AŞK VE YALNIZLIK

limitsizblog. com/askta-mutsuzluk/ Bazı insanların en büyük korkusudur yalnız kalmak. Benim için ise her insanın kendini tanıma sürecinde çıkması gereken bir yolculuktur bu. Yalnız kalınca düşünecek çok zamanım olur. İnsanları ve toplum içinde yaşamanın getirdiği tüm sorumlulukları geride bırakıp iç sesimle baş başa kalmanın hayalini kurarım. Hayatınızın zor anlarında istediğiniz tek şey de bu olmaz mı? Bu hayat denen akış içinde insanlar canımızı yakar, sorumluluklardan ve üzüntülerden kaçmak isteriz. Böyle durumlardan yalnız olmak iyi bir tercih gibi gözükür. Benim yaptığım gibi size de nefes aldıracak küçük kaçamaklar yapmanızı öneririm. Tıpkı Semih Gümüş'ün Belki Sonra Başka Şeyler de Konuşuruz adlı kitabındaki Sinan gibi bir şeylerin üstesinden gelebilmek için bu maceraya atılmak gerekiyor bazen. Ne yazık ki herkes benim gibi geçmişe yapılan yolculuklardan keyif alamıyor. Sokakta yürürken yanımdan geçen insanların neler yaşadığını bilemem. Bu yüzden yalnızlığı herkesin farklı bir şekilde yorumladığını düşünüyorum. Mutlu bir ailenin içinde büyümeme rağmen yalnız bir hayatın hayalini kurardım. İstediğimi yapabilme imkanını ancak o zaman bulabilirim diye düşünüyordum. Üniversiteye başladığımda da yeni arkadaşlarım oldu. Kendimi hiçbir zaman tam anlamıyla yalnız hissetmedim. Bu yüzden yalnızlık, çok bunaldığım anlarda yapılan küçük kaçamaklar olarak kaldı. Adeta bir terapi görevi görüyorlar ve ben yenilenmiş olarak hayatıma devam ediyorum. Sinan'a yolculuğunda eşlik edebilmek isterdim. Doğadan koparılmış ve değişmeye başlamış insanoğlunun doğaya dönüşü... Ne kadar isterdim insanlarla beraber betonlar arasında bir hayat yerine ağaçlarla birlikte yaşamayı. Tabii, şimdiye kadar elde etmek için çabaladığım şeyleri bırakarak bu yolculuğa çıkmayı göze alamayacağım. Bu yüzden onları küçük kaçamaklar olarak tutmak istiyorum. Ayrıca onunla bu maceraya atılma isteğimizin altında yatan etkenler çok farklı. O geçmişindeki acı olaylardan kaçmak için yalnızlığa sığınmıştı ve bu benim sebeplerimden çok farklıydı. Sinan'ın hayatına birinin katılmasıyla ise yollarımız tam anlamıyla ayrıldı. Bu macera yalnızlık macerasından çıktı ve aşk hikayesi başladı. Aşk tüm yaraları kapatır mı, sorusu oluştu kafamda. Yaşım küçük. Aşk hakkında kendim ile ilişkilendirebileceğim bir olay var yalnızca. Birinin beni sevdiğini hissetmek bana güç ve huzur vermişti. Zaten bu yüzden insanın tam anlamıyla yalnız kalamayacağını düşünüyorum. Doğası gereği insansız ve aşksız yapamaz. Sinan bu macerasında aşkı bulmayı ve yaralarının kapanmasını beklememişti. Aşkı buldu ama yaraları kapanabildi mi bilemiyorum. Bu duygu yaraları iyileştirebildiği gibi insanın canını da yakabilir, insanın mutluluk sebeplerini mutsuzluk sebeplerine dönüştürebilir. Dönüp dolaşıp aynı noktaya geliyorum. Uzun süreli yalnızlıklarda yanımda olan insanların özlemini çekiyorum, etrafım insanlarla çevriliyken de yalnızlığın. Aşka iyileşmek için ihtiyaç duyuyorsun, sende yeni yaralar açacağını bilmeden... Sosyal bir insan olduğumu hiçbir zaman iddia etmedim. Çoğu zaman iyi bir kitabı veya iyi bir filmi arkadaşlarımla dışarı çıkmaya tercih ederim. Kısacası kendimle baş başa kalmak isterim. Geçmişimi ve geleceğimi düşünürüm. Yalnızlığım bana huzur verir. Aşk konusunu ise bilemeyeceğim. Sonuçta hayatın neler getireceğini bilemeyiz. Kim bilir belki de kendimi küçük kaçamaklarla oyalarken biriyle tanışma fırsatını kaçırıyorumdur. Bu düşünce beni korkutuyor çünkü yaşlandığımda yanımda çocuklarımın ve torunlarımın olmasını istiyorum. Yine de şu an bulunduğum yerden ayrılıp Sinan'ın yolculuğuna katılabilmek isterdim. Her şeyden ve herkesten uzakta bir yaşamın hayali... Doğa ile olması gereken insanın nihayet doğaya dönüşü...