Aidiyetim

İnsanlar belli yerlerde doğar, oralarda büyür ve okula giderler. O şehrin insanlarıyla tanışırlar, arkadaşlık ederler, aşık olurlar. Kimi zaman bu şehirlerin insanları, o sokaklara benzer. Şehrin kedisine, taşına, yağmuruna benzer. Kök salar, ait olur şehre. Ve hiç sorgulamaz başka bir yerde yaşamayı, istemez yani. Gezi için yaptığı yolculuklarda bile o şehre geri dönüş bulunur aklının köşesinde. Bu şehri büyük ya da küçük olarak sınırlandıramam çünkü herkes büyük metropollerde doğmaz. Bin bir seçeneğin bulunduğu sayısız sokaklar ve dükkanlarla bezeli modernlikten uzaktadır kiminin şehri. Bazen sadece doğduğu evin bulunduğu şehir bile oraya ait hissetmesinde bir sebeptir. Ya da aile büyüklerinin orada yaşaması yahut arsalarının bulunması... Demem o ki, insan kendi şehrine aşıktır. Bu insanın ne kadar şanslı olduğundan bahsetmiş miydim? Başka bir ifadeyle, Allah'ın sevgili kuludur. Bilirsiniz, herkes kendi şehrinde doğmaz ve bu Tanrı tarafından verilen büyük bir ayrıcalıktır. Kendi şehirlerinde doğan şanslı insanların yanında bir de şanssızlar vardır ki onlar ait oldukları yerlere gitmek için en küçük fırsatı bile değerlendirebilecek durumdadırlar. Ufak bir davet, plansız alınan uçak bileti, uzak akraba ziyareti ve o boş geçen hafta sonları... Şehirlerinde olan vakitlerini uzatmak içinde ellerinden gelen her şeyi yaparlar. Bir iki toplantı iptal edilir ve yarım gün dersler ekilir. Orada geçirdiği her dakika bir lütuftur kişiye. Mutluluk o sokakların arasında bezelidir ve bakımsız kaldırım taşlarının. Ancak bu insan bile şanslıdır. Kimileri vardır ki onlar sadece nereye ait olduklarını hissederler lakin henüz bir fırsat geçmemiştir ellerine. İnternette o şehrin fotoğrafını görmek, bir filmde rastlamakla yetinirler. Annesini sadece bir fotoğraftan tanıyan bir çocuk gibi diyebiliriz. Bir görüntüye aşık olurlar. Görüntü çağırır onları ne var ki gerekli şartlar ellerinde değildir. Tek bildikleri iliklerine kadar hissettikleri o çağrıdır. Çok uzaklardan bir devin seslenmesi gibi bir çağrı ancak o kadar ince bir ayarda ki sadece kişi duyabilir bunu. "Gel, evin burada! Sen burada yaşlanmalısın, bu sokakta gezinmelisin! Üzüldüğünde bu manzaraya karşı ağlamalısın. Senin evin burası!" İşte bu çağrı kahreder kişiyi. Bulunduğu şehre karşı bir nefret geliştirmesine bile sebep olabilir. Yoluna çıkan arabalara bile bağırmak gelir içinden çünkü eğer kendi şehrinde olsaydı önünü gereksiz bir araba kesmezdi! Belki de keserdi ancak kişi bunu anlayışla karşılardı, ne de o olsa o sürücü de şehrinin insanıydı. İşte bu düşünceler dolanır insanın zihninde. Ait olduğunu bilir ancak gidemez. Nerenin insanı olduğunu bilen ancak oraya gidemeyen insanlardanım ben de. Gitmek için sürekli biletler araştırıyor sürekli insanlara sorup soruşturuyorum. İşte bu durumda sıcacık bir gezi kitabı olan Gitmeseydim Ölecektim geliyor aklıma, yazarı Necla Göçmen. Ben de aynı onun gibi hissediyorum. Gitmezsem öleceğim versiyonu benim ki. Her geçen gün artarken çağrılar, bulunduğum ve gezdiğim sokaklara olan bağlılığım bir o kadar azalıyor. Tiksintim ise artıyor. Her gün aynı kediyi köpeği görmek dahi bir sıkılganlık doğuruyor içimde. Bu yüzden kendi şehrime gitmeli ve orada olan her taşı iliklerime kadar sevmeliyim. Ve gittiğim takdirde geri döneceğimi sanmıyorum. Zira mutluluğu orada bulacaksam, ki bulacağıma inanıyorum, öyleyse geri dönmek gibi bir hedefim olacağını da düşünmüyorum. Belki de ben yanlış anlıyorum çağrıları, belki de orası değil benim aidiyetim. Ancak bir yerlerde ve bunu ancak kulağıma çalınan çağrılara cevap vererek bulabilirim. Kim bilebilir, ben uzaklarda ararken şehrimi, komşu bir ilde bile çıkabilir. Tek yapılması gereken ise gidip havasını bir kez bile olsun solumak.