Sessiz Ayrılıklar

"Güzel cümleler kurabilmek için bu kadar üzülmeye değer mi?" Bir Gün Beni Ağlayacaksın Herkesin yaşadığı evrensel duygular vardır: üzüntü, mutluluk, heyecan, öfke gibi. Bir de bu duyguların tamamını kapsayan, bana göre sadece şanslı kişilerin yaşayabildiği aşk vardır. Eğer bu duygular evrenselse neden aşk üzerine bu kadar roman, şiir, öykü yazılıyor? Bana göre her kadın bir kez kendisini Nazım Hikmet'in Piraye'sinin, Vera'sının veya Cemal Süreya'nın, Turgut Uyar'ın ve Edip Cansever'in Tomris'inin yerine koymuştur. Uğruna şiirler yazılmasını, methiyeler düzülmesini kim istemez ki? Ancak diğer yandan eğer acı denilen güçlü duygu olmasaydı aşk olur muydu? Bu kadar güzel şiirler, kitaplar ayrılık olmasaydı ortaya çıkar mıydı orasını bilemem. Sahi, sadece mutlu olsaydı insanlar, acı duygusunu tatmasalardı belki de biz bu kadar muazzam kitaplardan mahrum kalırdık. Bazen insan yaşadığı ilişkiden mutsuz olur. Artık o ilişki onun için omuzlarında bir yük haline gelir. Mutluluk duymak, karşı tarafı mutlu etmek yerine geriye sadece karşılıklı duyulan acı kalır. Sevginin her şeye yetemediği zamanlarda insan içten içe bitirir içindeki duyguyu, sessizce ayrılır sevdiğinden. Geriye de anılar kalır. İnsan anılarıyla yaşamayı öğrenmeli mi yoksa anıları silebilmenin bir yolu olmalı mı bilmiyorum ancak bana sorulsaydı anılarla yaşamayı tercih ederdim. Yaşadığımız her gün, her olay bizim için bir ders aslında. Hatalarımızı telafi etmek yerine onları yok saymayı tercih etmemeliyiz. Hayat bu, acısıyla tatlısıyla dersler bütünü. Unutmak iyi bir şey mi yoksa kötü bir şey mi bilmiyorum ama iyi bir şey olsa bile unutmayı tercih etmezdim. Unutmak ya da nefret etmek için sevmemişim ki sonuçta neden unutmak isteyeyim? Yaşanmışlıklarının olduğu insanlar daha sonraları ilişkini kessen bile sana acısıyla tatlısıyla değer katan insanlar. Daha sonraları anılarınızı hatırlasan bile zamanla geçebilecek şeyleri kendiliğinden unutmaya çalışmak acımasızca geliyor. Unutmak isteyip de unutamadığımız şeyler ise çok farklı. Öyle anlar geliyor ki insan hatırladıklarıyla nefes alamayacak hale geliyor. Zamanla geçmeyeceğini bileceğimiz şeylerle yaşamayı öğrenmemiz gerekiyor bir müddet sonra. İnsan her şeye alışabiliyor. Bir yakının kaybı, küsülen arkadaşın üzüntüsü, ayrılan sevginin acısı derken insan bünyesi bir süre sonra her şeye alışır hale geliyor. "Ben yapamam", "unutamam", "bu acıyla yaşayamam" dediğimiz şeyler geçiyor. Acısı kalsa da insan acıyla yaşamayı öğrenir hale geliyor. Belki bedenen ölmüyorsun ama ruhun acı çekiyor ancak yapabileceğin bir şey kalmıyor. Kişinin yaşadığı şeyleri kabullenmesi gerektiğini bilmesi gerekiyor. Gerisi zaten zamanla düzelecek şeyler. Zaman her yaraya merhem demiş büyüklerimiz, yanılıyor olamazlar. Bizim canımızı acıtanlar gibi bir de bize en güzel anılarımızı yaşatanlar var. Hayatımıza giren her kişi bizden bir şey almıyor, aksine bize bir şey katıyor. Sevdiğin, aşık olduğun insanla büyümek, onunla olgunlaşmak ve öğrenmek insanı tarif edilemez şekilde mutlu eden şeyler. Hayatımızdan bir süre sonra gitseler bile bizi zamanında çok mutlu ettikleri için nefret edemiyoruz ama sevemiyoruz da artık eskisi gibi. Bence belirsizlik durumu insanı en çok yoran şeylerden biri. Bir süre sonra omuzlarına binen yükten ne yapacağını, ne düşüneceğini şaşırıyorsun. Bir gün kızıp lanetler okurken diğer gün seni mutlu ettiği zamanları hatırlayıp tebessüm ediyorsun. İnsanoğlu işte bu kadar dengesiz. Belki senden ayrılan insandan nefret etsen, arkasından sövsen rahatlayacaksın ancak vicdanın el vermiyor. Anılarınızı, yaşadıklarınızı kirletmek istemiyorsun aksine o güzel anılara tutunup o insanı güzel hatırlamak istiyorsun. Gün gelip aklına düştüğünde bazı şeyler bazen buruk bir tebessüm kalıyor yüzünde bazense zorla gülümsemeye çalışıyorsun. Bunların hepsi herkesin yaşadığı duygular olsa da sadece sen yaşıyormuşsun, bütün dünya sana karşıymış gibi düşünmek bencillik. Bence insan her duyguyu tattığında mutlu olabilmeli, öfke bile olsa bir şeyler hissedebildiği yani ""insan" olabildiği için mutlu olabilmeli. Değer bilmekle alakalı olan çoğu şeyden yoksun olmak, acıların en büyüğünü kendisinde sanmak insanın bu dünyadaki sınaması olduğunu düşünüyorum. İnsanların bencilliği, birbirlerine kin duymaları ve kıskanmaları sonucu aşk, mutluluk, sevgi gibi duygulardan mahrum kalanları gördükçe içim parçalanıyor. Oysa en büyük kötülüğü kendimize yapıyoruz. Acıya isyan etmek yerine onunla yaşamayı öğrenmeyi bilip şükretsek belki de üzerimizdeki yüklerin çoğundan kurtulacağız. Nefret çok güçlü bir duygu olsa da bence insanın sevmekten başka kurtuluşu yok.