İNSANIN DOĞASINDAKİ DOĞA

Şehirde yaşayan her insan en azından bir kere de olsa şehirden kaçıp ıssız bir yerde, doğayla iç içe yaşama hayalini kurmuştur. Hatta kime sorsanız kaçmak ister bu yoğun tempodan, grilikten, kirlilikten, gürültüden. Herkesin emeklilik hayali sakin bir deniz kenarı kasabasında huzurlu ve sessiz olarak yaşamaya devam etmek, kafa dinlemektir. Bunalır herkes bir süre sonra, istese de istemese de. Peki, bu yoğun doğaya dönüş talebinin gerçek sebebi nedir? Yoğun iş temposunun verdiği yorgunluk mu, yalnız kalmaya duyulan hasret mi, yoksa kent yaşamının monotonluğu mu? Bence, bunun tek gerçek sebebi, insanın doğaya ait olmasıdır. Into The Wild filminde de, tüm insanlığa bir öğüt, bir ders şeklinde gösterildiği gibi insan, doğa olmadan düşünülemez. Çünkü insan doğadan bırak kopmayı, uzaklaşamaz bile. İnsan ve doğa bir bütündür. Günümüzde her ne kadar toplumlar doğadan kaçıp kendilerini kendi beton hapishanelerine kapatsalar da içlerindeki dönüş hasretini asla dindiremezler. Ve ne zaman bir orman, bir dere veya bir deniz görseler, hemen hayallere dalmaya başlarlar. Kendilerini gerçek evlerindeymiş gibi hissederler çünkü bir çağrı vardır karşı koyamadıkları. Her ne kadar unutsa da insan kendi benliğini, kendini kimliğini modern ve tempolu yaşamlarında, bir canlı olmanın gereği olarak her zaman sımsıkı bağlıdır doğa anaya. Çünkü içgüdüseldir doğa, kaçınılmazdır. Hayatı boyunca kaçmayı denese bile insan, öldüğü zaman bedeninin karışacağı, birlikte olacağı şey yine doğal döngüdür. Yine sadece doğa ana karşılayacaktır, yoldaşın olacaktır yalnız ebedi yolculuğunda. Bu yüzden filmi izleyen neredeyse her insan, yapmak istemiştir aynı şeyi. Geldiği yere geri dönmek, bir parçası olduğu bütünü tamamlamaya gitmek ister eksik parçanın kendisi olduğunu fark edince, kendinde bir türlü dolduramadığı boşluğun da aslında yine doğa olduğunu anlayınca. Doğayla iç içe olduğunuz zaman, içinizi kaplayan aidiyet duygusunu ve huzuru hissettiğinizde, ne demek istediğimi daha iyi anlayabilirsiniz çünkü ben en çok o zaman hissediyorum bulmacanın eksik parçasını bulduğumu. En çok o zaman tamamlanmış hissediyorum kendimi. Başka hiçbir şeye ihtiyacım yokmuş gibi, hiçbir şeye karşı bir sorumluluğum yokmuş, bütün bağlarımı koparmış gibi. Her ne kadar vermesi çok zor bir karar olarak gözükse de doğaya dönmek, yola bir kere çıktı mı, kararında ne kadar doğru bir seçim yaptığını, bunu her düşündüğünde daha da iyi pekiştirir insan. Evet, verdiği emeklerin hepsi geride bırakmak, hepsinden vazgeçmek zorundadır; kazandığı saygınlık, elde ettiği para, arabalar, mülkler belki, hiçbirinin bir anlamı yoktur doğada. Feragat etmelidir hepsinden insan, arınabilmek için, kendi olabilmek, kendine dönebilmek için. Ama genel anlamda bu işe cesaret edebilme yüzdesi çok düşüktür. Çünkü konforu ve rahatı kıymetlidir insanoğlunun. Gece yarılarına kadar çalışsa da evine gelince sıcak ve rahat yatağında uyumak ister. Gideceği yere kendi özel taşıtıyla gitmek ister, yürümeye, yaya hareket etmeye tenezzül etmez eğer imkanı varsa. Çalışır bir işte deliler gibi, para kazanır karşılığında ve eline geçen parayla, kendine daha iyi yaşam şartları sağlamaya çalışır genellikle. Fark edemez paranın önemsizliğini, değersizliğini, anlamsızlığını. Daha fazlasına diktikçe gözünü, dahasını istedikçe bu döngüde kaybolur, uzaklaşır aslından. Ve ulaşamadıkça doğal yaşama, kaybeder kendi özünü, insanı insan yapan şeyi. Doğadan uzak kaldıkça içimde bir şeylerin eksildiğini düşünürüm hep. Yabancı gibi hissederim kendimi, ait olduğum yerde değilmiş gibi. Sevdiğim bir insanı özler gibi özlerim doğa anayı. Dört gözle kavuşmayı beklerim en kısa zamanda. Eminim benim gibi düşünen birçok insan da vardır. Düşünmeyenler ise bence içindeki doğayı henüz fark edememiş olanlardır. Ait olduğu yerde olmalıdır insanoğlu. Fakat tek başına, diğer türdeşleri olmadan mı? Hiç zannetmiyorum çünkü insan yalnız yaşamaya elverişli değildir. Çoğu zaman, diğerlerinin ona her zaman zarar verdiğini, incittiğini, kalbini kırdığını belki de duygularıyla oynadığını düşünür insan ve genelde kendi türünden kaçmak için döner doğaya. Ama hiçbir yalnızlık sağlıklı değildir. Çünkü geninde yoktur insanın kendi başına olmak. Ve bunu anlamanın en belirgin yolu da yine yalnız kalmaktır. O zaman kıymet bilir insanoğlu, elindekini kaybedince. Kitabın ve filmin belki de en anlamlı ve en ders verici cümlesinin söylemek istediği de bence tam olarak budur: "Mutluluk, sadece paylaşılınca gerçektir."