AŞK VE BAĞIMLILIK

Hayatımız boyunca olaylar silsilesine kapılıp gideriz, neyin ne zaman olduğunu bilincimizde tutmadan önemsemeyiz bile. Bazen sadece yaşarız, hayatta o an sadece nefes almak önceliğimizdir. Ancak bazen öyle bir olay başımıza gelir ki o nadir olarak gerçekleşen olay hayatımızın ve düşüncelerimizin seyrini değiştirir. Bir Kadının Yaşamından Yirmi Dört Saat adlı öyküde bir kadının hayatını etkileyen hem hüzünlü hem de merak uyandıran macerasına şahit olmak beni her yönden heyecanlandırdı. Onun hayatında kalıcı bir iz bırakan bu olay aşkın çaresizce umut dolu ve bir o kadar da trajik gücüydü. Bir gün boyunca hayatımızın nasıl değişeceğinin de bir kanıtıydı. Hayatımız her an farklı bir yöne kayabilir; çünkü yaşadığımız olaylar ansızın bizi derinden etkileyebilir ve böylelikle o anın kalıcılığı da kaçınılmaz olur elbette. Yirmi dört saat diliminde yaşananlar ne kadar az ve geçici bir zaman dilimi olarak gözükse de o bir gün içerisinde yaşanılan ve hissedilen duygu yüklü anların ağırlığı kişinin üzerinde hep kalır. Bu hissedilen duygu aşk bile olabilir; çünkü duyguları insanlar yönetemez ve özellikle aşk söz konusu olduğunda kimse kalbine söz geçiremez. Ben aşkın ne kadar çaresizce bekleyiş olduğunu, ama ne kadar acı verse de buna engel olunamadığını gördüm bu öyküde. Diğer yandan adamın kumara olan tutkusu ise adamın aşkıydı ki bu bağlılık ölümle ve hiçlikle bile sonuçlanabilirdi. Aşk ve bağımlılık kavramları birbirine ne kadar yakın olsa da bu öyküde ikisi de her ne kadar kötü sonuçlansa da aşk insanın duygularındaki yakıcı olsa da en güzel olandır. Evet, aşk da bir bakıma bağımlılıktır; ama içinde bir kişiye olan doyumsuz sevgi barındırır. Kadının aşktaki tutkusu her ne kadar onu derinden yaralasa da o anı tekrar en baştan yaşamak için birine anlatmak ister. Bu da aşkın ne kadar güzel ve unutulmaz bir duygu olduğunun en somut kanıtıdır. Bağımlılık ise her zaman kötü sonuçlanır; çünkü bir insan yaşamı boyunca özellikle kötü bir alışkanlığı öyküde de geçtiği gibi kumar gibi- bağımlılık haline getirirse yaşamı tek ondan ibaret olur ve bu onu bitirir ve en sonunda insanın içindeki yaşama sevincini alarak yok eder. Bu yüzden her şeyin belli bir seviyede olması en iyisidir; çünkü böylelikle insan daha özgürce hiçbir baskı altında kalmadan yaşayabilir. Aşk; ilkbaharda ağaçlarda açan çiçekler gibidir; canlı ve aynı zamanda umutla dolu bir yaşamın simgesi. Bağımlılık ise sonbaharın o beklenilmedik amansız ve kuvvetli rüzgarları gibidir; ısrarcı ve zorlayıcı. O rüzgarlar dökülen yaprakları savurur ve yapraklar bir çaba gösteremeden akıntıya kapılıp sürüklenirler. Aşkta ise çiçekler mutluluğu simgelercesine rengarenk açarlar; ama ansızın ilkbahar kışa dönüştüğünde bir hiçliğe kapılıp giderler. Bu örnekten de görülüyor ki aşkta da bağımlılıkta da bir kayboluş ve sürüklenme aşaması vardır; ama ikisinin de insanlara haz veren ve cazip gelen kısımları vardır. Ben hayattan zevk almanın kişinin karakterine bağlı olduğunu düşünüyorum. Bağımlılık insanı çok kötü etkiliyor ve o yaptığın şey ilk başta sana zevk verse bile sonra ona bağlandığın için kaybettiklerini artık çok geç olunca, geri dönülemeyince fark ediyorsun. Kadının aşkı ve ona yardım isteği ile tutuşmasını göz ardı etmesi de adamın içinde çok daha farklı bir tutkuyu barındırmasından kaynaklanıyor. Yine de yaşam için mücadeleyi öğrenmek ve öğretmeye çalışmak bu hayatta yapılması gereken en önemli şeylerden biri benim görüşüme göre. Hayat bize beklemediğimiz yeni maceralar sunar ve yeni kapılar açar ve bu doğrultuda da doğru kararları kendi benliğimizle seçmek gerekir. Ben bu öyküden yola çıkarak insanın benliğinin başka biri tarafından değiştirilmesinin imkansız olduğunu düşünüyorum; çünkü her ne kadar bir insanı uyarmak önemli ve etkili olsa da bu onun tutkularından vazgeçeceği anlamına gelmiyor maalesef. Yine de geçmişe dönüp içine en derinden işleyen, aklından hiçbir zaman çıkmayacak olan o anıları gözden geçirmek hem rahatlamanın ve huzuru tekrar bulmanın başka bir yoludur. Öykü: Zweig, Stefan, Bir Kadının Yaşamından Yirmi Dört Saat, 1925