Mutluluğu Ararken

Hep bir şeyler arayarak, mükemmele ulaşmaya çalışarak geçiyor zamanım. Arıyorum. Neyi aradığımı bilemeden, sadece kalıpların içine sıkıştırılmaya çalışılan mutluluğa ulaşmaya çalışıyorum. İyi bir işim, dolgun bir maaşım, belli bir yaşa gelince de çocuklarım ve eşimle ulaşmam gereken, sanki bir paket olarak sunulan bu üçlünün doğal bir sonucuymuş gibi düşünülen mutluluk kalıplarından bahsediyorum. Bize toplum tarafından dayatılan ve bir şekilde benim de kendimi ulaşmak için zorladığımı fark ettiğim mutluluk tanımları. . . Kariyerimde belli başarıları elde ettiğimde ve aile yaşantımda da bir sıkıntı olmadığında mutsuz olduğumu söyleme hakkım elimden alınıyor sanki. Mutlu olmak zorundayım, başka bir seçeneğim yok çünkü benim bu sahip olduklarım başkalarının çok uğraşıp elde edemediği hayali. Mutlu olmak zorundayım çünkü mutlu olmak için şart olan her şeye sahibim. Bunlar dışında başka bir şeyler istemek şımarıklık edip kendini bilmezlik. Peki mutluluk sadece para, son model bir araba ya da büyük ve yeni bir ev gibi maddesel şeyleri elde ederek ulaşılabilen bir şey mi? Yani bunlardan daha fazlasını talep etmek, hayatını para kazanmaya adamak değil de parayı sadece bir araç olarak kullanarak mutlu olacağına inanmak saçma bir düşünce mi? Bu düşünceyi saçma ve komik bulanlar mutlaka olacaktır. Ama bence mutluluk her zaman maddiyatla gelen bir şey değil. Yani böyle düşünmek aslında çok da mantıksız sayılmaz. Çok para kazanarak aldığımız o çok muhteşem evin soğuk duvarları ya da o son model arabanın bazılarını imrendirecek motor sesi bize mutluluğu verebilir mi? Mutluluğu bazen gün batımıyla ortaya çıkan yıldızlarda bulabileceğimiz gibi bazen de deniz kenarında otururken duyduğumuz martı çığlıklarıyla içimizde hissedebiliriz. Evet mutluluk bu kadar basit ve ulaşılması kolay olabilir. Kordon boyunca yürüyüş yapıp ardından denize karşı oturarak içtiğim bir bardak çayın verdiği mutluluğu hiçbir ev, hiçbir araba veremez. Mutluluk bize maddiyatla bağlantılı bir şeymiş gibi yansıtıldığı için parası olduğu halde mutsuz olduğunu ifade eden insanlar tepki çekiyor. Hatta kimi zaman insanlar mutsuz olmalarından dolayı kendilerini suçluyorlar. Tıpkı Aldatmak adlı kitapta Linda'nın herkesin muhteşem diyeceği bir hayata sahip olmasına rağmen, mutsuz olmasından dolayı kendini suçlayıp kötü hissetmesi gibi. Halbuki Linda'nın hayatının tekdüzeliğinden sıkılması, sadece soluklanma ihtiyacı hissetmiş olması ve bundan dolayı da mutsuz olması çok doğal bir durum. Hepimizi mutlu eden şeyler aslında maddesel şeyler değil ve birbirinden çok farklı. Beni de mutlu edecek, hayattan zevk almamı sağlayacak şeyler bambaşka olmasına rağmen daha büyük bir ev, en son model bir araba almak için yaşayarak mutlu olmaya çalışmak bana göre değil. Beni mutlu edecek şey bütün gün bir ofise tıkılıp bolca para kazanıp sonrasında evde beni bekleyen ailemle ilgili başka birçok işle uğraşmak olamaz. Hayatımı bu şekilde geçirdikten sonra bir de mutluyum demek zorunda kalmak asla isteyeceğim bir şey değil. Benim için mutluluk aklıma estiğinde arkama bakmadan işimi, evimi, her şeyimi bırakıp gidebilmek. Aldığım her nefesle sadece ömrümü tüketmek değil aynı zamanda yeni yerleri keşfetmek, bambaşka hayatların içinde kendimi bulmaya çalışmak, burada bir kafesin içinde tıkılıp kalarak yaşamın sona ermesini beklemek değil. Ve bunu yaparken para bana bu mutluluğu veren şey değil, bu tutkumu gerçekleştirmem için sadece bir araç. Bana asıl mutluluğu veren şey özgür olma duygusu, başkasının baskısını hissetmeden mutluluğumu da mutsuzluğumu da özgürce söyleyebilmek.