Sessizliğin Altındaki Yakarış

Blog yazılarımın dördüncü yazısı için Sabahattin Ali'den Kürk Mantolu Madonna eserini okudum. Bu eseri seçmemin nedeni devamlı ismini duyduğum bu eserin bende yarattığı merak duygusunu tatmin etmekti. Başta kitabı çok kalın bulduğum ve bu nedenle sürükleyici olmayacağını düşündüğüm için tereddütlerim oldu. Fakat yine de bu eseri merak ettiğim için en azından birkaç bölümünü okumaya karar verdim ve kendimi romanın içinde buldum. Bu blog yazımda, Sabahattin Ali'nin Kürk Mantolu Madonna eserini okurken hissettiğim duyguları paylaşacağım. Hikaye Rasim Efendi'nin yeni işinde karşılaştığı Raif Efendi'ye olan sempatisiyle başladı. Raif Efendi sessizdi, içine kapanıktı ve çevresindekiler tarafından hor görülüyordu. Peki, neden isyan etmiyordu? Raif Efendi'yi bu karanlığa ne sürüklemişti? diye sordum kendime. Sağlığı yerinde, işi gücü yerinde, ailesi yanında olan bu adamın neymiş ki derdi tamamen kapatmış kapılarını çevresindekilere. Okudum, okudukça da şaşırmadan edemedim, kızmaya başladım konuşsana be adam dedim, göstersene kendini çevrendekilere, yaşadığını hissetsene dedim kendi kendime. Rasim efendinin de dikkatini çekmişti bu adamın sessizliği, çabaladı durdu öğrenmek için bu Raif Efendi'nin derdini, Rasim Efendi karakteri sanki benim merakımı temsil ediyordu romanda. Rasim Efendi çabaladı da çabaladı ama bir türlü Raif Efendi'ye yaklaşmayı başaramadı. Yılmadı Rasim Efendi, bütün hevesi ve merakıyla çabalamaya devam etti ve sonunda muradına erdi. Takdir ettim Rasim Efendi'nin bu çabasını, ne yalan söyleyeyim ben olsam pes eder kendi derdimle ilgilenirdim. Sonunda gün geldi çattı ve Raif Efendi'nin hayatını okumaya başladım. Merakıma o kadar yenik düşmüştüm ki romanı okumadan yapamıyordum. Romanın bu çekiciliğiyle hayrete düştüm ve sonunda olayların iç yüzünü öğrenmeye başladım. Fakat Raif Efendi'nin hayatını okudukça hüzne boğuldum, beni ele geçiren o bütün merak duygusu bir anda tamamen beni içine çeken bir karamsarlığa dönüştü. Düşündüm başta bu kadar yargıladığım, kızdığım Raif Efendinin yerinde ben olsam ne yapardım, nasıl biri olurdum... Kendime hep bu soruyu sordum sayfa sayfa. Aşktı, evet aşktı Raif Efendi'yi bu karamsarlığa, bu sessiz yakarışa sürükleyen. Zaten hep aşklar değil midir insanların katilleri. Gittiği Avrupa gezisinde yabancı bir kadına olan aşkı küstürmüştü onu hayata ve en büyük darbe de bu değildi. Aşkına yanıt almadığını, kandırıldığını düşünen Raif Efendi için belki her şey böyle daha kolay olacaktı. Belki kızacak, küsecek ama bir şekilde unutacaktı. Ama nasıl bilebilirdi ki gerçekleri, nasıl bilebilirdion yıl önce küstüğü kadının, aşklarının meyvesini doğurduktan kısa bir süre sonra hayatını kaybettiğini. Kim bilir ne hayalleri vardı Raif Efendi'nin, belki de Maria'yla yaşlanmayı düşünüyordu bahçeli küçük evlerinde. Şaşırmadım, Raif Efendi'nin böyle olmasına, insan ne hissedebilirdi ki, en çok değer verdiği ve belki de tek değer verdiği şeyin ondan alınmasına nasıl bir tepki verebilirdi. Yazdı, Raif Efendi yazdı acılarını, hissettiklerini kağıtlara, defterlere yazdı. Zaten kim anlayabilirdi ki konuşsaydı da onu, kim acısına ortak olabilir, kim onu mutlu edebilirdi artık onu? On yıl sonra ilk defa haberini aldığı o aşkın meyvesi mi? Zaten bitmişti artık her şey onun için ne arkadaşı, ne dostu, ne de sevdiği kalmıştı hayatta, sadece can dostu kara defteri kalmıştı yanı başında. Ağladım, evet ağladım, gözyaşlarımı tutamadım Raif Efendi hayata gözlerini yumduğunda ama belki de en güzeli buydu onun için bu zalim hayattan göçüp gitmek, belki de huzura ermişti artık. Romanın kapağını kapattığımda düşündüm ben kimdim ki yargılıyordum Raif Efendi'yi, sessizsin, içine kapanıksın diye, ben kimdim ki kızıyordum daha onu tanımadan. Gördüm, ne zengin biri varmış o gizli kapaklı karakterin içinde.