Ölüm, yaşam ve mutluluk

Yaşamı ve ölümü anlatan bir hikayedir bu. Bütün bunların arasında kendi varlığını, yaşamını sorgulayan ve bir gün ölmesi gerektiğini farkında olan küçük Doug'un yaz tatilinin hikayesi. Daha önce yaşamanın ve ölümün nasıl bir şey olduğunu hiç düşünmemiştir Doug; ancak artık farkındadır ve yaşadığını bilmek içinde garip bir mutluluğa yol açar. Doug'un sevdiği insanların ölümü ona yaşamanın önemini ve mutluluğunu göstermiş ancak bir o kadar da korkutmuştur. Ölen insanlar mutlu ölmüştür. Bunun sebebi ise yaşadıkları hayatın her anını mutlu ve istedikleri gibi yaşamaları olmuştur. Hayatı doya doya yaşamışlardır. Her hayatın sonunda ölüm vardır. Varoluşun iki ucudur ölüm ve yaşam. İkisinin arasında ise net bir çizgi vardır. Doug bir gün bu çizginin bir tarafından öbürüne geçmesi gerektiğini bilir. Ancak 12 yaşındaki bir çocuk için bunu kabul etmek o kadar da kolay değildir. Yaşamanın verdiği mutluluğu yeni fark etmişken. Aslında çoğumuz yaşadığımızı farkında olmadan yaşarız. Hayatımız belli bir rutinde ilerler. Kimimiz okula kimimiz işe koştururuz. Ardından ödevler, çocuklar, ev işleri derken yaşamın güzelliklerinden habersiz geçiririz günlerimiz. Bu dünyada ortalama 70 yıl kadar geçirir bir insan. Ancak her saniyesini dolu dolu yaşamak varken biz genelde bunun son 10 senesini değerlendirmeye çalışırız. İnsan yaşlanınca ve çevresindeki insanları teker teker kaybetmeye başlayınca farkına varır bu hayatı dolu dolu yaşamadığını. Ama iş işten geçmiştir tabii artık. Ne yaşanacak hayat ne de yaşayacak enerji kalmıştır. Doug küçük bir çocuk olmasına rağmen bunu benimsemiştir. Bu farkındalığı ise yine ölüm beraberinde getirmiştir çünkü biz ölüm olmadan yaşamanın güzelliğini fark edemiyoruz. Anılar hepimiz için önemlidir. Çoğu zaman yaşadığımız güzel zamanlar hafızamızdan silinip gider. Fotoğraflar kalır, yazılar kalır. Belki de günlük tutmak iyi bir fikirdir ya da bir fotoğraf albümü edinmek. En güzeli de çocukluk anılarıdır. Küçükken umursamayız onları. Ancak büyüdüğümüzde kalan fotoğraflar bizi mutlu eder. Belki de tutulmuş günlükleri okumak, ya da eski mektupların üstünden geçmek. Aslında hepsi hayatımızdaki küçük mutluluklardır. Bu kitapta da mutluluklardan, çocukluk anılarından bahsedilir. Koskoca bir yazı anlatır kitap ve bir çocuğun gözünden. Bir çocuğun geçirdiği yaz ne kadar doluysa bir kitap da o kadar dolu dolu ve heyecanlıdır. Bu kitabı yazarken Bradbury çocukluk anılarından esinlenerek yazmıştır. Küçüklüğünden hatırladığı duygular olaylar bu kitabında canlanır tekrardan. Bir çocuğun mutluluğunu anlatır kitapta. Mutlu olmadığını iddia eden insanları anlamıyorum. Mutlu olmak için o kadar çok sebap varken. Mutluluğu derinlerde aramaya gerek yok. Çünkü mutluluk senin görmek istediğin yerdedir. İnsan mutlu olmak istedikten sonra hayatındaki küçük şeylerle de mutlu olabilir. Doug mutluluğu arayarak bulmaya karar vermiştir. Ve bu arayışların sonunda fark ettiği şey aslında mutluluğu yaşadığıdır. Yaşıyor olmanın verdiği his onu mutlu etmektedir. Ölümü düşünmeden, doya doya, hayatının her saniyesini değerlendirerek yaşamak onu mutlu etmektedir. Doug'un arkadaşı Tom ise o an hayatın tadını çıkarır. Asla mutluluğu aramaz ve çevresindeki olaylara bir o kadar da duyarsızdır. Kitap bize mutluluğu görmeyi anlatır. Farkındalığı öğretir. Anıların ve hayatın önemini vurgulayan bir kitap işte bu. Bütün bunların arasında mutluluğu arayan 12 yaşındaki bir çocuğun hikayesi. Mutluluğu ararken ölümle tanışan ve mutluluğun aslında yaşamın kendisi olduğunu fark eden bir çocuğun. Zaten Ray Bradbury'nin birçok hikayesi bize hayatı sorgulatır. Yaşadıklarımıza farklı bir bakış açısı kazandırır. Tesadüf mü bilmiyorum ama okuduğum Ray Bradbury hikayelerinin çoğu bir çocuğun gözünden yazılmış oluyor. Çocukların gözünden bakmak bize olayın daha net daha tarafsız ve saf taraflarını gösterir. Kendi kafamızda komplikeleştirdiğimiz olayın aslında ne kadar basit olduğunu görürüz.