ALKIŞLARLA YAŞAMAK

Benim çok az kişinin bildiği, bilenleri de çok şaşırtan bir huyum var: Tiyatroda ağlamak. Kontrol edemediğim ve istemsizce gelişen bir alışkanlık bu. Yalnızca duygusal içerikli metinlere sahip oyunlarda değil bütün tiyatro oyunlarının sonu geldiğinde gözlerimde saklanan yaşlar yanaklarıma doğru koşturuyorlar. Oyunun çarpıcı son sahnesinden sonra selam veren oyuncuları alkışlarken hıçkırıyorum adeta. Geçtiğimiz günlerde bir tiyatro oyununun sonunda ilk defa ağlamadım. Çünkü bu kez oyunculardan birisi bendim ve selam verirken alkışlayanları görünce takdir edilmenin büyüsüne kapıldım. O an anladım gözyaşlarımın nerede saklandığını ve onları oyun sonlarında dışarı iten gücü. Dürüst olmak gerekirse gözlerinin içi parlayan oyuncuları hem kıskandığım için hem de takdir edilmeye ne kadar muhtaç olduğumuzu bildiğim için ağlıyormuşum. Alkışlayan kişi olduğumda ağlıyormuşum. Çünkü içten içe hep farkındaymışım hiçbir işin sonunda o kadar gururlanmadığımın. Hayatımız boyunca her şeyi eninde sonunda takdir edilmek için yapıyoruz aslında. Başkalarının gözleri, sözleri veya mimikleri bizim için o kadar değerli ve anlamlı ki yaptığımız işin sonunda hep beğenilmeyi bekliyoruz. İltifatlarla gülüyor yüzümüz. Sırtımızı sıvazlayan bir el ve birkaç güzel söz dik tutuyor bizi yürürken. O kadar iç içe geçmiş ki hayatımız ve başkalarının takdirleri, gözümüz başka bir şey görmez olmuş neredeyse. Davranışlarımı başkalarını tatmin etmek için olmasa da onlardan onay alıp kendimi tatmin etmek için değiştiriyorum ben de. Dünyadaki hiç kimsenin bilmeyeceğini bilsem notlarımı yüksek tutmak için uğraşır mıydım? Bir daha kimse tarafından iltifat almayacağını bilsem saçlarımı dalgalı yapar mıydım? Büyük ihtimalle cevabım hayır olurdu. Çünkü kendime bile zor itiraf ettiğim bir gerçek olsa da ben insanların fikirleri ve alkışlarıyla yaşamayı seviyorum. Herkes gibi etrafımdaki gözlerin içine bakıyorum bana ne söylediklerini duyabileyim diye. Başkalarının saygısını ve beğenisini kazanmak bana mutluluk veriyor çoğu insana da verdiği gibi. Bunu açık yüreklilikle söylüyorum çünkü bunun utanılacak bir şey olduğunu hiç düşünmüyorum. Başkalarının beğenisine bu kadar bağlı olmamızın bir sebebi var aslında. Tebriklerin ve iltifatların getirdiği gurur... Başkalarının da bana katıldığını, benim baktığım gibi bakmaya çalıştıklarını veya benim yaptıklarımı hayranlıkla izlemesi çok gurur verici. Tebrik edilmenin getirdiği en güzel hediye yaptığından memnun olma duygusu. Aylarca uğraştığım bir projenin insanlar tarafından beğenilmesi, yüksek not almamın annem tarafından iltifatlarla Gonca Sude Kıvrak karşılanması veya bugün aldığım hırkanın başka gözler tarafından da beğenilip dile getirilmesi çok küçük görünse de bize naçizane hediyeleri hayatın. Diğer insanların fikirlerine bağlı kalmanın yanlış olduğunu sonuna kadar savunsam da uğraştığım şeylerin sonunda beğeni toplamak bana yanlış gelmenin aksine hiç olmadığı kadar doğru geliyor. İnsanın kendisini sevmesinin ve hayatına tutkuyla bağlanmasının can suyudur gelen tebriklere teşekkür etmek. Bu yüzden de beğenilmek, kendini sevmeyi ve kendinden tatmin olmayı getirir. İşte takdir edilmenin ve onun getirdiği hissin bana yaşattıklarını geçtiğimiz hafta Bernarda Alba'nın Evi adlı oyunumuzda ayakta alkışlayan seyirciye selamımı verirken anladım. Normalde alkışlarken dolan gözlerim bu kez parlıyordu, hissediyordum. Çünkü bu kez emeğinin karşılığını alan insanların yerine kendimi koymuyordum. Onların yaşadıkları gururun miktarını tahmin ederek kalbim çarpmıyordu. Bu kez aylarca çalıştığımız oyunumuzun beğenilmesinin gururunu ve heyecanını yaşıyordum. Alkışlarla yaşamanın büyüsüne kapılmıştım ve sonrasında aldığım tebriklere teşekkür ederken hala büyünün etkisini üzerimde hissediyordum. Tebrik edilmenin ve yaşattıklarının anlamını şimdi anlıyorum ve hassaslığını da fark ediyorum. Çünkü başkaları tarafından beğenilmek hassas bir büyüdür. Gereğinden fazla bağlanırsam, kendimi yine o sandalyede ağlarken bulabilirim.