DÜZEN

Çoğu insanın aksine iç sesimle sohbete daldığım anlar tuvalette ya da kafamı yastığa koyduğum zamanlar olmuyor. Gülmeyin. Bu sebeptendir ki kendimi kendimle kavga ederken yakaladığımda arabayı reflekslerime teslim etmiş halde sürüyordum. "Boş günlerimde neler yapmaktan hoşlanırım" değil de "Nasıl bir geleceği seçmeliyim?" cevabını arıyor gibiydim. Sahiden de onu arıyordum. Esasen çok kez böyle iç çatışmalar yaşayıp somut bir sonuca bağlayamadan hayatıma kaldığım yerden devam ederim. Karar verip uygulamaya koyması da öyle kolay değil tabii. Fakat öncekilerin aksine bir şeylere erişiyorum bu sefer. Herkes gibi düzenin parçası olmak ya da hep hayal edilen fakat "düzene" entegre edilemeyen hayatı yaşamak. Düzene uymak deyince tüyler ürperiyor hemen. Özgürüz ya hani, ne demek düzene uymak! Özgür seçimler yapıp hayatımızı şekillendiriyoruz gayet. Mesela, şatafatlı "akademik geçmişim" listesine sahip bir CV ile iş başvurusu yapmakta ya da yeni otomobillere (tabii ki "en dolu paket") sahip olmak için hayal kurmakta; hatta hayatımızın geri kalanını yaşamak için iş güzergahımıza en uygun konumdaki güvenlikli ve spor salonlu sitelerden birini seçmekte de özgürüz. Tamamen kendi isteklerimiz doğrultusunda, tamamen. Dedim ya düzenimizi kurmakta özgürüz. Diğer herkesle aynı düzen. Öte yandan bana bu iç karmaşayı yaşatan his. Safi özgürlüğe erişme ve her fırsatta o hissi yaşama arzusu. Öteki şahısların özgürlük anlayışıyla örtüşmeyen bu istek işte beni düşündüren. Zaman zaman alıp başını gitmek. Hatta çoğu zaman. Bu kadarcık yüzölçümü olup da güzelim Anadolu'dan daha zengin coğrafi çeşitliliğe sahip neresi var ki? Nasıl bir coğrafyada olmayı düşlüyorsan öyle bir yer muhakkak vardır. Tamam tamam neredeyse yüzde sekseni vardır. Belki de yetmişi. Hayallerimi süsleyen, tercihlerimi şekillendiren his bundan ibaret. Doğaya nüfus etmek. Hava kararmadan önce ateşi hazırlamak. Hava kararınca kurbağaları dinlemek ve yıldızları seyretmek. Çok klişe bir laf gibi gelebilir fakat gerçekten her seferinde büyüleniyorum. Ötekilerin seçimlerinin aksine böylesi bir yola girmek. Çünkü başkalarının özgürce seçtikleri yaşam modeli beni oldum olası kaygılandırmıştır. Büyüyünce tekdüze bir yaşantıya sahip olmanın bir kural olduğunu düşünürdüm. Neyse ki bu bir seçimmiş ve ben hislerimin ışığında yapacağım bu seçimi. Biraz farklı bir şekilde, mecburen. Yine de sahici bir karar bu. Maalesef, bana göre kendi ailem de dahil olmak üzere toplumun büyük çoğunluğu yanlışı seçmiş. Bu benim şahsi fikrim. Çünkü "yolda olma" hazzını hangi yaşam modeli tattırabilir ki? Yolda olmak derken mesai saati trafiğinden bahsetmiyorum. Bizi ait olduğumuz yere, doğaya götüren o bozuk satıhlı yollardan bahsediyorum. Hani çadırı atıp o gece orada konaklamaya karar verdiğin yerlere çıkan yollar. Ağzından bal damlıyor ama o işler öyle kolay olmuyor mu diyorsunuz? Haksız değilsiniz. Gezgin olmak zor iş hele ki benim gibi kararlar almadan ve yola çıkmadan önce aklınızın bir köşesinde tutmanız gereken sağlık durumunuz varsa. Çünkü sigortası olmayana ilaç yok. İşte bu sebeple doğada olmakla rutin yaşantı arasında denge kurmam şart. Öğrenciyken bunu kurmak oldukça basit. Aileden gelen sigortadan yararlan ve ilaçlarını al. Harçlıklarınla alabildiğin en iyi ekipmanları al. Okuluna git gel ve her boşlukta yakın yerlere kaç. Peki ya ileride. Düzenimi nasıl kurmalıyım? Üçlü sac ayağı ev, iş, eş mi yoksa hislerim, ben ve doğa mı olmalı? İşte ilk kampımdan dönerken akıp giden düzeni eleştirip, öğrenciyken nasıl bir rota izleyeceğimi belirledikten sonra tam bu noktada kendimi kendimle kavga ederken yakaladım. İçinde olmayı istemediğim düzene bir şekilde zorlanıyorum adeta. Ne de çok düzen dedim. Bu bile rahatsız etti. Sahiden, doğanın düzenini değiştirip ve doğanın parçası olmayı bırakmayı kim buldu ?