Gerçek Dost Kimdir?

Uçurtma Avcısı'nı ilk okuduğumda liseye yeni başlamıştım ve belki de o döneme kadar hayatın ne olduğunu sorguladığım başka bir zaman olmamıştı. Romanı okurken birçok değişik duyguyu birden yaşamıştım. Roman Afganistan'da geçiyor. Çocukluktan arkadaş olan Emir ve Hasan'ın hikayesi, Emir'in ağzından anlatılıyor. Çocukluklarında çok yakın iki arkadaş olan Emir ve Hasan yaşadıkları çok talihsiz bir olaydan sonra birbirlerinden uzaklaşıyorlar. Hayat ikisini de çok farklı noktalara götürüyor. Emir Amerika'da yaşamaya devam ederken bir gün aldığı bir haber üzerine memleketine geri dönüyor ve Hasan'ın öldüğünü hatta arkasında bir çocuk bıraktığını öğreniyor. Bunun üzerine Hasan'ın oğlunun peşine düşüyor onu bulup evlat ediniyor. Tabii ki, romanı okurken Emir'in yaşadığı, pişmanlık, özlem gibi duygular okuyucuya çok etkili bir şekilde geçiyor. Kısaca roman, gerçek dostluğun üzerinden yıllar geçse de, kötü anılar yaşansa da bitmeyeceğini bize anlatıyor. Ben de, bunun üzerine, dostluğun bana göre ne demek olduğunu yazmak istedim. Çok arkadaşın olsun ama az dostun olsun der annem hep bana. Dostluk yaşamın çok önemli değerlerinden birisi. En az aşk kadar etkilidir bana göre. Fakat gerçek dostu bulmak ve onunla yıllar geçirmek eskiden daha kolay ve daha önemliymiş. Şimdi ise insanlar yalnız kalmayı tercih ediyorlar veya yaşam tarzları onları buna zorluyor ne yazık ki. Emir ve Hasan esasında kardeşlerdi ama ondan haberleri yoktu ve dostlardı. Belki de bunu bilselerdi o dostluk hissini kaybedeceklerdi. Çünkü benim dostum benim hakkımda kimsenin bilmediği şeyleri bile bilir ve saklar. Bana göre dost her zaman her koşulda yanında olan seni belki de senden bile iyi tanıyan kişidir. Bu yüzden ben Emir'in, Hasan'a yaptıklarını affedemem. Hasan'ı o yaşanan kötü olayda ve ondan sonrasında bile yalnız bıraktı. Çocukluktu yaptığı. Zaten memleketine geri döndüğünde içinde o vicdan azabını hissetmişti. Tabii ki bu kurguda Emir geri dönüp Hasan'ın oğlunu evlat edindiğinde belki de bir şekilde Hasan'dan özür diledi. Ama ben böyle bir durumda Emir gibi bir dostu affetmezdim. Birlikte bir şeyleri paylaşamadığında ve birbirine destek olmadığında dostluktan söz edilemez. Bana göre Emir'in bu davranışı sadece kendi vicdanını rahatlatmaya yaradı ama Hasan yine kırgındı. Romanda, Hasan'ın Emir'e sevgisinin yanında saygısı da çok büyüktü. Her ne kadar dost olsalar da Hasan ona Emir Ağa diye hitap ediyordu. Halbuki, bana göre dostlar arasında böyle sınıflar olmamalıdır. Hayat herkese farklı şartlar sunabilir ancak kişinin kalbini kime açacağını ve kiminle dost olacağını bu şartlar belirlememelidir. Bence Emir ona "ağa" diye hitap eden Hasan'a izin vermemeliydi. Gerçek dostlar kimi zaman birbirinin küçük kardeşi olup şımarabilir kimi zamansa biri diğerinin büyüğüymüş gibi davranıp ona öğütler verebilir ancak aralarında herhangi bir üstünlük belirten davranış veya söz olmamalıdır. Aranda her ne yaşanırsa yaşansın ona küsemediğin, affedebildiğin kişidir gerçek dost. Emir ve Hasan da bunu başarabildi esasında, üzerinden çok zaman geçmiş olsa da. Sen hatalı olduğunda özür dileyebiliyorsan hiç düşünmeden o kişiden, gerçek dostundur o senin. Kardeşindir belki de senin seçtiğin. Emir ve Hasan gibi gerçekten kardeşin olmasa da. Aranızdaki bağı bir sen bilirsin bir de o. Açığını kapatırsın, görmezden gelirsin bazı şeyleri, mesela düğününde annenle aranı düzeltecek, son eksikleri görecek ve sana moral verecek kişi odur ve bilirsin; hayatından çıkarmayacağın kişilerden biridir gerçek dostun.