Olağan Bir Hayat, Olağanüstü Yaşantılar

Sayfalarının arasında kaybolduğum bu kitabın, içsel sıkıntıları ve mutsuzlukları anlatması ve insanı bu duyguları cidden yaşıyormuş gibi hissettirmesine rağmen kesinlikle sıkıcı bir kitap olmadığını söyleyebilirim. Yazar o 70 sayfada sizi öyle bir içine çekiyor ki bir çırpıda okuyuveriyorsunuz. Hele bir de kitaptaki ana karakterin hislerini siz de bir zamanlar yaşamışsanız sanki kendi günlüğünüzden bir parçaymışcasına okuyorsunuz Olağanüstü Bir Gece'yi. Hepimizin hayatında kendimizi keşfettiğimiz ve aslında ne istediğimizi fark ettiğimiz bir an olmuştur. Çoğumuz başkalarını mutlu etmenin, birinin size ihtiyacı olduğunu hissetmenin, sizi istediğini fark etmenin; ruhumuzu nasıl beslediğini bizi nasıl mutlu ettiğini ergenlik çağımızda keşfetmişizdir. Kibrin insanın etrafında ördüğü camdan duvarı daha oluşmadan engellemeyi başarmışızdır. Başaramayanların kibirlerinde boğulduğunu gördüğümüz sahnelerin de hayatımızda azımsanamayacak karar çok karşımıza çıktığı bir gerçektir. İnsanın kibrini yenememesinin en büyük sebebi bunun hiç farkına varmamış olması bu yüzden de hiç yenmeyi denememesidir. Kitap da tam bu düşüncemi desteklermişcesine ana karakterin kendi seviysinden düşük görüp soyutladığı insanlara olan susamışlığını bir gecede fark etmesinden bahsediyor. Hayat karşımıza birçok fırsat çıkartıyor, kendimizi tanımamız hiç kendimizden beklemediğimiz şeyleri yapmamızı sağlıyor. Asla yapmam denen şeyleri öyle bir yaptırıyor ki siz bile şaşıp kalıyorsunuz yaptığınıza. Fakat asıl şaşırtıcı olan şey ise, olayın üzerinden bir süre geçtikten sonra, iyi ki yapmışım diyorsunuz. Eminim kitaptaki karakter de iyi ki o gece o bileti almışım demiştir. Paraya ihtiyacı olduğundan değil, ona uyguladığı o ittirici güçten, yaptığı şeyin gözlerini açmasından dolayı, ona paradan çok daha değerli bir şey kattığı için. Bir insan, asla yapmam dediği şeyleri neden yapar? İradesizliğinden mi? Yoksa kendi kalıplarından kurtulma isteğinin bir sonucu olarak mı kendi kendine bu kalıpları yıkma girişimine bulunur? Yahut kaderin bize oynadığı bir oyun mudur bu? Tıpkı küçük çocuklara hem oyalansınlar hem öğrensinler diye oynatılan oyunlar gibi. Bence hepsinin bir çeşit karışımıdır yaşananlar. Yani biz kalıplarımızdan sıkıldığımız için, bir değişiklik aradığımız için o bileti çalarız. Ardından yaptığımız şeyin yanlışlığının verdiği ağırlıkla, o biletle ne yapacağımızı şaşırırız. Bir an önce ağırlığından kurtulmaya çalışırız. Sonra hayat ufak bir hamle ile ondan o kadar da kolay kurtulamayacağımızı bize gösterir ve başka yollar aramamızı bekler. İşte tam da o yollarda buluruz kendimizi. Tıpkı karakterin kendi biletinin başına açtıklarından kurtulma yolunda o etrafındaki kibir fanusunu kırması gibi, herkes kendi başına ördüğü çorabı kendi çıkarmaya çalışırken kırar zincirlerini. Karakterimizin o olağanüstü gecede kırdığı fanusun kibir olması, haliyle kibir üstüne düşünmeme sebep oldu. İnsanların kibir fanusu ya hiç oluşmaz, oluştuysa da ergenlik döneminde kırılır. Kırılmazsa, o insanda ciddi bir sorun var demektir. İnsanlar ergenlik döneminde, toplumda yer edinmek, insan içine karışmak, bir şekilde ihtiyaç duyulan kişi olmak isterler. Devamlı bu istekte olan insanlarla aynı ortamda bulunarak zor veya kolay bir yolla kendilerini kabul ettirirler. Kendilerini toplumdan üstte değil de onun bir parçası olarak görmeye başladıklarında o fanusu kırmışlar demektir. Kıramadıklarında git gide kendini o fildişi kulelerine hapsetmeye başlarlar. Hiçbir canlıyla doğrudan doğruya bir iletişime girmeyen, arada hep bir duvar bulunduran kişi, bir süre sonra tıpkı kitaptaki karakter gibi hislerini kaybeder. Ama bir kere o fanusu kırmayagörsün, hayatına gözleri bir anda açılan bir kör gibi, tadına vara vara devam eder. Tıpkı karakterin bizlere heyecanla anlatmaya çalıştığı durum gibi. Hayatınızda asla yapmam dediğiniz şeyleri bir gün yapmanız, gözlerinizin açılması ve hayatınızın değişmesi dileklerimle...