Örümcek ve Kalp

Arada kendinize dönüp de hiç bakıyor musunuz siz de, dün neydim bugün ne oldum diye? Hayatımdakiler bana ne kattı, benden ne götürdü, kimler neleri nasıl değiştirdi diye... Ben bakıyorum. Hep soruyorum bu soruları kendime. Dünkü ben ile bugünkü ben aynı mı? Eğer aynı ise, normal mi bu? Zamanın beni değiştirmesi, bir şeyler katması gerekmez miydi? İnsanlar aynı mı, olaylar aynı mı? Çevremdekiler aynı mı? Yakın zamanda şunu fark ettim ki bugünümü dünümden ayıran hemen hemen her şeyi çevremdekilere borçluyum. Özellikle de arkadaşlarıma. Hep onlar şekillendirmiş beni, onlar sayesinde kazanmışım bu karateri iyi ya da kötü yönleriyle. Ben, ben olmuşum onlarla birlikte iken. Kimisi geçmiş, kimisi kalmış fakat hepsi bir iz bırakmış bende arkadaşlarımın. Sanki küçücük yaşımdan itibaren her biri bir yanımdan tutup çekmiş, çeke çeke büyütmüşler beni. Şimdi geriye dönüp baktığımda kimi beni daima yukarı çekerken kiminin ise beni aşağıya çektiğini görüyorum fakat sonuç olarak hepsinin bana öyle ya da böyle bir şeyler kattığını, bu kattıkları sayesinde bugün burada olduğum kişi olarak durduğumu düşünüyorum. Bütün bunlar arkadaşlık kavramını adeta yüceltiyor benim gözümde. Arkadaşlarım olmadan bir dünyayı, bir beni düşünemiyorum. Anaokulundan itibaren bütün arkadaşlarımı hatırlıyorum. Mahallemde bana bisiklete binmeyi öğreten benden yalnızca 2 yaş büyük olmasına rağmen hala da abla dediğim Güneş Abla, anaokuluna ilk geldiğimde elimden tutup beni parkta gezdiren ve bütün oyuncaklarını benimle paylaşan Melisa, ilkokulun ilk gününde ilk saatinde benimle tanışıp yanıma oturup önümüzdeki 5 sene boyunca da her gün yine oraya oturan Helin, bana yaramazlığı öğreten komşunun oğlu Ali, ortaokulu ve liseyi benim için dünyanın en eğlenceli ve en verimli yeri yapmayı başaran Yıldız ve Dilara, Bilkent'e ilk adım attığımda yol sorarak karşılaştığım Sezin... Adlarıyla, yüzleriyle, anılarıyla hepsi duruyor hala bende. Hatta beni ben yapan şeyler onlar. Yani aynı Anne Siems'ın Friendship ismini verdiği tablosundaki gibi ufak detaylarla bir bütün olmuş durumdayım hepsiyle. Bu yüzden de Siems'ın tablosu benim için arkadaşlığı en güzel anlatan ve en başarılı şekilde yansıtan görsellerden biridir. Ben de kendimi ve arkadaşlarımı derinlerde bir yerlerde, herkesin göremeyeceği bir seviyede de olsa aynı kalbi, aynı duyguları paylaşan ve birbirini tamamlayan iki küçük kızdan veya çocuktan farklı görmüyorum. Aksine, aynıyız biz de. Birbirimizi tamamlıyoruz, birimizin eksiği diğerinin fazlası oluyor, birinin hatasını diğerimiz düzeltiyor, biri düşünce diğerimiz kaldırıyor. Siems'ın da çok güzel bir şekilde resmettiği gibi, iki parçanın bir bütün haline gelmesiyle oluşuyor arkadaşlık. Sonra ise o arkadaşlıklar büyüyor, büyüyor... Siz de onlarla büyüyorsunuz, sizi onlar büyütüyor. Sizi siz yapan şeyler arkadaşlıklardan geliyor hep. Bir bakmışsınız bambaşka biri olmuşsunuz. İyi anlamda söylüyorum bunu elbette. Örneğin cesareti ilkokul arkadaşım Helin'den öğrendim ben. Hep çok korkak bir çocuk olmuştum, ta ki onunla tanışana kadar. Sınıfta her soruya ilk parmağı o kaldırır, hepimizin korktuğu işlere en önce o girişirdi. Hiç unutmuyorum, bir kere bir örümcek aldı yerden ve elime koyarak "Çok güzel değil mi?" dedi. Korkudan kalbimin çarpış seslerini duyuyordum, fakat Helin bana o gün orada ortada hiçbir sebep yokken korktuğum bir canlının güzelliğini gösterdi. Hep de böyle oldu arkadaşlığımız boyunca. Sonunda ben de bir bütün oldum onun cesaretiyle ve kendi korkaklığımı soyundum. Büyüdükten, başka arkadaşlar edindikten sonra ben de onların Helin'i oldum. Her arkadaşıma bir "örümcek" sunmaya çalıştım. Her şeyi paylaşalım, bir olalım istedim. Siems'ın tablosuna can verdim kurduğum her arkadaşlıkla. O beyaz elbiselerinin altından gözüken bir olmuş kalbi daha birçok arkadaşla paylaşarak koskocaman, devasa bir kalbe sahip oldum. Bu kalbi onlar büyüttü, beni onlar böyle yaptı. Şimdi "her şeyim" arkadaşlarım, çünkü "her şeyimi" onlara borçluyum...