YİTEN ÇOCUKLUK

Çoğumuz çocukluk çağlarımızın en güzel zamanlar olduğunu söyleriz. Saklambaçlar, seksekler, yakan toplar derken yıllarımızı harcarız. Mutlu, huzurlu, kimi zaman haylaz... Peki bunları yaşayamayan çocuklar? Direkt hayatın en ağır sınavlarıyla yüzleşmek zorunda olanlar... Ebeveynlerini kaybedenler, dilendirilenler, kaçırılanlar, şiddete maruz kalanlar, cinsel istismara uğrayanlar ve daha binbir çeşit acı, keder yaşayanların yiten çocuklukları... Onlara nasıl bir 'Dünyaya hoş geldin!' demek? İşte Do-Ga-Ni filmi de çocuklara yönelik onlarca suçlardan şiddet ve daha korkunç olan kısımlarını beyazperdeye aktarıyor. Senaryo, 2005'te İşitme Engelliler Okulu'nda yaşanan gerçek olaylara dayanıyor aslında. Sağır ve dilsiz olan bu çocukların müdür ve öğretmenler tarafından uğradığı tacizi ve cinsel istismarı anlatıyor. Yeni gelen öğretmenin suçluları gün yüzüne çıkarmak için sarf ettiği çaba pek bir işe yaramasa da kitabın ve ardından filminin çıkmasıyla yasa değişikliğine gidiliyor. Gidiliyor, iyi, güzel hoş ama o çocukların hayatları ne olacak? Her ne kadar yargı sistemi değişmiş olsa da bu zulmü yaşayan çocukların hayatları nasıl olacak? Geleceğe umut ederek bakabilecekler mi? Sanırım hepimiz cevabı biliyoruz. Yitirilen koca bir ömür demek belki de. Bu örnekleri dünyanın her bir yanında görebiliyoruz. Ama ben çocuk istismarında dünya sıralamasında 3. olan Türkiye üzerinden gitmek istiyorum. Yapılan araştırmalar Türkiye'de her 4 saatte bir çocuğun cinsel istismara uğradığını gösteriyor. Ülkemizde her yıl ortalama olarak 7 bin çocuk cinsel istismara uğruyor. 7 bin ömür uçup gidiyor. Sırf insan demeye dilin varmadığı yaratıklar yüzünden 7 bin çocuk yitiriliyor. Çocuk yaşta aile zoruyla evlendirilip elinde bebekle okuma yazma bilmeyen kız ve erkek çocuklar, dedesi, babası, kuzeni, aile dostu tarafından küçük yaşlardan itibaren istismara uğrayanlar... Çocuklara yapılan her tür suç için ağır cezalar uygulanması gerekirken 'Rızası olmasa olmazdı!' diye tepkilerle karşılaşılıyor. Ülkemizden bazı örnekler vermek istiyorum. 'Din adamı' sıfatının arkasına saklanıp erkek çocuklara cinsel istismarda bulunan imama 25 yıl hapis cezası verilmişti. Bir ceza almış bu da bir şey, evet. Ama yitip giden çocukluklarına, psikolojilerine kaç yıl yeter düzeltmek için? Yetmez. Ömür de yetmez güç de. 9 yaşındaki kızın cinsel istismara uğrayıp kalp krizinden hayatını kaybettiği duruşmada sanık için tahliye kararı verilmişti. Bir tarafta stresten, üzüntüden, korkudan ve daha ne denli düşüncelerden o minik kalbi dayanamayan Yağmur, diğer tarafta 'Benim torunum yaşında.' deyip tahliye edilen sanık... Bir de üstüne devlet adamları(!?) çıkıp 'Rızası olmasaydı olmazdı' demelerine şahit olabiliyoruz kimi zaman. Ne denilebilir ki? Ve ne yazık ki en yakınım, canım, kanım, en güvendiğim dediğin insana bile güven olmuyor. Kendi anne ve babası tarafından seks işçisi olarak çalıştırmak istenilen çocuklar var bir de. Olayın yeterince trajik olması yetmiyormuş gibi üstüne bir de kendi ebeveynlerinin tiksindirici zihinleri... Toplumun yaşadığı korku da tepki göstermeyi engeller hale geldi. Kendi çocuklarına bir şey olacak diye korkmayı bir kenara bırakın konuşursak kötü olur, başımıza bir şey gelir diye bir geri çekilme isteği, susma ve korkma var. Çünkü farkındayız ki bu ülkede tecavüzcüler dışarı salınırken çok konuşanların başı belaya girer. Geleceğimiz, yarınımız, insanlık göstergemiz diye kanatlarımızın altına alıp, koruyup kollamak gerekirken kabuslarını gerçeğe dönüştürüyor, küçücük dünyalarında kocaman korkuluklar yaratıyoruz. Hiçbir canlıya bu hissi, insanlık dışı bu eylemi yaşatmamalı, yaşattırmamalıyız. Çocukların en huzur dolu ve güvenli ortamlarda yetişmeleri için elimizden gelen tüm imkanları sunmalıyız. Sunmalıyız ki gözlerindeki ışık hiç sönmesin, çocukluklarını yitirmesin.