İnsan Yaratma Sanatı

Başkaları için gelecek planları yapan bizler için bir yazı bu. Hayatın acımasızlığında boğulan transseksüel bir adam, yürümeyi yeni yeni öğrenen bir çocuk, uçmayı sevmeyen bir kuş, belki de ressam olmak isteyen bir kedi hakkında... Peçeteyi, çatal bıçağı, kalemi tutmanın başından toplumca dayatılan bir yöntemi olduğu için, küçüklüğümden beri duruşum eleştirildiği için, üzerime giydiklerim birbiriyle uyumlu olmak zorunda (!) olduğu için belki de, kim olduğum hakkında sorularım var. Küçüklüğümde kırmızı ayakkabılarımı ne zaman mavi montuma yakıştırsam her seferinde annem beni renk körü olmakla suçladığı için belki de, birbirine uyan, düzgün renkleri, herkesle aynı kıyafetleri tercih ediyorum. Kim bilir belki de olmam gereken (!) insan başkalarınca utanmaksızın, haberim olmadan belirlendiği için, içimde gün yüzüne çıkmak için debelenenler var. Bizleri yetiştirme telaşında kaybolan anne babalarımız, torununu doktor yapmak isteyen babaanne ve dedelerimiz, hayallerindeki balerin olmak için fazlasıyla geç kalmış teyzelerimiz, bizi mühendis yapıp da çalıştığı şirkete almak isteyen amcalarımız var. Ve de bize bir şeyler öğretme çabasındaki diğerleri... Hakkımızda fikir sahibi olmayan bir çok başkası bizi tanıdıkları kadarıyla yorumlamaya çalışıyor ve eleştiriyor. T oplumca sahip olduğumuz insan yaratma hastalığı bizi aslında olduğumuz ya da olmak istediğimiz kişilerden uzaklaştırıp başka insanların hakkımızda sahip olduğu fikirler çerçevesinde şekillendiriyor. Başkalarının olduğumuz kişi üzerine yaptığı yorumlar nedeniyle olsa gerek, içimizde yaşadıklarımız görünüşümüzün sahteliğiyle çelişiyor. İnsanların bizi tanıdıkları kadarıyla 'tam da bize göre' olduğunu savundukları meslekleri seçiyoruz. Y a işini çok seven tanıdıklarımız tarafından onların adımlarını takip etmemiz bekleniyor bizden, ya da meslek seçiminden pişmanlık duyan aile üyeleri tarafından başka bir alana yönelmemiz. Ne istediklerimiz dikkate alınmaksızın... Bütün bunlardan olsa gerek, korkuyla, kim olduğumuzu sorgulayarak, telaşla uyanıyoruz her gün. Başkaları için piyano dersleri alıyoruz, belki Japonca öğrenmek isterken gelecekte işimize yarayacağı düşünülen Fransızca derslerine gitmeye zorlanıyoruz, başkalarının olmak isteyip de olamadığı dansçı oluyoruz. Hep o başkalarının hayallerini gerçek kılmak için çabalıyoruz aslında, kendimiz için yaptığımız sanısıyla, her ne kadar inkar etsek ve körleşsek de. İnsanların hayatımız üzerine kurdukları hayallerin, tüm bu beklentilerinin , kendi hayatları boyunca yapmak isteyip de yapamadıkları, yapmadıkları için pişmanlık duydukları onca şeyden ötürü olduğuna inanıyorum. Ve işte tam olarak bu sebepten, büyüdükçe, en önde gelmesi gerektiği halde kendi mutluluğumuzu geriye atan o başkalarının yerine geçiyoruz. Y apamadıklarımızın pişmanlıklarından... Kendi hatalarımızı başkalarının hayatları üzerinden telafi etme çabamızdan... Billy Elliot, balet olmak isteyen fakat iste aynen o başkalarının arzularından ötürü kimliğini bulmakta zorluk çeken bir çocuğun hikayesini anlatıyor. T oplumun baskısı altında, ön yargılara savaş açmış bir çocuğun hikayesini... Babasının ondan beklentilerine, Billy'nin geleceği için kurduğu planlara rağmen hayallerinin peşinden koşan küçük ama çoğumuzdan büyük film karakterinin kendini bulmak için verdiği savaşı çok cesur buluyorum. Mutluluğun sırrının hayatımızı kontrol edecek cesarete dayandığını inanıyorum. Billy Elliot'un da, giderek benimsediğimiz bu insan yaratma çabasına karşı, hayatı kendimiz için yaşamamız gerektiğini ve ancak ve ancak bu şekilde mutlu olabileceğimizi gözlerimiz önüne sermeyi amaçlayan bir film olduğunu düşünüyorum. Çocukları üzerine gelişi güzel hayaller kuran anne babalar için... Başkaları için gelecek planları yapan bizler için, hayatın acımasızlığında boğulan transseksüel bir adam, yürümeyi yeni yeni öğrenen bir çocuk, uçmayı sevmeyen bir kuş, belki de ressam olmak isteyen bir kedi hakkında...