BAŞKA HAYATLARDA KAYBOLMAK

Bazen düşünüyorum da, hayatlarımızı kim kontrol ediyor diye. Bazı seçimler yapıyoruz, bize kendi seçimimizmiş gibi görünüyor. Peki ya aslında biz bu seçimleri yaparken aslında başka hayatlara özeniyorsak ve istemeden onlar bizi etkiliyorsa? Hayatı anlamak bazen gerçekten zor. Neyin doğru neyin yanlış olduğunu anlamak daha da zor. Hayatımızda olan olayları daha net görebilmek için bazen uzaktan izlememiz gerekir diye düşünüyorum. Bunu, başka hayatları incelemeden, sadece kendi hayatimiza yoğunlaşarak yapmalıyız."Trendeki Kız" romanı da kendi hayatındaki sorunları çözmek yerine, başka insanların hayatını izleyip onların hayatlarıyla mutlu olmayı seçmiş bir kadını, "Rachel"ı anlatıyor. Hayatta bazen inandırıldığımız gerçekler olabiliyor. Psikolojik olarak sağlıklı bir durumda değilken ve bir de bu sorunlarla tek başımıza mücadele ediyorsak eğer dışarıdan gelebilecek müdahalelere çok açık oluyoruz ve o etkiler bizim kişiliğimizi değiştirebiliyor. Tıpkı Rachel gibi. Çocuğu olmadığı için alkol almaya başlamış ve bu onun için bağımlılık haline gelmiş. Bu durumu kullanan kocası ise kendisinin yaptığı her yanlış şeyi Rachel'ın üzerine atmayı alışkanlık haline getirmiş ve Rachel'ı da buna inandırmayı başarmış. Rachel da kendini o kadar inandırmış ki kişiliğini, kocasının anlattıkları üzerine kurmuş. Ertesi günü alkol yüzünden hatırlamadığı için doğruluk kavramı tamamen kocasının anlattıkları etrafında şekillenmiş. Burada Paula Hawkins alkol bağımlılığının ilişkileri ve bağımlı olan kişiyi ne kadar etkileyebileğini anlatmış Romanda dikkatimi çeken başka bir detaysa. Rachel'ın her gün trene binip, insanların hayatlarını incelemesi ve bunu takıntı haline getirmesi. Bence Rachel kendi sorunlarının başkalarının hayatlarında olmasını istemiyor ve onları bir nevi kendi hayatının bozulmamış hali olarak görüyor çünkü ona başkalarının hayatları dışarıdan mükemmel olarak gözüküyor. Her gün onları izlerken bir nevi onlarla beraber yaşıyor. İlişkilerinin parçası oluyor. Rachel'ı bir kenara bırakırsak, bizler de bazen böyle yapmıyor muyuz? Başkalarının hayatlarını kendi hayatımız gibi görmek istiyoruz çünkü dışarıdan mükemmel gözüküyorlar. Her şey tam istenildiği gibi geliyor insana. Magazin programlarının reytinglerinin bu kadar yüksek olmasının nedenlerinden biri de bu bence. İnsanların hayatından bir kesit gördüğümüzde onların tüm hayatının böyle olduğunu düşünüyoruz ama işin ilginç yanı mükemmel gözüken hiçbir şeyin aslında öyle olmadığını ve bazı şeylerin dışarıdan gözlemlemeyle gözükmeyeceğini bilmek gerek. Tıpkı Rachel'ın her gün izlediği çift gibi. Dışarıdan mükemmel gözüken bu çiftin de aslında öyle olmadığını görüyoruz. Hatta bu çiftin sorunları var ve bunları çözmek için çift psikoloğa danışıyor. Romanı bir kenara bırakırsak. Kendi hayatımı düşünüyorum da ben de her gün bir trene binip başka insanların hayatını incelerken bulıuyorum kendimi. Bu tren "sosyal medya." Instagram'ı, Facebook'u açıp kim ne resim atmış, nereye gitmiş, insanlar mutlu mu? diye inceliyorum bazen. Onların hayatları benim yaşamak istediklerimi temsil ediyor bir nevi. Zamanla bu inceleme bir takıntı haline geliyor ve bakmadan duramıyorsunuz. Bu davranış biçimi, bence modern dünyanın, teknolojinin gelişmesiyle hayatlarımızı nasıl derinden etkilediğinin somut bir örneği. Paula Hawkins de bu kitapta, Rachel üzerinden modern dünyanın üzerimizde etkilerini göstermeyi amaçlamış ve bunu psikolojik gerilim üzerinden bir hikaye etrafında anlatmayı seçmiş. Son olarak, kendimizi daha iyi tanımak için başkalarının hayatlarına bakmak yerine sosyal medyadan, magazin programlarından uzaklaşarak bir süre yaşamamız gerektiğini düşünüyorum. Böylece hayatlarımızı kendimiz kontrol edebilir ve daha mutlu olabiliriz. Ek olarak, sorunlarla karşılaştığımızda özellikle de bu sorunlarla tek başımıza çarpışmak zorundaysak eğer daha fazla hata yapmadan, alkole ya da sigaraya başlamadan, bu sorunları atlatmaya çalışmak bizim için daha iyi olabilir diye düşünüyorum. Böylece en az etkiyle sıyrılıp daha mutlu bir hayata sahip olabiliriz.