Babasız Büyüyüp Babasız Bırakmak

Dört çocuklu bir aile yapısı düşünün. Evin babasının memur olduğu, annesinin ise ev hanımı olarak isimlendirilen, gün boyu evin ve çocukların işlerine koşturmayı gerektiren bir iş ile uğraştığı... Çok zor olmasa gerek bunun hayalini kurmak. Türkiye'de yaşayan herkesin mutlaka bu aile yapısına sahip bir tanıdığı vardır. Ben de böyle bir ailenin çocuğuydum işte. Ta ki babam bizi bırakıp gidene kadar. On yedi yaşında bir Polis Koleji öğrencisiydim babamı kaybettiğimde. Neyse ki evin en küçük çocuğu bendim ki canı benden daha çok yanacak biri yoktu evde. Baba ile geçirilmiş toplam süreye en az sahip olan kardeş ben olduğumdan, en fazla eksikliğini çekecek olan da bendim haliyle. Ki nitekim öyle oldu. Sadece babamı değil, idolümü de kaybetmiştim. İdolümün babam olmasından ve okuduğum lise ile ilgili verdiğim bilgiden babamın ne tür bir memur olduğunu çıkarmışsınızdır herhalde. Evet babam öyle masa başında çalışan, sabah sekiz akşam beş çalışma saatlerine sahip olan bir memur değildi. Sabah akşam suçluların peşimden koşan ve yaşadığımız şehrin daha huzurlu olması için uğraşan bir polis memuruydu. Mesleği onun için adeta bir davaydı. Annesi ve babası o daha bir yaşındayken bir gece yarısı bıçaklanmış, bu nedenle çocukluğunu Çocuk Karakaş 2 Esirgeme Kurumu bünyesi altında geçirmek zorunda kalmış. Ailesini bir suçlu nedeniyle kaybetmesini bir türlü hazmedemiş, daha çok küçük yaşlardayken polis olma kararı almış ve olmuş. Bilmiyorum içinizde birileri var mı babası kimsesizler yurdunda büyümüş olan. Olanlar biliyordur mutlaka bu büyük ayrıcalığı fakat olmayanlar için ben biraz bahsedeyim. Bir şeyin kıymetini kaybettiğinde anlarsın demiş ya atalarımız, işte babam ailesini kaybedince anlamış onların hayatta ne kadar büyük bir etkiye sahip olduğunu. Bu etkinin büyüklüğünün farkında olmasından kaynaklanıyor olsa gerek, ben evlatlarım için varım felsefesini edinmiş kendine. Bir taraftan davası, bir taraftan da ailesinin rızık kapısı olan mesleğine gittiği bir gün kendisine terör yanlısı bir grubun eylemini dağıtma görevi verilmiş babama diğer arkadaşlarıyla beraber. O gün babamın fırlatılan bir molotofdan fışkıran ateşle yandığı, bizi terk ettiği gündü. Hayatını şehrin sokaklarındaki düzeni korumaya ve çocuklarına güzel bir gelecek sağlamaya adamış o koca yürekli adam yoktu artık. Bir hayli zaman almıştı yokluğuna alışmak. Her sabah duyduğumuz "Haydi çocuklar menemen hazır!" repliği, bitmek bilmeyen polisiye hikayeleri ve de en önemlisi her akşam çalan kapının ardından gelen adamın yüzündeki o gün de eve gelebilmiş olmasından kaynaklanan kahramanca gülüşü yoktu artık. Hayatın nasıl yaşanması gerektiğini her gününü izleyerek öğrendiğim insan elli yaşında, emekli olmasına beş yıl kala hayatını kaybetmişti. Babamın öldüğü güne kadar büyük bir cesaretle yaşadığım hayatı yaşamaya korkuyordum artık. Elli yaşını geçmekten, emekli olmaktan korkuyordum. O noktadan sonra hayat kılavuzum yoktu çünkü. Karakaş 3 Bugün komiserimiz terfileri açıkladı karakolda. Ben de polis şefliğine yükselmişim. Hem de tam olarak babamın yaşında ve babamın ofisinde. Bu durumda babamınkinden başka bir masayı alacak değildim herhalde! Tony Giglio tarafından, ABD'de yönetilen Chaos filmindeki genç polis misali çıktığım her görevde babamı düşünüyor, işimi aynı hassasiyetle yapmaya çalışıyordum. Kaderlerimiz aynıydı, ikimizde babasını operasyonda kaybeden birer polistik. Ama ben bir miktar farklıydım. Görevimi her ne kadar cesurca yapsam da eve döndüğümde bir taraftan aileme karşı olan sorumluluklarımı yerine getiriyor, diğer taraftan da o gün de eve dönebilmiş olamanın sevinci ile korkusunu beraber yaşıyordum. Seviniyordum çünkü çocuklarım bir gün daha babalarıyla yaşıyorlardı. Korkuyordum çünkü babamın öldüğü yaşa yaklaşıyor, ne yapacağım hakkında hiçbir fikrimin olmadığı yaşam tarzına bir gün daha yaklaşıyordum. Bu korkularım hep boşunaydı aslında, çünkü ben de ellili yaşlarda emekli olmadan bir eylemde hayatımı kaybedecektim!