Anlamsız Arayışlar

Bilim, hala insanoğlunun mutlu olma çabasını anlamlandırmaya çalışırken birtakım hormonları ve ödül mekanizmasının çalışma şekillerini ortaya koyarak bize izah etmeye çalışıyor. Bizim için oldukça sıradanlaşmış ve sorgulamadan gerçekleştirdiğimiz pek çok eylemin arka planında neler döndüğünü keşfetmek bilgi birikimi ve ufkun genişlemesi açısından oldukça sevindirici bir aktivite. Peki, bilim her şeyi zik, matematik ve biyoloji ile açıklayabilir mi? Kesinlikle hayır! Örneğin, hala anne ile evladı arasındaki bağı açıklayabilen veya aşkı tanımlayabilen kapsamlı bir makale yok ve öyle görünüyor ki yazılmayacak. Her şeyi sebep-sonuç ilişkilerini ışığı altında irdeleyip anlamaya çalışmanın da ne kadar mantıksız bir davranış olacağını söylemeye dahi gerek duymuyorum. Varolmanın verdiği inanılmaz ağırlık yetmezmiş gibi üstüne üstlük varolan ve yaşanılan her olayı olağan çaba ile anlamlandırmaya çalışmak bizi ancak ve ancak zamanımızdan çalarak deliliğe sürükler. Üzerine düşünmemeyi ve sorgulamamayı çok isterdim fakat elimde değil. Çocukluk anılarım depreştikçe henüz o yaştaki bir çocuk için bile gereksiz ve anlamsız olan soruları cevaplamaya çalışırken bulabiliyorum bazen kendimi. Babasız büyümeme rağmen, yakın çevremin ve akrabalarımın neredeyse hep odak noktasında hissettim kendimi. Oldukça kalabalık olan bir çevrede, böylesine bir ilginin altında hissettiğim özgüven daha o yaşlarda tavır ve davranışlarımı etkilemişti. Anlamsız spot ışıkları altında yaşayan bir çocuk için, şımarık davranışlar sergilemenin gayet doğal olduğu da söylenebilir. Aksine insanları kolayca kendi çıkarları için kullanabilecek biri iken çevremden gördüğüm nedensiz ilgiyi anlamlandırmakta güçlük çekiyordum. Sayıca fazla olan kuzenler arasında üzerine en çok titrenen kişi olmaktan dolayı adaletsizliğin de ne demek olduğunu ezilmeden hissettim diyebilirim. Annem ve birkaç sevgilim dışında hep yapay geldi insanlar gözüme, çıkarları söz konusu olduğu zaman çevrelerindekilere piyondan farklı muamele göstermeyen adeta maskeli suratlardı. Bu yüzden olabildiğince kaçtım gerçeklerden, beni ben yapan şeylere daha sıkı sıkı sarılarak kaçtım. Belki birileri anlar veya anlamaya çalışır diye düşünürdüm önceleri fakat bunun bile ne kadar saçma bir beklenti olduğunu anladığımda büyüdüğümü farkettim. Sorularına cevaplar bulmaya çalışırken sorunun anlamsız olduğunu farketmek kadar acı verici bir şey daha olabilir mi? Nedendir bilmiyorum, insanlardan uzaklaştıkça gerçek kimliğime daha fazla yakınlaşabildiğimi farkediyorum. Sosyal hayatın çevremize kattığı insanlar maske sahibi olmamız için zorluyorlar bizi sanki veya bu benim yalnızca paranoyak bir düşüncem, hepsi o. Gerçekliğin bu denli farkında olup da, insanlık olarak nasıl bu kadar vurdumduymaz bir şekilde hayatımızı sürdürebiliyoruz gerçekten inanamıyorum. Sorun bende mi, yoksa bu sorun bir kesim tarafınca paylaşılıyor mu? Sırf bu yüzden olabildiğince medyadan kendimi uzak tutmaya özen gösteriyorum, beni ilgilendirmeyen bir şey uğruna zamanımı ve zihnimi yormanın oldukça gereksiz olduğu kanısındayım. Önceleri her gün haber izleyip yine de günlük rutinlerini aksatmadan sadık kalan insanlar görünce kendimi duyarlı addederdim. Daha sonra farkettiğim şey ise gereksiz romantik bir ruha sahip olduğumdu. Bir başkasının gölgesinde yaşamayan biri için gayet doğal bir tavırdı bence bu. Umarsızca siyasi bir lidere, futbol klübüne veya bir yöreye anlamsızca bağlı olamayacak olmanın verdiği huzursuzluk gerçekten içimi yakıyor. Öğrenmenin beni huzura ulaştırmasını beklerken beni, sessizce karşılayan nedense yalnızca anlamsız düşünceler ve varoluşsal depresyonlar oluyor. Evrende bir toz olduğumu anladığım zaman olayların benimle alakasız olduğu düşüncesi zihnimde daha fazla yer edinmeye başladı. O ana dek kendimi mahrum bıraktığım pek çok güzel şey için duyduğum pişmanlığı anlatamam. Hayatı kendi ekseni etrafında anlamlandırmaya çalışan ölümlü bir aptaldım ne de olsa. Ne olup bitiyorsa, ben değer versem dahi kimsenin umrunda değildi sonuçta. Haberleşme ve iletişim teknolojileri bu denli gelişmiş olmasa pek çok olayı ruhum dahi duymayacaktı. Peki tüm bunlar beni haklı çıkarabilir mi? Maalesef ki hayır. Bu da bir başka illüzyonu sanki evrenin veya toplumların belki de söz sahiplerinin kim bilir belki de yaratanların ama sorgulamanın ve anlamlandırmanın bazı zihinler için ifade ettiği tek bir anlam var o da: Lanet.