OĞULA MEKTUP

Çok sevgili oğul, Bu mektubu hiçbir zaman sana vermeyeceğim, hatta seninkini okuduğumdan bile emin olamayacaksın. Bana mektubu ilk uzattığın anda hiçbir tepki vermemem, hatta orada bulunduğundan habersizmişim gibi işime devam etmem de bu mektubu sana iletmemem de aynı içsesin eseri. Çünkü biliyordum, benimle bu şekilde iletişime geçiyorsan, yüzüme söyleyemeyeceğin şeyler anlatıyorsundur. Ve eğer yüzüme söyleyemiyorsan, benim duyup duymamam da bir şey ifade etmemeli sana. Zaten o olay gerçekleşmeseydi aramızda bu mesafeler hiç var olmayacaktı belki de ve böyle alıcısı olmayan mektuplara başvurmayacaktık. Gerçek şu ki oğul, sen hep tereddüt etsen de, bana karşı hep kuşkucu yaklaşsan da ben seni hep sevdim. Kısa bir süre önce de belirttim, tekrar etmekte fayda görüyorum, seni seviyor olmam diğer babalar gibi yapmacık tavırlar takınmamı gerektirmez. Benim tavırlarımı olumsuz yorumluyor olabilirsin, diğer babalar sana fazlasıyla cazip görünüyor olabilir oğul ama inan ki samimi bir soğukluk, yapmacık bir yakınlıktan yeğdir. Seninle ilgili en çok üzüldüğüm şeylerden biri, bütün çabalarıma rağmen zayıf, ürkek, kararsız ve huzursuz bir insan olmakta inat etmendi. Oğlum değil bir başkası olsan, inan hiçbir çaba göstermez, ne kadar hazzetmesem de seni öylece kabul ederdim. Olumsuz davranışlarını gördükçe içten içe sinirlenir, ama bir şey söylemeye değer bulmadığım için görmezden gelirdim. Ama sen bir Kafka'sın, hem de seni değiştirmek, daha üstün bir insan yapmak için bu kadar emek veren bir babası olan Kafka... Hal böyleyken bu kadar zayıf olmana hiç anlam veremedim. Üstelik erkek kardeşlerin sen çok küçükken öldüğü için üzerinde hep daha çok sorumluluk oldu. Sorumluluklar insanı yoğurur, sırtındaki yük arttıkça belindeki kuvvet de artar, onlara karşı direndikçe, başı dik bir şekilde daha çok sorumluluğa doğru atılır. Sense bu sorumluluklar altında küçüldün, kayboldun. Yanlış anlama, alınman için söylemiyorum, seni küçümsemek ya da rencide etmek için de değil... Ama kendinde bazı hatalar olduğunu kabul etseydin ve sana uzattığım yardım elinin kıymetini bilseydin, ufak da olsa düzeltmek için çaba gösterseydin, şimdi daha farklı olabilirdik. Bütün uğraşlarıma rağmen senden bir dönüt alamayınca aramıza giren mesafelere engel olamadım. Çünkü oğul, seni her ne kadar sevsem de, kendi zayıflığını bir kusur olarak görmemen sana katlanmamı günden güne güçleştirdi. Mektubunda altını çizdiğim satırlardan birisi senin ne kadar anlaşılmaz birisi olduğunu vurguluyor: 'Üzerimde yarattığın etkiden kaçınman elinde değildi, yalnız bu etkiye yenik düşmüş olmamı, benim kötü niyetime bağlamaktan vazgeçmelisin.' Ah oğul, ben sana kötü niyetlisin demiyorum, böylesini hiç de düşünmedim. Sadece karakterini değiştirmeme konusunda fazlaca inatçısın. Gerçekten de, eğer sorunu kabullenip değişseydin, çok daha başarılı bir ilişkimiz olabilirdi. Ama sana her baktığımda inadından kendine yazık eden birisiyle yüzleşmektense aramıza mesafe koyup uzaktan sevgimi sürdürmeyi tercih ettim. Sense bunu benim kötü niyetime yordun, farkındaydım, ancak düşünceni değiştirmek için hiçbir şey yapmadım. Çünkü ben pes edip sana yaklaşsaydım; ya böyle güçsüz biri olarak devam edecektin, ya da benim sana karşı hislerim değişecekti. Ayrıca hayranlığının