BİR NEFES MUTLULUK

Doğamız gereği bir şeyleri sevme veya ait olma isteği hissediyoruz. Kimi zaman bu sevgiyi ailemizden görmek için çırpınırken buluyoruz kendimizi. Aitlik hissi ve sevgiyi aileden göremediğimiz takdirde kendimizi dışarıya soyutlamış bir şekilde buluyoruz. Bunun nedeni ise içimizde tükenmek bilmeyen sevilmek dürtüsü. Bir insan mutlu olmak için kendini bu kadar paralarken onu mutlu etmek nasıl bu kadar zor olurdu burası çok çelişkili. Mutluluk isteğiyle yanan birisi ufak şeylerle de mutlu olabilirdi fakat o ufak şeylere de rastlayamaması insanı hüzne boğuyor. Zaten gerçek hayatta da böyledir bu düzen. Bir şeylere anlamlar ararız, mutluluğun peşinden koşarız. Ama o koştuğumuz şeyler bizim yüklediğimiz anlamlardan ibarettir fark etmesek bile böyledir. Jeanette Winterson'un da Normal Olmak Varken, Neden Mutlu Olasın? Dimi... eserinde değindiği gibi: "Yalnızca yaşayan bir şey ölebilir. Biz anlam arayan canlılarız." Değer vermek konusunda ise insan kendisine değer vermeden başkasından nasıl olur da değer görmeyi düşleyebilirdi? Böyle bir şey ne kadar mümkündü? İnsan ne bekliyorsa hayattan, çevreden önce kendi içinde bunu bulmalı oysa. Değer görülmek isteyen kendini değerli görmeli, sevgi arayan kendisini sevmeli, saygı isteyen ise kendisine her daim saygı duymalıydı ki istekleri gerçekleşebilsin. Her şeyin başlangıcı da bitiş noktası da insanın kendisidir. Çevreden mutluluk ararken bunun bir kıvılcımını kendi içimizde bulduğumuz zaman mutluluk daha kolay bulunabilir. Bizi sırf biz olduğumuz içinde sevebilirler. Sevmeliler. Günümüzde istisnaları mevcut ise bu bizimde başımıza gelebilmeli. Normal olmak varken neden mutlu olasın? Sorusuna da gelince; bir kere hayata geldiğimizi göz önüne alırsak, normal standartlarda bir hayat yaşayıp normal hayatı geride bırakmaktansa, yıllar sonra geçmişe dönüp baktığında deli dolu ve mutlu günler geçirdiğini görmek yıllar sonra bile insanı mükemmel hissettirecek bir kuvvete sahip niteliktedir. Ve yine insan kendini bulunduğu yere ait hissedemiyorsa eğer nerede bulunursa mutluluğu yakalayacağını düşünüyorsa oraya varmak için gereken azmin fazlasını tıpkı kitaptaki gibi göstermeye gayret etmeliydi. Çoğu insan kendini bulunduğu yere ait hissetmediği düşüncesi ve hissiyle yola çıkarak olmak istediği yere ulaşmak adına çaba sarfetmeli çünkü hiçbir şey çabasız ya da kendiliğinden meydana gelmiyor ne yazık ki. Bir müddet hiçbir şey yapmadan, çaba göstermeden yaşasan eninde sonunda bir şeyler için çabalaman gerektiğini hayat sana gösterecektir. İnsanın tadını bilmediği bir meyvenin ne olduğunu bilmeden araması gibi yazar da sevgiyi, mutluluğu, aitliği arama peşinde. Ne bulacağından habersiz biraz da ne istediğini tam olarak bilmeden. İllaki sevgi, mutluluk aranmalı. Bulununca bırakılmamalı. Ama bunları ne kadar istediğine, ne kadar hayatın sana hak ettirdiğine bakılarak bir yol izlenmeli. Ya da hiçbir şekilde kalıplara girilmeden içinde bulunduğu durumu yaşanılır kılmalı. Onu da yapamıyorsa eğer küçük şeylerden mutlu olmaya çalışmalı, küçük şeyleri arayış içinde olmaya zorlanmalı. Aslında mutluluk ya da sevgi dediğimiz bu kadar büyütülecek ve kaf dağıymış gibi gösterilecek duygular değildir. İlla bir insanla mutlu olmak ya da bir insan tarafından sevilmek zorunda değiliz. Bir köpekle mutlu olabiliriz ya da herhangi bir objeyle. Bir köpek ya da bir obje bizi sevebilir ve bunu harikulade belli edebilir. Kendimizi kavramlarla ne kadar sınırlandırırsak arayış içinde olduğumuz şeyler de bizden o kadar uzaklaşıyor. Aslında bütün bu kalıplardan, düşüncelerden sıyrılıp anı yaşamamız daha makul gibi görünüyor. Kendimizi sınırlamadan, olmak istediğimiz şehirde içimizden geldiği gibi davrandığımız zamanın sonrasında zaten her şey kendiliğinden sökülüp gelecektir. İnandığımızı yaşayacağız. Mutluluğa inanmalıyız ki onu en uç noktalarına kadar yaşayabilelim...