DÜNYANIN EN ZENGİN İNSANI BENİM

Dünyada fakir insanların zengin insanlardan daha fazla olduğu düşünülür. Bence bu da yanlış bir kanı. Bana göre dünyaya geldiğinizde sizi kucağına alan bir anneniz ve mutlulukla size bakan bir babanız varsa dünyanın en zengin insanı sizsiniz. Yani insanların çoğu zengin gelir dünyaya çünkü bu dünyadaki en büyük servet ailedir. O kadar büyük bir servettir ki cüzdanınızdaki paraları rahatlıkla çıkarıp harcarsınız ancak sevdiklerinizin fotoğrafları hiçbir zaman çıkmaz o cüzdandan. Belki ara sıra anneler, çocuklarına kısmet bulmak için çıkartıp başkalarına verir o fotoğrafları. Her zaman bir yedeği de bulunur cüzdanlarında. Benim de Allah'a çok şükür ki bir ailem var. Anne, babam ve iki ablamla birlikte mutlu mesut bir şekilde yaşıyorum. Her ne kadar çok sevdiğim anneannem ahirete göç etse de bir gün tekrar buluşacağımız ümidiyle kendimi avutuyorum. Yani sizin anlayacağınız ben ailemi çok seviyorum ve bu ailenin dağılma ihtimalini bile düşünmek istemiyorum. Hal böyle olunca Kerem Görkem'in Aile Fotoğrafı isimli kitabı da anne baba boşanmış ve dağılmış bir aileyi ve bu durumun çocuklar üzerindeki etkilerini göstermesi açısından beni derinden etkiledi. Geleneksel Türk aile yapısında olduğu gibi bizim aile gemimizin de kaptan köşkünde babam oturur. Öyle bir oturur ki televizyonun kumandası her zaman onda olur mesela. Evdeki başka kimseye vermez, belki ara sıra bana verir. Beni bir ayrı sever sizin anlayacağınız. Kendisi her ne kadar öğretmenlik yapmasa da matematik bölümü mezunudur. Ben matematiğe olan ilgimin babamdan kaynaklandığını düşünüyorum. Her çocukta olan anne babaya kendini beğendirme arzusundan olsa gerek ben, matematiğe ayrı çalışır ve matematiği çok severdim. Bugün mühendislik okumamın önemli bir sebebi de babam belki de. O sayısalcı, ben de sayısalcıyım. Çekmişim babama yani. Gerçekten de babaların erkek çocukları üzerinde önemli bir etkisi var. Babası edebiyat öğretmeni olan Bülent'in de bir edebiyat meraklısı olması, bu durumun güzel bir örneği bana göre. Evimizin sultanı annem de benim için çok kıymetlidir. Ne zaman bir şeye canım sıkılsa onunla dertleşir, kurtulurum tüm sıkıntılarımdan. Aramızda kalsın babamdan biraz çekinirim, her şeyi söyleyemem ona. Annem, çok fedakardır. Üç çocuğunu kendi eliyle büyütmek için çalışmamış ve ev hanımı olmayı tercih etmiş. İyi ki de öyle yapmış. Sessizdir, çok fazla konuşmaz. Kanımın deli akmasından mütevellit ara sıra onu üzsem de her zaman beni affeder ve bağrına basar. Hemen hemen bütün anneler böyle herhalde. Bülent'in annesi Gül de olgun ve affedeci bir insan. Bir tek kendini aldatan kocası Haydar'ı affetmiyor. Haklı da bana sorarsanız. Kardeşlere gelecek olursak benim iki ablam var. Ailemin en küçüğü benim yani. Merak eden varsa aranızda ailenin en küçüğü olmak dünyanın en güzel şeyi olabilir. Sırtınızda hiçbir zaman sorumluluk olmaz. En fazla, 20 yaşına gelseniz de sabahları ekmek almaya siz gider, büyükleriniz konuşurken onlara öncelik verirsiniz. Bunlar olur ama dışarıda oyun oynamaktan yorulup eve su içmeye geldiğinizde de öncelik sizindir. Ablamların ikisi de okullarını bitirdi, meslek sahibi oldular. Bir öğrenci ben kaldım sizin anlayacağınız. Gerçi 50 yaşından sonra üniversite sınavına girip açık öğretim fakültesine başlayan annemi de unutmamakta fayda var. Uzun lafın kısası ben ailemi çok seviyorum. Onlarla geçirdiğim her saniye için Allah'a her gün dua ediyorum. İyi ki varlar ve iyi ki beraberiz. Birliğimiz ve beraberliğimiz daim olsun!