Bütün hayvanlar eşittir, ama bazı domuzlar daha eşittir Hepimiz hayvanız. Sonuçta bilimsel olarak baktığımızda genlerimizin hayvanlarınkinden pek bir farkı olmadığı açıktır. Lakin farkımız nedir? İrade. Kararlarımızı alırken mantığımızı kullanabiliyoruz ve bizi içgüdülerimizin değil de mantığımızın yönlendirmesini sağlayabiliyoruz. Hayvan Çiftliğinde ki hayvanların da insanlardan pek farkı yok. Öyle ütopik bir dünya ki hayvanlar insanlardan daha zeki(!) Güçlü olan her zaman hayatta kalır. Ama ne konuda güçlü? Bilek gücü mü yoksa başka bir güç mü? Tabiki zeka gücü. Zeka yönünden kuvvetli olmak fizikler olarak kuvvetli olmaktan çok daha önemlidir. Hayvanların üzerinde kurduğumuz mutlak hakimiyetin aracı da budur. Napolyon otorite sahibi ve kibrinin izinden yürüyen sinsi ama bir o kadarda kurnaz biçimde betimlenmiş olarak karşımıza çıkmaktadır. Hayali mutlak otorite olup bütün hayvanları yönetmektir. Zeki varlıklar neden her zaman yönetmek ister? Onu bu kadar çekici kılan nedir? Yönetme duygusu tıpkı bir uyuşturucu misali insanı kendisine çeker. Otorite duygusuna kapılan bir kişinin ondan kurtulması imkansıza yakındır. Belki de daha biz doğmadan genlerimize işlenmiştir bu aşk. İyinin olduğu yerde kötünün olması, hatta güzelin olduğu yerde çirkinin olması gibi Napoleon'un olduğu yerde de Snowball vardı. Snowball, adı gibi saf, temiz ve umut vaadeden bir kişiliğe sahipti. Ya da bize öyle aktarılmıştı. Napoleon'un otorite hırsından en başından beri haberdardı belki de. Fakat belli etmemişti. Düşmanının düşmanı dostuydu çünkü. Mutlak düşman olan insan(!) sorunu ortadan kalkar kalkmaz yılanın başını küçükken ezmediği için çok pişmanlık duymuştu belki de. Napoleon güçlüydü. Çok güçlü. Hayallerinin ötesine ulaşıp küstah insanları defettikten sonra kim durabilirdi karşısında? Çoğu hayvan da akılsız, cahil işe yaramazdı. Cehalet bütün kötü şeylerin babasıdır. Cahil bir topluluğun adı elbet yok olmaya mahkumdur. Hayvanların akılsızlığını insanların cehaletine benzetebiliriz. Çünkü cahil bir insanın akılsız bir hayvandan ne farkı vardır ki? Cehalet sonsuz bir girdaptır. İlk başlarda farkına varmazsın, farkına vardığında da kurtulamazsın. Napoleon'un gücü zekasından geliyordu. Hayvanlara acınası bir bakış attı, şöyle bir göz gezdiriyordu ki bir anda durdu. Dona kaldı. Pür dikkat baktığı biri vardı çünkü. Gözlerinde uzun zamandır rastlayamadığımız umutsuzluğa bir an için rastlamıştık. Baktığı kişi Snowball'un ta kendisiydi. Göze göz, dişe diş bir rakip çıkmıştı karşısına çünkü. Snowball'da güçlüydü. Belki de Napoleon'dan daha zeki daha mantıklı kararlar alabilen bir domuzdu. Fakat Napoleon'dan onu ayıran en belirgin özelliği merhametiydi. Snowball fazla merhametli ve iyi kalpli bir hayvandı. Hayvanlara baktığında Napoleon gibi acıma duygusundan ziyade sevgi, mutluluk hissediyordu. Onları ailesi olarak görüyordu. Bir grubu aile olarak görmek çok farklı bir histir. Çünkü hepimizin zaten biyolojik bir ailesi var. Fakat kan bağımız olmadığı halde başkalarını nasıl bu kadar sevip ailemiz kadar yüceltebiliyoruz? Bunu sağlayan bağ nedir? Snowball'ın hissettiği o soyut bağdı belki de kaybetmesine sebebiyet veren. Masallarda, hikayelerde ve hatta romanlarda iyiler genelde kazanırlar. Fakat bu sefer değil. Bu sefer iyilik belki de uzun bir sürenin ardından ilk kez kötülüğe karşı pes ediyor. Snowball'ın ardından onun gardını taşıyacak, onun bayrağını yükseltecek kimse kalmamış oluyor. Yaptığı onca iyi ve güzel yenilikler bir bir yok ediliyor. Hayvan Çiftliği, Hayvan Çiftliği olmantan çıkıp Hayvan Zindanı oluyor. Bütün hayvanları endişe, korku sarıyor. Hepsi çok iyi biliyordu ki Hayvanlık bir kez daha kaybedip yeni bir umut ışığı gelene kadar tarihin karanlık sayfalarına gömülmüştü.