YENİ YIL İÇİN EN İDEAL FİLM

Her izleyişimde yepyeni noktalarını fark ettiğim, heyecanımda zerre kadar azalmanın olmadığı, gidişatı ne kadar biliyor olsam da bana acaba dedirtmeyi sürdürebilmiş, Amerikan yapımı bir Jaco Van Dormael filmi: Bay Hiçkimse. Ayrıca benim için yılbaşlarıyla özdeşleşmiş, son üç senedir yeni yıla girdikten hemen sonra izlediğim yüz kırk bir dakikalık bir zihin maratonu. Zihin maratonu diyorum çünkü iki saatlik süreyi aşıp beni her dakikasını takip etmeye zorlayan, bütün güzelliğini ayrıntılarında saklayan bir film Bay Hiçkimse. Kendisi de adı kadar gizemli. Filmde herkes olabilmeyi başarabilmiş ancak gerçekten kim olduğunu sonuna kadar anlayamadığımız bir karakterin hayatının kesitlerini izliyoruz. Popüler sinemanın sıradanlaşmış konularından olan insan seçimlerini odağına almış bir filmden bahsediyorum ancak işleyişiyle benzerleri arasına çizgisini çekerek kalabalığın içindeki yalnızı oynuyor. Her filmi hayattan bir kesit, bana bir şeylerin farklı şekillerde sunumu olarak görmüşümdür fakat Bay Hiçkimse bütün bir hayatın onlarca ihtimalleriyle birlikte kesiti olmak yerine yoğun bir özeti. Doğum ve kader... Kendi hayatımızı biz mi yönlendiririz yoksa sadece önceden belirlenmiş bir senaryodaki basit rollerimizi mi oynuyoruz? Bu soruyu oldum olası kendime sormuşumdur. Filmin başında aslında her insanın başına gelecekleri bu dünyaya gelmeden önce bildiği gibi bir fikir var. Tam şiddetle karşı çıkıp "Hayatın ne anlamı kalır o zaman?" sorusu ile boğuşurken başta verilmeye çalışan fikir şekillendirilip son halini alıyor: Sert 2 Kendilerini nasıl bir hayatın beklediğini her ayrıntısına kadar bilen henüz doğmamış bebekler, dünyada devam edecek yolculuklarına başlamadan önce "unutturma melekleri" diye adlandırılmış bir melek grubunun yanına uğruyorlar. Önümüzde duran bütün bir hayatı anlamlaştıran kritik durağımız işte burası. Bu noktayı geçerken yaşanan herhangi bir aksaklık tüm hayatımızı tamamen değiştirebilir. Yaşadığımız hayat bize sunduğu sürprizlerle güzelleşiyor benim gözümde, ben şaşırdıkça, şaşırmaya devam edeceğimi bildikçe gerçekten mutlu olabiliyorum. Yaptığım seçimler benim hayatımı yönlendiriyor ve üzerinde hiç durmadan karar verdiğim bazı şeyler, benden habersiz belki de hayatımın en büyük dönemeçlerini oluşturuyor. Kimi zaman seçimimin sonucunun ne olacağını öğrenmeyi çok istiyor olsam da içimde bir yerlerde hissediyorum ki böylesi çok daha güzel ve anlamlı. Filmde geçen şu replik fikirlerimin kısa bir özeti aslında: Kendimi avucumun içi gibi tanıyorum. Her tepkimi önceden görebiliyorum. Hayatım hava yastıklarıyla emniyet kemerleri arasında sıkışmış kalmış. Aşkın nasıl bir duygu olduğu, nedenlerinin ne olduğu sürekli bir merak konusu. Bir sürü çalışma yürütülüyor bu konu hakkında hatta aşkın bir ömrünün olduğu ve bu ömrün üç yıl olduğuna dair iddialar bile mevcut. İnsan hayatının vazgeçilmez bu duygusu aşkı da mercek altına almış film ve çok farklı şartlarda nasıl sonuçlar doğuracağını ayrı ayrı hikayelerle sunuyor. Tabi bu kadar kişisel bir duyguyu filmden izleyip bir hayat tecrübesine dönüştürebilmek mümkün değil çünkü insanı derinden etkileyip ona en mantıksız hareketleri bile yaptırtabilecek bir duygu aşk... İnsanın başına gelene kadar hazırlık yapabilmesi, ihtimalleri ön görüp belli bir plan çerçevesinde ilerlemesine imkan yok. O yüzden belki de insanın en saf hali aşık olduğu hali. Hiçbir çıkar gözetmeden ya da beklentiye girmeden sırf içinden geldiği için bir şeyleri yaptığı zamanları, bir bakıma çocukluğuna dönmüş hali. Çocukluklarını, o saf zamanlarını özlediklerini söyleyen insanlar aslında sadece aşık olmayı özlüyorlar. Hep çok yanlış bulduğum bir yaklaşım: Aşk ve sevgi kavramlarının ayrılıp Sert 3 çıkarsız sevgiye aşk denilmesi. İçinde çıkar bulunduran bir sevgi nasıl oluyor anlam veremiyorum. Çıkarlarından vazgeçemeyip duygusuz olarak adlandırılmaktan korkan insanların en önemli sığınağı olan cümle: Seviyorum ama aşık değilim. Başta bahsettiğim aşkın ömürlü olduğu yaklaşımına da söyleyebileceğim tek şey anlamsızlık. Benim için aşk, o kişiyle zaman geçirildikçe daha çok yoğunlaşan paylaşımın artmasıyla ikili arasındaki bağları daha da güçlendirmesi gereken bir duygu, zamanla azalıp kaybolan değil. Bay Hiçkimse, hayat ve duygular konusundaki insan düşüncelerini toparlamaya çalışan ve benim açımdan başarıya ulaşmış bir film. Her seneye başlamadan önce bana hayatımı ve hissettiklerimi gözden geçirten bir 1 Ocak filmi!