Karanlıkta Sohbet

Almanya'dayken arkadaşımın tavsiyesiyle "Dialog im Dunkeln" isimli bir turist atraksiyonuna gittim. Alışılageldik turist atraksiyonlarından çok farklıydı. Kişiye eğlenceli vakit geçirmeyi vaat etmiyordu. Aksine zor geçecek bir doksan dakika ziyaretçileri bekliyordu. Fakat çok farklı bir deneyim yaşatacağı belliydi. Çıkınca hayata bakış açımın değiştiğini söyleyebilirim. Başta bu atraksiyonun sadece Almanya'da olan bir şey olduğunu zannettim ama internetten biraz araştırınca İstanbul'da, hatta Ankara'da bile benzerleri olduğunu gördüm. Bunun gibi insana ilginç tecrübeler vaat eden başka bir atraksiyon görmemiştim o zamana kadar. Olay çok basit, yaklaşık bir buçuk saat boyunca gözleri görmeyen insanların neler yaşadığını yaşıyorsunuz. Girmeden önce uyarıyorlar "herkes sonuna kadar dayanamayabiliyor" diye. Telefon, saat, kolye gibi parlama yapabilecek şeyler içeriye kesinlikle alınmıyor. Karanlık bir tünelden mekana giriliyor. Bir kaç adım sonra her taraf çok karanlık olduğu için yaklaşık bir buçuk saat boyunca en ufak bir şey görmek mümkün değil. İlk yirmi dakika bir sorun olmasa da, yirminci dakikadan sonra epey zorlamaya başladı. Gözleri görmeyen bir rehber eşliğinde süpermarkete gittik, meyveleri koklayarak ve elimizle yoklayarak seçtik. Parka gittik, gemiye bindik, görme engelli barmenlerin çalıştığı bir bara ve bir müzeye gittik. Görme engelli insanların karşılaştığı zorlukları tam olmasa da hissettik. Elbette ki bizler bunun eninde sonunda biteceğini biliyorduk, dolayısıyla içimiz rahattı. Bu yüzden görme engelli insanların yaşadığı zorlukları tam anlamıyla yaşadığımızı söyleyemem. Bizim gözlerimiz sadece doksan dakikalığına görmüyordu, onlarınkiyse ömürleri boyunca görmeyecek. Bu etkinliğin bana kattığı çok şey oldu. Görme yetimizin ne kadar önemli olduğunu ve herhangi bir engelimizin olmanın ne kadar büyük bir nimet olduğunu anladım. Sahip olduklarımıza sürekli şükretmemiz gerektiğini fark ettim. Doğuştan ama olan birinin hayatı, görme yeteneğini sonradan kaybetmiş birinin hayatından bir nebze de olsa daha kolaydır diye düşünüyorum. Bir tanesi hayatı boyunca zaten hiçbir şeyi görmemişken, diğeri hayatın renklerini görmüş ve bunlardan bir süre sonra mahrum kalmış durumda. Bizim rehberimiz de görme yeteneğini sonradan kaybetmiş biriydi. Yaklaşık yirmi senedir ama olduğunu söylemişti. Bu etkinlikten çıkarttığım güzel bir ders oldu. Aslında bir baktığımda hayatımdaki çoğu şeyin yolunda olduğunu görüyorum. Örneğin benim veya ailemdekilerin herhangi bir sağlık sorunu yok. Bunun gibi daha birçok şey var. Bunları düşününce üzüldüğüm şeyler çok önemsiz geliyor artık. Aslında bu hayatta ne kadar şanslı olduğumu, ne kadar güzel bir hayatım olduğunu fark ediyorum. Elbette herkesin her istediği olmayabilir, fakat elindekilerin değerini bilip yaşananlardan ders çıkartıp yola devam etmek en doğrusu. Bu yüzden düşünüyorum ki, hayatımın geri kalanında önemsiz şeylere üzülerek kafamı meşgul etmeyeceğim. Sadece görebiliyor olduğumu düşününce bile aslında ne kadar mutlu bir insan olabileceğimi fark ediyorum. Her insanın hayatında kendine göre sıkıntıları vardır elbette. Kimisi için sıkıntı parasızlıktır, kimisi için de yakın arkadaşıyla ettiği kavgadır. Fakat çoğu insanın yaşadığı sıkıntılar engelli insanların yaşadığı sıkıntıların yanında bir hiç gibi geliyor artık bana. Hayatı gözlerimizle görüyoruz. Göremediğimiz bir hayatta bu basit sıkıntılar olmaz, çok daha büyük ve zorlayıcı olanları olur. Tüm bunlarla birlikte toplumdan dışlanmak da var. Şu ana kadar hayatım boyunca birkaç bedensel engelli arkadaşım oldu. Tanıdığım kişilerin arkadaş çevrelerinin çok geniş olduğunu söyleyemem. Maalesef gerçek bu. Bedensel engeller hayatı sadece fiziki açıdan değil, aynı zamanda sosyal açıdan da etkilemekte. Sonuç olarak, bu deneyimi herkesin en az bir kere yaşaması gerektiğini düşünüyorum. Kişinin kafasında neyin kötü olduğuna dair yargıları değiştirebilecek bir deneyim. Herkeste aynı etkiyi yaratamayabilecek olsa da, en azından kişinin kafasında birkaç soru işareti oluşturup kişiyi biraz düşüncelere boğacak ve birkaç fikrini değiştirecek bir deneyim. Ülkemizde de bu deneyimi yaşayabileceğimiz yerlerin bulunması çok güzel bir şey. En kısa zamanda Ankara'dakine de gitmeyi planlıyorum. Ahmet Gökhun Buz 21301502