Mozaiklerin Esintisi

İnsanoğlunun doğasında gezmek ve yeni yerleri keşfetmek vardır. Yüzyıllar öncesinde, yerleşik hayata geçtiklerinde bile yeni bitkiler, meyveler ve hayvanlar keşfetmek için geziler düzenlemişlerdir. Günümüzde bu istek artık bir zevk ve aktivite haline gelmiştir. Farklı ülkeleri görmek, yeni kültürler ve insanları tanımak, bazı insanlarda daha büyük bir arzu uyandırır. Ben de bu kesime dahilim. Yeni kültürler tanımak hiç bilmediğim sokaklarda dolaşmak bana adeta zamanda yolculuk yapıyormuşum gibi hissettirir. Gördüğüm ve gezdiğim yerler arasında beni en çok etkileyen yer ise Güney İspanya. Güney İspanya, bir dönem Arapların istilasında olduğu için onların mimarisinden ve kültüründen etkilenmiş. Akdeniz kıyısında olduğu için iklimini de Türkiye'ye çok benzetmiştim bu yüzden daha samimi geldi. Ocak ayında gitmemize rağmen hava sıcaktı. Havası gibi insanları da sıcak ve bir o kadar da güleryüzlü ve yardımseverdi. Güney İspanya seyahatimizin esas nedeni amcamın bana Avrupa'daki en büyük camiiyi görmek ister misin demesi ile oldu. İçimde ufak bir merak uyandırdı ve ''tabii neden Olmasın'' dedim. Böylece göreceğimiz yeagne yeri seçmiş olduk; Granada'daki El Hamra Sarayı. Öncelikle daha büyük bir şehri olan Malaga'ya gittik. Orada bir ev ve araba kiraladık. 5 kişilik küçük bir grup olarak yakın çevredeki yerleri gezmeye başladık. Malaga şehri oldukça güzel bir şehirdi. Oranın yerlisi olan Pablo Picasso'nun evini gezerek başladık keşfimize. Bir müzeye çevrilmiş olan bu ev ailesi tarafından bağışlanmış. Oldukça şirin bir evdi ancak beni en çok etkileyen Güney İspanya'daki birçok evde olduğu gibi avlu ve mozaikler oldu. Her evin bir avlusu ve o avluyu süsleyen mozaikleri vardı. Şimdiye kadar gördüğüm evlerin arasında kendime en yakın hissettiğim evler bunlar olmuştu. El Hamra sarayını beğenmemin ve beni ikinci kez oraya götüren sebep de buydu sanırım. Saray, evlerin yapısında ancak çok daha büyük ve ihtişamlıydı. Sarayın içinde havuzlar, bahçeler, mozaikler ve duvarlarında Arapça yazılmış işlemeler vardı. İnanılmaz bir incelikle işçilikle işlenmiş binlerce yazı... En gözde olan arslanlı havuzun yanındaki duvar işlemelerini incelerken hafif, ılık bir rüzgar esmişti. O anda kendimi ipek elbiseler içinde, o dönemde hissetmiştim. İnsanların konuşmaları bir anda o dönemdeki koşuşturma seslerine dönmüştü. Ben de o dönemde, o sarayda yaşan biri oluvermiştim. Zaman o esinti ile kaymıştı ve ben de onunla birlikte sürüklenmiştim. Kuzenimin ''hadi artık gidelim'' demesi ile bozuldu bu büyü. O an fark ettim ki benim büyük bir ilgi ile yazıları incelemem başka turistlerin de dikkatini çekmişti. Onlar da pür dikkatle, sanki onların kaçırdığı ancak benim görebildiğim bir detayı arıyorlardı. Onları orada belki yeniden esecek ve benim hissettiklerimi hissedecekleri bir rüzgarı beklemekle baş başa bırakıp yola devam ettim. İkinci kez gittiğimde hazırlıklı gitmiştim. Bir elbise giymiş ve ipek bir şal almıştım omuzlarıma. İçimde bir umutla o esintinin tekrar gelmesini bekledim. Her ne kadar hazırlıklı gitsem de o tatlı esinti beni yüzüstü bırakmıştı bu defa. Yine de bana çok değerli bir ders vermişti o esinti. Gezdiğimiz yerleri sadece görmeyi değil o ana gidip yaşamayı... Görselleri, sesleri, kokuları unutabiliriz ancak o anda hissettiğimiz duygular bizleri asla bırakmaz, onları unutamayız. Bir ses, bir doku bizi tekrardan o ana götürebilir. Gezdiğimiz her yeri sanki zamanda dolaşırcasına gezmeli, tattğımız tatları sonuna kadar tatmalı, geçirdiğimiz zamanı doya doya yaşamalıyız. Ancak bu şekilde hakkını vermiş oluruz bir yolculuğun.