HÜZÜNLÜ HALLER

Yağmur Kaçağı... Yağmurun verdiği hüzünden mi, yağmur kaçağı isminin gizeminden mi bilmem ama kitabın ismi bile ruh halimi değiştirmeye yetiyor. Bu değişimin olumsuz olduğu söylenemez ama beni başka bir dünyaya götürdüğü bir gerçek. Hani yağmurlu havaların klişesi vardır ya, bir kitap ve bir bardak kahve alıp yağmur damlaların sesiyle evde bir gün geçirmek... Öyle zamanlarda Attila İlhan'ın en sevdiğim şiir kitabım oluveriyor. İnsan, mutlu olunca, üzülünce, öfkelenince hep sevdiğini arıyor. Onunla paylaşmak istiyor dizginleyemediği duygularını. "Yağmur Kaçağı" şiirinde de şair, korktuğu zaman sevgilisini yanında istiyor. Belki de yağmurdan korkması sevgilinin elini tutması için bir bahane sadece. Yağmurun onu götürmeyeceğini bilse de sevgilisinin elinden tutmak istiyor şair, ona muhtaçlığını bu şekilde dile getiriyor. Ne de olsa, insanın yalnızlık korkusu karşısında muhtaç olduğu şey sevgidir ve bizler bu yalnızlık korkusunun ardına saklanıp bahaneler üretiyoruz sevdiğimize kavuşmak için. Aslında şair, "telaş telaş yağmurdan kaçıyorum" (9) dese de içindeki yalnızlıktan kaçarak sevgiliye koşuyor. "Üçüncü Şahsın Şiiri..." Bu şiirin ismi bile şairin yaşadığı dışlanmışlığı gösteriyor. Bir ilişkide üçüncü kişi olmanın verdiği o hüzün de şiirin her dizesinden okunabiliyor. "gözlerim gözlerine değince/ felaketim olurdu ağlardım" dizeleri ile gözler duyguların gizlenemediği o yüce yer oluveriyor. Gözlerin sevdiğinin gözleriyle buluştuğu o an tüm öfke, sinir geçiveriyor, güzel duygular öne geçiyor. Hani sevdiğimizin gönlü başkasındaysa o kişinin ne kadar eksik yönü varsa bize batar ya, "çöp gibi bir oğlan ipince/ hayırsızın biriydi fikrimce" (22) dizelerinde de bu kıskançlığı sezmek mümkün. Bir türlü sevdiğimizin onda bulup da bizde bulamadığını anlayamamanın verdiği çaresizlik... Ama şiirin en çok canımı acıtan kısmıysa "felaketim olurdu ağlardım" dizesi olsa gerek çünkü şairin karşılıksız aşkının verdiği acının belki de en iyi dile getiriliş biçimi bu dize. Şiir boyunca iki kişi arasına girememenin, hep üçüncü şahıs olarak kalacak olmanın çaresizliği haykırıyor. Bazen de umutsuzluğa kapılıyor, hayatımızdaki insanı kovmaya çalışıyoruz çünkü ona kapılıp gitmekten korkuyor, bir engel arıyoruz. "Rüzgar Gülü" şiirinde de Attila İlhan, "önümden çekilirsen İstanbul görünecek/ nerede olduğumu bileceğim" (31) diyor. Bulunduğu boşluğu, kendini kaybetmesini sevgilinin varlığına bağlıyor. Bir yandan da onu sevmeye EYLÜL MANAVGAT devam ediyor: "gözlerini söndürme muhtacım" (32). Hepimiz yapıyoruz aslında bunu. Bir şeylere kızıyor, her tersliğin sebebini sevdiğimize bağlıyoruz. Çıksın istiyoruz hayatımızdan ama bir yandan da içten içe kara bulutlar dağılsın da sevdiğimizin elinden tutalım, o hep yanımızda kalsın istiyoruz. Bu da bizim bencilliğimiz işte. Geri dönüp baktığımızda da hatalarımızın farkına varsak da hala yerimizde sayıyoruz. Attila İlhan, yoğun duygularını yansıtmanın yanı sıra, yaşadığı toplumun sesine de kulak verebiliyor. Belki de onun en sevdiğim yönü bu. Şiire sen kişisi ile birine seslenerek başladığını sanıyorum ama sonradan bakıyorum ki onun "sen" olarak gördüğü, "Yangın Gecesi" şiirinde de alevler içinde tutuşan kişi halk imiş. "İstanbul yanmasa sen yanmasan/ ben kendimi yakacaktım" (36) diyerek aslında sevdiğine değil uğruna canını verebileceği halkına sesleniyor. Bu geçişle bizi uyandırmak istiyor belki de. Gerçekleri görmemizi, olana bitene seyirci kalmamamızı istiyor. Gerekirse beraber yanalım diyor, geleceğin iyi olması için beraber yanalım. İşte böyle uzaklara götürüyor beni Attila İlhan her seferinde. Onu okurken yağmur damlalarının cama vuruşunu, arabaların hızla geçişini duymaz oluyorum. Aklımın bir yanı sevdiğime gidiyor, biraz sonra kendime geliyorum, halkımı düşünüyorum. Yaşadığım hayatı sorgulamaya başlıyorum ister istemez. Böyle telaşla nereye gidiyoruz, ben nereye gidiyorum?