DUVARLAR

Her geçen dakika biraz daha fazla duvarların arasında kaldığımızı fark edemez olduk. Modern birer hapishane olan günümüz dünyası her noktasıyla bizi biraz daha küçük kaplara yerleştirmeye devam ediyor. Geçmişten günümüze her alanda yasaklar yaratan ya da bu yasakları yeniden yapılandırarak sadece bazı kısıtlamalara dönüştüren bir sistem içinde savrulup gidiyoruz. Farkına bile varmadan duvarların arkasındaki hayatı yaşıyoruz. Yıllar önce sıkıca örülüp yükselen bu anlaşılmaz duvarlar yavaş yavaş su sızdırmaya başlıyor artık. Her başlangıcın bir sonu olacaktır elbette. Belki biraz karamsarlıkla yaklaşıyorum konuya ama durum açık bir şekilde ortada insanlar kendileri isteyerek fikir hapishanelerine kapatmış durumdalar. Bize sadece söylenen dizileri veya öyküleri okuyarak ilerliyoruz hayatımızda. Yıllar önce oluşan bu benlik bir türlü kendini çürütemiyor. Çok uzakta aradığımız kurtuluş cevapları aslında çok yakınımızda Sabahattin Ali'nin hapishane 5 şiirinin dizelerinde gibi "görmesen bile denizi, yukarı çevir gözü, deniz gibidir gökyüzü"(81). Basit bir manadan daha fazlası aslında bu diziler. Bize eğer imkanlarınız kısıtlanırsa sadece farklı düşünmemizin yeterli olacağını söylüyor gibi bu dizeler. Duvarları arasına sıkıştığımız zaman sadece bakış açımız değiştirmek bile yeni denizlerle buluşmamızı sağlayacak. Hep bir karamsarlık içinde bulmuyor muyuz aslında kendimizi? Saatler, günler hatta belki de aylar geçmez hale geliyor. Bize sunulan bu çölde sıkışıp kalıyoruz sadece. Kendinizi siz de hiçliğin ortasında duruyormuş gibi hissettiniz mi? Bazen insan bu boşluğu öylesine derinden yaşıyor ki tam da duvarların içinde hapis olmuş gibi hissediyor. İşte, tam o an tek ihtiyacımız olan birkaç dizeden fazlası değil. Şairin dizelerindeki gibi 'dalgalar duvarları dövüyor' fakat bize ulaşamıyor. O kadar yakın olmasına rağmen bir o kadar da uzak işte bu duvarlardan kurtulmak. Bir kırabilsem bu anlamsız duvarları belki hiç hayal etmediğim kadar özgür hissedeceğim ama nafile. Peki, ya bu sıkışmışlığı hiç umursamadan yoluna devam etmek, bu bir çözüm olabilir mi ? Duvarları tersine çevirerek aslında onları içinde özgür olabileceğimi düşünmek gerçekten de olabilir mi? O kadar fazla soru var ki cevaplanması gereken sorulardan biri bile yanıtlansa belki bütün sorunlar çözülecek. Sonra kulağıma birkaç dize daha fısıldıyor şair 'aldırma gönül, aldırma'. Belki de aldırmamak en büyük çıkış yolu bu duvarlardan. Sabır göstermek beni özgürlüğe taşıyacak en büyük koz sanırım. Peki, ya özgürlüğe kavuşunca sorunlar çözülebilecek mi? İşte, orası kesin bir boşluk benim için. Belki de bu duvarlar benim için daha güvenli. Ufak bir merak var hep içimde duvarların ötesinde olmam nasıl olurdu diye. Şair gene ufak bir dize bırakıyor içime " ey gönül, kuşa benzerdin. Kafesler sana dar gelir"(75). Özgür olabilsem belki de özgürlükte dar gelecekti bana. Kesin bir cevabım yok hiçbir sorum için ama dizeler benle cevaplardan daha fazlası için konuşuyor onlar daha farklı yönlere itiyor düşüncelerimi. Duvarların içinde bile olsam yeni yerleri bulabileceğimi fısıldıyorlar bana. Farkına bile varmadan kuşlar kadar özgürlüğe ulaşabileceğimi düşündürüyor bana . Tüm bu karışık düşünceler birkaç dize sayesinde oluyor aslında farkına bile varmadan duvarlar benim için yıkılıyor sanırım. Her bir dize sonrası daha da özgürleşiyorum. Tüm istemsiz şekilde kafamda oluşan sorular tek tek özgürlüklerine kavuşup kendi duvarlarını yıkmaya başlıyor. Sanki duvarları yıkıp istediğim düşünce kavramına ulaşmam daha kolay bir hal alıyor yavaş yavaş ama sonra içimden bir ses diyor ki " aldırma gönül, aldırma".