DURSUN ZAMAN

Tüm insanlar vızır vızır geçiyor etrafımdan bal kovalayan arılar gibi. Kimisi evine yetişmeye çalışıyor kimisi de işine. Küresel ısınma, çevre sorunları, yoksulluk, açlık falan herkesin dertlerinin çok arkalarında kalmış. Son otobüs herkesin en büyük derdi şu anda. Bu ayın borcunu ödemen için de son gün yarın zaten. Faturalar da birikiyor dağ gibi buzdolabı magnetlerinin altında. Sonra o faturaların altında sen de kalıyorsun, nefes alamıyorsun. Bir zamanlar sen ödüyordun o faturaları, artık onlar seni harcıyorlar. Tabii, bırakalım şimdi bunları, o son otobüsü yakalamalı. Sadece bir an durdurmak istiyorum zamanı. Herkes bir anlığına olduğu yerde kalsın, her şey dursun. Herkes bir an nereye gittiğini unutsun, telaşını bir kenara bıraksın. Ayın sonunu hesaplamaktan matematik profesörü olanlar, bir yere gitmek için otobüste, metroda ağaca dönüşen insanlar... Hepsi bir an dursun ve ben bir ayna tutayım onlara. Kendilerine baksınlar uzun uzun, incelesinler benliklerini her bir detayıyla. Sonra çocukluklarına dönsünler. O kadarına da gerek yok, belki de sadece birkaç sene öncesine dönseler kafidir. O zamanlar geleceğini hayal ederken tek tek her detayını kafasında kurduğu kişi, o karşılarındaki yansımaya benziyor mu ? Hayatın kargaşası belki birkaç kıvrım katmış suratlarına. Biraz da gözlerinin altları çökmüş, topak topak yorgunluğun ağırlığıyla. Peki ne kadar benziyorsun hayal ettiğin insana ? Üzerindeki kıyafet, yetişmeye çalıştığın iş, oturmak için krediler çektiğin ev hangi parçasıydı hayallerinin ? Güneş bir kere daha vuruyor aynalara sonra da insanların yorgun çehrelerine. Düşünüyorum bir kez daha, insan olmak çok zor. Her şeye yetişmeye çalışırken, istediklerimizin ellerimizden kayıp gitmesi katlanılamayacak kadar acı verici. Hayatımız sadece tek gösterimlik bir çekim. Akşama tekrarı gösterilmeyecek bir daha. Ne oluyorsa o an oluyor, kaçırırsan özeti yok bir daha. Haftaya yine yeni bölüm var ama hiç durmak, ara vermek yok. Peki, şimdi bir daha düşünüyorum. İnsan olmayı biz mi çok zorlaştırıyoruz acaba ? Belki de her şey fazlasıyla kolay, her dert minik bir çalım, her acı küçük bir çimdik yanağımıza. Biz niye hayatın her vuruşunda bir beton enkazına dönüşüyoruz adeta ? Bazen tek bir hamlede nakavt oluyoruz, bize doğru bir el uzatıldığını görüyoruz ama kalkmaya mecal yok. Biz mi bu kadar büyütüyoruz hayatı gözlerimizde ? Bu sorunun cevabı iki türlü verilebilir bence. Hayat bazen çok zor bazen de doyulamayacak kadar zevkli. Tek gerçek var ki biz çok yanlış taraftan bakıyoruz ona. Belki de bir büyüteçle bakıyoruz, minicik şeyler dev kadar oluyor bir anda. Her sorunumuzu fil yapıp, fareye çeviriyoruz kendimizi. Bu farelerin de bir şeyleri kontrol altına almasının "Shanghai Rush." 10 Mart 2011 tarihinde erişildi. www. uglyd. com zamanı gelmedi mi sizce artık ? İsteklerimizi bir kenara bırakmadan hayallerimizin peşinden koşarak insanların dayatmalarından uzaklaşma zamanımız gelmedi mi ? Geldi de çoktan geçiyor bile. Dayatmalardan, kalıplardan uzaklaşmak, zincirlerden kurtulmak lazım artık. Başkalarının üzerimize karaladığı hayatlarda sadece vaktimizi doldurmayı çalışmanın bir sonu olmalı. Hayatta kalmaya çalışmayalım, yaşamayı öğrenelim artık. Kendi dizimizde figüran olmaya bir son verip başrolü alalım başkalarının ellerinden. Şimdi bırakalım bu hayatı, bu dertleri. Unutalım hepsini sadece bir anlığına bile olsa. Dursun zaman, dursun dünya, biz sadece bir soluklanalım, bir çay içelim şuracıkta.