ANNE, BABA "BÜYÜKLÜK" NE DEMEK?

Çocuklar... Kafaları binlerce soruyla dolu o ilginç, küçük varlıklar. O küçük varlıklar o kadar ilginçtir ki her şeyi inceler, her şeyi sorgular. Zihinlerini açmış içinin bilgiyle dolmasını bekleyen bu çocuklar belki de dünyanın en muhteşem varlıklarıdır. Bir zamanlar hepimiz çocuktuk ve hepimiz yolumuzu bulmaya çalışıyorduk. Tabii bu zorlu yolda yardıma ihtiyacımız oluyordu. Bunun için de en yakınımızdakilere, büyüklerimize başvuruyorduk çünkü onlar da bu yoldan geçmişlerdi ve bizim sorguladığımız şeyleri artık anlamış, kafalarına yerleştirmiş durumdalardı, en azından biz öyle düşünüyorduk. Bu yüzden sürekli büyüklere sorular soruyorduk merak içerisinde, aydınlanmayı dört gözle bekleyerek fakat sorun şuydu: Büyükler bize bu yolda yardım edecek miydi? Çocukken her şeyi merak eder, büyüklerime sorardım. Kimisi gayet sabırlı bir şekilde cevap verirken kimisi de sinirlenirdi sürekli soru soruyorum diye. Bu yüzden ben büyükleri ikiye ayırırım: kendini "büyük" olarak adlandıranlar ve gerçekten "büyük" olanlar. Kendini "büyük" olarak adlandıranlar hala bir çocukla nasıl konuşulacağını ya da ona nasıl davranılacağını bilmeyenlere verdiğim ad. Bazı insanlar çocuklar bir soru sorduğu zaman o kadar anlayışsız, o kadar sabırsız olabiliyorlar ki çocuğu başından savmak için elinden geleni yapıyorlar. Oysa o daha bir çocuk, öğrenmesi ve keşfetmesi gereken o kadar çok şey var ki biraz sabırlı olup ona bu uzun yolda sadece biraz yol göstermek yeter fakat bu kendini "büyük" olarak adlandıran insanlar bunu yapmak için çok sabırsız ve bencil. Bir zamanlar kendilerinin de çocuk olduğunu nasıl bu kadar kolay unutabiliyorlar anlayamıyor insan. Bir de gerçekten "büyük" olanlar var, büyüklerimiz... Bir çocuk ona bir soru sorduğunda nasıl cevap vereceğini, ona nasıl davranması gerektiğini bilen ve gerçekten de çocukluğundan beri bütün bilgilerini toplamış o bizim başında olduğumuz yolu yarılamış olan görmüş geçirmiş diye tabir ettiğimiz büyükler... Çocukken böyle insanlarla karşılaştığımda o kadar heyecanlanırdım ki bazen ne soracağımı unuturdum. Onlar bir çocuğun gözünden bakınca o kadar muhteşem dururlardı ki her çocuk onlar gibi olmak isterdi çünkü onlar çocukların en çok yapmak istediği şeyi yapıyorlardı, biliyorlardı. Bu yüzden hep özenirdim öyle insanlara tıpkı diğer çocuklar gibi. Gerçi bu özenme olayı sadece çocuklukla sınırlı kalmazdı. İnsan ne zaman kendinden bilgili bir kişi görse özenir. Tabii bilmek de her şey değil. Bence önemli olan o bilgileri sabırla aktarabilmek. Mesela bir çocuğa, bilgiye aç gözlerini dikmiş size bakan çocuğa, o istekli çocuğa... İşte o zaman tam anlamıyla hayran oluyor insan. Hem bilgili hem de o bilgiyi hiç çekinmeden en güzel şekilde aktaran birini görünce zaten hayran kalmamak mümkün değildir. Belki de çok abarttım ama böyle birileriyle tanışmak o kadar zor ki... Etrafımızda bir sürü büyük var ama hangisi gerçekten böyle bir "büyüklük" yapıyor? Peki, neden hepsi gerçekten "büyük" olamıyor cidden? Bana kalırsa üşengeçliklerinden, sabırsızlıklarından ya da unutkanlıklarından... Bazısı bir çocuğun küçük bir sorusunu bile cevaplamaya üşenirken, vakit kaybı olarak görürken; bazısı da sabırsızlıklarından o küçük çocuğun dünyasını aydınlatmaktansa o ve onun sorularından bir an önce kurtulmaya çalışır. Aslında herkesin "büyük" olamamasının en büyük nedeni insanların unutkanlıklarıdır. Hiçbiri o küçük çocuğun o istekli, göz bebekleri büyük o bakışlarına baktığında kendi çocukluklarını hatırlamadığı veya düşünmediğinden kaynaklanıyor. Eğer bir saniyeliğine bile olsa empati kursalar zaten o çocukla aralarındaki benzerlikleri fark edip bağ kuracaklar ama onlar bunun için çok üşengeçler veya çok "meşguller". İşte bu yüzden önemli olan bedensel ya da yaş bakımdan "büyük" olmak değil; zihinsel bakımdan o "büyüklüğe" ulaşmak ve bir çocuğun dünyasını aydınlatmak.