BAŞKALARININ GÖLGESİNDE

Mutsuzluk Zamanlarında Mutluluk hepimizin aşina olduğu bir konuyu derinlemesine işliyor. Okumadan önce yazarı hakkında çok fazla bir fikrim yoktu, bir kitapçıda gezinirken sadece ismi dikkatimi dikkatimi çektiği için aldığım bir kitaptı ki isminin hakkını da fazlasıyla veriyor diyebilirim. Son yıllarda hepimizin mustarip olduğu sıradanlaşma olgusunu o kadar güzel anlatıyor ki kendi hayatımıza dönüp, şu an ben gerçekten istediğim yerde miyim? Hayallerime ne kadar yakınım? Ya da en kötüsü, benim bir hayalim var mı? Sorularını tekrar tekrar sormanıza sebep oluyor. Bazen hayatın akışına kendimizi o kadar kaptırıyoruz ki, rüzgar bizi nereye savurursa oradan yaşama tutunmaya devam ediyoruz. Ne sorguluyoruz ne de sitem etmeye vakit bulabiliyoruz. Günlük telaşlarımıza o kadar kaptırıyoruz ki kendimizi, bir gün bir yerlerde bir hayal kurmuş muyduk onun bile ayrımına varamayacak hale geliyoruz. Özetle, hayal kurmanın bile bir hayale dönüştüğü bir dünyada kurduk kendimize, farkına bile varmadan sadece nefes alıp veriyoruz. Halbuki, biz güzel hayalleri olan çocuklardık. Büyüyünce şunu olacağım, diye başlayan cümlelerimiz vardı bizim, hala sonunu getiremediğimiz. Hayallerimizi de kendimize benzettik, tek tipleştirdik. Ulaşamayacağımız hayaller kurmamayı o kadar iyi öğrettiler ki bize, hayal kurmayı unuttuk. Bize verilen hayat şartlarının en iyisi olduğuna o kadar iyi inandırdılar ki bizi, daha iyisini yapabileceğimizin farkına bile varamadan yaşlandık. O kadar çok insan var ki neden yaşadığını unutan, en başında bu yola neden çıktığını unutup başka bir yola sapan. Sahi benim en büyük hayalim neydi? Bir zamanlar sahip olmak için yanıp tutuştuğum. Ne kadar uzağındayım şimdi onun, unutmuşum. En güzel meyveleri sıkmıştı annelerimiz güçlenelim diye, büyüyüp hayallerimize kavuşalım diye, şimdi posaları hepimizin boğazına dizildi. Kimi durdurup sorsan şimdi yolda, acelesi, yetişeceği bir yeri, belki geç kaldığı bir işi vardır hatta bazıları durmazlar bile. Hepimiz o kadar meşgulüz ki, sormayı unuttuk kendimize şuan istediğin şeyi mi yapıyorsun diye. Belki de o kadar uzun süre sormadılar ki bize, sorgulamak aklımızın ucundan bile geçmez oldu. Ana karakterimiz Gerhard Warlich işte tam da böyle bir zamanda sorgulamaya başlıyor hayatını. Hayalleri elinden alınan bir adam olduğunu, aslında bir gün ölmek için yaşadığını, belki de ölmesinin hayatını anlamlı kılacak tek şey olduğunu böyle bir zamanda fark ediyor. Yalnızlaşıyor sonra, çünkü ondan başka kimse sorgulamıyor bu düzeni. Sınırlarını başkalarının belirlediği bu hayatı o sınırlara yaklaşmadan kimse fark edemiyor çünkü. Aslında mutlu değiliz hiçbirimiz, ama mutluluk aramayı da bırakmışız zaten, ufak memnuniyetler yetiyor bizi hayatta tutmaya. Sorgulamaya başlarsak mutsuz olmaktan korkuyoruz o kadar korkuyoruz ki hatta, o sınırlara yaklaşmaya bile cesaret edemiyoruz çoğu zaman. Çünkü mutlu değiliz ama en azından mutsuz da değiliz, hele heyecanlı hiç değiliz, sıradanız, normaliz, ortalama bir ruh halinde yaşayıp gidiyoruz. Belki de artık birilerinin durun demesi gerekiyordur. Belki de birilerinin bize hatırlatması gerekiyordur, yaşamanın bu olmadığını. Belki birinin bize ilham olması gerekiyordur. Belki de bir cevabı olmasından korktuğumuz ama asıl verebilecek bir cevabımız yoksa korkmamız gereken o soruyu sormamız gerekiyordur kendimize: Benim bir hayalim var mıydı? Sonra, Gerhard kadar şanslıysak bir cevap buluruz bu soruya, ve artık korkularımızı bir kenara bırakıp kendimiz için çabalamaya başlarız. Sonunda mutsuz da olsak, gerçekleştiremesek de hayalimizi, en azından denemiş oluruz, en azından bu bizim başarısızlığımız olur, en azından kendimize ait bir şeyimiz olur. Hepimiz kendimize bunu borçluyuz.