MASALLAR DİYARIM İSTANBUL

Hayatımın üniversiteye kadar olan süresini küçük, her sokağında tanıdık insanlara rastlayabileceğiniz, şehirden çok bayram günü büyükbabanızın evinin kalabalığındaymış hissi veren bir şehirde geçirdim. O zamanlar İstanbul dünyanın en uzak noktası gibi görünürdü. Babamın, benim hayallerimin geçtiği o şehre gidip gelişini hatırlıyorum çocukluğumdan. Getirdiği her şey büyülü görünürdü gözüme. Alice Harikalar Diyarında kitabındaki Alice'in hislerini tadardım çocuk aklımla, gelen tüm oyuncak ve kıyafetler parlardı bana göre. İlkokul yıllarım boyunca tüm masalların orada geçtiğine inandım ben. Prensesler, şatolar, ejderhalar ancak o kadar büyülü bir yere ait olabilirdi. Tabi daha sonra dünya haritasını gördüğümde benim için büyük olan bir şehrin dünya için ne kadar da küçük ve sıradan olduğu gerçeğiyle yüzleşmek zorunda kaldım. Yine de yakasını bırakmadım İstanbul'un. O, çok mükemmel olmasa da kendi kafamda yücelttim, mükemmelliğin sınırlarında bir konuma getirdim. Liseyi bitirdikten sonra üniversite için tek kriterim İstanbul'da olmasıydı. Ne bölüm, ne üniversite, ne de yaşayacağım semt hakkında hiçbir düşüncem yokken İstanbul aklımda kesinleşmiş tek karardı. Sonuç olarak ise o tercih listesini iki sene arayla iki kere doldurmuş olmama rağmen hiç birinin sonucu beni İstanbul'a götürmedi. İlkinde büyük hayal kırıklığı oldu bu olay. Ankara gibi denizsiz, kara kuru, yalnız ve soğuk bir şehir İstanbul'a olan özlemimin karşısında küçüldükçe küçüldü. Kavuşamamak aşkımı daha da büyüttü İstanbul'a. Sonunda ilk bulduğum fırsatta soluğu orada aldım, arkadaşımla beraber. Vapur haricinde neredeyse hiç toplu taşıma aracına binmedim hayallerimin şehrini gezerken. Ulaşabildiğim her köşesini, semtini, sokağını ve taşını inceledim. Hepsini aklıma kaydetmeyi kendime borç bildim. Belki de bu şehre karşı son borcumdu bu. Hiç acele etmeden hissederek ve tüm algılarımın farkındalığıyla yürüdüm yollarını. Bu gezi hayatımda bir şehir hakkında yaşayabileceğim en büyük hayal kırıklığını hediye etti bana. Kusursuz olarak gördüğüm kalabalık sokaklardan biraz uzaklaşınca içimi kaplayan tedirginlik ve huzursuzluk İstanbul'un hiç düşünmediğim belki de ona yakıştıramadığım yüzünü gösterdi. O dakikadan KARAMAN 2 sonra şehrin üzerindeki büyü kalktı ve çok daha farklı görünmeye başladı gözüme. Bu yüzden de üniversite tercih kağıdını tekrar doldururken ufak bir tereddüdün ardından yine Ankara'nın güvenli ve bildiğim sokaklarında buldum kendimi. Ahmet Ümit de Beyoğlu'nun En Güzel Abisi kitabında tam olarak İstanbul'un bu sevemediğim ve kabullenemediğim tarafından bahsediyor. Korkuya kapılmak için havanın kararmasına gerek duymayacağınız, sizi her an diken üstünde olmaya iten sokaklarından. Her şehirde vardır bu sokaklar belki ama problem kitapta da bahsedildiği gibi bu sokaklar büyüleyici olanlarla çok yakın İstanbul'da. Kitap başından sonuna bir cinayetin maktulünün araştırılması ve bulunması üzerineydi. Tüm araştırma İstanbul'un arka sokaklarında, kirli işler yapan insanlarının arasında geçti. Kaldırılan her taşın altından cinayeti işlemek için sebebi olan insanlar çıktı. Şehri neredeyse akla gelebilecek tüm kirli işlerle ve kötülüklerle beraber andılar. Kitabın sonunda ise o kadar araştırmanın sonucu olarak o kadar basit bir cinayet sebebi ile karşılaştım ki o dakikadan sonra o cinayet de benim için bir vaka olmaktan çıktı. Şimdi elimde mükemmel olmadığını bildiğim ve hayal kırıklıklarımla doldurduğum bir şehir olan İstanbul ve sayfalar boyu merak edip, akıl yürütüp, bu kadar basit olmasıyla şaşırtan bir cinayet var. Yazarın tüm kitapları gibi bunu da sevmeme rağmen içimdeki İstanbul kırgınlığını artırdığı, hayallerimin büyülü şehrini biraz daha harabeye çevirdiği için oldukça üzücü bir anı oldu benim için bu kitabı okumak.