HAYAT, SORUMLULUKLAR VE WHIPLASH

Bazı filmler insana kendi hayatının sırlarını anlatır. Yaşamımızda kendi perdemizden geçmeyen ışıkları beyaz perdede gözlemleme imkanını bulabileceğimiz belki de tek alandır sahne ve sahnede sanat. Kendimde gözlemleyemediğim ve çevremde hayatımdaki fırtınadan ötürü kaçırdığım birçok detayı günyüzüne çıkarmış bir farkındalık sebebiydi bana "Whiplash". Bu film, günyüzünde körelmiş ama aslında hayatımızda gizlice yaşamını sürdüren duygu ve davranışlarımızın "Andrew" karakterine öznel bir objektiften dışavurumu konusu altında izleyiciyle buluşuyor. Hepimiz belli olay ve durumlarda başarısızlığımızı kabullenmiş insanlarız. Bazen güncel sorumluluklarımızın altında kalarak ezilebiliyoruz, bazen de sorumlu olduğumuz işlerden sağ salim kurtulmak ve yüksek bir başarı elde etmek için Andrew gibi zorluklara göğüs gerip tüm varlığımızla bir konuya yoğunlaşabiliyoruz. Benim için bu geçen sene üniversite sınavıydı. Çalışmak için binlerce konu, ödev verilmiş ve işime yaramayacak tonlarca kağıt ve içinde bulunduğum stres ve korku akıntısı içerisinde hissettiklerimi bu filmde tekrar hatırladım. Her durum ve her konuda hiç kimse her zaman başarılı olamaz. Hayatımızda feda etmemiz gereken belli başlı değerlerimiz vardır. Üniversite sınav sürecindeki feda ettiğim onca değerden biri ve belki de en önemlisi bir daha geri gelemeyecek zamanımdı. Sabah akşam huzur, uyku demeden çalıştığım o zamanlarda Andrew'un duyduğu o sessiz gürültü sürekli kafamdaydı. Fletcher'a gelecek olursak, Fletcher ne kadar güçlü ve baskıcı bir karakter olsa da bana, bu filmde herhangi bir kişi ve karakterden farklı olarak soyut birkaç duyguyu temsil ediyor. Hırs, gerçeklik, başarı ve başarısızlığın getirdiği hislerin ana tema olduğu sahneleriyle biz Fletcher karakterinin hem bir merdiven hem de bir engel olduğunu görüyoruz. Böyle kişi ve konular, yani aslında sorumluluklarımız ve benliğimiz bizim hayatımızın, hatta hayatın anlamını oluşturur. Bir fırsat veya bir yüktür başımıza kakılan bu sorumluluklar. Fletcher Andrew'u tüm orkestra önünde azarlarken hatta onu bırakan annesi hakkında bile alay ederken Andrew'un konuşmaması ve o ne derse hala yapmaya devam etmesinin nasıl güzel sonuçları açığa çıkardığını görürken aynı zamanda da Andrew'un Fletcher'a saldırmasının ve onu kritik durumlarda reddetmesinin onu belki de hayatındaki en önemli değerden mahrum bıraktığını gördük. Bu filmin ana teması altında düşünecek olursak pes etme eyleminin ezik bir unsurdan ziyade verilmesi gereken önemli bir karar olduğunu anlarız. Bir sorumluluğu yerine getirmek için en başında o konu hakkında bir bilgi birikimimizin olması lazım ki bu da zamanla olur. İnsan ki, bir işe kendini adasın, her şeyi başarabilir; ama hayatta birden fazla durum hakkında fazla sorumluluk alması gerekirse birkaç değeri feda etmeyi de öğrenmelidir. Tıpkı Andrew'un kız arkadaşından, içinde sadece müzik olan bir hayat için ayrılması gibi. Ben de bu fedakarlıkları sosyal hayatım ve zamanım olarak kararlaştırmıştım. Sabaha karşı üçe kadar çalışmanın ve sabah yedide uyanıp okula gitmenin ne kadar sağlıksız bir program olduğunu bilmeme rağmen iyi bir gelecek hedefim için bu rutinime devam ettim. Benim Fletcher'ım annem, babam, hocalarım veya üniversite sınavı bile değildi. Kendimdim! Ben iyi bir üniversite okuyacaktım ve ben iyi bir hayat yaşayıp bu sarsıntılı dünyada sallanmadan durabilecek bir ev kuracaktım. Bu benden başka kimsenin hayatı değildi ve sorumluluğu da benim üzerimeydi. Kendimle savaştığım bu süreçte belki de Andrew'un perspektifinin aynısını yaşamıştım. Heryer buğulu ve sesler bulanık, sadece bir amaç ve bir değer var hayatımda, uyku desen günde en fazla dört saat, eğlence desen serviste dinlediğim müzik ve derslerde yapılan üç beş şaka. Bütün bu olaylar arasından bu sorumluluğumu bırakmak da bir seçimdi. Bana göre düşük bir hedef olan matematik öğretmenliğinin puanlarını tutturduğum birsürü üniversite vardı ve hatta babam da bunları öneriyordu. "Peki, o sorumluluğumu bıraksam ve matematik öğretmenliği okusam yanlış bir karar almış olur muydum?" sorusuna cevabım kesinlikle hayır çünkü dediğim gibi hayat gittikçe budaklanan ve büyüyen bir ceviz ağacı gibidir. Bazı budaklar ağacın önünü keser veya ağacın direncini zayıflatır. Ceviz, sert bir ağaç olduğundan da bazı budakları kesmek de ayrıca bir sorumluluk ister ama belki de o kestiğimiz dal sayesinde hayat dediğimiz o ağaç daha estetik ve daha sağlıklı olacaktır. Hayattaki sorumluluklarımın, aslında birer seçim oldukları ilkesini benimsedim ve hayat ağacımın ne kadar sağlıklı büyüdüğünü gördüm. Yani bu filmdeki asıl önem Fletcher ikonundadır. Herkesin çoğu konuda bir Fletcher'ı vardır ve olmalıdır da ama pes etmenin veya etmemenin belki de en önemli karar olduğu unutulmamalıdır. Bazı değerleri feda etmek, hayatı daha değerli kılabilir çünkü hayat budaklanabilir; günyüzüne çıkaracağımız birçok yeteneğimiz ve gelişimimiz için çalışırken birkaç Fletcher'ı da dövmek veya Fletcher'lardan hakaretler duyduğumuz halde hala emirlerine uymak bizim elimizdedir. Sorumluluklarımızın asıl önemi de budur.