UZAYLI OLMAK SUÇ MU?

Merhaba, ben bir uzaylıyım. Evet, yanlış okumadınız. Bunu rahatlıkla itiraf edebiliyorum. Tıpkı Dennis gibi ben de Mars'tan geldim ve evime geri dönmeyi bekliyorum; ama Dennis dönmekten vaz geçti; çünkü David onu bu haliyle kabul etmeye karar verdi. Aslında bakarsanız ne ben uzaylıyım ne de Dennis. Biz de David gibi farklı insanlarız. Tabii ki her insan farklıdır; fakat bizimki biraz su yüzüne çıkan cinsten ve bu yüzden kolay yolu seçip kendimize böyle bir kılıf uydurduk. İşin komiği daha Mars'ta hayatın olup olmadığı bile belli değil. Merhaba Dünyalı, eşini yeni kaybetmiş David Gordon adındaki ünlü bir bilim-kurgu yazarının Dennis adındaki yetim bir çocuğu evlat edinme çabalarını anlatır. Dennis Mars'tan geldiğine inanan ve hiçbir aile tarafından kabul edilmeyen çok farklı bir çocuktur; fakat David küçüklüğünden beri farklılığı yüzünden garipsenen biri olduğu için bu duyguyu iyi bilmektedir ve bu yüzden Dennis'i evlat edinmek ister. Filmimiz bu olayı anlatırken aslında birçok konuya eleştirel ve ders verici olarak yaklaşmıştır. Taşbaş 2 Sosyal yapının en çok karşılaştığı sorunlardan birine değinmektedir: farklılıklar ve onlara karşı olan hoşgörüsüzlük. Dediğim gibi her insan farklıdır; fakat bazen bu farklılıklar birbirlerine çok yakın olur. Yakın olmayanlar ise hemen göze çarpar. Hal böyle olunca bu garipsenecek bir duruma gelir. Nedir bu farklılıklar diye soracak olursanız, şöyle açıklayayım. Bu farklılıklar fiziksel de olabilir ruhsal da. Ruhsalı biraz açalım; çünkü en çok sıkıntı yaşanan konu budur. Ruhsaldan kastım insanların karakterleri, hayata bakış açıları, hedefleri, hayalleri, bazen sahip oldukları ruhsal hastalıklar vs. dir. İşin içine insan psikolojisi ve ruhu girince bu liste uzayıp gider. Filmdeki karakterlerimize yönelelim ve durumu onlar üzerinden özetleyelim isterseniz; Dennis ve David'in diğer insanlar ve birbirleriyle olan ilişkileri bu durumu güzel açıklamaktadır. Dennis ve David'in farklılıkları sahip oldukları bakış açılarıyla ilgili ve bu onların başkaları tarafından zor anlaşılmasına neden oluyor. Daha doğrusu kimse onları anlayamıyor. Dediğim gibi onların bu farklılığı diğerlerine yakın değil; fakat yalnız değiller ve beni mutlu eden şey de bu. Dennis ve David'in bakış açıları birbirinin aynısı sanki. Bu yüzden kolay anlaşabilecek bir pozisyondalar; fakat ne yazık ki bu pek kolay olmuyor. Merak etmeyin burada kendimle çelişmiyorum, dediklerim enin de sonun da gerçekleşiyor. Benzerlikleri onları birbirlerine bağlıyor. Zor olmasının nedeni ise ki benim de çoğu zaman yaşadığım bir durum: Dennis'in kendini uzaylı gibi hissetmesi, daha doğrusu diğer insanların onu böyle bir yola sokması. Dennis'in farklılığı onun bakış açısıyla ilgili, benim ki ise hedeflerimle. Tek istediğimiz şey biraz hoşgörü. İnsanların bunu vermesi bu kadar zor olamaz. Ayrıca hiç düşünmüyorlar mı, herkes tıpa tıp birbirinin aynısı olursa bu güzelim rengarenk dünyamız ne kadar sıkıcı bir hale gelir? Bu aslında herkesin çıkarına olan bir şey değil mi? Sıkıcılıktan kurtuluyoruz işte ne güzel; ama yok! İlla herkes birbirine benzeyecek ya da belli sınırlar için yaşam mücadelesi verecek ve benzemeyen olursa da garipsenecek. Dennis işte bu garipsenme baskısına dayanamadığı için kendini uzaylı olarak tanıtmış ve Dünya'yı evi olarak görmemiştir; çünkü bir evi ev yapan şey ailedir, yani insanlardır, sizi olduğunuz Taşbaş 3 gibi kabul eden insanlar. Bu yüzden Dennis kendini dışarıya kapatmıştır; fakat işin güzel yanı şudur ki, David çok sabırlı ve duygudaşlık yeteneği yüksek bir insandır ya da şöyle diyeyim, çok hoşgörülüdür. Bu yüzden sabreder ve sonunda Dennis'in kendini bir insan olarak kabul etmesini sağlar. Sonuç olarak bu büyük başarıdan dolayı onu evlat edinmeye hak kazanır ve mutlu bir aile tablosu çizerler. Herkese rağmen farklılıklarını da sonuna kadar korurlar. Ben mi? Ben de uzaylı olmaktan vazgeçtim artık; fakat ne kadar vazgeçsem de garipsenme duygusu yüzünden hedeflerimi hiç kimseye açıklamıyorum neredeyse, sadece benim gibi düşünenlerle paylaşıyorum. Ne var biliyor musunuz, buna hoşgörüsüzlük yüzünden yorulmak deniyor aslında. Yine de kendimi tebrik ediyorum; çünkü bununla yaşamayı öğrendim ve hedeflerime daha da bağlandım. Hatta şöyle söyleyeyim, hedeflerimin en ağır basan yanı ise farklılıklara karşı olan hoşgörüm. Nerdeyse hayatımın temelinde bu var ve hoşgörüden öteye geçip onları destekleme yolundayım şu an; çünkü uzaylı olmak bir suç değil, dünyayı renklendiren bir nimet ve ben her yeri renge boğmak istiyorum.