YA DA, HEP ÇOK STRESTEN OLUYOR BUNLAR!

Canlıyken, ya uyuyoruz, ya da uyanığız diyebilir miyiz? O zaman bir bilgisayar sistemi gibi, açılıp kapanmamız tek tuşa mı bakıyor? "0" olunca uykuya dalıp, "1" olunca bir anda uyanıyor muyuz? Kulağa mantıklı geliyor. Ama şu örneği bir düşünün derim: özellikle ilköğretim yıllarımızda, sabahın 6'sında kalkmamız gerektiğinde "tak!" diye uyanabiliyor muyduk? Şu an hala ilköğretimde olmadığımızı, ama hala erken uyanmamız gerektiğini farz edersek ya şimdi "hop!" diye uyanabiliyor muyuz? Hep bir ağızdan gelen şikayet dolu "HAAAYIIIR!" çığlıklarını duyar gibiyim sanki. Peki madem bir anda uykuya dalmıyor ya da uykudan uyanmıyoruz, o zaman bu iki durumun arasındaki geçişte neler yaşanıyor? Belki buna da aşinasınızdır: Bilinciniz birilerine cevap vercek derecede açık, ama beyniniz ne olup bittiğini kaydetmiyor, zira ona göre siz uyuyorsunuz ve rüya görüyorsunuz. Gecenin bir yarısı bir arkadaşınız sizi uyandırıp birkaç soru sordu mesela, siz de büyük ihtimal bu sorulara birtakım cevaplar verdiniz. Sabah kalktığınızda aynı arkadaşınız gelip size "Şu geçen akşam sorduğum şey vardı ya..." şeklinde başlayan bir cümle kurunca da tabii devreleriniz yanıverdi: "Ne sorusu ya?", "Ben seni akşam görmedim ki?", "O olay rüyamda değil miydi yahu?" ve başka envai çeşit soru kafanızda yuvarlanmaya başladı. Ya da gecenin bir yarısı uzun bir kimyatezi yazmaya uğraşıyorsunuz. Sonra, bir yerde bir hata yaptığınızı farkediyorsunuz, ve kapanmaması için yüzünüze ataşlarla bağladığınız göz kapaklarınızın ardındaki uyku dolu gözlerinizle ekrana bakıp söylenmeye başlıyorsunuz: "Of ben nasıl böyle bir salaklık yaptım? Tabii ki 0. 5 mol sodyum siyanür olacaktı! George daha 10 metrelik koşusunu bitirmedi, nasıl 0. 5 mol olmasın!". Sonra bir klavyenize, bir ekrana bakmaya başlıyorsunuz, çünkü bir hatanızı anladığınızı sanıyorsunuz ama aslına durum bu değil, tabii kimya tezine George 10 metre koşmadığı için 0. 5 mol bileşik yazmak istemiyorsanız. Zaten bunu farkedince de bir sonraki adımınız yatağa sürünüp uyumaya başlamak oluyor, sabah kalktığınızda da yarım yamalak hatırladığınız "George" saçmalığının ne kadarını teze geçirdiğinizi görmek için koşa koşa tekrar bilgisayarın başına geçiyorsunuz. Kaan ÜNLÜ 2 21602662 Peki ölüm için de durum böyle mi? Bilge Epikür, "Ben varsam ölüm yok, ölüm varsa ben yokum" demiş; ya uyanıksınızdır, ya da uyuyorsunuzdur der gibi. Ama uykuda durumun bu olmadığını görmedik mi sanki? Ölüm uykuya ne kadar benziyor bu açıdan sizce? Sizce kanımız yavaş yavaş soğurken, benliğimiz, farkındalığımız da yavaşça parmaklarımızın ucundan kayıp düşüyor mu? Kalbimiz beynimize küstüğünde, o karanlığa düşerken nasıl hissediyoruz? Konstantiniyye Oteli'nin daha ilk birkaç paragrafındaLivaneli'den bir görüş alıyoruz buna dair. Ve doğruyu söylemek gerekirse bu görüşün aktarımı çok... Tanıdık. "Bunu bilmesi bilmemiz- olanaksız; çünkü düşüşten sonra başka bir dünyaya ait olduğunu, adların önemsizleştiği yarı saydam, yarı gerçek yarı düş, korkudan, arzudan, tutkudan ve kaygılardan azade bir aleme girdiğini seziyor; bilmiyor da seziyor, artık her şey sezgiden ibaret zaten." Acaba uyumamaya çalışıp, aklımızı bir arada tutmaya canla başla uğraşırken düşüncelerimizin yavaş yavaş ama durdurulamaz bir şekilde kimya tezinden George'un 10 metre koşusuna dönmesi ve bizim bunu normal görmemiz ve sanki hayat devam ediyormuşçasına rüyalar diyarına dalmamız gibi, ölürken de böyle yavaş bir bilinç kaybı mı yaşıyoruz? Epikür'ün iddiasına karşıt olarak, ölüm varken bizim de var olduğumuz bir an var mı? Livaneli'nin nefes kesici bir detayda anlattığı gibi, bizi oluşturan benliğimizin, pürüzsüz mermerden ıslak toprağa doğru yavaş yavaş batmasının çok normal olduğunu "sezmek" mi oluyor son düşüncelerimiz? Beynimizin son ışıkları da sönmeden önce yaşadığımız bu sezgiler tufanı, son rüyamız mı? Eğer öyleyse, belki de gerçeklik parmaklarımızın arasından kayıp giderken kendi ahiretimizi yaratıyoruzdur... Belki de, sinir sistemimizin ilettiği son sinyaller, cennetimiz ya da cehennemimiz oluyordur. Ne dersiniz? Bence Konstantiniyye Oteli'ne bir göz atın, belki siz de George 10 metre daha koşsaydı her şey ne kadar daha güzel olurdu anlayabilirsiniz! Esenlikle kalın, iyi uykular okumalar!