Korkunun Çaresi

Hayatta kalma insanın en büyük güdüsü. Bence hayatı keyifli kılma da ikinci en büyük güdüsü, sadece hayatta kaldığınızı ve ot gibi yaşadığınızı düşünsenize. Ancak hayat keyfimizi kaçırmak için bazen öyle büyük sürprizlerle ve öyle aşılması zor sorunlarla karşımıza çıkar ki tutunacak bir dal ararız, bu dal da genelde en yakınımızdaki arkadaşlarımız olur. Belki de bu yüzden hayatta kalma insanın en büyük güdüsü, hayatta kalalım ki hayatımızdan keyif alabilelim. İnsanlar değişen koşullara hızlı adapte oluyor gibi görünseler de bu iç dünyalarında hiç de hızlı olmaz. Dışımıza pek yansıtmasak da içimizde yaşarız değişimin sonuçlarını. Bu sonuçlar derken yeni bir ortama girdiğinizdeki karın ağrınızdan veya ayakların geriye gitmek istemesinden bahsetmiyorum. Bu durumu ben de yaşadım; üniversiteye adım atınca yepyeni bir ortamla karşılaştım, bir de üzerine bolca sorumluluk ve yalnızlık hissi... Bu ortamın sonucu bende bunaltı hissiydi, sanki hep bir şeyleri unutmuştum, devamlı aklımda bir şey vardı hatta dilimin de ucundaydı ancak ona bir türlü ulaşamıyordum. Benim ilacım zaman ve yeni arkadaşlıklar oldu. Benim örneğim en küçük örneklerden bir tanesiydi. Ancak hayatımızdaki pek çok büyük değişime de uyarlanabilir. Değişimlerin en büyük olumsuz etkisi korkudur. İnsanoğlu olarak anlam veremediğimiz şeylerden korkarız değişime anlam veremiyorsak neler olabileceğine de anlam veremiyoruz demektir. Tabii bu korku da yenilebilir. 'Kış Uykusu' adlı romanında devrim rüzgarları eserken bu rüzgarların getirdiği belirsizlikten açığa çıkan korku havasıyla nasıl baş edildiğine değiniyor Goli Taraghi. Bu korku havasını arkadaşları sayesinde yeniyor kahramanımız. Sırtını arkadaşlarına yaslıyor, aslında hepsi korkuyor ama birbirlerinin gözünde her biri diğerinin kahramanı, kurtarıcısı oluyor. Yaşamı bir organizma olarak düşünürsek arkadaşlık bence en küçük yapı taşı. Yani hayatlarımız arkadaşlıklarımız üstüne kurulu. Hayatı yaşanabilir kılan da onlar değil midir zaten! Peki hiç arkadaşınız olmasa ne olur? Arkadaş yoksunluğu birçok açıdan sıkıntılı bir durum olabilir. Her şeyden önce hayatınız renksiz, tatsız, tuzsuz olacağı görüşündeyim tabii çeşitli hastalıklar da cabası. Ben açıkçası derdimi anlatabileceğim biri olmadan yaşayabilir miyim bilmiyorum. Sıkıntıdan patlarım sanırım. Zaten bazı şeyler tek başına yüzleşilemeyecek kadar zor. Kahramanımız arkadaşları olmasa ne yapardı? Bu değişimlerden bu kadar etkilenmeden çıkabilir miydi? Tabii ki çıkamazdı. Zor zamanlarında arkadaşlarıyla yaptığı sohbetler kahramanımız üstünde ilaç etkisi yaratmıştı. Bu sohbetler sayesinde yüreğini ferah tutmayı başarmış bu zorlukları atlatmıştı. Bizlerin hayatında da bu böyle değil midir? Yoğun bir iş günü sonrasında arkadaşlarınla çıktığınızda ettiğiniz kaliteli sohbetlerin o günün tüm yorgunluğunu unutturduğu olmadı mı hiç! Hep arkadaşlardan bahsettik ama atladığım bir nokta olduğunu fark ettim. Kaliteli arkadaşlıklar kurmak. Bahsettiğim zorlukları yenmek kaliteli sohbetten geçiyor diğer bir deyişle dertleşmeyle. Bunun için kaliteli arkadaşlıklar gerekiyor. Arkadaşlarımızın gözümüzde yeterli kaliteyi kazanması uzun zaman alabilir. Bu açıdan ben arkadaşlıkları viskiye benzetiyorum ne kadar uzun süre meşe fıçısında kalırsa o kadar değerleniyor. Biraz daha açmak gerekirse dostluklarınız ne kadar uzun süreli olursa sizi o kadar tanıyacak zamanı oluyor. Bu zaman ilerledikçe sırtınızı verebileceğiniz biri oluşmuş, kim bilir belki de evleneceğiniz insanı bulmuşsunuzdur! Hayat yalnız başına yaşanamayacak kadar zor. Zaten tek başımıza bu zorluklara göğüs gerseydik bile hayatlarımızın çok sıkıcı olacağından eminim. Mutluluğun matematiksel formülü olsaydı kesinlikle arkadaşlık bu formülün bence bir numaralı değişmezi olurdu. Hayat kaliteli arkadaşlıklar edindikçe, karşınıza çıkan zorlukları birlikte aştıkça güzel. Baran Sinan KEYKAN 21602355