Hayatına Umut Kat

Hayatta herkesin bir rolü, bir amacı vardır. Kimisi doktor, mühendis, ressam, şair olarak dünyayı güzelleştirmeye ve hayatı daha güzel kılmaya adar kendini; kimisi de hırsız, dolandırıcı, mafya, katil olarak dünyayı ve hayatı bir bataklığa sürüklemeye adar. Kısacası biz her ne kadar iyi şeyler yapmaya çalışsak da her zaman bize karşı gelen yaptıklarımızı yıkan, bize engel olmaya çalışan şeyler vardır hayatta. Tüm bunlara rağmen yaptıklarından, hedeflerinden vazgeçmez insanoğlu. Peki ama neden? Yaptıklarının bazen yıkılacağını, kimi zaman başarısız olacağını bile bile neden yılmaz insan? Çünkü insanın içinde bir yerlerde ona sürekli güç veren, başarısızlıklara karşı göğüs germesini sağlayan bir şey vardır: Umut. Her sabah yeni bir güne uyanırız. Kimi zaman dinç ve mutlu, kimi zaman yorgun ve moralsiz bir şekilde. Her iki durumda da o günümüzün güzel geçmesi umuduyla çıkarız evden ama günün bize ne getireceğini asla bilemeyiz. Her gün, yaşadığımız her an bir belirsizliktir aslında. Peki yaşayacağımız şeyleri önceden bilebilseydik sizce de daha güzel olmaz mıydı? Elbette olmazdı. İnsan yaşayacağı şeyleri önceden bilmenin hayalini kurar tabii ki fakat yaşayacağınız şeyleri önceden bilseydiniz hala bir umudunuz olur muydu? Hiç zannetmiyorum. Ve umut olmadan hayat ve dünya anlamsızlaşırdı. Bir öğrenci olduğunuzu hayal edin. Gelecekte iyi bir hayata sahip olmak için çok çalışıyorsunuz. Herkes gezerken, eğlenirken siz evde, kütüphanede, okulda çalışıyorsunuz. Peki ama neden? Çünkü ileride kaliteli bir yaşam sürebilmenin umudu var içinizde. Bir de gelecekte asla iyi bir hayata sahip olamayacağınızı bugünden bildiğinizi düşünün. O zaman da bazı şeylerden fedakarlık edip çalışır mıydınız? Tabii ki hayır. Ve bu olayın asıl üzücü tarafı çalışmasanız, her gün gezseniz bile hayallerinizin gerçekleşmeyeceğini bildiğinizden dolayı asla mutlu olamayacağınız gerçeği. Bu hayattan hiçbir beklentisi kalmamış bir insanın ölmeyi beklemesinden farksız. Başka bir açıdan düşünürsek, hasta bir insanın iyileşemeyeceğini öleceğini bilmesi ve hiçbir umudu kalmaması sizce de çok acı değil mi? Peki ya çocuğu ölümcül bir hastalığa yakalanan bir annenin ve bir babanın çocuklarının kurtulamayacağını kesin olarak bilmesi ve umutlarının kalmaması? Bunları düşününce, insan kendine verilen en güzel hediyenin yaşamı ve kaderinin belirsizliği olduğunu anlıyor; iyinin ve kötünün bir bütün olduğunun farkına varıyor. Hayatımızda hep iyi şeyler olsun, her günümüz güzel geçsin istiyoruz lakin böyle olsaydı güzelliğin ve iyiliğin ne olduğunu anlayamazdık. Her kelimenin karşıtıyla bir anlam bulduğu bir gerçek. Hüzün olmadan mutluluk, kötülük olmadan iyilik, endişe olmadan huzur olmaz. Hiç kaybetmemiş bir insan kazanmaktan ne kadar zevk alabilir? Hiç başarısız olmamış bir insan başarıya ulaşmaktan ne kadar haz alabilir? Kaybedip başarısız olmuş bir insanın sonradan başarıya ulaştığında yaşadığı mutluluğu yaşayamaz hiçbiri. Bir insan gerçekten ne zaman kaybeder biliyor musunuz? Başarısız olduğunda değil, başarısız olup tekrar ayağa kalkacak gücü bulamadığında kaybeder insan. Hayallerini ve umudunu kaybetmişse işte o zaman yitirmiştir hayatını. Çünkü uğruna çabalayacak bir şeyi olmayan kişi okyanusta kaybolmuş bir takaya benzer, nereye gideceğini bilemez ve anlamsızlaşan hayatının biteceği günü bekler. Hayatta her zaman sıkıntılarla, zorluklarla karşılaşsak da dertlerimiz son bulmasa da tüm bunlara göğüs germeli ve umudumuzu kaybetmemeliyiz. Çünkü hayatı anlamlı kılan, insanı hayata bağlayan ve insana yaşama isteğini aşılayan şey umuttur. Hayatınızda her ne olursa olsun asla inancınızı ve umudunuzu yitirmeyin. Fatih Batuhan Malkoç