PİRAYE'YE...

Zaten söylenen söylenmiş. Kitapta Nazım'ın Piraye'ye dediklerinden öte bir şey söylemek bize düşmez ama yine de içimde biriken bu heyecanı sizlerle paylaşayım. Onlar ne güzel sözler ki insanı alıyor tarihin rüzgarlarına kaptırıp Nazım'ın karşısına götürüyor. Sanki yazıların üstünde onun nefesini hissediyorum. Şu an o cezaevindeyim. Karşımda duruyor, görüyorum. Ben bile o sözleri okuduğumda kalbimde kanatlanan bir şeyleri hissederken Piraye ne yapmıştı acaba? Ne zaman geleceğini bilmediği bir sonrakini hevesle beklediği o mektupları alınca. Bir de içinde yazılanlar kalbi yakıp geçiyorken ne yapmıştı acaba? Sadece Nazım'ın yazdıklarını okumak yetmedi. Ben o mektuplara verilen karşılıkları da okumak isterdim. Eğer öyle olsaydı bu aşka daha güzel şahitlik edebilirdik. O mektupların güzel olmasının bir sebebi de onlar sadece aşkı yazmıyorlar. Durumun şartlarından ötürü günlük telaşları da içeriyor. Bu da mektupları daha samimi daha gerçek yapıyor. Ben daha çok Nazım'ın Piraye'ye seslenişleri üzerinde durmak istiyorum. ' Herkese selam sana hasret' diyor şair. Sadece onu özlediğini dile getirmiyor. Herkese selam yollarken sana hasret yolluyorum diyor. Ben seni özlüyorum sen de beni özle. Özlendiğimi bileyim ki sevineyim demek istiyor. Bazen bir kelime kitaplara sığmaz anlamlar taşır. Hasret de öyle bir kelime. 'Canımın içi karıcığım' diye başlayan mektuplar yazıyor Nazım. Bir insandan duyulabilecek en güzel söz belki de. Canımın içi, candan öte olan, içimi dolduran, beni hatta canımı bile önemsiz kılan. Ne çok anlam barındırır bu kelime aslında birbirlerine candan bağlı iki taraf arasında. 'Sana gelince' diyor ve koyuyor üç noktayı. Gerisine lüzum var mı? Zaten biliyorsun benim için ne demek olduğunu ama illa da söylemek gerekirse bu üç nokta zaten anlatır senin bende sonsuzluk demek olduğunu. Üç noktayla belki de bunları söylemek istiyor Nazım. ' Yaşım otuz sularında, fakat seni 14 yaşında bir mekteplinin ve 60 yaşında bir felsefe adamının ikiz aşkıyla seviyorum' Böyle bir sevdaya sahip olmak ne onur verici. Piraye ne kadar bahtiyar bir kadın olmalı bunları duyunca. 14 yaşında gibi yeni heyecanlarla, çocukça ve 60 yaşında gibi yıllarca sürmüş olmasına rağmen hala sıkıca sarılarak sevilmek. 'Seni kucaklarım. Ama nasıl? Ölesiye ' Ölesiye, ölene kadar hiç bırakmadan. Tadına varamadan. Dört duvar arasında yüzlerini görmeden, seslerini duymadan devam eden bir sevda. Gözden uzak ama gönülden ırak olmayan. Hatta mesafeler artarken gönülleri daha da yakınlaştırıp bir yapan bir sevda. 'Sevgilim, seni bana yazdığın mektuplardan kıskanacak kadar çok ve senin şirin kafanın alamayacağı, anlayamayacağın kadar dehşetli seviyorum.' Ne denli bir güzelliktir sizin anlayamayacağınız kadar derin sevilmek. Yani sizin sevginizden daha fazlası demek bu. Sizin sevginizden o kadar büyük ki ne derece derin olduğunu siz anlayamazsınız. Nazım bütün kalbini elleriyle söküp Piraye'ye vermiş gibi yazıyor mektuplarını. O mektuplara dökmüş gibi kalbinden damlayanları. Ben ise o sözlerin müziğini duyuyorum kulağımda. Seviyorum insanların duygularına dahil olabilmeyi kıyısından köşesinden. Böylelikle başka hayatlarda da yaşayabilmeyi. 'Seni seviyorum bundan daha sana ve bana ait sözüm yoktur .' diyor şair. Benim de bundan ötesinde diyecek sözüm yoktur. Son sözü Nazım'a bırakıp çekilirim. 'Seni seviyorum. Seni öyle özledim öyle seviyorum ki bu iki fiilden başka ne yazsam boş ve saçma ve lüzumsuz geliyor bana. Beni kırk bir yaşımda böyle aşık ve genç bir yürekle her an yeniden yarattığın için sana minnettarım'