İnsan ve Yalnızlığı

İnsanlar sosyal varlıklar olarak yaratılmışlardır. Bu kimi için bir nimet kimisi içinse bir kelepçedir. Çünkü yalnızlık durumunda bu özellik acı dolu bir yoksunluk haline gelir. Açlık susuzluk gibi kolay giderebilen bir ihtiyaç da değildir bu. Çünkü açlık yemek yenerek susuzluk su içilerek giderilebilir ama yalnızlık kolay kolay giderilemez. Birisi, birileri gerekir gidermek için. Herhangi biri de olamaz bu kişi ya da kişiler. İnsan on iki kişiyle yemek yerken de yalnız olabilir. Gerçekten bağlı olduğumuz biri gerekir bize yalnızlığımızda. Hepimiz tatmışızdır yalnızlığı. Bazılarımız diğerlerinden daha çok. Ama hepimiz tatmışızdır öyle ya da böyle. Buna rağmen empati kuramayız yalnızlık yaşayanlara. Bir adam düşünün: meyhanenin birinde oturmuş , karışık aklı içkiden bayılmış gözlerinin arkasında ama çektiği acı , bir yaz öğleninde tepedeki güneş kadar bariz. Kendi kendine konuşuyor çünkü yok kimsesi. Belki bir ailesi ve arkadaşları var ama yine de yalnız. Çünkü hiç biriyle gerçek kendisi değil. Nedenini kendi de bilmiyor. Belki denemiş ama bazı kalıplara girmeden , kişiliğini kırpmadan uyum sağlayamadığını düşünmüş . Belki de daha kolay olacağını düşünüp denememiş bile kendini göstermeyi. Ve gerçekten konuşabildiği yani gerçek bir konuşma gerçekleştirebildiği tek kişiyle konuşuyor: kendisiyle. Ona karşı sokaktaki aç ya da susuz bir insana duyduğumuz empatiyi duyamayız , uzaklaşırız ondan. Belki de masamızı değiştiririz. Ama Mimoza böyle bir yer değil. Aksine buradaki herkes yalnız, bir şeyler kaybetmiş ve kendi halinde. Sabri Bey' in kendi kendine konuşmaları bu yalnızlık dolu mekanda dikkat çekmiyor. Sabri Bey ise rahatça mırıldanıyor kendi kendine. Toplum normları yırtık evrenin bu köşesinde. Bu yüzden toplum baskısından korkan insan da az. Özgürlük belki de sadece bir mekana ya da bir sahibe bağlı olmamaktan daha öte bir şeydir. Belki de kendini saklamaktır , kendini kabul ettirme korkusu ile. Peki ne kadar düşebilir bir insan hayatta? Kitaba göre her zaman bir dönüş yolu vardır insanın. Ne durumda olursa olsun. Düştüğü çukurdan çıkabilir , bahçesi tekrar yeşerebilir, tek bir şartla: umudunu kaybetmemesi. Bu doğru mu peki. Ne yazık ki ben bu kadar optimistik değilim. Ne yazık doğru kullanım değildir belki de. Ama bu kadar optimistik olmadığım bir gerçek. İnsanın içinden kurtulamayacağı durumlar, hayatın düştüğümüz çukurun kapağını kilitlediği durumlar gördüm ve hissettim. Bize yakın birini kaybettikten sonra umudumuz bizi kurtaramaz. Belki gerçekten uğraşırsak hayatın ve ölümün üzerimize kilitlediği kapağı kırarak çukurumuzdan çıkıp yeryüzüne dönebiliriz. Ama düştüğümüz çukurun gözümüzde bıraktığı toz ve topraktan asla kurtulamayız. Tekrar güneşi görünce her şeyin sonunda yoluna gireceğini düşünebiliriz. Ama artık ışığı eskisi gibi algılayamadığımızı fark ederiz. Hayattan bir renk eksilmiş artık kırmızımız ya da turuncumuz yoktur. Doğru kendimizi değiştirir , modifiye eder ve maskeler takarak hayatımıza devam edebiliriz. Ama günümüzün ortasında yürürken bir yerden bir yere gözümüzdeki kaşıntı hatırlatır bize hayatın boşluğunu ve adımlarımızın anlamsızlığını. Size bende olmayan cevaplar veremeyeceğim. Çünkü yalnızlığı yenmenin ya da düştükten sonra kalkmanın yollarını bilmiyorum. Belki de bunları düşünmeden önce başka şeyler düşünmeliyiz. Yalnızlıktan ne olursa olsun kaçmalı mıyız? Acı hissetmemek için edindiğimiz arkadaşların kaçı gerçek bizi tanıyor? Belki de bırakmalıyız maskelerimizi ve gerçek yalnızlığı kucaklamalıyız eğer yalnızsak. Yalan bir dünyada yaşamak daha kötü değil midir hislerimizden kaçmadığımız gerçek dünyamızda yaşamaktan? Yine cevabı olmayan bir soru. Ama söyledim size benden cevapları beklemeyin diye. Belki de doğru cevabı yoktur bu sorunun. Karar sizin... Cemal Güven Adal 21703986