Yürümenin Ezgisi

Hepimizin rutin olarak yaptığı işler vardır. Lise zamanlarımda, sabahları yatağımın insanı mayhoş eden sıcaklığını zar zor terk eder, okula gitmeden önce basit bir kahvaltı yapar ve kendimi Cihangir'in yaşlı sokaklarında yürürken bulurdum. Kimi zaman akşamdan kalma bir insan görürdüm, bu kayıp mahluklar, esrik hayaller içerisinde sanki hayatın akışını andıran dalgalanmalarla etrafta sendelerler. Başka bir zaman sokakları yer yer sahiplenen mağrur kedilerle karşılaşırdım. Gururlu bakışlarla beni süzerler, onların güzelliklerine iltifat etmemi beklerler ve belki canları isterlerse kendi muhteşemliklerini hissedebilmem için onları sevmeme izin verirlerdi. Karanlık olurdu sabahları. Yıldızlar İstanbul'un ışıklarında boğulurdu. Yıldızları kıskanırdı sanki İstanbul, parlamayı hak edenin sadece kendisi olduğunu düşünürmüşçesine. Şehir ışıklarla tüm çirkin noktalarını makyajlardı ve boğazın sabah esintileri sokakta yürüyenleri selamlardı. Soğuk içime işlerken ve nefesim bıyıklarıma kristal öpücükler kondururken ben, yürümeye devam ederdim. Tıpkı Bauschan ve efendisi gibi, benim de okula gitmek için yaptığım yürüyüşler kendimi tanıdığım zevkli yürüyüşlere döndü. Bauschan gibi bir köpeğim hiç olmadı. Köpeklerle de zaten aramız hep merhabalaşma seviyesinde kalmıştır. Özümde hep kedicil bir insandım. Bağımsızlık duygusundan mı, yoksa kibir, kendini beğenmişlik? Daha kendimi o kadar tanımıyorum. Fakat Mann'ı çok kıskandığımı söyleyebilirim. Gerek edebi kişiliğinin bir yansıması olan kullandığı cümlelerin berraklığını, o berraklığın ardında gözüken kelimelerle ince ince örülmüş muhteşem bir doğa tablosu; gerek oluşturduğu o tabloda aktif hareket eden bir fırça olmasını... Lakin Mann ile paylaştığımız bir nokta var ki ikimiz de yürüyüş yapmayı seviyoruz. Onun aksine yaptığım yürüyüşlerde bana eşlik edebilecek kimsem yoktu. Bu yüzden bir köpektense her gün bir köpekten daha büyük bir şeyi gözlemledim: Bir şehrin karmakarışık ruhunu. Her sabah yaptığım bu küçük yolculuklar başta bir zorunluluk olarak başlamıştı. Okula gidilmesi için aşılması gereken yollar bütünü. Her gün farklı farklı insanlar: kimi tatlı bir telaş içinde, ellerde poşet ya da çantalar, yakalanması gereken vapurun sireni kulaklarda, ufak ama hızlı adımlar, arkada tatlı bir rüzgar, vapura gidiyor; kimi tasasızca, arkasındaki öfkeli insan güruhuna aldırmadan yavaşça, attığı her adımı hissederek nefes almanın, sesleri duymanın, yaşamın içinde olmanın zevkini çıkarıyor; kimileri de şehrin hızına uyum sağlayıp, bu karmaşada yavaş olan her şeye içten içe büyük bir nefret besliyor ve uygun şartlar sağlandığında bu dehşet kini karşılarındakine kusmaktan hiç çekinmiyorlar. Böyle bir karmaşanın içinde yürüyüşlerim bir zorunluluktan çok meraka döndü. Her şeyi gözlemlemeye başladım. Birbirlerine sarılan, aldıkları ortak nefeste eriyen, birbirinin gözlerinde kaybolan ve tekrar birbirinin dudaklarında buluşan çiftleri, her sabah aynı tempoyla rızkı için dükkanına koşan esnafı, sokakların isimsiz kedilerini, sokakların kendisini... ve bunlarla doyduğum zaman dinlenmek için başımı yukarılara diktim hep. Eski Rum binalarının desenleri, gökyüzünün karasıyla güneşin turuncusunun buluşması... Belki de yaptığım yürüyüşlerin en haz veren kısmı vapurla boğaza bir gerdanlık çizdiğimiz kısa yolculuklardı. Vapurda kendimi bir yerle özdeşleştirmiştim ve istisnasız ne zaman orası uygunsa, bedenimi oraya sürüklerdim. Kitabımı çıkarır ve denizin serin sularının varlığını ara ara tenimde hissederek başka bir dünyaya giderdim. Perdeler çekilirdi o zaman gözlerime, İstanbul gizlenirdi. Zamanla perdeler yavaşça gizini göstermeye başladı ve İstanbul davetkarca beni kendisini izlemem için cezbetti. Kendimi şehre bakarken, şehrin karmaşasının tam ortasında düşünceli bir halde buldum. Ne hayaller kurdum vapurda, neler yaşadım yürürken... Şanslıyım çünkü sokaklarda hep kimsenin farkında olmadığı ama herkesin bir parçası olduğu o ruhu gözlemledim ve bundan büyük zevk aldım. Bu ruhla birlikte nasıl Mann, Bauschan ile yaptığı yürüyüşlerde kendisini ve köpeğini keşfettiyse ve bu keşfi yaşadığı o doğal çevre sayesinde olmuşsa, ben de kendimi keşfetmeye, gördüklerim hakkında istemeden düşünmeye ve etkilenmeye başladım. Böylece bugün bir Cevat Aykan Sevinç varsa, bu yürüyüşler sayesinde oldu. Bozkıra geldim. Merkez kampüsten doğuya yaptığım yürüyüşlerde insan Mann'ın av bölgesinde yaptığı yürüyüşlerdeki gibi bir cennet beklememeli ya da İstanbul'daki gibi bir karmaşa. Bu yürüyüşler İstanbul'dan farklı olarak daha çok insanı çevreye yöneltmektense insanın içine bir ayna tutuyor. Bozkırın çıplaklığında hiç birisine karşı bu kadar yoğun bir sevgi hissedebileceğimi, bu kadar çok ağlayabileceğimi, duygu ve düşüncelerimin tercümanı olacak şarkılar bulmak için çabalayacağımı, insan olduğumu kemiklerimin iliklerine kadar hissedebileceğimi bilemezdim. Ne garip yürüyüşler, hayatın birer ezgileri.