TEK ATIŞ

Sadece tek şansımız var. Nefes almak, aşık olmak, gezip eğlenmek için sadece bir yerimiz var. Dünya'nın cezbedici olmasının sebebi de bu olmalı. Rengarenk bir sürü varlık, bizi sarıp sarmalayan binlerce doğal güzellik... Böyle bir yerde yaşadığımız için çok şanslıyız. Diğer gezegenlerin sıradanlıkları ve zevsizlikleri içinde kaybolup gidebilirdik de. Dolayısıyla restorantın en güzel masası bizim için rezerve edilmiş. Çok güzel yemekleri olan bir restorantın en güzel köşesindeyiz. Yani oraya nasıl geldiğim benim için hiç önemli değil. Biri beni bir anda oraya ışınlamış da olabilir ya da ben bütün masaları gezerek buraya karar vermiş olabilirim. Beni ilgilendiren şey yalnızca menüye bakıp en güzel yemeği seçmek ve birlikte oturduğum insanlarla tatlı bir sohbet eşliğinde yemeğimi yemek. Tabi sonrası da benim için önemli değil. Yemeğimi bitirdikten sonra hesabı ödemeyi ve oradan kalkıp gitmeyi düşünmek bile istemiyorum. Çünkü bu restorantta sadece bir kez yemek yeme şansım var. Bu da beni alabileceğim en büyük keyfi almam konusunda daha da çok cesaretlendiriyor. Yani sonrasını düşünmemeyi. Fakat bazı insanlar için bu durum geçerli olmamış ki yaşamdan sonra ne olacağı konusunu tartışmışlar. Lucretius, tam da böyle bir filozof. Yani daha yemeğini yerken nasıl eve gideceğini düşünenlerden. Doğanın Evrimi adlı kitabında ölümden sonra ne olcağını anlatmaya çalışıyor. Bu noktada bana ilginç gelen bir şey var. Tamam ben ölümden korkmuyorum ve hayatı ölüm korkusu olmadan yaşamam gerektiğini düşünüyorum. Fakat bu zamana kadar etrafımda hiç ölümden korkmayan birini görmedim. Herkes ölümden sonra ne olacağını düşündüğü için veya bu dünyadaki güzelliklerden mahrum kalacağı için ölmekten çok korkuyorlar. Lucretius ise tamamen bu insanlardan farklı ve yaşadığı dönemdeki çok tanrılı ortam ve üstüne devletinin inanç konusundaki baskısına rağmen yine de ölümden korkmanın zararlı olduğunu söyleyebiliyor. Bunu yapabilmesi onun yaşadığı zamanı göz önüne aldığımızda gerçekten beni etkileyen bir olay. Ölümü düşünmek ondan korkmayı beraberinde getiriyor. Çünkü sonrasındaki belirsizlik, insanın tüylerini diken diken ediyor. Gelecekte ne olacağımı ve neye dönüşeceğimi ya da dönüşemeyeceğimi anlamaya çalışmak sadece bir düşünme etkinliğinden öteye nasıl gidebilir ki? Ayrıca bunları düşünüp korkmak da istemem. Bence insana mutluluk verecek olan şey yaşamından keyif almaya çalışmasıdır. Belki bu dediğim şey çok tanıdık gelebilir çünkü herkesin ağzında olan fakat uygulamaya gelince kimsenin başaramadığı bir şeydir bu. Madem ki herkesin kafasında aynı şey var ama kimse bunu başaramıyor; demek ki bizim sandığımız zevkler keyif verici şeyler değiller. Dolayısıyla buna yamuk bakmalıyız. Yani alıştığımız şeylerin tamamen dışında bir keyif algısı oluşturmalıyız. Bu yazıda nelerden keyif alınabileceğini yazmayacağım elbette. Yani paraşütle atlayın, denizde dalış yapın, spor yapın gibi şeyler bana hep yanlış gelmiştir. Çünkü bence keyif, tanımı yapılacak ya da belirli ölçütleri olan bir olgu değil ki. Fakat kendim için keyfin ne olduğunu söyleyeyim: ölümü düşünmeden istediğim her şeyi yapmak. Ölümü düşününce nedensiz bir gerginlik kaplıyor vücudumu. Çocukken gördüğüm bir trafik kazasının da bunda etkisi olabilir ya da dedemi bir daha göremeyecek olmam. Bu yüzden ne adını duymak ne de düşünmek istiyorum onu. Sadece mutlu olmak, bana verilen süreyi çok güzel kullanmak istiyorum. Benim yapmaktan hoşlandığım aktiviteler daha önceden belirlediğim şeyler değil. Bazen kitap okumak, bazen sevgilimle film izlemek, bazen de yalnız kalıp güzel bir yürüyüş yapmak benim için keyfin kaynağı oluyor. Önemli olan ne yapmam gerektiği değil, o an ne yapmak istediğim. Dolayısıyla yaşamak benim için sıcak bir yaz günü biranın verdiği serinlik kadar güzel ve vazgeçilmez. Başta bir restorantın en güzel masasında olduğumuzu söylemiştim. Bu masada güzelce yiyelim, sohbet edelim, bir sürü fotoğraf çekelim, şarkılar söyleyelim... Fakat yemekten sonrasını düşünmeyelim. O zaman bizim için bu güzel şans hiç gelmemiş demektir. Ölümü düşünüp üzülmeye gerek yok. Verilen şansı en iyi şekilde kullanalım yeter. O zaman ne yemekten sonra eve gitmek için trafikte geçireceğimiz zaman ne de yiyemediğimiz diğer yemekler üzebilir bizi! Lucretus. Doğanın Evrimi. Arya Yayınevi. 2011. Baskı.