RENKLER, KİŞİLİK VE ZAMAN

Vincent Van Gogh'un bir yatak odasını mavi ve sarının sıcak tonlarını kullanarak resmettiği Bedroom in Arles adlı eserini ve bir hastane koridorunu aynı renklerin soğuk tonlarını kullanarak resmettiği The Sick-ward of the Hospital at Arles eserini yanyana koyup baksaydınız siz de algınızla oynanıyormuş gibi hisseder miydiniz? Biri mutluluk ve pozitif duygular uyandırırken diğeri olumsuz duyguları çağrıştırarak insanı karamsarlığa çekiyor. Renkler gerçekten de insan duygularının yansıması olabilir mi? Dahası insanın duygularını ve düşüncelerini etkileyebilir mi? Ben renklerin algımızı, ruh halimizin de hayatımızda seçtiğimiz renkleri etkilediğini düşünüyorum. Bunun da en açık örneğinin kıyafetlerimizde kullandığımız renkler olduğu kanısındayım. Mesela ben mutluysam veya kendimi iyi hissediyorsam daha canlı ve açık renkler tercih ederken kendimi kötü hissettiğim zamanlarda daha soluk ve koyu renkler tercih ediyorum. Nötr hissettiğim zamanlardaysa beyaz ve gri tonlarını tercih ediyorum. Sadece kıyafette değil, satın alacağım veya seçeceğim herhangi bir şey için bile geçerli bu renk seçimleri. Aynı zamanda tanıdığımız bazı insanların bize özellikle belirli renkleri çağrıştırması da bu kanımı güçlendiriyor. En basitinden tanıdıklarımıza hediye beğenirken bile bize onları hatırlatan renkler seçiyoruz; hediye alacağımız kişilerin sevdiği renklerde hediye seçmeye dikkat ediyoruz zira herkesin bir favori rengi vardır. Bu favori renkler de insan kişiliğini yansıtmada fikirlerime destek çıkıyor. Ancak hangimizin favori rengi kendimizi bildik bileli aynı kaldı, zaman içinde değişmedi? En azından benimki değişti. Şimdi düşününce şunu fark ettim ki ben küçükken her günüm renkli kıyafetler içinde geçerdi, odam hep renkli olurdu, her şeyin hep en renklisini isterdim. Ancak büyüdükçe hayatıma daha çok siyah, daha çok kahverengi ve daha nice koyu renkler girer oldu. Odamı daha sadeleştirmeye başladım, olabildiğince az renkle dekore etmeye çalıştım. Renkler yeni bir anlam kazandı benim için; risk demek oldu ve her ne alacaksam renksiz, risksiz hareket etmeyi tercih eder oldum. Acaba büyüdükçe sıkıcılaşıyor muyuz? İnsan büyüdükçe hayatından renkleri çıkarıyor. İnsan büyüdükçe hayatında renklerden kaçıyor, unutuyor yaşamayı. Sanki robotlaşıyor. Belki de hayatın "gerçekleri"yle karşılaşıyor, tadı kaçıyor. İçindeki çocuğu öldürüyor. Mutluluk duygusundan ve pozitiflikten uzaklaşıyor. Azla yetinemiyor.. Küçükken elime pamuk şeker verseler dünyalar benim olacakken, günlerce yüzümden gülümsemem eksik olmayacakken bugün beni aynı derecede mutlu edecek şeylere eksik, bir bakıma sönük tepkiler verdiğimi; mutlu olmam gerekirken bu duyguyu yeterince hissedemediğimi fark ediyorum. Elimde her şeyim varken, mutlu olmamak için hiçbir sebebim yokken kendimi durduk yere mutsuzlaştırmaya bayılıyorum. Eskiden renkleri, bardağın dolu tarafını görebilirken şimdi bardağın boş tarafını görüp kendi kendimize kurdukça kuruyoruz. Her yaşın bir rengi vardır, her yaşın rengi farklıdır; herkes kendi yaşına göre giyinmelidir derler.. Toz pembe tütü eteğini dört yaşındayken gönlünce giyen kadına seksen dört yaşında pembeyi ayıplarlar. Toplumun bu tutumu da renklerin zamanla ve kişiliğimizle ilişkili olduğunu gösteriyor. Zaman ilerledikçe ve kişiliğimiz değiştikçe, bir başka deyişle benliğimiz "oturdukça" topluma göre kullanmamız gereken renkler de değişiyor. Evet; yukarıda kendimi örneklediğim gibi yaşımız ilerledikçe renklerden uzaklaşmamız, The Sick-ward of the Hospital at Arles havasına bürünmemiz içten gelen bir durumsa sorun yok ancak toplum baskısıyla kıyafetimizde, saçımızda, evimizde yani genel olarak hayatımızda kullanmak istediğimiz renkleri kullanamıyorsak kısıtlanıyoruz demektir. Renklerin kişiliğimizin yansıması olduğunu hatırlayarak toplumun kişiliğimizi kısıtlamasına izin vermemeliyiz. Aksine geçen zamana ve ilerleyen yaşımıza rağmen Bedroom in Arles gibi pozitif kalabiliyorsak, içimizdeki çocuğu yaşatmayı başarabiliyorsak bunu dilediğimiz renkleri kullanarak yaşamımıza uyarlayabilmeliyiz. Unutmayın; hayat bir tabloysa başımıza gelenler bu tablonun renkleridir, önemli olan bizim renkleri nasıl algıladığımızdır.