BİR HAYAL UNSURU: BULUT

Bir bulut... gökyüzünde, binlerce metre yükseğimizde durur. Yeryüzünde var olan her şey onun için öyle küçük görünür ki, pek çok şeyi görebilir o yüzden. Her şeyi olanca çıplaklığıyla seyreder. Belki adına yazılan şiirleri, yazıları, şarkıları okur, duyar, insanların hayallerini, duygularını, düşüncelerini usulca dinler, ne zaman ne yaptığımızı, nelerin meydana geldiğini takip eder. Bazen gördükleri içini acıtır, yüreği karalar bağlar, rengi koyulaşır, kararır. Tutamaz gözyaşlarını, akıtıverir. Hem, belki de akıttığı gözyaşları üzüldüğü şeyleri yok eder, kötülükleri yıkayıp temizler diye de düşünüyor olabilir, kim bilir. Bazen sıkıldığı olur, daralır, bizim yaşadığımız ve yaşattığımız kimi şeyler onu öylesine yorar ki, biraz kenara çekilip dinlenmek ister, gözden kaybolur. Neden sonra geri gelir, bembeyazdır rengi. Belki de dinlenmişliğin onda bıraktığı bir beyazlıktır bu. Her şeyi silmiştir ruhundan, bedeninden, yenilenmiştir. Hevesle beliriverdiğinde gökyüzünde yine kulak kabartır her şeye, başlar bizi gözlemeye. Bazen gördüklerini güneşle paylaşmak istemez. Hep ışık saçan, kirlenmeyen, kararmayan, her gün belli bir süre hiç kaybolmayan güneşi kıskanır. Ayrıca güneş her ne görmüş olursa olsun hiç tepki vermediği için onun duygusuz olduğunu düşünür, sinirlenir. Dolayısıyla hemen güneşin önüne geçerek onu kapatıverir. Onu arkasına saklar, ışığını görünmez kılıverir. Böylesine güçlü bir şeyi, yani güneşi, engellemiş olmanın ve güneşin onun gördüklerini göremeyecek oluşunun kendisinde yaşattığı gururla yeryüzünde olup biteni heyecanla ve merakla seyretmeye koyuluverir. Bulut, aynı zamanda bir hayaldir. İnsanların, çoğu zaman da çocukların ulaşmak istedikleri bir hayal... Buluta dokunmak, ona erişmek, onu bir kere de yakından görmek isterler. Onunla bir olmayı, onun gibi olmayı düşlerler. Hatta bazen "keşke bir bulut olsaydım" diye söylerler. Buna ek olarak, bazı zamanlarda sıkıldığında kendisini bulutun üstünde hayal ederek rahatlamaya çalışır kimi insan. Bulut, özgürlüğü anımsatır onlara. Gökyüzünde oradan oraya yavaşça savrulan, yeryüzüne tepeden bakan, bağımsız bir unsur sonuçta. Bir yere sabitlenip birçok işle uğraşmak, bazı dertlerle cebelleşmek gibi bir durumun söz konusu olmadığı en sakin yer gökyüzü gibi gelir çünkü insana. Bulutun yeri de gökyüzü olunca kıskanmamak imkansız hale geliyor. Bulut elbette ki tüm bunların farkında. Bazen öyle zamanlar oluyor ki, insanların tüm bu düşüncelerine kayıtsız kalamıyor. "Madem bu kadar merak ediyorlar ve bana dokunmak istiyorlar, o zaman ben de onların yanına gideyim." diye düşünüyor olsa gerek, yeryüzüne iniveriyor. İnsanlarla buluşuyor. Kendisini insanların arasına salıveriyor. Kendisinin gökyüzündeyken sahip olduğu pamuksu görüntünün insanın gözünü aldatmaktan başka bir şey olmadığını ve aslında varlığının bir buhardan ibaret olduğunu da kanıtlamak istiyor adeta. Gerçekten bilinmeyen, sadece uzaktan görerek edinilen izlenimlerin gerçeklikten uzak olduğunu gözler önüne seriyor. Hani insanların pek çoğu detaylıca bilmediği, yüzeysel olarak uzaktan takip ettiği, gördüğü, duyduğu şeyler hakkında asıllı asılsız pek çok izlenim edinip fikir yürütür ya, aslında içinde ne olduğu bilinmeyen, kapalı bir kutu hakkında yorum yapmak gibi bir durumdur bu. Mesela bir kadife kutu gördüğümüzde "içinde bir mücevher olmalı." diye düşünürüz. Aslında belki de o kutunun içinde başka bir şey var. Yani kutunun dış görünüşünün bizi aldatmasına, bizi yanlış kanılara itmesine izin vermiş oluruz. İşte tam da bu yüzden bir bilinmezliğin yarattığı hayalin aslında hakikaten hayalden ibaret olduğunu ve gerçeğin düşünülenden tamamen farklı olabileceğini kanıtlama isteği, bulutun yeryüzüne inerek insanlardaki bu bilincin oluşturmasına büyük katkıda bulunuyor. Bu sayede insanlar, görünen ile gerçekte olanın arasındaki farkı kavrayabiliyor ve daha bilinçli davranarak düşüncelerini yönetebiliyorlar. DENİZ ÖĞRETMEN