GİZEMLİ KUTU

"Hayat birkutuçikolatagibidir."(Zemeckis, 1994). Obirkutu çikolataiçerisinde hem bitteri, hem beyazı, hem desütlüyübarındırır. Birbirinden hem şekil, hem de tat olarak son derece farklı olan onca şekerlemenin ortak noktasıysa aynı pakettebulunuyor olmalarıdır. İnsanlar genelliklesütlüçikolatayıtercih ederler. Bunun sebebi sütlü çikolatanınçocukluğumuzdan beri evlerimizdebaş tacı oluşudurbelki de. Alışkınızdır ona, sütlüçikolatatatmin edicidir. İnsanlar hayatlarındada sütlüçikolatanınyumuşak aromasında bulduklarıdoyumu ararlar. Kutunun dibindekalan sonçikolatanınbitter oluşutesadüfdeğildir. Hayatınkarşımızaçıkardığı tatlı sürprizleri severiz. Bitterçikolata datıpkı acı deneyimlerimizmisali tercih edilmez. Ancak hiçbirkutu içi doluyken de çöpe atılmaz. Kalan sonbitter gönülsüzcede olsamutlakayenecektir. Tıpkı hayatınacı sürprizlerini de deneyimlemek zorundaoluşumuzgibi. Hayatımızayönverirken göz önündebulundurduğumuz enönemli faktörümümkün olduğunca güzel şeyler yaşayabilmek oluşturuyor. Kötüolarak nitelendirdiğimiz tecrübelerden uzakdurma planlarıyaparken aslında her şeyi zorlaştırdığımızı fark etmiyoruz. Gelecek hakkındaokadar çokdüşünüyoruz ki hayatı akışına bırakmanın getirdiğirahatlıkhissiniduyamıyoruz. Yaşam hiçbirzaman planladığımız veyahut gerçekleşmesini umduğumuzşekliyle ilerlemiyor. Geleceğimizibiçimlendirmeyi asla başaramıyor olmamızarağmen buuğraşüzerimizde müthiş birbaskı kuruyor. Oysa Forrest Gump'taişlenen Forrest hiçbirşeyi planlamıyor. Belki bizimkadar zeki olmasa daForrest hepimizden daha verimliyaşıyor. Aklından geçeni dilegetiriyor vede içinden geleni yapıyor. Çoğumuzun aksinezamanını hayal kurarak değil, yerine getirmesi gerekeni yaparaktüketiyor. Hayatını kurgulamadığı için de aslahayal kırıklığına uğramıyor. Çoğuinsan, hayatı umduğuşekilde ilerlemeyince ruhsal olarak yıkılıyor. Peki neden kendimizebunuyapıyoruz?Neden mutluluğusadece güzelolaylarınsonucunda gelen birödülmüş gibi algılıyoruz?Ben birkaç ayöncesine kadar kendi kutumunsadece bitterçikolatalardan ibaret olduğunusanırdım. Hayatımı planlasam daplanlamasam dakarşımaçıkanlar sadece tatsız olaylardan ibaret oluyordu, ya daenazından benöyle sanıyordum. Zaman geçtikçe burun kıvırdığım acıdeneyimlerin önümedaha güzel kapılaraçtığını fark ettim. Bitter çikolatanınuzunvadede sütlüdendaha yararlı olmasımisali ben detatsız deneyimlerimin sayesindehayalini kurduğumogüzel gelecekten dahamükemmelinesahip oldum. Öğrendim ki sütlüçikolataya sonradan erişmenin verdiği haz, onuenbaştatatmaktan çok dahagüzelmiş. Ancak umutsuzluğa kapıldığım zamanlarda sütlüçikolatalarınbitterlerin hemen altındaki sırada beni bekliyor olduğubana söylenseydi sanıyorum ki bugünaynı doyuma ulaşmayacaktım. Hayatınkarşımızaçıkardıkları gizemli olduğusürece tatmin edici oluyor. Yarınkutudaki hangi parçayı ağzımızaatıyor olacağımızıbilememek onubiricik yapıyor. Paketinisıyırdığımız çikolatadan kimi zaman acı, kimi zamansa tatlı şekerlemeler çıkar. Hepimiziçten içebilirizki hayat, gerçekleşmesiniumduğumuzşeyleri asla düşlerimizdeki halleri ilekarşımızaçıkarmaz. Buradaki tuhafkısmıda aslındatam olarak buoluşturur; kontrol edemeyeceğimizi bildiğimizgeleceğimizi inatlaetkilemeye çalışırız. Oysa açtığımızkutunun içerisindehem acıhem de tatlıçikolatalarbizibeklemektedir ve hiçbirpaket içerisinde çikolata varken bitmiş sayılmaz. Öyleyse neden sadece elimizdeki kutuyu kabullenip içini açmıyoruz?Nasıl olsakutununiçerisindeki her birparçabizim ve hepsinitadacağız. Sanıyorum ki insanlığaverilen en özel hediye, hiç kimsenin gelecekte neolacağını bilmemesi. İştetam da buyüzden buiki cümleböylesine anlamlı oluyor: "Hayat birkutuçikolatagibidir. İçinden neçıkacağını asla bilemezsin."(Zemeckis, 1994)