DÜRÜST OLMAK

Bazen kırk yaşıma geldiğimdeki halimi düşünüyorum. Büyük ihtimalle (umuyorum ki) evlenmiş ve çocuk sahibi bir kadın olacağım. Evliliğimin nasıl gittiği de önemli tabii ki. Eğer kocam beni genç bir kızla aldatırsa ve biz boşanırsak ne olur? İşte bu düşünmek istemediğim kadar kötü bir senaryo. Ama ben bu konuyla ilgili düşüncelerimi ve duygularımı paylaşmak istiyorum. Benden daha genç bir kadınla aldatılırsam kesinlikle orta yaş sendromu geçirirdim. Kendimi yaşlanmış, her yerinde kırışıklık olan bir kadın gibi hissederdim. Genç görünmek için elimden geleni yapardım. Hatta çevremde yeni tanışacağım insanlara bile kendimi yirmi iki yaşındayım diye gösterebilirdim. Alice'te bunu yaptı tabii ki ama sonuçları önemli. Eski kocamdan sonra başka bir sevgilim olamaz mı? Tabii ki olabilir. Peki ya ona da yaşımla ilgili yalan söylersem ve üstelik o benim çocuğum yaşında olsa işler iyice karışmaz mı? Alice'in bu karışıklıkla nasıl mücadele ettiğini okurken ona hayran olduğumu fark ettim. Çünkü ben onun kadar cesur olamazdım sanırım. Patronuma, en yakın arkadaşlarıma ve sevgilime böyle bir yalan söylesem bir süre sonra ortaya çıkardı bir şekilde. Zaten Alice'te sevgilisine gerçeği itiraf etti ve ben bu hareketi ile gurur duydum. Josh'un o sırada hissettiği duyguları az çok anlayabiliyorum ve onun da bununla baş ediş şeklini kutluyorum. Annen yaşındaki kadınla sevgili oluşunu düşündüğümde benim bile içim bir garip oluyor. Ama o ne olursa olsun Alice'i bırakmadı. Ben bu bölümü okurken büyük bir rahatlama hissettim. Sanki ben böyle bir yalan söylemişim gibi geriliyordum hep. Çünkü ben de rahat edemezdim ve onu kaybetme pahasına gerçeği söylerdim. Onu kaybettiğimde kendimi çok kötü hissederdim. Çok kötü derken neyi kastettiğimi söyleyeyim. Kendimi yalancı gibi hissederdim. Zaten benim içimde yaşadıklarımı bilmeyen bir insan için son derece yalancıyım. En çok da sana güvenen bir insanın güvenini kırmak çok kötü olsa gerek. O sana bir bebeğin annesine olan sonsuz güveni kadar güvenmiş ama sen bundan yararlanmışsın gibi görünüyor. Bu da kitabı okurken neden böylesine gerildiğimi açıklıyor. Çünkü kitabı okurken sanki ben Alice'im ve bunların hepsini ben yapıyormuşum gibi bir hisle baş başaydım. Beni bu kadar kendi içine çeken bu kitabı okurken, Alice'in arkadaşlarının yaşadığı hisleri düşünmeden edemiyordum. Yine kendimi onların yerine koyuyordum. Dostum dediğim bir insanın bana yaşıyla ilgili yalan söylediğini öğrensem sanırım suçluluk hissederdim. Bu suçluluğun sebebi ona yeteri kadar güven vermediğimi düşünmem olurdu. Bu aslında sadece kitapla da alakalı değil, bir arkadaşım bana yalan söylediği zaman "Acaba onu yargılayacağımdan mı korkuyor?" diye düşünürüm ve bu yüzden suçu kendimde ararım. Benim için dostluk çok başka bir şeydir. Aramızda kesinlikle yalanın olmayacağı dürüst bir ilişkidir dostluk benim için. Genelde dostlarımla saatlerce otururum ve onlara dertlerimden bahsederim. Bazen de onların dertlerini dinler, tavsiyeler veririm. Bu beni çok rahatlatır. Ama işte araya bir yalan girdiği zaman o artık dostluk olmaktan çıkıyor. Alice bütün bunlarla çok iyi başa çıktı ve ben bununla gurur duyuyorum. Her şeye rağmen onun çok iyi bir dost ve sevgili olduğunu düşünüyorum. Tabii ki onun yerinde olmak istemezdim ama eğer olsaydım diye düşünerek bu cümleyi kuruyorum: Bence en doğru olan hareket, sevdiklerine ve değer verdiklerine en başta doğruları söylemektir. Dürüst olduğum sürece bu hayatta iyi bir eş, anne ve dost olabileceğimi düşünüyorum.