BİR DOSTLUĞUN BAŞLANGICI

İnsanoğlu yaşamı boyunca her türlü iletişimi kurmaya çalışmış ve bunu az çok başarmıştır. İnsanlar insanlarla, kuşlarla, atlarla, köpeklerle anlaşmaya, beraber yaşamaya alışmaya çalışmıştır. İletişim kurmak sadece konuşma amaçlı değil, duygusal anlamda birilerine bağlanmak, kendini yalnız hissetmemektir. Bence insanlığın en büyük düşmanı, çoğu kötü şeyin sebebi yalnızlıktır. İnsanlar ilk olarak kendi türüyle iletişime geçtikten ve bu iletişim geliştirdikten sonra hayvanları evcilleştirmeye başlamışlar ve ilk olarak köpeği evcilleştirmişlerdir. Köpekler onlara avcılık, koruma ve duygusal destek konularında yardımcı olmuşlardır. Efendi ve Köpeği de bunun bir örneği aslında. Yazar kendi hayatını ve köpeğiyle olan bağının giderek nasıl güçlendiğini anlatmış. Kitabı okuduktan sonra benim aklıma bazı sorular geldi. Mesela köpeklerle nasıl duygusal bağlar oluşturabiliyoruz, köpekler bizi anlayabiliyor mu, nasıl bu kadar sahiplerine sadık oluyorlar? Bu soruların cevapların cevaplarını sahiplendiğim köpeğimi düşünerek vermeye çalıştım kendimce. Romanı okurken aklıma can dostlarımız hakkında çok fazla düşünmediğimiz, onları hak ettikleri kadar iyi tanımadığımız geldi. Onlar ile ilgili aklıma gelen ilk ilginç şey zamanla bize sadık olmayı öğrendikleri oldu. İnsanların birbirlerine karşı gösteremediği saygıyı, sevgiyi onlar insanlara sadık olarak göstermeye çalışıyor. İnsanlardan ne kadar farklı seviyede masum, zeki ve sevgiye muhtaç canlılar olduklarını anlayabildim bu sayede. Sosyal medyada, haberlerde, gazetelerde hepimiz muhtemelen denk gelmişizdir köpekler ve sahipleri hakkında göz dolduran ya da kalplerimizi ısıtan hikayelere. Sahibi vefat edince mezarının başından ayrılmayan veya sahibi dışarda her zaman oldukları yerde arayıp bulamayan, ölümlerini kabullenemeyen köpekler... Onların o halleri aklıma kendi köpeğimi getirir hep. Kendimi onun yerine koyup, bu senaryolara empoze etmeye çalışırım. Bu gibi olaylarda yine de aynısını yapar mıydım, sahibimi kendi önceliklerimin önüne koyar mıydım diye düşünürüm. Cevabım tabi ki hayır olur. İnsan olarak kendimizi ne şekle sokarsak sokalım asla onlar gibi düşünemeyeceğimiz, onlar gibi hareket edemeyeceğimiz sonucuna vardım. Ve eğer bunları yapamıyorsak köpekler hakkındaki sorularımızı sadece gözlem yaparak yorumlayabileceğimizi, kesin yargılara varamayacağımızı düşünüyorum. Hayatta kalmamız, yaşamamız için gereken temel ihtiyaçları şu an ilkokul çocuklarından tutun en yaşlımıza kadar hepimiz ezbere sayabiliriz. Barınak, yiyecek, giyecek bunların en başında gelir çoğu söylemde. Gariptir ki hiçbirimiz sevgiyi katmayız bu ihtiyaçların içine. Halbuki sevgidir bizim hayattaki çoğu zorluğun üstesinden gelmemizi sağlayan, sevgidir bizi ayakta tutan, güç veren, yol gösteren. Daha doğmadan önce ailemiz bizi sevmeye bizimle anne karnındayken bile iletişim kurmaya başlar. Ölünceye dek de sevgiyle her şeyi başarabileceğimizi hissederiz. İnsanlar birbiriyle iletişim kurar ve sonrasında sevgiyle duygusal bağlar kurulur. İnsanın insanla iletişimi basittir fakat bu çoğu insan için köpeklerle olan iletişim için geçerli değildir. Ben buna katılmıyorum. İletişim kurmayı denemektir bence esas olan, sonrasında sevgi kendiliğinden aradaki bağı oluşturur. Çoğu insanın bu iletişimi kurmayı denememesinden köpekleri de sevemediğini düşünüyorum. Doğa, bize zaten gerekli olan sevme yeteneğini yüreğimize bahşetmişken insanların onları sevmemesini de bir türlü hazmedemiyorum açıkçası. Köpekler zar zor yemek bulabilirken, yatacak yerleri olmadığında, itilip kakıldıklarında, hor görüldüklerinde bile sevgiyle yaşadıkları tüm kötülükleri unutup mutlu olabilirler. Esas olanın sevgi olduğunu, köpeklerin sevgi gördükleri andan itibaren bağlılıklarının, sadık olmalarının da başladığını düşünüyorum. Kendi köpeğimle olan ilişkimden örnek verecek olursam, onu yağmurlu bir günde sokaktan alıp veterinere götürdüğüm an o bağlılık başladı diyebilirim. Önceden terk edilmenin nasıl bir his olduğunu bildiğinden o günden sonra yanımızdan bir an olsun ayrılmak istemedi. Onu dışarı çıkardığımda bile hep peşimden geldi, sadıktı. Ama bence kafasını kurcalayan bir şey vardı. Önceki sahibine de sadıktı, ona da güvenirdi ama o onu terk etmişti, aynı şey yaşanabilirdi. Bana güvenmeliydi. İşte burada devreye zaman ve yine sevgi girdi. İki senedir beraberiz ve beraber aşamadığımız hiçbir engel yok. Köpeklerin bize güvenmesi, sadık olması sevgi ve zamanla gerçekleşen bir durum bence. Bu zaman dilimi içinde kurulan bağlar da duygusal anlamda insan hayatında çok etkili. İnsanın şeytanı olan yalnızlığı yenmesi böylece de mümkün olabilir. Köpekler bu duygusal bağlarla insanlarla anlaşır, konuşur. Sadece bazen şunu düşündüğümüz olur. Acaba köpek dostumuzla her şeyi paylaştığımızı düşünsek bile yine de onun kendi içinde gerçekten neler düşündüğünü tam olarak bilebilir miyiz? Bunu sorgulamak bizim bu iletişimde geri kalmamıza, ilişkinin gerek duyduğu sevgiyi tam olarak veremememize neden olur. Fakat şu açıdan bakarsak daha mantıklı olabilir. İnsanlar bile kimin kendi içinde neler düşündüğünü bilemez. Biz köpeklerle olan iletişimimizi en iyi şekilde devam ettirirsek hem onun ihtiyaç duyduğu hem bizim ihtiyaç duyduğumuz sevgiyi, güveni birbirimize sağlamış oluruz. Buna gönülden inanıyorum.