İNSANLIĞA DAİR TÜM GÜZELLİKLERİN SONU

"Önce Ekmekler Bozuldu, sonra her şey" diye başlıyor öykü, "Çünkü dünyada savaş vardı. İnsanlar sebebini bilmeden, düşünmeden ölüyor, öldürülüyorlardı." diye de devam ediyor. Türkiye, ikinci dünya savaşına her ne kadar katılmamış olsa da savaş sıkıntılarını çeken halkın içinden bir gencin, Oktay Akbal'ın, satırları bunlar. Bir aileye, bir günde, sadece bir ekmeğin karneyle verildiği, on binlerin askere alındığı, her gün savaşa girmek korkusuyla gökyüzü hala mavi mi diye kontrol edildiği zamanlarda ben daha doğmamıştım belki bu sebeple bilmiyorum ama bugün Oktay Akbal'ın yazdıkları bana Berkin Elvan'ı, Ali İsmail Korkmaz'ı, Ethem Sarısülük'ü , Abdullah Cömert'i, Mehmet Ayvalıtaş'ı, Ahmet Atakan'ı, Medeni Yıldırım'ı, Hasan Ferit Gedik'i, Mustafa Sarı'yı hatırlatıyor, Gezi Parkı direnişinde kaybedilen, yitirilen gençliği anımsatıyor. Gezi olayları da benim yaşadığım, bizzat şahit olduğum savaştı belki ondandır yazarın satırlarında bunları anımsamam. Aynı Akbal'ın dediği gibi insanlar sebebini bilmeden, düşünmeden öldürdüler. Taksim'de Gezi Park'ında başlayan direniş, tüm Türkiye'de ortak bir sese dönüştü. 'Dünyanın iyi bir dünya olabileceğini, insanın mavi gökyüzünü, denizi, ağaçları seyretmekle mutluluğunu yaşadığı anlara yeniden kavuşacağına inanıyoruz.' diyor yazar kitabında. 2. Dünya Savaşı'nın üzerinden çok seneler geçti ama bu iyimser yaklaşımı bugün de hala mümkün değil maalesef. Bir mimarlık öğrencisi olarak İstanbul'un, Ankara'nın tüm Türkiye'nin beton yığınına dönüştürülmesi, ağaçların parkların yerlerine büyük alışveriş merkezleri, saraylar, köprüler yollar dikilmesi mesleğimin Türkiye'de geleceği konusunda beni hep bir karamsarlığa sürüklüyor. Avrupa'nın en büyükleri arasında olan adalet sarayları yapılıyor gururla, ama içlerinde ne hukuk var ne adalet. Bu uğurda başlamıştı Gezi Parkı direnişi aslında, hakkını arayan bir grup vatandaşla, gençle. Çevreci gençlere yapılan orantısız saldırı, müdahale başlardaki Gezi Parkı Nöbetini direnişe, savaşa dönüştürdü. Bir eylem düşünün, insanlar gaz maskeleriyle katılıyorlar, 'kafama gaz kapsülü atmasınlar' diye baretler takıyorlar, bir eylem düşünün tentürdiyot, sargı bezi, oksijenli su, taşıyor insanlar yanlarında. Bu insanlar savaşa değil, eyleme gidiyorlardı. Her şey bir ağaçla başladı ve uğruna dokuz genç can verildi. Gezi Parkı olaylarının önderlerinden olan 'genç fidanlar' çeşitli şekillerde nitelendirildi. Gençler, 'Türkiye'ye AB üyesi ülke görünümü kazandıran kesim' ya da 'Cumhuriyet'in güvencesi' olarak betimlendirilirken, yandaş kesim tarafından, 'konforlu ailelerin şımarık ve narsist eğilimli çocukları', 'sanal kimlik arayışındaki sanal gençlik' olarak nitelendirilmeye başladılar. Toprağa düşen canlardan bir tanesi, genç bir fidan, Berkin Elvan. Yitirilen canlardan en genci, daha 15 yaşındaydı. Devletin görevi Berkin gibi genç fidanları yaşatmak, okutmakken, daha fazla yaşamasına bile izin verilmedi. Ekmekle başladı her şey kitaptaki gibi. Ekmek almaya giden Berkin kafasına isabet eden gaz fişeği sonucu hayatını kaybetti. İster eylemci bir çocuk olsun, ister ekmek almaya giden bir çocuk olsun Bir devlet, bir ülke kendi gelecek neslini, kendi elleriyle yok etti. Berkin Elvan bir dönüm noktası olmalıydı. Sadece Türkiye için değil, tüm dünyada savaş yüzünden hayatını kaybeden çocuklardan sonuncusu olmalıydı ki daha fazla ağlayan insanlar bırakmasınlar arkalarında. Ne savaşlar atlattı bu ülke, bu tarih. Her savaş sonrası huzurlu gelecekler ümit etti insanlar. Çok barışlar geldi, sonra soğuk savaş adını verdik barışın ismine. Soğuk savaş devam ederken her daim, kendi içimizde kendi vatandaşımızla düşman hale geldik. Gençlerimizi öldürdüler, hayalleri kararttılar, geleceğe bakan ümitli gözlere perde çektiler. Ülkemizi emanet ettiğimiz eller, gençliğe bile sahip çıkmadı.