DEĞERLİ DOSTUM YALNIZLIK

İnsanların, yalnızlıktan köşe bucak kaçtığı bir zamanın içindeyiz. Yalnızlığın acınası bir hal olduğunu düşünen insanlar, beton yığınları arasında, kendine bir yer edinebilmenin telaşıyla geçiriyor ömürlerini. İlginçtir, ısrarla içinde yer edinmeye çalıştıkları samimiyetsiz kalabalıklarda, bir başına olduklarının farkına varmaları her daim mümkün olmuyor. "Dünya bir kalabalık ıssızlıkmış, anladık."(Çobanoğlu) dizesi üzerine düşünmeye vakti yok birçoğunun ve böyle bir dizenin varlığından bile haberdar değiller. Güneşin, günün başını okşamaya başladığı vakitlerde gözlerini göğe çevirmeyi aklına getirmeyen insanlar, gün devrildiğinde karşısında bir çift göz aramıyor. Böyle bir hevese kapıldıkları vakitlerdeyse önemsemediği o bir çift gözü dahi bulamıyor. Herkes, insana doymuş oluyor çünkü. Herkes, kendi görkemli kalabalığında, kalbinin ve dilinin olanca kudretini tüketmiş oluyor gün geceye varamadan. Böyle vakitlerde, insanlar yer edinmeye çalıştığı "biz"lerin içindeki "ben"lerin farkına varıyor. Yalnızlık üzerine düşünmek de işte böyle bir sürecin sonucunda gerçekleşme fırsatı buluyor. Uzak denemeyecek bir zamanın akşamıydı, insanların yaptıkları eylemleri sorgulamayışını fark etmiştim. Etrafımdaki her şey, belirli bir sırayla, belirli önceliklerle gerçekleşiyordu. Annem, yıllardır olduğu gibi işten gelir gelmez yemek hazırlamaya başlamıştı. Hayatına dair kararlar almak yahut benim günümün iyi mi kötü mü geçtiğinden fazlasını dinlemek için bile vakti yoktu. Hiç olmamıştı da zaten. Her günü, bir diğerinin gölgesi gibiydi. Daha önce bunu fark etmemiştim. Birbirimize her daim laf yetiştirdiğimizi ancak birbirimizi anlamaya en ufak bir çaba göstermeyişimizi de öyle... Bahsettiğim gibi bir sürecin sonundaydım ve kendi yalnızlığımı da böylece fark edebildim. Devamlı kaçmakta olduğum şeyin, bana durup düşünme hatta hayatıma bir virgül koyma fırsatı vermesi, beni hayrete düşürmüştü. Belki de Cem Şancı'nın Yalnızlık Doktorası'nda bahsettiği gibi yoksunluktan ziyade şiddetli bir ihtiyaçtı yalnızlık. Ruhsuz kalabalıkların içinde yitmemek için bir farkındalık haliydi. Yalnızlığın, bir insanın içselleştirebileceği en özel duygu olduğunu da yine o vakit anlamıştım. İnsanın "ben" dediğimiz şeyi tanıyabilmesi, kendisi tarafından kabul edilmiş bir yalnızlık halini gerektiriyordu. Yalnız insan, tozlu düşünce bulutlarından uzaklaşarak kendi göğüne erişmiş oluyordu. Kendini tanıyan -bilhassa anlayan- insan, hemfikir olduğu kalabalıklardan sıyrılıp kendi penceresinden seyretmeye başlar dünyayı. Her bakışında, esasen kendine ait olan fakat aidiyetinden bihaber olduğu şeyleri öğrenmeye başlar. Bu açıdan, yalnızlığımız, bizi bize hatırlatan değerli bir dosttur aslında, tıpkı geçen günlerde yanımda olduğu ve elimden tuttuğu gibi. Tatil haftası olduğu için anneannemin yanına gitmiştim ve üç dört gün onun evinde kalmıştım. Öyle çok alışmıştım ki ona, o tonton yanaklarına, samimiyetinin gerçekliğine... Okula geri döndüğümde, hissiz insan yığınları arasında kalakaldım yine. Kimsede ne samimiyet vardı ondaki gibi ne de bir tebessüm. Yine o zaman anladım, insan sayısı değildi yalnızlığımızı dindiren, o sayılar içindeki insanın hisleriydi, gülümsemesiydi, sıcaklığıydı... İşte tam da böyle düşünürken çıkageldi yalnızlığım. Değer vermediğim insanlar için kendimi üzmememi söyledi. Hissizce o insanlarla olmaktansa, onunla kalıp kendimi bulmayı öğütledi. Daha da olgunlaştırdı beni. Sevdiklerimin özlemine sabretmeyi öğretti çünkü. Onlar olmadan, masada tek başıma yemek yemenin burukluğunu tattırdı; çamaşırlarımı annemsiz yıkamaya, okuldan yurda döndüğümde kapımı açacak birinin olmadığına alıştırdı. Kısacası onlarsız yaşamayı, birey olmayı acı da olsa öğretti. Yalnızlığım, içimdeki güçlü "ben"i ortaya çıkaran dostum olmuştu artık. Her zaman, sevdiklerim yanımda olsaydı nasıl tanışabilirdim ki bu dostla? Ya da etrafımdaki kalabalıklar hiç azalmasa duyabilir miydim onun sesini? Yalnızlığa verdiğim bu anlamları, kitapta da görmem, kitap ile duygudaşlığımızın temelidir aslında. "Yalnızlık bir mahrumiyet değil, lükstür."(Şancı, 13) cümlesi, nasıl da derin anlamlar içerir bugünün insanı için. Çünkü insanlar, bu cümleyi anlamlandırabildiği zaman, televizyon ekranlarındaki popüler evlilik programlarının yalnızlığı bir kusur olarak karşımıza dikmesi bir anlam ifade etmeyi bırakacaktır. Bunu anlayabildiğimiz zaman, belki de annem gözlerime bakıp kötü geçen günümü anlamaya çalışacaktır... İşte o zaman, bu insanlar için de yalnızlık, eksiklik değil aksine seni tamamlayan bir dost haline gelecektir.