Sosyal Medya İle Yalnızlaşan Bizler

Sosyal medyanın hayatımıza girdiği andan kısa bir süre sonra bahsedilmeye başlanan ve son zamanlarda da sürekli tartışılan bir düşünce: Sosyal medyanın bizleri yalnızlaştırdığı. Bu düşünce tamamıyla yanlış ya da doğru diyemem ancak şu ana kadar gözlemlediğim şeylerden yapacağım çıkarım, sosyal medyayı kullandığım süre zarfında yanlış bir amaçla kullandığım ve sosyal medyanın beni yalnızlaştırdığıdır. Bence sosyal medya bir "iletişim aracı" olarak kullanıldığı sürece onu kullanana fayda sağlayabilir. "İletişim aracı" ile kastettiğim insanlarla şu anda ne yaptığınızı paylaşmak değil, ülkemizi ve dünyamızı etkileyen en son haberleri ve acil durumları haberdar etmek, bunlardan haberdar olmak veya ilgimizi çeken bir şeyi takip edip onun hakkında bilgi almaktır. Yani genel anlamı ile sosyal medyayı bize fayda sağlayabileceği her şekli ile kullanmak. Eğer aramızda sosyal medyayı böyle kullanan insanlar varsa onları takdir ediyorum çünkü hem sayıları çok az hem de benim sosyal medyayı kullandığım süre boyunca başaramadığım gerçekten zorlu bir işi başarmışlar. Eğer bir gün yeniden herhangi bir sosyal medya hesabı oluşturursam önceki hatalarımı tekrarlamam ve ben de kesinlikle sosyal medyayı kendime fayda sağlayacağı şekilde kullanmaya çalışırım. Düşününce, gerçekten de bana fayda sağlayabilecek, dünyada neler olup bitiyor diye haberdar olmamı sağlayabilecek onlarca, yüzlerce hatta binlerce sosyal medya adresi var. Özellikle de kişisel gelişimim açısından bana faydası olacağını düşündüğüm, kaliteli içerik paylaşan sosyal medya hesapları mevcut. Ben, sosyal medyayı kullandığım süre boyunca bilinçli değildim. Sosyal medyayı faydalı bir şekilde kullanmayıp her dakika ne yaptığımı paylaştım. Aşağılık kompleksime yenik düşüp içinde bulunduğum evrende gerçek anlamı ile herhangi bir manası olmayan bu mavi gezegende "O bugün ne yapmış, kimler ile vakit harcamış?" gibi sorularla binlerce kilometrekare üzerine kurulmuş veri sunucularında kaybolmayı tercih etmiş; yaşadığımız bu dünyanın, veri sunucularından çok daha güzel ve gerçekçi olduğunu anlayamamıştım... Yaptığım şeyleri sürekli olarak paylaşma ve başka insanların ne yaptığını merak etme "refleksi", yaptığım şeylerden zevk almamama yol açmıştı. Sınırlı olan vaktimi yaptığım şeylere dikkat etmeye veya onlardan zevk almaya ayırmıyordum ve yaptıklarımı sadece bir "gösteri unsuru" olarak görüp onu başka insanlara pazarlıyordum. Daha açık olmak gerekirse, kendimi ifade etmeye, "Bakın ben bugün bunu yapıyorum," demeye çalışıyordum. "Bakın ben bugün bunu yapıyorum," demeye çalışmak, benim, sosyal medyayı kullandığım süre boyunca gerçekten de yalnız olduğum anlamına geliyor aslında. Belki de benim için bu, yalnız olmaktan öte bir durumdu: Kaybolmuştum. Binlerce insanın kullandığı, kendi evrenlerini oluşturduğu uygulamalarda kaybolmuştum, benliğimi kaybetmiştim. İçinde bulunduğum kayboluş giderek büyüyordu ve sürekli olarak aynı şeyi tekrarlamaya başlamıştım. Artık bulunduğum yerlerde, yaptığım şeylerdeki odak, sosyal medyanın kendisiydi. Beni kontrol eden, zevklerimi, hislerimi kontrol eden sosyal medya ve onu kullananların yarattığı evrendeki kurallardı. Kurallar benim nasıl olmam gerektiğimi söylüyordu. O evrendeki kurallara göre giyinmeliydim, o kurallara göre yemeli, o kurallara göre hareket etmeliydim... Eğer bu kurallara uymuyorsam cezamı çekiyordum. "Sosyal medyayı kullanmayı bırakmalıyım," düşüncesi sosyal medyayı kullandığım süre zarfında geçerli değildi çünkü sosyal medya benim için bir bağımlılık haline gelmişti. Kullanmadığım zaman bir şeylerin eksik olduğunu düşünmeye başlıyordum. "Acaba onunla en son konuştuğumdan beri ne yapıyor?" gibi sorular aklımın ucundan çıkmıyordu. Artık bunun bir sonu gelmeliydi ve ben, kendimce en uygun olan metodu uyguladım: kendimi sosyal medyadan arındırdım. Tabii ki de kendimi sosyal medyadan arındırmak kolay olmamıştı, çok zorlu bir süreçti. Sonuçta paylaşılan yüzlerce içerik vardı, belki de yüzlerce "anı" denebilir... Ancak bir yerden başlanması gerekiyordu. İlk başta sosyal medyayı aktif olarak kullanmayı bırakmam, ondan sonra da sosyal medyadan tamamen kopmam gerekiyordu... Sürecin sonunda başarmış gibi gözüküyordum. "Başarmış gibi gözüküyordum," diyorum çünkü sosyal medya bağımlılığı bir sigara bağımlısının sigara ile olan ilişkisi gibiydi: Geri dönüşün çok kolay olabildiği bir bağımlılık. Ahmet Tarık Bıyıklıoğlu 21602574