İçinde bulunduğumuz şu son yüzyılda Amerikalılar, Avrupalılar uzaya çıkmakla, orada bir koloni oluşturmakla uğraşırken maalesef biz elimizden alınmaya çalışan demokrasimizi vermemek için uğraşır olduk. İşte bu durum bizi Atatürk'ün çok öncelerden bahsettiği ''muasır medeniyetler seviyesi''nden oldukça uzaklaştırdı. Bizler henüz kendi içerimizdeki temel sorunları çözemezken bir de bunları çözme uğraşlarına engel olunuyor. Örnek vermek gerekirse; başımızda bulunan hükümet kendisine zarar verecek doğruların ortaya çıkmasına hiçbir koşulda izin vermiyor. Bunu 29 Mayıs 2015 Cumhuriyet Gazetesi'nde Can Dündar ve Erdem Gül imzalı 'MİT tırları' ile ilgili yazı sonrasında verilen demeçlerde, bu iki gazeteci hakkında yapılan yerli yersiz suçlamalarda açık ve net şekilde görebiliriz. Bu iki gazeteci tüm demokratik toplumlarda görebileceğimiz gazeteci olarak haber yapma haklarını kullandılar ama sonrasında gördükleri muamele ise 'terörist bunlar' oldu. Sonra bunları savunan insanlara hükümet tarafından 'sizler de teröristsiniz' demeci geldi. Bu cümlelerden sonra insanların çoğu yaptığı eylemlerden vazgeçti ve hükümet bir kez daha , biz direnmediğimiz ve eylemlerimizi üstelemediğimiz için, üstün konuma geçti. Hani yasalar vardı ve insanlar bu yasalar çerçevesinde 'özgürce' yaşayabilirdi. Bakın şimdi n'oldu? Bu ülkenin Başbakan'ı çıktı ''Bedelini ağır ödeyecekler'' dedi, sonra Can Dündar ve Erdem Gül 92 gün hapis yattı neden, çünkü hükümet partisi bu olayı yine kendisine karşı bir tehdit olarak gördü ve o iki gazetecinin sahip olduğu 'demokratik' hakkı yoksaydı. Bizler gerekli başkaldırıyı gerekli ölçülerde yaptığımızdan mıdır bilinmez ama bu davaların bir bağlantısı olarak haberin fotoğrafını sağlayan Enis Berberoğlu'na bir anda 25 yıl hapis cezası verildi. Sonra şaşırtıcı ama belki de birçok kesimin desteklediği 'Adalet Yürüyüşü' ortaya çıktı muhalefet parti tarafından. İşte tam da bu kitabın ana krini destekleyecek bir olay olarak alabiliriz. Çünkü bu yürüyüş sadece bu davada verilen cezalara gösterilen bir tepki değildi, bu yürüyüş Türkiye'de son üç dört yılda gittikçe artan haksızlıklara, demokrasiyle bağdaşmayan uygulamalara ve son olarak referandum rezaletine karşı bir propaganda niteliğindeydi. Başından sonuna kadar adaletsiz ve demokrasilerde görülmeyecek kararları protesto etmek ve bunun yanında insanlara haklarına sahip çıkmaları konusunda bir bilinç kazandırma amacıyla çıkılan bu yürüyüş kesinlikle insanları öyle ya da böyle etkilemiştir. Ayrıca demokrasi için demokratik yoldan bir başkaldırı olarak nitelendirilmelidir. Zaten bu etkiyi de ilk olarak yürüyüşün bitişini gösteren Maltepe Mitingi'nde gördük. Milyonlarca insanın sadece adalet ve demokrasi için toplanması başlı başına önemli bir olaydı. Direnme kavramını milletimiz sanıyorum sadece olaylar kötüye gittiğinde ya da zarar verebilecek boyuta geldiğinde hatırlıyor. Nisan referandumu böyle yasko ile sonuçlanmasaydı ve bu tutuklama kararları çıkmasaydı sanıyorum ki sessiz kalmaya devam edecektik. Zaten insanların daha önceleri sessiz kalmaları dahi başlı başına tartışılması gereken bir konu. Çünkü demokrasi dediğimiz zaman sadece eşitlik ya da özgürlük kavramları aklımıza gelmemeli ki zaten bizim ülkemizde bunlar dahi aklımıza gelemiyor artık. Olması gereken ise sessiz kalmayarak herkesin eşit ölçüde krini beyan etmesi ve ortaya ona göre bir sonuç çıkmasıdır. Ama ne var ki yaklaşık 15 senedir böyle bir döngü söz konusu değil ve bundan sonra da olması pek mümkün görünmüyor. Referandum sonrasında ülkemizi demokrasi yolundan çıkmış bir ülke olarak yorumlayabiliriz çünkü oylatılan sistem ile haklarımız ve eşitlik kavramları suistimal edilmeye oldukça açık hale geldi. Bana kalırsa bunun temel sebebi sessizliğimiz ve uysallığımız oldu. Böyle tepkinin gelmediği bir ortamı kim bulsa her istediğini aynen bu şekilde yaptırabilirdi zaten. Kitapta Emre Kongar'ın yazdığı ve bu saatten sonra milletimizin sahip olması gereken bir felsefe var o da şu:''Ya, yasalar çerçevesinde, barışçı yöntemlerle, demokratik olarak, demokrasi için: DİRENECEĞİZ... Ya da uçurumdan aşağı yuvarlanıp, 'Demokrasi Ruhuyla' birlikte yok olup gideceğiz!".(Giriş, s. 9-10) (Ben felsefe diye adlandırıyorum ama tabii sizler farklı isimler de kullanabilirsiniz)Artık bir şekilde uyanmanın, kendimize gelmenin zamanının geldiğine inanıyorum. Aksi takdirde 1923 yılında binbir zorlukla kurulan bu güzel cumhuriyetimiz yerini bir padişahlığa bırakmaya hazırlanıyor olabilir.