Doğmadan Yıkılan Hayaller

Toplumlardaki normlar bir kadının ve doğmamış bebeğinin katili olabilir mi? İtalyan feminist yazar Oriana Fallaci'nın 1975 senesinde bir kadının yaşadığı zorlukları anlattığı bu kitabın 39 yıl sonra da kadınların aynı zorluklarla aynı şekilde yüzleşmek zorunda olması kadının dünya üzerindeki rolünün değişmediğinin bir göstergesi olabilir mi? Kadın olmanın her çağda zor olduğu bir dünyada bir kadının özellikle de hamile bir kadının kendini ve bebeğini hayatta tutma ve kabul ettirme mücadelesini konu alan bu kitap günümüz dünyasına kadın gözünden ışık tutan bir eserdir. Erkek egemen bir dünyada kadın olmanın cezasını çekmek zorunda kalan bir insanın yaşadığı zorluklar felsefi bir dille yazılmış olmasına rağmen çok akıcıydı. Kitapta anlatılan kadınına dair yok denecek kadar az bilgi olması karakterle benim aramdaki duvarları yıkarak kendimi onun yerine koymamı kolaylaştırdı. Evlilikten önce kadının hamile kalması günümüzde olduğu gibi o zamanda da de pek hoş karşılanmamaktadır fakat sırf kadının anatomik yapısı sebebiyle bebeği taşıyor olması kadını günah keçisi yapmaz. Kadın bebeğiyle konuşurken aslında kendi içsel hesaplaşmalarını yapmaktadır. Toplumda kadın ve erkeğin oynadıkları rolün ne kadar adaletsiz olduğunu hamilelik konusu üzerinden bana bir kere daha gösteren bu kitap kadın olmanın zorluğunu bir kere daha gözler önüne sermiştir. Erkeğin bebeği istememesi onu bebeğin babası olmaktan muaf kılıp toplumun gözünde aklarken, kadının bebeği istemesi fakat toplumun bu gerçeği bu şekilde algılamaması bir bebeğin hayatını kaybetmesine sebep olmuştur. Kitaptaki kadın karakter sürekli bebeğine dünyanın zalimliğini ve kadın olmanın zorluğunu anlatmıştır. Eğer dünyaya kadın olarak gelirse yüzleşmek zorunda kalabileceği şeylerden bahsetmiştir. Bebeğin düşme riskinin ortaya çıktığı zaman bu bana bebeğin kız olabileceğini düşündürmüştür çünkü annelerin ruhsal durumunun bebeklerini etkiledikleri günümüzde bilinen bir gerçektir. Kitabın sonunda bebek anne karnında öldükten sonra annesinin bayılması ve hayalinde bebekle konuşması ve bu konuşma sırasında bebeğin annesini terk etmesine gerekçe olarak annesinin dünya hakkında güzel şeyler anlatmadığını söylemesi bu görünmez bağın bir çeşit kanıtıdır fakat ailesinden başka kimseden ne maddi ne de manevi anlamda yardım alamayan bir kadının bebeğiyle bu şekilde konuşması kadının değil toplumun suçudur. Kadının bebeğin babasından, arkadaşlarından ve iş yerinden destek görememesine rağmen güçlü durmaya çalışması ve bunun sonucunda bebeğin 10 haftalıkken düşme tehlikesi geçirmesikadının bebeğine daha fazla tutunmasını sağlamıştır. Anne olmanın zorluğunu daha bebek doğmadan fazlasıyla yaşamak zorunda kalan kadın toplumun gözünde ahlaki açıdan zayıf halka olarak görülmesi ve buna rağmen kadının yılmadan çabalamaya devam etmesi kadına saygı duymamı sağlamıştır. Günümüzde sadece Türkiye'de değil dünyanın pek çok yerinde neredeyse yarım yüzyıl önce var olan düşüncenin devam etmesi, dünyamızın kadın-erkek eşitliği hakkındaki görüşlerinin hala aynı olduğunu gözler önüne sermiştir. Günümüzde bu konuda modernleşen tek şey kadınların artık açıkça damgalanması değil kitapta da olduğu gibi toplumda ötekileştirilmesidir. Sadece evlilik kurumu adı altında olmadığı için hem annenin hem de doğmamış bir bebeğin ahlaki normlar adı altında topluluklar tarafından laflarla ve davranışlarla linç edilmesi ve erkeklerin bundan yara almadan kurtulmalarını etkili ifadelerle anlatan Fallaci hem kendi hem de toplumun değer yargılarını sorgulamamda bana yeni bakış açılar kazandırmıştır. Kitabın sonunda bebeğin ölmesi ve annesinin gördüğü sanrılar sırasında bebeğiyle konuşmasını gözlerim dolarak ve kalbim sızlayarak okuduğum için bebeğe karşı kendimi de sorumlu olarak gördüm. Eğer toplumlar gerçekten bahsedilen kadın-erkek eşitliğini sağlamazlarsa bu ölen son bebek olmayacaktır.