Masum Çocukların Cennetinden Yetişkinlerin Cehennemine William Blake'in Masumiyet ve Tecrübe Şarkıları isimli şiir kitabı aslında tamamen zıt temaları işleyen Masumiyet Şarkıları ve Tecrübe Şarkıları kitaplarının birleştirilmiş hali. Peki, Blake neden birbirine zıt iki şiir kitabı oluşturma ihtiyacını duymuş? Masumiyet Şarkıları hayatın zevklerini ve güzelliklerini yansıtırken Tecrübe Şarkıları hayatın acılarını, ıstırabını ve karmaşasını işliyor. Bu şiir kitabında William Blake siyah ve beyazı birleştirerek yaşadığımız dünyanın resmini çiziyor. Bizlere dünyanın ne sadece güneşten, gökkuşaklarından ve zevkten ibaret olduğunu ne de yalnızca karanlık, acı dolu bir yer olduğunu hatırlatıyor. Ama bunu hiçbir zaman tek bir şiirinin içinde göstermiyor. Şiirleri ya siyah ya beyaz yani ya masumiyet ya da tecrübe. Bazen hayata bir bebeğin gözünden umutlu bir şekilde bakarken bazen bir yaşlı adamın gözünden karamsar ve kirli görünür dünya. Blake, masumiyetin ve tecrübenin dünyaya bakışını betimlerken birbirlerine karşıt şiirler oluşturmakta. Örneğin orijinal isimleri "The Divine Image" ve "A Divine Image" olan iki şiir hayata tamamen farklı perspektiflerden bakan iki insanın gözünden yazılmış gibi görünüyor. Masumiyet Şarkıları'ndaki "The Divine Image" merhamet, aşk, barış gibi konuları işleyip insanların ayrım gözetmeksizin birbirlerini sevmelerini öğütlerken "A Divine Image" vahşetin insanın kalbi, kıskançlığın insanın yüzü, esrarengizliğin insanın elbisesi ve korkunun insanın ta kendisi olduğunu anlatıyor. Bu şiirde de görüldüğü üzere Blake istenirse dünyanın yalnızca güzelliklerinin ya da yalnızca çirkinliklerinin görülebileceğini fakat dünyanın hem sevinçleri hem de acıları içinde barındıran bir yer olduğu iletisini vurguluyor. Aslında insanın doğası da çok uç noktaların birleşimi. Her insanın içinde Habil ve Kabil mevcut. Zaten insanın kendiyle mücadelesi içindeki Habil ve Kabil'in birbirine üstünlük kurma mücadelesi. Blake'in de şiirde belirttiği üzere her insanın içine nasıl Tanrı kendi ruhundan üflemişse insanın içine şeytanın ruhundan da üflenmiş. Şair "The Human Abstract" isimli şiirinde de ileti olarak insanoğlunun iyi ve kötülerin bir bütünü olarak betimlemekte. William Blake'in bu şiir kitabında üzerinde durduğu ana ileti ise bebeklikten yaşlılığa doğru orantılı olarak azalan masumiyet, umut ve yaşam sevinci. Blake bu düşüncesini kanıtlayabilmek adına aynı konuyu hem Masumiyet Şarkıları hem de Tecrübe Şarkıları'nda ayrı ayrı gözlerle betimleyen ikişerli şiirler yazmış. "The Infant Joy" ve "The Infant Sorrow" şiirleri dünyayı bilmeden gelen çocuğun mutluluğu ile dünyanın nasıl bir yer olduğunu bilerek gelen çocuğun umutsuzluğunu kıyaslıyor. Tahmin edeceğiniz üzere çoğumuz dünyanın nasıl bir yer olduğunu bilsek belki de annemizin güven dolu karnını terk etmek istemezdik. Dünyanın nasıl bir yer olduğunu bilmeyen bebek ise belki de dünyanın en mutlu insanıdır. Çelebi 2 Onun masumiyeti ve temizliği dünyanın hiçbir insanında yoktur. Blake'in de çoğu şiirinde gönderme yaptığı üzere hepimiz çıplak doğarız. Tertemiz ve doğal. Zamanla tecrübe kazandıkça, dünyayı tanıdıkça ve doğallığımızı kaybedip diğer insanlara benzemeye başlayınca doğumumuzda açtığımız tertemiz sayfa deneyimlerimizle kirlenir ve bu sırada Tecrübe Şarkıları devreye girer. Suçsuzluk, masumiyet, çıplaklık, dürüstlük zamanla yerini yalan, günah ve kirliliğe bırakır, çünkü insanoğlu hayatın kötü tarafını keşfettikçe kendi içindeki kötü tarafı da keşfeder ve hayat konusunda tecrübelenir. Peki, William Blake şiirlerinde kendine has ne tür teknikler kullanıyor ve bu teknikler iletiye nasıl katkıda bulunuyor? En çok dikkat çeken özelliği vurgulamak istediği kelimelerin ilk harflerini büyük harfle yazmak. Örneğin insanoğlunu özelliklerini sıraladığı şiirinde "şefkat", "vahşet", "gizem" gibi kelimeler büyük harfle yazılmış. Şair böylece okurun dikkatini asıl vermek istediği ileti olan insanoğlunun doğasına çekiyor. Ayrıca şiirlerin birçok kısmında İncil'e göndermeler, elma ve ağaç figürü dikkat çekiyor. Aslında elma, ağaç ve İncil akıllara tek bir hikaye getiriyor. O da Adem ile Havva'nın yasaklı elmayı yemesi. Bu hikaye aslında bu şiir kitabında gizli olan düşünceyi ve iletiyi aynen yansıtıyor. Yaratılır yaratılmaz cennete konan Adem ile Havva hayatı keşfettikçe tecrübe kazandılar ve masumiyetlerini yitirdiler. Onlarda oluşan merak ve açgözlülük gibi duygular yasaklı elmayı yemelerine ve cezalandırılmalarına sebep oldu. Blake in de eser boyunca vermek istediği ileti bu: büyüdükçe, tecrübe kazandıkça masumiyetini yitirirsin ve çocukların cennetinden yetişkinlerin cehennemine doğru yola çıkarsın.