Her Zaman Daha İleriye

Hayatta bütün zorlukların üst üste geldiği, açık olduğunu düşündüğümüz kapıların birer birer kapandığı, yardım çığlıkları atsak da kimsenin bizi duymadığı ve düştüğümüz yerden kalkıp toparlanmanın imkansız olduğunu düşündüğümüz zamanlar olmuştur. Çok değil daha altı ay önce üniversite sınavlarına hazırlanırken sanki ben de böyle sonu görünmeyen karanlık bir girdabın içine girmiş ve hiçbir zaman çıkamayacakmış gibi hissediyordum. Her detayın iyiye gittiği bir anda bile karşılaştığım küçücük bir terslik beni yıldırmaya, hedefime doğru emin adımlarla ilerlememe engel olmaya yetecekmiş gibiydi. Hayata sıkı sıkıya tutunmak istesem de sorumluluklarımın altında eziliyor, adeta beklentilerden oluşan kocaman bir yükü gittiğim her yere taşıyordum. Tam da aydınlık günlere ulaşacağıma dair olan inancımı kaybetmek üzere olduğum sınav döneminde Andy Weir'in "Marslı" adlı kitabıyla tanıştım. Hayatımdaki zorlukların hiç çözülemeyeceğini düşündüğüm ve içimde pes etmekle mücadele vermenin birbiriyle yarıştığı bir anda karşıma çıkan bu kitap beni sadece hayata bağlamakla kalmadı, aynı zamanda kişisel ve düşünsel açıdan da kendimi geliştirmemi sağladı. Kitabı okuduğum süre boyunca kendimi Mark'ın yerine koyup onunla empati kurmaya, yaşama onun kadar pozitif bakarak yılmadan hedeflerime doğru yol almaya ve bu bakış açısını hayat felsefem yapmaya çalıştım. Acaba evimden milyonlarca kilometre uzakta olan Mars'ta tek başıma kalsam yaşamakta onun kadar azimli bir şekilde direnebilir miydim? Bu soruya ne kadar evet diyerek cevap vermek istesem de irademin, mücadeleci ruhumun ve inatçı kişiliğimin bu denli yoğun bir yaşam mücadelesi karşısında eriyip gideceğini biliyordum. Aksiyon dolu bu kitabın sayfalarını heyecanla çevirirken şu ana kadar karşılaştığım zorlukların kafama takmaya bile değer olmadığını fark ettim. Ne ölümle karşı karşıyaydım, ne de en büyük korkum olan yalnızlıkla baş etmem gerekiyordu. Tek yapmam gereken beni canından çok seven ailem ve dostlarımla beraber mutluluğa ve hedeflerime doğru yol almaktı. Yardıma ya da konuşacak birine ihtiyacım olduğunda sesimi duyan birçok arkadaşım vardı, sesim uzayın uçsuz bucaksız sonsuzluğuna yayılıp yok olmuyor ve yalnızlığın beraberinde getirdiği çaresizlik yüzüme bir duvar gibi çarpmıyordu. Hayatta kalmak için sınırlı kaynaklarım yoktu, aksine ulaşmak istediğim çoğu şey elimin altındaydı. Yaşam şartlarım bu kadar iyiyken neden sınav gibi zorlukları dert edindiğimi düşünmeye başladım. Mark, şakayla karışık bir şekilde, iletişim kurabildiği bir anda arkadaşlarına "Henüz ölmedim." (Weir, 134) diyordu. Ben de daha dünyadan silinip gitmemiştim. Yaşıyor, nefes alıyor ve bir sonraki sabaha keşkelerle başlamıyordum. Hayattan daha ne isteyebilirdim ki? Bir dakikanızı ayırıp koskoca dünyada her gününüzü beraber geçirdiğiniz arkadaşlarınızla beraber değil de yalnız başınıza olduğunuzu hayal edin. Konuşup iletişim kuracağınız bir kişi bile olmadığını düşünün. Ne kadar korkutucu, değil mi? Bunu düşünmesi bile beni titretmeye yeterken yaşama fikrini aklım kesinlikle almıyordu. Mark karakteriyle kurduğum bağ öyle bir seviyeye ulaşmıştı ki onun karşılaştığı zorlukları önce kendi kafamda çözmeye çalışıyor, sonra sanki o çözmüş gibi seviniyordum. "Marslı", sınav stresiyle başa çıkmaya çalışırken benim için en güzel kaçamaklardan biri haline gelmişti. Geleceğe dair olan hayallerime ve hedeflerime ulaşmak belirli sınavlarda başarılı olmaktan geçiyorsa elbette azmimin son damlasına kadar bu yolda emek vermem, başladığım işi yarım bırakmayı bir seçenek olarak bile görmemem gerektiğini bana öğretmişti. Hedef belirlemek buzdağının görünen tarafını oluşturuyordu, asıl önemli olan ise ona doğru bir adım atmak, yolculuğa başlamak ve yolun sonuna ulaşmadan durmayı düşünmemekti. Elbette herkes hayatın onlara sunduğu yorucu ama bir o kadar da kişiyi hayata bağlayan hikayelerin başrolünde kalma mücadelesi veriyordu çünkü mutluluk kolayca elde edilebilen bir değer değildi, emek ve çaba gerektiriyordu. Bu kitabı okuduktan sonra 'Hiç mi kendini camdan atıp bütün dertlerinden kurtulmak istediğin zamanlar olmadı?' diye merak edenleriniz olabilir. Elbette sınavlar bitince üstümden büyük bir yük kalktı, rahatladım ama hayatın mola vermediğini hiçbir zaman unutmadım. Şimdi de yepyeni bir macera olan üniversite hayatıyla baş ediyor, adeta hepsi en az benim kadar iyi olan arkadaşlarımın arasında yaşam mücadelesi veriyorum. Bazen bütün sorumluluklarımı ve zorlukları boş verip uzaklara çekip gidesim geliyor ama sonra en başında bu yola neden baş koyduğumu hatırlayıp pes etmeyi kendime yasaklıyorum. Mark bir buçuk yıl boyunca Mars'ta hayatta kalmayı başarıp evine geri dönme amacını gerçekleştirebiliyorsa ben neden küçük sorunlar karşısında kendimi yıpratıp hedeflerime giden yoldan taviz veriyim ki? Karşılaştığım olumsuzlukları beni daha güçlü birine dönüştürmesi için birer fırsat olarak görüyor, geleceğe dair olan umudumu hiçbir zaman kaybetmeden hayatımı emin adımlarla emek vererek inşa ediyorum. Sonunda başarısız olsam bile mücadele etmekten zarar gelmediğini anladığım için artık korkmuyor, risk alıyor, hayatın bana neler sunduğunu heyecanla izliyor ve yaşamak için tek şansımız olduğunu aklımdan çıkarmıyorum.