ASLA MEMUR OLMAYACAĞIM

Yirmi bir yaşındayım ve yirmi bir yıldır memurlukla iç içeyim. Memurların en sevdiği şehir olan Ankara'da doğup büyüdüm ve bir memur çocuğuyum. Çalışan anne babanın çocuğu olmak farklı bir durumdur ama memur anne babanın çocuğu olmak daha da farklı bir durumdur. Doğduğunuz andan itibaren ebeveynlerinizin size ayırabileceği zaman kısıtlanmaya başlar ve bu ömür boyu devam eder. Ömrünüzün ilk iki ya da üç yılında, annenizin size ayırabileceği zaman, sağ olsun devlet tarafından bir hak olarak tanınmıştır. Bu süre bittikten sonra ise, henüz bu kadar küçükken, anne ve babanızdan ayrı bir hayat yaşamaya başlarsınız. Bakıcılara ya da kreşlere götürülürsünüz. Sosyalleşmeye başlarsınız bir yandan. Bu durumda anne ve babanızdan bağımsız, başkalarından taklit ettiğiniz tavırlar geliştirmeye başlasınız. Ebeveynleriniz, bu tavırları kimi zaman yanlış bulup, sizinle ilgilenenlere şikayete giderler. Bu noktadaki tepkilerinin altında yatan sebebi hep merak etmişimdir. Çocuğuyla ilgilenemeyen, bu yüzden çocuğu, onlara göre yanlış büyüyen anne baba suçluluğu mu yatar bunun altında, yoksa gerçekten birilerini mi suçlamak isterler? Bu yazıya başlarken amacım, birilerini şikayet etmek ya da bu şekilde büyüdüğüm için mutsuz olduğumu vurgulamak değildi. Tam tersi, memnunum bu şekilde büyümekten. Fakat yazdıkça, şikayetim olan bazı noktalar olduğunu fark ediyorum. İlkokul dönemi mesela. Bence memur çocukları için bu dönem, en tuhaf dönemdir. Anne babandan bağımsız bir yere gidemezsin, ama gitmen gerekiyordur. Onlar da seni bırakmaz istemez, ancak yetişmeleri gereken işleri vardır. Sanki onlarla işe yetişmek zorundaymışsın gibi onlarla beraber uyanırsın, onlarla beraber hazırlanırsın. Koşa koşa okula yetiştirilirsin. Sınıfından birçok kişinin ebeveyni çocuğunu sıraya oturturken, senin ailenden biri okulun kapısında seni öpmüş, işe yetişmek için yine koşarak uzaklaşmıştır. Sabahlarını rahat geçiren anneler, çocuklarına güzel kahvaltılar hazırlarlar devamlı. Sınıfta görürsün neler hazırladıklarını. Sen keyifsiz kahvaltılarla geçiştirirsin sabahlarını, bazen simit ve peynir yersin sadece. Şimdi fark ediyorum, şu an kahvaltı yapmaktan hoşlanmayışımın temeli bu döneme dayanıyor. Keyif almıyorum kahvaltıdan, keyif almayı öğrenmemişim çünkü. Bunun gibi ileriye taşınacak bazı özellikler edinirsin bu dönemde. Geriye dönüp baktığındaysa, aynen şu an yaşadığım gibi, bazı eksikliklerle büyüdüğünü fark edersin. Tuhaftır yani bu dönem. Biraz daha büyüdüğündeyse, kendi isteklerinle anne babanın isteklerinin uyuşmadığı fark edersin. Onları anlamadığını fark edersin, onlar da seni anlamazlar. Boşluklar vardır yani ilişkinizde. Günde en fazla dört saat gördüğün bu insanlarla yeterince zaman geçirememişsindir. Kendi isteklerini oluşturmaya başlarsın. Genelde ergenlik dönemine denk gelir kendi isteklerinin oluşmaya başlaması. Hatırlıyorum, ben bu dönemde tek başıma bir şehre gidip gezmek istemiştim. Zaman, mekan ve diğer tüm koşullar da bu isteğin gerçekleşmesi için uygundu. Yılda sadece bir hafta diledikleri gibi tatil yapma alışkanlığına körü körüne bağlı ebeveynlerime de bu isteği bir türlü anlatamamıştım. Neden gidecektim ki? Ya başıma bir şey gelseydi? Yazın giderdik zaten, ne gerek vardı şimdi tatile? Buna benzeyen ve uyulmaları gereken çok keskin kuralları vardır memur evlerinin. Yılda bir kez tatil yapılır. Saat yediden sonra eve gelinen her saat geçtir. Düzgün insanlarla arkadaşlık yapılır, soytarılar hayatta kimseye bir şey katmaz. Bir hareketin doğrultusunda başka birinin rahatsız olup olmayacağını mutlaka düşünmelisindir, o senin rahatını hiç düşünmese de... Bu şekilde uzar gider liste. Yıllar içinde yeni maddeler eklenir, çıkarılır. Her koşulda, hayatının her noktasında aileni mutlu etmek, tatmin etmek ve iyi bir evlat olmak için bu kurallara uymalısındır, sen büyüyesin diye bin bir emek harcayan anne babanı üzmemelisindir. Senin yeni yeni kurmaya çalıştığın bireyselliğin, bu noktada ikinci plana atılabilir. Bence hiçbir şey bu kadar çok kural koymamalı insanın hayatına. İnsan hem kendine, hem de çevresine daha ılımlı yaklaşmalı bence, daha açık fikirli olmalı. Ne gerek var para kazanmak için hem kendini, hem aileni kısıtlamaya? Neden çocuklarını daha az göresin ki, neden çocuğuna güzelce kahvaltı yapmayı öğretemeyesin? Asla memur olmayacağım. Kendi hayatımın kurallarını kendim koyacağım. Ebeveynlerime, benim için yaptıkları her şey için minnettarım. Bana ilerde hangi mesleği seçmemem gerektiğini öğrettiler, bunun için de minnettarım. İkisini de çok seviyorum ama sitem ettiğim yerler de yok değil. Her zaman bağımsız ve özgür bir hayattan yanayım, ancak memuriyetin de, memur çocuğu olmanın da buna uyan hiçbir yanı yok. Keşke onlar da bunu görüp, kendilerine yeni yollar çizebilseler.