Yazmak İstiyorum

Yaratıcı yazılar yazmamız bekleniyor. Ama yaratıcılık nedir? Nasıl yaratıcı olabilir bir insan? Sadece bir icat yapan ya da yeni bir ürün bulanlar mı yaratıcı oluyor? Türkiye'de yaşayan bir insanın ne kadar yaratıcı olması beklenebilir ki? Karikatür, resmi olmasa da yasak, kitap yazmak tehlikeli. Televizyon programlarında konuşmak çok riskli. Şu anda birisi mevcut hükümet hakkında bir yorum yapsa anında hakkında mahkeme kararı çıkıyor. Bunu bir örnek ile açıklamak istiyorum. Dixie Chicks adında Amerikalı bir müzik grubu dönemin Amerikan başkanı George W. Bush için "ondan utanıyoruz" diyebiliyor. Tamam bunu dedikten sonra belirli bir süre sorun yaşıyorlar ancak Bush bile bu grup üyeleri istediklerini söylemekte özgürler diyor. Düşünebiliyor musunuz bizim ülkede de böyle olabileceğini.? Okuluma sürekli sitem etsem de, beni çok yoruyor çok uğraştırıyor desem de, şu an gurur duyuyorum. Türkçe dersi için başlattığı yeni uygulama beni çok mutlu ediyor. Günlük hayatımda da yazmayı seven bir insan olduğum ve yazılarımı hazırlarken herhangi bir kalıp, baskı ya da kural düşünmediğim için kendimi çok huzurlu hissediyorum. Ama son zamanlarda ben de istediğim gibi yazamadığımın farkına varıyorum. Peki nasıl yaratıcı olabilirim, ya da nasıl iyi bir yazı yazabilirim? Hayat bazen çok anlamsız geliyor bana. Aramızda hayal kurmayı sevmeyen birisi var mı merak ediyorum. Sanırım yoktur. Çünkü hayal kurmak bizi biz yapan yani insan yapan özelliklerden biridir. Aksi taktirde birer robot haline geldiğimizin farkına varılması gerekiyor. Ama rahatsız olduğum bir nokta var. Ben eskiden hayal kurardım ve hemen elime kağıt kalemi alır aklıma gelenleri yazardım. Şu an bunu yapabilmek için bilgisayarımın açılmasını, daha sonra yazı yazmak için gerekli programın açılmasını, daha sonra aklıma gelen ama bu süre zarfında kaybolan fikirlerin tekrar gelmesini beklemekle uğraştığım için, yazamamaya başladığımı hissediyorum. Ama bizi robotlaştıran bir kalıp içerisinde bulunduğumuz için daha doğrusu uyuşuk varlıklar haline geldiğimiz için kağıda yazmak da yorucu geliyor. Ama en büyük problem bu değil. En önemli nokta, hangimizin kurduğu hayaller gerçekleşiyor? Bundan on yıl önce kendimi Galatasaray futbol kulübünde oynarken hayal ediyordum. Beş yıl önce ise, üniversiteyi bitirebilmiş, en kötü son sınıf olmayı hayal ediyordum. Hayallerim gerçekleşmedi gibi görünüyor ama aslında gerçekleşiyor. Biz insanların en büyük problemi bu. Hayata farklı açılardan bakmayı beceremiyoruz. Şu an Bilkent Üniversitesi futbol takımında oynuyorum, son sınıf olmasam da son sınıf olma yolunda hızlı ve emin adımlar atıyorum. Bu durum beni yavaşlatmamalı, aksine teşvik edebilmeli. Hayat bize hiç beklemediğimiz anlarda güzel sürprizler yapabilir. Bunun hayalini kurmayı hiç düşünmeyiz. Çünkü aç gözlü ya da kalıplaşmış bir düzenin oyuncularıyız. Hayat bir kez daha anlamsızlaşıyor. Gözlerimi kapattığım zaman hissedebilmem, hayal kurabilmem gerekiyor. Robotlaşmış sistemin içerisinde yeni bir kapı açabilmek ve belki de bunu hayallerimin içerisinde yaşayabilmem gerekiyor. İnsanlar hayal kurmaktan korkmamalı, kaçmamalı hatta bunu arttırmalı. Hayal kırıklığı, en kolay kaçış yöntemi. Şu an ben de o kolay yönteme kaçıyorum ve bir hayal kırıklığı hissediyorum. Bu yazıyı çoktan tamamlamış olmam ve gün içerisinde yapacağım diğer aktivitelere yoğunlaşmam gerekiyordu. Arkadaşlarım bana deli diyorlar, çünkü onların saatlerini harcadıkları yazıları ben en fazla otuz dakika içerisinde tamamlayabiliyordum. Ama sanırım kurduğum bu hayal diğerleri gibi daha doğrusu her zaman olduğu gibi yine gerçekleşmedi. Bu kez farklı bir açıdan bakmaya çalışmayacağım. Hayal kurmaktan keyif aldığım sürece bunu devam ettireceğim ama farkında olunması gereken bir nokta var. Kimse, değil beş yıl bin yıl da geçse hayal ettiği yere gelemez. Kimse, değil on yıl, yüz yıl da geçse yazmış olduğu iyi ya da kötü bir yazı, yazamadım diye bitiremez. İşte bu yüzden arkadaşlarım gibi bana deli diyebilirsiniz çünkü daha önce de belirttiğim gibi, ben yine yazamadım. . .