NEREDE O ESKİ AŞKLAR DEDİRTEN MEKTUPLAR

Birkaç gün önce ''Yakılmamış Mektuplar(Fatma Cevdet Hanım'dan İhsan Bey'e Mektuplar)'' isimli sürükleyici bir kitap okudum. Normalde hiçbir şeyin ikinci eli tercih edilmemesine rağmen tıpkı benim gibi kitap ve dergiler için sahaflara başvuranlar vardır. Sahafa gitmek ayrı bir heyecan verir bana. Her elime aldığım kitapta bir sürprizle karşılaşma umudu beslerim içimde. Her yıpranmış sayfayı çevirdiğimde, altı çizilmiş satırlardan hayat hiyakesi ve yaşanmışlıklar hakkında düşünmekten alıkoyamam kendimi ve bu ayrı bir zevk verir bana. Bu sefer sürprizle karşılaşan kitap satın alan bir müşteri değil, sahaf Bahtiyar İstekli idi. Dükkanına geldiği ilk günden sonra beraber sıkça vakit geçirdiği İhsan Bey'in esrarengiz bir şekilde ortadan kaybolmasından bir süre sonra ölüm haberini almıştır ve huzurevinden arayanlar Bahtiyar Bey için bir emanet bırakıldığını söylemişlerdir. Bahtiyar Bey emaneti alıp üzerinde Osmanlıca ''Ölümümden sonra yakılacak mektuplar'' cümlesini gördüğünde mektupları özenle okuyup yayınlamaya karar verir. İşte hikaye ordan sonra başlıyor. Önsüzü okuduğumda vasiyetin bu mektupların yakılmasından yana olduğunu görünce devam edip etmemek konusunda tereddüte düştüm ama bu tereddüt devam etme isteğimin önüne geçemedi. Mektuplaşmak 2000'li yıllar için geri kafalılık olarak algılansa da benim hoşuma giden ve imkanım olsa hala kullanacağım bir haberleşme yöntemi. 1994 doğumlu olduğum için çocukluğumda birkaç kez mektuplaşma olanağım oldu. Kırtasiyeye gidip kokulu kağıt, mektup pulu ve renkli kalemler almak, oturup en güzel yazımla emek harcayak özenle mektubu tamamlamak ve günlerce cevabını beklemek... Hayatımdan ve duygularımdan seçme yapıp yazdığım değerli, bir o kadar da saf şeylerdi kuzenime gönderdiğim mektuplarda yazdıklarım. Bu kitaptaki saf ve masum mektuplarda tutkulu, kıskanılacak ve tam tamına üç yıl süren usanmadan devam eden bir mektuplaşma, şiddetini koruyan bir aşk var. Mektupları okuduktan sonra keşke böyle bir aşk yaşayabilseydim duygusu uyandı bende. Aşkları İstanbul'un işgal altında olduğu o zor zamanlarda başlasa da hiçbir zorluk aşklarına engel olmamış. Onların mektupları sayesinde birkaç açıdan o dönemlerin İstanbul'una tanıklık edebildim. Mektuplarda Fatma Cevdet'in ailesinden pek bahsedilmese de elit ve kültürlü bir ailenin kızı olduğunu anlamak güç değil çünkü bir yalıda yaşıyor, sinema, tiyatro ve müziğe meraklı tahminimce- 17 yaşlarında bir genç kızdı Fatma. İhsan Bey ile de ancak sinema ve tiyatro bahaneleriyle görüşebiliyordu. Şimdilerde çoğu genç hiçbir sıkıntı yaşamadan flört ettikleri kişilerle görüşebiliyor, mektup yerine internet ve telefon aracılığıyla hızlı bir şekilde iletişim kurabiliyor. Teknolojinin faydalarını göz ardı etmek haksızlık olsa da mektubun ve o zamanki saf aşkların şimdi yaşanamıyor olması çok acı. Tüm imkanlar elinin altında olduğu için insanlar bazı şeylerin değerini anlamakta güçlük çekiyor. İstediğim her an ulaşabilidiğim arkadaşlarımla yeri geliyor yan yana otururken bile teknolojinin kölesi oluyoruz. Bir tek kelime etmeden telefonlarımıza dalıp gidiyoruz. Anlatacaklarımızı her an mesaj yoluyla birbirimize anlattığımız için çoğu zaman konuşacak bir şey bulamıyoruz bile. Bazen ne aşklar ne de arkadaşlıklar hak ettiği değeri vermediğimiz için mutlu sonla bitmiyor. Fatma Cevdet İhsan Bey ile yaşanan aşklarını kafasında bitirdiği için ''Sonrası sükut olsun...'' diyerek son mektubunu bu cümleyle sonlandırmış. Hayatımın bir döneminde zor zamanlar geçirmiştim. O zor zamanlarımda da tutunacak bir dal aradım çaresizce. Sonunu düşünmeden karşıma çıkan ilk kişiye tutundum. Sonu pişmanlık oldu. Meğer sevdiğim değil sığındığım bir insanmış karşımdaki. Kim bilir belki de Fatma Cevdet İhsan Bey'e tutunmuş, şehrin kasveti geçip işgalden kurtulduktan sonra kendine gelmiş ardından kendini de bu ilişkiden kurtarmak istemiştir. Ayrıca elit kesim savaştan pek fazla etkilenmemiş gibi görünse de başka bir şehirde yaşayan teyzeleri için endişelenip tepki gösteriyorlardı Fatma'nın ailesi. Hatta Fatma Cevdet Mustafa Kemal'den söz edip ''Daha başka kendisini tanıyanlar da iyi bir asker, zeki bir adam olduğunu, muvaffakiyet ümidi olmasa bu harbe girişmeyeceğini söylüyorlar...'' demiştir. Kısacası hem aşk hem o günün İstanbuluna hem de savaş zamanı İstanbul'una tanıklık etmeme yardımcı olan bu kitabı şiddetle tavsiye ediyorum.