BAŞI AYNI SONU AYNI

1 Hayatın içindeki koşuşturmacaların arasında bir şey fark ettim. Aslında uzun zamandır farkındayım bu durumun ama hayatın neredeyse her anında tanık olmak beni şaşırttı. Belki siz de fark etmişsinizdir; her şeyin başı ve sonu aynı. Dikkatli bakıldığında anlaşılacaktır eminim ki. Peki, aynılıktan kastım ne? Gelin bir göz atalım bu envai çeşit benzerliklere. "Yazmak bence bir yalnızlıktan bir yalnızlığa yolculuk."(Toptaş, 2014, s. 17) derken bile aslında sadece ortadaki sürecin farklılığını anlatmış okura Hasan Ali Toptaş. Yazıyı yazmadan evvel de bitirdikten sonra da hep yalnızız. Tek başımızayız; fikir bizim, el bizim, kalem bizim. Yarattığımız karakterler belki bir nebze kalabalıklaştırabiliyor dünyamızı, ama onlar da paylaşılınca başka başka insanlarla, bizi bir başımıza bırakıyorlar en sonunda. Karakterler sizin çocuğunuz, evladınız gibidir. Size özeldir, sadece siz bilirsiniz ve sizi yalnızlığın derin karanlığından tutup çıkaracak olanlar da onlardır. Konuştururken yazıdakileri, siz de sohbete dahil olursunuz farkında olmadan. Çok eğlenceli bir iştir o yüzden yazı yazmak. Çocukluklarıyla çocuk oluverirsiniz o karakterlerin yetişkin biri olsanız bile. Başka dünyalara yolculuk edersiniz fark etmeden. Ne güzeldir o maceraya atılmak; yazarlar iyi bilir. Bu maceralardan çıkıp gerçek hayata tekrar döndüğümüzde de, yazının en başında da dediğim gibi bazı benzerlikler göze çarpıyor. Bizler doğduğumuzda bir kadının kucağında aciz, zararsız, buruşuk yüzlü bebekler olarak dünyaya geliyoruz. Yürüyemeyen, konuşamayan, dişsiz bir varlık... Gençlik elden gittiğinde de öyle olmuyor mu? Yaşlanınca da buruşuk, dişleri dökülmüş, yine acziyet ile hayatımıza bir yerde son veriyoruz. Sanki tekrar en başa dönüyoruz bu hayat ağacında. Başımız aynı sonumuz aynı. Yoktan var oluyoruz yine yokluğa dönmek için. Bir ağaç gibiyiz, kökleri ve dalları nasıl benzer birbirine hiç düşündünüz mü; köklerinden doğar kollarıyla toprağı sarar tıpkı bebekliğimiz gibi. Ardından büyür, gövdesiyle gökyüzüne uzanır gençliğimiz gibi. En sonunda tekrar kökleri gibi dallanır, açılır ama incelerek; yaşlılığımız gibi. Bu bir düzendir esasında. Hani Tanrı'nın varlığına inanmayanlar da vardır içimizde belki. Böylesine muazzam bir düzen nasıl kendiliğinden olabilir ki? Bakın somut örneklerden bahsetmiyorum bile; doğa, dağ, taş, toprak değil sadece bu mükemmellik; ömür. İnsanlar bu harikulade nizamı ya görmüyor ya da görmezden geliyor. İçinde yaşadığımız dünyayı yaratan birinin olduğunu kabullenmek istemiyor. Kaldı ki bu onların göz ardı ettiğinde doğruluğunu yitirecek bir mesele de değil çünkü gerçek ve kanıtlı. Birilerinin çıkıp da "böyle bir şey yok" demesi bizim bakış açımızı daraltmamalı. Perspektifimizi, ufkumuzu geniş tutalım ki etrafımızdaki aldatıcı varsayımlara hemen kapılmayalım. Bunlar herkesin fark edemeyeceği küçük detaylar, hayatın yoğun akışına kendini kaptıranların anlayamayacağı nitelikteler. Bir an durup kafanızı kaldırıp bakarsanız etrafınızdakilere, bu kusursuz ahenk sizleri de içine alacaktır. Yeter ki üzerine düşünmeyi, anlamaya çalışmayı bilin. Ayrıca bana kalırsa hayatın bu ince güzelliklerinin farkına varır iken, kendimizin de farkına varıyoruz ve ne kadar kutsal varlıklar olduğumuzu hatırlıyoruz bu nizamı hatırladıkça. İnsanoğlu düşünen bir hayvan değildir; insanoğlu düşünen, konuşan ve duygulara sahip olan çok kıymetli varlıklardır. Bize sarf edilen ve atfedilen bu nahoş sıfatlar, ancak kendilerini öyle görenler için geçerli. Bilirsiniz; insan kendi nasılsa etrafındaki insanları da öyle sanırmış. Sonuç olarak, benim naçizane görüşüm ortada; her şey bir düzen içinde ahenk ile hareket eder iken, bunları görmezden gelerek yaşayanlar kendilerini kandırırlar sadece. Ve kendilerini düzensizliğe mahkum ederler istemsizce. Senanur Akça