EN DEĞERLİ ŞEY UĞRUNA

Hepimiz çok güzel hayatlara sahip gibi gözüküyoruz. Bu genellemeyi yakın çevremdeki insanlar ve kendi adıma gönül rahatlığıyla yapabilirim. Hepimiz hem ekonomik açıdan hem de kültürel açıdan kendilerini geliştirmiş ailelere sahibiz. Hepimiz kendi alanında son derece başarılı okullarda öğrenim görüyoruz. Altımızda son derece güzel lüks veya spor arabalar var. Cebimizde çoğu zaman istediğimizi yapabilecek kadar paramız da oluyor üstelik. Çoğu insanın hayalini kurduğu bir hayat tablosu çiziyoruz kısaca fakat bu hayat tablomuzun çok büyük bir eksikliği var ve bu eksiklik bizi günden güne daha mutsuz ediyor. Eksik olan şey ne diye sorarsanız cevap özgürlüğümüz olacaktır. Cebimizdeki para ve kredi kartları, altımızdaki arabalar ve üniversite kimlik kartlarımız hepimizin kelepçesi olmuş durumda. Hayattaki en değerli şeyimizi, özgürlüğümüzü feda ederek satın aldığımız kelepçeler. Elimizdeki bu fırsatların nasıl kelepçelerimiz olduğunu sorabilirsiniz. Aslında cevap gayet açık ve net. Elimizdekileri kaybetmekten o kadar çok korkuyoruz ki onları kaybetmemek için canımızın istediği şeyleri yapamıyoruz. Örneğin derslerimizi çalışabilmek için heyecanla beklediğimiz o filme gidemiyoruz, ailelerimizle aramız kötü olmasın diye kuzenlerle yapılan o sıkıcı yemekte iki saat oturmak zorunda kalıyoruz. Çünkü derslerimizin veya ailemizle aramızın kötü olmasının altımızdaki arabanın gitmesi, cebimizdeki paranın alınması demek olduğunu hepimiz az çok biliyoruz. Belki ne demek istediğimi sizlere bir iki ay önce başıma gelen bir olayla daha iyi anlatabilirim. Birinci dönemin tam ortalarına doğru hepimiz ders çalışmaktan, okulda koşuşturmaktan çok yorulmuş ve aslında biraz da bıkmıştık. Bir cuma akşamı biraz bu tempodan sıyrılmak biraz da eğlenmek için gece bir arkadaşımızda kalmaya karar verdik. Her şey gerçekten çok güzeldi. Yemekler yendi, biraz alkol alındı ve hoş bir sohbet dönmeye başladı. Herkes derslerin ne kadar ağır olduğundan, aldığı notlardan, yapması gereken ödevlerden ve çok yorulduğundan bahsederken aklıma bir fikir geldi ve sundum. Fikrim ise hafta sonu şehir dışında bir yere gitmekti. Herkes başta bu fikri çok sevdi hatta masada yol, otel ve yemek masrafının en fazla ne kadar tutabilir ki diye küçük ekonomik hesaplar bile yapıldı. Fakat sonra herkesin aklına yavaş yavaş ailelerimizden izin isteme düşüncesi, hafta sonu yapılması gereken ödevler ve kursa götürülmesi gereken kardeşler geldi. Bu fikirden bu nedenlerden ötürü vazgeçildi. Çünkü herkesin aklına bu küçük kaçamağın ailelerimizle aramıza soğukluk sokabileceği olasılığı geldi. Aileyle yaşanan soğuklukta her zaman sahip olduklarımızla aramıza bir soğukluk soktuğunda herkes daha önce tecrübe etmişti zaten. Düşünsenize sahip olduğumuz şeyleri kaybetmekten o kadar çok korkuyorduk ki, sahip olduklarımız bize sahip olmaya başlamış ve özgürlüğümüzü elimizden almıştı. Şimdi bu dediklerim belki sizlere biraz şımarıklık olarak geldi. Ya da madem bu kadar şikayetçisin bu durumdan her şeyi bırak git düşüncesi geçti aklınızdan. Fakat hangimiz bu durumları yaşamıyoruz ki? Babalarımız veya annelerimiz sırf işlerini daha iyi yapabilmek için sinir oldukları inşaları seviyor numarası yapmıyorlar mı veya oturduğumuz kafedeki garson sırf işinden kovulmamak için haklı olmasına rağmen karşıdaki müşteriden özür dilemiyor mu? Aslında hepimiz özgürlüğümüzü bir şeyler uğruna feda ediyoruz ve gün geçtikçe bunun bedelini çok ağır bir şekilde, mutsuzluk olarak ödüyoruz. Kimimiz bu fedakarlığı gayet farkında olarak yapıyor kimimiz ise farkında olmayarak. Bu hayatta hiç mi özgür insan yok derseniz var. Onlar bu hayatta hiçbir şeye sahip olmayan insanlar.