ÖLÜM KORKUSU

Doğanın belli bir düzeni vardır ve dünya üzerinde yaşam var olduğundan beri bu düzen devam etmektedir. Canlıların dünya üzerindeki geçirdikleri zaman kısıtlıdır. İnsan eliyle yapılmamış hiçbir şey kalıcı değildir. Dünyada vaktini dolduran canlılar ölür ve yerlerini yenileri doldurur. Dolayısıyla ölüm tüm canlılar için kaçınılmazdır. Ölüm, insanlara birçok duyguyu öğretmiştir. Öldükten sonrası büyük bir bilinmezlik olduğu için merak, bazı insanlara tanrıya kavuşulacağına inanıldığı için huzur ve mutluluk, bazı insanlara ise korku getirmiştir. Bazıları bilinmezlikten, bazıları sevdiklerini arkalarında bırakmaktan, bazıları ise ölüm anındaki acıdan korkar. Bense ölüm anındaki acıdan korkanlardanım. Cahit Sıtkı Tarancı Cumhuriyet Dönemi usta şairlerinden biridir ve bana göre anlatmak istediği duyguyu en iyi şekilde okuyucuya yansıtır. Otuz Beş Yaş adlı kitapta toparlanan şiirlerini okuduktan sonra ister istemez anlatmak istediği ölüm korkusunu ben de yaşadım. Şiirleri okurken nasıl ve ne zaman öleceğimi düşünmekten kendimi alıkoyamadım. Daha fazla okudukça daha fazla düşünüp kafamda farklı senaryolar kurmaya başladım ve bu beni gittikçe daha çok ürkütmeye başladı ancak garip bir şekilde kitabı elimden bırakamadım. O korku bende kitabı daha çok okuma isteği uyandırdı. Ölüme çare yoktur ancak bir dönem insanlar bir çözüm üretmeye çalışmışlardır. Daha önce ölümsüz olmanın yollarını aranmış hatta iksirler üretildiği iddia edilmiştir ancak bu iksirler bir efsaneden ileri gidememiştir. Bu yüzden ölüme karşı bir kabulleniş vardır. Cahit Sıtkı şiirlerinde de bu duyguyu okuyucuya aktarmayı başarmıştır. Hayatı kolaylaştırmak için çok büyük gelişmelere imza atan insanoğlu ölümde çaresiz kalmıştır. Ölümden korkuyor bir gün bizi bulacağını da biliyoruz ancak elimizden henüz hiçbir şey gelmiyor. Bu yüzden çaresizlik duygusu da bu korkuyla gelen duygulardan biridir. Elimizden sadece korku içinde o acı dolu anı beklemek geliyor. Çağlar boyu insanoğlu ölüm üzerine düşünmüş ve onu tanımaya çalışmıştır. Ölüme ilişkin sorgulama, yaşamın anlamlandırılmasında önemli bir rol oynamaktadır. Ölümün düşünülmesi ve araştırılması insan duyguları üzerinde oldukça etkili olabilmektedir. Ölüm düşüncesi kimi için bir stres kaynağı iken, kimi için stresten kurtulma yolu, kimine göre bir yok oluş iken, kimine göre de ölümsüz bir hayatın başlangıcıdır. Bu bakış açısı sonucunda kimi insan, ölüm karşısında çok kaygılanırken, kimi sevinç duyabilmektedir. Cahit Sıtkı için ise ölüm bir stres kaynağı, bir yok oluştur. Bu korkusu onu o kadar ele geçirmiştir ki şiirlerinin neredeyse hepsinde bu korkunun izleri görülmektedir. Kitabı okurken aynı zamanda geçmiş günlere duyulan özlemi de yaşattırdı bana Cahit Sıtkı. Belki altmış yaşında bir insana manasız gelebilir ancak henüz on sekiz yaşında olmama rağmen kendimi bazen "Ne günlerdi onlar!" derken buluyorum ancak o günlerin değerini daha yeni yeni anlayabiliyorum. Yıllar geçtikçe sorumluluklar ve etraftaki insanların beklentileri artıyor. Oysaki küçükken benim en büyük sorunum kopan oyuncağımın kafasını tekrar takabilmekti. Uzun lafın kısası hayat zorlaşıyor ve eski günlere olan özlem de artıyor. Yalnızlık birçok insanın en büyük korkusudur. Hayvanların bile birbirine ihtiyaç duyduğu bir dünyada insanların uzun süre yalnız kalması kendileri üzerinde pek olumlu bir sonuç yaratmaz. Cahit Sıtkı'nın ölümden bu derece korkmasının asıl nedeni de yalnız olması bence. Şiirlerinde yalnızlığın kendisine getirdiği sıkıntı açıkça hissediliyor. Bu da ne olursa olsun beni yalnız bırakmayan ailemin ve tabii ki arkadaşlarımın değerini yeniden anlamamı sağladı çünkü en büyük korkularımdan biri de yalnız kalmaktır. Kimse ne olursa olsun yalnız kalmaya mahkum edilmemeli.