SADECE KADIN

Antabus: alkolün esiri olmuş kişileri yani alkolik insanları, alkolden uzaklaştırmak, soğutmak hatta tiksindirmek için kullanılan; içeriğinde zehir bulunan ve kullanan ki- şilerde ağır yan etkiler oluşturan ilaç türü. Leyla Taşçı'nın alkolik eşi ve ona benze- yen nicelerinin tedavi yöntemi. Çoğu kadın tarafından alkolik kocalara gizlice verilir, hatta aynı dertten muzdarip eşler birbirine tavsiye edip kocalarını alkol bağımlılığından kendilerince ve çevrele- rinde çok dillenmeden kurtarmaya çalışır. Normalde hasta bilgisi dahilinde verilme- mesi gereken bu ilacı, çektiği cefaların en azından birinden "alkolik kocanın o ak- şamki şiddetinden" kurtulmak adına, ağır yan etkilerini önemsemeden eşlerine içiren çok fazla kadın vardır. Çok fazla kadın... kadınlar... Anne, eş, kardeş, kimi zaman sa- tılan mal, kimi zaman 2. sınıf vatandaş, belki de köle... Nasıl gördüğünüze göre deği- şir ama benim toplumumda tüm adları birden göğüsleyen insandır kadın. Dünyaya kız çocuğu olarak gelmekle başlar şanssızlığımız. Sonra büyürüz okumak isteriz. Cahil ana- babanın evladıysan okuyamazsın istemezler, zaten işe de yaramaz- sın, canın ne kadar ki. Fiziksel gücün yok, boğazdan başka derdin yok. Evlenmen ge- rekir. Senin adına evlenme denilen satım sözleşmesini imzalar taraflar. Bir taraf tanı- madığın kocan, diğer taraf baba bildiğin adam. Evleniveririz küçük yaşta kendimiz- den 30 yaş büyük bir adamla. Kendin için iyi bişey diye düşünürsün, baba bildiğin adam sana kötülük yapmaz sanırsın. İlk defa yanılgıyla tanışırız, satılmışsındır. Koca dayağı başlar sonra. Her yaptığın hareket göze batar, çocuk yaşta gelin olup evlendi- ğin yetmez, küçük yaşta anne olursun. Ya koca dayağıyla son bulur hayatın, ya dayak- tan bıkıp kaçarken yakalandığın silah kurşunuyla... Dünyaya kız çocuğu olarak gelmekle başlar şanssızlığımız. Köyden gelmiştir ailemiz, kocaman uçsuz bucaksız İstanbul denen keşmekeşe. Aile fakirdir, para lazım. Ailenin tüm üyeleri çalışmalı ki hayat devam etsin. Okuyup üniversiteye gitmek de neymiş kız kısmı okumaz hem. Gir bir işe çalış derler, gireriz işe bir atölyede. Gidip gelirken mahalle haytalarının laf atmalarına sesimizi çıkarmaz, susarız. Kendi suçu- muzmuş gibi anlatılır çünkü yıllarca, öyle öğretilir bize. Koruması gereken "namus" denen içi boş, anlamsız bir ilettir peşindeki. Asıl ahlaksızlığı kendinde barındıran, doğumuyla gelen suçumuz... Çalıştığımız yerde defalarda taciz uğrarız söylemeyiz kimselere, sonra namusunu korumadı derler çünkü. Yine susarız, kendi nefsine hakim olamayan canavarların susmasından güç alıp, tecavüz ettiklerinde de susarız. Ama bu sefer hiç konuşmamacasına, ebediyen. Dayanamaz çünkü yapılana kadın, kendi vücu- dunu koruyamadığına, karşı koyamadığına dayanamayıp kıyar canına. Belki de bu sapkınlığı yapanla aynı gökyüzüne bakmak istemez, belkide aynı havayı solumak. Dünyaya kız çocuğu olarak gelmekle başlar şanssızlığımız. Onu seven, iyi bir aile- si vardır kadının. Mutlu bir çocukluğu, sevdiği kardeşleri, huzurlu hayatı vardır. Oku demiştir babamız, mutlaka oku. "Oku ki iyi insan ol, hem ailene hem vatanına ya da hepsini boşver sadece insanlığa yararlı ol" demiştir. Çok çalışırız, üniversite kazanı- rız. Söz vermişiztir ailemize, tek yükümlülüğü çoğumuzun yapamadığı şeyi yapmak, iyi insan olmaktır. Üniversiteliyizdir artık, ilk sevdiğimizi de buradan bulur, üniversi- tede tanışırız. Başta her şey güzeldir, rüya gibi. Ama sonra değişmeye başlar hem sevdiğimiz, hem sevdiğimizin sevgisi. Babasının yapmadığı şeyleri yapar, söyleme- diği sözleri söyler. Dayanamaz ayrılırız, kendimize yakıştıramayız yapılan muamele- yi. Okul dönüşü evinde sevdiği karşılar onu ama bu sefer geri dönülmez şeyler yapar bize. Önce döver, "nasıl ayrılırsın benden" diye. Yetmez hıncını almasına, tekrar tek- rar tecavüz eder. Haketmişizdir çünkü, kimin güçlü olduğunu göstermelidir, kendisi- nin erkek olduğunu kanıtlaması gerekir. Yaptıkları yine de yetmez, belki şikayet ede- riz. Gerçi ceza filan almaz, ülkede yargı mı vardır da kadına şiddeti, tecavüzü ceza- landırsınlar. Ama yine de işini sağlama almak lazım, hem siniri de yeterince geçme- miştir erkeğin. Bıçaklar bizi 24 yerimizden. Atar cesedini eskimiş bir kıyafet parçası gibi çöplüğe. Hiç can bulmamışız, hiç var olmamışız gibi... Yok eder güzelim bir kadının hayallerini, umutlarını, sevinçlerini. Bir beden bırakır toprağa, hırpalanmış, gencecik. "Dünyaya kız çocuğu olarak gelmekle başlar şanssızlığımız." Ne adaletsiz bir cümle... Var olan, iki eşit cins ama zulme maruz kalan hep aynı cins. Sözün devamı her geçen gün daha korkunç cümlelerle tamamlanıyor ülkemde. Her geçen gün daha fazla kadının ölümü çarpıyor gözüme. Ya haber bültenlerinde rastlayıp üzülüyorum, ya 3. sayfa haberlerinde. Mutlaka her güne bir tane ölüm sığdırıyoruz şu memlekette. İsimler , yöntemler değişmiş ama acı hep aynı başrol. Verilen ceza yok, alınan önlem yok. Ses çıkartmak, itiraz etmek, kabullenmemek olması gereken. Fakat çoğu zaman susup, acıya alışmak seçilen. Alışmak yitip giden onca cana haksızlık, onca hayata saygısızlık. Daha kaç kurban verilmeli ölüme? Daha kaç kişi göç etmeli bu diyardan ölümle - erkeğin yaptığı anlaşmayla? Her geçen gün bir adım daha yaklaşıyoruz yok olmaya.