Seher Vakti

Güneş, küçücük yurt odama doğmak üzere. En sevdiğim Birhan Tezer şarkısı tekrar tekrar çalarken, sabahın erken saatlerinin sükuneti, hafif bir esinti gibi tüm benliğimi ele geçiriyor. Hiçbir zaman abartılı duygulara ait hissedemedim diye belki, şiirden de anlayamadım hiçbir zaman. Bundan bir kaç saat önce, hazır uyku da uğramamışken, oda arkadaşımın şiire karşı bakışımı değiştirebileceğini öngördüğü kitabın yazarını araştırmamla başlıyor her şey. Küçük bir yaşta kanserden kaybetmiş annesini Didem Madak. Ve kendisi de, neredeyse annesinin vefat ettiği yaşlardayken, kansere yenik düşüyor çok genç yaşta. Arkada kalansa, bu sefer Didem Madak'ın kızı oluyor... Hikayesi beni o kadar etkiliyor ki daha henüz kitabına başlamadan, boğazımda bir düğümlenme oluşuyor. Hayatı hakkında yazılanları okuduktan sonra tek istediğim, yazdığı şiirlerini okuyup, duygularını ve yaşadıklarını daha çok hissedebilmek. "... Zaman zaman çok yalnızım kalbiye Bugün ağlayarak kurabiye yerken, Çay fincanında kendimi seyrederken Çay beni içti, ben de çayı kalbiye Ruhumdan çaylar aktı saatlerce" (25) Hiçbir şeyden korkmadığım kadar korkarım büyük ve hızlı değişimlerden. Daha ne olduğunu anlamadan, her şey değişmiştir artık. Bir şeyler sona ermiş, birileri temelli bu hayatı terk etmiştir. Zaman en çok; bir kasırganın, hayatındaki her şeyin dokusunu harap edişini izlediğin o anlarda geri döndürülebilir görünür bana. Değişimden önceki zaman öyle yakın gelir ki; zamanı geriye sarıp durumu değiştirebileceğine bile inanırsın. Ama yapamazsın. Belki de bu korkularımla yüzleştirdi beni Madak'ın hayatından şiirler okumak. Çok küçük yaşta yüzleştiği bu denli travmatik değişimi bünyemde buram buram hissettim okurken, sanki hepsi birer birer benim başıma gelmiş gibi. Kitaba, öncesinde ilk göz attığımda yazarın kendine has tarzıyla yazdığı şiirleri okurken hissettiklerimle, şairin hikayesini öğrenmem sonrası okuyuşumda hissettiklerim çok farklı. Şimdi, her şiirini okurken, kalbimde az önce birini kaybetmişim gibi bir sızlama... İçine girdiğim bu hayatı anlıyorum sanki artık. Kafamda tek tek, bilmediğim bu hayattan imgeler canlanıyor. Yazar ve kardeşinin çocukluğu; yazarın imgelemesiyle, anneleri hayattayken beraber "kelebek gibi" neşeyle koşturuşları; annelerini kaybettikten sonra bu neşenin, yerini koca bir boşluğa bırakışı, 13 yaşında hissedilen bu boşluğun, hayatın kalanında bırakacağı eksiklik hissi... Hepsi gözümde birer birer, bir filmmiş gibi oynuyor. Altı yıl olmuş Didem Madak gözlerini yumalı. İçine henüz girdiğim bu hikayelerin sahibinin, ölmüş olduğu bilmek beni daha da üzüyor. Kurgusu tersten akan bir film gibi... Önce Madak'ın hayatının nasıl sona erdiğini öğreniyorum, sonraysa bunu bilmenin etkisiyle, hayatından parçaları okuyorum. Irmak Erkan 21501487 "Pollyanna, Sana göre insan profiterol yer gibi yaşamalı Bir çamur deryasının içinde Küçük mutluluk topları yakalamalı. Bense vücuduma şiirler saplıyorum durmadan" (68) İçimizdeki çocuk hiçbir zaman terk etmez bizi, bundan dolayı sanırım, çocukluğumuz hep yakın gelir bizlere. Didem Madak otuz yaşındayken yayımlanan, yazarın ilk şiir kitabı Grapon Kağıtları'nın her tarafında, içindeki yaralı çocuğu hissediyorum Madak'ın. Okuduğum her sayfada, içindeki çocuktan bir parça gibi sakladığı, hayal gücünü kullanarak; çocukluğundan kalan başka bir parçası olan, bu yaralarla dertleşmesini izliyorum sanki. Bu üslubundan dolayı, okurken dramatikleştirilmiş bir hikaye gibi gelmiyor, dramatik ama hayal gücüyle donanmış şiirleri. Çoğu insan en derinlere gömer dertlerini, travmalarını. Kendini güçlü göstermek için belki de; korkar yaralarını ulu orta paylaşmaktan. Madak'sa asla korkmamış bu yaralarını, "çiçekli şiirleri" aracılığıyla kucaklamaktan.