DAHA FAZLA KAÇIRMADAN

Hayatımız boyunca arzu ettiğimiz tatmin edici sonuçları yakalamaya çalışıyoruz. Bu çabamıza rağmen çoğu zaman tam anlamıyla bu sonuçlara ulaşamıyoruz ve şiddetli bir hüzün bulutu sarıyor etrafımızı. Çünkü eninde sonunda yakaladıklarımız ve ulaştığımız sonuçlar bize hiçbir zaman yeterli gelmiyor. Bir türlü o tatmin olmanın getirdiği doygunluk hissini yaşayamıyoruz. Bunun sonucunda büyük bir hüsran yaşıyoruz. Bazen hüznümüzü görmezlikten gelmeyi başaramayız ve insanların gözünde tuhaf bir duruma düşeriz. Hatta bazı insanlar şükretmemiz gerektiğini öğütlerler. Bazen de bizimle hüznümüzle alakalı kulaktan kulağa dolaşan dedikodulara önem verir ve bir mahrumiyet kisvesine bürünürüz. Bu durumdan bile tatmin olamaya çalışırız. Ama bu sefer de üzüntümüzü halının altına süpürmüş oluruz ve hüznümüzü telafi edemeyiz. Halbuki asıl ''tatmin'' dediğimiz olay, yaşadığımız olumsuzlukların anahtarı, tatminsizlikten oluşan eksikliğin doğasını kavrayabilmemizde bize yol gösterici olmalıdır. Yani, demek istediğim şey aslında açıkça şu: anlayamadığımız, ulaşamadığımız şeyin asıl önemi; o ulaşılamayan ''şey'' hakkında bilgi sahibi olmaktır. Yahu, zaten ulaşılamadığından, bireyin zihni tarafından kavranamadığından dolayı o ''şey'' bir arzu nesnesine dönüşmüyor mu? Bu şeyi gerçekten elde etmek istediğimizden ötürü de onu kavramayı arzu ederiz. Psikoloji ve psikolojinin yöntemleri, bu konuda önemli bir rol oynuyor bence. Çünkü psikoloji, görünenlerin yanında görünmeyenlere de odaklanıyor. Söylenenlerle birlikte söylenmeyenlerle de ilgilenip, hem kavranan hem de kavranamayan şeylerle de uğraşıyorlar. Ayrıca psikologlar bir şeyden kaçmanın aslında bambaşka bir şeye koşmak olduğunu biliyor ve belli bir durumda, bir şeye karşı aşırı bir arzu söz konusuysa o şiddetle istenen şeyin tam tersini ele alıp, bireye iki nokta arasında bir orta yol bulmaya çalışıyor. Bu yüzden, böyle bir durumda en güvenli limanlar psikoloji eğitimi almış kişilerdir. Eğer bu tür bir probleminiz varsa gecikmeden bu kişilere başvurmalısınız. Zira zaman su gibi akıp, gidiyor. Geçen yıl, geçen kış, geçen gün derken elimizden bir şeyler kaçıp gidiyor ve biz bunun farkına varamıyoruz. Arkamıza dönüp baktığımızda kendi içimizde bir mahkeme kuruluyor. Hem de yargıcı beynimiz, sanığı ise duygularımız, arzularımız olan bir mahkeme. Karar olarak ise değerlendiremediğimiz, inadımız uğruna hiç peşinden gidemediğimiz olasılıklar karşımıza çıkıyor. Ancak bu duruma kendimizi yine kendimiz sokuyoruz. ''Günlük koşuşturmalardan ötürü hiçbir şeyin farkında değiliz efendim'' falan diyerek hatamıza kılıf bulmayalım. Öncelikle kendimizi tanıyalım. Yaptıklarımızı sorgulayalım. Tamam, kabul ediyorum; bunlar çok zor şeyler. Sonuçta insanın kendini tanıması, ömrü boyunca bilinçaltında kilitli tuttuğu karmaşık travmalarla yüzleşmektir bence. Sizin de benimle aynı fikirde olduğunuza inanıyorum. Şimdi bu kadar şey söyledikten sonra maalesef hayal kırıklığına yakalanmamanın veya bahsettiğim şeylerden dolayı hüsrana kapılmamanın reçetesini veremeyeceğim elbette. Ancak bunların insani birer vaka olduklarını ve tabiri caizse ''yas tutmak'' için kendimize zaman açmamız gerektiğinin altını çizmek istiyorum. Bu istenmeyen olumsuzluklardan koşarak kaçmak yerine, biraz sakinleşip bu hislerle yalnız kalmalıyız. Bu sayede kendimizi tanıyabilme şansı yakalarız. Çünkü ''kendini tanıma'' dediğimiz olay sosyal medyadaki kişilik testlerini çözerek değil, bu beklenti ve hüsranlarla karşı karşıya gelerek olur. Tabii bunları yaparken de hayattan kopup, melankolik bir şekilde zaman harcamamalıyız. Eğer bu durum sizin için bir çukura dönüşüyorsa, daha fazla zaman kaybetmeden profesyonellere danışmak daha faydalı olacaktır. Dediğim gibi; zaman geçiyor, ömür kısalıyor. Bu yüzden, tatmin olmak veya bir şeyi kavramak gibi belli başlı sonuçlar belirleyerek yola çıkmak bize büyük faydalar sağlamaz. Her şeyin sonucunda mutluluk yok maalesef. Bazılarının sonucunda mutsuzluk, bazılarının sonucunda ise ağır bir hüsran ve gözyaşı var. Bunlara karşı her daim hazırlıklı olmak gerekir. Bu acı sonuçları tecrübe ettiğimizde sonuç olarak elimizde sadece hayal kırıklığı ve pişmanlık olmaması için her zaman diğer alternatifleri düşünmeliyiz. İşte tam bu noktada Adam Philips, Kaçırdıklarımız: Yaşanmış Hayata Övgü ile karşımıza çıkıyor. Ünlü psikolog, biz bir şeylerin peşinde at gözlüğümüzle koşarken aslında çevremizde çok daha iyi fırsatların olduğunu ve bizim bunları istemsiz olarak kaçırdığımızı vurguluyor. Sonuç olarak, yapamadıklarımıza ya da farkına varamadan kaçırdığımız fırsatlara yakınmak yerine elimizdekilerle tatmin olmayı, mutlu hissetmeyi öğrenmeliyiz. Bunun insanoğlu için zor olduğunu biliyorum ama daha fazla ''kaçırmamak'' için galiba yapmak zorundayız.