KAR TANELERİNİN SUÇU NE?

Gülerken, ağlarken, otobüse binerken, yabancı biriyle konuşurken, kısacası hayatımın her anında, kendimden önce insanlara ulaştırmam gereken bir mesajla yaşıyorum: Ben bir kadınım. Tarihin hangi döneminde kadınlar değersizleştirildi, bilmiyorum. Ama yaşadığım bu zamanda ve bu ülkede; kadın olmanın insanın üzerine yüklediği o ağır sorumluluğu taşıyarak, erkenden büyüdüm, büyümek zorunda bırakıldım. Boş zamanlarımda ise kendimi bunun neden böyle olduğunu sorarken buluyorum. Bulabildiğim geçerli tek bir cevap yok henüz ve olduğunu da düşünmüyorum ama bunu sorgulamaktan da alıkoyamıyorum kendimi. Kadınların ne kadar önemli olduğunu her fırsatta söyleyen ve kız öğrencilerine, kendi ayakları üstünde durabilmeleri için her türlü desteği veren eğitimci bir babanın ve hayatını Türk kadını ve kadın haklarına adamış bir annenin çocuğu olarak doğdum ve bu hayat tarzına uygun şekilde yetiştirildim. Ailemden gördüğüm, öğrendiğim bir şey var ise; o da insanlara - cinsiyetleri fark etmeksizin- insan oldukları için değer verip saygı göstermek. Gerçek dünyada işlerin böyle yürümediğini ilk kez gördüğümde ise çok şaşırmıştım. Buna en yakından babaannemde tanık oldum sanırım. "Erkek değil mi, yapar." sözü ilk kez -ama son değil- o zaman çarpmıştı tokat gibi yüzüme. Çocuk aklıyla günlerce düşünmüştüm; neden erkek kardeşim, erkek olduğu için benden üstün diye. O soruya verecek bir cevap bulamadığımdaysa; kadın olarak babaannemin neden erkekleri kadınlardan üstün gördüğü olmuştu, tabii bu soruya da bir cevap bulamadım. Düşününce maruz kaldığım en "masum" çifte standarttı bu. Sonrasını ise Yeni Türkü'nün bir şarkı sözü en iyi şekilde özetliyor sanırım: "Biz büyüdük ve kirlendi dünya." Büyüdükçe, etrafımda olanı biteni idrak etmeye başladıkça, kadın olmanın zorluklarıyla karşı karşıya kaldım. Dünyanın kirli oluşuna değil de, yeryüzüne düşen kar tanelerinin beyazlığına laf edildiğini gördüm. Ben büyürken; tecavüzlerin sebebi kadınlara yıkıldı, çocuk gelinler hamile kaldı, bir kadın gidecek başka bir yeri olmadığı, yaşadıklarını kimselere anlatamadığı, utandığı için kocasından dayak yemeye devam etti. Bir kadın, şort giydiği için otobüste yüzüne tekme yedi. Erkek arkadaşını terk ettiği için vuruldu bir diğer genç kız. Tüm bunlar olurken, henüz başına bir "şey" gelmediği için şanslı olan bizler, kendimizi kimden, niye korumamız gerektiğini bile bilmeden önlemler aldık güvenliğimiz için. Akşam vakti taksiye tek başımıza binmedik, eğer zorunda kaldıysak, plakayı bir yakınımıza göndererek bindik. Issız bir sokakta hızlı adımlarla yürüdük, olası bir gölgede yok olmamak için. Sesli gülmedik, istediğimiz gibi giyinmedik. Aşağılandık. Sustuk. Susturulduk. Tüm bunları nefes almak kadar normal ve "hayati" derecede önemli olarak görür hale geldik. Kızgınım, hak etmediğimiz hayatları yaşamak zorunda bırakıldığımız için. Ama en çok da kadınlara kızgınım. Kendilerini erkeklerle eşit görmeyen, sözde zayıflıklarını kabul eden ve olan biteni görmezden gelip kadın olmanın "kaderine" boyun eğmeye devam eden kadınlara... Yine de, o kadınlar da dahil olmak üzere, her yeni güne, kime karşı olduğumuzu bile bilmeden, savaşlar vererek başlıyoruz. Bazen kazanıp, bazen hafif sıyrıklarla atlatıyoruz bu günlük muharebeleri. Günün sonunda kendimizi bir diğer güne hazırlamaya başlıyoruz ve bu kısır döngü hayatımızın sonuna kadar yakamızı bırakmıyor. Yirmi yaşında genç bir kadın için o kadar sözlü ya da fiziksel taciz, kadın cinayeti haberleri duydum, okudum, tanık oldum ki yaşadığım dünyaya olan inancım ve umudum bitmeye yüz tutmuş bir mum gibi her geçen gün yanarak kendi kendini tüketiyor. Evet, bugüne kadar hayatta kaldım belki ama ne kadar yaşayabildim ondan emin değilim. Hasibe Kurnaz