"ŞAH" MAT OLMAK İSTEMİYOR

Kadın ve erkek... Ayrı ayrı bir şey ifade ediyorlar mı yoksa birlikte mi anlam kazanıyorlar? Yoksa erkek mi anlam kazanıyor kadınla? Acaba kadın mı değer katıyor erkeğe? Kadın bir lütuf bu hayatta. Sevgiyi, nefreti, hırsı, aşkı, iyiliği, kötülüğü o yönetiyor adeta. Erkekleri de kurdukları dünyalarında bir ağaç gibi yeşertiyorlar. Fakat bir piyon gibi değil, şah yerine koyuyor erkeği; yüceltiyor onu. Öyle bir yere getiriyor ki kendi hayatında erkeği, erkek öyle bir anaçlık hissediyor ki bu noktada, vazgeçmesi imkansız olan yere geliyor nihayetinde. En güzel, en güvenli, en güçlü ve aynı zamanda en hassas sığınak kadınlar erkekler için yeryüzünde. Bir kere sığındın mı oraya; sıcaklığını, sevgisini hissettin mi nasıl çıkabilirsin ki oradan bir daha? Anne, sevgili, eş, kardeş, çocuk... Bir erkeğin hayatındaki herhangi bir kadının varlığı zenginleştirebiliyor o adamı ve anlam kazandırabiliyor adamın hayatındaki her bir noktaya. Biraz acımasız bir söylem oluyor belki de ama erkeğe her şeyi öğreten kadın oluyor bu hayatta, büyütüyor adeta erkeği, can katıyor ona; kendi canını erkeğe katıyor. Fedakarlık yapıyor, koruyor, bırakın gözünü, göz bebeğinin içine bakıyor erkeğin. Sığınağına aldı bir kere onu, hiç bırakmayacakmış gibi yerini oluşturuyor erkeğin kalbinde, aklında. Fakat kadın sadece bedenen varlığını sürdürmüyor erkekte. Bir kadını özleyen, yasını tutan; bir kadın tarafından aldatılmış, terk edilmiş olmanın acısıyla yaşayan erkeğin de hayatından bir kadın geçmiş oluyor ve izi kalıyor. Yanık izi gibi değil, dikiş izi gibi değil. Doğum lekesi gibi kalıyor erkeğin üzerinde. Istese de istemese de o hep orada duruyor ve ömrü boyunca onun varlığıyla yaşıyor. Kaybediyor bir gün sığınağını erkek. Buz gibi soğukta, çırılçıplak, yapayalnız kalakalmış gibi hissediyor kendini. Bakıyor etrafına, arıyor kadını fakat giden geri gelmiyor, yok o kadın artık. Ne yapacak şimdi bu adam? Kaybetmenin en acı verici anını yaşıyor. Her şeyin boş ve hayatın anlamsız geldiği o an... Çünkü düşünüyordu ki kadın onun hep yanında, ölse gitmez(!) Tam bu an vazgeçecek mi her şeyden yoksa başka bir kadın mı bekleyecek açılan yarasını sarsın diye? Yarayı açan kapatmadıktan sonra o yarayı, neylesin adam yamalanan yarayı! Hiçbir kapıdan giriş izni yokmuş gibi yalpalıyor erkek. Çünkü bir kadını kaybettiğinde, tüm kadınları kaybediyor aslında ve Haruki Murakami'nin "Kadınsız Erkekler" diyarında yerini alıyor. Bir kadını yitirmenin bütün ağırlığı çöküyor üzerine, bilmiyor da nasıl baş edeceğini çünkü planlamamıştı bunu. Kadınsız bir hayatı geçelim, kadınsız bir dakika düşünemiyor çünkü. "Bir gün onu yitirebileceğimi hissediyordum. Bunu hayal etmek, sadece hayali bile, yüreğimi burkuyordu." Bunu söylüyordu ve kaybediyordu kadını, bir deve kuşu misali kafasını gömüp her şeyden korunacağını zannederek yaşamına devam etmeye çalışmadan hemen önce.... Gerçekten değerli mi bu kadar kadın erkek için? Yoksa muhtaçlık hissi mi bu yalnızca? Eğer ki bir kıymetse kadının varlığı onun için, kadın bir satrançta "şah"ı nasıl koruduğu gibi koruyorsa erkeği, tutunmalı erkek de sıkıca iliklerine kadar kadının. Her bir zerresine değer biçmeli kadının. Yeryüzü bu şekilde değer buluyor, bu şekilde anlam kazanıyor dünya. Kadınlı bir erkekle başlıyor her şey, birlikte güzelleştiriyorlar hayatı. Peki ya "Kadınsız Erkekler"? Bir kadın terk ediyor adamı, bir kadın ölüp camdan düşen bir yağmur damlası gibi sıyrılıyor adamın hayatından. "Şah" mat oluyor ve ne yazık ki "O dünyada sen kadınsız erkeklerden biri olarak anılacaksın. Hep bu soğuk çoğul eki ile..."