Mor Saçlar ve Gizli Kahramanlar

Hepimiz gün içinde gördüğümüz veya konuştuğumuz insanlara bakar ve onları yargılarız. Bunu okuyunca içinizden: "Ben asla dış görünüşlerine göre tanımadığım kişileri eleştirmem, ön yargılarım yoktur." diyorsanız size saygım sonsuz. Ben bunu iddia edemem. Arkadaşlarımla otururken önümüzden geçen insanların yüzündeki ifadeden tutun giydiği ayakkabının fiyonguna kadar her şeyini yorumlar ve kişilikleri hakkında tahminde bulunuruz. Gözlemlerime göre böyle tahminler yapanların bir tek biz olmadığımızı rahatça söyleyebilirim. Bunun illa ki kötü bir şey olmasına gerek yok. Örneğin, tanımadığınız insanlarla dolu bir odaya girdiğinizde, bütün o insanların içinden, tarzını sevdiğiniz ya da dış görünüşündeki bir şeyden dolayı sempati duyduğunuz (saçlarının kıvırcık olması ya da gözlük takması gibi) kişinin yanına oturursunuz ve bir bakmışsınız ki gerçekten iyi anlaşıyorsunuz. Zaten insanların kendine benzer dış görünüşe sahip insanlara daha çabuk ısındığı bilinen bir gerçek. Tabi benziyorsunuz diye iyi anlaşacaksınız diye bir kural yok; bazen de benzerlikler insanları iter. Yine de, evli çiftlerin çoğunun bir şekilde birbirlerine benzemeleri sizin de dikkatinizi çekti mi? Hani şu, çok uyumlu bir çift dediğimiz türden olanların? Eh, fark etmediyseniz bile artık dikkat etmeye başlarsınız. İnsanlara bakınca tahminde bulunamayacağınız en önemli şeylerden biri ne kadar acı çektikleridir. Hiç tanımadığınız birinden tutun çok iyi tanıdığınızı düşündüğünüz kişiye kadar bu, böyledir. Bazı kişilerin aslında ne kadar güçlü olduklarını tahmin bile edemezsiniz. Bir gün annemle hastaneye gitmiştik ve orada bir kadınla karşılaşmıştık. Annem kadınla konuşurken tek düşündüğüm ne kadar alımlı ve iyi göründüğüydü. Hastaneye de tahlillerini yaptırmak veya bunun gibi hayati önem arz etmeyen bir durum için geldiğini düşünmüştüm. Meğerse kadının sonraki gün düğünü varmış fakat annesi o gün beyin kanaması geçirdiği için her şeyi iptal etmek zorunda kalmışlar ve o andan beri hastanedeymiş. Hayatının en mutlu günlerini yaşaması gereken zamanda ölüm döşeğindeki annesinin yanında çaresizce gözyaşı döken bir insanla karşılaştığıma inanamadım. Ne kadar da güçlü görünüyordu! İçimden onu takdir edip aynı zamanda üzüntüsünü paylaşırken, acaba hayatımız boyunca kaç tane insanı bu şekilde yanlış yargılıyoruz diye düşünmeden edemedim. Bu konuda beni en çok etkileyen ve hayata daha farklı bir bakış açısıyla bakmamı sağlayan kişi Fannie Flagg oldu. Kitabı Kızarmış Yeşil Domatesler'de orta yaş bunalımında olan bir kadının kayınvalidesine olan zorunlu huzurevi ziyaretleri sırasında tanıştığı Bayan Threadgood isimli sevimli bir yaşlı kadınla olan sohbetleri üzerinden birçok güzel hikaye anlatılıyordu. Orta yaş bunalımında olan karakterimiz Evelyn ile birlikte biz de Bayan Threadgood'un geçmişine dair anlattığı hikayelere şaşırıyor, seviniyor bazen de kahroluyorduk. Abisini, eşini ve neredeyse sevdiği herkesi kaybeden Bayan Threadgood'un nasıl bu kadar hayat dolu olabildiğine anlam veremiyorduk. Bir diyaloglarında Evelyn bunu nasıl başardığını sorduğunda "Ah tatlım ben payıma düşeni gömdüm ve her dert bir öncekinden daha çok canımı yaktı. Ama keder içinde yaşayamazsın. Keder, insanı şu Dünyadaki her şeyden daha çabuk hasta eder."(Flagg 79) diye cevaplamış ve çikolatasını yemeye devam etmişti. Kitapta, Bayan Threadgood ile ilk karşılaştığınızda kuaför çırağı olan bir kızın boyadığı mor saçları ve deli dolu tavırlarıyla biraz bunamış tatlı bir teyze olduğunu düşünüyorsunuz. Kitap bittikten sonra ise ne kadar zeki, pozitif ve harika bir karakter olduğunu fark edip kitaba sevgi dolu bakışlar atarak gününüzü geçiriyorsunuz. Hatta her Kızarmış Yeşil Domatesler ismini duyduğunuzda tebessüm etmeden duramıyorsunuz. Bazı kitaplar, filmler ve insanlar böyledir. Ne kadar varsayım yaparsanız yapın karşınızdakinin ne kadar inanılmaz olabileceğini kestiremezsiniz. Onlara bir şans verip görmeniz gerekir.