ZAMANDAN VERİM ALABİLMEK

Hayat, yıllarca süren ömürlerden yaşanılan milyonlarca anıdan alıp verdiğimiz sayısız nefesten oluşur. Ama sadece bunlardan ibaret değildir. Aşklar, nefretler hayatımızın birer parçasıdır. Onlara sıkı sıkıya tutunup kendimize bir alan oluşturur ve bu alanı uzun yıllar muhafaza ederiz. Onları o kadar benliğimizle bir tutup, sahipleniriz ki ne yaşadığımız andan zevk çıkarabiliriz ne de takıntımıza bir ilaç bulabiliriz. Halbuki bazı şeyleri bırakabilsek hayattan neler kaçırdığımızın farkına varabiliriz. Dünya kendi etrafında dönmesiyle bizim bir günümüzü tamamlar. Ama o bir gün yaklaşık yedi milyar insanın hayatında çok şeye mal olabilir. Ne bir günü! Bir salise dahi hayatımızda yapraklar uçuşturabilir. Yakınımızın öldüğü haberini alıp bize yıkabilir ya da iki dudak arasından dökülecek iki kelime havaya uçurtabilir. Hayatın ve zamanın bu kadar kırılgan olması ve yine zamanın bu kadar değişmez ve bir şekilde kaçınılmaz olması bana ne yaptığımı sorgulamama sebep oluyor. Kaçınılmaz şeylerden uzaklaşıp ve yine bizim kontrolümüzde olmayan şeylere bu kadar kaygılanmamız ne hayatımızı daha mutlu ne de daha güvenli yapacak. Hayatı boyunca ölümden korkup kendince tedbirler alan birisi ölümden kurtulmayacak dahası hayatını ölümden korkarak ve hayatını kaçırarak geçirecek. Böylesine her saniyenin farklı olduğu ve her saniyenin kendi kaderimizi belirleyecek olması beni korkutsa da önemli olan yaşadığım ana tutunup bir şekilde onu yaşamak. Ve onu yaşayabileceğim en iyi şekilde yaşamak. Çünkü her ne kadar bazı anlar dünyamızın başımıza yıkıldığını hissetsek de dünya bizden bağımsız olarak dönmeye devam ediyor. Ben yedi milyar içerisinde olan bir bireyim. Ne problemlerim onlarınkinden daha büyük ne de ben. Güzel bir kıza aşık olup bunu yaşamaktansa arkasından uzun süre boyunca ağlamak anlamsız. Yine, kariyerimiz için çalışmaktansa onun için endişelenip karalar bağlamamız anlamsız. Sabah zorunda olduğumuz için değil bunu istediğimiz için kalmak daha iyi. Belki de bu kurallara uymanın bir kılıfı olarak da görülebilir. Ama toplum içerisinde yaşadığımızdan kurallara uyma bağlılığımız olduğundan bundan nefret etmektense bunu kendimizce kabul etmek daha anlamlı. Ya da bu Türkçe ödevini iyi bir not almak için değil bunu kendimi geliştirmek için bir fırsat olarak görmem bunu daha az acılı hale getirecektir. Çünkü zaman ben ne yaparsam yapayım akacak ve ileride pişman olmak istemiyorsam bunlar benim yükümlülüklerim. Bunun kişiden kişiye değişebileceği gerçeği de var. Benim gibi kariyer odaklı bir insan için zamanla ve yükümlülüklerimizle başa çıkabilmemin en iyi yolu bu. Sabahları uyandığımızda güne nefret ederek değil ondan birşeyler çıkarma umuduyla başlamak lazım. Baktığımızda çoğu başarılı insan zamanını en iyi şekilde kullanan insanlar. Uyku saatlerini minimumda ve verimli olarak geçirip günün geri kalanına da bu verimi yayan insanlar. Zaman yönetimi hakkında bir sürü kitap yazılıyor ve insanlar bunları alıyor. Ama bunları hayatlarımıza uygulamak bambaşka bir dirayet ve çaba gerektiriyor. Çünkü insanlar herhangi birşeyin kıymetini kaybettiklerinde anlar ve biz her nanosaniye birşeyler kaybediyoruz. Bunu anı yaşamak olarak değerlendirenler olsa da bunun doğru yolu sadece kafamıza estiği gibi yaşamak değil bunu verimli ve bilinçli olarak yaşamak. Anlamını anı yaşa olarak bildiğimiz 'carpe diem' de aslında anı anlamlı yaşa manasına gelir. Sadece bir hayatımız var ve bundan bir tane daha olmayacak. Bunu da olabildiğince pişman olmayacağımız ve tadını alabileceğimiz hale getirelim. Birçok insan zamanı hayatlarının önünde bir engel olarak görüyor. Daha fazla zamanları olsa daha iyisini yapabileceklerini veya zamanda geri gitse daha iyi olabileceğini. Malesef zaman tek yöne akan bir boyut. Sürekli ileri giden bir an bile durmayan... Geleceğe gidilebileceği tahmin edilse de o da şuan elimizden gelmiyor. Zaman hakkında yakınmaktansa yapabileceğimiz en iyi şey onu elimizden geldiğince kontrol etmek. Geçen her zamanı tadını çıkararak geçirmek... AHMET FURKAN KARAOĞLAN 21501679