Buğra Kerim Başbuğ

Bugün sizlere yaklaşık 3-4 senedir ilgilendiğim ama son zamanlarda fazla zaman ayıramadığım bir hobimden bahsedeceğim. Bazıları onu sanat olarak kabul etmiyor olsa bile benim için onun tanımı doğru zamanda doğru yerde deklanşöre basma sanatı. Kulağa birazcık karmaşık gibi gelse bile aslında bahsedeceğim şey her birimizin gün içerisinde onlarca biraz abartarak olursak yüzlerce kez yaptığı şey fotoğraf çekmek ya da anı yakalamak. Birçok insan fotoğrafçılığın barındırdığı terimlerin karmaşık olduğunu ve pahalı ekipmanlar gerektirdiğini düşünebilir. Fakat teknolojinin bizlere verdiği elimizden bir an bile düşürmediğimiz akıllı telefonlarımız ile bunu gerçekleştirmek mümkün ayrıca sonuçlar gayet tatmin edici. Benim için fotoğrafçılığın en güzel yönlerinden birisi teknolojinin bizlere sağladığı kolaylıklar ile herkesin kendini bir kare fotoğrafla ifade edebiliyor olması. Gelelim fotoğrafçılığa nasıl başladığıma. Aile büyüklerinin eski albümleri karıştırıp bitmek tükenmek bilmeyen anılarını hepimiz dinlemişizdir ya da maruz kalmışızdır diyelim. Günümüzde fotoğraf albümlerinin yerini akıllı telefonlar ya da tabletler almış olsa bile bence fotoğraf albümlerinde kendi çocukluğuna ait sayfa ya da sayfalara sahip olan şanslı nesillerdenizdir. Konumuza dönmemiz gerekirse albümlerin talan edildiği günlerden birinde albümlerin hemen yanında duran çalışıp çalışmadığı hakkında hiçbir fikrim olmayan anolog bir fotoğraf makinesini dikkatimi çekti. Elime alıp biraz kurcaladıktan sonra çalışacak durumda olmadığını anladım ve aslında elimde tuttuğum makinenin en az albümdeki fotoğraflar kadar değerli olduğunu ve o anıların canlı tanığı olduğunu düşündüm. Ardından kendime bir analog fotoğraf makinesi edinmeye karar verdim o zamanlar çalışır durumda ve makul bir fiyata bir fotoğraf makinesi bulmanın kolay olmadığını söylemem gerek. Yaklaşık üç aylık bir çabanın ardından biriktirdiğim para ile bir antikacının yolunu tuttum. Karşılaştığım tablonun beni çok mutlu etmediğini söylemeliyim. Asıl hayal kırıklığı ise büyük bir heyecanla aldığınız makinenin nasıl kullanıldığı hakkında en ufak bir olmadığını anladığım andı. Doğrusunu söylemek gerekirse ilk başlarda sadece üzerinde anlamsız sayıların ve şekillerin olduğu bir makine idi. Ta ki elime bir fotoğrafçılık rehberi alıp onlara birer anlam yükleyene kadar. Elbette hayattaki birçok şey gibi fotoğrafçılık da teoride o kadar zor olmasa da pratikte oldukça zordu. Bunun başlıca sebebi ise aslında yakaladığınız kareyi sadece deklanşöre bastığım an görebiliyor olmamdı ve tabii ki bir fotoğrafçıya gidip fotoğrafları bastırana kadar. Bu bir hobi edinmeye çalışmaktan çok bir çileye dönüşmeye başlamıştı. Hayal ettiğimden daha karışık ve zahmetli idi. Zamanla anladım ki işin eğlenceli kısmı da burası başkalarıyla paylaşmak istediğiniz bir anı yakalayıp, sonunda ne ile karşılaşacağınızı bilmeseniz bile bir heyecanla onu bastırmak, ardından onu diğer anılarınızla birleştirip yıllar sonra baktığınızda sizi gülümsetecek ya da hüzünlendirecek bir albümün bir parçası yapmak. Benim için bir şeyi değerli yapan şey onun için ayırdığınız vakit ile doğru orantılı. Muhtemelen birçok insanın yaptığı gibi dijital bir fotoğraf makinesi alıp gayet kaliteli fotoğraflar çekmeye başlasaydım şu an yaptığım şeyden çoktan sıkılmış ve pes etmiştim. Her ne kadar şu an bir dijital fotoğraf makinesi kullanıyor olsam da deklanşöre her bastığımda , vizörden her baktığımda bir analog makine kadar olamasa bile çektiğim her fotoğraftan ayrı zevk alıyorum. En önemlisi ise diğer insanlar ile kendi bakış açımı, neyi, nasıl gördüğümü ya da görmek istediğimi paylaşmak. Aynı zamanda diğer insanların bakış açılarını görmek ya da onların göremediklerini görmek. En güzel yanı ise hayatınızdan bir anı ölümsüz kılmak.