TOPLUMSAL MUTLULUK

Tekdüze bir hayat sürüyoruz. Yaşadığımız her gün aslında bir öncekinin aynısı. Her gün aynı sokaklarda yürüyerek, aynı vasıtaları kullanarak gitmek mecburiyetinde olduğumuz yerlere gidiyor, aynı insanları görüyor ve yaşananlara aynı tepkileri veriyoruz. Düşünmekten öyle vazgeçmişiz ki, birer robot misali sürdürüyoruz hayatımızı; sorgulamadan okula, işe gidiyor ve eve dönüyoruz. Bu yoğun hayat tahammül sınırlarımızı düşürmüş olacak ki, aynı şehirde yaşadığımız ve benzer hayatlar paylaştığımız insanlar bize sadece boş bir kalabalık gibi görünüyor. Hatta öyle ki bu tanımadığımız insanlar bize hayatı dar ediyor. Kaçan her dolu otobüs, yürüyemediğimiz her kalabalık sokak, trafik yüzünden sıkışmış her cadde bizi onlardan soğutmaya devam ediyor. Fakat unuttuğumuz şey şu ki, aslında biz de bir başkası için o kalabalığın bir parçasıyız, yalnızca yer kaplayan fazladan bir kişi. Aslında çok büyük bir ortak noktamız var hepsiyle, insanız. Hepimiz aynı şeyler için debelenip duruyoruz, farklı amaçlar için aynı yolları seçiyoruz ve bu yüzden her şeyi paylaşabilmeliyiz, bizi daha iyi anlayabilecek kimse yok bizden başka. Dünya hepimizin, yaşayacak başka yerimiz yok. Burası yedi milyar insanın yuvası ve hepimize yetecek kadar büyük. Bu konunun aklıma nereden geldiğini düşünüyor olabilirsiniz. Geçenlerde, Thai Hayat Sigortası şirketinin yaptığı reklamla karşılaştım. Reklamda başrolde oynayan adam yolda yürürken tezgahını taşımaya çalışan bir kadının yardımına koşuyor, yemek yerken yanına gelen köpeğe kendi yemeğini veriyor ve eğitim için paraya ihtiyacı olduğunu belirten küçük bir kıza cebindeki tüm parayı veriyordu. Durup düşündüm, artık kimse reklamdaki adam gibi başkasının hayatını kolaylaştıracak, onları gülümsetecek, rahatlatacak en ufak bir teşebbüste bile bulunmuyordu. Böyle insanlara çok ender rastlayabiliyoruz. Oysa yapabileceğimiz en basit şey bu. Bir sabah, erken saatlerde otobüste uyuklayan, halinden memnun olmayan, mutsuz ve yorgun görünen bir yabancıya tebessümü çok görmeyerek başlayabiliriz. Sadece gülümseyerek bile karşıdaki insanın o gününün kolay geçmesini sağlayabiliriz. Bunun için fazladan hiçbir çaba sarf etmemize gerek yok. Bunu başarabilmek için ise önce düşünmeliyiz. Fiillerimizin sebebi ne, neyi neden yapıyoruz. Benliğimizin farkında olarak, yaşadığımız hayatı anlamlandırabilirsek eğer kafamızı başka tarafa çevirerek, göz temasından kaçınmak yerine diğer insanlarla iletişime geçebiliriz. Her davranışımızın bir amacı var. Planladığımız hayata ulaşmak için her gün uğraşıyoruz, elimizden geleni yapıyoruz. Aslında hepsi tek bir şeye ulaşmak için, mutluluk. Göreli bir kavram mutluluk. Herkes için farklı bir şey ifade ediyor olabilir. Şimdi verebileceğim en temel örnek bir ev, araba, iyi bir iş ve mutlu bir evlilik. En basit tanım bu, insanlar buna ulaşmak için okuyor, çalışıyor, kendine yetebilmek için her gün yataktan kalkacak kuvveti buluyor kendinde. Mutluluğun bu olduğuna hepimiz nasıl şartlandık bilmiyorum ama ben bahsettiğim bu reklamı seyrettikten sonra aslında mutluluğun çok daha basit ve kolay ulaşılabilir bir şey olduğuna kanaat getirdim. Mutluluk aslında ufak bir şeker verdiğin çocuğun gözünde parlayan ışık, elindeki torbaları taşımaya yardım ettiğin yaşlı teyzenin dudağındaki tebessüm. Aslında hayat şimdi yaşadığımız ve hayat dediğimiz şeyden çok daha kolay. Başkalarının yaşamını kolaylaştırmak da öyle. Kenarından tutacağımız her iş, düzelteceğimiz her ufak bozukluk hem bizim hayatımızı hem de tanımadığımız onlarca insanın hayatını kolaylaştıracak. Bu yüzden çevremizden bu kadar kopuk olmak ve iletişimden kaçınmak yerine iyiliğimizin değeceği, yardım edebileceğimiz herkesin yanında durmayı öğrenmeliyiz. Ufak bir dokunuşla her şey değişebilir ve bu yalnızca bizim elimizde olabilir. İnsanlardan iyiliğimizi esirgememeli ve paylaşabileceğimiz her şeyi paylaşmalıyız. Ancak bu sayede gerçek mutluluğu bulabilir ve etrafımıza yayabiliriz.