BİR AKŞAM SAATİ O TEPEDE

Şiir kalıplar, nameler, ağdalı sözler değildir bana kalırsa, öylesini sevmem şiirin. Buram buram aşk kokan dörtlükler birleşip bir şiir yapmaz her zaman ya da ayrılık acısıyla, hasretle yanan o kelimeler, beylik laflar, edebi olmak maksadıyla yola çıkıp bir katmanlar yığını olmaktan ileriye gidemeyen o dizeler... Şiir, o an esti diye bir kitabın köşesine çiziktirilmiş birkaç kelime, mutluluk sarhoşluğuyla duvarlara ya da ağaçlara kazınmış bir dörtlük ve hemen ardına eklenivermiş o günü ölümsüzleştirecek bir tarih, iki yan yana baş harftir belki; içinden memleket yahut sevgili hasretiyle çağıl çağıl akan dereyi tek başına zapt edebilen, ince, ipince odunlardan bir barajdır, sabah kalktığında aklına gelen ilk isim ya da o gözlerin aradığı ilk surattır. Şiir saftır, naiftir, özdür, insanın özüdür bir bakıma, o yüzden en güzel hali gene insanda, insanların arasında ikendir. Arnavut kaldırımlı sokakta baş önde yürünürken "bir kapı önünde" kulağa çalınanlardır, en güzel örneğiyle Özdemir Asaf'ın aklından ansızın geçen karalamalarıdır şiir. Tüm şiir kitaplarının içinden benim özellikle odaklandığım Bir Kapı Önünde, ünlü şairin üçüncü şiir kitabı olup, ardı ardına gelen şiirlerindeki benzer motiflerle göze çarpar. Bazen iki üç şiirde bir bahçeden söz eder şair: senin bahçenden, benim bahçemden, başkasının bahçesine girmekten... Başka sefer bıçağa sık sık rastlanılır, elmaları keser yahut duvara saplanır. Ardından yalanlar gelir, sevgilisinden kendine yalanlar söylemesini ister sadece bir yalan yerine ya da Lavinia'yı uyarır incineceği üzerine yalanlarıyla. Kitabın burasında durup kıvırırım sayfasını, gerçek hayatta birinin ağzından çıkacağına inanamadığım bu lafları üstadın şiir okuduğu matinesinde kalkıp giden bir kadının arkasından söylediğine dair hikayeyi hiç duymamış gibi davranırım. Bir akşamı düşünürüm: saat beş buçuk altı civarı, mevsimlerden kış, karanlık denemez ama besbelli aydınlık da değil, öyle bir loşluk... Üstadı düşünürüm ve yanındaki o naif, üşüyen kadını: bir tepede ya da bir bankta, etraf sessiz, gözler KARKILI 2 karşıdaki manzaraya kilitli, Boğaz'a besbelli... Sanki şiirde Lavinia sevmiyormuş gibi gelir insanlara, aşkı yeterli değilmiş gibi gelir; kendi hayatlarıyla ilişki kurarlar, benimserler bu şiiri. Lavinia günlüklere yazılır, Lavinia'nın fotoğrafları çekilir, Lavinia mesajları atılır. Lavinia gitme dense de gidiyordur onların gözünde şiirin sonunda, arkasından şair bakakalır. Bense bu akşam tablosunda sevgisizliği tepeden aşağı itelerim. Şair "Gene de sen bilirsin(136)." dediğinde, kadının yüzüne bir tebessüm yerleştiririm. Sessizlik, bir de ılık rüzgar hakim... Benim çizdiğim şiirde Lavinia gitmez, ayrı ayrı otururlar ama bankta. Pürüzsüz bir aşk değil onlarınki, mükemmel, buram buram aşk da değil. En çok da bu his yüzünden kıvırırım bu şiirin olduğu sayfanın köşesini. Çağıl çağıl değil usul usul olduğu için onların sevgisi kafamda, her tarafın aşk, platoniklik, imkansızlık, kara sevda olduğu bu şiir dünyasında en naif, en samimi, en gerçeğe yakın olduğu için. Çünkü hiçbir şüphem olmaz o bankta aralarında üç parmak mesafeyle oturduklarından şairin ve Lavinia'nın akşamın altısında rüzgar eserken. Lavinia'nın ürperişini görebilirim soğuktan, tereddüdü gün gibi aydınlık gitmekle kalmak arasında. Şairin yalanlar söyleme teklifi, sevgiliyi önceden uyarışı incineceği konusunda, başta gitme dememenin kırıcılığını vurgular gibi gelir; ama benim tablomda bunun anlamı elinde eteğinde sevgi namına ne varsa önüne dökmektir. Dahası var, demektir; istiyorsan, yetmiyorsa, yalanlarım da var, diyebilmektir. Şair yanındaki kadına en güzel, en saf, en içten ve sonuçta az ama öz sevgisini sunar kaynağından. Lavinia'nın üzerine titrer üşüyecek diye; günün en güzel saatlerinde, altı suları, o tepede. Son dörtlükte kopar artık bu gururun ya da her neyse işte onun dizginleri, bir "Gitme!" çıkar şairin ağzından. Benim tablomda Lavinia gitmez. Benim tablomda Lavinia adını bilir. Bu sahne somuttur benim kafamda, gerçekte yaşanılsaydı da bir saniyenin bir ömür gibi hissettireceği bu an, bende en gerçek, en mutlaktır; sonsuza uzanır. Özdemir Asaf'ın şiirleri nasıl cam kırıklarını yerden toplamak kadar hafif, temkinli, kırılgan; sabah gün doğarken uyanır da sayıklar gibi sessiz, sakin, içten ise benim sayıları bir KARKILI 3 elin parmaklarını geçmeyen sevdiğim şiirlerden en kıymetlisine kafamda yarattığım resim de öyledir. Bir bakıma en bilinen şiirinin bu olması üstadın, benim talihsizliğimdir; bu yüzden sadece kendime saklarım Lavinia ve şairi o bankta. Tıpkı kendisinin de dediği gibi bir bakıma, "Gördüğümü görecekler diye ödüm geriliyor (137).