EN SONUNDA

Hayat su misali akıp giderken sona yaklaştığımıza dair işaretler artmakta ve kimsenin aklına getirmek istemediği fakat yüz de çeviremediği gerçek , ölüm kendisini her an hatırlatmakta. Sonbaharın gelişiyle düşen yapraktan tutalım da güneşin batışına her şey onu hatırlatır, onu yaşar. Bizden öncekiler öldü , şu anda siz bu yazımı okurken birileri öldü ve gelecekte de ölecek , nihayetinde biz de öleceğiz bir daha ölümü hiç görmemek üzere. Hayatımızın hatta hayat kavramının ana bir unsuru olmasına rağmen hatırlanması istenmeyen ölüm esasen birçok kimseye göre hayata anlam katar. Ölüm kendisinden uzak durmaya çalışanların yanında kimileri tarafından da büyük bir istekle karşılanır . Peki nedir bu ölüme karşı tepkilerin farklılığı ? Ölüm kötü bir şey mi , iyi bir şey mi ya da böyle sıfatlandırmak uygun mudur ? Ölüm ki yaş büyüdükçe tecrübelerle daha anlamlı hale gelir ve sevdiklerini yitirmekle tam olarak pekişir. Sevdiklerini kaybetmek çok zor fakat bazen de ölen kişi için bir kurtuluş olduğunu da düşünmemek elde değil . Pek çoğumuzun anlayışına göre bir son olmasına rağmen belki de bir başlangıç . Ölüm yaşadıklarına göre şekil alır. Güzel ve verimli bir hayatın sonu ya da yeni bir başlangıca geçişi de elbette güzel olacaktır . Ölüm bir nevi hayatın z raporudur. Yaptıkların geçmiştir ve artık yapacak bir şey yoktur . Kırdıklarımız , üzdüklerimiz ve sevdiklerimiz de geride kalmıştır artık ne geri dönüp özür dileme hakkımız ne de dönüp bir kere daha sarılma hakkımız yoktur. Güzel yaşamalı insan , mutlu olmayı bilmeli ve sevmeli. Karşılıksız , beklentiye girmeden öyle saf sevmeli. Ailesini, arkadaşlarını, insanları , hayvanları , yağmuru sevmeli. Evet , insan yağmuru sevmeli. Kimi zaman mutluluğunu kediyle paylaşırken kimi zaman yağmura gözyaşlarıyla eşlik etmeli. Hayatı sevmeli ve tabii ki ölümü sevmeli. Tüm zorluklara bu sınırsız sevgisine dayanarak direnebilmeli ve sabredebilmeli. Böylece insan ölüme bir kayıp olarak değil de sevdiği başka bir şeye kavuşmak olarak bakabilecek. Hayatını severek ve dolu dolu yaşayan insan ölürken bile hayatını saf temiz yaşamanın huzurunu hissedebilecek. Bu takdirde ölüm yıllardır konulduğu o dar ve kötümser kalıptan çıkarak, hayatın içinden nefes alıp vermek gibi olağan bir kavram olacak. Ölümü ve olumsuz olduğunu düşündüğümüz tüm olayları sevgiyle ve sevdiklerimizle aşacağız . Ali Lidar'ın kitabında yer verdiği gibi sebep olduğu üzüntülerle kabul edeceğiz. "Birini ya da bir şeyi sevmek , değer vermek, onu her şeyiyle sevmek demektir çoğu zaman. Ne olduğunu, ne olacağını, sınırlarını bilip, hatalarıyla, eksikleriyle, yanlışlarıyla ve 1 sebep olduğu üzüntülerle kabul etmek demektir." Ali Lidar , "z raporu" adlı hikaye kitabında hatıraların hesabını tutuyor ve hayatın en sonundan z raporu veriyor. Mutluluğa , sevgiye ve daha nice duygu ve düşüncelerin yer verildiği kitabında çocukluk ve yetişkinlik kavramlarına da yer verilmekte. Kısaca hayatın bize verdikleri ve bizden aldıklarını açıkça gözler önüne seren bir kitap. Zevkle okurken aynı zamanda düşünmeden de edemiyor insan : hayat nedir ve ne zaman sona ereceğini bilemediğim sürprizlerle dolu hayatımı daha mutlu nasıl yaşayabilirim ? Yoğun duygu ve düşünceler eşliğinde okuyacağınıza inandığım bu kitabın hayata bakış açınızı genişletebilmesi dileğiyle... " Ama onlar hiç konuşmaz . Çünkü öyle şeyler duymuş ve yaşamışlardır ki artık tahammül edebilecekleri tek şey sessizliğin şefkatidir . Çok güzel severler birbirlerini, hiç 2 olmayacak şekilde severler ve bu aşkı tek bir sözle bile kirletmezler . " Selma Zeynep AKYILDIZ 21502022 1) Ali Lidar , z raporu , İstanbul , İthaki Yayınları , 2016 2) Ali Lidar , z raporu , İstanbul , İthaki Yayınları , 2016