Umutlarımızı kaybettiğimiz zamanlar vardır hayatta. Kendimizi güçsüz ve çaresiz hissettiğimiz anlar. Bu gibi durumlarda mücadele isteğimiz ve yaşama olan bağlılığımızın azaldığını görürüz. Hayat bir mücadeleyse, umutlarımız bu mücadeledeki en güçlü silahımız, esin kaynağımızdır. Yeri geldiğinde onlara sarılır ve yaşama asılırız var gücümüzle. Mahzar Alanson ve Cem Yılmaz'ın başrolünde oynadığı Herşey Çok Güzel Olacak filmi de, bir yaşama sarılma, olumsuzluklara karşı mücadele etme filmidir. Hayallerini gerçekleştirmek için yanlış da olsa bazı kararlar veren Altan, bize bu mücadeleyi ironik bir biçimde anlatmaktadır. Ağabeyi Nuri ile aralarındaki sürtüşme, fakat içten içe birbirlerine duydukları sonsuz bağlılığı çok güzel bir biçimde ele almıştır film. Hayata karşı sergilemiş olduğu "Hallederiz", "Yaparız" duruşu, Altan'ı çevresine karşı güvensiz biri gibi yansıtıyor olsa da, filmin sonuna gelindiğinde Altan karakterine hak vermiyor değiliz. Onun yeri geldiğinde eşiyle, yeri geldiğinde ağabeyi ve babasıyla ters düştüğü bazı noktalarda, umutlarına ve geçmişe nasıl sarıldığını görmekteyiz. Klasik bir "Hayırsız kardeş" rolü üstlenen Cem Yılmaz (Altan), kendisinin ve ağabeyi Mazhar Alanson (Nuri)'un düşlerini gerçekleştirmek ve her zaman yaşamak istedikleri hayatı sunabilmek adına, kötü işlere bulaşır ve ağabeyi ile kendini bir mücadelenin içine sürükler. Bu esnada başlarına gelen durumlar karşısında yeri geldiğinde duygusal, yeri geldiğindeyse tanıdık ama anlam veremediğimiz başka hisler yaşarız. Film boyunca ağabey ve kardeş ilişkilerinde yaşanılabilecek bir takım olayları görebilmemiz de mümkündür. Bizlerin "Ben onun ağabeğiyim ister döverim, ister severim." şeklindeki tanımlamamıza uyacak davranışlar sergilenir. Nuri ve Altan'ın babalarıyla olan ilişkileri de dikkat çeken bir başka noktadır. Babalarını çok seven, ama yeteri kadar ilgi gösteremeyen, zamanında babalarının bütün güvenini kaybeden iki insandırlar. Aralarında çıkar ilişkisinden başka bir şeyin olmadığını fark ederiz. Biz bunu bu şekilde biliyorken de, filmde, Altan, Nuri ve babaları Ceval (Selim Naşit Özcan)'de aynı fotoğrafın evlerinin bir köşesinde hep varolduğunu anladığımızda gözlerimizin dolduğunu fark ederiz. Hayatın insanları başka yerlere sürüklese de, içlerinde bir yerlerde anlamı ve izi olan herkesin yeri olduğunu bir kez daha hatırlarız. Bütün o kavga ve tartışmalara rağmen içlerinde birbirlerine olan bağlılığı fark edebilmekteyiz. Filmde her ne kadar yanlış işler yapıyor gibi dursa da, Altan karakterine hiç kızmadığımızı görürüz. Bu da içimizde bir şeyleri başabildiğini görme isteği yüzündendir. Filmin yönetmeni Ömer Vargı da bu serüveni bize yeri geldiğinde eğlenceli, yeri geldiğinde de dugusal bir biçimde harmanlayarak anlatmayı çok güzel becermiştir. Ağabeyi Nuri, Altan'ın her ne kadar yaptığı haraket ve davranışları tasvip etmese de, farkında olmadan onunla aynı yolda olduğunu görmekteyiz. Aslında yaşlarına rağmen içlerinde kalan küçük çocuğu, yaramazlık dugusunu hiç kaybetmemiştirler. Filmin sonlarına doğru, işlerin yoluna gireceğini düşünürken, çeşitli yollarla elde ettikleri paranın yanmasından sonra, İstanbul'a dönen iki kardeş bazı acı gerçeklerle yüzleşir. Bu olumsuzluklar karşısında Nuri-Altan ikilisinin "kayışları" bir anda kopar. Tam da böylesine kötü bir noktada, Altan'ın başından geçen bu olayları anlattığını, sonrasında ağabey ve kardeşin aralarından su sızmadığını görürüz. Birlikte girdikleri bazı tatsız olaylar ve sonuçları, bu ikilinin birbirlerine olan bağını kuvvetlendirdiğini anlamaktayız. Babalarının da kaybıyla, yaşadıklarından almış oldukları derslerle, artık daha çok destek olmaktadırlar kendilerine. Hayatlarına kaldıkları yerden devam eden ikilinin, umutlarının, hayallerinin peşinde koşmaktan vazgeçmediğini görmekteyiz. Birbirlerini ihmal eden iki kardeşin sonrasında omuz omuza yürüyüşlerine şahit olmamız da, izleyiciler olarak bize buruk bir mutluluk yaşatmaktadır. Ekranın başında geçirmiş olduğumuz vaktin sonunda ise, "Benim h ala umudum var" diyebilmenin önemini bir kez daha kavrarız.