SERHAT'A YOLCULUK

Memleket denince çoğu kişinin aklına doğduğu şehir gelir. Doğru mu yanlış mı bilinmez ama doğduğu yeri öz memleketi sayan insan çoktur. Bunu belirtme nedenim, bu şekilde cevap verenleri garipsediğimden dolayıdır. Ankara' da doğup bu yaşa kadar hep Ankara' da kalmama rağmen, kendimi bir türlü Ankaralı görmedim. Hani memleketi için Ankara diyenlere sorarlar ya, dedenin ya da babanın memleketi neresi diye, ben o soruyu hayatımda hiç duymayanlardanım. Benim memleketim; kimilerinin uzak doğu diyerek şaka yaptığı, kimilerinin güneşin donduğu şehir dediği serhat ili Ardahan. Çocukluğundan beri öz memleketini Ardahan sayan birisinin, memleketine ilk kez giderken duyduğu heyecanın boyutunu tahmin etmek çok zor değildir elbette. Yola çıkmadan önce kendime, arabadan iner inmez memleketimin toprağını öpme sözü verdim. Öyle de güzel bir zamanda gidiyorduk ki memlekete, artık geleneksel hale gelmiş olan "kaşar festivali" ni de canlı canlı görecektik. Memleketimi görmekti asıl istediğim şey ama gidişimizin festival zamanına denk gelmesi, tabiri yerindeyse tatlının üzerine kaymak gibi bir şey olmuştu. Heyecanıma da heyecan katmıştı tabi. Ankara' dan memleketime gidene kadar anlatacak pek bir şey yok aslında. Uçsuz bucaksız bir bozkırdan çıkarak, yüce dağlara ulaşma yolculuğu. Bizim oraların türkülerini dinlerken, türkülerde dağların yüceliğinden bahsedilmesi en çok dikkatimi çeken şeylerden biriydi. Bu yüzden de hep merak ederdim o dağların yüksekliklerini. Ankara' da gördüğüm en yüksek yerler Hüseyin Gazi Dağı' yla , Elmadağ idi. Oradaki o yüksekliği, yüceliği görünce dağların gerçekten de yüce lakabına uygun olduğunu anlıyor insan. Hatta garip bir saygı duyma halinde oluyor. Garip çünkü dağların yüksekliğine, yüceliğine saygı duyuyorsunuz. Belki korku dersiniz, belki ürperme ama dağları görünce tüyleriniz diken diken bir halde derin nefes alma durumu beliriyor insanda. Dağlar size merhaba dedikten sonra, serin bir rüzgar karşılıyor sizi. O an nereye geldiğinin farkına varıyor insan. On dört on beş saatlik bir yolculuğun ardından o rüzgar insanı öyle bir kendine getiriyor ki, ne yorgunluk kalıyor ne başka bir şey. Uzaktan sevmek tamam da, ya gittiğimde sevmezsem diye bir soru vardı aklımda. Ya beklediğim gibi çıkmazsa, ya memleket olarak görmezsem korkusuydu biraz da bu soru dediğim. Asıl korkum ise ya Ankara' ya bağımlı olduysam, ya artık memleketim Ankara' ysa korkusuydu. Böyle karmaşık duygular içinde keşfetmeye çalıştım ilk başta . Keşfettikçe sevgim de iyiden iyiyiye arttı. Ankara' nın beton halinden sonra oradaki o yeşillik, o doğallık insanın ruhuna işliyordu adeta. Durup dururken mutluluk hissiyatı oluşuyordu insanda. "İnsanoğlu çekirge sürüsü gibidir, girdiği her yeri tahrip eder" derlerdi de pek inanmazdım o güne kadar. Gerçekten de insanların çok olduğu yerlerde doğanın güzelliklerinden faydalanmanın zor olduğunu orada fark ettim. Neredeyse her yerin yeşil olduğu, büyükbaş, küçükbaş her türlü hayvanın kendi başına otladığı uçsuz bucaksız bu yer benim memleketimdi. Bu kadar güzelliğin arasındayken, bazı hemşehrilerimin dedikleri beni biraz düşündürdü aslında. Ne kadar güzel bir yerde yaşadıklarının farkında değillerdi sanki. Bana "neresini beğendin, Allah' ın unuttuğu yer" şeklinde bir söz gelince o an bir şey diyemedim. Allah unutmuş olamazdı elbette, ama insanlara unutturmuş olabilir miydi? Kesinlikle bu güzellik sürsün diye insanlara unutturmuştu. Başka türlü buranın güzelliğini, doğallığını koruyabilme ihtmali yoktu zaten. Ardahan, güneşin üşüdüğü şehir, kimilerine göre de uzak doğu benim memleketimdi. Gitmeye karar vermemdeki ilk etken, tabii ki de soyumun oraya dayanmasıydı. Ama gittikten sonra gezmek için, dinlenmek için de oldukça ideal bir yer olduğunu anladım. Zengin kültürüyle, güzel doğasıyla, farklı dilleri ve lezzetleriyle, Ardahan kesinlikle görülmesi gereken yerlerden bir tanesi.