DALGALI DUYGULAR

Romanlardan çok öykü kitaplarını seviyorum hatta ayırt etmeksizin tüm öykü kitaplarına bayılıyorum. Roman, kulağıma tek düze bir sesle fısıldıyor ve sakince siniyor içime ama öykünün her sayfası farklı bir ses dalgalanması gibi. O kadar dolup taşıyor ki farklı duyguların ahengiyle, kendimi bir anda o öykünün içinde buluyorum. Z Raporu, okurken kulağımı acıtan çığlıkları, sakince iç geçirmeleri ve argo üslubuyla ruhumun tattığı her duyguyu hissettirdi bana. Hele de hayatım, sabit düzeninden kopup darma duman olmaya bu kadar yakınken hala bir şeyler hissedebiliyor olmanın verdiği mutluluğu yaşattı bana. Aslında her şey sevmek üzerine kurulu, birçok insanın yüzü sevgi sayesinde gülüyor, geri kalanların dertleri ve kederleri hep sevgisizlikten. Dünyanın merkezinin sevgi olması ve insanların duygusallığa son derece önem vermesi çok anlamsız ve delice gözüküyordu gözüme. Hani kaybettiğin an değerlenir ya her şey, ben kalbimdeki sevgiyi kaybettikten sonra değerlendi duygularım gözümde. Her şeyin içine bir tutam kattığım mantık, bir sonraki adımımı düşünmeden atmamam gerektiğini söyleyen mantık aslında duygularım olmadan bir diktatöre benziyormuş. Sürekli ne yapmam gerektiğini söyleyen, tepemde hiç durmadan beni doğru denilen o saçma sapan şeylere yönlendiren, gülerken bir tık daha yüksek sesle kahkaha atmamam gerektiğini söyleyen mantık, kalbimin en büyük düşmanıymış meğer. Mutlu olup olmadığıma bile mantığımla karar veriyormuşum ben. Oysa mutlu olmak, birilerini, bir şeyleri sevmek ne kadar kolay ve ne kadar huzurlu bir fırtınaymış. Mutluluk tek bir kelimeyle anlatılabilecek bir şey değil benim için ama sanki içimde fırtınalar gibi bir şey. Tek bir duygu durumu olmuyor bence mutlulukta, her şey gibi onun da aşırısı var azı var ama mutluluğun nedeni yok. Bu yüzden arkasına gizlenen mantık bir anlam ifade etmiyor ve mantığını mutluluğunun yanında koyan insan aslında gerçekten mutlu olamıyor. Kendimi mutlu olması çok kolay bir insan zannederdim, yanımdan mutlu olduklarım gidince mutlu olmamın o kadar da kolay olmadığını gördüm. Aslında güneşe baktığımda gözümü kısarken bile mutlu olan bir insanım ya da çimleri minik minik koparıp saçlarıma serperken bile gülebilirim ama son birkaç haftadır kendimde değilim. Ne oldu bana sahiden? Hani söylemiştim ya, öyküler her sayfada farklı bir duygu anlatıyor bana diye, aslında benim o sayfalardan pek bir farkım yok. Bazen deli gibi gülüyorum, bazen bir göl kadar durgun oluyorum, bazen hafif hafif yağan bir yağmur gibi ağlayıp sonra güneş açan gökyüzü gibi ışıldayabiliyorum. Hangi duygu durumunda olursam olayım, kendimi bildiğimden beri ilk kez hayatımın dönüm noktasındaymışım gibi hissediyorum. Kendim bir acıyı yaşarken, bir dert için kendime ortak ararken sanki bunları sadece ben yaşıyormuşum gibi hissediyordum. Bu hikaye kitabını okurken, benim gibi üzülen ve sevgi boşluğunda kaybolan tek insan olmadığımı görmek, kafamı biraz da olsa rahatlattı sanırım. Hayattan fazla bir beklentim yoktu aslında, mutlu olmak ve bir şeyleri doğru düzgün yapmak benim için yeterliydi. Şimdiyse, başkalarını mutsuz etmediğim sürece mutlu olmak tek derdim. Ne yazık ki tek derdi mutlu olmak olan bir insan için fazla mutsuz olduğumu düşünüyorum. Belki de istediğim, tek başıma bir mutluluktan ziyade, sevdiklerimle mutlu olmaktır. Bilemiyorum, her dakikam farklı bir duygu durumu barındırıyor, çoğu zaman dalgalı ama bu aralar durgun olan duyguları. Şimdi, kendimi dümdüz bir yolda tek başıma yürüyormuş gibi hissediyorum. Her ne yaşarsam yaşayayım, ne hissedersem hissedeyim hayatın akışında olduğumu, bana benzer birçok insan olduğunu ve tıpkı onlar gibi ömrüm bir gün bittiğinde yaşadıklarımın bir z raporuna dönüşeceğini biliyorum.