YUMUŞAK YASTIK İSTERKEN YASTIKTAN OLMAK

Bazen kendime soruyorum bu hayatta en önemli şey nedir diye. Aşk, para, güç, sevgi, mutluluk hangisi daha değerli karar veremiyorum, biri olmadan diğeri olmuyor gibi. Siz ne durumdasınız, birini seçebildiniz mi? Bugün kendi kararsızlığımı boş verip güç sahibi olmayı her şeyin önüne koymaktan ve koyan insanlardan bahsetmek istiyorum. Gücün bir sürü tanımı var parasal, fiziksel, duygusal, mevkisel, hepsi de birbirine bağlı aslında. Hatta bağlılıktan çok destekçiler birbirlerine, biri olunca diğerini elde etmek daha da kolaylaşıyor. Bazı insanların bazılarından üstte olduğu, lider-takipçi sistemine dayanan bir dünyada yaşıyoruz. İçgüdüsel olarak bir lidere, yöneticiye ihtiyaç duyuyoruz. Bazı bireyler ise bu doğrultuda kendilerini güçlü olmaya adıyor ve yavaş yavaş güçlenerek toplumun kontrolünün sağlandığı liderlik etme mevkisine yükseliyor. Her insan bir lider olmasa da toplumun üzerimizde yarattığı "güçlü olmalısın", "kendi kendine yetebilmeli, çevrendekileri koruyabilmelisin" baskısı doğrultusunda güç sahibi olabilmek için gerekenleri yapmaya itiyor. Gelir seviyemizi arttırmak için çalışmaya başlıyoruz, maaşımızda yazan sayılar dizisi yetmiyor, terfi almaya, müdür olmaya çalışıyoruz. Asla elimizdeki ile yetinemiyoruz değil mi? Çokta haksız sayılmayız bunları yaparken, kim istemez daha güzel şartlarda, üçün beşin hesabını yapamadan yaşamayı, tabii ki herkes ister. Ben de isterim. Ama daha fazlasını, güçlü olmayı istemenin de bir sınırı var bence. Bu sınır benim için insanların kırılmaya başladığı yerde çiziliyor, benden geç veya önce çizgi çekmeye karar vermiş binlerce insan var. Güç için insanları kırmaya, çevrene zarar vermeye başladığında başlıyor problemler. Güç isteği son derece insani bir duygu olmaktan çıkıp vahşi bir dürtüye dönüşüyor. Bu vahşi dürtü insanı ne kadar ileri götürebilir, insan güç isteği uğruna nelerden vazgeçebilir, nelerden taviz verebilir? Yalan söylemek, karşındaki insanı kırmak gibi minik şeyler olduğunu düşünüyorsanız ya kendinizi kandırıyorsunuz ya da kafanızı kaldırıp çevrenize, dünyamıza bir kere bakmamışsınızdır demektir. William Golding'in "Sineklerin Tanrısı" eserinin en dikkat çekici yanlarından birinin insanın güç için ne kadar ileri gidebileceğini doğrudan okuyucularına göstermesi olduğunu düşünüyorum. Yapıtın geçtiği uzam günlük yaşamımızdan oldukça farklı fakat çocukların güç isteği doğrultusunda gösterdiği davranışlar içinde bulunduğumuz toplumun güç arzusu karşısında sergilediği tutumdan çok da farklı değil. Güç sahibi olmak için zayıf olanı ezme, baskı ve zoraki yönlendirmeler ile başlayan güç savaşı çocuklar arasında en güçsüz ve zayıf olarak görülen "Domuzcuk"un ölmesiyle başka bir boyuta taşınıyor. Çocuklar üzerinden gördüğümüz bu akıl almaz, vahşi ve acımasız davranış kabul edilemeyecek cinsten. Ufacık çocuklar kısacık hayatlarında nereden öğrenmişler böylesine vahşi olmayı diye düşünmemek elde değil. " Çocuklar gördüklerini yaparlar" tabiri tam da bu kafa karışıklığını düzelmek için söylenmiş adeta çünkü sahip oldukları güç isteği, savaşı ve içlerine işlemiş olan gizli güç hırsı çevrelerinin, bizim dünyamızın, toplumumuzun yansıması sadece. İnsan güçlü olmak, bazılarından üstte yer almak adına belli tavizlerden kaçmazken, taviz verirken içini rahatlatmak için bahaneler uydurmayı ve bu bahaneler ardına saklanarak kendinden kaçmayı öğrenmiş durumda. Verilen tavizler, vazgeçilenler sınırsız olunca, arkana saklanılacak bahane de sınırsız oluyor demek doğru olur. Ailemizi, işimizi, ihtiyaçlarımızı, konforlu bir yaşam sürme isteğimizi bu iç rahatlatma, yastığa kafamızı rahat koyma çabalarımız doğrultusunda kullandığımız kalkanlardan bir kaçı sadece. Bu kalkanlar "Sineklerin Tanrısı" eserinde önemli bir yere sahip, çocuklar yaptıkları akıl almaz davranışları duygusal olarak kabul etmemek için bir "otorite kurma" bahanesinin arkasına saklanıyorlar. Daha da üzücü fakat bir o kadar da gerçekçi olan bir diğer durum ise yaptıkları vahşi davranışların içinde bulundukları durum doğrultusunda "gerekli" olduğunu düşünerek yapmaları, bu durum eserde beni en çok şaşırtan durum ve "Nasıl böyle düşünebilirler?" diye kendime sormadan edemiyorum açıkçası. Cevap yine çok farklı değil yaşadıkları toplumun izleri bu durumda da kendisini açıkça gösteriyor. Kendi isteklerimizden, tutkularımızdan vazgeçmek yerine onları doğru kılmak adına ne gerekiyorsa yapma eğilimindeyiz ve bunları yaparken suçluluk hissetmemek için çevremizdeki her şeyi ve herkesi suistimal ediyoruz. Güç isteği, güç için savaşmaya, bizim için değerli olanlar bahanelere ve tavizlere, vahşi ve kabul edilemez davranışlar yapılması gereken davranışlara dönüştü. Bu gerçeklikle yüzleşmekten de kaçıyorken minicik çocuklar üzerinden kurgulanmış bir kitapta güce olan tutkumuzu bu kadar bariz bir şekilde görmek toplumumuzda, davranışlarımızda bir şeylerin yanlış olduğunun en büyük kanıtlarından biri. Kafamızı daha rahat bir yastığa koymak uğruna içimiz rahat bir şekilde uyuyamaz hale gelmişiz. Nasıl düzelir, değiştiririz bu durumu bilemiyorum ama güç için yaptıklarımızın sonuçları altında ezilmemek ve bahanelerden oluşturduğumuz kalkanları kullanmamayı tekrar başarabilmek için azıcıkta olsa güç sahibi olmayı isteyen benliğimizden taviz vermeyi, ona hayır demeyi yeniden hatırlarsak belki biraz rahat uyuruz.