KAPADOKYA

Kapadokya tarihi ve bugünü içinde en güzel şekilde yaşatan yerlerden biri. Araştırmalara göre yüzlerce yıl öncesindeki insanlara ev sahipliği yapmış ve bugün İç Anadolu bölgesindeki çoğu insanın seve seve yaşamayı tercih ettiği bir bölge Kapadokya. Her köşesi tarih kokan yapıları bugün görmek mümkün. Yer altı şehirleri, dağların içinde yer alan mağaralar, sıcak günlerde yiyecekleri korumak amacıyla yapılmış doğal buzdolapları, volkan patlamaları oluşan peribacaları ve orijinalliğini mümkün olduğunca koruyan Hıristiyanlık inancının ilk kiliseleri. Peki, gerçekten zor mu farklılıklara rağmen beraber mutlu bir şekilde yaşamak? Eğer öyle olsaydı yani eğer zor olsaydı Kapadokya bugün güzelliğini ve tabiki huzurunu koruyabilir miydi? Bir yanda yerli halkın herkesten sakındığı, koruduğu, saygı duyduğu Hıristiyan kiliseleri bir yanda sabaha kadar kapısı açık olan mahalle camileri ve güvenle açık bırakılan dükkanlar... Kapadokya: İnsanlık tarihinin en eski yerleşim alanlarından biri... Peribacaları, kaya oyma yapılar... Hıristiyan kültürünün temelleri; kiliseler, duvar resimleri... Farklılıklarla birlikte yaşama... Doğa, tarih, kültür ve coğrafya... Benzersiz bir renk cümbüşü... Doğu ile Batı'nın eklemlendiği, halkların, dinlerin, dillerin ve kültürlerin birbiri içinde eridiği çok özel bir coğrafya olan, UNESCO'nun "Dünya Mirası Listesinde de hem doğal hem kültürel miras olarak kendine yer bulan Kapadokya, adeta bir "masal ülkesi" diye anlatmaya başlıyor Faruk Pekin Nevşehir'in en eski incisi olan Kapadokya'yı. Madem bu kadar kolay farklı dinleri, dilleri, kültürleri bir arada yaşatmak biz neden zormuş gibi davranıyoruz? Madem kolay saygı göstermek neden saygısızlığı tercih ediyoruz? Neden herkes Kapadokya halkı kadar sevgi dolu olmayı başaramıyor? Oysa aynı kültürün insanlarıyız aynı kanı taşıyoruz. Tarihin verdiği bir şey olduğuna inanıyorum ben. Tarihin duvarlara sinmiş olan ruhu olduğuna inanıyorum. Kapadokya sokaklarında yürürken ya da balonla göğe yükselirken sonuna kadar hissedilen sinmiş tarihi ruh, insanlık sevgisi Kapadokya'yı ve oradaki insanları güzel yapan tabiki bir de Kapadokya'yı masal ülkesine çeviren peribacaları. Eskilerde daha kolaymış sanki insanları sevmek, dinine, diline göre ayırmamak. Yemek ya da bölgesel üstünlüğü elde etmekmiş savaşların sebebi. Hatta belki sadece yemek ya da üstünlük savaşları yüzünden inşa edildi Kapadokya'daki yer altı şehirleri. Kimse kimseyi ondan farklı bir dil konuşuyor diye sevmemezlik etmemiş. Bugün öyle mi? Yolda farklı bir dil konuşan insan hemen ötekileştirilir çoğu yerde hatta işin içine milliyetçilik girecek olursa düşman olarak görülür kocaman bir önyargının eseri olarak. Çok yazık. Sevmek hiç zor değilken Kapadokya'daki gelmiş geçmiş insanlar gibi olmak hiç zor değilken neden sevgisizlik? Pekin'inde dediği gibi "Farklılıklarla birlikte yaşama " seçeneğimiz varken neden farklılıkları sevmemek? Önceleri daha kolaymış sanırım Kapadokya gibi olmak ama bugün imkansız değil o güzel masal ülkesi gibi olmak. Halkları, dinleri, dilleri ve kültürleri birbiri içinde eritmek zor değil ya da zor olmamalı eritebilmek. Sevmeli insan, saygı duymalı. Sevmeli saygı duymalı ki Kapadokya misali huzurlu ve güzel olsun. Yüzlerce yıl koruyabilsin taşıdığı ruhu. Peribacaları gibi eşsiz ve hayal gücünü zenginleştirebilen olmalı insan sevgisiyle. Farklı farklı kültürleri bağrına basmalı, ayırmamalı, beraberken de güzel olunabildiğini unutmamalı. Üzerinden yıllar, savaşlar geçse bile dost kalmanın, beraber nefes almanın zararın aksine yarar olduğu bilmeli insan. Her şeyden önce sevmeli insan sevebilmeli. Dünyayı, ülkemizi daha güzel yapmak için sevmeli, sevmeyi gözünde çokta büyütmemeli çünkü bize Kapadokya insanları gibi insanlar lazım. Kilise çanıyla ezan sesini ayırmayan insan lazım. Sevmek neden zor gelir insana sevgisizlik bu kadar çirkinken... Kapadokya misali sevgi dolu olmalı insan, olabilmeli. Orda yaşamış ve yaşayan insanlar gibi, olanı olduğu gibi kabul etmeli. Farklılıklar düşmanlıkla, sevgisizlikle cezalandırılmamalı...