DENİZLER ALTINCI BANK GÖLLER

"Gerçekten önemli bir tek felsefe sorunu vardır, intihar."- Albert Camus Sahilde uzunca bir yürüyüşün ve bu yürüyüşe eşlik eden bank sayma oyunumuzun sonunda, ki on bir bank vardı yanlış hatırlamıyorsam, tam altıncısına oturmaya karar vermiştik. "Sadece o on birli bank dizisinin değil, her şeyin, herkesin tam ortasındaydık sanki o an." diye klişe ve beylik sözler söylemek isterdim ancak yaşarken tarafsız olmanın ya da her şeye eşit uzaklıkta bulunmanın imkansızlığına inandığımdan sustum. Yazdı, coğrafya derslerinde yazın gecelerin kısa olduğunu söylerler, o geceye dair şahitlerim olmasa ben de belki sorgulamadan inanırdım bu bilgiye. Havanın sıcaklığından mı gecenin uzunluğundan mı bilemediğim bir nedenden; konuştuğumuz konuların derinleştiğini, gitgide varoluşsal krizlere evrildiğini hatırlıyorum. Sisifos Söyleni'ninde Camus'nün intihara gösterdiği sebepler arasında "umutsuz kişinin bir dostunun kendisiyle ilgisiz bir tavırla konuşmasının da bulunduğunu; bu davranışın henüz askıda olan tüm hınçları, bıkkınlıkları hızlandırmaya yettiğini ve bu yüzden o dostun da suçlanması gerektiğini" (23) söylediğimde sana, gözlerin büyümüştü. Büyümüştü de sonra boğazdan bir yük gemisi geçmiş, geçerken Kuleli'nin ışıklarını gölgelemişti. Dikkatimizi, bu sonunun nereye varacağını bilemediğimiz derin konudan başka yerlere yöneltmiş ama aynı zamanda sanki senin kendini savunmanı da engellemişti. Yeni bir şiir kitabına başladım, küçük İskender'in. İnsanları belirli nesnelerle eşleştirmeyi seviyorum ama bu bir amaç değil sonuç meselesi benim için. Yani kasıtlı değil. O insanı ve eşleştirilmek üzere olduğu nesneyi tanıdıkça aklım böyle oyunlar oynuyor sanki. Adı Ölen Sevgilimin Şiir Defteri... İnsan bir şiiri, onda kendi hayatından izler bulabildiği anda sever derler; bu teoriye göre benim, "Üstelik gittiğim yerde nehir yok. Dağ yok. Deniz yok."(İskender, 18) dizesiyle sevmem gerekirdi bu kitabı ama hayır. Ben ilk başında değil, en sonunda "Şimdi hayal kur, bil bakalım ben nasıl öldüm./ Astım mı kendimi, kestim mi, boğdum mu, ilaca mı gömüldüm," (İskender, 91) dizeleriyle geldim oturdum o altıncı banka. Oturdum ve bu kitabı seninle eşleştirdim, eşleştirdiğim için sevdim. İntihar dediğimiz biraz melodramatik bir olay, bireysel bir seçim olduğu kadar bazen, tek sebebi bu olmasa da, geride bırakılanları cezalandırma amacı da güdebilir. "Kalk," demiştin yük gemisi Kuleli'nin önünü boşaltıp ışıklar tekrar görünmeye başladığında. Sonra kendimizi bir anda okula giderken her gün önünden geçtiğimiz Zincirlikuyu'nun o çinili kapısında "Her canlı ölümü tadacaktır."(Ali İmran, 185) yazısı altında buluvermiştik. Camus muhabbetinden midir nedir olaylar iyice saçmalaşmaya başlamıştı. Annenin öldüğünü biliyordum hatta bu konu seninle konuşurken bahsedilmemesi gerekenler listemdeydi. "Yaşarken kimse kimseye benzemez/ Ölünce herkes birbirinin aynı nasılsa." (İskender, 17) Hayatımız boyunca fark yaratmaya çabalar dururuz, geriye kalan milyarca insandan bizi ayıracak o minicik şey içindir belki de yaşamak? Bekçi içeri almadı bizi, mezarlığı ziyarete gecenin bir yarısında zaten ancak ya bizim gibi iki deli gelirdi ya mezar hırsızları. "Olsun," demiştin kapıda öylece birkaç saat dikilmiştik sonra, annenin öldüğünü biliyordum hatta bu konu seninle konuşurken bahsedilmemesi... "Annem ölmedi, yani bir trafik kazasında değil." Bu konu seninle konuşurken bahsedilmemesi gerekenler listesinde... "Annem intihar etti benim." Sustuk. Ben bu kitabı seninle eşleştirdim. Beynim sever böyle oyunları söylemiştim. Aklıma denizler geldi. Dalgalı kızgın hırçın denizler... Bulunduğumuz mezarlık kapısından az ötede ufacık deniz görünüyordu. "Ölüm mü, bir gölün dibinde durgun uykudasın./ Denizler? Tanrılar karıştırır durur denizleri." (Süreya, 300) Senin aklında göller vardı belli. Sustuk. Yaşarken tarafsız olmanın ya da her şeye eşit uzaklıkta bulunmanın imkansızlığına inandığımdan susarım ben arada. O an konuşmalıydık oysa o an konuşmaya hakkımız vardı, o an göllerle denizlerin tam ortasındaydık, her ikisine de eşit uzaklıkta. Şimdi okuldan denize iniyorum Arnavutköy Portakal Yokuşu'ndan aşağı. Yaklaştım az kaldı. Elimde bu şiir kitabı. Küçük İskender'le 2015 Aralık'ta yaptığınız röportajı aradım okulun arşivinde, evine kadar gitmiştiniz röportaj için hatırlıyorum, bulsam yazımda kullanacaktım. Bulamadım. Bu banka bir daha otursak ve bir daha açılsa konusu Camus'nün, o yük gemisi Kuleli'nin ışıklarını üflemeden, üfleyip de bizim dikkatimizi söndürmeden yapacağın açıklamayı sonuna kadar dinlerdim. Martı'ydı derginin adı ve de 2015 Aralık Sayısı... 4, 5, 6 işte o banktayım, deniz o banktan öteye hemen bir adım. "Varsın denizleri sevsinler/Israrla büyüyor göl/ Ona dökülen nehir olmasa da"(İskender, 60)