Aşkın Şehri

Roma ile ilk tanıştığımda on bir yaşındaydım. Nereye gittiğimin farkında bile olmadığım sadece arkadaşlarımla vakit geçirip yaramazlık yapmak için gittiğim bir okul gezisinde, rotamızda olan yerlerden biriydi. Hakkında en ufak bir fikrim bile yoktu. Ne tarihini biliyordum biraz, ne de içinde neler olduğunu. Tüm boş düşüncelerime girdiğimde buranın daha önce bulunduğum yerlerden farklı bir yanı olduğunu hissettim. Ben her şehrin kendine ait bir atmosferi olduğuna inanan bir insanım. İzmir'in atmosferi özgürlük mesela, Ankara'nın ciddiyet, Muğla'nın huzur, bu böyle gider benim için. Fakat Roma'da daha önce hiç hissetmediğim bir atmosfer vardı, hiç tanıdık olmadığım bir his sardı etrafımı. Hem ilk tanışma heyecanı gibi, hem de sanki hep ait olduğunu bildiğin ama hiç gidemediğin bir yere sonunda kavuşmanın verdiği rahatlama gibi bir histi. Şehrin her köşesinden akan yoğun bir tutku hissettim, insanları hayata geri kalan herkesten çok daha bağlı gibiydiler. O an için bile aşırı etkileyici olsa da on bir yaşındaki benin ismini koyabileceği bir duygu değildi. Sadece burasının diğer hiçbir yere benzemediğini biliyordum. Castel Sant'Angelo Köprüsü ( 2013 ) Evrim Mete Peki şehir bu hallere nasıl mı gelmiş? 2800 yıl önce kurulmaya başlanmış şehir, o günden bu güne kadar birçok devlete başkentlik yapmış. Kurulduğu günden bu güne sanat ile harmanlanmaya ve bu günlere kadar gelebilen harika yapıtlarla donatılmaya başlamış. En önemlisi de, yıllar da geçse bu yapıtların, sanatı ve emeği temsil eden sembollerin hepsi korunmaya devam etmiş. Öyle bir şehir düşünün ki insanlar şu an bile yüz, iki yüz yıl önce oraya konmuş binalarda oturup, yapımının üzerinden 2000 yıl geçmiş bir köprünün (Castel Sant'Angelo Köprüsü) üzerinden geçiyor. Tarihi bu kadar korumaları yetmiyormuş gibi bir de şehrin her yanı sokak müzisyenleri, canlı heykeller ve sanata dair dışarıda yapılabilecek ne varsa hepsini barındırıyor. Attığınız her adımda yılların birikimini, sanatın ve sanata sebep olan tutkuyu hissedebiliyorsunuz. Şehir, resmen romantik bir ütopya gibi ve bu gerçek! Ütopyam ile ikinci randevum ise on altı yaşındayken ailemle ziyaretimizde oldu. Şehrin ana hatlarına adımımı attığım anda yıllar önce ismini koyamadığım duyguyu buldum. Bu şehir aşktı, aşkı temsil ediyordu. İnsanlarının konuşmalarında, hareketlerinde, Aşk Çeşmesi'nde oturan çiftlerin birbirlerine bakışlarında veya Navona Meydanı'ndaki sokak sanatçısının gitarını çalışında, ressamın resmini çizişinde bir tutku vardı. Hepsi sanki çok bağlı oldukları bir yerde zevkle yaşıyormuşçasına mutluydular ve bu mutlu topluluğa yaşadığı farklılığın şokunu atlatamayan bizi de çağırıyor gibiydiler. Ben gülümseyen bu kadar çok insanı bir arada gördüğümü hatırlamıyorum veya tanımadığım bu kadar çok insan tarafından gülümseme aldığımı hatırlamıyorum. Ünlü İspanyol Merdivenleri'nde gençler yaşlılar hep birlikte oturup bir yandan gülüşüp eğlenirken, bir yandan ise günün yorgunluğunu atıyorlardı. O an o kadar çok onlardan biri olmak istedim ki, bir Roma yerlisi olmak sürekli bu sokaklarda dolaşmak, insanların kendi aralarındaki sıcakkanlı tavrını izlemek... Onların sahip olduğu hayat tutkusuna sahip olmak ve hiç kendi ülkeme dönmemek, o kadar istedim ki. Acaba paraların atılıp, dileklerin tutulduğu aşk çeşmesine bir bozukluk da ben atsam bunlar gerçek olur muydu? Gerçekliğe geri dönersem, ne kadar istesem de hayatımın hiçbir anında oranın İspanyol Merdivenleri'nde oturan sakini olamayacağım. Belki de hiçbir zaman bir haftadan bile fazla kalamayacak da olabilirim. Ama biliyorum ki şehre karşı hissettiğim duygulara ve çekiciliğine karşı koyamayacağım ve yolum buraya bir daha düşecek. Fakat bu sefer yanımda ailemden ve arkadaşlarımdan çok daha farklı olan "o" insan olacak. Kısaca aşkın şehrinde yanımda aşk olacak. Ci vediamo a Roma.