HAYALİ AMA GERÇEK KURGULAR – TUANA TERKİN

Bir gün, arkasında ünlü yazarların beğeni dolu yorumlarını okuduktan sonra almıştım Açlık Oyunları'nı. Seneler geçmesine rağmen, üzerimde yarattığı etkiden midir bilmem, unutmadım kitabı alıp eve gider gitmez başladığım o günü; akşam yemeği hazır olana kadar okumaya niyetlendiğim kitabın beni nasıl etkisi altına aldığını. Kitabıma ara vermek zorunda kaldığım için, beş dakika içerisinde yediğim o akşam yemeğinden sonra odama geri koşuşumu. ''Kitapta beni böylesi etkileyen şey neydi?'' tam olarak emin değilim : Yazarın muhteşem bir şekilde oluşturduğu hem geçmişten hem de gelecekten gelmiş gibi duran o kaotik dünya mı, hayal ettiğimde bile kanımı donduran, sağ çıkmanın tek yolunun başkalarının ölmesi olduğu ''Açlık Oyunları '' mı yoksa tüm bunların bir şekilde bana tanıdık geliyor olması mı ? Eğer kitabı okuduysanız, eminim ki, ''Capitol'' adı verilen baskıcı ve zalim yönetimin insanlara dayattığı, yirmi dört kişinin girip sadece bir kişinin sağ çıkabildiği yarışmayı okudukça içiniz ürpermiştir. Bütün bir ülkenin oturup normal bir şeymişçesine o yarışmayı izlemesini aklınız almamıştır. ''Bu nasıl bir kabulleniş, nasıl bir çaresizlik?'' diye düşünmüşsünüzdür. Kendinizi mıntıkalardaki insanların yaşadığı hayatın içine koyduğunuzda tüyleriniz diken diken olmuştur. Aklınız almamıştır belki; nasıl olup da o insanların bu sistemi kabullendiklerini, onları yöneten insanlar her türlü imkana ve zenginliğe sahipken onların bir ekmeği bile zar zor bulabilir bir durumda olmalarını. Peki bir dakika duralım ve düşünelim: Kitaptaki bu tüyler ürpertici dünya bizim dünyamıza çok mu uzak gerçekten? Biz barış içinde, her zaman iyi insanlar tarafından yönetilen, haksızlıklara her zaman karşı çıkabildiğimiz, hak ettiklerimizi alabildiğimiz bir dünyada mı yaşıyoruz? Yahut bir yere gelmek için milyonlarca insanın adeta üstüne basıp geçmek zorunda kalmıyor muyuz biz de? Tamam, belki bugün o rekabete üniversite sınavlarında giriyoruz ya da işbaşvurularında hatta sonra da iş hayatında. Tamam, bugün ülkeler birbirlerine para için tuzaklar kuruyorlar; doğal kaynaklar için, madenler için savaşıyorlar birbirleriyle. Peki ya katlanarak artan nüfusumuza, dünyanın kaynakları yeterli gelmemeye başladığında ne olacak? Artık güç, hırs veya para için değil de; bizzat hayatımızı devam ettirebilmek, aç kalmamak için savaşmak zorunda kaldığımızda... Biz de ''Açlık Oyunları''na katılanlar gibi insanlığımızı mı kaybedeceğiz? Soğuk, acımasız, kendinden başkasını düşünmeye bile yeltenmeyen insanlar mı olacağız? Nasıl mutlu olacağız biz, ne için? Bir gün daha yaşamış olmak mı olacak tek avuntumuz? Sevmeye, değer vermeye, fedakarlıklar yapmaya ne olacak? Umarım ki hırslarımız ve doğaya karşı saygı duymayışımız, biz böyle bir dünyaya mahkum olmadan önce bir son bulur. Zira bu dünyada, insanlık namına pek de bir şey kalacakmış gibi durmuyor. Açlık Oyunları'nda Suzanne Colins'in yarattığı dünyanın, aslında bize ne kadar tanıdık olduğunu fark ettiğimde; A Saint Exupery'nin '' İnsan yazmayı değil, görmeyi öğrenmeli. Yazmak bir sonuçtur'' sözünün ne kadar doğru olduğunu da anlıyorum. Çünkü Suzanne Colins, muazzam bir şekilde gözlemlediği dünyayı, hayal gücüyle yoğurarak, geleceği düşünerek, geçmişi değerlendirerek bizleri hayrete düşüren bir kurguya dönüştürmüştü. Beni Açlık Oyunları kadar etkileyen diğer kitapları da düşünüyorum ve bir sonuca varıyorum: Artık bir klişe haline gelmiş olan ''Kitaplarda kendimizden bir parça bulmak'' olayı gerçekten de doğru. Kişiliğimizden, yaşadığımız çevreden, hayatımızdan parçalar bulduğumuz, onlarla bağlantı kurabildiğimiz kitaplardan etkileniyoruz çünkü ancak o yolla girebiliyoruz bir kitabın içine, kendimizi hikayeyi yaşayan bir karakter gibi hissedebiliyoruz. Onlarla birlikte öfkeleniyor, onlarla seviniyor, onlarla acı çekiyoruz. Onların çelişkilerini paylaşıyoruz bazen, '' Tüm bunlar benim başıma gelseydi, ben nasıl bir yol izlerdim?'' diye düşünüyoruz. İşte böyle kendilerine birer yer buluyorlar tüm o kitaplar benliğimizde.