GÜZEL BİR SÜRPRİZ VE KAFA KARIŞIKLIKLARI // İPEK ATALAY

İki sene önce bir felsefe dersinde Nietzsche Ağladığında diye bir kitabın adı geçmişti Freidrich Nietzsche'nin felsefi görüşlerinden bahsederken. Kitap hemen ilgimi çekmişti çünkü karakterlerinden biri Freud'du. Freud'a olan ilgimse sanırım yıllar boyunca psikoloji okumak istemem ki şu anda da psikoloji bölümündeyim- ve Freud'u hep üstünde yıllar harcayarak incelemeye değer bir adam olarak görmemden geliyor. Neyse, bu kitapta Freud da vardı sonuç olarak ve ben bu kitabı okumalıydım. Her ne kadar kitap okumaya bayılsam da, her lise öğrencisi gibi dersten çıktığım anda kitap aklımdan uçtu gitti, taa ki geçtiğimiz yılbaşına kadar... Bu yılbaşında iki ilginç olay yaşadım: İlki babamın bana bir hediye almasıydı, bu ilginç bir olay çünkü babam, yılbaşlarından bahsetmiyorum bile, doğum günlerimde bana hediye almaya gerek duymaz. İkincisi babamın bana hediye olarak Nietzsche Ağladığında'yı almasıydı. Bu da son derece ilginç bir olay zira babamın hem kitaplarla pek arası yoktur, hem de insan psikolojisinden pek anladığı söylenemez (üzgünüm ama gerçekler bunlar baba) ve bu kitap aslında felsefenin yanında derin psikolojik incelemeler de barındıran bir kitap. Fazlasıyla mutlu oldum tabii, iki sene önce bir anda aklıma girip yine aynı hızla aklımdan çıkan bir kitap güzel ve beklenmedik bir şekilde tekrar karşıma çıkmıştı. Kitabı okudum, okulun ağır temposuna ve arkadaşlarımın son derece cazip dışarı çıkıp eğlenme tekliflerine rağmen son derece kısa bir sürede bitirdim. Denecek bir şey yoktu, kitap oldukça sürükleyici ve güzeldi. Oturup Nietzsche'nin, Dr. Breuer'in ve Freud'un yaptıkları felsefi ve psikolojik konuşmalardan bahsedip sizleri sıkmak tabii ki istemiyorum fakat kitap boyunca gerçekten beni yiyip bitiren olaylarla karşılaştım. Bu can sıkıcı olayların baş kaynağı Nietzsche'ydi. Kitapta anlatılanlara dayanarak kısaca açıklamam gerekirse, Nietzsche insan ilişkileri konusunda son derece ciddi sıkıntılar yaşayan bir insan, özellikle kadınlara karşı inanılmaz bir güven sorunu var ve sıkı dostluklar kurmaktan sonuna kadar çekiniyor. Yine kitapta yaşadıklarına bakılırsa bunlar mantıklı sayılabilecek problemler fakat Nietzsche'nin bu sorunlarla yüzleşmedeki tavrı beni cidden çok sinirlendirdi. Tamam, kolay kolay insanlara açılamıyor hatta belki de hiç açılmıyor fakat karşısında ona var gücüyle yardım etmeye çalışan bir insan varken Nietzsche'nin ona karşı takındığı tavır son derece olumsuz ve cesaret kırıcı. Her ne kadar kitabın sonunda Nietzsche kendi korkularını bir şekilde yenip Dr. Breuer'e kendini açsa ve sıkı bir dostluk kurmuş olsalar da, ilişkinin o seviyeye gelmesi için Dr. Breuer tarafından harcanan çabanın haddi hesabı yok sanırım. Bir de Nietzsche'nin bu hale gelmesine sebep olan Lou Salome'den bahsetmek istiyorum. Lou Salome son derece güzel, çekici ve güçlü bir kadın, erkeklerin esareti altına girmeye karşı ve özgürlüğüne çok önem veriyor. Buraya kadar her şey güzel, bir kadının böyle değerleri olması önemli bir şey sonuçta. Fakat Lou Salome'nin bu gücünü kullanış şekli o kadar da güzel değil. İsteyerek veya değil, bu genç kadın, hayatına giren herkesin hayatını bir kasırga gibi mahvediyor, başta zavallı Freidrich Nietzsche'ninki olmak üzere. "Kendinle çelişiyorsun, daha demin adamcağıza kızıyordun, şimdi zavallı diyorsun." demeyin çünkü ben de kitabın sonuna geldiğimde Nietzsche'ye üzülsem mi, kızsam mı karar veremedim. İşte Lou Salome böyle karışık olaylara yol açan, böylesine karışık ve tehlikeli bir karakter. Özellikle beni sinirlendiren bu iki karakterden bahsetmemin sebebi yazarın kendi yaratmış olmasa da son derece özel bir şekilde bu karakterleri süslemesi sanırım. Kitabın ne kadar özenle işlenmiş olduğunu anlamak için bu iki karakterin kişiliklerini görmek yetiyor yani. Evet, arada bir sinirlendiriyor ama gerçekten güzel bir kitap, tüm yazı boyunca gelmek istediğim konu buydu sanırım. Bu kitabı bir çoğunuz duymuştur fakat okuyanların çok olduğunu sanmıyorum, en azından benim çevremde bu böyleydi. O yüzden size önerim, mutlaka rahat bir vaktinizde, koltuğunuza yayılıp bu kitabı okuyun, rahat bir vakit diyorum çünkü dikkatinizi bayağı bir yoğunlaştırmanız gerekecek kitaba. İyi okumalar! Not: Yazıma Nietzsche'nin bir fotoğrafını da ekledim çünkü ne kadar karmaşık bir insan olduğunu anlamanıza yardım edeceğini düşündüm ki bence bıyıkları bile bu karmaşık kişiliği kanıtlıyor.