Vincent van Gogh'u "Yıldızlı Geceler"de Yaşatmak... 26. 09. 2014 / Side İnaç Bugün aldığım bu defter, görür görmez beni bundan üç yıl öncesine, 2011 yılının haziran ayına götürdü. İlk yurt dışı deneyimimi yaşadığım o yaz, sürprizlerle ve bir o kadar da tesadüflerle doluydu. Tüm bu deneyimlerime ev sahipliği yapan ülke ise dünyanın en ünlü ve en çok beğenilen sanatçılarından biri olan Van Gogh'un doğup büyüdüğü Hollanda'dan başka bir yer değil. İşte benim Vincent van Gogh ile gerçek anlamda tanışmam o yaz gerçekleşti. Doğduğu yer, insana yaşanmışlıklarını katar; böyle büyütür, şekillendirir insanın hayatını. İnsan da öyle bir canlıdır ki; başarılarını, eserlerini, yarattığı her şeyini kısacası tüm kimliğini bırakır onu bugünkü insan yapan yere. Vincent, belki de o uçsuz bucaksız lale bahçelerinde tanıştığı renklerle güneşi sarıya, gökyüzünü maviye boyadığı ilk resimlerini çizerken ileride "Van Gogh" imzasıyla çocukluğunu geçirdiği yerin gururu olacağından habersizdi. Hollanda'ya gittiğimde okulda öğrenilen, kitaplardan veya internetten okunanların aslında ne kadar eksik kaldığını fark ettim. Öğrendiğimiz her şeyin ne kadar yüzeysel olduğunu gördüm. Van Gogh'un doğduğu yerin Hollanda olduğunu elbet biliyordum ama ben bu gezide fark ettim ki sadece bir isim olarak değil; bir coğrafya olarak Hollanda, Van Gogh'a bir hayat sunmuş, onu lale bahçelerinde büyütmüş. Bu gibi detaylar, bana onun hayatını derinlemesine inceleme fırsatı sundu. Hakkında duyduklarımdan, okuduklarımdan çok farklı bir Van Gogh'la tanıştığımda, her şeyin yerinde ve tamamen doğru, detaylı bir şekilde öğrenilmesi gerektiğini anladım. Doğrusunu söylemek gerekirse, Vincent van Gogh'un her yaşıyla, her eseriyle ve her bakış açısıyla tanıştım; en önemlisi de onu her açıdan anlamaya çalıştım. Amsterdam'ın merkezinde yer alan "Van Gogh Müzesi", dikkat çeken mimarisiyle birlikte ünlü ressamın hiç keşfetmediğim sözleriyle, eserleriyle kısacası hayatına dair tüm detaylarla beni buluşturarak ilk girdiğim andan itibaren büyüledi. Müzenin bu büyülü havası koskoca bir günümü sıkılmadan orada geçirmem için yeterli oldu. Vincent van Gogh'u "Yıldızlı Geceler"de Yaşatmak... 26. 09. 2014 / Side İnaç Müzede geçirdiğim bu büyüleyici günün akşamında arkadaşlarımla birlikte film izlemeye karar verdik. Seçtikleri film, Woody Allen'ın yazıp yönettiği "Paris'te Gece Yarısı" adlı filmdi. Filmin afişini görene kadar Paris'te geçen sıradan bir romantik komedi olduğunu düşünmüştüm. Afişi gördükten sonra, bu filmin sıradan bir film olamayacağını anladım. Afişteki arka plan, birkaç saat önce müzede gezerken Van Gogh'un en çok beğendiğim tablosu olan "Yıldızlı Geceler"di. Müzede bu tabloyu ilk gördüğümde, karamsar olduğum zamanları düşündüm. İçim sıkıldığında hep gökyüzüne baktığımı ve yıldızların ışıltısının bana hep umut verdiğini düşündüm. İşte bu tablo, gördüğüm an içimdeki umudu canlandırmaya yetmişti. Sonra Van Gogh'u düşündüm, bu tabloyu nasıl bir bağlamda, nasıl bir psikolojiyle yaptığını merak ediyordum. Açıklamasını okuduğumda, bu manzaranın Van Gogh'un Paris'te kaldığı hastanede, odasından görünen manzara olduğunu öğrendim. O zaman tabloya baktığımda hissettiklerimin, Van Gogh'un duygularıyla benzer olduğunu anladım. İnsan bazen olduğu yerden, etrafındakilerden hatta kendinden bile kaçmak ister. Ben o an ilk defa, kendimden yıllar önce, bambaşka topraklarda yaşamış bir insanla aramdaki mesafelerin kapandığını hissettim. Aynı duyguları hissedebilmenin, ortak şeyler paylaşabilmenin zamanın ve mekanın ötesinde bir eylem olduğunu o gün anladım. Bu afişi gördükten sonra, filmi büyük bir merakla izledim. Filmin hissettirdikleri, bir anlamda tablonun bende uyandırdığı duygularla benzerdi. Evlenmek üzere olan bir çiftin Paris'e gitmesini ve orada başlarına gelen olayları anlatan film, izleyenleri zamanda geriye götürerek Hemingway, Salvador Dali gibi ünlü isimlerle tanıştırıyor. Ana karakterin sarhoş bir halde Paris'te kaybolması ve ünlü isimlerle birlikte zamanda yolculuğa başlaması, günümüze geçememesi bana tablodaki döngüyü hatırlattı, gökyüzündeki yıldızların döngüsü... Hastane odasının penceresinden gördüğü manzarayı yansıtan Van Gogh'un bu tablosunun, bitmek bilmeyen, geri dönüşü olmayan bir geceyi yansıtmak için bu filmin afişine seçilmiş olabileceğini düşündüm. Van Gogh'la geçen koca bir günün ardından bu filmi de izlemek, her şeyi daha da pekiştirdi. Ben artık biliyordum ki; ne zaman umutsuzluğa kapılsam 'gökyüzündeki yıldızlar', bana umut vermek için ışıldayacaklar.