HAMARAT BRANNA

Ben, Harry Potter kitaplarını okuyarak büyüdüm; zamansız kitaplar listemde ilk sıradadır, sihrin, büyünün mihenk taşıdır, klasiktir. Nora Roberts'ın bu kitabını seçmemde belki de ismi etkili oldu bilemiyorum ama Kan Büyüsü benim için tam anlamıyla hayal kırıklığıydı. Kitap iki bölümden oluşuyor, ilk kısım 1276 yılında geçiyordu. Brannaugh isimli kadının ilginç olmayan, insanı sarmalamayan yaşamı anlatılıyor. Konu bir yere varmadı, heyecanlandırmadı. Onun bir cadı olduğunu ve Cabhan isimli bir düşmanı olduğunu öğrenmem dışında kayda değer bir durum olmadı. Kitabı yarım bırakmamak için kendimle çok mücadele ettim ancak "Her kitap okunmayı hak eder." mottosundan hareketle bu duygumu zor da olsa yenmeyi başardım. İkinci bölüm yıl 2013 diye başladı; bu defa yeni karakterler tanıtılmaya başlandı, oysaki henüz ilk hikaye tam anlaşılamamıştı. Burada da bir başka kadından Branna -ki o da cadıydı- söz ediliyordu. Ailesi, arkadaşları ve aşık olduğu erkek karakter Fin tanıtıldı. Durgun, durağan, sıradandı. Branna'nın ve Brannaugh'nın ortak yanları Cabhan'dı ve her iki hikayede İrlanda'da yaşanıyordu. Konuşma aralarına İrlandaca diyaloglar yerleştirilmişti ve nedense çevirisi yapılmamıştı. Ülkeye dair özel bir şeyler paylaşılmadı; İrlanda neyi ile ünlü hala bilmiyorum mesela, bana göre bu bir kayıptı. Fin ve Branna'nın aşkları karşılıklıydı ancak Cabhan'ı ortadan kaldırmadan bir ilişkiye başlayamıyorlardı. Branna tıpkı klasik Türk kadınları gibiydi; çok temiz, titizdi. Ev işleriyle uğraşmaktan, yemek yapmaktan büyük keyif alıyordu. Temizlik konusundaki hassasiyetleri bana annemi çağrıştırdı. O halde annem de peki ala bir roman kahramanı olabilirdi. Branna'ya göre bir evin kalbi mutfaktı, sanırım o nedenle kahramanlar çoğunlukla mutfaktalardı. Sürekli Branna'nın pişirdiği zencefilli kurabiyeler yenildi, kahve ve şarap içildi, ara öğünler de dahil olmak üzere hiçbir öğün atlanmadı. Sanki konu olsun diye araya bir de Noel partisi sıkıştırılmıştı, o partide de tahmin edileceği gibi bol bol yenilip, içildi. Kitapta yemek tarifi bile verilmişti şöyle ki: Temizlenip, soyulup, dörde bölünen patateslerin üzerine aşağı yukarı dört yemek kaşığı zeytinyağı dök ve her tarafını kaplamasını sağla, üzerine karabiber ve ezilmiş biberiye serp, fırında otuz beş dakika pişir. O kadar çok yemek vurgusu yapıldı ki bir ara yazarın bu kitabı aç karnına yazmış olabileceğini düşündüm. Kendimi olumlu düşünmeye zorladığımda aklıma gelen tek şey köpeklerin iyi ve sadık birer dost olduklarının altının çizilmesiydi. Yer yer doğa betimlemelerinden faydalanılmıştı. Bayanların gözleri tuhaf bir biçimde çan çiçeğine benziyordu ve Branna'nın kahkahaları daha önce hiç duymadığımdan gözümde canlandıramadığım denizkızlarınınkiler gibiydi. Bunca dünyevi telaş içerisinde Branna, Fin ve arkadaşları el ele tutuştuklarında uçabiliyorlardı. Cabhan'ın boğazında yanıp sönen kırmızı bir kristal vardı ve o söndüğünde ölecekti, tüm bunlar çizgi film düzeyindeydi, inandırıcılıktan uzaktı. Branna ev işlerinden, yemekten arta kalan zamanlarda Cabhan'ı öldürmek için planlar yapıyordu. Cadılık, büyücülük, sihir hikaye örgüsü içerisinde fazlaca iğreti durmuştu, zorlamaydı. Zaten kitabın ismi de Kan Büyüsü değil "Brannanın Mutfağı" olmalıydı, bu çok daha yaratıcıydı. Kitabın sonlarında ilk hikayedeki kadın karakter Braught ile bağlantı kuruldu ancak okuyucu beklemekten yorulmuş hatta onu çoktan unutmuştu. Sonuçta Branna, Cabhan'ı şimdi tarifini vereceğim iksir ile yok etmeyi başardı: Kurutulmuş yarasa kanadını, hamile bir Tibet sığırının kuyruğunun kıllarını, kurtboğanı, güzel avrat otunu ezin, eser miktarda amazon boru çiçeğini, Ermenistan'da yetişen baldırgan taç yapraklarını, manşinel ağacının öz suyunu güzelce ekleyip karıştırın. Ölçüler verilmemişti, sanırım göz kararıydı. Nihayet Cabhan bu iksiri içerek öldü de Branna ve Fin mutlu sona ulaştılar. İlk bölüm hiç olmasaydı, sadece Branna ve Fin in aşkları anlatılsaydı belki daha tahammül edilebilir bir roman ortaya çıkardı çünkü aşk sahiciydi, tüm sihirlerden çok daha büyüleyiciydi gerisi zaten hikayeydi.