Aşkların En Büyüğü

Mektup nedir ve neden yazılır? Sadece resmi makamlara ve resmi bir dil ile mi yazılır? Sanılanın aksine mektup belli kurallara bağlı kalınıp, yazılmak zorunda değil tıpkı Cemal Süreya'nın yazdıkları gibi. Mektup ya çok uzaktaki kişilere yazılır ya da yüz yüze anlatılamayan duyguları aktarmak için yazılabilir. En güzel ve en içten şekli de ikincisi gibi değil midir zaten. Söylenmek istenen her şey en içten hissedilen, hiçbir kurala uymadan yazılan ve en saf duyguların kağıda dökülmesi ile ortaya çıkanıdır. Özellikle Cemal Süreya gibi bir aşk adamı tarafından ele alınan bu aşk mektuplarının tadı diğer mektuplarda bulunamaz. Cemal Süreya'nın meşhur şair kimliğini bir tarafa bıraktım ve bu en içten duyguları ile yazılmış "Onüç Günün Mektupları" eseriyle bir daha anladım ki ne kadar büyük bir usta olduğunu. Cemal Süreya'nın mektuplarını yazdığı, hastanede yatan Zuhal Hanım'ın ne kadar şanslı bir eş olduğu bu eserde kolayca görülmektedir. Hastanede kaldığı günler boyunca sadece Cemal Süreya'nın Zuhal hanıma olan aşkının yanı sıra gün be gün yaşadıklarını görüyoruz. Ama bu aşk kolayca ifade edilemeyecek bir aşk. Kendi oğluna olan sevgiden daha fazla bir sevgiye sahip Zuhal Tekkanat'a karşı. Okurken insan sorgulamıyor değil, acaba günün birinde ben de bu aşk gibi güçlü bir aşka sahip olabilecek miyim diye. Aşk demişken, aşk şairi olan Cemal Süreya'nın anlatımıyla aşkın ne kadar kutsal bir duygu olduğunu da bir daha anladım. Bu çekilmez dünyanın daha yaşanır daha güzel ve daha anlamlı olmasını sağlayan ender duygulardan bir tanesi. Bulunduğunda ise özenle korunup aynı şekilde özenle yaşanması gereken bir duygudur. Okuduktan sonra fark ettim. Eve neden ev dendiğini çünkü ev dediğimiz yer aslında bütün sevdiklerimizin yanımızda olduğu yerdir tıpkı Cemal Süreya'nın da yazdığı gibi "evin ev olduğunu, evin şu bir günlük sensizliğinden anladımi. " Ayrıca bir çocuğun annesinden mahrum şekilde yaşarken babalığın daha zor bir şey olduğunu fark i: Bütün alıntılar "Onüç Günün Mektupları" kitabından etmemek elde değil. Çünkü çocuğu büyüten annedir gibi bir kavram varken ülkemizde, baba birden bire bütün işlerin peşinde koşmak zorunda kalıyor ve hem baba hem de anne oluyor. Zaten zor olan hayatın gittikçe daha da zorlaşması bu yüzden kaçınılmaz oluyor. Zuhal Hanım'a olan aşkının dışında hep sahip olmak istediği ve Elif ismini koymak isteği kızını da nerdeyse her satırda fark ediyoruz. Şu kısa hayatlarında, aralarındaki mükemmel aşktan Elif isminde ve tamamen Zuhal Hanım'a benzeyen bir kız çocuğu istiyordu Cemal Süreya. Ve onunla ilgili hayallerinden bahsediyordu. Kızıyla neler yapmak istediğinden, eşiyle ve oğluyla nasıl bir hayata sahip olmak istediğinden. Bir hastaya yapılabilecek en değerli şeyin ona moral vermek olduğu ve hep onun yanında olmanın ne kadar önemli olduğu çok net bir şekilde anlaşılıyor bu eserde. Onu ne kadar sevdiğini, ne kadar özlediğini ve özlendiğini söylemek ve yazmak yapılabilecek en iyi şeydir, özellikle hasta olan kişi hayatının tamamı olan büyük aşkın ise. Ve vakit ameliyat zamanına geldiğinde hastanın başına gelen her şeyin geçeceğine ve her şeyin eski haline belki de eskisinden daha iyi halde olacağını söylemek de bir o kadar önemli. Aşkından uzak kaldığın dönemlerde yaşanan yalnızlık ise en zor tarafıdır hayatın. Hiçbir duygu o yalnızlık duygusu kadar acı verici olamaz aşkının ölmesi dışında. İşte bu yalnızlık ve özlem duygusunu aktarırken yazdığı cümleler asla unutulamayacak bir şekilde kağıda dökülmüş Cemal Süreya tarafından. "Sevgilim ben şimdi büyük bir kentte seni düşünmekteyim. Elimde uçuk mavi bir kalem, cebimde iki paket cıgara. Hayatımız geçiyor gözlerimin önünden çıkıp gitmelerimiz, su içmelerimiz, öpüştüklerimiz. Ağlarım aklıma geldikçe gülüştüklerimizi." Özgür Can Erdoğan i: Bütün alıntılar "Onüç Günün Mektupları" kitabından