"Yay Namımı"

"Şşt! Pisi pisi, ne yapıyorsun? Aynı bende, koşuşturup duruyorum. Masaj yapayım mı sana? Hadi gel de azıcık kulunçlarını ovayım. Hoşuna gitti değil mi? Seni gidi seni... Bak ben hep okuldayım, yay namımı arkadaşlarına da onlarda gelsinler masaj yaptırsın. Hadi benim derse gitmem lazım. Yine gelirim ben, görüşürüz." gibi benzer diyalogları sık sık kuruyorum kedilerle. Daha doğrusu başkaları bunu kendi kendime konuşma olarak da yorumlayabilir ama ben mutlu oluyorum. Ya da "Sen orda ne yapıyorsun? Tipe bak, güzel sesi varmış da tatlı tatlı ötermiş. Dikkat et kedilere tamam mı? Hiç acımaz, yerde gördü mü geçiriverir pençesini benden uyarması." gibi konuşmalar da yapabiliyorum. Sözler anlaşılmasa dahi seslerin frekansının canlıları etkilediğine inanıyorum. Bazen çiçek açmış bir ağaca güzel olduğunu söylüyorum, bazen saklıyorum birer parçalarını en sevdiğim kitaplar arasında. Ama en önemlisi güzel sözler söylemeye çalışıyorum her canlıya. Kedi, İstanbul. Yazarın kendi çektiği fotoğraf. 23 Ocak 2017. Aşkın Gözyaşları kitabındaki Yunus Emre gibi çiçeklere soramasak da dertlerini, anlayamasak da konuşmalarımızı tatlı sözün hem konuşana hem dinleyene etkisi aynıdır. Ben ne sinirliyken etrafına ateş saçanların bundan fayda gördüğünü gördüm ne de hak etse dahi kötü söze mahkum olanların mutlu olduğunu. Hayvanlardan, bitkilerden çok insanlar hak ediyor bir çift güzel sözü aslında. Bir kaktüs dahi kötü sözden etkilenip çürüyebiliyorsa, bir kedi ses tonundan hissedebiliyorsa sevgiyi, insan çok daha fazla etkilenir. Çünkü insan ne geçmişte yaşadığını unutur, ne de geleceğini düşünmeden yaşar. Her söz tesir eder bünyesine. Unuttuğunu, görmezlikten geldiğini düşünse bile bir yerlerde yeniden karşısına çıkmak üzere bekler söylenilen sözler. O yüzden hak eder hep güzel sözleri, sevildiğini bilmeyi. Hem sevgi çoğalır da. Paylaştıkça artar, arttıkça başkalarıyla da paylaşmak ister insan. Bilkent'te Bahar, Ankara. Yazarın kendi çektiği fotoğraf. 31 Mart 2017. Hem insanlarda güzelliği hissetmek için frekanstan öte şeyler de var: anlamak, anlaşılmak. Mesela çok ilginçtir, "Seni seviyorum" bütün dillerde aynı frekanstaymış. Aslında düşününce mantıklı. Seviyorum kelimesi ağızdan değil kalpten çıkar çünkü. Kalpten olmayanlarda da anlaşılır zaten. Konuşmaktan daha çok sevgiyi hissettirmek önemli olan. Ailemize, arkadaşlarımıza, dostlarımıza, çalışan insanlara... Yolda kıvıra kıvıra, kibirli kibirli yürüyen kediye, sabahları gagasıyla cama tıklayıp yemek isteyen kuşa... Havanın güzelliğini fark edip bizlerle olmak isteyen çiçeklere, üzerine oturduğumuz çimlere, güzel sözler söyleyebiliriz. Onların varlığının bizler için önemli olduğunu bilip onlara hissettirebiliriz. Bunları yaparız ama hayvanlar ve bitkiler sadece bunu hissederler. Ama insan öyle değil. İnsanlar dilleri sayesinde birbirlerini anlar da. Mesela yolda giderken "Kolay gelsin" sözü bir çok insanı mutlu edebilir. Ya da "İyi ki varsın" sözü seni seviyorumun yerini tutabilir. Peki ya küfürler, hakaretler, imalar? Bunlar etkilemez mi insanı? Nasıl ki sevginin frekansı varsa hakaret seslerinin de frekansları var. Ancak bu frekanslar ne yazık ki kalbi çok kötü etkiliyor. Ülkenin bir çoğunun komedi diye sevdiği içinde hakaretten başka hiç bir şey bulunmadığı halde izletilen bazı filmler, toplumu etkilemezmiş gibi görünse de çok kötü şekilde etkiliyor. Benim duymaya tahammül edemediğim sözler çok rahat bir şekilde ağızlardan çıkıp birilerini hedefliyor. Ve hedeflenen canlı ister bitki olsun, ister hayvan olsun, isterse insan olsun; tamamıyla güzel söz hak edenlerin kalbine saplanıyor. Sevgiyi hissetmek isteyen kalpler hakarete maruz kalıyor. Bazen bir kedi yemeğini yanlış yerde aradığı için, bazen bir taş yanlış yerde olması münasebetiyle, bazen bir bitki dikenli yaratıldığı için hakarete maruz kalabiliyor. En kötüsü de bazen bir insan kilolu olduğu için, bazen aynı tip insanların koyduğu güzellik standartlarını sağlamadığı için, bazen ise işini yanlış insanlarla beraber yaptığı için kalbi kötü frekanslarla muhatap oluyor. Sevmenin nefretten daha kolay olduğu bu dünyada, nefretin yerinin büyük olması ne kadar acı bir gerçek. Sevginin hakaretten daha çok hak edildiğinin farkına varıldığı bir dünyaya uyanmak dileğiyle...