Clang, John. Time. 2010. Mc2gallery. İtalya.

Hepimizin bir varlığı, bir gerçekliği var kuşkusuz. Ayaklarımız yerde, gövdemiz yerinde duruyor. Biz ise, belki de hiçbir zaman nasıl kullanılacağını çözemeyeceğimiz bir yerlerde duruyoruz. Bütün bu zaman kavramının içinde akışkan gibiyiz, mekansız gibiyiz, varlığımızla yokluğumuza ihanet eder gibiyiz! Varlığımız bir yerde, biz bir yerdeyiz. Saatin kaç olduğunu biliyoruz, fakat zamanın ne olduğunu biliyor muyuz? Yürüyoruz, fakat "gitmeyi" biliyor muyuz? Nereye gidiyoruz? Nereden geliyoruz? Gidilen yol biter mi, geçen zaman durur mu? Her şeyi bilen ve her şeyden emin gözüken insanoğlu, daha çok kaybolmuş gibi duruyor benim gözümde. Sadece nereye gideceğini, ne yapacağını bilememezlikten kaynaklanan bir kaybolmuşluk değil bu bahsettiğim. İnsan, kendi yarattığı zaman içinde kayboluyor. Her saat başı daha fazla ilerliyor, her dakika daha fazla kayboluyor... Harcayacağı onca şey arasından zamanı seçiyor ve onu harcıyor fütursuzca. Hiçbir zaman olması gereken yerde, olması gereken zamanda değilmiş gibi duruyor. İnsanın bu kaybolmuşluğunu en iyi yansıtan ve her karşıma çıktığında benim kaybolmuşluğuma kaybolmuşluk ekleyen bir tablodur John Clang'in Zaman tablosu. Hatta bence, içinde kaybolmak için seçilebilecek en estetik boyuttur... Clang'in kolajları her zaman çok ayrı, çok farklı ve çok taze duygular canlandırmıştır içimde. Yine de hiçbiri Zaman isimli kolajının yerini dolduramaz. Tabloya ne zaman baksam insanların yarım kalmışlığında kayboluyorum. Aynı anda hem oraya ait, hem de oradan dışlanmış insanlar görmek bu yüzyılın kayıp gerçekliğini tekrar tekrar yaşatıyor bana. Sanki o fotoğraf parçalarının arasındaki siyahlıktan akıp giden zamanı görebiliyor gibiyim. Üstelik geride gerekli gereksiz bir sürü soru işareti bırakıyor Clang seçtiği ve birleştirdiği parçalarla. Mesela merak ediyorum o merdivenlerin bir sonu var mı? Hangi basamak nereye ulaştıracak o insanları? Ortada duran yaşlı kadının surat ifadesi bile o kadar çok soru işareti içeriyor ki gerçeğe yakın bir tahmin yürütmek mümkün bile değil onun yolu hakkında. Peki ya beyaz montlu, pembe şapkalı küçük kız? O da kaybolmuş mudur zamanın bilinmezliği ve tahmin edilemezliği içinde? Hangi asırda büyüyüp hangi yüzyıla evrilmiştir acaba? Sanıyorum ki bu soruların da, zamanın içindeki kaybolmuşluğumuzun da çözümlerini bulmak gerçekçi bir olasılık değil. Üstelik zamanın rüzgarı yüzümüzü yalayıp geçerken ve biz her saniye biraz daha kaybolurken farkına bile varmıyoruz kaybolduğumuzun. Aynalar gerçeği yansıtıyor sanıyoruz, bedenlerimiz kalıcı sanıyoruz, fotoğraflar bizi ölümsüz yapmaya yeter sanıyoruz. Oysa hepimizin bedeni eski bir fotoğraf gibi renklerini kaybedip çürüyerek yok olacak zamanın kucağında. Bu gerçeğin farkında mıyız? Bir düşünün, Clang'in kolajının bir parçası olmak ister miydiniz? İlk başta sürrealizmin ve estetiğin etkisiyle gözlere güzel gelen tablo, üzerine biraz düşünüldüğünde karamsar bir hal alıyor ve haliyle de bunun bir parçası olmak oldukça ürkütücü gelmeye başlıyor insana. Clang'in kusursuz bir şekilde yansıttığı zamanın ve mekanın içinde kaybolmuşluk, boğmaya başlıyor insanı ve inkara sürüklüyor. Kolumuzdaki pahalı saatlerle zamanı kontrol edebileceğimizi sanıyoruz hala. Telefonlarımızdaki saatler bizi de dijitalleştiriyor. Biz yaşadığımızın, dünyamızın, kendimizin farkına varamadan geçip gidiveriyor zaman. Ve tıpkı John Clang'in Zaman kolajındaki gibi hepimiz yarım kalıyoruz. Hem varız, hem yokuz... Eksiğiz kısaca. Yine de içimde bir umut var tamamlanabileceğimize dair. Belki de, farkına varmışlığımız kurtarır bizi kaybolmuşluğumuzdan ve içimizde bizi o merdivenlerin sonunda ne olduğunu görmek adına bütün basamakları bir çırpıda tırmandırabilecek bir cesaret kırıntısı parlayıverir yokluğun içinden. Kim bilir, zamana meydan okumayı bırakırsak ve teslim olduğumuz tek otoritenin o olmasına izin verirsek Clang'in Zaman'ının bir parçası olmaktan kurtulabilir ve yaşantımızın tüm sahteliğini soyunup üzerimize gerçeklerle dolu, yolumuzu bildiğimiz hatta kendimiz seçtiğimiz bir hayatı giyinebiliriz... Beste YAZICI