DEĞERİ BİLİNMEYEN HİSLERİN FELSEFESİ

Orada tam yetmiş sekiz kişiydik. Bir rutine binmiş sıkıcı hayatımız, arada bir ziyarete gelenlerle renkleniyordu. Kimisi belki vakti belki de ırkçılığı sebebiyle çok azımızı ziyaret ederken, bazılarıysa bütün duyarlılığıyla hepimizle ilgileniyordu. Ancak böyleleri çok nadir çıkıyordu. Çok alımlı birisi değilimdir. Doğam gereği biraz da gururlu olduğum için insanlardan genelde uzak dururum, ancak bu benim ilgi ihtiyacım olmadığı anlamına gelmiyor elbette! Sadece ben sırnaşık tavırlar takınmadan da halden anlayan kişileri daha çok seviyorum, onları tespit edebilmenin yolu ise böyle kendi kabuğuna çekilerek etrafı gözlemlemek... Bir kız var, bu ara gözüme takılıyor. Henüz tanışmadık ama her geldiğinde bir başkasıyla muhabbet ederken görüyorum onu. Üstelik, diğerlerinden farklı, çok derin muhabbetler gibi görünüyor bunlar. Gözümü dikmiş Zencefil ile onu izliyordum ki yakalandım. Hemen gözlerimi kaçırdım, hızla her zamanki yerime geçip dışarıyı izlemeye koyuldum. Tanışacaksak da bu benim zorumla olmamalıydı, eğer o da diğerleri gibi ırkçıysa, boşuna gururumdan ödün vermemeliydim. Bir anda içimde bir şeyler parçalandı. Eski yaşadığım mahalleyi anımsadım... O zamanlar bu kadar asabi değildim, çünkü bu derece kötü niyetli insanların olabileceğini bilmezdim, henüz toydum. Herkese tüm sevecenliğimde yaklaşır, onlardan da aynı samimiyeti beklerdim. Yüzüme bile bakmayıp yoluna devam edenlere bir türlü anlam veremezken, uzaktan gülümseyip yoluna devam edenlerin hep acelesi olduğunu düşünürdüm. O zamanlar hayal gücüm yetmiyordu düşünmeye, doğup büyüdüğüm o mahallenin dışına çıkmamıştım; kim bilir nasıl hızlı davranmaları gerekiyordu o çok mühim işlerini yetiştirebilmek için... Onu gördüğüm gün ise hayata bakışım değişmişti. Benim yüzüme bile bakmadan geçen o aceleci adam, nasıl da uzun uzun muhabbet ediyordu Derviş ile... Önünden geçtiğim o dükkanın camında kendimi gördüm, gözlerim dolmuştu. Kafamda tüy kalmamıştı, sağ bacağım zaten aksıyordu. O an bütün insanlardan nefret ettim, ne gerek vardı fiziğimi yargılayıp ona göre davranmalarına? Oysa benim de hislerim vardı, en az Derviş kadar ben de sevecen ve iyi niyetliydim. Oraları terk etmeye karar verdim, bacağımın aksamasına bakmadan, ne kadar gidebileceğimi düşünmeden... Minik yüreğim bu uzun yolculuğa dayanamadı ve çok geçmeden hapşırıp öksürmeye başlamıştım, daha fazla devam edemedim ve gözümü yeni yuvamda açtım. Burada diğerleri de benim gibi çeşitli hastalıklara sahipti ve birbirimizi anlayabiliyorduk. Dışarıdan gelenler ise 2 ayrım yapmadıkları sürece, eski mahallemdekiler kadar kötü değillerdi, ancak, bir kere soğumuştum insanlardan, bunun değişmesi için bir mucize gerekiyordu. Düşüncelerimden bir anda o sesle sıyrıldım. O kız, bana da gelmişti! Biliyordum onun sadece tüylerimizin uzunluğuyla ya da göbekli olup olmamamızla ilgilenmediğini; herkese ayrı ayrı değer veriyordu. Usulca yanaşıp gözlerime baktı, "Kim bilir neler yaşadın da böyle sessizsin ve dünyanda kimseye izin vermiyorsun..." dedi. Anlıyordu! Beni anlıyordu! Yumuşak tüylerimizi okşayıp mırlamamızla kendini mutlu edip bir daha yüzümüze bakmayanlardan değildi. Biz sıkılıp arkamızı döndüğümüzde "Nankör!" diye örseleyenlerden değildi. Bizleri birer birey olarak görüyor, anlamaya çalışıyor, herkese kişiliğine göre davranıyordu. Bir süre yanıma gelip gitti o kız, birbirimizi tanımaya çalışıyorduk; iddiasına göre bana yeni ve uygun bir yuva bulacakmış, bu yetmiş yedi arkadaşımın bulunduğu barınağı bırakıp insanların yanında yaşamaya nasıl alışırdım bilmiyordum. Ancak Federica, benimle aynı şeyleri hisseden bir sahip bulacağını söylüyordu. O kıza karşı olan güvenim ve samimiyetim, bu kavrama tıpkı benim düşündüğüm gibi yaklaştığını öğrenmemle daha da arttı. Hiçbir insan bir kedinin sahibi olamazdı, ancak ona bakmakla ve ilgilenmekle sorumlu ev arkadaşları olabilirlerdi; bu tanım uzun olduğu için Federica da o çirkin sözcüğü kullanıyordu. Federica, diğer bütün kedilere yaptığı gibi bana da uygun bir felsefe buldu: Theophile Gautier'nin "Bir kedinin dostluğunu kazanmak zordur, çünkü kediler bilge ve filozofça hayvanlardır. Kimseye sevgilerini sorgusuz sualsiz sunmazlar." sözü bana ne kadar da uygundu! Beni böylesi anlayan birisinin bana uygun göreceği dosta da inancım tamdı, nitekim öyle de oldu. Yanına yerleşmeye gittiğim yaşlı kadın, her hayvanı birbirinden çok seven, hepsine ayrı ayrı ilgi gösteren biriydi. Kalbimi açabileceğim birini bulmuş olmanın mutluluğu içinde süzüle süzüle dolaştım yeni yuvamın bahçesinde. Federica'ya çok şey borçluyum, keşke herkes onun gibi olup bizi anlamaya çalışsa... "Kedi" deyip geçmek yerine "Nasıl bir kedi?" sorusunu sorsa... Benden önce diğer kedilerle başlattığı bu yuva bulma işlemini, barınaktaki diğer tüm arkadaşlarım için de gerçekleştirdiğine eminim, umarım onlar da yeni yuvalarından memnunlardır. Ayrılırken Federica'ya uzun uzun baktım, beni unutmayıp ara sıra ziyarete gelsin diye... Dile getirmedi ancak, bakışarak da anlaşabiliyorduk; demek istediğimi anladığına emindim. Kim bilir, belki de tam şu anda, ben ona olan minnettarlığımı düşünürken, Federica da benden bahsediyordur satırlarında...