UMUTLU PATATES

'' Hayat sana geri dönüp hatalarını düzeltme şansı vermez ama bunları tekrarlamaman için birçok fırsat sunar.'' Andy Weir Marslı Şimdi biraz patates ve umut arasında kurduğum uykusuzluk ve kahvenin hoş karışımı bu blog yazısına odaklanın. Sizi yaşadığım şu duygularda biraz gezdirmek istiyorum. İyi hoş da neden patates? Sebzelerin en umut dolu ve en gizemlisi olduğu için aslında. Toprağın altında saklanıp her iklime uyum sağlayan ve bir gün güneşi görme umuduyla her gün büyüyen patatesin bize öğreteceği çok şey var. Katlandığı karanlık ve yalnızlığa rağmen elinden geleni yapıp kendini geliştirip umudunu toplayıp bizim bir gün katlanamayacağımız çilelere haftalarca katlanıyor patates. Ben umudumu ne zaman yitirecek olsam patatesi düşüneceğim artık. Biz insanlar ne zaman bir hata yapsak ve bazı sorunlara yol açsak pes edip umudumuzu yitirmeye meyilliyiz. Durup bir çözüm arasak, denesek, yanılsak ama yine de denemeyi bırakmasak en azından umudumuzun cesaretimize yakıt olduğunu görüp bir sonraki adım için güç buluruz belki. Denemek asıl iş, sorun çözülür ya da çözülmez, bu önemli değil. Önemli olan çözüm arayışında kendimize kattıklarımız. Belki o kadar değişik yerlere götürür ki bizi bu yol, yola çıkma sebebimiz olan sorunu bile unuturuz. Bütün başarısızlıklar ve sorunlar küçük ve önemsiz gelir başardıklarımızın yanında. Patatese dönelim, çıkardım o karanlık çukurundan sevindi, e soyup doğradığımda kendini bırakıp pes ediyor mu hiç? Yine elinden gelenin en iyisini yapıp lezzetli ve besleyici bir yemek oluyor. Bir yerlerde okumuştum, domates olmak isterdim ezilince salça olarak hayata devam etmek için diyordu birileri, e bizim patatesin nesi eksik? Ezersin eziyet edersin hop, püre. İnsanlar çektirdikçe işkence ettikçe bir yolunu buluyor patates. Biz niye bulamayalım ki? Derler ki gemiyi çevresindeki su batırmaz, içine giren su batırır. Eğer sorunlarımızın bizi etkileyip umudumuzu ve mücadele hırsımızı elimizden almalarına izin verirsek, o gün kaybederiz. Hiç başlamadan biten hüzünlü bir hikaye yerine kendimize uzun, zorlu ama umutla dolu bir hikaye yazabiliriz. Zaten kimse yaşamak kolay olacak demedi, hayatta kalmak kolay, sen yaşa. Dümdüz nefes alma, dünyanın bütün çiçeklerini çek içine. Kendine hep umudun önemini hatırlat. Umut öyle bulmak için didik didik araman gereken bir şey değil ki, içinde onunla doğuyorsun zaten. Böyle büyük bir hediye fırlatıp atılır mı hiç? Henüz hayat pastamdan 18 yıl gibi ufak bir dilim almış olmamdan dolayı anlatabileceğim uzun tecrübelerim yok, ama okuduklarımdan ve araştırdıklarımdan anladığım kadarıyla zor durumlarda insanları hayatta tutan ve yaşama bağlayan iki büyük etken umut ve hırs. Günlük yaşamda koşturmacanın arasında depresyona girmeye bile fırsatı olmayan ve ruh gibi dolaşan duygusuz insanlara umudu anlatmam zor olabilir çünkü onlar artık geleceğin bir şeyler getirmesini beklemeyi bırakmış oluyorlar. Onları hayata bağlayan şey hırs. Daha çok para, daha çok mücevher, daha çok hep daha çok ama işte umut olmadığından hiçbirinin gözünde ışıltı yakalayamadım. O yüzden patatesimiz pek kıymetli. En başta sahip olduğu tek şey umudu ve o umuda sarılıp kendine her gün yeni bir şeyler katıyor, zor koşullarda bile hayatın tadını çıkarıyor. Mesaj net sanırım. Patates gibi yaşayın bence, tabii o klişe ''batının iyi yönlerini alın kötü alışkanlıklarını almayın'' örneğindeki gibi patates de kritik bir konu. Tembelliğini almayın mesela, oturup ummak yetmez kalkıp çabalamak lazım.