olduğumuz zamanlarda bile bir gölgemiz vardır. İç sesimiz vardır. Düşüncelerimiz vardır. Sokaktan geçen herhangi bir insanla benzerliğimiz vardır. Tanımadan yorum yapamayız, onunla anlaşamam diye. Ne umarken ne buluruz çoğu zaman. Başkasına karşı yaptığımız önyargı bizim için daha kolaydır. Ancak iş kendimize gelince doğruya doğru zorlanırız. En çok da bizi yaralar bu tek taraflı düşünceler. Sokakta gezen deli diye dalga geçtiğimiz insanların nasıl ruhlara sahip olduklarını bilemeyiz mesela. Belki senin takım elbiseli halinde olduğun karmaşık ruh halinden, eski kıyafetler içindeki o deli çok daha istikrarlı duygulara sahiptir. Bıçakçı bu duruma en güzel örneği 2016'da basılan Seyrek Yağmur kitabında verir. Kitabın ana karakteri Rıfat, kendi halinde bir kitapçıdır. Bana göre aynı zamanda yalnız bir insandır da. Bir gün kitapçıya camın arkasından bakan ''deli'' ye isteği üzerine kitap verir ve Bıçakçı yazar. ''Böylece deli neredeyse haftada bir yeni kitap almaya geliyor. O da değişmek istiyor, diye düşünüyor Rıfat, artık sadece bir deli olmak istemiyor, bunun için de kitap okuyor. Ama tabii kendini korumak için de okuyor olabilir, deliliğini sürdürmek için.'' Evet, sevgili okurlar, siz de duygularınıza duygu eklemek ve değişmek istiyorsanız kendinizi dinleyin. Yalnızlık da bazen iyidir.