AYNI OLMA KENDİN OL

İnsanlar için yalan söylemek ne kadar kolay olmaya başladı. Sevdiklerimize, korktuklarımıza, kaçmak istediklerimize karşı kullandığımız bir kurtuluş yolumuz oldu yalan. Zor bir durumda kaldığımızda aklımıza gelen en basit yalanı bulup o kadar rahat söyler olduk ki utanmak yerine kendimizle gurur duyar olduk, yalan zayıflığımız değil ustalığımız oluverdi. Soruyorum kendime neden kimse tarafından hoş karşılanmayan yalan hepimizin vazgeçilmezi haline geldi ve üzülerek anlıyorum ki artık hepimiz korkar olduk sevilmemekten, yalnız kalmaktan... O zaman mantıklı geldi işte "benden istenilen şekilde görünürsem sevilirim" fikri. Biz o kadar korkar olmuşuz ki yalnız kalmaktan bulabildiğimiz çözüm hiç olmadığımız gibi görünmek olmuş. İşe yarar ya da yaramaz fakat tartışmak istediğim bu değil. Neden bu hale gelmişiz bunu anlamak ve anlatmak istiyorum. Ne oldu "hepimiz farklı insanlarız, farklı düşüncelere, ilgilere sahip olmalıyız." düşüncesine? Neden kendimizden farklı insanları tanımaya, anlamaya çalışmak yerine onlara sırtımızı dönmeyi tercih ediyoruz? Herkes aynı olsaydı daha mı güzel olacaktı dünya? Ne olmuş ben pop seviyorsam o sevmiyorsa? Kendimi değiştirmek veya değişmiş gibi davranmak zorunda hissetmek istemiyorum; tam tersine karşımdaki beni böyle kabul etsin, farklılıklarımız bizi uzaklaştırmasın istiyorum. İçimizdeki ilgi eksikliği, küçüklüğümüzden beri gelen ailelerimizin memnuniyetsizlikleri bizleri birilerinin istediği gibi olmaya itiyor, istediğimiz gibi olmak yerine olmak zorunda olduğumuz kişilere dönüşmeye çalışmaktan çok yorulmadık mı? Küçüklüğümüzden beri o kadar alışmışız ki 'doğru' görünmek için yalan söylemeye, misafirlikte başlıyor yalanlarımız; bayram günü akraba ziyaretine gidiyoruz, şeker uzatılıyor, yiyecek bir şeyler ikram ediliyor fakat sırf annemiz sabahtan tembihlediği için yemeyeceğimizi söylüyoruz. Oradaki amcalar, teyzeler de "Maşallah, bu yaşta ne akıllı çocuk." diye bizi övüyor. Bir çocuğun şekeri sevmesi bu kadar doğalken, o çocuğu hiçbir yaşında söylememesi gereken yalana itmek, çevremizdekilerin bizi kınamasından daha önemli olsa gerek. Sonra ilkokula gidiyoruz orada da özenti başlıyor o da bir nebze itiyor yalana insanı. Hiç unutmam, sınıftaki arkadaş grubumun hepsinde olan bir macera kitabı serisi vardı, yüksek maliyetli bir kitap serisi. Aksiyon, macera pek ilgi alanıma girmiyordu ama sırf onların arasına katılabilmek için aileme çok ilgileniyormuşum, çok istiyormuşum gibi gösterip kitapları aldırdım. O zaman söyledim ama şimdi yalan söyleyemeyeceğim, 6-7 sene olmuştur kitaplar hala dolabımda ve açıp tek bir sayfa okumadım. Sırf arkadaşlarımdan onay alabilmek için aileme masraf yaptırdım ve yalan söyledim, o kadar zaman geçmesine rağmen hala pişmanlık duyarım. Lise yıllarında sırf özentilik uğruna anlamadığı şarkıları dinleyen insanlar, hoşlandığı çocuk için futbolla ilgileniyormuş gibi görünen kızlar vs. hepsi sevmediği şeyleri sırf hissettikleri eksiklikler, kaygılar yüzünden kabullenmişler. Hepimizin istemediği, hoşlanmayacağı durumlar oluyor ama biz zor durumda kalacağız, yanlış anlaşılacağız diye hayır demeye korkar olduk. Kendimiz olmak zayıflık olmaya başladı bizim için, ayıp olur fikri bizi birçok durumda yalana itmiş ve biz bize verilen aklı kullanmak yerine kim ne derse onaylarmışçasına kafa sallamayı tercih eder olmuşuz. Bizden beklenileni yapmaya o kadar alışmışız ki başkalarının doğrusu bizim için yanlış olamazmış gibi gelmeye başlamış. Denemek, yanlış yapmak bizi yalnızlaştıracak; çoğunluğa uymak ise bizim için insanların arasında olmak adına bir anahtar olacak gibi gelmeye başladı anlayacağınız. Küçüklüğümüzden beri gelen benliğimizi bastırma duygusu ileriki hayatımızda da peşimizi bırakmıyor ve hep birileri için kendimizden vazgeçip onlar gibi olmaya çalışıyoruz. İş başvurusu yapan insanlar bile klişe olan "Kendinizi beş sene sonra nerede görüyorsunuz?" sorusunu duyunca isteklerini değil de onlardan beklenen ezber cevapları kullanıyorlar. Farkında olmadığımız şey, insanların sevdiği şeyleri sevmiyor olmak bizi 'yanlış insan' yapmaz veya başkalarının doğrularını kabul etmek bize bir fayda sağlamaz. Karşımızdaki insanların fikirlerini benimsemek bizden birçok şeyi eksiltiyor, bunun yerine insanlarla farklı düşüncelere sahip olmak, bu fikirleri savunabilmek bize daha çok yardımcı olacaktır . Hayatın bizim hayatımız olduğunu ve istediğimizi sevip istemediğimize hayır diyebileceğimizin farkında olmamız gerekiyor. Birçok canlıda olmayıp bize verilmiş bir şans olan aklı, başkalarının fikirlerini benimseyerek değil de düşünerek, isteyerek doldurmak varken yalanı seçmek zorunda kalmak bizi sadece yoracaktır. Bırakın bizi seven böyle sevsin çünkü biz böyle çok güzeliz.