Hepimizin Kulübü

Bundan yıllar sonra... Büyük bir şirket kurmuşum. Nezih bir semtte evim, garajımda lüks bir arabam, bankada milyonlarım var. Peki, bu benim kim olduğumu gerçekten belirler mi? Cevabı Dövüş Kulübü (Fight Club) veriyor: "Kim olduğunuzu ne işiniz belirler ne de bankada ne kadar paranız olduğu. Ne bindiğiniz araba ne de cüzdanınızın içindekiler. Siz iç çamaşırı değilsiniz. Dünyanın şarkı söyleyip dans eden pisliklerisiniz." Günümüz dünyasında "sahip olduklarımız bize sahip olmaya" başlıyor. Onları o kadar önemsiyoruz ki vaktimizin önemli bir bölümünü onlara ayırıyoruz, onlara bir şey olacak diye endişeleniyoruz. Tutsak olmuşuz, ama bunu kendimize itiraf edemiyoruz. Bir tarafımız ise içten içe özgürlük istiyor. Kafamıza göre yaşamak istiyoruz. Anarşi istiyoruz! Sonuçta biz "dünyanın şarkı söyleyip dans eden pislikleri"yiz. Pisliğimizi yaşamak istiyoruz. Sabunlardan bıktık artık! Dövüş Kulübü'nün felsefesi tam da bu. Kahramanımızın yaşadığı hayattan bıkmışlığı öyle bir düzeye ulaşıyor ki kendine bir hayali arkadaş yaratıyor. Bir dövüş kulübü kuruyorlar. Bu kulüp daha sonra bir kaos örgütüne dönüşüyor. Şehirdeki çeşitli yapılara saldırarak bir kaos ortamı oluşturmayı hedefliyorlar. Örgüt zamanla ABD'nin dört bir yanında şubeler açıyor ve çok yoğun katılım buluyor. İnsanlar içlerindeki pisliği dışarı vurmaktan son derece mutlular. Kargaşa tüm ülkeyi sarıyor. Ölmez 2 İnsanın içindeki acı çekme ve çektirme isteğinin yadsınamayacağı fikrine tamamen katılıyorum. Örnek vermek gerekirse en çok satan oyunların önemli bir bölümünün şiddet içermesi insanın, içindeki şiddet arzusunu plastik bir dünyada tatmin etmeye çalışmasından başka bir şey değil. Roma'da arenalarda bir gladyatörün kafası kesilince veya bir başkasının ağzına kılıç sokulunca heyecanla bağıran binlerce insan ve o günleri anlatıp izlenme rekorları kıran filmler ve diziler de durumu gözler önüne seriyor. İlkokuldayken kampçılık adında bir oyun oynardık. Okulun biraz yukarısında toprak bir futbol sahası vardı. Sahanın her iki ucuna iki ayrı kamp kurmuştuk. Etraftan sopalar toplayıp depolar, birbirimizin kampına baskın yapardık. Birbirimize sopalarla vurmaktan, taş atmaktan hiç çekinmezdik. Bir gün bir "meydan savaşı" sırasında karşı takımdan günlük hayatta yakın arkadaşım ve aile dostum olan- bir kızın suratına kum atmıştım. Ağlayarak gidip öğretmene şikayet etmişti. O gün kampçılık yasaklandı. Bu, otoritenin bizim şiddet eğilimimizi kontrol altına almaya yönelik ilk çabalarındandı. Çocukluğumuz hep böyle geçmedi mi zaten? O zamanlar şiddete olan merakımızı hatırlayın. En ufacık sebepten kavga çıkarırdık. Karınca görünce ezerdik. Kuş görünce sopayla kovalardık. Zamanla eğitildik ve özümüzden uzaklaştırıldık. Şiddetin şeklini değiştirdik. Fiziksel şiddet, vahşi rekabete dönüştü. Birinin yüzüne yumruk atmak, yerini birini iş dünyasında geçmeye bıraktı. Kampçılık oyunları, global şirket savaşlarına dönüştü. Şiddetin bu yeni formu başlangıçta insancıl gözükse de doğal değildi. Umutsuzluk ve uykusuzluk gibi sorunları beraberinde getirdi. Ölmez 3 Filmde "tarihin ortanca çocukları" olduğumuzdan, hiçbir hedefimiz olmadığından, buhran yaşamadığımızdan bahsediyor. Bu fikre katılmıyorum. Sınır tanımaz rekabet, gittikçe büyüyen çevre sorunları, her gün yenisi türeyen psikolojik sorunlar düşünüldüğünde bizim tarihin gözündeki yerimiz önemsiz olacağa benzemiyor. Buzullar eriyor. Gerekli önlemler alınmazsa dünyanın önemli bir bölümü sular altında kalacak. Su kaynaklarımızı bu kadar hor kullanmaya devam edersek susuz kalacağız. Enerji kaynaklarımız tükeniyor, bu konuda alınması gereken çok büyük çaplı önlemler var. Dünyanın her yerinde halen daha şiddet, baskı, salgın hastalıklar, açlık hüküm sürüyor. Bunlarla mücadele etmek bir amaç değil de nedir? Dünya, tarihin hiçbir döneminde şu an değiştiği hızda değişmemişti. Bizler belirsizliğin egemen olduğu bir dönemin çocuklarıyız ve belirsizlik, ciddi bir felakettir. Sonuç olarak kendimize yapay bir düzen ve yapay bir insan imajı kurguladık. Bu kurgularımız bize şu anda büyük zarar veriyor. İşleri daha fazla karıştırmadan özümüze dönmeliyiz. Film bunu kast ediyor.