Sahi... Kimdiniz Siz, Yaşınız Kaçtı Mesela?

Hayatın her evresinde karşımıza çıkan oldukça acımasız ama bir o kadar da hakiki bir söz zaman geçirmek için açtığım diziyle birlikte bir kez daha çarptı yüzüme: "İnsan insanın kurdudur." Ne güzel söylemiş Thomas Hobbes. Dogmatik geleneklerimizle besleyerek oluşturduğumuz sosyal statü olgusu bizi, toplumumuzu yiyip bitiriyor. İnsanı yaşı, cinsiyeti, dış görünümü, soy ismi ile yargılayan toplumda önemli olan para, güzellik ve belki de artık "gençlik". Kırk yaşında olduğunu söylediği zaman hiçbir kurumda iş bulamayan bir kadının stilini değiştirip yirmi altı yaşında olduğunu söyleyerek rahatlıkla istediği pozisyonu elde etmesini izlerken aynı zamanda orta yaş sayılan kırkın bile hayatı "yaşamak" için fazla "yaşlı" bulunduğu düzenimize dehşetle tanıklık ettim. Ha yirmi altı ha kırk, aslında ne fark eder ki! Toplum için çok şey fark eder. Kırk yaşındaki bir insan evlenmiş, çocuk sahibi olmuş, işinde gücünde yahut evinde olmalıdır ideale göre. Onların çizdiği idealin dışına çıkmanıza mümkün olduğunca direnirler, tüm zorluklara rağmen düzenden çıkarsanız da tabiri caizse sizi aforoz ederler. Kimin ne isterse o olabildiği sosyal medya evrenlerinin bu denli revaçta olmasına şaşmamalı. Bir de hırslıdır insanoğlu, hep kendisi üstün olsun ister ancak içinde iflah olmaz bir kıskançlık barındırır. Ve tüm bu dayatmalar sebebiyle kendisi olamamanın verdiği bir özgüven eksikliği içinde yaşar. Karşısındakinden üstün olduğunu ispatlama çabası uğrunaysa toplumsal statüsünden faydalanır. Komik olan ise çoğu bunu yaparken doğuştan gelen özelliklerini konuştururlar. Eninde sonunda kırk yaşına geleceğini bilen genç birisi kendinden yaş itibariyle büyük birisinin iş başvurusunu yaşlı olduğu gerekçesiyle reddedebilir ya da kırk yaşında olan birisi yaşıtı olan bekar arkadaşına asla belli bir kriterin dışında eş bulamayacağını, genç bir erkek arkadaşa sahip olmasının sırf yaşı sebebiyle imkansız olduğunu söyleyebilir. Toplum kalıplarının dışına çıkabileceklerine inanamazlar zira üstlerine başkaları tarafından yapıştırılmış "etiketlerini" gerçek benlikleri ile değiştirmişlerdir. Sosyal statüsüne bu kadar bağlı olan insan kendisinden aşağı gördüklerini aşağılayarak kendisinden üstün kişilerden gelen aşağılamaların acısını çıkartır. Fakat hiç düşünmez bu karmaşık dönence de nedir diye. Marjinal yaşam tarzlarının bile "ideal" e dönüşebildiği değişik zamanlarda yaşıyoruz. Kendimize uygun olan çok özel ideali seçip esas içinde bulunduğumuz büyük idealler düzeninindeki ana yolumuzda ilerlemeye başlıyoruz. Zaman zaman neden böyle olmak zorunda diye düşünesimiz gelmiyor değil tabi ancak 'on beşinde kız, ya erde gerek ya yerde', 'Erkeğin göbeklisi kadının da bebeklisi makbuldür' gibi cinsiyetçi sözlerimizin; ailelerimiz tarafından önceden belirlenen mesleklerimizin, hatta uygun görülüp aileler tarafından evlendirilen eşlerimizin "örf" haline dönüştüğü yaşantımızda düzenin içinde devam ediyor ve onun kemikleşmiş bir parçası haline geliyoruz. Bundan dolayı da düğün yapmak istemeyen, çocuk sahibi olmayı reddeden çiftlere uzaylı muamelesi yapıyor; standartlar dışından eş, iş, yuva seçen bireylere içten içe imrenmemize rağmen onları küçümsüyoruz. Ufak bir yalanla yalnızca yaşını ve giyim tarzını değiştiren bir kadın tekrar yirmili yaşlarına dönüyor. Demek ki dönebiliyor ve bunu gösterebiliyor. Demek ki sosyal kalıplar olmasaydı şekilci dünyamızdan uzakta olmak istediğimiz kişi olabilecektik. Bunun önündeki tek engel yine toplum ve onu oluşturan bizleriz. Kalıpları kırmamızı ayıplayacak olan, varoluşunu sahip olduğu özgeçmişten ibaret sanan ruhu çekirdeğine çekilmiş insanların sahte tebessümlerine kimse muhtaç değil. İster on beş ister otuz ister altmış... İster kadın ister erkek... Kimse belirlenmiş saçma periyotlara göre 2 hayatını harcamak zorunda değil. Hayatını olduğu gibi hissederek, düşünerek yaşamalı; yaşamalı ki geçmişe dönüp baktığında arkasından gelen hayal kırıklıkları olmasın.