RUHLA ÇATIŞMA

Dövüş Kulübü'ne Hoşgeldiniz... Modern(!) hayatın boğazınıza geçirdiği pençelerden kurtulun ve kulübe katılın. Sahip olduklarımızın birer kölesi olduğumuz; sorgulamadan, düşünmeden sadece başkalarının amaçları uğruna yaşayan insanlar haline geldiğimiz gibi gerçekleri duymaya cesaretiniz varsa filmi izlemek için yerlerinizi alabilirsiniz. Fight Club, gerçekleri insanın yüzüne adeta bir tokatmışçasına çarpıyor. Filmdeki karanlık, boğucu atmosfer ve Anlatıcı'nın saf çaresizlikten oluşmuş kişiliği izleyiciyi hemen etkisi altına alıyor ve izleyiciye kendi hayatını sorgulatmaya başlıyor. Başlarda her şey uykusuzluk hastalığına çare arayan bir insanı anlatıyormuş gibi gelse de asıl sorunun yaşanılan hayat ve uykusuzluğun bunun yansıması olduğu ilerleyen sahnelerde anlaşılıyor. Anlatıcı, sevmediği bir işte sevmediği bir insanın emri altında çalışan, uykusuzluk sorunuyla cebelleşen ve özgür olmanın yolunu bir türlü bulamayan tipik bir modern çağ insanı. Kısacası her günümüz insanı gibi Anlatıcı'nın da etrafı görünmez ve aşılmaz duvarlarla çevrili. Sahip olduğu kişilik o kadar aciz ki, onun için bu duvarları aşmanın tek bir yolu var: yeni bir kişilik yaratmak. Zayıf karakterinin aksine zihninde yarattığı yeni karakter, yapmaya cesaret edemeyeceği her şeyi yapabilecek ve elinden tutup kendisini de yüreklendirebilecek bir kudrete sahip. Zihninde ortaya çıkarttığı bu karakter -Tyler Durden- hem kendisinin hem de izleyicinin bütün doğru bildiklerini yok ediyor ve farkında olmadığımız gerçekleri tek tek gözler önüne seriyor. Önceleri uykusuzluğun çaresini ağlamakta bulan Anlatıcı, Tyler sayesinde yeni bir dünyaya adım atıyor. Onun için yaşam artık omuzlarına yüklenen görevleri yerine getirmesi için alınması gereken bir yol değil. Gözlerini daha özgür bir dünyaya açtığında aslında her şeyi yapabilecek bir kudrete sahip olduğunun farkına varıyor. Dövüşüyor, tüm günün içinde biriktirdiklerini geceleri Fight Club'da kusuyor, artık patronunun karşısında dimdik durabiliyor, hayatını işinin dışına da taşıyabiliyor. Anlatıcı tüm bu yeni keşfettiklerinin büyüsü altında hayatını değiştirirken Tyler Durden da seyirciye uzun ve sancılı bir sorgulama sürecinin kapılarını açıyor. Parmakların uçlarında oynatılan kuklalardan farksız olduğumuzu ve bizleri dibe çeken bir bataklıkta umutsuzca çırpındığımızı herhalde Tyler Durden'dan başka kimse daha iyi anlatamazdı. İhtiyacımız olmayan şeylere sahip olmak için nefret ettiğimiz işlerde çalıştığımızı, özgür olmak için yapılması gereken tek şeyin de sahip olduklarımızdan vazgeçmek olduğunu insanın zihnine ilmek ilmek işliyor. Daha iyiye ve daha yeniye bitmek bilmeyen bir arzuyla ulaşmaya çalışırken gösterdiğimiz hırsın bizleri canlı canlı kemirdiğini, aldığımız her nefesi bizlerden çaldığını göremiyor insan. Bizler, bitmek bilmeyen bir tüketim yarışının içindeyken yeni dünya düzenin bizleri bir karadelik gibi içine çektiğini ve etrafında köle gibi pervane ettiğini kavrayamıyoruz. Tüm bunların ışığı altında insan savaşın dünyaya karşı verilmesi gerektiği sonucuna ulaşabilir. Ancak Tyler'ın da dediği gibi durum hiç de öyle değil: "Tarihin ortanca evlatlarıyız biz. Ne bir amacımız ne de bir yurdumuz var. Büyük savaş yok büyük buhran yok. Bizim savaşımız kendi David Fincher. Fight Club. 1999. Twentieth Century Fox. Film. ruhlarımızla. Büyük buhranımız ise hayatlarımız."(Fincher). Yeni dünya insanının özgür kalması için gereken tek şey ruhunu zincirlemesi. Tüketim çılgınlığıyla beslenen arzularımızı, hırslarımızı, ruhumuzu yola getirmenin; dış dünyanın zihinlerimize, düşüncelerimize vurduğu kilitten kurtulmanın tek yolu bu. Film boyunca dış dünyayla çatışan, içindeki öfkeyi kavgayla dışarı vuran, yaşamın getirdiği tüm dayatmalara karşı umutsuzca mücadele veren Anlatıcı da sonunda bu gerçeğe gözlerini açıyor ve ruhuyla bir çatışmaya giriyor. Dünya düzenini değiştirmenin bir yararı yok. Tek yol ruhu ve zihni yola getirmek. İnsan ancak bu şekilde kuklacılara karşı bir zafer kazanabilir. Film bittiğinde insanın zihninde birçok soru işareti bırakıyor. Ancak bu soru işaretleri filmle ilgili değil, onun gözler önüne serdiği gerçeklerle ilgili. İnsanın yaşam amacı ne? Aldığımız her nefes gerçekte kime adanmış? Kendimiz için mi yaşıyoruz? Attığımız adımlar, aldığımız kararlar kontrolümüz altında mı yoksa bir elin ucunda asılı bir şekilde sallanıyor muyuz? Cevapları bulmak zor ancak onları aramak için gereken cesareti bulmak daha da zor. Merve YILMAZ