Kendime Teslim

Bir söz vardır bilirsiniz, insan her ne yaparsa yapsın, her kim olmaya çalışırsa çalışsın, kendi karakterinden, olduğu kişinin gerçek yüzünden kaçamazmış. Küçükken, daha sayı olarak çift haneli yaşlara ulaşmamışken, "yirmi iki yaşındaki beni" zihnimde canlandıracak olsaydım, büyük ihtimalle şu an olduğum kişi, ya da olmaya çalıştığım ama olamadığım kişi aklımın en tenha ucundan bile geçmezdi. Evet biliyorum, kendisini bu kişilik karmaşasının tam ortasında bulan tek şahsiyet ben değilim. Etrafınıza bir bakın, kaç kere kendinize yakın bulduğunuz insanlara "bu hareketi senden hiç beklemezdim" dediniz? İnsanların olmaya çalıştığı insan karakterini adeta bir tiyatro misali kendi kişiliği üzerinden oynamaya çalışması, bu kaçınılmaz soruyu da beraberinde getiriyordu. Bana gelecek olursak, eğer içimdeki sayı olarak çift haneli yaşlara henüz ulaşmamış çocuk şu an beni bir yerlerden izliyorsa yirmi ikinci yaş günümde kendime armağan ettiğim bu kişilikten pek memnun olması mümkün değildi. Sebebi ise ortadaydı, kişiliğim bir bardağın içindeki su gibi içinde bulunduğu kaba göre şekil değiştiriyordu. Bu duruma örnek verecek olursak, bir kış gününde her zamankinden daha monoton bir iş günü sonrası dersten çıkıp her gün giydiği montla her gün yürüdüğü yoldan evine doğru sert ve hızlı adımlar atan Göktürk ile geceleri sahilde başıboş vaziyette dilediğince gezen, belirsiz adımlar atan Göktürk aynı karaktere sahip şahıslar olamazlardı. Ben kendi kendime bunları düşünürken, fırında yemeği unutmuş olan annemin acilen terk etmek zorunda kaldığı Pia Tafdrup'un "Bulunduğun Yerde" adlı şiir kitabında şans eseri açık kalmış olan "Teslim Oluyorum" adlı şiirini okuma fırsatı buldum. Sıkı bir şiir okuyucusu değilimdir, en azından "bu hareketi kendimden hiç beklemezdim", ancak bu şiir çoğu romandan, içeriğini şiire kıyasla çok daha dolu bulduğum düz yazılardan çok daha yoğun bir şekilde bana kendimi anlatıyordu. Evet, şiir haklıydı, gerektiğinde olmaya çalıştığın kişi olmak için çabalamak yerine; olduğun kişiyle yetinmeye, yani o monoton kış gününde, her zaman giyilen montla, her zamanki adımlarla eve yürüyerek teslim olmak gerekiyordu. Şiir beni düşünmeye itiyordu, eğer o her zamanki monoton kış gününde o her zamanki sarı montumu giymiş olmasaydım, kumsalın altında kuşlar kadar özgür hisseden Göktürk olabilecek miydim? Eğer her zaman kendimi kumsalın altında bulsam, o monoton iş günlerini tamamen arkamda bırakıp yalnızca kumsallarda bulsam kendimi, o zaman da aynı şekilde özgür bir kuş gibi hissedebilecek miydim? Şiir yine haklıydı, daracık sokakları görmezsek, denizlerin, kumsalların, caddelerin genişliğini nasıl kavrayabilirdik ki? Siyahı bilmeyen, beyazı bir renk olarak değil de, "boşluk" olarak tanımlamaz mıydı? Benim için kumsal geniş caddelerdi, o monoton kış günleri ise beni üşüten, boğan daracık sokaklardan ibaretti. Hayatımda her şeyi amacıma uygun yaptığımı söyleyemem, yani geniş caddelere ulaşmak için bu daracık sokaklardan kararlı bir şekilde geçmem gerkiyordu bu günlerde ve ben pek de başarılı bir öğrenci değildim. Ancak kendime bu şiiri okuduktan sonra bir yol haritası çizdim. Farkında olmalıydım ki aslında ben üzerimde o her gün giydiğim sarı montla da aynı kişiydim. Beni Göktürk yapan şey kumsallardaki özgürlüğüm değildi, aksine ben Göktürk olduğum için kumsallarda kendimi özgür bir kuş gibi hissediyordum. Ertesi gün, her gün geçtiğim daracık sokaklardan, üzerimde her zamanki gibi sarı montumla bu sefer kendimi kumsaldaymışım gibi hissetmeliydim. Bunu yapmak için kendime zaman tanımıştım, tıpkı Pia Tafdrup'un da bu şiirde dediği gibi, "birer birer ortaya çıkan yüzlerimi görmek için"...