Arada Kalanlar

Yaşadığımız dünyada, etrafımızda birbirinden farklı insanlar görüyoruz. Kimisi yanımızdan sadece geçip gidiyor kimisiyle hayatlarımız bir yerde kesişiyor ve artık hayatlarımızın bir parçası haline geliyorlar. Bu insanlardan bazıları hayatlarını bizden daha lüks yaşarken bazıları bizim olduğumuz seviyeye gelebilmek için tüm ömürlerini harcıyorlar. Bu karşılaştığımız kişilerin hayatımıza girmesine bazen biz karar veriyoruz bazen elimizde olmayan bir şekilde gelişiyor her şey. Sonucunun güzel olup olmaması şansımıza bağlı bu durumda. Hayatın bu gerçeği hakkında yazma isteğimi oluşturan şey Zülfü Livaneli'nin Konstantiniyye Otel'i isimli kitabıydı. Kitabın içinde insanların kendilerinden üstün olan kişilerle aynı ortamda bulunmasını ve birbirlerine karşı olan düşüncelerini okuyoruz. Bu durum beni kendim hakkında da biraz düşünmeye yöneltti. Acaba ben kendimden üstün olan kişilere nasıl davranıyorum ve onlar hakkında nasıl düşünüyorum? Kendi hayatıma baktığımda etrafımdaki insanlar genelde aynı seviyede bulunuyorlar ve bundan dolayı aralarında herhangi bir davranış farkı ya da düşünce farkı oluşmuyor. Üst ya da alt seviyeden biriyle aynı ortamda bulunduğumda ise onların davranışlarına göre hareket etmeyi tercih ediyorum. Onlar eğer kendi üstünlüklerini ya da benim seviyemden aşağıda olduklarını bilerek gözüme sokmaya kalkışıyorlarsa ben de aynı saygısızlıkla onlara karşılık veriyorum. Eğer onlar seviye farkına dikkat etmeden davranış sergiliyorlarsa, ben de onların benden üstün ya da alçakta olmalarına dikkat etmeden davranıyorum. Her tür ortamda bulundum ve gördüm ki ne kadar benden üstün bir seviyede olsalar bile kişilikleri bunu kapamaya yetiyor. Kendi kendilerine kötülük yaptıklarını fark edemiyorlar ama dışarıdan bu açıkça anlaşılıyor. Benim için bu durum böyle ama karşılaştığım farklı örnekler de var. Bazı insanlar kendilerinden farklı seviyede olan kişilerle aynı ortamda bulunmayı istemezler ve rahatsız olurlar. Bunun sebebi ya egolarıdır ya da vicdanları. Kendilerinden üst seviyede olanlarla birlikte zaman geçirirken egoları onları rahat bırakmaz ve bu durumu kendilerine yediremezler. Kendilerinden alt seviyede olan kişilerle birlikte olduklarında ise vicdanları onları rahat bırakmaz ve durumlarından dolayı utandıklarını görürüz ya da o kadar cimrilerdir ki sahip oldukları imkanları paylaşmak istemedikleri için hemen oradan uzaklaşmak isterler. Bunların yanında bir de özellikle üst seviyede bulunan kişilerin birbirleriyle alakalı sahip oldukları düşünceler ve birbirlerine karşı nasıl davrandıklarından gözlemlerime dayanarak bahsetmek istiyorum. Onlar genelde içten içe birbirine kin besleyen ve birbirlerinin yerlerinde gözleri olanlardır. Bana sorarsanız en zor durum onlarınki. Neden mi? Çünkü hayatta sahip olunabilecek tüm olanaklara sahipler ama yine de tam anlamıyla mutlu olamıyorlar. Bana göre bunun sebebi içinde bulundukları bitmek bilmez yarış ve sahip oldukları şeyleri kaybetme korkusunu sürekli içlerinde barındırmaları. Tüm bunları düşününce ister istemez en acı verici durum onlarınkiymiş gibi hissediyorum. Tüm bu bahsettiğim insanlar ve az da olsa açıklamaya çalıştığım durumların hepsi benim gözlemlerime dayanıyor. İşte bir de bu insanların arasında kalmış ve bir şekilde hayatta mutlu olmaya çalışan ve bunu çok da bir şeye sahip olmadan yapmak isteyen bir kesim var. Onlar her şeyin kararında olmasını isteyen kişiler ve bence en çok onlar mutlu olabiliyorlardır hayatta sahip oldukları şeylerden. Onlar aynı zamanda sahip oldukları şeylerin değerini bilen insanlar ve belli bir yarışın içinde olmadıkları için kaybetme korkusu hissetmeden yaşıyorlar. E bu da onların mutlu bir hayat sürmelerine yardım ediyor. Peki ben bunları neden anlattım? Çünkü ben o arada kalmış insanlardan biriyim ve gerçekten diğerlerine kıyasla daha mutlu bir yaşam sürdüğümü düşünüyorum. Siz de bunu göz önünde bulundurarak arada kalmışlara katılabilirsiniz. Hiç değilse denemek için. Ve unutmayın ki hiçbir hayat mükemmel değildir. Ber n Ciner