SADAKATİN ÖYKÜSÜ

Asena Yılmaz Hemen hemen her insan inanır kader kavramına. Başımıza kötü bir şey geldiğinde veya bir hata yaptığımızda hemen söyleyiveririz : "Kaderimde varmış." Peki kader denen, aslında yaşayacağımız her şeyin önceden belirlenmiş olduğunu söyleyen bu kavram sadece insanlara mı özgüdür? Hayvanların da kaderleri yok mudur? Bana göre hayvanların kaderlerinin olmadığını söyleyenler Lasse Hallström'ün Hachiko adlı filmi izlememişler demektir. Nitekim bu film küçük masum bir köpeğin kaderinin şekillenişini insanı ağlatan ve tüyleri diken diken eden bir şekilde ele almıştır. Bana göre Hachiko'nun ne o tren istasyonunda kayboluşu ne de öylesine kalabalık bir yerde ona yıllarca sahiplik yapacak insanı seçip bulması tesadüftü. Hachiko'nun kaderinde Parker vardı ve yüzlerce kişinin arasıdan gidip onun yolunu kesti ve yoluna onunla devam etmek istedi. Yaşanmış bir hikayeyi anlatan bu filmde dikkatimi çeken ve hoşuma giden diğer bir nokta ise filmin, hayvanların duygularının olmadığını düşünen insanlara karşı net ve sert bir cevap veriyor oluşudur. İşte bu cevap insanın gözlerini dolduracak niteliğe sahip. Hachiko, aşkla bağlı olduğu Parker'a her gün, işe giderken kullandığı tren istasyonuna kadar eşlik ediyor ve akşam dönüş saatine kadar onu orada bekliyordu. Nasıl olur da bir köpek aynı yerde oturup, sadece trenin kapısına bakarak tümsabrıyla, özleminin verdiği güçle ve sadakatle günlerini sahibinin gelmesini beklemekle geçirebilir dedirtiyor. Böylesine güçlü bir sadakati ve sabrı insanların bile birbirlerine gösteremediği bu dünyada o inceliği ve sadakati bir köpekten görüyor olmak çok ilginç. Durum böyleyken hayvanların duygularının olmadığını destekleyen zihniyeti anlamak ise çok güç. Yıllarını bu sadakatli bekleyişlerle geçiren Hachiko'nun aşkla bağlı olduğu sahibinin bir gün iş yerinde vefat etmesine ve bir daha istasyonun kapısından çıkmayacak olmasına rağmen, Hachiko'nun sabrı ve sadakati asla tükenmedi. Hachiko, sahibini o istasyonda inatla tam dokuz yıl bekledi, bunu öğrenen, Hachiko'nun sadakatine ve sabrına şahit olan hiçbir insan evladı artık hayvanların duygularının olmadığını iddia edemez diye düşünüyorum. Bana kalırsa, Hachiko, hayvanların duygularını insanlara nazaran daha yoğun daha sonsuz yaşadıklarının kanıtıdır. Belki de "Köpek gibi sevmek" deyimi Hachiko'dan geliyordur. Hayvan deyip geçtiklerimizin insanlardan çok daha sadık olduğunu anlatan, kimsenin kimseyi beş dakika beklemediği, kimsenin kimseyi hatırlamadığı, kimsenin kimsenin ardından dönüp bakmadığı, herkesin hayatına kaldığı yerden devam ettiği şu dünyada sahibini dokuz yıl bekleyen ve bu yolda ölen Hachiko insanlar için utanç sebebidir bence. İnsanoğlu olarak unuttuğumuz sadakati duygusuz olarak nitelendirilen köpekler sayesinde hatırlıyor oluşumuz ağır fakat su götürmez bir gerçek. Bence her köpek bir Hachiko'dur ve onlardan öğrenecek çok şeyimiz var. Çünkü onların duyguları bizimkilerden çok daha sahici, daha kalıcı ve bence insanoğlunun bu duyguları hatırlamaya ihtiyacı var. İnsanların duygularını unuttukları, hatta çoğunun bu denli acımasız ve umursamaz olduğu bir dünyada Hachiko'nun varlığı bize bir şey öğretiyor: Gerçek sevginin ve sonsuz sadakat hala yok olmadı. Şu duygusuz dünyaya keşke hepimiz Hachiko kadar duygulu ve sadık olarak gelmiş olsaydık diye düşündürttü bu film bana. Hatta film beni şu karlı gecede sokağa çıkıp sokak köpeklerini sevmeme neden olacak kadar etkiledi, fakat tekrar izlemeyi göze alamayacağım kadar da ağlattı. Bu hikayeden etkilenenin sadece ben olmadığımı, Hachiko'nun sahibini beklediği o tren istasyonuna dikilmiş olan heykelinin varlığından çıkarabilirim. Bu heykel, her ne kadar duygusuz bir dünyada yaşıyor da olsak, kimsenin böylesine dokunalı bir hikayeyi ve Hachiko'nun varlığını göz ardı edemediğini gösteriyor.