Geçmiş Denen Canavar

Verilen tüm savaşlara, gösterilen tüm çabalara rağmen peşimizi bırakmayan bir gölge gibidir geçmiş. Artık bizden uzak bir parça; fakat yine de kopmamakta ısrarcı. Anlık bir görüntüyle, kokularla, hafif bir melodiyle biz daha ne olduğunu anlamadan ele geçiriyor bizi; bazen bir gülümsemeyle belli ederken kendini, bazen bir damla gözyaşı olup karışıyor yağmura. O bizi bir kez ele geçirmeye karar verdi mi, ne kadar çırpınırsak çırpınalım sökemiyoruz pençelerini zihnimizden. Biz kendimizi ona bırakmadıkça bizi rahat bırakmayı reddediyor. Rachel Hawkins, Trendeki Kız adlı romanında çok güzel değiniyor bu noktaya: "Bir geçmişinizin olduğu insanlar sizi bırakmıyordu ve ne kadar çabalarsanız çabalayın, kendinizi kurtaramıyor, özgür kalamıyordunuz. Belki de bir süre sonra çabalamaktan vazgeçiyordunuz." (s. 295) Hiç düşündünüz mü bilmem, belki de geçmişin bizi ele geçirmesi, o kadar da isteğimiz dışında gerçekleşmiyordur. Unutmak adına her şeyinizden vazgeçeceğinizi düşündüğünüz anıları, gerçekten unutmak istediğinize emin misiniz? Zihninizin bir köşesinde belki o anıdan zannettiği kadar nefret etmediği için, belki de ders almanız gerektiğini düşündüğü için ondan vazgeçemeyen bir parça olabilir mi? O anıyı unutmak, bir şekilde zihninizin derinliklerinde yok etmek adına yaptığınız her çırpınışta, aslında o parçayı harekete geçiriyor olabilir misiniz? İşin doğrusu, bu olasılığın doğruluğuna inanmak bana oldukça ağır geliyor. "Eminim, unutmak istiyorum," diyorum kendi kendime. Fakat elimde değil, her önünden geçişimde bir parkın, her duyuşumda hırçın dalgaların sesini, her bakışımda kasvetli gökyüzüne aklıma geliyor hatırlamaya cesaretim olmayan günler. Çığlık atmak istiyorum fakat ses tellerim hüzünle kaplanıyor. Bir maske iniyor yüzüme, sanki ipleri zorla çekilen bir kukla gibi kıvrılıveriyor dudaklarımın kenarları. Gözlerimi kaplayan perdede çığlıklar, kahkahalar ve gözyaşlarının doldurduğu bir film sahnesi... Baktıkça canımın acıyacağını bilsem de kapatamam gözlerimi, geçmişe direnmek faydasız. Zor, kaybettiğiniz günleri hatırlamak gerçekten zor. Fakat önemli olan geçmişe teslim olmak değil; o kaçınılmaz zaten, anlık bir olay. Asıl mesele, kendimizi tamamen teslim etmeden önce kurtulabilmek geçmişin pençelerinden. Çok düşündüm bu konuda, sanırım unutmak istemiyorum kalbimi paramparça eden hatıralarımı. "Belki de tekrar aynı hataya düşmek üzereyim ve beni bu hatıralardan başka kimse yolumdan döndüremez," diye düşünüyorum bazen. Doğruya doğru, korkuyorum onlardan. Bilsem de silik bir gölgeden fazlası olmadığını geçmişin, çok uzakta kaldığını gözlerimin önünden geçen hatıraların, yine de korkuyorum. Fakat öğrendim artık yüzleşmeyi; ağrıtsa da kalbimi, damarlarımdan kan yerine zehir akıyor gibi hissettirse de fark ettim ki her hatıramızın bize anlatmak istediği bir şey var. Durup dinlemeyi öğrendim geçmişi. Bir anlığına izin versem de ıslanmasına saçlarımın, yağmura karışmasına gözyaşlarımın; sonrasında şemsiyemi açıp gözlerimi silmeyi ve yoluma devam etmeyi tercih ettim. Geçmişin damlalarına her yakalanışımda beni tamamen ele geçirmesini engellemeyi, kalbimdeki izleri üzerine yaptığı küçük bir dokunuştan sonra onu geldiği kuytu karanlığa geri göndermeyi öğrendim. Bana dokunmasına izin verdiğim an biraz acıdı canım ve aktı gözyaşlarım, fakat sadece küçük bir yansımasıydı bu ders almam gereken hatıraların. Bir diğer mesele ise hayranlığım, uzun bir ömür dileyen insanların cesaretine. Arkama dönüp baktığımda karşıma çıkan geçmiş, açlığı asla dinmeyecek, besledikçe büyüyen bir canavar ve ben yaşadıkça o da büyümeye devam ediyor. Uzun bir ömür dilemek benim için oldukça iddialı bir davranış olurdu bu yüzden. Belki de aklıma çok gelmese de varlığını bildiğim pembe, yıldızlı hatıralarım daha ön planda olsa sıcak bakabilirdim bu düşünceye. Ah, işte o hatıralar var ya... Gözleriniz dalıp giderken fark etmeden yüzünüzde oluşan gülümsemenin o sıcak hissi... Çok nadir olmalarından mı geliyor güzellikleri bilmem ama sanırım ömre bedel diyebilirim benimkiler adına. Mesela hayatımın en mutlu günlerinden birinde: "Bir gün öleceksem o gün, bugün olabilir. Nasıl olsa bundan sonra yaşayacağım hiçbir gün, bugünün yerini tutmayacak," diye düşünüyordum. Zamanla düşüncemin doğruluğunu tartışır hale gelmiş olabilirim; fakat ne olursa olsun, o günü her hatırlayışımda izinsizce oturur yüzüme hafif bir gülümseme. Belki de ihtiyacımız olan düşünce budur; geçmiş denen canavarı kasvet dolu hatıralarla beslemek, yılların bağıyla kendimize gittikçe daha sıkı bağlamak gölgesini, sırf o bir günlük mutluluk için değer. Burada bize düşen görev, o günün geleceğine dair umutlarımızı yitirmemek olacaktır. Zaten umut değil midir, insanı her sabah gözlerini dünyaya açması için ikna eden? Ve yine geleceğe dair umut değil midir, geçmişteki şeytanlarımızla zor da olsa başa çıkmamızı sağlayan? O zaman bırakalım da umutla beslediğimiz gelecek çarpışsın, hüzünle beslediğimiz geçmişimizle. O zaman bırakalım, belki bu sefer huzur daha kolay bulur yolunu ulaşırken bize.