ZAMAN ve BAZEN

Zaman neydi bizim için? Her kime sorsak rahatlıkla binbir türlü cevap alabileceğimiz bir soru bu. Benim için ise onlarca anlama geliyor. Başlamak gerekirse: Bazen onu üçe bölüp geçmiş, şimdi ve gelecek diye adlandırdık bazen daha da ileriye gidip onu saatlere, dakikalara, saniyelere böldük. Bazen bizi en çok üzen şeylerden birisi olup çıktı çünkü yaşanan onca olaydan sonra geçmişe bakınca zamanın bizden neler aldığını ve onların yerine neleri koyduğunu hatırladık. Bazen eski bir fotoğrafa bakıp gözyaşlarımızı tutamadık çünkü fotoğraftakiler artık yoktu çünkü zaman onları almıştı bizden. Bazen suçlayacak başka bir şey yokmuş gibi zamanı seçtik, yaptığımız onca saçmalığı onun üstüne yığdık, ondan tüm her şeyi iyileştirmesini istedik. Fakat istediğimiz gibi olmadı maalesef çünkü zaman sadece ona bırakıp da kurtulmak istediğimiz ne varsa onları bize karşı hissizleştirdi. Bazen onu o kadar insafsızca kullandık ki tabiri yerindeyse onu öldürdük ama ölümle burun burunayken de keşke biraz daha vaktimiz olsa diye yalvardık, şu an vakti değil olamaz, daha yaşayacağım onlarca şey varken ölmek de nereden çıktı diye sitem ettik. Bazen zamanın parayla satın alınabilecek bir şey olmasını arzuladık çünkü bazı pişmanlıklarımızı, hatalarımızı telafi edebilmek istedik. Bazen geçmişte o kadar güzel şeyler yaşanmıştı ki onları tekrar yaşayabilmek için zamanı durdurup geriye doğru akmasını arzuladık. Bazen gelecekteki bazı şeylere anında ulaşabilmek için mesela aylardır görmediğimiz bir insanı görmek veya tatile çıkıp olabildiğince gezebilmek için zamanın çok çabuk akıp geçmesini ve o büyük günün, hayalleri kurulan günün gelmesini diledik. Bazen zamanın bizim için ne anlam ifade ettiğini bildiğimiz halde bize sorduklarında cevap verecek hiçbir şey bulamadık ve onu aslında bilmediğimizin farkına vardık. Diyebilirim ki, tüm bunlar zaman denen o kavramın hayatımızda kapladığı şeylerden sadece birkaç tanesi. Eminim eklenecek daha çok fazla şey vardır ve kim bilir bizler bunlardan kaç tanesini yaşamışızdır. Bu anlatmaya çalıştıklarım sadece zamanın ne anlama geldiği ile alakalı, bir de zamanı yaşamak diye bir şey var. Hayatımızda bazen öyle şeyler oldu ki, zaman bizi gerçekten yere serdi ama biz hep bir şekilde yaşama devam etmeye, zamana kaldığımız yerden tutunmaya çalıştık çünkü kalkıp devam etmek veya pes etmek bize kalmış ve biz de bir tanesini seçmiştik. Zamanın bizi nasıl amansız bir duruma düşürebileceğini fakat buna rağmen nasıl ayağa kalkıp mücadele edilebileceğiyle alakalı size çok güzel bir örnek verebilirim okuduğum kitaptan. Söylemem gerekir ki, örnekte geçen olay gerçekten takdire şayan. "Arman Gatti, henüz çok genç yaşta Buchenwald Toplama Kampı'na getirildiğinde, tiyatro konusunda hiçbir deneyimi yoktu. Ama yine de, gizlice, kadrosu üç kişiden oluşan bir oyun kurgulamaya karar verdi. Adı varım, vardım, var olacağım idi. Ölümün eşiğine itilmiş, öz varlıkları tehdit altındaki bu sürgünler, tam bu zamanda, son bir çabayla bu üç temel simgeye tutunuyorlardı; bu üçlünün de en belirleyici olanına, yani gelecekteki var olacağım'a".(Chesneaux, 15). Kendimi toplama kampındaki bu üç gencin yerine koyup, neler yaşamış olabileceklerini aslında o durumda olmalarına rağmen neler hissetmek istediklerini anlamaya çalışınca şaşırmak ve ardından takdir etmemek elden değil. Sebebim ise ölümle burun burun olmalarına rağmen en büyük inançları olan gelecekte yaşayabilmeğe olan bağlılıkları. Tam anlamıyla harikulade. Benim için ise zamanı ne için ve ne amaçla yaşadığım ne kadar yaşam hakkım olduğundan veya şu an o hakkımın ne kadarını kullandığımdan çok daha önemli. Şöyle bir gerçek var ki asla yadırgamamalıyız: Her geçen gün, farkına varmasak bile, bize verilen yaşam fırsatı birer birer azalmakta. Umarım ileride pişman olmayacağımız bir şekilde bize verilen bu fırsatı en güzel bir şekilde kullanmış, mutlu bir şekilde bize verilen sürenin sonuna gelmiş oluruz.