"YÜREĞİNİZ, YUMRUĞUNUZ BÜYÜKLÜĞÜNDE BİR SİLAHTIR"

Küçükken anneme yaşadığımız hayatı anlamsız bulduğumu söylerdim. Hayatta kalma arzusunu hiç hissetmeden, ölmekten korkmadan ve hep mutlu olmaya çalışarak nasıl yaşadığını iddia edebilirdi ki insan? Gerçekten yaşadığımızı hissetmek için hayatımız her an ellerimizden kayacakmış gibi korkmamız ve ona sıkı sıkıya sarılmamız gerektiğini düşünürdüm. Annem beni dinledikten sonra korkarak yaşamanın düşündüğüm kadar kolay olmadığını, bugünkü hayatımızı geçmişte yapılan fedakarlıklara borçlu olduğumuzu hatırlatırdı. Açlık Oyunları filminde geçmişte kaybedilmiş mücadelelerin ardından yeniden alevlenen bir düşüncenin direnişe dönüşmesi, insanların hayatta kalmak için verdikleri savaş anlatılıyor. Hepimiz bir şeyler uğruna yaşıyoruz. Düşüncelerimizin en anlamsız olduğu ve kendimizi tanıyamadığımız zamanlarda bile, umuyorum ki, hayata tutunmak için bir nedenimiz var. Kimi insan kendi adını dünyaya duyurmak, kimi meşaleyi çocuklarına devretmek, kimi de bir şeyleri değiştirmek için yaşar. Yaşarlar. İnsanların nihai bir amaç uğruna dünyaya geldiklerini kesinlikle savunmuyorum fakat yaşamlarını belli bir neden için sürdürdüklerine inanıyorum. Defalarca tekrarlamaya ihtiyaç duymadığımız ve içten içe bildiğimiz, bize huzur veren bir neden... Bazen bir insanın yaşama nedeni bir ihtiyaçtan doğar. Bu durumda kişinin pek bir seçim şansı yokmuş gibi görünse de aslında vermesi gereken büyük bir karar vardır: Bir şeyler yapmak ya da bu ihtiyacı görmezden gelmek. Filmlerde, bir şeyler yapmaya karar veren insanların başından geçenleri izleriz. Tarih kitapları bir şeyler yapmış insanlardan bahseder. Bir şeyler yapmış insanlar bize umut verir, yol gösterir. Çünkü bu insanlar bir fark yaratırlar. Toplumda bir fark yaratan insanların bugüne ve gelecek nesillere sağladığı yararlar görmezden gelinemez. İcatlar, fikirler, sanat eserleri bu insanların ellerinden çıkar. Onlar insan ırkını ileri taşır, duygu ve düşünce dünyamızda yeni kapılar açar ve bizde daha iyi bir insan olma isteği uyandırırlar. Herkes kendi içinde bir şeyleri başarma potansiyeli taşır fakat bir insanı tanımlayan şey aslında kim olduğu değil, yaptıklarıdır. Çok az kişi toplum tarafından yargılanmak pahasına inandıklarını savunma cesaretini gösterebilir. Çok daha azı inandıklarını savunmakla kalmayıp onlar uğruna savaşır. Bu savaş, içinde olanların adımlarını doğru attığı sürece zarar görmeyeceği fakat en ufak bir hatanın hayatlarına mal olacağı bir oyun. Bu oyunu bizler kurduk. Kendimizi güvende hissetmek, asla değişmemek ve değişime ön ayak olanları ortadan kaldırmak için... Biz, insanlık, bu oyunları bularak aslında kendi duygularımızı parçalıyoruz. Hissetmekten korktuğumuz için duygularımızı tamamiyle reddediyor, kırılganlığımızın üstünü örtmek için bu oyunları kullanıyoruz. Her geçen gün insan olmaktan daha uzak, ezbere yaşayan, bencil varlıklara dönüşüyoruz. Açlık Oyunları filminde insanlığını kaybetmiş bir otoriteye karşı hayatta ve ayakta kalmaya çalışan insanların hikayesi anlatılıyor. Küllere dönüşmüş hayatlardan bir çıkış yolu arayan, içleri sevgiyle ısınan insanlar... Korkuyoruz çünkü kalplerimizde sevgi yok. Kalplerimizde sevgi yok çünkü korkuyoruz. Hayatımızda karar verici etkenin bu paradoks olmasına izin verdiğimiz sürece umut ve çabalarımız da kısır bir döngüde sonsuzluğa akıp yok olacaktır. Hayatta öğrenebileceğimiz en önemli şey sevmek ve sevilmek. Filistin'de anonim bir duvar yazısı var. Yazı şöyle diyor: "Yüreğiniz, yumruğunuz büyüklüğünde bir silahtır. Mücadeleye devam edin. Sevmeye devam edin." Belki de küçükken anneme sorduğum sorunun nedeni, ondan bu cevabı almayı beklememdi. Hayatı bir mücadele, hatta bir meydan okuma olarak görmek; korkusuzca yaşamak istiyordum. Gösterdiğim çabayla değer kazanacak yaşantılardan oluşan, hiçbir sınırlamanın olmadığı ve her şeyin mümkün olduğu bir hayat...