BELİRSİZLİK VE BİLİNMEZLİK

Her insanın kendine göre bir yaşama sebebi vardır ve bu sebepler hayatın her yerinde iki seçenek sunar. Bu seçeneklerde hayatımızın akışını belirler. Peki birinden birini tercih etmek zorunda mıdır bu insan denilen varlık. Mesela ben hayattaki tercihler arasında sıkışıp kalıyorum, karar veremiyorum. Herhalde çok şüpheci bakıyorum bu hayata. Bu şüpheci bakışım yaşadıklarımı da etkiliyor sanırım çünkü yaşadıklarıma bile anlam veremiyorum belki cennetin bir yanılsamasıdır belki de bir kabustur bütün bu yaşadıklarım. Çünkü neyin iyi neyin kötü olduğunu anlayamıyorum. Belirsizlikler içerisindeyim. Bu yüzden durmak istiyorum, bir şeyleri anlamlandırmaya çalışmaktansa olduğum yerde kalmak istiyorum, fakat yapamıyorum. Bütün bunların temelinde ne yatıyor bilemiyorum. İnsan hayatındaki iki seçenek ve belirsizlik. Peki bu belirsizliklerle nasıl yaşıyorum ki? Aslında yaşayamıyorum. Bu yüzden hayatın belirli ve monoton olan akışına kendimi kaptırmış gidiyorum diğer çoğu insanlar gibi. Kısacası kendimi yaşayamıyorum, sorgulayamıyorum istediğim gibi çünkü hayat zorluyor herkes gibi davranmaya, yapmacık gülüşlerle sahte arkadaşlıklar kurmaya. Bu uzun süredir devam eden kalıplaşmış düzene ne zaman başkaldırsam kendimi belirsizliğin, bilinmezliğin içinde buluyorum ve sonunda bu yaşadığım hayata anlam veremiyorum ama bir umutla yaşıyorum belki bir zaman anlamlanır diye. Bazı insanlar var düzene karşı çıkmakla yetinmeyip bir de sarsan. Hep onlar gibi olmak istiyorum, sarsıcı. Sarsıcılıktan kastım beni bu monoton hayatımın içinden çıkartacak protest kararlar alma duygusu. Bunu yapabilmek için de önce kendimi geliştirmem lazım. Ancak ne yazık ki toplumun değer yargılarının, kalıplaşmış kurallarının bireysel gelişimimin önündeki en büyük engellerden biri olduğunu düşünüyorum. Benim için bunu aşmanın en kolay yolu sorgulamadır. Sorgulamak önce kendini, hayatı, insanlığı ve bütün düzeni işte o zaman belirsizliklerin sonsuzluğuna bir sınır çekebileceğime inanıyorum. Hayatın ta kendisi bence belirsizlik ya da bilinmezlik. Adı ne olursa olsun yaşadığım sürece belirsizlik, bilinmezlik devam edecek biliyorum. Ancak bazı çabalarımız, -eğitim, bireysel gelişimimiz...- yukarıda bahsettiğim sorgulamaların ve ona benzer karşı çıkışların hayatımın akışı içerisinde beni belli noktalara getireceğine inanıyorum. Belirsizlik bazen bir umuttur bazen de kocaman bir hüsran benim için. Çünkü ben belirsizliği bir sona yaklaştırmaya çalışıyorum ve bunu yaparken umut ediyorum. Peki ya sona ulaşamazsam ya da yaklaşamazsam ne olacak? İşte burada en büyük hüsranı yaşayacağımı düşünüyorum -mutsuzluk- şu an yaşadığım gibi fakat hiçbir zaman pes etmeyeceğim. Çünkü sona ulaşıp ulaşamamam beni hiçbir zaman yıldırmayacak hatta arayışlarım bir sonuca yaklaşmasa dahi. Kısacası benim için böyle bir düzen de hakikati aramak daha çok mutsuzluk, hüsran. Gerçeği bulmak ise daha çok engellerle dolu bir macera, umut. İnanıyorum ki bilinmeyenleri bilinir kılmak için hayat boyunca mücadele etmek gerekir. Bu mücadeleyi de sorgulamayla bilinmezliğin o sınırsızlığına bir sınır çekmeye çalışarak yapıyorum. Belki de hiçbir sonuca ulaşamayacağım fakat ölene kadar da bu yolda olacağım. Sorgularken, düşüncelerimi kaleme aldım ve şunu fark ettim. Kendimi yani farkındalığımı keşfettim. Yazdıkça iç sesimin beni çıkmaza değil teşhise ve tedaviye götürdüğünü hissettim. Sonsuzluğun, belirsizliğin, kararsızlığın ve bilinmezliğin içinde kendimi bulmanın ve keşfetmenin tadına varıyorum bir nevi. Bunu da hislerimi, düşüncelerimi kaleme aldığımda ben kimim ne istiyorum ve ne yapmalıyım ki bu hayattaki kararsızlıklarımı olabildiğince azaltırım diye düşündüğümde anlıyorum. Sanırım yazdıkça ne istediğimi anlamaya başlıyorum ve bilinmezliklerin üstesinden gelmeyi öğreniyorum. Belki de gerçeği keşfediyorum. Gerçek derken kendi gerçeğimi. Zaten her insanın gerçeği kendine göre değişken değil midir? Belirsizlik dediğimiz anlamlandıramadığımız ya başkalarının gerçekleri ise?