KAZANMAK MI, KAYBETMEK Mİ,

Kazanmak sözcüğü ne kadar zor bir olgu olarak algılanırken, harcamak sözcüğü ne kadar kolay bir olgu olarak geliyor bize değil mi! Her şeyde yaptığımız gibi, yine işin kolayına kaçıyoruz ve harcıyoruz. Durmadan, düşünmeden çılgınlar gibi harcıyoruz. Paramızı, zamanımızı, duygularımızı, insanlığımızı her şeyi... Philip Roscoe'nin, Harcıyorum Öyleyse Varım kitabını okuduğumda; tükettiğimiz ölçüde var sayılacağımız, tüketmediğimizde yok sayılacağımız bu dünyada, tüketim çağının tüm gerçekliği içinde ekonominin tekrar gözden geçirilmesi gerektiğini ve kar zarar hesapları içinde insanın kendini kaybettiğini, sevgiyi, aşkı, insani erdemlerini yitirdiğini, her şeyi parayla pulla değerlendirip, sığ ve ruhsuz bir biçimde yaşamaya başladığımızı anladım. Ekonomiyi, kıt kaynakları en etkin biçimde kullanmak olarak düşünürken, nasıl da her türlü kararımızı, maliyet-fayda analizleriyle belirlemeye başladığımızın farkına vardım. Her türlü ilişkimizde fayda aramaya başladık. Birisine selam vermek, arkadaşlık kurmak için bile, bu arkadaşlıktan ne gibi faydalar sağlayacağımızı düşünmeye başladık. Bize belli bir katkısı olmayanlarla yolumuzu ayırıp, fayda sağlayacağımız kişilerle irtibata geçmeye, onların bilgisinden, parasından ya da nüfuzundan yararlanmaya bakıyoruz. Dünyada olduğu gibi yurdumuzda da bir tüketim çılgınlığı var. Herkesçe beğenilen, benimsenen bir yaşam düzeyine erişme isteğinin, dolaylı yollardan da olsa üzerimize yaptığı baskıyla, parayla satın alınabilecek şeyleri büyük bir iştahla yığmaya başladık. Harcama tutkumuza para yetiştiremiyor, bankalardan borç alıyoruz sonra da kredi kartları borcumuzdan dolayı kabuslar görüyoruz. Daha çok çalışıp, daha çok para kazanmaya odaklanıyoruz, İş yerindeki arkadaşlarımızla rekabete girip, onlarla, onlardan önce terfii etmek için, üstü kapalı, yırtıcı bir savaş veriyoruz. Kendimizi daha çok para kazanmaya odaklıyor, insanlığımızı unutuyor, erdemlerimizi kaybediyoruz. Kapitalist sistemin paramızı ve benliğimizi kemirmesine izin veriyoruz. İhtiyacımız olsun, olmasın her şeyi satın alıyoruz. Bir taneyle, iki taneyle yetinmiyor, üç tane beş tane alıyoruz. Bir modelin üç beş rengini, bir rengin en az üç beş modelini alıyoruz. Parklar bahçeler bomboş, alışveriş merkezleri tıka basa dolu... En üstteki yemek katlarından en alttaki büyük marketlere kadar her yer dolu. Mağazaları sadece gezip bakmak için bile dolaşsak illaki bütçemize göre bir şey bulup satın alıyoruz. Bu sene işimize yaramazsa seneye yarar diyoruz. -Olmadı birine hediye ederiz- diye avutuyoruz kendimizi; çok da gerekli olmayan bir şeyi aldığımızda. Ama vazgeçmiyoruz mutlaka para harcamamız gerekiyor. Kapitalist sistemin tam da istediğini yerine getiriyoruz. Para harcayarak mutlu olacağımız yanılgısı içinde, aldıkça ruhumuzdaki boşluğu dolduracağımızı sanıyor, aslında tükettikçe tükendiğimizin farkına varmıyoruz. Evlerimiz, dolaplarımız tıka basa dolu; kıyafetler, ayakkabılar, tabaklar, çanaklar, bardaklar, küçüklü büyüklü biblolar, televizyonlar, bilgisayarlar... Çok fazla yiyoruz, doymuyoruz, doyumsuzluğumuz bir türlü geçmiyor. Yedikçe bedenimiz kilo alıyor, obez oluyoruz ama ruhumuz aç kalıyor. Aslında içimizde oluşan boşluk, eksiklik hissimizden kaynaklanıyor. Aldıkça tamamlanacağımız, bir başkasının hayranlığını, sevgisini kazanacağımız; gittiğimiz iyi yerlerde, iyi markalarla kendimizden söz ettireceğimizi düşünerek değerli olacağımız yanılgısını yaşıyoruz. Ruhumuzda açılan boşluğu tüketimden medet umarak doldurmaya çalıştıkça benliğimizde derin yaralar açtığımızın farkında değiliz. Evlenirken bile; bir ömrü seçtiğimiz insanla geçirmeyi planlarken bile, paraya, mala mülke, fayda- zarar ilişkisine bakıyoruz. Anlaşıp anlaşamayacağımıza, sevgi, saygı olup olmadığına bakmıyoruz. Oysa, elimizdekiyle yetinmeyi bilip, daha sade bir hayat yaşamayı seçsek; almanın hazzından çok, vermenin yücelten bir duygu olduğunu kavrayabilsek, insanlarla çıkar ilişkisi yerine, doğruluk, dürüstlük, sevgi, saygı çerçevesinde ilişkiler kurabilsek, ruhumuzdaki boşluğu sevdiklerimizle, dostlarımızla geçirdiğimiz güzel bir akşam yemeğinde, güzel bir sohbetle doldurabilsek hayat daha güzel olmaz mı...