İKİ DÜNYA

İnsanın gerçekte iki dünyada yaşadığına inandım hep. Herkesin ortak olarak yaşadığı, birbirleriyle iletişim içerisinde olduğu, benim adlandırmamla ''dış dünya'' ve herkesten uzakta, iletişimin yalnız insanın kendisiyle yapıldığı ''iç dünya''. Bu iki dünyanın tek ortak noktası gezegen olmamalarına rağmen sanki gezegenmişçesine kendilerine ait ''yaşam alanları''nın bulunması. Öylesine farklı olan bu dünyaların ikisinde de yaşıyor insan. İkisinin de kurallarını biliyor ve oyununu onların kurallarına göre oynuyor. Bazı anlarda ''dış dünya''sında yaşarken içeridekini terk etmek zorunda kalıyor ve bazen de kendini aynı anda ikisinde birden yaşarken buluyor. Peki bu iki dünyayı birbirinden bu kadar farklı kılan ne sahiden? İnsanın ''iç dünya''sı aynı Jack ve annesinin içerisinde yaşadıkları üç metre karelik oda aslında. Burası bizim, kendimizin oluşturduğu bir yer ve tabii kendimizin de oluştuğu yer aynı zamanda. Burada sular çok durgun akıyor mesela. Durgun denizden korkmasa da insan, içten içe büyük dalgaların böyle durgun denizlerden çıktığını da biliyor ama. Her bir köşesi tanıdık bu dünyanın, her noktası bilindik. Bilindik noktalarıyla, tanıdık köşeleriyle seviyor insan içerisinde bulunduğu yeri. Seviyor ki kabul edebiliyor. Gitmek istediği, ''dış dünya''nın farklılıklarına kapılmak istediği her seferde, buraya yeniden döneceğini biliyor, kendini tanıyabildiği zamanlarda tabi, ''iç dünya''sının kendisine yabancı gelmediği zamanlarda. Filmde bulunan odadaki gibi şiddet de var burada, yalnızlık da. Öyle ki şiddeti de, yalnızlığı da insanın kendisine. Yumrukladığı kapılar, öncesinde kilit vurdukları çoğu zaman. Soğuk girmesin diye kapattığı pencereler, yarın güneşi hissetmek için büyük bir hevesle açacak olduğu. Bu pencerelerde gördü insan ''dış dünya''sını ve o kapıları açarak attı ilk adımını. Senin ve benim bulunduğum yer burası da, yani ''dış dünya''. Bizim dışımızda daha başka insanların olduğu Jack'in ve annesinin odalarından çıkıp buraya attıkları ilk adım gibi daha binlerce adımın atıldığı yer. Burada sular öyle hareketli, öyle azgın ki, insan kemiklerinde hissedercesine korkuyor bu kalabalıktan. Ve yine bir yandan biliyor ki bu kalabalığa karışmanın, akan suya kendini kaptırmanın verdiği huzuru, bırakmışlığı. Her yeri yabancı buranın. Geçen defa gelişlerini, burada yaşadıklarını tecrübe olarak nitelendiriyor belki insan, deneyim hani, ama çoğu zaman burayı tanımasına fayda etmiyor onlar da. Çok insan var burada, çok yaşam var. İçine dahil olmaya çalıştığın her yaşamla biraz daha zorlaşıyor burayı sevmek. Ve sevemedikçe de kabul edememek. Pencerelerin ve kapıların olmadığı bu yerin etrafı boşlukla örtülü. Bir sonrası yokmuş gibi. Kazara boşluğa itilince birilerince, düşüp yok olucakmışsın gibi. Filmde beni çok etkileyen bir sahne vardı. Jack içerisinde doğduğu ve büyüdüğü kendi dünyasından dışarı çıkıp ''dış dünya''yla tanıştıktan sonra kendi odasına geri döndüğünde ''burası büyük değil miydi?'' diye sormuştu annesine. Yaşadığı dünyanın büyüklüğünü, gördükleriyle ölçmüştü o da. ''Küçücük odadayken zaman çoktu. Şimdi kocaman dünyada zaman yayıldı; yağ gibi ince bir tabaka halinde. Kimseye yetmiyor.'' Her iki dünyada da yaşamaya çabalıyor insan, her ikisine de zaman ayırmaya çalışıyor çünkü ruh ve beden gibi onların aralarındaki ilişki. Biri olmadan, diğeri var olmuyor ve şayet yok olmaya başlarsa bir tanesi, diğeri de sürükleniyor aynı yokluğa. Bazı anlarda ''iç dünya''sında öyle yoruluyor ki insan, dışarıya çıktığında sahip olduğu kalabalığı çok sevebiliyor. Ve yine bazı anlarda, öyle bunalıyor ki o kalabalıktan, içeriye döndüğünde, ortadan kaldırdığı dinginliğini arıyor karış karış, içerisinin her çekmesinde. Şu an nerede olduğunuzu sorarsanız kendinize, ''iç''te mi yoksa ''dış''ta mı diye, çekmelerinizi karıştırarak bulabilirsiniz olduğunuz yeri. Belki hem ''iç''te hem de ''dış''tasınızdır şimdi, belki de her ikisinde de değil.