ORİJİNAL SIRADANLIK

"ben seni severim sevmesine de iş çıkarmaya ne gerek var güzelim" Eskişehir'de Eskişehirli bir felsefe öğretmeninin Alengirli Şiirinden yukarıdaki dizeler. Kitabına da ismini veren Alengirli Şiir, aslında Ali Lidar'ın hayat felsefesini ve şiir tarzını apaçık gözler önüne seriyor. Herhangi bir sosyal kaygısı olmadan yazıyor Ali Lidar. Bütün derdi kendisiyle, hayat kavgasından da yenik çıkarıyor kendisini, aşk hayatında da kaybeden taraf o oluyor hep. Hayata kazanan taraf belli olsun diye gelen insanlardan o da. Şiirleri bazı taraflarca fazla bohem ve iç karartıcı olarak gösterilse de Ali Lidar son dönemlerin en göze çarpan şairleri arasında gösteriliyor. Alengirli Şiirlere gelince, Lidar daha önce Tesirsiz Parçalar adında bir deneme kitabı çıkarmıştı. Alengirli Şiirler bu deneme kitabından sonra Lidar'ın ilk şiir kitabı. Çoğunu daha önce Karpuz Kabuğuna Yazılar Yazmak isimli blog sitesinde yazdığı şiirler oluşturuyor. Şiir severler tarafından çok beğenilen Alengirli Şiirler'de neler yok ki... Çay bardaklarından, bira şişelerine, atlardan anneannelere, arabeskten blues'a, anne sevgisinden baba korkusuna her şey var. Bekleyişler, uzun geceler, hüzünler, acılar, sevgisizlikler, tekrar bekleyişler, bekleyişler, bekleyişler... Alengirli Şiirler edebiyatı ve şiiri bir kenara bırakıp okuyucunun karşısına bağdaş kurup sohbet etmeye başlıyor adeta.. Edebiyat kaygısı gütmeden, bu kelime buraya uymuş mu diye düşünmeden tamamıyla gönülden çıkıp kaleme oradan da kağıda ve okuyuculara ulaşmış Alengirli Şiirler... Sadece belki biraz fazla karamsar olduğu için, okuyucuyu inceden karanlığa boğduğu için eleştirilebilir bu şiirler. Çünkü neredeyse bütün şiirlerde kesintisiz bir hüzün, sınırsız bir karanlık ve bitmek tükenmek bilmeyen bir karamsarlık mevcut. Okuduğunuz her nefeste karanlığın aydınlığı kucaklayarak yok ettiğini hissedebiliyor okuyucu. Bu sebepten okuyucu okurken Ali Lidar'ın hüznüne ortak oluyor, onunla beraber hüzünleniyor ve tabiri caizse yüzü düşüyor ve efkarlanıyor. Bunun en önemli sebeplerinden biri de bu şiirlerde herkes için bir şeyler bulunması. Lidar kesinlikle aydın ve entelektüel insanların dertleriyle ilgilenmiyor ki kendisinin de devlet memuru olduğunu söylemesi ve bunu bir madalya gibi taşıması da bunu doğruluyor; aksine sokaktaki insanları, lisede üniversitede okuyan gençleri hatta ev hanımlarını ve dahi otobüs şoförlerini, belediye işçilerini anlatıyor şiirlerinde. Alengirli Şiirlerin bir diğer özelliği de karşı konulamaz bir içtenlik ve netlik. Lafı dolandırmıyor Ali Lidar, özlediyse denizden bahsetmiyor mesela, sarılmak istediğinde geceden bahsetmiyor. Ne hissediyor, neye ihtiyaç duyuyorsa hiç çekinmeden, üşenmeden kalemine onu alıyor, aşağıdaki dizelerde de olduğu gibi: "hadi sen uyu sevgilim uyumadığın zaman başkalarını düşündüğün gibi tuhaf düşüncelerim var" Yukarıda da bahsettiğimiz gibi Alengirli Şiirler'in sosyal bir kaygısı yok, toplumsal bir mesaj vermeye çalışmıyor, bir ütopyadan bahsetmiyor ve dahi dünya barışı için çalışmıyor. Ali Lidar'ın derdi kendisiyle. Kendisini tartıyor, biçiyor, anlamaya anlamlandırmaya çalışıyor ama olmuyor. Ne olursa olsun sonunda kendisini haksız çıkarıyor, bileti hep kendisine kesiyor. Bu durum toplum için sanat yapanlar ve onları savunanlar tarafından pek hoş karşılanmıyor tabi ki, Ali Lidar ve Alengirli Şiirler bu açıdan eleştiriliyor hatta şiirlere edebi eser bile denmesine şiddetle karşı çıkılıyor. Diğer taraftan her ne olursa ve kim ne derse desin Lidar ve Alengirli Şiirlerin milyonlarca okuyucusu seveni var. Yazımı yine alengirli dizelerden birkaçıyla bitirmek istiyorum: "adın üç kere geçti saçma sapan bir filmde yalnız olsam çok ağlardım ama annem bakıyordu otoban dolusu gürültüyü sıkıştırıp beynime anne dedim, hadi çay koy da içelim."