Acının Rengi Yok

Kuzey Irak'ın kavurucu sıcaklarında yedi bordo bereli... Filmin sonunda sadece dört tanesi hayatta kalıyor. Orta Doğu'nun kanını ve vahşetini bütün çıplaklığıyla gördünüz mü hiç, yoksa sadece BBC'nin size anlattığı kadarıyla mı yetiniyorsunuz? İnsanlar ölüyor Orta Doğu'da. Kürtler, Ezidiler, Türkmenler, yaşlılar, çocuklar... Köyler hatta köylüler yakılıyor. Çocuklar işkence görüyor. Kadınlar onlarca barbar tarafından tecavüze uğruyor. Hemen sınırımızda, Gaziantep'ten iki yüz kilometre ötedeler. Suriyeliler bizim için dert, Türkmenler sorumluluk. Türkiye'ye kendi vatandaşları sığdı, kaldı Suriyeliler diyorsunuz değil mi? Kulaklarınızı tıkayarak durdurur musunuz vahşeti? Siz görmezseniz ölmüyor mu çocuklar? Bir filmin beni ağlatabilmesi için çok çabalaması gerektiğini düşünürdüm. Hiçbir kurgu beni ağlatamazdı. Dünyada ağlanacak bu kadar acı varken, filmlerde kurgulanan gerçeklikler için ağlamak yapmacık ve acınası geliyordu. Dağ filminde ağlamamın nedeni de buydu. Film gerçekti. Karakterler, şimdi dışarı çıksanız karşılaşacağınız her insandan daha gerçekti. Acılar hepsinden daha gerçekti. Kurşuna dizilen siviller, işgal edilen köyler ve köyle birlikte ateşe verilen insanlar. Dini gözlerine perde edip, kendilerini mücahit olarak niteleyen insanların, onlarla aynı tanrıya tapan insanlara acı çektirmekten zevk alışı ve insanlığın kendini bayramlar, kutlamalar ve partilerde kaybetmesi. Beni ağlatan kurgu değil; görmemek için gözlerimi, duymamak için kulaklarımı kapattığım gerçekliklerdi. Beni ağlatan karanlık ve sıcak Orta Doğu çöllerinde çürüyüp, kurtlanan insan bedenlerin varlığıydı. Dağ filmini izlerseniz ve olur da izleyecekleriniz ideolojilerinize ters düşerse, bir daha düşünün. Belki sizin gibi düşünüp, filmde faşizm propagandası yapıldığı eleştirisini boy boy yazan köşe yazarları olacaktır. Türk Silahlı Kuvvetleri'ne adanmış bir film olması gereğiyle çokça ordu ve asker övgüsünün varlığı doğrudur. Ancak Türk Silahlı Kuvvetleri, tek amacı Türkiye Cumhuriyeti'nin bütünlüğünü ve vatandaşlarınının güvenliğini sağlamak olan bir grup askerden oluşuyorsa, icra ettikleri görev övgüye layık değil midir? Üstelik bir çıkar gözetmeyen, gönüllü komandolardan kurulmuş bir timin kendi toprakları dışında, kan ve vahşet saçan DAEŞ terör örgütüne karşı Kürt, Ezidi, Türkmen ayırmadan masum herkesi savunmasını konu alan bir film, ne kadar faşizm propagandası yapabilir? Bir kereliğine olsun bırakın fikirlerinizi şu ideoloji adını taktığınız "-izm"li kavramlara sıkıştırmaya çalışmayı. Dünyada komünistler, faşistler, Marksistler, anarşistler, muhafazakarlar yoktur. Dünyada iyi insanlar ve kötü insanlar vardır. Kötülerin yaptıklarına kulak tıkamaktansa, kötülükle savaşmaya gücünüz yoksa bile, dönün de bir kere iyileri takdir edin. Korkularını, kimsesizliklerini ve çaresizliklerini dünyaya duyuramayan insanların hikayesini anlatıyor Dağ. Korkularını ve çaresizliklerini duyalım, karanlıklarına aydınlık olalım diye. Ağlayanını da gülenini de bağrımıza basıp, tek yürek olabilelim diye. Fikrimiz, görüşümüz, mesleğimiz ne olursa olsun, bu vatanı sevelim diye. Çünkü bilirsiniz, dünyanın kurtlar sofrasında, sayısız güçlü ve zengin devlet arasında, Türkiye Cumhuriyeti'nin ayakta kalabilmesi mucize değildir. İnanç ve cesaret bu milleti her defasında daha sıkı kenetlemiştir birbirine. Ve bir millet inanırsa kendisine, onun karşısında ne başka devlet durabilir, ne de başka millet. Bu ahval ve şerait içinde, ne düşüneceğinizi ve neye inanacağınızı size ben öğretemem. Ama isterim ki söylediklerime kulak verin. Sizin olmayan acının da acı olduğunu bilin. Size dokunmayan yılanın, elbet bir gün size de dokunacağının farkında olun. Sarabildiğiniz yarayı sarın, dindirebildiğiniz acıyı dindirin. Yüzünü güldürebildiğiniz her çocuk bir kazanç ve daha iyi bir dünya için bir adımdır. Çünkü unutmayın, dünyada iki tür insan vardır ve zor günlerde iyi olmamak kötü olmak anlamına gelir.