AMACIM VAR; ÖYLEYSE YAŞIYORUM

Günümüzde herkesin kaygısıdır amacının ne olduğunu bulmak. Ya da en basitinden nereye ait olduğunu bulmak da kocaman bir kaygıdır insanları kemirip bitiren. Kalabalık dünya üzerinde herkes kendi derdinde, koşuşturmacasında. Kocaman bir yarış bu hayat. İstediğini elde edebilmek için gücünü, kuvvetini, dirayetini sonuna kadar kullanmak zorundasın. Öbür türlü elde edebildiğin şey kocaman bir hiç oluverir. İnsan ne istediğini bilmeli... Yaşama amacını kendi içinde kovalayıp bulmalı. Öbür türlüsü güç... Mesela siz. Evet. Evet, evet siz. Gözlerinizi kaçırarak kurtulamazsınız. Lütfen, size bir zararım dokunmayacak. Aksine size yardımcı olmak istiyorum. Üzgünüm korkuttuğum için... Peki ya hiç düşündünüz mü? Kendinize biçtiğiniz yaşama amacınız nedir bayım? Derin bir sessizlik... Bazen de derin iç çekişler yanıt olarak geliyor karşınıza. Böyle bir durumda karşınızda iki seçenek var. Birincisi, karşınızdaki kendine bir amaç bir görev edinmiş ancak istediği doğrultuda bunun üstesinden gelememiş. Eğer iç çekiş bunu işaret ediyorsa hala bir umut var demektir. Uzun uzun düşünme ile geçen günlerde içsel bir rapor çıkartılıp, kişinin durumunda göre yeni amaçlar, hedefler edinmesi mümkündür. Kişinin kendisi bu gereksinimin farkındaysa, yani eğer bir farkındalık söz konusuysa eskiden kalma döküntülere sırt çevirip, bir klişe olarak, temiz bir sayfa açmak gereklidir. Temiz sayfa bu sefer kırık kalplere veya aşk acılarına derman değil de insanın kendi benliğine uzattığı dost eli görevi görmekte. İkinci seçenek ise -ki bence üzücü ve can sıkıcı olan- insanın kendine, kendi benliğine ya da kişiliğine bir amaç bir doğrultu bulamamasıdır. Dediğim gibi can sıkıcı bir durum çünkü bu tür insanlar ne yazık ki kendilerine karşı bir özsaygı eksikliği çekerler. Bağlılık problemleri, özgüven eksikliği, tedirginlik ve daha bir sürü psikolojik etkiler, kişilik bozuklukları... Bütün bunları, Yusuf Atılgan'ın Anayurt Oteli adlı kitabındaki ana karakterimiz Zebercet'in hayata baktığı boş ve anlamsız pencereyi birazcık olsun gözlerinizde canlandırmak adına anlattım. Zebercet, Anayurt Oteli'nde doğmuş, büyümüş, hayatı boyuna hep burada yaşamı ve de babasının ölümünden sonra da burayı işletmeye başlamıştır. Yani hayatı boyunca tüm dünyayı aynı renkte görmüş, aynı düzende yaşamıştır. Bu nedenden dolayıdır ki karakterimizin tek bir ideali -bahsettiğim üzere yaşama amacı- bile yok, tekdüze hayatından bıkmış, yorulmuş ve bunalım içerisindedir. Sadece kendi açısından dışarıyı görebildiği penceresi onu akıp giden hayattan soyutlamıştır. Yaşama amacı ya da ideal ne derseniz artık, Zebercet'in soyutlanmasının tam aksine gerçeği görme, ayakları yere sağlamca basabilmeyi öğrenme ve de insanın özgüvenini içeren bir kolaj değil midir? Zavallı Zebercet, kitabı okuduğum sırada yaptığı sapıkça şeyleri okuyup okuyup tiksindiğim karakter, kişiliği üstünde düşünüce nasıl da zayıf kırılgan ve hayalperestmiş. Yaptığı sapıklıklar ise kişilik bozukluğundan kaynaklanan durumlarmış. Sizi bir kez daha derin bir düşünmeye sevk edeceğim ancak affedin beni. Yazımın başında da belirttiğim gibi, kocaman bir yarış pisti olan bu kalabalık dünyada, en basitinden çevrenizde, Zebercet ile aynı durumda olan var mıdır? Karakterini ve kişiliğini oturtamamış, yaşamak için neyi amaç edineceğini bulamamış ve en ufak yelde bile oradan oraya sürüklenen biri? Hayır, kesinlikle onları dışlamaktan bahsetmiyorum. Hümanistim. Tabii ki. Bu kişileri çevremize almalı, onlara değişik açılardan da aynı penceren in içerisinden bakacağını, baktığı pencereler değiştikçe gördüklerinin de anlamlanacağını fark ettirmeliyiz. Aksi halde sadece bir kitap karakteri değil, karakterin toplumdaki yansımalarını da anlamsız hayatlarına son vermek adına kendi elleriyle astıkları ipe mahkum ederiz. Ayıca şunu da paylaşmak sterim ki, bu kitabın 1987 yılında aynı isimle sinema filmi aktarılmıştır ve farklı komitelerce farklı ödüllere layık görülmüş, yapılan bir çok ankette en iyi on Türk filmi içinde yer almıştır.