ÖZLEMİM

Geçmişe duyulan özlem bana katkı sağlamaz aksine şu anımı da mahveder. Mahvetmekten kastım alışmamı engeller. Zaten şimdiyi de mahvedecek en baskın hareket budur. Alışamamaktır. Yattığın yere, yastığına, kahveyi içtiğin kupana, etrafındaki insanlara, etrafındaki duygulara, yeni yeni başlayan ilişkilere, yediğin yemeğe, içtiğin içkiye, soluduğun havaya alışmak zordur elbet. Zaten zor olmasa bir özlemin de varlığını hissetmezdim. Gerçi insandan insana da değişir bu mesele. Bana zor gelir karşımdaki adama gelmez. Sonuçta, iki haftada alışan da iki senede alışan da insan. Ben şu iki senede alışanlardan olacağım sanırım. Tabi iki sene burada devam edersem... Etmem. Hayat bu, alışmayı bırakamayacağım bir süreç. Bırakmayı da istemeyeceğim. Fakat bu süreci kolaylaştırabilirim. Özlemi en aza indirgeyebilirim. Özlemi neden hissediyorum? Ne zamanlar hissediyorum? Kısa bir 5N1K sorgulamasıyla halledebileceğim bir analize ihtiyacım var. Beyin fırtınasıyla özlemin kaynağını dillendirmeliyim önce. Farkına varmak zor olmasa gerek. Kalbimin sıkıştığını hissettiğim o an ne yapıyordum, ne kokluyordum, ne içiyordum, kiminle konuşuyordum? Basit birkaç soru... Basit soruların da basit cevapları olur. Cevapladım bile işte. Kaynağım elimde. Bu bilgiyi nasıl değerlendirmeliyim? Bağlarımı koparmak iyi bir çözüm olabilir. İlk başta zorlu ama geleceğe faydalı bir çözüm... Bu çözümüm bana Andre Aciman'ın bir kitabını hatırlattı. Harvard Meydanı... Bu çözüme orada da biri ulaşmıştı çünkü. Anlatıcının mantığı da benimkisi gibi çalışmıştı. O da alışma sürecinde olduğu bir zaman kendisini memleketine bağlayan küçük kafeden ve Tunuslu arkadaşı Kalaş'tan uzaklaşmanın mantıklı bir seçenek olduğunu düşünmüştü. Bunun doğru bir yol olduğunu oturup düşünmek anlamsız olur. Kitabın sonu nasıl gelmişti? Onlardan uzaklaşarak kendi benliğini bu yeni yerde gösterebilmiş miydi anlatıcı? Hepsi gereksiz sorular. Benim için önemli olan sonuç değil süreç. Zaten dedim ya hayat bir süreç, sonu olan ama sonunun hiçbir önemi olmayan bir yolculuk. Sonunu düşünerek karar veremem şu an. Süreci değerlendirmeliyim. Yapmam gerekeni ancak öyle bulabilirim. Şu anki hayatımı geçmişle bağlayan onca noktayı düşünüyorum. Hem geçmişi hem şimdiyi hem de geleceği içimde yaşattığım doğrudur. Bunun doğru bir önerme olması olumlu bir hareket olduğunu göstermez. Bazıları anı yaşamanın öneminden bahseder hep. "Carpe diem!". Yapılması gereken o mu bilemeyeceğim ama geçmişin hayatın denkleminde yer almaması gerektiğini kesinlikle düşünüyorum. Gelecekle alakalı konuşmayacağım şimdi. Peki, geçmiş niye olmamalı? Çünkü hayatın asıl manası olan alışma sürecini çileli bir hale dönüştürüyor. Alışmak o kadar da zor veya acılı bir dönem değil. Hiçbir zaman da olmadı. Yenilik deyince parlayan gözlerim alışmak deyince hüzünlenmemeli. Alışmayı böyle kötü duygularla bağlayan hislerim özlemden geliyor, geçmişimden geliyor. İşte bu yüzden yaşarken geçmişi özlemle anmamalıyım. Buraya kadar geçmişe özlemin gereksizliğini kafamda yeterince çözümlediğimi düşünüyorum. Şimdi tekrar bunu nasıl durduracağıma dair fikrime geri dönmeliyim. Bağlantılarımı kesmek... Çok zor bir döneme işaret ediyor bu düşünce. Anka kuşu gibi küllerinden doğmaya işaret ediyor. Tüm o siyah, pis külleri Ki bunlar benim için özlemi ifade ediyor.- gerisinde bırakarak yeniden doğan Anka kuşu gerçekten durumuma uygun bir örnek oldu. Benim de yapmam gereken bu. Gerekirse "Kalaş"la bir daha görüşmemeliyim. Gerekirse o beni eski diyarlara götüren kafeye gitmemeliyim, kahvesinden bir yudum alıp anlık huzuru benimsememeliyim. Anımı, geleceğimi gereksiz bir özlemle doldurmamalıyım. Bağlantılarımın hepsini bir anda kesmeliyim ki daha da hızlandırayım bu kurtuluş dönemini. Bir an önce aydınlığa çıkıp kendi dönemimi yaşayayım. Bir an önce alışma sürecime alışayım.