TEK YÖNLÜ BİR BİLET ÇOK YÖNLÜ BİR HAYAT

Neden yaşıyoruz? Belki de son zamanlarda sorgulamamız gereken en önemli konu budur. Hayat, ilginçtir ki bize diretmeler ve sorumluluklar yükleme ihtiyacında hissediyor kendisini. Okula başla, ardından lise bir zahmet, üniversite de olmazsa olmaz. E Allah boş duranı sevmez ne zaman işe başlayacaksın? İlk maaş çok önemlidir sakın harcayayım deme, hatta bütün maaşların çok önemli hepsini elinde tut, iyi bir ev alacaksın daha. Bu diretmeleri takip etmemiz, hepimizi monotonluk kavramının beden bulmuş haline getirdi. Peki, gerçekten ben iyi bir evde yaşıyorum, arabam son model gibi cümlelerle ego tatmini için mi yaşıyoruz? Yatırım kelimesi denildiğinde insanın aklına hisselerin, evlerin ve tapuların gelmesi oldukça doğal bir o kadar da üzücü. Seyahat kadar güzel bir yatırım var mıdır? İnsan kendi bulunduğu sınırlar içinde kalmamalı. Herkesin fikri, savunduğu doğruları ve kültürü vardır. Dört duvar arası keyifli bir bahçede kahve yudumlayarak bunları anlayamayacağımız aşikar. Kendine katmalı insan, başkalarını anlamayı, başka insanları tanımayı, öteki doğruları görmeyi, empatinin en kestirme yolu budur. İnsan sorgulamalı her şeyden önce, bir anlam kazandırma gayesi olmalı aksi takdirde hayat başıboş anlardan ibaret olurdu. Yaşlılığımızda duvarda asılı diplomalar mı bize güzel yaşadım dedirtecek, yoksa bir sohbetimizde bahsedebileceğimiz sınırsız anılar mı? Cesaret gerektirir güzel yaşadım diyebilmek, zor iştir, çünkü artık "istop" çığlıklarıyla topa yetişmekten, ebeye yakalanmadan "sobe" diye bağırmaktan daha mühim çabalarımız var. Umarım, bu cesur insanlardan olabiliriz. Geçenlerde izlediğim bir röportaj son derece umut vericiydi. Bir kızın beş yüz seksen günde yaptığı dünya turu hakkında idi. Bir araba parasıyla yapılmış dünya turundan bahsediyorum. İnsanlar hayatın direttiği öncelikleri değiştirebilmeli. Önceliklerimizi doğru değiştirebilirsek yaşamımızı anlamlandırabiliriz. Çoğumuz elimize bir araba parası geçtiğinde, bunu direkt harcamayı ya da bankaya yatırmayı tercih ederiz. Hangimizin aklına tek yönlü bir Hindistan bileti almak gelir? Hangimiz cesaret edebilir tek başına sahip olduğu her şeyi bırakıp yeni doğrulara keşfe çıkmaya, dilini bile bilmediği bir yerde var olma mücadelesine girmeye. Röportaj kızın şu sözleriyle bitiyordu; " yola çıktığımda valizim 35 kilogramdı döndüğümde sadece bir sırt çantam vardı. Önemsediğim ayakkabıların, renkli elbiselerin hiçbir önemi olmadığını idrak ettim. Onlar sadece bana yük oluyorlarmış." Şimdi tekrar soruyorum seyahat kadar güzel bir yatırım olabilir mi? Hedef, hepimizin hayatında var olan gerçekleştirdikçe yenilerine koştuğumuz bir olgudur. Sizce en büyük hedef nedir? Bu hayatta erişmek istediğin nokta olsa gerek. Cevap olarak hiç duydunuz mu "öyle bir insan olmak istiyorum ki, masaya herhangi kesimden birisiyle oturduğumda o insana bir şeyler katmak ve ondan bir şeyler öğrenmek istiyorum." Duyduğum en güzel ideal. Kendimizi prangalarımızdan ne kadar kurtarırsak o kadar özgürleşiriz, anlamlanırız. Oldukça uzağız artık birini anlamaya veya başka doğruları görmeye. Resmen kendi dayatmalarımızla dört duvar arasında karanlıklar içindeyiz. Neden yaşıyoruz sorusunun "çünkü doğduk" veya "ölmek için" gibi cevaplara maruz kalmasına anlam veremiyorum. Anlamak, sorgulamak, keşfetmek, için varız. Bizi insan yapan da bu olsa gerek. Bir bitki bile bize nefes, meyve veriyorsa insanın yaşama sebebi ölmek için olmamalı. İnsan hayatı iyi yorumlamalı neden yaşadığını sorgulamalı. Umarım hepimiz bir gün "önemsediğim ayakkabıların, renkli kıyafetlerin hiçbir önemi olmadığını idrak ettim, onlar bana sadece yükmüş," diyebilen şanslı insanlardan olabiliriz ve birbirimizden öğrenmeye aç oluruz. Ali Gencay TUĞCU