TAZE BİR NEFES Mİ YOKSA TAHAMMÜL ETMEK Mİ?

Güzel bir akşam yemeğine gittiniz. Yanınızda aileniz, arkadaşlarınız, sevgiliniz ya da yanında olduğunuzda mutlu hissettiğiniz, kendinizi rahatlıkla ifade edebildiğiniz biri var. Orada bulunmaktan, yanınızdakilerle olmaktan mutlusunuz, keyfiniz yerinde. Bir an duraklıyorsunuz, bir şey rahatsız ediyor sizi, içinizi tırmalıyor. Etrafınızı incelemeye başlıyorsunuz. Anlıyorsunuz ki, sanki o an sizin dışınızdaki herkes mutlu arkadaşlarına, yanındakilere hararetli ve istekli bir şekilde bir şeyler anlatıyorlar, şakalaşıyorlar, gülüyorlar. Hayatı sorguladığımız anlar gelir ya bazen, hayatımla ne yapıyorum, beni nereye sürüklüyor hayat dediğimiz anlar gelir ya. O anlardan birini yaşıyoruz, duraksıyoruz. Yanımızdakilere fark ettirmeden, konuştukları konuyu bölmeden, onları rahatsız etmeden kendimizi dışarı atıyoruz. Dışarı çıktığımızda aralık ayının serinliğini hissediyoruz. Yerde yeni yağmış bembeyaz kar tüm güzelliğiyle karşımızda duruyor, bakışıyoruz. Bembeyaz yağan kar, örter geçmişin hatalarını. Yeni bir gelecek sunar bize. Hava tertemiz, ferah, derin bir nefes çekiyoruz içimize. İçimize çektiğimiz nefes öyle soğuk, derin ki sanki daha önce hiç nefes almamış, öncesinde hep boğulmuşuz gibi. Öyle bir nefes ki bu, hayata yeniden başlıyor bir daha doğuyormuşuz gibi. Sonra anlıyoruz ki içeriye yanımızda kim varsa onun yanına dönmemiz gerekiyor. İstemeye istemeye, kafamız karışık bir şekilde içeriye geri dönüyoruz. Aldatanın aklındaki sorular burada başlıyor. İçeri döndüğünde, başını döndüren, yeniden doğmuş hissi veren havanın saflığıyla hayatına enerjik olarak devam edip yanındakiyle beraber daha mutlu olup rahatsızlığa tahammül mü edecek, yoksa o derin havanın özlemiyle yanıp tutuşurken şu anki yaşadığı hayata karşı tahammülsüzleşecek mi? "Ne de olsa bazen kim olduğumuzu bulmamız için kendimizi kaybetmemiz gerekir." Aldatmak. Kim olduğumuzu, neyi sevip ne yapmaktan hoşlandığımızı biliyor muyuz, ya da kimin yanında huzurlu olduğumuzu, güvende hissedebildiğimizi? İnsan kendi benliğini sevdiğiyle beraber tam olarak tanır, bulur ifade edebilir. Kendini kaybederken, yanındakini sevmediğinden dolayı mı yoksa rutinleşmiş olan hayatında yeni bir maceraya yelken açma istediğinden dolayı mı böyle bir işe yelteniyor? Belki de yalnızlığa ve yakınlığa duyulan ihtiyaç, başkasının insanı daha önce hiç hissettirmediği duyguları hissettirmesinden dolayı benliğimizi bulmak için kendimizi kaybediyoruz. Peki, aldatanın gözünden görebiliyor muyuz, düşünebiliyor muyuz neler hissettiğini? Hayatında en çok, belki de, güvendiği tek insanın ihanetine uğramanın etkisinin yıkıcılığı, muhtemelen gelecekteki hayatında bir daha kimseye güvenemeyecek olması, hatta daha ötesi insanlara karşı kendini kapatıp, soyutlayarak sosyal yetilerini yitirecek hayatla ilişkisi azalacak. İnsanı en çok sevdiği incitirmiş diye boşuna söylenmiyormuş demek ki. Bir insanın kimliğini bulabilmesi için, sırf değer verdiği kişinin benlik savaşından dolayı, en güvendiği insanın ihanetine uğramasını meşrulaştırabilir miyiz? Aldatılmak, aldatmaya karşı hassasiyeti artırıyor, insanın tahammül sınırını azaltıyor. Aldatılanın yaşadıklarını görünce sormadan edemiyor insan, hırsızın hiç mi suçu yok diye. Aldatmak en basit tabiriyle ahlaksızlıktır, bu ahlaksızlığı normalleştirip sevimli gibi gösterip, insanın bilinçaltına işlenmesine göz yumamıyorum. Belki dışarıdan bakınca aldatılanın neler yaşadığını bir nebze görebiliyoruz, hissedebiliyoruz ama sözde kimlik savaşında olup kimliğini bulmak için böyle bir ahlaksızlığa girişenler, kendine sonsuz güveni olan birini kandırabilecek olanlar ise anlamıyor ya da anlamazlıktan geliyor, bu da kendi içinde aldatmayı meşrulaştırmasına yardımcı oluyor. Öyle bir duruma geldi ki aldatmak, aldatan kişi aldatmakla kalmayıp, ihanete uğrattıkları sevdiklerinin böyle bir sebepten dolayı üzülmemesini, başkasıyla yaşadığı güzel anları dert etmemesini isteyebilecek kadar pişkinleşebiliyor. Belki de kendimizden çok sevdiğimizin duygularına değer verdiğimizde, onun mutluluğundan mutlu olabildiğimizde ve her güzel anı paylaşabildiğimizde, kimlik savaşı yaşamadan sevdiğimizle beraber kendi benliğimizi bularak, böyle ahlaksızlıklara girişmeden sadece onla beraber olmaktan mutlu olabiliriz. Onla geçirdiğimiz her vakit, yeniden doğuyormuş, onun kokusunu her içimize çektiğimizde daha derinden nefes alıyor gibi oluruz. Hayata onla beraber sımsıkı tutunup onun yanında aldığımız her nefes daha önce yaşamadığımız duyguları bize yaşatıyor. Ya siz hala bıkmadınız mı yanınızdakine tahammül etmekten, yoksa benim gibi onla beraber nefes tazelemeyi mi seçiyorsunuz?