BEYOĞLU SOKAKLARI'NDA ÖLÜMSÜZLÜĞÜ YAKALAMAK

Ahmet Ümit'i her zaman severek okudum bütün kitaplarını sabırsızlıkla bekledim ama Beyoğlu Rapsodisi'ni bitirmek diğerlerine göre sadece bir günümü aldı. Sürükleyiciliği, bir film gösterimi kadar kısa bir zamanda bitirmemi sağladı. Bu roman sayesinde her zamanki gibi yine İstanbul'un sokak aralarında, yıpranmış binalarında para vermeden gezme fırsatım oldu. Kitapla birlikte yedim, içtim, güldüm, eğlendim. Caddelerin, sokakların kokusunu kitapla birlikte aldım. Karakterlerin gördüklerini, yaşadım. Kitabı okurken yanıma aldığım bir haritayla sokakları takip etmeye başladım birer birer. Artık kitabı karakterler oynamıyor ben yaşıyordum. Her ne kadar polisiye bir roman gibi algılansa da ben kitabın arkadaşlık, dostluk, kıskançlık üzerine yazılan bir Beyoğlu Hikayesi, bir İstanbul Hikayesi olduğunu düşünüyorum. Sadece polisiye anlamında değil, hayata; İstanbul'a, Beyoğlu'na, Galata'ya, Asmalı Mescit'e dair o kadar çok ayrıntı gizli ki polisiye kısmı sadece ana hikayenin fonu. Daha önce okuduğum Ahmet Ümit kitaplarından farklı olarak isminde de belirtildiği gibi kitabı okurken İstanbul sokaklarının gizemli bir o kadar da hüzünlü hikayelerinden bir rapsodi oluşturulduğunu hissettim. Başta, yazarın sanatı cinayet gibi bir konudan esinlenerek yaratmış olması bana sanatın yanlış yorumladığını düşündürdü. Kim bilir ne acılar içerisinde öldü bu insanlar. Nasıl olur da bu şekilde tekrar insanların yaralarını, katillerin kirli yüzlerini gösterir diye kızdım içten içe. Karakterler ölümsüzlüklerini bu yolla bulacak diye mi izin verdi Ahmet Ümit diye düşündüm ister istemez. Bu uğurda kendini tehlikeye atan Kenan, bütün bu düşünceler hiç aklımda yokken ölümsüzlük arzusu verdi bana. İşlenen cinayetlerin fotoğraflarından yola çıkarak bir maceraya sürükledi kendini. Onunla birlikte yazılanların çoğunun kurmaca olduğunu unuttuğumu fark ettim. Büyük bir hayranlıkla ve kuşkuyla ardı ardına işlenen cinayetlerin birbirleriyle olan bağlantısını çözmeye çalıştım; fakat anladım ki Ahmet Ümit aslında bize hayranlık duyduğumuz İstanbul'un karanlık yüzünü göstermeye çalışmış. Konstantinopolis eski adı gibi eski güzelliği ve saflığıyla kalamamış, çirkinliklerini saklayamamış. Kitap bu anlamda tam bir öğretmen İstanbul'un gerçek yüzünü fotoğraflarla anlatan bir karakter, bu güzel şehirden korkmama ve nefretle dolmama sebep oldu. Bütün bu karamsar hikayeler dışında kitaptaki -kimi zaman kıskançlık, kimi zaman sevgiyle beslenen- dostluk hikayesini kıskandığımı itiraf etmeliyim. Aynı anda arkadaşlık ve soğukkanlı cinayetler bütün o kan kokusuyla karışık sevgiyi hissetmemi sağladı. Sayfalar sürüp giderken kendime şunu sordum birine gerçekten bu kadar güvenebilir miyim? Bu soruya iki gün önce evet diyebilirdim fakat artık kitabı bitirdim ve kesinlikle hayır! Anladım ki en yakınımız bile hiç tanımadığımız bir yabancı olabiliyor. Kimseye İstanbul'a güvendiğim kadar güvenmemeliymişim. Çünkü aslında İstanbul'u İstanbul yapan ve onu böylesine kirleten, içinde yaşayan bizler ve yaşadıklarımızdır. Okumaya devam ettim. Sonlara yaklaşmaya başladıkça içimdeki bütün güven duygusu kayboldu ama macera ve merak devam ediyor. Kitabın sonunu iple çekerken bir yandan da bitmemesini istiyorum. Tuhaf bir şekilde beni korkutan bu kitap tek el silah sesiyle bütün merakımı, isteğimi ve umudumu kaybettiriyor. Kitabın başında imrendiğim arkadaşlık bu silah sesiyle benim için son buluyor. Her ne kadar sinirlensem de artık güven yoksunu bir toplumda yaşadığımız gerçeği beni şaşırtmıyor. Kitabın başından beri bulmaya çalıştığımız katil yanı başımızdaki çıkıyor ve tetiğe tek bir dokunuşuyla tam kalbinden sadece Kenan'ı değil aynı zaman da beni de vuruyor. İstanbul sessiz, artık Beyoğlu sokaklarında yalnız başımayım...