TÜRK SPORCULARIN ZORLU YOLCULUĞU

Türkiye'de son 10 sene içinde yetiştirilmiş kaç tane dünya standartlarında sporcu sayabilirsiniz. İki elin parmaklarını geçmez. Peki ama neden? İşte Türkiye'de ki spor kuluplerinin kendilerine sormaları gereken soruda bu. Aslında cevap çok net bir şekilde gözüküyor, altyapıda kulüplerin oyuncularına verdikleri sözde desteklerin yetersiz oluşu hatta ve hatta bazı durumlarda oyunculara köstek bile olmaları. Sporcuların sorunları o kadar erken baş gösteriyor ki ilk zamanlar sporculardan çok veliler bu dikenli yoldan geçmek zorunda kalıyor. Türkiye'de daha sporcu servisleri bile olmadığından aileler ilköğretim çağındaki çocuklarını, yapmaları gereken daha önemli işleri olduğu halde antrenmanlara götürüp getirmesi gerekiyor. Tabi ki bunu yapamayan bir çok aile oluyor o zamanda bütün bu çile küçük yaştaki çocukların üzerine düşüyor. Bütün enerjilerinin idmanlarda bir üst takıma yükselebilmek için sergileyen küçük sporcular o yorgun halleriyle, sırtlarındaki hem okul hem de antrenman eşyalarıyla evlerine doğru sağ salim varmaya çalışıyorlar. Onun yerine, bu alanda onde gelen ülkelerden Amerika'da olduğu gibi sporcular evlerinden kulübün tahsil ettiği bir servis tarafından toplanılsa yada en azından merkezi bir noktadan servis hattı koysalar bu sorun kolay bir şekilde ortadan kaldırılabilir. Ancak Türkiye'de her alanda olduğu gibi para insanlar için herşeyden önce geldiğinden bu tarz bir sisteme kulüpler bütçe ayırmak istemiyor. Eğer bir sporla uğraşmadıysanız size bu durum çok da zormuş gibi gelmeyebilir hatta ne olacak çocuktur ne kadar yorulabilirlerki de diyebilirsiniz. Belki haklısınızdır sonuçta çoğu sporcu bir şekilde o dönemi atlatıyor. Lisenin ilk senelerinide iyi kötü sporla birlikte yürütüyorlar. Ancak lise sona geçildiğinde yani üniversite sınavı kapıyı çaldığında işler karışıyor, kırmızı sirenler çalmaya başlıyor. Türkiye gibi gelişmekte olan ülkelerin sporcularına bakıldığında, profesyonel sporcu olabilenlerin üç olası durumdan birini yaşadıkları göze çarpıyor; ya ilkokul mezunudur ve spor için üniversite okumamıştır ya ailesinin durumu çok kötüdür ve tek kurtuluş yolunu spora bağlamıştır ya da kendisini bekleyen, ailesinden kalıcak bir şirket-fabrikası vardır ve gelecek kaygısı taşımıyordur. Bu üç varyasyondan da az çok anlaşıldığı üzere, üniversite hazırlık döneminde sporcu öğrencilerimiz hem okulları hem de kulüpleri tarafından bir seçim yapılmaya zorlanılıyor. Haklı olarak ülkemizde çok sayıda bulunan memur aileler çocuklarının sakatlanma riskinin çok olduğu spor yerine okulunu okuyup elinin altında güvencesi olan bir mesleklerinin olmasını tercih ediyor. Diğer yanda ise kulüplerin de kendilerine göre haklı buldukları gerekçeleri oluyor en nihayetinde. Onların gözünde de bu dönem sporcunun kendilerini üst seviyeye uygun olduklarını kanıtlamarı için son şanstır, çünkü bu senenin sonunda sporcular artık altyapı kontenjanından cıkarak profesyonel olarak oynamak zorunda kalırlar. Bu nedenle de takımlar, sporcularına iltimas göstermeleri gerekirken tam tersine tüm antrenmanlarına katılmalarını beklerler ki bu ne hikmetse haftada en az üç gün derslerinizle antrenmanlarınız çakışır. Sonuç olarak bu dönemin sonlanması ile beraber elde kalan oyuncu sayısıda bi hayli azalır. Yaptıkları seçimlerden dolayı istemeden de olsa okulu spora tercih eden gençlerin, akıllarının bi ucunda her fırsatta acaba doğru mu yaptım sorusu belirir. Sporu okula tercih eden sporculardan da profesyonellik kariyeri kısa sürenlerin düşünceleride pek farklı değildir. Profesyonellik kariyeri kısa süren deyince aklınıza ilk sakatlıklar gelmiştir ancak bu aslında buz dağının sadece görünen kısmıdır. Sakatlıkların yanı sıra dünyada işlemekte olan, halk arasında torpil dediğimiz sistemin sonucunda da birçok oyuncu bu yolda heba olur. Çünkü üst makamlarda güçlü irtibatları olan bir çok insan sizden kat be kat daha kötü oynuyor olsa dahi ilk seçilecek insanlar onlar olur. Sizde bu saat gibi işleyen çarkların arasında kendinize küçük bir dişli bulmaya çalışırsınız, fakat ne yazık ki çok yetenekli değilseniz ve çok göze batmıyorsanız bulduğunuz dişli de sizi bir yere kadar idare edebilir. Diyelim ki çok yeteneklisiniz ve iyi bir kulüpte oynuyorsunuz bu seferde ülkemizdeki spor camiasının önde gelen kulüp yöneticilerinin dar anlayışları yüzünden yedek kulübesinin vazgeçilmezi oluyorsunuz. Çünkü onlara göre yabancı oyunculara bütün paralarını yatırmak, ellerinin altındaki işlenmemiş madeni işlemekten daha mantıklıdır. Durum böyle olunca da ülkemiz kulüpleri bir çok fedakarlıktan sonra üst seviyelere gelebilen genç sporcularımızı çok kolay bir şekilde harcadığından dünya klasmanında oyuncu çıkartamıyor. Halbuki amerikada olduğu gibi kulüp takımları yerine okul takımları kurulsa, ortaokuldan itibaren sporcular sadece okul takımlarıyla müsabakalara katılsalar bütün sistem istemeden de olsa rayına oturucaktır. Çünkü bu durumda hem antrönerler idman saatlerini sporcularının ders saatleriyle çakışmayacak şekilde planlaması gerekicek hem okulları kendi bünyeleri içinde ki sporcularına daha çok iltimas gösterebilecek hem de okullar kendi öğrencileri olduğu için bir servislerini sporculara tahsil edebileceğinden dolayı servis sorunu da ortadan kalkacaktır. Bütün bunlara rağmen bu ülkede hala hem okuyup hem profesyonel sporcu olunabileceğine inanıyorsanız, size diyebileceğim tek şey deneyin ve görün.