EN GÜZEL TATİL

Herkesin hayatında, ölmeden önce bir kere de olsa görmek istediği bir ülke mutlaka vardır. Benim için bu ülke İtalya'dır. Babamın tavsiyesi üzerine Dan Brown'un Cehennem kitabını okumuştum. O günden beri babam ve benim en büyük hayalimiz İtalya'ya gitmektir. İtalya'nın mimari yapıtlarına, sanatına, kültürüne hayran olmamak mümkün mü? Goethe'nin İtalya Seyahati adlı gezi kitabı da bana oldukça ilham verdi. Bir anda hiç kimselere haber vermeden İtalya yolculuğuna çıkan Goethe de benim gibi bu ülkeyi gerçek hayattan bir kaçış yolu olarak görmüş ve yorgun düşmüş zihnini arındırmak istemiştir. Bu vesileyle ben de sizlere hayal ettiğim İtalya seyahatimi anlatmak istiyorum. İlk olarak İtalya maceram, başkent Roma da başlıyor. Nihayet Goethe'nin "kültürümün üniversitesi" dediği o tarih kokan şehirdeyim. Üç yüz yıl önce onun Weimar'dan başladığı yolculuğa, ben de Ankara'dan başladım. Şimdi de buradayım. Babamla birlikte havaalanına iniyoruz. Havaalanı adını, ülkenin en önemli sanatçı ve mucitlerinden biri olan Leonardo Da Vinci'den alıyor. Şehire vardığımızda hiç zaman kaybetmeden gezimize başlıyoruz. İlk olarak Roma'da en merak ettiğim yerlerden biri olan Kolezyum'a gidiyoruz. Ms 72 yılında yapımına başlanan bu yapı insanlık tarihini en güzel yapıtıdır benim için. O zamanların şartlarını düşündüğümüzde böylesine bir yapı yapabilmiş olmaları beni oldukça heyecanlandırıyor. Tabi babam ve ben metro ile seyahat ediyoruz. Goethe için bu koca şehri gezmek eminim hiç kolay olmamıştır. Şimdiki gelişmiş koşullar, üç yüz yıl önce yoktu elbette. Ancak, o çok daha fazla macera yaşadı bu güzel şehirde. Bizim turistik gezimize nazaran onun gezisinde İtalyan kültürüyle bütünleşmek daha kolaydır. Tanıştığı insanlar, Roma'nın arka sokaklarında gördüğü inanılmaz binalar onda çok büyük etkiler bırakmıştır. Modern teknolojiler ve yapıların hayatımızı büyük ölçüde rahatlattığı her ne kadar doğru olsa da eski zamanlarda eminim ki her şey çok daha keyifliydi. Çünkü zorluklarla ve emekle yapılan her şey çok daha tatlıdır. Şimdi Vatikan'a geçiyoruz. Roma'nın içinde küçük bir ülke burası. Bir mahalle gibi bir ülke. Roma'nın küçük bir semti gibi bir ülkedir. Oldukça büyük bir turist yığını var. İçlerine karışıyoruz biz de. Katolik din liderlerinin yaşadığı bu ülkede sanat ve din adeta iç içe. Bu durum beni biraz düşündürüyor. İtalya'nın her köşesinde dinin ve sanatın mükemmel harmanını görebilmek mümkün. Bu nasıl olabilir ki? Bir Papa tarafından dünyanın en büyük sanatçısı Michelangelo'ya verilen görev beni hep şaşırtmıştır. Papa, Michelangelo'ya Vatikan'daki Sistina Şapeli'nin tavanına resimler yapması için görevlendirir. Kutsal kitap kaynaklı bu resimler arasında "Adem'in Yaratılışı" da vardır. Tanrı'nın ve Adem'in tasvir edildiği bu resim, din ve sanatın buluştuğu en büyük yapıttır. Tanrı'nın tasvir edilmesi ve Adem'in çıplak resmedilişi bazı din insanları tarafından eleştiriliyor. Ancak bence bu dinin sanata karşı her zaman hoşgörülü olması gerektiğinin bir göstergesidir. Böyle güzel tasvirlerin bulunduğu bir dini mekan, sizce de sade ve tek tip bir mekandan daha iyi değil mi? Adem'in Yaratılışı- Michelangelo Şimdi de Venedik'e geçiyoruz. Goethe'nin Venedik hakkında düşündükleri aklıma geliyor ve ona hak veriyorum. Gerçekten de o kadar dar ve sıkışık sokaklar var ki bu şehrin sokakları ve meydanları hep su kanalları olmuş. Turistler için oldukça cezbedici olan bu şehrin yerlileri burada nasıl yaşayabiliyorlar acaba? Burada yaşamak gibi bir niyetim olmadığından anın tadını çıkartmaya karar veriyorum. Labirenti andıran bu kanallar arasında bir gondolla gezindik. İtalya'daki insanlarda klasik Akdeniz insanı davranışlarını görmek mümkün. Babamla Academia sanat müzesine gitmek istiyoruz. Yolda gördüğümüz bir restoranın garsonuna soruyoruz ve bize elinden geldiğince yardım etmeye çalışıyor. En sonunda dünyaca ünlü İtalyan pizzasının tadına bakmaya karar veriyoruz. Bizim yediğimiz pizzalardan pek de bir farkı yok. Neden İtalya'dakiler bu kadar popüler ki? Bununda turistleri çekmek için başka bir yöntem olduğunu düşünüyorum. Benim için sanatın ve mimarinin dünya üzerindeki başkenti olan İtalya yolculuğum aşağı yukarı bu şekildeydi. Tabi ki seyahatim burada bitmiyor. Goethe gibi ben de her şeyden, tüm sıkıntılardan uzaklaşıp bu güzel ülkede iki yıl gezmek isterdim.