VEFASIZLAŞTIRAMADIKLARIMIZDAN MISINIZ?

Ben küçükken annemin bana verdiği öğüdü hatırladım Haydar Ergülen'in Vefa Bazen Unutmaktır kitabı sayesinde. "Vefalı ol her zaman." derdi. O zamanlarda aklım çok ermemişti böylesine önemli bir öğüde, daha sonra idrak ettim. Öylesine derin bir kavram ki vefalı olmak hala üzerinde düşünmeden edemiyorum. Haydar Ergülen'in Vefa Bazen Unutmaktır kitabı, bu kavramı benim gözümde derinleştirmesinde büyük bir rol oynadığını söylemeden geçemeyeceğim. Derlediği yazılarla ben de hayatımı değiştiren önemli kararlar aldım kısacası. Vefalı olmak neydi hakikaten? Olanları hatırlamak mıydı? Öyle fil hafızasına sahip olup... Böyle benimsetildi çünkü bize vefa sözcüğü. "Vefalı ol ki geçmişini unutma" dediler hep. Unutmak... Vefaya unutmak dahil değil miydi? Unutanlar vefasız olarak addediliyordu her zaman. Biraz haksızlık edildiğini düşünüyorum onlara. Yaşanan kötü şeyleri unutmak vefasızlık mıydı? Hiçbir şey olmamışçasına hayatına devam ediyordu o insanlar. Kimseyi kırmamak adına susuyorlardı. Ancak öyle ki ülkemizde vefasız olmak, dışlanmayı kabul etmekle eş değerdi. Unutmak da vefa örneğiydi bana kalırsa. Nice olayları/insanları göz ardı ettim daha büyük bir sorunla karşılaşmamak umuduyla, 'vefasızlık' damgası yememek dileğiyle. Yaşanan kötü anıları yüzlerine vurmaktansa vefasız olarak kabul edilmek daha iyiydi benim gözümde. En azından kendini küçük düşürmüyordum bir bakıma. Sadece vefasız olarak anılıyordum arkadaşlar arasında. Bu vefasızlıksa her insanda bir parça bu durumun olduğunu düşünüyorum. Unutmak kolayımıza geliyor, hatırlamak istemiyoruz çoğu şeyi iyiliğimiz için, herkesin iyiliği için... "Aşktan ihanete, tutkudan bağlılığa, dostluktan yoldaşlığa, fedakarlıktan inada, tüm duygularda ve değerlerde bir içerik değişimi, öz yitimi, boyut düşümü yaşanıyor" (Ergülen, 2014). İşte buna da vefasızlık diyorlar sözde. İlk baştaki o arkadaşlıkların, sevgililerin değeri düşmüyor mu zaman kavramı işin içine girdiğinde? Unutmak zorunda kalıyordum o yaşanmışlıkları. İntikam duygusuyla beslenip planlar kurmuyordum, canlarını acıtmak istemiyordum. Unutmanın en iyi yol olduğunu düşünüyordum her zaman için tıpkı Haydar Ergülen gibi. Vefasızlık olarak algılandığını sonradan öğrendim ama değiştirmedim huyumu. Hala vefanın unutmak olduğu konusunda kararlıyım. Bu kitapla da pekiştirdim bu düşüncemi çünkü diğer senaryoyu düşünürsek kendimi yüzsüz olarak tanıtacaktım herkese. Öyle uzun zamandır görüşmediğim arkadaşımı bir yerde görüp sanki öyle değilmiş gibi saatlerce konuşmak samimiyetsizce geliyor bana, bu da vefasızlık bir bakıma çünkü aramamışsın, unutmuşsun onu. Bunu yargılayamam işte ama çünkü ben de onlardanım. Haydar Ergülen başından sonuna kadar haklıydı, vefa unutmaktı. Bu durum, insanı özünde daha kötü bir insan olduğunu göstermezdi. Belki de sessizlik, sakinlik istiyordu hayatında, bir sitem duymadan... Hayatına devam etmek istiyordu olabildiğince. Vefalı olmanın ona uzun vadede bir şey katmadığını tecrübeyle sabitlemişti. Vefanın benliğimize büyük ölçüde zarar verdiğini kendimde görmüştüm ben. Arayıp sordukça samimiyet azalıyordu. Konuşacak bir şey bulamıyorduk artık, bıkmıştık birbirimizden. Yakınlaştıkça soğuyorduk çünkü muhakkak ki hoşumuza gitmeyen özelliklerimiz oluyordu. Kırmamak için uzaklaşıyordum anlaşamadığım kişilerden, unutup siliyordum hayatımdan. Vefasız olarak nitelendirilmem bu nedenden dolayı başladı. Bundan artık şikayetçi değilim, çünkü yalnız olmadığımı anladım düşüncelerimde. Bu da beni bir nebze rahatlattı. Hayatıma yeni bir bakış açısı kattım vefa ile ilgili. Yaşadığım olaylardan sonra vefalı olmanın ne denli zararlı bir şey olduğunu anladım çünkü. Bize dayatılan o kavramın aslında unutmaktan ibaret olduğunu öğrendim. Hayat kısaydı ve biz dilediğimizce yaşamalıydık o hayatı, kimseyi düşünmeden, vefasız olma düşüncesi olmadan... Kim düşünüyordu ki zaten bizi? olanları unutmak ve kendimizi dinlemek, anlamak daha mantıklı bir seçimdi. Olsun varsın adı vefasızlık olsundu. "Vefalı olmak, unutmamak değildir. Nedense hep karıştırırız, belki de unutmaya eğilimli olduğumuzdan, her şeyi unuttuğumuzdandır bu yanılgı. Oysa bazen tam tersine, vefamızı göstermek, vefalı olduğumuzu anlatmak için unutmak, unutmak, unutmak gerekir. (Ergülen, 2014). Unutmak olgunluktu. Vefalı olmak, olgunluğa ulaşma seviyesinin son basamağıydı . İnsanlar bunu tecrübeyle sabitleyecekti, yaşadıklarından ilham alarak...