ANNELİĞİN FRAGMANI

Onu ilk gördüğüm anı hatırlıyorum, eciş bücüş ve pembe ama bir o kadar da güzel ve olağanüstü fakat o herkesin hayran hayran onu seyretmesine rağmen ağlıyor. Ağlamasının sebebi yok ya da sebebini biz bilmiyoruz. Belki de dünyanın ne kadar çirkin bir yer olduğunun farkında ve başına gelecekleri hissediyor ama bilmesi gereken bir şey var, ne yaparsa yapsın onu sevmeye hazırız ve sağlıklı, mutlu bir bebek olmasından başka ondan hiçbir şey beklemiyoruz. Şimdi o hepimiz için en değerli şey, çünkü ona bir şey olmasından çok korkuyoruz. Her gece nefes alıyor mu diye kontrol edecek kadar üzerine titriyoruz. Bu bizim için böyleyken, geri kalan herkes için de geçerli değil midir? Onlarda o minik masum canlıdan sadece mutlu olmasını beklemiyor mudur? Zaten bu kadar savunmasız birinden başka ne beklenebilir ki? Daha poposunu bile temizleyemeyen bir canlıdan hayat kurtarmasını bekleyecek halimiz yok herhalde, dimi? Beni bu yazıyı yazmaya iten filmi, İkimizin Yerine, birkaç gün önce izledim. Önce ablasının hayatını kurtarmak için dünyaya gelmiş fakat bekleneni yapamayınca onun tesellisi olarak büyütülmüş bir kızı anlatıyordu. En başından sanki ablasıymış gibi büyütülen bir kızı, bir taklidi. Filmde herkesin kıza karşı tutumu anlatılıyordu o ablanınki hariç ve bir kız kardeş ablası olarak aklıma şu takıldı, o ne düşünüyordu? O da değil, ben onun yerinde olsaydım ben ne hissederdim, ben ne düşünürdüm? Benim için doğurulmuş kız kardeşim, hayatımı kurtaramayınca ne hissetmem gerekirdi, onu gene sever miydim? Aile sevgisi bambaşka şey, anneye olan sevgi, babaya olan sevgi ve onlara olan bağlılık. Fakat kendinden küçük bir kardeşe olan ise daha da bambaşka, çünkü asla kabul etmek istemesek de bir yerlerde biliyoruz ki her canlı ölümü tadacak ve bu ölümün zamanlı olmasını istemekten başka bir çaremiz yok. Bizden büyük olanların gidişi belki zamanla kabul edilebilir, ama ya sırası sizden sonra olan biri giderse? Doğduğu andan itibaren sevginin de ötesinde, takıntı derecesinde koruma içgüdüsü hissettiğim insan o. Anneliğin bir fragmanı diyebiliriz. Birlikteyken didiştiğim uzaktayken ise en çok özlediğim kişi. Asla büyümesini kabul edemediğim kişi, kardeşim. Onun yaşlarındayken anneme "Anne ben artık büyüdüm, tek başıma arkadaşlarımla denize gidebilirim, dolaşabilirim" diye isyan ettiğimi hatırlıyorken şu an o aynılarını istediğinde en çok karşı çıkan neden benim ki? Aslında aynı zamanlardan çok değil, yedi sekiz yıl önce, ben de geçmişken; onu en iyi anlayanın ben olması gerekirdi ama en çok kısıtlayan benim. Uzaktan gözleyen biri kesinlikle abarttığımı söyleyecektir; ama o an benim için o kadar normal bir tepki ki. Sevginin de ötesinde bir şey bu, en korktuğum şey belki de onu kaybetmekken daha doğal ne olabilir ki? Tüm bu anlattıklarımı ve anlatamadıklarımı düşünerek, kendimi tekrar o abla yerine koyuyorum. Ben zaten hastayım, kanserim, durumum çok ağır. İnsanın en kolay kabullenebileceği ölüm, kendi ölümü bence. Sessiz bir son, kapanış. Sonrasında acı çekme yok, özlemek yok, sadece hissetmeyeceğin bir karanlıktasın. Aşırı yoğun acı ve ellerinden kayıp gitme duygusu seni esir almayacak ve bu yüzden mantığını en çok kullanabilecek kişi de sensin. Şartlar böyleyken kardeşime, ona bir şey olacağına bana olsun dediğim insana, nasıl kızabilirim nasıl kin duyabilirim ki? Gönül isterdi onu daha çok tanısaydım, ikimiz de yaşasaydık fakat biliyorum ki bu onun suçu değil. Bu benim için zaten kaçınılamaz bir sondu ve oldu. Hep büyük kardeşlerin daha olgun olduğunu söylerler, sanırım bu yüzden. Benim hayatım gitti ama onunki başladı düşüncesini kabul ettirecek kadar olgunlaştım çünkü.