Son Zamanlarda Yaşananlar Bizden Neler Eksiltti?

Öfkeliyim. Nereye veya kime yansıtacağımı bilemediğim bir öfke var ve atamıyorum üstümden. Kendime kızgınım, suçsuz onca insanın canına kıyabilen zihniyete kızgın olduğum kadar hem de. Neden atamıyorum şu üstüme yapışan korkuyu, neden insanları görünüşlerine göre yargılar oldum? Neden artık fikirlere saygı duyamıyorum? Beni bu hale kim getirdi, nasıl böyle oldum? Kafamda dönüp duruyor sorular. Yaşanan son birkaç haftanın stresiyle çıldıracak gibiyim. Artık evden çıkmadan önce hava durumuna bakmıyorum, içinde olduğumuz gün herhangi bir yerde birileri öldürülmüş mü diye bakıyorum. Bir grup vicdansızın eğittiği ve çoğunlukla da psikolojik ya da fiziksel problemleri olan insanlar, diğer masum insanları öldürmüş mü diye bakıyorum. Bugün evden çıkarsam geri gelebilme ihtimalimi hesaplıyorum artık. Çok zor günler yaşıyoruz. Biliyorum, benden farklı değilsiniz. Mutlu değiliz artık, mutlu olamıyoruz içimizdeki korkuyla. Neden oluyor tüm bunlar anlam veremiyorum. Kimse böyle yaşamayı hak etmez, hem de hiç kimse. Artık öyle güvensiziz ki, otobüste önümde oturan adamın telefonunun çalışından bile korkuyorum. Azıcık da konuşması bozuk olsun ya da biraz farklı görünsün, dualar etmeye başlıyorum artık sağ salim bitsin bu yolculuk diye. Sevdiğim herkese sevgimi açıkça belli ettim mi diye düşünüyorum. İç hesaplarımı yapıyorum. Pişmanlıklarım üşüşüyor zihnime. Hayatımda eksik kalanlar bir bir geliyor aklıma. Aklıma ben mukayyet olamaz hale geldim. İnsanları mantıklı hiçbir sebebi olmadan çirkin bir üslupla yargılıyorum artık, kendime engel olamıyorum. Eskiden hiç önemi yoktu hayatımda şimdi beni korkutan şeylerin. Eskiden, yani çok değil birkaç hafta önce bu halde değildim. Daha önce de Ankara'da benzeri olaylar olmuştu ama bu farklıydı. Bu sefer içimde, iliklerimde hissettim acıyı. Bu kez uzun uzadıya düşündüm, bunu yapanlar için orada irilerinin ölmesi önemliydi sadece, diğerlerinin korkması için. Orada kaybedilen canların kimin olduğunun bir önemi yoktu bunu yapanlara göre. O insanların ne hayalleri olduğunu ve onların dünyaya katabileceklerini de hiç düşünmediler. Yani orada kaybedilen canlardan biri benimki olabilirdi. Ve bu kimse için bir şey değiştirmezdi, ailem ve birkaç samimi dostum dışında. Sizler de düşündünüz bunu, farkındayım. Bu patlamalar bizden sadece sevdiklerimizi, arkadaşlarımızı almadı. Bu hayata dair tüm umutlarımızı aldı sanki. Ve şimdi elimdeki kitabı okumakta zorlanıyorum. Bu hale gelebileceğimi bilemezdim. İnsanların hak ve özgürlüklerini başkalarının hak ve özgürlüklerinin başladığı yerde biteceği öğretildi bize. İnsanların hak ve özgürlüklerini akıl ve mantık yoluyla değil de zorbalıkla elde etmek isteyecekleri ihtimali elbette biliniyordu, ben kendimi bildim bileli var şiddet ve terör, öncesinde de varmış üstelik. Ama bu kadarı büyük acımasızlıktı. Paris'te yaşanılanlar, İstanbul'da ve Ankara'da yaşananlar bildiğimizden ve hayal edebileceğimizden daha fazlasıydı. Sadece insanları öldürmediler, insanlığın bedenini delik deşik ettiler. İnsanlıktan, insan olmaya dair her şeyi aldılar sanki. Evet, şimdi elimdeki kitabı okumaya dayanamıyorum. Savaşı bir çare olarak gören hiçbir şeyi içim almıyor artık. Savaşı içimizde yaşıyoruz, öğreniyoruz ki savaş bir kelimeden çok daha fazlası. Eminim sizin de fikirleriniz kararıyor düşününce, eminim siz de benim kadar derin yaşıyorsunuz acıyı ve öfkeyi. İçinde silahların ve ölümün olduğu hiçbir şey olsun istemiyoruz. Olmasın. Olmamalı. Ahmet Tulgar'ın öyküsündeki adamın da dediği gibi, barış en çok da ülkesi yananların hasreti. Öyleyse yanmasın. Neden bu yangın bitsin isteyen bir adam o ülkeyi yakan tarafların birine katılıp yangını büyütür? Neden öyküdeki o adam böyle bir savaşta can veriyor? Neden pırıl pırıl bir aydınlığa kapı açabilecek zihinlerini harcıyor insanlar sonunun acı ve hüsran olduğunu bildikleri bir yolda? Bunlar zihnimi öyle boğdu ki, kitabı okumaya devam etmem için zaman gerekti sahiden. Bu yüzden de size yazıyorum. İçimi döküyorum. Gözyaşlarımı döküyorum. Sinirliyim. Hala çok sinirliyim. Bu hale gelişimize sinirliyim. Kafamızda yarattığımız tiplemelere sinirliyim, bu tiplemeleri kafamıza sokanlara sinirliyim. Ölümü doğal bir sürecin sonu olmaktan çıkaranlara sinirliyim, hiçbir sebebi, suçu olmadan ölmeyi kabullenmiş kendime de sinirliyim. Otobüste, kimseye zararsız bir adamı içten içe yargılayışıma, o adamdan korkmuş ve çaresizce ölümü bekleyen halime sinirliyim. Normal yaşantıma dönmek, herkese ve her fikre saygı duyabilmek istiyorum tekrar. İnanabilmek istiyorum güzel günlere. Ahmet Tulgar'a gelince, güncel olaylarla ilgili yazdığı için, eserini çok beğenenler olacağı kadar çok kızanlar da olacağını düşünüyorum; olmuş da. Üstelik ben de yaşanılan bunca kötü olayın üzerine kitabı okumakta zorlandım, okurken kendimi kötü hissettim. Ama bir süredir bastırmış olduğum ve kendime bile söylemek istemediğim duygu ve düşüncelerimi gün yüzüne çıkarmış olsa da okumaya devam edeceğim. Öylece bırakmayacağım Ahmet Tulgar'ın kitabını. Bütün bu olayları bir kenara bırakıp ve kitapla ilgili kafamda yarattığım figürü silip okuyacağım hem de. Eğer siz de kitabı okumaya karar verirseniz kitaba karşı önyargılı olmayın. Çünkü bizi bu peşin hükümlerimiz hep üzüyor, hep bir adım geriye atıyor.