İNSAN DEDİĞİN NEDİR Kİ!

Öyküler... Hepsi teker teker suya hapsedilmiş kelimeler hazinesi gibi. Dalıyorsun içine ne ile karşılaşacağını, neler göreceğini bilmeden. Onu değerli yapanda bu değil midir? Her okuyuşta farklı bir tat, farklı bir lezzet bırakmıyor mu bizlere? Belki de edebiyatımızda en sevdiğim tür bu olsa gerek. Ne roman kadar kalın ne de şiir kadar kısa. Öylesine bir oranda karışmış ki ne az ne de çok. Tadımlık da değil. Tam kararında. Bunları düşünerek heyecanlı bir şekilde atılıyorum öykünün gizemli hayatına. "Sonunda sabah oldu." gibi klasik bir cümleyle başlıyordu kitabımız. Ama biliyordum. Klasik başlamalar her zaman klasik devam etmez ve hele ki bu kitapta hiç de devam etmeyecek gibi görünüyordu çünkü daha ikinci sayfasında anlaşılması zor bir imgelem dünyası ile karşılaşmıştım. "Öyle ki, cılız kuzey güneşi bile bir anda ısıtsın sırtını ve sen, geçmişini bütünüyle kafandan silip atabileceğine inandır kendini!"(Erdoğan, 28) Gelecek geçmişin yansımasıdır derler. Eğer ki sen kollarını kaldırıp gökyüzüne uçmayı inandırabiliyorsan kendini, geçmişinden kopuk bir yaşam sürmeyi de düşleyebilirsin en azından. Bağımsız olamazsın geçmişinden. Er ya da geç seni bulur ve yüzleşmesini yapar senle sen ne kadar istemesen bile. Filiz de istiyordu o hastane köşesinde aylardır biriktirdiği sıkıntılarını, hüzünlerini dışarı çıkarak bir kenara atıp özgür olmayı. Ama olmadı, yapamadı. Ormanın kösesine saklanmış bir tilki misali sürekli karşısına çıktı ve hatırlattı ona yaşadıklarını. Elinden bir şey gelmeden belleğinin ücra köşelerine kazınmış anılarıyla birlikte yaşamaya devam etmek zorundaydı. Yaşananlar bir öyküden çok ders verirmişçesine zihnime kazınıyordu ve bana da geçmişimi hatırlatıyordu. "Kadın olmak demek, herkesçe onaylanan bir kılığa girmek demekti." (Erdoğan, 45) Çoğu kadın için böyledir. Erkeklerin sonsuza kadar belleğinde saklamak istediği bir imgeye, resme dönüşmek ister. Adeta kendi karikatürü çizercesine. Çünkü onlar da biliyorlar. Hayat bunu gerektiriyordu ve sen dünyayı değiştiremiyorsan tarzını değiştirmeliydin. Kadınlık zor bir zanaattır. Zamanı gelir tüm yaşananları tek eliyle kontrol etmeyi bilir ve en ilginç olanı ise zamanı geldiğinde bedeninde iki ayrı varoluş mücadelesi verir. Ansızın bir şey girivermişti içine. Israrla, durmamacasına sır içinde büyüyen bir bebek. Kitapta adı geçmeyen kadını da hayata bağlayan mucizevi şey bu olsa gerek. Tüm yaşadıklarına rağmen hayata bir zafer çığlığı atmak için onun içinde durmasına izin veriyordu. Kendi hikayesinde var olduğunu kanıtlarcasına... Hayat... Sadece beş harften mi ibaret? "Hayat: İliğine kemiğine dek emilmiş bir sözcük, iç sızısını andıran bir uğultu, okyanuslar dolusu uğultu." (Erdoğan, 50). Bu uğultuyu hayatının sonuna kadar dinlemek zorunda mısın? Hiç de bile! Rest çekeceksin hayata asi, çılgın bir çocuk edasıyla. Hiç korkmadan inadına, dibine kadar hayatmışçasına yaşayacaksın. Tıpkı A. 'nın yaptığı gibi. Ayın ışığı ile konuşup, güneşin rüzgarıyla dans eden biriydi. İlginç bir hayata sahipti. Kimsenin hayatına benzemeyen en doğalından saf bir hayata. Tabelasız bir yol gibiydi onun yaşamı. Gelişine yaşıyordu hiçbir kurala, kaideye bağlı kalmadan. Dünya ona göre yoksulluk ile hayal kırıklığının kapıştığı, cehennemin bile daha iyi olduğu bir yerdi. Bir şey yapamıyordu. En başta o seçmemişti bu hayatı. Taş binalarda hayat çok farklıydı. Her şey burada iyisiyle, kötüsüyle yaşanıyordu. Aşk bile... "Bir zamanlar birini sevmiştim. Gözlerini bende bırakıp gitti. Bırakacak başka kimsesi olmadığı için.". (Erdoğan, 75)Adeta dayak yiyip gülercesine yaşanıyordu aşk. Deliliğin doruk noktasıydı sanki. Ne güzel açıklamıştı şair Oscar Wilde: "Herkes öldürebilir sevdiğini. Kimi bir bakışıyla yapar bunu. Kimi dalkavukça sözlerle..." A. aşka da yaşananlara da tanık olan taş binada yaşayan ender insanlardan biriydi. Başını iki avucunun arasına alıp izliyordu taş binanın önünden tüm yaşananları. Kimsesi yoku. Taşlarla konuşuyor gibiydi sanki. Ama en güzeli yanıt beklemiyordu. Beni anlıyor ya o bana yeter havasında elini havaya açıp her şeye bir kahkaha basıp meydan okuyordu tüm yaşanmışlıklara ve yaşanacaklara. Yarın da yeni bir güne uyanacağız. Daha da azalıyor ömrümüz ve sanki bir uçurumdaymış gibi dimdik durmaya çalışıyoruz hayatımızda. Belki de yeni bir başlangıç bekliyordu bizi umudun son damlasını hissedercesine. Özel hissetmek isterdi her insan kendini ama ne olursa olsun herkese göre sadece bir insanız. Hoş insan dediğin nedir ki! Yersiz bir kahkaha işte...(Erdoğan, 101)