MASKELİ YAŞAM

Takındığınız maske, benliğinizin bir parçası haline gelirse ve siz bunu çıkarmak isterseniz ne yaparsınız? Sizce de hepimizin yaşam boyunca takıp çıkardığı bir sürü maskesi yok mu? Hangimiz insanlara gösterdiği kadar mutlu olduğunu iddia edebilir? Mutluluk adlı maske bizim en sık kullandığımız maske sanırsam. En tehlikelisi de olabiliyor ne yazık ki. Neden mi? Kullanmak alışkanlık haline geliyor da ondan. Birileri size "İyi misin?" diye sorduğunda kolay olan olumlu cevap vermektir genellikle. Sizi açıklama yapmanın baskısından alıkoyar çünkü. Kaç kere beni rahatsız eden bir şey olduğu halde etrafa gülücükler saçtım hatırlamıyorum. Size de öyle mi geliyor bilmiyorum ama ne kadar çok bu maskeyi taksam, o kadar hissizleşiyorum. Bana göre mutlu rolü yapmanın en kötü yanı ise mutluluğu bir alışkanlık, bir zorunluluk haline getiriyor olması; öyle ki gerçekten yapmayı sevdiğimiz şeylerden eskisi kadar tat alamıyoruz. Bir süre sonra rol mu yapıyorduk yoksa gerçekten mutlu muyduk ondan da emin olamıyoruz, işte o zaman tehlike çanları çalıyor. Bilinçaltımızda mutsuz olmayı acizlikle mi özleştiriyoruz bilmiyorum ama bana kalırsa mutluluk maskesi de bir bakıma kendimizi korumak için. Çünkü çoğumuza göre mutlu olmak psikolojik anlamda güç göstergesi demek. Potansiyel "rakiplerimize" güçsüzlüğümüzü, bizi kırdıklarını göstermeyi kesinlikle reddetmiyor muyuz? Birileri hakkında bizi rahatsız eden bir şeyler olsa da söylemiyoruz, belki onların tepkisinden çekindiğimiz, belki de bunu boşuna uğraşmak olarak gördüğümüz için. Sorarım sizlere kaçınız sizi çok rahatsız eden şeyler için harekete geçmeyi seçti, susup içine atmak yerine? Şahsen özellikle bunu yapmakta çok zorlandığımı söyleyebilirim. Bana göre söylemememizin sebebi alttan alma, anlayış gösterme değil, aksine karşımızdakinin gerçekten bizi dinleyeceğine ve sorunumuzu anlayacağına olan inancımızı yitirmek. Uğraşmaktan vazgeçiyoruz sadece, umursamamaya çalışıyoruz. Paulo Coelho'nun Aldatmak kitabında kahramanımız Linda'nın arkadaşı şöyle açıklıyor: "Derken şikayet etmeyi bırakıyorsun çünkü şikayet etmek bir şey için mücadele ettiğin anlamına geliyor." (30) Yakınlarımıza sorunlarını bizimle paylaşabileceğini ve daima yanında olduğumuzu söyleyen de mutsuz olduklarında fazla büyütmemesini, mantıksız davrandığını öğütleyen de biziz. Yanlış anlamayın sizi suçlamak değil amacım. Eminim ki siz birilerine bunları söylerken birileri de size aynılarını öğütlüyordur. O zaman sorarım sizlere sizin içinizden "İyi misin?" sorusuna "Hayır." cevabı vermek, sizi yaralayan her neyse anlatmak geçiyor mu? Mutsuz olduğumuzu bırakın yakın çevremize, kendimize bile itiraf etmekte zorlanmıyor muyuz sizce de? 1 Peki birbirimizle etkin iletişim kuramamamızdan veya sorunlarımızı anlatamamamızdan karlı çıkanlar kimler? Mesela ilaç firmalarını ele alalım. Onlar "Bu ilaç tüm sıkıntılarını giderecek, alınca çok mutlu olacaksın!" gibi gerçekleşmesi mümkün olmayan vaatler veriyor, biz ise zararlı yan etkileri olan ilaçları şeker gibi tüketmeyi kabul ediyoruz sadece anlık bir rahatlama için. Mutluluk eksikliğini alkol, sigara gibi maddelerle kendilerini uyuşturarak gidermeye çalışanlarımız da var. Burada asıl amacımız derdimize bir çözüm aramak değil bana göre, sadece mutluluk eksikliğimizi daha somut bir şeyle kapatmaya uğraşmak. Aldatmak kitabındaki Linda ise kocasını aldatmayı seçiyor, içindeki boşluğu böyle doldurmaya çalışıyor. Bana sorarsanız mutluluk maskesini takmamızın bir sebebi de suçluluk duygusu. Çoğumuzun hali vakti yerinde, büyük bir problemimiz yok bu yüzden de mutsuz olmaya hakkımız yok gibi hissediyoruz. Dünya'ya bakınca onca savaşla, yıkımla boğuşanın arasında dertlenmemiz bize şımarıklık olarak geliyor bence. Bu da ayrıca omuzlarımıza bir yük bindiriyor. Haklısınız, bizden daha şanssız binlercesi var fakat bu bizim mutsuzluğumuzun bir şımarıklık olduğu anlamına gelmiyor. Ne olursa olsun insan değil miyiz? İnsansak mutsuzluk, tatminsizlik duygularını yaşamamız gayet doğal. Asıl sorumuza geri dönelim: Bu maskeyi çıkarmanın bir yolu var mıdır sizce? Yukarıda bahsettiğim gibi bence bu maskeyi kendimizi korumak için takıyoruz, eğer birine karşı kendimizi savunma ihtiyacı hissetmezsek maske de kendiliğinden düşer. Önemli olan ise birine kendimizi koruma ihtiyacı hissetmeyecek kadar güvenebilmektir, sevginin ulaşabileceği en yüksek nokta budur bana göre.