Anla Biraz

Kaçıp uzaklaşmak istiyorum. Yollara atmak istiyorum kendimi. Nefesim kesilene kadar koşmam lazım. Koşuyorum arkamdan birileri kovalarcasına. Canımı yakmaya başlıyor içime çektiğim her bir nefes. O da ne? Ağlıyor muyum? Yoksa soğuktan mı akıyor gözlerim? Kahretsin! Hani ağlamak yoktu sevgili kendim. Hayır hayır! Ağlamıyorum. Onlar hep soğuktan! Ayıptır söylemesi kendimi kandırmakta biraz ustayımdır da. Her gün geçtiğim sokaklar, caddeler dar gelmeye başlıyor. Tıpkı vücudumun yüreğime dar gelmesi gibi... Ne gökyüzünün o uçsuz bucaksız mavisi açıyor içimi, ne de yaprakları dökülmeye yüz tutmuş; sonbaharın sarısını, turuncusunu, kırmızısını bir yağlı boya tablosu gibi gözlerimin önüne süren o ağaçlar... İçim kararmış benim. Her şey, herkes rengini kaybetmiş sanki... Ne acı! Beynim, ruhum karmakarışık. Bedenim, ruhuma o kadar ağır geliyor ki; taşıyamayacak kadar küçücüğüm sanki, ama bir o kadar büyüğüm; ruhumu, bedenimde kaybedecek kadar... Ağır ağır adımlar ile yürüyüp uzaklaşmıştık biz birbirimizden. Başımı kaldırıp gözlerine bakamadan... O'nun da gözleri de yerdeydi, biliyorum. O bakınca her hücrem dibine kadar hissederdi de ondan biliyorum. Her şey daha güzel olabilir miydi acaba? Aklımdan geçen son düşünce bu olmuştu. Cevabını hiçbir zaman bulamadım ben. Her zaman, belki de! dedim. Belki de... Son kez işittiğim; ağzından çıkan tek lafı: Hoşça kal! Benim ise nutkum tutulmuştu, tek bir laf bile edemedim. Çünkü hoşça kalmalı mıydı emin değildim. Gözlerim dolmuştu. Nasıl da bitivermişti bir anda her şey. Aşk biter miydi? Bitmeli miydi? Birilerinin böyle zamanlarda ne de çok söyleyecek şeyi vardır her zaman. Çok tuhaf değil mi? Sanki çalışılmış ya da ezberlenmiş gibi... Hep bir ağızdan aynı cümleler dökülüverir: "Önemli olan sağlık." "Yaşamak güzel." "Boş ver, her şey unutulur." Çok da kolaydı sanki! Söylenilen hiçbir şeyi duymuyorum tabii ki de... Ah beni bir yalnız bıraksalar! Ya da durun durun size biraz onu anlatmak isterim. Neredeyse dakika dakika... Ama kötüleri atlayarak... O kadar karışığım ki içimde: Ne yalnızlık ne de kalabalık... İkisi de yetmiyor bana. Ondan ölmesini isteyecek kadar nefret ediyorum, az sonra böyle düşündüğüm için kendimden de nefret etmeye başlıyorum. Kötü bir insan değilim ki ben. Bu düşünce de neyin nesi? En iyisi Allah'a havale etmek. Evet evet, en iyisi! Oysa ben güzel sevmeyi senin ile öğrenmiştim be adam! Sen aşkı anlattın bana, sonra yaşadık beraber. İyi laf yapardı ağzın. Bunu söylemeden geçemezdim. Öyle sözler işitti ki bu kulaklar, bu kalp... Şimdi inkar etsen de ben gerçeği biliyorum. Hiçbiri sahte değildi onların. O sözler, kalbinden geliyordu; kalbinin değişen ritminden belliydi. Sözlerin değildi beni sana bağlayan. Sözlerin ile gözlerinin içindeki gülümseyişin uyumuydu. Çizgi çizgi gözlerin... Gülünce kaybolan. Sevgilim, dostum, arkadaşım, babam, çocuğum... ''Çocuksun sen, büyümek yakışmazdı hiç Gülüşünün kokusuyla yeşerdi bu elma ağacı (Soluğunun elma kokması bundandı belki) Bir elma kokusuna tutundum düşerken Sallanıp durmaktayım bir saatin sarkacı Nasıl gidip geliyor gidip geliyorsa öyle Çocuksun sen, çocuğumsun'' Şimdi ilk defa sevmenin tarif edilemez korkuları içindeyim. Gördüğüm, duyduğum, hissettiğim her şey, şimdi bana seni sevmeyi bırakmamamı söylüyor. Kaçıp uzaklaşmaya çalıştıkça; nefesim canımı yaktıkça yaklaşıyorum sana. İşin kötüsü, ben senden vazgeçemiyorum işte. Anla! Sevmek.... Seni alabildiğine seviyorum. Kimseleri umursamadan, her şeyi hiçe sayarak... Oysa haksızlık ediyorum kendime, sana, bize. Bize mi? Artık biz olmasak da lafın gelişi işte... Sen bana mutluluktan yana ne getirmişsen hepsini bir bir acımadan götürdün. Senden sonra çiçekler açmayacak sanki, yeniden bahar gelmeyecek... Yokluğunu da varlığın gibi yudum yudum içeceğim su misali. Seninle varım, seninle yok olacağım! Ecem İlayda Yalçın