FİKİRLERİN DE RUHU VARDIR

Kalem ve kağıt düşüncenin vefakar dostudur. Asla yalnız bırakmazlar düşünceyi. Ansızın gelip kendini gösterme isteği duyduğunda dahi onlar orada bir yerde düşüncenin yanındadırlar. Bir cepte veya masada ikisi de çoğunlukla bulunur. Bazen bir hissin yaşattığı, kavrattığı ve hatta sorgulattığı şeylerin düşüncesidir kağıda dökülen; bazen de yaşadığın ve izlediğin dünyayı paylaşmaya çalışmaktır içindeki senle. Bilirsin çünkü yoktur seni en az sen kadar bilen ya da anlayan. Yazarsın bu yüzden. Yazdığın söyleyemediğin aşkındır belki. Belki de kimsenin farkına bile varamadığı korkuların ve endişelerin... Yazılanlar ne olursa olsun, seninle seni ve yaşadıklarını bilen birini bırakmak ve yaşatmak gibidir. Düşünceyi yaşatmak yaşatılanların en güzellerinden biri olmalı. Fikrin, hislerin, hayallerin; seni sen yapan her şeyin elle tutulur, gözle görülür halidir yazmak. Kimi zaman geçmiş olur seni kendine okudukça hatırlatan; kimi zaman da gelecekte yapacaklarının birer öngörümü. Çünkü zamanın boyun eğdiği tek şey yazıdır. Geride bırakılan fakat aynı zamanda geleceğe de taşınandır şeydir o. Zaman ve mekan fark ettirmeyen bu kağıt iz düşümlü düşüncelerin en önemli yanı da bizden birer parça taşıyor olmalarıdır. Evet bu yüzden fikirlerin ruhu vardır ve yazı bu ruhu özgürleştiren yegane araçtır kanımca. Hepsi yan yana dizilmiş zaman parçaları içinde; umut, istek, acı ve mutlulukla şekillendirilmiş, ruhumuzdan yani bizden parçalar taşıyan ve kağıda döküldükçe kendi benliğini ve ruhunu bulan birer küçük ''biz'' temsilcileridir bunlar. Özgürleşmelerini sağlayan şey, o anda kendimize bile itiraf etmeye cesaret edemediğimiz hisler içerisinde olduğumuzda, iyi ya da kötü , veyahut acımızı, mutsuzluğumuzu ve yalnızlığımızı anlatacak birini bulamadığımızda ortaya kalem ve kağıdın asırlık dostluğuyla ortaya çıkıp kendini ifade etmene ve hatta belki de onarmana yardımcı olmalarıdır. Senden çıkan ama bağımsızca ve samimiyetle yazılmış bu düşünceler, özgürlüğü tatmış bir tutsak gibi bir bir kalemden kağıda hızla ve amansızca dökülür. Döküldükçe de içimizde biriken her türlü duygunun en azından rahata kavuşması, yeni gelecek duygulara yer açmasıyla sonuçlanan bir eylem olur. Yazdıklarımız diğer bir tabirle yaptıklarımızdır da aslında. Kağıt fikirlerin, hislerin elle tutulur bir göstergesi olurken; yazıklarımız da hayat kağıtlarımızda ''yaptıklarımız'' olur, orada karşılık bulur ve bu yazılar elle tutulan kağıttan çok hayatın kendisine dökülür. Bu yüzdendir ki kağıt bu yansıma ve benzerliklerle hayata benzer. Yazmayı kendi anlamında ve de mecaz yani '' yaptıklarımız'' anlamında kullanmak ve bu şekilde değerlendirmek, hayatı yorumlamaya yardımcı olan bir yaklaşım bence. Nasıl yaşıyor ya da ne yapıyorsan hayata bu yaptıklarınla bir şeyler yazmış ve bırakmış olurken, duygu ve düşüncelerini aktardığın kağıtlar yaşadıklarını gözden geçirmene fırsat veren bir ön yazı niteliğinde. Bu yüzden de hayatın yazma ve yazı fikriyle birebir örtüştüğü ve hatta yazma eyleminin hayatın ta kendisi bile olabileceği kanısındayım. Hayat zaten yazdıklarımızın ve yazılanların bütünü değil midir? Kağıda ya da hayata ne fark eder? Kalemler farklı, okuyucular ilgisiz, belki anlatılanlar da birbirinden farklı fakat yazılanların hepsi sahip olduğu ruhla bizim birer parçamız. Yazmayı bu anlamda düşünürsek hayata ve zamana bırakılan izler olarak görmek kaçınılmaz bile değil. Bu yüzden her yazılan aslında yapılan ve hissedilenlerin biraz da gerçeğe dönüşmüş hali. Tıpkı Süreyya Berfe'nin de dediği gibi Yazdıkların okundu, belki okunmadı. Hiç ama hiç, zerre kadar önemli değil. Esti, açtı, nefes aldı. Baktı, duydu, anladı.