ÜNİVERSİTE MERKEZLİ BATILILAŞMA

Etrafıma baktığımda herkes kahkahalarla gülüyor, müzik dinleyip şarkı söylüyor, muhabbet ediyordu. Üniversite hayatımın ilk günleriydi ve farklı birçok insanla tanışıyordum. Tanışırken de onları ve yaşayışlarını inceleme fırsatı bulmuştum. Her şehirden ve her kültürden insanlar vardı çevremde. Gün geçtikçe ve ben onların muhabbetlerine dahil oldukça aslında hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığını fark ettim. Her şey özentilikten ibaretti hayatlarında. Giydikleri, yaptıkları, dinledikleri, konuştukları... Her biri asıl amaçlarından şaşmış, kendilerini kaybetmişti. Konstantiniyye Oteli'nde de durum böyleydi. Farklı birçok insan bir salonda bir araya gelmişti ve her birinin yaşantıları inceleniyordu. Zamanla kendimi de o Batılılaşma dediğimiz dipsiz kuyuya dalmış ilerlerken buldum. Herkes gibi o kadar kaptırmıştım ki kendimi, hayatım değişmişti. Arkadaş tercihlerim, kullandığım eşyalar, izlediğim veya okuduğum her şey değişmişti. Mesela yediğimiz yemekler artık Türk mutfağından o kadar uzaklaşmıştı ki çevremizdeki her yer yabancı restoranlarla dolmuştu. Artık her ülkeden bir yemek türü bulabiliyorduk çevremizde. Bazıları restoranlar ise hala Türk olmasına rağmen yabancı adlar taşıyordu. Kendime baktığımda ise yine aynı etkileri görebiliyordum. Her gün Türk kahvesi içmek yerine sırf yabancı ismi veya ünlü bir markası var diye kahvelerimi en kremalı ve şekerlisinden Starbucks'tan almayı tercih ediyordum. Ya da bir başka açıdan bakarsak, neden ülkemizi keşfetmek yerine tüm gezilerimizi ya da seyahatlerimizi yurt dışına yapmayı tercih ediyorduk? Ülkemiz güzel olmadığından mı ya da sırf herkes aynısını yapıyor diye mi? Yoksa daha fazlasını görebilmek ve haberdar olabilmek için mi? Bana kalırsa hepsi harmanlanmış durumda. Özentilik almış başını giderken, giyim tarzlarımızla birlikte giyim markalarımız da değişti. Artık yerli markalar yeterli gelmiyordu ve neredeyse tüm alışverişlerimizi yabancı markalardan yapıyorduk. Bir yandan da ilgi duyduğumuz alanlar değişime uğruyordu. Tüm yabancı şarkıcılardan haberdar olmak hatta onların şarkılarını ezberlemek marifet olmuştu. Kendi sanatçılarımıza, yazarlarımıza, tiyatrocularımıza sahip çıkmaz, onları desteklemez hale gelmiştik. Yabancı filmleri daha çok takip ediyordum mesela ya da yabancı şarkıları anlamlarını düşünmeden daha çok takip ediyordum. Çünkü artık her ortamda konuşulan ve bilinmesi gereken şeyler haline gelmişlerdi. Kimse kendi edebiyatımızı bilip bilmememizle ilgilenmiyordu maalesef. Gireceğimiz ortama göre değişebiliyordu artık zevklerimiz ve takip ettiklerimiz. Kimse kendi için bir şey yapmaz hale gelmişti. Gittikçe kendimizi kaybediyorduk. Batılılaşma merakı ve özentilikle birlikte gittikçe kendi kültürel değerlerimizi de kaybettiğimizi fark ettim. Eskiden her bayramımız coşkuyla kutlanırken şimdilerde kimse bayramlara veya özel günlere ilgi göstermiyordu. Herkes Batılıların bayramlarını önemsiyordu anlamlarını ve değerlerini bilmeden. Artık her ortamda bu bayramlar konuşuluyor ve kutlanıyordu. Sadece eğlence amacıyla yapılan kutlamalardı. Fakat biz onlar gibi yaşamak, onlar gibi olmak için uğraş verirken kendi değerlerimizden uzaklaşıyorduk. Çeşitli geleneklerimiz ve bayramlarımız bizi bir araya getiren ve bir arada tutan değerlerken artık bu özelliklerini kaybediyorlardı. Özel günler unutuluyor hatta kutlama gereği duyulmuyordu. Muhabbetler gittikçe dışa dönük olmaya başlamıştı. Bir çeşit yarışa dönüşen bu Batılılaşma sürecinde herkes her şeyden haberdar olmaya çalışıyordu. Yok olmaya doğru giden bu geleneklerimiz hala bazı kesimler tarafından ayakta tutulmaya çalışılıyor. Konstantiniyye Oteli'inde olduğu gibi Emre, Batılı tarzda romanlar yazmış fakat yayıncıdan onay alamamıştır. Yayıncı ise tamamen kendi sanatçılarına ve yazarlarına sahip çıkmıştır. Zamanla onay alamamasının nedenini anlamıştır Emre. Değişen hayatlar ve tercihlerle birlikte onlara hitap eden romanlar yazmak yerine, yazarlar artık özgün ve yaratıcı konuları tercih ediyor.