Avrupa Şehirleri ve Kültür Farklılığının Etkileri

Merhaba, bu yazımda Avrupa şehirleri ve daha çok insanlarının bende bıraktığı izlenimler hakkında konuşmak istiyorum. Daha önce Roma, Milano, Venedik, Floransa, Viyana olmak üzere iki farklı ülkeyi kapsayan şehirlere gitme şansım olmuştu. Her şeyiyle karşılaştırdığım zaman söylemem gerekir ki bu şehirler arasından açık ara en beğendiğim şehir Viyana oldu. Şimdi, gözlemlerime dayanarak birkaç şeyden bahsetmek istiyorum. Öncelikle bir yeri gezerken, Avrupa'da ya da başka bir yerde, özellikle çok da turist gelmeyen bir mevsimde gittiyseniz biraz gergin bir gezi geçirebilirsiniz nedense başka yerde olma duygusu garip bir rahatsızlık verebiliyor insanlara. İnsanlar tabii ki alışık olduğunuz türden değildir ve Türk kültüründe yetişmişseniz hepsi çok soğuk gelebilir. Lakin turist olarak gittiğimiz yerlerde o kültürü ne kadar görebiliriz ki, sonuçta tam olarak içinde değilizdir. Bana garip gelmişti ki İtalyanlar her ne kadar Avrupa'da en çok turist alanlar olsalar da yılmadan her konuda yardımcı oluyorlardı, aslında kültürleri bizimkine çok benzer gelmişti hatta daha bile samimi. Yol sorduğum kişiyle en son kucaklaşarak ayrılmaya kadar gitmişti olay ve yapmacık değillerdi sanki onlar için normal bir durum gibiydi. Restoranlarda, müzelerde, doğal alanlarda insanların orada olmanızdan rahatsız olmadıklarını anlayabilirdiniz. İlginçtir ki Roma'da bile bu samimi havayı bulmak mümkündü. Bu olay her ne kadar beni şaşırttıysa Viyana'daki insanların tam tersi tavrı da aynı şekilde etkilemişti beni. Bu gözlemde genelleme yapıyorum tabii ki ancak büyük bir çoğunluğunun yanlarından geçtiğinizde fark ettiğini bile düşünmezdiniz, sanki çok insan vardı ama sokaklar boştu. Metroda, caddelerde binlerce insan yürüyordu ama beni görüp görmediklerinden emin olamıyordum. Haliyle bu durum benim orada bulunduğum süreçte tavrımı da değiştirmişti, çok kısa bir sürede ben de artık öyle yürüdüğümü daha doğrusu öyle davrandığımı fark ettim. Sokakta herkes ruh gibiydi ama küçük bir yerde birkaç insanı görseniz hepsi gülücükler atıyor, muhabbet ediyorlardı. Sokaktaki hallerini hala çözememişimdir. Ne zaman birisiyle iletişime geçsem garip cevaplar alıp ne tepki verebileceğimi bilememişimdir. Hele ki geldiğiniz yeri öğrendiklerinde ayrı bir surat asıp değişik davranıyorlardı bazıları. Aslında bunlar çok normal, ben de önyargılarım yok diyemem ya da onlardan kolayca vazgeçemem tabii ki. Ben aynı kültürde yetişen her insanın da çok farklı olduğuna inanıyorum ve insanın, nitekim kendimin de, başka ülkelerde yaşadığı yabancılığa anlam veremiyorum. Kültürle yetişip onu sindiriyoruz, yaşadığımızı yeri sahipleniyoruz ama unutmamız gereken bir nokta daha var bence; kendi kültürümüzde bile parçalara ayrılıyoruz ve bütünden küçüğe doğru giderek her şeyiyle tıpkı bize benzer insanlara yöneliyoruz. Biz çoğunluk olarak kalamıyoruz çünkü bizden farklı insanlara katlanması çok zor, bunu anlıyorum çünkü doğamız böyle. Yine de yaşadığımız yeri, kültürümüzü savunma yetisi bizde niçin var? En basitinden bulunduğumuz en küçük grubu bile diğerleri üstünde tutuyoruz ama neden? Bizimle aynı yerde doğmadı diye diğerleri niye diğerleri oluyor? Hepimiz kendi çevremizi bu kadar benimseyip savunmasak bu farklılıklar yine oluşur mu emin değilim. Savunduğum şeylerin aslında çoğunu neden savunduğum hakkında bir fikrim olmadığını fark ettim bu geziler sayesinde. Neden hemşehrime başka bir şehirli olandan daha çok güvenebileceğimi çözemedim. Zaten günlük hayatımızda o küçük gruplarımızın hepsinin kendine ait bir kültürü oluşmuş, bir kültür bile kendi içinde çokça bölünmüş. Bu yüzden kültür kavramını dünya kültürü, tüm insanlık kültürü olarak değerlendirmeyi artık daha doğru buluyorum.