KENDİ YAĞMURUNA TUTULMAK

Son zamanlarda farkına vardım ki, kafamın içinde her gün tekrarlanan birkaç tane soruyla yaşıyorum. "Ya ben şimdi bu kıyafeti beğendim de giydim ama dışardan bakan biri de beğenir mi ki?" "Bugün yüzüm çok mu solgun gözüküyor?" "Alt dişlerim çarpık biraz, konuşurken fark ediliyor mu acaba?" "Saçlarım fazla mı sönük?" "Boyum yeterince uzun mu benim?" "Şişman mıyım?" "Yalnız mıyım?" "Asosyal olduğumu düşünen birileri olabilir mi çevremde?" "Gülerken nasıl gözüküyorum?" "Ses tonumu itici bulan var mıdır acaba?"... Birkaç tane diye başlattığım, bu uçsuz bucaksızmış gibi gözüken liste uzuyor da uzuyor. Yolda yürürken düşünür buluyorum kendimi bazen, bazen birini uzun uzun inceliyorum, sonrasında da kendimi onunla kıyaslamaya girişiyorum. Daha güzel miyim ben ondan diyorum kendi kendime, birisi tercihte bulunsa acaba hangimizi seçer, hangimizle birlikte olmak ister... Ve işin ilginç tarafı, ben hep karşı tarafı seçiyorum. O -hiç mi hiç tanımadığım kişi- benden gördüğüm kadarıyla daha üstünmüş gibi geliyor. Durup dururken kafamda yarattığım yenilgiye üzülüyorum, kendime dert ediniyorum. Kendini asla tam anlamıyla sevemez mi insan? İşte ben buyum, olduğum gibi mükemmelim diyemez mi hiç? Beğenemez mi kendini? Buna hakkı yok mudur, bilmiyorum. Hal böyle olunca günlük hayatta birinin olumsuz özelliklerinden bahsederken kullandığımız bir kavram geliyor aklıma, "kendini beğenmek". Kendini beğenmek mümkün mü bilmiyorsam, birini "kendini beğenmiş" diye kolayca etiketlerken ne kadar doğru bir davranış sergilemiş oluyorum? Bambaşka karakterlere sahip olsak da hepimiz sonuçta insanız, kendisini her yönüyle kusursuz bulabilen bir insanla empati kurabilirim o zaman diye düşünüyorum. Deniyorum, fakat artık tam anlamıyla kendi karakterimden arınamadığımdan mı bilmiyorum, bu bana imkansız geliyor. Kendini kusursuz bulmak imkansız geliyor. Hatta öylesine imkansız ki, aynaya baktığımda burnumun altında çıkmak üzere olan ufak sivilceyi göz ardı ederek tamamen halimden hoşnut bir vaziyette günü geçirebileceğime dair olan inancım, Ankara'ya bir göktaşı düşmesi sonucu iki ders sonra gerçekleşecek olan sunumumun iptal olmasından daha az. Fiziksel anlamda kendimi bu kadar eleştiri yağmuruna tutmak sağlıklı mı sağlıksız mı diye düşünürken bir filmle karşılaştım cumartesi günü. Marielle Heller'in yönetmenliğinde aynı isimli romandan uyarlanan "The Diary of a Teenage Girl: Bir Genç Kızın Gizli Günlüğü" filmiydi bu. San Francisco'da yaşayan on beş yaşındaki Minnie Goetze filmin ana karakteriydi. Ergenliğin getirdiği duygusal yükten kurtulmak ve bir an evvel yetişkin olmak isteyen bir kızdı Minnie, büyümeye, önemli biri olmaya çalışıyordu hepimiz gibi. Bu uğurda yaptıklarını -doğru veya yanlış- günlüğüyle paylaşıyordu. Seni tutulduğun yağmurdan kurtaran nedir diye soracak olursanız, karşıma çıkan sahnelerden birini paylaşmamın faydalı olacağını düşünüyorum. Bu sahne sokakta geçiyordu, Minnie hayali karikatürist arkadaşıyla konuşuyordu yolda yürürken. Arkadaşına sorduğu sorular ise benim için oldukça tanıdıktı, çünkü bunlar kafamdan sürekli geçiyor diye en başta bahsettiğim sorulara oldukça yakındı. "Acaba benim bilmediğim biri beni seviyor mu?" "Etrafımda beni kıskanan birileri var mı?" "Sevildiğini bilmeden yaşayabilir mi insan?" "Yalnız mıyım?" "Komik mi yürüyorum?" "Acaba göğüslerim çok mu küçük?"... Bir film karakteri aklımı okuyor resmen diye düşündüm. Sanki kendi kendime döndürüp döndürüp kurduğum cümleleri bir senarist duymuş ve onları kağıda dökmüş gibiydi. Bir anda öylesine özdeşleştirdim ki kendimi Minnie'yle, filmin başrolü ben oldum sanki. Ben günlük tutmuyordum elbette, fakat bir günlük tutsam içeriği onunkinden çok farklı olmazdı eminim ki... Kendini sevebilmek zor, belki imkansız bile. Kusursuzum diyebilmek zor, hatta belki zararlı, belki kendine karşı eleştiri kapılarını sonuna kadar kapatmak, kendini olduğu gibi kabul edip geliştirmeye çalışmamak zehirli. Eleştiri yağmurunun altında sırılsıklam etmek de doğru değil kendini, kusursuzluk güneşinin altında kalıp kıpkırmızı oluncaya kadar yanmak da aslında. Bir dozu var herkes için, bu doz nasıl tutturulur açıkçası ben henüz öğrenebilmiş değilim. Öğreneceğime dair inancım var mutlaka, ancak öğrenene kadar kendimi her gün küçük küçük haşlamaya devam edeceğim. Belki kendime haksızlık etmiş olacağım bu uğurda bir süre, ama biliyorum ki bunu yapan bir tek ben değilim. Bir film karakteri bile iç dünyasında bu sorunlara yer veriyorsa, gerçek insanlar neden vermesin ki, diye düşünüyorum. Bu yüzden birazcık da olsa yüreğimi ferahlatıp büyüme sürecime devam ediyorum...