TEK YÖNLÜ BİLET

İntihar denince akla gelen sayısız soru ve bu soruların getirdiği ikilemler vardır; intihar etmek bencillik midir? Cesaret midir? Korkaklık mıdır? Yoksa ölümde korkaklığa yer yok mudur? Kimileri bunu korkaklık, kimileri ise cesaret işi olarak görür. İntiharı cesurluk olarak görmek intihar kelimesine "kendi canına kıyabilmek" anlamını yüklemektir. Zira insanın canı tatlıdır, ona kıyabilecek olanı cesaretli sayarlar. Bu noktada yeni bir soru kafamı karıştırmakta, peki intihar edenler gerçekten de sadece kendi canlarına mı kıyarlar? Bazısının ailesi, bazısının sevgilisi, bazısının arkadaşları... Onları seven bu insanlara ne olacak? İntihar eden şahıs sevenlerinin de canına kıyacak. Bence kendilerini seven insanların kahrolacağını bile bile bu kararı verebilmek onları cesur kılıyor. İntihar etmek cesaret işi doğrusu. Diğer taraftan intiharı korkaklık olarak görmek ise intihar etmenin eşiğine gelmiş kişilerin sorunlarıyla daha fazla boğuşamadığını ve kendilerini içlerinde bulundukları ya da bulunduklarını sandıkları cendereden kurtarmak için sorunlarıyla yüzleşmek yerine kolay yolu seçtiklerini yani kaçtıklarını düşünmektir. Evet, intiharı korkaklık olarak görmeye yakışan niteleme budur: "kaçış". Sorun şu ki biz, hepimiz hayatı ve barındırdığı her şeyi siyah ve beyaz olarak ikiye ayırıyoruz; griyi kabul etmiyoruz, kabul etmeyi geçelim gri diye bir rengin var olabileceğini bile aklımızın ucundan geçirmiyoruz. Belirsizlikleri, kararsızlıkları sevmiyoruz. Net nedenler ve sonuçlar istiyoruz. Oysaki intiharın eşiğine gelmiş insanların kafasında aslında bu kadar da net düşünceler yok, siyahlar ve beyazlar yok. Aksine gri bir dumanın içinde boğuluyormuşçasına belirsizlikler var. İçinde bulunulan durum sadece sorunlardan kaçmak olarak görülmez; keza akılda yalnızca bencillik edildiği, geride bırakılanların düşünülmesi gerektiği fikri yoktur. Her şey birbirine girmiştir, düşünceler iplik gibi birbirine dolanıp düğüm olmuştur. Bir yandan sorunlardan kaçmak istenirken ve artık kendilerini bu eyleme sürükleyen duygulardan arınmak istenirken bir yandan da değer verilen kişiler düşünülür. En sevdiğim grubun vokali Dave Mustaine, bir şahsın ölmeden önceki son anlarını bir nevi intihar mektubu olarak tanımladığı şarkısında bu ikilemi şöyle seslendiriyor: "Moving on is a simple thing What it leaves behind is hard You know the sleeping feel no more pain And the living are scarred" (Megadeth) Benim çevirimle, "Devam etmek basit bir şey Geride bıraktıklarıdır zor olan Bilirsin uyuyanlar artık acı duymaz Ve yaralıdır yaşayanlar" İntihar eşiğindeki şahıs artık sonsuza dek uyumak ve uyanmamak istiyordur çünkü acı çekmekten yorulmuştur fakat geride bıraktıklarının yani onu seven insanların yola kendisi kadar kolay devam edemeyeceğini ve onları iyileşemez biçimde yaralayacağını da biliyordur. Karar verme aşamasına gelindiğinde seçim yapmak zorunda kalınır. Eldeki tek yönlü biletle trene atlayıp acılara ve çekilen sıkıntılara, yaşanan sorunlara son vermek mi; kalıp yola devam etmek, sevilenlerle zorlukların aşılabileceğine ikna olmak mı? Kanımca ne intihar etmek ne de intihardan vazgeçmek korkaklıktır. İntihar edebilmek cesarettir çünkü geride bırakılanlara karşı yapılan telafisiz bencilliği göze alabilmek ve geri dönülemez kararı vermiş olmaktır. İntihar cesarettir çünkü değer verdiği bilinen ve bir o kadar da değer verilen insanları arkada bırakabilmeyi, onlara acı çektirmeyi kabullenmektir. Mamafih ben intihardan vazgeçmeyi de korkaklık olarak göremiyorum çünkü dibin boylandığı sanılan anda yaşama devam etmektir, kişinin boğazlandığını bildiği ve artık ona nefes aldırmayan sorunlarını bir şekilde çözebileceğine inanmasıdır. Yılmamaktır. Değer verilen insanların intihar sebeplerinden üstün tutulmasıdır. İntihardan vazgeçmek de bir nevi cesarettir; duygulara yenilmemektir, mantığı farklı çözüm yollarıyla yeni bir boyuta taşımaktır.