GÖZYAŞI DURAĞI

Hayatım boyunca dramatik filmler, diziler ve eserler ilgimi çekmiştir. Bu eserlerde yaşanan olayların, günlük hayatta karşıma çıkabilecek olması yada bizzat hayatımda tecrübe edinmiş olduğum olaylara olan yakınlığı beni bu tarz eserlere yöneltmiştir. Ağlamak benim için hayattaki en zor şeylerden birisidir. Günlük yaşamımda, başıma ne gelirse gelsin iki damla gözyaşı akıtıp rahatlatamam kendimi. Günlük hayatımın aksine dram izlerken gözyaşlarıma hakim olamam ve her akan damlayla birlikte daha da fazla rahatladığımı hissederim. O yüzden ki ne zaman bir film izleyecek olsam önceliğim hep konusu dram olan filmler olmuştur. İzlediğim onca dram arasında en çok gözyaşı akıttığım, benim için başucu filmi niteliği taşıyan film Çağan Irmak'ın Babam ve Oğlum adlı eseridir. Babam ve Oğlum filmini vizyona girdiği ilk gün izleme şansı bulabilmiştim. Filmin vizyona girdiği yılda çocuk yaşta olmama rağmen o gün duyduğum heyecanı bugün bile çok net bir şekilde hatırlıyorum. Film vizyone girer girmez zaten bütün Türkiye'de büyük yankı uyandırmıştı ama benim için onu bambaşka kılan sebep sanırım o yıllarda sıkça şahit olmak zorunda kaldığım babam ve dedem arasında yaşanan kavgalardı. Az önce de belirttiğim gibi filmi ilk izlediğim zaman çocuk yaştaydım ve her çocuk gibi babamı gözümde dünyalara sığdıramaz, onu bir kahraman gibi görürdüm. Babam benim için bu kadar kıymetliyken, dedem ile babamın yaşadığı kavgalar bende derin yaralar bırakıyordu. İşte bu yüzden daha filmi izlemeden gözlerim doluydu zaten... İtiraf etmek gerekirse Babam ve Oğlum, gözyaşlarım kuruyana kadar ağladığım ilk film olmuştu benim için. Sanırım biraz bu durumun psikolojisinden biraz da bizim yaşantımıza benzeyen konusundan dolayı ne zaman fırsat bulsam bıkmadan sıkılmadan tekrar tekrar izledim. Ne zaman günlük yaşantımda sıkılıp, bunalıp, ağlamak isteyip de ağlayamasam sığındım Babam ve Oğlum'a... Bu yönüyle günlük hayatımda akıtamadığım gözyaşlarıma bir durak oldu Babam ve Oğlum. Çocuk yaşlarda izlemeye bağımlı olduğum film bana ergenliğim boyunca, lise hayatım boyunca stres ve dertlerimden arındığım bir çıkış kapısı oldu ve şuanda da olmaya devam ediyor. Yazıma başlamadan önce bir kez daha izledim filmi ve şuana kadar fark etmediğim bir şeyi fark ettim. Eskiden Babam ve Oğlum'u izlerken, Sadık'ın yerine babamı, Hüseyin'in yerine ise dedemi koyardım. Fakat şimdi Sadık'ın yerine kendimi, Hüseyin'in yerine de babamı koyuyorum ve film daha bir etkiliyor beni. Maalesef ki babam ile olan ilişkilimiz filmi ilk izlediğim zamana göre bir hayli farklı boyut aldı, babamı sığdıramadığım o koca dünya daraldı ve kahraman babam güç kaybetti... Fark ettim ki bu sebepler Babam ve Oğlum'u daha da kıymetli bir hale getirmiş benim için ve filmi her izleyişimde hissettiğim duygular sabit kalmamış, benimle birlikte büyümüş... Babam ve Oğlum filminin bana yaşattığı duygular, bütün hayatım boyunca yapmış olduğum film seçimlerini hep drama yönlendirmiştir. Özellikle Çağan Irmak'ın Babam ve Oğlum'dan sonra çıkan filmlerini vizyona girdiği ilk gün izlemeye çalıştım. Fakat ne Çağan Irmak'ın diğer filmleri ne de onca tavsiye üzerine izlediğim diğer filmler Babam ve Oğlum kadar etkilememiştir beni. Belki de beni bu kadar etkilemesinin sebebi filmin baş karakterlerinden biri olan Sadık'ta kendimi görmem, filmde yaşanan olayların duygularıma en derinden tercüman olmasıdır. Zaten sanat eserlerini değerli kılan en önemli özellik insanların duygularına tercüman olmaları değil midir. İnsanın 40 yıllık dostunun ortak olamadığı hissiyatlarını bazen bir film ömrün boyunca unutamayacağın bir şekilde vurmaz mı yüzüne?...