HAYAT BEKLEMEZ

Saniyeler su gibi akıp geçiyor, dakikaları dolduruyor ve saatler oluyor daha sonra da günler, aylar ve yıllar. Hangimiz " Ne çabuk geçti bunca zaman ya? " diye sormuyor ki. Şahsen 20 yaşına girmeme aylar kalan ben bile sanki çok büyükmüşüm gibi bu soruyu sorup duruyorum kendime. Sahiden, ne çabuk geçti bunca zaman? Zamanın çok hızlı geçtiğini Ankara'dan memleketim Balıkesir'e gittiğim zamanlarda çok daha iyi anlıyorum. O koskoca üç gün nasıl da geçiyor ve otobüse binip geri dönmeme bir saat kalmış oluyor, aklım almıyor. Valizimi tekrar toplarken sorguluyorum işte. Ne zaman büyüdüm, ne zaman bıraktık sokaklarda koşa koşa oyunlar oynamayı diye. Bu soruların cevabından ziyade, sorulması ve içtenlikle cevaplanılması gereken başka bir soru var bence: iyi ya da kötü, geçen bunca zamanın değerini bilebildik mi? Kelebeğin Hayat Sırları'nı okurken bu soruları kendime sık sık sordum; bütün güzel anılarımı düşündüm, bu sırada kimi zaman yüzümde bir tebessüm oluştu, kimi zamansa gözlerim doldu. O günler, o insanlar ve o anda hissettiğim duygular asla geri gelmeyecekti. Akıp giden zamanın içinde kaybolmuş anlardı artık onlar. Elbette her güzel şey biterdi, hatta her son yeni bir başlangıçtı değil mi? Bir şeyler bitmeden diğerleri başlayamazdı. Az önce de dediğim gibi, asıl soru "Ben o anların kıymetini bilebildim mi?" olmalı. Mesela benim hiçbir günüm baştan sona problemsiz geçmez, illa çıkar küçük bir şey ve bu küçük şeyi kafama takmadan duramam. İşte buna odaklanmak yerine o an yaşanan güzel şeylere kendini vermek bu anların kıymetini bilmek demek bana göre. Evet, bazı anlarımın gerçekten kıymetini bildim; hatta bazı güzel anları hafızama o kadar iyi kazımışım ki o an kimin ne dediğini, üstümde ne olduğunu, ne hissettiğimi, havanın sıcaklığını bile hissedebiliyorum gözlerimi kapayıp o ana gittiğimde. O ana gidip her detayı saniye saniye tekrar yaşamayı çok seviyorum. Fakat ne yazık ki bu durum her anım için geçerli değil, düşündüm de ellerimden kayıp gitmesine izin verdiğim o kadar çok şey var ki... Sizi bilmem ama ben o an haklı bile olsam en çok insanlarla ettiğim kavgalardan dolayı pişmanlık yaşar ve o anı geri almak isterdim. Bana göre insanlarla, hele ki sevdiğin insanlarla, kavga etmekten daha kötü hiçbir şey yok. İki tarafta birbirini kırıyor ve bu burada bitmiyor, sonrasında da kalıyor o kırgınlık. Halbuki ne gerek var? Hayat bu, hangimizin ne zaman aramızdan çekip gideceği muallak, değil mi? Ya o küstüğümüz insanlarla küs ayrılırsak? İşte o zaman pişman olmayacak mıyız ettiğimiz o kavgadan, birbirimizi kırdığımızdan? Bana göre en kötüsü, bir insanın değerini onu kaybettikten sonra anlamak. Çünkü artık yapabileceğin bir şey yok. İstediğin kadar ağla, üzül, pişman ol ve zamanı geri almak iste ama nafile. İşte bu yüzden en çok kavgalarımdan pişmanlık yaşadım ve ne pahasına olursa olsun karşımdaki insanla aramı düzeltmeye bakıyorum. Olsun varsın onun karşısında eğilip büzüleyim, en sonunda kazanan ben olacağım ve önemli olan da bu. Kitapta yazarın hayata karşı bakış açısı o kadar güzel ki, insan boşa akıp geçen her saniyesi için ya da doya doya yaşayamadığı mutluluklar için üzülüyor adeta. Ama hiçbir şey için geç değil, daha önümde uzun yıllar var(umarım) ve önemli olan bizi beklemeden akıp giden zamanı tutup yakalayabilmek. Nil gibi bakmak lazım hayata, artık ben de böyle bakmaya çalışıyorum. Yaptığım her şeyin hakkını vermeye, yaşadığım her anın sonunda "iyi ki" demeye çalışıyorum. İnsanların doğrularıyla değil kendi doğrularımla yol alacağım, tabii ki fikrini alacağım insanlar da olacak yanımda az ama öz. Daha bir sürü örnek var şunu bunu yapacağım diye, fakat bunların hepsi zamanla şekil alacak, zamanla göreceğim neyi yapıp neyi yapmadığımı, iyi bir insan olup olmadığımı... Kısacası şuandan itibaren çok şey değişecek, ama değişmeyecek bir şey var. Bundan on sene sonra da, yirmi sene sonra da " Ne çabuk geçti bunca yıl yahu?" diye soracağız kendimize, işte bu hiç değişmeyecek.