Herşeyin Orta Noktası

Stefan Zweig okumayı her daim sevmişimdir. Bunun başlıca sebeplerinden bir tanesi insanlara ilişkin olağanüstü gözlemleri. Bu gözlemlerini eserlerinde alışılmışın dışında, aynı zamanda da oldukça yaratıcı olan olay örgüleri ile birleştirmesi onu diğer yazarlardan farklı kılan özelliklerinden sadece bir tanesi. Bu başarılı gözlemlerinin her bir hikayesinde yer bulmasından dolayı; yazarın hangi kitabını okursam okuyayım kendi yaptıklarım ile yaşadıklarım arasında kolayca bağ kurabiliyorum ve bu durum bende yazarın daha fazla kitabını okuma isteği uyandırıyor. Bu kitabında da kendi yazı tarzından sapmamayı seçmişti. Kitapta bir kadının onu adım adım psikolojik çöküşe sürükleyen hikayesini okuduğumda pek de şaşırmadım. Hepimiz insanız ve karmaşık bir biyolojik yapıya sahibiz. Her ne kadar bazen diğer insanlara açıkça belli edip göstermek istemesek de, var olmasına engel olamayacağımız duygularımız var. Bu kitapta da bu duygularımızı rahatlıkla yaşamamız gerektiğini bir kez daha anlamış oldum. Ama tabi ki bu da abartıya kaçmadan olmalı. Abartıya kaçmanın en iyi örneklerinden birini bu eserde rahatlıkla görme şansını elde etmişken şunu farkettim ki; her şeyin fazlası gerçekten de zararmış. Hiç birşey olması gerektiğinden daha az ya da fazla olmamalıymış. Zaman zaman üzülür, kimi zaman da sevinçten havalara uçarız. Her ne yaşarsak yaşayalım, o olayın bize hissettirdiği birbirinden farklı duygular vardır. Şunu daha iyi anladım ki bizi biz yapan da bu duygularımızı yaşayış şeklimiz aslında. Etrafımda çeşit çeşit insan var ve kimi duygularını yaşarken abartıya kaçmayı seçerken kimi de duygularını kendi yarattıkları bir maskenin altında saklayıp kendilerini etrafındakilere güçlü bir bireymiş gibi göstermeyi seçiyor. Bu maskenin altında saklanmakla kendilerini her türlü duygusal incinmeye karşı koruma altına aldıklarına inanıyorlar. Fakat bu saklanışları, onları benim gözümde duygusuz bir robottan farksız bir konuma getirmiyor. Dahası bu tarz kişilerle bir aradayken kendimi her daim kısıtlanmış gibi hissetmekten kaçınamıyorum. O kişiler duygularını belli etmek istemedikleri için ben de aynısını yapmalıymışım gibi hissediyorum. Ve genellikle, kendi gözlemlerime göre, bu kişiler aslında içten içe daha fazla şey hissedenler oluyorlar. Bu da onların uzun vadede psikolojik sorunlar yaşamasına sebep oluyor. Kitapta olan da tam olarak bu duruma örnekti. Kadın üst sınıftan bir aileye mensuptu ve duygularını yaşamanın onu utanç verici bir pozisyona sokabileceğini zannediyordu. Ama aslında duygularını dolu dolu yaşamayı isteyen de biriydi. Ve sonuç hiç de iyi olmadı ve nihayetinde duygusal bir çöküş kaçınılmaz ve mutsuz son haline geldi. Kitabı okuduktan sonra kendi gözlemlediklerimin doğruluğu onaylanmış gibi hissettim ve bu onaylanma beni içten içe mutlu etti. Bir de duygularını göstermemeyi seçen insanların yanında, bu insanların tam tersi olanlar var ki onlar aslında ayrı bir araştırma konusu olabilirler benim gözümde. Pireyi deve yapanlardan bahsediyorum. Başlarına gelebilecek en ufak bir aksiliği dünyanın en acı verici tecrübesi olarak kabul ederler ve ona göre tepki verirler. Ya da en ufak bir başarılarında dünya onların etrafında dönüyormuş gibi bir ilgi beklerler etrafındakilerden. Durum her ne olursa olsun iki insan çeşidi de gerçekten vakit İdil Zeynep Yıldız 21602714 geçirmesi çok yorucu insanlar olmaktan kurtulamıyor. Yani en başta da belirttiğim gibi duygularımızı her daim yaşamaktan çekinmemeliyiz ve her kiminle olursa olsun paylaşım içerisinde olmalıyız. Ama bir orta yol varken neden bu yolu seçmeyelim ki?