EN KIYMETLİ ŞEY

Hayatta insanlar hep başka insanların değer bilmemesinden yakınır. Başka birine uzaktan bakıp da sahip olduklarını görünce "İnşallah ne kadar şanslı biri olduğunun farkındadır" veya "Elindekilere şükretsin" deriz ve eğer bu beklentimizden farklı bir durum görürsek o insanları şımarık veya kıymet bilmez olarak suçlarız. Ancak olay sadece komşunun durumunun bize her zaman daha iyi görünmesi durumu. İnsan bazen de aynayı kendine çevirmeli. Uzaktan başkaları da bizim için aynılarını düşünüyor, durumumuzu olduğundan daha iyi görüp imreniyor olabilir. Peki o zaman mutlak bir şekilde imrenilen bir insan var mı, veya imrenilecek bir özellik? Birinin çok zengin ya da çok güzel/yakışıklı olması mıdır bu en çok kıskanılan, istenilen özellikler? Bu cevabı ararken küçükken sınıf öğretmenimin bir arkadaşıma dediklerini hatırladım. Bir gün boyama kalemlerinin çok az sayıda rengi olduğu için ağlıyordu, şu an ne kadar komik geliyor öyle değil mi, ancak o zamanlar çocukların dünyası bu kadar kırılgan ve saftı. Öğretmenim, arkadaşıma "Bunlar üzülecek şeyler değil. Dışarıda üşüyen çocuklar var hatta kör, sağır ya da annesi babası olmayan çocuklar..." dedi. Bunları da dikkate alarak ulaştığım cevap; mutlak bir şekilde değerini bilmemiz gereken şeyin sadece insan olmak da olmadığı; şu an yaşıyor oluşumuz. Değeri kaybedilince anlaşılan öğelerden oluşan bir dünyada yaşıyoruz. Bunların en önemlisinin sağlık olduğunu düşünüyorum. Vehbi Koç bir konuşmasında dünyevi şeylerin yanında en kıymetli şeyin sağlık olduğunu vurgulamıştı. "evin varsa bir sıfır koymalısın varlıklar hanene, işin varsa bir sıfır daha koymalısın... ancak, sağlığın varsa bir koyarsın başına, bütün sıfırlar anlamlı bir değere ulaşır. Yoksa sonuç sıfırdır..." (hayatimdegisti. com). Bu konuşma sanırım en çok insan sağlığını kaybettiğinde değerli geliyor. İnsanların elindeyken bir şeyin kıymetini bilmemesi, ancak kaybettiğinde anlaması ve tekrar o şeye kavuştuğunda yeniden değerini unutması maalesef ki benim de yaptığımı kabul ettiğim içler acısı bir durum. Bir sene önce bir diş ameliyatı oldum ve birkaç hafta boyunca katı yemek yiyemedim, bu yüzden de çok kilo kaybettim ve kendimi enerjisiz hissettiğim için evden çıkmadım. O zaman dışarıda buluşup lezzetli yemekler sipariş eden veya kendilerini enerjik hissettikleri için yürüyüşe çıkabilen insanları düşününce o an benim için sadece bir hayal olan bir şeyi ne kadar kolaylıkla yapabildiklerini fark ettim. Geçmişte de ben bunları yaparken asla değer bilmiyormuşum. Şimdi isterdim ki size durumum düzeldikten, sağlığım yerine geldikten sonra bütün bunları değerinin bilincinde olarak, tadını sonuna kadar çıkararak yapıyorum diyebileyim ancak bunları yazarken fark ediyorum ki durum yine aynı, sağlığım asla elimden gitmeyecekmiş gibi bakıyorum hayata. Geçenlerde Thomas Bernhard'ın Nefes, Bir Karar isimli kitabını okurken ana karakterin düşüncelerinde bu bahsettiklerimi tekrar düşündüm. "... Önümdeki adamın nefes alışı birden durdu. Ölmek istemiyorum. Şimdi değil... Yaşamak istiyordum, tek önemsediğim buydu. Kendi yolumdan, istediğim yere kadar gitmek. Bir yemin değildi bu, gözden çıkarılmış olan bir hastanın kararıydı.." (Bernhard, 13). Ölüm döşeğindeki bir hastanın iç monologlarını okurken kendimi onun yerine koyup en çok imrendiği şeyi düşündüm ve bu cümlelerden sonra vardığım cevap yaşamın ta kendisi oldu. Evet insanlar olarak hepimizin türlü türlü hırsları, amaçları var. Kimi son model bir spor araba almak ister ve başkasının buna sahip olduğunu gördükçe kıskanır, daha da çok hırs yapar. Kimi çok zengin olacağı bir kariyer peşindedir, kiminin de hayalleri daha masumdur, sevdiği birini bulmak veya çocuk sahibi olmak ister. Bunlar yaşarken, yaşamımıza bir derece anlam katan isteklerdir ve bunlara sahip olmayan insanlar bunun değerinin farkındadır. Tabii insanların arasında istediklerine sahip olup değerini bilen de vardır ancak hepimizin bu hızlı yaşam karmaşasında, hayatın kendisine değer vermeyi unuttuğumuzu düşünüyorum. Her şeyin başı buna çıkıyor. Hayatta olmayan biri bu tip şeyleri zaten isteyemez. Henüz hayattayken, sağlığımız yaşamaya elverişliyken yani ölüm bizi yakalayıp en kıymetli şeyi elimizden almamışken bunun bilincinde olarak yaşayıp kendimize en iyi şekilde bakmamız gerektiğini düşünüyorum. Sağlık en temel yaşam taşı.