ŞİİRDEN KOPMAMAK

Otobüs yolculuklarında yanınızda oturan kişinin okuduğu kitabı veya gazeteyi okumak size de çok cazip geliyor mu? Benim kendi elimdeki kitabı bırakıp, yanımdaki kişinin kitabını okuduğum çok zaman olmuştur. Bunu söylerken de hiç utanmıyorum. Ne yapayım böylesi çok daha eğlenceli! Geçenlerde okuldan eve dönerken otobüste yine komşunun tavuğu kaz göründü bana. Diktim gözümü yanımdaki kadının kitabına, ne okuduğunu anlamaya çalışıyorum. İlk izlenimim bunun bir şiir kitabı olduğu yönünde. O da kitaba yeni başlamış, daha ilk şiirleri okuyor. Ben de onunla birlikte üç beş şiir okudum Bilkent Köprüsü durağından Ümitköy durağına kadar. İneceği durak yaklaşınca kitabı kapatıp kucağına koydu. Ben de böylece ismini görmüş oldum. Kime ait olduğunu bilmezken de hoşuma giden bu satırlar Murathan Mungan'a ait. Kitabın ismi de Solak Defterler. Kitabın tamamını okumadığım için isminin nereden geldiğine dair yorum yapamasam da ben de solak olduğum için kendimle bir bağ kurdum ister istemez. Bu da kitabı ve şiirleri daha çok merak etmeme sebep oldu. Kadın otobüsten iner inmez internetten kitabı sipariş verdim. Sonrasında eve varana kadar şiir üzerine düşünüp durdum. Ne kadar uzun zamandır şiir okumuyorum doğru dürüst. İnternette denk geldiğim tek tük satırları tenzih ediyorum tabii ki. Elime bir kitap alıp, sesli sesli şiir okumaktan bahsediyorum. Halbuki küçükken ne çok severdim. Tek ortalı çizgili bir defteri şiir defteri yapmıştım, her sayfasını dolduracak kadar da şiir yazmıştım. Sonra bir gün aniden gelen bir cesaretle şiirlerimi ilkokul öğretmenime göstermiştim. Beni güler yüzle karşılamış ve şiirlerimi çok beğendiğini söylemişti. Sonra da adeta beni yüreklendirmek istercesine bir şiir dinletisi organize etmişti. Sınıftaki herkes bir şiir ezberleyecekti ve gösteri gününde ailelerimiz geldiğinde şiirlerimizi okuyacaktık. Henüz ilkokul üçüncü sınıftaydık. Çoğu öğrenci epik veya pastoral türde şiirler tercih etmişti. Sanırım o yaştayken onları anlamak daha kolaydı bizim için. Bense nerede görüp okudum bilmiyorum ama Yahya Kemal Beyatlı'nın ''Sessiz Gemi'' adlı şiirini seçtim. Kimse de ''Büşracığım bu şiir senin için biraz ağır değil mi?'' diye sormadı. Bütün gece çalışıp ezberledim. Ertesi gün provada şiirimi okurken ''Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan.'' satırını okuyordum ama acaba farkında mıydım ne demek istediğimin? Yoksa ellerimle yapıp suya bıraktığım kağıt gemilerimden mi bahsediyordum? Şimdi düşününce cevabı bulamıyorum ama bu şiiri çok zevkle ve heyecanla okuduğumu hatırlıyorum. Hala ezberimde olduğunu düşünürsek, gerçekten çok etkilendiğimi söyleyebilirim. ''Beni bu kadar heyecanlandıran ve üzerimde büyük etki bırakan şiirden neden koptum böyle?'' diye sorguladım kendimi yol boyunca. Bu konuda birine suç atmaya yer aradığımdan olmalı ki hemen eğitim sistemini suçladım. Üniversite sınavına hazırlanırken kafamı test kitaplarına gömüp fizik, kimya, biyoloji soruları çözmekten başka bir şeye vakit ayıramıyordum ki. Özellikle de lise sondayken ''Bu sene kitap okumayın!'' diyen bir hocam bile oldu. Yine de fırsat buldukça roman okuyordum ben. Çünkü diğer türlü beynim havalanmıyordu, içime kasvet çöküyordu sanki. Eninde sonunda üniversiteye hazırlık dönemi bitti. Sonra neden devam etmedim şiir okumaya? Bu kez de alışkanlığımı kaybettiğim için diyebilirim cevap olarak. Peki bunlar gerçek sebepler mi? Dürüst olmak gerekirse, hayır! Bunlar hep bahane. Neyse, bu da benim için bir fırsat oldu işte. Murathan Mungan'ın Solak Defterler kitabıyla birlikte iyi bir okuyucu olmaya ve şiiri ihmal etmemeye karar verdim. Bunun şiire bir katkısı olur mu bilmiyorum ama bana katkısının büyük olacağından eminim. Çünkü şiirin iyileştirici etkisi olduğuna inanıyorum. Hem ruhumu hem de dilbilgimi besleyeceğinden eminim. Umarım sözümde durabilirim.