DERİN BOŞLUK

İlhami Algör'ün kaleme aldığı 2014 yılında yayımlanmış olan Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku adlı kısa roman 65 sayfaya sığamayıp Çiğdem Vitrinel'in yönetmenliği ile beyaz perdeye taşınıyor. Yeri geliyor kitabın başkarakteri Arif'in cebinde taşıdığı tütün, bazen de Müzeyyen'e açılan kapının anahtarı oluyorsunuz Arif'in cebinde İstanbul sokaklarını turlarken. Sonunu göremediğiniz bir tünel, dipsiz bir havuz ve ucunu bulamadığınız ip gibi bir aşk. Yoksa tutku mu demeliyim? Tutkusuz bir aşk doğrudan sevgi kategorisine mi giriyor yoksa, bilemedim. Belki de koca bir belirsizlik, dev bir soru işareti ile yansıtabiliriz kelimelere dökemediğimiz duygularımızı. Koca bir tıkanıklık da cabası. Donukluk gibi soğuk rüzgarlar estirmese de aramıza kalın kalın duvarlar örüyor peşinden koşup yakalayamadığımız kelimeler. Adam kadının kucağına yatıp tavanı izlerken kadın televizyona bakıyor. Bakışları kesişmiyor. Aynı evde birbirini tamamlayan zıt kutuplu yapboz parçaları gibi birleşemiyor elleri. Bir aşk düşünün ya da bir tutku kelimelerle dibini kazıp derinleştirdiğiniz sonra da içini dolduramadığınız. Yarattığınız boşluğun içinde kayboldunuz mu sahi hiç? Birileri kaybolmuş kalkmış kitap yazmışlar, birileri boğulmuş kalkmış film çekmişler. Siz ağzınızı bile açmadan çığlıklar attınız mı Müzeyyen gibi ya da bıraksalar sayfalarca konuşabilecekken sustunuz mu Arif gibi? Kelimelerle gardını almış güçlü kadın Müzeyyen'e imrenmemek elde değil. Gün gelecek Müzeyyen gibi laf cambazlığından sıkılıp soru işaretlerini ayıklayacağız üzerimizden cımbızla. Üstümüze kapanan kapılara ayaklarımızla engel olacağız. Kalbi pas tutmuş bir kadın olmaktan ziyade üstü tozlanmasın diye çeyizlik örtülerle örtmüş misali kalbini saklayan bir kadına evrilmekten bahsediyorum. Parmak izlerinin küçük çiziklerden büyük yaralara dönüşmesini engelleyen bir kadın. Belki de buğulu camın ardındakini görmek isteyen belirsizlikten bıkmış bir kadın. Oyunlara karnı tok. Maskelerini çoktan duvara asmış. İç dünyasında verdiği savaşa yenik düşmüş, sırtında taşıdığı hikayeler ve kucağında soru işaretleriyle kapının eşiğinde duran bir adam düşünün. Belirsizliğin sözlükteki karşılığı gibi kapının eşiğinde duruyor. Kapıyı çalıyor ama ne bir adım ileri ne de geri atıyor. Paçasını kurtaramadığı karmaşa saçlarından okunuyor. Gözleri ise her gün karşılaştığı bambaşka olaylardan yorgun. Üzerinde taşıdıklarını askıya asamayan adam her geçen gün daha da ağırlaşıyor. Midesinde uçuşan kelebekler koca koca taşlara dönüşüyor. Hüzünlü bir şarkının etrafında dönüyor sanki sepya hayatı. Dışarıdaki insanlar sadece figüranmışçasına başrol edasıyla sokaklarda sürükleniyor. İçimizdeki küçük insancıkların ete kemiğe bürünmüş hali Müzeyyen ve Arif. Aşkın her zaman Leyla ile Mecnun, Ferhat ile Şirin, Kerem ile Aslı misali olmadığının resmedilmiş hali. Hayatın tozpembesi, kokulu mektuplardan oluşmadığı, her daim Heidi ve Peter gibi el ele dağlarda koşuşturmadığımız bir gerçek ama nedense aşk denince aklımızda ilk olarak beliren şey birbirini bulmuş iki ruh ve etrafında uçuşan minik aşk melekleri. Halbuki çarpan kapılar, duvarlara atılan bardaklar, pencereden savrulan eşyalar, odalara kitlenip histerik ağlayışlar da aşkın bir diğer tonu. Tutkudan sıyrılıp hastalıklı bir aşka düşenleri unutuyor gibiyiz mutlu sonla biten romantik komedilerle kendimizi oyalarken. Belki de beynimizin her kıvrımını dolduran, bakışlarımızı donuklaştıran ruhla kesişmedi henüz yollarımız. Leyla olup vurmadık kendimizi yollara gece uykumuz kaçınca. İyisiyle ve kötüsüyle yaşayamadık aşkımızı. Vücudumuza kazıyabileceğimiz bir isim olmamışsa her santimini ezbere bildiğimiz bir suratın ellerimizin arasında olmadığı gibi, bu yüce olgu kapımızı tıklatmadıysa henüz, saplantılı bir aşkın tanımı şuur kaybından başka bir şey değildir bazılarımız için. Aşk eşittir mükemmeliyet algısını Arif yumrukluyor Müzeyyen ise arkasında soğuk rüzgarlar bırakarak gidiyor. Sevdikçe ruhu büyüyen adam içini bir daha dolduramayacağı koca bir boşlukla baş başa kalıyor. Diyalogları monologlara dönüşüyor, Müzeyyen gidiyor.