İNSANLIĞIN YİTİRDİĞİ EN ANLAMLI KELİME

Yazıma manası çok derin ama yaşadığımız yüzyılda derinliğini dilden dile dolaşarak yitirmiş bir kelime ile başlamak istiyorum; sevgi. Neydi sevgi? Düşündünüz ve izah etmekte zorlandınız değil mi? Manasını; bombaların düştüğü o evlerin kırık camlarında, aç bir çocuğun güçsüz avuçlarının içinde, birbirine bağıran iki çiftin dudakları arasında yitirmiş kıymetli bir kelime. Şimdilerde hepimize yabancı, hepimize dargın. Ufacık bir sevgi kırıntısının hiç açmayan çiçekleri bile filizlendirdiği bu dünyada çok sevgisiz kaldık sevgili okur. Biz kendimizi, birbirimizi çok sevgisiz bıraktık. Size yazımı okurken başucunuzda eşlik etmesi için birkaç kelime sevgi gönderiyorum. İnsan ancak sevgi kelimesine " mek/mak" eki koyarak onu anlamlı kılabilir, onu yaşatabilir. Peki, insanoğlu ne zamandan beri sevmek eyleminden bu denli uzak, maskeleri altında bu denli soğuk ve hırslarıyla sarıp sarmaladığı dünyasında bu denli acımasız? İnsan, belki ufacık masum o bedenlerin can verdiği haberleri televizyonda duyduğundan beri, belki ihaneti sevdiği kadından gördüğünden beri, belki de annesinin kaldırdığı elin suratına çarpığı o andan beri bu denli aşılmaz duvarları var. O ördüğümüz duvarlarımızın ardında arıyoruz sevgiyi ve ona hasretiz çokça. Bir nesil ki sevgiye hasret kalmış gelecekte dünyayı yöneteceği günü bekliyor. Gelecekte böyle bir neslin yönettiği dünyayı hayal edebiliyor musunuz? Ben edebiliyorum ve gözlerimdeki bu tablo günümüzde gördüğümüz kanımızı donduracak o sahnelerden daha da beter. Karşısında insanlığımızı kaybedeceğimiz, daha acımasız, daha soğuk, daha kötü bir tablo. Hepsi sevgisizlikten, sevmek ne demek bilememekten olacak. Bazen o ana ait olmadığınız dakikalar, saniyeler geçirirsiniz hatta bazen ait olmadığınız günler dahi yaşarsınız. Evet, tam olarak o dakika o saniye nefes almış, ayaklarınız yere basmıştır fakat o ana ve o yere ait değilsinizdir. Aklınız, yüreğiniz haykırır "N'apıyorum şu an?" İşte tam da bahsettiğim gibi ait olmadığım günler geçirdiğim, gece odama kendimi zar zor attığım günlerde bu kitapla karşılaştım; Biz Sevmeyi Ne Zaman Unuttuk? Ahmet Cemal öyle bir eşlik ediyor ki size, oturup tüm cevapsız sorularınızı cevaplar buluyorsunuz. Ait olmadığımız o günlerin aslında içimizde büyüttüğümüz o sevgisiz çocuğun yansıması olduğunu kitabın sayfalarını çevirirken keşfettim. Biz ne zaman kaybettik sevgi denen o kıymetliyi sorusunun herkes için başka ve bıçak gibi keskin cevapları var. Şu gün şu zaman şu olay diye birer birer söyleyebiliyor insan. Yaşadıklarımız mı bizi bu hale getirdi yoksa biz böyle insanlar olmak istediğimiz için mi bu haldeyiz? Bizi sevgi kurtaracak sevgili okur, ancak ve ancak sevgi kurtarabilir bizi. Bizi bu maskeler ardında boğulduğumuz hayatlarımızdan bir çırpıda sevgi çekip çıkartabilir. Kendinizden kaçtığınız zamanlar oluyor biliyorum, o sevgisizlikle bazen benliğinizi bile korkutabiliyorsunuz. İnsan ki en acımasız varlık bu dünyada kendisini bu denli korkutabiliyor. Tek bir bakışımızla yıkıp geçiyoruz, tek bir sözümüzde yakıp yıkıyoruz. Kaybediyoruz teker teker. Hayatın sonuna kadar ne para ne pul hiçbir şey eşlik edemeyecek insana, bir tek sevgi eşlik edebilecek. Kalplerinizde o sevgiyi sarın sarmalayın sahip çıkın sevgili okur. Sahip olduğunuz tek şey o. Size insan olduğunuzu hatırlatacak tek şey o. Biz sevmeyi ne zaman unuttuk derken bile kurduğumuz o biz kelimesindeki sevgi kırıntılarını yüreğinizden toplayın, kimseler basmasın. Bir annenin çocuğuna bakışlarına şahit olun, bir adamın aşık olduğu kadına bakışlarına şahit olun, bir kedinin soğukta nefesinden çıkan buhar görüntüsüne şahit olun. Her şahit olduğunuz dakikada sevgi kırıntıları var, çekinmeyin toplayın. Bir insanlık ki yitirdi en anlamlı kelimesini sizler toplayın, birleştirin, farkına varın. Sevgiyi geri kazanacağımız günlere selam olsun sevgili okur, ceplerinizden sevgi kırıntısı eksik olmasın.