BENZERSİZ HİS

Diyelim ki parmağınız kesiliyor ve acı duymuyorsunuz, limonu kestikten sonra dilimleyip dilinizi en sulu kısmına sürtüyorsunuz ama yüzünüzde tek bir ekşime belirtisi yok. Birisini kaybettiğiniz haberini alıyorsunuz ve tepkiniz abartısız, soğuk, ürkütücü bir "tamam". Burada böylesine fark edilen eksikliğin sizce adı nedir? Hissetmek. Stefan Zweig Olağanüstü Bir Gece adlı romanında bu duygu üzerinde benzersiz bir yol izliyor. Çizdiği yolu mükemmel bir kurgu, eşsiz kelime haznesi ve düşündürücü sonuyla noktalıyor. Hepimiz hislerimizin doğrultusuyla hayatlarımıza şekil veriyoruz. Kimi daha duygusal davranıyor, öteki daha mantıksal. Her ne şekilde yön verirsek verelim. Özünde herkes bir şeyler hissediyor. Hissettiklerini kovalamaktan asla vazgeçmiyor. Bazen her şey o kadar üst üste gelir ve imkansızlaşır ki "yeter" dersin ve kapatırsın kendini. Ara verirsin ve sadece düşünmek istersin. Hislerine yön veren şeyleri dinlendirmek ve belki de nefes almak istersin. Geri döndüğünde ise verdiğin aranın gereksiz olduğunu ve hatta her şeyin bir tık daha zorlaştığını düşünürsün. Neden mi? İnsan aşık olur, nefret eder, mutluluktan deliye döner kısacası eninde sonunda hisseder. Her ne hissederse hissetsin hepsi anlamlı ve özeldir. Önemli olan tüm yoğunluğuyla bizi ele geçirmesine izin vermemiz. Verdiğimiz ara bir şeylerin daha iyi yönde gitmesi için bir adım gibi gözükse de, aslında bir şeylerin ucundan tutmanın daha zor olduğu anlamına da gelebilir. Hissetmek benzersiz, eşsiz bir değer, insanın nefes almasını sağlayan, ona güç veren, onu farklı kılan bir şeydir. Bazı insanlar hissetmek için ellerinden geleni yapıyorlar. Bu değerli duyguyu kaybetmeyi düşünmekten ziyade, tekrar ve tekrar yaşamak için her çılgın yolu deniyorlar. Lunaparkta çılgınca oyuncaklara binmek, çikolatanın dibini görmek, sigaranın verdiği nefese hapsolmak, bir kavgaya karışmak, şiir okumak, hastane koridorlarında gezmek ve dahası... İyisiyle, kötüsüyle bir şeyler bizde şekersiz Türk kahvesi etkisi yapıyor. İnsanı hapsolduğu karanlıktan kurtaran, geldiğinde belki de ruhunu 10 yaş gençleştirebilecek tesirli bir iksir "hissetmek". Donuklaştığımız, tepkisizleştiğimiz her an aslında duyumsayamıyoruz, özümseyemiyoruz ve bunun çözümünü doktora gidip vitamin almakta arıyoruz. Anlamsızca boşluğa bakarak bekliyoruz çözümü. Sadece duygularımızı açığa çıkaracak, farkındalığımızı bu yönde artıracak doğru yer ve zamanı kovalamak önemli olan. Belki de açığa çıkması için yeteri kadar zorlamıyoruz sınırlarımızı? Korkuyoruz; kırılmaktan, savrulmaktan, düzelememekten... Eğer kendi adıma konuşursam, hislerimin patlamasını yaşadığım en güzel yer sanırım zihnim. En pratik, en ucuz ve belki de en değerlisi 'kitap okumak'. Kitap okuduğum sırada zihnimin en ücra köşelerine gidiyor, duygularımın en zirvede olduğu noktaları buluyorum. Bir bakmışım, kalbim delicesine çarpıyor, kulaklarımda yutkunma sesim, tenimde belirsiz bir ürperme... Sözcüklerin arasında kayboluşum, hislerimin bulunuşuyla beni yerimden sarsıyor. "Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık. Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar." (Zweig 69). Kendimizi bulmak demek hislerimizi kontrol etmek ve kimseye ihtiyaç duymamak demek değil mi? Ruhunun en derinlerine yol almış bir insan düşünün. Tüm zenginliklerini keşfetmiş ve ona neyin iyi geldiğini bilen birisi. Aslında insanlar huzursuzluklarına, dertlerine öylesine takılmış durumda ki, bize iyi gelebilecek şeyleri kaçırıyoruz. Duyarsızlıklarımız aslında hislerimizin kontrolünü elimize alamamaktan yöne... Aramızda bu duyguyu şans eseri tadan veya da müptelası olup asla kovalamaktan bıkmayanlar var. Bu onlar için iyi bir kitap, leziz bir yemek, sohbeti tatmin edici bir arkadaş, kimisi için de olağanüstü bir gece...