BİR BENLİK DAHA

Beyinde iki karakterle yaşamak... Ne kadar da tanıdık geliyor değil mi? O her zaman bizi kararımızdan çeviren, düşüncelerimizin en dibine yerleşen, içimizde bazen kuşku, bazen keşkeler bırakan o ikinci karakter, ikinci benlik. Peki, size ''Bu ben olamam, hep içimdeki sesin suçu, onun yüzünden başıma bütün bunlar geldi'' dedirten karakterin kendinizden başkası olmadığı söylenseydi ne düşünürdünüz? Peki ya zihninizde aslında zıt görüşlerin durmadan çatışmasına, bir konuda kesin yargılara varamamanıza ve bazen istemeseniz de hoş karşılanmayacak davranışlar sergilemenize sebep olanın ikinci benliğiniz olduğu söylense? David Fincher'ın Fight Club filminde yarattığı karakter Tyler Durden kendi zihninde kurmuş olduğu bir dünyada yaşamakta ve hayatından bir hayli bezmiş olarak yaşamını sürdürmektedir. Yaşam biçiminden ve hayatın ona sunduğu fırsatlardan memnun olmadığı için sahip olmak istediği hayata yakıştırdığı karaktere bürünmeyi ve onun özelliklerine sahip olmayı sürekli olarak düşlemeye başlar. Zamanla kendini gerçek hayattan soyutlar ve gerçek dünyayı ve yaşamını zihninde oluşturduğu şekliyle algılamaya alışır. Başlarda bu hayat ve kafasında oluşturduğu karakterle yaşamak ona çok cazip gelir. Eskiden hayatında öncelik verdiği değerler artık onun için değersiz birer çöp poşetleri haline gelir. Kendi benliğinden uzaklaşır. Her ne kadar kendindeki değişimin farkında olsa da arzularına karşı bir türlü galip gelemez ve artık tanınmaz bir hale gelir. Fakat zamanla kendi yarattığı karakterin çabalarının onu her geçen süre zarfında daha da dibe çekmek ve asla zihinden çıkaramayacağı bir parça haline getirmek üzerine olduğunu fark eder. Bunu durdurması gerektiğine tamamen karar verdiği anda ise her şey için artık çok geçtir. Ne ekersek onu biçeriz bu hayatta. Bu gerek iş hayatında, gerek aşk hayatında da böyledir. Her iki durum da ''ben'' tarafından idare edilir değil mi? Bilinçaltında içini kemiren, belki de insanı insanı darma dağın eden, o besleyip beslememekte tereddüt ettiğimiz ikinci benlik varya, acaba benim babam mı yoksa ben miyim? Bana yol mu gösterecek, hedeflerime ışık mı tutacak, kararlarıma bilgelik mi yapacak? Yoksa beni çok derin karanlıklara mı çekecek, olduğumdan daha batık bir hale mi sokacak? Acaba doğru mu der, yoksa ben doğrunun ta kendisi miyim? Çoğu zaman bu gibi ikilemlerde kaldığımız ikinci bir benlik, öteki, ben... Tarih boyunca da farkına varılabileceği gibi bilimin ve psikolojinin de en temel sorunlarından biri de öteki, özlemini duyduğumuz, tereddüt ederek ulaşmak istediğimiz ''öteki ben'' arayışımızdır. Kendi hayatımızdan sıkılmamız, dünyevi ya da materyalist kavramların bizi tatmin etmemesi, elimizde bulunanın katlarca daha fazlasını istememiz bu sorunun büyümesine ve evrenselleşmesine sebep olan faktörlerden birkaçıdır. Etrafımızda hayalet gibi uçuşan ''öteki ben'' kavramının yaşamımızdaki yerinin bir fren ya da acaba itici bir güç mü olduğu konusu çoğu zaman sorun hale geldiği için, ona ne ''baba'' ne de ''ben'' diyebiliyoruz. İçindeki benliğin farkında olmayan insan, çoğu zaman olaylara tek taraflı bakar. Suçlunun kendi olmadığını, tek kusursuz olanın kendi olduğunu sanır. Böylece bu kusursuzluk görüşü arkadaş çevresini hiç değiştirmeyen insanlar için çoğu zaman başa bela büyük bir dert olmuştur. Bunun içindir ki insan kendini her daim yenilemeli; içindeki sesi, içindeki öteki beni her zaman görebilmelidir. Ancak bunu başarabildiği takdirde gerçek ''ben'' olur kişi. İçindeki öteki benlikle yaşamasını başaramayan çoğu insan işte bu filmde olduğu gibi kendisine yalanlar söyler, bu yalanlara inanır ve hayatında eninde sonunda da bu yalanlar üzerine kurduğu dünyasında yaşamaya çalışır. Aslında acaba içimizdeki ''öteki'', dışımızdaki ben midir? Olaya bu açıdan da bakabilir miyiz diye düşünüyorum bazen. Çünkü öyle zamanlar olur ki yalanlar ile kurulu dünyamızda, iç dünyamızdaki ötekileri çoğu zaman unuturuz, yokmuş gibi davranırız. Ama dışımızdaki ben, ötekilerin gözünün önündeki bendir. İnkar edilemeyen, gerçek olan bendir. Nasıl değerlendireceğimi bilemedim. Bildiğim tek şey aslında Yunus Emre'nin de dediği gibi: ''Beni bende demen bende değilim Bir ben vardır bende benden içeridir'' Oğulcan Yılmaz 21601606