Gerilim Kapanı

Kitabın ilk üç cümlesi "Tuhaflıklar dördüncü gün başladı. Tuhaflıkların genel seyrinin aksine gündüz. Hatta sabah kahvaltısında." dır. Zaten Otel Paranoya ismi ve bu ilk üç cümle hikaye boyunca ismini bile öğrenemeyeceğimiz karakterin normal demekten çok uzak olaylar yaşayacağını, ona yaşatılacağını ya da yaşadığını zannedeceğinin garantisini veriyor. Açıkçası hikayede herhangi bir şeyin var olup, var olmadığından emin olmanın hiçbir yolu yok. Hikayede olayların rengi normalden tesadüfe, tesadüften delilik ve halüsinasyona doğru kaydıkça gerilim beni bir dakika bile rahat bırakmadı ve gerçekle hayal arasında sekerken hikaye okuyan olarak benim de düşüncelerim dağıldı ve gerçeklikle bağlantımı ancak kitabı bitirdikten sonra sağlayabildim. Hikaye ilerledikçe etrafındaki tuhaflıklara yavaş yavaş alışmış gibi görünse de, karakterin aslında olup biteni hala kabullenemediğini düşünmek görmek mümkün. Bu çıldırmış otelde ne zaman nasıl bir acayipliğin ortaya çıkacağı ya da bir sonraki açacağınız kapının bile nereye açılacağı belli değil, sadece eskiden kalma gerçekliği şüpheli bir hatıra ve ona dayanan bir olasılık var. Karakterle birlikte okuyan olarak ben de bu olasılık ve her türlü tahmin edilemez olasılıkla olaylar boyunca ilerlerken stres ve gerilimle karşılaştım. Kitap boyunca bazı tuhaflıklar ve tesadüfler aslında hiç komik değildi ama nedense bir refleksle katıla katıla gülüyor insan bunlara. Bunlara örnek olarak karakterimiz ile birlikte "Kafe Medusa" ya girdiğimizde herkes bizi peruğunu çıkararak karşılıyor. Yunan mitolojisindeki yılan saçlı kendine bakan herkesi taşa dönüştüren korkutucu yaratıkla aynı isimdeki kafenin tüm müşterilerinin aslıda kel olmaları ve sıcakkanlı sevimli denebilecek insanlar olmaları karakterimizin dikkatini çekmedi. Açıkçası ben de kadar bu kadar gerçekle hayal arasında gidip gelen bir şekilde aşağı yukarı bir ay kadar yaşasaydım bende de buna dikkat edecek hal kalmazdı. Yine de ben bu durumu fark edebildim ve çok saçma bir keyif ve neşe verdi bana ve bir dakika kadar gülmekten okumama engel oldu. Gerçi bu tür bazı ufak tefek farklılıklar karakterle bir türlü tam bir bağ kurmamı ve hikayeyi tam olarak benimsememi engelledi. Kitabın sonunun belirsiz bitmesi ve karakterin otelden ayrılışını yine ertesi sabaha ertelemesiyle hikaye tam bir belirsizlik ve bir gerilimle sonlanıyor. Hikaye boyunca dozajı düzenli artan tuhaflıklar ve bazı ufak normalde komik olmayan ama gerilimden ortaya çıkan rahatlatıcı komik anlar dışında başköşeye kurulan gerilim resmen duygularımı allak bullak etti. Bu olurken acaba gerçek mi, hayal mi sorusu da düşünce ve gerçeklik duygumu darmaduman etti. Tüm bunlar olurken aklımda hep ana karakterin başına gelenlerin karbon monoksit zehirlenmesi belirtilerine ne kadar mükemmel bir biçimde uyduğuna inanamıyordum. Kitap bittikten sonra ve gerçeklik hissini tekrar kazandıktan sonra sonu olmasın ve olayların gerçek mi sanrı mı olduğuna karar verilemesin diye hazırlanmış bir olaylar örgüsünü bir sonuca bağlayabilmiştim ve bunla başardığım çok az şeyle duyduğum bir gurur duydum. Sanki bir kitaptaki adı bile olmayan bir karakterin yaşadığı anlamsızlığı değil de kendi yaşadığım anlamsızlığa bir anlam bulmuş gibi sanki bir öğrencinin bütün yıl dizlerini titreten bir matematik sorusunu çözdüğü zamanki gibi bir gururdu bu. Şöyle bir bakıldığında aslında korkutucu matematik sorusu benzetmesi pek yanlış bir benzetme sayılmaz aslında çünkü tüm gerilimi bu gerçek mi, hayal mi çatışması sağlıyor. Karbon monoksit zehirlenmesi okuru hayal olduğuna inanmasını sağlayan tüm olayların (sahneler arası hatırlanmayan bölümler, yanlış hatırlanan detaylar ve belirip sonra kaybolan figürler, görüşteki yanılmalar) suçlusu olarak gösterilebiliyor. Bu düşünceye rağmen kitap ikinci kez okunduğunda ne geriliminden ne de tuhaflıklar dizisinin anlamsızlığından hiçbir şey kaybetmiyor ve aynı tadı veriyor.