DÜŞMAN DEME LAZIM OLUR

Düşman denildiğinde aklında iyi birini canlandıran yoktur herhalde. Hayatımızda düşman diye tabir edebileceğimizin sayısı bir elin parmağını geçmez diye düşünüyorum. Bizlere, küçüklüğümüzden beri insanlarla iyi geçinip düşman edinmemeyi tembihleyen ailelere sahip olmamızdan ötürüdür herhalde. Bu kitabı okuduktan sonra fark ettim ki 'düşman' kelimesine çok ağır manalar yüklüyoruz bizler. Nefret ettiğim, kin güttüğüm kişiler şeklinde aklımda canlanan düşmanlarım; bu kitabın ardından karşıtım, rakibim olarak isim değiştirdiler. Gerek fikren gerekse de yapı olarak çeliştiğim bu kişilerin aslında sandığım kadar kötü ve zararlı birileri olmadıklarını bu kitap sayesinde bir kez daha hatırladım. Dostunu yakın tut, düşmanını daha yakın! Atalarımız neden böyle bir kelam etmişler diye hiç düşündünüz mü? Bu kitap, nerdeyse her sayfada bu soruyu kendime sormama neden oldu. Dost gibi varlığıyla bize destek olan, zor günlerimizde sırtımızı sıvazlayan, iyi günlerimizde günümüzü neşelendiren bu güzel insanlar yerine bize karşı çıkan, ötekini savunan ve bize uzak insanlara yakın olmak neden bu kadar önemlidir ki? Okuduğum bu kitabın sayesinde anladım ki kendimizle çelişen ve aslında bizim hedef ve emellerimizin aksine hareket eden bu kişiler, bizleri daha başarılı olmaya teşvik eden birer engel niteliğindeler. Bu düşman tabirini biz günlük hayatta birçok konuda kullanabiliriz aslında. Mesela vejetaryen ile et sevdalısı, solcu ile sağcı, yenilikçi ile eskici... Bu insanlar birbirleri ile savaş halindeler ve karşısındakini alt etmeye çabalıyorlar. Birbirlerine 'düşmanım' diye hitap eden bu ikililer, farkında olmadan aralarında kapışırken bir yandan da birbirlerinin fikirlerini geliştirdikleri kanısındayım. Çünkü bir taraf diğerini kötülemeye çalışırken aslında onlara kendi hatalarını görme şansı ve o hataları düzeltme fırsatı veriyorlar. Savundukları düşüncelerin, düşman diye tabir ettikleri rakipleri tarafından geliştirilmeye ve üzerine koyarak geliştirilmeye itildiğini düşünüyorum. Bir solukta sonunu gördüğüm bu kitap beni ilkokul zamanlarıma, bilgisayarla olan ilişkimin hat safhalara vardığı yıllara götürdü. Küçüklüğümden beri bilgisayar oyunları oynamaya bayılırım ve bu oyunların, insan gelişimi için önemli olduğunu düşünürüm. Bu sebepten ötürüdür ki babamla küçük yaşlarımdan beri kavga eder ve tartışırız. Farkında olmadan saatlerce başında durduğum bu yüzyılın icadına olan sevdam, babamla birbirimize bu konuda 'düşman' olmamıza neden oldu. O, bilgisayarın vakit çalan bir tuzak olduğunu düşünürken ben gerek arkadaşlarımla gerek başka insanlarla birlikte oynadığım bu oyunların, hem sosyal yönden hem de gerektirdiği strateji becerisinden ötürü akli olarak da insan gelişimine yardımcı olduklarını düşünüyordum. İkimizin girdiği bu mücadelede, babama haklı olduğumu kanıtlamak için yaptığım araştırmaların ve edindiğim deneyimlerin sayesinde onu yenmekle kalmayıp bilgisayar oynamamın önündeki en büyük düşmanı da ortadan kaldırmış oldum. Bunun gibi, hayatımızda birçok konuda düşmanlar edindiğimizi ve onları alt etmeye çalıştığımızı düşünüyorum. Bu kimisi için bilgisayar başında vakit geçirmek kimisi için de sokakta arkadaşlarıyla top oynamak. Her ne kadar bizler hayatımızda düşmanımızın olmadığını söylesek de her yaşta ve her ortamda kendimize rakip olacak bir düşman bulmakta üstümüze yok. En küçük konularda olsa bile illa ki hayatımızda birileriyle tartışma yaşarız veya anlaşamayız. Bu anlaşmazlık sonucunda doğan kıvılcımlar, iki taraf için de bir düşmanlık başlatsa da bu durumun iyi yönlerinin kötü yönlerinden üste geldiğini düşünüyorum. Başkaları tam tersini düşünse bile... Düşman olmak kötü bir durum değil bence. Bizleri gelişmeye ve ilerlemeye iten bu karşıt kişilere, düşman gözüyle baktığımızda kaybeden yine biz oluruz ve o 'düşman', savaştan galip çıkar. Ancak onların eleştirilerinden kendimize yararlı olacakları çekip alırsak ve onları hayatımıza olumlu anlamda entegre etmeye çalışırsak hem sözde düşmanı alt etmiş oluruz hem de kendimizi geliştirmiş oluruz. Çağatay MEMİŞ