Piyon Değil Şah Olabilmek

Sizce güç nedir? Sevgi mi? Vicdan mı? Erdem mi? Bilgi mi? Bence güç, atlatabilmektir. Benim gözümde bir insan yaşadığı zor ve acı dolu şeyler hakkında rahatça konuşabiliyorsa, o insan güçlüdür. Bu dünyada acılarına tutunan milyarlarca insan var, acılarını bir kalkan gibi kullanıp onların arkasına sığınan, onları hareketlerine gösterecek bir bahane olarak kullanan, atlatmak istediğini söyleyip buna yönelik hiçbir davranışta bulunmayan ve daha birçok bahaneyle ve yöntemle acılarını bırakmayan ya da bırakamayacağına kendini inandırmış onca ruh... Görmemin zaman aldığı, gördükten sonra da kabullenebilmemin bir o kadar uzun sürdüğü bir gerçek var, tıpkı insan gibi, etrafımızda gördüğümüz, dinlediğimiz, dokunduğumuz, hissettiğimiz, sonsuza kadar süreceğini düşündüğümüz her şey ölümlü, geçici olduğu için, benim gözümde acılarımıza tutunmamızın hiçbir anlamı yok, bu sebeple Jeanette Winterson'dan Normal Olmak Varken Neden Mutlu Olasın, okurken en çok keyif aldığım kitaplardan biri, çünkü kitabın yazarı Jeanette, benim güçlü sınıfına sokabileceğim insanlardan, yaşadıklarını tüm acımasızlığıyla, eksiltmeden, demagoji katmadan tüm saflığıyla anlatması benim gözümde fazlasıyla etkileyici ve yazar birebir güçlü insan tanımıma uyan bir üsluba sahip. Hayattaki olaylara karşı duruşumuz onun gibi hafif dalga geçermişcesine, çok ciddiye almadan olmalı, çünkü ne zaman hayatımızın son nefesini alacağımızı bilmiyoruz. Bu sebeple acılarımızı kolayca sindirebilmeli ve güldüğümüz dakikaları elimizden geldiğince uzatmamız gerektiğine inanıyorum. İnsanlar, yaşadıklarını kolay kolay atlatamazlar, gerçekten onları üzmüş, acı dolu olayları anlatırken boğazları düğümlenir, gözleri dolar, kelimeler ağızlarından çıkarken zorlanırlar, aslında bu çok doğal, ama uzun vadede gerekli veya anlamlı değil, çünkü belli bir doz aşımı, hayattan keyif alınması gerekirken acıya tutunulan bir bünyede sıkışıp kalmak demek. Benim gözümde farkındalık da bir çeşit güçtür, zaten eğer tek bir hayata sahip olduğunu tamamen farkedebilmiş bir insan öncelikle acılarını uzun süre hissetmeyi zihninde reddeder. Evet insanız, ben güç, duygusal olmamaktır, olaylara hep mantıkla bakmaktır, yıpratıcı tarafları görmezden gelmektir demiyorum. Güç, benim gözümde, en zor, en kötü, en acıklı hikayenin bile, kenarından köşesinden pozitif bir yaklaşım, bir düşünce çıkarıp o düşüncenşn üzerine giderek yaşanılanı hiçbir zaman bire bir, sadece acıyla bağdaştırmamaktır. Dürüst olmak gerekirse, ben kendimi de tamamen güçlü sınıfına sokamıyorum, çünkü hala düşündüğümde kendimi güçsüz hissettiğim ve üzüntüden başka bir duygu hissetmediğim birkaç olay var. Bu, ben o olayların pozitif tarafını görmek için yeterince çaba harcamamışım demek. Bunlar için daha çok vakit harcayıp düzeltmek için de önümde zamanım var. Onlar dışında da yaşadığım tüm üzüntüler için çok minnettar ve çok mutluyum, çünkü o olaylardan çok şey öğrendim, onları kabullenip atlattım ve bence gerek ruhsal gerek zihinsel olarak da çok ilerledim. Çok sevdiğim dedemin ölümüne bile, o şu anda daha iyi bir yerde ve daha mutlu diyerek yaklaşmayı seçiyorum, çünkü bencillikle, o bir daha benim yanımda olamayacak, bana sarılamayacak gibi negatif bakarsam kendimi üzmekten başka bir şey elde edemem. Bence her olaya böyle bakılabilir, kendi açınızdan bir haksızlığa uğradığınızı ve size haksızlık eden o insan için elinizden geleni ardınıza koymadığınızı düşünün, bu insan sizi hiç kimsenin üzemediği bir şekilde bilerek ve isteyerek üzdüğünde bile, demek ki bana gerçekten değer vermiyormuş farkındalığına sahip olursunuz. Bu farkındalık bir ayrıcalıktır. Eğer o insanla devam etseydiniz, vaktiniz, düşünceleriniz ve emeğiniz hep o insana yönelik olacaktı, artık bunları kabullenmek, iyileşmek ve nihayetinde atlatmak için kullanabileceksiniz. Her zaman iyi tarafını görmeye çalıştım ve dünyadaki her durum ve olaya böyle yaklaşmaya çalıştığım için belki de tanıdığım en güleryüzlü ve en mutlu insan kendimim.