BU BEKLEYİŞE VE İNANIŞA DEĞSİN YETERLİ

Güven... Her birimizin diline dolanmış olan fakat sahip çıkılması büyük bir felaketmişçesine zor hale gelmiş olan duygu... Arkadaşlıklar, dostluklar ve aşklar bu "alt tarafı" bir kelimenin yörüngesinde dönüyor. Her zaman döndü, dönüyor ve dönmeye devam edecek. İnsan sadece yaş almaya başladığı zaman büyümüyor. Kişi, küçük yaşlarda büyüttüğü güveninin bir bir hasar alıp ardından küçük taşlara dönüşerek kırılmasıyla büyümeye ve hatta olgunlaşmaya başlıyor. Tertemiz bir güven zaman içerisinde kir tutup paslanıyor. Canımız diye nitelendirdiğimiz dostlarımızdan yediğimiz kazıklar, sırtlarımızda hissettiğimiz keskin ihanetleriyle beliriyor önceleri. Temiz ve iyi kalmak için mücadele veren tüm benliğimiz ilk mücadelesini bu savaşta kaybediyor. Kendimizden verdiğimiz ödünlerden, neredeyse tüm iyi niyetlerimizden nefret etmemize neden oluyor tüm bu ihanetler. Uzaklaşıyoruz sonra. Sanki en iyi çözüm buymuş gibi, sevdiklerimizden daha fazla yara almamak adına belki de tam anlamıyla kaçmayı tercih ediyoruz. "İnsan iyi olmaktan yorulur mu hiç? İyi olup yalnızlığı gırtlağına kadar dolar mı bir insanın? Sahi iyiler neden yalnız? Neden bir bıçağın en keskin izleri hep en temiz insanların sırtında?" (Ünsal, 18). İhanetlerin dehşet verici ilk izlenimlerini yavaşça kabullenmeye başladıktan bir süre sonra içine düştüğümüz yalnızlıktan insanları daha suskun ve hareketsiz bir şekilde izliyoruz. Öğrenmemiz ise tam olarak bu noktada başlıyor. Belki de büyümenin ilk adımı olarak insanların dönüşmüş oldukları filmlerdeki kötü karakterleri aratmayan davranış biçimleriyle tanışıyoruz. İlk izlenimi kabullenmek zorunda kalıyoruz da dönüştükleri kişilikleri kabullenemiyoruz. "İnsanların sahte samimiyetini hazmedemiyorum. Menfaatleri, çıkarları uğruna kendi benliğini kaybetmiş kişilere tahammül edemiyorum. Acıyorum." (Ünsal, 164). Bencillik ruhumuza işlediğinde olduğumuz asıl kişiyi kaybediyoruz aslında. Fakat bunun farkındalığını kazanan insanlar her zaman saf kişiliklerini korumayı tercih ediyorlar. En azından bu eylem için büyük bir mücadele veriyorlar. Nitekim kişiliğine belki de sahip olduğu en değerli varlıkmışçasına sahip çıkan bir insan olarak bu hareketin en doğrusu olduğuna inanıyorum. Bana göre insanlar iyi veya kötü olarak doğmazlar. Bugün olduğumuz insanı da, bu insanın içinde var olmuş olan o tüm duyguların da sebebi biziz. Ruhumuza ne ekersek karakterimizden onu biçtiğimize inanıyorum. Eğer ruhunuza sadece küçücük bir tohum iyilik ekerseniz, biliyorum ki sadece sokakta bile yanından yürüyüp geçtiğiniz bir insanın yüzünde gülümseme oluşturmaya vesile olursunuz. Gözlerinizden, kelimelerinizden taşar iyiliğiniz. Karşınızda olan kim olursa olsun gözlerinize samimiyetle baktığı her an bunu hissedebilir. Önemli olan da bir yer de budur zaten, samimiyet. Samimiyeti bulduğumuz yerde değil midir güven? Güven, ailemizde görüp edindiğimiz daha sonrasında ise ailemizde hissettiğimiz samimiyeti yabancı insanlarda