Güven

Olağan bir yaşam süren her insan gün içerisinde birçok kişi ile iletişime geçiyor ve hayatında birçok kişiye yer veriyor. Çevremizdeki bu insanların çoğunluğuna nötr duygularla yaklaşırken onların bir kısmını sevmiyor, bir kısmını ise seviyoruz. Ben, aslında, bu sevdiğimiz kesimi ele alarak düşünmek istiyorum. Bu insanları da kendi içinde gruplara ayırıyoruz, tabii ki. Fakat, bir kısmını da eşit olarak değerlendirdiğimizi söylüyoruz. Ben de tam olarak bu konuya değinmek istiyorum. Kimsenin kimseye eşit olmadığına inanıyorum, aynı zamanda bir kişinin bir başkasını kendisi kadar sevdiği klişesini inandırıcı bulmuyorum. Tabii, bir de kendinden çok sevme durumu var ki, bana bütünüyle imkansız geliyor. Eğer kendinizi çok seviyorsanız da bencil gibi sıfatlarla tanımlanıyorsunuz. Bencil, anlamı daima olumsuz olarak tanımlanan bir kelime ya da bir kişinin olumsuz yönlerinden bahsederken kullanılan bir sıfat olarak karşımıza çıkıyor. Genel bir kanı var: bencillik kötüdür, bencil olmamalıyız. Fakat, bir insanın bencil olmasından daha normal ne olabilir ki? Asıl noktaya dönmek gerekirse, olaya oldukça klişe bir noktadan yaklaşacağım. Karşınızda sevdiğiniz birkaç kişi var ve sadece birini kurtarabilirsiniz. Bu oldukça klişe ve insanı rahatsız eden bir örnek. Fakat, düşününce çok basit ve oldukça açıklayıcı bir örnek olabilir. Nasıl ki insanların sosyal toplum içerisinde eşit oldukları vurgulansa da gerçekte eşitlik olmadığı gibi, duygusal anlamda da bir eşitlik mümkün değil. Bir yönden oldukça radikal şeyler söylüyorum. Fakat sosyal toplum içerisinde, yaşadığımız çevre veya aldığımız eğitim gibi etkenler bu eşitsizliği yaratıyorsa duygusal dünyamızda da farklı konularda farklı insanlara verdiğimiz değerlerin değişiminde aynı etkiyi görüyoruz. Tabii, demokratik koşullar altındaki bir toplum içerisinde, liyakate göre hareket eden bir sistemde, kişi sınıflar arası bir değişim içerisinde oluyor. Bu sosyal hareketlilik sayesinde net bir sınıftan bahsetmiyoruz çünkü kişi kendi statüsünü değiştirme şansına sahip. Duygusal anlamdaki sınıflandırma bundan çok daha basit bir şekilde ilerliyor. Aslında tam olarak bir sınıflandırmadan bahsedip bahsedemeyeceğimizden emin bile değilim. Eşit olmadığımız kesin fakat tam bir sınıftan bahsetmek doğru olmayabilir. Çünkü bir insanla diğerlerinden daha çok eğlenebiliriz ya da başka bir insana diğerlerinden daha çok güvenebiliriz. Fakat sonuçta bu da onlar arasında bir seçim yapma durumu ortaya çıkarır. Mesela, birkaç kişiden oluşan bir arkadaş grubunda herkes birbiri ile rahat bir iletişim kuramaz, topluluk halinde kuvvetli bir iletişim olsa bile bazı insanlarla ikili iletişimde problemler yaşarız. Daha yakın ve yanında rahat hissettiğimiz kişileri arama eğiliminde oluruz. Yakın arkadaş kavramının oluşumu olarak adlandırılabilir, bu. Ancak yakın olarak görülenler arasında da bir sıralama daima vardır. Yani, farklı nedenlerle farklı insanları tercih etmemizden bahsetmeye çalışıyorum ve gayet normal olduğuna inanıyorum. Fakat, bu durumda eşitlik kavramını yanlış ifade ettiğimizi düşünüyorum. Güven açısından bakalım. Düşününce insana çok garip geliyor, nasıl kendimizden başka birilerine güvenebiliriz ki? Bir kişi başkalarına karşı nasıl tamamıyla rahat ve güven dolu olabilir? Kulağa çok korkutucu geliyor, sanki bir anda bu duygu oluşuyor. Yeni tanıştığımız birini düşünelim. İlk anda, kendi açımdan değerlendirirsem, oldukça rahat ve güven dolu oluyorum. Fakat zaman içerisinde bir uzaklaşma ya da yakınlaşma meydana geliyor. Benim açımdan bu genellikle bir uzaklaşma ile sonuçlanıyor çünkü bir insana karşı böyle olmamam gerektiğini hissediyorum. Sanki birbirimizi fazlasıyla tanımamız büyük bir yanlışmış gibi, yapılmaması gereken bir şey ya da uzak durulması gereken bir şey gibi. Neden sorusunun cevabı belki vardır fakat ben bilmiyorum. Delik filminde de çok büyük bir sırra sahip dört kişinin beşinciye olan güvenini ve sırlarını ona açmalarını görüyoruz. Bir yandan soruyorum, nasıl bu tehlikeyi göze alabiliyorlar ama diğer yandan da başka bir şansları olmadığından ötürü bunu yaptıklarını düşünüyorum. Ancak, filmin son kısmında yaşadıkları hayal kırıklığı belli bir süre içerisinde gerçek bir yakınlığa ve güvene sahip olduklarını gösteriyor ama çok acı bir şekilde sonuçlanıyor. Bu yüzden de başa dönüyorum ve kafamda tekrar aynı soru işaretleri Tuğba Tandoğan oluşuyor. Belki insan yapısı gereği birilerine ihtiyaç duyuyor ve bir paylaşım içerisine giriyor. Belki de yalnız yaşayamayacağımıza inanmamızın nedeni de budur.