Aynadaki Mektup

Hayattaki en önemli şeyin üç harfli olması çok komik değil mi sizce de? Aşk, diyeceğimi sananlar çok çabuk yanıldınız. Ses hayattaki en önemli şeydir. Bazen toplulukta kendi sesinizi kaybedersiniz utanıp. Bazen kendinize sesli söyleyemediğiniz itiraflarınız olur, midenizde sinsice saklanan. Bazen de bir yazı yazarsınız, okuyan sesinizi zihninde sonuna kadar açar. Siz benimkini çok açmayın, aman diyeyim. Sevdiklerinizin sesini açın, kapatmayın kendinizi onlara. Yapmayın bunu. Zaten aşk da sesten doğar. Her şeyi unutursun, üç tarafı kahkahayla çevrili gözlerini bile unutursun ama sesi kazınmıştır belleğine. Eminim Orhan Veli de ilk mektubunun tarihini bu yüzden kaydetmedi hiçbir yere. Sadece bir çarşamba günü olduğunu bilmemizin sebebi çarşambanın gereksiz gürültüsü olsa gerek. Ruhum yaşlı olsa da bedenim bu yüzyıla ait, tam olarak kestiremedim. Çarşambaları da hiç sevmem zaten, arada kalmış gibi, ne olduğu belli değil. En samimiyetsiz gün. Pazartesi, salı, çarşamba, perşembe, cumartesi, pazar... Cuma gününü kaybedeli çok oldu, bayağıdır perşembe geceleri heyecanlanmıyorum. Garipsemiyorum da bu durumu, pek kafama takmıyorum, kabullenebiliyorum. Bizim jenerasyonun özelliğidir belki de, anlam veremiyorum. Ne yarım asır önce yaşanmış mektuplaşmayı anlayabiliyorum, ne de Leyla ile Mecnun geyiğini. Ben-merkezciyimdir belki de, ama öyle olsa sevemezdim ki böyle. Karar veremiyorum. Kafamın içinde bir pamuk şeker var. Kocaman ve turkuaz. Sadece ben ve sen seviyoruz tadını, ama kıyamadığımdan hep sana yediriyorum. Mideni bozdum sırf bu yüzden, kanatlarını kırdım, düzeltemiyorum. Uçamıyoruz artık birlikte. İlişkimiz hiç gökyüzüne değemediğindendir belki de, yalın ayak bastık yerlere. Ben yine de soğuk betonu suçluyorum. Gerçekten tek bir insan mı var herkes için? Hayatının hangi döneminde geleceğini kimsenin bilmediği, bazen fark etmediği, bazen görmezden geldiği... Erken bulup kıymetini bilmediğimiz veya sürekli geç kaldığımız birisi mi var? Bulunca ve kaybetmeyince nasıl oluyor ya da? Orhan Veli'nin Nahit Hanım'ı sevmesi gibi mi oluyor? Yoksa Nahit Hanım'ın bunları 52 yıl boyunca sır gibi saklaması mı? Bilemiyorum, dediğim gibi anlamıyorum da. Galiba umrumda da değil. Seninle ilgili hislerimi başkalarının hisleriyle kıyaslamak güneşe perde çekmek gibi geliyor zaten. Karanlığı sevsem de buna dayanamıyorum. Yine gözlerimi herkese kapatıp tam burada sana açıyorum. Bana bakarken irislerine düşmeye cesaret edecek olan her kirpik tanesini tehdit ediyorum ayrı ayrı. Sen haberini iletirsin artık. Benim iznim yok hiçbir hücrenle irtibata geçmeye çünkü. Kelimeler ağzımdan çıkmadan zihnimdeki duvarlara çarpıyor. Mevsimler çok hızlı değişse de o duvarların içine sürekli kar yağıyor. İkimiz de kış insanı değiliz, bir el mi atsak? Tek başıma bu kadar karı küreyemiyorum. Hayır, ben de mi mektup yazayım? Bu mektuplarda yazılan aşk, sevgi ve gizlilik bu kadar net ve doğru ise yazayım. Yardımı olacaksa yazayım, çok zor olmamalı. Gerçi; Orhan Veli'ye pek de faydası olmamış olacak ki böyle bir sonla bitmiş her şey. Kendi hayatımı ve geleceğimizi yazdığım tükenmez kalem kaybolmuş, mektubu neyle yazacaksam zaten. Daha bunun pul yapıştırması var, o pul için gerekli olan tükürük var. Bende kalmadı açıkcası, kimseye de mektubumu yalatmam. Sen cevap da yazamazsın zaten kuzum, daha doğru düzgün konuşamıyoruz bile bazı konuları. Dilindeki cevap verme tomurcukları körelmiş sanırım, fazla baharatlı yediğinden midir... Bilemiyorum. Bunu da çok umursamıyorum. Hadi oradan... Kendimi kandırırken bile çok çabalıyorum sanırım, yine de beceremiyorum. Kendimi de tanımıyorum sanırım. Ya da aynaya her baktığımda enlemesine simetrik seni gördüğümdendir anlamlandıramıyorum. Artık aynalara da bakmıyorum.