SEVGİYİ ARAMAK

Ah şu "insan" yok mu ? Ne zaman ne yapacağı belli olmayan, yaptıkları çoğu zaman kendini bile şaşırtan deli dolu (hatta bunun için cennetten kovulabilecek kadar dikbaşlı) varlık... Geçmişten günümüze kendini hep geliştiren, bunu yaparken kimi zaman kendini aşan kimi zaman ise kendini törpüleyen ama hep ileri atılan insan, bu zaman yolculuğunun günümüz kısmında en gelişmiş seviyesine ulaştı ama bu sefer feragat ettiği şeyler onu çok da mutlu etmişe benzemiyor sanki. Paulo Coelho bizim bu sıkkın ve mutsuz halimiz görmemiz için adeta bir ayna tutmuş bize aldatmak romanyla. Sıkkın ve mutsuz olarak nitelendirmeyi bazıları ağır bir itham olarak görebilir pek tabii ama bu bazı duyguların gerçek tadını bile unutmuş olmamızdan kaynaklanıyor bana kalırsa. Mutsuz olmamak, mutlu olmak demek değildir dostlar. Özellikle dünyanın içerisinde bulunduğu şu halde aç ve açıkta kalmamak şükran sunmak için en önemli şeyler adeta. Bence hepimiz koca bir yanılsamayla yaşıyoruz hayatı. Bize "verilen" imkanlar dahilinde bir sıkıntımız olmadığında bu durumu "ne kadar da mutluyum"a yoruyoruz. İçten içe böyle olmaması gerektiğini biliyoruz ama nasıl desek çarklar böyle dönüyor sanki değil mi ? Kitapta da bu çarkın bir parçası haline gelmek üzere olan ve bunun farkına varmasıyla "musmutlu" giden hayatı içerden çökmeye başlayan Linda'nın hikayesi üzerinden dokunuyor bize Coelho. Linda gibi olan çok insan var dünyada. Kimisi bunun farkında kimisi ise değil. E insanız, doğamız gereği geceleri bizi uyutmayan, canımızı sıkan durumları çözmek için arayışlara gireriz ve ruhumuz bu arayışlar doğrultusunda büyük değişimler geçirir. Arayışlarımızın niteliği, farklılıkları ise bizi birbirimizden keskin çizgilerle ayırır. Uyuşturucuyu dost edinenden tut, tasavvufa başlayanı, imajını yenileyeni, birçok kişiyi silip kendini soyutlayanı hatta bu arayışından eli boş dönüp depresyona girenini de bulabiliyoruz. Bu değişimlerde başrolün verilmesi gereken şeyi gözardı etmemek asıl mesele burada. O dillerden düşürmediğimiz (ki bu iyi bir şey), sevdiceğe beslediğimiz, hayatı güzel yapan baş aktör : sevgi. Saf ve menfaat barındırmayan o derin sevgi... Tarih boyunca en büyük arındırıcı, en büyük itici güç, en büyük sihirbaz oldu sevgi. Yeri geldiğinde harlı ateş oldu kalplerdeki buzu eritti, yeri geldi en zalimlerin gözündeki yaş oldu kimi zaman ise uğruna en çılgınca şeyleri yaptırdı ama insanoğluna bahşedilmiş en asil duygulardan olduğunu hep kanıtladı. Maalesef efsanede Prometheus insanlara ateşi gösterdikten sonra onu kullanırken gösterdiğimiz ustalığımızı sevgi konusunda gösteremedik. Bunun eksikliğini de çoğu zaman içimizdeki adını koyamadığımız boşluk olarak tanımladık bence. Yürekteki tek boşluk sevgiyi davet etmediğimizde ortaya çıkıyor oysaki. Bunu döndürüp dolaştırmayı çok seviyoruz ve katiyen kabul etmiyoruz. Doğrudan veya dolaylı hiç farketmez ; yaşadığımız sorunların altında art niyet, menfaat, monotonluk veya mutsuzlukla sevginin ters orantısının yattığını görebilirsiniz. Sadece sorgulayan ve karşısına çıkan cevabı görmeye hazır ve tümüyle dürüst olarak bakabilin olaylara. Çok da uzaklara gitmeye gerek yok dostlar. Aradığınız şey bazen yanıbaşınızdaki hayat arkadaşınızda, bazen bir telefon uzakta ama çoğu zaman mantığınızla yüreğinizin arasındaki mesafe ne kadarsa o kadar uzakta. Kim bilir belki de o kadar yakındadır. Hayata o zincire vurmaya bayıldığınız sevginizin gözünden baktığınızda hatta bunu başardığınızda demek daha doğru bile olur ; lamı cimi olmayan tek gerçeğe de ulaştığınızı farkediyorsunuz. "İnsanı olduğundan farklı birine dönüştüren tek şey sevgidir." Kendinizle, komşunuzla, ailenizle, sevdiceğinizle büyük resim olarak baktığınızda ise hayatla gerçekten kucaklaşmayı öğrendiğinizde sorunların bir bir çözüldüğünü görmenin zevkini yaşamanız dileğiyle ...