Ölüm ile Yaşam Arasında

Ölüm ile yaşam arasında inci bir çizgi vardır denilir hep. Çizginin uzunluğu bu hayatta geçirdiğiniz vakittir belki. Rengi hayat enerjiniz, hayalleriniz olabilir. Doğruluğu ise saptığınız yollar seçiğiniz ayrımlar olarak düşünülebilir. Bu niteliklerin çeşitliliği tartışılmaksızın, ince olmasındaki ağızbirliğinin nedeni bu iki tezatlığın hem birbirini tamamlaması hem de birbiri ardına gelmesi olabilir mi? Neden olmasın ki? Bazı doğumlar ölümle sonuçlanır. Bazı ölümler ise yeni bir doğumun habercisidir. Peki ya tam ortasındayken hayatın, incelmeye başlarsa bu bahsettiğimiz çizgi? Ünlü bir ip cambazı olan Philippe Petit, insanlığın süregelen bu düşüncesini yaşama dökmüş ve ikiz kuleler arasına gerilmiş bir ip üzerinde kırk beş dakika kalmıştır. Belirgin bir somutlaştırma örneğidir aslında bu. Böyle bir işi için harcanması gereken mühendislik hesaplamaları veya özgüveni bir yana koyarsak aslına bakarsanız bu bir suç girişimiydi. Nitekim Petit için bunların hiç biri caydırıcı bir etken olarak görülmüyordu hatta kendisinin yaptığı bu şovlar hayat ile ölüm arasında ki çizgiye benzetildiği söylendiğinde dahi yaşamayı, hayatı savunmuştu. İnsanların bütünüyle bir bilinç kullanmadan gerçekleştirdiği yürüme eylemini böylesine tehlikeli hale sokmak onun çizgisinin rengiydi yaptığı bu şov onun çizgisinin eğriliğiydi. Her ne kadar tehlikeye atmış dahi olsa çizginin üstünde kalmayı becermişti. Yaptığımız ya da yapacağımız her eylemin sonuçlarını farkında olmasak dahi hesaplayan bir düşünce sistemimiz var. Bu nedenledir ki hayat çizgimizi çoğu zaman biz denetliyor, şekilden şekle geçişlerinin arkasında ki parmak her daim biz oluyoruz. Ya "Teldeki Adam" gibi elverişli değilse beynimiz? Felsefe biliminde idealist diyalektik olgusunun doğmasına neden olan Hegel, düşünce gücünün özelleştirilip varlığı oluşturduğu kanısındaydı. Tıpkı biyolojik sınıflandırmada canlıların alemden türe doğru gittikçe özelleşmesi, türlerin birleşerek alemi oluşturması gibi. Bu düşünce görüşü bahsettiğimiz çizginin yalnızca beyin gücümüzle sağlam kalabileceği düşüncesini ortaya atıyor. Petit'in o yedi yüz metrelik ipin üstünde dengede kalarak yaptığı da tam olarak buydu aslında. Beyin gücünü kullanarak ayırt etti çizginin alt ve üst tarafı arasında ki farkı. Ölmeyi istemekle yaşamı savunmak arasında kalıp tekrar yaşamayı savunmaya geçti. Ölüm ile yaşam arasında ki çizgi gittikçe incelir insan yaşamında ki buna kader denir. Ortak bir kaderde tıpkı her canlı gibi insanlarda doğar, büyür, yaşlanır ve ölür. Ancak kaderin sunduğu şartları geri çevirip ölüme can atmak, ne derece akıl karıdır? Aklının kar ya da zarar getireceğinden emin olmayan bir insanı yaşamaya bağlayan şey nedir peki? Ya da ölümü yitirilmiş bir akla getiren düşünce? Ölmeyi istemeyi bile bir süre sonra hatırlayamamak nasıl bir hastalıktır ya da nasıl bir ceza? Düşünün ki sevdiğiniz insanları, sevdiğiniz yemeklerin kokusunu, evinizi, yatağınızı hatırlamıyorsunuz. Hatta ve hatta gördüğünüz halüsinasyonlar nedeniyle önünüzde duran bir perde bir kayalık yerine geçebiliyor. Siz, siz olmuyorsunuz çünkü düşünme yetiniz olmuyor. Bugün anlattığınız bir anınız yarın başka birinin başından geçmiş oluyor ve onu anlatıyorsunuz. Anılarınız sizin değil. Gerçi gözlerinizin yaptığı oyunlardan sonra anılarınızın çekip gitmesi çok bir düş kırıklığı yaşatmaz size sanırım tabi hatırlayabilirseniz. Çizgisinin uzunluğunu, şeklini, doğruluğunu kaybetmiş bir insandan utanmasını bekleyebilir misiniz? Ölmeyi istemesini utanılacak bir şeymiş gibi aksettirebilir misiniz? Kulağındaki salyangoz sıvısından bir haber olan bir adamın önüne bir ip gerip "İpin üstünde dur ve karşıya geç." diyebilir misiniz? Diyemezsiniz efendim. Diyemezsiniz. Bu çorba deyip siz içirebilirsiniz. Altına yapmışsın deyip siz temizleyebilirsiniz. O senin kardeşin deyip siz tanıştırabilirsiniz. Ölmeyi hatırlatsanız dahi unutacağı için yaşarken ölmeyi Alzheimer olarak tanımlar eve gelen misafirlerde ki "vah vah" isimli bakışlarla "nefes çok şükür" isimli dudaklar arasında kalırsınız. Alzheimer: yaşamla ölüm arasında ki asıl çizgi... Ne haberin var ölümden, yaşamdan... Ne de ölümü seçebilmekten...