İNSANLAR HİSSETMİYOR

At yarışı izlediğiniz sıradan bir Pazar günü çaldığınız bir kağıt parçası hayatınızı değiştirebilir mi? Stefan Zweig in Olağanüstü Bir Gece romanındaki ana karakterseniz neden olmasın? Dertsiz, tasasız bir burjuva beyefendisinin gri ruhunun adım adım renklenmesine şahit olurken, kendi çevremin, yaşadığım dünyanın da renklenmesini arzuladım bu kitabı okurken. Kitaptaki karakterin uyanışını ve içindeki iyilik ve kötülüğün çatışmasını tüm sadeliğiyle izlerken kendimle, sevdiklerimle ve insanlıkla ilgili birçok şeyin farkına vardım. Artık nasıl hissedemediğimizin , hissetmekten korktuğumuzun, hissedenleri aşağıladığımızın farkına vardım. Aynı Teoman ın Doktor şarkısında söylediği gibi ... İnsanlar hissetmiyor doktor... . "... pistonların üstünde duygusuzca kayan ve kendi etrafında kibirle dönen o büyük mekanizmada sessizce çalışan bir çarktım ben de.'' (Zweig, 2015) Hepimiz ara sıra yanlış yönlere sapan, kaotik fakat hiç duraksamadan çalışan bir mekanizmanın çarklarıyız bence de, kitapta benzetildiğimiz gibi. Sistem, bizden daha güçlü insanlar, bizden daha zengin insanlar ne istiyorsa onu yapıyor, onların istediği gibi yaşıyoruz. Para için yaşıyor, para ile yönlendiriliyoruz. Ama başka bir çaremiz de yok çünkü barınma, beslenme gibi temel ihtiyaçlarımızın hepsine ancak para ile ulaşabiliyoruz. Para kazanmak için de çalışmak zorundayız, sadece çalışmak değil, çok çalışmak zorundayız. Kazanmak için fırsatları kollamalı, rakipleri etkisiz hale getirmeli, az zamanda çok iş yapmalıyız. Sanayi Devrimi nden sonra doğuştan beynimize kazındı zaten bu düşünce sistemi. Biz artık çalışmak için yaşayan, yaşamak için çalışan bireyleriz, hatta robotlarız. Evet, robotlarız çünkü programlanmışız ve neyi neden yaptığımızı, kimin için yaptığımızı sorgulamıyoruz. Biz insanlar artık robotuz çünkü hiçbir duyguyu hakkını vererek hissetmiyor, üstüne üstlük küçücük bir telefon ekranından emir alıyor, varlığı belirsiz bir "sosyallik" içinde yaşadığımızı zannediyoruz. Okul-ev, iş-ev arasında mekik dokurken, üstümüzdeki sorumlulukları tamamlamaya çalışırken hissetmeye hiç zaman ayırmıyoruz. Kaçımız okula yürürken yanından geçtiği ağacın, çiçeklerin güzelliğinin farkında? Kaçımız işe yetişmek için 6 da kalkmamıza rağmen güneşin doğuşunun güzelliğine dikkat ettik? Mutlu olmayı, küçük şeylerden neşelenmeyi bilmiyoruz. Gökyüzünün mavisiyle huzur bulmayı, sıcacık bir çayla rahatlamayı, yanımızdan geçen bir köpeği okşamayı bilmiyoruz. Sonbaharda yere dökülen yaprakları niye toplatıyoruz anlayamıyorum. Yağan karı izlemek ve her yerin bembeyaz olmasının güzelliğinin keyfini çıkarmak yerine arabayı yarın nasıl çıkarırım diye düşünüp hayıflanıyoruz. Sürekli her şeye kötü tarafından bakmaya, her şeyi ciddileştirmeye, resmileştirmeye çalışıyoruz. Anın keyfini çıkarmayı bilmiyoruz. Sevmeyi bilmiyoruz. Bir insanı sadece yakışıklı-güzel, zengin ya da güçlü olduğu için, ondan çıkar sağlayabildiğimiz için istiyoruz. Farkında değiliz ki bütün insanlar güldükleri zaman çok güzel. Gerçek sevgiyi mesajlaşmak, kıskanmak, her konuda anlaşmak zannediyoruz. Sevgi birlikte üzülmek, mutlu olmak, korkmak... Sevgi, birlikte aynı anda, aynı şeyi hissetmektir halbuki. Hiçbir şey bizi şaşırtmıyor. Bir mekanizma, uçak sayesinde kilometrelerce yolu saatler içinde alıyoruz ki bu gerçekten muazzam ama çok sıradan. Şimdi ışınlanma denilince herkes abartılı bir heyecan gösteriyor ama 100 yıl sonra ışınlanabiliyor olursak o da sıradan bir rutin haline gelmiş olacak ve heyecan verici hiçbir özelliği kalmayacak. İnsanlar yeni sahip olduklarına hemen alışıyor ve sahip olamadıklarına büyük bir arzu duyuyorlar. Takdir duygusunu da hakkıyla yaşamaktan yoksunuz. Teknoloji içimizdeki doyumsuz canavarı besliyor gibi gözükse de onu sürekli beklenti içine sokup huzursuz ediyor. Oysaki duymak, duyumsamak bir insanın hayattan alabileceği en yoğun tat. Bir duygunun verdiği etkiyi verebilecek somut hiçbir şey yok. Bizse aşırı hassas, heyecanlı ya da mutlu kişileri kınıyor; duygularını çok uçlarda yaşıyor diye nitelendiriyoruz. Keşke herkes duygularını uçlarda yaşasa çünkü asıl, biz, duygularını uçlarda yaşayan, fazla neşeli , fazla heyecanlı insanlar yaşamdan zevk alıyoruz. Kalbinizin atışını boğazınızda hissettiğiniz anın verdiği his benzersiz. Üstelik hissetmek bedava, para kazanmak, çalışmak gibi bir zorunluluk yok. Ve bütün duygular paylaştıkça büyüyor, yayılıyor. Hissetmek ruhu özgür ve güçlü kılıyor. "Birilerini sevindirmenin ve bundan sevinç duymanın ne kadar kolay olduğunu hissediyordum: İnsanın kendini açması yeterliydi, insandan insana canlı bir akış başlıyordu hemen, yükseklerden derinlere iniyor, derinlerden tekrar sonsuzluğa yükseliyordu.'' (Zweig, 2015) Ölüyoruz. Ölüyoruz ve kalıntılarımız çiçeklere dönüşüyor. Hiçbirimizin sonsuz zamanı yok. Madem tek bir hakkımız var neden her şeyi, aşkı, sevgiyi, acıyı, heyecanı dibine kadar yaşamak varken ucundan tadına bakıp yetinelim ki? BAŞAK FİŞ