Venedik

Çok gezen mi bilir, çok okuyan mı diye sorar durur insanlar, ben çok gezenin daha çok bileceğine inanmışımdır hep. Çünkü insan yeni yerlerde gezerken çevresindeki her şey ona yenidir, gözüne çarpan her ayrıntı ona bir şeyler katar, yeni fikirler edinir etrafından. Sokakta yürüyen, kendi aralarında konuşan insanlardan binaların yapısına kadar her şey minik ipuçları verir insana, gezerken çıkarımlar yaparak, yaşayarak anlar ve öğrenirsin. Gezmeyi ve yeni yerler görmeyi hep sevmişimdir, gördüğüm her yeni yer mutlaka bir iz bırakmıştır bende fakat Venedik'in yeri benim için çok ayrı. Dört yıl önce Venedik'e annem, en yakın arkadaşım ve onun annesiyle gittik. Yaşları umursamadan dört yakın arkadaş gibi gezebilecek bir ekiptik, gezimizi daha da tatlandıran bir detaydı bu. Kanallar şehri olan Venedik'e gidişimiz bile bir ayrı güzeldi. Uçaktan indikten sonra otelimize gitmek için taksi aradık fakat hiçbir araba göremeyeceğiniz bu şehrin kalbine gitmek için deniz taksilerine binmemiz gerektiğini öğrendik. Üstü açık küçük teknelere taksi görevi yükleyen bu şehir, attığım ilk adımda etkilemeye başlamıştı beni. Taksiden iner inmez bizi küçük dükkanlar ve kanalların üzerinden geçen her boyuttan köprüler karşıladı. Valizleri otele bıraktıktan sonra arkadaşımla dışarı çıktık hemen, şehir bizi çağırıyordu. Eskiyle yeninin bir arada yaşadığı şehirlerden biri olan Venedik hayat doluydu. Çoğunluğunu turistlerin oluşturduğu insanlar heyecanla etrafta dolaşıyordu, biz de onlara katıldık. Eski kiliselerden ünlü markaların yepyeni mağazalarına kadar birçok imkan sunan Venedik'in her köşesini görme isteğiyle dolmaya başlamıştım. O günü sokak sokak gezerek, şehri tanımaya çalışarak ve fotoğraflar çekerek geçirdik. 5 günün yeterli olacağını düşündüğüm bu minik şehre haftaların bile yetmeyeceğini ilk günden anlamıştım. Ertesi gün daha planlıydık, gitmek ve görmek istediğimiz yerlerin ufak bir listesiyle çıktık yola. Fakat her detayın ilgi çekmeyi başardığı bu şehirde planların yürümeyeceğini anladık. Her şey daha spontane olmalıydı, biz de kalabalığın akışına bıraktık kendimizi ve San Marco Meydanına aktığımızda Napolyon'un buraya neden "Avrupa'nın en güzel şenlik alanı" dediğini anlamış olduk. Campanile, Dükler Sarayı ve daha birçok şeyin bir arada olduğu bu meydan hiçbir zaman unutamayacağım bir görüntü bıraktı aklımda. Bir sonraki durağımız Rialto Köprüsü oldu. Venedik'in özeti gibiydi Rialto, her yerde etrafını tanımaya her detayı yakalamaya çalışan turistler, birbirinden güzel, çeşit çeşit maskeler satan onlarca mağaza ve yeşilimsi kanalın üstünde sanat eseri gibi duran o güzel köprü... Köprünün üstünde durup ortaçağda olduğumu hayal ettim bir an, Venedik'in o özel maskeli karnavalının olduğu bir günde herkesin maskeleriyle şarkı söyleyerek, dans ederek dolaştığını canlandırmak hiç de zor olmadı. Şehrin dokusunu ve kokusunu içine çektiğinizde size bütün anılarını sunmaya hazır bir şehir buluyorsunuz karşınızda. Özenle korunmuş küçük binaları, her biri farklı mimarisiyle dikkat çeken eski köprüleri, son hızla devam eden maske sektörü, hiçbir arabanın geçmediği bol merdivenli yolları Rönesans dönemine ufak bir bakış atmanıza yardım ediyor. Bir sonraki günümüze yine Venedik'in daracık sokaklarında dolaşarak başladık. Artık yolları öğrendiğimizi sanıyordum ama yanılmışım. Kaybolduk gezerken, belirsizlikle dolaşırken yine birçok güzel manzarayla karşılaştık ve Muzaffer Yıldırım'ın " Bir şehri iyice tanımak için, önce o şehrin arka sokaklarında kaybolmak gerek!" derken ne kadar haklı olduğunu anladım. Daha iyi tanıyordum artık bu şehri hatta otelimize döndüğümüzde o bile daha farklı göründü bana. Restorasyona pek uğramadığı belli olan küçük otelimizin kanal kokusuyla dolu havasını bile seviyordum artık. Kanallar şehrine gelip gondola binmeden dönmek olmazdı. Son günümüzü kanallarda kürekçimiz ve onun anlattığı küçük hikayelerle romantik bir geziyle noktaladık. Kürekçimiz bize birçok bilgi vermiş olsa da beni en çok etkileyen Son Nefes Köprüsüydü. Diğer adı İç Çekişler köprüsü olan bu köprü eskiden cezaevine giden, idama giden insanların Venedik'e son bir bakış attığı köprüymüş. Bu kadar neşeli ve renkli bir şehirde bu kadar hüzün dolu bir köprü olması şaşırtıyor insanı. Otele gidene kadar aklımda o mahkumlar vardı o güzel manzarayı son kez görecek olmak kim bilir nasıl hüzünlendirmişti onları. Tıpkı benim deniz taksisinden Venedik'e son kez baktığımda hüzünlendiğim gibi. Irmak Akkuzuluoğlu 21401238-20