Dünya adında bir gezegenden geliyorum

Sonsuz sayıdaki galaksilerin içinde, kendi küçük Güneş Sistemi'mizde yaşayan insan nesliyiz temelde. Evrenin bu kısmında Dünya denilen bu küçük gezegende yaşayan uzaylılarız aslında. Ya da daha bilimsel söylemek gerekirse; dil, din, ırk ve hayat tarzı gözetmeksizin homo sapiens sapiens'iz de diyebiliriz kendimize. Dünya üzerindeki diğer canlılardan farklı düşünebiliyoruz ve yazılı bir insanlık tarihimiz var. Bu özelliklerimiz sayesinde de Dünya'nın yönetimini ele geçirdik ve binlerce yıldır kendi isteğimize göre bu eşsiz gezegeni değiştiriyoruz. Özellikle son iki yüzyıldır endüstrileşen üretim ve gereksiz hızlı tüketim yüzünden Dünya'daki doğal yaşam dengesini bozduk ve belki de gelecek nesillerimizin bu gezegende yaşamlarını sürdürmeleri bu yüzden imkansız olacak. Şimdi de insanlık olarak gözümüzü farklı rotalara diktik ve kendimize yaşayabileceğimiz yeni bir gezegen arıyoruz. Diyelim ki bu hayalimizi gerçekleştirdik ve insan nesli uzayda yaşamına devam edecek. Hala biz kendimizi insanlık olarak tanımlayabilecek miyiz? Geçmişimiz, bizi bugüne getiren akıl mirasımız ne olacak? Kendimizi uzayda nasıl tanımlayacağız? Bu sorular eminim ki hepimizin aklının bir köşesinde yer ediyordur. İşte tam bu noktada 2014 yılında Christopher Nolan tarafından çekilen Yıldızlararası adlı film bence bütün sorularımıza kurgusal da olsa yanıt veriyor. Uzay ve bilinmezlik hep ilgimi çekmiştir ve son yıllarda artan çevre sorunları beni bu konularda daha fazla düşünmeye itiyor. Her sabah okula gelirken yaşadığım şehrin üzerindeki kahverengi tabakayı görüyorum. Sabahın erken saatlerinde daha belirgin oluyor bu renk değişimi. Mavi olması gereken gökyüzü, kahverengi ve yoğun görünüyor. Her sabah bu manzarayı gördüğümde aldığım nefes bana kirli ve yapay geliyor. Size de öyle gelmiyor mu? Çevremdeki insanlar da bu durumdan şikayetçi ama bu kirliliği biz yaptık. Hep daha fazlasını isteyerek, daha fazla tüketerek biz neden olduk bu kirliliğe. Fabrikalar, rezidanslar, alışveriş merkezleri ve yollar inşa edildi insan neslini mutlu etmek için. Peki ya ormanlara, parklara ve masmavi denizlere ne oldu? Neden o bu güzelliklerle mutlu olmak yerine materyalizmin getirdiği geçici mutluluklara takıldık? Sanırım bu soruların cevabını asla tam olarak bulamayacağım çünkü ben de tıpkı diğer insanlar gibi, alışveriş yapmaktan çok hoşlanıyorum, geri dönüşüme yeteri kadar önem vermiyorum ve su, doğalgaz gibi kaynakları bilinçli tüketmiyorum. Ama daha da kötüsü; benim de dahil olduğum yeni neslin en büyük problemi de şu: bütün bunları önemsemiyoruz. Teknolojiye o kadar çok güveniyoruz ki, bir gün bir cihaz icat edilecek ve hepimizi alıp yeni bir gezegene götürüp, bizi kurtaracak sanıyoruz. Ama en yakın yaşanılabilecek koşullara sahip gezegen bile o kadar uzakta ki, oraya gidebilecek teknolojiye sahip olsak bile, bizi taşıyan uzay gemisi yeni evimize ulaştığında hala hayatta olabilecek miyiz? Ben bu konuda biraz umutsuzum. Biraz gerçekler hakkında düşünüp aslında hiç gelmez sandığımız o sona geldiğimizi Ecem Karahan 21603442 farketmemiz gerek. Yıldızlararası'nın beni bu kadar etkilemesinin nedeni de bu sanırım. Bu günden geleceği gösterip önlem almamız gerektiğini söyledi. Dahası, filmdeki zaman vurgusu da beni düşünmeye sevk etti. Zaman göreceliyse ve değiştirilebiliyorsa, bunu yapabilecek teknolojiye geldiğimiz zaman geçmişe dönüp değiştirmek istediğim olayları düzeltmek isterim. İnsan doğası işte. Yaptıktan sonra pişman olduğum hatalarım var herkes gibi. Belki de zamanı doğru kullanabilmek ve yönetebilmek insan olmanın getirdiği bir yükümlülüktür. Bu Dünya'da ne kadar zamanımız kaldı bilmiyoruz. Sevdiklerimizle zaman geçirmek, kendimize ve gezegenimize iyi davranmak ya da birini seviyorsak ona "seni seviyorum!" diyebilmek için hala ne bekliyoruz? Zaman her saniye alehimize işlerken hala birbirimizi üzmek, gelecek nesillerimizin sağlığından çalmak, Dünya üzerindeki en zeki yaşam formu olan insanlığa yakışmıyor bence. İnsanın yapısından gelen bencilliği ve umursamazlığı bırakıp, doğayla barışmalıyız. Kendimi de eleştirmek gerekirse Dünya'yı güzel yapan şeylere daha sıkı sarılmalıyım ki etrafımı da güzelleştirebileyim. Sevgiye, insanlara, yeşile, hayvanlara ve yaşama daha sıkı sarılmalıyım ki gelecek nesillere en azından eskiden yaptığım hataları düzeltmeye çalıştım, bu Dünya'yı daha güzel, daha yaşanılası bir yer haline getirmeye çalıştım diyebileyim. Ve bence, hepimiz de bunu denersek, eskiden yaptığımız hataları düzeltemesek de gelecekte aynı hataları yine yapmaktan kaçınmış oluruz.