Ay'ın Karanlık Yüzü

İnsan çoğu zaman gözünün önündekini fark etmez ya da onu ilgi çekici bulmaz. Daha gizemli ve bulması zor olanları arar durur. Sonra da onlara inanmayı seçer. Bu, insanların dünyayı daha eğlenceli ve büyülü bir yer yapmaya çalışması ile ilgili. Aslında yapmaya çalışmasına gerek olmadığını ve zaten öyle olduğunu fark etmez, zaten dünyada açıklanamayan ve nereden çıktığı belli olmayan milyonlarca olayın olmasından belli olmuyor mu bu durum? Örnek vermek gerekirse; değişik yerlerde defalarca görüldüğü belirtilen fakat hiçbir kanıt bulunamayan ufolar, uzaylıların yaptığı iddia edilen işaretler, kaçırıldıkları söylenen uçaklar, gemiler ve insanlar... Daha milyonlarcası belki. Fakat benim bu olayları seçme sebebim üçünün de bilinmezlikle yani uzayla ilgili olması çünkü okuduğum kitapta da olaylar orada, uzayın ortasında parlayan Ay'da gerçekleşiyor. Üstelik biraz önceki olaylar gibi sadece söylenti ya da paranoya olmadıkları belli olmayan şeyler hakkında değil. Gözlerimizle görebildiğimiz fakat bizim için hala bir gizem olan Ay ile ilgili. Aslında yaşam, tüm bu bilinmezlikleri çıkarttığımızda da bir o kadar değişik ve anlaşılmaz bir yer. Beni bu düşünceye okuduğum Ay'da 172 saat romanı ulaştırdı belki ama eğer sizde kafanızı kaldırıp gökyüzüne bakarsanız yaşadığımız yerin o kadar da sıradan olmadığını anlarsınız. Hemen hemen her gün hakkında hiçbir şey bilmediğimiz ama varlığına kesinlikle emin olduğumuz nesnelerin ışıklarını görüyoruz, sonsuz karanlıkta nerede olduğumuzu anlamaya çalışıyoruz. Ay, ne kadar başlı başına bir merak unsuru olsa da insanlar, onu da hikayeleriyle süslemekten geri kalmamışlardır. Neden Ay'da yapılan çalışmalar birden sonlandırılmıştır ve Ay'a ziyaretler durdurulmuştur? Ay ile ilgili bu duruma sadece söylenti diyemeyiz çünkü bir dönem ona olan yoğun ilginin bugün olmadığı açıktır. Bilim adamları onun hakkında yeterince bilgiye sahip olduklarını mı düşünüyorlar yoksa zamanında orada kötü olaylar mı yaşanmıştı? İşte bu kitapta tam olarak ikinci olasılığın, yazarın hayal gücüyle zenginleştirilmesi sonucu ortaya çıkmıştır. Ay'a yolculuk için seçilen üç genç ve orada yaşananlar... Hepimizin bildiği gibi biz Dünyalılar, Ay'ın sadece bir yüzünü görebiliyoruz. Ne kadar iyi bir teleskopunuz olsa da oraya gitmeden asla onun hakkında yarısından fazlasını bilemezsiniz. Bu durum bana kitaptaki olay örgüsüyle de birleşince Ay'ın bizden sakladığı ikinci bir yüzü, belki de tehlikeli bir yüzü, olabileceğini düşündürdü. Hatta belki de ziyaretçilerinin de karanlık taraflarını ortaya çıkarmak gibi bir huyu vardır, kim bilir? Biraz önce ortaya çıkarmak dedim fark ettiyseniz, sizce neden? Çünkü hepimiz içimizde öyle bir taraf olduğunu biliyoruz. Arkadaşlarınızı, akrabalarınızı düşünün. Onları ne kadar iyi tanıyorsunuz? Benim düşünceme göre, birisini ancak onun istediği kadar tanıyabilirsiniz. Senin bu yönünü bilmiyordum, aslında hiç böyle yapmazdın ya da hiç tanıyamamışım seni bunca zamandır; sözlerini ya birilerine karşı kullanmışsınızdır ya da size karşı söylenmiştir. Böyle birisi olmak için sürprizlerle dolu olmanıza gerek yok, sadece kendiniz gibi davranırsanız da yaşanır böyle anlar. İşte bu zamanlar, diğer yarınızın ortaya çıktığı anlardır, göstermediğiniz. Ay'ın da belki biz dünyalılara karşı tek tarafını gösterme nedeni budur, bizim birbirimize davrandığımız gibi davranıyordur o da. Bildiğimiz şey şu ki Ay orada durdukça onunla ilgili hikayeler bitecek gibi durmuyor ama ne kadar masum dursa da bu onun bizden gizlediği diğer bir tarafı olduğu gerçeğini değiştirmiyor. Tıpkı bizim gibi, her gün gördüğümüz masum, sıradan insanlar gibi. Sahi ne çok benziyoruz biz Ay ile. EZGİ BİLİK