DENİZ BENİM HER ŞEYİM

Okumaya başladığım her kitaptan bir şeyler beklerim ben. Altını çizebileceğim birkaç cümle, üzerini çizebileceğim birkaç insan, hiç gitmediğim denizlerin kokusu, hiç tatmadığım yemeklerin tokluğu... Böylelikle anlam bulur kitaplar benim dünyamda. Sadece böyle Deniz Benim Kardeşim diyebilir insan en içten duygularıyla. Bu kitabın bendeki yerini hangi kelimelerle anlatsam yetersiz kalır gibi. Eksik kalır sıfatlarım, öznesiz kalır yüklemini bulurken binbir çaba harcadığım cümlelerim. Çok sevdiğim bir yazarı neden çok sevdiğimi öğrenebildiğim kitaptır işte Deniz Benim Kardeşim. Bütün kitaplarını derin bir merakla alıp okuduğum, yeraltı edebiyatını bana aşina kılan yazardır Jack Kerouac. Yolda kitabını okurken Beat Kuşağı'nın odalarını tek tek gezmişizdir sanki birlikte. Her zaman merak etmişimdir onun yol sevdasının nereden geldiğini ve neden yolları, yolda olmayı böylesine sevdiğini. Deniz Benim Kardeşim, onun denizinin başladığı romanmış oysaki. Yirmi yaşında yazdığı ama yıllar sonra yayımlanan... Ben, Yolda ile derinlerde yüzmenin keyfini yaşarken kıyıda ayaklarımı ıslatan o soğuk suyun mutluluğundan uzak kalmışım bu kitabın hikayesinden habersizken. İki kahramanımız var bizim bu yolculukta. Deniz kokusunda bana eşlik eden, okurken beraber suya karıştığımı hissettiğim iki insan. Wesley Martin ve Billy Everhart. Birbirlerinden zıt karakterleri ama paralel yolları olan iki adam. Wesley hırslarından arınmış, dünyasını denize sığdırmış, kendi yalnızlığı içinde kalabalıklaşan bir denizci. Billy ise bugüne kadar hayat bahçesinde başkasının sevdiği çiçekleri büyütmüş ve nerde nasıl mutlu olabileceğini bile bilmeyen bir akademisyen. Bu iki insanı ancak sonsuz mavilikte bir deniz bir araya getirebilir öyle değil mi? Yalnızca dalgalar aynı yöne savurabilir onları. Tam da böyle oluyor işte. Yolları kesişiyor kahramanlarımızın ve denize açılmaya karar veriyorlar birlikte. Sonsuzluğu kovalamaya, mavinin kokusunu bulmaya... Küçükken hep balıkların ne kadar sıkıcı bir hayatı olduğunu düşünürdüm, üzülürdüm hatta ağlardım fanusumun içindeki güneş renkli japon balıklarıma baktıkça. Yüzerken ayağıma takılan küçücük balıklara üzülmemek için denize bile giremedim yıllarca. Çocuk aklı işte, kendimi bu toz kokan dünyada şanslı hissederdim. Hayal edemezdim özgürlüğün ortasında yaşamanın nasıl bir his olabileceğini. Büyüyünce ne olacağım sorulduğunda umarım balık olmam diye düşünürdüm kendimce. Büyüdükçe aşık oldum ben de denize, balıklara, dalga seslerine, tenimi yakan tuzlu suya, özgürlük kokusuna. Öyle bir yer ki deniz, her duyguyu onunla tarif etmek mümkün aslında. Hani bazen gözyaşlarımıza yakışmayan yerlerde buluruz kendimizi. Bazen de gülüşümüz yasaklanır gittiğimiz yerlerde. Ama deniz öyle değildir işte. Gecenin siyahına da yakışır, gündüzün beyazına da. Kokusu umut demektir bazı insanlar için, huzurdur. Zaman zaman da hüzündür, ağlatır defalarca. Hem gülüşünüz karışır buz gibi sularına, hem gözyaşlarınız. Yalnızken gidilebilecek en güzel yerdir belki de. Hem korkusuzca ağlar, hem dalgaların sesiyle konuşursunuz. Deniz ortak olur her duygunuza. Kitabın son sayfalarına yaklaştıkça, suyun içinden çıkan omuzlarımın üşüdüğünü hissettim adeta. Kısacık saçlarımdan damlayan suların yüzüme değip gözyaşlarına dönüştüğünü gördüm sanki. Deniz bana bir hikaye daha anlatmıştı çünkü. Deniz bana her zaman masallar, hikayeler anlatırdı zaten. Şimdi de Jack Kerouac'ın ona neden aşık olduğundan bahsetmişti işte. J. Kerouac yirmili yaşlarında bu kitabı yazdığında hiç beğenmemiş ve atmış bir köşeye. Bir okur olarak her zaman merak ettiğim soruların cevapları incecik bir kitapta saklıymış aslında. Bu kitap sadece bir roman değil benim için. Bir insanı anlamak, denizi anlamak, her şeyi anlamlandırmak demek. Jack Kerouac için de olduğu gibi; yollar benim kardeşim, deniz benim kardeşim. Deniz benim her şeyim.