Günleri Biriktirerek Yazılan Roman

Çoğu insan için hayat, planlarla doludur. Bu planlar, ister uzun vadeli ister kısa vadeli olsun hayatımıza anlam katmamızı, hayatımızı sürdürmemizi sağlar. Ancak kimi zaman insan bir plan yapmadan, sadece günü kurtarmak için, gelişigüzel yaşar. Bir şeyler biriktirmeden, sadece zaman geçirme amacıyla, alelade yaşar günlerini. Bunun genelde insanın umudunu yitirdiği veya hayatına devam etmekte zorlandığı, hayatına bir anlam katamadığı zamanlarda ortaya çıktığını düşünüyorum. Benim de hayatın anlamsızlığından dem vurduğum yoğun bunaltı zamanlarımda veya daha basit bir örnek verecek olursam, üniversite sınavına hazırlandığım zamanlarda böyle günler geçirdiğim olmuştu. Ancak böyle günler insanı rahatsız eder, çünkü insan varoluşundan ve anlam arayışından dolayı birikim yapmaya, günlerini bir amaç uğruna uç uca ekleyerek yaşamaya ihtiyaç duyar. Barış Bıçakçı'nın Seyrek Yağmur adlı kitabında da ""Günler damlıyor ama aynı kaba değil." diye tekrarladı Rıfat. "Yani her şey boşa mı gidiyor, boşuna mı yaşıyorum?" Müthiş bir huzursuzluk duydu."" (5) cümleleriye anlatılmak istenenin de bu durum olduğunu düşünüyorum. İnsan hayatını boşa geçirdiğini, hayatının bir amacı olmadığını hissettiğinde huzursuzluk duyar. Çünkü insan sahip olduğu akıldan dolayı varoluşunu anlamlandırmak ve haklı çıkarmak zorunda olan bir canlıdır. "Rıfat, günleri işe yarar bir biçimde biriktirebilmek için bir hikayeye ihtiyaç olduğuna karar verdi. 'Benim bir hikayem olmalı!' dedi, 'Bir hikayenin içinde olmalıyım ki, günler aynı kaba damlasın." (Bıçakçı, 5) cümleleri ise yaptığım bir şeyi anımsamamı sağladı. İnsanın bir hikayeye ihtiyaç duymasının ve bu şekilde günleri biriktirebileceğini düşünmesinin nedenini kolayca anlayabiliyorum. Ben de birçok kez bir roman karakteri olduğumu veya bir filmin içinde olduğumu hayal ettim, hatta hala da ediyorum. Kulaklıklarımı takıp yürümeye başladığım zaman kafamda hayaller kurarak kendimi bir romana veya bir filme yerleştiriyorum. Kendimi sevdiğim romanlardaki anti kahramanlara benzetiyorum. Camus, Dostoyevski gibi sevdiğim yazarların elinde benim de iyi bir romana dönüşebileceğimi düşünüyorum. Benim yaşadığım hayatı, bütün yönleriyle ve bütün düşüncelerimle edebiyatın büyülü gücünü kullanarak anlatacak bir roman. Bu, neşeli günlerimde de olabilmekle birlikte genelde düşünceli ve bu düşüncelerin eşliğinde hüzünlü olduğum, deyim yerindeyse varoluş sancıları yaşadığım günlerde kendini gösteriyor. Bunun bir nedeninin insanın yaşadığı bunalımlara, acılara, mutluluklara anlam katma çabası olduğunu düşünüyorum. İnsan düşüncelerinin ve hislerinin sadece kendi zihninde kalmasından ve ömrü boyunca kendi bilincine mahkum olup kimseyle gerçek anlamda bir paylaşım içine girememektense başka insanların onu okuyabileceğini, düşüncelerini en doğal haliyle duyabileceğini ve hissedebileceğini düşünüyor. Bu şekilde hayatını ve tüm yaşadıklarını yüce bir anlama ve amaca bağlamış oluyor. Başka bir nedeninin de insanın unutulmak ve yok olmak istemeyişi olduğunudüşünüyorum. İnsan kalıcı olmak, defalarca izlenebilmek istiyor. En azından kendime baktığımda ve bu hayalleri neden kuruyor olabileceğimi düşündüğümde bu cevaplara ulaşıyorum. Anılar ve yaşanmışlıklar da bir insanın kişiliğinin oluşmasında ve önünde kalan günler için