Çaresiz Olmak Sizce Tesadüf Mü ?

Bir insan olarak bana hayatında hangi duyguyu ya da hissi hiç yaşamak istemezdin diye sorsalar buna çaresizlik diye cevap verirdim herhalde. Hayatımda hiç bu kadar nefret ettiğim, hiç bu kadar hiçlik duygusunu hissettiğim bir duygu daha hatırlamıyorum ben. Üzgün olduğunuzda ya da sinirli hissettiğinizde bu duyguları bir şekilde aşabiliyorsunuz fakat çaresizlik hissi öyle bir şey ki, insanın elini kolunu bağlayıp sizi olduğunuz yere kilitliyor. Bir hasta yakınının, hastanın 1 hafta içinde öleceğini öğrenmesi gibi mesela . Bu durumda ne yardım eli isteyeceğiniz birileri oluyor ne de o çok sevdiğiniz biri için yapacak bir şey. O yüzden hayatta en sevmediğim hislerden biri bu herhalde. Stefan Zweig'ı hemen hemen hepinizin duyduğunu düşünüyorum. Adam o kadar kısa cümlelerle söylemek istediklerini o kadar iyi aktarıyor ki hayran olmamak elde değil açıkçası . Bir Kadının Yaşamından Yirmi Dört Saat kitabında da çaresizliğin insanları ne gibi çıkmazlara sürükleyebileceğini çok başarılı bir şekilde biz okuyuculara aktardığını düşünüyorum . Kitapta Mrs C. eşini kaybettikten sonra büyük bir boşluğa düşüyor ve ne yapacağını bilmez halde, çaresizliğin vermiş olduğu hiçlik içerisinde yaşamını sürdürürken, yolu bir o kadar çaresiz 24 yaşında genç bir adamla kesişiyor. Bu genç adam hatrı sayılır bir diplomatken, önce at yarışlarıyla başlayan kazanma isteği daha sonra kumarda her şeyini kaybetmesiyle son buluyor. Kadın kocasının ölümüyle, genç adamda kumarda her şeyini kaybediyor ve ikisi de hayatlarında çıkmaz bir yola giriyor. Birinin çaresizliğinin nedeni, sevdiği bir insanı artık bir daha göremeyeceği, onunla bir şeyler konuşamayıp, bir şeyler paylaşamayacak olmanın verdiği boşluk hissi iken, genç adamın sebebi ise uğruna yıllarını, emeklerini verdiği alanda ilerlerken kumar gibi dünyevi bir zevkin büyüsüne kapılıp , her şeyini bir gecede kaybetmenin vermiş olduğu bir hiçlik yaşaması. Evet, bir şekilde hayat bununla da yaşamayı öğretiyor bize fakat o an yaşadığımız ruhsal çöküş, artık hayatta hiçbir vasfının olmadığı, elinden hiçbir şeyin gelmediği hissinin, bir ömre bedel olduğunu düşünüyorum açıkçası. Ama bir yandan da hayatta vermiş olduğumuz sınavın elbette zor kısımlarının da olduğunu ve eğer daha önce konu ile ilgili tecrübe edindiysek bu kısmı bir şekilde aşabileceğimizi de düşünüyorum ben. Hayatta yaşadığımız, tecrübe edindiğimiz her şeyin bir sebebi var ve kötü olaylardan her birinden çıkarabileceğimiz derslerde var. Kitaptaki kadın için evet, belki bu biraz daha zor çünkü ölüm gibi hayatta belkide en çaresiz kaldığımız durum ile karşı karşıya fakat bu durumdan sonra da dünyevi zevklerin, uğraşların ya da o gün canımızı sıkan olayların aslında ne kadar da yersiz olduğunu ve hayatla ilgili şeylere daha az önem verip, manevi dünyaya daha fazla önem vermemiz gerektiğinin de bir kez daha hatırlatıldığını düşünüyorum. Adam için ise durum biraz daha kolay, bir hiç uğruna her şeyini bir gecede kaybetmek önce onun için akıl almaz gelecektir fakat daha sonra bu durumu aştıktan sonra aslında ne kadar da saçma bir yola kapıldığını anlaması ve bundan bir ders çıkarması da uzun sürmeyecektir kanımca. Çünkü bizi yaratan her şeyi kusursuz yaratsaydı, hayatımızda zaten kötülükler olmazdı. Tabii hala çaresizlik hissinin dünyadaki en kötü hislerden biri olduğu krimin arkasındayım. İnsanı en aciz hissettiren duygu herhalde. Elin kolun bağlı ve hayatında hiç o kadar işe yaramaz hissetmiyorsun kanımca. Fakat konuya şu açıdan da bakarsak en çaresiz hissettiğimiz anlar bizi yaratana en yaklaştıran anlar bence. Ondan başka sığınacak kimsemiz kalmıyor ve o zaman her şeyin bizi aslında sınamak için yapıldığına ya da bir olayı gerçekten tecrübe edişimizin bir sebebi olduğuna inanıyorum.