DİP

Derin bir nefes alıyorum. Hayatımda ilk defa bir kitaptan, bir kitabın bana yaşatabileceklerinden, içinde barındırdıklarından çekiniyorum. Önümde yazanlardan mı korkuyorum yoksa o satırların içimde uyandıracaklarından mı? Ruhumun köşelerinin ayrıntılarını ne ölçüde biliyorum, kalbimin yatak altlarında, duvar köşelerinde gizlenmiş gölgelerin varlığından ne derecede haberdarım? Kendi içsel köşkümdeki sonsuz odalardan birinde bir dokunuşla tüm duvarları karaya boyayacak, köşk sakinine karalar bağlatacak oyu bir bomba olmadığı ne malum? Ne kadar kadar k nasıl bir sağlamlıkla inşa ettim ki içimi, beni bekleyen güveniyorum kendimin temellerine; koli selinin yıkmayacağına inancım tam? melan tek satırını okumadım; lakin şimdiden dıştan içe esen rüzgarına beni katıyor Daha roman, şimdiden bana beni sorgulatıyor. Daha o benim için fenerini açmadan el yordamıyla tanımaya çalışıyorum içimin ücra köşelerinin karanlıklarını. Daha şimdiden her kapı arkasını kontrol ediyorum ruhumun, yüreğim ağzımda. İyileşti dediğim her yaranın bandajını tekrar açıp bakıyorum titreyen ellerle, kan korkusuyla; geçmişe dönme, baştan başlama, tekrar yenilme, boşa kürek çekme korkusuyla. Yalnız gecelerde duvarların derinliklerinden yükselen, varlığından emin olunamayan o arafta kalmış seslere karşılık, güvensiz, titrek bir "Kim o?" nidası haline geliyor kalbimin her atışı. Planım yok bu havada sonsuza dek asılı lirse ne yapacağıma dair. Korkuyorum, ama gene de soruyorum. kalan soruma cevap ge En alt katlarına iniyor, en gizli kapılarını açıyorum iç köşkümün. "Kim o?" diye yineliyorum sorumu girdiğim her ışıksız odada. tek satır Kendime, gene kendimi soruyorum. Daha okumadım; lakin şimdiden kendimi tanıyorum. KARKILI 2 Ruhumun kalın duvarlarının, aba perdelerinin arkasında böylesi bir fırtına hakimken, dışarıdan en küçük bir sesin duyulmamasının bahşettiği o yalancı cesaretle okumaya başlıyor kitabı Sırça Fanus, gözlerim; içimden, içimde kopacaklardan habersiz. edebiyat tarihinin en en karanlık ruhlarından bir simanın yarı otobiyografik romanı, isminin koyu isimlerinden, ağırlığıyla üzerime kapanıyor. İçimdeki fırtına yavaşlıyor, duruluyor önceleri. Sarsılmış eşyaları, dağılmış parçaları şiyor içimin. Bir anlığına soluğumu salıyorum, romanın ilk bölümlerinde etrafı sakinle kaplamasını beklediğim gölgelerin yokluğunun bende uyandırdığı o geçici rahatlamayla. Bir gerilim filminin baştaki sessiz sakin sahnelerini izlermiş gibi tetikte bekliyorum . Çok geçmeden ise kitap beni kendine çekmeye başlıyor, uzun sürmüyor planlandığı üzere bu bulmaya başlıyorum başından ve temkinli halim. Her hareketinde kendimden bir parça içinden geçenleri okudukça ana karakter Esther'in. Her düşüncesine kafa sallayarak hevesle onaylıyorum; şaşkına çeviriyor bu kadar benzerlik, böylesi ortak noktanın varlığı beni. Kitabı açmadan önce kendime verdiğim sözleri bir kafamdan atarak umarsızca koluna er birer giriyorum Esther'in, bu şimdilik günlük hayatın tanıdık, zararsız endişeleriyle bezenmiş gibi görünen hayat yolculuğunda ona