BİR SÖZ, BİR BAKIŞ

Sabah en sevdiğim sesle ve güzel bir bahar havasıyla uyandım. Alarmımı akşamdan ayarlamıştım. Yatmadan önce "Her uyku ölümün kardeşi, yarın yeni bir hayata uyanacaksın." diye kendimi telkin etmiştim. Hep okuyordum kitaplardan, yeni bir gün yeni bir başlangıçtır diye. Havalı, kendinden emin sözlere önceler önem vermezdim. Sırf söylenmek için söylenen sözler gibi gelirlerdi. Süslü ve haddini aşan laflar mı benim hayatımı değiştirecekti? Evet, bence de "Hedefi olmayan gemiye, hiçbir rüzgar yardım etmez."(!) Ne kadar da güzel diyorlar: "Kendine iyi davran, çünkü ömür boyu kendinlesin."(!) O kadar kolay mı sahiden? Hedef dediğin ne? Kendim mi? Ama dün akşam düşüncelerim öyle değildi. Kaybedecek bir şeyim yoktu ve sahiden yeni bir nefese ihtiyacım vardı. Kapattım gözlerimi ve evrenin beni dinlediğini düşünerek, yarının güzel bir gün olmasını diledim. Hava, şubat ayında olmamıza rağmen mayıs ayından haberler veriyordu. Dün eve gelirken ağaçların çiçek açtığını görmüştüm. Zamansız açıyorlardı yazık. Güneş yüzüme doğdu. Hemen açtım gözlerimi. Güzel ve yeni hayat şimdiden beni çok harika karşılamıştı. Derin bir nefes aldım, nefesi verirken bütün karamsarlıkları dışarı attım. Bugün "geri kalan hayatımın ilk günüydü". Hazırlanıp okula gittim. Hayata güzel bakınca, güzel görüyormuşsun sahiden. Sanki, o kasvetli, toplama kamplarını andıran, herkesin mutsuz olduğu okul gitmiş; yerine insanları geleceğe hazırlayan, genç ve mutlu insanların bulunduğu bir okul gelmişti. Güneşler, içime doğuyordu. Uzun süren bir kış yerini nihayet bahara bırakmıştı. Hayata artık başka bir gözle bakmaya karar verdim. Başta, biraz zorlardım kendimi ama daha sonra artık bu, karakterimin parçası haline gelirdi. Samimiyete giden her yol, riyaya uğrardı nasılsa. Bundan sonra, önce içimi güzelleştirecektim. Anladım ki, hayat biz ona nasıl bakıyorsak öyle şekilleniyor. Yaşam, bir ayna hükmünde adeta. Biz ruhumuzun filtreleriyle görüyoruz gördüklerimizi. Huzurluysak eğer kuşları daha çok duyuyoruz. Mutsuzsak, bozuk kaldırım taşları takılıyor gözlerimize. Sabırsız olduğumuzda, dünya daha bir ayağımıza dolanıyor. İnsanların davranışları değişiyor mesela. Sinirliyken, bütün insanlar bize karşı çıkıyor. Evrende, her bir atomun da bizim gibi bir ruhu var. Tanecikler birbirlerine güzel ya da kötü bir enerji gönderiyor. Belki de eski simyacılar haklıydı. Atomları birbirine bağlayan sevgi; ayıran nefretti. Belki de protonlar, nötronlar, elektronlar bu gerçeği gizliyordu. Biz de evrenin minyatürü olarak elbette enerji yayıyoruz çevremize. O yüzden, önemli olan içimize dönüp negatif hisleri nötrleyebilmek ve bir dengeye ulaşabilmek. Hayattan ne istiyorsak, ona onu vermeye çalışmak. Çünkü biz bir adım attığımızda hayat on adımla cevap veriyor bize. Başımıza gelen felaketlere bile başka gözle bakmaya başlıyoruz. Yaşlı amcalar vardır nur yüzlü; acıların insanları olgunlaştırdığını söylerler. Yaşlanmaktan bile hoşlanırlar. Çünkü artık kendilerini, yanlış gördükleri şeyleri yapmaya iten gençlik heveslerinden kurtulmuşlardır. Zorluklar, demiri şekillendirmek içindir diye sabrederler. Sabrederler, ama şikayet etmeden. Hoşlukla karşılarlar başlarına gelen her şeyi. Bilirler ki, başa gelen her şeyin bir sebebi var ve hayatımıza onları biz çağırdık. O halde, hoş geldiler ve başımızın üstünde yerleri var. Havalı ve büyük sözlerden hoşlanmadığını söyleyen ben, bakıyorum ki aforizmalarla konuşur olmuşum. Fena da olmadı hani. Önceden o tür lafların benim işime yaramadıklarını düşünüyordum meğer bu, ben onlara "Sen bana yaramazsın." dediğim içinmiş. Bir önyargıdan kurtulup, sözlere ve yaşama açık hale geldiğimde, sözlerin ve yaşamın da beni aralarına aldığını fark ettim. Kötülükler dışarıda değil, içimizde. Hayat bizi yormuyor, bizi yoran kendimiziz. Bu hayattan lezzet almak da bizim elimizde. Güzel düşünüp, güzel görüp, güzel yaşamanız dileğiyle...