AMERİKA MACERAM

Bu sene neredeyse bütün yaz Amerika'daydım. Büyük ihtimalle daha önce duymuşsunuzdur bu izlenceyi. Genelde üniversite öğrencilerinin yazın para kazanmak ve kazandığı parayla gezebilmek ve aynı zamanda da dillerini geliştirebilmek için katıldığı bir izlence (Work & Travel). Sene içinde ilk arkadaşım ortaya attı bu Amerika'ya gitmek fikrini. Beraber gidersek ne kadar eğlenceli olabileceğinden bahsetti. Fakat daha sonra bazı sorunlardan dolayı vazgeçmek zorunda kaldı. Arkadaşım vazgeçtikten sonra da başlarda ben de vazgeçmeyi düşündüm. Çünkü neden vazgeçmeyeyim ? Bütün yaz boyunca evimde rahatça yatma, istediğim zaman uyuyup istediğim zaman uyanma şansım varken neden bütün yaz boyunca çalışmayı tercih edeyim ki ? Fakat daha sonra düşündüğümde tam da bu yüzden katılmam gerektiğine karar verdim. Her zaman rahatı tercih etmemek ve gerektiğinde zorluklara katlanabilmek. Çünkü neredeyse bütün hayatım boyunca her ne kadar mantıklı hareket etmeye çalıştıysam da genel de duygularımın etkisinde kalarak hareket etmiştim ve zor karşısında kolayı tercih etmiştim. Mesela en basitinden; sınavların yaklaştığı dönemlerde ders çalışmayı sürekli ertelemek ve sınavdan bir iki gün önce çalışmaya başlamak ya da verilen ödevleri sürekli ertelemek ve zamanında yetiştirememek gibi. Hatta bu yüzden geçen dönem boyunca insanların gerçekten özgür iradesinin var olup olmadığını düşünmüştüm ve bununla ilgili bir yazı bile yazmıştım. Çünkü o zamanlar, insanların özgür iradesinin olmadığını, yani insanların davranışlarının aslında kendi denetiminde olmadığını ve her ne kadar davranışlarını değiştirmeye çalışırlarsa çalışsın davranışlarının değişemeyeceğini düşünüyordum. İnsanın, aslında hayatı boyunca edindiği tecrübelerin bir bütünü olduğunu ve davranışlarının nedeninin altında da bu edinilen tecrübelerin yattığını ve bu yüzden, kendimi değiştirmek istersem bunun ancak yeni tecrübeler edinerek mümkün olacağını düşünüyordum. Demek istediğimi özgüvensiz bir bireyi düşünerek daha rahat anlayabilirsiniz. Zamanında insanların kendisine kötü davranmasından dolayı -yani insanlarla ilgili kötü tecrübeleri olmasında dolayı- kendisine olan güveninin azalması ve davranışlarının buna göre değişmesi ve bu yüzden, toplum içinde rahat konuşamaması, insanlarla zor samimiyet kurması, dışarı çıkmak yerine evde kalmayı tercih etmesi gibi. Bazı insanlar, bunların bireyin kendi tercihini olduğu -yani özgür iradesi olduğunu- söyleyebilir ancak asıl olan, bunlarının bireyin edindiği tecrübelerin sonucu olmasıdır. Daha önce edindiği kötü tecrübeleri tekrar tecrübe etmemek için içgüdüsel olarak bu olaylardan kaçınmasıdır. Benim durumumda ise bu zorluklardan ve başarısızlıklardan kaçınmaktı. Bu yüzden -içgüdüsel olarak- ders çalışıp da sınavda başarısız olup kendimi başarısız birisi gibi görmektense, ders çalışmadan sadece sınavdan başarısız olmayı tercih ediyordum diyebilirim. Çünkü hem ders çalışmamak daha kolaydı -böylece zorluklardan kaçınabiliyordum- hem de ders çalıştığım halde başarısız olma gibi bir durumla karşı karşıya kalmıyordum -girmediğiniz bir yarışı kaybedemezsiniz-. Evet, kulağa biraz saçma geldiğinin farkındayım ancak durumum buydu. Bu yüzden de bu izlenceye katılmam gerektiğini, çünkü bunun benim için bir sosyal deney olacağını düşündüm. Bu sosyal deneyle insanların gerçekten kendi davranışları üzerinde ne kadar etkisi olduğunu, insanların kendi sınırlarını ne kadar zorlayabileceklerini görebilecektim. Ayrıca bunun yanında hayat tecrübesi edinmem için iyi bir şans olduğunu düşündüm. Çünkü bana göre hayattaki en önemli şeylerden birisi de hayat tecrübesiydi. Hayat tecrübesini, size hayata karşı bağışıklık kazandıran bir aşı gibi düşünün. Çünkü hayat tecrübesi, hayata karşı daha güçlü ve dayanıklı olmanızı sağlar. Bunu, vahşi doğada yaşayan aslanlarla hayvanat bahçesinde yaşayan aslanları kıyaslayarak ne demek istediğimi anlayabilirsiniz. Bu yüzden -eğer kendimi geliştirmek ve hayat tecrübesi edinmek istiyorsam- hayata balıklama atlamam gerektiği, ilk Kamil Kaan Erkan başta her ne kadar soğuk gelse de zamanla alışacağımı biliyordum. Eğer balıklama atlamasaydım belki de hala bu izlenceye katılmayı erteliyor olabilirdim. Oraya gittikten sonra ne oldu ? Neler değişti ? Deneyim beklediğim gibi sonuçlandı mı ? Öncelikle şunu söylemek istiyorum. Ben bile bu kadar bu kadar dayanabileceğimi düşünmüyordum. İlk işim, bir restoranda garsonluktu. Şehirden epey uzakta ve eyaletler arası yolda olduğu için burası genelde tatile giden ya da tatilden dönen ailelerin uğradığı bir yerdi. Kaldığım yere de oldukça uzaktı. Bu yüzden, her gün neredeyse 16-17 kilometre yolu bisikletimle gitmek ve bu mesafeden dolayı da her gün sabah 06. 00'da kalkmak zorundaydım. İlk başlarda her gün bu kadar yolu gelip gidemem ve bu kadar erken kalkamam diye işimden ayrılmayı ve daha yakın bir yerde iş bulmayı düşündüm. Fakat daha sonradan buraya asıl geliş nedenim zaten bu olduğunu, bu yüzden kendimi zorlamam gerektiğini, zorluklardan kaçmamam gerektiğini ve ancak korkumla yüzleşerek bu sorunumu aşabileceğimi hatırladım. Her gün, "Bugün işteki son günüm, bugün kesin ayrılıyorum." diyerek işe gittim ama işimden ayrılmadım. Hatta daha sonra başka bir yerde daha -bir pastanede- iş bulup orada da çalışmaya başladım. Her gün 15 saate yakın çalışıp 5 saate yakın uyudum. Bir de üstüne 22-23 kilometreye yakın yol gittim. Doğal olarak da epey zayıfladım. Ancak, bu kadar yoğun çalışmama rağmen halimden memnumdum. Çünkü istediğim zaman zorluklara dayanabileceğimi, her ne kadar davranışlarımı değiştirmek zor olsa da sürekli kendimi zorlayarak ve korkularımla yüzleşerek davranışlarımı değiştirebileceğimi öğrenmiştim. Bir gün içinde yaptığım en fazla mesafe.