ÇAĞIMIZIN VEBASI

Artık prizlere bağlı yaşadığımızı fark ettiniz mi? Sabahları evden çıkmadan telefonumuzun şarjının yüzde yüz olmasına dikkat ettiğimiz kadar üstümüze başımıza ya da ne kadar iyi bir kahvaltı ettiğimize dikkat etsek belki de daha sağlıklı bireyler oluruz. Her şey o küçük renkli cep bilgisayarındaki uygulamalara bağlıymış gibi davranıyoruz, onlarsız yapamıyoruz. Evden dışarı çıkınca da karşılaştığımız manzara pek farklı değil. Sokaklarda önüne bakarak yürümesi gerekirken kafalarını telefonlarından ayırmayan insanlar, araba kullanırken telefonlarından gelen tek bir ses ile irkilip kendini telefona bakmaktan alıkoyamayanlar her yerde. Tabi bu insanların her an telefonlarının şarjının bitmesi riskine karşı yanlarından şarj aletlerini eksik etmediklerini unutmamak lazım. İnsanlar, iletişime geçecek başka insanlar arayacaklarına telefonları ile etkileşimleri kesilmesin diye priz arıyorlar. Teknoloji ve sosyal medya çağımızda yeni bir hastalık yarattı: İletişimsizlik. Çağımızın gerçeklerinden biri olan sosyal medya bağımlılığı, gördüğüm bu karikatür ile yüzüme bir kez daha bir tokat gibi çarptı ve kendimi de sorgulamama da sebep oldu. Düşündüm ki ben de dışarıda gördüğüm, telefonları ellerinden düşmeyen insanlardan çok da farklı değilim. Ben de şarj aletimi yanımdan eksik etmiyorum ve zamanımın çoğunu telefonumdaki uygulamaların bana sundukları sana dünyada geçiriyorum. Ki bu dünya gerçek yaşamda yüzünü görmediğim insanlar ile arkadaş olduğum, dünyanın başka bir ucundaki bir kişinin fotoğraflarını gördüğüm, "yalan" bir dünya çünkü o insanlar benim hayatım üzerinde doğrudan bir etkiye sahip değiller. Sorun, sosyal medyanın hayatımız üzerinde doğrudan etki etmesi ile başlıyor zaten. Kendimi tam bir sosyal medya bağımlısı olarak tanımlamama engel olan şey ise bazı kişilerin aksine sosyal medya ve teknoloji kullanımının sınırını bilmem sanırım. Ben hiçbir zaman arkadaşlarımla veya sevdiğim herhangi bir kişi ile iletişime geçmek yerine sosyal medyada dolaşmayı tercih etmem ama örneklerini görüyoruz ki günümüzde bunun aksini yapan kişilerin sayısı hiç de az değil. Hiç arkadaşlarınızla birlikte vakit geçirirken, ellerinden düşmeyen o akıllı telefonlarını kafalarında kırmak istediğiniz oldu mu? Artık en yakın arkadaşlar bile bir araya geldiklerinde konuşmayı, anı yaşamayı değil o anı telefonlarındaki uygulamadan fotoğraf şeklinde paylaşıp başkalarının fotoğrafa yaptıkları yorumları incelemeyi tercih ediyorlar. Instagram ve Snapchat'e fotoğraf koyup, Whatsapp, Facebook ve Twitter'dan başka insanlar ile konuşuyorlar. Bu karşınızdaki insana saygısızlık değil midir? Biri ile sözleşip, buluşunca onunla sohbet etmek, iletişim kurmak yerine sosyal medyadaki diğer insanlar ile konuşmak çağımızın vebası olan iletişimsizliğin temelini oluşturuyor. Herkesin aklı, gerçek yaşamdan çok sosyal medyadaki gelişmelerde, ta ki şarjları bitene kadar. E tabi telefonu ile ilk işi biten diğerlerine bu konu hakkında diğerlerine sitem etme hakkını elde ediyor, kendisi sanki sosyal medya bağımlısı değilmişçesine. İletişimsizliği ebeveyn-çocuk ilişkilerinde de görmek mümkün. Sokaklar bir elinde ağlayan bebekleri, diğer elinde akıllı telefonları ile dolaşan ve daima bebekleri yerine telefonları ile ilgilenmeyi seçen anneler ile dolu. Bebeklerini yetiştirmek yerine, büyürken onları videoya çekmeyi tercih ediyorlar. E tabi o videonun Instagram'da kaç görüntülenme alacağı da onlar için ayrı bir merak konusu. Ben bile kendi aile hayatımda bu iletişimsizliği gözlemleyebiliyorum. Bizimki gibi sohbeti, muhabbeti bol bir ailede bile öyle bir an geliyor ki herkes telefonlarına gömülüyor ve en az yarım saat iletişim kurulmuyor. Tabi ben artık yirmi yaşıma geldim, annemin veya babamın benden çok telefonları ile ilgilenmeleri beni çok etkileyecek bir durum değil ancak, aynı durum yaşı küçük olan çocuklar açısından geri dönülemez sonuçlar doğurabilir. Sosyal medya ve teknoloji bağımlılığı çağımızın her neslini ele geçirmeye devam ediyor ve arkasında çağımızın vebası olan iletişimsizliği bırakıyor. İnsanlar artık gerçek hayattansa bana göre yalan, çoğu kişiye göre ise kısmen gerçek bir ortamı tercih ediyorlar. Çünkü o dünyada normalde olmak isteyip de olamadıkları kişiler olabiliyorlar ve bu onları mutlu ediyor. Tabi bu durum gerçek hayattaki insanlar ile iletişimsizliği getiriyor. Bizler sosyal medya bağımlılığına kendimizi kaptırdık belki ama gelecek nesillerimizi hala kurtarabiliriz. Onlar bizim iletişimsizliğimizin cezasını çekmemeli ve çevrelerindekilerle iletişim kurmayı öğrenmeliler.