Derin Bir Uyku

Çoktan yozlaşmış bir topluluğu, karanlıktan çıkarabilir misin? Çıksan karşılarına haykırsan mesela, sesini duyurabilir misin yoksa onlar çoktan sağır olmuşlar mıdır? Göstermeye çalışsan doğru yolu, görebilirler mi yoksa görme yetilerini de mi kaybetmişlerdir? Burunları da mı koku almıyor yoksa bu yozlaşmanın kokusunu hissederlerdi. Sahi, bütün duyularını mı yitirmişler? Hiç mi bir şey kalmadı geriye? Her şey buraya kadar mıymış? İşte Black Mirror'ı izledikten sonra hissettiklerim tam olarak bunlardı. O kadar farklı bir dünya sunuyorlar ve bu farklı dünya o kadar gerçekçi geliyor ki, o kadar yaşanabilir. Sizi hayal gücünüzü zorlamaya çağırıyor resmen. Bir yere hapsedildiğinizi hayal edin mesela. Bir çıkış var aslında ama kolay değil. Her gün bisiklete binerek para kazanıyorsunuz ve bu kazandığınız parayla yiyecek alabiliyor ya da video izleyebiliyorsunuz. Ayrıca bu parayı biriktirerek bir bilet almanız lazım ki buradan kurtulun ama bunun için de herhangi bir şeye yeteneğinizin olması gerekiyor. Mesela dans edebilirsiniz, şarkı söyleyebilirsiniz ya da bir müzik aleti çalabilirsiniz. Üç jüri üyesi var ve hayatınız onların elinde, ya buradan kurtulacaksınız ya da hayatınızın sonuna kadar pedal çevireceksiniz. Herkes halinden memnun gibi ama siz yanlış bir şeyler olduğunu hissediyorsunuz. Bunu değiştirmek için ne yapardınız peki? Mesela o bileti alıp bu biletin size yeni bir hayat sunmasını mı beklerdiniz ya da o biletle o sahneye çıkıp yanlışları mı haykırırdınız? Black Mirror'ın ikinci bölümünün başkarakteri olan Bing haykırdı aslında ama çoktan yozlaşmış olan bu toplumun haykırışı anlamasını beklemekte açıkçası biraz garipti. Gösteriye alışmış ve sadece bununla yaşayan insanların bunu da bir şov olarak algılaması pek de şaşılacak bir durum değil aslında. Çünkü uyuşturulmuşlardı. Çevrelerinde neler dönüyor fark edemiyorlardı. Sahne, ışık ve alkışlar insanların hayatları bu üç temel üzerine kurulmuştu. Bunların hepsi Black Mirror'ın bize sunduğu hayali dünyaydı. Hayal ettiklerimiz pek iç açıcı değil ama peki ya gerçekler? Gerçeklerde aslında bu hayali dünyadan çokta uzak değil. Bütün o kurgu gerçek dünyadan geliyor ve bize aslında olabilecekleri gösteriyorlar. Biz bunun farkında olmasak da bizi yönetiyorlar. Mesela evimizin kara kutusu televizyonlar, hayatımızı onlar yönetiyor aslında. İlk önce hayatımıza dizileri soktular. Diziler bitti, şimdi bir de ortaya yarışmalar çıktı. Hani o televizyonun karşısına geçip bütün gün izlediğimiz gereksiz yarışmalar var ya işte onlar. İnsanlar bu yarışmalara o kadar çok değer veriyor ki resmen onları hayatlarının merkezine koyuyorlar. Yarışmalar insanların gözünü öyle bir boyuyor ki, eğer o yarışmayı kazanamazlarsa hayatlarının sonuymuş gibi hissediyorlar. Birkaç jürinin karşısına geçip bir performans sergiliyorlar ve onların beğenmesini bekliyorlar. Beğenilmek için can atıyorlar. Beğenilmezlerse bir yakınlarını kaybetmiş gibi üzülüyorlar. İnsanlar resmen uyuşturulmuş. Dünya tamamen yozlaşmış. Ne 1 kadar haykırırsanız haykırın sizi asla duymayacaklar. Sizin orada olduğunuzdan bile haberdar olmayacaklar. Siz bir sirkte olduğu gibi süslenip püslenip insanların karşısına çıkarılacaksınız ve onların beğenisine sunulacaksınız. Bu açıdan baktığınızda size de tuhaf bir şeyler varmış gibi gelmedi mi? Belki de sonunda bir şeyler hissetmeye başladınız. Etrafınızdaki buz kütlesi erimeye başladı belki de. Peki, sizin bu derin uykudan uyanışınız bir şey değiştirecek mi? Bir kişinin haykırışı bütün insanlığı kurtarabilir mi? Belki de uyum sağlamalısınız ve çoğunluğa uymalısınız çünkü bu örnekte de olduğu gibi o kadar uyuşturulmuşlar ki yüzlerine bağırsanız da haykırsanız da bir şey değişmeyecek gibi duruyor. Değiştiremiyorsan uyum sağla. Doğru olanı yapmak her zaman kazanç sağlamıyor. Azınlık çoğunluğu sadece kahramanlık masallarında yenebiliyordu o da eskilerde kaldı, artık hayal dünyamızda da gerçek yaşantımızda da azınlık çoğunluktan üstün değil. Belki de bu yüzden uyum sağlamalıyız. Hepimiz birer kuzu postu giyen kurt olmalıyız. Zamanımızın gelmesini sabırla beklemeliyiz. Çünkü başka türlüsünde ne biz o yozlaşmış toplumu kurtarabiliriz ne de bu toplumdan kurtulabiliriz. İşte bu yüzden değiştiremeyeceğiniz şeyler için mücadele etmeyin, bırakın.