artması ve beni örnek alma riskini de göze alamazdım, uzak kalmayı tercih ettim. Eğitim yöntemimden de pek hoşlanmadığının farkındayım. Sana olman gereken üstün kişiyi anlatmam, vazgeçemeyip sürdürdüğüm alışkanlıklarımı sana kesin bir dille yapmamanı 2 söylemem hep senin benden daha iyi birisi olman içindi. Eğer sana istediğin gibi, daha fazla ilgi gösterseydim beni örnek alırdın ve benim gibi olurdun. Ama nedenini anlamadığım bir şekilde daha kötüsü oldu, suskunlaştın. Sana olmaman gereken karakterin örneğini oluştururken sen bambaşka bir kötü karaktere sürüklendin. Onu seçtin demiyorum, belki de hata bendeydi ancak, sen gittikçe benim takdir edeceğim karakterden uzaklaşırken benim sana yakınlaşmamı bekleyemezdin. Beni anlayamadın, aramızdaki bilinçli mesafe de zamanla arttı. Taviz veremeyeceğim prensiplerim var, özellikle insanlara olan tutumlarım konusunda. Seninle aramdaki soğukluk da hep olağan bir şeydi benim için, değişmesi mümkün olmayan. Maalesef, hala da mümkün değil, bu yaştan sonra yakınlaşmamıza dair herhangi bir girişim, ikimizin de karakterine aykırı, bunun sen de farkındasın. Mantık çerçevesinden bakınca başka türlü olmaz, artık olmaz. Ancak oğul, bu soğukluğun beni derinden üzdüğünü hissettiğim sayılı anlardandı, gözlerimin satırlarında dolaştığı zamanlar. Seninleyken hiç fark edemediğim bir yanını gösterdi bana cümlelerin. Olanlar için bende de suç gördüğünü biliyorum, ama her şeye rağmen bana hissettirdiğin güvenin, benim gücüme hayranlığın, gülümsememi bile kutsal bir şey gibi görüşün: 'Gören nasiplenirdi, ben göremedim' demişsin, ah oğul... Benim tamamen sevgisiz biri olmadığımı bildiğini de söylemişsin, arada şahit olduğun gözyaşlarım seni bu sonuca ulaştırıyorsa, 'Böyle zamanlarda uzanıp mutluluktan ağlıyorduysan ve o an bunları yazarken yine ağladıysan', bilmeni isterim evlat, böyle zamanlarda tam da şu an olduğu gibi- benim de gözlerimden birkaç damla, adeta benden nefret ediyormuşçasına akıp gidiyor. Sahipsiz bir mektup için fazlaca uzattım. Diğer meseleye girmeyeceğim, çünkü konusu açıldıkça, tekrar tekrar düşündükçe sadece senden uzaklaşıyorum. Zaten en fazla birkaç saat ömrü olan, sonra şöminenin alevleri arasında kaybolacak olan bu ufak mektubu gereksiz, can sıkıcı konularla doldurmak istemem. Şu an bile vazgeçip bu mektubu sana gönderecekmişim gibi bir dürtü ile yazıyorken, senin hatalarını tekrar tekrar vurguladığım, belki beni anlamana sebep olacak satırlar ile bu dürtüyü güçlendiremem. Çünkü oğul, bu saatten sonra davranışlarımızda oluşacak bir değişiklik, yapmacıklıktan çok ince bir çizgi ile ayrılacaktır, ve oğul, affet ama, sen bu çizgiyi de, tutturamadığın diğer tüm çizgiler gibi aşacaksın. Belki bir umut, gerçekten samimi olabilirsek diye, senin daha da kötü, kararsız, samimiyetten uzak birisine dönüşmene göz yumamam. Sana kızsam da, hoşlanmadığım yönlerin olsa da, senin için 'dünya haritasının üzerinde boylu boyunca yatan' biri olsam da; ben seni hep sevdim. Öylesi sevdim ki, asla o kadar samimi olup hayalindeki baba-oğula dönüşmeyeceğiz. Evet, ben seni anlayamadım belki oğul ama, sen de beni anlayamadın, kabul et. Ve şunu hiç unutma oğul, bazen vazgeçebileceğin kadar çok seversin, ve artık yapacak hiçbir şeyin kalmaz. Sana olan bütün tavrım sevgimdendi, oğul. Hermann