İnsan Yaşadığı Yere Benzer

"İnsan yaşadığı yere benzer/ O yerin suyuna, o yerin toprağına benzer."(Edip Cansever, Mendilimde Kan Sesleri) demiş şair. Bazı konular vardır saatlerce üstünde konuşursun da bitiremezsin, biri gelir tek cümleyle her şeyi anlatır ya, bu mısra öyle benim için. Ben bu mısrayı okuyunca çocukluğumu görüyorum içinde. Arkadaşlarımı özlüyorum, o masum ve çıkarsız arkadaşlıkları. Hani birimiz düşse hepimizin canının yandığı, elimizdeki hiçbir şeyi sakınmadığımız, yalan nedir bilmediğimiz ve en çok birbirimizin kalbini kırmaktan korktuğumuz arkadaşlıkları. Bana şeker veren esnafını, komşularımızda yediğimiz elma turtalarını görüyorum bu mısrada. Yabancı da olsa herkesi aileden saydığımız o koca mahalleyi. Ne kadar çok insana kendimizi sevdirirsek o kadar zengin hissettiğimiz o güzelim günleri. Kış günleri içtiğim çorbanın kokusunu alıyorum, sanki bir yudumda içim yine ısınıyor. Yaz mevsiminde yüzdüğüm kıyılara tekrar gidiyorum, tekrar o denizde kendimi bırakıp gözlerimi kapatmışçasına dalgaları hissediyorum kollarımda, parmaklarımın ucunda. Bazen bir sahne beliriyor gözlerimin önünde en sevdiğim filmden, bazen ablamın bana okuduğu masalların içine düşüyorum geceleri, öyle kapıyorum gözlerimi. En sevdiğim renk var bu cümlenin içinde, ilk ezberlediğim şarkı. İlk kavgam, ilk aşkım... Dönüp bakıyorum da, hangi şehrin bulutlarına bakarak hayal kurmuşsam ve hangi şehrin kurumuş, sararmış yapraklarına basa basa yürümüşsem sokaklarında; içimde taşıyorum ondan bir parça. Ben biraz İzmirliyim, biraz Bursalı, biraz da Ankaralı. İzmirliyim, şehrin tüm insanları arkadaş benim için. Kim paylaşmak istese derdini kederini veya sevincini, ben saatlerce dinleyebilirim. İçim içime sığmayınca benim de yanıma biri gelecektir elbet. Hiç tanımadığım bir insanın gözlerine bakıp en içten selamlarımı sunabilirim. Beraber çalışıp beraber eğlenmek nedir bilirim. Hayatın tüm zorlukları üstüme geldiğinde deniz kokusu arayanlardanım. Ama bir denize baktığımda sadece dalgaları görmem ben. Sahilde uçuşan kuşlar da bir parçası mekanın, onlarla ortak olur, onlarla paylaşırım suyun sesini. Bursalıyım, Türk kahvesi günün en çok hangi saatinde iyi gider bilirim. Zeki Müren "Şimdi uzaklardasın." dediğinde ben şehre tepeden bakınca o uzaklar neresi görebilirim. Hangi kapıyı çalsam, bir güler yüz var içerde, güvenebilecek limanlar hala var benim için. Bazı sokaklarında yaşanmışlık var, tarih var. O sokaklar, o taşlar her şeyi gördü; her türlü ayrılığı bilir onlar. Ankaralıyım, grinin içinde kaybolmayı iliklerine kadar hissedenlerdenim. Kendi yalnızlığımla Kızılay'a çıkıp herkesin yalnızlığı içinde bütünleşmeyi, kalabalıklaşmayı öğrendim. Asıl soğukluğun havada değil de kalpte olunca insanın üşüdüğünü yine bu şehirde öğrendim, her zaman beton yığınının şehri kirletmediğini de. İyi güzel yönleri değil de asıl kusurları sevince gerçekten bağ kurulduğunu gördüm bu şehirde ben. Bir insanın ilk önce yanlışlarına bakmak gerektiğini, buna alışırsak her şeye dayanabileceğimizi anladım. Ve biliyorum ki elleri titreyen yaşlı bir nine olup da herhangi bir şehrin herhangi bir huzurevinde dinlenirken özlediğim geçmişimi, özlediğim şehirlerde arayacağım. Sanki en mutlu olduğum çağlara dönebilmek için o şehre tekrar uğramak yetermiş gibi seyahatler çekecek canım, aynı sokaklarda bu sefer torunlarımın koluna yaslanarak da olsa yürümenin hayalini kuracağım. Tıpkı kendim gibi o şehirlerin, sokakların da değiştiğini görmek kalbimi kıracak belki. Belki yaşadığım evi arayacağım da mahallemi bile bulamayacağım. Hiçbir şey tanıdık gelmeyecek, sanki yolumu şaşırmış da farklı bir şehirde dolaşmışım diyeceğim kendime. İşte o zaman çaresizliği kabullenen her insan gibi hayallerime döneceğim yeniden, bir pencerenin köşesine çekilip kendi içimde yaşattığım şehirlerimi ziyaret edeceğim. Onca zaman yaşadığım yerlerin beni kendine benzettiği gibi belki ben de ömrümün son deminde yaşadığım her yeri kendime benzeteceğim, belli mi olur?