plan yapmasında oldukça etkili olur. Sonuçta hepimiz iyi ve kötü birçok şey yaşıyoruz ve hayatımızı buna göre şekillendiriyoruz. Geriye dönüp baktığımda seneler önce yaşadığım bazı şeylerin bugünkü kişiliğim ve bugün aldığım kararların üzerindeki etkisini görüyorum. Örneğin eğitim hayatımda yaptığım okul seçimleri bile kişiliğimin şekillenmesinde büyük rol oynadı ve diğer alanlardaki kararlarımı da etkilemiş oldu. Yine insan ilişkilerinde bazı tecrübelerim bugünkü ilişkilerimi oluşturmamda ve insanlara olan yaklaşımımda etkili oldu. Ancak hatıralar kimi zaman da insanın cesaretini kırar ve karar alırken çekinmesine yol açar. Kötü hatıralarımız sürekli bir üzüntü haline ve hayattan umudumuzu yitirmemize neden olabilir. Genç insanların yaşlı insanlara oranla daha cesur kararlar verebilmesinde de bunun etkili olduğunu düşünüyorum. Kötü hatıraları ve yaşanmışlıkları, pişmanlıkları daha az olduğu için karar alırken daha kendilerinden emin olabiliyorlar. "Hatıralar kötüdür, hayatın önünü tıkar. Ama bak hayaller iyidir." (Bıçakçı, 48) kitaptaki bu alıntıda da bahsedildiği gibi hayaller kötü hatıraların aksine insana devam etme umudu verir ve cesaret aşılar. En kötü ve en umutsuz hissettiğim zamanlarda bile hayal kurmanın bana güç verdiğini, o hayallerinin bazılarının kesinlikle gerçekleşmeyeceğini bilsem de o ruh halinden çıkmama katkı sağladığını söyleyebilirim. Ayrıca kötü hatıraların üzerimizdeki bu etkisinden dolayı onları unutmak isteriz. Ancak unutmayı, en azından uzunca süreler hatırlamamayı başarsak bile aslında o hatıraların bizde ortaya çıkardığı duygular hiçbir zaman yok olmaz. "Ben hatırlamadıklarımı daha derinden hissediyorum." (Bıçakçı, 8) Ben de aynı bu alıntıda olduğu gibi sahip olduğum bazı hatıraları artık unutmaya en azından detaylarını hatırlamamaya başlasam da bende uyandırdığı duyguları ve bana hissettirdiklerini derinlerde bir yerde hala duyumsuyorum. Hayaller kurmak, planlar yapmak, günleri biriktirmeye çalışmak ve bir hikayeye sahip olmak... Bunların hepsinin hayatı anlamlandırma yolunda etkili olduğunu ve aynı zamanda Tanrı inancının ve düşüncesinin de bu bağlamda ortaya çıkabileceğini düşünüyorum. Tanrı fikri bize hikayemizi bizim kadar hatta belki bizden daha iyi bilen birisinin olduğunu ve bu dünyadaki günlerimizin bir sonu olmasına rağmen günlerimizi bir amaç uğruna biriktirdiğimizi hissettiriyor. "Yeteri kadar zamanın varsa tanrıya ihtiyacın olmaz." (Bıçakçı, 45) bu söze katılıyorum, çünkü bu dünyadaki zamanımızın kısıtlı olduğunu dolayısıyla yeteri kadar zamanımız olmadığını bildiğimiz için Tanrı'ya ihtiyaç duyuyoruz. Bir Tanrı'nın varlığı konusunda insanlığın günümüzdeki bilgisiyle kesin bir kanıya varılamayacağını düşünüyorum ancak bu ihtiyaç bende de zaman zaman bireysel bir Tanrı'ya inanma olarak kendini gösteriyor. Bütün bunları düşündüğümüzde; zaman zaman günlerin aynı kaba damlamadığını hissetsek ve kötü hatıralarımız, gerçekleştiremediğimiz planlarımız olsa da umutsuzluğa düşmek yerine sabırla günleri aynı kaba damlatmaya ve hikayemizi oluşturmaya çalışabiliriz. Hayatımızın bir sonu olmasına rağmen o sonun ne zaman geleceğini bilmediğimiz için de yeterli zamanımız varmış gibi davranabiliriz. Bu şekilde hayatımızı anlamlandırmayı ve varoluşumuzu haklı çıkarmayı, en azından kendimizi oyalamayı başarabiliriz.