Bir Şiir Bir Ağrıya Değer..

Şairler için olan en genel önyargılardan biridir 'Kelime oyunu yapıyor.' cümlesi. Şahsen bu fikre katılmadığımı söylemem de katıldığımı söylemem kadar yanlış olur. Az önceki cümlede de gördüğünüz gibi, kelime oyunu yapmak aslında çok şey kazandırır bir cümleye, eğer bu işe 'kelime oyunu' denebilirse tabii. Bakış açınızı değiştirir bir kere, olaya/cümleye en basit şekilde değil de, üstünde düşünerek bakarsınız. Ben orada 'Bu fikre karşı nötrüm' desem, normal bir cümle olacak ve zihninizde yer etmeyecekti ancak ben anlatmak istediğim şeyin anlamını değiştirmeden başka kelimelerle ve daha değişik vurgularla anlattığım için günlük hayatta kullandığınız cümlelerden farklı geldi, dolayısıyla aklınızda kaldı. Cümleyi anlamak istemeniz ise sizin düşünmenize sebep oldu. İşte olay da bundan ibaret. Şairler aslında sizden daha farklı şeyler yaşamıyor, yapmıyor ya da hissetmiyor. Bir çoğu ile kader ortağı bile olabilirsiniz. Sadece, onlar yaşadıklarını nasıl anlatacaklarını biliyor, sizin belki de onlardan daha önce tecrübe ettiğiniz bir olayı, bir duyguyu bambaşka bir boyuta taşıyorlar. Özdemir Asaf küçüklüğümden beri şiirlerini okumaktan en çok haz aldığım şairdir, belki de kendime en yakın hissettiğim kişi olduğundandır. 'Çiçek Senfonisi' adlı kitabında tüm şiirlerinin toplu halde bulunduğunu gördüğümde almak için gün saymıştım. Yeri geldi mi size aşkın ne kadar derin bir şey olduğunu hissettirebilirken, yeri geldiğinde ise özgürlük denilen duygunun yoğunluğunu yüzünüze çarpıyor. Kimi zaman çocukluğunuzun unuttuğunuz hayallerini hatırlatırken, kimi zamanlarda şiirin ne kadar kapsamlı bir şey olduğunu farketmenizi sağlıyor. ''Bir şiir bir geceye değer, Bir şiir bir uykuya değer, Bir şiir bir uyanmaya değer, Bir şiir bir sigaraya değer, Bir şiir bir rakıya değer, Bir şiir bir şarkıya değer, Bir şiir bir türküye değer, Bir şiir bir ağrıya değer, Diye-diye.. Meğer.'' Şiir, sizin fark etmediğiniz belki de gerçekten istemediğiniz sürece fark edemeyeceğiniz kadar kapsamlı bir şey aslında. Tek bir mısrası bile geçmişten hatırlamak istemediğiniz bir anıyı alıp gözünüzün önünde tutabilir. İlk dizesiyle hayat bulduğunuz bir şiir ikinci mısrasıyla size ölüm denen ciddiyeti hatırlatabilir. Bunların hepsi olması muhtemel şeyler aslında, siz anlamak istediğiniz sürece tabii. 'Bilseydi Eğer' şiiriyle bize her şeyi on mısrada anlatıyor Özdemir Asaf. Daha doğrusu, gerçeklerin giriş kısmını yazıyor, kalanını anlamayı bize bırakıyor. Bu belki de şiirin en güzel kısımlarından biridir. Şair, kısa bir hatırlatmayı bazen bir cümle bazense tek bir kelime ve sonuna koyduğu ünlemle yapar, ardından sizin o hatırayı alıp kendinize uyarlamanızı ister. Dizeler böyle hayat bulur çünkü, yaşanarak. 'Bilseydi Eğer' şiirinde size hatırlatmak istediği şeyler çok derin şeyler aslında. Anlamak için geçmişin kuyularını kazmanız ya da hatırlamaktan korktuğunuz olayları gün yüzüne çıkarmanız gerekebilir ve bana inanın, o mısrayı okuduğunuz anda az önce söylediklerimi yapmamak için hiç bir gerekçeniz olamaz. Söylediğim gibi, çok şeydir bir şiir. Bazen ucu gider bir geceye değer. Mazide kalmış karanlık bir geceye. Gözünüze uyku girmediği, yatakta saatler boyunca dönmenize ve düşünceler içinde, ortamda bir damla bile su yokken boğulmanıza sebep olan bir olayın gecesine. Yetmez artık düşünceler size, kalkarsınız