Zaman Şelalesi

Zaman deyince herkesin kafasında bir şeyler beliriverir fakat kimse hemen dökemez düşüncelerini söze. Nedir peki zamanın tanımı? Sapasağlam kayaçları kıra parçalaya gün ışığına coşkuyla bıkmadan yorulmadan tüm gücüyle koşan, ama duvarların, setlerin sıkıştırıp tutamayacağı su mudur yoksa değişimin vücut bulmuş hali, bir parçacığın evrendeki tüm parçacıklara oranı kadar kısa insan ömrü müdür? Bilimin temel ve önemli büyüklüklerinden birinden mi ibarettir, yoksa insanın aydınlık ile başlayıp karanlık ile son bulan yolunda beynine kazınan, geçmiş gibi değişmeyen bir tür nüfus, tarih kitabı mıdır? Belki de takvimdeki aylar, aylardaki haftalar ve günlerdir sadece. Zamanın ne olduğu belli olmasa da kesin olan bir şey vardır. O da insanın yaşadıkları ve zamanın geçtiğidir. Bir de zaman zaman insanın düştüğü o düşük mutluluk durumunda teselli için söylenen "Zaman her şeye iyi gelir." sözü vardır. Peki gerçekten iyi gelir mi diye sormuş Şu Yağmur Bir Yağsa'da Kamil Erdem ve cevabını da kendi öykü kahramanına verdirtmiş: "Zaman her şeye iyi gelir derler ya, iyi gelir mi gerçekten? Kayıpların, kahırların, üstünü örter, tozlandırır sadece". Bence de öyledir. Her hata, her kötülük bir hançer gibi saplanır vücudumuza. Zaman, sadece bu yaralara kabuk bağlatır. Kabuk döküldükten sonra düşünürüz eskiye döndüğünü, ama nasıl yaralı vücut iyileştikten sonra eski vücut değil ise biz de eski biz değilizdir. Hançer de zamanın yıkıcılığına dayanamaz ama yine de bir parçasını bırakır içimizde. O hançerler olur vücudumuzun bir parçası, benliğimizin taşlarının arasına yerleşir. Bütünlüğümüzün harcına katılır. O sonu karanlık yolda hedefe ulaşana kadar yerlerinden oynamadan da durabilirler, yarı yolda hırçın bir rüzgar yüzünden tozları, örtüsü de uçabilir. O rüzgarın ardından şiddetle, ilk seferki gibi yeniden kan fışkırır, bizi ayakta tutan, yükümüzü yüklediğimiz kolonlar çatlar. Bu durumda da yapacak tek şey çatlakları sıvayıp yola devam etmeye çalışmaktır. Fırtınalardan önce, daha tazeyken, baharda açan çiçek gibiyken, köklerini salan bir fidan iken sanki bütün dünya avucumuzun içindedir. Dağlar, tepeler, uygarlık, düzen... Hepsini bir elimize çekiç diğerine iskarpelamızı alıp keyfimizce şekillendirip yontabiliriz. Gerek yeniyi keşfettikçe körüklenen, içimizde alev alev yanan ateşin parlaklığı, gerekse yolun başına vuran güneşin kızgın ışınları yüzünden görmez gözümüz ressam Whaley'in yolun ilerisindeki Whaley, Liz. Into the Light. şafak öncesi karanlık gibi siyahlıktan bize baktığını. Yolda biraz daha ilerleyince, güneşin can sıkıntısıyla, milyonlarca yıldır tekrar tekrar görmekten duyduğu bıkkınlıkla bundan da bir iş olmayacak diyerek ışığını üzerimizden çekip gitmesiyle sadece kendi ışığımızla yalnız kalınca azalır çekice vuruş şiddeti. "İşte ben bu ağarmayan sabahları, kalleş karayelleri, güvensiz iskeleleri değiştirecektim. Kargalara biraz usul erkan, solfej, makam öğretecektim. Ama yoruldum, kemiklerime yarım yüzyılın sızıları birikmişti" diyen öykü kahramanı gibi ateşimizi kendi içinde boğar zaman. İmkansızın sıradan olduğunu, kaskatı kuralların değişir olduğunu gösteren; yıkılmaz, aşılmaz denilen dağları parçalayarak yarıp gözde küçülten, bir alev topundan hayat çıkartan zamanın karşısında hangi duygu, hangi ateş, hangi insan durabilir? Duramaz kimse o tek değişmezin önünde. O akıp giderken, insan sonsuzluğundan kendini alamadığı ufukları, daha doğacak günleri gözler durur boşu boşuna. Hep sonrasında, ufuğun vardığı yerde çekicini indirdiğini düşler, yağmuru bekler. Sağanak başladığında ne içinde ateş kalır ne de indirebilecek bir çekiç. Anlamıyordur insan ama belki de içindeki ateşi zamandan çok resmin sonuna ilerledikçe gördüğü manzaradan dolayı kendi söndürüyordur. Buna rağmen en kuvvetli, hiddetli akan akarsuların bile önünde durup bunları ehlileştirebilen insan, zamanı zindanlarda mahkum edemiyorsa bükemediği eli öpme misali öğrenmeli zamana uymayı. Zifiri karanlığa varmadan içindeki ateşi zaman şelalesi söndürmeden saat tik-tak derken düşünde değil, bu yerkürede çekiç seslerini başarmalıdır yankılandırmayı.