Ah Keşke...

Yaşadığınız hayat gerçekten hayal ettiğiniz gibi mi? Yani her istediğinizi canınız istediği zaman yapabiliyor musunuz? Eğer cevabınız evet ise çok şanslısınız demek. Çünkü böyle insanların sayısı gün geçtikçe azalıyor. Herkes yavaş yavaş dünyanın hızına yetişebilmek için kendilerinden ödün vermeye başlıyor. Derslerimin yoğunluğundan başımı kaldırabildiğim zamanlarda hep çevreme bakarım, insanları gözlerim. Kimisi telaşlı bir şekilde bir yerlere yetişmeye çalışır kimisi de bu güzel hayatın tadını çıkarmak için elinden gelen her fırsatı değerlendirmeye çalışır. Aralarındaki fark nedir biliyor musunuz? Yaşlanınca birisi "Ah keşke..." diye başlayan cümleler kurarken diğeri ise hayallerindeki hayatı yaşamanın verdiği tatmin olma duygusuyla torunlarına aynı öğüdü verir: Yaşadığımız her anın kıymetini bilmeliyiz. Böyle söylemesi kolay tabii. Hayatın bize yüklediği birçok görev ve yapılacak o kadar çok iş varken ben de bu noktayı kaçırıyorum. Üniversite öğrencisiyim ve hayatımın belli bir düzende gitmesi için çok çalışmam lazım. Bu birçok kişi için de geçerlidir. Öğrenciler için bitmeyen ödevler ve sınavlar, çalışanlar için bitmeyen toplantılar... Bunlar hayatın gerçekleri tabii. Bu kadar çok iş varken kendimize nasıl vakit ayıralım ki? Çocukluğumuzdan beri hırsla her şeyi başarabileceğimiz duygusu adeta bizim bir parçamız olmuş. İşte o duyguyu biraz dizginlesek yani aşırıya kaçmasak kendimize vakit ayırabiliriz bence. Hani olur da ata binerken yuların bir ucu elimizde diğer ucu da atın ağzında olur ve bu şekilde atın gidişatını kontrol ederiz. Hayata da aynı bakış açısıyla bakamaz mıyız? Kendi iplerimizi elimize alarak hırsımızı az da olsa dizginleyemez miyiz? Yanlış anlaşılmak istemem hırslı olmaya karşı bir insan değilim. Aksine hırslı bir insanım da. Ama hırsın fazlası insanın gözüne bir perde inmesine neden olarak kendisine zarar vermesine yol açmaz da ya ne yapar? Zaten büyüklerimiz boşuna dememişler "Her şeyin fazlası zarardır." diye. Bence aşırı hırsı dizginleyerek hem işlerimizi halledip hem de hayal ettiğimiz şeyleri gerçekleştirebiliriz. Buraya kadar anlattığım her şeyi herkesten duyabilirsiniz. Bu yüzden bunları tekrar tekrar anlatarak sizi de sıkmak istemem. O yüzden sizi bir örnek üzerinden etkileyip az da olsa fikirlerinizi değiştirmek istiyorum. Ben gezmeyi küçüklüğümden beri çok seven biriyim. Her yaz vakit buldukça ailemle yurtdışına gezmeye gideriz. Geçtiğimiz yaz bir tur acentesi aracılığıyla grup turuna katıldık. Daha gezmeye başlayalı iki üç gün olmasına rağmen gözüme iki yaşlı amca takıldı. Birbirinden tatlı bu amcalar her yere bastonlarından destek alarak geliyor, bizimle birlikte gittiğimiz yerlerin tarihlerini dinliyorlardı. Fakat merdiven çıkılacak bir yer olduğunda dizlerindeki rahatsızlık sebebiyle onlar gelemiyorlardı. Bir gün bir kalenin tepesine güneşin batışını izlemeye çıktığımızda bizi üzgün bakışlarla aşağıda beklemek zorunda kalmışlardı. Açıkçası o sahnede içim cız etmişti. Otobüse döndüğümdeyse onların yanına, en arkaya, oturmaya karar verdim ve her yerinden tecrübe akan o iki amcanın hayatlarını dinlemek istedim. Aynı semtte büyümüş, hayali dünyayı gezmek olan iki arkadaş olmuşlar. Bunu içinde canla başla çalışmışlar, para biriktirmişler ama bu uğurda da gençliklerini unutmuşlar. Bu yaşa geldiklerindeyse hayallerini gerçekleştirmek için o paraya sahip olmuşlar ancak fiziksel yeteneklerini kaybetmişler. Bu sebeple de geldikleri gezide gezinin tadını çıkaramıyorlardı. İşte bu örnekte olduğu gibi bazen hayallerimizi süsleyen bir hayatı yaşamak için çapalarken asıl noktayı unutup amaca ulaşamayabiliriz. Yaşayamadıklarımız yüzünden "Ah keşke!" demek yerine yaşadıklarınız için "İyi ki" demek daha iyi olmaz mı? Ben şimdiden hırsımı dengeleyip öğrencilik zamanlarımın keyfini çıkarmaya başladım bile.