Benliğimizde Saklı Yalnızlık

Hepimizin anlatamadığı bir şeyler var aslında, haykırmak isteyip de bir türlü anlatamadığı. Bazen içimizde büyür kocaman olurlar anlatamadıklarımız. Kalabalık içerisinde yalnızlık çekenler daha iyi anlar bu duyguyu modern tabiri ile "sosyal yalnızlar". Yukarıda ilk olarak nerede gördüğümü hatırlamakta zorlandığım Norveçli ressam Edvard Munch'un çizdiği çığlık tablosunun bende bıraktığı izlenim sosyal yalnızlık ve anlatamadıklarımız. Resime dikkatli bakınca kendinizden bir şeyler bulacaksınız ve siz de benim içinde kaybolduğum derin düşüncelere dalıp anlatamadıklarınıza yeni bir şeyler ekleyeceksiniz. Aslına bakarsanız sanattan pek anlamam yani öyle fularım olmadan olmaz diyenlerden değilim, fakat bazı sanat eserlerinin evrensel bir yönü olduğuna da inanıyorum. Munch'un çığlığı için konuşacak olursak bende bıraktığı o sosyal yalnızlık ve bir şeyleri anlatamama hissiyatının çoğu insanda da aynı şekilde tezahür edeceğini düşünüyorum. Yalnızlığın bu kadar çok insanın hayatında daha fazla ortaya çıkması, tavşan gibi çoğalan insan nüfusunun sosyal ilişkiler kurmamızda pek de yardımcı olmadığını gösterir nitelikte. Sosyal yanlızlığın, kalabalık içerisinde kaybolmanın temelinde yatan neden, gün geçtikçe artan iletişimsizlikten başka bir şey değildir bence. İnsanların bu duyguların esiri olmasının sebebi artan iletişim sorunu ve insanların bunun çözümünü sosyal medya gibi doğal olmayan mecralarda aramasıdır. Peki, nedir doğal olmayan bu mecralar neden belirgin bir şekilde artıyor kullanımları? İnsanlar neden mutluluğu arıyor? İnsanlar neden yalnız olduğunu düşünüyor? Pekala bu sorulara öznel yaklaşarak neler elde edebiliriz, kendimizi bu yalnızlık çukurundan kurtalabilecek eli bulabilir miyiz bilemiyorum ama hiçbir şey yapmamaktan iyidir. Çığlığın bende bıraktığı izlenimden geldiğim bu çıkarımlar ufuk açan cinsten doğrusu, aslında hepsi içiçe geçmiş halkalar benim nazarımda. İnsanların içerisinde bulunduğu bir şeyleri anlatamama durumunun, yalnızlığın hatta topluma yabancılaşmanın bir götürüsü olarak görmek çok da yanlış bir tespit olmayacaktır. Baktığınız zaman tablodaki insanın kulaklarını sıkıca kapattığını görüyorsunuz adeta insanlardan kalabalıktan kaçıp kendi iç dünyasına sıkışmış, bir şeyleri anlatamayan birey profili çiziyor... Tüm bunlar insanlarda mutsuzluğu körüklüyor, mutsuz insalar da mutluluk arayışı içerisinde benliğini kaybediyor, hayatını kaybediyor, kendisini kaybediyor... Aslında hepimizin yaşadığı bir durum denebilir. Hangimiz kalabalık caddelerde yürürken boşlukta hissetmedik ki veya kalabalık bir arkadaş ortamında muhabbet zirvedeyken yalnızlığımıza gömülmedik. Sosyal yalnızlık, bir şeyleri anlatamama kavramlarına çok yoğunlaştım ama insan hayatına uzun vadede çok olumsuz etkileri bulunan kavramlar bunlar. Araştırmalar yapılmış bu konuda defalarca. Beni en çok şaşırtan araştırmalardan biri şöyle; bir sosyal grup üyesi olan bireylerin ya da hiçbir sosyal grubu veya çevresi olmayanların, kalp hastalığı riskine daha yatkın olduğuna dair deliller ortaya koymuş bu araştırma, bu delillerden yola çıkılarak, bu grup üyelerini izlenmişler. Yalnız yaşayan deneklerin stresle karşılaştıklarında vücutlarındaki kolestrol oranının arttığı, kan basıncının yükseldiği, stres hormonu seviyesinin hızlı bir şekilde yükseldiği gözlenmiş bu araştırma ile birlikte. Yalnızlık sadece insanın sosyal yaşamı için bir problem olmadığı, aynı zamanda sağlığına da riskli seviyede tehdit oluşturduğu bilinen bir gerçek. İnsanlığın kısa tarihinde her daim önemli bir yer kaplamışdır yalnızlık. Tarihte bazıları yalnızlığın çaresini sevdiği kadının kollarında, bazıları müzik notalarında, bazıları kitap sayfalarında aramıştır. Diğer tarafta her zaman benliğinin açlığını doyurmaya çalışan fakat başarılı olamayan yalnızlar, hayata kendini adapte edebilmiş sosyal insanlara yaşadıkları cehennemden gıpta ile bakmışlardır. Hiç inançımın olmadığı fakat küçük bir umut beslediğim o ütopik mutlu dünyam, bir yerlerde yalnızlara ulaşmayı bekliyor. Belki bir zamanlar... Halil İbrahim Turan