Ağaçlar ve Umutlar

Binlerce ağaç çeşidi var, peki sorarım kaç tanesini biliyoruz? Aslında bir tanesinin değerini bilemedikten sonra, bütün ağaç türlerinin ismini bilsek ne yazar? Yüzyıllar boyunca ağaçlara çeşitli anlamlar yüklenmiştir: romantizm, güç, barış hatta yakın tarihte hayat siyasi obje bile sayılmışlardır. Bence ağaçlar için var olabilecek tek anlam tır. Ağacın olduğu yerde su vardır, yaşam vardır. Peki neden ağaçları korumamız ve yetiştirmemiz gerekirken onlara adeta düşmanımız gibi davranıyoruz? Bazı yarı aydınlar çıkıp muhtemelen "Efendim, aslında ağaçlar Dünya oksijeninin sadece yüzde üçünü üretmektedir, ağaçlar olmazsa oksijensiz kalmayız, merak etmeyin." diyecektir. Asıl o yarı aydınlar merak etmesinler, ağaçlar olmadan insanlığın pek uzun bir ömrü yok çünkü ağacın tek görevi oksijen üretmek değildir. İnsanlık tarihini ağaçlara borçlu olduğumuzun pek az insan farkında. Ateşi neyi yakarak keşfettik ya da Sanayi Devrimi'nde ağaç fosillerini yani kömürü kullanmadık mı? Bence insanlar ağaçları ilk günden bu yana güç simgesi olarak görmeye devam ediyorlar. Fakat bu noktada insanları birkaç gruba ayıracağım. İlk grup, ağaçları maddi bir güç olarak gören, kestiği her ağaçtan eline geçecek parayı hayal eden insan tipidir. Bu düşüncedeki insanların gözünü para bürümüştür ve ağaçların ekolojiye olan etkilerini Agaç Diken Adam düşünmezler. Tıpkı 'da bahsedildiği gibi, İkinci Dünya Savaşı sırasında, Bouffier'in ektiği ağaçları yakacak olarak kullanmak isteyenler gibi. Ayrıca bu insanlar, daha büyük amaca hizmet ettiklerini savunarak, doğal dengede oluşabilecek dalgalanmaların telafi edilebileceğine inanırlar. Bir insan parayı ne kadar severse sevsin, o insanın doğadan vazgeçmemesi gerektiğini düşünüyorum. İkinci grup ise ağaçların Agaç Diken Adam' gücünü edebi bir kaynak olarak görenler: ın yazarı, Jean Giono gibi... Ağaçlar, pek çok şaire, yazara, çizere ve daha nice sanatçıya ilham kaynağı olmuştur. Bunun sebebinin, insanda uyandırdığı rahatlama duygusu olduğunu düşünüyorum. Çünkü ne zaman ailemizin yıllardır emekle büyüttüğü ormana gitsem, içimi bir huzur kaplar ve ister istemez edebi düşüncelere dalarım. Benim gibi bir amatör bile kolayca sanatsal düşünebiliyorsa, neden usta bir sanatçı ormandan etkilenmesin ki? Jean Giono da gerçekten etkilenmiş olacak ki ağaçlar hakkında yazdığı bu kitabın yayın haklarını almayarak, kitabın herkese ulaşmasını, böylelikle ağaç sevgisini herkese aşılamayı düşlemiştir. Üçüncü ve son grup ise benim de hemfikir olduğum bir insan topluluğudur: ağaçları birer yaşam gücü olarak görenler. Bir ağacın tek başına yaşamı simgelemek için yeterli olduğunu düşünmüyorum. Elbette, bir ağaç dahi önemli fakat bir ağacın devasa bir ormanın yanında Bouffier'in de dediği üzere "... okyanusta bir damla gibi kalacağını söyledi." Her neresi olursa olsun, ağaçsız bir bölge elbet bir gün çöle dönüşecektir. Bunun karşıtı olarak da iklim her ne kadar zorlayıcı olursa olsun, ağaçların yeşerdiği bir bölgede elverişli bir hayat var demektir. Kitapta da bahsedildiği üzere 1910'lu yıllarda çorak denilen bölgeler 1947'li yıllarda yemyeşil kocaman bir ormana dönüşüyor. Doğanın dengesiyle böyle hem de iyi yönde oynayabilmek kadar mutluluk veren başka bir şey bilmiyorum. Bouffier'in aslında yalnızca ağaç ekmemekte, aynı zamanda umut da ekmektedir. Bir gün bütün o çorak arazinin, yeşerip verimli olacağı bir zamanı umut etmektedir. Ağaçları seven, sevmeyen insan olabilir, hatta nefret bile eden insan olabilir. Fakat şunun farkına varmamız gerekiyor ki, ağaçsız bir hayat insanoğlu için mümkün değildir. Çünkü ormanlar sadece bugünümüzü korumakla kalmıyor; ormanlar geleceğimizin de umududur.