İmdat Polis!

Bir süredir ekranlarda polisiye dizilerin fazlasıyla arttığını fark ettim. İzlenme oranlarının oldukça yüksek olması, insanların da beğenerek bu yapımları takip ettiğini gösteriyor. Ne yazık ki ben kendimi bu cenah içerisinde göremiyorum. Yaşadığım olaylar yüzünden psikolojim öyle bir noktaya geldi ki polislere iyi düşüncelerle bakamıyorum. Gerek Gezi Parkı sürecinde yaşananlar, gerek sonrasında medyana gelen katliamlar polislerin bendeki yerini fazlasıyla değiştirdi. Bu sebepten annemin bana zorla okutmaya çalıştığı polisiye romanı okumak tam bir işkenceydi. Ahmet Ümit'in kaleme aldığı "Beyoğlu'nun En güzel Abisi", Nevzat Komiser'in çözmeye çalıştığı bir cinayeti konu alıyor. Tıpkı dizilerdeki gibi iyi bir polis Nevzat. İşini layıkıyla yapıp, onurlu bir şekilde yaşıyor. Ancak konu polisler olunca bu durum bana artık hiç inandırıcı gelmiyor. Kendimde oluşan bu ön yargılar beni fazlasıyla rahatsız etmekte. Gerçekten onlara karşı olan fikirlerim değişsin istiyorum ancak izlediğim her haber ya da gördüğüm her olay polislere karşı olan öfkemi daha da bilemiş oluyor. Özellikle son yıllarda polis kavramının iyice yozlaştığını düşünüyorum. Küçükken polis demek benim için güven demekti. Duyduğum her polis telsizi beni mutlu ederdi. Başıma hiçbir şey gelmez, felaketler beni burada bulamaz derdim. O üniformaların içinde hep kendimi hayal ederdim. Şimdi ise tam tersi bir yerdeyim. Polislerin de benden haz etmediğine eminim. Artık onları görmek bile sinirimi bozabiliyor. Acaba saldıracaklar mı, acaba beni de gözaltına alacaklar mı diye kendimi yiyip bitiriyorum. Önlerinden geçerken hep başımı eğiyor, onların gözlerine bakamıyorum. Artık polislere güvenemiyorum. Elbette hepsi çok kötü diyemem ama benim zihnimde polis kavramını o kadar karaladılar ki olumsuz düşüncelerime engel olamıyorum. Hiçbir meslek üzerinden insana kin duyulur mu, demeyin ne yazık ki ben duyuyorum ve ne yazık ki artık polis olmanın siyasi bir anlam teşkil ettiğini düşünüyorum. Eskiden bana göre insan istediği her mesleği icra edebilirdi. Arkasında hiçbir anlam aramazdım. Ancak Selen KÜRKÇÜOĞLU 21502692 bugün gelinen noktada tam tersini savunuyorum. Belirli meslek gruplarının belirli insanlara hizmet ettiğini düşünüyorum. Bu yargım da tecrübe ettiğim olaylar sonunda oluştu. Örneğin ben polis akademisine asla alınamayacağımı biliyorum. Gerek siyasi görüşüm, gerek duygu ve düşüncelerim hatta okuduğum kitaplar bile etkilemekte bu durumu. Hal böyle olunca polis olmanın arkasında da bir neden arıyorum. Ayrıca toplumda bu kadar kötü bir etki bırakırken hala polis olmayı istemenin bir sebebi olmalı. Sonuçta neredeyse toplumun yüzde ellisini karşısına almak demek. Elbette bu fedakarlıkların bir karşılığı olması gerek. Polislere karşı tutumum aslında Türkiye'nin de bir fotoğrafı . İçinde bulunduğumuz bu kaos durumunun çarpıcı bir örneği hatta. Bir taraf bu cenaha küfürler ederken, kin ve nefretle bakarken, hatta görünce yüzüne tükürürken diğer taraf polisleri el üstünde tutuyor. İşte, Türkiye'nin iki kutbu. "Peki, gerçekten kim haklı?" diye sormayın, objektif olamam. Elbette onlar da emir kulu diyebilirsiniz ama ben bir yorum yapamam. Sadece sizlerle aynı fikirde olmadığımı söyleyebilirim. Artık öyle bir noktaya gelindi ki emirleri uyguluyorlar diye düşünemiyorum. Çünkü onların yerine kendimi koyunca ben asla böyle bir düzene tamam demezdim diyorum. Ya ayrılır ya istifa eder ya baş kaldırırdım, kendimi biliyorum. Çünkü onurlu bir yaşam sadece içimdeki duygularla sınırlı değil, ben çevremdeki insanlara karşı da onurlu bir çerçeve çizmeliyim. Kendi içimde melek gibi olup, dışarıdakilere hayatı cehennem ediyorsam ne anlamı kalır iyiliğin, güzelliğin. Selen KÜRKÇÜOĞLU 21502692