Naz Kaplan

Hayatı en güzel şekilde kim yaşar deseler, cevabım kesinlikle küçük bir çocuk olurdu. Daha gerçek dünyayla tanışmamış, bu nedenle kendi dünyasını yaratıp içinde kendine bir hayat kurmuş küçük bir çocuk... Ne çok isterdim çocukluğuma dönmeyi ve orada ömrüm boyunca kalmayı. Her şeyin kocaman, eğlenceli bir oyundan ibaret olduğu o dünyadan yaşanacak daha güzel bir yer olabilir mi? Alain Mabanckou'nun, Yarın Yirmi Yaşında Olacağım isimli kitabını okuduktan sonra bu düşüncelerimde biraz daha derine inmeye başladım. Hep imrendiğim çocuk gözüyle yaşamanın saflığına biraz daha yakından bakıp, biraz daha o hayatın içinde kaybolma şansı buldum. Bunları düşünürken sokakta yürüyordum ki, bir ilkokulun önünden geçtiğimi fark ettim. Öğle molasına girmiş olmalılar ki, okulun bahçesi cıvıl cıvıl çocuk sesleriyle dolmuştu. Bir kısmı etrafta keyfince bağıra çağıra koşuşturuyor; bir kısmı kaç kere yere düştüklerini ve üstlerinin ne kadar kirlendiğini umursamadan "yakan top" oynuyor; içlerinden ikisi, kaşlar çatık, yüzleri kıpkırmızı bir halde birbirlerine yumruk sallamaya çalışıyor, iki dakika sonra hemen barışıp koşa koşa futbol oynamaya gidiyorlar... Bu manzaranın güzelliğine dalıp, geçirdikleri vakitten ne kadar çok keyif aldıklarını ve o anki keyifleri dışında nasıl başka hiçbir şeyi umursamadıklarını gözlemledim bir süre. Bir insanın kendine yapabileceği en güzel şeylerden biri arada bir sadece anı yaşayıp, salt mutluluğu hissetmek olmalı. Kaygılarından, endişelerinden, dertlerinden, şikayetlerinden ve diğer iç karartıcı her şeyden arınıp, sadece anın tadını çıkarmak... Hayattan olabildiğince tat almak... Tıpkı bir çocuk gibi... O kadar çok şey yansıtabiliriz ki kendi dünyamıza benim bu tatlı ilkokulda yakaladığım değerli anlardan. Kin mesela, kırgınlık... Eğer dikkatli bakarsak, o iki küçük çocuk bize çok önemli bir ders veriyor. Kısacık bir süre içerisinde kavga ederken beraber güle oynaya futbol oynamaya gidiyorlar. Bütün kırgınlıklarını bir kenarı bırakıp, beraber eğlenmeye gidiyorlar. Buna karşın iki arkadaşımın yaşadığı bir durumdan örnek verecek olursam, iki hafta önce bir tartışma yaşadılar, birbirlerine kırıcı sözler söylediler. İkisi de iyi arkadaşım olduğu için ikisiyle de bu konu hakkında konuştum, hala da vakit buldukça konuşuyorum fakat ikisi de bir adım atıp en azından karşı tarafı anlamak istemiyor. İnsanlar büyüdükçe onlarla büyüyen egonun sebebi mi dersiniz, yine büyüdükçe kötü anılara daha çok dikkat edip takılmamızdan mı dersiniz bilmiyorum; sadece bildiğim, gördüğüm ve savunduğum bir şey var ki, biz büyüdükçe sorunlarımız daha çok giriyor hayatlarımıza. Oysa nasıl güzel olurdu hepimiz kavgalarımızdan, kırgınlıklarımızdan, kızgınlıklarımızdan sonra birbirimizi tekrar dinlesek ve orta yolu bulsak. Ne güzel olurdu kin tutmasak. Aklıma Burning Man Festivali'nden bir kare ve onun içerdiği bir sanat eseri geliyor bu noktada. İçimizdeki çocuğu ve onu engelleyen bizleri anlatan çok kıymetli bir eser... Milov, Alexander. Love. 2015 Nazım Hikmet'in de dediği gibi, Dünyayı çocuklara verelim Bir günlük de olsa öğrensin dünya arkadaşlığı... İlkokul bahçemizden çıkarılabilecek bir başka ders ise hayatı bir nebze de olsa umarsız yaşamak olmalı. Tıpkı öğle teneffüslerinde, düşe kalka, üstlerini kirlete kirlete oyun oynayan, toptan kaçmak dışında hiçbir şey düşünmeyen, o anın güzelliği ve heyecanı içinde kaybolmuş çocuklar gibi umarsız yaşamak... Hepimiz böyleyiz veya hepimiz böyle olabiliriz demek çok isterdim ama maalesef büyüdükçe ilerledikçe umursadığımız ve kaygılandığımız şeyler girmeye başlıyor hayatımıza. Örneğin üstüne yemek döken bir genç kızın kaygıları ön plana çıkmaya başlıyor. Üstünün çirkin görüneceğini, arkadaşlarıyla okul çıkışında gittikleri yerde böyle oturamayacağını düşünmeye başlıyor. Veya büyüdükçe üstümüze giydiğimiz şeylere daha çok dikkat etmeye başlıyor, uyumsuz giyinirsek ve çirkin görünürsek bize bakarlar kaygısıyla düzgün giyinmeye çalışıyoruz çoğumuz. Oysa ne güzel olurdu hepimiz eski günlerimizdeki gibi hayatı arada bir de olsa umursamadan yaşasak. Sadece arkadaşlarımızla dışarı çıktığımızı düşünsek ve üstümüzdeki yemek lekesini unutsak. Ne güzel olurdu giydiğimiz kıyafetin uyumsuzluğunu kafamıza takmasak. Ne güzel olurdu hep çocuk kalsak. Zeki Akdoğan, Çocukluğa Özlem adlı şiiriyle fikirlerimi çok güzel özetliyor, Ah çocukluk! Yaşanmış ve yaşanmamış ne varsa, Bir daha geri gelmeyecek. Çocukluğa duyulan özlem, Ömür boyu dinmeyecek.