Hemen Şimdi Mi?

"Bugünün işini yarına bırakma, mümkünse ertesi güne bırak"- Mark Twain Çoğu insan hayatta bir şeylerden kaçmaya çalışır. Olaylardan, yükümlülüklerden, sorumluluklarından. Nedense hep bize zevk veren işlerle meşgul olmak isteriz. İnsanoğlunun doğasında vardır bu istek sürekli bugün aciliyeti olmayan işleri erteleriz. Hayatım boyunca "aman ne olacak yarın yaparım" diye diye geçirdiğim kaç gün vardır kim bilir. Siz de benim gibi erteleyici misiniz yoksa hemen şimdi işinizi bitirenlerden misiniz? Bu konu hakkında çok düşündüm neden istemediğimiz, bitirmemiz gereken bir işi daha sonraya bırakarak erteliyoruz ki aslında onu erteledikçe onu daha çok düşünüyoruz. Halbuki o işi o an yapıp hem yapılacaklar listemizden hem de beynimizden çıkarsak daha rahat olmaz mıyız? Bir gün yine bu konu hakkında düşünürken yine yapacağım bir işi erteleyip kitapçıda gezerken- gözüme bir kitap ilişti. Kitabın adı "Erteleme Sanatı". Bana bu kadar uygun olan bu kitabı heyecanla alıp okumaya başladım ve daha sonra erteleme fikrine bakışımda farklılıklar oluşmaya başladı. Sizce de her işi bu kadar ertelerken aldığım bir kitabı anında okumaya başlamam tuhaf değil mi? Bu kitaba göre değil çünkü kitapta yapmamız gereken en öncelikli işi erteleyip yapacaklarımız listesinden önemsizleri sürekli ilk sıralara getirmemizden bahsediyor. Bunun çeşitli nedenleri var tabiki. Bazı insanlar mükemmeliyetçilik duygusundan dolayı işleri erteliyorlar. Tam olarak mükemmel yapabileceklerine inanmıyorlar ve bir türlü başlamıyorlar. Sizce de bu çok tanıdık değil mi ? Ödevlerimizi hep son ana bırakmamızı böyle açıklayabiliriz. Onların değerlendirileceğini bilerek sürekli kendimizi ödevi yapmaktan kurtardığımızı sanıyoruz. Halbuki onu erteleyerek diğer ödevlerimizi bir çığ gibi büyüttüğümüzü göremiyoruz. Örneğin ben ne zaman ders çalışacak olsam kendimi başka bir işle meşgulken buluyorum. Hiçbir zaman toplamadığım odamı nedense tam ders çalışacakken toplayacağım tutuyor. İşte bunun sebebi benim artık bir sistematik erteleyici olmamdan kaynaklanıyor. Ben mükemmeliyetçiliğimden dolayı bu ertelemeyi alışkanlık hale getirdim Tabii bir de nerden başlayacağımı bilememek var... Bazı insanlar düzenlidir her şeyleri planlıdır bunu sadece onların hiçbir şeyi son güne bırakmamasından değil aynı zamanda en ufak ipuçlarından bile anlayabiliriz. Örneğin çantalarının düzenliliğinden, tutukları ajandalardan planlı olduklarını anlarız. Fakat eğer hem erteleyici hem de plan yapmayı alışkanlık hale getirmemişlerdenseniz durum biraz beterin beteri haline dönüşebilir çünkü bir işin sonunu ve gidişatını tam hayalinde canlandırmadan kısacası planlamadan bir sonuca varmak oldukça zordur. Bundan korkup nereden başlayacağını bilemediğinden sistematik erteleyeci hale gelen bir çok kişi vardır. Mesela sizin gibi mi? Bu erteleme konusu hakkında bir sürü düşünce yazılıp çizilebilir. Çok fazla yoruma açık olduğu gibi ucu açık bırakılmış kesin bir sonuca varılamamış birçok yanı da vardır. Mesela düşündüğümüzde acaba ertelemek hayatı kaçırmak mıdır? Bu doğru bir tanım mıdır, yani ertelediğimiz şeyler yerine zevk aldığımız şeyleri yaptığımızda, öncelik listemizden altta olanları yukarı çıkardığımızda hayatı kaçırıyor olmamız düşüncesi kulağa oldukça saçma geliyor. Bir kere olayın en başında mantık hatası yok mu sizce de? Neye göre yapıyoruz bu öncelik listesini? Evet, eğer birkaç ödevden, projeden bahsediyorsak teslim tarihlerine göre bir liste oluşturulabilir fakat biz işimizin ya da okulumuzun bize getirdiği yükümlülükler dışında sorumluluklarımızdan da kaçar haldeyiz. Bu sorumlulukların bir öncelik sırası nasıl olabilir ki? Bence hayatı tadına vara vara yaşamak gerekir o an nerede olmak istiyorsan ne yapmak istiyorsan onu yapmalısın. Tabii ki sorumluklarımız var ve öncelik sırası olan bir liste var fakat hep ona uyamayız ki... Bizler robot değiliz. Bir listeye uyum sağlayamayız, duygularımız var. Yeri gelir bir haftada tüm işleri hallederiz, yeri gelir bir saatte bir haftalık iş hallederiz. İnsanın motivasyonu, konsantre olması yapacağı işteki veriminde çok önemlidir. Eğer erteledikten sonra işler çığ gibi olduğunda bile halledebiliyorsanız hemen şimdi ci olup bu hayatı bir görev haline getirmenin pek de bir anlamı yok.