Çocukça Yaşayabilmek

"Ama gözler gerçeği göremez ki. Yüreğiyle aramalı insan." Fransız yazar Antoine de Saint-Exuperry tarafından, New York'ta bir otel odasında, 1943 yılında yazılmıştır. İlginçtir ki, ilk yazıldığında 1000 sayfa olan bu kitap, yazar tarafından kısaltılarak 96 sayfaya düşürülmüştür. Kitapta hikayeyle beraber yazarın çizimleri de bizlere eşlik etmektedir. Kitap, edebiyat çevreleri tarafından sadece bir çocuk kitabı değil, her yaştan insana hitab eden bir kitap olarak kabul görmektedir. Ayrıca, Le Monde tarafından yüzyılın en iyi 100 kitabı arasında gösterilmiştir. Fransızlar bu kitaptan o kadar etkilenmiştir ki, Küçük Prens ve Exuperry'nin resmi, dönemin 50 franklık banknotları üzerine basılmıştır. Benim için de bir çocuk kitabından ötedir. Çünkü kitap, bir çocuğun penceresinden yetişkin dünyasına bakabilmemizi sağlamakta ve böylece bizlere tertemiz ve masum bir bakış açısı sunuyor. Çoğu yetişkin sıradan bir hayat yapısını öylesine benimsemiştir ki, çoğu zaman düşünmeden ve sorgulamadan yaşarlar. Gerçeklerden ve kendileriyle yüzleşmekten korkarlar, belki de. Toplumun davranış biçimine uyum sağlayarak, toplumdaki birbirinin benzeri insanlardan biri olarak yaşamlarını sürdürürler. Çevrelerindeki insanları takip ederler. Onların izlediklerini izlerler, okuduklarını okurlar ve onların düşündüğü gibi düşünürler. Bu tarz sorgulamaya kapalı bir hayat bizleri çevremizdekilerin bir kopyasına dönüştürür. Kimileri kapitalist sistemin dayatmaları sonucu, tek tip; sadece çalışan ve tüketen insanlara dönüştüğümüzü söylese de, aslında insanların da bu sistemden çok rahatsız olduğunu söyleyemeyiz. Kendi içimizde yapacağımız hesaplaşmalardan ve gerçeklerin ağırlığından kaçmak daha kolaydır. Çünkü, düşünmek ve sorgulamak zor bir iştir. Bu işlemler sonucunda, çevrenizden uzaklaşabilirsiniz ya da insanoğlu yeni kararlar almayı ve değişimi sevmez de diyebiliriz. Basit bir şekilde bize öğretilen bir hayat tarzı yaşamak çoğu yetişkin tarafından daha rahat ve örnekleri olduğu için daha sorunsuz olarak görülür. Böylece yaşadığımız dünyayı ve çevremizde olup bitenleri algılamaktan ve yorumlamaktan aciz bireyler haline geliriz. Bir nevi algılarımız tıkanmıştır. "Büyükler hiçbir şeyi kendi kendilerine anlayamazlar. Onlara durmadan her şeyi anlatmak da çocuklar için yorucudur." Fakat, çocukken yani toplumun dayatmalarıyla doldurulmamış boş bir sayfa iken sorgulamak kolaydır. Ayrıca, para kazanma derdi de yoktur. Böylece düşünmeye fazlaca zamanımız vardır. Gördüğümüz her şey, bizler için yeni bir bilmece ve öğrendiğimiz her şeyde yeni ufuklar demektir. Algı dünyamız sonuna kadar açıktır, böylece merakla ve inatla her şeyi sorgularız. Küçük şeylerden büyük mutluluklar yaratmayı başarırız. Örneğin, ufak bir çocuğa çikolata gibi yetişkinlerin dünyasında gayet basit ve değersiz bir şeyi verdiğinizde gözlerindeki ışıldamaya iyi odaklanın. Çünkü onlar anı yaşamayı yetişkinlerden daha iyi başarırlar ve yetişkinler için önemsiz olan bir çikolata dahi onları mutlu etmeye yeter. Ayrıca , çocukların ve yetişkinlerin zamanı algılayışı da farklıdır. Yaşlı insanlarla konuştuğunuzda yılların ne kadar hızlı geçip gittiğini anlayamadıklarından, senelerin göz açıp kapayıncaya kadar nasıl geçtiğinden dem vururlar. Oysaki, hatırlarsanız çocukken zaman ne kadar da yavaş geçerdi, günler bitmek bilmezdi. Bu farklılığın sebebi, çocukken dünya bizim için keşfedilmesi gerek sayısız gizemle dolu bir yerdir. Bu yüzden her yeni bir gizem bulduğumuzda ya da yeni bir şey öğrendiğimizde aklımıza kazınır ve bu zaman algımızı uzatır. Fakat büyüdükçe dünya bizim için sıradanlaşmaya başlar, merak duygumuzu yitiririz ve hayatın keşmekeşine gömülüp yaşamımızı sürdürürüz. Bitmek bilmeyen dertlerimizi çözmekle uğraşırız. İşte bu yüzden zaman bizim için inanılmaz hızlı bir şekilde geçip tükenir. Arada günlük dertlerinden sıyrılıp, algı kapılarını sonuna kadar açarak dünyayı gözlemlemeli insan, merak etmeli ve sorgulamalı. Hayatın akıntısına kapılıp, sürüklenirken mola vermeyi unutmayınız.