YALNIZLIKTAN KAÇINMALI MI?

Şekil 1 Yalnızlık (Kadinlopedi) Hayatımızda en sık yaşadığımız ve maruz kaldığımız şeydir belki de yalnızlık. Yalnızlık hakkında o kadar çok şarkılar bestelenmiş, kitaplar yazılmış ve filmler çekilmiştir ki bu duygu sıradanlaşmıştır. Peki, gerçekte ne anlama gelir yalnızlık? Eğer buna alışılmışın dışında bir tanım yapmak gerekirse kendimiz olmak, benliğimizle konuşmak, gerçek biz olmaktır. Düşünelim şimdi, günlük hayatımızda kaç dakika kendimiz olabiliyoruz, kendi benliğimizle yalnız kalabiliyoruz? Bulunduğumuz yüzyılda maskeler takmaya o kadar alışmışız ki, gerçek benliğimizi sadece evde ya da rahat hissettiğimiz bir ortamda yaşayabiliyoruz. İşte bu olay bizi yalnız hissettiriyor. Yani bütün o maskelerimizi attığımızda geriye kalan biz, bize yetmemeye başlıyor. . Yalnızlık olgusu, her geçen gün büyüyor. Çünkü bizler yalnız olmayı istiyoruz. Yıkılabilecek duvarlara ya da aşılabilecek sınırlara kendimizi hapsediyoruz. Kendi kendimizi çıkmaza sokuyor, sonra da bununla yaşamayı öğrenmeye çabalıyoruz fakat yapamıyoruz. Bireyler kendilerini bilerek veya bilmeyerek tamamen bir yalnızlık döngüsüne sokuyor. Rahat evlerin, lüks eşyaların ve pahalı cihazların arkasında hala devam eden ve akan bir hayat olduğunu unutuyor ya da kendilerine unutturuyorlar. Bu bağlamda da yalnızlık, insanın kendi kendisiyle baş başa kalması ve kendisine mahkum olması anlamına geliyor. Bu sebeple de insanlar depresyona giriyor, psikolojik yardım almaya başlıyorlar. Bunun sonu intiharlara kadar gidebiliyor bazen. Peki, kendimizle baş başa kalmak bu kadar korkunç bir şey mi gerçekten? Kendi dünyamızda tek başımıza kalamayacak kadar mı çekiniyoruz yalnızlıktan? Yalnız yaşayan, her dakikasında kendi benliğiyle karşı karşıya oturan o kadar çok insan var ki. Ancak bazı insanlar başarabiliyor bu yalnızlık zincirini kırmayı. İşte o insanlar mutluluğu yalnızken de yakalayabiliyor, kendi benlikleriyle barışabiliyorlar. Yalnız kalamadıklarından yakınan bazı insanlarsa yalnızlığın çok değerli bir şey olduğundan bahsediyorlar. Eğer yalnız kalmak bu kadar üzücü ve korkunç bir durum olsaydı insanlar bunu istemezdi. Peki, neden kendileriyle baş başa kalmayı arzuluyorlar? Aslında cevap gerçekten basit. Yalnızlık bize huzuru getiriyor, bizi kendimizle baş başa bırakarak insanları ve dertleri uzaklaştırıyor. Dışarıdaki sahte mutlulukları ve duyguları bünyemizden atmamızı sağlıyor. Yalnız kalarak kendi mutluluğumuzu kendimiz üretiyoruz. Çünkü sanırım yalnızken vücudumuz hiçbir duyguyu yoğun olarak yaşayamaz. Bunun sebebi duyguların nötrlenmesinden dolayı olabilir. Peki, yalnızlık bu kadar gerekli ve önemliyken biz neden bunu yok etmeye ve ondan uzaklaşmaya çalışıyoruz? Aslında bunun en büyük sebebi korkmamız. Her geçen gün sosyal hayatımız yoğunlaşıyor ve hızlanıyor. Sürekli birileriyle iletişim halindeyiz. Sürekli birilerini arıyor, yirmi dört saat insanları kendimize bağlamaya çalışıyoruz. Sosyal çevremizle yatıp onunla kalkıyoruz. Bir yerde de benliğimizi unutup çevremizdeki insanlara dönüşmeye başlıyoruz. Tüm bunların sonunda çevremizdekiler yavaş yavaş uzaklaşırken bizler de benliğimizi terk etmeye başlıyoruz. İşte bunu engellemek için yapılabilecek şey ise kendi benliğimizle baş başa kalmak olmalı. Yani her insan mutlaka yalnız kalmalı ve hayatının bir dönemini az da olsa yalnız yaşamalı. Çünkü insan doğruyu yanlışı baskı altında kalmaksızın 1 Deniz Salmanlı düşünceleriyle yalnız kalınca anlar. Dikkatimizi tek bir olaya verip onun üzerinde daha rahat yoğunlaşabiliriz ve bence hayatın hızından kurtularak yalnız kalmak ve kendi yalnızlığımızla mutlu olabilmek insanı gerçek anlamda olgunlaştıran tek şey. Sonuç olarak insanların hayatlarında yaşadığı yalnızlık ile filmlerde gördüğümüz ve şarkılarda dinlediğimiz yalnızlık arasında gerçekten de çok büyük fark var. Yapıtlarda gördüğümüz yalnızlık kaybedilen bir sevgili ya da bir his. Yalnız kalınmasının sebebi kişinin öteki yarısını kaybetmesi, yokluğunu hissetmesi. Fakat insanların görmeyi unuttukları nokta şu ki; aradığımız öteki yarımız aslında kendi öz benliğimiz. Sahte insanlarla yaşanılan geçici mutluluklardansa, kendimizle paylaştığımız yalnızlık daha değerlidir belki de.