ÇOK GEÇ OLMADAN

Gün geçtikçe tükenen kaynaklarıyla, üretimle ilgilenmek yerine sadece tüketen insanlarıyla, Dünya'mız yavaş yavaş yok oluyor. Bu yok oluşu engellemek içinse hiçbir şey yapamıyoruz. Amin Maalouf, Çivisi Çıkmış Dünya adlı eserinde kirlenen, yozlaşan ve tükenme aşamasına gelen yaşam alanımızın sorunlarını detaylı bir şekilde anlatıyor. Üretmeyen, sadece kendisini düşünerek tüketen insanoğlunun çektiği zorlukları görüyoruz. Bu tüketim iştahı sadece kaynakları yiyerek kapanmıyor maalesef. Savaşlar, yoksulluk ve açlık, insanları geri dönüşü olmayan bir şekilde yok ediyor. Belki de bu tüketimin sonunu öngöremiyoruz ve gezegenimizin önemini anlayamıyoruz henüz. Fakat iş işten geçtikten sonra bu akla ulaşmak bizim için yeterli olmayabilir. Kendi yaşamımızı düşündüğümüz kadar, çocuklarımıza nasıl bir Dünya bırakmamız gerektiğini de düşünmeli ve buna göre hareket etmeliyiz. Günümüzde akla gelebilecek en önemli problem çevre kirliliği. Oksijen dolu havayı, yaşamımızın temeli olan suyu ve insanlığın gelişmesindeki en önemli unsur olan toprağı gözümüz dönmüş bir şekilde kirletmekten çekinmiyoruz. Bugün, en basitinden, yere attığımız bir peçete parçası bile Dünya'mızı inanılmaz bir derecede kirletiyor. Bu kirlenmenin domino taşı etkisiyle devam ettiği de bir gerçek. Arabamızın çıkardığı egzoz dumanı sadece havayı değil, üzerinde durduğumuz toprağı, hatta bir su birikintisini ve içindeki canlıları da etkiliyor. İşte bu zehirli gazlar ve atıklar son on beş yılda yeni sorunları da tetikledi. Bunlardan en önemlisini Demirtaş, 2 tahmin etmek zor olmasa gerek. Evet, küresel ısınmadan bahsediyorum. Çevre kirliliğinin ozon tabakasına zarar verecek düzeye ulaşmasıyla ortaya çıkan bu sorun bilim insanlarını kara kara düşündürüyor. Fakat bu gezegende yaşayan sadece onlar değil. Ama bilim insanlarını yapabilecekleri de sınırlı. İnsanları uyarmak onların görevi olduğu kadar, diğer bilinçli insanların da görevi. Diğer insanları uyarmadan, onların desteğini almadan çözülebilecek bir sorun değil bu. Sonuçta bir konuda uzmanlaşmış insanların icat etmek istedikleri bir şeyden bahsetmiyoruz. Üzerinde yaşadığımız gezegene karşı sorumluluğumuz söz konusu. İlk olarak insanların tüketim algısını değiştirmeliyiz. Bunu kundaktaki bebekten başlatmalıyız ki toplumsal bilince ulaşalım. Sadece yetişkinleri uyarmak bu soruna kalıcı bir çözüm getirmez. O bebekler büyüdüğünde aynı şeyleri onlara da anlatmak gerekir ve o zaman belki de iş işten geçmiş olacak. Bu yüzden ailelere çok iş düşüyor. Çocuklara ne verirsek, ileride onları alırız. Çocuklar aileleri için birer oyun hamuru gibidir ve ailelerinin onlara ne şekiller vereceği, küresel ısınma konusunda Dünya'yı etkileyecek bir öneme sahip. Bunun bilincinde olarak yaşamak, geleceğimizi kurtarmak için gerekli. Tüketim alışkanlığının bir sonucu olarak yoksulluk ve açlık Dünya'yı ele geçirmek üzere. Orta sınıf kavramı hayatımızdan sonsuza dek çıkabilir. Bir kesim çok fakirken, diğer kesim ise parayı ısınmak için şömineye atacak kıvama geliyor. Dünya'nın en önemli merkezlerinden New York, Londra, Paris, hatta İstanbul'da artık bu uçurum daha belirgin şekilde göze çarpıyor. Örneğin, New York'taki yaşama herkes imrenerek bakıyor. Fakat madalyonun öteki yüzü bize gerçekleri söylüyor. New York sokaklarında yürürken gördüğünüz evsizler azımsanamayacak kadar çok. Bununla birlikte Afrika açlık, yoksulluk ve salgın hastalıkların eşiğinde. Ama tüketmekten başı dönmüş sözde modern insanoğlu bu durumu görmüyor ya da görmek istemiyor. Son zamanlarda Afrika'da ebola adında bir hastalık tekrar baş gösterdi. Avrupa basınında bir ara Demirtaş, 3 gündeme gelen bu hastalık şu an unutuldu, fakat Afrika ülkeleri için aynısı söz konusu değil. Bunu kimse istemez ama "Avrupa'da veya Amerika'da yaşanacak bir ebola salgını insanların gözünü açmaya yeter mi?" diye düşünmeden edemiyorum. Böyle bir durumda her şey için çok geç olursa o zaman ne yaparız? Kendimizi düşünmekten çocuklarımızı unutuyoruz, henüz doğmamış çocuklarımızı. Yaşama amacımız olan neslimizi devam ettirme içgüdüsü günden güne köreliyor. Zararın neresinden dönersek kardır diye düşünüp bir an önce bu tüketim bataklığından çıkmalıyız. Yoksa bizim sonumuz olmasa bile, çocuklarımızın sonu doğanın elinden olacak, doğa intikamını acı bir şekilde alacak.