HİÇLİĞE YAZILMIŞ MEKTUPLAR

En dobra insanından en sessiz, içine kapanık insanına kadar herkesin içinde tuttuğu ya da söylemeye hiçbir zaman fırsat bulamadığı cümleleri vardır. Ve bu cümleler o kadar ağır gelir ki insana hemen kurtulmak ister onlardan. Ama bu cümleleri söyleyeceği kişi artık ulaşamayacağı biriyse ne yapmalı? Onların yüküyle yaşamaya devam etmeli mi insan yoksa bir yere bırakıp yoluna mı gitmeli? En iyisi bize ağır gelen yüklerden kurtulmaktır her zaman. Peki, bunu nasıl yapacağız? Geçenlerde bir kitapçıda gezerken Eski Sevgiliye Yazılmış Mektuplar diye bir kitaba rastladım. Mektup tarzında kitaplar her zaman ilgimi çekmiştir. Franz Kafka'nın Milena'ya Mektuplar adlı kitabını severek okumuştum ve o yüzden bu kitabı görür görmez almak istedim. Kitabın içinde yirmi altı tane yazarın eski sevgililerine söylemek istediği yazıları vardı. Bazısı sitem bazısı özlem bazısı da pişmanlık içeriyordu. Lise yıllarında Kafka'nın kitabını okuduğum dönemde çok sevdiğim sevgilimden ayrılmıştım. Başka şehre taşınması gerekiyordu ve gitmişti. Mesafeler önemli değil, biz yaparız, birlikte olmaya devam edeceğiz demişti. Ama tabi öyle olmadı o işler. Kendimizi daha fazla kaptırmadan ayrılalım, yoksa daha çok üzülürüz demişti. Ben zaten kendimi kaptırmıştım, haberi yoktu. Söylediği mantıklı olduğu için hayır diyemedim ve ayrıldık. Hayatımın en karanlık dönemiydi. Karanlık dememin sebebi ise o zamanı düşündüğümde aklıma ilk gelen şeyin siyah olması. Evden çıkmak istemezdim. Sabahları panjuru açmaz, odama gün ışığını sokmazdım. Akşamları ise lambayı açmadan karanlıkta otururdum. Kafayı yememe çok az kalmıştı. Arkadaşlarımla aram bozulmuştu. En son en yakın arkadaşımla kavga edince psikoloğa gitme kararı aldım. Sinirlerimi kontrol edemiyordum çünkü ve sevdiklerimin kalbini kırmak istemiyordum daha fazla. Psikoloğa derdimi anlatınca rahatlamaya başladığımı hissettim. En azından benden başka birisi de biliyordu içimden neler geçtiğini. Psikoloğun bana verdiği tavsiyeyle yazmaya başladım. Hiçbir şeyi içimde tutmuyordum artık. Kağıda da olsa derdimi anlatıyordum birilerine. Bir gün kağıda onu anlatmaktan vazgeçtim. Ona hitap etmek istiyordum ve ona bir mektup yazmaya başladım. Söyleyeceklerimi bitirdiğimde kağıda baktım. Onun bilmesini istediğim ve içimde kalan ne varsa her şeyi yazmıştım. Yeni adresini bilmediğim için hiçbir zaman gönderemedim. Hiçbir zaman okuyamayacağı mektuplar yazdım ona. Ve hiçbir zaman karşılığı gelmeyecek mektuplarla konuştum. Canımın acısı geçene kadar yazmaya devam ettim. Sözlerin aklımda dolanıp durmasındansa kağıtta durması içimi rahatlatıyordu. Aslında kendime itiraf edemediğim bir şey vardı. Duygularımı saklamak için de yazıyordum. Bir gün olur unutursam, nasıl sevdiğimi neler hissettiğimi hatırlamak istiyordum. Bu yüzden içimin acısı geçmesine rağmen birkaç mektup daha yazdım. Ve hepsini onun için yazdığım şiir defterimin arasına koydum. Bazen şiirlerimi ve ona yazdığım mektupları okuyorum. Ve olmasından korktuğum gibi hiçbir şey hissetmiyorum. Sadece o kadar karamsar ve üzgün hissettiğim için eski benliğime kızıyorum. Şimdi ona söylemek istediğim hiçbir şey yok. Hepsini ona söylemişim gibi rahatım. Ve belki de bu yüzden unutmuşumdur kim bilir. Çünkü içinde bitmeyen bir şeyler varsa öyle kolay silip atamıyorsun. Sizin de muhakkak hayatınızın bir döneminde söyleyemediğiniz ama hala söylemek için can attığınız şeyler vardır. Onları hiçbir zaman söyleyemeyeceksiniz, kendimden biliyorum. O doğru an hiçbir zaman gelmeyecek ve içinizde kaldığı için hiçbir zaman yolunuza tam olarak devam edemeyeceksiniz. Size yazmanızı tavsiye ederim. Alın kağıdı kalemi elinize ve kusun içinizdeki sizi rahatsız eden tüm düşünceleri. Duygularınızla yüzleşmekten korkmayın. İlk mektubumu yazarken ki ağlayışımı hala hatırlıyorum. Ama en sonunda geçiyor merak etmeyin. İsterseniz yazdıktan sonra kağıdı yakabilir ya da denize bırakabilirsiniz. Böylece tüm acılarınızı hayatınızdan çıkarmış olursunuz. Gizem KAYİŞOĞLU