DİNAMİZM RUHUMUZDA VAR

Her sabah saat 07. 00'de aynı güne gözlerimi açıyorum. Hafta içiyse okul, yemek, arkadaşlarla kahve; hafta sonuysa aileyle kahvaltı, alışveriş şeklinde geçiyor günüm. Düşünüp detaylandırılırsa elbette her gün aynı şeyi yapmadığım kanısına varabilirim. Fakat her gün olmasa da haftalarımın, hatta iyimser düşünürsem aylarımın birbirine benzediğini söyleyebilirim. Benzemek ne kelime düpedüz aynılar yahu! "Aynı" kelimesi söz konusu olunca ister istemez "bıkkınlık" sözcüğü de geliyor zihnime. Bu monotonluğun içinde insan sıkılmıyor değil ama risk almamanın, ani ve çılgın kararlar vermemenin getirdiği o müthiş huzur, sıkkınlığı arka planda bırakıyor. Çok üstünde durmadığım sürece neredeyse yirmi yıllık yaşamımda aynı prosedürleri takip etmekle ilgili hiçbir problemim olmadı açıkçası. Bunu fark ettiğimden beri de üstünde durmamaya karar verdim zaten. Tıpkı Paulo Coelho'nun Aldatmak eserindeki anlatıcı kadının hayatı gibi bir hayatım vardı. Onun gibi kurulu bir düzen içinde her şeyiyle yolunda giden bir yaşam sürüyordum. Huzurumu bozmaya, o güzel kabuğumu kırmaya, her yeri toza dumana katmaya hiç gerek yoktu. Belki de bütün Cenevre'nin anlatıcıya imrendiği gibi bana da imrenen birçok insan vardı etrafımda. Bu iyi bir şeydi. İyi bir şeydi. Geçmiş zamanda konuşuyorum çünkü şimdiki zamanı da geçtim geniş zamanda bu beni artık tatmin etmiyor. Eserde anlatıcı bir sabah uyandığında her zaman kahvaltı yaptığı masaya tiksinti ve nefretle bakıyor. Her zaman kurtarıcısı olan, başarılı, dürüst, mükemmel kocası eskisi kadar çekici gözükmüyor gözüne. Gece onunla aynı yatağa girecek olma düşüncesi onu heyecanlandırmıyor. Tabletlerine gömülmüş çocuklarına sevgisi sonsuz fakat onlar da bu düzenin değişmeyen parçalarından biri maalesef. Bu ev, bu iş, gazete, röportajlar... Hiçbiri anlatıcıyı yaşamla ilgili heveslendirmiyor. İşte o an belki de birçok insanın kendini en özgür, en rahat ve deli dolu hissettiği dönemlerdeki sevgilisi Jacob'a dönme kararı alıyor. Çünkü Jacob onun zihninde bağımsızlığın sembolü olarak kalmış. Bu karar anlatıcının heyecan, tutku vb. yoğun duyguları arayışının en büyük göstergesi bence. Aynı arayışın mensuplarından biri de benim. Arayışa başlamam bir sabah uyandığımda bu evin, bu sürecin bana heyecan vermediği kararını vermek olmadı. Önüme bu arayışa sahip olmayan çünkü yirmi yıllık hayatını benim gibi ajandalarla, programlarla, saatlerle boğuşarak geçirmek yerine uçurumlardan atlamayı tercih eden bir insan çıktı. Onu tanıdıkça ne kadar farklı olduğumuzu keşfettim. O sürekli kendiyle, geleceğiyle ilgili ani, riskli kararlar alan biriyken ben en ufak kararı bile kılı kırk yaracak derecede irdelerdim. Bu konuyu ona da açtım. Spontane yaşayışını, oradan buraya zıplayışını fark ettiğimi söyledim, korkup korkmadığını sordum. "Üstüne düşünmedim; ama hiç keşke de demedim." dedi. O an bir benzerlik bulduğumu sanıp "Ben de hiç keşke demedim." demek geldi içimden. Öyleydi de, pişmanlıklarım yok denecek kadar azdı. Fakat sebeplerimiz farklıydı. O yaşadıklarını, hatalarını mutlu hatırladığından keşke demiyordu bense yaşamadığımdan keşke demiyordum. Hangisi iyiydi? Hangisi doğruydu? Bu düzenin ve disiplinin bana çok şey kattığının farkındaydım. Gece kafam rahat bir şekilde yatağımda uykuya dalmak mıydı güzel olan yoksa eve dans etmekten yorgun gelip koltukta kıvrılıp uyumak mı? Cevabım ikincisi olunca dumur oldum. Bu düzenden de, bu sabahtan da nefret ettim. Anlatıcı kadar cesur değildim. Üstelik yaşadığım çevrede, içinde büyüdüğüm kültürde ne kadar mümkündü delirmek? Ne kadar mümkündü bu düzeni bir anda bırakıp bambaşka biri olmaya çalışmak? Kitabın sonlarına doğru anlatıcı eşinin ısrarıyla yamaç paraşütü yapıyor. O uçurumdan atlayana dek yükseklik, ağaçlar, göl hepsi korkutucu geliyor gözüne. Ona bir şey olursa çocuklarının ne yapacağını düşünüyor bu yüzden eşine en son atlamasını söylüyor ki anlatıcıya bir şey olursa eşi atlamaktan vazgeçip çocuklarına bakabilirsin. Bir riski almak üzereyken de yine gelecekler, düzeniyle, düzeninin parçalarıyla ilgili planlar yapmaya devam ediyor. Atlamayı kabul etse de ayakları boşlukta salınana kadar sisteminin bozulmasından hala endişe duyuyor. Asıl olay atladıktan sonra başlıyor. Atladıktan sonra risklerin, hataların o tadına varıyor ve bunun getirdiği mutluluk ve kıvançla ağlamaya başlıyor. Ben henüz bana dağı terk ettirecek cesarete sahip değilim. Kendimi boşluklara salmama sebep olacak bir adım atacak güçte değilim. Bu kararı verdim fakat hala çocukları düşündüğüm evrede olduğumu düşünüyorum. Bu içinde bulunduğum toplum ve yetiştirilme şeklimden dolayı olabilir. Yirmi yıllık bir düzeni elimin tersiyle itmek mümkün değil ama bunun yalnızca kitaplarda olan türde bir şey olduğunu da düşünmüyorum. Yapabilecek gücüm var ama cesaretim yok. Oysa bir atlasam anlatıcının sonsuz huzuru yakaladığı ve takip ettiği o kartallardan bir tane bulacağıma inanıyorum. İzinden gidebileceğim, uğruna ajandamın sayfalarını yakabileceğim bir heyecanı bulabileceğime inanıyorum. Onu bulduğumda gözlerimden yaşlar akar mı bilmiyorum ama pazar günleri ailemle olan kahvaltımın, okuldaki klasik öğle yemeklerinin gözüme daha farklı görüneceğinden eminim. İnsanın doğasında bu hareketliliğin ve canlılığın olduğunu çok iyi biliyorum ve çok iyi gözlemledim. Dinamizm özümüzde varken onu görmezden gelmenin, aynı ritimde dans etmeye devam etmenin imkansız olduğunu er geç fark ediyor insan.