YILLAR SENDEN ÇOK ŞEY GÖTÜRMÜŞ İSTANBUL

8- 9 yaşlarındaydım sanırım. Hem İstanbul'a hem Fenerbahçe Stadı'na ilk gelişimdi. O zamanlar stat inşaattaydı, karşıdaki maraton tribünü yıkılmış kocaman bayraklarla boşluklar kapatılmaya çalışılmıştı, tam o tribünün arkası denize bakıyordu ve maçta takımlar birbirlerine hücum ederken, sanki rüzgar da bize hücum edercesine insanın suratını jilet gibi kesiyordu. O yaşta maçta yaşadığım bir sürü olay beni etkilemiş ve şaşırtmıştı ama hiçbirini İstanbul'da geçirdiğim anlardaki hissettiğim duygular kadar net hatırlayamıyorum. Son düdük çaldığında tabelada skor 2- 1 yazıyordu, dönüş yolunda ilk maçımdan galibiyetle dönmenin verdiği mutlulukla İstanbul'da geçirdiğim iki günü düşünürken, ilk defa o zaman İstanbul'a ve Fenerbahçe'ye olan aşırı sevgimi fark etmiştim. O günden bu güne yaklaşık 12- 13 yıl geçmiştir herhalde , stadın inşaatı tamamlandı, o anki halinden bambaşka bir hal aldı. Aynı stat gibi zamanla birlikte ben, babam, Fenerbahçe gibi İstanbul da değişti. Keşke aynı kalsaydı diyorum... Yaşlıların her zaman geçmişe karşı bir özlemi vardır ya bunun değişikliğin kötülüğünden değil de hep yaşlanma korkusundan olduğunu düşünmüşümdür fakat bu düşüncemin her zaman da doğru olmadığını büyüdükçe anladım. Değişim bazen kötüdür, çirkindir, bunu İstanbul'da karşıya geçerken kafamızı çevirip İstanbul'a bakarak görmek kolay. Tarihi İstanbul silueti tanınmaz halde... Yakalım eski İstanbul kartpostallarını, yenilerini basıp plaza, gökdelen, iş merkezleri ekleyelim. Bir de Ahmet Rasim'in Şehir Mektupları'nda zamana yolculuk yapıp 1800'ün sonlarındaki İstanbul'a gidince görüyorsunuz değişimin çirkinliğini. Kitabı okurken o anlara gidiyorum sanki bundan 120 yıl öncesinde yaşıyorum gibi, kafamda hep bir karşılaştırma tabii ki. Şu an ki dükkanların yerine o zamanın dükkanlarını koyuyorum, insanların üzerindeki kıyafetleri hayal etmeye çalışıyorum, Ahmet Rasim'in betimlemelerinden. Bazen kayboluyorum şehrin içinde, bilmediğim, yıkılmış semtlerde geziyoruz. Ahmet Rasim'le beraber adalara uğruyorum, bir de adalardan bakıyorum İstanbul'a. Evler alçacık sokaklar dar, olabildiğine yeşil her yer. Bazen sinirleniyorum okurken Fransızcanın hakimiyetine İstanbul'da, halbuki kime kızmaya hakkım var ki şimdi Türkçe bir dükkan kalmamışken. Satırları okurken bazen 8- 9 yaşında ilk defa İstanbul'u gördüğümde hissettiğim duyguları hissediyorum. Bazen Ahmet Rasim'den kopup kendim geziniyorum şehirde, kafamda yeniden inşa ediyorum şehri, fark etmeden yazarın betimlemediği yerleri kendi bilgilerimle, şu anki İstanbul olarak dolduruyorum, boşlukları tamamladıkça çirkinleştiriyorum şehri. Bu yüzden kitabı olduğu gibi okumaya başladım, kendimden hiçbir şey katmadan, İstanbul'u o yıllarda yaşamaya çalıştım ve şehrin değişimini görmeye çalıştım. Benim ilk kez şahit olduğum İstanbul bile 11- 12 yıl içinde bu kadar değişmişken, 100 yıl içinde bir şehrin değişmemesini beklemek saçma olurdu tabii ki ama beni rahatsız eden tam olarak bu değildi aslında. Beni asıl rahatsız eden şehrin benliğinin silinmiş olmasaydı, karakterini kaybetmiş olmasıydı. Üzerine destanlar, şiirler yazılmış, kaç söz söylenmiş bir şehrin kendi benliğini, tarihini kaybetmesiydi değişiminin çirkin, beni üzen ve rahatsız eden tarafı. Benim geçmişe özlemim de büyümemden mi yoksa değişimin kötülüğünden mi bilmem ama konu İstanbul olunca değişikliğin tek sebep olduğundan gayet emin olabiliyorum. Yıllar İstanbul'dan o kadar çok şey götürmüş ki, bunu kitaplardan ve eski fotoğraflardan çok daha iyi anlıyorum. Belki de İstanbul'a boşuna 'yaşayan şehir' demiyorlar, o da biz insanlar gibi git gide yaşlanıyor. Tabii yıllar bir insanı veya şehri çirkinleştirip kendi benliğinden söküp alır mı bilmem ama biz insanlar yıllar içinde bir şehre bunları yapabilirmişiz yoksa zaman ve geçen yıllar bir şehri çirkinleştirebilir mi? Sanmam...