GİZLİLİĞİ KALMAMIŞ MEKTUPLAR

Öyle bir durum düşünün ki üç yıl boyunca birbirine mektuplar yazan ve birbirini delice seven iki aşık toplamda iki kere yüzyüze görüşüyorlar. Kafka bu görüşmeler sonucu kendisini cinayet işlemiş gibi suçlu hissediyor. Neden? Milena evli, Kafka da nişanlı. Yasak bir ilişki yaşıyorlar anlaşıldığı üzere. Bir dostluk öyküsünün, tutkulu bir aşka dönüşümünün en güzel örneği olarak sunulabilir onların ilişkisi. Nitekim de öyle, bana göre... Almanca'dan Çekçe'ye çevrilmesini istediği kitap sayfaları aşklarının tek şahidi adeta. Koskoca 3 yıl, ardı arkası kesilmeyen bu mektuplaşmaların bir nedeni olmalı. Onları birbirine bağlayan tek şey bu mektuplardı belki de. Bu mektuplardı aralarındaki dostuluğu başka bir mertebeye ulaştıran... Bilirsiniz Kafka'yı, çok tutkulu seven bir adamdır, kolay kolay ayrılamaz bağlandığı limandan, hemencecik benimser. Koskoca 3 yıl demiştim ya, kısacık 3 güne sığdırmaya çalıştılar birbirilerine olan hasretlerini. Yetti mi, asla! Kafka'ya kalsa ömür boyu yanından ayırmayacağı biriydi Milena. Fakat beyni aynı şeyleri söylemiyordu ona, suçluyordu Kafka'yı adeta. Beyni kabullenmek istemiyordu Kafka'nın evli olduğu halde biriyle yasak ilişki yaşamasını. Her buluşmanın ardından cinayet işlediği hissi kaplıyordu önce beynini sonra bedenini; ama sonra geçiyordu, ne de olsa Milena'ydı bu, anlatılmaz yaşanırdı. Milena'yı elde etmek o kadar da zor sayılmadı Kafka için. Kullandığı etkileyici üslup kendini farkettiriyordu hemen. Sahiplenici ve babacan tavrıydı belki de kendisini Milena'ya çeken. Belki de Milena'nın vefalı olması sayesinde bu kadar uzun sürmüştür aralarındaki ilişki; çünkü bilindiği üzere Kafka ciğerlerinden rahatsız, Milena da tam o sırada hayatına giriyor onun. Moral kaynağı oluyor bu mektuplaşmalar Kafka için, belki de hayatına giren bu güzel insanı, dünyanın ona sunduğu bir hediye olarak görüyor. Fakat korkuyor, korktukça da endişeleniyor bütün bu güzelliğin yok olup gideceğinden parmaklarının arasından süzülerek. İçten içe kemiren bu endişenin nedeni, hayatını tek bir insanın üzerine kurduğunu farketmesi oluyor. Bir düşünsenize, birden bire, hiç beklenmedik bir anda hayatınıza giren bir insanın, ileride kendinizden de önemli sayacağınızı düşünmek ne kadar saçma geliyor uzaktan duyunca. Sadece aptal aşıklar yapabilir bunu diyoruz çoğunlukla. Malesef, bunu söylemek o kadar da kolay değil; çünkü insan aşık olunca karşısındaki insan onun aynası olur, bir olurlar, dünyayı bırakın bir kenara, evren onların etrafında onlar merkezindedir adeta... Kafka suçluyor kendini defalarca. Neden diyor, ne yapıyorum ben? Haketmediğini düşünüyor Milena'yı. Onunla tanışmadan önce yaşadığı dönemi karanlık bir dönem olarak varsayıyor. Kara sayfalarla dolu olan bir kitap, Milena'nın hayatına girişiyle beraber canlılığını ortaya koyan, renkli sayfalarla dolup taşmış bir romana dönüşüyor. Kimlik bunalımları yaşıyor içinde. Geçmişini düşünüp, ne kadar değersiz bir insan olduğunu farkediyor. Milena, ona aslında kim olduğunu hatırlatıyor, iyi hissettiriyor bu duygular Kafka'yı. Yaşamının 38 yılını, Milena olmadan geçirmesi canını acıtıyor Kafka'nın, bu boşluğu 3 yıl boyunca kesintisiz mektuplaşarak doldurmaya çalışıyor. Ne kadar zor bir şey aslında düşünüldüğünde, birbirini tam olarak tanımayan iki insanın, sadece mektuplaşarak aralarında çok güçlü bir bağ kurmaları. Karşılıklı güven gerektirir bu ilişkinin yıpranmadan yürüyebilmesi. Bu yüzden aralarındaki bu inanılmaz bağ, tutkulu aşkları sayesinde hep güçlü kalıyor. Bu 3 yıl boyunca yalnızca 3 gün görüşmek onların ilişkileri için beslenme kaynağı olmuş diyebiliriz. Bunu sadece Kafka için dile getirebiliriz aslında; çünkü bilindiği gibi Milena, Kafka'ya yazdığı mektupların yakılmasını istemiş ve elimizde Milena'nın Kafka'ya olan hislerine karşı sadece tahminlerimiz var. Kafka, Milena'yı her canlı olarak görüşünde bir kez daha şaşkınlığa uğruyor ve hayran kalıyor aşık olduğu kadına. Bu söz, Kafka'nın hislerini en iyi açıklayan cümle olabilir, '' ş Dü ünsene Milena yanyana yürüyorduk seninle, yanyana!'' (Franz Kafka)