Ödediğimiz Bedeller

Herkesin ödediği bedel farklıdır. Fakat en nihayetinde herkes bir bedel öder şu hayatta. Aşkıyla, yalnızlığı ile, parasızlığı ile, kaybıyla. Hak ettiğini yaşarsın derler ya ben pek öyle düşünmüyorum, adalet kavramının olmadığı, hayatın bu kadar ucuz olduğu bir ülkede yaşamak, ister istemez insanı sorgulamaya itiyor, hak ettiğim hayat bu olamaz dedirtiyor insana, olmamalı. Peki, bu adaletsizliğin ardında ne var? Elbette adaletsizlik diyeceğim buna, şu an düşünmek için güzel bir zaman. Acaba kaç kişi şu an aşkından dolayı acı çekiyordur? Kaç kişi çok yakın bir ilişkide olduğu insanın kaybını atlatmaya çalışıyordur? Kaç kişi beş parasız bir şekilde kendine biraz yemek bulmaya çalışıyordur? Kaç kişi savaşın ortasında sessizce ölümü bekliyor? En önemlisi kaç kişi şu an başkalarının ne yaşadığını umursuyor? Elbette, bunlar hayatın gerçekleri diyerek işin içinden kolaylıkla çıkabiliriz. Fakat aynı dünyada yaşadığımıza göre herkesin bu acılarla karşılaşma potansiyeli vardır bunu göz önünde bulundurmalıyız. Semavi dinlerin çoğuna göre, yaşadığımız hayat yani bu düzensizlikler, birer sınavdan ibaret. Peki, bu sınav hangi kritere göre değerlendiriliyor, ödediğimiz bedellere göre mi değerlendirileceğiz? Binlerce hatta milyonlarca insanın acılarına, ödedikleri bedellere, yaşamlarına sırtımızı dönecek, kulaklarımızı mı tıkayacağız? Sahip olduklarımıza minnettar olup kendimizden kötü durumda olanları düşünüp tanrıya şükretmek veya aynı şekilde kendimizden kötü durumda olanları düşünüp tanrıya sitem etmek birer seçim elbette. Fakat bir şeylerin düzelmesi için bir şeyler yapmak sizin elinizde, vicdanınıza ne patronunuz ne babanız ne de tanrı, sadece siz hükmediyorsunuz. Hayatta bir şeylerin yanlış gittiğini düşünüyorsanız, her zaman yapacak bir şeyler vardır. Hiç tanımadığınız bir insanın hayatına dokunabilirsiniz, maddi olmak zorunda değil. Sokakta insanlara gülümsemeniz bile emin olun bazıları için çok kıymetli. Pek tabi ki seçim meselesi. Tanrının çizdiği yoldan gitmek mi bir şeyleri değiştirmeye çalışmak mı? Aslına bakarsanız tünelin ucu hiçte iyi bir yere çıkmıyor. Kaderimize boyun eğelim dersek ki buna hak ettiğini yaşadığına inanmak demekte pek yanlış bir tabir olmaz, bulunduğumuz durumdan kurtulmanın bir yolu yok. Parasızlık üzerinden gidecek olursak, evet bir yere kadar istemsizce durumu kabul ettik çocukluğumuz sefalet içerisinde geçti. Peki bilinçlendikten sonra aynı hayatı yaşamak zorunda olmadığımızı fark ettikten sonra kaderciliğe devam mı etmeli? İşte o zaman seçim yapma vakti geliyor, hayatınızı değiştirebilecek imkanınız olduğunun farkına vardıktan sonra, bir şeyleri değiştirmek size kalıyor. Sizin durumunuzdaki değişiklik ister istemez başkalarının Halil İbrahim Turan hayatına dokunuyor. Böyle bir halde üzerimizdeki ölü topraktan kurtulup en başta kendimize akabinde insanlığa faydalı olmak için bir şeyler yapmalıyız. Hayat yeterince adaletsiz zaten, en azından bir şeyleri kabullenip köşeye çekilmek yerine, savaşmak hem kendimiz için hem diğer hayatın acımasızlığına uğramış insanlar için iyi olacaktır. Şüphe yok ki bunu yapmak zor ama bencil değilsek en azından denemeliyiz. Hayatın adaletsizliğini ne kadar tarif etsem içim rahatlamaz sanırım. Doğuştan işitme engelli bir çocuğun Güneş doğarken ses çıkarıyor mu sesinde bulabilirsiniz bu adaletsizliği. En zengin 358 kişinin yıllık kazancının dünya nüfusunun %43' nün yıllık kazancına eşit olmasında da görebilirsiniz bu adaletsizliği. Kendileri zırhlı araçlarla, korumalarla gezip insanların hayatına zerre değer vermeyen siyasilerin pervasızlığında da görmek mümkün bu adaletsizliği. Peki bunlardan bana ne? Demeniz olası, hak veriyorum elbet, belki şu an ki konumunuza dayanarak her şey yolunda diye düşünüyorsunuz. Dün adalete ihtiyaç duymamış olabilirsiniz, bugün de adalete ihtiyaç duymuyor olabilirsiniz ve fakat bir gün size de lazım olacaktır o adalet.