Çirkin İzmir

Nedim Gürsel'in Bana İtalya'yı Anlat kitabını alma sebebim İtalya'ya olan merakım değildi. Evet, bu merakın da etkisi var ama beni asıl etkileyen yazarın arka kapaktaki sözü oldu, "İtalya deyince, hep güzel günler, sevinçler, coşkular geliyor aklıma. Bu ülkede sanki hiç kötü günüm olmadı..." Bizim de hep büyük bir sevgi ile andığımız şeyler derinde hep bir acı, bir nefret ya da bir kötülük taşımaz mı? Yazarın İtalya'ya olan aşkı benim de İzmir'e olan aşkıma benziyor. İzmirli olmam, akrabalarımın yarısının orada olması, 19 yıldır her hafta sonu orada bulunmam değil bu aşkın sebebi. Çok basit kaçacak belki ama İzmir'in denizidir beni çeken. Özellikle İnciraltı'nda yaz kış fark etmeden esen o tatlı meltem. İzmir diyince aklıma gelen bu denizdir önce. Sonra boyoz, kumru, Kordon, Karşıyaka çarşısı, tütün tarlaları, zeytin ağaçları, fuar, Saat Kulesi, tüm o kibar insanlar hatta denizden uzak o kalabalık alışveriş merkezleri aklıma gelir sonra İzmir'in güzellikleri olarak. Neden hep bu güzel şeyler geliyor aklıma? Yazarın da dediği gibi, hiç mi kötü günüm olmadı sanki İzmir'de? Sanki ben değildim babamla kavga edip saatlerce ağlayan İzmir'deki evde. Ben değil miydim köyde su olmadığı için bir daha oraya gitmeyeceğime yemin eden? Dedemin İzmir'de giderek kötüleşmesini izleyen, tüm o pis ve kötü insanları görüp soğuyan İzmir'den... Peki, neden bunlar ancak üzerinde düşününce aklıma geliyor? O günler hayatımdaki en kötü günlerden değil miydi? Daha başka anlatmadığım, anlatmak istemediğim şeyler de oldu. Şimdi düşününce ne kadar da çirkin bir yermiş İzmir. En derin acılarımı yaşadığım yer orasıymış ama ben farkında değilmişim. Biraz sakinleşince bir daha düşünüyorum, İzmir'in ne suçu vardı ki? Tüm kötü sonuçları sadece bir nedene yüklemeyi seviyoruz insanoğlu olarak. Bir daha düşündüm de tüm o aklıma gelen güzel şeyler de İzmir'den de kaynaklı değil aslında. Hepsine olan sevgim onların içiyle, özüyle ilgili. O insanları ben İzmirliler diye sevmiyorum ki özlerinde kibar oldukları için seviyorum. Peki biz niye bazı şeylerin güzelliklerini ortaya çıkarırken bazı şeyleri kötülüklerinde boğuyoruz? Sevdiğim bir adamın hiç mi kötü özelliği yok? Tabii ki var, hem de çok. Ama ben onu düşününce aklıma onun kibarlığı ve sevecenliği geliyor. Beni bazen saatlerce telefonda ağlattığı gelmiyor aklıma. Nefret ettiğim birinin de hiç mi iyi özelliği yok sanki? Tabii ki var. Sadece bana da değil, tüm insanlara da faydası olsa o kişinin biz nefret ediyorsak bu fayda görmezden geliniyor, değil mi? Biz insanlar mutlak güzellikten ya da mutlak kötülükten oluşmuyoruz ki. Bildiğimiz bu gerçeği neden kabul etmiyoruz? Bazı anlamlandıramadığım nedenlerden dolayı olsa gerek, sanki öyleymiş gibi davranıyoruz, yok sayıyoruz bu gerçeği. Peki, insanlar neden siyaha beyaz, beyaza siyah diyor? Bencillikten mi, kendimizi üstün gördüğümüzden mi bu davranış? Bize faydası olacak şeyleri ve kişileri yüceltme, rakipleri ve sadece hoşumuza gitmeyen şeyleri de yerme havasındayız hep. O adamın bana faydası varsa güzel, o şehir bana ölümü hatırlatıyorsa kötü. Bana not verecekse harika bir arkadaş ama sevmediğim şeyi seviyor diye can sıkıcı. Ama asıl soru, neden grinin varlığını kabullenemiyoruz? Her şeyin içinde hem kötülük hem güzellik vardır. Bunun farkındayız tabii ama kabul edip hayatımıza geçirdiğimiz zaman, dünya gerçek hoşgörü ile karşılaşacak ve belki de o zaman mutlu oluruz.