KORKMAYIN BENDEN!

2011, Otuz Beş Yaş/Cahit Sıtkı Tarancı Ben kimisi için bir korkulu rüya kimisi için bir kurtarıcıyım. Kimisi için bir son, kimisi için yeni bir başlangıcım. Kimisi için bir boşluk, kimisi için bir anlam yüküyüm. Kimisi için benden öncesi, kimisi için benden sonrası vardır. Kimisi varlığımı görmezden gelir, kimisi beni dilinden düşürmez. Ben kim miyim? Bana 'Ölüm' diyorlar. İnsanların benimle ne alıp veremediği var hiç anlamıyorum. Bütün insanlarla bir gün buluşacağım, aksini iddia etmiyorum. Ama bazı insanlar benim üzerime o kadar düşünüyorlar ki sevgili arkadaşım Yaşam'ın varlığını unutuyorlar. Yaşam da benim yüzümden olan bu üzerindeki ilginin eksikliğinden şikayet ediyor, bana çok güceniyor. Bazıları da Yaşam'ın cilvesine kapılıp beni öyle bir unutuyorlar ki, ben de beni unutturduğu için Yaşam'a kırılıyorum. Neden insanoğlu böyle bizim aramıza giriyor? Cahit Sıtkı Tarancı sana soruyorum! Tarancı'yla karşılıklı oturup konuşma fırsatım olsa onunla saatlerce hatta günlerce konuşabilirim. Neden mi bu adam? Beni kaleminden düşürmüyor da ondan. O kalemi her eline aldığında kulaklarım çın çın çınlıyor. Beni duygularını aktarmakta bir araç olarak kullanıyor. Bu da benim gururumu okşamıyor değil tabii. Ama sevgilisine seslenirken dahi niye beni anıyor, andırıyor? Bir şiirinde, benden "Korktuğum Şey" diye bahsediyor(156). Bu Bağcı 2 kadar korktuğu için mi beni rahat bırakamıyor acaba? Onu bu kadar korkutacak ne yapmış olabilirim diye düşünüyorum. Bir sevdiğiyle arasına mı girdim ki? Sanmıyorum, başka bir şey... İnsanlar an geliyor benden korkuyor, an geliyor buluşmamızı iple çekiyorlar. Yaşam onlara güzel yüzünü döndüğünde onu kaybedeceğiz diye korkuyor, onlara sırtını döndüğünde ise hemen bana koşmak istiyorlar hatta bazıları buluşmayı erkene almak için olmadık işlere kalkışıyor. Oysa Yaşam'ın ne kadar yumuşak başlı olduğunu, gönlünün ne kadar kolay alınabileceğini, işleri kendi lehlerine kolaylıkla çevirebileceklerini bilseler bana koşmak yerine onunla olan zamanlarını layıkıyla geçirmeyi tercih edeceklerinden hiç şüphem yok. Yaşam'ı kıskanıyorum. Ancak onun yaptıklarına bir süre seyirci kaldıktan sonra kendi sahnemi oynayabiliyorum. En kötüsü ise ondaki soru işaretleri bendekiler kadar karanlık bir odaya çıkmıyor. İnsanlar onun iyi mi kötü mü olduğunu görebiliyor, kendilerini duruma göre yönlendirebiliyorlar. Ama benim sahnemde bir bilinmezlik, bir gizem var. Benimle buluşmalarını kendilerine göre düzenleyemiyorlar. Buluşmanın nasıl gerçekleşeceğini ve daha kötüsü buluşmadan sonra ne olacağını bilmiyorlar. Vaadedildiği gibi ebediyet mi yoksa koca bir boşluk mu? Buluşma sırasında öğrenme hayalleri de suya düşüyor anında. Çünkü ben de bu sorunun cevabını bilmiyorum. Bana düşen sadece o kısacık buluşma sahnesidir. İnsanlar kadar ben de bu sırrı merak ediyor, bilmek istiyorum. Belki de Tarancı'yı içine çeken bu bilinmezlik, bu gizemdi. Sonbahar... Sonbahar ne zaman kapıya dayansa Yaşam'ın yüzü düşer; o daha birkaç hafta önce gözleri parlayan, yerinde duramayan arkadaşımdan eser kalmaz. Ne yaparsam yapayım arkadaşımın keyfini yerine getiremem. Kendini toplamaya çalışırken iki koca mevsim geçer. Yalnız, aramızdaki küçük rekabetten olsa gerek, hiçbir zaman insanlara sırtını tam Bağcı 3 olarak çevirmez. Bu haliyle bile bana pabuç bırakmamak için direnir durur. Sonbahar, çoğu zaman beni unutan insanların bile beni hatırladığı mevsim olmuştur. Belki de kendimi ona yakın hissetmem bu minnet borcumdandır. Tarancı'yla buluşmam, başka bir gizem... Rastgele mi sonbahara denk gelmiştir yoksa bana o kadar yakınlaştıktan sonra sonbaharın gizemi mi çekmiştir onu içine? "Yaş otuz beş!" yazdı Cahit Sıtkı Tarancı (227). Nedendir bilinmez yine beni çağıracağını hissettim. Hemen yanı başındaki yerimi aldım. "Yolun yarısı eder." diye devam etti (227). Gülümsedim. Nereden bilecekti ki buluşmamızın çok daha yakın olduğunu?