''RAHATLIK BATIYOR''

Ne kadar yaşam standartlarımız iyi olsa da her geçen gün daha fazlasına sahip olmayı isteriz. Eğer başımızı sokacak evimiz, ocağımızda yemeğimiz ve giyebileceğimiz kıyafetimiz varsa dünyanın %75'inden daha zengin olduğumuzu belirten bir söz okumuştum. Kimileri bir gün daha yaşamak için yemek ararken kimilerinin o gün hangi yemeği yiyeceğine bir türlü karar veremediği bir dünyada yaşıyoruz. Peki, durumu bizden daha kötüleri varken şikayet edemeyeceğimiz bir hayat yaşıyorken huzursuz olmamız, depresyona girdiğimizi sandığımız tarif edilemeyecek bir ruh hali içerisinde olmamız neden? Rahatlık batıyor derler ya tam da bunu kastediyorlar sanırım. Gerçekten de rahatlık batıyor çünkü. Nadir gördüğümüzü sandığımız bir şey değil bu durum. Çağatay Ulusoy, Gizem Karaca gibi günümüzdeki ünlülerin uyuşturucuya başlamaları, Marilyn Monroe'nun intiharı bu durumun sonuçlarıdır. Ünleri birden parlayan bu yıldızların yeni yaşamlarına ayak uyduramamaları sonucunda ortaya çıkan ruh halleri onları bu duruma itmiştir. Yoksa ''Mutluluk'' romanındaki Dr. İrfan Kurudal hayatının zirvesinde olmasına rağmen niye her şeyi geride bırakıp arzularının peşinden gitsin? Paulo Coelho'nun yazdığı ''Aldatmak''taki Linda'nın da yaşadıkları tam bunlar aslında. En güzel kıyafetleri giyebilmesine yetecek zenginlikte olması, harika bir eşe ve çocuklara sahip olması, ülkenin önemli bir gazetesi için çalışmasına rağmen Linda kendinde birtakım sorunlar hisseder. Onun sorunlarının kaynağı sevgidir ama. Bu sorunlarına depresyon adını vermez, veremez. Gittiği çeşitli psikiyatrlarda da bir çözüm bulamaz. En son, lisede sevgilisi olan bir siyasetçiyle birlikte olması, Linda'nın kendi sorununa kendisince getirdiği bir çözümdür. Diğerlerinin çözümü intiharda ya da uyuşturucuda bulması gibi. Linda, yaşadıklarını, ruh halini anlatırken bunlar geldi aklıma. Her şeyin dört dörtlük olmasına rağmen hayattan soğuyan ve çeşitli psikolojik sorunlar yaşayan insanlar... Kaynağı pek belli değildir bu sorunların belki yeni yaşam tarzına tutunamama ya da tekdüze bir yaşamdan sıkılma... Herhangi, normalde kimsenin umursamayacağı, en ufak bir şey bile yetiyor insana bu sorunların kıvılcımının ortaya çıkması için. Bütün bunlar geçen senemi anımsattı bana. Üniversite sınavlarının ilk aşamasından sonra aldığım darbe benim hayatımda daha önce yaşamadığım bir depresyon evresi geçirmeme yetmişti. Bu, ufak bir sorundan kaynaklanmıyordu fakat. Benim için gerçekten büyük bir sorundu. Ama bu başarının değil, başarısız olduğumu düşünmemin neticesinde gerçekleşmişti. Muhtemelen yaşamımızda zıt bir yöne gittiğimizde herkesin başına gelebilecek bir şeydi bu. Benim yaşadıklarımın tek farkı çözümü bulamıyor daha doğrusu hiç aramaya bile çıkmamış olmamdı ta ki en iyi arkadaşım elimden tutup beni bu uçurumun kenarından kurtarana kadar. Ben de Linda gibi hiçbir şekilde psikologa falan gitmek istememiş, yıllardır arkadaşım olan ilkokul dostuma tutunmuştum. Öyle bir ruh haline gireceğim aklımın ucundan bile geçmezdi. Herkese neşe veren ve küçük şeylerle mutlu olan biri olarak tanınırdım çünkü. Ama o andaki yalnızlık hissini Linda'nın benden daha iyi tarif ettiğine eminim. O daha geç atlattı bu evreyi ne de olsa. İkimizin ortak yanı ise bu dönemden sevginin sayesinde kurtulmuş olmamız, diğerlerininki gibi uyuşturucu ya da intiharla değil. Yaşama olan sevgimiz onlarınkinden daha güçlü gelmiş demek ki. Yaşadığımız çevre, sahip olduğumuz güzel dostluklar, doğanın güzelliği... Gerçekten de hayatta hiçbir şey kesinlikle bunlardan daha önemli değildir. Her insan eninde sonunda bu evreden geçecektir; yalnızlık, çaresizlik duygularını en derininden tadacaktır, ama hiçbir şeyin gücü insanı bu dünyadan koparmaya özellikle de hayatın kıymetini daha bilmeden ve güzelliklerini en sonuna kadar yaşamadan koparmaya yetmemelidir. Yaşamak güzel şeydir çünkü.