Yaşamak

Yaşam fonksiyonlarımız son bulmadığı sürece her insan canlı ve yaşayan bir varlık olarak kabul ediliyor. Peki, gerçekten hepimiz yaşıyor muyuz? Olağanüstü Bir Gece kitabında Stefan Zweig, oluşturduğu karakterinin bir gece içindeki değişimini ele alarak "yaşamayı" çok güzel anlatıyor. Bunun üzerine kafamda bazı sorular beliriyor: İstediğimiz ve bizi mutlu eden bir hayatı mı yaşıyoruz yoksa başkaları tarafından uygun görülen ve onları mutlu eden bir hayatı mı? İnsanların takdirini kazanmak mı önemli, yanlış da olsa kendi çizdiğimiz yolda yürümek mi? Aslında hepimiz bunları bazı zamanlar sorguluyoruzdur. Ancak sorgulasak bile birçoğumuz için hiçbir şey değişmiyor ve aynı şekilde devam ediyoruz. Çünkü, bunlar sadece bize bağlı olan şeyler değil. Aile olarak adlandırdığımız ve kan bağına sahip olduğumuz insanlar topluluğuna olan görünmez bağımız ve sevgimiz onları hayatımızdaki önceliklerden biri haline getiriyor ve karar mekanizmamızı etkiliyor. Tabii ki, aile ile sınırlı olan bir durum değil bu. Ancak ailenin etkisinin, üzerimizde oluşan kısıtlamanın en temel nedenlerinden birisi olduğu da tartışmasız bir gerçek. Ayrıca değişim, sadece bize bağlı olmadığı gibi, yanında risk de getiriyor. Değişim bazı yıkımlara neden olmadan oluşamayacağı için bazı korkularımızı da oluşturuyor. Peki yapamaz mıyız? Değişemez miyim? Gerçekten istesek ve gerçekten isteklerimizin peşinden gitsek, sadece bir kere bu hayata sahip olduğumuzu ve onu bu şekilde harcamanın çok acı olduğunu tam anlamıyla kabul etsek, inanıyorum ki tüm korkularımıza rağmen bir adım atabiliriz. Kaybetmekten korkmamayı öğrenmemiz gerekiyor, galiba. Başka bir yönden bakalım ve çoğunluğun normlarına göre uygun bir hayat yaşayan bir insanı düşünelim: Çevresince kıskanılan bir güzelliği olan, insanlarla iletişim zorluğu olmayan, saygı duyulan, iyi bir işe sahip Tuğba Tandoğan ve sağlığı yerinde. Özetle, birçok insanın imrendiği bir hayat yaşayan bir kişiyi ele alalım. Birçoğumuz bu insanın mutlu olması gerektiğine inanırız ve mutlu olmadığını dile getirmesi halinde şımarık olduğuna inanırız. Fakat, buz dağının görünmeyen kısmında neler oluyor sorusunun cevabını da gözden geçirmemiz gerektiğini unutmamalıyız. İnsanlara önyargılı davranmamalıyız temalı kamu spotunu verdikten sonra, bahsettiğim "şımarık" kişiliğe değinmek istiyorum: Çevresindekileri doğru bir şekilde nasıl idare edeceğini çözdüğü için herhangi bir problemle karşılaşmadan, dengeleri koruyarak yaşayan bir robot ya da kendini uygun bir forma uyarladığı ve duygu yoksunu bir halde olduğu için yalnızlaşan bir kişilik. Zweig'in oluşturduğu karakter gibi, tam tersi bir halde gözükürken, yalnızlaşan ve yabancılaşan bir insan. Girdiği bu girdaptan nasıl çıkacağını bilmeyen ve zamanla boşluğa daha çok düşen bir kişi. Bu kişinin gerçekten yaşadığını nasıl söyleyebiliriz ki? Son dönemlerden birçok kişi asıl mutluluğun, asıl yaşam duygusunun ve tatminin başkalarını mutlu etmekle olduğunu söylüyor. Bilmiyorum, belki de haklıdırlar. Belki de başkalarının mutluluğundan besleniyor ve kendimizi de bu nedenle mutlu yapıyoruz. Bu durum belki bencilliğimizin, belki de diğerkamlığımızın sonucudur. Bildiğim şey şu ki herkesin farklı düşünceleri, farklı idealleri olduğu gibi, kendisini mutlu edebilen şeyler de farklıdır. Sonuçta her birimizin kendimize özgü bir karakteri var. Çoğunluk kabul ettiği için normal olarak kabul edilenin dışında kalmak, kimseyi mutsuzluğa itmemeli ya da istediğini yaşamaktan alıkoymamalıdır. Başkasının hayatını kısıtlamadığı ya da ona zarar vermediği sürece bir insanın özgür olmaması için bir sebep olmadığına inanıyorum. Asıl bakmamız gereken nokta, oluşturulmuş sosyal algıların dışında olup olmadığımız değil, kendimizi nasıl sevdiğimiz ve nasıl mutlu olduğumuz olmalıdır diye düşünüyorum. Ve soruyorum: Tüm engellere rağmen, neden denemeyelim? İkinci bir şansımız olduğunu ya da olmadığını bilmiyorken, neden sadece ve sadece gerçekten yaşamayalım? Tuğba Tandoğan