GERİ DÖNELİM Mİ?

Hepimizin içinde eskiye özlemi ve çocukluğumuza, o her şeyin daha az ama mutluluğun fazla olduğu zamana, dönme isteği vardır. Belki her üzüldüğümüzde gideriz çocukluğumuzun geçtiği o sokaklara. Dizlerimiz parçalanana kadar top oynadığımız sokaklarda yürürüz aheste aheste. Ne kadar sığınmaya çalışsak da çocukluğumuza o iki katlı küçük apartmanın yerinde duran gökdeleni gördüğümüzde anlarız her şeyin nasıl da değiştiğini. Değişimin acımasızlığıyla burun buruna geliriz yine. Çocukluğumuzu aradığımız yerde yine ne kadar değiştiğimizle yüzleşip geri döneriz hayatlarımıza. 1 Kafamda Bir Tuhaflık 'ta da Mevlüt'le beraber izledik İstanbul'un parça parça değişimini. Önce gecekonduların yüksek binalara dönüşümünü gördük. Sonra, yoğurtların plastik kutulara girişine hayret ettik. En sonunda da sokaklardaki boza, diye bağıran satıcıların seslerine hasret kaldık. Orhan Pamuk benim yaşımdaki birisini bile etkileyebilmiş bu hızlı değişimi Mevlüt'ün hayatıyla harmanlayıp gözler önüne sunarak. Bu kitapla ben de çok uzak olmasa da çocukluğuma döndüm. Babaannemin iki katlı küçük bahçesinde düşe kalka geçen çocukluğum aklımdan çıkmadı kitabı okurken. O günleri hatırlatmak için kendime çocukluğumu da yazmak istiyorum bu yazımda. Mevlüt'ü biraz daha iyi anlayabilmek için belki de... Her çalışan anne babanın çocuğu gibi ben de tatillerimi babaannemin yanında geçirdim. İlklerimi yaşadığım o yaz tatilleri... İlk defa orada yendim bir korkumu. Hayattaki ilk büyük başarım sayarım bunu. İlk kez köpeklerden korkmamayı öğrendim. Babaannemin yan komşusunun üç köpeği sayesinde oldu. Önce yanlarında bile durmaya korkarken sonrasında aynı yatağı paylaştım. Yalnızca üç ayda küçük bir çocuğun değişimi... Kitapta Mevlüt köpeklerden korkarken iyi ki o yaz tatillerinden birinde bu korkumu yenebilmişim diye, düşünmeden edemedim. Diğer bir ilklerimden biriyse bisiklete binmeyi öğrendim orada. Dört tekerlekli yeşil bisikletimle kendimi rüzgara kaptırıp hızlandıkça hızlanırdım ta ki bir çukura denk gelince düşüp dizlerimi kanatana kadar. Hayatın küçük bir provası gibi sanki... Kendini tamamen akışına bırakmışken atladığın ya da görmediğin bir şey yüzünden tepe taklak olursun. Tek farkla çocukken düştüğünde senin peşinden koşturan, seni kaldırmaya çalışan biri olurdu. Benim babaannemdi bu kişi. Büyüyünce hem bisiklete binme isteğim azaldı. Hem de beni kaldıracak kadın hayatımdan gitti. Her şey gibi Ankara da değişti. Burada da gecekondular yıkıldı, yerine çok katlı binalar yapıldı. Yalnızca evler yıkılmakla kalmadı. Aynı zamanda insanların anıları da yıkıldı. Neyse ki böyle bir şey başıma gelmedi, en azından şimdilik. Bana çocukluğumu ve babaannemi hatırlatan o iki katlı ev hala duruyor ve ne kadar şanslıyım ki o semtte de değişen tek şey sokağa atılan asfalt oldu. Çocukluk anılarıma dokunulmadı. Değişimin can yakıcı yüzüyle tanıştırılmadım henüz. Ankara'nın yeni halini sevdim mi? Evet, Mevlüt sevemese de İstanbul'un yeni halini ben bir şekilde sevdim. Ne kadar binaların yükselişine, alışveriş merkezlerinin türemesine şahit olsam da Ankara'yı ve onun bana getirdiği hayatı sevdim. Belki de bu yüzdendir Mevlüt'ün yeni İstanbul'u sevememesi. Yaşadığı hayatı ve hayatındaki insanları sevemediğinden alışamamıştır hayatına. Bir yeri sevmemizin tek nedeni biriktirdiğimiz anılar değil mi zaten? Zamanı geldiğinde tozlu raflardan indirip kendimi iyi hissettirecek güzel anılar biriktirerek ilerledim. Kafamda bir tuhaflık derken nerelere geldim? Derler ya bir insanın çocukluğu ana 2 vatanıdır . Ben de ana vatanıma kısa bir ziyaret yaptım bu kitap sayesinde. Babaannemi andım, anılarıma kısa bir göz gezdirdim. Ne kadar sevmediğimi düşünsem de Ankara'yı sevdiğimi yine kendime itiraf ettim. Mevlüt'le olan yolculuğum da bu kadardı. Kitabın kapağı kapandı ve bana hatırlattığı güzel anılar kaldı.