Yaşama Yelken Açmak

Hayat, ne kadar alışmaya çalışsanız da sizi daima şaşırtmayı başaran bir büyücü. İnce hesapların hepsini tek bir el hareketiyle bozan, insanın ruh halini sokak tezgahı gibi dağıtmayı görev edinmiş bir zabıta. Ancak hepsinden önemlisi hayat, kim olursanız olun, ne yaparsanız yapın kendi bildiğinden asla vazgeçmeyen bir deniz. Otuz beş yaşını yolunun yarısı diye tanımlayan Cahit Sıtkı'yı ellisini göremeden sular altında bırakabilecek kadar insafsız, Kazım Koyuncu'yu bir şey demeden boynuzlayacak kadar hırçın bir deniz hem de. Bizlerse, bu denize açılan bir kaptanız bir noktada. Her sabah uyandığında çapayı tekneye çekip hırçın dalgalara doğru korkusuzca açılan balıkçılarız. Sabaha karşı dualarla ve umutlarla ava çıkıp, ağı taşana kadar balıkların peşinde koşan pervasız avcılarız. Eve döndüğünde aç kalmamak uğruna denizin türlü pisliğine, dalgasına ve teknenin sevimsiz mürettebatına katlanan bir tayfayız. Hepsinden önemlisi ise yarının daha iyi olacağına dair inanan ve bunun için elinden geleni ardına koymayan hayalperestleriz. Öyle olmakta zorundayız, çünkü bizi hayatta tutan şey aslında bu hayal gücü. Konuşamadığımız o yakışıklı/güzel çocukla konuştuğumuz zamanın hayalini kurmak veya gelecekte bugün çektiğimiz acının ödülünü almayı düşlemek zorundayız, çünkü bunu düşlemeden hayatımızı yaşamaya çalışırsak bir süre sonra her gün sabah uyanıp hayata açılmanın anlamı kalmaz. Hayata devam etmemizi sağlayan o dürtü geleceğe dair umudumuzda saklıdır çünkü. Gelgelelim umut, içimizde uzun süre saklayınca pek bir anlam ifade etmiyor. Ben ise bunu, her gün gün metroya bindiğimde kırışık yüzleriyle somurtan, gençlere baktıktan sonra arkasını dönüp derin bir of çeken yaşlılarda görüyorum veya gençliğimde ben yapamadım şeklindeki serzenişlerde duyuyorum. Yazıyı da bunları duyup görmekten artık bıkıp usandığımdan yazıyorum zaten. Hayatı boyunca çok güzel şeyler hayal etmiş, ancak bunlar için kılını kıpırdatmamış insanlar bunu okuyup harekete geçsin istiyorum. Çünkü hayatın bazı sapmayan gerçekleri var. Bunlardan ilki, hayatın çoğu insana hiçbir şeyi altın tepside sunmadığı. Hayallerimizi bir nebze olsun bile gerçekleştirebilmek için savaşmak, çırpınmak, hatta kan, ter ve gözyaşı dökmek gerekiyor. Çoğu zaman da hayaller bu yüzden gerçekleşmiyor zaten, insan bu özveriyi göstermekten, bu savaşı vermekten çekiniyor. Ancak çekinmenin kimseye faydası yok. Hatta öyle ki savaşıp kaybetmek bile, savaşmamaktan iyi. Çünkü, savaşıp kaybettiğinizde, en azından anılar edinip hayata dair bir şeyler öğreniyorsunuz. Hayalleriniz uğruna savaşmadığınızda ise elinizde koskocaman bir pişmanlık kalıyor. İşte bu yüzden bile, hayaller uğruna çabalamaya, savaş vermeye ve uğrunda kan, ter, gözyaşı dökmeye değer. Hiç savaşmadıysanız bile, savaştan da korkmayın. Hayatın belki de en büyük güzelliği arkanızda olacak. Kaybederseniz, tekrar deneyebilirsiniz. Tıpkı başaramayıp üniversite sınavına tekrar giren gençler gibi, hayatta yakalamayı deneyip yakalayamadığınız her şey için tekrar bir şansınız olacak. Bu yüzden başarısızlıktan da asla korkmayın, sadece hayallerinizi gerçeğe dönüştürmek için somut düşünceler içerisinde olun. Planlarınızı yapın ve uygulamaya koyulun. Onları istemeye ve gerçeğe dönüştürmek için kararlı oldukça, zaten gerisi gelir. Eğer hayalleriniz var ise, ne mutlu size, yaşamak için bir nedeniniz ve yaşamda bir gayeniz var. Ancak yaşamda bir gayenizin olması asla yeterli değil, o gaye için çırpınmayı, savaşmayı ve gerekirse o gaye uğrunda fedakarlıklar yapmayı öğrenmek zorundasınız. Yoksa, hepimizin yüzünün kırışıp saçlarının beyazladığı o günlerde, gökyüzüne gururla ve tatmin duygusuyla değil, boş bir pişmanlıkla bakarsınız. Bir fotoğraf karesinde gökyüzüne boş bakışlar atan yapan bir adam olmaktansa, savaşmış ve yorulmuş bir adam olmayı yeğleyen herkese, yollarında şansları bol olsun dileğiyle.