SENSİZ SU GİBİYİM; RENKSİZ VE TATSIZ

Doğarız ve elimizde olmadan yaşamaya başlarız. Bebeklik, çocukluk, yetişkinlik... Peki bunların hangisini yaşamımızın asıl ve vazgeçilmez parçasıdır? Ya da şöyle soralım: Ne zaman gerçekten yaşamaya başlarız? İlk paramızı kazandığımızda mı, üniversiteye başladığımızda mı, çocuk sahibi olduğumuzda mı? Ne zaman hayatın tadına tam olarak varmaya başlayıp sonsuz mutluluğu kucaklarız? Pek çok insan farkında değil ama bence ilk ne zaman sevdiysek o zaman başlarız bu hayata. Kimileri ruh eşi diyor, kimileri can yoldaşı... Şu hayatı beraber yaşamak için bulmamız gereken biri var ve o kişiyi bulana kadar hayat sadece bir arayış, mutluluğu yakalama çabası, yakalayamamanın verdiği boğulma hissinden ibarettir. Bulduğumuzda anlarız geçmişteki hatalarımızı, boşa kaybettiğimiz zamanları. Öylesine nefes alıp öylesine hayata tutunduğumuzu... Meğer ne okuduğumuz üniversite bizi tatmin etmiş ne başardığımız o müthiş işler. Raf raf kitaplar okuyup dünyaları öğrenmiş olsak da o kişiyi bulunca hissettiğimiz kadar huzurlu hissedememişiz... Sevdiceğimizi, yol arkadaşımızı bulmak bambaşkadır. Sanki her şey bir anda anlam kazanır. İki farklı vücutta tek bir kişi oluruz. Çok seversiniz. Geri dönüşü ve tartışılır hiçbir yanı olmadan... Artık teksinizdir, ayrılmaz parçalarsınızdır. Peki ya ayrılırsanız, aranıza mesafeler girerse? Katlanabilir misiniz buna? Asıl soru: Aranıza istem dışı giren bu ayrılığı kaldırabilecek misiniz? Bitmez sandığınız aşk belki de yok olabilir. Belki de duygularınızın eskisi kadar yoğun olmadığını fark edeceksiniz. Gözünüz, gönlünüz yakınınızda olan insanlara kayabilir. Sesini duyamadığınız, göremediğiniz birine aşık kalmak çok mu kolay? Ona bağlı kalıp, sürekli onu düşünmek... Her boş vaktinizde ona günlerinizin nasıl geçtiğini anlatan mektuplar yazmak ve hala deli divane aşık olduğunuzu söylemek... ' Seni milim milim öperim.' diyecek kadar çok özlemek... ' Sensiz Her Şey Renksiz.' diyebilecek kadar çok sevdiğinize inanıyorsanız; hayır zor değil. Uzakta oldukları için birbirlerini unutmaya başlayacak insanların lafı değil bu. 'Gözden ıraksa gönülden de ırak' çıların lafı hiç değil. Bir kere birleşti mi bir daha ayrılmayanların lafı. Hayat ne kadar uzağa da savursa sevdiğinden vazgeçmeyenlerin lafı. Gönüller seyran olmuş bir kere... Zordur bunu başarması ama imkansız değil. Biz bilmesek tanımasak da böyle çiftler vardır. Yıllarca ayrı kalıp, yıllar sonra kavuşan... Güzin Dino ve Abidin Dino çifti de bu çiftlerdendir. Sürgünden dolayı yurt dışına çıkmak zorunda kalan Abidin Dino, hiç vazgeçmemiştir geride bıraktığı eşini sevmekten. Her mektubunun her satırı buram buram aşk kokar. Sanki mümkün olsa o sayfalardan çıkıp boynuna dolanacak. Ayrıyken o kadar özlemişler ki birbirlerini, kavuştuklarından sonrası hep bir hasret giderme olmuş. Arada kullandığım bir söz vardır: 'Düzgün yaşa, düzgün sev.'. Hayatı boyunca düzgün yaşamış insanlar, hayatları boyunca düzgün de severler. Akılları karışmaz öyle iki gün görmemeyle. İki gün ya da 21 yıl... Farketmez onlar için. Franz Kafka Milena' dan nasıl vazgeçmediyse... Ahmet Arif nasıl sürekli Leyla' ya aşık kaldıysa... Kolay olmamıştır Nazım' ın Piraye' si olmak, Orhan Veli' nin Nahit Hanım' ı olmak. Kolay değildir ama Reşat Nuri vazgeçseydi Hadiye' sinden dillere destan olurlar mıydı? Yıllar sonra konuşuyor olur muyduk onları, mektupları tekrar tekrar basılır mıydı? Kavuşacakları gün elbette gelecektir. Gerçek can yoldaşından hiç değilse o günün hatrı kalmasın diye vazgeçmeyip sevmeye devam eder insan. Birbirlerini yeniden görecekleri o ana ayıp olmasın diye... Çünkü kavuşunca ayrı geçen zamanı telafi etmek kolaydır, hemen alışır gözler yeniden sevdiceğe. Önemli olan yüreği soğutmamaktır.