Y

alnızlık duygusunun ruhlardan silindiği, A nlamını sorgulamadan her şeyin mutluluk verdiği, Ş en şakrak kahkahaların nedeninin barındığı, A yrı bedenlerde olup bir yaşayabilmenin eşsizliğinin tadıldığı, M azinin de geçmişin de sadece bugünden oluştuğu, D uyumsadığında karşındakini içinin titrediği, I sınmanın sadece örtünülen şeylerle değil bakışlarla da mümkün olacağının anlaşıldığı, R otanın her zaman onun gideceği yolun yönünde olduğunun farkına varıldığı, Bir ömür daima ona muhtaç olarak yaşanacağı bilinse de eşi benzeri olmayan bir duygu bir histir AŞK.. AŞK YAŞAMDIR... Her insanın şu fani dünyada yaşamanın tam anlamıyla farkına vardıracak, yaşamı insanın ruhuyla tanıştırıp onları bir bütün haline getirecek duygudur aşk. İnsanların ruhuna işleyen masumluğun ve tutkunun kimi zamansa ürkek davranışların yöneticisidir. İnsanların aralarında bedenlerinden oluşmuş bir et duvar olsa da ruhları arasında köprü kuran ve o köprünün sağlamlığını sadece o kişiler olduğu müddetçe koruyan bir bağdır aşk. Aşk YAŞAMDIR! Yaşamaktır gözünü kırpmadan bugünü, şükretmektir aşksız geçen maziden kurtulunmasına ve cesaretlenmektir gün ve gün geleceğe atacak her adım için. Aşk kendi benliğinden sıyrılıp kendi iç dünyanda başkası ile bir yaşamaktır. Görmek, dokunmak, kokusunu içine çekmek güçlendirse de aşkı, aşk karşındaki insanı yaşam ile bağdaştırmak sadece nefes alıp verdiğinde dahi o kişiyi soluduğun için mutlu olmaktır ve bu yaşam anlamına gelen aşk tiyatrosunda en büyük perde kavuşma sahnelerine aittir. Önce kalp hızlanır, yanına yalnızlığını dindirecek diğer yarısı geldiği için. Mutludur o an ve sanki bir şansı olsa "pır pır" uçacak, bu mutluluğu herkesle paylaşacaktır. Bu paylaşılan mutluluk aşkın ahengiyle birleşecek ortaya masal tadında bir an çıkacaktır. Daha sonra gözler buluşacak ve o anda zaman duracaktır. Peki.. Peki ya bu kavuşma sahnesi gerçekleşmezse bir gün aşk tiyatrosunda? O zaman ne olur, nasıl aşk yaşar diye sorulmaz mı? Ne kadar fark edilmese de hayatta her şey birbiri ile ilintilidir. Öyle ki her zaman biri gitse de diğer gelen şey onun yerine beklemek için vardır. Tıpkı hecelerin cümleleri oluşturmak için bir araya gelmesini beklemek, oluşan cümlelerin ise seslendirilmeyen aşk tiyatrosunda aşkı yaşamak için yazıya dökülmesini beklemek misali. Boşuna denmiyor AŞK YAŞAMDIR diye. Aşk yaşamda olan her şeyin içinde barınan, damakta unutulmayacak bir tat bırakan bir histir; ama bir kötü özelliği vardır ki; aşkı cümlelerin kağıda dökülmesiyle yaşamak aşkı işkence misali yaşamaktır. Bunun en güzel örneğidir Milena ve Franz Kafka aşkı. Yılar boyu aşkı mektuplarla yaşamış, bir yandan birbirlerine olan bağlılık onları mutlu ederken bir yandan da zorluklarla karşılaşmış, kavuşamamak onları zorlamıştır. Bu zorlamayı Franz Kafka'nın kalbinin penceresinden şahit olmak için kaleme aldığı kelimelere bakmak yeterli olacaktır. "Mektup yazmak hayaletlerin önünde soyunmak demektir ki onlar da aç kurtlar gibi bunu bekler zaten. Yazıya dökülen öpücükler yerlerine ulaşmaz, hayaletler yolda içip bitirir onları..." O kaleme alsa da düşüncelerini, akıtsa da içindeki özlemin gözyaşlarını kağıda, sindirse de hasretin o eşi benzeri olmayan kokusunu satırlara yine de bir şey eksik kalacaktır orda. İmkansızlık kavramının cazibesine yenik düşmüş Kafka'nın Milena'ya olan aşkının derinliği cümlelerinin ardında kilitli kalmaya mahkum olmuştur; ama aşk onları yine de hiçbir zaman bırakmamıştır. Geçmişimizin aşk tohumlarının günümüze gelişinin en güzel simgesi satırların, geleceğin en köklü ağacı haline geleceğinden kuşkusuzca emin olmanın aşk ve aşkın yaşamın ta kendisi olduğundan başka bir açıklaması olmamaktadır. Ölümsüzlük iksiri aşk tohumundan esinlenerek yapıldığı gibi, aşk tohumları ise kaynağını Franz Kafka'dan almıştır.