bulduğumuzda sığınmak istediğimiz duygu değil midir? Bundandır sevdiğimiz insanlardan gelen ihanetin böylesine yakıcı ve yıkıcı olması. Güvenin kırılması bir insanın hayatının temellerinde derin bir sarsıntıya neden olabilecek kadar kuvvetlidir. Dosttan, arkadaştan gelen güvenin kırılmasının yanı sıra bir sarsıcı güven kırılması daha vardır ki insanda büyük korkular yaratacak kadar derin yaralar açar. İnsan aşık olduğu kişi tarafından da yarı yolda bırakıldığında ya da ihanete uğradığında iyileştiremeyeceği bir güvensizlik ile baş başa kalır. Aşık olduğunuz insanın kalbinizi kırması bana sorarsanız kendine has dehşet niteliğinde buruk bir tada sahiptir. Yarı yolda bırakılmak, verilen sözlerin tutulmaması, kurulan hayallerin bir buluta binip hüzün hüzün üzerinize yağması ve geçmişin canlanıp geleceğinizi sabote edercesine baskın bir acıyla size işkence etmesi sadece tek bir insanın içinizdeki o kocaman güveni yerle bir etmesiyle olur. Birini sevmek bence dünyadaki en muntazam duygu. Gerçekten de çok eşsiz. Düşünsenize dünyadaki 7. 442 milyar insan içinden birini buluyorsunuz ve onu, size bir o kadar yabancıyken gene de seviyorsunuz. Tanıdıkça daha da çok seviyorsunuz. Her şeyiniz olmaya bile başlıyor bir zaman sonra. Fakat bir şeyler ters gitmeye başladığında, neredeyse nefesinize karışmış olan bu kişi sizi yerle bir edip, hayatınızdan bir doğal afet misali gelip geçtikten sonra kendinize olan güveninizi bile sorgulatmaya yetecek kadar büyük bir yara bırakıyor sizde. Başka insanlara vereceğiniz şansı da gidişiyle birlikte kendisiyle götürüyor. "Bir başkasına verecek ne güven ne de sevgi kaldı bende. Yeni bir başlangıç için geç kaldım. Sen başlangıçların bitişisin. Sen umudumu, huzurumu, gülüşümü de koydun valizine giderken." (Ünsal, 17). En derin sancılarımız her zaman en sevdiklerimizden geliyor. Un ufak ettikleri güven duygumuzun kalıntılarıyla yenilikler, yeni insanlar aramaya çalışsak da bir nevi başarısızlıkların içersinde boğulup gidiyoruz. Deniyoruz hiç bıkmadan, usanmadan, durmadan. İnsan en tükenmiş anında bile bir umut tekrar inanmak istiyor. Tekrar güvenmek... Bizim yaradılışımızda güvenmeye duyulan bir açlık var bana sorarsanız. Ne kadar darbe yersek yiyelim asla pes etmiyoruz, asla vazgeçmiyoruz güvenme isteğimizden. Yazarımızın da dediği gibi, "Kimseye güvenmiyorum derken bile, birisi çıksa da karşıma kurtarsa diye geçiriyorsun beyninin odalarından. İnsan acılarla açılıyor dünya denizine,". (Ünsal, 25) Bu açlığımızı gerçekten, tam anlamıyla birisi karşılayabilecek mi orası bilinmez ama bütün bu hayal, umut ve güven kırıkları ardından hak ettiğimize inandığım karşılığı verilmiş bir güven var. Kendisini temiz tutmak için bunca çaba sarf ederken insan, istiyor ki karşısına güvendiğinde pişmanlık duymayacağı birisi çıksın. Kim olduğu, ne olduğu aslında pek de mühim değil. Sadece bu bekleyişe, tüm o yıkıntılara ve usanmadan devam edilen bu inanışa değecek birisi olsun yeterli. Güveni alsın ve hakkıyla versin. ŞEVVAL ŞAŞMAZ