Açık Hava Hapishanesi

Etrafıma baktığımda, sürekli yakınan insanlar görüyorum. Derslerin zorluğundan, sınavların fazlalığından, hocaların anlayışsızlığından, yemekhanedeki yemek sırasından, sigaralarının bitmiş olmasından, Pelinsu'nun Whatsapp'taki mesajı görüp de cevap vermemesinden, A notunu bir puanla kaçırmış olmaktan... Saymakla bitmez bu yakınmalar. Eskiden bu şekilde yakınmalar duyunca çok sinirlenirdim. İçimden derdim ki: "Kardeş, iyi, güzel de; sen bize niye anlatıyorsun ki bunları?" Şimdiyse bu tarz yakınmalara fazlasıyla alışmış ve hatta istemsizce o yakınanlardan olmuş durumdayım. Benim yakınmam ise daha farklı bir konuda: Ankara'da yaşıyor olmak. Hepimiz biliyoruz o klişeleri Ankara hakkındaki: Memur kenti, gri, kaba insanlar, "Ama burada deniz yok ki!" Aslına bakarsanız, benim gibi kıyı şehirlerinden gelen insanlar için tamamen haksız yakınmalar değil bunlar. Ben mesela İzmir'den geldim bu Ankara belasına. Her sokağın sonunun denize çıkıyor olmasına öyle bir alışmışım ki bazen Tunalı'dan yokuş aşağıya inince denizle karşılaşacakmışım hissine kapıldığım oluyor. Bu yazıda aktarmak istediğim ise tatil boyunca Türkiye'nin belli başlı şehirlerinde bulunarak ve bu şehirlerde nasıl bir ruh haline girdiğimi gözlemleyerek edindiğim iç görüler olacak. Biraz gezi yazısı tadında, biraz da insan psikolojisi hakkında -Aslında kendi psikolojim hakkında ama genelleme yapılabilecek noktalar da var- bir yazı olacak bu. Öncelikle tatil boyunca bulunduğum şehirleri sırasıyla söyleyeyim: Ankara, İzmir, Bursa, İstanbul, İzmir, Ankara. İzmir'i memleketim olduğu için ve aynı zamanda sakin, yaşanılabilir bir şehir olduğu için seviyorum. Ancak doğrusunu söylemek gerekirse Türkiye'de en hoşuma giden şehir İstanbul. Neden böyle olduğunu anlamaya başladım. Ankara'dan çıkıp İstanbul'a gittiğim zaman pek de Ankara'ya geri döndüğüme sevinemiyorum. Şöyle ki, tüm yakın dostlarım İstanbul'da yaşamakta olduğu için oraya gittiğim zaman yalnız kalmıyor ve vaktimi dostlarımla birlikte İstanbul'un bizlere sunduğu farklılıkları keşfederek geçiriyorum. Bir örnek verecek olursam: Vefa bozacısı. Sur içi ya da tarihi yarımada olarak adlandırılan bölgede, Fatih'e bağlı bir semt olan Vefa'nın en güzel yanı belki de bozacısı. Sokaklarında yürürken insan topluluklarına baktığınızda tekke ve zaviyelerin henüz tam olarak kaldırılmadığını düşündürüyor bu semt. Ancak soğuk bir kış akşamında, dostlarınızla birlikte mis kokulu sıcacık sarı leblebilerle bozanızı içtiğiniz ve sohbet ettiğiniz zaman öyle harika bir yer oluyor ki Vefa dünyada başka hiçbir yere benzemez. Burada daha Vefa'yla ve bozasıyla ilgili dolu şey anlatabilirim size ancak çok sıkmamak için konuyu başka bir yere bağlayacağım şimdi. Bildiğiniz gibi Bursa da İskender kebabıyla ünlü bir şehrimizdir. Tamam tamam, şakaydı. Bursa'yla ilgili olarak İskender kebaptan bahsetmeyeceğim. Bursa'da geçirdiğim zamanı kafamda değerlendirdiğimde İstanbul ile benzer sonuçlara varıyorum. İstanbul'dayken liseden dostlarımla birlikteydim, Bursa'dayken de sevdiğim insanla. Her iki şehirde de zamanın nasıl aktığının farkına varamadım. Dostlarımla ve sevdiğim insanla alelade bir şeyler yapıyor olsak da zaman yine çok hızlı akıyordu. Benim için Ankara'da yemek yenecek ve derse girilecek anları belirlemekten başka pek bir anlamı olmayan kol saatimin İstanbul ve Bursa'da birdenbire en büyük düşmanım olduğunu hissettim. Bu hisle ve yeni yerleri keşfetmekle; arkadaşlarla, sevdiğim insanla güzel vakit geçirmeyle dolu bir tatilden sonra "Açık hava hapishanesi" Ankara'ya, yurt odasına döndüm. Hal böyle olunca da tatil boyunca zihnimde oluşmuş hisler dolayısıyla bir iç görü edindim: İstanbul'un kültürü, hızlı akan şehir hayatı ve çeşitliliği ne kadar harika olsa da; benim için İstanbul'u asıl eğlenceli kılanın ve aynı zamanda ilk defa gitmiş olduğum Bursa'yı da çok keyifli kılanın ne olduğunu anlamış oldum: Dostlarım ve sevdiğim insan. Evet, şehirleri bizim için eğlenceli, vazgeçilmez kılan sevdiğimiz insanlarmış aslında. Hani derler ya, "Lise dostlukları farklıdır." diye, işte bu sözün ne kadar doğru olduğunu onayladım. Ben kendi kafamda Ankara'yı sevmememe dair birçok gerekçe bulurdum düşündüğümde: Havası çok soğuk, hiçbir yerde yeşillik yok, gezilecek görülecek yer yok... Ancak anladım ki bunlar pek de gerekçe sayılmazmış. Ankara'da zamanımı güzel geçiremememin sebebi burada İstanbul'daki gibi dostluklar yaşayamıyor olmam ya da Bursa'daki gibi sevdiğim insanla zamanı unutamıyor olmammış. Üniversite hayatının yoğunluğundan mıdır tam bilemiyorum, insanlar birbirlerine lisede olduğu gibi bakmıyor sanki artık. Çıkarlar devreye girmeye başlıyor gibi. Bir amaç, bir aitlik arayışında olan ve liseye göre de nispeten daha özgür olan bu kadar insan bir araya gelince bunun olması da kaçınılmaz tabii. Benim gibi çevresinde bulunan insanları çok seçen yani başka bir tabirle "arkadaş seçici" birisi için de üniversitenin samimiyetsiz ortamında -Kusura bakmayın, yine yakınıyorum- keyifli vakit geçirebileceğim arkadaşlar, dostlar bulmak zor oluyor haliyle. Bunu da sadece kendimde gözlemlemediğim için yazının başlarında yazı biraz da insan psikolojisiyle ilgili olacak demiştim zaten. Tespitlerim bu şekilde. Gezmek, farklı ortamlarda bulunmak gerçekten de insanın farkında olmadığı şeyleri görmesini sağlayabiliyor. Ben, kendimde ve azımsanmayacak bir kesimde var olan bir sorunu fark etmiş oldum gezmek vesilesiyle. Gönül isterdi ki bu soruna bir de çözüm önerisi getirebilseydim ancak daha kendimi anlayabilmiş bile değilim, başkalarına bir çözüm sunabileyim. Kim bilir, belki başka bir geziden sonra bir blog yazısı daha yazarım ve o da bu sorunun çözümüyle ilgili olur. Sağlıcakla... Alpaslan Aksoy