BEHÇET NECATİGİL'DEN BİZ

Çocukken nerdeyse yüzlerce şiir kitabım vardı, yazarı ya da konusu hiç önemli değildi şiir okumayı severdim. O zamanların modasıydı şiir okumak birde akrostiş şiir vardı, eminim ki her insan çocukluğunda en azından bir kere yazmıştır, çocuklara şiiri sevdiren tek şiir türü sanırım. Teknolojinin de etkisiyle şiirin modası geçti tabi, modası geçincede benimde şiire olan sevgim yok oldu. Okullarda zorunluydu şiir kitabı okumak bu yüzden herhalde şiirden nefret ettim uzun bir süre. Şiir bana anlaşılması zor ve sıkıcı geliyordu hep. Buna rağmen, yine zorunluluktan, bir yıla yakın bir süre önce aldığım ve daha yeni okumaya başladığım şiir kitabı beni tahmin edemeyeceğim kadar çok etkiledi. Sadece tekrar şiir okumanın verdiği mutluluk değil aynı zamanda içindeki şiirlerinin çoğunu bilmem beni çok etkiledi. Şairin duygularını ya da düşüncelerini göz ardı ederek şiir okunabileceğini ya da yorum yapılabileceğini düşünemiyorum. Bu yüzden kitabı okurken her şiirde şairden, onun kişiliğinden bir parça bulmaya çalışıyorum. Aslında Behçet Necatigil ile bulunduğu her ortamın, gördüğü her şeyin gözlemlerini içe dönük kişiliğinin duyarlılığıyla pekiştirerek yarattığı şiirleri okuyoruz. Örneğin evler, evlerin içi, çarşılar açık alanlar, parklar ve insanlar... Okurken yabancılık çekmiyor insan tam tersi okuduğumuz şeyler aslında o kadar sıradan, o kadar günlük ki zaman zaman yazarın penceresinden değilde kendi penceremizden bakıyoruz şiirlere. Elbette bu şiirlerin çıkış noktası; şairin kendi yaşamı, deneyimleri ve iç dünyasının yansımasıdır. Her ne kadar kendi anılarını yazsada şair aslında bizim, bütün insanların yaşadığı, gördüğü şeyleri paylaşıyor bizlerle. Diğer şairlerin aksine sadece aşktan, sevgiden bahsetmiyor şair ya da anlaşılması zor, dolambaçlı bir dil kullanmıyor bu yüzden belkide okurken kendi iç dünyamıza inebiliyoruz rahatlıkla. Düşünmeye başlıyoruz mesela her sabah önünden geçtiğimiz insanları, onların hikayelerini, neler yaşadıklarını. Hayatımızda her zaman olan olayları, aslında hiç önemsemeden yaşayıp gidiyoruz, kafamızı kaldırıp etrafımızda neler olup bittiği umrumuzda bile olmuyor. Dikkatimizi çeken şeyler hep daha büyük, alışılmadık olaylar. Halbuki her gün gördüğümüz en ufak, en önemsiz görünen şeylerin bile ne kadar önemli hatta adına şiir yazılacak kadar önemi olduğunu fark ediyoruz. Mesela bir adamdan bahsediyor, yıllardır tek başına yaşayan bir adam, daha sonra bir kadınla tanışıyor ve evleniyorlar, çocuk yapıyorlar. Kulağa ne kadar da olağan geliyor, bununla ilgili değil bir şiir yazmak üstünde konuşmazsınız bile. Ama yazmış işte şair, hatta öyle güzel yazmış ki düşündüğümüzde aslında bunun ne kadar güzel bir olay olduğunu fark ediyor, adamın duygularını paylaşıyoruz. Dış görünüşe baksak da ta içini görüyoruz. Ya da içeriden görüyoruz, o insanların içinden, o çarşının içinden, o evlerin içinden... Her bir şiiri okurken başka yerlere gidiyoruz, kimi zaman kavga eden bir çiftin yanına kimi zaman yaşlı bir amcayla parka ya da bir kokteyl partisine ama hepsinin içinde biz varız düşünüyor, yorum yapıyor gerekirse yardım ediyoruz. İçinde kaybolacağımız bir dünyaya giriyoruz şairin gözünden, yüreğinden dünyaya yeni bir bakış açısı yakalıyoruz. Aslında şiirler sadece şairin duygularını bize göstermek dışında bizimde duygularımızı şekillendiriyor ve hayatımızda bulunan şeylere farklı bakış açısıyla bakmamızı sağlıyor. Bir evin önünden geçerken o evin içini düşünmeye başlıyoruz ya da bir sokaktan geçerken, acaba nelere şahit olmuştur bu sokak kaç kişiye, kaç mutluluğa, kaç kavgaya. Sadece insanları değil öte yandan kendi hayatımızı da düşünüyoruz, geçmişimize dönüp bakma fırsatı yakalıyoruz. Kendi doğrularımızı, yanlışlarımızı görebildiğimizde ise biraz daha olgunlaşıyor ve daha güçlü bir şekilde dönüyoruz yaşamımıza. Necatigil, Behçet. Sevgilerde. İstanbul: Can Sanat Yayınları, 2013