BAĞLARI KOPARMAMAK

İnsanlar, hayatları boyunca birçok zorluk atlatır ve herkesin mutlu ve mutsuz günleri olabilir. Bu mutlu günlerde de, mutsuz günlerde de her zaman yanında olan kişidir dost. İnsanın sığınabileceği bir kapıdır, onu en iyi anlayan kişidir. Çaresiz kaldığımızda, ne yapacağımızı bilemediğimizde güvenebileceğimiz, bizim için orada olduğunu bildiğimiz kişilerdir dostlarımız. Bu dostluk ilişkisi bir insan için çok kolay bulunabilecek bir ilişki değil, çok özel, çok nadir bir ilişki. Bu yüzden de dostluk kalıcı bir ilişki olmalıdır, ömür boyu sürmelidir. Maalesef bugün dostluklarımızı sürdürmeyi beceremiyoruz, geçmişte kurduğumuz sıkı dostlukların kaçı bugün hala devam ediyor? Kaç arkadaşımızı hala arayıp soruyoruz? Bazı sebeplerden dolayı yolumuz ayrılsa dahi dostluğumuz bitmemeli, daim kalmalı. Çünkü dostluklar insanın bir ihtiyacıdır, yeri gelir ailenizle bile paylaşamayacağınız şeyleri onlarla paylaşırsınız. Başınızı her zaman koyabileceğiniz birer omuzdur onlar. Kendi adıma söylemem gerekirse ben bu dostlukların çok azını sürdürdüm. Bir dönem en iyi arkadaşım olarak adlandırdığım bazı kişilerle irtibatımı kesmiş durumdayım. Oysa gerçek arkadaşlık bu olmamalıydı, bu kişilerle iletişimimi kesmemeliydim. Bu bakımdan pişmanım, özellikle insanların çok rahat iletişim kurabileceği bu çağda bir telefon, bir mesaj uzaklıktaki insanlara ulaşmadığım için çok pişmanım. Çünkü onlar bir dönem benim yoldaşım oldu, iyi ve kötü günlerimde yanımda oldular. Onları bu kadar kolay silip atmamalıydım. Ayşegül Devecioğlu'nun "Ara Tonlar" isimli romanında da bende bu gibi düşünceler oluşturan olaylar geçiyor. Demir ismindeki karakter, bir zamanlar çok yakın olduğu arkadaş grubundan elinde olmayan sebeplerden dolayı ayrılmak zorunda kalıyor. Daha sonraki yirmi yıl içerisinde onlarla tekrar irtibat kurabilecekken kurmamayı seçiyor. Yirmi yıl sonra ise arkadaşlarıyla tekrar görüştüğünde eskiden aralarındaki o bağdan eser kalmadığını, hiçbir hissin aynı olmadığını kendisi de arkadaşları da anlıyor. Bugün içinde bulunduğumuz koşullar itibariyle insanlarla iletişim kurmamız çok kolay. İstersek eski dostlarımızla olan ilişkimizi çok rahat bir şekilde sürdürebiliriz. Böyle yapmadığım için kendimi eski dostlarıma karşı borçlu hissediyorum. Çünkü onlar benim hep yanımda oldu, zor zamanlarımda bana destek oldurlar. Oysa ben onlara vefasızlık ettim. Eğer bir gün onlardan biriyle karşılaşırsam, onun yüzüne nasıl bakarım utanmadan, nasıl bir bahane üretirim irtibatı sürdürmediğim için bilemiyorum. Evet, bu durumun karşılıklı olduğunu biliyorum. O insanlar da istese benimle iletişimini sürdürmeyi deneyebilirlerdi ama denememeyi tercih ettiler. Ancak bu durum benim hatalı olduğum gerçeğini değiştirmiyor, ben biraz gayret gösterseydim onlarla aramızdaki bağı koparmayabilirdim. Bu yüzden keşke daha önce bunları düşünseydim diye kendi kendime hayıflanıyorum. Bazen hala onlarla konuşmak için çok geç değil, neden onlarla tekrar iletişime geçmiyorum gibi düşüncelere kapılıyorum. Daha sonra aramızdaki o eski, sağlam dostluk bağının yıprandığının, hiçbir şeyin eskisi gibi olamayacağının farkına varıyorum. Tıpkı kitaptaki kahraman Demir gibi. O eski samimiyet, birbirimizle her şeyimizi paylaştığımız o günler geride kaldı. Artık birbirimizle konuşsak bile bunun farkında olacağım için onlara eskisi kadar ısınamayacağım. Dolayısıyla onlarla tekrar iletişime geçme fikrinin çok iyi bir fikir olmadığının farkına varıyorum ve kafamdan atıyorum bu düşünceyi. Özetle, kurduğu dostluklar bir insan için unutulmaz olmalıdır. Dostlarımızla belirli sebeplerden dolayı yolumuz ayrılsa da onlarla iletişimimizi sürdürmememiz için hiçbir sebep yok. "Ara Tonlar" romanında da beni bu konu etkiledi ve eski dostluklarımı sürdürmediğimin farkına vardım. Umarım bugünden sonra kazandığım dostlukların hiçbirini kaybetmem ve bu dostluklar ömür boyu sürer. Ahmet Canberk Baykal