HAYATA ÇEVRİLEN PEDALLAR

Çocukluğumdan beri en çok istediğim şeylerden biri sporcu olmaktır. Babamın yanında Formula 1 izlerken başlamıştı hayranlığım, Michael Schumacher gibi olmak en büyük isteğimdi. Sonra 2006 Dünya Kupası geldi ve izlediğim en müthiş futbolcu olan Zidane turnuvaya damga vurdu. Türkiye`de yaşamanın da etkisiyle düzenli olarak futbol oynardım zaten; ama artık bir idolüm vardı: Zinedine Zidane. Büyüdükçe spor yapmak ve izlemek kadar işin arkaplanına da merak saldım, daha çok izlemeye ve okumaya başladım, muhtemelen artık sporcu olamayacağımı fark ettiğim için bunlara yöneldim. Tabii beklediğim oldu ve hayaller gerçekleşmedi, şu an bilgisayar mühendisliği okuyup Türkçe ödevi yapıyorum; ama merakım sebebiyle onlarca spora ilgi duydum; hala da sporu çok seviyorum. Bisiklet ise heveslendiğim sporların sonuncusu. Sıcaktan dilim dışarıda oturduğum bir temmuz günü izleyecek bir şeyler ararken Fransa Bisiklet Turu`na denk geldim. Dediğim gibi, sıkılmıştım, izledim ve o günden sonra bisiklet en sevdiğim sporlardan biri oldu, izlemeye devam ettim ve aradığım sporu bulduğumu hissettim. Bu kadar ilgi duyunca konuyla ilgili kitap okumasam da olmazdı. İngiliz bisikletçi Charly Wegelius`un Domestik adlı otobiyografisi yazarın bisiklet kariyerine odaklanmış. Fazlasıyla kararlı bir biçimde kendini bu spora adayarak bisikletçi olabilen Wegelius`un öyküsü tam anlamıyla "azmin zaferi". Wegelius bütün gücüyle bisikletçi olmak için uğraşan birisi, zaman kaybetmemek ve daha çok çalışabilmek için saçlarını kesecek kadar kararlı bir adam. Muhtemelen bu yazıyı okuyan birçoğunuz hayatında hiç bisiklet izlememiştir ve bisiklette başarıya ulaşmanın zorluğunu fark etmediğiniz için bu davranışın çok saçma olduğunu düşünüyorsunuz. Yine de şu önemli noktayı unutmayın: bisiklet bu sporu yapan , izleyen ve yorumlayan onlarca insana göre dünyanın en zor sporudur. Bisikleti birçok yönüyle hayata benzetebiliriz; inişler ve çıkışlarla doludur, bazen dümdüz bir yerde hiçliğin ortasında gidersin, bazen en tepeye tek başına, bazen de bir grupla çıkarsın, bazen de en tepeye çıkan sahtekarın tekidir; bisikletin en ünlü adamı Lance Armstrong gibi. Bazıları takımlarının lideri kazansın diye kendilerini feda ederken bazıları da o lider olur. En önemli benzerlik ise şudur: bisiklet en az hayat kadar zorludur. Yani bu sporda herkes kendi hayatından bir kesit bulabilir. Wegelius ise bu sporun pek önde olamayan adamlarından, orta sınıf bir bisikletçi. Profesyonel kariyerinde hiçbir büyük başarısı yok, onun görevi kazanma ihtimali olana yardım etmek. Ona bunun için para ödüyorlar; başkasının kazanması için tüm gücüyle pedal çevirsin diye. Kazanmak için değil kazandırmak için yarışıyor yani. Haliyle kendisi pek tanınmıyor. Ne de olsa herkes kazananı sever, onu tanır; medya kazananları gösterir, yenilene ise üç beş satır ayırılır. Tarih bile kazananları yazar en çok , iyi olanları değil. Örneğin Thomas Edison`un onlarca patentinin şirketteki çalışanlarının icadı olduğu söylenir, ama o patentleri bir şekilde alan Edison`dur ünlü olan. Wegelius gibilerin adı hiçbir zaman kazananlar arasında yer almaz, belki bir teşekkür bile fazla görülür ama onlar olmadan kimse kazanamaz. Wegelius benim gözümde çok değerli bir bisikletçi artık. Yarıştığı takımı çalışan bir mekanizmaya benzetecek olursam kendisi de bu mekanizmanın küçük ama olmazsa olmaz bir dişlisi diyebilirim. Kitabı başarının kupalarla ölçülmemesi gerektiğini öğretti bana. Kararlılığı ise beni kendine hayran bıraktı. Belki kariyeri boyunca pek dikkat çekmedi; ancak kitabı beni fazlasıyla değiştirdi. Wegelius küçük bir dişli olabilir, en azından önemsiz birinin hayatını etkiledi. Orhun Çağlayan