HİÇ UYANMASAM MI NE ?

Bu soruyu sordum en başından beri kendi kendime, hiç uyanmasam mı ne ? En azından kendimi bildim bileli diyelim şuna. Uyandık da ne oldu diyen sesler geliyor kulağıma oradan, buradan, şuradan, benimle aynı kri paylaşan milyonlarca insandan. Kalktık, o kolay, sağdan geldi bir sille kimden veya da neyden bilmem, soldan üç geldi çifte, sonrası zaten yok. Düşünmeden de edemiyorum, ben mi acaba kendimi hedef gösteriyorum insansılara yoksa sadece kötü şans mı bizim bu bahsettiğimiz ? Cevabı bulamayan ve zaten yeteri kadar da aradığını düşünen insanlardan sayarım kendimi her zaman. '' Eninde sonunda öleceksek eğer, niçin yaşıyoruz? Sahi, niçin yaşıyoruz?'' Eğer varsa, aklım, hiç rahat etmiyor. Ertesi güne de bu bilmecelerle başlayacaksam eğer, hiç uyanmasam mı ne ? ''Bazı insanlar da, hani şu çok ünlü yaratıcıda arar sorularının cevaplarını. Sanki daha önceden mektup alan olmuş gibi yukarıdan. Haha! Bence komik! Tabi suçlayamıyorum insanları, inançlar falan lan, ama ne olduğuna aklımızın ermediği bir gücü keşke önce anlayıp sonra soru ve istek yağdırmaya başlasak çünkü ben aynı muameleyi gördüğümde diyorum aynada kendime ve eminim O'da diyordur, hiç uyanmasam mı ne ? Evet, evet belki de O'nun ile aynı kirdeyiz kim bilir ?'' Sonunda ben bir cevap buldum! Sadece beni tatmin eden bir cevap bu belki ama çok da umrumda değil iki ayaklıların ne düşündüğü açıkcası. İnsan kendi kendine yöneltir milletin oklarını hep. Kim ne kadar yalanlarsa yalanlasın , saçmalık, hepimiz istemiyor muyuz ya cidden göz önünde olmayı ? Tutamıyoruz kendimizi, isteklerimizi, saklamaya bin bir çaba gösterdiğimiz arzularımızı, sonra da yakınıyoruz, beni çok yaralıyor insanlar, diye diye. Çok istiyoruz, çok köreliyoruz, çok dikkat çekip çok hasar alıyoruz. Hiç şaşmaz! Kendimiz dışında tüm varlıkları, var olacakları ve de var olmuşları suçluyoruz her zaman yaptığımız gibi. Bir tutam kibir, üç çay bardağı hırs ve bolca ego, alın size insanın tari . Galiba bir çok insan gibi benimde sonum inanmayı deneyip başarız olmaya doğru gidiyor ya da en azından ben öyle hissetmeye başladım artık. Etrafa bakıp da, bunları görüp, siz hiç mi düşünmüyorsunuz, hiç uyanmasam mı ne ? Vallahi şaşarım. Ben artık sıkıldım, yoruldum, bunaldım, daraldım gibi kelimelerle listeyi uzatırım ama bu bile birinin gücüne gider mi diye düşündürüyor günlük stresimiz. Sanki çok önemsermişim gibi benim olmayan kirleri. Evreka ! Bir cevap daha buldum! Namlu hiç bir zaman bana dönük olmayacak bu sayede, ateş edilse bile bana hissetmeyeceğim en ufak acı, sızı, sancı... Çünkü eğer silahları çarpık la arı, düzensiz düşünceleri ve eğitilmez genleri ise eğer, demedim mi ben, umrumda değil diye. Kendimi bile ciddiye alamazken hele ki şu aralar, beynimde tonla düşünce, ne yazık ki çoğu bulanık, sonuç getirmeyen, istikrarsız bazen ise. Öyle ki fazlasıyla moral bozabilecek bir seviyede. Savaş veriyorum adeta kendi kendime, herksin verdiği savaş gibi kendi kendine... İçeriden bir gıcırtı sesi geliyor, adeta bir böcek kemiriyor, düşüncelerim yavaş yavaş çürüyor. Maalesef etrafımda ki üzümler kap kara, her zaman olduğu gibi, ben de bir onlar kadar. Tekrar tekrar dönen tek şey ise kafamın derinliklerinde, beynimin dibinden sıyırıp atamadığım tek ve ölümsüz soru, hiç uyanmasam mı ne ? ''Bu yaşama nedeni denen şey aynı zamanda eşsiz bir ölme nedenidir'' -ALBERT CAMUS - SAÇMA VE İNTİHAR