Sıfıraltı Kahve Günleri

Kahve, çoğumuzun her gün içtiği fakat hakkında pek bilgi sahibi olmadığı bir şey. Ben kahveyi eskiden çok da sevmiyordum. Olsaydı içerdim, fakat olmadığı zamanlar da aramazdım. Bir gün arkadaşlarımla güzel bir kahveciye gitmemle tüm fikirlerim değişti. Bu kahveci değişik kahve demleme ekipmanlarıyla kahve demliyordu. Bildiğimiz filtre kahve makinesi veya Starbucks'taki otomatik makinelerle değil, bilimsel deney tüplerine benzer aletler ile suyun sıcaklığını ölçüp, tartı üzerinde gramına kadar dikkat ederek kahveyi demliyordu. Meğersem bu tür kahvecilere "üçüncü dalga kahveci" deniyormuş. Birinci dalga kahve akımı Nescafe ve Jacobs gibi hazır kahvelerden oluşurken, ikinci dalga kahveciler ise Starbucks, Gloria Jeans ve Caribou gibi otomatik makineler kullanan ve şuruplu kahveler yapan kahvecilerden oluşuyor. Üçüncü dalga denildiği zaman ise kullanılan çekirdeğin tazeliği, öğütülme kalınlığı, geldiği ülke, sahip olduğu aromalar ve kahvenin demlenme biçimi de işin içine girmekte. Bunları öğrendikten sonra kahveye ilgim günden güne arttı. Bugünse neredeyse her gün evimde bu değişik kahve demleme ekipmanlarıyla kahve demleyen biri haline geldim. İstanbul'da her sene kahve festivali yapılıp insanlar bu tür konularla bilgilendirilip "nitelikli kahve" kavramıyla tanıştırılsa da Ankara'da bu yönde yapılmış hiçbir etkinlik yoktu. İlki bu sene oldu, o da Sıfıraltı Kahve Günleri idi. Kahve de günümüzde şarap ile benzer bir değer görmeye başlamış. Çünkü kahvenin çekirdeğinin geldiği yer ve sahip olduğu aromalar da kahve tadımında çok önem taşımakta. Kahve tadımında kahvenin içilme şekli bile aşağı yukarı şarap tadımındakiyle aynı. Bu yüzden, bu kahve festivalinde değişik kahve türlerini deneme imkanı buldum. Festivalin amacı insanları kahve hakkında bilgilendirip onların değişik türde kahveleri tatmalarını sağlamaktı. Zaten girişte ödenilen ücretten sonra içeride içilen kahve için hiçbir ücret ödenmiyor. Fakat bu sistem izdihama neden oluyor. Bazen üç yudumluk kahve içmek için yirmi dakika sırada beklemek gerekebiliyor. Festivale Türkiye kahve sanatı şampiyonu da gelmişti. Kahve sanatı, kahvenin üzerine süt ile desenler oluşturmaya deniyor. Kahve demleyen kişilere de barista deniyor. Bu barista arkadaş kahvenin üzerine bir sürü değişik şekiller yaptı. Açıkçası hayatımda hiç bu şekilleri yapabilen bir kahveciye denk gelmediğim için epey şaşırmıştım. Bu festivalden sonra kahve ilgimi çok fazla çekmeye başladı ve Ankara'da ne kadar kahveci varsa gezdim, fakat her geçen gün yenisi açılıyor. İnsanlar da bu dükkanlarda taze kahve deneme şansı buluyor. Fiyatları bazı yerlerde epey pahalı olsa da uygun fiyatlarda kahve satan mekanlar da bulmak mümkün. Kahve de bir süre sonra bağımlılık yapıyor galiba. Ben de psikolojik olarak bağımlı hale gelmiş olabilirim çünkü bir keresinde dört gün art arda kahve içemeyince çok kötü olmuştum. Sürekli su ister gibi canım kahve istiyordu. Aslında kahveyi bu kadar sevmemdeki temel etken içindeki kafein. Sinirleri uyardığı için kahve içtikten sonra çok daha canlı hissediyorum. Kahvenin tadını da ilk içmeye başladığım zamanlarda pek sevmememe rağmen artık çok seviyorum. Bu festivalden sonra aslında hayatım boyunca aslında hiç kahve içmemiş olduğumun farkına vardım. Çünkü taze kahve ile bayat kahve arasında dağlar kadar fark var. Kahve, kavrulduktan sonra onbeş güne kadar tazeliğini koruyabiliyor. Bu yüzden taze kahve pahalı. Fakat birkaç kere taze kahveyi denedikten sonra kimsenin bir daha Starbucks gibi yerlere gitmeyeceğini ve Nescafe içmeyeceğini düşünmekteyim. Bu festival sayesinde bir hobi kazandım diyebilirim. İleride kahve ile alakalı bir iş yapmayı bile düşünmeye başladım. Ahmet Gökhun Buz 21301502