Arkadaşlığın Zaruri Gerçekleri

Kimilerine göre kafa dağıtmak için ideal bir ilişki, kimilerine göre önemli konularda yardım almak için uygun ve yakın, kimilerine göre ise dert ortağı olabilecek düzeyde. Evet mırıldandığınızı duyar gibiyim, arkadaşlıktan bahsediyorum. Sofistike durumlarda dahil bize yol gösteren ve çıkış yolu bulamayan arık bedenimize adeta gökten inmiş bir melek gibi kanatlarını açan ve bizi destekleyen insanların var olduğunu bilmek bile insanı rahatlatıyor. Peki yakın çevresi bulunmayan insanların asıl hissettikleri nelerdir? Kanımca, bu tarz insanlar, öyle bir yerde ki, hayatın akışına sırt çevirmeye çalışıp farkında olmadan beyhude bir boşlun derin ve soğuk sessizliğine gömülmeye yüz tutmuş durumdalar. Dostluğun, iyi ve güzel yanlarından bahsederken, soyut taraflarını ele alabildiğimiz gibi fiziksel açıdan da değerlendirebileceğimizi düşünüyorum. Kaliteli bir arkadaş grubuna sahip olan kişilerin danışacağı konular ve bulabileceği çözümler de aynı düzeyde nitelikli olur. Sırf işlerinizi halletmek için arkadaş temin edin demek istemiyorum. Vurgulamak istediğim ve üzerinde titizlikle durulması gerekildiğini düşündüğüm yardımlaşma konusu hayatın değişmez bir gerçeği olduğudur. Hayvanlar aleminin buna iyi bir örnek teşkil ettiğini düşünüyorum. Düşünün ki, yalnız gezen bir aslan ve karşısına çıkan ve hayati önem taşıyan bir av. O yalnız gezen aslan ne kadar doğanın kralı olursa olsun avının muvaffakiyetinin sarhoşluğu içindeyken yardımlaşan ve toplu gezen bir sırtlan sürüsüne denk gelmesi ne acı olur. Elinden oyuncağı alınmaya ramak kalmış bir bebekten ne farkı kalır o an. İşte o an hayatın ta kendisidir. Çünkü hayat, ne kadar başarı sahibi olursanız olun iş birliği olmadan bir mıknatıs gibi sizi karanlık yanına çeker durur. Bu nedenle sıkı dostluklar kurarak hayatın habis gerçeklerinden kurtulabiliriz. Tıpkı, Asla Yalnız Yeme kitabındaki Keith Ferrazzi'nin yaptığı gibi gerekirse golf sopalarını taşıyıp insanlarla iyi ilişkiler kurmalıyız. Ne demiş atalarımız: ''Bir elin nesi var, iki elin sesi var''. Bazen olur ya çok sevdiğin, değer verdiğin insanları istemeyerek üzer kalplerini kırarsın. Keşkelerle dolu bir hayata sahip olmak istemiyorsak yapmamız gereken temel şeyleri kaçırmamız gerektiğini düşünüyorum. Bence, her insanın karakter farklılıklarından ötürü düşünceleri, yaşam tarzları, siyasi görüşleri ve olaylara bakış açıları değişiklik gösterebilir. İyi bir arkadaşlığın temelinde karşılıklı saygının ve hoşgörünün zaruri olması gerektiğini düşünüyorum. Tahayyül ettiklerimizle arkadaş çevremizden aldığımız geri dönüşlerin benzerlik göstermemesi bizleri farklı bir yola sokmamalıdır. Sonuçta unutmamamız gerekiyor ki, sobanın üstünde kaynayan mis gibi bir çayın, bir kafede içilen sıcak bir kahvenin ve bir pazar kahvaltısının ortamını güzelleştiren müşfik insanlara her daim ihtiyaç duyarız. Bu nedenle, fevri hareketlerden uzak durmalı, hayatın konjonktüründen kopmamalı ve emziği ağzından alınmış bir aslan gibi olmamız gerektiğini düşünüyorum. Dostluğu ve arkadaşlığı özetlemek zor fakat kendimce buna bir tanım getirmek istedim. Bence, arkadaşlık bir hazinedir. Çok fazla arkadaşı olanın bir o kadar da fazla sandığı vardır. Uzaktan hazinenin bolluk ve bereket içinde olduğu varsayılır. Fakat, sözde arkadaşlıklar kötü zamanlarda kendini gösterir ve aslında o bol gözüken hazinenin ve sayıca fazla o olan o sandıkların içindekilerin sadece sahte altından ibaret olduğunu farkı varırsın. Görüntünün değil, içindekilerin önemi fark ettiğin an, ne kadar çok arkadaşın olduğuna değil, ne kadar çok yarenin etrafında olduğuna önem vermeye başlarsın. İşte o zamandan itibaren de, sevdiklerini kırmamaya ve arkadaşlığın gereksinimlerini dikkate almaya başlarsın. Başka bir değişle, içinde altın olduğuna emin olduğun sandıkları korur ve ona giden yolu her daim temiz tutarsın.