BU KORKUNLA YAŞATMAZLAR SENİ

Anaokuluna kayıt için gittiğimiz günü anımsıyorum. Kapısından ilk girdiğimiz anda babam daha sıkı tutmaya başlamıştı elimden. Kapıyı açan hademe bize yol gösterdikten sonra ilerlerken ilk defa gördüğüm posterler, çizgi film tasvirleri derken beyaz cübbesiyle bana doğru gülümseyen bir kadın... Aman Allah'ım neyin nesiydi tüm bunlar? Zaten bacaklarımın tir tir titremesi, içimde anlamlandıramadığım bir hissin beni buradan koşup kaçmaya davet edercesine kalp atışlarımı hızlandırması yetmezmiş gibi; babamın yüzüne takındığı palyaço gülümsemesine benzettiğim samimiyet hissi uyandırmayan ifadesiyle kulağıma eğilip: "Korkma oğlum!" demesiyle ne yaşadığımı anlamıştım: Korkmuştum. Ferit Edgü'nün Korkuyorum adlı kitabını okuyunca cidden hayatım boyunca nelerden korktuğumu, korku duygusunun benim için ne anlam ifade ettiğini aklımdan bir daha geçirdim. Sokak arasında cebimdeki birkaç kuruş için bana bıçak çeken sokak çocuğunun yaşattığı duygu muydu bu korku? Yoksa paramı kaybettikten sonra eve döndüğümde annemin bana yalan söylediğimi düşünerek kızma ihtimalinden mi korkuyordum? Küçükken daha basitti tabi. Neden korktuğunu düşünmeden ve sorgulamadan yaşadığım o hissi anlamlandıracak ve onunla yüzleşecek kadar olgunlaşmamıştım henüz. Büyüklerin de bunun farkında olup "Çocuktur, yapar." sözleri rahatlatırdı bir de içimi. Sonuçlarından çok korkmam gereken işlere de kalkışmadım hani, en fazla top atıp komşunun camını kırdık belki. Çok şükür, mafyanın veya gayrimeşru işlerle uğraşanların yanında da yetişmedik. Ne zaman ki sorumluluk alacağım yaşa geldim, korkmam gerekenlerin boyutunun nereye uzandığını daha iyi gördüm. Yazar içinde yaşadıklarını tüm kapsamıyla anlatsa da, birkaç cümlesi benim büyüyünce içine düştüğüm halimi özetliyor gibiydi: "Korkuyorum senden, ondan, kendimden. İçimden, dışımdan. Niçin korkuyorum? Çünkü korkuyorum."(16) Evet, artık gerçekten korkmamın zamanı gelmişti. Farkındaydım artık dünya oyunlar oynayıp şarkılar söylediğimiz o masum bahçeden farklı olduğunu göstermişti bana. Birine söylediğim ters sözlerin bile ağır sonuçları olacak artık, hakaret davasına kadar götürebilir hatta işi muhataplarım. Derslerimin sonuçları artık geleceğim hakkında neler yaşayacağımı belirleyecek seviyeye ulaşmıştı mesela. Bunların ne manaya geldiklerini yaşayarak öğreneceğimi duyduğumda ise artık korkularımı başkalarının yardımı olmadan bizzat kendim yüzleşerek yenmem gerektiğinin farkına vardım. Zaten yeterince korkuyordum her şeyden, bu yetmezmiş gibi bir de yüzleşmem mi gerekiyor? Hayır, başka bir çıkar yolu olmalıydı bunun diye düşünmeye başlıyorsun. Ve genellikle korkularından kaçma eğilimi baş gösteriyor yüzleşemeyince onlarla. Ailem Eskişehir'de yaşıyor ve ben daha liseden şehir dışında okuma kararı almıştım bile. Bunun neler getireceğini denildiği gibi yaşayınca anladım. Çok korkmuştum, ailem beni bıraktıktan sonra orada yalnız başıma kalınca. Oturup ağlamıştım, evet bazen ağlamak da korkularımızı yenmek için bir çözüm olabilse de bu seferkinin etkisi kısa sürmüştü. Ağlamam geçti ama tir tir titriyorum. Gitmek istiyorum bir an önce, geleli henüz birkaç saat olmuş olsa da. Fakat gitsem ne yapacaktım? Eskişehir'deki bir liseye başlasam da, bu sefer derslerim için olan korkularım baş gösterecekti yine. Veya ailemle olduğum için eve geç gitme korkusu hep peşimde olacaktı. Eskişehir'e geldim, liseden de korktum okulu bıraktım diyelim, sonrasında iş bulamadığım için sürekli ailemin üstümdeki o baskısının vereceği sinir ve stresi yaşayacak olmanın korkusuyla tanışacaktım bu sefer de. Sonuçta, bir yerden işin ucunu tutup yüzleşmeliydim bu korkularla. Ankara'daki ilk günümde babamı arayıp ne dediğimi daha dün gibi hatırlıyorum: "Baba burası çok garip bir yer, korkuyorum. Ne olur geri döneyim!" Babamın o gülmeyle karışık verdiği cevap belki o an bir şey ifade etmese de ileride herhangi bir korkumla yüzleşmem gerektiğinde hep aklıma gelir: "Oğlum bu kadar korkma, bu korkunla yaşatmazlar seni."