Hayatın Farklı Yönleri

Olayların, başkaları tarafından nasıl göründüğünü, hangi etkiler bıraktığını veya neler hissettirdiğini düşünmüş müydünüz hiç? Belki de hayat dediğimiz döngüyü oluşturan mantık bunun üstüne kuruludur. Bu döngü, insanların günlük hayatta yaşadığı benzer olayları kendi bakış açılarıyla yorumlası ve hayatlarına bu yönde devam etmesi şeklindedir. Hayat bu kadar basit mi sorusu, akılları karıştıran büyük bir etken haline gelmeye başlar bizlere. Belki de o kocaman yalnızlıklarımızın sebebi budur: Farklı bakış açıları. Kimisi kendisini yalnızlık ile cezalandırır, kimisi ise elinde olmadan yalnızlaşır. Ama dediğim gibi günümüzün en büyük sorunudur yalnızlık birçok insan için. Bizlere "Galiba bu yüzden, kalabalığın yalnızlıktan farkı yok" gerekçesini içimize işletmiştir. Her ne yaparsak yapalım sonucunun yalnızlıkla sonuçlanacağını düşünür birçoğumuz. Peki ya neden böyle düşünürüz? Bu yalnızlıklarımızın sebebi kendi kararlarımızın bir sonucu olduğunun farkındalığına ne zaman ulaşacağız acaba. Kendini yalnızlık ile terbiye edenleri bir kenara koyacak olursak, diğer kısım için durum çok acı vericidir. Kendi kendilerine, kendi benliklerini yavaş yavaş yok etmeye başlarlar. Bir insan için hayatta ki en büyük sorunlardan birisi olan yalnızlık, birçok insanı psikolojik sorunlara ve ölüme iten bir faktör haline gelmiştir. İnsan hayatı boyunca yanında güvenebileceği ve ne olursa olsun arkasında durabileceği insanlar aramaktadır nedensizce. Bu insan doğasının bir parçasıdır aslında. Yalnızlaşmamızın temel sebebi de, verdiğimiz yanlış kararlarla kendimizi " Önceleri heyecandan kaynaklanan bu hareketsizliğim, zamanla bir alışkanlığa dönüştü; kendimi kereste yığınının bir parçacası gibi hissetmeye başladım." işlevsiz birer cisme dönüştürmekten başka bir şey değildir. Düşüncelerimiz, davranışlarımız ve hareketlerimiz bizi yalnızlığın içine sokan ve bizi orada hapseden olgular bütünüdür. Çoğu insan " Kimseyi aramıyorum, biri beni bulsun istiyorum" fikriyle beyinlerini doldurmuş ve bir şeyler olmasını beklemektedir. Aslında bunun temelinde insanın ne kadar bencil olduğu yatmaktadır. İnsanoğlu bir şeyler elde etmek için her zaman bir mucize bekler. Aslında bu yüzdendir ki, çoğu insan her zaman yalnızdır ve mutsuzluklarının derin mahzenlerinde çürümeye mahkum bırakmışlardır kendilerini. Başkalarını geçtim, kendisi için bile çabalamayan insan nasıl mutlu olabilir ki! Huzur kelimesinin vucüt bulmamış halidir onlar. Huzur kelimesinden bir haber yaşan insanlar için " Ne bileyim, huzur tuhaf şey arkadaş, ancak kaybedecek bir şeyin kalmadığında gelip seni buluyor." mantığı onların, düşüncelerini, hareketlerini ve davranışlarını buna mahkum etmiş durumdadır. Peki ya neden? Çünkü onlar hayatta bir şeyler için çabalamaktan acizdir, mutsuzluklarını ve yalnızlıklarını başkalarına yükleyip, bir köşede hayata küsmüş bir şekilde ölüm vakitlerini parmaklarıyla hesaplamaya çalışan kaybedenlerdir. Yani bir çoğu öyle olduğunu düşünür. Aslında olay onların düşündüğünden çok farklı işlemektedir. Kendi acizliklerini, mutsuzluklarını ve yalnızlıklarını kendileri oluşturup birde suçu başkalarına yüklemeye ve onlardan kaçmaya çabalamaktadırlar. Fakat olaylara başkasının gözünden bakmaya çalışsalardı her şey çok farklı olacaktı. Kısacası, huzuru bulmaları, yalnızlıklarına son vermeleri aslında verecekleri küçücük ve önemsiz gibi görünen kararların altında yatmaktadır. Doğru kararlarla ve bencillikten uzak bir tavırla, insanın yenemeyeceği zorluk ve nedensiz kayıplara uğramasını gerektiren bir sebep karşısına çıkmaz. Mantık ve düşünmenin gücünden daha büyük bir kuvvetin işlemediği dünyamız da, insanların bu küçük ayrıntıları atlayıp hayatlarına devam etmeye çalışmaları hem kendileri hem de başkaları için acılı süreçleri meydana getirmektedir. Sebepsiz kaybedişlerimizin nedeninin sebepsiz olmayışının, gerçekliğin suratımıza pat diye vurması belki de insan olarak bizleri daha da kötü etkileyecek olsa da, bunların nedenlerinin neler olduğunun gerçeğiyle yüzleşmemiz gerekmektedir. Daha mantıklı ve düşünceli kararlar vermek, hem bizi daha iyi bir insan yapmakla birlikte hem de hayata daha bağlı ve mutlu insanlar haline getirir. Geçmişin gölgesinde veya pişmanlıklarıyla değil, gelecekten beklentili olan ve geleceği için çabalayan insanlar olarak, hayatımıza odalanmaktan başka bir düşünce kafamızın içinde yer etmez.