Çocukluktan Yetişkinliğe Bir Hüzün Hikayesi

Bir çocuğun en çok istediği şey nedir? Havalı bir oyuncak mı, yoksa sabahtan akşama kadar televizyon seyredebileceği rahat bir koltuk mu? Bu sorunun cevabı her çocuğa göre değişir ancak çoğu çocuğun ortak bir isteği vardır: anne ve babası gibi yetişkin olabilmek: onlar gibi araba kullanabilmek, onlar gibi konuşabilmek ve onlar gibi para kazanabilmek... Kısacası anne ve babalarının yaptıkları her şeyi yapabilmek. Ama büyümek iyi midir? İnsan büyüdükçe hayat daha mı kolaylaşır? Bu sorular daha on yaşındayken soramayacağımız sorular. Hangi çocuğun aklına büyüdükçe sorumluluğun arttığı gelir ki daha doğru düzgün bir sorumluluğu olmamışken. Gözlerinizi kapatın ve beş yaşınızdaki halinizi düşünün. Dünya ne kadar renkli ve güzeldi değil mi? Küçük yaşın verdiği saflıkla her şey gözlerinize daha güzel ve daha renkli gözüküyor. Üstünde koştuğunuz o çimler daha yeşil, sırt üstü uzanıp baktığınız o gökyüzü daha mavi geliyor gözlerinize. Her şey bu kadar güzel olmasına rağmen hepimizin hayalini kurduğu bir şey var: büyümek. Oysa biz o saf çocuklar bilmiyoruz ki büyüdükçe üstünde koştuğumuz çimlerin daha sarılaştığını, gökyüzünün daha grileştiğini, daha doğrusu biz büyüdükçe her şeyin daha kötüleşmeye başladığını. Bence bunun nedeni ise insan büyüdükçe onun üstündeki baskının artması: insanlar sizden daha fazla şey beklemeye başlıyor, insanlara karşı sorumluluklarınız artıyor. " Ne kadar iyi bir şey bu, büyüyorsun işte" diyebilirsiniz ama bence hiç güzel değil, hatta şansım olsa on beş yıl geriye, beş yaşıma, giderim. Hatta, bütün gün boyunca oturup düz duvara bakacaksın deseler yine giderim. Çünkü küçükken, boş duvara bakarak bile hayaller dünyasına dalabiliyorsunuz ama büyüdükçe hayal kurmaya bile zamanınız olmuyor... Her çocuk hayatında bir kere bile olsa da anne ve babasının günlük rutinini taklit etmiştir. Her kız çocuğu, annesi makyaj yaparken onun yanına geçip kendine makyaj yapmaya çalışmış ya da her erkek çocuğu, babası her sabah tıraş olurken kendi yüzüne sabun sürüp "babaaa, ben ne zaman tıraş olucam?" gibi sorular sormuştur. Açıkçası ben yaptım, hatta bu olayı o kadar abartmıştım ki babam bana Ulus'tan plastik ustura bile almıştı. Şimdi, o günleri düşündükçe yaptıklarım çok çocuksu geliyor ama keşke büyümek için bu kadar çok dua etmeseydim diyorum. Çünkü o günler daha güzeldi ve daha mutluydum. Tek derdim bir sonraki çizgi filmin ne olacağıydı. Bana sorarsanız insanın büyümesi, daha doğrusu algısının gelişmesi, ona bahşedilmiş bir lanet. Nasıl bu kadar iddialı konuşuyorsun diyebilirsiniz ama bir düşünün: çocukken dünyada olup bitenler hiç umurunuzda mıydı ya da çocukken geleceğiniz hakkında hiç endişelenmiş miydiniz? İşte bunlar, insan büyüdükçe insanın aklına gelen şeyler ve belki de o çimleri solduran ve gökyüzünü grileştiren şeyler bunlar. İnsan, çocukken gelecekte ne olacağını hiç düşünmez hatta o sırada ne hoşuna giderse onu olmak ister (ben bir keresinde benzinlikte pompacı olacağım demiştim). Ama o çocuk büyüdüğünde "gelecekte ne olmak istiyorsun?" sorusunun cevabı diğer çocuklar gibi avukat ve doktora dönüyor. Neden? Çünkü gelecek kaygısı başlıyor ve ailesi ondan bir şeyler beklemeye başlıyor. Ailesinin yüz üstü bırakmamak isteyen çocuksa prestijli bir meslek istiyor yani üstündeki yük daha da artıyor. Bu kadar yazdık, peki nereden geldi bu düşünceler? Geçenlerde Hayao Miyazaki'nin 2001 yapımı animesi Ruhların Kaçışı'nı (Spirited Away) izlerken geldi. Çünkü filmin başkahramanı Chiro'nun çocukluktan yavaş yavaş bir yetişkine dönüşü bana kendimi hatırlattı. En küçük şeyden bile mutlu olabilen bir çocuk, yavaş yavaş etrafındaki kötülükleri fark eden ve geleceği hakkında endişelere kapılan bir insana dönüştü. Keşke o çocuk hiç büyümeseydi, o renkli dünyasında mutlu bir hayat sürseydi ama ne yazık ki bu mümkün değil çünkü zaman durmadan işliyor.