YALNIZLAR PARTİSİ

Kaybedenler Kulübü, 2010 yapımı komedi-dram türünde bir Türk filmidir. Filmde, Kaan(Nejat İşler) ve Mete(Yiğit Özşener) günlük işlerinin dışında 1990'lı yılların ortalarında Kent FM adlı bir radyo istasyonunda Kaybedenler Kulübü adlı bir programa başlar ve bu programı sanki bir yerde oturmuş konuşuyorlarmış ve kimsenin bundan haberi yokmuş gibi sunarlar. Amaçları para kazanmak değil farklı bir deneyim edinmektir, bu nedenle sadece içki ve taksi parası isterler. Bu süreçte yalnızlıklarını gidermek için sürekli farklı kadınlarla birlikte olurlar. Kadınlar, edebiyat ve Kadıköy sokaklarından bahseden ikili belirli bir amaç gütmez. Hikayenin de vermek istediği belirli bir mesajı yoktur. Hem konu hem de mesaj açısından ciddiyetsiz görülebilecek ama aslında üstü kapalı eleştirel bir yapıya sahiptir. Film, dönemin politik atmosferini göz ardı etmek, zaman algısına sahip olmamak gibi çeşitli eleştiriler almıştır. Buna karşın erkek egemen bakışı eleştirmek ve cinsiyetçiliğe dikkat çekmek için dağıtılan Altın Bamya Ödülleri'nde Altın Bamya ile İzleyici Bamyası ödüllerini kazanmıştır. Ölümden daha ciddi ne olabilir diyen, felsefe konuşan aynı zamanda programına konuk olan her dinleyiciye sizinle yatmış mıydık diye soran ilginç bir ikiliyle hayatı tiye alma yolculuğuna konut eden bir yapıt. Filmin özgür ve özgün yapısı kimisini rahatsız edebilecek kapasiteye sahip olsa da, bana kalırsa özgür sanatın, özgür ifadenin gerekliliği açısından cesaret verici niteliktedir. Eleştirilmesi de beğenilmesi de gayet doğaldır. Olması gereken zaten bu değil midir? Zevkimize hitap etmese dahi hayatta farklı renkler olması... Neden sevmediğimiz rengin kimse tarafından giyilmemesini isteyelim ki? Bana yakışan ile ona yakışan bir midir? Gri bulutlar gök kuşağından daha mı parlaktır? Aykırı yapıt uyarıcı nitelikte değil midir? Ne kadar çeşitlilik, o kadar yaratıcılığı tetiklemez mi? Özgürlüğü hissetmek bizi sınırsız kılmaz mı? Konuşulamayanları gölgeler ardında bırakmak ve baskıdan dolayı yapmak istenilenleri hiçbir zaman yapamamak bizi ne kadar ileriye götürebilecektir? Ne kadar mutlu edecektir? Kendimizi keşfetmemizde ne kadar faydası dokunacaktır? Bunun ne zararı olabileceğini düşünüyorum. Konuşulmaya çekinilen konulara değindiği için eleştirilmesini haklı bulamıyorum. Büyük resimde taraf olarak o eleştirmenler de bir renktir ama renkler birbirini soğurmamalıdır. Yolu tekdüzeliğe sokmamalıdır. Sanat duygusaldır, aksi halde heves kırılacaktır. Aynalar kırılacaktır. Küslükler artacaktır. Yüzler somurtacaktır, tahammül azalacaktır, yabancı horlanacaktır. Dünya küçülecektir. Bakış daralacaktır. Sevgi azalacaktır. Yalnızlık artacaktır... Yalnızlığa kadar gelmişken, bahsetmeden geçmemek lazım ki Kaybedenler Kulübü'nün en mühim derdidir. Çünkü aykırılardır. Programda kullanılan dilden dolayı konuklardan ölüm tehdidi telefonları gelir. RTÜK, şikayetlerden dolayı radyo programına ceza verir ve kapatmakla tehdit eder. Kaan, rahatlığı ve aykırılığı nedeniyle sevgilisinin huzurunu bozar ve kavga edip sonunda ayrılırlar. Tüm işler ters gider ve ikili, işlerine dönme kararı alarak yine yalnızlığa yol alır. Radyodaki bir konuşmadan alıntı yapacak olursak felsefelerinin bir nebze tarif edebileceğini düşünüyorum: -Hiç birisinin sana sahip olduğunu düşündüğün oluyor mu ya da bir şeyin? +Evet... Evet, fark ettim bunu. Her fark ettiğimde de gitmek istedim. Bazı insanlar aile kurmaya önem verirler. Yani buna değer verirler. Bazılarıysa başka birtakım şeylere değer verirler. Bunlara değer verirken niye değer verdiğini düşünmez birey, toplumun içinde erimiş olan birey. Toplum koleje girmeyi bir değer olarak sunduğu için artık o, kişiliğini yok sayma halidir. Koleje girmek için yarışır, üniversiteye girmek için yarışır, iyi bir işe girmek için yarışır, güzel bir kadınla evlenmek için yarışır, devamlı bir yarış ve kazanma zorunluluğu... -Aslında kazanmak nedir ki? En büyük zaferi kazandığında bir Antonius olduğunu düşün. Paris'e geldiğini ve o Tak'ın altında olduğunu ve bütün insanların senin altında olduğunu düşün. Ve gücün en üstünde olduğunu... Yalnız kaldığın o anda ne oldu be, şimdi ne olacak diyorsan kaybedersin sen, kaybetmişsin. Yani o anda en büyük zaferin içinde kaybetmişsin. +Peki bunun farkında olmak, yaşlı bir kızılderelinin dediği gibi hayatın bize sunamadıklarını mı sunar? Yoksa bir radyo dinleyicisinin dediği gibi sanat, diğer tüm şeyler gibi seks için midir? (...) Filmde, kahramanımız olan iki genç hayatta nasıl birer kaybeden olduklarını gösterirler. Kendi bakış açılarını aktarırlar. Radyo programlarında, insanların yoğun hayat temposu içinde en kalabalık şehirde bile nasıl yalnız kalabileceğini, yalnızlığını yitirmemek için nelere tutunabileceklerini, bunların saçma ve bazen komik olduğunu, kendini kandırmak olduğunu fakat bu saçmalıklara inanmasak ve herhangi bir dala tutunmasak da hepimizin yalnız olduğunu söylerler. Hayatlarıyla bunu gözler önüne sererler. Kaybedenler Kulübü adıyla bu düşünceyi kendilerine mal ederler. Kaan'ı sevgilisi terk eder gider. Mert'in ise yalnız, annesi vardır, kimseye bağlanamaz. Yalnız kalmamak için özellikle insanların içine girdikleri çabayı eleştiren bu bakış açısı, umutsuz denilebilecek derecede olsa da kısmen doğrudur. Özellikle 'aile' kavramını yaşamayan ve sevgi bağı olmayan insanların hayatında yalnızlık çok acı verici derecede olabilir. İnsanın en temel duygusal ihtiyaçlarından biridir çünkü. Paylaşmadan bir hiçiz çünkü, çünkü tek başımıza hiçbir şeyin hiçbir anlamı yok. Peki ne kadar yalnızız dedirttiriyor, etrafına baktırıyor, samimiyet aratıyor, samimiyet aşılıyor Kaybedenler Kulübü. Film bir başka yönüyle bu konuya değinir. Hayatın bize sunduklarını değerlendirirken, her şeyin seks için olduğunu söylemek ne kadar rahatsız edicidir? Bizim toplumumuz için, bir hayli rahatsız edicidir... İkili sadece eleştirmekte değil, davranışlarında da oldukça özgürdür. Programda yazdıkları bir angut şiirini okurlar bazen, bazen hiçbir anlamı olmayan muhabbetler açarlar. Kendini yalnız hisseden ve intihar etmeyi düşünen bir dinleyicilerini hayata bağlarlar bir gün. Bir gün taksici dinleyicileri ölüm tehdidine kalkan olmaya çıkagelir. Her şey bir yana toplumda belli bir kesime ve düşünceye hitap ederler. Kaybedenler Kulübü, yarattığı rahat atmosferin içinde biraz gülmek, biraz düşünmek ve biraz kendini bulmak için oldukça doyurucudur. Türk Sineması adına çok değerli bir film olduğunu düşünüyorum. Keyifli seyirler dilerim, izleyeceğinizi umarak...