UNUTMAK DA BİR VEFA

Affetmenin büyüklük olduğunu duydum ben sürekli. Bir de bağışlayan kişinin çok erdemli olduğunu... Peki, affetmenin bir vefa göstergesi olabileceğini hiç düşünmüş müydüm? Vefa deyince benim aklıma hep bağlılık ya da sözünde durmak gibi kavramlar geliyor. Ama daha derin düşündüğüm zaman pek çok eylem vefa ile ilişkilendirilebilir bence. Mesela karşımdaki insanların hatalarını ve beni kıran davranışlarını unutmak, onları affetmek; bunlar da vefanın bir yansıması değil midir? Bence öyle, çünkü onları bağışlamamın altında yatan sebep onlara karşı duyduğum bağlılık hissidir. Mazideki kara sayfaları silip atmak gerek bir insanla ilişkini koparmamak için ben de bunu ancak karşımdakini affederek yapabileceğimi düşünüyorum ki bu benim o insana karşı bağlılığımın kanıtıdır. Affetme fiilini eskiden vefa ile fazla ilişkilendiremiyordum, çünkü affetmenin arka planında bir unutma eylemi var ki bunu da vefasızlıkla bağdaştırırım genellikle. Çünkü unutmak demek karşındakine fazla değer vermediğinin bir işaretidir bana göre. "Unuttuysan pek de umurunda değilmişim demek ki" diye arkadaşlarıma sitem ettiğim çok olur. Burada hatırlanmamasını sorun haline getirdiğim mevzu doğum günü ya da benzeri özel günler değil. Bence verilen sözlerin ve yaşanan anıların zihinde muhafaza edilmesi gerek. Eğer onunla paylaştığım vakitleri, gülüp eğlenmelerimizi ya da birlikte yas tuttuğumuz anları ve birbirimize verdiğimiz sözleri unutuyorsa karşımdaki, ne anlamı var bana ve ona "biz" demenin? Bu vefasızlık değil midir? Bence adeta "seninle hiçbir bağ yok aramızda, sadece denk gelirsek vakit geçiririz" diye haykırmaktır bu yaptığı. Böyle düşündüğüm için unutma eylemini vefanın neredeyse zıttı olarak düşündüm hep. Unutma fiilinin birini affetmek için yapıldığında çok da güzel bir vefa göstergesi olacağını ise sonradan anladım. Zihnimden bir türlü çıkaramadığım, karşımdaki kişinin beni üzdüğü davranışları affetmenin yani onları unutmanın ya da en azından unutmaya çalışmanın o insana bağlılığımı ve benim de vefalı olduğumu gösterebileceğini fark ettiğim an aslında ne kadar vefasız bir insan olduğumu anladım. O ana dek kendimi çok vefalı biri olarak nitelendirdim, çünkü sevdiğim ve değer verdiğim insanlarla yaşadığım her olayı, ettiğimiz muhabbetleri ve birbirimize verdiğimiz sözleri en ince ayrıntısına kadar hatırlarım. Özellikle verdiğim bir sözü mutlaka yerine getiririm. Ama bunu yaparken karşımdakinden de aynısını beklerim ve yapmadığı zaman onun beni yeterince sevmediğini düşünüp vefasızla suçlarım onu. Fakat her insanın hafızası iyi değildir ve zaman zaman unuttuğu şeyler olması da normaldir. Ben bu gerçeği göz ardı ederek unutkanlık yapan insanları yavaş yavaş hayatımdan çıkardım. Sadece bununla da sınırlı değildi kendimden uzaklaştırdığım insanlar. Aynı zamanda beni nadiren de olsa bazı davranışlarıyla üzen insanları affetmek yerine onları da bir kalemde sildim. Şimdi ise düşünüyorum da asıl vefasız olan benmişim. Vefalıyım diye ortada gezen bir fil hafızalı ama insanları affetmek yerine küçük hatalar yüzünden onları teker teker hayatından silecek kadar kindar olan ben... İnsanların bana karşı kusurlarını ve yaptıkları hatalarını unutmaya çalışarak affediyorum artık onları. Çünkü biliyorum ki vefa denen şey bunu gerektiriyor. Vefanın "bağlılık" ve "sözünde durmak" anlamları olduğu gibi aslında vefa "unutmak" ve "affetmek" ile de sıkı bir ilişki içinde. Bunun nedeni ise bir insana bağlı olmanın, ondan kolay kolay vazgeçmemeyi ve onun yanlışlarını unutup onu affetmeyi gerektirmesi. Nihayet, bir insanın vefalı olmasının, bağlılığının göstergesi olarak karşısındaki insanla yaşadıklarını en ince ayrıntılarıyla hatırlamak değil onun hatalarını bağışlamak ve unutmak olduğunu zihnime kazıyorum.