AİLE SALONUMUZ VARDIR

Yekta Kopan'ın Aile Çay Bahçesi kitabını gördüğümde, Ankara'nın güzide ilçesi Ulus'un payvonlarıyla meşhur Çankırı Caddesi'nde bulunan ve genelde pavyon çıkışı tercih edilen buram buram rakı ve ter kokan restoranlarının üst katlarındaki en fazla üç masalık bölümlerin girişinde sıkça rastladığımız "Aile salonumuz vardır" tabelası aklıma geldi. Hiçbir ailenin mecbur kalmadıkça tercih etmeyeceği yerlere bu tabelanın asılması bana çok samimiyetsiz gelmiştir. Dolayısıyla kitabı da bu önyargı ile elime aldım ancak hem Yekta Kopan'a duyduğum sempati hem de kitabın yaklaşık yüz elli sayfa olması, buna rağmen kitaba başlamama sebep oldu. Kendimi, kitaptan okudukça daha çok zevk alacağıma inandırmaya çalışarak açtım kitabın kapağını. Kitabın ana karakteri Müzeyyen'in çocukluk hatıralarıyla başladı hikaye. Ailesi hakkında bir şeyler anlatmaya başladığında, "Aile salonumuz vardır" tabelasının aksine samimi bir yere girdim. Çünkü kitap, isminden de anlaşıldığı gibi aileler hakkındaydı. Genelde bir kitabı okurken ana karakterle bir bağ kurabilmek adına, ona bir arkadaşım gibi yaklaşır ve anlattıklarını sanki sırdaşı gibi dinlemeye çalışırım. Müzeyyen'e de bu anlayışla yaklaştım ve başladım ailesi hakkında anlattıklarını dinlemeye. Anlattıklarını dinledikçe, kardeşime duyduğum şefkat ve sevgiden olacak ki onun kardeşi hakkında söyledikleri beni şaşırttı. Çünkü bir insanın öz kardeşine bu denli büyük bir nefret beslemesi benim hayal edemeyeceğim bir şeydi. Aslında Müzeyyen'e içten içe çok kızmama rağmen, bir arkadaşın da yapacağı gibi onu dinlemeye devam ettim ve anlamaya çalıştım. Çünkü iyi arkadaşlar bunun için vardır. Meğerse Müzeyyen kardeşi Çiğdem'i annesinin ölümünden sorumlu tuttuğu için, ona bu denli büyük bir nefret besliyormuş. İçten içe Müzeyyen'in bunu yapmaması için ona kendi kardeşimle olan kopmaz bağımdan bahsetmek istiyordum ama Müzeyyen bir kitap karakteriydi ve ilişkimiz tek yönlüydü; o bana fikirlerini aktarabilir ancak ben ona aktaramazdım. Müzeyyen'in anlattıklarını dinlerken ona zaman zaman hak verdim, zaman zaman kızdım. Mesela babasına beslediği kini haklı buldum çünkü o kızdığı baba karakteri aslında çok da uzak olmadığım hatta kendi babamla eşleştirdiğim bir karakterdi. Babasının sorumsuzca davranışları sonucu kendi sorumluklarını Müzeyyen'in babaannesinin üzerine yıkması, aşina olduğum bir durumdu. Ama her ne kadar çabalasam da, kardeşine duyduğu kine bir türlü hak veremedim. Çünkü annesinin, Çiğdem'in ağlamasından korkup camdan aşağı düşmesinde Çiğdem'in hiçbir suçu olmadığı gibi, suçu olsa bile küçük bir çocuk olmasından dolayı davranışlarına sorumluluk yüklenemezdi. Hatta bu durumdan dolayı Müzeyyen'e kızdım. Bu durum Müzeyyen'i anlayamadığım ve kızdığım nadir durumlardan biriydi. Mesela hayata karşı savurduğu sağlam küfürleri beni hiç rahatsız etmemişti. Bir salyangozla saatlerce sohbet edecek kadar yalnızlaştırılmış bir insanın en azından bunu yapmaya hakkı vardır diye düşündüm. Bu durum beni, Müzeyyen'le kurduğum dost bağını kuvvetlendirmeye teşvik etti, zaten kendinden başka kimseye hayrı olmayan Özlem'de onun tek dostuydu. Yani Müzeyyen'e de sorsak benim dostluğumu yeğlerdi. Belki farklı bir zaman boyutunda karşılaşmış olsak, iyi birer dost olabilirdik birbirimize. Ama en nihayetinde, Aile Çay Bahçesi bir kitaptı, Müzeyyen ise bu kitabın ana karakteri... Kitabın adından dolayı edindiğim tüm ön yargılar, kitap bittiğinde yok olmuştu. Sanırım Müzeyyen'le olan ortak noktalarımız onunla kurduğum bağı güçlendirdi ve kitabı olduğundan daha samimi bulmama neden oldu, bilemiyorum... Sonuç olarak kitaba başlarken ki hislerimle, bitirdiğimdeki hislerimin arasında büyük bir uçurum vardı. Seslendirme sanatçısı olarak tanıdığım ve sempati beslediğim Yekta Kopan'ı yazar yönüyle de tanımama ve sevmeme neden oldu.