SEVGİ...

İyi bir baba, kızını nasıl sevmez ki? Üstüne titreyerek büyüttüğü o dünya güzeli prensesinin her kararında nasıl yanında olmaz ki, her başarısında nasıl gururlanmaz ki, yanlışlarında nasıl suçlamaz ki kendini? Kendinden uzakken nasıl özlemez ki prensesini? Kızının saçının bir teline zarar gelsin yakar dünyayı Baba. Mühürlenir kızına Baba. Peki kızı değil de, iki kızı olursa, kızları olursa onun? İki güzel kızı, gönlünün iki prensesi... Peki bir de bu baba Emre Kongar'sa, yani insan sevgisiyle dolu o bilim adamıysa? Kızlarıma Mektuplar'da Emre Kongar bizimle, eğitimleri için Amerika'ya giden kızlarına yazdığı mektupları paylaşıyor. 1Mektuplarda her baba-kız mektubunda görebileceğimiz gibi özlem, duygu var tabii. Ancak o baba Emre Kongar olunca, bir de ders gibi bir anlatım görmek kaçınılmaz oluyor. Biz bu kitapta kızlarının hayatını görebilirken, Emre Kongar da kızlarına kendi hayatından kesitler sunuyor aslında, ders veriyor onlara hayat tecrübeleriyle. İlk mektuplarında kızlarını bir hayli özlediğini açık bir şekilde belli ediyor, kızları uzakta olunca kızlarıyla olan ilişkisini değerlendirebiliyor çünkü, kızları konusunda kendiyle yüzleşiyor ve onlarla ilgili kendi yanlışlarını fark edince, her insanda olabileceği gibi, biraz da pişmanlıkla, özlemi daha da artıyor kızlarına ve o özlem kaleminden sayfalara dökülüyor... Zaman ilerledikçe, sonraki mektuplarda kızlarının yokluğuna alıştığını, bunu kabullendiğini görüyoruz, çünkü kızlarına engin hayat tecrübelerinden kaynaklı nasihatlarını vermeye başlıyor. Bu nasihatları kızlarına verirken, haliyle bizlere de veriyor Kongar. İnsan ilişkilerinde kulağa küpe olacak düşüncelerini aktarıyor bizlere... Okurlar kendini bulabilir bu eserde. Genç bir kız kendini yazarın kızlarının yerine koyabilir, gerçek sevgiyi anlayabilir, bunu görmek isteyebilir. Ya da çocukluklarında annesi ile babası çalıştığı için onları çok görememiş, onlarla çok vakit geçirememiş kişiler bulabilir bu eserde kendilerini, hatta bizzat çok çalışmaktan çocuklarıyla olamamış o anne ile babalar da ders alabilir bu eserden. Veya bir baba kendini Emre Kongar yerine koyabilir, böylelikle Kongar gibi kızlarına, hatta herhangi bir yakınına, sevgisini saf, koşulsuz, karşılıksız bir şekilde aktarmayı öğrenebilir, bunu yapıp karşısındakini mutlu gördüğü zamanki hissin ne kadar güzel olduğunu, kendisinin de nasıl mutlu olduğunu fark edebilir. Sadece bir baba değil, herhangi bir insan ders çıkarabilir Kongar'ın sevgisinden, bu güzel pastadan küçük bir dilim alabilir kendine. 2Bu sevgi bütün bir topluma ders verebilir. İnsanları toplum içindeki ilişkilerini gözden geçirmeye itebilir. Özellikle bir erkeğin sevdiği kadınla olan ilişkisini irdelemesini ve kadını mutsuz ettiği anları fark etmesini sağlıyor bu kitap. Eserde bu erkek-kadın ilişkisi baba-kız olsa da, bu bir çift de olabilir, çok seven bir çift... Ancak çok sevgiye karşın, bu çiftte bir tarafın diğerini aşırı kıskanması, kısıtlaması diğer tarafı çok üzebilir. Aşırı kıskanan, kısıtlayan o taraf bizim toplumumuzda çoğunlukla erkek. Bizim toplumumuzda bir algı vardır çünkü, bu yıllardır, asırlardır böyledir: "Kadın ve erkek eşit değildir." Bu algı eski zamanlardan kalmıştır, erkeğin üstün olduğu, kadından daha fazla hakka sahip olduğu, çok eşlilik gibi haklarının olduğu zamanlardan. Fakat bunu günümüze uyarlamak söz konusu olamaz. Aslında Kongar, bu algıya karşı çıkıyor eserinde, kıskançlığın, kısıtlamaların aşırı düzeyelere ulaştığında çok sevgiden değil, ilkellikten kaynaklandığını belirtiyor ve modern hayatta bu ilkelliğe yer yok. Tabii ki bir ilişkide bozulamayacak bazı kısıtlamalar, kurallar olacaktır fakat bunlar tek taraflı olamaz, iki taraf için de geçerli olacaktır ama aşırısının tek sonucu mutluluğun bozulması olur: Hangi kadın mutlu olabilir erkek onu aşırı kıskanırken, kısıtlarken? Peki hangi erkek sevdiği kadının mutsuz olduğunu fark edince mutlu kalabilir? İşte Kongar bize bunu fark ettiriyor. Aynı zamanda bu şekilde insan ilişkilerinde empati kurulması gerektiğini de vurguluyor. Empatiyle düşünülürse, kimse kimsenin özgürlüğünü kısıtlayamaz, çünkü kendi kısıtlanırsa mutlu olamaz. Kızlarını kusursuz bir şekilde seven o baba, Emre Kongar, bence bu eseriyle bütün okurlarına babalık yapıyor, gerek o mükemmel sevgisiyle, gerek engin tecrübeleri ve hayat dersleriyle... Nasıl karşılıksız, koşulsuz sevebileceğimizi, mutlu olmayı engelleyen ilkellikleri hayatımızdan atmayı, insan ilişkilerinde doğru tutumları 3öğretiyor bize. Aslında o bize MUTLU OLMAYI öğretiyor... Kongar, Emre. Kızlarıma Mektuplar. İstanbul: Remzi Kitabevi, 2001. Ahmet Eren Seçkin 4