KADIN OLMAK

Kadın olmak... Aslında hep bu konu hakkındaki düşüncelerimi kağıda akıtmak istedim ama ya fikirler düğümlendi boğazımda ya da kalemimden dökülen gözyaşlarıyla silindi yazılar. Kadınlarımızın bu kadar yok sayıldığı bir dünyada benim yazdıklarımın ne önemi var, diye düşündüm SERİN 2 doğrusu. Ta ki başarılı yazar Erendiz Atasü'nün Kadınlar da Vardır öyküsüyle karşılaşıncaya kadar. Öyle güzel sorgulamış ve öyle güzel anlatmış ki kadın olmayı etkilenmemek mümkün değil. Kitabı okudukça gömleğimin sol üst cebine koydum buradaki satırları. Ne zaman kadınları aşağılayan birileriyle karşılaşsam çıkarırım cebimden bu satırları ve tutuştururum ellerine bir iki cümle. Aslında öyle bilgisiz insanlar var ki hayatta değil bir iki cümle kocaman ansiklopediyi sersen önüne cahilliğini aydınlatmak yerine kitabı karanlık bir odada hiç okumadan terk etmeyi tercih ederler. Her gün gazeteler, haberler bangır bangır bağırıyor kadına şiddet diye, kapkaç diye, ölüm diye. Aslında kadınlarımızın başına daha neler neler geliyor ama kalemimin hıçkırıklarını durdurup da yazamıyorum. Kadın olmak anneliktir şüphesiz. İçimizde bir çocuk taşımaya başladığımız an bırakırız çocuk olmayı. 9 ay boyunca elini karnına dokundurup çocuğuyla iletişime geçmek, canı sıkıldığında dertlerinin hepsini ona anlatmaktır annelik. Evlatlarımızın daha göz rengini, saç şeklini bilmeden öyle severiz ki onları... Ne kadar acı çekeceğimizi bildiğimiz halde henüz göremediğimiz o gözler eşsiz gökyüzüne kavuşsun diye, hiç dokunamadığımız o saçlar rüzgarla birlikte savrulsun diye dünyaya getiririz çocuklarımızı çünkü günü geldiğinde tek bir sözcük yeterlidir ağrılarımızı dindirmeye. Anne... İlk okul günlerinde kalbimizde çakan kıvılcımları engelleyemeyecek kadar heyecanlanırız çocuklarımızla beraber. Evlendiklerinde o görmesin diye içimize akıttığımız gözyaşlarımızda boğulmamak için sıcak bir gülümseme oturturuz yüzümüze. Sırf evlatlarımız üzülmesin diye... Sırf onları bu denli seviyoruz diye... Kadın olmak kusursuz bir eş olmaktır bazen. Yıllardır aralık bıraktığımız gönül kapımızdan bir ışık süzülür günü geldiğinde. Biri girer hayatımıza daha ne olduğunu anlamadan. Öyle çok severiz ki onu kim ne demiş hiç umursamadan atarız iki kişilik imzamızı bu dünyaya. Sevdiysek zaten kalbimizin kilitlerine kilit ekleriz. Kadınlar kendi namuslarının bekçiliğini yapabilirler. Kimsenin gardiyanlığına lüzum yok! Kadınlar çok narindir aslında. Eğer onun içinden sevgi duygusunu çıkarıp kıskançlıktan fokurdayan bir kazana atarsan bunun geri dönüşü olmaz. Seni kayıtsız şartsız seven bu insanı güvensizliğinle kaybedersin. Aslında en önemlisi ne biliyor musunuz? Kadın olmak kölelik değildir. Bizim yaşadığımız dünyada anlayış bu aslında. Hiçbir kadın ne karnı zil çalan milletin boğazına iki lokma koymak için baharatların içinde yok olmalı ne de önüne atılan kıyafetlere ütü vurmalı. Açıkçası ben bu konuda kadın ve erkek arasında bir fark göremiyorum. Madem hayat müşterek erkekler de tutsunlar bir işin ucundan. Çok mu zor? Kadınları ev işlerine mahkum edip onları demir parmaklıklara hapsetmek niye? Onlar da martıların süzülüşünü izlemeyi, denizin kokusunu içine çekmeyi hak etmiyorlar mı? Maalesef bazı kadınlar öyle sömürülmüş ki bu güzelliklere açılan pencerenin bile önce tozunu alıp sonra çıkarıyorlar kafalarını dünyaya. Ne kadar acı! Kadın da çalışsa, kendi ayakları üstünde dursa, paranın kokusunu içine çekse ne olacak sanki. Belki onlar da çocuklarına bir şeyler almak istiyor. Belki onlar da çocuklarının gözlerine sürprizlerle bir iki pırıltı damlatmak istiyor. Olamaz mı? Yeri geldiğinde kusursuz bir anne ve eş olan bu kadınların acısı ne zamana kadar devam edecek? Başkalarında suçu aramayın! Kadınları aşağılayarak ve küçümseyerek siz yapıyorsunuz bunu annelere, eşlere... Sadece dünyanın merkezinden kutuplara çekilin biraz. Kadınlara da yer açın ve asla unutmayın! Kadınlar da vardır bu hayatta.