Kocaman Bir Kalpte "O" Olmak

Mektup, zarfa konulmuş yazılı bir kağıttır. Biz bunu böyle biliriz değil mi? Peki ya o zarfa sadece kağıt parçası koymadıysan veya o kağıda sadece yazmakla kalmadıysan ? Bütün benliğini dökmüşsen o kağıt parçasına, kalbinin en derin sırlarını, sevgini, nefretini dökmüşsen oraya, ne olur? Aşk olur. Tutkunun yanında nefret, buzun yanında ateş olur. Hele bir de o kuru kağıdın üstüne, belki de elin titreyerek ve gözlerin dolarak, içten yazılırsa cümleler o kadar aşk olur. Ne daha fazla ne daha az. Sanattır mektup yazmak. Bazıları sözleriyle, bazıları çizerek bazıları ise yazarak ifade eder kalbinden geçenleri. Bazıları da susar bilir misiniz? Yazamaz da çizemez de bu insanlar ama sanatkar olmadıklarından değildir bu çünkü her insan aslında sanatın çocuğudur. Onlar susar, çünkü karşısındakinin onu anlayamacağını zaten bilir. Acımasızca tecrübe etmişlerdir bunu çok önceden. O, konuştuğunda anlayabileceği insanı bekler umutsuzca. Tabii bir de çoktan ruh eşini bulmuş insanlar vardır. Onlar yazmasında bu mektupları kimler yazsın. Peki kolay mıdır bu? Hiç de bile. İnsan nasıl anlatsın kendi bile çözemediği bu sevgiyi... Ama bazılarımız içinde tutamaz bu duyguyu ve yazmaya başlar. Elinden geldiğince duygularını tasvir etmeye çalışır, hissettirmeyi dener. Bu o kadar içtenlik dolu ve kalp sızlatıcıdır ki biz o aşkı sadece tahmin edebiliriz. Her cümleyi okurken kalbimize ağrı saplanır bir de o aşkı biz yaşasak aşkımızdan yaşayamayız deriz. Orhan Veli tarafından Nahit Hanım'a gönderilmiş bu mektuplar dizesinde tek samimiyetsiz bulduğum mektup Nahit Hanımınkidir bana göre. Orhan Veli kadar aşık olmadığından mı veya onun kadar duygularını kağıda dökemediğinden mi bilmem. Zaten Nahit Hanım'ın Orhan Veli'ye gönderdiği mektupları göremesek de Orhan Veli'nin mektuplarından çoğu şey anlaşılıyor. Orhan Veli ''Senden son aldığım mektuba çok üzüldüm.'' diye başlıyor bazı mektuplarına. Ben bu havayı sezdiğimde bu sevginin karşılıksız olduğunu düşünmeye başladım ve Orhan Veli'nin de bunun farkında olduğunu sezdim. Ama hani derler ya aşık olacağın kişiyi seçemezsin diye Orhan Veli'nin bu durumu da bize büyük bir örnek oluşturuyor. Orhan Veli bu tutkudan vazgeçemiyor bir türlü. Gözü görmüyor bana göre, yoksa insan istemez mi hep yanında olan birini onu anlayan ve aynı şekilde seven birine aşık olmayı? Kitabı bitirdikten sonra şunları düşündüm ''Acaba Orhan Veli'nin aşkına karşılık bulamamasının nedeni neydi gerçekten?'' Nahit Hanımın başkasıyla evli olması mı? Zannetmiyorum. Eğer Orhan Veli cebinde üç kuruşu olmayan palto almaya gücü yetmeyen biri olmasaydı yine de sevgisi karşılıksız kalır mıydı? Ayrıca Nahit Hanım'ın ekonomik gücü oldukça yerinde bu kadar seviyordu ise Orhan Veli'ye neden birazcık para yollamadı. Bence Orhan Veli aynı durumda olsaydı Nahit Hanım'a bütün servetini yollardı. Üzücü. Orhan Veli'nin bu kadar içten ve samimi sevgisine karşılık bulamaması üzücü. İnsanın aklından belki de sevgisine karşılık gelmediği için mi bu kadar peşinden koşuyor çabalıyor aşkından ölüyor gibi düşünceler gelmiyor değil. Burada bu düşüncelerimin küçük de olsa kaynağı olan bir cümleyi kitaptan alıntı yapmak istiyorum ''Ayrıca benim muhitime giremeyeceğinden bahsediyorsun. Benim hiç muhitim yok. Binaenaleyh o endişen yersiz.'' Bana göre Nahit Hanım Orhan Veli'ye aşık değildi, belki de Orhan Veli'nin ona aşık olduğu kadar değildi demeliyim. Ama sevse de sürekli bahaneler uyduruyordu ve belki de Orhan Veli zaten sevdiği ancak ulaşamadıkça daha da yandığı bu kadına istemsizce yokluğuna ve olmayışına aşık oluyordu.