KENDİME YETEBİLMEK

Bazen herkesin her şeyi bırakıp bulunduğu yerden gitmek istediği, hiçbir şey yapmak istemediği dönemleri olur. Böyle hissettiğim gün sayısı benim için bir hayli fazlaydı. Okula gitmek, ders çalışmak, araba sürmek, arkadaşlarımla vakit geçirmek... Her şey bir yana, en sevdiğim şey; bale yapmak, dans etmek bile içimden asla gelmiyordu. Sürekli bir mutsuzluk hali içinde, yapmak zorunda olduğum için her şeyimi yapmaya devam ediyordum. Bu zorunluluğu hissettikçe iyice canım sıkılıyor, iyice nefretle yapıyordum. Gerçekten her şeyleri bırakıp kaçmak istiyor, hiçbir sorumluluğumun olmamasını istiyordum. Mutsuzdum, ama sürekli mutluymuş, her şey yolundaymış gibi görünmeye çabalıyordum. Aslında gerçekten de her şey yolundaydı, ters giden hiçbir şey yoktu hayatımda. Bu saçma ve kötü ruh hali nedensiz gelirdi, beni iyice aşağı çekerdi. Hatta bazen gereksiz yere ağlamalarım bile oluyordu. Aileme yansıtmamaya çalışırdım, ama yapamazdım. Annemle babam sürekli bana destek olmaya, yardımcı olmaya ve mutlu etmeye çalıştılar. Bazen de arkadaşlarım... Ama herkesin söyledikleri bir kulağımdan giriyor, diğer kulağımdan çıkıyordu. Belki de nedensiz bir mutsuzluk olduğu için bana iyi gelebilecek teselli cümleleri yoktu. Bu hissettiklerim uzun bir süreç değildi kesinlikle. Bazen oluyor, 2-3 gün sürüp geçiyordu. Elimde olan, bunu engelleyebileceğim bir durum değilmiş gibi hissediyordum, ama anladım ki aslında tamamen bende biten bir ruh haliymiş. Kendi içimde neden böyle hissettiğimi, mutsuz olduğumu sorguladığımda, cevabını bile veremiyordum. Böyle nedensiz bir durumda niye bu kadar mutsuzdum peki? Artık bu halime bir son vermem, engel olmam gerekiyordu. Hayatıma baktığımda gerçekten ters giden tek bir konu bile yoktu. Annem, babam, ağabeyim, ailem, en yakın arkadaşlarım... Tüm sevdiklerim yanımda, istediğim okuldayım, yıllardır hedefim olan ve kazanmak için tüm lise boyunca emek harcadığım bölümdeyim, her ne kadar zorlansam da sonuçları beklediğimden bile güzel gelen sınavlarım, başarıyla devam ettirdiğim balem, ailemin durumu... Kısacası gerçekten hayatımda eksik olan, güzel olmayan bir şey çok şükür ki yok. Ama gelin görün ki bazı dönemlerde ciddi anlamda mutlu olamıyordum. İşte bu anlarımda artık kendimi kendimin düzeltebileceğine inandım. Zaten bence kendimizin en büyük ilacı ancak kendimiz olabiliyoruz. Evet, düşüncelerimizi, hislerimizi anlattığımız, derdimizi paylaştığımız insanlar bize iyi gelebiliyor, ama bence onlar sadece geçici teselliler. Bana sorarsanız bir insana kendi kararlarından, kendi düşüncelerinden başka hiçbir şey iyi gelemiyor. Etrafıma baktığımda gerçek anlamda büyük sorunlarla mücadele ederken bile güçlü olan, mutlu olan insanları gördüm. Hayattan ve hayatın her anından zevk alan, hiçbir şeyi kendine yük etmeden üstesinden gelebilen... Belki biraz da mükemmeliyetçi olmayan... Zaten oturup kendimi düşündüğümde aslında tek sorunumun bu olduğunu da anladım. Her şey fazla düzgün ve güzel olsun derken, farkında olmadan bu durumun altında ezilip kalmışım. Ve bu mükemmeliyetçiliğin dışında bir de çok düşünmekten... Bazen o kadar anımı yaşamıyorum ki, kendime bile inanamıyorum. Bulunduğum o anın, o dakikaların tadını çıkarmak yerine sürekli ileriyi düşünüp, nasıl olacak, nasıl yapacağım, ne yapacağım... Kafamda bin çeşit soruyla her saniye içimde kendimi bunaltıyorum. Sanki bir olayı eleştirirmiş gibi kendimi eleştirdim. Kafamda hatalarımı, saçma huylarımı, beni yoran özelliklerimi listeledim. Bana sorarsanız kendimizi, hatalarımızı ve yanlışlarımızı, doğrularımızı farkında olabilmek, bunları düzeltebilmekteki en büyük ve en önemli adım. Huylarımızı ve özelliklerimizi farkında olduktan sonra zaten ister istemez yanlış olanı çözmeye yönelik davranıyoruz. Aslında tüm sorunu kendi içimizde halledebiliyoruz. Yani en azından ben böyleyim. Kendime yetebildiğimi, kendime yalnızca kendimin iyi geldiğini görebildim. Hayatta sağlığımdan, benden ve mutluluğumdan daha değerli hiçbir şey olmadığını, her şeyin gelip geçici olduğunu, bazı şeylerin eksik de olabileceğini, ama en önemlisi anın tadını çıkarmanın önemini anladım. Evet, bunu herkes biliyor, herkes söylüyor, ama ben kendimle yüzleşip, bunu kendim fark etmediğim sürece başkasının söylemesi bir etki yaratmamıştı. Şimdi o kötü ruh haline girdiğim günleri hatırlayınca sadece kendime kızıyorum, ama üstesinden gelebildiğim için de kendimi takdir edebiliyorum.