HİSSİN FARKINA VARMAK

Daha önce hiçbir resim sergisi için günübirlik şehir dışına çıktığınız oldu mu? Ben bana getirisi sadece üç puan olan ve Ankara'da da yapabileceğim bir ödev için İstanbul'a gittim ve kendi düşüncelerime bu kadar yakın ve böylesine duygu yüklü bir sergiyle karşı karşıya geleceğimi hiç düşünmezdim. Yaklaşık altı ay boyunca İstanbul Modern'in duvarlarına anlam katmış olan "İnci Eviner Retrospektifi: İçimde Kim Var?" adlı sergiden bahsediyorum. Ben hayatımda ilk defa karalanmış gibi gözüken sanat eserlerinde kendi hayatıma dair parçalar buldum. İlk defa bir sergideki görüntüleri izlerken ürperdim, tüylerimin diken diken oluşunu hissettim. Sergiyi gezen diğer insanlar eserlerin önünden ne olduklarını anlamamışlar gibi geçerken, ben aynı çizime dönüp dolaşıp baktım, hem de saatlerce, sırf kendimden bir parça bulduğum için. Ben sanırım bu sergiye, kalıplaşmış zihniyetten çok uzakta yapılmış olan o resimlere, çizimlere, başkalarını rahatsız eden müziğin eklendiği o görüntülere ve hepsindeki yaşanmışlıklara aşık oldum. Sanatçılara her şeyden daha çok değer veren bir insan olarak bir sanatçının da benim gibi hissedebildiğini, düşünebildiğini ve ayrıca bunu kağıda bu kadar az ve öz şekilde aktarabileceğini görmek inanılmaz güzel bir histi. İnci Eviner'in bana en anlamlı ve duygu yüklü gelen çizimi ise "İçimde Kim Var?" adlı eseridir. Aynı zamanda açılan serginin de adını taşıyan bu eserde çok basit, kolay çizgilerle inanılmaz duygular anlatılmıştır. Eserin adından da olabilir, ne zaman bu çizimi görsem aklıma önce bir kayboluş, daha sonra da arayış gelir. Sol taraftaki bireyin başından çıkıp yukarı doğru giden siyahlık kayboluş gibi gelmektedir bana, sanki ne olduğunu, neler yapacağını ve nasıl hissetmesi gerektiğini bilmeyen birinin düşünceleriymiş gibi. Sağda bulunan ve içine kapanık, korkmuş ve ürkmüş gibi bir pozisyonda duran birey ve soldaki bireyin onun sırtında oluşturduğu kara delik bana arayışı çağrıştırır. Sanki soldaki birey sağdaki bireyde, yani kendinde, birtakım soruların cevabını arıyormuş fakat hala cevaplarını bulamıyormuş gibi durmaktadır. Aynı zamanda ona yardım da etmek istiyormuş gibi ama kişinin içinin karanlıktan başka bir şeyle dolu olmadığını fark ettiği için bir karamsarlığa düşmüş gibi de gelmektedir bana. Elif Kuvanlık 21601809 Sanırım beni hayatımda şu ana kadar en çok etkileyen eserlerden biri olmuştur bu. Annemin "Hoşuma gitmedi." deyip kafasını çevirip bakmadığı bu resimler, benim aklımdan çıkmıyor artık. Çoğu zaman bunlarla ilgili düşüncelerim oluyor; çizimleri, isimlerini, yıllarını araştırıyorum. Kendimden hangi parçaları bulduğumu sorguluyorum sürekli. Neyin beni böyle hissetmeye zorladığını bulmaya çalışıyorum. Resimlerde cevap bulamıyorum gerçi bu sorulara, düşüncelere. Sadece hissettiklerimin bir kağıdın üzerine nasıl bu kadar basit ama anlamlı bir şekilde geçirilebileceğini görebiliyorum ve resimlerle her karşı karşıya geldiğimde aynı şeyleri hissediyorum. Ben herkesin hayatında en azından bir tane böyle özel bir eserin bulunuyor olmasını umuyorum. Bu bir şarkı olabilir, bir kitap olabilir, bir şiir, bir beste, bir çizim ya da bir fotoğraf olabilir. İnsanı insan yapan, saymayı ve sevmeyi öğreten sanattır bence. Gerekirse sanat insana umut verir, gerekirse her şeyi sorgulamasını sağlar ve bu sayede aydınlatır karanlıkları. Bazen gözyaşına dönüşür sanat, kırık kalplere ya bant olur, ya da tuz. Gülüşleri hep destekler. Aynı zamanda kendi hayatımız dışından da kesitler sunar bize, başka insanların yaşamlarını gösterir, herkesin nasıl aynı olmadığını, senin dert sandığın olayın, büyüttüğün kadar ciddi bir şey olmadığını fark ettirir sana. Bu yüzden sanat dünyanın en güzel şeyidir ya zaten...