Nereye Gitmeli?

Düşünün ki vatandaşı olduğunuz ülkede bir kargaşa hakim, sokaklarda terör kol geziyor, ülkenin egemenliği yok olmuş, eline silah alan kim varsa sokağa inip önüne gelene kurşun sıkıyor, yönetimdekilerin ise elleri bağlı; ne yapsalar boşuna yani. Hayatta kalmaktan başka bir şansınız yok gibi görünüyor. Bu durumda son çare ise o ülkeden olabildiğince en kısa zamanda kurtulmak, güvenli nere varsa bir an önce de oraya varmaktır. Bunu yapmak zorunda kalan insanlar, yaşadıkları topraklardan ayrı kalmak zorunda kalanlar, bu insanlara "göçmen" deniyor ki genelde şu şekilde anlaşılması isteniliyor: Bu insanlar bizden değil, başka topraklardan bizim topraklara geldiler, topraklarımızda istedikleri gibi yaşıyorlar çünkü ülkelerinde savaş var ve buna benzer bir sürü dayatma. Göçmenlik böyle kolay adlandırılmamalı diye düşünüyorum, zira ben Johann Wolfgang Von Goethe'nin Alman Göçmenlerin Sohbetleri adlı eserini okuduktan sonra şunu rahatlıkla söyleyebilirim ki göçmen durumuna gelmeyen hiçbir kimse göçmen kelimesinin ardındaki derin anlamı tam manasıyla anlayamaz. Yaşadıkları kelimelerle anlatılmaz ama elimden geldiğince anlatmaya çalışacağım. Ben hayatımda bir kez bile göçmen durumuna düşmedim ama bu demek onları anlayamayacağım anlamına gelmez. Ana vatanı kaybetmek ve bilmediğin bir yerde hayat mücadelesi vermek insanı korkutmaktan ziyade, etrafında ne olup bittiğini idrak edemeden başka bir yere gitmek zorunda kalmak, bence bu kolay bir süreç değil çünkü esas sorun ne kaybettiği değil de ne yapacağını bilememek olmalı diye düşünüyorum. Üstüne bir de memleket özlemi de girince, gerçekleşemeyen bir hayale dönüşür ki zamanla bu insanı içten içe yıpratır. Beni düşündüren bu insanların kaybettiklerinden ziyade bundan sonra ne yapacakları çünkü hiç bilmediğin bir yerleşkeye gidip burada yaşamak kolay değildir. Yerleşmeyi bir şekilde hallettik diyelim, şimdi sırada hayatta kalmak var ve bunu başarmak için de bir şeylerle uğraşmak lazım; kısacası meslek edinmek lazım. Ancak, bu da kolay bir şey değil, nedeni ise ne kadar yetenekli olsan da hiç bilmediğin bir işle uğraşmak hem seni zorlar hem de o edindiğin meslek seni zamanla değiştirir. Aynaya bir bakmışsın ve kendini tanıyamıyorsun, düşünsenize bunun ne kadar acıklı olduğunu ama yine de bunu yapmak zorundasınız sonuçta ekmek aslanın ağzında. Uzun lafın kısası, hiç tanımadığın etmediğin bu topraklarda hayatta kalmak için birşeylerle uğraşman gerekiyor ve bu da hiç kolay olmayan bir süreçtir. Mesele hayatta kalmak olunca ne gerekiyorsa yapılmalı diye düşünüyorum. Ben bu göçmenlerin aralarında geçen konuşmaları hep merak etmişimdir. Bir kimse göç ederken bu duruma düşen diğer insanlarla genelde birbirlerini tanımak adına dertlerini anlatmaktansa sohbet etmeyi tercih ediyorlar. Amaçları içine düştükleri durumdan bir nebze de olsa kurtulmaktır belki de ama bu yine de çok umut verici görünüyor. Kendi sorunlarından bahsetmektense önce hal hatır sormak ve sonrasında ise sohbete devam etmek ve yol boyunca çeşitli zorluklarla beraber üstesinden gelmek, bu bize gerçek bir dostun bu gibi durumlarda kendisini gösterdiğini ve eminim ki bu gibi dostlukların bir ömür boyu hiç eskimeden devam edeceğinin göstergesidir. Bu dostluk öyle kuvvetli olur ki içlerinden birinin başı dertdeyse ve yahut sıkıntıdaysa bu dostluk o insana bir yardım eli misalı hazırdadır. Zamanla bu dostluk yerini kardeşliğe bile bırakabilir ki bu sefer yardım eline gerek bile kalmaz zira bu kişiler hep beraber huzur içinde yaşamaya başlar. Kısaca, göçmenlik en köklü dostlukların ve zamanla oluşan kardeşliğin çıkış sebeplerinden biri olabilir. Hayat ne kadar hüzünlü ve kederli olsa da göçmenler bile yaşadıkları bu yıkıcı etkiden uzaklaşmanın bir yolunu bulabilir her ne kadar, hayatta kalmak uğruna, yapmaları gereken bir sürü görev olsa da. Ancak, bunu tek başına yapmaktansa aynı duruma düşmüş birisiyle beraber hayatta kalmak kısa vade de işleri kolaylaştırmaktan tutun uzun vade de köklü bir dostluğa ve hatta kardeşliğe bile sebep olabilir. Bu yüzden ben göçmenliği bu kadar kötü anlam yüklü bir kelime olarak görmektense umut dolu bir anlama sahip olması gerektğini düşünüyorum. Bana bu düşünceyi aşılayan Johann Wolfgang Von Goethe'ye teşekkür ederim.