SONSUZ PENCERE

Zamandan mekandan soyutlanabilen bir şey olmasa gerek. Hepimiz bir şeylere bağlıyız bu hayatta. Meslek, aile ve bizi anlatılabilir kılan her bir özelliğimiz. Hatta vücudumuz bile bizi belirleyen ve belirli bir hayatı yaşamaya zorlayan bir ağırlık galiba. Yaratıldığımız anda az çok nasıl bir hayat sürdüreceğimiz belli, en azından çoğu insan, hayvan ve nesne için bu durum böyle. Ne olduğumuz, neler olabileceğimiz çok keskin hatlarla belli. Yeni doğmuş bir kedi yavrusu, asla ormanda kükreyen yeleli bir canavar olabileceğini düşünmez. İşin güzel tarafı ise olamayacağını da asla bilemez. Hayat her zaman adaletli. Bir yerden alıyorsa, kısıyorsa diğer yerden bol verir. Bizden nasıl bazı şeyleri doğduğumuz anda alıyorsa, bazı şeyleri de büyüdükçe verir. Doğduğumuz anda bizi kısıtlayarak bizden özgürlüğümüzü alır yaşam. Boyumuz, saçımız ne kadar çekici biri olduğumuz o anda kesinleşir ve hayat boyu bizi aşağı ya da yukarı çeker. Ne olduğumuzu bilmek aslında acı bir deneyimdir. Ya beğenmediğimiz bir şeysek, o zaman geriye yapılacak ne kalır ki? Çok bir şey kalmaz. O zaman en aşağıdaysak hayat boyu orada mı kalmamız lazım? Kesinlikle hayır. Kendimizi değiştirmememiz etrafımızdaki şeyleri kendimize göre seçmeyeceğimiz anlamına gelmez. Okuduğumuz okul, tanıştığımız insanlar, yaşadığımız şehir bunlar tamamıyla değiştirilebilir ve değişecek şeylerdir. Aynı bir karavandan manzarayı izleyen ufak bir çocuk gibi kendimizle kalırız ama manzarayı izlediğimiz o ufak pencere bize hep yeni bir şeyler getirir. Peki bu pencerenin içeriği kontrolümüzde midir? Karşımıza çıkan her fırsat ya da problem sizce kaderin bir cilvesi mi yoksa kendi seçimlerimizin sonuçlarının karşımıza çıkması mı? Eminim bizim kararlarımızın etkisi hayatımızda büyüktür ama o kararları vermemizi sağlayan faktörlerin kaderin bir cilvesi olmadığını da kimse iddia edemez. Arkadaşlarımız, hobilerimiz, bedenimizi sarmalayan kıyafetler bile benliğimizi çevreleyen ve değişken ögeler. Onları yanımızda tutmamızın sebepleri var. Ortak bir müzik arkadaşlıklar için yeterli olabilir, anlık bir huzur bir insanı hayat boyu bir uğraşa bağlayabilir, hoş bir rengin güneşteki görünümü en sevdiğimiz kıyafeti keşfetmemizi sağlayabilir. Bu yüzden her an ne olabileceği ya da hayatımızda nelerin değişebileceği tam anlamıyla görene kadar tahmin bile edemeyeceğimiz bir senaryo. Bize verilen şey bu işte. Hayat bizi belli bir kalıba sokarak kısıtlıyor ama aynı zamanda sonsuz olasılıklarla dolu bir yaşam sunarak bu açığını kapatmaya çalışıyor. O baktığımız pencere ufak olabilir ve onun içinden bakan insanın da tam anlamıyla başka gidecek bir yeri olmayabilir ama o pencerenin ardında sonsuzluk var. Çok dağınık düşünceler fırlattım ortaya ama kısaca kendimize bağlıyız ve sonsuz olasılıklar içerisinde tek sahip olduğumuz şey hapishanemiz ya da bir diğer adıyla vücudumuz. Bu durumu anlatmaya çalışmamın tek sebebi şu soruyu sormaktı. O pencereden gördüklerimiz yani hayatımıza giren, değişen şeyler bizim için yeterli bir yaşam mı? Her ne kadar bazı şeyleri değiştirebiliyor olsak da, her birimiz tek bir hayatın sunabileceği kadar bu sonsuz olasılıklardan faydalanabiliriz. Bir çoğumuz tek bir meslekle yaşayıp bu dünyaya veda edecek. Bir çoğumuz en fazla 3 lisan ve o dillerin kültürünü öğrenerek aramızdan ayrılacak. Bunlar çoğu insan için yeterli bir yaşam ama geriye kalan onca şey ne olacak peki? Öğrenemediğimiz onca meslek, konuşamadığımız yüzlerce dil, okuyamadığımız binlerce kitap, göremediğimiz sayısız güzellik. Tanışamayacağımız ve var olduğumuzu bilemeyecek insanlar. Herhalde yaptığımız şeylerden çok yapamadığımız ve hiçbir zaman yapmamızın olası olmayacağı şeylere odaklansaydık hayatın bizden fikrimizi bile sormadan aldığı kısım, yani yaşayamayacağımız onca hayat gözümüze bir hayli büyük gelirdi. En azından bana öyle geliyor.