Karadeniz'de batan gemilerim canlanır!

Karadeniz neden adın kara deniz? Neden insanların hep inatçı ve huysuz olarak anılıyor? Neden dalgaların bu kadar sert çarpıyor kayalıklara? Sert duruşuyla nam salmış kayalıkların bile dayanamıyor artık sana. Onlar da aşınarak zamanla yaşlanıyor. Kim öfkelendiriyor seni bu kadar? Neden sana yaklaşan ve usulca sularına girip seni sevenlere bu denli hırçın davranıp çoğu zaman canlarını alıyorsun? Bütün bunlara rağmen Karadeniz, sen insanı ayakta tutar, ömrünü uzatırsın. Bu kadar hırçın bir nama sahip olsan da aslında ne kadar yumuşak olduğunu seni çok iyi tanıyanlar bilir. Karadeniz turumda, senin güzelliğine bakmaktan gözlerimi alamadım. Gözlerimi senden almaya karar verip ne zaman kapatmaya koyulsam bu kez de ruhum huzur dolmaktan kendini alamıyor. Sana geldiğimde bu zamana kadar tüm insanlığın Karadeniz'de batan gemileri yeniden canlanır içimde. Sana geldiğimde canlanan bu gemilerle her yere yolculuk yaparım da son sefere gelmişim gibi olur. Senden giderken sanki içimde bir Karadeniz vardı da her dalgası kalbime derin derin çarptı. Sen öyle makyajlı yerlere hiç benzemiyorsun. Öyle doğal bir güzelliğin var ki! Makyaj da yakışmaz zaten sana, hep böyle doğal güzelliğinle kal. Adını duyduğumda içim karanlık ve soğuk hislerle doldu. Bavuluma attım en kalın hırkalarımı, sanki savaşçıyım da gardımı alıyormuşum gibi. Her bir şehrini gezerken kendimi dünyanın en şanslı insanı hissedeceğimi tahmin etmezdim. Bir şehrinden diğer bir şehrine atlamak, dolup da taşmak gibiydi. İçimde ne fırtınalar koptu senden ayrılırken. Senin fırtınalarından çok daha derin ve etkileyici fırtınalardı. Dalgaların boyumu aştı kimi zaman. Ben onları babanın çocuğa olan sevgisi gibi hissettim hep. Bana hangi renkler yakışıyor diye sorar mıydın hiç bilmem. Sen bir yeşil giyerdin, bin kişi sevdalanırdı. Yeşil, seni her zaman daha güçlü gösterirdi. Kışın bir beyaz giyerdin, söz olurdu. Bir de bir havan vardı ki aklımdan çıkmaz. Diğer havalı yerlere benzemiyordu hiç. Senin havan bizeydi. Senin havanı içime çekmeyi lüks bilirdim. Nefesi vermeyi de sana hakaret bilirdim. Çünkü sen hep duru kalmalıydın. Bizim gibi egzozu burnunda kimseler sana yakışmazdı. Bu ciğerler, seni görünce hayrete düştü. Sen çok daha iyilerini hak ediyordun, biliyorum. Bir de şu inadını kırıp hırçınlığını bir kenara bıraktığın zaman, senden iyisi olmazdı. Şu da bir gerçek ki birini sevdiğin zaman, onu tüm huyları ile kabul edersin. Biz seni çok sevdik Karadeniz! Şimdi sana keşke biraz da şöyle olsaydın demek çok ayıp oldu farkındayım. Gerçek sevgi de böyle olmalı zaten. Senin bir yanın da aslında aşka benziyor. İşte bu yüzden insanlar sana bu kadar tutkuyla bağlı. Senden kopamıyor kimse. Senden kopsak içimizde fırtınalar kopup yağmurlar yağıyor. Sırılsıklam seviyoruz seni Karadeniz. Sen rahatına düşkün insanlara göre değilsin. Sen ayakları toprağa değenlere göresin. Soğuktan şikayet etmek yerine, bir ateş yakıp senin tadını çıkaranlara göresin. Sen dalgalarınla insanları sıkıca kucaklarsın. Sevgiden bunalanlara göre değilsin. Sen aşk adamına benzersin. Derin derin hissettirirsin. Derin sevgilere meyillisin. Belki de insanlarına hayatı öğretiyorsun. Onları daha güçlü yaparak, çabuk yıkılmaz dev çınarlar yaratıyorsun. Hırçınlıklarını ve inatçılıklarını, senin dalgalarından almışlar. Birer birer sen olmuşlar. Sende yaşamak ve senle yaşlanmak isterdim Karadeniz! Senin sularında yüzmek, dalgalarınla mücadele ederken çok daha güçlü biri haline dönüştüğümü görmek isterdim. Çıplak ayaklarımla toprağına basa basa artık ayakları yere güçlü basanlardan olmak isterdim. Her sabah gözlerimi ilk açtığımda seni görmek isterdim. Umarım bir gün kıyılarında karşılaşırız!