Pasifizme Zorunluluk

Dört buçuk milyar yaşındaki Dünya ve onun yeni doğmuş çocukları, henüz iki yüz bin yaşında olan Homo sapiens. Kim bilirdi bu kadar küçük yaşta bu denli fazla kan döküp binlerce yıllık tarihimize bu kadar çok savaş sığdırabileceğimizi, adımımızı attığımız her toprak parçasına kan, yıkım ve felaket getirebileceğimizi? Peki kimse fark etmedi mi bugüne kadar insanlığın dünya hayatı için bir kıyamet olduğunu, kimse sesini çıkarmadı mı, kendi türünden utanıp bu kötücül eylemlere bir dur demedi mi? Yirminci yüzyıla kadar bu soruya olumlu bir cevap veremezdik. Peki ne oldu bu "yirminci yüzyılda"? On dokuzuncu yüzyılda insanlığın kümülatif bilgisinin artışı sonucu ortaya çıkan büyük teknolojik gelişmeler her ne kadar güzel görünse de bir sorun teşkil etmekteydi. İnsanlık, bu bilgiyi silah endüstrisinde kullanmaya başlamış ve bununla beraber büyük bir silahlanma yarışını başlatmıştı. Çok geçmeden bu yarış tarihin gördüğü en büyük savaşlarla meyve vermişti: Birinci ve İkinci Dünya Savaşları. Düne kadar kılıç ve kalkanla savaşan insanın elindeki yeni ölüm makinelerinin potansiyelini fark etmesi uzun sürmedi. Yıllar süren savaşlarda hiç öldürmediği kadar öldürüp, sadece kendi türüne değil doğada bulunan her varlığa geri dönülmez hasarlar vermeyi başardı. Ve bu kadar kan sonunda tepki çekmeye başladı. O zamana kadar savaşı ve ölümü normal karşılayan insanlar seslerini yükseltmeye başladı fakat bir sorun vardı. Karşısında durdukları ölüm ve kana nasıl direnebilirlerdi? İşte "pasif direniş" böyle doğdu. Sivil itaatsizlik ya da diğer adıyla pasif direniş şiddetten bıkan insanlığın buna gösterdiği bir tepkiydi. İnsanın insanca savunulmasıydı. Kimseye zarar vermeden etki edebilmenin bir yoluydu. Her ne kadar ondan önce ve sonra da kullanılan bir yöntem olsa da pasifizm, Hindistan Bağımsızlık Hareketi ve Hindistan'ın siyasi ve ruhani lideri Mahatma Gandi ile özdeşleştirilir. Britanya gibi tabiri caizse sömürgeciliğin kitabını yazmış bir devlete şiddet kullanmadan kafa tutması ve halkının özgürlüğünü kazanması yabana atılacak cinsten eylemler değildir. 1950-1960 yıllarında Amerika'ya bakarsak yine benzer bir manzaraya tanık oluruz. Siyah ırka yapılan ayrımcılığa bir son verilmesi gerektiğine inanan ve bunu Gandi'nin pasifist felsefesini uygulayarak gerçekleştirmeye çalışan Martin Luther King, ve onun tarihi konuşması "Bir Hayalim Var". King, otuz dokuz yıllık kısa ömrünü şiddet karşıtı ve ırksal eşitlik eylemleriyle harcamış, 1964 yılında bir Nobel Barış Ödülü kazanmış, inandığı ilkeler uğruna 1968 yılında hayattan koparılmıştır. Gandi ve King gibi halkları için birer kurtuluş ışığı olan liderlerin suikasta kurban gitmeleri elbette şaşırtıcı değildir. Onlar her ne kadar inandıkları biçimde insanlara zarar vermeden, eşit ve özgür bir biçimde yaşamak isteseler de karşı çıktıkları şiddet ile hayatlarının sona ermesi talihsiz bir ironidir. Günümüze baktığımızda artık daha bilinçli, şiddet eylemlerinden çok pasifist oturma eylemleri, grevler, protestolarla hakkını arayan kuşaklar görmek elbette geleceğe daha ümitli bakmamızı sağlar. Özellikle Vietnam Savaşı ile başlayan pasifist, savaş karşıtı kuşak ve onların bu değerlerle yetiştirdiği insanların ileride önemli konularda söz sahibi olması, bütün milletlerin geleceği için hayati önem taşımaktadır. Çevremize baktığımızda, yaşadığımız Ortadoğu coğrafyası ve Ortadoğu kafasındaki insanların bahsettiğimiz değerlerden nasibini almamış olması bu coğrafyadaki savaşların, ölümlerin ve yıkımın en baştaki sebeplerindendir. Çünkü insana ve insan hayatına önem vermek medeniyetin bir sembolüdür. Kendi medeniyetlerini kaybeden milletlerin başka milletler tarafından kontrol edilmesi ise sadece zaman meselesidir. Bu yüzden pasif direniş "anarşistlik" olarak değerlendirilmemeli, halkların medeniyeti ve özgürlüklerini bulmasında kullanılan bir araç olarak görülmelidir. Bu yüzden pasifizm bir zorunluluk olmalıdır. Andaç DÖLEK 21602171