TUTSAKLIK, ÖTEKİLEŞTİRME VE YALNIZLIK

Ben ki çocukluğundan beri öykü okumayı sevmeyen insan... 20 yaşında adam öykü mü okurmuş tarzı düşüncelerin kafamda dönüp durduğu bir anda, bütün tabularımı yıktım ve bir çırpıda okuyup bitirdim. Bugüne kadar çok fazla kitap okudum, sayfalarca diyebileceğim betimlemelerle çok uzun bir kurguyla ötekileştirme temalı, yalnızlık temalı kitaplar okudum ama hiçbiri bu kitap kadar içimi burkmadı, bana o duyguları sanki annemden ayrı düşmüşüm edasıyla hissettiremedi. Bir kere kitabın adı ve kapak fotoğrafı kafamın derinliklerinde Cemal Süreya rüzgarları estirdi. Tasmalı güvercin mi olurmuş dedim kendi kendime, tıpkı Üvercinka gibi anlamsız geldi açıkçası. Tasmalı Güvercin... Bir kadını kendinize aşık edebilir hatta aşkınızdan yataklara düşürebilirsiniz. Ama nasıl olur da bir kadını kendinize tutsak Albayrak2 edebilirsiniz. O kadının kendini hayattan soyutlayacak kadar, size bağımlı bırakacak kadar ne yapmış olabilirsiniz? Cevabı Cemil Kavukçu vermiş. Kadını kırarak... Öyle bir kırmış ki kadının kalbini, cezasını da vicdan azabı çekerek ödetmiş kadın ona. Ne istersen o olsun demiş. Bütün iplerimi eline veriyorum, artık sadece senin tutsağınım, benim kalbimi öyle bir kırdın ki, al artık tamamen seninim demiş. O satırları okuduktan sonra bir daha asla tasmalı güvercin mi olurmuş, ne kadar saçma ve imkansız demedim. Oluyormuş. Eğer ki o güvercin, aslında bir kadını temsil ediyorsa, o tasma da tutsaklığı ve aynı zamanda aşkı temsil ediyorsa, öyle bir oluyormuş ki, sadece bakakalıyormuşsun. Adamı anlamaya çalışmak ne kadar doğru ne kadar yanlış bilemem. Hayatından uçup giden bütün kadınlara olan öfkesini, yalnızca bir kadına kusan bir adam... Hayattan çok çekmiş, o da hayata çektirmek isterken, masum bir kadının kalbini kırmış. Bana öyle bakmayın, burada size yalnızca tek bir hikayeyi anlatmıyorum. Bu kitap bana hep bir karamsarlık, hep bir gerçeklik hissettirdi. Tıpkı bir kadının kalbini kırar gibi... Tıpkı göçmen bir çocuğun, yöre ağzıyla konuşup, eşyalara, yemeklere, duygulara farklı şekilde seslenmesi ve dışlanıp, ötekileştirilip, yalnızlaşması gibi... Eee demek ki insan, o kadar işin gücün dersin arasında da zamansızlıkları böyle kitaplarla, böyle güzel öykülerle aşıyormuş. Cemil Kavukçu'nun "Erhan'ın gemide olmadığı, izin almadan mekanı terk ettiği, yani disiplin suçu işlediği anlaşılmış. Kaptan, kamara arkadaşı İdrus'un ifadesini almış" (58), diyerek, Eran Kaptan'ın gemiyi terk etmesi ve sonra hiçbir şey olmamış gibi geri gelmesi, tam olarak benim son günlerde yaptığım şeyleri anlatıyor. Kendimi biraz olsun öykülere vererek, izinsiz olarak çıkıp gittim ve kitabı bitirince de yine aynı tavırla geri dönüp yapmam gerekenli yapmaya başladım. Ve evet bence Eran Kaptan ile aynı hazzı aldık. O ailesini gördü, ben ise kafamı dağıttım. Yeni yaşanmışlıkların içine düştüm, kendini bir adama kaptırıp tutsak düşen bir kadın tanıdım, hem de bütün bir kitap boyunca... Beyazlarını giyinmiş, o öykü senin bu öykü benim gezinip durmuş kitabın sayfaları arasında, kelimelerin üzerilerine basa basa. Elimden gelse keşke, size çizerek Albayrak3 anlatabilsem tam 100 sayfa boyunca gördüğüm kadını. Çaresiz değil aslında böyle olmayı kendi seçmiş, biraz dışlanmış, biraz hayattan soyutlamış kendini. Yine de tam anlamıyla anlatamadım değil mi? O zaman b planımı uygulamam gerekiyor sanırım. Bence bu yazıyı bitirir bitirmez, siz de elinize alıp okumalısınız bu kitabı. Belki siz de benim tanıştığım kadını fark eder ve onunla tanışabilirsiniz. Albayrak4