yataktan. O saatte sokak lambalarından başka yanan tek şey olacağını bile bile balkonun ışıklarını yakarsınız. Bir bardağa aslan sütünüzü koyar, paketinden dikkatlice çıkardığınız sigaranızı önceki gün bakkaldan aldığınız ucuz çakmakla yakarsınız, yetmez. Bir şarkı açarsınız arkadan. Bilerek açmazsınız sesini çok fazla, istemezsiniz çünkü şarkının düşündüklerinizi bastırmasını. Bir kaç bardaktan sonra şarkı da kesmez artık sizi, türkü başlar. Sanatçının uzun havasına nefesinizle eşlik edersiniz ve ardından kısa bir sessizlik gelir. Gelen sessizlik acıyı da beraberinde getirir. Unutturduğu yoktur yaptığınız şeylerin ama aynı şeyleri başkalarının da hissettiğini okumak, duymak, bilmek iyi hissettirir size. İşte böyle, bir şiir, bir çok şeye değer, tabii anlayabilene. ''Ağlamak Bazı acılarda yetmez Bazı ölümlere Örtüsüdür bazı acıların Örter, örtülmez Savunur bir süre Ağlayanlar sevinmeli Sevin ağlayabiliyorsan Acılar ardarda dinmeli Durur bir nöbetçi gibi Durur bir bekçi gibi Zamana gülmeli-gülmeli Sevin ağlayabiliyorsan Unutmanın kardeşidir ağlamak Uyur uyanır yatağında duyguların Düşüncenin kucağında hep çocuktur Ağlamak.'' Şiirin bir başka özelliği ise sizin hep bildiğiniz, farkında olduğunuz bir şeye ilk defa da olsa başka bir taraftan bakmanızı sağlamasıdır. Belki hakkında bilmediğiniz bir şeyi öğretecektir size belki de ne kadar çok şeyi bildiğinizi hissettirecektir. Şairin yazdığı dize ile sizin oluşturduğunuz şey belki farklı gibi gözükebilir ama hissettikleriniz aynı olduğu sürece, nasıl ifade ettiğiniz sadece sözel bir farklılık oluşturur. 'Ağlamak' adlı şiirinde bize bazı şeyleri hissettirmek istiyor Özdemir Asaf. İnsanlar her ne kadar ağlamak istemese de, ağlamamak için uğraşsalar da aslında ağlamanın ne kadar önemli, ne kadar güçlü bir şey olduğunu hissettiriyor. Duygulardan yoksun olan, bir şey hissetmeyen insanların neleri kaybettiğine değinmeden de geçmiyor. Yıllardan 2013, bir baharın başlangıcına denk geldi dünyamı değiştiren olay. Her ne kadar insan anlatma, yardım görme ihtiyacı duysa da, içinde yaşamayı seçer bazı şeyleri. Nedenini ise ne onlar size söyleyebilir ne de bir başkası. Ben de 2013 Mart'ında bu yolu seçtim. Anlatsam kimse anlamayacak değildi derdim, anlatsam kime ne yararı olacak idi. Gecelerini tavana adamış, gündüzlerini ise derin bir sessizlik içinde geçirmeye alışanlar bilir, ağlamak, bazen insanı hiç olmadığı kadar rahatlatır. Ağlamak, insana dünyayı aklı kadar bulanık görmeyi hatırlatır. Ağlamak, insana insan olduğunu hissettirir ve bazen de en yakın dostudur insanın. Hıçkıra hıçkıra, sessiz kalmaya çalışarak değil de sessiz bırakmaya çalışarak, gözyaşları tükenene ve artık yorgun düşüp uyuyakalana kadar ağlamak bazen bir insanın ihtiyacı olan tek şeydir. Bunu yapmak ise cesaret göstergesidir, özellikle de 'erkekler ağlamaz' ideolojisiyle yaşayan bir toplumda büyüyen erkekler için. Şiir size hissetmeyi unuttuğunuz şeyleri en ağır şekilde hatırlatan bir görüntüdür, Şiir duyguların en yüksek seviyeye çıktığı dönemde sizi bir anda alaşağı eden bir çöküntüdür. Her ne kadar bazı insanlar tarafından laf kalabalığı olarak adlandırılsa da, Şiir söylemekten korktuğunuz cümlelerin ruhunuz tarafından temsil edildiği bir döküntüdür. Ve son olarak, Özdemir Asaf'ın da söylediği gibi ''Her insanın bir öyküsü vardır ama her insanın bir şiiri yoktur.''