İstanbul'daki Musiki

İstanbul! Nedir İstanbul'un rengi? O eşsiz boğazından aldığı mavi mi, tarihi taş sarayların, camilerin ve türlü binaların tarihle birlikte yansıttığı o nostaljik gri mi yoksa günlük hayatta olaylarda ve nesnelerde karşılatığımız kırmızı mı? İstanbulda yaşamıyorsan veya İstanbul'u bilmiyorsan bu cevap büyük olasıkla ilk iki rengimiz olan mavi veya gri olacaktır. Eğer ki İstanbul'u bir İstanbulluya ya da bir bilene soracak olursanız cevap kırmızıdır. İstanbul Kırmızısı'nda da görebileceğiniz karanfil kırmızısı, çay tabağı kırmızısı, simitçi arabası kırmızısı, tramvay kırmızısı İstanbul'da her an karşılaşabileceğiniz kırmızılardan bazılarıdır. Konu renkler olduğunda hisler olduğundan daha gerçekçi oluyor ve daha metalaşıyor. Küçükken öğrendiğimiz ilk şeylerden biri renkler olduğundan olsa gerek. İstanbul'un rengi ise kırmızı. İstanbul, şimdilerde ise o kırmızı rengini şiddetin ve çatışmanın kırmızısından alıyor. Dönüp biraz İstanbul'un geçmişine bakacak olursak daha önce de onun kırmızı rengini ön plana çıkaran şeylerin şiddet ve çatışma olduğunu görebiliriz. Bunun en iyi örneklerinden biri de 31 Mart olayıdır. İkinci meşrutiyetten sonra gelen hükümet tarafının ve karşıt tarafın çatımasını görürüz burada. Bir tarafta al bayrağının üzerine yemin etmiş ittihatçıları diğer yanda kızıl sultanın destekçilerini görürüz. Yine bu çatışmada dökülen farklı iki tarafı destekleyen aynı ülkenin çocuklarının kanı olmuştu. Bu kan da o dönem İstanbul'un rengini hiç olmadığı kadar kırmızı yapmıştı. Elbette bu çatışma daimi kalmamıştı ve İstanbul da kırmızı rengini başka şeylerden almaya devam etti. İstanbul bugün yine o kırmızı rengini şiddet ve çatımadan alıyor. İstanbul'un şiddeti Emek sinemasının yıkılışında, Gezi Parkı için insanların karşısına dikilen TOMA var. İstanbul için savaşan ve makinelere karşı savaş açan insanlar var. Orantısız güce karşı baştan aşağı kıpkırmızı yapan olaylar TOMA'nın sıktığı su gibi. Halka yansıyan şiddetin rengi de kırmızı renk. Halk arasında pavyon ışığı kırmızısı olarak adlandırdığımız adi kırmızı lambalar halka mal olan şiddetin de sözü geçiyor. Aynı mekanlarda farklı insanlar şiddete karşı propaganda yapıyor. İstanbul'daki şiddet Türkiye'nin genelini etkiledi. Türkiye'de yaşanan Gezi olaylarından oradan geçen herkes etkilendi. Televizyonlarımıza, sosyal medya hesaplarımıza insanlara uygulanan muamele gözler önüne serildi. Tepkisini 140 karakterle sınırlayan ve videolarla paylaşan bizim insanımız. Emek Sineması da İstanbul'un bir kolu. Emek Sineması'nın yıkımından ve TOMA'lardan etkilenen masum insanları da düşünelim. Parkta kuşları yemleyen ve bebek arabasıyla bankta oturan bir kadın da İstanbul'un şiddetine maruz kalabilir. İnsanlar şehirlerin gazabına uğrarlar. Böylece büyürler, yaşar ve yaşlanırlar. Karakterlerini böyle sinirli şehirlerde yaşadıkları deneyimlerle süsler. Eksiklerini tamamlar ve zaman içerisinde yeni kişilerle ve olaylarla yüzleşmeye hazır olurlar. İstanbul'un içine aldığı insanlar İstanbul'un onlara yaşattıklarıyla karakterlerini tamamlarlar. İstanbul'un gökyüzünün kırmızlığı, denizinin öfkesi ve trafik ışıklarının inatçılığı... Ümit ediyorum ki İstanbul o kırmızı rengini şiddet ve çatışmadan almayı bırakacak. Şiddet ve çatışma kime yarar sağlıyor ki devam etsin. Burada kaybeden hep biz oluyoruz. Hepimiz oluyoruz. Oysa ne güzel olurdu İstanbul o kırmızı rengini aşktan alsa. İstanbul karmaşık bir şehir ve bu şehirde aynı dertlerden muzdarip iki insanın karşılaşması bu şehrin iki kişiye verebileceği en güzel hediye. Biri diğerine İstanbul'un bu şiddeti içinde " Yola çık ve güneye git." (s. 136) diyor. Denizi, beyaz şarabı ve yeni tutulmuş balığı yeni doğan günü birlikte yaşamak isteyen iki insan, İstanbul'dan uzakta mutluluğu aramaya karar veriyor.