Geçmişten Geleceğe Yaşam

Hayatı daha bilinçli yaşamak adına hayatı ve hayatın anlamının ne olduğuna dair sorular sormak gerekebilir. Bu tür sorular sormak içerisinde bir nebze umutsuzluğa kapılma riskini barındırsa dahi bu soruların sorulması, hayatımızı daha bilinçli ve kaliteli yaşamak için var olan yollardan bir tanesidir. Bu risk göze alınabilecek bir risktir, ki anlayışımız yeterince genişlediğinde her umudun içerisinde bir umutsuzluğun; her umutsuzluğun içerisinde de bir umudun var olduğunu fark edebiliriz. Umudun veya umutsuzluğun başlı başına bir yanılsama olduğunu anlıyor hale gelebiliriz. Fakat hayatın anlamını araştırmadan önce geçmiş ile şimdiki hayatlar arasındaki ilişkinin incelenmesi, bu konuya iyi bir başlangıç yapmak için gerçekleştirilmesi gerekenler arasında. Bu ilişkiyi göz önünde tutarak hayat veya hayatın anlamı hakkında daha pratik yorum yapılabilir. Çoğu birey geçmişteki bir insan hayatının doğal bir insan hayatı olduğuna inanır. Bu bana göre de doğru bir düşüncedir, çünkü biz insanoğlu en başında doğaya aittik. Doğadan birileriydik. Bizlerle neredeyse tıpatıp aynı olan atalarımız dahi doğanın bir parçasıydı. Ne oldu da bu kadar kopabildik doğadan ve kopmamız gerçekten bizlerin yararına mıydı? Kanımca doğadan kopuş sebebimiz evrimsel açıdan zihinsel gücümüzün sıçrayışı, doğadan kopmamız ise bir gerektirme. Zekamız o kadar ilerledikten sonra, hala doğaya bağlı kalıyor oluşumuz, kanımca yetişkin bireylerin hala oyuncak kamyon sürerek eğleniyor oluşuna benzer. Derinliğini düşünmeye erindiğimiz doğa bizler için artık basit kalıyor. Fakat bu durum bizim yararımıza değil. Zekamızın ilerleyişi, yeterli derecede fiziksel ve ruhsal dayanıklılığımızı maalesef beraberinde getirmedi. İnsanoğlu olarak ruhsal sağlığımız, şimdiki zekamızla bozulmaya meyilli. Bundan dolayıdır ki ruhsal sorunlar fazlasıyla mevcut. Ruhsal sıkıntılar fiziksel sağlığımıza zarar vereceğinden dolayı fiziksel sağlığımız da zeka sıçrayışımızdan olumsuz bir şekilde etkilenmiş durumda. Doğadan ayrılışımız, ruhumuzun doyumunu olumsuz bir biçimde etkiler. Doğayı bu amaçla kullanmayı unutan bizler, rahatlamak adına içgüdülerimizin şekillendirdiği bir hayat sürmeyi gerekli bulabiliriz. Çünkü doğadan ayrılışımız, kendimizi yalnız hissetmemize neden olur. Zekamızın artışı da düşünce dünyasında sabit kalamamamıza -sürekli kafamızın bir şeylerle meşgul olmasına- yol açmakta, bu durum da zihinsel anlamda rahatlayamamamıza sebep olur. Bunlardan dolayı düşünürüz ki ancak içgüdülerimizi baz alarak tatmin olabilir ve rahatlayabiliriz. Doğadan ayrılmış olsak da hala kendi doğamıza bağlıyız. Eğer doğadan ayrılmasaydık psikoterapiye ihtiyacımız kalmayabilirdi. Fakat bu maalesef engellenebilir bir durum olmadı. Geçmişten beri her dönemde ruhsal sorunlardan muzdarip bireyler mevcuttu. Bireylerin doğasında, doğayı hissetmesini engelleyen bazı olumsuz şeyler vardı, geçmişten bu yana hep vardı, şimdi de var. Fakat şimdi olma ihtimali geçmişe nazaran daha fazla. İnsanoğlunu gitgide yalnızlaştıran teknoloji, bünyemizde bulunan ve yalnızlaşınca aktifleşen özelliklerimizin açığa çıkmasına sebep olur. Bu özellikler bireyin kafasında bazı karmaşalara neden olur. Bu da bireyin zihninin doğallığını kaybetmesine yol açar. Sağlıklı bir zihnin odağında sürekli olarak hiçbir şeyin olmaması gerektiğinin aksine bireyin odağı zihnindeki karmaşalara kayar. Bireyin kafasında istemsiz sürekli bir şeylerin dönüyor olması da bireyin zihinsel sağlığının aleyhinedir. Bundan itibaren, doğanın sükunetinden ve ruhundan beslenen bireyin ruhunun artık bunu kendi başına gerçekleştirmesi zordur. Burada dinler devreye girebilir. Din sayesinde birey "algı kapılarını" bilinçli bir şekilde açıp ruhunu doyurabilir. Önemli olan "algı kapıları"nın açılmasıdır. Dinle veya farklı bir yapıyla olması pratikte fark etmez, açılabilmesi yeterli. Elias Canetti'nin İnsanın Taşrası adlı kitabında teknolojinin aleyhindeki sözlerinin aksine, teknolojiyi yaratan beyinlerin teknolojinin getirdiği dezavantajları da ortadan kaldırabileceğini düşünüyorum. Ruhsal rahatsızlıklar artık tedavi edilebiliyor. Gün geçtikçe zihnimizin sırları daha da çözülüyor. Kabul edilmelidir ki bu değen bir değişim olmayabilir, beyinlerin yarattığı dezavantajlara karşın yarattığı avantajlar. Fakat bu durumun, bu şekilde yaşanılan hayatların evrimsel sıçrayışımızın doğal bir sonucu olduğunun altı çizilmesi gerek. Bundan dolayı teknolojiyi yaratan beyinlerimizi suçlamak yerine anlayışımızı genişletip bir çözüm bulmaya odaklanmak insanoğlunun yararına olacak. Teknolojiyi yaratan beyinlerimiz elbette buna da bir çare geliştirebilir. Teknolojinin insan olarak zihinsel açıdan(dolayısıyla fiziksel) kaldırılamaz hale gelmesindeki ana neden ortamın yarış halinde olması, hırsın devreye girmesi. Meydana anlayış getirildiğinde, hırsın bireyin gözünü kör, kulağını sağır ettiği ve hırsın bireyin katı 2 görüşlere sahip olmasına neden olduğu öğrenildiğinde ve anlaşıldığında; teknolojiyi yaratan beyin, teknolojinin getirdiği dezavantajlara karşılık asıl çözümler de yaratmaya başlayacaktır.