AŞKIN GÜCÜ

İnsanoğlu hayata başladığı andan ölünceye dek bir sürü zevk, haz ve hisler tadarak bir yaşam sürer. Kimi zevkler bağımlılık yapar insanda, kimiyse geçici zevklerdir. Hazzı ise bir kahveyi yudumlayarak da elde edebilir insan, durup camdan dışarıyı izlerken de. Hislere gelecek olursak, onların olmadığı bir an bile hayal edemeyiz hayatımızda, hissizleştiğimize en çok inandığımız zamanlarda bile. Küçücük bir andan heyecan duymak, en ufak bir probleme canımızı sıkıp üzülmek, belki küçük bir gülümsemeden mutluluk duymak bizlerin doğasında var. Dolayısıyla hislerimiz, hayatımız sürdükçe bize eşlik eder. Pekala, hayatımız boyunca her hissi yaşamak mümkün müdür? Bilinmez... Ancak, herkesin yaşaması gereken bir his var. Adı ise aşk... Aşk... Üç harfin bir araya gelmesiyle oluşan kısa bir kelime mi sadece? Bence kısa bir kelimedense, epey uzun bir hikaye. Adem ve Havva'dan beri, kadın ve erkek arasındaki bir savaş belki de. Karşı konulamaz bu duygu, nasıl insanoğlunun var oluşundan beri bu dünyada hüküm sürüyorsa insanlığın sonuna kadar da sürmeye devam edecektir. Bir sürü filme, kitaba konu olmuş, hakkında birçok efsane anlatılan aşkın neden yaşanması gereken bir his olduğunu anlayabilmek için bileşenlerine göz atmak lazım, çünkü tutku, ihtiras, şehvet, özlem, heyecan ve daha nice hisleri aşk ile beraber yakından tanıma fırsatı elde ederiz. O kadar çeşitli hisler duyarız ki aşıkken, çoğunu adlandırmak mümkün bile olmaz bazen. Bu hislere kapılıp gitmek ise işten bile değil. Ben de kapıldım ve aşkın diğer hislerden ne denli farklı olduğunu böylelikle gördüm. Henüz uzun sayılacak bir ömür geçirmiş değilim. Şu yaşıma kadar aşk ne demek elbette bildiğimi sanırdım. Ancak son birkaç ay içinde fark ettim ki ben ancak duyduğum kadarıyla ya da okuduğum kadarıyla, yalnızca fikir sahibi olabilmişim aşk hakkında. Aşk yaşanmadan bilinmiyormuş, hissedilmeden öğrenilmiyormuş. Her anı son defaymış gibi yaşamak, aşkın rüzgarı nereye eserse oraya savrulmak, güne gözlerinizi açtığınızda aklınıza gelen ilk şeyin aşkınız olması, tıpkı geceye gözlerimizi kaparken düşündüğümüz son şeyin de o olması gibi... Bunlar en muhtemel birkaç tanımdır aşk hakkında. Ancak aşk her zaman da karşılıklı beslenen bir duygu olmuyormuş. Aşk ile beraber, acı diye nitelendirmenin gayet yerinde olacağı bu gerçeği de öğrendim ne yazık ki. Bunun yanında, aşık olmak, umut etmekle birleşince daha güçlü bir hal alıyor; daha yoğun yaşatıyor her hissi. Ben de aşka düştüm, aşkımdan karşılık umdum. Karşılık alacağımı sandığım zamanlarım oldu, umutlarım büyüdü; alamayacağımı anladığımda ise umutlarım yıkıldı. Umutlarımla beraber ben de yıkıldım, yıprandım. Elimde kalan kırık bir kalpti onca umuttan geriye. Unutmak mı? Zaman alır. Fakat üzülmüyorum. Bir aşk öyküsü ekledim hayatıma. Her hayatın öyküleri olmalı. Durmadan akıp giden zamanımız, sürüp giden oyunlar... Kalbimiz dursa bile, çarpıp yerinden çıksa bile değer. Bu hayatta en büyük keşfim her duygunun, her kelimenin anlamının yaşanarak öğrenileceği oldu. Bulduk sanırken kaybetsek de, sonunda yalnızlık olsa da, ne kadar çaresizliğe düşsek de umutlarımızla birlikte biz de yıkılmamalıyız. Tüm hislerin değerini bilmeli, hepsini hakkını vererek yaşamalıyız. Aşkın rüzgarı bizi savurup yere çarpabilir. Bu hayatta işler hep böyle yürür zaten. Göğe yükselip sonra yere çakılmak hayatın en büyük gerçekliklerinden biri. Bu yüzden savrulmaktan korkmamalı, cesur olmalıyız. Mutluluğu kaybetsek de onu geri kazanmak imkansız sanmamalıyız. Çünkü aşk bu dünyada daima var olacaktır. Unutmamalıyız ki, o var oldukça da her şey mümkün.