Her şeyin içinde bir sevimlilik

Geçen hafta bir kulüple birlikte defalarca izlediğim bir filmi tekrar izledim: Sevimli Canavarlar. Normalde filmin orijinal ismi Canavarlar ama Türkçeye Sevimli Canavarlar olarak çevrilmiş. Aslında bu karşı olduğum bir durum, kitapların ya da filmlerin gerçek isminin birebir çevrilmesi gerektiğini savunuyorum. Ama burada çeviri orjinalinden daha çok uymuş. Bir canavar var filmde, çocukları korkutan. Ama küçük bir kızla tanıştıktan sonra sevimli bir canavar oluyor. Gerçek hayat da böyle değil mi? Hep korktuğumuz canavarların, insanların ya da olayların içinden iyilik ya da güzellik çıkması aslında çok olası değil midir? Birinden korkuyoruz diyelim, patronumuzdan ya da öğretmenimizden. Biz o kişiyi hep kötü olarak düşünürüz, sanki eve gidince de arkadaşları ya da ailesiyle buluşunca da aynı o korkunçluk var onun suratında. Ama aslında o kişi de eve gidince dinlenip sakinleşmez mi? Ya da sevdiği birini görünce tüm o korkunçluğu gitmez mi? Korkunç bir adamı bir bebekle ya da yavru köpekle, kediyle görsek kararımızın değişeceğine eminim. Olaylar ya da durumlar karşısında da tavrımız genelde aynı oluyor. Sevmediğimiz ya da korktuğumuz bir şey oluyor ve biz sanki sonsuza kadar böyle olacak gibi endişeye ve hüzne kapılıyoruz. Bu durum hem bizim bu olaydaki başarımızı düşürür hem de gelecekteki benzer olaylara karşı hareketlerimizi kısıtlar. Daha da kötüsü, kendimiz kendi gözümüzden düşebiliriz. İleride umursuluğa erken kapılırız, kendimizin ve gücümüzün farkında olamayız. Hayattan uzaklaşırız. Evet, bence basit bir canavardan kaçış bunun gibi büyük sorunlar doğurabilir hem de her an. Peki, ne yapmalıyız bunu çözmek için? Bu durumdan kurtulmak için öcelikle önyargılı olmamak gerek. Evet o kişiyi sevmemiş olabiliriz, şu anki durumumuz çok berbat olabilir. Ama her şeye zaman vermeliyiz. Biraz akışına bıraklım, zaman bize ne getirir bilinmez. Dert edindiğimiz konuları daya iyi inceleme fırsatı buluruz. Bence diğer bir önemli husus ise sabırlı olmak. Tamam, o insanla ikinci görüşme de iyi gitmemiş olabilir ama yine hemen umutsuzluğa kapılmamalıyız. Bilmeliyiz ki bazı insanlar ve olaylar içlerini hemen açmazlar. Önyargı ve çabuk pes etmek bence bizi üzüntüye ve başarısızlığa götüren önemli sebeplerden. Güzel bir sözü hatırlatmak istiyorum, "Her işte bir hayır vardır." Bu söz aslında bize bu anlattıklarımı özetlemiyor mu? Birçok şekilde açıklayabiliriz bu sözü. Durum kötüye gidiyor olabilir ama bunu iyiye çevirmek mümkün. Bizim elimizde de olan bir şey bu. Hemen pes edersek bu mutlu sona ulaşamayız. Sabretmemiz ve aslında çalışmamız lazım. Güzel şeyler kolay elde edilmiyor, biraz çaba ve emek istiyor. Unutmamalıyız ki her kötü şeyin içinde de bir iyilik, güzellik vardır. Bizler sadece farklı bir açıdan bakıyoruz. Biraz zaman verip tüm kriterlermizi bir kenara koyup nötr bakarsak hem sorunu çözmeye yaklaşırız hem de kim bilir, belki de ortada bir sorun olmadığını fark ederiz. Sorun çıksa da ne olmuş ki, çözebiliriz. Canavardan korkup kaçmak yerine ona yakınlaşmalı ve sevimli yönlerini keşfetmeliyiz. Belki de canavarı ortadan kaldırıp yerine sevimli bir yaratık çıkarabiliriz, hem bize güç verir, hem bizi mutlu eder hem de kendimize güvenimiz artar ve bu canavarla savaşabildiğimizi görürüz. Bizler, insanlar yine bu olayda da bencilliğimizi konuşturup tembellik yaparak her şeyi bir kenara atıyoruz. Birazcık daha sevimli taraflara bakıp daha pozitif olabilsek keşke...