YAŞANMIŞLIKLARIN FARKINDALIĞI

"Bir insan kendisini bulduktan sonra, onun bu dünyada kaybedebileceği hiçbir şey yoktur. Ve o kişi kendi içindeki insanlığı anladıktan sonra, bütün insanları anlayacaktır." (Zweig 69). Kitapta karakterin aklından geçen bu düşünce bana aslında hiçbir insanı neden anlayamadığımı fark ettirdi. Nedeni ise kendi içimdeki "ben"in kim olduğunu anlayamıyor oluşumdu. Stefan Zweig'ın Olağanüstü Bir Gece adlı gerçek bir olaya dayanan bu uzun öyküsü bana kendi benliğimi tanımam için harekete geçmenin zamanın geldiğini öğretti, aslında beni buna zorladı. Çünkü bu hayatta mutsuz olmamın en büyük nedenini bana fark ettirdi, bana. Kitapta düşüncelerini okuduğum baş karakterde büyük bir hissizlik, soğukluk hakimdi bunun nedeni ise doymuşluktu. Çünkü ekonomik olarak üst düzey şartlarda yaşayan bu insan hayattaki istediklerinin çoğunu yerine getirmiş bu yüzden de hayata doymuştu. Fakat geriye son bir eksik kalıyordu, kendisini keşfetmesi. Ve bunun için de zamanı çoktu. Başka işlerle ilgilenmesine hayallerinin peşinde koşmasına gerek yoktu çünkü zaten çoğunu çoktan gerçekleştirmişti. Ben ise hayallerimi daha gerçekleştirmemiş, ekonomik olarak özgürlüğümü kazanmamış bile olsam ben de bir o kadar soğuk ve hissizdim. Tek bir farkla, kendi benliğimin farkında olmadan. Karakterle olan ortak noktam insanlara aynı olan bakışımız ve hislerimizdi. Resmen onunla bütünleşmiştim. Düşüncelerimiz birbirine girmişti. Okurken sanki ben kitabı okumuyorum da kitap beni okuyordu. Onun düşünceleri benim, benimkiler ise onun olmuştu. Ben de tıpkı başkarakter gibi hissizliğimi insanlara bakarken büyük bir soğukkanlılıkla kullanıyorum. Mesela bakışlarımın o tanımadığım kişileri rahatsız etmesi ya da hoşlarına gitmesi bana büyük bir haz veriyor. Kısacası kendimi başkalarının duygularını açığa çıkararak tatmin ediyorum. Belki de tüm bunların sebebi yaşayıp deneyimlediklerim ya da tamamıyla kendi doğamın böyle oluşudur. Çünkü kendi benliğimi hiçbir zaman aramamıştım ki bulayım. Kısacası her şeyin insanın kendisini keşfetmesiyle başladığını fark ettim. Stefan Zweig'ın Olağanüstü Bir Gece adlı eseri sanki bana hayatımı neden anlamlandıramadığımın neden mutsuz olduğumun en büyük nedeninin kendim olduğunu defalarca vurguladı. Ben de oturup sorguladım temelden. Sorun neredeydi acaba? Zengin olmamam mıydı sorun? Hayır, para sadece işimi kolaylaştırırdı, düşünmek için daha çok zamanım olurdu. İşte burada cevaba yaklaştığımı hissettim. Sorun şu ki hep başkalarını düşünmekten onları anlamaya çalışmaktan tüm zamanımı boşa harcadığımın farkına vardım, keşke önce kendime bir zaman ayırıp kendimi sorgulasaydım şu an bambaşka duygular yaşıyor olabilirdim, mutlu olabilirdim. "Gülerek, sohbet ederek dalgalanan bir insan kalabalığının ortasında ben kendi kendimi arıyordum, içimdeki o yitik insanı arıyordum." (Zweig 36). Stefan Zweig'ın Olağanüstü Bir Gece adlı yapıtındaki beni düşündürmeye iten bu cümle, beni benliğimin derin basamaklarından teker teker indirdi. Aslında ne kadar yalnız olduğumu fark ettirdi. Kendi yalnızlığımı iliklerimde hissettirdi, yaşattırdı. Kendimi artık yavaş yavaş tanımaya başladığımı fark ettim. İşe yaramaz olduğumu ve etrafımda ki insanlara sahte bir şekilde gülümsediğimi anladım. Gerçekten kendimi yaşamadığımı, sırf yalnız kalmamak için kendimi sevdirmeye çalıştığımı anladım. Bir nevi kendime bir maske oluşturmuşum hiç farkında olmadan. Fakat kendi farkındalığımın artık farkına varıyordum ve bundan da haz almıyor değildim. Şunun da farkına varmaya başlamıştım, hayatta her şeye doymuşluk diye bir şey olduğunu düşünmüyorum. Tam aksine hep bir eksiklik var ve bu doyumsuzluğumu giderme adına bir çabam var. Bu yüzden karşıma çıkan her olayda yeni bir şeye doyduğumu düşünürken aslında her bir doygunluğumun diğer bir doyumsuzluğumu ortaya çıkardığını fark ediyordum. Yaşarken karşılaşacağım herhangi bir olayın kendimi keşfetmeme sebep olabileceğini ve hayata dair bütün düşüncelerimin bir anda değişebileceğini fark ettirdi. Stefan Zweig'ın kitabındaki başkarakterin düşünceleri bana, hayat devam ederken kendimi bulmak için hep mücadele içerisinde olacağımı ve kendimi keşfettiğimde de daha mutlu daha özgüvenli bir birey olarak yaşayacağımı öğretti.