BEŞ SENE SONRA

Fark etmesek de teknoloji hayatımızın her alanını iyi ya da kötü yönde etkiliyor. Hayatımızı teknoloji şekillendiriyor. Teknoloji adına yapılan araştırmalar ve icatlar insanlığı ileri götürmek, insanlara yardım etmek adına yapılıyor ama gerçekten öyle mi? Henüz yeni doğmuş bebeklerin gözleri televizyona sabitlenmiş, genç nesil kişisel ve duygusal gelişimlerini telefona bakarak tamamlıyor. Kimi teknolojiyi delicesine sahiplenmişken kimi hayatında kullanmıyor. Bu yüzden yaşadığı topluma ve zamana ayak uydurmakta zorlanıyor, yabancılaşıyor. Peki, ya beş yıl sonra nelerle karşılaşacağız? Teknolojinin tek amacı insanlığı ileri götürmek mi olacak yoksa hayatımızı riske mi atmak mı? Diğer bir deyişle; yakın gelecekte teknoloji daha iyi bir hayat için anahtar mı; yoksa insanlığın kendine doğrulttuğu bir silah mı? Her şey binlerce yıl önce o duygunun var olmasıyla başladı: merak. Tekerlek, yazı, pusula, teleskop, çiçek aşısı, telefon, araba, bilgisayar... Bu icatların hepsinin tek ortak özelliği vardı: merak duygusunu tatmin etmek. Bu merak yüzünden atom parçalandı, bomba yapıldı; milyonlarca insan öldü, binlercesi sakat doğdu ve kanser çağımızın hastalığı haline geldi. Yüz sene öncesine kadar atomun parçalanabileceğine dair ipucu bile yokken, yaklaşık altmış sene önce bir bilim adamı çıkageldi ve teknoloji uğruna milyonlarca insanı öldürdü. Bıçak Sırtı, 2019 gibi oldukça yakın bir gelecekte geçiyor. Dünya 2019 senesinde, insanların artan egolarında boğulduğu, insan kopyalarının üretildiği, kopya insanların başka gezegene yerleştirildiği, göz fabrikalarında üretilen retinaların ardından bakılan bir yerdir. Asla var olmayacağına inandığım bu dünyayı seyrederken "Daha neler?" diye pek çok kez düşündüm kendi kendime. İki saatin sonundaysa bana kalan "Neden olmasın?" sorusuydu. Kof 2 Teknoloji yüzünden her şey çok çabuk bulunuyor, gelişiyor ve yok oluyor, öyle ya kırk sene öncesinden kim tahmin edebilirdi ki atomun parçalanacağını? Peki, ya bizler? Teknoloji bu hızla gelişiyorken insanlık da payını alıyor. Yalnızlaşıyor, hissizleşiyor ve tüketiyor. İçine çekildiği teknolojide yalnız olduğunda daha mutlu... Duygusuzluğu kanıksamış ve duygularını düşünmekten alıkoyuyor kendini çünkü özeleştiri yapmaya zamanı yok. Cesareti de... Müthiş bir hızla tüketiyor, meydana gelmek ve yok olmak arası birkaç saniye süren bir yıldız kayması gibi. "Neden olmasın" sorusu çıkageliyor birden ve kendi kendime yavaşça fısıldıyorum: İnsanlar yeterince hissiz değil mi zaten, neden olmasın? Beş sene sonra, insanların ileri teknoloji ürünü robotlardan ne farkı kalacak? Duyguları olmayan, iletişim kurmayan ve tüketen bir robot... Kopya insanların bile daha duygusal olduğu bir gelecekte yaşamayı neden istiyoruz? Ürettiğimiz makinelerden bir farkımızın kalmayacağı belirsiz bir geleceğe doğru yol alırken, insanlığı bekleyen tehlikenin ne denli büyük olduğunu düşünüyorum. Düşünmeyi bizi içine çeken teknolojiden, arta kalan zamanda yapabiliyoruz. Bu yüzden kaçımız aslında teknolojinin bize sunduklarının aslında birer nimet olmadığının farkındayız? Daha da önemlisi kaçımızın fark etmek için cesareti var? Teknolojinin şekillendirdiği bir dünyada yaşasak da onu anlamak için sadece teknoloji yeterli mi? Dünyaya yeniden bakmak için gözlerimize ihtiyacımız yok mu? ? Duyularımızı teknolojinin şekillendirmesine, daha tozpembe bir dünyada yaşayacağımıza inandığımız için mi izin verdik? Peki, ya duygularımız? Onlardan neden vazgeçtik? Bir makine olarak yaşamanın daha hayat dolu bir deneyim olduğuna inandığımız için mi? Son olarak; Riddley Scott'un yönettiği, Amerikan yapımı olan Bıçak Sırtı bilim kurgu sınıfında incelenen bir film ve pek çok insan filmi hayali olarak tanımlıyor, sanki gerçekleşmesi istenmeyen her şey inkar edildiğinde olmayacakmış gibi, ama aslında film, çok da uzak olmayan bir gelecekte yaşanacak olayları özetliyor.