HASTA DOKTOR

Küçükken her birimizin hayalini kurduğu bir meslek olmuştur elbet. Benim de oldu. Aşkla şevkle hep doktor olmak istedim ben. Hayallerimde, üzerimde bembeyaz önlüğüm, elimde stetoskopumla hayatlar kurtarıyordum; hastane koridorlarında bir o yana bir bu yana koşuşturuyordum. Çocukluk işte. Ve doktorların isminin önüne gelen "Dr." kısaltması ile doktorluğa ve doktorlara olan saygım katmerlenirdi ve adımın önüne o sıfatın gelmesini düşlemek dahi böyle içimi bir hoş ederdi. Tabii daha sonraları öğrendim ki beyaz önlüksüz, stetoskop olmadan da doktor olunuyormuş. Bunu öğrendiğimde kafamdaki doktor imgesi birdenbire yerle bir oldu. Neymiş efendim, bizim bildiğimiz doktora, tıp doktoru dememiz gerekiyormuş. Eski köye yeni adet. Eskiden bizim buralarda doktor denince akla üzerinde beyaz önlük, boynunda stetoskopuyla hastane koridorlarını mesken edinmiş biri gelirdi. Yanlışsam düzeltin efendiler. Gelirdi diyorum ama aramızda kalsın hala öyle bilinir memleketimde. Gel zaman git zaman ben de büyüdüm. Kendimi tanımaya başladıkça da bendeki doktor olma fikrinin bana değil, aileme ait olduğunu fark ettim. Ayrıca bizim memlekette, eğer dersleriniz iyiyse ve tabii puanınız yetiyorsa doktor olmak için tıp fakültesine gidersiniz. Bizim buralarda adettendir, şimdiden söyleyeyim. Bu yüzden doktor olma fikrinden epey uzaklaştım. Fıtratıma daha uygun olduğunu düşündüğüm hukuk alanına yöneldim. Çünkü benim için neyin değerli olduğuna, ne yapmak istediğime ancak ben karar verebilirdim. Öyle ki benim için doktorluk her annenin evladını beyaz önlük içinde görme hayalinden ibaret bir meslek haline gelmişti. Ta ki Paul ile tanışana dek. Pardon, hemen düzeltiyorum Dr. Paul. Dr. Paul Kalanithi beyin cerrahı alanında ihtisasını yaparken, kansere yakalanarak yaşamını yitirmiş hem başarılı bir doktor hem durumu ağır bir hasta hem de ünlü bir bilim adamıydı. "Doktorlar da hasta olur mu?" dediğinizi duyar gibiyim. İnsan ilk başta "Nasıl ya?" diye düşünmüyor değil. Ölüm zaten hepimize çok çok uzak değil mi? Hele ki daha elde edeceğimiz başarılar ve dahası gelecekte gerçek kılacağımız şimdinin hayalleri varken. Akciğer kanseri olduğunu öğrendikten sonra hayatındaki trajik değişimi enfes bir şekilde kaleme alan Paul ile tanışmam vefatından iki yıl sonra "Son Nefes Havaya Karışmadan" adlı kitabını elime almamla oldu. Paul ile yıllardır görüşmemiş iki dost gibiydik. O anlattı, ben soluksuz dinledim. Ve onunla birlikte ben de dertlendim. İnanın kolay değil, düşünün on yıllık tıp eğitiminizi başarılı bir şekilde tamamlamak ve artık emeğinizin karşılığını almak üzereyken dördüncü dereceden akciğer kanseri olduğunuzu öğreniyorsunuz. Hayatınız birdenbire değişiyor. Hayatınızın öznesiyken, bir anda hayatınızla ilgili her cümlenin nesnesi konumuna düşüyorsunuz. Doktor önlüğü yerini hasta önlüğüne bırakıyor, doktor olarak yıllarca çalıştığınız hastanede artık hasta sıfatıyla bulunuyorsunuz. Ayrıca sadece tıp doktoru değil, aynı zamanda beyin cerrahisi alanında dünyada yankı bulmuş çalışmalara imza atmış bir bilim adamısınız. Ve yıllardır bin bir emek ile inşa ettiğiniz kariyeriniz bir anda toz bulutuna dönüşüyor. Paul doktor olmayı tercih etme nedenini şöyle ifade ediyordu: "Kariyerimdeki asıl amacım aslında ölümü keşfetme isteğimdi. Ölümün peşine düşmek, üzerindeki sır perdesini aralamak, onunla göz göze gelmekti." Paul amacına ulaşmış ve ölümü keşfetmişti. Bu sözler ile Paul'a olan saygım bir kat daha artmıştı. Beni asıl etkileyen ise Paul ne yapmak ve ne için yapmak istediğine kendisi karar vermişti. "Bunda etkileyici olan ne?" demeyin, lütfen. Benim memleketimde kolay bulunmuyor bilinçli, ne yapmak istediğini bilen ve buna kendisi karar veren insan. İnsan çevresinde hayattaki amacının ne olduğu belli olmayan, rüzgar ne taraftan eserse o tarafa yönelen insanları görünce zannediyor ki her insan öyle. Halbuki hayatta ne yapmak istediğini bilen ve bunun için çaba gösteren hatta bu uğurda hayatını kaybeden Dr. Paul gibi bilinçli insanlar da var. Paul ölüme, hiç kimsenin muaf olmadığı o en büyük eşitleyici, diyordu. Ve hepimiz eşittik ölüm karşısında kimimiz doktor, kimimiz hasta olsa da. Ve kitabını şu sözlerle sonlandırıyordu: "Ölümün kendisi zaten rahatsız edici bir gerçeklikti, ama ne yazık ki yaşamanın başka bir yolu yoktu. Ölmek üzere olsam bile, gerçekten ölene kadar hala yaşadığımı unutmadan.".