Kimin Ruhu

Hiç hayatı sorguladığınız oldu mu? Acaba var oluş sebebimiz ne, bu hayatta bir şeyleri başarmak için mi doğduk yoksa başkalarının başarımları altında ezilmek için mi nefes almaya devam ediyoruz soruları, hayatın belli noktalarında insanın kafasında yankılanabiliyor. Şüphesiz bu anlar genelde insanın mental olarak zayıfladığı durumlarda ortaya çıkar. Biz her ne kadar etten kemikten oluşan canlılar olsak da veya bilimin bize gösterdiği biyolojik bilgilerden fazlası olmasak da aslında yaşamımız sadece fizyolojik açılardan ilerlemiyor. Çünkü bizler ruhlarımız olmadan birer makine gibiyiz. Ruh kelimesini tanımlamak ise bu kelimeyi kullanmak kadar kolay değil ne yazık ki. Fizyolojik olarak vücudumuz gerekli işlemleri yerine getirdiğinde; kalbimiz kan pompalayıp ciğerlerimiz nefes aldıkça yaşamımızı sürdürebiliyoruz. Ancak ruhumuz gerektiği gibi işlemezse, sanki bu fizyolojik reaksiyonlar bir yönden eksik kalıyor, sanki canlılık unsurunu veren faktör ortadan kaybolup boş varlıklar haline bürünüyoruz. Hayatı sorguladığımız anlar ise ruhumuzun en güçsüz olduğu anlarla paralel olarak ortaya çıkar. Bunu anlamak için ise öncelikle ruhumuzu keşfedip kendimizi bir bütün olarak algılamamız gerekiyor. Peki ruh dediğimiz bu soyut kavramı nasıl tanımlamalıyız? Şüphesiz böylesi soyut kavramlar herkes için farklı kelimelerde vücut bulur. Ruh benim için bedenimin ortasındaki parlak bir ışıkken bir başkası için içindeki bir sestir belki de. Dolayısıyla insanların aklında farklı şekilde canlanan soyut kavramları ortak bir paydada tanımlamak zor bir iştir. (Bunu en iyi yapan kişiler ise şairler olsa gerek. )İşte bu sorun üzerine biraz akıl yorarak bir sonuca ulaşmaya çalıştım. Ruh unsuruyla en iyi uyuşan şeyin bir başka soyut unsurumuz olan kişilik olduğuna karar verdim. Aslında ruhlarımızın biçimi kişilik adını verdiğimiz insani özelliklerimizde ortaya çıkıyor. Kişilik tam olarak soyut bir kavram değil aslında çünkü hareketlerimiz altında dışarıya yansıyan bir biçimi vardır. Sanki bir arabanın fiziki özellikleri dışında ne kadar hızlanabildiği gibi biz insanların da saçı, gözü dışında hangi limitleri zorlayabileceğimiz kişilik özelliklerimiz ile anlaşılabilir ancak. Bu yüzdendir ki kişilik hayat damarımızdır. Kimimizinki iyilik dolu olurken kimimizinki ise kötülük barındırır ve bu bizlerin hayat akışını şekillendirir. Bazen ise kişiliklerde yaralanmalar ortaya çıkar ve bu sorunlar bloğumun başında bahsetmiş olduğum hayatı sorgulama evresinden yola çıkarak sonumuz olmaya kadar götürebilir bizleri. Bunu engellemenin yolu ise kişiliğimizi hayat tecrübemiz doğrultusunda güçlendirmek ve en doğru şekilde oluşturmaktan geçmektedir. Ağaç yaş iken atasözünden yola çıkarak bu yanımızın henüz genç yaşlarımızda şekillenmeye başladığını belirtmek gerekir. Bu yıllarda en doğru şekilde gelişmek gerekiyor ancak birçoğumuzun yaptığı bir yanlış var; genç yaşlarımızda yaşadığımız ikili ilişkilerimiz yüzünden henüz gelişmekte olan kişiliklerimizde derin yaralar oluşabiliyor ve bunun sonucu olarak ilerde hasarlı bir ürün çıkıyor ortaya. Bu ikili ilişkileri sadece sevgili olmak anlamında düşünmeyin, annemiz veya babamızla olan ilişkilerimiz sonucunda bile bu hasarların ortaya çıkma olasılığı mevcut. Bu konuda en büyük sorun ise, kendimizi savunmasız bırakıp kendi benliğimizi bir başkasının hareketlerine, düşüncelerine bağlı hale getirmektir. Halbuki bizler kendi içimizde birer bütün oluşturmaya yetecek tüm parçalara sahibiz. Elbette karşımızdaki insanın duygularına değer vererek yaşamamız bizlerin birer ruhu olduğunun göstergesidir ancak ruhumuzu bir başkasının duygularına bağlamak ise bambaşka bir sonuç doğurur. Bu durumda ruhumuzu oluşturan kişiliğimizin aslında kendi elimizde değil bir başkasının elinde durduğunu kabullenmiş oluruz. Aslında ne insanlar kalıcıdır ne de hissedilen duygular bizi daima takip eder. Her bir üzüntü her bir sevinç bizler için birer tecrübe olmaktan ilerisine geçmemelidir. Bizler bu dünyaya elbet bir amaç için geldik ama iyisiyle ama kötüsüyle. Amacımızı asla başkasının amacına bağlı tutamayız çünkü bu durumda kendi yolumuzdan sapmış oluruz. Benliğimizi kaybedip kendi kişiliğimiz içinde ruhumuzu bulamadığımızı fark ettiğimiz anda ipin ucunu kesmeyi öğrenmemiz gerekiyor. Bunu yapması söylemesi kadar kolay olmasa da aslında insan kendi içinde özgür olduğunu fark ettiği anda zincirleri birer birer kırılmaya başlıyor. sen gideli kim'den türetilen ne kaldı niçin yorgunu bir akıldan ne'liğim kemiğimin tozu gizlenmişi açık ediyor rüzgar bir kaçak gibi terliyor ellerim aynanın içine kaçmış sen'i bekliyorum Asuman Susam dizelerinde tam olarak bu durumdan bahsetmiş. Birisi gidince biz kalmalıyız çünkü biz o kişi gelmeden önce de vardık ve elbet gittiğinde de olmaya devam edeceğiz. Bizler birer amaç için bu dünyadayız ve bu amaç doğrultusunda yaşanılan tecrübeler sadece kişiliğimiz yani ruhumuzu yontup şekillendirmek için yaşanıyor. Buna bağlı kalırsak amacımızdan şaşarak her şeyi sorgulama yoluna doğru yokuş aşağı sürüklenebiliriz. Biz kimse değiliz, biz içimizdeki ruhuz ve bir bütün olarak kendi zincirlerimiz dışında kimseyle bağlı değiliz. Bizler ruhumuz olmadan birer kimseyiz.