eşlik etmek üzere. Bir nefes daha çekiyorum bu berrak havadan içime, her adımda kendimi Esther'in adımlarına daha da uydurarak, daha da yaklaşarak ona. Dakikalar önceki endişelerimi salıveriyorum, tedbiri elden bırakıyorum; kendi ayaklarımın beni kitapla ilgili çekincelerimin hepsinin vücut bulduğu , o yolun buradan bakınca görünmeyen çukurlarına yönlendirmesine izin veriyorum. Bu yolculuktaki en büyük hatamı işte o zaman yapıyorum. kamdan biri beni suya itivermiş gibi, odanın bütün havası çekilivermiş gibi, Birden ar karnıma sert bir yumruk yemişim gibi soluksuz kalıyorum. Sırça fanus birden tepemde darlaşmaya başlayınca yanan ciğerlerimle bir çıkış yolu arayarak üzerime her saniye daha da duvarları yumruklu kapanan yorum. Gittikçe dibe sürükleniyorum, derinliklere gömülüyorum, KARKILI 3 karanlıklara yuvarlanıyorum. Yolun başında henüz gözükmeyen o çukurlarda koluna girdiğim Esther artık benim için bir kapan, bir gardiyan. Daha kitaba başlamamış damıyla, ken el yor yokladığım o odaların, seslendiğim koridorların, kontrol ettiğim köşelerin ışıklarını kör kör açarak en çekindiğim kabuslarımla baş başa bırakıyor . Her sırrını biliyorum artık beni ruhumun, her kanayan yarasına şahit oluyorum; iyileşti, unutuldu, geçti, geride bırakıldı dediğim ne varsa hepsinin yerli yerinde olduğunu görüyorum. Gözlerimi kapatamıyorum, ışığı söndüremiyorum, kaçamıyorum; çünkü yolun başında koluna girerek, onda kendimi bularak çok taviz verdim Esther'in iç dünyasının gölgeli karabasanlarına. Okumaya mola verdiğim her saniye benim için yüzeye çıkıp canhıraş vaziyette alınan, yetersiz, cılız bir soluk; da ancak tekrar dibe çekildiğimde duyduğum acıyı artırıyor. Kitaptan, lakin o soluk Esther'den, Sylvia'dan kaçamıyorum. Her seferinde geri dönüyorum. Her seferinde yeni bir vurgun yiyorum. Romanın nihayet son sayfasına kavuştuğumda, ruhum bir gemi kazazedesi gibi kıyıya vuruyor. Hortum dinmiş, fırtına susmuş ; ancak suyun üzerinde süzülen parçalar geri toplanmıyor. Kitabın sonu başrol ka rakteri için güya güzel bitiyor. Fakat ben hem kendi içimdeki tufanın neden olduğu hasarı görüyorum, hem yazarın hayatının sonunu biliyorum. Tıpkı Sylvia'nın intihar etmeden önce rahatsız olmasınlar diye uyuyan çocuklarının kapısının altını tıkaması gibi, ben de kitabın bana açtırdığı kilitli odaları, yara bantlarını, göz yakan ışıkları teker teker geri kapatıyorum. İçimin gemi kazasına sırtımı dönüp, yüzümü karaya, hayatıma, tekrar dışıma çeviriyorum. Sırça fanus üzerime kapanmışken alamadığım nefesleri, üçük küçük, ürkek ürkek davet etmeye başlıyorum içime. Yukarılarda, göremediğim kadar k aklarında gökyüzünün, fanus hala üzerime kapalı mı bilmiyorum. İçimdeki karanlık uz köşelerde, köşkümün sonsuz odalarında neler dönüyor bilmiyorum. Kendime kanıyorum, imi kandırıyorum. Tekrar biri gelip de beni zorla ruhumun derinliklerine davet edene kendKARKILI 4 kadar, okuduklarımın bana tıpkı korktuğum üzere yaşattıklarının üzerine bir sünger çekiyorum. Kendim rahatsız olmayayım diye, kendimi yatırıp kapının altını tıkıyorum.