Kelimeler Kifayetsiz

Yalnızlık Allah'a mahsustur demişler. Ne kadar da doğru çünkü biz insanoğulları hayatımız boyunca yanımızda birilerini arıyoruz. Yanlarında mutlu olabileceğimiz, huzurlu ve güvende hissedebileceğimiz birilerini, özel birilerini. Bu yüzden de hayatımızın büyük bir kısmı bu arayışın içinde geçiyor. Amaçlarımızın, hedeflerimizin çoğu bu insanı bulmayı kapsıyor. Bu aradığımız kişinin bir sevgili olması da gerekmiyor aslında. Bizim için çok kıymetli bir arkadaş da olabilir. Eğer hayat bize gülen yüzünü gösterirse belki ikisini de bulma imkanına sahip olabiliriz. Peki, neden bütün hayatımızı böyle büyük bir arayışa adıyoruz? Yanımızda olan herhangi biri bize neden yetmiyor da farklı birini, özel birini arıyoruz hayatımız boyunca? Bunun insanların kendilerini anlatma ihtiyacından kaynaklandığını düşünüyorum. İnsanlar yaşamları boyunca kendilerini ifade etmeye çalışıyorlar. Amaçlarını, düşüncelerini, hayallerini anlatmaya, karşılarındakilere açıklamaya çalışıyorlar ama karşılarındaki kişi herhangi biriyse eğer işte o zaman bunu başaramıyorlar. Kendilerini karşılarındakilere yeterince anlatamıyorlar çünkü kelimeler bir yere kadar onlara yardımcı olabiliyor. Devamını yapmaya yani gerçekten kendilerini ifade etmeye muvaffak olamıyorlar çünkü insanlar hayallerden, duygulardan ve düşüncelerden oluşuyorlar ve aslında kendi sahip oldukları gerçek kimlikleri, dış dünyaya sundukları karakterleri değil. İnsanlar dış dünyada ne kadar kendileri gibi olmaya çabalasalar da toplum tarafından kabul görme dürtüsüyle bir şekilde toplumun istediği gibi ya da arkadaş grubunun istediği gibi davranmaya başlıyorlar ve kendi kimliklerinden uzaklaşıyorlar ya da gerçek karakterlerini saklayıp dışa vurmuyorlar. Aslında içlerinde çok daha farklı bir benlik taşıyorlar. İşte bu benliklerini de sadece özel insanlara açabiliyorlar. Bu yüzden bu kadar önemli onlar için o özel kişiyi bulmak. Karşılarındaki kişi farklı olduğunda ise kendilerini ifade etmeyi kelimelerle yapmıyorlar işte. Yapamazlar da çünkü hiçbir kelime, hiçbir dize, hiçbir paragraf hatta hiçbir dil yeterli olamıyor hayallerimizi ve duygularımızı anlatmamıza. Hayal ve duygu dünyası şu anda içinde bulunduğumuz, yaşadığımız, nefes aldığımız gerçek dünyadan o kadar bağımsız ki ve bu yüzden de bu dünya için kurulmuş ve bu hayatta var olan şeyleri ifade etmek için tasarlanmış bir dil, hayal ve duygu dünyamızı tasvir etmeye yeterli olamıyor. Düşüncelerimiz, duygularımız hepsi çok farklı bir boyutta hayat buluyorlar. Biz, kendimiz, onları anlayabiliyoruz belki, hatta içimizde tanımlayabiliyoruz da ama kelimelere dökmeye çalışırken farklılaşıyorlar birden. Gerçeklikleri bozuluyor sanki saflıkları kayboluyor. Bu durumu yani kelimelerin hissettiklerimiz yanında kifayetsiz kalmasını Orhan Pamuk Kırmızı Saçlı Kadın adlı kitabında güzel bir şekilde ifade ediyor: "Aklımdaki kelimelerin, aklımdaki hayallere yetişememesi gibi bir şeydi bu. Kelimeler duygularıma yetişemiyor ve yetersiz kalıyordu"(56). Kelimeler, duygularımızı ve hayallerimizi anlatmamıza yetmiyorken biz kendimizi nasıl açıklayabiliyoruz peki karşımızdaki insanlara? İşte burada da devreye karşımızdaki kişinin özel biri olması giriyor. Herkese açıklayamıyoruz zaten kendimizi, sadece bizim için özel olan insanlar bizi anlayabiliyorlar. Onlara kendimizi anlatmak için kelimeleri kullanmamıza gerek kalmıyor çünkü. Bir bakışımızdan, bir hareketimizden belki de bir mimiğimizden her şeyi, içimizde yaşanan bütün karmaşayı, bütün duygu dalgalanmalarını anlayabiliyorlar. Ne biz kelimelere dökmeye çalışırken duygularımızın saflığını bozmak zorunda kalıyoruz ne de onlar bizi olmadığımız biri gibi görmek durumunda kalıyorlar. Her şey doğal akışında, bozulmadan devam edebiliyor. Değer verdiklerimiz, bizim için önemli olan her şey; hayallerimiz, duygularımız ve düşüncelerimiz bir bakışımızla karşımızdaki kişiye ulaşabiliyor. Bu ilişki, bu bağlantı hayatımız boyunca sahip olabileceğimiz en değerli şeyler arasında ve herkese de nasip olmuyor. Bu yüzden eğer böyle birini bulduysanız ve böyle bir hissiyatı yaşayabiliyorsanız; hayat size mucizelerinden birini sunmuş demektir, kaybetmeyin.