YAŞAMAK MI ZOR YOKSA BEKLEMEK Mİ?

Vatan, sadece üzerinde yaşanılan toprak parçası demek değildir. Vatan; sevdiğimiz insanlar, gördüğümüz, görmediğimiz, gidip görmek istediğimiz şehirlere ve sayılması zor birçok özelliğe sahip koskoca bir yurt demektir. Bazen hepimiz aynı anda aynı şeyler için sevinir ya da bazen gözyaşı dökeriz. Bir bütünlüktür vatan, birlik demektir. Bayrak demektir. Al rengini vatanımız uğruna canlarını ortaya koyup feda ederek veren şehitlerimizin biz geride kalan insanlara bıraktıkları emanettir bizim için vatan demek. Birçok insan; genci- yaşlısı, kadını-erkeği demeden savaşmış, bu vatanı bizlere miras bırakmışlar. Yılmayan, her şeye rağmen direnip vatanımızın tekbir karış toprağını bile bir başka ülkeye bırakmak istemeyen belki yüzlerce, belki binlerce insanın gücüyle, inancıyla ve kanıyla kazanılmış bu vatan. "Her şey vatan için!". Bu düşünceyle, inançla savaşan onca askerimiz sayesinde özgürce yaşıyoruz topraklarımızda. Her şey vatan için ki canlarını, kanlarını, geride bıraktıklarını bile düşünemeden sadece vatan aşkına kendilerini feda edebiliyorlar. Sevdiklerini arkalarında bırakıp gelmişler vatan ocağına. Vatan her şeyden değerli, vatanı korumak her şeyden üstte geliyor asker için. Aile, sevgili, akraba, dost özlemini bir kenara bırakıp vatanı için canıyla savaşıyor. Duyulmak istenmeyen kötü haber geldiğinde ailelerinin yaşadığı acıyı kimse yaşamıyordur galiba. Evladını vatanı koruması için gönderen anne- baba, evladının cansız bedenini aldığı zaman ne kadar büyük bir acı yaşıyordur tahmin edilemez oluyor. Kendini yerine koymaya çalışsan da yapamıyorsun. Yaşamayan bilmez ama düşünmesi bile ne kadar acı oluyor. "Asker uyumaz. Uyursan ölürsün. Sen uyursan herkes ölür. Cenazeni annen alır, bağrını yırtarak ağlar, dudaklarında iki sözcük: Vatan sağ olsun! Baban bir köşede gönlünden yaşlar akıtır, karın dul, çocukların yetim..." Ağlar, sızlar ama 'Vatan sağ olsun!' der şehit ailesi. Bilirler ki şehitlik mertebesi herkese nasip olmaz ve değerlidir şehit olmak Allah katında. Yine de sızlatır yüreği, çocuklarına kör bir kurşundan gelen ecel. Anaların duyulan feryatları, hissedebilen her insanın ciğerine işliyor. Yakınlarımızda olmasa bile televizyonlardan gördüğümüz zaman ne kadar acı bir durum olduğunu fark etmemek elde değil. Ama yine de 'Vatan sağ olsun!' diyecek kadar vatan sevdalısıdır analar da babalar da. "Asker yemek yemez, asker bir şey içmez. Asker vatan uğruna ya ölür, ya öldürür." Çoğu insan gibi benim de birçok arkadaşım ve akrabam var asker olan. Bir tanesi de sevdiğim adam. Anlatır bana bazen ne kadar zor ama anlamlı şeyler yaşadıklarını. Ne kadar uzun süre dağda, bayırda kalıp; ne denli zor havalarda, karda kışta nöbet tuttuklarını. Bazen günlerce yemek yemeden, bazen bir damla suya hasret kalmışken zor günler geçirip bir gün bile olsun şikayet etmediklerini dinledim hep. Sevdiklerine hasret oldukları gibi uykuya da hasret yaşıyorlarmış. Ölümün nefesi her daim enselerinde olsa bile vatan sevdasının yerini korkuya bırakmıyorlarmış. Ne denli güçlü, ne denli dayanıklı oluyor insan vatan aşkını içinde barındırdığı zaman. Ben bunları dinlerken, hissetmeye çalışırken öyle bir durumun zorluğunu ama bir o kadar da manalı oluşunu, kendimi orada hayal edemiyorum. O geç döndüğünde, birkaç saat sesini duyamadığımda, ondan haber alamadığımda hissettiğim telaşın ne kadarı ailesinin, annesinin, hissettiğiyle aynı orantıdadır acaba. Bir yaşanmışlığınız olduğunda daha iyi anlıyorsunuz ailenin askere evladını göndermesinden ne kadar etkileneceğini. Bir sevdiği varsa asker olan, beklemenin ne kadar zor olduğunu anlıyor insan. O zorluklara, güçlüklere dayanmak herkesin yapabileceği bir şey değil ve insan askere saygı duyması gerektiğini bir kez daha fark ediyor. Asker olmak, vatan aşkıyla dolup bayrağına kanını feda etmek anca sevgiyle dolu bir yürek ister. Buse Burcu Toklu