UNUTMAK VEYA HATIRLAYAMAMAK

Unutmak. Üzerine şarkılar, şiirler yazılmış olan, gerçekleştirmesi zaman alan hatta bazen imkansız olan bir eylem. Hepimizin geçmişinde mutlaka unutmak, silip atmak istediği olaylar, kişiler vardır. Her aklımıza geldiğinde, hatırladığımızda canımızı tıpkı o günki gibi, aynı acı ile acıtan hatıralar... Kim bilir belki de unutmak isteyip, unutmaya kıyamadığımızdandır bu sancılı süreç. Bazen zaman geçtikçe unuttuğumuzu sanarız, ama bir an gelip de o kişiyi veya o hatıramızı anımsatacak bir şey ile karşılaştığımızda tekrar canlanır anılar... İşte o an hepmizin ağızından aynı kelimeler dökülmez mi? " Keşke silip atabilsem ona dair, o ana dair her şeyi..." Ama ne yazık ki o geçen zaman bile işe yaramaz, belki bir derece acımız hafifler ama unutmak pek de mümkün olmaz. Bir de asla unutmak istemediğimiz anlar vardır ki yazmak, kazımak hatta kaydetmek isteriz en ince detayına kadar hafızamıza. O anlar geldi mi aklımıza, ufak bir tebessüm oluşur yüzümüzde. O anlara, kişilere ait ne varsa hepsini saklar, koruruz zarar gelmesin diye. Peki hiç düşündünüz mü elimizde olmadan bize acı veren anıları unutamadığımız gibi, elimizde olmadan, istemeden en güzel hatıralarımızı birer birer unuttuğumuzu? Çok acı olmaz mıydı hayatımızın belki de en değerli anılarını, kişilerini unutmak. Bize ait olan her şeyi, ailemizi, sevdiğimizi hatta kendimizi hatırlayamamak silip, atmak istediğimiz anıları hatırlamaktan daha da acı veren bir durum değil mi? Bir silgi düşünün ki hafızanızdaki her şeyi kısa zamanda acımasızca siliyor. Bırakın ailenizi, kendinizi hatırlamayı, günlük ihtiyaçlarınızı bile kendiniz karşılayamamaya başlıyorsunuz. Çünkü yürümeyi, hareket etmeyi ve hatta konuşmayı unutuyorsunuz. Tıpkı Özcan Deniz'in bir Kore yapımından esinlenerek ortaya çıkardığı Evim Sensin filminde Leyla'nın başına gelenler gibi. İzlerken film deyip geçmişizdir belki çoğumuz ama aslında filmde konu olan hastalık "bunama veya Alzheimer", gerçek hayattan çok da uzak olan bir hastalık değil. Filmin senaryo tarafı çok genç bir kızın başına gelmesi çünkü günümüzde belli yaşın üstündeki insanlar da yaygın olarak görülebilinen bir hastalıkmış bunama. Evet filmde gerçekte varolan ve hatta yaygın olan bir hastalıktan söz ediliyor ama itiraf etmeliyim ki bir insanın en yakınlarını bile unutabileceğine inanmamıştım ta ki en yakın arkadaşımın anneannesinin Alzheimer olduğunu öğrenene kadar... Arkadaşımın anneannesi 72 yaşındaymış ama küçücük bir çocuktan farkı yokmuş, henüz günlük işlerini veya ihtiyaçlarını kendi başına karşılayamama evresinde değilmiş fakat onları hatırlayamıyor hatta bazı zamanlar onların kim olduğunu unutup korkup, kaçmaya çalıştığı bile oluyormuş veya en basit bir olayı bile 5 dakika sonra unutup tekrar tekrar soruyormuş ve annennesinin bu denli çaresiz olup da ellerinden hiçbir şey gelmemesi onlar için çok üzücüymüş. Arkadaşım ve ailesi için elbette çok zor ve yıpratıcı bir durum ama duruma bir de anneannesinin gözünden bakacak olursak daha da hüsran değil mi? Düşünsenize evladınızı, torununuzu hatırlayamıyorsunuz, hatırlasanız bile bu o kadar kısa süreli olan bir şey ki tadına bile varamadan bir bakıyorsunuz ki sizin canınız olan o kimseler, yuvanız olan o ev bir anda hiç tanımadığınız, yabancı şeyler haline gelmiş... Bence her ne olursa olsun, bizi üzen ya da mutlu eden hayatımızda ne oldu ise ya da kim var ise onları hatırlayabilmek en güzeli. Henüz yaşımız çok gençken, iyisiyle kötüsüyle onları hatırlayıp, hafızamızda taze tutabiliyorsak ne mutlu bize...