FARKLI GERÇEKLİKLER

Ferit Edgü'nün Bir Gemide adlı kitabı sekiz öyküden oluşuyor. Genellikle, diğer insanlardan farklı olan karakterlerin açısından gerçeklere bakmamızı sağlıyor. Çoğunluğun doğru kabul ettiği ve belki de gerçeği yansıtmayan bazı olayları bazen gazete yoluyla bazen de başka yollarla görüyoruz. Çoğunluğun inandığına aykırı olduğu için kabul görmeyen bazı doğruları, sadece kendi içlerinde yaşamaya başlıyorlar. Ben, ilk üç öyküden bahsedeceğim. İlk öykü "Kaza"da, karakterin yaptığı bir seyahatten ve bu sırada gerçekleşen kazadan bahsediliyor. Bu yolculuk karakterin anlattığına göre otobüste gerçekleşirken, gazete haberlerine göre bir uçakta geçiyor. Yolculuk sırasında bir kaza yaşanıyor ve bundan kurtulan tek kişi de bu karakter. İkinci öykü "Kentin Üzerinde Dayanılmaz Bir Koku", kokulara karşı aşırı duyarlılığı olan bir adam ile ilgili. Onun için her şeyin kendine özgü bir kokusu var, duyguların bile kokusu değişiyor. Keyifliyken başka hüzünlüyken başka bir koku yayılıyor. Bir sabah kalktığında inanılmaz berbat bir koku hissediyor ve kaynağını aramaya gidiyor. Sadece kendisi mi bu kokuyu alıyor yoksa başkaları da alıyor mu diye insanlara soruyor ve sadece kendisinin hissettiğini anlıyor. Son olarak üçüncü öykü "Bir Gemide", bir gemi yolculuğundan bahsediyor ve karakterin merak ettiği bazı soruları-Kaptan kim? , Nereye gidiyoruz?- görüyoruz. İlk öyküde, karakterin anlattığı gibi kazanın otobüste geçtiğinin mi yoksa onun dışındakilerin söyledikleri gibi uçakta geçtiğinin mi gerçek olduğunu anlayamıyoruz. Kıyas yapıldıkça değer kaybedileceği için, karakterin ve diğerlerinin söyledikleri kıyaslandığında, belki de karakterin gerçekleri söylemesine rağmen çoğunluğun söylediğinin doğru olduğuna ve karakterin ise hafızasında bir sorun yaşadığına inanılıyor. Farklı olana sorunlu gözüyle bakılması biraz sinir bozucu. Bir yandan da tek kurtulan olarak, orada yaşanılanlarla çok farklı bir bağ kurmuş olduğu için gerçeği gizliyor da olabilir, kim bilir? İkinci öyküde, hisleri kendince somutlaştırmış ve kokuları, yaşanmışlıklardan hareketle somut dünyayla harmanlamış karakterin duyduğu o berbat ve ondan başka kimsenin hissetmediği rahatsız edici koku aslında kendinden geliyor. Belki geçmişte yaşadığı bir pişmanlığının kokusu, belki yıllardır çektiği ve artık dayanılmaz hale gelen bir vicdan azabının kokusu, belki geçmişte yaşadığı bir acının veya bir suçun ve unutmak istese de üzerine yapıştığı için kurtulamadığı bir koku ya da belki de bu koku hassasiyetinin onu lanetlediğine inandığı için paranoya haline getirdiği, asla peşini bırakmayacak kadar yapışkan ve sadece kendi duyduğu için sinir bozucu olan bir koku. Bu koku aynı zamanda, sadece kendisinin hissettiği bir gerçekliği simgeliyor. 1 BELDAĞ 2 Özellikle üçüncü öyküde çok fazla metafor var. "Kaptan" Tanrı'nın; "gemi" dünyanın ve yolcular da insanların sembolü. Yolculuğumuz sırasında rotamızın nasıl çizildiğini bilemeyiz, nereye ve nasıl varacağımızı bilmeden yaşarız. Karakter gemiye nasıl bindiğini hatırlamıyor ama bence hatırlamak istemiyor, bu, geçmişi unutup önümüze bakmamız gerektiğini gösteriyor. Aslında nereye gittiğimizin de bir önemi yoktur çünkü en güzel kısım yolculuğun ta kendisidir ve önemli olan varış noktasına odaklanıp manzarayı kaçırmamaktır. Yolcular ellerinde tek gidişlik bir biletle gemiye binerler ve aslında hayat bundan ibarettir, dönüş yoktur, sadece ileri gidebiliriz. Yolculuğumuz sırasında birçok rastlantıyla karşılaşırız ve bazen her rastlantıya anlam yüklememiz gerekiyordur, belki evrenin yapacak daha önemli işleri vardır, bazen de rastlantı dediklerimiz hayatımızı değiştirecek önemli olaylara sebep olur, bir kelebek kanatlarını çırpar ve yağmur yağmaya başlar. Bazı küçük rastlantılar, siz tam olmanız gereken yerde ve olmanız gereken zamanda bulunun diye uğraşır. Karakterin, kendi gibi düşünen ve sorgulayan bir yolcuyla tanışması da buna bir örnek. Diğer yolcular yani çoğunluk, yaşadıklarını sorgulamazken, bu sefer karakterin ilk öyküdeki gibi gerçekleri düşünürken yalnız olmadığını ve rastlantıların oynadığı rolün etkisiyle tanıştığı yolcunun da onun gibi olduğunu anlıyoruz. Son olarak, yolculuğumuz sırasında fırtınalarla karşılaşırız ve suya düşeriz, ama suya düştüğümüz zaman değil sudan çıkamadığımızda boğuluruz. En büyük fırtınayla karşılaştığımızda ise çabalasak da değiştiremeyeceğimiz için en iyisi fırtınayı cesurca göğüslemektir, ancak öyle, bir kuşun kanatlarında buluruz kendimizi...