GÖKGÖZ 1

Burak Kaan Gökgöz Eser Güler Türkçe 102-69 Ödev: 4-2 21. 03. 2015 Bir Yokmuş Bir Yok Bir roman var önümde. Sorsalar her şeyi kurgu derim ama harfler, sayfalar gerçek. Yani bir yemek kaşığı varlıkla iki su bardağı yokluğun karışımı. Olmayan yüzler yaşanmamış bir zaman dilimi ve hiç gidilmemiş belki bir köy belki bir kasaba belki de büyük bir şehir. Yazılırken yazarın, okurken bizlerin kafasında nefes alıyor her şey. Karakterler tozlu raflardan çıkıp ciğerlerini hayal gücümüzle dolduruyorlar. Her okunuşta tekrarlanan hayatlarında farklı yüzler almışlar bu sefer tabii. Bakışları, oturuşları, kalkışları, yürüyüşleri, duruşları da değişmiş. Tüm değişimlerine rağmen, defalarca okuna okuna tekrarların tekrarlarını yaşamaya mahkum kalmışlar. Aynı hayatı, hüznü, heyecanı yeniden canlandırıyorlar ama haberleri bile yok. Onlar hayatlarını gerçek, tekrarlarını yeni zannediyorlar. Tıpkı bizler gibi... Varlığımızı sorgulamak, pek de günlük bir etkinliğimiz olmasa gerek. En azından elle tutulur bir sual konusu olarak görmediğimiz kesin. Peki, ya ellerimiz yoksa? Sesimiz, kelimelerimiz, düşüncelerimiz kısacası bu yazıyı oluşturabilecek hiçbir şeyimiz yok ise "yok" kelimesini kullanmamız bile nafile değil midir? Belki sadece başkalarının hiç bilmediğimiz bir dildeki romanının basit üyeleriyiz. Sayfalar her açıldığında zaman bizim için kaldığı yerden akmaya devam ediyor. Her yeni okurla hayatımızın bitmeyen döngüsüne girmişiz ama biraz daha yaşlanmışız. Kısacası kendi tanrılarımızın hayal ürünleriyiz. Hatta rüyalarımızda gördüğümüz insanların rüyaları, aynada gördüklerimizin yansımaları, yankılanan seslerimizin GÖKGÖZ 2 akisleri bile olabiliriz. Biz gerçeksek bile onlar gerçek olmadıklarına inanmıyor olabilirler. Neden olmasın? Elbette her şey mümkün. Yeterli ve mantıklı bir amacı veya bir kılıfı olmasa bile var olmamız dahi mümkün. Evet, kendi adıma konuşacak olursam; bu tip bir amacı henüz keşfedebilmiş değilim. Neden varız? Ölümlerin, hastalıkların ve başarısızlıkların hammaddesinden yapılmış boyalarla hayatımızın bitmek bilmeyen tablosunu çizmek için mi? Her yeni uyandığımız günde ölümün soğuk nefesini ensemize daha yakın hissetmek için mi? Aziz Nesin de öyle düşünüyor. "Hiçbirimiz beklemedik doğmayı, doğduğumuzdan beri beklediğimiz ölmek." Var olma amacımız yine yok olacak olmamızken aslında var ya da yok olmamız fark eder mi ki? Milyarlarca yıllık bir evrende hatırı sayılmayacak kadar bir süre zarfında, küçücük bedenlerde var olmak da var olmak mıdır? Gölgesizler beni büyülemekle kalmayıp çokça da şaşırttı. Türk edebiyatında görmeye hiç de alışık olduğum bir tür değil. Başta Gabriel Garcia Marquez'in yolundan gittiğini düşündüm Hasan Ali Toptaş'ın ama hayır bu sadece bir büyülü gerçeklik romanı değil. Toptaş romanın içinde roman yazarak varlığın nasıl da parmaklarının altında olduğunu gösteriyor. Bir varken bir yok olan köylüler, silik anılar, temelsiz inanışlar; el değiştiren nefretler, sevgiler, saygınlıklar ve daha birçok şey... Hepsi yazarın birkaç saniyesine bağlı çünkü yoklar. Hayatımızdaki inişler çıkışlar, ani değişimler, soluk ama yaşadığımıza inandığımız hatıralar gibi. Belki de başkalarına büyülü gelebilecek ama kendi gerçeklik algımızla normal bulduğumuz hayatlar bizimkisi. Yani belki de öyle bir canlı türünün hayal ürünleri, romanlarıyız ki konuşma veya hareket etme yeteneğimiz bir büyüden farksız onlar için. Yokluk fikrine inanmak pek de kolay değil. Peki, gerçekliğimize kanıt olarak sunduğumuz görüntüler, sesler, hisler, acılar kafamızın içinde değil mi? Beynimizin yorumlarını yaşamıyor muyuz hepimiz? Yani gördüğümüz her şey, her şeyden önce kendi beyinlerimizin ürünleri. Herkes temelde kendisinin yoku. Bu ürpertici fikir bile hayatımızın GÖKGÖZ 3 nasıl sadece fikirden oluştuğuna alışmamız için güzel bir başlangıç. Ben yokuz demiyorum ama sandığımız kadar da yokuz en azından. Varsak bile çok da yokuz.