ŞİİRCE MUTLULUK

Ne güzel şey sevmek! Nasıl güzel bir şeyse artık seven her insan kendini tanıyor, yeniden yaşamaya başlıyor hayatı, farkına varıyor asıl güzelliklerin. Diyor ki bir süre sonra "Asıl güzellik benim sevdiğim insan. Güzelliğin kaynağı onda, o yüzden bu hayat bu kadar yaşanılası." Gözleri gülerek, içinde bir umutla başlıyor güne. Günü anlamlı kılınıyor. İnsanın hayattaki her noktayı tam olarak anlayabilmesi için sevmesi gerekiyor. Hiçbir şey boş kalplerle olmuyor sanırım. Ali Lidar'ı da boş okumak olmaz. İnsan onu anlayabilmek için önce içinde sevgiyi hissetmeli. Hissetsin ki "Ne kadar güzel yazmış bu adam." desin, şaşırsın. Okudukça daha bir yoğunlaşsın duyguları, ama hayır üzülmesin. Kimse birisi veya bir şey için üzülmesin bence. En azından sevebiliyor, hissedebiliyorsun. Çoğu insan duygusuzken bence sevebilmek ve sevmenin getirdiği güzelliklerin farkında olmak çok büyük bir şans. Ali Lidar der ki: "Birini sevince, o kişiye teslim olursun her şeyinle." (26) Katılmıyorum diyen daha sevmemiştir. Tüm kapılarını açarsın ona. Senin tüm sırların artık ikinizin sırlarıdır. Bir parçan olur, kolun bacağın gibi. Her yere onunla gitmek, hep yanında taşımak istersin. O yüzdendir aldığı hediyeleri kendi vücuduna kazımak istemek; kolyesiyle bütünleşmek, kalemini elinden düşürmemek. Vazgeçilmezdir artık, hayat onsuz olmaz gibi gelir. Hele onun artık olmadığını sadece düşünsen bile kalbine kocaman bir çizik yemiş gibi üzülürsün. Rüyalarında da artık o malum kişi vardır, uyuyunca da onunlasındır. Kısaca hayatına o kişi Japon yapıştırıcısıyla yapıştırılmıştır gibidir. Dışarıdan geçen herhangi bir insanın senin için böyle olduğunu düşünsen "Ay çok kötü, o ne öyle?" dersin. Ve birinin sana Japon yapıştırıcısıyla yapıştırılmış gibi olduğunu düşününce tiksinirsin. Ben de öyle öyle düşünürdüm, ta ki anlayana kadar sevmenin ne demek olduğunu. Önceden hep zannetmişim, sevmemişim. Şimdi ise odamda tek başıma yediğim kurabiyeyi bile onunla paylaşmak istiyorum. Çayımı onunla içmek, dişlerimi onunla fırçalamak gibi sayısız isteklerim oluyor gün içinde. Nasıl güzel bir şey bu, soruyorum kendime neden daha önce hiç fark etmediğimi. Bir başkasının nefesini solumak ne kadar anlamsız ve kötü gelse de kulağa, onun nefesinde yaşamak istiyorum. Kendi aldığı kararların bir parçası olmak, gülümsemesinin sebebi olmak istiyorum. O üzülünce onun annesi gibi üzülüyorum, canı yanınca kendi canım yanmış gibi oluyorum. Ve içimi kıpır kıpır eden bunca şeyi onun da istediğini öğrenince içimde sanki dünya düşmanlardan kurtulmuş da tüm dünyada o kurtuluş günü kutlanıyormuş gibi bir kutlama yapıyorum. Ben bu duyguların ne kadar içi dolu olduğunu ve insana kendini ne kadar tazelenmiş hissettirdiğini anladım. Ali Lidar da farkında bunların, okudukça hatırlatıyor insana bu duyguları hatta içimizde bir şeyleri kurcalayıp gıdıklıyor o. Sanki içimizde kalpten tüm vücuda sevgi taşıyan bir gemi var ama o geminin yakıtı bitmiş, çalışmıyor. Ali Lidar işte o gemiyi yola koyduruyor. O gemi damarlarımızda gezdikçe içimize bir sevinç doluyor. Sevmenin güzelliğini bize vurguluyor şair. Hiçbir şey yapmasak bile, sadece sevsek ne kadar mutlu olabileceğimizi gösteriyor. Misal çorabımızı ararken veya tavaya yumurta kırarken tavaya birilerini düşündüğümüzü söyleriz Ali Lidar'ın deyişiyle. Bu bizi mutlu etmez mi? Birilerinin aklımızda yer etmesi, yorganıyla yastığıyla aklımıza çöreklenmesi, kendi eviymiş gibi aklımızda yaşamaya başlaması... Bu beni çok mutlu ediyor açıkçası. Kaybettiğim her şey bana teker teker geri gelmiş gibi hissediyorum bu duygu sayesinde, öyle bir mutluluk. Ali Lidar'ın şiirlerini okuyunca anladım: insanın bu şiirleri anlaması için aslında bir şeyleri hissetmesi gerekirmiş. Hislerin en yoğunu olan sevgiyle beraber okuyunca da bir farkındalık gelirmiş. O farkındalık da mutluluğu getirirmiş.