AKŞAM OLMAKTA

Her lahza nefesini ensesinde hissettiği hastalığı, babasının ölümüyle beraber anasıyla içine düştükleri sefalet ve kendinden 4 yaş büyük hoppa bir kıza beslediği aşk, hasta genci on beş yaşında bir adam haline getiriyor. Kasvete boğuluyor insan bu genç adamın mariz dimağında, mihnet dolu hayatının ortasında buluyor kendini Peyami Safa'nın tenkitleri değersiz kılan tasvirleriyle. Ezilerek can veriyor tozpembe hayatı ağır sayfaların arasında. Ne var ki hislerinde hayat buluyor sonraları genç adamın. Nüzhet için kırılgan bir bitki gibi yeşerttiği hislerin rayihasına uyanıyor bir kabustan uyanır gibi. Birer dize kopuyor sonra okumadığım tüm şiirlerin dalından, düşüyor önüme aheste ve vakur. Bir dokunsam durulacak sanıyorum dışımdaki okyanus, benliğimi döven dalgaları sükun bulup çekilecekler iki geri bir ileri. Aciz kalıyor ellerim heyhat! Aciz kalıyor söyleyemediklerim. Ne çabuk unutmuşum kuşlara ve güneşe mahsus olduklarını. Nasıl da aldatmış beni kudretli gölgelerim. Toprak oluyor her bir dize gözümün önünde sonra. Yitiyor hududunun kadim dillerde bile var olmadığı bilinmezliklerimde. Onları bir daha göremeyeceğimi zannederek susuyorum. Çünkü biliyorum, konuşsam gülecek insanlar manasızlığıma ve çıplaklığına avuç içi çizgilerimin. Tek tük yağmaya başlıyor Safa'nın satırları ruhumun kurumaya yüz tutmuş toprakları üzerine, yok olmaya yakın. Bir ümit ışığı delip geçiyor gaddar bulutlarımı düşman göğsünü delen bir süngü gibi. Göz açıp kapayıncaya kadar değişiyor yüzümün çizgilerine dair ne var ne yoksa. Nüzhet'in hasta gençte uyandırdığı hisler sarıp sarmalamış bile benliğimi. Gencin odasında ettikleri birkaç dakikalık muhabbet dahi durdurmuş zamanı, alay ediyor insanlarla. Ben daha olan bitenin farkına varamadan çocukluğum gelmiş aklıma. Tırnaklarımın arasında portakal, kirpiklerimde tuz kokusu... Uçurtmamla süzülüyoruz sonsuzluğa doğru tek bir ebemkuşağına dahi takılmadan. İsmini bilmediğim çiçeklerin mest edici kokusu, ismini bilmediğim kuşların anlamsız şarkıları... Bekliyor hepsi beni bir ebemkuşağının sonunda. Hala merak ediyorum orayı Anday'ın yağmurun bittiği yeri merak ettiği gibi. Yalnız mersin ağaçlarının üstünden geçmez de benim ebemkuşağım sakız ağaçlarının üstünden geçer belki. Yalnız geceleri yaşayanların elleri ve gözleri için doğmaz da, bazen gündüzleri yaşayanların güneş ışığına düşman kirpikleri için doğar ya da ay ışığına doymuş ruhları için... Çocukluğumun bana getirdiği bunca güzelliği, tek cümleyle tuz buz ediyor Safa sonra: "Ağaçların bile sıhhatine imrenerek yürürdüm." Bu cümleyle buluyorum kendimi ufuk çizgisinden mahrum, hülyasız diyarlarda. Bu cümleyle bir oluyor anamın odamın ışığını söndürüşü. Ellerime hiç bu kadar yabancı kalmamıştım sudaki aksini gördüğümden beri yadırgı rüzgarların. Gömülüyor yavaş yavaş akşam güneşim sonu belli denizlerime ve buluyor beni Ahmet Haşim dizeleri kızıllıklara bulanmış ulu orta bir yerde: Bu bir lisan-ı hafidir ki ruha dolmakta Kızıl havaları seyret ki akşam olmakta Alpay AŞAN 21301246 Kemiriyor içimi gecenin sessizliğindeki boğuk ve kesik kahkahalar. Ruhum geceden daha sessiz, gökyüzü geceden daha korkak. Varoluşumun hazin bilinmezliği buluyor beni ilk defa. Halbuki hep vardı, bekliyordu bir yerlerde güneşin ölümünü ve ağaçların susmasını. Yağmur damlalarından medet umuyorum. Yağmur damlalarından ve apansız gelen yazlardan... Arsız nümayişlerle sahte ışık oyunlarına bile razıyım. Belki onlar kurtarır beni bu zamansız yokluklardan. Ansızın son buluyor genç adamın hikayesi Peyami Safa'nın kaleminin ucunda. İçimde bir boşluk oluşuyor. Kaleminden dökülen eşsiz tasvirleriyle kendini unutsa da insan, aç kalıyor o muazzam cümle yapılarına hikayenin zamansız gelen sonuyla, eksik hissediyor kendini. Başka romanlarda arıyorum eksik kalan o parçayı, başka şiir kitaplarında arıyorum muttasıl. Bulamadım henüz, bulmayı umuyorum.