IDEAL UĞRUNA YALNIZ HAYAT

Sizce idealler insanın hayatını kurtarabilir mi? Bu hafta izlediğim R. J Kutler'ın yönetmenliğinde çekilmiş olan Eğer Kalırsam adlı filmde işte bu soruya bir cevap gördüm. Bu duygulu filmi izlerken bir yandan insanın zayıflığını bir yandan da ne kadar güçlü olduğunu gördüm, diyebilirim. İşlenen o kadar derin bir konu ki insan kendini ana karakterin yerine koyup bir seçim bile yapamıyor. Bizim yaşlarımızda yani üniversiteye yeni başlayan ya da başlayacak kişilerin çoğu, hiç olmazsa benim gözlemleyebildiğim kadarıyla ailelerine tamamen bağımlı bir hayat sürdürüyor. Her ne kadar hepimiz bir özgürleşme, bağlarımızı koparma çabasında olsak da aslında özgürlük kavramını yalnızlıkla bağlaştırmadan değerlendiriyoruz. Eğer Yaşarsam adlı dram türündeki film boyunca on yedi- on sekiz yaşlarında olan Mia'nın ailesini bir trafik kazasında kaybetmesiyle birlikte yaşam ve ölüm arasındaki ince çizgisi, Mia'nın vücuduyla bağlantısını kaybetmiş olan ruhuylaişleniyor. Mia başlarda kardeşinin yaşadığını düşünürken ona sahip çıkmak için hayatta kalması gerektiğine inanıyordu ancak onu da kaybettiğini anlayınca onu hayata bağlayan hiçbir şey kalmamıştı. Her ne kadar bizler de yedi-yirmi dört ailelerimizle olmasak, kimimiz farklı şehirlerde yaşasa da ailemizin varlığı bize hayata bağlayan çok güçlü bir unsur. Bize sonuna kadar destek olan, klişe bir tabirle her düştüğümüzde yine de elimizden tutmaya çaba gösteren bir sevgi simgesinin kaybının dayanılmazlığını düşünmek bile istemiyorum. Peki sizce bu sevgi simgesini kaybetmiş olanMia'nın durumunda ne yapılabilirdi? Her şeyi kaybettiğini düşünürken bir daha ailesinin şefkatini hissedemeyeceğini, bir daha asla kendini bu kadar hayata bağlı hissedemeyeceğini bilirken ne yapılabilirdi? Düşünmesi keyifli bir konu değil elbet, ama bence birçoğumuz onların yanına ölüme gitmeyi tercih edip bu zorlu hayatı sırtlamaya cesaret edemezdik. Peki, bir çocuğu sadece aile mi hayata bağlayabilir? İşte, film bizlere tam da bunun cevabını vermek için kurgulanmış. İdeallerin hayatımızı şekillendiğini üniversite seçimimizden, iş hayatımıza her alanda her gün görüyoruz. Mesela ben Bilkent mezunu bir ekonomist olmayı kendime ideal olarak bellemiş olmasam, boğazım ağrırken blog yazısı yazmıyor olabilirdim ama hepimiz idealleri, kendimize belirlediğimiz bir hayat çizgisi onun uğrunda yaptığımız fedakarlıklar, katlandığımız zorluklar var. Tabii bu filmde karşılaştığımız bu denli basit günübirlik zorluklara göğüs germe cesareti değil. Bir ideal uğruna uzun yıllar belki hayat boyu yalnızlığa göğüs germe, kayıpları kabullenip hayata devam edebilme cesareti. Mia'nın ideali olan çello ve bu konuda müthiş yetenekler yetiştiren Guliard üniversitesine gitme tutkusunun onu hayata bağlaması gerçekten göz doldurucu bir sahneydi. Mia'nın büyükbabasının dediği gibi ölüm isteği anlaşılabilir, oldukça makul bir istekti çünkü dışarıdan Mia'nın artık onu hayata bağlayabilecek hiçbir şeyi kalmamış gibi görünüyordu. Mia'nın tam da o meşhur beyaz ışığa yürüdüğü sırada, duyduğu çello parçasını dinlemek için bir süreliğine ölmekten vazgeçişi, ardından da okula kabulünü öğrenerek hayata geri dönmesi doğru ideallerin kişiyi hayata bağlayabilecek kadar güçlü olduğunu gözler önüne serdi. Uğurlu, 2 Bu sahneyi gördükten sonra kendime odaklandım, benim böyle bir idealim var mıydı? Belki duygusal bakış açımdan belki de gerçekten hayatta yanlış yerlere yöneldiğimden cevabım hayır. Açık konuşmak gerekirse ben böyle bir kayıp karşısında koyduğum bir hedefle bu zorlu hayata göğüs gerip geremeyeceğime emin değilim ancak dilerim ben de yeni özelliklerimi keşfettikçe beni hayata bağlayabilecek idealimi bulurum. Dilerim bu sorunun cevabını siz de düşünür hayatta istediğiniz yerde olup olmadığınızı anlarsınız.