İÇİMDE SUSMAYAN ÇIĞLIKLAR VAR

Kafamda bir sürü tilki dolaşıyor bu aralar. Hakim olamıyorum kendime, düşünmeden edemiyorum. Etrafım sevdiklerini kaybedenlerle ya da kaybetme korkusu yaşayanlarla dolu. Korkuyorum. Evham sanırım bunun adı. Annem geliyor aklıma. Onsuz bir hayat... Daha çok korkuyorum. Atmaya çalışıyorum hemen kafamdan bu düşünceleri. Ölüm kimseye yakışmaz çünkü. Hele annelere hiç yakışmaz. Alışkın değilim yalnızlıklara belki de o yüzden. Kalabalıktı hep etrafım doğduğumdan beri. En önemlisi de annem yanımdaydı. Onun biricik kuzusuyum tabii ki. Hiç tek başına bırakılmadım yani. Seslendiğim an yanı başımda olan bir meleğim vardı. Her gün ağzımızdan fütursuzca çıkan anne kelimesi ne kadar kutsal ne kadar büyülü bir kelime aslında. Beni her zaman dinleyen, üzüntümle üzülen hatta bazen öyle üzülen ki kendi derdim için onu teselli etme ihtiyacı hissettiğim bir varlık var hayatımda ya da onun benden daha çok sevineceğine adım gibi emin olduğum için beklediğim bir sonucun iyi olduğu hayalini anneme söylerken kurduğum ve güzel haberi koşa koşa gidip ilk ona anlattığım başımın tacı insan. Daha nasıl anlatılır ki? Annesini kaybeden bir insandan daha yalnız kim olabilir ki? Ne anlamı kalır tesellilerin? İçi asla doldurulamayacak bir boşluk ardından söylenenen bir iki kuru laf... Annemdi yani aklıma ilk gelen Muhtelif Evhamlar Kitabı'nı okuduktan sonra. Melda Hanımın yalnızlığı Murat Beyi yani eşini kaybetmesindendi, sonrasında da ikinci baharını... Taner Beyin yalnızlığı bakiydi. Diğer bir öyküde karşımıza çıkan başka bir karakter de geç bulduğu mutluluğunu, samimiyeti, Ramiz Abisini kaybetmişti. Hepsinin mücadelesi yalnızlıktı sonuç olarak ve benim kafamda belirenler yine aynı onlarla tanıştıktan sonra. Ben de yalnız kalırım çünkü onsuz, hem de öyle bir yalnız kalırım ki amaçsız da kalırım aynı zamanda. Nasıl kalmayayım ki? Üzüntülerimi bile özlerim onsuz. Bu evhamlar beynimi yedikçe annemin kahkahasını duyuyorum gerilerden. Hiç susmasın isiyorum. Hiçbir kötülük ona dokunmasın. "Birçok insan, mutlu olduğunu bilmediği için mutsuzdur." demiş Dostoyevski. Kitap da yer vermiş bu söze. En çok da bu söz götürdü beni karamsar düşüncelere. Çünkü eğer iyi değerlendirilirse; bu anlarımın, geçen yirmi bir yılımın ne kadar kıymetli olduğunu düşündüm. Annem yanımda daha ne olsundu. Olur da bir gün onsuz yaşamak zorunda kalırsam kendime çok kızarım birçok sebepten dolayı. Annemin hiç içten sarılmıyorsun sözleri gelir aklıma mesela. Ne alemi vardı soğuk nevaleliğin, niye doya doya sarılmadım ki diye yer bitiririm kendimi. Yorgunluğumu bahane edip odama kapanmalarım var bir de ve onun muhabbet etmek için çırpınışı ama ağzımdan cımbızla laf alması... Nasıl bir evladım ben, nasıl da bencilim, nasıl da hayırsızım. Nasıl elimin tersiyle itebiliyorum bu fırsatları? Annesi yanında olsun, onunla bir şeyler paylaşabilsin diye dünyaları verebilecek insanlar varken nasıl göremiyorum sahip olduğum hazineyi? Sanırım bu bencilliğe, kıymet bilmezliğe bir dur demenin vakti geldi. Sahip olduklarıma hak ettikleri değeri zamanında vermezsem, pişmanlık ömür boyu yakamı bırakmayacak. Hele ki anne söz konusuysa çok daha ağırlaşacak yüküm. Bir an önce harekete geçmem gerekiyordu ve gittim uzun uzun sohbet ettim bugün annemle. Küçük bir şaşkınlıktan sonra o hiç kapanmayan kollarıyla yine sardı beni. İltifat ettim, ne kadar güzel olduğunu hatırlattım. Ne kadar uzun zaman olmuş dinlemeyeli, anlatacakları ne kadar da birikmiş meğer. Hep böyle heyecanla anlatsın dertlerini, sevinçlerini. Gitmesin hiçbir yere. Çünkü o giderse benim de hayatın güzelliğine olan inancım gider, hayallerim gider, çocuk kalan yanım gider... Gizem Şahin