İnsanlıktan Geriye Kalanlar

Anlaşılmazlık... Günümüzün en büyük ve en acılı problemlerinden birisi olan bu durum, bizleri en sakin şehirlerin en boş sokaklarına ve en boş mekanların en sakin köşelerine itiyor ne yazık ki. Anlamadığımız ve anlaşılmadığımız zaman kadar umutsuz ve yıkıcı bir durum içerisindeyken, insanların da hayatlarımızda kalmasına gerekçe olacak bir nedenleri kalmıyor açıkcası. Bunun temelinde karşılıklı yoksunluklarımızı ve eksikliklerimizi giderememekle birlikte, ortak bir şeylerimizin kalmamasının da büyük etkisi olmaktadır. Üzülerek söylemek zorundayım ki yalnızlık da bunun yegane sonuçlarından birisidir. Birbirinden çok farklı ve özenli bir şekilde yaratılmıştır olan insan türü, bir o kadar da karmaşık ve anlamsız gelmektedir ne yazık ki birbirine. Anlaşılmazlıkların ve yalnızlıkların sorunu da bu aslında; farklı ve karmaşık olmamız. Karşımızdaki farklı ve karmaşık yapıyı anlamamak ve tam olarak ne düşündüğünü kestirememiz çok normal bir durum iken milyarlarca insanın yaşadığı bu dünya da, tanıdığımız belki de birkaç yüz kişiden sadece birkaçını tanıma ve anlama fırsatımız olabilecek iken, hayatın belki yoruculuğu belki de karmaşıklığı bize bunu yapmamıza engel olurcasına bizi her şeyden uzaklaştırıp, yalnızlıklarımıza yalnızlık katmaktadır. Yaşam dediğimiz yalnızlık döngüsünde, yargılamak ve yalan çok önemli bir yere sahiptir klasik bir yalnız ve yalnızlaşmış insanın hayatında. Evet yalnız ve yalnızlaşmış insan dedim doğru okudunuz... İki çeşit insan vardır bu döngü de, yalnız ve yalnızlaşmış. Yalnız insan, kendi yargılamaları ve yalanları yüzünden bu çıkmaz döngüye derin kazıklarını çakmış olsa da yalnızlıklaşmış insan, bu davranışlar karşısında insanlara olan güvenini kaybedip, bu yalnızlık döngüsüne girmiştir; adil olmayan yargılamalar, ikili oynamalar ve ucu bucağı olmayan yalan yüzünden... "Yaşamak ve yargılamak arasındaki fark, soluk almak ve ısırmak arasındaki fark gibidir." Soluk almak bizim için hayati önem taşırken, ısırmak başka insanların hayatında çok hayati etkileri olmaktadır ne yazık ki ve günümüz insanı yaşamak ve yargılamak arasında bu çizginin varlığından haberdar olduğunu pek düşünmüyorum açıkcası. "Sıradan bir şimdiki zamandan kaçabilmek için önüne gelen her eski yalana sığındı." Günümüz insanının kısa bir özeti gibi, evet. Yalnızlık döngüsünün de bir yakıtıdır bu yalanlara sığınmalar. Yalnız, umutsuz, beklentisiz ve normal hayatla bütün bağlarını koparmış insan... Yalnızlaştırılmışların ana karakteri... Belki de yalnızlaştırılmışların hiçbir suçu yokken belli bir hedefi olmayanlar tarafından diğerlerinin hayatlarını da hayat olmaktan çıkaracak kadar güçlü bir dürtüdür bu, yalnızlaştırmak, diğer insanları da kendilerine benzetmeye çalışmak. Dürtü dediğimiz güçlü duygu yapısında, yapılmasını alışkanlık haline getirdiğimiz ve bundan zevk aldığımız şeyler bütünü olarak ifade edecek olursam bunu yapmamıza neden olan şey ise sahip olamadıklarımız tarafından tetiklenmektedir, hele ki başkaları bunlara sahipse. İnsanlar yalnızlıklarını zamanla saklamak üzerine büyük beceri sahibi olmalarının yanı sıra başka insanlarla beraber ortaklaşa çalışarak bir iş bölümü yaparcasına eksiklerini gidermekte. "Kare biçimindeki masalar insana, sanki dört kişiyle birlikte bir ittifak içerisinde yalnız olmanın güvencesini aşılar." Bu güvenceyle de koca yalnızlıklarını, koca kalabalıklarda kimseye belli etmemek adına yaşamakta ve hayatlarını bu gaye üzerlerine kurmaktadır bir yerden sonra. Bunlarda hep eksikler ve elde edememeler yüzünden olmuştur insanlar da. Doğru "şeyi" bulamamak belki de bu döngünün temelinde yatan sebeplerdendir. Yalan ve yargılamalar belki eksiklik olarak düşündüğümüz şeyleri kapatmak için olsa da olayı söyle de düşünebiliriz. "Bir katil, doğru müziği dinleyebildiği takdirde kendini avutabilir. Müzik çalarken bütün yargılar ve değerlendirmeler farklıdır, daha yüksek düzeydedir, farklı içeriktedir, gerçekleşmiştir, insanın düşündüğü her şey daha az ya da daha çok anlamlıdır." Bu anlamda kendilerini bulduklarını düşündükleri için adı yalan veya yargılama koyulmuş şeylerin arkasına sığınılmaktadır. Yalnızlaştırılmışlar için ise kendi doğrularını derin sessizlikte ve müziğin dalgalanacağı o boş ve derin sokaklarda, sahilerde veya uçurumlarda bulmalarıdır. Çünkü insanlık ümitlerini cidden uzun zaman önce kesmişlerdir onlar. Yalnızlık sahip olunulması gereken bir şey değilken, çoğumuzun sahip olduğu bu belirsizlik toplumumuzda ki eksiklikleri ve yanlışlıklara büyük ışık tutabilecek derece öneme sahiptir aslında, çoğumuz tarafından hiç öneme sahip olmasa da. Toplum olarak eksikliklere ve yanlışlıklara fazla önem vermemekle beraber sanki hiç böyle taraflarımız yokmuşcasına yaşamak milli beraberliğimize güzel bir örnek oluşturuyor ne yazık ki. Herkes için geçerli olan bu durum, insanlarımızı yıllarca, bunlar yokmuş gibi yaşarsanız eksikliklerini görmezsiniz telkinleriyle büyütüp, bu güne getiren kişiler, ektikleri tohumların meyvelerini uzun zamandır almaktadır. Ön yargılı, yargılayıcı, yalan içeren hareketleri ve bunun gibi birçok da davranışı benimseyen toplumumuz, bunları yanlış bir şey gibi görmemesinin dışında, hareketlerinin sonuçlarının neler yaratacığı hakkında da pek önemseyici tavırlar göstermemekle birlikte, yalnız ve yalnızlaştırılmış insanlar yetiştirmeye devam ediyor ne yazık ki.