AŞKTAN ÖTE

Kırılan bir kemiğin doğru kaynamadığı takdirde varlığını sık sık hatırlattığını hepimiz biliriz. Tekrar kırılmaması için gereğinden fazla özen gösterilir. Kalp de bir kemik misali herkesten sakınılır. Kalp bir kez gerçekten kırılmışsa yeni tanıştığım insanlara karşı gardımı indirmem, akıl süzgecinden defalarca geçirir fakat işin en önemli kısmını unuturum. Bir insanı ilk defa gördüğümde bende uyandırdığı önceden tanışmışlık hissi ile hızla çarpan kalbim, mantığımı bir kenara bırakmam için yalvarabilir. İşte o zaman, ne kendime ördüğüm kalın duvarlar ne de edilen bir daha kimseye güvenmem yeminleri beni bu aşktan alıkoyabilir. Genelde hikayelerin başı belli. İnsan ansızın masalsı bir oyunun içinde bulur kendini. Anılar çoğalır, bir zamanlar tanımadığı o insanla karakterinin yap boz parçaları misali birbirini tamamladığı düşüncesi mutluluk verir. Akıntıya kapılıp giderim, karşıma ne çıkacağını, suların beni hangi kıyıya vuracağını bilmeden. Her şeyin mükemmel devam ettiğini düşündüğüm nokta, aslında yolun sonu olabilir. Bu eşsiz büyü bozulduğunda önceden onu gördüğümde karnımda uçuşan kelebeklerin cansız bedenlerinin altında ezildiğimi an be an hissederim. Tarifsiz bir duygu tufanı başlar. Kapkara gecelerde yıldızlar ve ay ışıldamaz, parkta oynayan neşeli çocuk sesleri yerini sağır edici bir sessizliğe bırakır. İşte o zaman gidene yapılan baş kaldırış, ezici bir kabullenişle son bulur. Aşk, Türkçe'mizdeki en kısa kelimelerden biri. Yalnızca üç harften oluşmasına rağmen anlamı fazlasıyla derin. Kimileri için birine karşı duyulan hayranlık olurken kimileri içinse birine olan bağlılık ve hatta bağımlılık olabilir. İnsanoğlunun doğumla ölüm arasındaki o kısa çizgiyi sevgi, aşk olmadan tamamlaması çok zordur. O çizgide bu duygulara yer vermediğiniz takdirde anlamsız bir yaşam sürmeye mahkum olmuşsunuz demektir. Bazen Tanrı'ya, bazen doğaya ya da bir annenin evladına duyduğu aşk, mutluluk ve huzuru beraberinde getirir. Bir kişiye hissedilen bu duygu en kaçınılmaz olanıdır. Kişiye olan aşk gözle görülüp, elle tutulup, ten ile hissedilmese de ruha verdiği sıcaklık bakımından emsalsizdir. Kişiyi rahatlatır, kötülükten arındırır. Bu insan olmanın en temel, en özel duygusudur. Sevgiyi, aşkı tanımlamaya kelimeler yetmez. Kişiye göre değişen, yorumlanan bu duygu pek çok filme konu olmuş, hikaye olmuştur. Bazen de okunan bir kitapta, bir şiirde dile gelir aşk. Hikmet Anıl Öztekin'in ''Elif Gibi Sevmek'' adlı kitabı da böyle bir kitap. Kitapta yalın bir dil ile tasavvuf ve şiir birleştirilmiş. Din sevgisi ve aşk bir arada harmanlanmış. Şairimizin Tanrı'ya duyduğu aşk, sevgili aşkından hep bir adım önde tutulmuş. Aşk duygusunun doğuştan gelen bir duygu olduğu ve yapaylıktan uzak olduğu defalarca belirtilmiş. Şair Elif adına yüklendiği anlamlarla Elif adını yüceltmiştir. Zaman zaman Elif'in Arap alfabesinin ilk harfi olması sebebiyle her şeyin başlangıcı ve yeniden doğuşun sembolü olarak göstermiş, bazen de Elif adının masumiyet, saflığını vurgulamıştır. Elif harfinin yazılış biçiminden her zaman dik ve istikrar sahibi olduğunu dile getirmiştir. Elif adına sahip bir insan olarak bu kitaptan etkilenmemem mümkün değildi. Şiire, edebiyata ilgisi olan tüm insanların bu kitabı okumasını şiddetle tavsiye ederim. ''Elif Gibi Sevmek'' yer yer gülümseten yer yer de fazlasıyla duygulandıran bir kitap. Eskiden yazılan şiirlerin daha gerçekçi ve saf duygularla yazılmış olduğunu her zaman sonuna kadar savunmuş olsam da okuduğunuz her satırda şairimizin içindeki duyguların gerçekliğini hissetmek mümkün. Kitabı severek okuyacağınız ve kitabı bitirdiğinizde üzerinizde bıraktığı o buruk duygudan memnun kalacağınızın garantisini de şimdiden veriyorum. ELİF ÇELENK 21602922