Yönetmenlik koltuğunda Christopher Nolan' ın oturmuş olduğu 2006 tarihli Prestij sinema tarihine büyük ses getirmiş olan bir filmdir. Fikir hırsızlığı, fazla hırsın ve başarı tutkusunun verdiği zararlar, mutluluğun anlaması zor bir kavram oluşu izleyiciye verilmek istenen mesajların başında gelmektedir. Özet vermekten ziyade kendimi filmin baş kahramanları olan Robert Angier ve Alfred Borden adlı sihirbazlar yerine koyarak filmi analiz etmek istedim çünkü birbirlerinden farklı karakterde oldukları kadar yakınlar da aynı zamanda. Ayrıca filmde karakterlerin birbirlerini anlattıkları günlükleri de benim bu tür bir analiz yapmamda etkili olmuştur. Öncelikle Robert Angier olmak istiyorum. Benim hayatımın dönüm noktası eşimin sahnede, gözlerimin önünde ölüşünü görmemle başlıyor. Bu ölümün kazara yaşanan bir meslek hatası olduğuna inanmıyorum ya da inanmak istemiyorum. Kendime en güçlü rakip olarak gördüğüm insanı suçlamak daha kolay geliyor belki de. Eşimin intikamını almak o günden sonra hayatımdaki en büyük tutku oldu. Ülkenin en iyi sihirbazı olmak için çok çalıştım, en dipten en tepeye gitmem gerekliydi ve çok da başarılı oldum ama bana yetmiyordu. Hile kullandığımı biliyordum fakat Alfred bunu yapmıyordu. Hileye başvurmadan oyunu bu kadar başarılı bir şekilde sergilemesi beni hasta edecek seviyede rahatsız hissettiriyordu. Gün geçtikçe eşimi unutuyormuş gibi hissediyorum çünkü amacım onun intikamını almaktan çok Alfred'ın formülünü bulmak olmuş gibiydi. Adımın ondan daha çok duyulması için onlarca yasal olmayan yola başvurdum çünkü hiçbir korkum yoktu. Başarılı olma isteği bende takıntı durumuna gelmişti ve aynı zamanda da en büyük düşmanıma dönüşüyordu. Tehlikenin farkında olsam bile gözüm başka hiçbir şeyi görmüyordu. Hayatımdaki ikinci dönüm noktası da Alfred'ı ailesiyle beraber mutlu bir portre olarak gördüğüm andı. O an kendimi zavallı bir insan gibi hissettim çünkü Alfred mutluydu ve ben onu ilk kez bu denli kıskanıyordum. Sanırım aradığım ve kıskandığım asıl şey başından beri mutluluktu ama ben mutluluğun hep hırstan ve başarıdan geçtiğini düşünmüştüm. Asıl duygularımı su yüzüne çıkaran bu andan sonra fikirlerim de değişmiş oldu. Robert'ın taklit ettiği ve kıskandığı kişi Alfred Borden benim. En başından beri eşinin ölümünden beni sorumlu tuttu fakat ben bu durumdan henüz emin değilim. Bence onun asıl problemi zaten hiç bu olay olmamıştı çünkü kafasında olan tek şey formülümü çalmaktı. Ben buna kolaylıkla hırsızlık diyorum çünkü kendisi hiçbir şekilde yaratıcı olamadı ve sürekli başkalarından yararlanarak üst düzey kariyere sahip olamazsın. Düşündüğüm şeylerin aksine o çok başarılı ve ünlü olup adından tüm ülkeye söz ettirdi fakat ben onun aklının meşhur formülümde olduğunu biliyordum. Hangimizin daha hırslı olduğu konusunda düşünecek olursak buna karar vermek çok zor. İkimiz de yapmamamız gereken birçok eylemde bulunduk fakat bunları bilmemize rağmen ikinci bir şansımız olsa da yine aynı şeyleri yapacağımızdan eminim. Bu tutku öyle güçlü ki adeta bizi insanlığımızdan çıkarıyor. Ayrıca Robert'ın benim numaramın hileli olmadığını sanması da beni çok eğlendirmişti çünkü çok ama çok büyük bir hile kullandım bu oyunda. Onun beni kıskanması gerçekten çok hoşuma gidiyor çünkü bu durum benim en iyi olduğumu vurguluyor. Robert'ı ne kadar başarılı bulduğum konusuna gelirsek onun beni düşündüğü kadar değil çünkü başkalarının fikirlerini çalarak başarılı olma fikrine tamamen karşıyım. Kişi özgün olmalı ve kendi kendine birşeyler üretip çalışabilmeli aynı zamanda. Sonuç olarak filmde verilen mesajları ana karakterlerin bakış açısıyla anlatmaya çalıştım. İkisi de birbirlerinden çok farklı karakterde olduklarına inanmalarına rağmen analizler yapıldığında aslında birbirlerine ne kadar benzediklerini görebiliriz. İnsanlar için karşısındakileri yargılamak kolay bir yoldur ve bunu yaparken de ilk önce kendi hatalarına hiç bakmaz ve kabullenmezler. Bu tip durumlarda kişiler Alfred ve Robert gibi davranarak iğne ve çuvaldızı hep başkasına batırıyorlar.