Orta Çağ Aklı

Haydi gelin, hep beraber bir zaferi kutlayalım. Bizimle hiç alakası olmayan atalarımızın onlarla hiç alakası olmayan insanlarla savaşıp kazandığı bir zaferi kutlayalım mesela. Hep beraber gururlanalım bizim dedemiz, 3 kıtayı fethetti diye. Göğsünüz kabarsın, bizim milletimizden korkardı diğerleri diye. Övün şehitleri, gözü dönmüş liderler onları öldürdü diye. Avutun anaları, parçalar halinde gelen cesedin başında, şehitler ölmez diye. Hiçbir dini değere saygısızlık edecek değilim ama daha güzel olmaz mı ölmese insanlar boşuna. Ya da birileri ölünce sevinmesek düşman da olsa. Silaha bıçağa dövüşe bu denli saplantılı olmasa insanlar. Çok mu zor bıraksak şu orta çağ aklını? Demek ki zor hatta imkansız, bayramlarla kutladıkça savaşları, vatan sağ olsun dedikçe ölüye zor, çok zor hatta imkansız. Geçenlerde bir internet sitesinde bir video ile karşılaştım. Bir sahne, eski bir filmden. İki sırp asker 2. Dünya Savaşı hakkında konuşuyorlar. Hangi ülke hangi tarafta sayıyor birisi diğerine. Peki ya Türkler diyor, onlar yok mu, onlar olmadan savaş olur mu diyor diğeri. Türklerin savaşmadığını öğrenen adam iyi diyor korkmamıza gerek yok o halde. Eğer onlar katılırsa savaşa o zaman kaçmana bak diyor. Yorumlarda Nihal Atsız'ın bir şiiri var: Ey Benito Mussolini! ey gayet yüce, İtalyanlar başvekili muhterem düce! Duydum ki, yelkenleri edip de fora Gelecekmiş orduların yeşil bosfora. Buyursunlar... bizim için savaş düğündür; Din Arap'ın, hukuk sizin, harp Türklüğündür. Açlar nasıl bir istekle koşarsa aşa Türk eri de öyle gider kanlı savaşa. ... Fakat zafer sizin için söz ve masaldır. Dirilerek başınıza geçse de Sezar. Yine olur Anadolu size bir mezar. Belki fazla bel bağladın şimal komşuna, Biz güleriz Cermenliğin kuduruşuna, Tanıyoruz Atilla'dan beri Cermen'i, Farklı mıdır Prusyalı yahut Ermeni? Senin dostun Cermanya'ya biz nemçe deriz, Bir gün yine bec önünde düğün ederiz... Şiir baştan aşağı orta çağ aklıyla yazılmış evet, yazıldığından beri elli yıl geçmiş de böyle düşünceler geçememiş, kalmış insanların aklında. İnsanların öldüğü, kanın gövdeyi götürdüğü savaş Türkler için düğünmüş. Din Arap'ınmış, hukuk faşistlerin, harp yine Türk'e kalmış. Irkçılık yapılmadan, Ermeni'ye hakaret edilmeden de bitememiş şiir. Ben zannetmem ki hiçbir asker böyle bir şiir yazsın. Ancak savaşı bilmeyen, tahayyül dahi edemeyen biri yazabilir böyle bir şey. Mussolini Atsız'ın bu sözlerinden korkmuş olsa gerek(!). Ne İtalya saldırdı Türkiye ne de Türkiye savaşa girdi. Savaşa girilmemesine rağmen Türkiye ne zor şeyler yaşadı. Yağ, ekmek kuyrukları, üretimin duracak seviyeye gelmesi, insanların açlıkla olan imtihanı Atsız'a ve onun gibi vatan severlere(!) hiçbir anlam ifade etmemiş demek ki. Aslında bu yazıda Abim Deniz'den bahsedecektim. Ölümün hele de idamın nasıl elem bir olay olduğunu anlatacaktım. Ama bunu okuduktan sonra savaşı yazmaya ölümlerin doğal sayıldığı katliamları yazmaya karar verdim. Fransız Savaş Sanatı'nı yazın okudum benimle aynı düşünceleri paylaşan bu romanı, belki de savaş hakkında yazılmış en güzel şey olan bu kitabı ve bizim durumumuzu size göstermek istedim. Fransız Savaş Sanatı bir serzeniş tıpkı benim şu an yaptığım gibi bir şikayet. Savaşı övenleri, yaşayana ölü kadar saygısı olmayanları şikayet ediyoruz ikimiz de. İnsanların içinde ki nefrete, hiç görmediği insanlardan ve yaptıklarından gelen gurura anlam veremiyoruz. Barbar olmayı nimet sayanlara, savaşa düğün diyenlere cevap veremiyoruz. Vatan haini olmakla, toplumun değerlerine hakaret etmekle suçlanmaktan korkuyoruz. Ya bir düşünün, böyle bir düşünce olmasaydı da savaşta veya barışta her cinayete cinayet diyebilseydik. Oğlumuzun, kızımızın ölümüne şehit oldu denmeseydi de. Onu öldürenlere, kurşunu sıkana değil, onu kurşunun önüne koyanlara, katil diyebilseydik. Keşke öyle bir yer olsaydı ki dünya dört beş yaşındaki çocuğun eline oyuncak da olsa silah vermek ayıp sayılsaydı. Savaş hikayeleri okullarda masal gibi anlatılmasa, her gencin eline zorla silah verilmeseydi şu ülkede. Maalesef olmuyor, hala savaş çok cazip geliyor birtakım insanlara. Çok zor demek ki bunları yapmak hatta imkansız. Savaştan daha kötü daha aşağılık bir şey varsa o da savaşın yüceltilmesi, insanların teşvik edilmesidir. Savaşın zaruri olduğu durumlar tabii ki olabilir ama her savaşta iki tarafta da hayatı sönen sayısız insan, aile vardır. Lütfen, kutsalınız taş, toprak değil can olsun. Olsun ki bir hiç uğruna kimse ölmesin. Çocuklara savaşı empoze etmeyin. Korkak olsunlar yeter ki kimsenin canına kast etmesinler. Masalları değil gerçekleri bilsin çocuklar. Bilsinler ki savaşı arzulamasınlar. Her şartta barışın iyi olduğunu bilsinler. İşte belki o zaman orta çağ aklı geride kalır, daha iyi bir dünya için ''çok zor, hatta imkansız'' demeyiz.