Hayal Etmekten Korkar Mı İnsan?

Lise yıllarıma denk gelen, eğitim hayatımın ve geleceğimin şekillenmesinde önemli bir rolü olan Ethem Baran öğretmenimin kitaplarını okumak her zaman güzel olmuştur benim için. Onun kitaplarından çıkardığım anlamlar beni alıp uzak diyarlara, çocukluğuma, hayallerime götürür. Onun edebi tarzı, etkili anlatımı en önemli özellikleri benim için. Hocamın sekizinci kitabı olan "Zira"'yı okuduktan sonra uzaklara gitmedim, çocukluğuma dönemedim, hayallerime gidemedim. Daha farklı bir mekan olan köyüme gittim. Oranın havasını, suyunu, toprağını hissettim. Oraya gittiğimde ikindi vakti evimizin önünden geçen koyunların zil seslerini, çeşmeden su doldururken kavak ağaçlarının çıkardığı o hışırtılı sesleri, gece vakti öten böceklerin sesini özledim. Daha doğrusu Rehberlik ve Danışmanlık öğretmenim bana bunu bu kitabında hissettirdi, özlettirdi. Dedim ya köyüme gittim diye... Bunu içimde hep tuttuğum, biriktirdiğim, umudunu taşıdığım bir özlem içerisinde söylüyorum. Dönüp o yıllarıma baktığımda güneşli günler, kavak ağaçları, hayvanlar, dalından koparıp yediğim çeşitli meyveler aklıma geliyor. Dertlerimi, üzüntülerimi, kaygılarımı hatta ve hatta en basit örnek olarak sınav stresini bile unutuyorum ve tüm bunlar sadece hayal ederek oluyor. Hayal etmek demişken... Ne geniş bir kavramdır hayal etmek... Alır götürür insanı uzaklara, derinlere... Ben köyümü hayal ettiğim zaman nedendir bilemiyorum ama üzüntü içerisinde oluyorum. Duygusallık, hayal ederken yaşayabileceğim, en baskın his olarak karşıma çıkıyor. Galiba o günlerimi özlüyorum. Bir daha yaşayamayacağımı bildiğim için, o günleri geri getiremeyeceğim için üzülüyorum. Yaşadığım anılar güzel, aklıma geldikçe yüzümde tatlı bir gülümseme olur ama güzel olan şeylerin beni hüzünlü etmesi de ayrıca bir ironi. En çok neyi özlüyorum biliyor musunuz? Üzüm salkımlarının altında oturduğum o günleri... Bahçemizde bir baştan bir başa uzanır giderdi üzümler, kara kara, irice üzümler... Herhangi birisinde bir salkım görsem hemen koşar ve salkımını koparırdım. Sonra da uzanırdım boylu boyuna, engin masmavi gökyüzü ve güneşin o salkımların arasından sızan ışınları eşliğinde yerdim bir güzel... Sonra da dedem görürdü ve kaçacak delik arardım. Kızardı genellikle rahmetli... Olmamış meyveyi neden koparıyorsun diye? Aslında meyveyi koparmama veya onu yememe kızmazdı. O dalını kıracağımdan korktuğu için kızardı, zarar vereceğimden kızardı. Meyve onun sadece bahanesiydi. Ben dedemi de çok özledim. Bir de çeşmemizi özledim... Küçükçe bir çeşme, ucu havuza bağlı... İnsanın küçük parmağı kalınlığında suyu akardı. Az akardı ama o çeşmeden bir yudum alan bir daha hasta olmazdı. "İçene şifa, yaptırana dua!" yazardı çünkü duvarında... Gariptir ki kışın ılık, yazın soğuk akardı suyu... Hele ki yazın, o incecik akan suyun giderini kapatırdım ve küçük çaplı bir su birikintisi oluştururdum. Sonra da ayaklarımı içine sokar ve serinlerdim. Benim en çok özlemini duyduğum, hasretini çektiğim ve en çokta hayalini kurduğum iki basit örnek budur. Belki siz okuyuculara çok basit veya sıradan gelebilir ve elbette sizlerin daha iyi hayalleri olabilir. Herkesin hayali kendine özgüdür zaten. Sonuç olarak, hep "Anılar güzel de olsa kötü de olsa insana acı verir." Derdim. Bunu söylememin sebebi hayal kurmaktan korktuğum içindir, üzülmekten korktuğum için. Anılar kişiye özeldir. Bir gün birisi "Hadi bir anını anlat" derse anlatmak istemediğim için hep o cümleyi kurardım. Ben Ethem hocama çok teşekkür etmek istiyorum çünkü bana hayal kurmaktan korkmamayı öğretti. Öyle ki; yaşadığım anıları düşündükçe üzülen birisiydim. Fakat kitabını okuduktan sonra bundan vazgeçtim. Şimdi ise iyi ki vazgeçmişim diyorum.