Eskiye Dair Keyif Kırıntıları

İlerleyen zaman sadece bugünümü mü elimden alıyor diye düşünmeden edemiyorum kendimle baş başa kaldığımda. Bir gün öncesine kadar daha anlamlı gelen kitaplar, müzikler ya da anılar belki de... Günler birbirini belli bir düzende takip ederken elimde yalnızca eski anlamlarını yükleyemediklerim kalıyor. Bu yüzden bambaşka arayışlara giriyor, belki de bakış açımı değiştirmek durumunda kalıyorum. Değişen zamanın bu yeni haline göre kendimi değiştirmeye çalışıyorum zaman zaman. Belki ufacık bir ümit ışığı parıldar uzaklardan da olsa. İşte o zaman, zamanın değişmiş olması, geçmişin çok geride kalmış olmasının bir önemi kalmıyor. İçinde bulunduğum zamana ayak uydurabildiğim sürece, eski anlamları yüklü olan her şey tanıdık gelecek, biliyorum. Tam olarak bu yüzden daha da güzel olan şeyleri zamanın hamurunda yoğuruyorum. Onlardan anlam eksiltmiyorum, tam tersine tarife bir miktar daha fazla anlam ilave ediyorum... Günümüzde bir büyüğünden, akraba ya da bir üst komşu belki de, eski zamanlarda şartların şimdikinden daha zor olduğunu dinlememiş olan yoktur sanıyorum. Geçmişin konusu elbet açılır, ziyaretlerde olmasa bile bayramlarda açılmamış olması ne mümkün... Siz de bu geçmişe olan hasreti birinci ağızlardan dinlemişsinizdir. En basitinden hep eski bayramların nerede olduğunu bir ritüel halinde sorgulayan büyüklerimiz yok mudur? "Nerede o eski bayramlar" sorusu cevabı çok iyi bilinen bir sorudur aslında içinde bulunulan zamana yöneltilmiş olan. Eski bayramların tadı şimdi de yoktur. Sitemleri bundandır aslında büyüklerimizin. Eskiden bayramlar neden mi güzeldi? 1 Eski bayramların neden bu denli özleniyor olmasına gelirsek, eskiden birtakım şeylere ulaşabilmek, onlara sahip olabilmek zordu -en azından büyüklerimden edindiğim bilgilere dayanarak söyleyebilirim- ve ciddi anlamda emek isterdi. Bayramlığı aldırabilen çocuk sevinci olduğu kadar, o bayramlığı alabilen anne, baba, anneanne, dede sevinci de vardı... Günümüze bakacak olursak bayramlık edinemeyen çocuk hiç yok denemese de az bir sayıdadır, yeni almış oldukları ayakkabılar ve elbiselerle bayramı selamlayan geçmiş çocuklarına kıyasla... "Belleğimin bir yerinde, hayatın bir zamanlar belki çok daha zor ama çok daha keyifli olduğuna dair bir bilgi kırıntısı var gibi" (11) cümlesi eski bayramların bu denli güzel olmasının sebebini açıklıyor aslında. Ayşe Kulin'in Tutsak Güneş adlı eserinde yer vermiş olduğu bu cümle zor zamanlardaki en küçük sayılabilecek başarıların bile insanların gözünde çok önemli bir yerinin olduğunu düşündürdü bana. Geçmişte zor bulunan şeyler, ilerleyen zaman ve zamanı takip eden imkanlar ile birlikte daha kolay bulunabilecek duruma geldi. Kolay bulunan ve kolay elde edilen şeylerin veremediği hazdandır belki de çoğu şeyden eskisi kadar keyif alamamamızın sebebi. Sınavı zaten güzel bir puanla geçebileceğini düşünen öğrenci, emindir bu durumdan ve fazla çalışmaya gerek duymaz. Bir başka öğrenci ise çalışmadan iyi bir not alamayacağının bilincinde olup gerektiği kadar çalışır. Çalışmadan yüksek not almış olan öğrencinin mutluluğu çalıştığı için yüksek not alan öğrencide yoktur. Zor olanı başarmanın ardında yatana mutluluk duygusu diyebiliriz. Kulin'in de demiş olduğu gibi, hayat belki bir zamanlar gerçekten daha zordu ama keyifliydi. Yoksa neden bir "nerede o eski bayramlar" sözü ağızdan ağza dolaşıp dursun günümüze kadar? İlerleyen zaman, zor olanı kolaylaştırdığından beri elde edilen her türlü 2 başarı, tecrübe ya da imkan mutluluk vermemeye ve anlamını kaybetmeye başladı. İlerleyen zamana inat bazı şeyler anlamını kaybetmesin diye çabalamak zorunda hissettiğim zaman kendimi, sonucunda alacağım keyfe odaklanıyorum. İşte tam da o zaman zor olmayan şartlarda da keyifli bir hayatın olabileceğini doğrulamış oluyorum belki de Kulin'in aklındaki bilgi kırıntıları doğrultusuyla...