Yaşam Bir Trendir, Atla !

Sağ mı ? Sol mu? Geçmişte, daha doğrusu çocukluğumuzda hemen hemen hepimiz cevaplamışızdır bu soruyu. Çocukken oynadığımız Puluç adlı o şirin oyunla başlarız önümüzdeki iki seçenekten birini seçip diğerine elveda demeye. Oyunu özetlemek gerekirse, oyun şu şekildedir: bir çocuk diğer çocuğun bir eline saklamış olduğu kağıt parçasının hangi elinde saklanmış olduğunu tahmin etmeye çalışır. Saklayan çocuk ellerini öne getirip sağ mı, sol mu diye sorduğunda diğer çocuğun heyecanı ve bundan aldığı zevk her ne kadar biz yetişkinlerin anlayamayacağı türden olsa da , bu durumun vermiş olduğu belirsizlik onun için apayrı bir tattır. Sonuç olarak ortada öyle büyük sorunlar doğuracak bir seçim yoktur. Çocuk arkadaşının eline sakladığı kağıdı bulmayı, doğru tahmin etmeyi başarsa da başaramasa da güler, eğlenir ve o anın tadını çıkarır çoğunlukla. Peki ya büyüdüğümüzde öyle midir? Ne yazık ki her zaman bu kadar kolay olamayabilir seçim yapmak. Bir seçim yapılacağı zaman bu seçimin doğuracağı sonucu da düşünmek zorundayızdır. Çünkü artık büyümüşüzdür ve sorumluluklarımız artmıştır. Seçimimizin ortaya çıkardığı sonuç sadece beni değil, karşımdaki arkadaşımı da etkileyecektir artık. Üstelik yapmam gereken seçimin yani önüme çıkan yol ayrımının ne vakti bellidir ne yeri. Hiç beklenmedik bir anda da karşımıza hayati seçimler çıkabilir. Hem de hayati olduklarını çaktırmadan. Peki biz yaptığımız seçimin hayati olup olmadığını nereden anlarız? Eğer altıncı hissimiz kuvvetli değilse muhtemelen ne ile karşı karşıya olduğumuzu anlayamayız. Ama yıllar geçer, çocuğun saçına aklar düşer ve çocuk anlar. Öyle bir yanlış yol seçtiğini düşünür ki doğurduğu sonuçları gördükçe kendini ve seçimini sorgular. Zamanında karşısına bir yol ayrımı çıktığında onun ne tür sonuçlar doğuracağını nereden bilebilirdi. Hayatını etkileyecek bir seçim yaptığından habersizdi. Pişmandı. Vakit geçmiş, öğrendiği gerçeklerle duyduğu pişmanlık giderek artmıştı. Böyle bir çıkmazda insanın elinden gelenin en iyisini yapması ve rahatsız olan vicdanını susturması olasıdır. Nitekim öyle de olmuş izlediğim 'Uçurtma Avcısı' adlı filmde. Bir çocuğun arkadaşına beslediği pişmanlık ağırlıklı duygular üzerinden işlenmekte. Pişmanlık demek doğru mu bilemiyorum. Sadece pişmanlık deyip geçmek yetmez. Bu duygu zaman içerisinde daha da körüklenir. Şöyle bir düşünüldüğünde, sadece tek bir anın, onun doğurduğu sonuçların tüm hayatı etkileyebilme potansiyeline sahip olması ne kadar da ürpertici. Bundan daha da ürpertici olan ise bizim bundan bir haber oluşumuz. Pişmanlığın ağırlığı bu olgular sayesinde güçlenir. Filmde de oğlan çocuğu karışık duyguları yüzünden nasıl bir karar verdiğinin farkında olmamış, vicdanını susturup arkadaşını yarı yolda bırakmış kendince. O andan itibaren pişmanlığın ağır yükünü yavaştan yüklemeye başlamış sırtına. Peki bu yarı yolda bırakma kararı neye göre veriliyor? İrademizi kuvvetli tutabilirsek mantıklı kararlar verdiğimize emin olursak hem böylece vicdanımız da sağlam kalmış olursa , her şey yolunda olmuş olacak mıdır ? Yoksa biz ne yaparsak yapalım kader ağlarını örmüş mü olacaktır? Yaptığımız seçim belki de kitabın kapağıdır sadece ve bizim içini açıp okumamız için zamanın geçmesine ihtiyacımız vardır. Görünen olayların ötesinde farkedemediğimiz sebepler ve sonuçlar yatabilir. Verdiğim örnekteki çocuk büyüdüğünde içindeki pişmanlık da onunla birlikte büyür ve zamanı geldiğinde hatasını telafi edebileceği bir kapı açılır. İşte bu telafi gibi görünen olay yani zamanında yarı yolda bıraktığı arkadaşının şimdi oğluna bakması ve sahip çıkması belki de bu pişmanlığı yaşamasının sebebiydi. Bu denli bir yükü taşımamış olsaydı şimdiye kadar gördüğü ilk fırsatta atmazdı yükü omzundan. Tüm zaman boyunca kendimizi bir seçim yüzünden suçlamamız bu yüzden gereksizdir. Şimdilerde hata gibi görünen bir olay ilerisi için bir yatırım ve tecrübedir. Bunların farkına varsak da varmasak da şu bir gerçek ki bazen yanlış gibi görünen o seçimler bizi zamanı geldiğinde doğru yerlere götürebilir. Tereddütlü seçimlerle karşı karşıya kaldığımızda samimiyetle yolumuzdan gidip beklemeliyiz. Çünkü iyi şeyler zaman alır ve kötü şeylerin kötü olduğuna karar vermek için her zaman erkendir.