DÖNME DOLAP'TAKİ BENİM HAYATIM

Yoğun sınav döneminin ardından ilk hafta sonum. Geceden alarmı kurmamıştım. Vücudum ne zaman uyanmak isterse o zaman uyanacaktım. Cumartesi sabahıydı. İyice uykumu almıştım. Ufak tefek atıştırmalıklarla kahvaltımı yaptıktan sonra en sevdiğim şeyi yapacaktım: Kahvemi içerken yoldan geçen insanları izlemek. Kahvemi aldıktan sonra salondaki boy aynasında kendime baktım. Yüzümde özgürlüğün getirdiği belli belirsiz bir gülümse vardı. Sınavlar arasındaki bu kısa boşlukta -belli ki çarçabuk geçecek- kendimi mutlu hissediyordum. Anı yaşamayı seviyordum. Ana caddeye bakan pencereme gittim. Kahvemi yudumlarken bir sağa bir sola koşuşturan insanları izliyordum. Yaşam telaşesi nasıl da büsbütün sarmış insanlığı. Kim bilir hangi hayaller için koşuşturuyorlardı. Hızlı adımlarlar yürüyen orta yaşlı bir adam, giydiği paltosundan memur olduğu belliydi. Çantası belinde lise talebeleri, belli ki hayallerindeki üniversite için hafta sonlarını dershanelerde geçiriyorlardı. Ben de böyleydim. Şimdi hayalimdeki üniversitedeyim. Ama hayallere ulaşmak yeterli miydi mutlu olmak için? Değilse bitmek bilmeyen hayaller zincirine bir yenisini eklemeli miydi? Bu düşüncelere dalmışken farkına varmadan kitaplığıma baktığımı fark ettim. Gözüme Behçet Necatigil'in Sevgilerde şiir kitabı ilişti. Necatigil'in dilini ve üslubunu çok severim. Biçimden çok içeriğe önem verir kendisi. İletmek istediği mesajını imgelerle anlatır. Onun imgesel anlatısını yorumlamak büyük haz veriyor bana. Hazır hayat üzerine düşüncelere dalmışken, çok sevdiğim Dönme Dolap şiirini okumak geldi içimden. Belki bu sefer imgelerden başka fikirler çıkarabilirdim. Sayfaları karıştırdım ve şiiri okumaya başladım. Dizeler gözlerimin ucundan kelime kelime geçiyordu. Behçet Necatigil'in bıkkın ve yalnız dünyasına merhaba diyordum. Gördüklerine, gözlemlediklerine hak veriyordum. Ancak Necatigil kadar hayata uzak değildim. "Başka şeyler de vardı, ekmek gibi, su gibi Gülüşler öpüşler ne bileyim hepsi." (194) Başka şeyler de vardı elbette bizi hayatta tutan. Gülüşler, öpüşler ve bin bir çeşit insanı mutlu eden, insana hayat enerjisi veren tıpkı ekmek ve su gibi elzem şeyler... Bunlar için yaşıyordum doğrusu. Beni hayatta tutan materyalist dünyanın elinden kurtulabilme hayaliydi. Hayalimi gerçekleştirmem çok zor, ama bıkmıştım artık ardı ardına dizilmiş materyalist hayaller kurmaktan ve onlara ulaşmaktan. Hayalim buydu en azından kendimi sabahlara kadar hırpalayarak ulaşabileceğim hayallerden değildi. "Sıkıştığım yerde vakit çabuk geçti Bak dediler baktım pek bir şey göremedim." (194) Tanıdık geliyor bu dizeler yaşamımdan. Necatigil gibi değilim ama. "Bak!" dediklerinde bakmıyorum. "Yap!" dediklerinde yapmıyorum. Zamanın hızlı geçtiğini biliyordum zaten. Kendime yetiremediğim zamanı insanların arzuları ve isteklerine harcamamak konusunda yeteri kadar tecrübeliydim. Bildiğim bir şey varsa herkesin kendi hayatını yaşadığıdır. Necatigil'in dönme dolabında herkesin bir turu vardı. "Geldim, yer açtılar, oturdum Girip çıkanlar vardı Zaten ben geldiğimde. " (194) Turuna yeni başlayanlar ve henüz bitirmiş olanlar hepsi bir tura sahipti yani bir hayata. Bindiği ve indiği yer aynı. Bilinen tek şey bu yerlerin dönme dolabın kapısının dışında olduğudur. Bu öyle bir kapıdır ki ne dönme dolaba bir şey getirmene izin verir ne de dönme dolaptan bir şey götürmene. Demem o ki gelirken ne getirdik ki giderken ne götürelim. Ne demiş Yunus Emre, "Mal da yalan mülk de yalan, var biraz da sen oyalan". Farkında olmak faniliğin, asıl mesele bu değil mi? "Kalkacaklar yol vermeye bakacaklar ardımdan Az mı söylendilerdi şuracığa ilişirken Zaten ben geldiğimde. " (Necatigil, 194) Bu gün olumlu bakıyorum hayata. Necatigil'in bıkkın ve karanlık dünyası ne de önem verirmiş başkalarına. Gelirken söylenenler, yaşarken söylenenler, giderken söylenenler ne de yön verir hayatımıza. İhtiyacımız olmadığı halde ihtiyacımızmış gibi görünen hız tutkusu gibi. Doğru ya kim söylemişti ihtiyacımız olduğunu? Bilmek, okumak güzel şey doğrusu, bunlardan daha önemlisi ise düşünmek... Bugün yine düşündüm Necatigil'in yaptığı gibi, üzerine düşündüğümüz şey aynıydı ama nasıl düşündüğümüz farklıydı. Anı yaşamayı seviyorum. Bugün umut dolu düşünürken yarın büsbütün Necatigil'e katılıyor olabilirim. Kahvemi bitirdim. Kitabı kitaplıktaki yerine bıraktım. Hayatıma döndüm. Gelecekten korkmamalı.