UMULANI BULMAK

"Yaşayanlar için umut her zaman vardır. Umutsuzluk ölüler içindir." Theokritos Dünyamızda yaklaşık yedi milyar insan yaşamakta ve birbirimizden tamamen farklıyız. Her insanın hayatlarından beklentileri, mutluluk anlayışları ya da aşka bakış açıları tamamen birbirinden farklı. Ancak öyle bir an var ki bu yedi milyar insan tek bir görüştedir: Bitmek bilmeyen o umutsuzluk hissi. Hepimizin hiç aydınlanmayacakmış gibi gelen karanlık günleri olur, içimiz adeta zifiri bir karanlıktır. Hayatımda bundan kötü ne olabilir, başıma gelmeyen kalmadı tipinde düşünceler sarar aklımızın dört bir yanını; aklımız umutsuzluk hapishanesi olur adeta. Teselliler hiçbir zaman yeterli gelmez büyük umutsuzluklar için, inandıramaz bizi . Gitmez o düşünceler kolay kolay ancak zaman gerek geçmesi için. Doğru zamanın gelişini ise parçalı bulutlu havanın yerini güneşli günlere bıraktığı zaman anlarız. Bulutların içinden kendini belli eden o ışıklar insanı ümitlendirir geriye kalan günleri için. Hayat daha güzel gelmeye başlar artık, mutlu olmak için bir sürü sebep vardır. İşte geleceğe umutla bakmak bizi hayata döndürür, kendimizi hatırlamamıza yardımcı olur. Hayatı sadece gerçeklerle yaşamanın çok kısa olduğunu ve umut etmeden ömrün geçmeyeceğini Rüya Dağıtan Çocuk bize çarpıcı bir şekilde hissettiriyor. Hayatta tökezlemeyen yoktur elbet değil mi? Düşmedikçe, yaralanmadıkça bir şeye ulaşmanın o vereceği hazzı başka ne verebilir? Sayamayacağım kadar çok düştüm, çok kez yara aldım sınav senesiyle olan savaşımda. Çok çalışmama rağmen girmiş olduğum sayısız deneme sınavlarının sonuçlarını gördüğümde uğradığım hüsran, sınavıma bir hafta kala yaşamış olduğum ve hiç yaşamak istemeyeceğim talihsizlikler belki de en kötüsü sınavdan tamı tamına bir gün önce hastalanmam ve daha neler neler. Gelen kötü deneme sınavlarım sonrasında hep kendime şunu dedim: Elif bu senin için belki daha iyi oldu, hatalarını gördün ama motivasyonun düşmesine izin verme. Ardından beklediğim gibi gelmeyen YGS sonrasında ailemden sıkça duyduğum "Sen elinden geleni yaptın kızım, belki de hayırlısı budur. Hem şöyle düşün, belki de gitmek isteyeceğin üniversite seni mutlu etmeyecekti." monotonlaşan laflar. Haklılar mıydı peki? Kesinlikle evet. Ancak maalesef bu durumun sonucunu değiştiremiyordu, düştükçe düşüyordum. Giderek umudumu yitirmeye başlamıştım. Sonrasında aklımdan gitmeyen bir hayli de etkili olan "en azından" avuntuları. En azından ailem benimle, sağlıklıyım, sevdiklerim yanımda. Daha ne ister insan değil mi? Bir yandan da acınası halde olduğumu düşünüp kendi halime üzülmeye başlamıştım. Ancak hayata sıkı sıkı tutunmak ve hedeflerimden, hayallerimden vazgeçmemek için uzaktan silik görünen bir yol vardı: Umut etmek. Nefes alabilen her canlı umut edebilir ve hayalini kurduğu her şeyi umut ederek gerçekleştirebilir. Hayatta elde ettiğin konumun, varlığın ya da yokluğun, iyi bir iş sahibi ya da işsiz olman bunların hiçbiri bahane değil umut etmemizi engellemek için. Nerede doğduğunun, hangi ailede dünyaya gözlerini açtığının, nerede okuduğunun ya da ne işle uğraştığının hiçbir önemi yok. İstersen dünyanın en fakir ve kalabalık ailesinde aç gözlerini, ailenin yaramaz olarak nitelendirdiği, "hiç bir şey olmaz bundan" dediği çocuk ol bunların hiçbir önemi yok; başarma azminden ve umudundan hiçbir şey alıp götürmez. Örneğin, Türkiye'nin özellikle doğu kısmı yaşadıkları hayat bakımından Türkiye'nin genel profiline göre daha düşük çünkü imkanlar az, eğitim öğretim hayatı kısıtlı, meslek açısından da çok şanslı değiller. 2008 yılında yapılan ÖSS'de Türkiye 21. si olan İrfan Tüfekçi, doğma büyüme Hakkarili. Sağ kolunu maalesef küçükken yaşamış olduğu bir kazada kaybetmiş. Çocukluğundan beri tek hayali olan doktorluğa zorlu ama bir o kadar da kendine inanarak, umut ederek ulaşmış. Umut ederken, umudumuzun derinliklerinde kendimize olan inancımızın varolması bizi düşlediklerimize ulaştırabilmenin en sağlam ve basit yoludur. Unutmamak gerekir ki umut edebildikçe varsın ve hayallerini gerçekleştirdiğin kadar sen sensin. Ne zaman içini bir karanlık kaplarsa işte o zaman sahip olduklarına bak. Sahip olduklarına şükret; çünkü onlar ileride sahip olacakların için sana rehberlik yapacaktır, içindeki umudu tekrar yeşertebilir ve eski gücünü geri döndürebilir. Gerçekten istediğimiz kişi olabilmek istiyorsak hayalini kurduğumuz şeyleri umudumuzun katkılarıyla hayata geçirmek için zaman var ancak hayallerimizi ertelemek için zaman yok. Rüya Dağıtan Çocuk'u okurken aslında her şeyin özeti olabilecek bir alıntıyla cümlelerimi bitirmek istiyorum. "Ne zaman korksam, ne zaman karanlık çökse, ne zaman gülmek istesem hayal kuracağım."