TABLONUN İKİ YÜZÜ

Belli bir tablonun içine hapsedilmiş insanların yaşamlarını, yavaş yavaş kendi yaşantıma dahil etmeye çalışıyordum. Yüzlerimiz giderek birbirine benziyordu sanki. Kusur olarak görülmeye bile başlanmıştı kişilik özelliklerim. Sözde onlar göz kamaştırıcı tablonun büyülü dünyasında yaşarken, her gün gözlerimin önüne getirilen bu tablonun aynısını çizmeye çalışıyordum. Halbuki tablonun içine yerleştirilmiş olanların, çerçevenin dışına adım atmalarının yasak olduğu gerçeğini çoğu zaman unutuyordum. Belki de göz ardı ediyordum. Ne de olsa onları kusursuz olarak görmek daha kolay geliyordu. Bir yandan yanlışı onlara yakıştıramazken bir yandan da yaptıkları hataların üstünü boyayarak kapatmaktan çekinmiyordum. Bana göre bunun nedeni, zihnimde oluşturduğum büyülü dünyada karmaşaya yer vermek istemememdi. Bu nedenden dolayı da araya farklı renklerin girmesini engelliyordum. Başka bir deyişle, hataların üstünü boyayarak tablonun bütünlüğünü korumuş oluyordum kendimce. "İdealize edilmiş adamla kadının"(Palanhniuk, s. 144) her geçen gün insanlar üzerinde yarattıkları etki artmaya devam ederken, çerçevesi özenle işlenmiş tabloya dışardan bakanlar, onlara benzeyebilmek adına elinden gelen her şeyi yapmaya çalışıyordu sanki. Bunu yaparken de kabul edilebilirliğini sorgulamadan yapıyordu. Bilinçsiz yapılan bu kabul edişe ben de dahil oluyordum çoğu zaman. Peki, neden tablomu kendi isteklerim ve görüşlerim doğrultusunda yapamıyordum? İnsana özgü olan düşünme yetisinden niçin kendimi mahrum bırakıyordum? Farklılıklarımızın bizi ön plana çıkardığı gerçeğini göz ardı ederek, bir nevi kişiliğimi inkar etmiş oluyordum; çünkü farkında olmasam bile beni ben yapan farklılıklarımdı aslında. Ne zaman tekdüzelik, ideal insan biçiminde içimizde dolaşmaya başladı, işte o zaman zihinlerde oluşan insan modeli tek tip oldu. Bunun sonucu olarak hayatı renklendiren ve çeşitlendiren en önemli unsur olan farklılıklarımız bir kenara atılmış oldu. "Başka birinin suretine" (Palanhniuk, s. 156) dönüşme arzusu da böylece gün yüzüne çıktı. Tıpkı Chuck Palanhniuk'un Anlat Bakalım kitabında yer verdiği Katherine Kenton'un içinde yaşadığı parıltılı dünya onu yavaş yavaş farklı bir kişiye dönüştürmesi gibi... Katherine'e ait olan sadece ismiydi artık. Mükemmeli her alanda yakalamaya çalışan bizler için, ideal insan olarak nitelendirdiklerimize benzeme çabamız, giderek birbirine benzeyen yüz ifadelerini de beraberinde getirmiş oldu. Aslında ideal erkekle kadının ulaşılmaz gibi görünmesinin nedeni gözümde mükemmelleştirmemdi. Halbuki onların yaptıkları Chuck Palanhniuk'un söylediği gibi:" ... kırılgan bir organizmanın kendini kuşatan ortamı etkilemek için elinden geleni yapması ve mümkün olduğunca uzun bir süre çürümeyi geciktirmesinden başka bir şey değildi." (Palanhniuk, s. 156) Tablonun ışıltısına kendimi kaptırıp, zihnimde oluşturduğum kusursuz dünyaya adım atmaya çalışırken, çoktan tablonun içine yerleştirilmiş olanların gerçekte neler yaşadıklarıyla hiçbir şekilde ilgilenmemiştim. Belki de tablonun sahte olduğunu ancak daha önce göz önünde bulundurulmamış gerçekler sayesinde fark edebilirdim; onların da yanlışları ve kusurları olduğu gerçeğine gözlerimi kapattığım gibi. Kendi fikirlerimi ortaya koyamadığım bir tabloya hayatı sığdırmaya çalışarak, bana ait olmayan birçok anıyı beraberimde taşımıştım farkında olmadan. Sonraları, bu anıların ağırlığını omuzlarımda hissettiğimde, günlerce incelediğim hatta aynısını yapmayı arzuladığım tabloda eksik bir kaç renk olduğunu fark etmeye başlamıştım. Bu sefer tabloya yeni renkler eklemek zor geliyordu; çünkü bu renkler artık kendi düşüncelerimin oluşturduğu, farklılığın rengiydi. İdealize edilmiş insanların gerçek yüzünün, tablodaki renklerin oluşturduğu katmanların tek tek kazıyarak bakıldığında ortaya çıkacağını anlamıştım. Chuck Palanhniuk'un söylediği gibi; "gerçekler, yalanlar yığınında kaybolmaya mahkumdur." (Palanhniuk, s. 190) Başka bir deyişle, bütün renklerin karışmasıyla oluşmuş beyaz renk ideal olanların mükemmelliklerini simgelerken, aslında hakikat en dipte bulunan siyahtan oluşuyordu. Bunu fark edebilmek için mükemmelliğin içimde olduğunu görmem gerekti. Bizi değerli yapanın aslında birbirimizden farklı fikir ve duygulara hatta görünüşe sahip olmamız olduğunu anlamıştım. Tabloya yeniden baktığımda, bana ait olmadığına karar verdim. Zaten yapılan bir tablonun aynısını yapmaya çalışmak onun değerinin azalması anlamanı gelmez miydi? Onu farklı kılan hatta değerli kılan tek olma özelliği değil miydi? Bu yüzden, yaşadığım bu süreçte anladım ki; kendi içimdeki mükemmelliği keşfedip onu ortaya çıkarmak, yapmak istediğim tabloyu paha biçilemez ve eşsiz kılacaktı.