AŞK LAZIM

Aşkı anlatmak çok zor aslında, hatta imkansız. Somut bir tarafı yok çünkü. Tamamen insanın içinde, insanın halinin bir parçası. Sadece aşığın kendi dilinden dökülebilen ve sadece onun kulağının duyabildiği, değişik bir durum. Cemal Süreya'nın da dediği gibi "Sevmek, ne uzun kelime." Aşk gerçekten ne uzun, ne yaman, ne yorucu bir kelime. Aşık olmak da zor ama çok tatlı. İçine bir anda bir tohum, bir çekirdek düşüyor, tüm vücudunu ele geçiren bir ağaç oluyor birden. Kendini unutuyorsun, o oluveriyorsun. İçinde onun olmadığı her söz kulağa biraz eksik geliyor, biraz yavan, biraz kuru, boğazda düğümlenen... Kalbine başkasını sokmak istemiyorsun, başka birinin hayallerine girmesi yeryüzündeki her şeyden daha kötü geliyor. Sanki elinde bıçakla aşkınızı öldürmeye giden bir adama dönüşüyorsun. Ondan başkası sana yasaklı çünkü. Uyuduğun zaman bile rüyanda onun yanında olmak istiyorsun. Hele bir de uzaktan seviyorsan, sevdiğin uzaklardaysa... Buradaki uzak kavramını da yanlış anlamamak lazım. Mesele aradaki nicel mesafe değil. İnsan kendine bile uzak olabilir. Hayat bazen elimizde olmayan sebeplerden dolayı yakınları uzak edebilir. O zaman her şey çok farklı oluyor. Burada Cemal Süreya'ya bir kulak verelim: "Uzaktan seviyorum seni kokunu alamadan, boynuna sarılamadan yüzüne dokunamadan sadece seviyorum" Eğer o uzaktaysa, senin de kalbin kanatlanıp onun yanına uçuveriyor. Sen ise makinaya bağlı hayatına devam eden hastalar gibi hareketsiz, çökmüş, yaşayan bir ölü oluyorsun. Ondan gelen, ondan olan her şey senin için çok kıymetli. Süreya'nın: "Peki ya sizin hiç fotoğrafını açıp yüzünün en ince ayrıntısına kadar, incelediğiniz biri oldu mu?" dediği gibi, onun fotoğrafına bakarken zaman mefhumu ortadan kalkıyor, fotoğraf büyüyor ve içinde kayboluyorsun. Öyle haller yaşarsın ki ruhun bedenin içinde sıkışır. Nefes almak zordur artık. Ondan gelen bir haber bir anda bütün planlarını altüst eder, hayata kısa bir ara verip farklı boyutlara geçersin. Onun sesini duyarsın içinde, belki de duyduğunu zannedersin ya da sana bıraktığı, kendi kokusunun sindiği bir eşyasını koklar, sana bıraktığı birkaç tel saçını okşarsın. Bir anda gözlerinin altında bir toplanma olur, gözyaşları birikir orada. Eğer o an ağlayamazsan halin çok kötü. O birkaç damla gözyaşı göz torbalarının içinde büyür, büyür ve bir deniz olur. En iyisi, gözleri ilk dolduğu anda boşa almak. Ve son olarak aşkınızla buluşacağınız anı hayal edin. Ben hayal ediyorum ama bir türlü sonunu getiremiyorum. Yanına varmaya birkaç adım kala dizlerimin bağı çözülür gibime geliyor. Onun karşına çıkmaya korkuyorum. Beni görünce ona olan sevgimin içindeki siyah noktaları görüp sana yazıklar olsun der mi acaba. Hep bu korkuyla yaşıyorum ama ona da ulaşmam lazım artık. Kızıl Elma'ma ulaşmak istiyorum."Olmaz ya hani geliversen Hiç bir şey sormasan Hiç bir şey söylemesen Sussam Sussan" Ben de Cemal Süreya gibi onun yanına oturup sadece susmak ve gözlerinin içine bakmak istiyorum çünkü gözler insanın kapısıdır. O benim kapıma gelsin, ben de ona gideyim. Gözlerimiz birbirine sürekli gidip gelen, samimi iki karşı komşu gibi olsun. Tek kelime etmesin dillerimiz, sadece gözler konuşsun ve gözyaşları. Aşk kıymetini bilmemiz gereken büyük bir nimet. Başta bahsettiğim, içimizde dallanıp budaklanan o aşk ağacıdır bizi ayakta tutan. Ulu bir çınardır kökleri kalbin derinliklerine kadar inen. Durağan dünyamızı hareketlendiren, içimizi karnaval yerine döndüren bir iç dinamiktir. Bu yüzden aşk lazım, aşık olmak lazım, maşukumuzu bulmak da. Maşukumuz bizim, bizi biz yapan diğer yarımız. Aslında aynadaki karşılığımız misali, bizden bir tane daha olan. Bir elmanın iki yarısı gibi... bizim onda kendimizi bulduğumuz, asıl hüviyetimize kavuştuğumuz o maşukumuza kavuşalım artık. Cemal Süreya'nın temenni yüklü şu dizeleriyle bitiriyorum yazımı: "insanın başına ne gelirse merakından gelir demiş eskiler, baktım olmuyor, ben seni merak edeyim, sen de geliver."