RESMİM

Resim sanatı tüm sanatların arasında icrası belki de en zor olanı. Yapım aşamasındaki bu güçlüğe ek olarak bu sanatı takip etmek isteyenler için bir ön hazırlık ve entelektüelitenin şart olduğu bir gerçek. Bir yağlı boya tablosu, karakalem çalışması - keşke listeyi uzatabilecek derecede bu konuda bir bilgim olsaydı gibi çalışmalar ile karşılaşınca onlara nasıl bir tepki vereceğimiz bu sanatla ilgili birikimimize bağlı. Ancak bir roman, şiir, müzik, tiyatro, sinema vb gibi sanat dallarını düşündüğümüzde tüm bunları anlamlandırabilmek resimle karşılaştırınca gayet kolay gözüküyor. Üslupları ve içerikleri günlük hayatla kolay ilişkilendirilebildikleri için ne anlattıkları konusunda bir çıkarımda bulunabilmek mümkün. Yine de öyle resimler var ki resim sanatına ne kadar uzak olursak olalım - sanatın o kendine has gücünden olacak - onları göz ucuyla bile görece olursak önce gözlerimizi alamıyor adeta çarpılmışa dönüyor sonrasında ise esiri oluyoruz. Casper David Friedrich imzalı bu resim kesinlikle bu kategori içinde. Benim bu resimle karşılaşmam bir sergide veya harhangi bir sanatsal etkinlikte de değildi üstelik. Bu resim, kendisinden dolayı aldığım bir kitabın kapağındaydı. O kitabı okuyup bitirdim ama kitaptan aldığım zevk bu kitabın kapağındaki resme bakmaktan aldığım zevk karşısında oldukça sönük kaldı. Bu durumun sebebini şöyle açıklayabilirim: Bu resim beni ve benimle ilgili her şeyi yansıtıyordu. Bu resimle karşılaşana dek zihnimde hayattaki hedeflerimle olmak istediğim kişiyle ilgili belli belirsiz bir resim vardı. Daha da ötesi hayatı nasıl algılıyordum; topluma, doğaya, maddeye, akla gelebilecek her şeye nasıl bir yaklaşım içindeydim... Tüm bu sorulara ilişkin kendime bile doğru dürüst bir cevap veremezken birden bu resim tüm ayrıntılarıyla ruhumun en ince kıvrımlarına kadar beni bana anlattı. Peki, bu nasıl oldu? Şöyle: Bir insanın hayatı boyunca cevabını aradığı sorulara yanıt verecek bir bilgeyi bulup hayatını onun söyleyeceklerine göre ayarlaması gibi ben de bu resimdeki kişiden ve onun resimle büyüleyici derecede bütünleşmesinden elimde olmadan etkilenip ''Onun hayatı benim hayatımdır, değilse de öyle olmalıdır.'' dedim. Ardından kandi hayat hikayemi onun sahip olduğuna inandığım hikayesiyle karşılaştırınca ne kadar benzer olduğumuzu fark ettim. Ve resimdeki kişi ben olmuştu, ben ise resimdeki kişi olmuştum artık. Ben bu yeni halimle tam olarak nasıl biriyim? Anlatayım: Varlıklıyım. Sahip olduklarımı ya kendi emeğimle ya miras yoluyla elde etmişim. Bundan dolayı kimsenin sahip olduklarım dolayısıyla beni yargılamaya hakkı yok. Baştan aşagı gerçeğim. Hiçbir şeyi sırf yapmış olmak için yapmam. Yalan benim hayatımın kıyısına bile yaklaşamaz. Çevremin dayatmalarıyla hareket edecek bir insan değilim. Zekiyim. Soyut düşünceler arasında sağlam bağlantılar kurabiliyorum. Herhangi bir meselede kimsenin göremediği noktaları görebildiğim için içinde bulunduğum bir toplulukta hemen sivrilebiliyorum. Yakışıklıyım. Başta yüz hatlarım olmak üzere bedenim baştan aşağı adeta orantının vücut bulmuş hali. Giydiğim her şeyle dikkatleri nasıl da üzerime çekiyorum. Ahlaklıyım. İnsanı insan yapan temel vasfın etik olduğunu biliyorum. Hiçbir şartta değerlerimden taviz vermeyeceğimin bilincindeyim. Bu özelliğimle gurur duyuyor ve kimse bana bu yönden eşit olamayacağını düşündüğüm için herkesi gizliden gizliye küçük görüyorum. Dünyeviyim. Hayatı ve içindekileri her şeyiyle seviyorum. Nefes alamamak kadar korkutucu bir şey düşünemiyorum. En azından işleyişi konusunda şöyle veya böyle bir bilgiye sahip olduğum bir dünyada yaşadığımın ve buradaki misafirliğimi elimden geldiğince uzatmam gerektiğinin farkındayım. Ama en önemlisi düşünceliyim. Daha doğrusu düşünmeden edemiyorum. Nasıl edebilirim ki zaten? Her şeyin özüne ve en doğrusuna ulaşmaya çalışıyorum umutsuzca doğrunun ve özün ne demek olduğundan da tam emin olmadan. Bu yöndeki tüm sonuçsuz çabalarım ise farkında olduğum tüm bu olumlu özelliklerimi gözardı etmeme yol açarak beni büsbütün huzursuz ediyor. Ama huzursuzluğumun sebebinin bu olduğundan da tam emin değilim. Belki de huzursuzluğum başta kendim olmak üzere hiçbir şeyin beni tatmin etmemesindendir. Her şeyde kendisini bir kalemde sildirebilecek bir yanlış görmemdendir. Belki de içinde bulunduğum anın bir türlü gereğini yapmamamdandır. Geçmişi delicesine özlüyorum. Geçmişteki her şey gözüme o kadar masum, temiz, ve yüce görünüyor ki. Gerçekten öyle olsalar bile geçmişe dönmeye çalışmanın kendimi tüketmek olduğunu kabul edemiyorum. Geleceğe bir an önce varmak istiyorum onda her şeyin istedğim gibi olacağını, şartların hiç değişmeyeceğini varsayarak. Böylelikle zamanımı yokluğa mahkum ediyorum. Belki de ölüm korkusundan. Evet evet, tüm bu huzursuzluğum ölüm korkusundan. Sevdiğim, sevmediğim her şey; algılarım, duyularım yok olacak. Yok olduklarının farkına varamayacağım bile. Bir daha var olma şansının verilip verilmeyeceğinden asla emin olamayacağım bir aleme göç edeceğim. Ölümün beni her an kıskıvrak yakalayabileceğini bildiğimden belki de ne hiçbir şeye önem veriyorum ne de bir şey beni mutlu ediyor. Peki bu yaşarken ölmek değil de nedir? Hayatım daha ne kadar böyle devam edecek? Bu yaptığım insanın yüceliğine, hayatın değerine aykırı değil mi? Hem ölüm hayatın sonu değil bir parçasıdır diyen, ölümden korkan zavallıların hayatta kalmak için kendilerini mide bulandıracak kadar ne kadar da küçük düşürdüklerinin bin bir örneğine hayatı boyunca tanık olan ben değil miydim? Haydi bakalım! Yücelerden yüce Alplerin tepesinde yücelerden yüce bir ben. Ve bıraktım kendimi aşağılara. Hayatttaki her şeyin zıttıyım artık. Her türlü düşünceden, duyudan, bilgiden, histen, vasıftan, ahlaktan, zekadan, dünyevilikten... arınmış vaziyettetim. Hiç olmadığım kadar huzurluyum.