Sınırların Ötesinde Doyasıya Yaşam

Her birimizin günlük hayatında fazlaca kullandığı ve kişiliklerimizle bağdaşan kelimeler vardır. Annelerimizin öğütleri ya da arkadaşlarımızın şaşırdıkları anlarda ki tepkileri... Bütün bu söylemler tıpkı insanların kokuları gibi o kişiyle özdeşir ve bizlere hep o kişiyi anımsatır. Benim de sıklıkla kullandığım kelimeler var elbette. Belki çoğumuz için ortak ama özellikle sınav dönemlerimde cümlelerimin çoğu tek kelimeyle başlıyor "Keşke!". Her ne kadar sınavlarıma ya da benim için zorlu geçeceğini düşündüğüm dönemlere hazırlıklı olmaya önem versem de, işler istediğim gibi gitmeyebiliyor ya da kendimden fazlasını bekleyip umduğum tempoyu yakalayamabiliyorum. İşte bu dönemlerdeki yakınışımı "keşke" li cümlelerle ifade ediyorum. Bu kelimeye olan umudum öyle fazla ki çok içten "keşke bir gün önceye geri dönsem" diyorum her zorlu dönemimde. Bazen sorumluluklarımı ertelemenin sonucunda ki vicdan azabıyla bazen de tekrar tekrar yaşamak istediğim, tadına doyamadığım anılarımla. Gelecek için fazla umuda sahip biri olmama rağmen geçmişten de fazlasını istiyorum her seferinde. Belki bu yaptığım memnuniyetsizlik belki doyumsuzluk fakat hayatın ve kendimin mükemmel olmadığının ve olamayacağının da farkındayım. Yalnızca herkes gibi zamanımı en verimli şekilde kullanabilmeyi ve bu sebepten oluşan pişmanlıklarımı ortadan kaldırabilmeyi istiyorum. Zaman... En değerlilerimizden, en ihtiyaç duyduklarımızdan ve en paha biçilemezlerden... Belki çok klişe olabilir ama bende, zamanı durdurmak bazen ileri bazense geri almak isteyenlerdenim. Küçüklüğümden beri her yıl değişen saat uygulamaları tarihlerini iple çekerim. Özellikle kış aylarında 1 saat geri aldığımız o dönemler hayattan bizlere armağan gibi gelirdi bana. Aslında su gibi akıp giden zamana karşı bir armağan... Evet! Zaman su gibi akıp gidiyor. Peki ya neden su gibi donup kalmıyor ya da su gibi yağmur olup tekrar yağmıyor üzerimize? Bizler neden bu kadar soyutlaştırıyoruz zamanı? Neden tüm hayatımızı zaman olarak adlandırdığımız bu soyut kavrama bağlıyoruz? Uyuduğumuz saati bile hesaplama gereği duyuyoruz, yemek yeme kararımızı saatlere göre alıyoruz, 1 saat kitap okumanın yararlılığından bahsediyoruz, 50 dakika ders çalışmanın bizler için en uygunu olduğunu iddia ediyoruz. Kanımca işte tüm bunlar yüzünden zamanın farkında olmuyoruz. Hayatımız zamansızlıktan gelip zamansızlığa giderken biz hayatımızın en önemli yerine zamanı koyup koşuşturuyoruz adeta onunla yarışmak için. Bu yüzden de zaman donmuyor su gibi, buharlaşıp yağmıyor tekrar tekrar üzerimize. Aslında bizler hayatımızın göstergesinin zaman olmasına rağmen nasıl akıp gittiğinin farkında olmuyoruz çoğunlukla. Çünkü bizler yalnızca zamanı hayatımıza sınır olarak koyuyoruz. Tüm bu koşuşturmamız da sınırlar içinde kalabilmek için. Keşkelerimiz ise sınırlara uygun davranamadığımız anlarımız. Benim temennim ise tüm bu koşuşturmayı, saatlerle sınırladığımız tüm anlarımızı bir kenara bırakıp doya doya yaşayabilmek hayatı. Kendimizi dinlenmiş hissettiğimizde uyansak mesela, her gün kendimizi belirli saatlere kadar ders çalışmaya zorlamak yerine verim alabildiğimiz, istediğimiz kadar çalışsak. Zamanı hayatımızdaki sınırlar olarak algılamak yerine akıp gittiğin farkına varıp istediğimiz gibi istediğimiz kadar yaşasak. İşte o zaman yok olur keşkeler, o zaman saati geri aldığımızda aradaki 1 saati sınırlarımızda kalmak için kullanmak yerine doyasıya yaşarız. Peki zamanın hayatımızda sınır olduğu algısını nasıl değiştireceğiz? Haldun Taner Küçük Harfli Mutluluklar adlı öykü kitabında cevaplıyor bu soruyu. "Zamanın, dolayısıyla yaşamanın şuuruna varabilmenin en iyi yolu, saatler ortasında yaşamaktır. Siz de deneyin bakın: Bir odanın kapısını, pencerelerini, sımsıkı kapayın. Sırtüstü yatıp gözlerinizi kara bir bezle bağlayın. Kafanızdaki bütün fikirleri kovarak, bütün dikkatiniz saatin tiktağında, zamanın geçişini düşünün. Yaşadığınızı düşünün. Bir vapur olduğunuzu, zamanı yara yara ilerlediğinizi, hayatın saniye saniye yanınızdan kayıp gittiğini...(55)" Zamanın akıp gidiyor olması bizleri kısıtlamadığında belirli sınırlara koymadığında güzel. Bence en önemlisi de somutlaştıramadığımız zamanı keşkelerle geçirmek yerine içimizden geldiği gibi doldurmak. Umarım hepimizin hayatı boyunca doyasıya yaşadığı zamanları olur. İrem ÇELİK