ZİNCİRLERİNİ KIRANLARIN YOLUNDA

25 Kasım 1960 tarihi size ne ifade ediyor ? Belki bu soruya küçük bir kısmımız günün anlamını söyleyen cevaplar verebilir. Yani "Kadına yönelik şiddetin ortadan kaldırılması için uluslararası mücadele günü", kısacası kadın haklarıyla ilgili bir gün diyebiliriz. Fakat neden 'o' gün ? Bir hikayesi var mı acaba ? İşte o hikayeyi sadece 'feministler' bilmesin diye güzel bir fırsat yaratmış bize İspanyol yönetmen Mariano Barroso. Filmin adı Kelebekler Zamanı( In the Time of the Butterflies ). Yakın tarihlerimizin adeta ortak paydada buluştuğu dönemlerden bahsediyor film. Ülke tarihimiz acılar ve farklı düşünceleri ezmek üstüne kurulu bir süreç olarak devam ederken izlemenin tadı da daha bi başka doğrusu. Bu yazı ne zaman yazılmış diye bakmanıza gerek yok aslında çünkü hangi dönemde yaşarsak yaşayalım oyuncular değişse de oyun aynı kalacak. Tarih tekerrürden ibarettir. Tarihin başından beri insanları dize getirmek için türlü baskı ve işkenceler uygulanmış ve gelecekte bunun değişeceğini düşünmek için en ufak bir sebep olduğuna inanamıyorum ne yazık ki. Bugün üstümde baskı olmadan, rahatça yaşıyorum diyebilen olacağını sanmam. İşte bu korkular üstüne kurulan diktatörlükler bizi tarafımızı seçmeye zorluyor. İnsan doğası gereği korkar. Önce kendisi için korkar bence. Zaman geçtikçe kendisinden vazgeçebilecek olsa da onu hayata bağlayanlardan geçemez. İşte birçoğumuz bu süreçte kaybedecekleri olup, kaybetmemek için kabulleneni oynarız. Bencilce aslında! Her ne kadar fedakarlık yaptığımızı, kendimizden ödün verdiğimizi düşünsek bile, bencilce. Kelebekler Zamanı'yla Dominik Cumhuriyeti'ne bir geziye ihtiyacımız yok aslında. Tarihimiz 'devletin ellerinde' can vermişlerle dolu değil mi? Halkların acılarının azalması için eğitim şart. Bilinçsiz bırakılmış ve dayanışmadan uzaklaştırılmış halklar yönetim sistemlerinin en şirin oyuncaklarıdır. Oynanan tarafta olmak istemiyorsan bilinçleneceksin, oynayan taraf olsun istemiyorsan da bilinçlendireceksin. O kadar benzeşiyormuşuz ki aslında. Gerçekten binaları, kiliseleri, dili değiştirip olayı Türkçe anlatsak hepimiz inanırız aslında yurdumuzdan bir hikaye olduğuna. İşte bu noktada insan düşünüyor. Bizi Dominik Cumhuriyeti ile bu ortak paydada buluşturan ne? Her ülkenin sorunları ve her yönetimin buna uygun çözümü(!) aynı mı? Maalesef benzer sorunlar yaşansa da çözüm yolları aynı değilmiş. Bunun temel sebebi yönetimlerin daha insaflı oluşları değil elbette. Halkların bilinci, eğitim seviyesi ve buna bağlı olarak kendini koruyabilme gücü. Bilgi güçtür, bilginin olmadığı yerde çobanlar dikta eder. Bilgi paylaştıkça artar. Sonuçta bir toplum ve sonrasında dünya kalkınır. Tabii ki bunlar teoride doğru ancak uygulamada imkansız denilebilecek derecede zordur. Kelebekler Zamanı gerçek bir olayı anlatan çarpıcı bir film. Acındırmaya çalışmadan, içtenlikle hazırlanmış. Ülkemizde örneklerinin kan ve duygusal bağlarla süslenip, izleyicinin gözünden dökülen yaşlar olarak sonuçlanacağı düşünülürse, sade yapısıyla acısını sonradan hissettiren bir film tadında. Filmin içindeki duygusal iniş ve çıkışlar seyircinin filmden kopmasına engel oluyor. Oyunculuklar çok iyi bence. Tam kaybettik artık dediğimiz anlarda çıkagelen motivasyon kaynakları kikirdememizi sağlıyor. Hepimiz dünyaya zincirlerimizle doğuyoruz. Kimimiz zincirleri gevşetmeye, kimimiz onlara alışmaya çalışıyoruz. Ancak dünya tarihine adını yazdıranlar sadece ve sadece zincirlerini kıranlar. Evet hepsi bu süreçte ağır yaralar alıyor ve hemen hemen hepsi bu uğurda can veriyor ama bize sıkı sıkı sarılmamız gereken değerler bırakıyorlar. Bileklerini parçalayıp kırdıkları o kilitlerin anahtarlarını... Özgürlük için, özgürlüğümüz için bu savaşı verenlerin yol göstericiliğinde koşarak ilerlemek onlara borcumuz. En azından onların inandıklarını öğrenmeye çalışmak... Tarih tekerrürden ibaretse tekerrür etmeyin.