Açgözlülük ve Umut

Gerçekten severek okuduğum romanlardan biri olan, J. R. R. Tolkien'in "Yüzüklerin Efendisi" adlı eserinin yeri benim için bir başkadır. Eserde kötülüklerin efendisi bütün ırklar için yüzükler yapmıştır. Bu yüzükleri barış için teklif etmiştir ve sahiplerine güç vat etmiştir. Devamında ise gizlice, yaptığı yüzükleri de etkileyecek ve o kişileri kendi hizmetkarı yapacak şekilde kendine bir yüzük yapmıştır. Bu şekilde başlamıştır bütün hikaye. Eserin kalanı boyunca insanların yavaş yavaş dünyanın hükmünü nasıl ele geçirdikleri görülmüş ve güç hırsları eleştirilmiştir. Eserin genel mesajı ise yapıttaki zorluklar ve onları aşma yöntemleri ile verilir. Eserde ilk olarak gördüğüm şey bütün maceradan önce Tek Yüzük'ün üzerinde yazılı olan şiirdeki sayılardır. " üç yüzük göğün altında yaşayan Elf krallarına yedisi taştan saraylarında Cüce hükümdarlara, dokuz yüzük ölümlü insanlara, ölecekler ne yazık bir yüzük gölgeler içindeki Mordor diyarında kara tahtında oturan karanlıklar efendisine hepsine hükmedecek bir yüzük, hepsini o bulacak hepsini bir araya getirip karanlıkta birbirine bağlayacak gölgeler içindeki Mordor diyarında " Bu yüzükler güç vaat etmektedir. Yani 3 yüzüğün Elflere, 7'sinin cücelere ve en fazlası olarak 9 tanesinin de İnsanoğluna verilmiş olması aslında yazar tarafından insanların mevcut aç gözlülüğüne yapılan bir göndermedir. İnsanlar yavaş yavaş bütün Orta Dünya'ya hakim olsalar da gözleri doymadığı için güç yüzüğü gibi objelere ihtiyaç duymuşlardır. Bu aç gözlülüğü eserde en iyi Boromir figürü göstermektedir. Kendisini bana çok benzetmem dolayısıyla yapıtta en sempatik yaklaştığım figürdür. Sonuçta soylu bir aileden gelip yiğitliği, gücü ve kahramanlıklarıyla herkesin saygısını kazanmış bir figürdür. Sahip olduğu her şeye rağmen kendisini yapıtın ortalarında Frodo'dan (yüzüğü yok etmekle yükümlü olan küçük hobbit) istemekten alamamıştır. Boromir burada insan ırkının en yürekli ve güçlü tarafını temsil etmektedir ve onun bu güç hırsına yenik düşmesi aslında yazar tarafından insanlar için büyük bir aşağılamadır. Her ne kadar iyi özellikleri olsa da Boromir'in bu zayıflıklarıyla birlikte onunla kendimi özdeşleştirmeme neden oldu. Eserde önemli olan bir diğer ana fikir ise, bütün olay örgüsü boyunca "devler" kapışmaktadır. Gerek kudretli savaşçılar, gerek büyücüler, mistik yaratıklar... vb. Ancak eserin kaderini değiştiren şey küçük ve savunmasız bir "Hobbit'in" elindedir ve en büyük kötü gücü yıkmayı başarmıştır. Yani eserdeki olay örgüsü bir tür kelebek etkisi üzerine kurulmuştur. Başta imkansız olarak nitelendirilebilecek olan bu görev 9 kişilik bir ekibin birbirlerine olan sadakatı, güveni ve umudu sayesinde başarıya ulaşır ve Tek Yüzük yok edilerek karanlıklar efendisi yok olur. Eserin her kritik noktasında umudu vurgulayan Aragorn bütün zorlukları aşar ve bize hiçbir zorluğun üstesinden gelinemeyecek kadar imkansız olmadığını öğretir. Yeter ki umudumuzu kaybetmeyelim. Bunun en önemli örneğini grubun büyük bir bölümü Frodo'dan ayrıldığı için ondan haber alamamasına karşın onun yaşadığından ve başarıyla Mordor'a vardığından şüphe etmemektedir. O kadar ki o rahatça yüzüğü yok edebilsin diye küçücük bir birlikle düşman topraklarına saldırarak ölümü göze alarak savaşmaya gitmiştir. O esnada kimsenin sağ kalmaktan umudu yokken adamlarına son bir moral konuşması yapan Aragorn adamlarına her şeyin kötü olabileceği bir günün olduğunu ama o günün bugün olmadığını ve bunu düşünmeden savaşmalarını söylemiştir ve herr zaman umudun olduğunu vurgulamıştır. Onun bu dikkat dağıtma planı sayesinde gerçekten de Frodo Mordor'da gizlice yüzüğü yok edebilmiştir. Yani hayatta en zor görünen şeyin bile en tahmin edilmeyen kişi tarafından umut ve çaba ile başarılabileceğini anlatmaktadır. Yani J. R. R. Tolkien'in Yüzüklerin Efendisi adlı eseri bu tip izlekleri içinde barındırır. Özellikle okurken dikkatimi çeken bu durumlar aslında tam anlamıyla doğru olmadıkları halde doğruluk payları içermektedir. Örneğin insanların herhangi bir konu hakkında bitmek tükenmek bilmeyen aç gözlülüğü ya da hiç inanılamayacak şeylerin gerçek olması sanırım bana hayatta hiçbir şeyi hafife almamayı öğretti.