EKSİK YARIM

Derler ki hayatta herkes için yaratılmış bir eş vardır. Bu fısıltıların başlangıcı da Adem'e kadar uzanır. Çakılları inci, suları bal akan cennet bahçelerinden bile sıkılan ilk insanoğlu yanına bir yoldaş ister. Hikaye de böyle başlar. Kaburga kemiğinden yaratılan kadın, aynı şekilde doldurur burayı. Bazen sıkar, daraltır bazense sevgiyle, aşkla kaplar o sol kaburgayı. Velhasıl kelam, yalnızlık daha başlamadan bitmiş insanoğlu için. Bitmiş dediysem öyle hemen, herkes için değil. Kalbinin peşinden gidene, gururunu ayaklar altına alana, aşkın ateşi ile kavrulup yanana nasip olmuş. Tespih Ağacının Gölgesi adlı kitabı okurken de en çok bir soruya takıldım. Acaba kalbimi yakan, mantığımı devralan o aşkı bulabilecek miyim yoksa ben de o mantıklı sesi dinleyip aşksız ama sevgi temelli bir hayat mı süreceğim? Hiçbir zaman sevmeyi tam beceremeyen benim, şimdi size anlattıklarıma bakın. Yanlışım nerde diye düşünebilsem bulması kolay olurdu. Tam anlamıyla vefasızlık sebebi bu derdin. Aşkta en çok vefayı zikreder Fuzuli. Beklemek, sabretmek, saklamak benim hep yapamadığım, ardıma attığım şeyler oldu. Gördüğü oyuncağı için tutturan bir çocuk gibi hırsla sarıldım kucak dolusu sevgilere. Hızlı sevdim, sert düştüm. Terkedilmekten, ayrılık acısından bahsetmiyorum size. Onlar değil bizim konuşacaklarımız. Benim için daha acı olan şey; birini tam tamına sevememekten bahsediyorum. Yapboz parçaları gibi dolaşan çiftleri gördüğümdeki kıskançlıktan, dinlediğim aşk şarkısına uyacak bir anım bile olmamasındaki hüzünden bahsediyorum. Sevmeyi bilmemek, sevilmemekten daha kötü çünkü sonunda hissedememek var. Gözleriniz birinin gözlerine değince heyecanlanmak, o anlamasın diye başka tarafa bakmak, karşılaşma ihtimallerini hesaplamak, bariz tesadüflerden büyük anlamlar çıkarmak... Bütün bu saydıklarımı yaşayamadan, birinin hayatına değmeden geçip gitmek en kötüsü. Yalnızlık alışılmamış korkuları hatırlatıyor insanlara. Masalar bile iki kişilik artık, danslar eşli. Sizi de istemeden düşünmeye itiyor dayatılan bu azami zorunluluklar. Bir yandan da, daha hayalini kuramayacağınız şeyleri kaybetme korkusu sarar içinizi. Eşten dosttan duyduğunuz, filmlerle tasdiklediğiniz paramparça ayrılıklar... Gözünüz korkmasın bu içi doldurulmuş duygulardan. Elbette canı yanmıştır arkadaşınızın ama biraz da bire bin katmaktır o ahlar vahlar. Solar, yok olur giderek. Zaman olur insan geçmişini affeder, kaderini kabullenir. Kötü anılarını siler hafızadan. Geriye sadece hissettikleri kalır. İlk bakıştaki o kalp çarpıntısı, konuştuğunuzda sesindeki o titreme, beklemediğin anda gelen mesaj ile kalbine çarpan yumrukların hepsi birer birer birikir. Toz zerrecikleri gibi konar üst üste. Yeri gelir düşüverir gözlerinden, yeri gelir yüzünde bir gülümseme olur. İnsanoğlu affetmeyi iyi bilir. Çünkü kendi de masum değil. Günah çıkarmak gibi rahatlatır bu unutma merasimi. Hem kendini hem de diğerlerini affeder. Göğsünde rahatlama ile kalkar yerinden. İşte affedecek kimse bulamadığınızda yanınızda, yalnızlık şarkıları burada çalmaya başlıyor en derinden. Herkes için değil tabi bu söylediklerim. Aşkı en güzel haliyle yaşayan, dayanacağı omzu bulanlar da var. Peki, insan nasıl anlar hayatını birlikte geçireceği insanı? Nasıl geçirir bir ömrünü keşke demeden, sual etmeden? Kalbinin kapılarını açar, güvenir, inanır ve adar hayatını? Cevabı ben de tam olarak bilmiyorum. Sanırım sorunun içinde saklı ipucu. Düşünmediğin zaman tüm bu korkuları, endişe duymadığın, akışına bıraktığın an dingin bir deniz gibi suyun üstünde geliyor tüm dileklerin. Sen farkında olmadan yanı başına konuveriyor. Aşk acısıyla, tatlısıyla sevmek demektir çünkü. Hesapsız, karşılıksız, çıkar gözetmeksizin yapılan bir eylemdir. Ben onunla her şeye varım dediğinde hiç tereddüt etme, aşk korkakları seçmez.