TANIŞTIĞIMIZA MEMNUN OLDUM PARİS!

Kendimi bildim bileli, her ne kadar gerçekçi bir bakış açısı olmasa da, şehirlerin duyguları olduğuna inanırım. Küçüklüğümden bu yana altı farklı şehirde yaşamış olmanın getirdiği bir huy olsa gerek, bir şehre ilk adımımı attığımda o şehirle sohbet ederim. İyi anlaştığım eski dostlarım da var bu şehirler arasında, bir daha yüzümü görmek istemeyenler de. Bu sohbetlerden açık ara en güzelini geçtiğimiz yaz Paris'te kurma fırsatı buldum. Arkadaşlarımla sırtımıza cesaretimizi alıp, özgürlüğümüzün peşinden koştuğumuz Avrupa'yı trenle gezme maceramızın bir durağı olan Paris'te yıllardır aradığım arkadaşlığı buldum. İtiraf etmek gerekirse ortaokul yıllarımdan itibaren Paris'e özel bir ilgi duymaya başlamıştım. Hatta biraz ileri giderek Paris'e gitmeden ölmeyeceğime dair iddialı sözler bile verdim kendime. Bazen kendimi Paris sokaklarında şarkı söylerken veya bir kafede halimden son derece memnun kahve içerken hayal ederdim. Paris'in ne kadar büyüleyici olduğuna daha gitmeden karar vermiştim sanki. Bu nedenlerden dolayı biraz taraflı baktığım düşünülebilir ama dürüstçe söylemem gerekirse Gare de Lyon'da trenden indiğim andan itibaren bu beklentilerimin hepsini trende unuttum. Sanki daha önce hiçbir fotoğraf karesinde görmemişim gibi şehri keşfettim. Şehrin insanı kendine çeken yanı kesinlikle gizemiydi. Paris'in on bir ay süren kasvetli havası kimileri için boğucu ve çekilmez gelse de bende inanılmaz bir merak uyandırdı. Sanki tepemizdeki kara bulutlar biraz sonra şehri sular altında bırakacak yağmurun habercisi değil de gezimizin fon müziğiydi. Çamur renkli Seine Nehri ise yolda rastladığımız aklı bir hayli karışmış insanlardan biriydi. Birçok turist tarafından kaba ve sevimsiz oldukları iddia edilen Fransız satıcıları bile beni kabullenmiş, bugün nasıl olduğumu soruyorlardı. Tereyağlı bir kruvasana bakarak mutlu olunabilir miydi? Paris ile aynı dili konuşmaya başlamış olmalıydık ki, ben Notre Dame'ın karşısında keman çalan bir çocuğa mırıldanarak eşlik ederken kendimi hiç olmadığım kadar evimde hissediyordum. Paris bana o kadar tanıdık geliyordu ki kendimi bir saniyeliğine bile turist gibi hissetmedim ve sıradan bir fotoğraf çektim. Bana Paris'te rastgele bir sokaktan geçmenin bile ne denli huzurlu olduğunu hatırlatması adına... 14 Haziran 2016 - Paris 1 Paris, hayatımda tanıştığım en mütevazı ve aynı zamanda en gösterişli şehirdi. Ona ya aşık olurdunuz ya da düşman. Şehirlerle konuşmasını ve anlaşmasını bilmeyenler için dünyanın en zor şehriydi ama eğer ona bir adım atarsanız size muhteşem aksanıyla cevap verir, elinizi sımsıkı tutar ve asla bırakmazdı. Paris'i anlamaya çalışmazsanız o size kendini anlatmaya çalışmazdı, bitmek bilmeyen bir kibri de vardı. Belki de bu yüzden Paris, şehirler arasında en iyi anlaştığım arkadaşım oldu. Beni kabul etti ve elimi hiç bırakmadı. Düşününce gerçekdışı ve samimiyetsiz gelebilir belki ama Victor Hugo, Albert Camus ve Ernest Hemingway gibi nice insanların tarihe dokundukları o sokaklarda gezerken gökyüzüne baktım ve Paris'e sordum: "Tanıştığımıza memnun oldun mu?" Haziran ayının ortasında çiseleyen yağmuru da "Evet" olarak kabul ettim. Eiffel Kulesi'nin en tepesinden asansörle inmek yerine bin yedi yüz doksan iki basamağı da yürüyerek indim ve her basamakta anın tadını çıkardım, tıpkı Paris'i gezerken yaptığım gibi... Caddelerinden metroyla ya da tur otobüsleriyle geçmek yerine yürümeyi tercih etmem gibi... Çünkü bence bu Paris'in katı kurallarından bir tanesidir. O durduğu yerde duranlardan hoşlanmaz; ileriye bakanları, hareket edenleri, çabalayanları ve yaratanları severdi. Bu yüzdendir onunla ilk karşılaştığınızda yüzünüze çarpan sanat kokusu ve ayrılırken sizde bıraktığı naiflik. Audrey Hepburn'un dediği gibi Paris, her zaman güzel bir fikir miydi ve gerçekten bu kadar derin miydi sokaklarında karşılaştıklarım bilmiyorum. Fakat emin olduğum bir şey var ki, şehirlerin insanlar tarafından görülemeyen hisleri var. Bir şehirden ne beklerseniz karşılığında size onu verir. Bizler kendi kafalarımızın içinde kurduğumuz küçük şehirlerde öylesine kaybolmuş ve içimize kapanmışız ki başımızı yukarı kaldırıp etrafımızdakilerle anlaşmaya tenezzül dahi etmiyoruz. Sadece Paris'le değil şehirlerle, insanlarla, sevgilerle veya korkularla tanıştığımıza bir memnun olabilsek belki de o zaman aradığımız arkadaşlığı buluruz.