Hikayelerde Kaybolmuşuz

Hikayeleri neden seviyoruz biliyor musun? Daha doğrusu neden seviyorum? Bilmiyorsun tabii. Benden öyle uzaksın ki bana dair hiçbir şey bilmiyorsun. Hikayeleri belki seni bana getirirler diye sevdiğimi bilmiyorsun. Kelimelerin cilvelerine böylesine aldanışım, belki onların arasında sana da rastlarım diye. Bunu da bilmiyorsun. Ben, seni her aramaya çıktığımda onların arasına dalıp seni her bulamayışımda boğuluyorum. Kelimelerle gerçekler arasındaki uçurumlarda kayboluyorum. Uçurum beni çağırıyor ve ben ona koşuyorum. Kaçmam gerekir değil mi? Ama ben o uçurumlarda boşluğun beni içine çektiğini değil, beni kanatlandırdığını hissediyorum. Ömrümden parçalar bırakıyorum ardımda. Seni aramaya çıktığımda işte bu denli vazgeçiyorum kendimden. Adeta ölüyorum ama sanki ömrüme ömür katıyormuşum gibi geliyor. Her düşüşümde bir adım daha yaklaşıyormuşum gibi yaşama ve sana, yani bana. İşte böyle bir dünya, böyle bir hikaye kuruyorum kelimelerin kıyısında. Sen de varsın bu dünyamda. Hatta herkesten çok sen varsın. En azından ben buna inanıyorum . Gerçekler oldukları yerlerde değil, olduklarına inandığımız yerdedir. Bunu biliyorsun değil mi? Tabii ki de bilmiyorsun. Çünkü öyle değiller. Yine yalan söyledim. Senin için kurduğum cümlelerim ne zaman çıkıp gelecek olsalar, peşlerinde bir yalanı da sürüklerler mutlaka. Neden bilmiyorum. Bana sorma. Kelimelere sor. Yalan ya da doğru, gerçek ya da sahte. Sonuçta hepsini kelimeler doğurmuyor mu? Belki de insan hiçbir zaman kendine doğruları söyleyebilecek kadar cesur olamıyor bu hayatta. Belki de bu yüzden yalanlarım. Bunu bile dobra dobra söyleyemiyorum bak. Belkilerin ardına sığınmaya çalışıyorum ! veyahut suçu kelimelere atıyorum. Kim bilir, belki hikayeleri sevme nedenlerimden Tuzcuoğlu2! biri de budur. Hikayeler kelimelerden oluşuyor ve bana ağır gelen her bir yükü kelimelerin üstüne yıkma fırsatı tanıyorlar. Tıpkı bizim hikayemizde olduğu gibi. Yalanlarımı, korkaklığımı hatta sessizliğimi bile kelimelerden biliyorum. Seni kelimelere soruyorum. Bilmiyorlarsa yine ateş püskürüyorum onlara. Hiç mi görmediniz onu diyorum. Neye benziyor bari onu söyleyin diyorum. Ya ansızın bir yerlerde seninle karşılaşırsak da bir yabancı gibi yanımdan öylece geçip kalabalıklara karışırsan... Birbirimize bu kadar yakınken sana hiç dokunamadan geçip gitmene nasıl dayanırım? Yok. Ağızlarını bıçak açmıyor kelimelerin. Öyle put gibi sessizce duruyorlar karşımda. Kelimelerin bile kulakları tırmalayan öyle bir sessizliği var ki katlanamıyorum buna. Baksana, varlığın neye benziyor onu bile bilmiyorum. Oysa ben alışmışım senin neye benzediğini bile bilmediğim varlığına. Yani yokun varlığına. Öyle ki yokluğunu bile kaybetmeyi göze alamıyorum. Bu yüzden seni arayıp duruşlarım ve bu yüzden bulamayışlarım. Yine soğuk bir gece ve ben yine zihnimdeki kelimelere, sadece beni sana götürmeleri için can veriyorum. Beni sana götürmeyenleri de birer birer öldürüyorum. Önce onları bir hamlede yutuyorum. Sonra içimde bıraktıkları boşlukları kağıda döküyorum. Bu yüzden yine yazdıklarıma baktığında koca bir boşluk göreceksin. Sen, bana baktığında da koca bir boşluk görürsün zaten. Alışkınım buna. Hatta belki de inanmaya başlıyorum. Sen, içimde olmak yerine dışarıdan bana bakarken bende, senin bıraktığın devasa boşluklar kalıyor sadece. Bu hikaye ne tuhaf değil mi? Seni var eden ben olduğum halde, beni yok eden sen oluyorsun. İşte bu okudukların, bu kelimeler de her şeye rağmen var olma çabalarımın bir parçası. Kalbimden kopup dilimden dökülmeye çalışırken ölen kelimeler... İçimdeki boşluklarda yolunu kaybeden ve bu satırlara, gecenin bu saatinde, fütursuzca dizilen kelimeler... Ah kelimeler ve o gerçekler... Ah, onların birbirine hiç benzemeyişleri... Aralarındaki koskoca uçurumlar... Senin yokluğunla Tuzcuoğlu3! bana getirdiğin ama beni sana, yani bana götürmeyen kelimeler... Ve bu da onların bir araya gelmesiyle var olmuş, insanın kendini bulmak için kendi içine yaptığı yolculukta kayboluşunu anlatan bir hikaye: bir nevi kendine mektup.