Büyük İkilem

İnsanoğlunun ömrü boyunca bir arayış içinde olduğuna inanıyorum. Bazı zamanlar her ne kadar hayallerimi yaşadığımı düşünsem de yeni hikayelerde boy gösterme istediğimi fark ediyorum. Bir şekilde rutine bağlanmış hayatımda attığım her adım beni usandırırken, sınır çizgilerimde gezmek veya sınırlarım dışına çıkmak beni olabildiğine heyecanlandırıyor. Bundandır ki, kurallar dışına çıkmak, toplumun dayattığı baskıları bir kenara bırakıp, kendi istediğim çılgınca(!) olayların başkahramanı olmak bana çok daha cazip geliyor. Bu fikirler, arkasından hissedeceğimi bildiğim vicdan azabını bile düşünmememi emrediyor resmen bana. Bu sayede ne kadar sorumsuzca gözükse de, aklımı kandırmanın bir yolunu buluyorlar. Herhangi bir insanın hayallerini süsleyeceğine inandığım bir yaşam süren Linda için de durumun farklı olduğunu düşünmüyorum. Paulo Coelho'nun Aldatmak (2014) eserinin başkahramanı olan Linda'nın düşüncelerini gördükçe, kendi iç sesimin sözleri daha bir anlaşılır geliyor. Şu ana kadar karşılaştığım birçok felsefi ve psikolojik dizi veya romanda olduğu gibi Linda da beni kendi iç dünyamı dinlemeye yöneltiyor. Arkadaşlarımla bir araya geldiğim sohbetlerde dahi iç sesimin, muhabbetin genelini bastırdığını görmek beni bir şekilde ürkütmüyor da değil aslında. Dışarı çıkıp yeni hikayeler yaşamak isteyen ruhum, bir yandan da kendi güvenli bölgesini terk etmek istemiyor. Sanki kafes kapısı açık bırakılmış bir kuş gibi, dışarının tehlikelerinden korkar vaziyette kapının önünde bekliyor. Uzun süredir içerde kısılıp kalmasından olacak, dışarı çıktığında ne yapması gerektiğiyle ilgili hiçbir fikri olmuyor. Küçüklüğümden beri yeni şeyleri denemek için çırpınan biri olmama rağmen, gerçekleştirme aşamasına geldiğimde duyduğum korku beni vazgeçiriyor. Eserlerdeki karakterlerde ise güvenli bölgeye dönme süresinin çok daha uzun olduğunu fark ediyorum. Bana kalırsa bu durum, alışılmışın dışına çıkmanın verdiği heyecanın tükenmesiyle alakalı. Kendisine rağmen yeni bir olayın içine girmiş bir insan, heyecanı tükenir tükenmez, eski rutin alışkanlıklarına geri dönmek istiyor. Risk ne kadar çekici gelse de, deneyimle ters orantılı olarak işleyen heyecanın eskisi kadar olmaması bu çekiciliği azaltıyor ve insanı kafesine yeniden girmesi gerektiğine inandırıyor. İnanıyorum ki, eskiden alışkanlık halini almış olaylar dahi, bu tarz riskli deneyimlerin ardından insanı mutlu etmeye yetiyor. Bu durumu bir tatile veya seyahate gitmek gibi düşünebiliriz. Hiç görmediğimiz yerlere gitmek istemekle başlıyor her şey ve bu heyecanla eşyalarımızı toplayıp tatilimize başlıyoruz. Bir süre sonra bulunduğumuz yerdekiler bize heyecan vermemeye ve sıradanlaşmaya başlıyor. O ortamda yeni olmamızdan kaynaklı, ne samimi bir dostumuz ne de kalıcı arkadaşlarımız oluyor. İşte bu durumda eve özlem başlıyor. Bu durumu birçok kez yaşamış biri olarak diyebilirim ki, insanın tanıdığı ve güvendiği evi her zaman onun için en rahat ortam oluyor. Tüm o zihnen ve bedenen yorucu heyecanların aksine, ne yapacağını düşünmeden bir alışkanlık olarak yapmanın verdiği his paha biçilmez bence. Eve dönmek her ne kadar sıkıcı olarak gözükse de ait olduğumuz güvenli bölge resmen bize kucak açıyor. Ve evimize döndüğümüzde hem yeni tecrübeler edinmiş oluyor hem de bir şekilde alışmış olduğumuz sıradanlığın kıymetini anlıyoruz. Sürekli yeni sorunlara çözüm bulmak yerine, genelde önceden çözüm bulduğumuz sıkıntılarla karşılaştığımızdan olsa gerek, korku yerine özgüven hissettiğimizi düşünüyorum. Aynı durum hayatımızın birçok alanında da geçerlidir. Ne zaman sınırları zorlasak, her zaman dolaştığımız yerlerin bir adım dışına çıksak, o güvensizlik içini sarıyor insanın. Kampüsten dışarı çıktığımda bile içimi dolduran, bulunduğum yere ait olmadığım hissi beni ürpertiyor açıkçası. Her an çıkabilecek yeri problemler ve çevremde alışık olmadığım tarzda insanlar görmek beni ürkütmüyor değil. Bana kalırsa, sürekli yeni problemlerle karşılaşarak onların nedenlerini ve çözümlerini araştırmanın yoruculuğundansa en azından hayatın bir bölümünün belli bir çerçevede akması daha kıymetli. Aksi halde, her gün ve hayatımın her alanında devam eden belirsizlikten kaynaklı bir yoruculuk beni çok daha fazla yıpratırdı. Açıkçası her ne kadar bazen yeni şeyler denemek istesem de, beni güvenli bölgemde tutan etmen bu oluyor. Belki de Linda'nın geri dönüşü biraz da dış etmenlerden kaynaklıydı ama belirsizliğin insanı nasıl kemirdiğini biliyorum ve bu yüzden rutine dönüş isteğinin kaçınılmaz olduğuna inanıyorum. Aslında hepsi bir ikilemin ardından gelen sebepler ve sonuçlar silsilesinden başka bir şey değil. Duygular heyecan ararken, mantığın güvenli bölgeyi korumak istemesiyle ilgilidir belki de. Her insan içinse kalp-beden ikilisinden hangisinin baskın olduğu farklıdır. Bu durumda verilecek kararlar da ona göre şekillenir diye inanıyorum. Bence yapılması gereken ise, hayatın tuzu biberi olarak heyecanı eksik etmeden rutinimizde seyretmektir.