MESAFELER

Elleri titrerken içeri girdi. Girdiği an sanki birazdan böğrüne saplanacak olan kurşundan haberi vardı ama bunu kendine itiraf edemiyordu. Onu gördü ve tam karşısına oturdu. Kıytırık çay bahçelerinin gereği olarak sorgusuz sualsiz masada iki çay belirdi, biri açık. Gözleri buluştu ve mermiler kızın ağzından dışarı çıktı; "biraz mesafeye ihtiyacım var." O gün o çay bahçesinde biri öldü. İnsanlar yıllardır düşünüyor en acı veren ölüm hangisidir diye. Boğularak mı? Yanarak mı? Hiçbiri. En acı veren ölüm mesafelerle ölmektir. İnsanların arasındaki en kısa mesafenin hiç de kısa olmamasıdır. Mesafeler, tanrının hesaplamadığı hatalardır. Yedi milyar insanın minnacık bir küre üstünde birbirine bu kadar uzak kalacağını tahmin etmemiştir. Ya da belki hepsi büyük bir planın parçasıdır? Eğer öyleyse bu yazı burada biter. İnsan yaratılırken acı, sevgi, keder, mutluluk, hüzün, heyecan ve aklınıza gelebilecek ne kadar duygu varsa insanın içine işlenmiştir. Bir tek mesafeler işlenmemiştir. İnsan mesafeleri kendisi yaratmıştır. İçinde olanlar içinde olmayanı doğurmuştur. Acılar yaşadıkça, kedere boğuldukça mesafeler koymuştur. Ara sıra mutlu olunca da bu mesafeleri kısaltmıştır ama yok etmemiştir. En kötüsü ise, insanın koyduğu mesafeler fiziksel değildir. Keşke fiziksel olsalardı! O zaman her şey daha kolay olurdu. Dağlar aşılır, sular geçilir, yollar biter ama mesafeler hiç bitmez. Birbirine bakamayan iki çift göz arasındaki mesafeyi ölçmek mümkün müdür? Aramızdaki en kısa mesafe neye göre, kime göre en kısadır? Aramızdaki en kısa mesafe hiç de kısa değildir. Bana göre elbette! Aynı masada oturup birbirine bakmayan iki göz arasındaki mesafe yaşanmışlıklar kadardır. Kimse yaşanmışıkları katedip karşısındakine kolay kolay ulaşamaz. İnsanoğlu arabalar, uçaklar, gemiler yapmıştır ama yaşanmışlıkları katedebilecek bir ulaşım aracı henüz yapmamıştır. O iki göz arasında gözyaşları vardır, dakikalarca yankılanan kahkahalar vardır, sabahın ikisinde ışığı yanan telefonlar vardır, öylesine çekilen fotoğraflar vardır ve çarpmanın sertliğinden kirişleri kırılan kapılar vardır. En sonunda ise birbirine uzanamayan eller, birbirine değmeyen hayaller ve sonsuzluğa gömülen sırlar vardır. Gözyaşları sel olur, hayaller çürür, eller uzaklaşır, masadaki çaylar soğur ama mesafeler kısalmaz. Mesafelerin boyunu ölçmeye yeltenirsek, toprakta biten otları kullanabiliriz ya da dalından koparılmış renk renk çiçekleri. Sıradan bir topraktakiler değil ama, başında kocaman bir mermer olan topraklardan. Mezarlıktakilerden bahsediyorum! Mesafeler sadece yaşayanlar arasında olacak diye bir kural yok en nihayetinde. Bir uzaklığın mesafe olması için iki insana ihtiyaç vardır. Biri toprağa girdiğinde mesafe belki biraz kısalır ama toprağa gömülmez. Yaşanmışlıkları, sadece beraber dinlenen şarkıları, duyguları toprağa gömebilir misiniz? Mezarlıklar mesafelerin en tehlkelisidir. Artık mesafeler ne uzar ne kısalır, hep öyle kalır. Yaşayan kahrolur, ölen öldüğüyle kalır. Biri gerçek ceset diğeri kanlı canlı ceset olur. Devam edelim. Bence hiçbir sakıncası yok. Birbirimizin gözlerine bir daha hiç bakmayalım, ellerini hiç tutmayalım. Çayları soğumaya terk edelim. En kötü ne olabilir ki? Ölür müyüz? Zaten mesafeler varken çok da yaşadığımız söylenemez. İnsanlık son hız çürüyor. Bu çürüme her geçen gün artıyor ve durdurmak için yapabileceğimiz pek bir şey yok denemek dışında. Neyi mi? Mesafeleri aşmayı. Yol bitmez ama kısalabilir ya da bize öyle gelebilir. Denemekten ne çıkar ki? İşe bir çay söyleyerek başlayabiliriz. Ya da iki! Biraz kafamızı kaldıralm ve gözlerimiz birbirine değsin bir anlığına ve mesafeler bir hayal olup havaya karışsın. Sonra iki çay gelip masaya konsun, biri açık.