Hayatı Bilerek Yaşamak

Hayatın bize sunduğu imkanların ne kadar farkındayız? Ya da bizim kadar şanslı olmayan insanları hiç düşünüyor muyuz? Hazal gibi bir trafik kazasında görme yetimizi kaybetmeyeceğimiz kesin mi? Tabii ki değil. Ancak böyle talihsiz olayların gerçekliğine yalnızca izlediğimiz kurgular aracılığıyla inanıyoruz. Üstelik böyle şeylerin sadece filmlerdeki sahneler olduğunu düşünerek dış dünyayla kendi aramızda bir kabuk yaratıyoruz. Sadece Sen filminin ana karakteri Hazal, aslında sağlığımızın ne kadar önemli olduğunu bize hatırlatıyor. Günlük hayatın endişesindeyken sağlığımızın hep iyi olacağını düşünüyor ve onu kaybetme ihtimalimizi yok sayıyoruz. Asıl önemli olan şeylerin değerini unutup önemsiz şeylere fazla kafa yorarak kendimize dert ediyoruz. İstediğimiz elbiseyi alamadığımızda ya da trafikteki korna sesi canımızı sıktığında, elimizde var olanları unutup kendimizi mutsuz etmeye başlıyoruz. Asla ama asla o elbisenin gördüğümüz, o arabanın ise sesini duyduğumuz son şey olabileceğini düşünmüyoruz. Bu ihtimali düşünmek bile insanı üzerken, biz hala hayatın sunduğu konforun farkında olamayabiliyoruz. Bence bunun nedeni bizim nankörlüğümüz. Öbür uçta neler olduğunu bilmiyoruz ve tahmin etmek de çok zor ama orada bu zorluklara rağmen mutlu olmaya çalışıp yaşamaya devam eden insanlar var. Bizim gördüklerimizi sadece yarım yamalak hayal ederek hayatlarına yön veriyorlar. Düşünsenize; renkleri sadece hissederek anlamaya çalışan bir hayat... Empatisi bile yapılamayacak kadar zor bir şey bu. O yüzden hayatı biraz daha sorgulamaya başladım. Bizim bu kadar rahatlık içinde ve başka birine bağımlı olmadan yaşama lüksümüz olduğu halde hala mutsuzsak eğer, bu bizim değer bilmememizdendir. Sahip olduklarımızla tatmin olmayıp hep daha fazlasını istiyoruz. Halbuki sağlığımızın yerinde olmasıyla yapabileceklerimizin sınırı yok. En basitinden; şu anda ne yapmak istiyorsak, nereye gitmek istiyorsak hiç kimseden yardım istemeden yapabilme şansına sahibiz. Bu küçümsenecek veya unutulacak bir şey olmamalı. Özellikle de herkesin eşit şartlar altında yaşamadığı bu dünyada gerçekten hastalıkların ve büyük zorlukların varolduğu göz önünde bulundurulursa... Ancak şimdiye kadar bu konu üstünde çok fazla düşünmemiştim. İki dakika "Ya kör olsaydım?" diye düşününce bile kendi minnettarsızlığımdan utanıyorum. Bu zamana kadar görebildiğim, sağlıklı olduğum her an, benim en büyük şansım olmalı. Her sabah uyandığımda sadece güneşin sıcaklığını hissetmek değil de onu canlı canlı görmek, her yeni gün için benim ayrı bir minnettarlığım olmalı. Sevdiğim şarkının melodisini her duyduğumda benim şükretmek için bir sebebim olmalı. Çünkü sağlığımın yerinde olması aslında en büyük mutluluğum ve ancak bu şekilde ben tam anlamıyla hissederek yaşayabiliyorum. Mesela Hazal karakterine araba nerdeyse çarpacakken son anda kurtulması bana sağlığımızın ne kadar önemli olduğunu bir kez daha hatırlattı. Fakat ne yazık ki sağlığımızın değerini kaybedince anlıyoruz, o zaman da her şey için çok geç oluyor. Oysaki tek yapmamız gereken durup düşünüp kendi içimize bakmak. Yıldızların o parlaklığını görmenin, denizin dalgalarını duymanın, sevdiklerimize bakmanın, onlara her göz kırptığımızda oluşan o anlamlı, kıpır kıpır duygunun tüm hücrelerimize işlemesi bizim bu zamana kadar hayatı çoğu kişiye göre daha ayrıcalıklı yaşadığımızı gösterir. Fakat bu kadar kolay söylediğime bakmayın. Bunları yaşadığımız her saniye kendimize hatırlatmak elbette çok zor. Hatta benim gibi her yaşadığı kötü olayın başınıza gelen en kötü şey olduğunu düşünüyorsanız, daha da kötülerinin olabileceğini kavramak epey uzun bir süre gerektiriyor. Ama hayattan olabildiğince keyif almak için kendi ütopyamızdan çıkıp gerçek dünyayla karşılaşmamız, iyinin de kötünün de farkında olmamız lazım. Hepimizin yaşamı, hayat kalitesi bir pamuk ipliğine bağlı. Yarın her şey değişecekmiş gibi yaşayıp bugünün kıymetini, şuanda varolanı dikkate almalıyız. Çünkü bundan sonra da hayatımızın aynı konforla devam edeceği kesin değil.