ÇOCUKKEN MASUM VE SEVGİ DOLU OLMAK

Çocukluk demek masumluk demek; karşılıksız sevgi, merhamet demek. Her şey ne kadar da güzeldi biz küçükken. Ne kadar toz pembeydi hayat... Her zaman iyiliklerin olduğu, kötülüklerin asla olmadığı bir dünya vardı bizim için. Biz mi öyle zannediyorduk dünyayı ve hayatı, yoksa her şey eskiden daha mı güzeldi gerçekten? Masum gözlerle bakıyor, minik ama bir o kadar da kocaman kalbimizle yaşıyorduk hayatı işte. Etrafımızda her zaman güzel olaylar oluyormuşcasına mutluyduk, huzurluyduk. Kolay kolay üzülmüyorduk her şeye; çünkü dünya çok ama çok güzeldi bizim gözümüzde. Bu resim, yeniden yaşatıyor bana o masum ve saf duyguları. Dört arkadaş kir pas içinde belki, ama bu onların umurlarında bile değil. Onlar mutlu olmasını bilen, kimseyi aldırış etmeden gülebilen çocuklar. Ne önemi var ki onlar için kıyafetlerinin kötü ya da kirli görünmesinin? Onlar sevgi dolu bir kere. Karşılıksız bir sevgi hem de içlerindeki. Dışarıyı aldırış etmeden, herkesi, her şeyi sevebilmek onlarınki. Üstleri başları temiz görünmüyor ve bunun sebebi belki maddi durumlarının çok iyi olmaması; belki de dışarıda kirlenmek pahasına, gönüllerince birlikte oynamaları bilemiyorum. Ama zaten onların nerede, nasıl şartlar altında yaşadıklarının hiçbir önemi yok. Çocuk her yerde çocuk işte. Kimse değiştiremez bu gerçeği. Bazıları daha güzel bir hayat sürdürür belki diğerlerine göre. Ama hepsi de çocuk işte. Masumluklarıyla, içlerinde dolup taşan sevgileriyle her biri değerli ve her biri güzel bu dünya içinde. Çünkü onların yüzlerindeki bu sımsıcak tebessümleri, masumluğun ve karşılıksız sevginin bir ispatı sanki. Onların bu kadar mutlu olabilmeleri garip geliyor bazen insana. Ama kendi çocukluğumuza dönüp baktığımızda bu tebessümün nedenini anlayabiliyoruz neyse ki. Hangimiz eskiden daha mutlu değildik ki? Bir salıncakta sallanmak bile huzurla doldururdu içimizi. Babam beni salıncakta sallarken uçuyor gibi hissederdim mesela. Ben salıncakta gidip geldikçe hızlıca, dünya da benimle birlikte gelirdi sanki. İleri gittiğimde çevremdeki ağaçlar, kuşlar ve her şey benimlebirlikte gelirdi. Yine aynı şekilde geriye doğru giderken de... Mutlu olurdum ben de o zaman. Çünkü hem kendimi dünyanın karmaşasından soyutlardım, hem de gözümde o koskocaman olan dünyayı yanımda götürürdüm. Bu kısacık büyülü anla bile tüm insanlar arasında en mutlu ben oluyordum o zaman. İşte bu kadar basitti benim mutlu olmam. Mesele bir salıncak meselesi değil esasında. Salıncak, çocukluğumdaki beni mutlu eden bir araçtı belki. Ancak biliyorum ki benim mutluluğum o küçük yüreğimdeki sevgi ve masumiyetten geliyordu aslında. Benim çocuk halimle taşıdığım iyilik ve sevgilerle dolu o kalbi büyükler taşımıyordu. Tıpkı diğer tüm çocuklarda da olduğu gibi, bizim yüreğimiz güzeldi. Neden her çocuk bu kadar güzel, bu kadar merhametli, bu kadar sevgi dolu? Bunun cevabını veremiyorum doğrusu. Nasıl oluyor da onlar hiçbir şey bilmeden, hayatı yeni yeni keşfederken yine de huzurlular ve etraflarına gülücükler saçıyorlar bilemiyorum. Birinin yardıma ihtiyacı olduğunda nasıl oluyor da bunu anlayıp, o kişiye yardıma koşuyorlar hemen? Belki de insanlar büyüyünce değişiyor. Büyüdükçe içimizdeki o masum, saf duygular eski temizliğini yitiriyor herhalde. Herkes sadece kendini düşünüyor artık. Dolayısıyla kendimizin dahil herkesin etrafına karşı şüpheyle baktığı, bencil olduğu bir dünyada, çocukluğumuzda sahip olduğumuz o karşılıksız sevgi ortadan kalkıyor haliyle. Gitgide tükeniyor içimizdeki saflık. Hafsa Ebrar Yıldırım