Fotoğrafların Taşıdıkları

Fotoğraf çekmek insanların anılarını bir nevi kayıt altına almak için yaptıkları bir şey. İnsanlar gezdikleri yerlerin, gördükleri hoşlarına giden ve ilginç şeylerin, sevdikleri insanlarla birlikte oldukları anların, özel günlerin ve daha birçok şeyin fotoğrafını çekerler. Ellerinde daha sonra bakıp o anı hatırlatacak ve hoşlarına gidecek, onları mutlu edecek bir şey olmasını isterler. Fotoğraflar ilk çekildiklerinde mutluluğu ve sevinci simgelerler bu yüzden. Ancak bir zamanlar onlara mutluluk veren ve kendilerini iyi hissettiren fotoğrafların zaman geçtikçe hüzün ve mutsuzluk da yaratabileceğini düşünmezler. Oysa birçok şarkı, birçok şiir vardır fotoğrafların aslında hüzünleri ve acıları da taşıdıklarını anlatan. Kerem Görkem, Aile Fotoğrafı adlı romanında bir ailenin parçalanışını ailedeki bireylerin her birinin bakış açısından inceleyerek anlatıyor ve bunu yaparken bir fotoğraf karesinden yararlanıyor. Romanı okuduktan sonra bir fotoğrafın içinde ne kadar çok hikayenin, yaşanmışlığın ve duygunun gizli olabileceğini fark ettim. Fotoğraflar sadece görüntülerden değil daha birçok şeyden ibaretler. Bu özellikleriyle sanki cansız kağıt parçaları değil de bir anın kutsal bekçisi ve hala yaşayan bir yansıması gibiler. Fotoğrafların taşıdıkları bu derin anlam da zaman içinde çekilme amaçlarından daha farklı şeyler ifade edebileceklerini ve insanların eski fotoğraflara baktıklarında ne kadar çok etkilenebileceklerini gösterdiği fikrindeyim. Fotoğrafların zamanla mutluluk ve sevinç taşıyıcılarından hüzün taşıyıcılarına evrilmelerinin temel nedeninin insanların fotoğrafın çekildiği zamana duyduğu özlem ve o zamanlara dönmenin, o günleri tekrar yaşamanın imkansızlığı olduğunu düşünüyorum. Örneğin çok güzel göründüğünü düşündüğü bir gün çekildiği ve çok beğendiği bir fotoğrafına fotoğrafın çekildiği günden onlarca sene sonra bakan bir insan, o günlerde ne kadar güzel göründüğüne sevinse bile o günlerden oldukça uzakta olduğu ve o günlerdeki haline asla dönemeyeceği için buruk ve hüznü de barındıran bir sevinç olacaktır bu. Artık asla bir araya gelemeyeceğin ve bir zamanlar sevdiğin bir insanla aynı fotoğraf karesinde olmanın ise bundan çok daha ağır olduğunu düşünüyorum. O fotoğrafı çekilirken mutluluğunuzu belgelemek, daha sonra baktığınızda yeniden mutlu olmaktır amacınız ancak o insanla ilişkiniz bittikten sonra o fotoğrafa tek başınıza bakmak size hayal ettiğinizin aksine hüzün ve acıdan fazlasını vermez. İnsanların ayrılıklardan sonra başlarda her ne kadar kıyamasalar da bir yerden sonra fotoğrafları atmasının nedeninin de bu olduğu düşüncesindeyim. Artık yan yana gelmenin imkansız olduğu bir insanla bir fotoğraf karesinde sonsuza kadar yan yana durmak pek huzur verici değil insanlar için. Ben de son ilişkimden 2 ay sonra, bu düşüncelerle telefonumdan silmiştim tüm fotoğraflarımızı. Ölüm sonucu aramızdan ayrıdan insanların fotoğraflarını belki atmak veya saklamak istemeyiz, hatta görebileceğimiz yerlerde tutarız ama yine onlara baktığımızda da özlemle karışık ve buruk bir mutluluk hissederiz. Sonuç olarak, fotoğrafların bütün bu bahsettiğim özelliklerinden dolayı sanılandan çok daha fazlasını taşıdıklarını, adeta bir yaşantıya ve onun eşliğinde birçok duyguya, düşünceye, hisse ev sahipliği yaptıklarını düşünüyorum. İnsanların fotoğraf çekilirken düşünmeseler bile fotoğraflara yükledikleri anlam çok fazla ve bu anlam zaman içinde yaşananlara göre şekil değiştirebilecek özellikte. Bu yüzden fotoğraflar benim için basit bir görüntüden çok bir anlamda büyülü bir şey. Hatta fotoğraf çekilmekten daha sonra o fotoğrafın bana hiç beklemediğim şeyler hissettirebileceğini düşündüğüm için kaçtığım zamanlar da oluyor. Bunu aşmanın ve fotoğraflara bakınca olumsuzdan çok olumlu şeyler hissetmenin yolunun ise artık o zamanların geçtiğini ve o zamanlara dönemeyeceğimizi kabul ederek o zamanları yaşadığımız ve anılarımızı taşıyan fotoğraflara sahip olduğumuz için mutluluk duymaya çalışmak olduğunu düşünüyorum.