Benden Selam Söyleyin Tüm Aşklarıma

Türkçe dersi ödev yazıları dışında herhalde kendi isteğimle bir yazı yazmayalı uzun zaman oldu. Gerçi normalde de çok yazı yazan biri değilimdir, yazsam da düzyazıdan ziyade şiir yazardım. Doğruyu söylemek gerekirse aslında her ne kadar şiir duygularla daha bağlantılı gibi gelse de, ben düzyazıyı yoğun duygular, özellikle aşk etkisi altında kaldığım zamanlarda kullanırdım. Bir yerde hala da öyle çünkü neredeyse her Türkçe ödev yazısında hatta final sınavında bile bir duygu, aşk etkisinde yazdım yazılarımı. Bilerek de yaptığım bir şey değildi aslında. İster istemez her şeyden, alakasız bir yazıdan bile kendi aşk hayatıma yöneliyordum yazılarımda. Belki de bunun nedeni nadiren yazı yazan biri olarak yazıyı hep aşk uğruna kullanmamdan kaynaklanıyordur. Bu, kısmetse son ödev yazımda da aşk beni etkisi altına aldı. Fakat bu sefer aşık olmam değil diğer yazılar boyunca yaşamış olduğum aşkın etkisinden kurtulmam bu yazıyı yazarken bana ilham oldu. Unutmadan şunu da belirtmem lazım ki "aşk" kelimesinin günümüzde yerli yersiz her yerde kullanılması ve dolayısıyla anlamını yitirip özelliğini kaybetmesinden dolayı pek "aşk" kelimesini kullanmayı sevmiyorum ama bu seferlik kendime bir istisna tanıyorum. Hayat ve Hayal Müzesi'ni okurken beni doğrudan iki şiir etkiledi. Bunlar "Dehliz" ve "Gürültülü Gemi" idi (Asiltürk, 2015). Normalde, duyduğum aşkın sarhoşluğuna yönlendirirdi bu tarz şiirler beni ama bu sefer ortada bir aşk olmayıp onun yaşanmışlığı olunca aşksızlığın nasıl bir şey olduğunu hatırlattılar bana. Küçüklüğümden beri insanlara karşı hep sevgi dolu oldum hatta belki fazla sevgi doluydum. Bu fazlalıktan dolayı mı emin değilim çok fazla kişiyi sevdim arkadaştan öte olarak. Anaokulundan beri kabaca her yıl en az hoşlandığım bir kişi olmuştur desem yalan olmaz. Bu duruma rağmen genelde duygularımı belli etmeyip içimde tutardım ki bu huyum ileride kişiliğimi şekillendirirken demirbaşlarımdan biri oldu. Şöyle ki kendi kendime bir sınır koydum. Bu sınır, sürekliliğini sağlayabileceğime inanmadığım bir duyguyu beslediğim kişiye açılmamaktı ki şu zamana kadar herhalde istisnası olmayan tek özelliğim budur diyebilirim. Sevdiğim çok kişi olmasına rağmen aşk hissini üç kez yaşadım. Biri bu hissi ilk tecrübe ettiğim zaman olan dördüncü sınıfa gittiğim sıralarda yaşanmıştı ve tamamen düşüncelerimden bağımsız bir şekilde sahip olup hissettiğim bu duygu çok kalıcı olmadı. İkincisi de ilkinin aksine her ne kadar kulağa garip gelse de kendi kendimi birine aşık etmem idi. Biraz açmak gerekirse, duygusal anlamda bir duygu hissetmediğim ya da herkesten farklı olarak bir duygu hissetmediğim birinin özelliklerini öğrendikçe kendi kendime, ona aşık olmalıyım diyerek kendimi aşk hissine bırakmam yaşadığım ikinci aşk tecrübesi olmuştu. Birçok sebepten ötürü ilkine göre bir hayli daha uzun sürse de yine de bir sonu vardı bu aşkın da. Sonuncusu ise benim için en özeliydi aslında. Çünkü ne ilk görüşte aşk denilen duygu gibi istemsizdi ne de ikinci aşk tecrübemdeki gibi sonradan zorla olmaydı, ikisinin neredeyse en uyumlu haliydi. Sonuncu aşk tecrübem olan bu duygu da uzun sürdü ve diğerleri gibi bir sona geldi, en azından ben şimdilik öyle hissediyorum. Sonuç olarak uzun bir aradan sonra şu anda aşksız ve aşksızlıktan dolayı da bir açıdan rahat durumdayım. Kafamda planlar kurup hayali benzetimler yapmakla ya da bir yerden sonra, planlı davranmanın bir yararını görmeyip plansız davranmaya çalışmakla uğraşmıyorum artık, en azından şimdilik.