Sen Hep Bende Kal

Bazı şeylerin tadı damağımızda kalır. Bazı şeylerin tadı da hiç eskimeden dimağımızda... İnsan sevince filmin adı Senden Bana Kalan oluyor, benden geriye ne kaldı senden sonra diyemiyor bile. Güzel bir çocukluk aşkıyla dolu ve acıklı sonla biten bir hikaye. Mevzu aşk olunca akan sular kudurur. Bir filme, bir an'a gidip geliyorum. Gözlerimden dökülen inci taneleri içimdeki hazinenin habercisi. İnsanlığın eskitemediği bir hazine bu: Aşk. Birden bire hayatınız alt üst olur. Artık sabahları kendiliğinizden uyanırsınız, annenizin ortalığı birbirine katan geç kaldın nidasına maruz kalmadan. Dilinizin ucunda bir şarkı, yatağınızı bile toplarsınız. Herkese gülümsersiniz. İçinizi bu kadar ısıtabilen bir güneşiniz daha önce niye olmadı diye hayıflanmazsınız. An'ın tadını çıkardığınız nadir zamanlarıdır hayatınızın. Dudaklarınızı kalbinize gülümserken yakalarsınız. Ayrılığın günün birinde sizi derinden nasıl vuracağını hesaba katmadan açarsınız bağrınızı aşka. Nasıl görüldüğünüz falan hikaye, birbirinizi nasıl gördüğünüzdür mesele. Birinin göz bebeklerinde aksinizi seyrederken söyleyemediklerini yakalayabilmektir aşk. Aşk, içinizde bir yerlerdeyse bir ağacı da seversiniz gözlerinizle, bakışlarınız kucaklar, sarar kuru dallarını. Şefkatiniz dallarında tomurcuk olur çiçeklenir. Aşk kime ne yapar, ne yaptırır bilmem. Beni insan yapar, ümitli yapar, merhametli yapar... Elif'in parmak uçlarındaki morlukları kir zannedip tiksintiyle bakan Özgür, Elif'in hastalığı hakkındaki gerçeği öğrendikten sonra parmaklarına kına yakmıştı. Elif gibi parmaklarına kına yakışıyla ne çok sevindirdi beni. Güzel olan şey, başkaları yaşarken olsa bile aşkı görebilmek. İnanılmaz güzellikte bir aşkın aşıklarından biri olmak teferruat demek istesem de diyemiyorum, kedi-ciğer misali... Küçük kapsüllerin içerisine yerleştirilen yazılar sadece Elif'i mi büyüledi dersiniz, sevgi ilaçtır dercesine. Yapılacak ne çok şey varmış kısacık ömrümüzde, kocaman bir ömre bir seni seviyorum tümcesini sığdıramayanlara inat. Bir de şiirin en kısasını söyleyen şair vardır, Elif ve Özgür'ün durumlarını özetleyen. Çocukluk aşkları bir başka güzeldir. Öylesine saf, masum ve derindendir. Geçmişten gelip yüreğinizde küllenmeyen ateşi tutuşturması an meselesidir. Bir merhabasıyla ne çok şey gelir gözlerinizin önüne. Benimkisi de o hesap. Ben on iki yaşındayken İsviçre'de yaşıyorduk. Her çarşamba günü Türkiye'den gelen yaşıtlarımla Türkçe dersinde buluşuyorduk. Amaç Fransızca'nın iyi anlaşılabilmesi için anadilin doğru dürüst öğrenilmesiydi. Bense farklı bir kültürün, dilin olanca baskısı altında bunalmıştım. Saçma sapan gelen bir sürü uygulamalar vardı, yabancıları dışlayan. Kendinizi güçlü hissedersiniz bir çevreniz olursa. İşte bu anadil eğitim dersleri benim için mükemmel bir moral depolama fırsatıydı. Orada kültürünüzün sıcaklığı içinizi ısıtıyor. Çabucak kaynaşıyorsunuz. Sorunlarınızı gülerek paylaşıyorsunuz ve değersizleştiriyorsunuz canınızı sıkan ne varsa. İşte öyle bir sınıfta tanıdım Paco'yu. Okul çıkışlarında benimle durağa kadar yürür bazen otobüsle gara kadar eşlik ederdi. Bir Paconuz olunca hayat bir başka güzel oluyordu, çarşambaları Cenevre'de. Arkadaşlığımıza bir kulp takmayı hiç düşünmedik. Paco, parçalanmış bir ailenin çocuğuydu. Beş dil biliyordu ve beni mutlu etmesini de sayarsak altı dil. Yüreğimde beliren ve beni sımsıcak tutan duygunun gerçekte ne olduğunu bile anlamadan yollarımız ayrıldı. O Tunus'a döndü. O zamanlar iletişim kurmamız mümkün olmadı. Yıllar sonra buldu beni. Öyle ne kadar büyümüşsün diyemedik birbirimize. Gözlerimiz doldu, ağladık. Öyle on gün sonra gelirim de dememiştik birbirimize, beklememiştik bile birbirimizi ama koruyup kollayası geliyor insanın içinden bu eskimeyen duygunuzun kahramanını. Elif ve Özgür gibi sahiplenesi geliyor. Yollarımız değişen dünyalarımızda kesişemiyor olsa da bir yerlerde iyi olduğu bilmek paha biçilemez. Bir mevsim daha kalsam da hayatta, bir mevsim boyu daha sevebilsem diye dilek tutarcasına kar yağdığını görmek istiyorum diyen Elif'in üzerine kar yağar inceden ve moraran dudakları ümitlerini bir başka bahara bağlamışçasına kapanır. Kapanır gözleri. Susar ölüm bile. Üşür ölüm bile. Öylesine dondurur kanımı bu son sahne, ölümün de kanı donar. Ve bir şarkı çalınır kulaklarınıza bir yemin gibi "Hak rahmeti görmeyim ölünce sevemezsem seni...".