BAŞKA BİR YOL DAHA VAR

Direnebilmeli insan her şeye bu hayatta; acılara, haksızlıklara, zalime ve de onun zulmüne direnebilmeli. Elbette haksızlık ve zulüm değildir karşılık vermenin tek yolu zalimlere, doğru olan yolu bulmalı direnirken zalime karşı, zalim olmamalı ki direnişin ve hakkın anlamı yitip gitmesin bu hayatta. Şiddetsiz bir direnişe sahip olmak demek daha güzel ve huzurlu bir dünyaya adım atmak demek aynı zamanda. Daha temiz ve yaşanılır bir dünya bırakmak demek yeni nesillere. Bu direnişi yapabilmenin çeşitli yollarına sahip insanoğlu bu dönemde. Artık demokrasi birçok ülke için vazgeçilmez bir değer haline gelmiş durumda. Bize ifade ve tepki özgürlüğü veren demokrasi sayesinde, dile getirebiliyoruz fikirlerimizi. Bir haksızlığa ya da bir zulme tepki verebiliyoruz şayet ki duyarlı bir bireysek. İşte bu şiddetsiz bir direniş savaşın acımasız yüzünü göstermediği, kimseninin kanının akmadığı adil ve insani bir yol dile getirmek için fikirleri. Direnmek bir haksızlığa karşıysa eğer anlam kazanır vicdanlarda ve kimsenin hakkını gasp etmiyorsan kabul edilebilir ancak. Direnmek bazen zaruri bir ihtiyaç haline gelebilir bir insan, bir topluluk veya bir ülke için. Ben bu kitabı okurken aklıma birçok örnek geldi; hakkını arayan bir grup işçi, kendilerine yetersiz gelen maaşlarına karşı bir itirazı olan insanlar. Haklarını aramak için hiç kimsenin canını yakmadan şiddetsiz bir direniş örneği göstermeleri gerçekten takdir edilmesi gereken bir davranış örneği. Grev yaparak sessiz kalarak belki de aç kalarak gösteriyorlar tepkilerini, işte şiddetsiz direnişin en güzel örneklerinden biri bence bu. Ne yazık ki insanoğlunun şiddetsiz direnişin varlığını keşfetmesi ve onun değerini idrak etmesi çok uzun zamanlar aldı. Uzun yıllar boyunca insanoğlunun aklında şöyle bir algı vardı ; eğer gücü ve kudreti elimizde bulundurursak her zaman kazanan oluruz ve istediğimizi alabiliriz. Fakat bunun yanlış olduğunu anlamak aslında çok da zor olmamalıydı biz insanlar için. Savaşın, kanın hiç kimseye fayda vermediği birçok kez test edildi yıllardır. Savaşın kazananı olmuyor elbette, bir toplumun acılarının ve haklarının üzerine inşa edilen başka bir toplumdan, tabiri caizse diğer bir topluma da hayır gelmiyordu. Acıların ve gözyaşının olmadığı veya en aza indirildiği bir toplum her açıdan çok daha mutlu ve refah olmaya muktedir olabiliyor. Gücünü şiddete değil başka şeylere harcayabilen toplumlardan bahsediyorum azizim. Sanata, ekonomiye, eğitime, sağlığa mesela, İhtiyacımız olan o kadar şey varken dünya sakinleri olarak nedir bu içimizdeki şiddet eğilimi? Sığamadık mı sanki şu koca dünyaya, güzelleştirmek ve haketmek dururken şu güzellikleri neye bu küstahlık diye sormamak inanın elde değil. Yazık demek yetmiyor bazen insanoğlunun açgözlülüğüne, şiddetsiz bir şekilde direnen bir savaşçı olmak lazım bu savaşta. Kelamın özü şudur ki; şiddete artık ne biz insanoğlunun ne de bu dünyanın ihtiyacı yok, çünkü şiddetin bir sonu yok, şiddetin şiddeti doğurduğu ise ayen beyan ortada olan bir gerçek. Tüm bunları göz önünde bulundurunca, daha medeni bir dünayda yaşadığımızı varsayarak 21. Yüzyılda(!) insanoğlu direnişini ortaya koyarken daha insani daha vicdanı bir yol belirleyerek doğruya bu yoldan ulaşmayı öğreneceğini umuyorum. Kaldı ki eğer böyle bir gelişme gösteremezsek, insanoğlunun zihniyeti, insanlığı ve dünya üzerindeki varlıkları zamanla tüketerek böylece biz kendi kendimiz de tüketmiş olacağız. Direnmemiz gereken asıl şey şiddetin ta kendisidir, şiddete karşı vereceğimiz tepki ve oluşturacağımız algı, insanların hayatları boyunca özümseyebilecekleri ideal bir direniş anlayışına sahip olmasını sağlayacaktır. Nitekim yazar kitapta bazı yaşanmış olayları örnek vererek karşımıza çıkıyor; şiddetsiz bir direnişin benimsenmesi açısından; "Mısır'daki Tahrir Meydanı'ndan New York'taki Occupy'a kadar dünyanın dört bir yanında şiddetsiz (nonviolent) direnişlerle karşılaşıyoruz. Geçtiğimiz yüzyılı şiddetli çatışmalar ve savaşlarla dolu olarak görsek de, bu yüzyıl Mohandas Gandi ve Martin Luther King Jr.'ın başardıklarının ve Ferdinand Marcos'u iktidardan düşüren Filipinler'deki barışçıl gösterilerin açıkça sergilediği üzere, aynı zamanda şiddetsizlik yüzyılıdır." Yani burdan şunu çıkarabiliriz, insanlar geçmiş yüzyıllarda yapmış oldukları hatalara tekrardan düişmemek adına, artık tepki ve öfkelerini dizginleyerek şiddetsiz bir yolu tercih ediyorlar. Şüphesiz bu; insanlık için umut vaadeden ve masum insanların bir öfke topunun içinde yanıp kül olmasına mani olabilecek bir adım.