En Güzel Yıllarım

Geçenlerde bir arkadaşım lisedeyken yaşadığım en güzel anının ne olduğunu sordu. Epeyce düşünmeme rağmen bu soruya bir türlü cevap veremedim. Çünkü lise hayatım benim için sınırlı zamana sınırsız güzel anı ve insan sığdırmak demekti. Nasıl olurdu da aralarından bir tanesini seçip en güzelinin o olduğunu iddia edebilirdim? Eminim ki çoğunuz için de duygularınızı doruklarda yaşadığınız, kalbiniz yerinden sökülecekmiş gibi aşık olduğunuz, hiç gülmediğiniz kadar güldüğünüz, hiç acı çekmemiş gibi ağladığınız ve hayatınızın ilklerini yaşadığınız yıllara dönüp en güzel anınızı seçmek zor olacaktır. Bir de benim gibi lise hayatınızı yatılı bir okulda geçirdiyseniz, okulunuz aynı zamanda eviniz kadar sıcak ve öğretmenleriniz ebeveynleriniz kadar yakın olduysa işiniz çok daha zor olacaktır. Fakat hayatınızın en güzel yıllarının lise yıllarınız olduğundan da hiçbir şüpheniz olmayacaktır. Babamın beni yurda bıraktığı ilk günü hatırlıyorum da sekiz saatlik bir yolculuğun sonunda Kayseri'den Eskişehir'e gelmiştik. İlk düşündüğüm şey bu yol bu kadar uzun sürüyorsa eve nasıl ve ne sıklıkla gidip geleceğim olmuştu. Birbirimize fark ettirmeden hem babam hem ben akşama kadar ağlamıştık. Akşam olup ayrılık vakti geldiğinde babam beni Eskişehir'de bırakmaktan vazgeçsin de Kayseri'ye geri döneyim diye çok beklemiştim ama öyle bir şey olmamıştı. Eski püskü bir yurdun daracık koridorlarından yeni odama çıkmıştım. Küçücük odada benden başka tanımadığım beş kişi daha vardı. Gıcırdayan yatağıma sessizce oturup dört yıl bu odada ve bu insanlarla nasıl geçer dercesine etrafımı izlemiştim. O gece hiç uyumayıp tavanı izlemiştim. Sonrasında nasıl oldu bilmiyorum ama bir anda yurduma ve okuluma alışıverdim. Hepsi on dört yaşında memleketlerinden okumaya gelen yüzlerce insan bir aile olduk. Kan bağı olmadan kardeş edinmenin ne demek olduğunu öğrendik. Gece yarılarına kadar oturup sohbet ettik, en sevdiğimiz filmleri beraber izledik, en sevdiğimiz oyunları beraber oynadık, bilmediğimiz o şehri hep birlikte keşfettik. Öyle ki şehrin her noktasına bizden birer anı bıraktık. Şehrin tiyatro sahnelerini, opera binasını, piknik alanlarını, dershaneler sokağını, üniversitelerini, Porsuk Çayı'nı ve sokak sanatçılarını hep birlikte tanıdık. Çok güldük. Hatta bazen o kadar çok güldük ki başkalarının ders çalışmasına engel olduğumuz gerekçesiyle disiplin kurulunun karşısına çıktık. İlk defa aşık olduk. Hoşlandığımız çocuğa kendimizi göstermek için elimizden gelen her şeyi yaptık. İlk defa aşk şiirleri okuyup şarkılar dinledik. Kalbimizin varlığıyla tanıştık. Kimi zaman duygularımıza karşılık bulduk kimi zamansa sevgimiz karşılıksız kaldı. İlk defa birini çok sevip sevilmemeyi öğrendik. Bu defa da hep birlikte ağladık. Birbirimizin acısını dinleyip birbirimizin yerine üzüldük. Bazen de hastalandık. Gece başımızda annemiz yerine öğretmenlerimiz bekledi. Sıkıntılarımıza çözüm bulmaları için yine öğretmenlerimizin kapısını çaldık. Fazlı Hoca ikinci babamız, Halil Hoca dedemiz, Ahmet Tekin ağabeyimiz ve Birtan Hoca annemiz oldu. Bir küçük koru, eski bir yurt binası, okul ve lojmandan oluşan minicik alan bizim için kocaman bir dünya oldu. En sonunda her güzel şey gibi lise de bir gün bitti. Ayrılık günüm hayatımın en berbat günüydü sanırım. Boğazıma hüzünden bir yumruk oturmuş konuşamamıştım, veda ederken herkesin boynuna beni bırakmayın dercesine sarılıp dönüş yolu boyunca ağlamıştım. Bir daha hiçbir günümün oradaki kadar güzel geçmeyeceğini yine de gerçek dostlukların daimi kalacağını bilerek hayatımın lise sayfalarını kapatmıştım. Ne mutlu ki hala o arkadaşlarımın çoğuyla görüşüyorum. Eski günlerdeki gibi olmasa da birileriyle o zamanları yad etmek insana garip bir huzur veriyor. Çok iyi biliyorum ki hiçbir şeyle kıyaslanamayacak kadar anlamlı, daha önce hiçbir şeyi özlemediğimiz kadar özlediğimiz, sırf dostlarımız yanımızda olduğu için her anımızın daha da kıymetlendiği zamanlara geri dönüp bir anını bile boşa geçirmeden yaşamak için hepimizin en büyük dileği. Eğer sizin de etrafınızda bu güzel yıllara birlikte dönebileceğiniz insanlar hala varsa hiç durmadan yanlarına koşun. Birlikte eski günlerden konuşup mutlu olun. Ya da Selçuk Aydemir'in Liseden Arkadaşlar adlı kitabının sayfalarında kendi lise hayatınıza dair benzerlikler bulun. Bugünün karmaşasından uzaklaşıp dünün güzellikleriyle buluşmak size tarifi mümkün olmayan bir huzur verecektir. Fotoğraf: Lise Arkadaşlarım, Eskişehir. Özkan Acar. Mart, 2013.