KİME GÖRE MUTLULUK?

Nerede doğacağımızı ve nasıl bir ailede yetişeceğimizi seçen elbette bizler değiliz. Hayat tarzımız, yaşadığımız çevre, düşünce yapımız, alışkanlıklarımız... Pek çok şey elimizde olmayan sebeplerle şekilleniyor aslında. Hani farklı dünyalarda yaşamak denen bir şey vardır ya, aslında aynı arzın üstünde olsak da birbirine hiç de benzemeyen dünyalarda yaşıyoruz. Hepimiz içimizde benzersiz evrenleri barındırıyoruz. Ama bunca farklılığa rağmen hayat kümelerimizin kesişiminde ortak bir nokta var: Mutluluğun kanatları altına girebilmek. Attığım her adımın, aldığım her nefesin, verdiğim her kararın, etrafımda topladığım tüm insanların, okuduğum okulun, dinlediğim müziklerin ve saatlerce izlediğim deniz manzarasının altındaki yegane sebep mutluluğa kavuşma hasretim değil mi? Sürekli hayattan haz almak istemiyor muyum yoksa? Bazen beni yiyip bitiren o duygulardan kurtulmak için kendime acı çektirdiğim, ruhumu lime lime eden anılarımı hatırladığım gerçeğini bir yana bırakırsam hep bir mutluluk arayışı içinde olduğumu söyleyebilirim. Hayallerim, umutlarım, beklentilerim diğer insanlardan ne kadar farklı olsam da onlarınkilerle neredeyse aynı. İyi bir lisede, üniversitede okumak, toplumda saygı gören mesleklerden birine sahip olmak, sevdiğim kişiyle evlenmek, rahat ve bolluk içinde yaşamak... Bunları düşünürken isteklerimin gerçekten benim arzularım mı olduğunu veyahut toplumun genel mutluluk görüşü mü olduğunu hiç sorgulamıyorum. Sonra ülkenin en iyi üniversitesinde tıp okuyan ve maddi imkanları gayet iyi olan arkadaşımın neden hayatından memnun olmadığına anlam veremiyorum. "Sen daha ne istiyorsun yahu!" diye çıkıştığım bile oluyor çünkü onun kalbini yarıp bakmış gibi bir tavır takınıyorum hep. Her kişiyi mutlu eden şeylerin farklı olduğunu kabul edemiyorum bir türlü. Sürekli bir tekdüze yaşam biçimi hedef gösteriliyor bana. Sanki bütün insanlar aynıymış, mutluluğa giden tek bir yol varmış gibi... Her insanın mutluluğa açılan penceresinin ayrı olacağı hakikatini görene dek toplumun bizi yönlendirmesine göre şekillendiriyoruz hayatımızı. Kimimiz erken farkına varıyoruz bu gerçeğin ve kulaklarımızı asılsız eleştirilere tıkayıp kendi isteklerimizin peşinde koşmaya başlıyoruz. Hal böyle olunca tarif edilmez bir huzur kaplıyor içimizi. Evet; hedeflediğimiz, yıllarca peşinde koştuğumuz, her anımızı ona ulaşmak uğruna yaşadığımız, aradığımız şey buydu! Yaptığımız şeyleri sevdikçe daha da bağlanıyoruz hayata ve her bir dakikasından ayrı bir tat alıyoruz çünkü gönlümüzü yakıp kavuran o mutluluk özlemi bitiyor artık. Belki etrafımızdaki insanlar bizim hayatımızı mahvettiğimizi ve çocukça davrandığımızı düşünüyor. Bazıları ise sertçe eleştiriyor bizi. Ama ne istediğinin farkına varan ve bu yolda ilerleyen bir insanı hiçbir şey yıldıramıyor. Bazılarımızsa çoktan farkına varmışız mutluluğun göreceli olduğunun ama belki anne babamızı üzmemek için belki de üzerimizde çok emeği olan öğretmenlerimizin tecrübelerine teslim olduğumuz için ya da buna benzer başka sebeplerle kendi tercihlerimizi hep ikinci plana atmışız. Bu durumda da yakınlarını mutlu etmekten gelen bir huzur kelebeği uçuşuyor belki içimizde. Fakat tam anlamıyla mutluluğa asla ulaşamayacağımız gerçeği ise içimizdeki hüznü alevlendiriyor. Peki ya çok geç kalmışsak bu durumu anlamak için? Kendi arzularımızı dikkate almayıp onun bunun sözüyle hareket etmişsek sürekli, bu sefer ne olacak? Yaşadığımız sürece ilerleyeceğimiz yolu değiştirmek hep elimizde olacak. Ama o, bizim hayatımızı yönlendirip bizi istemediğimiz bir akıbete sürükleyen çevremiz asla susmayacak. Bu kez doğru yola geri dönüşümüzü engellemek için ellerinden geleni yapacaklar. Bizim kötülüğümüzü istedikleri için değil, içinde bulunduğumuz psikolojik durumun farkına varamadıkları ve mutluluğun izafiyetini anlayamadıkları için... Tekrar bir seçim yapmamız gerekecek: Bizden isteneni ve bekleneni mi yapacağız, yoksa bizim istediğimizi mi? Eğer geçmişte yaptığımız hatanın aynısını yapmakta ısrarcı olursak belki de mutluluk ülkesinde ömür boyu hapse mahkum olacağız. Geri dönüşse...