DOSTLUK KAVRAMI

Yaklaşık beş altı yıldır hayatımın monotonlaştığını fark ettiğim anda hemen bir kitaba sarılıyorum. Okuduğum her kitapta tanıdığım farklı insanlar, tanık olduğum farklı hayatlar bana fazlasıyla zevk veriyor. Geçen gün yine hayatımın monotonlaştığı hissine kapılınca yakın bir dostumun hediye ettiği Arkadaş romanına başladım. Arkadaş kelimesi herkes için farklı anlamlar barındırır elbette. Kimine göre bembayaz bulutlar arasında göz kırpan güneş, kimine göre önünü göremeyecek kadar zifiri bir karanlık. Arkadaşlıktan yara almış olanlar da vardır, arkadaşları sayesinde hayatını anlamlandıranlar da. Arkadaş kelimesinin anlamını bana soracak olursanız eğer şüphesiz dipsiz bir kuyudur derim. Bu dipsiz kuyuda iyilikler, kötülükler, kıskançlıklar, gıpta etmeler ve daha nice bunlara benzer duygular barınır. Elbette arkadaşın iyisi de vardır kötüsü de. Başlarda iyi görünüp kuyu kazmaya çalışanlar da vardır yürekleri kaskatı kesilmiş sevgiden nasibini almamış insanlar gibi, daima arkanda olduğunu hissettiğin başında neyse çizgisini bozmadan sonuna kadar iyisiyle kötüsüyle daima yanında olanlar da. İnsanlar ancak birbirlerine karşı sevgi, saygı ve anlayış gösteren bireyler olursa diyalogları yerini güzel arkadaşlıklara, dostluklara bırakır. Kötülükle hiçbir yere varılmaz. Aile her zaman insanların hayatında birinci planda olmalıdır bu düşünceye sonuna kadar katılırım fakat bir insanın hayatında ailesinin yeri her ne kadar önemli ise arkadaşlarının yeri de bir o kadar önemli olmalıdır. En azından benim için öyle. Belli bir yaştan sonra aileden uzaklaşıp çoğu zamanını arkadaşlarıyla vakit geçiren bireyler olarak arkadaşlığın hayatımızda ne derece yer kapladığı, desteklerinin azımsanamayacak derece olduğu bilincinde olmak gerekir. Benim için bir insanın hayatında iyi kötü her şeyi paylaşması gereken ailesindeki bireyler dışında biri ya da birileri olmalıdır. Neyleyim sevdiklerimle arkadaşlarımla paylaşamayacağım başarımı, paramı. Başarımı benimle aynı derece sevinecek biriyle paylaşırsam başarımın bir anlamı olur hayatımda. Kazandığım parayı nereye kadar tek başıma harcayıp mutlu olabilirim? Başarı da para da yalnız insana yeterince mutluluk getirmez, hep bir eksiklik hisseder insan. Mutluluğumu paylaştığımda benimle sevinecek, üzüntümü paylaştığımda benimle üzülüp sonrasında destek verip bana destek olacak insan, arkadaş, dost lazım bana. Çünkü sevinçler paylaştıkça çoğalır, üzüntüler paylaştıkça azalır. Yaşım ilerledikçe gerçek arkadaşın anlamını daha net kavradığımı düşünüyorum. Bazı melek yüzlü şeytan olan insanlar fırsat kollayıp arkadaşlarını karanlığa sürükleyip orada bırakırken, gerçekten melek kadar saf ve temiz olanlar yıldızlar gibi karanlık çöktüğü anda parıldayıp karanlıktan kurtarmak için yardıma koşarlar. Küçükken fazla arkadaşa sahip olmama rağmen, şimdilerde üç beş arkadaşımın olması beni mutlu etmeye yetiyor da artıyor bile. Onların gözlerindeki ışıltıyı, iyi kötü bir şeyleri paylaşma heyecanını kalbimin en derinliklerinde hissedebiliyorum. Tıpkı benim olduğu gibi her insanın hayatında iyisiyle, kötüsüyle, doğrusuyla, yanlışıyla tüm şeffaflığıyla her şeyini paylaştığı en az bir tane arkadaşı olmalı. Tıpkı Adrien gibi yaşamın paylaştıkça güzelleşeceğini ve anlamlı olacağını düşünüyorum. İnsanların iki yüzlülüğüne rağmen saflığını koruyup dostluk için her şeyi yapan Adrien'e saygım sonsuz. Ne yazık ki çoğu insan çizgisini koruyamıyor ve dostluğa bu denli değer vermiyor. Ayrıca romanda farklı dinlerden, dillerden insanlar olmasına rağmen saygı çerçevesinin korunduğuna dair güzel örnekler var. Panait Istrati'nin daha önce hiçbir eserini okumamış olsam da Arkadaş adlı romanı okuduğum için her zaman övüneceğim ve bu eseri tüm dostlarıma tavsiye etmekten asla kaçınmayacağım. Özgün üslubu ve akıcı anlatımıyla her insanın arkadaşlık ve dostluğa dair kayda değer şeyler öğreneceğinden ve kendinden bir parça bulacağından eminim.