Çözümsüzlük

Korkuyorum. İçinde bulunduğumuz dünyayı düşündükçe korkuyorum. Çevremdeki insanlar, olaylar, yaşananları gördükçe kendimi eve kapatıp kapıyı kilitleyip sonsuza kadar evde kalasım geliyor. İnsanlığın şu anda geldiği durum oldukça ürkütüyor beni. Suskunluğumuz, vurdumduymazlığımız, sıkıntıları önemsemeyişimiz, empati duygusundan yoksunluğumuz... Ne kadar daha devam edebiliriz ki bu halde yaşamaya? Çevremde gördüğüm ve beni rahatsız eden en büyük sorun şu: konuşamamak, belki de konuşmamayı tercih etmek, yakınımızdakilerle iletişim içerisinde olmamak, selam bile vermemek. Büyüklerimize göre dünyanın bu karamsar noktaya gelmesindeki en büyük sebeplerden biri de bu değil midir zaten? Halbuki karşındakini tanımak, onunla empati kurmak, onu dinlemek insan olmanın anahtar noktalarındandır bana göre. "Konuşmak, kendimizin ve ötekinin kör noktalarını keşfedebilmemizi sağlar. Karşımızdaki insanın korku ve ihtiyaçlarını anlayabilmemizi, kendimizi onun üzerinden okuyabilmemizi sağlar." demiş Kemal Sayar (113) Kayıp Arkadaş kitabında. Ben de fark ettim ki ne kadar çok insan tanıdıkça ve gözlemledikçe, o kadar büyüyorum, kendimi yetiştiriyorum. Dünyanın sorunlarına çözümleri de bu şekilde oluşuyor bence, kendimizi yetiştirmekle. Problemleri de bu yüzden oluşuyor tabii, kendini yetiştirememekle. İnsanların gelişiminde ailenin rolü çok büyük, çünkü çocukluk dönemlerinde en yakınları aileleri. Bu yüzden de geleceğe dair en büyük korkularımdan biri çocuk yetiştirmektir: ileride bir çocuğum olursa onu nasıl büyütürüm, nasıl doğru tercihler yapmasına yardımcı olurum bilmiyorum, düşündükçe de tırsıyorum. Bu kalabalık dünyayı daha da kalabalıklaştırmaya gerek var mı, hele de yararlı olmayan bir bireyse? Arkadaş gruplarımızda bile tartışmalar oluyorsa ve birbirimize merhamet gösteremiyorsak, dünyadaki yedi milyar insan barış ve huzur içinde nasıl yaşasın ki? Bu yedi milyar insan, yirmi milyar insan olduğunda da, yüz milyar insan olduğunda da ki o zamana kadar insanlık kalır mı tartışılır- bu şekilde devam eder bu gidişle. Merhametsiz ve empati kurmayı beceremeyen bir insanlık kendi kendinin sonu olur bence, o zamana kadar küresel ısınmadan sonu gelmemiş olursa. Karşımdakiyle empati kurmaya çalışırım hep. Tabii bu ağır sorumluluk gerektiren bir cümle, çalışırım kelimesini vurguluyorum o yüzden, ama her empati kurduğuma inandığımda kendi kendime o kadar rahatlıyorum ki. Karşımdakini daha iyi tanıyorum sanki, aramızdaki engel kalkıyor. Onun anlattıklarını sindirerek, tepkilerini ölçerek ve en önemlisi kendi tepkilerimi tartarak da kendimi tanıyorum. Bambaşka bir iletişimimiz oluyor böylece, o zaman o kişi benim için vazgeçilmez oluyor, her şeyimizi paylaşıyoruz birbirimizle. İnsanlık da böyle gelişebilir gibi hissediyorum. Bunun gibi güzel düşüncelere kapılınca da gerçeklerle yüzleşmek daha da zor oluyor. Nihilizm ve materyalizm gibi karamsar ve tatmin olamayan düşüncelere inanan toplumlar büyüdükçe nasıl dünyayı daha iyi hale getirebiliriz ki? Nasıl onlara değer duygusunu öğretebiliriz, mutlu olmanın da bir yol olduğunu ve bu yolu tercih etme kararının kendilerinde olduğunu anlatabiliriz? Bu çözümü olmayan soru işaretlerini düşündükçe, daha önce de dediğim gibi, odama kapanıp insanlıktan uzaklaşmak en kolay çare gibi geliyor. Ne yaparız bilmiyorum ama acilen harekete geçmemiz gerekiyor bence, yoksa iş işten geçecek. Biz yerimizde durdukça, iletişim kurmadıkça, birbirimizden git gide uzaklaşacağız. İnsan olmanın gerektirdiği duygulardan, sanki onlar bizi aşağı çekiyormuşçasına kurtulmak isteyeceğiz. Merhamet etmenin zayıflık, cömertliğin zenginleşmek için bir engel olduğunu, mütevazı olmanın özgüven eksikliği olarak algılandığı bir toplumda kendimizi olabildiğince korumalıyız. Duygularımızı doyasıya yaşarken bizi biz yapan özelliklerden vazgeçmemeliyiz. İnsanların sıradanlaşmak için başarı uğruna verdiği toleransları fark etmek ve kendimizi bu insanlardan korumak bizim için yapılabilecek en doğru şey olsa gerek. İnsanı yiyip bitiren sessizlikten, günümüzün en kötü özelliği olan merhametsizlikten uzak günler yaşamak umuduyla...