Gözyaşlarının Rengi Değişir Mi?

Aklımda bir dolu düşünceler silsilesi ve kocaman bir soru ile oturdum koltuğa. Sonuçta karmaşık bir sorunun en iyi dostu değil midir kalem. Sanat ya da resim diyelim, bir çerçeveyi nasıl doldurduğumuzla mı ilgili yoksa çerçevenin dışına ne kadar çıktığımızla mı? Bilemiyorum belki de ağdalı sözcükler ile sarmalamadığım için alelade bir soru gibi geldi size ancak bir de benim gözlerimden görmenizi rica ediyorum. Son derece iddialı bir benzetme olacak belki fakat hayatı bir sanat, insanı da bir sanat eseri olarak görebiliyorsanız aklımdaki karmaşaya hoş geldiniz demekten mutluluk duyuyorum. Var olma savaşında en sağlam basabilmek, dünyaya boylu boyunca köklenebilmek için mücadele ederken her birimiz, galiba en mücadeleci olarak kadınları seçmeliyiz. İlk ağlamadan itibaren güçsüz başladığımız, güçsüz bırakıldığımız savaşa, bu koca dünyaya dört elle tutunmamızdır bizi savaşçı yapan. Ancak hepimiz biliyoruz ki her yerde savaşı en iyi mücadele eden değil en güçlü olan kazanır. Doğar doğmaz gücünün alınması ne kadar anlamsız, halbuki bir kadın erkekten ne kadar farklı ağlayabilir değil mi? Mona Lisa Gülüşü. Yön. Mike Newell. 2003. ABD. DVD. Kadın kimdir diye sormayacağım sizlere, nasıl olsa herkes bir kalıba sığdırmaya çalışırken kimi zaman kalıplardan taşıp boğuluyoruz bir de benim sormama lüzum yok bana kalırsa. Kadın ne değildir peki? Kadın masalların yardıma muhtaç, bir kuleye hapsedilmesi gereken zavallı savunmasız prensesi değildir, yine aynı masallardaki kötü kalpli cadı, üvey anne hiç değildir. Siz hiç kötü erkek kahraman gördünüz mü masallarda ya da kudretli kadınlar, kuleye hapsedilmiş prensler... Kadın destanların ödülü, doğuştan çocuk sevgisiyle doğan, çok duygusal, dokunsam ağlayacak, ev kurma hayaliyle yanıp tutuşan biri daha doğrusu bir kavram olarak öyle bir kazınmış ki akıllara biz bile unutuyoruz zaman zaman kim olduğumuzu ne istediğimizi hayattan. Hayatın gerçeklerine pranga vurma şansım olsaydı eğer bunları söylememe gerek bile kalmazdı ancak eğer bir kadınsanız iki seçenekle başlarsınız dünyaya; ya sizden habersiz sınırları çizilmiş bir dünyada mutlu olmaya çalışırsınız ya da prangalarınızı kırıp toplumla omuz omuza çarpışmayı göze alırsınız. Mona Lisa Gülüşü ile sınırların içerisinde hapsolmuşken sessiz çığlıkların gülüşlerine baktım, o bana baktı, galiba pek sevemedik birbirimizi, ekran karardı ben karardım. Tüm amacı bir yuva kurmak olarak yetiştirilen, iyi bir eş iyi bir anne olmak için eğitirken aslında cevherlerini kör ediyoruz kadınların. Kendi kararını vermekle göz göze gelmek galiba bir kadın olarak çok fazla şey istemek sayılıyor. Bir çırpıda dökülse de ağızdan kan kustum kızılcık şerbeti içtim sözü, insan düşünmeden edemiyor ne kadar farklı ağlamış olabilirim ki bu kadar farklıyım, bu denli yetersizim. En acı tarafı ise ne biliyor musunuz, kimse mutluluklarını umursamıyor, sormuyor ve kadınlar olması gerektiği(!) gibi eşlerinin yanında göze batmayacak bir gülümsemeyle yerlerini almaya devam ediyor. "Gülümsüyor, sence mutlu mu?" Zor arkadaşlar zor, bu dünyaya kadın olarak gelmek çok zor. Yapamazsın, çok ayıp, ayıplar manzumesiyle büyüttüğümüz kadını bir birey olarak konumlandıramıyoruz çünkü. Sınırlarını fütursuzca kıranlarınsa nasıl tepkiler aldığını zannederim hepimiz biliyoruz, otur oturduğun yerde. Galiba biz biraz fazla geldik dünyaya, sağa sola döndük bir türlü sığamadık baksanıza. Hayallerimizle, isteklerimizle, yapabilirliklerimizle fazla geldik, baksanıza bir türlü sevemedi dünya bizi. Biz ise çerçevenin içerisinde ağlarken gülmenin sanatı olarak yerimizi aldık, elimizde bir tek bu kaldı.