ZAFERE HÜCUM

Hız... Bazıları için en büyük tutku bazıları içinse en büyük korku... Tutku çünkü tehlikeli ve riskli. Ölümüne ne kadar yaklaşırsan kendini o kadar hayatta hissedersin denir. Hız, yaşamak için mükemmel bir yol, yarışmak içinse tek... 2013 yapımı Zafere Hücum (Rush) filminde hıza tutkun iki 'farklı' Formula 1 pilotunun hayat hikayelerini izliyoruz ama filme sadece yarış filmi denmesi çok büyük bir haksızlık olur. Çünkü film rekabetin olumlu yönleri, popüleritenin yıkıcılığı gibi konulara da değiniyor. Ben Formula 1 ile hiç ilgili olmamama hatta şimdiye kadar hiç araba yarışı izlemememe rağmen film beni ilk yarış sahnesinden yakaladı. Hızın nasıl tutkuya dönüştüğünü karakterlerin ne kadar derin olduğunu hemen anladım. Bu pilotlarda aynı zamanda hayatın da iki farklı yönünü gördüm. Bir tarafta Chris Hemswort'ün canlandırdığı James Hunt bazen hırslarına yenik düşen, istikrarsızlıkta bir istikrar bulan aynı zamanda yeteneklerinin vadettiğinin çok azıyla yetinmeyi seçen adeta bir rock star; bir tarafta Daniel Brühl'ün canlandırdığı Formula 1'in gelmiş geçmiş en iyi pilotlarından biri kabul edilen, gösteriş yoksunu, risk almaktan kaçan hatta mutluluğun ve birine değer vermenin kazanmaya giden yolda önüne çıkan bir engelmiş gözüyle bakan Niki Lauda... Apollo 13, A Beautiful Mind, Cinderalla Man gibi çok sevdiğim filmlere de imza atan Ron Howald anlatmayı sevdiği 'gerçek bir hikaye' filminden birini daha seyrettiriyor . Öyle bir hikaye ki; birbirlerini ezeli rekabetten doğan bir enerjiyle daha da kamçılayan, olumlu yönde etkileyen ve yükselten bunun yanında yüzlerce hatta binlerce insanı ilgiyle takip ettiren bir mücadele... Bu akıllı düşman akılsız dosttan iyidir atasözünü akllara getiriyor çünkü rekabet yaralayıcı olduğu kadar yapıcı da olabilir. Aralarındaki saygıyı her an görebildim ve bence rekabeti onurlu kılan da budur. Filmin sonundaki ropörtajda Niki Lauda James Hunt'ın ölümü üzerine şunları diyor: 'Onun 45 yaşında kalp krizinden öldüğünü duyduğumda hiç şaşırmadım ama üzüldüm. Herkes bizi sadece rakip sanıyordu ama Hunt benim çok az sayıdaki arkadaşarımdan hatta daha da az sayıdaki saygı duyduğum insanlardan biriydi ve bu hayatta kıskandığım tek adamdı. Niki Lauda ve James Hunt ikilisi birbirlerini tam zıttı olsalar da çok da ilginç olmayan başlangıcı, gelişmesi ve final bloklarının kronolojik bir sırayla yarış takvimi gibi önümüze sunuşu hayatın noralliğini yansıtıyor. İşte zaten filmin bu kağıt üzerindeki 'aşırı normalliği' beni çeken kısmı çünkü hikayenin kendi içerisinde keskin manevralar yapmak gibi bir amacı ve ihtiyacı yok zaten gerçek bir hikayeden kurgulandığı için yeterince acımasız. Lauda'nın çok ağır bir kaza geçirip Hunt'ın tek dünya şampiyonluğunu kazanmasını sağlaması buna en iyi örnek çünkü bu film tamamen kurgu olsa hırslı olan, her zaman en iyi olma kararlılığından vazgeçmeyen karakter filmin sonunda kazanan olurdu sadece popülerlik için şampiyonluğu isteyen değil. Fakat gerçek hayatta ne iyiler her zaman kazanıyor ne de kötüler cezalandırılıyor. Gerçek hayattan bahsetmişken şunu da eklemem lazım; oyuncular karakterlerin hayattaki hallerine o kadar benziyorlar ki filmin sonunda fotoğraflar röportajlar gösterilince hele de filmin duygusuna kapılmışsanız bir kere daha etkileniyorsunuz bir kere daha hüzünlenip seviniyorsunuz ki bu da filmin ben de yarattığı gerçekçilik hissini arttırdı. Canlandıran oyuncular kadar görsel efekt uzmanını da tebrik etmek lazım çünkü 1970'li yıllardaki rekabete canlı tanıklık ediyormuş hissi uyandıran filmde yarış sahneleri kusursuz ve benim gibi ilgisiz bir insanı bile yarışların içine çekebildiyse herkesi çekebilir. Film aynı zamanda araba yarışlarının da kendi içinde dinamikleri, kuralları olan bir spor olduğunu kanıtladı bana. Bu da şu soruyu beraberinde getiriyor spor disiplin ve gelişim için mi yapılmalı, eğlence için mi? Cevabı hayata hangi yönden baktığınızda Lauda'nın gözüyle mi Hunt'ın gözüyle mi? İşte buna cevap vermek o kadar da kolay değil. Belki filmi izlediğinizde bakarsınız bir fikriniz olur. Seda Karamanoğlu 21400896