AKBABALAR TAPINAĞI

Kadın, bata çıka ilerliyordu kızgın kumlarda. Çöl sıcağında ateşten bile daha sıcak olan bu kumlar her batışta bez ayakkabılarıyla uzun eteği arasından geçerek bileklerini yakıyor, sonra ayakkabılarından içeri süzülerek orayı da cehenneme çeviriyordu. İleri doğru yapılan her hamle başka bir işkenceydi. Kadın, yanından geçip giden karıncalara baktı, küfretti. Kendisinden daha hızlı ilerleyen her şeyden nefret etmişti. Karıncalar, çölün tanrıları akbabalar, kurnaz ve sinsi yılanlar... Onlara baktıkça sırtındaki yük her adımda biraz daha ağırlaşıyor, daha büyük bir külfet halini alıyordu. Güneş önce kadının sırtındaki çocuğun ensesine vuruyor, orada yapış yapış, iğrenç bir tere dönüşüp kadının yanağına damlıyordu. Yılmıyordu yine de, küfrediyor, nefretini ve umudunu anımsıyor ve yoluna devam ediyordu. Onun için tazeydi nefret ve umut, çünkü ilk defa kurban edecekti çocuğunu Akbabalar Tanrısı'na... Bugünün dünyasında Küçük İnsanlar Köyü'nde yaşamak böyle bir şeydi işte. Yüzyıllar önce çölün efendileri akbabalar, köyü işgal etmiş ve taş üstünde taş bırakmamıştı. Ateşkes ise tek bir şartla mümkün olmuştu: köydeki kadınlar yetiştirip büyütecekleri her çocuk için başka bir çocuk yapacak ve bu çocuğu kendi elleriyle Akbabalar Tapınağı'na getirerek Akbabalar Tanrısı'na sunacaklardı. Karşı koymak imkansızdı, biliyordu kadın. Anlaşmanın ihlali halinde Küçük İnsanlar Köyü'nde kalbi atan tek bir insan bırakmazdı akbabalar. Bunu düşündükçe içindeki nefret büyüyor, ayak bileklerini yakan kumları umursamadan daha sert atıyordu adımlarını. Onu takip eden memur akbabalara baktı, sonra casus yılanlara. Kaşlarını çattı, sert ve nefret dolu adımlarını, küçük ama hızlı adımlara dönüştürdü. Köyün çoğunluğunun aksine onun içinde küçük de olsa umut yeşeriyordu bazen. Bir gün köylülerin nefreti öyle bir hal alacaktı ki karşı koyma cesaretini bulabilecekler diye düşündü tapınağa yaklaştığını gösteren dev kaktüslerin yanına vardığında. Bu kaktüsleri geçtikten sonra güneşin battığını ve etrafı basık bir hava ile birlikte zifiri karanlığın sardığını söylüyordu daha önce gitmiş olan köylü kadınlar. Gerçekten de öyle oldu, çocuğun ensesinde hayat bulan bir ter damlası kadının yanağında yavaş adımlarla ilerleyerek kendini artık neredeyse siyah olan kızgın kumlara bırakarak son nefesini verdi. Kadının içinde yeşeren umut yerini dehşete bıraktı. Karabasanlardan, kabuslardan bile daha karanlık, daha ürperticiydi her yer. Artık adımlarını korkuyla atıyor, tapınağa yaklaşmak istemiyordu. Saatlerdir ensesinde hissettiği çocuğunun nefesi bile bir süreliğine kesilmişti. Gökyüzü koyu griye dönüşmüş, tepesinde daireler çizen akbabaların sayısı artmıştı. Artık onların şehrindeydi. Gerçek dünyanın, köyünün renkleri aklında bulanık bir hayal gibiydi şimdi. Gökyüzünün mavisinin, çimenlerin yeşilinin ve güneşin sıcak sarısının yerini kızgın siyah kumların üzerindeki bembeyaz kemiklerin oluşturduğu bir tezat aldı. Sıcak kumlara yavaşça ve korkuyla batan her adımında, tapınağa varamadan dehşete kapılıp kararından vazgeçerek akbabaların infazına maruz kalan kadın ve çocukların kemikleri çoğalıyordu. Gözlerini kapattı, ilk çocuğunun yüzünü canlandırdı kafasında. Biliyordu, pes etmek demek sadece kendisinin ve sırtındakinin değil, onun da hayatına mal olacaktı. Direndi. Gözlerini açtığındaysa nefretle sıktığı dişleri birbirinden ayrıldı, çattığı kaşları yukarı kalktı. Vücudunda diken diken olmayan tek bir tüy dahi kalmamıştı, tapınak karşısındaydı. Hakkında anlatılan hiçbir hikaye gerçeği kadar dehşet verici olamazdı o an. Her biri koyu gri fırtınanın aşındırdığı çocuk iskeletleriyle dolu yüzlerce, binlerce basamak... Saatlerdir gördüğü ilk farklı renk, hiç de mutlu etmedi kadını. Bu iğrenç basamakların sonunda güzel bir şeyle karşılaşmayı beklemiyordu elbette. Ancak taptaze çocuk kanlarıyla cehennem kırmızısına boyanmış, sipsivri tepesi, koyu gri gökyüzüyle birleşen uçsuz bucaksız bir ölüm tapınağı, hayal edebileceği tüm dehşet verici şeylerden daha korkunçtu. Sona geliyordu artık, ilk basamaklarda soğuk ve uzun metal çubuklara omurgasından geçirilmiş çocuk iskeletleri yerlerini daha kısa çubuklara geçirilmiş çocuk kafataslarına bırakmıştı. Zamanında getirilmiş, henüz dişleri bile olmayan bebek kafatasları tapınağa iyice yaklaştığının habercisiydi. Etrafındaki binlerce akbabaya aldırmadan, durmadan gözlerinin önüne gelen basamaklardaki manzarayı unutmaya çalışarak girdi tapınağa. İlerledi. İlerledikçe anladı basamaklardaki iskeletlerin neden kolsuz ve bacaksız olduğunu. Çapraz şekilde birbirine geçirilmiş kol ve bacak kemikleri tapınağın içindeki dehşete hayat veriyordu. Kadın on binlerce el ve ayak parmağı kemiklerinin oluşturduğu Akbabalar Tanrısı'nın tahtına doğru ilerledi. Bez ayakkabıları kızgın kumlarda değildi belki ama yeni kurban edilmiş sıcacık çocuk kanları doluyordu ayak parmakları arasına. Tanrı, tahttaki küçücük bir serçe parmak üzerine tünemiş yaverinin kanadından siyahlı grili bir tüy kopardı. Önce tombul, iri tırnaklı pençesini, sonra da tüyü yıllardır oradaymış gibi duran bir diz kapağının içindeki kana batırdı. Pençesini bastı kağıda ve kadına uzattı tüyle birlikte. Kadın kağıdı imzalayıp geri verdikten sonra etrafına baktı, derin bir iç çekip Akbabalar Tanrısı'na baktı ve adalet istedi. Ancak adalet istediği tanrı karşısındaki değildi.