AZINLIĞIN ZENGİNLİĞİ

Eşitsizlik hayatın her alanında küçük varlıkları yutan korkunç bir canavardır. Bu canavarı oluşturan etmenlerden en büyüğü ise kuşkusuz paradır. Dünya üzerindeki servetin yüzde kırklık kısmına sadece yüzde birlik kısmın hakim olması, hiç şüphe yok ki herkes için korkutucudur. Arada böyle bir uçurum varken hala bir kısım insanın eşitliğin olduğunu düşünmesi trajikomik bir hal alır. Örneğin aynı sınıfta okuyan, aynı zeka seviyesine, aynı hırsa sahip iki çocuk düşünelim. Bu iki çocuktan birinin ailesi bahsettiğimiz yüzde birlik kısımda olursa iyi bir iş bulabilme ihtimali diğerine göre onlarca kat artacaktır. Peki diğer çocuk ailesinin geliri düşük diye canavar tarafından yutulmaya mahkum mudur? Mevcut kapitalist düzende cevap ne yazık ki evet oluyor. Sanayi Devrimi ile son haline bürünen kapitalizmin dünya üzerinde artık geçerli bir sistem olmadığı çok açıktır. Hiçbir zaman insana ve hayata değer veren bir düzen olmamasına rağmen bugüne kadar zengin kesim tarafından muhafaza edilebilmiştir. Ancak yirminci ve on dokuzuncu yüzyıllardaki savaşlar ile sonun başlangıcına gelmiştir. Günümüzde savaşlar şekil değiştirmiş olsa da, Ortadoğu coğrafyasındaki kanın sorumlusu, son üç yüzyıldır olduğu gibi kapitalizmdir. Şu ana kadar aklımıza sadece bireyler arasındaki farklar gelmiş olabilir. Fakat patronun işçiyi sömürdüğü gibi büyük devletler de yıllar boyunca küçük devletleri, hatta yeri geldiğinde bütün bir kıtayı sömürmüştür. Hatta günümüz kapitalist şirketlerinin temelinin atıldığı ilk dönemlerde, devletlerden önce şirketler başka topraklardaki ekonomik kaynakları kullanabilmek için ordular hazırlardı. İngilizlerin Hindistan'ı işgali de bunun örneklerinden biridir. Tabii ki yıllar içinde sömürü şekli ve büyüklüğü de değişmiştir. Bunun en büyük örneklerinden biri kuşkusuz Afrika olacaktır. Yıllarca kapitalist devletlerin sömürüsüne ve eziyetlerine maruz kalan Afrika günümüzde hala toparlanabilmiş değildir. Yer altı kaynakları yüzünden toprakları işgale uğrayan, insanları köle edilen Afrika halklarının hali, kuşkusuz kapitalizmin en karanlık yüzünü göstermektedir. Hal böyle olmasına rağmen Ortadoğu'da son nefesini vermekte olan kapitalist sistemi savunmak için bazı destekçileri, "yoksulların sefaletten kurtulması için zenginlerin daha zengin olması gerekir" gibi argümanlar kullanmaktadır. Yıllarca bütün zenginliği elinde toplayan bir grubun daha da zenginleşmesi nasıl bir farklılık doğurabilir diye bir düşünmek gerekir. Şunu unutmamak gerekir ki kapitalizm de feodalizm gibi insanlığın geçmekte olduğu bir dönemdir. Bunu insanlığın kaderi olarak görmek ve koşulsuz kabul etmek çok yanlış olacaktır. İnsanların farkındalıkları eski çağlara göre inanılmaz seviyelerde ve artmaya devam ediyor. Hal böyleyken devletler politikalarını halkın istek ve arzularına göre belirlemek zorunda kalıyor. Kendi halkını gözetmeyen devletlerde ise doğal olarak çözülmeler başlıyor. Böyle bir çağda devletlerin sağlaması gereken en önemli şeylerden biri özgürlük ve eşitlik haline geliyor. İskandinav ülkeleri özellikle sosyal devlet konusunda oldukça ileriye gidiyor ve çıtayı yükseğe taşıyorlar. Bütün vatandaşlarının haklarını gözetirken, zengin kesim ile daha fakir kesim arasındaki uçurumu küçültmek için çalışmalar yapılıyor. Sonuç olarak insanlığı yaşayan bir organizma olarak görmeli ve tıpkı ergenlik veya çocukluk gibi kapitalizmin de geçilmesi gereken bir dönem olduğunun farkına varmalıyız. Zenginliği, gücü, parayı değil eşitliği, özgürlüğü ve mutluluğu ön plana çıkarmalı, insanların hayatlarını belirlerken aileleri yüzünden geride kalmalarını veya aileleri sayesinde ilerlemelerini engelleyici çözümler bulmalıyız. Devletleri ve politikaları yöneten tek bir padişah olmadığını unutmamalı ve her birey gibi bu konuda üzerimize düşeni yapmaktan kaçınmamalıyız. Çünkü önemli olan ergenliği atlatmak değil, ergenliği nasıl atlattığımızdır. Andaç Dölek 21602171