(U)MUTLU İNSANLIK

"Bir hayal gerçekleşmesi gereken zamanda gerçekleşmelidir, işte tam o günlerde alınmalıydı bana akülü araba, artık çok geç, her şey için çok geç, uçup gitti elimizden o balon." (Serbes, 2016, sf. 29) diyor Emrah Serbes Müptezeller isimli eserinde. Serbes'in bu sözü beni derinden sarsıyor ve büyük ölçüde inandırıcı geliyor çünkü umudun bir kere yitirilmesi, geri dönüşünü imkansız kılıyor. Gökyüzüne süzülen balon misali elimizden kayıp giden umutlar, önemsiz bir ayrıntı izlenimi uyandırsa da hayatımızda mihenk taşı görevi üstlenmeye başlıyorlar. Gerçekleşmesi o an mümkün olan hayalleri erteleme şansımız yoktur, umudu ya bitirirsiniz ya da gerçekleştirirsiniz çünkü. Umut ertelenmeye gelmez, diğer umutlar ölmesin, elimizdeki bütün balonlar kaçmasın diye umutla doldurmamız gereken bir yüreğimiz var her birimizin, zamanında harekete geçerek... Umutlar ve hayaller bizi hayata bağlayan temel unsurlardır benim gözümde çünkü içinde bulunduğumuz dünya aslında o kadar da güzel bir yer değildir. Gerçeklik perdesinin arkasındaki hayal dünyasıdır aslında bizi dünyaya bağlayan; diğer türlü hayat katlanılabilir bir vaziyetten çıkardı. Bu fikir ne zaman aklıma gelse büyükbabamın "Sen umudunu yitirme, yavrum.'' sözü yankılanır kulağımın derinlerinde, sonra ruhuma dokunur. Umudunu yitiren insan tasvirini Emrah Serbes'ten bir alıntıyla anlatmak istiyorum. "Yolun başında müptelaydım, yolun sonunda müptezel.'' diyerek hayallerin ve umutların başta cezbedici yönüyle insanı hayata bağımlı kılmasının ardından gelen hayal kırıklığının ve gerçekleşmeyen umutların insandaki yıkıcı etkisini anlatıyor. Hayalleri kaybetmek, hayattaki değerini kaybetmeye tekabül ediyor benim adıma, müptezellik duygusu gibi. Mutsuz insanların hep umudu olmayanlardan ibaret olduğunu düşünür ve bütün insanlığın yüreğine bir nebze de olsun umut aşılayabilme isteğiyle dolup taşarım kimi zaman. Bir yerden sonra bu isteğim perçinlenmek yerine dinginleşmeye başladı çünkü umudu öldür(ül)müş ruhlara yeniden umudu öğretmek imkansız gelmeye başlıyor tecrübeleriniz arttıkça. ''Olmayacak duaya amin denmez'' mottosu, bir diğer deyimiyle yaşam felsefesi benimsenmiş her bir birey tarafından. Zira bu haksız bir davranış değildir. Umudun güneş gibi doğup, küçük hayallerle birlikte içimizin ısıtıldığı zamanlardan kalan acı bir anının tohumlarının yetişkinlik evresinde filizlenmenin ötesine geçip, dallanıp budaklandığı bir evredir; hayal kırıklığı tohumlarının gelişmiş halidir. Ne zaman hayallerimizin gidip hayal kırıklığını bıraktığını düşünsem, aklıma küçükken Toyzzshop vitrininde gördüğüm kadife bordo renkli tuvaletiyle gözlerimin içine bakan Barbie bebek gelir. Hani şu kına elbisesi gibi 1 SILA ŞAHİN olanlardan. Her seferinde ısrarla almak istediğim ve bu davranışım karşısında hep aynı cevabı aldığım bir döneme feragat ediyor bu anı. Hayal kırıklığı demek çok daha doğru olacak sanırım. "Yeterince oyuncağın var." denerek geri çevrilişim çocukluğumun ukdelerinden biri olarak kalmış, dimağımda acı bir tat bırakmıştır. Her ne kadar önemsiz bir ayrıntı gibi görünse de 19 yaşımda bile etkisini yüzümde acı bir gülümseme bırakarak gösteriyor. Eğer o Barbie bebek o gün alınmadıysa bir daha alınamaz ve çocuk bedenlerin içinde beslediği umut bir anda gölgesini bile bırakmaz, ardına bakmadan çekip gider. İçimizdeki bu masumiyeti, iyi niyeti öldürüşümüz beni endişelendiriyor; umuda hayatımızda yer vermemenin bizi karanlık ve maddeci bir geleceğe hazırladığı fikri, beni gelecekten korkan bir insan olmaya itiyor. Umudun varsa varsın çünkü, diğer türlü yoksun... Umutsuzluğun hepimizi siyah renklere boyadığı, karamsarlık libaslarını ruhlarımıza ve bedenlerimize döşediği şu zamanlarda belki de umudu karlı tepelerin ardından yeniden doğurmamanın vakti gelmiştir hatta geçiyordur bile. Bunu düşünmek bile bir umutsuzluk belirtisiyken artık, hayatımızı elimizden alınanların, olduramadığımız pamuk şeker kokulu hayallerimizin yerini doldurmanın zamanı. Hem de daha güzelleriyle. Hayal etmeyi ve umudu, küçükken kullandığımız, her iki satırda bir özenle açıp ucunu keskinleştirdiğimiz kurşun kalemimiz gibi, ilgi ve özenle kullanmalıyız. Sonra bu hayaller defterimizdeki yazı gibi kalıcı olma yolunda ilerler ve kim bilir defterin sonuna gelindiğinde, bir başkası tarafından açılıp okunur ve umudu unutmuş yüreklere esin kaynağı olur; bir başkasının umudu olmak gibi bir güzellik yükler varlığımıza. Barbie bebeği unutup yeni umutlara yer açmanın vakti gelmiş benim adıma; her birimiz için daha birçok hayal kırıklığını unutma vakti. Umut yeniden doğmak için hazır beni bekliyor, tepeye çıkmanın vakti geldi de geçiyor. Umudun var oluşuyla güçlüdür insan, umut seni sen yapar çünkü, senden başkasına ait olamayacak hezimetli varlıklarındır onlar. Kıymetini bil, onu kaybetmek için değil, daha güzellerine yer açacağın bir hayat yarat kendine. İhtiyaç duyduğun güç hissettiğin umudun kendisindedir, umut sana umut verecek olandır. 2 SILA ŞAHİN