ÖLÜMÜN HİSSETTİRDİKLERİ

Baktığımda böyle güzel bir tabloya hayatın geçişini hissediyorum ilk. Hayatlarımızın geçişlerini. Ortadaki süzülüp giden patika bana hep yolda olduğumuzu, yani aslında hayatımızın bir yol üzere oluşunu, kuşlar bana bazen kendimizi bazen başkalarını yitirip ama hala yolumuzda olmamız gerektiğini ve en önemlisi de yolun sonunun hep yitip gidenlerin yanı olduğunu hissettiriyor. Vincent van Gogh'un son eseri bu tablo, ismi Wheatfield with Crows. Resimdeki kuşların aslında birer karga olduğunu anlıyoruz ismini öğrenince tablonun. Tabloya bakınca hissedilenler; onun bir son eser olduğunu öğrenince daha da yoğunlaşıyor ve kabartıyor içimizdeki ölüme karşı olan duyguları. Ölümü seviyoruz belki de Gogh'un sevdiği gibi. Gördüğüm derslerden birinde, hocamız bu tablonun da içerisinde geçtiği 40 dakikalık bir belgesel tadında video izletti. Öncelikle Vincent Gogh'un tablosu olduğunu söylüyordu adam, evet bunda güzel renkleri böyle canlı kullanan başka kim olabilirdi? O kendine has, karakteristik çizgilerle hemen anlaşılıyordu bir Gogh tablosu olduğu. Halbuki ilerleyen saniyelerde işler biraz değişti. Sunucu, birkaç saniye tabloya yalnızca sessiz bir şekilde bakmamızı istemişti fakat bundan önemlisi son tablosu olduğu vurgusunu yapmamıştı henüz. İlerleyen sessiz saniyelerde, "Bunun size Van Gogh'un kendini öldürmeden önceki son resmi olduğunu söylesem" diyor ve arkaya inanılmaz bir klasik müzik örneği koyuyor. İşte o cümleden sonra hissettiğim şeylerin tamamen değişmesi ve müzikle birlikte kalbimin ağrıması başlıyor. Müzikler ve sesler, o anki hissettiğim duyguları yoğunlaştıran şeylerdi, belki sessizlik bile. O kargaların aslında uzun bir yolculuğa çıkmış olduğunu düşünmek, belki de Van Gogh'un o buğday tarlasında son kez yürüdüğünü hayal etmek, aklında çoktan planlamış olduğu intihar düşüncesi ile veya bu tablo üzerinde çalışırken ve tablo henüz bitmişken yanında ölü bedenini hayal etmek... İşte duygularımı yoğunlaştıran ve belki ağlama isteği uyandıran bir andı benim için. Başka ne hisseder biri bunların tamamını bildikten sonra? Aslında o buğdayların, başakların hayatın iyi yanları olduğunu mu? Ve aslında hayatımızda her zaman karanlık bir taraf olduğunu ve yalnızca kafamızı kaldırmamızın bile bu acı gerçekle yüzleşmeye yeterli olduğunu mu? Veya neyi görmek istersek görebileceğimizi yalnızca yolumuzdan bizi alıkoyacak şeyler olmaması gerektiğini, eğer böyle bir tehdit görürsek hepsini kovalamamız gerektiğini ve onları karanlık ve mavi hissettikleri yere göndermeyi mi? Belki hikayesini hiç bilmesek bile, birçok şey tasarlayıp istediğimiz gibi hayal edebiliriz bu tabloyu. Zaten sanatında amacı bir nebze bu değil midir? Kafanda istediğini kurabilirsin, istediğin gibi hissedebilirsin o eseri, bu müzik veya resim olur ya da bir heykel. Sen o an ne hissediyorsan senin için odur sanat eseri. Çok renkli bir tabloyu bile mavi hissettiğin bir gün kötümser bir şekilde yorumlarsın ve kafana öyle oturtursun, öyle hissedersin. Vincent van Gogh eserini tamamlarken ne düşünüyordu, ne hissediyordu bilemem ama ben onun son eseri olduğunu öğrenmeden ki ruh halimle öğrendikten sonra o hüzünlü klasik müzik eşliğinde çok etkilendiğimi söylemek isterim. Her an her saniye değişen bu evrende, bir tabloya onun hikayesiyle bakıp yıllar geçse de binlerce insanla aynı hüznü duymanın tek mantıklı açıklaması olabilir, herkesin "insani ya da vicdani" bir yanının olduğu gerçeği. Ha evet, gerçekten kötü insanlar var, o yüzden onlar benim "insani" kategorime girmiyor ne yazık ki. Ama geri kalan, kalbi olan insanları düşünürsek, acı duymakbizlerin doğasında var mutlu olmak kadar.