Hiçleşmek

Etrafımdaki her şey bir yalan. Sahip olduklarım, sahip olamadıklarım. Arzularım ve mücadele verdiğim şeyler. Masayı ve yeri göğü kaplayan kağıtlar. Hepsi yalan. Sürgündeyim. Sahte insanlar ve beklentileriyle cebelleşirken inandığım her şeye ihanet ediyorum. Çektiğim çile bir hiç uğruna. Beni korkular yönetiyor. Korkularsa benim korkularım değil. Düşüncelerimin hiçbiri benim değil. Ben bir mağara adamıyım. Bir ucube. Tanımlanamayan, sıfatsız bir yaratık. Ben bir toplumsuzum. Karanlık odamdan dünyayla savaşıyorum. Savaş zor şey. Fedakarlık gerektiriyor. Günlerdir uyumadım. Geceleri uyuyabilmeyi çok özledim. Son zamanlarda hayalim bu. Geceleri uyuyabilmek. Nasıl bu hale geldiğimi anlamaya çalışıyorum. Gelecek cevap vaad etmediğinde geçmişe yöneliriz. O halde bu sapma nerede başladı? Hayatımın çok büyük bir bölümünü hiç kimseyle konuşmadan geçirdim. Hiç kız arkadaşım olmadı. Bazen hiç arkadaşım oldu mu ondan da şüphe duyuyorum. Hiçbir an yaşamadım kendimi gerçekten ait hissettiğim. Anlaşılamadım hiçbir zaman. Kimse ne düşündüğümü bilmiyor. Kimse beni umursamıyor. Bence kimse kimseye şans vermez. Herkes başkalarını kontrol etmek ister. Herkes başkasına zarar verir. Herkes tüketir. Siz hiç bir insana bakarken onu asla anlayamayacağınızı düşündünüz mü? Öteki tarafa asla geçemeyeceğiniz bir bariyer, derinin altında saklanan delirtici bir sır. Çığlıklarım sağır kulaklara çarpıyor. Bir insanı dönüştüren şey nedir? Çevre mi? Belki de çevrenin olmamasıdır. Ben burada ruhumu sattım. Bu odada. Boşu boşuna. Öylesine. Bir dava için değil. Faust değilim ben. Özel değilim. Hiçbir şey değilim. Gereksiz bir detayım. Her gün yanınızdan geçiyorum ben. Göremediğiniz. Durduk yere ziyan oldum. Ve içimden doğrulmak gelmiyor. Tekrar düşmek zorunda olduğumu biliyorum. Bir zamanlar sevgi arzuluyordum. Sevginin bir şartlı anlaşma olduğunu bilmiyordum henüz. Hayatta geriye kalan şeyler o kadar güzel değil. Karanlık. Zifiri. Peşimdeler. İt gibi kokumu alıyorlar. Önce rüyalarımda görüyordum sadece. Sonra bir şey oldu. Rüyalarımdan hayatıma sızdı karanlık. Meşrulaştırmak için çok şey vardı. Artık zamanımın dolmasını bekliyorum. Çaresizim. Kendimi bıraktım. Dibe, en dibe doğru. Varış noktasına ulaştığımı hiç sanmıyorum. Daha düşecek çok yolum var. Hareketlerimin üzerinde hiçbir kontrolüm yokmuş gibi hissediyorum. Sanki bir şeyin iyi ya da kötü olmasının benim üzerimde hiçbir etkisi yokmuş gibi. En iğrenç düşünceleriniz bana bir şey ifade etmiyor. Kahkahalarınız, göz yaşlarınız, yargınız da öyle. Benim sınırlarım yok. Hayatım parmaklarımın arasından akıp giderken ben sadece izlemeye devam edebiliyorum. Sizin hayatınız niye güzel? Hayatınız çok mu güzel? İdrak edemiyorum. Kör bir adama güneşi anlatamazsınız. Aharon Appelfeld'in kaleme aldığı Ruhun Kuytusunda romanında beni cezbeden bir tür şiirsellik, çarpık bir güzellik var. İnsana dair korkunç bir gerçek saklı sayfalarında kendi hayatımdan bildiğim. Adım adım yabancılaşarak kendilerini kaybeden ve sonunda hiçleşen bir ağabey ve kız kardeşin enseste ve ölüme doğru yürüyüşünü anlatıyor roman. Tek başlarına dünyanın geriye kalanından izole bir şekilde yaşıyor bu kardeşler. Dağın tepesinde yer alan bir Yahudi şehitliğinin bekçiliğini yapmakla görevliler. Aşağıda daimi bir fırtına, salgın hastalıklar ve dahası var. Beyaz bir hiçliğin üzerindeki hayatlarını terk edemiyorlar. Birbirlerinden başka kimsenin olmadığı ıssızlıkta önce Yahudi kimliklerini kaybediyorlar. İnançları onları terk ediyor. Daha sonra alkol uyuşturmak için bir süreliğine yeterli oluyor. Çöküş devam ediyor. Yavaş yavaş, en karanlık arzular kendine yuva kuruyor. Şehvet dışarıdaki tipiyi bastıracak kadar kuvvetli. Rüzgar ve tipi ruhun dalgalanışlarına karşı kayıtsız. İnsanları değiştiren bir şey var burada. Durağan, donuk, çok yanlış bir şeyler. Sessizlik, bütün sesleri bastırmaya başlıyor. Kim bilir belki de sorun fırtına değildir. Belki de bu basitliğe mahkumuzdur. Etimizle ve kanımızla.