Öğrenme Maratonu/Halime Kızıl

Öğrenme, insanın hayatında asla durmak bilmeyen bir süreç bence. Hayata aktif bir şekilde katıldığımız sürece, her günümüzde daha önce görmediğimiz bir şeyle karşılaşıyoruz. Böyle çeşitli bir dünyada, öğrenme nasıl durabilir ki? Kaldı ki, hayatımızın en az on iki yılı yoğun ve devamlı eğitimle geçiyor zaten. Ve yine en az on iki yılı çeşit çeşit öğretmenle ve sonsuz bilgiyle karşı karşıyayız. Herkesin elindeki bilgiyi aktarım şekli farklıdır bana kalırsa, hele de karşısındakinin mutlaka bunu öğrenmesi gerekiyorsa. Bu durumdan yola çıkıp çeşitli öğretme biçimlerini ele alabiliriz. Daha okula yeni başladığımızda karşılaştığımız öğretmenler mesela; bazıları ilgisizce görevini yapıp öğrencinin tepkisini umursamazken bir grup öğretmen ise her şeyini ortaya koyarak öğrenciye bilgi kazandırmayı, gerçekten bir şeyler öğretebilmeyi amaçlar. Whiplash filmindeki öğretmen karakteri ise son gruba yakın görünse de bu genellemelere pek uymuyor diyebiliriz. Öğrencilerin gerçek potansiyellerini açığa çıkarmak için onları ve kendini epey zorluyor, çeşit çeşit yöntemler deniyor; öyle ki bazılarında fiziksel hasarlar meydana geliyor. Yine de bunu iyi bir amaç için yapıyor, sonuçta bilgiyi aktarabilmenin tek bir yolu yok, aksine herkesin kendi öğretme biçimi var bana kalırsa. Tabii ki her bir öğretme biçiminin verimliliği tartışılır; öğrencinin kazanımı onun bilgiyi nasıl algıladığına da bağlıdır sonuçta. Bu yüzden, milyonlarca farklı öğretme yöntemi ve öğrenme yolu eşleşmesi ortaya çıkar. Zaten kimse dahi olarak doğmaz bence. Bahsettiğim öğretme-öğrenme eşleşmesi en başarılı olanlar, bilgiyi en üst düzeyde öğrenir ve kullanabilir, bu da deha olarak adlandırdığımız zihinleri doğurur. Bana kalırsa burada sorgulamamız gereken en önemli nokta, uygulanan bazı katı öğretim yöntemlerin verimliliği. Filmde de tanık olduğumuz gibi, kimi öğretmenler öğrencilerinin gerçek potansiyellerini açığa çıkarmak için sürekli onları aşağılama yoluna giderler. Ortaya çıkan hırsın ve üzüntünün onları daha ileriye iteceğini düşünürler. Çoğu öğrenci gibi, benim de böyle öğretmenlerim oldu. Çalışmalarım beğenilmeyip yerden yere vurulduğunda gerçekten üzülmüştüm. Daha iyisini yapmak istedim; fakat yine de kendime duyduğum öfke ve aşağılık hissi beni ya daha geriye çekti ya da olduğum yerde kaldım. En sonunda, başarılı olmak şöyle dursun, fazla bir ilerleme bile kat edemediğimi fark ettim. Filmdeki öğretmen diyor ya, "'Aferin' kadar kötü bir kelime yoktur." diye, bence aksine, bu önemsiz gibi görünen kelime bizim tüm ileri adımlarımızın cesaretlendiricisidir. Düşünülenin aksine, "Tamam artık, yapabileceğim bu kadar." hissinden ziyade "İnsanlar yaptıklarımı beğeniyorlar ve benden iyi şeyler bekliyorlar." düşüncesine dönüşür içimizde ve ortaya daha iyi işler çıkarmamız için bize motivasyon olur bu tek kelime. Yine de, tekrar önceki katı yönteme dönecek olursak, bu şekilde sert bir eğitim gören kişilerden çok başarılı insanlar çıkabilir. Fakat biraz eşelediğimizde, o insanların aslında psikolojik sorunlarla boğuşmakta olduğunu görürüz. Sürekli aşağılanma ve manevi şiddetin, hiçbir soruna yol açmadan doğrudan başarıya götüreceğini pek zannetmiyorum doğrusu. Bir çeşit yan etki gibi düşünebiliriz, fakat yan etkiler de oldukça tehlikeli olabilir. Kişi bu durumda bunalıma bile girebilir. Sonuç olarak, kesinlikle bu yöntemin karlı olduğunu düşünmüyorum. Çevremizden sıkça duymuşuzdur; bazı insanlar öğretmek için mutlaka bir öğreticinin varlığına ihtiyaç duyarken bazılarıysa kitaptan okuyup tek başına çalışarak hepimizi geride bırakabilirler. Bunun sırrı ise yine ilk paragrafta bahsettiğim öğretme-öğrenme eşleşmesinde yatıyor bence. Diğerlerinden farklı olarak, bu tip kişiler öğrenmek için illa canlı bir öğreticiye ihtiyaç duymuyorlar. Dolayısıyla, bu şekilde kişi zekasını çok daha etkili kullanabiliyor. Bu durum biraz da zeka tiplerine giriyor aslında. Bazıları okuyunca daha iyi anlıyor, bazıları dinleyince, bazılarıysa çeşitli görsellerle bağdaştırınca. Sadece bize en uygun olan yöntemi bulup onunla devam etmemiz gerek bence. Bu yüzden, kesin başarının sırrı kendi algılarımıza en yakın olan öğrenme biçimini bulmakta yatıyor diyebiliriz.