ÇINAR AĞACI

Küçükler yolda yalnız gidemez kaybolurlar. Büyükler onların ellerinden tutmalı, kaybolmalarına izin vermemelidir. Onlar yaşlanınca, geçmişin küçüğü anın büyüğü olan çocuklar, anne babanın elini tutmalıdırlar. Aile Fotoğrafı romanında bir fotoğraf hafızasından yola çıkarak dağılan aileyi anlatan yazar, bana anne ve babanın ailenin bütünlüğünün kurtarıcı gücü olduğunu anımsattı. Yaşarken bazen değerini bilemediğimiz anne ve babalarımız sırtımızı yasladığımız çınar ağacı gibidirler. Gölgesinde serinlediğimiz, huzur bulduğumuz, varlığından güç aldığımız çınarımızdır onlar bizim. Çınar ağacı kışın üzerine yağan karlara, baharda esen fırtınalara rağmen dimdik ayakta yeşil kalmayı başaran nadir ağaçlardandır. Evlat olarak hatalarımız bazen onların omuzlarına çok ağır gelse de, hiç eğilip yorulmadan bizi taşımaya devam ederler. Tecrübeleri ile bize her zaman rehber olurlar. Tecrübe okuyarak öğrenilmediği için yaşadığımız sürece onlardan yeni bir şeyler öğrenmeye devam ederiz. Bize, hata yaparak doğruya ulaşmak istediğimiz zaman yeniden deneyecek gücü anne ve babamız verir. Karşılaştığımız sıkıntıların bizi dağıtmasına, rüzgarın savurduğu yapraklar gibi savurmasına engel olmak için çabalarlar. Bu nedenle anne ve baba ailenin temel taşlardır. Onların yokluğu bizi desteksiz bırakır. Bize sunulan ömürde, yaşımız ne olursa olsun, onların gözünde hep çocuk olduğumuz için destekleri her an koşulsuz yanımızdadır. Etrafımızı saran insan kalabalıklarında, kaybolduğumuzu sandığımız ve korkarak beklediğimiz anlarda, elimizi sıkıca tutan anne ve babalarımız bizlere koşulsuz sevmeyi, karşılıksız vermeyi öğretir. Hiç karşılık beklemeden sevmeyi... Büyürken bazen onları anlamakta zorlanırız. Ne zaman anne baba olursak onları ancak o zaman anlayacağımızı söylerler. Ben anne babanın kucakladığı aileyi, sınırlarını ufuk çizgisinin belirlediği ummana benzetirim. Tahmin edemediğiniz bir derinliği vardır. Sizi şaşırtıp sevindiren sürprizler saklıdır o derinliklerde. Yaklaştıkça yakalayamadığınız ufuk çizgisi gibi sararlar sizi. Bazen çocukluk yaparak kaçmak isterseniz, farkında olmadan yine onların yüreklerine sığınırsınız. Hangi yaşta olursak olalım onların gölgesi serinletir ve güç verir bize. İnsanı başarılı ve güçlü kılan daima yanında olan anne ve babadır. Bazen dertleştiğimiz dostumuz, bazen beraber gülüp eğlendiğimiz arkadaşımız, ateşlendiğimizde geceler boyu bekleyen hemşiremiz, gölgesinde huzur bulup dinlendiğimiz çınar ağacımızdır onlar. Yüreklerinde hangi mevsim olursa olsun bizim onların gölgesindeki yerimiz hep hazırdır. Davet beklemeden usulca sokuluveririz. Denizler fırtınalarda kabarır, hırçınlaşır ve kayaları dövmeye başlar. Öfkesi dinip huzur bulunca o hırçın dalgalar yine kayalara sığınır usulca. Bizi de her halimizle kabul eden en güvenli sahildir onlar. İnsanın içindeki huzuru tamamlayan, ruhuna dinginlik veren, korunaklı limandır anne ve baba. Kaybetmeden değerini bilmek gerekir. Ailesi yanında olmayan insanların gözleri bu eksikliği anlatır bize. Ankara çocuk sevgi evlerinde görev yapan bir tanıdığımız vardı. Çocukların her ihtiyacının devlet tarafından eksiksiz karşılandığını anlatırken, onu duygulandıran küçük bir kızı hatırlamış ve gözleri dolmuştu. Anlatmaya başladı: "Bir gün koridorda yürürken küçük bir kız yanıma geldi. Hırkama asılarak usulca bana yaklaşıp, "Teyzeciğim, benim başımı anne gibi sever misin?" diyerek gözlerime baktı. Durup onu kucakladım ve ona sıkıca sarıldım." Bu çocukların yanında olan devlet her imkanlarını karşılamış olsa da anne babanın boşluğunu doldurmakta çaresiz kalmıştı. Aradan uzun zaman geçmesine rağmen tanıdığımız, o küçük kızı hiç unutmamıştı. Aslında, en büyük hazine sevgi dolu bir anne babaya sahip olmaktı. Zaman bizi büyütürken anne babalarımızı çocuklaştırıyor. Çınar ağacı olma sırası bize geliyor. Bir ömür verilen emekle bizi büyüten anne ve babaların bazıları, vefa bilmeyen evlatlarca huzur evlerine bırakılıyorlar. Boşluğa uzun uzun bakıp bir evladın büyümesini film şeridi gibi seyrediyorlar. Yaşlılar haftası veya özel günler dışında çok az ziyaretçisi olan bu kurumlar, sevinci ellerinden alınmış anne babaları avutmaya çalışıyor. Hayatımızda, geriye dönüp baktığımızda zaman taşlarında onların izlerini görürüz. Bazen bir resim, bazen beraber dinlenmiş bir müzik o izleri hafızamızda canlandırır. Onların hafızası ise bize ait olan birer anı dükkanı gibidir. Yürekleri ise kaç kere yazıldığını unuttuğumuz hatıra defteri gibi. Beraber yaşadığımız ömürde onların bizi kucakladığı gibi biz de onları kucaklayıp bizimle olmalarına izin verelim. Unutmayalım ki, kayboldum dediğimizde yanımızda hep onlar vardı. Tecrübeleri ve yaşanmışlıkları ile bize yol atlası olurlar. Sessiz gemi gibi gidenin dönmediği bu dünyada, çınar ağacımız olan anne ve babalarımızı yalnız bırakmayalım. Biz de bir gün çınar ağacı olunca onun gölgesine onları da alalım. Ellerinden sıkıca tutalım ki, yalnız kalabalıklarda kaybolmasınlar.