Bir Kaybeden Hikayesi...

Sekiz hikaye, sekiz erkek çocuğu ve sekiz kırık kalp. Size tanıdık geldi mi bilmiyorum, ama bana geldi. Cinsiyetler, yaşanmışlıklar, anılar değişiklik gösterebilir. Ancak sonuç hep aynı kalacak, bizim gibiler için. Biz yani "Erken Kaybedenler" için hayatlarımız bile birer kayıp. Daha dünyaya ilk geliş anımızdan itibaren kaybetmeye başlayan çocuklarız. Dünya bile, ondan aldığımız her nefesi geri vermemiz için bizi zorluyor. Karşılıksız aldığımız tek bir şey yok yeryüzünden. Mutlu olmak için, önce mutsuzluğu tadarak bedelini ödemek gerekiyor. Durum böyleyken yaptığımız en iyi şeye devam ediyoruz biz de, hikayelerimizi anlatıyoruz. Bazılarımızsa yazıyor, tüm kaybedenlere yalnız değilsin, bu dünyada hepimiz bir şeyler yitiriyoruz ya da yitip gidiyoruz, üzülme be kardeşim! Sen de bizdensin demek adına. İşte Emrah Serbes de bizden biriymiş ki, umutsuz erkek çocuklarının öykülerini belki de kendi anılarını anlatmaya karar vermiş. Aslına bakarsanız her öykü birbirinden farklı ama hepimizin bildiği olaylar; aşkına karşılık alamayan ergen hikayelerinden tutunda, siyasal cepheleşmenin bir çocukta yarattığı tezatlığa, ailesi gibi anneannesini de yitirme korkusu yaşayan küçük bir adam... Kısaca yazar, ne kadar kaybedilmişlik, umutsuzluk varsa hepsini bize hatırlatmayı başarmış hikayeleriyle ve elindeki en güçlü silahıyla saldırmış okuyucularına. Peki, bu silah ne diye mi düşündünüz? Elbette çocukluk. Duygularımızın en saf olduğu ve darbelere en açık olduğumuz zamanlar. Asla unutamadığımız ilk aşklar, arada kalışlar, parçalanmış veya yitirilmiş aileler, ölümler ve yaşama dair daha birçok şey tattığımız o dönemler, çocukluğumuz. Düşünüyorum da daha küçüklükten başlıyoruz nereden geldiğini, içinde kimlerin anlatıldığını bilmediğimiz hikayeler dinlemeye. Büyüdüğümüzde ise, kendi hayatlarımızın aslında birer hikayeden ibaret olduğunun farkına varıyoruz. Bazen kendimiz, bazense başka birisi bu görevi üstleniyor ve bizim de hikayemizi anlatıyor. Yani bir nevi ölümsüzlüğün yolu hikayelerimizden geçiyor. Bu yüzden geleceğe bir not, bir iz bırakmak adına ben de bir hikaye anlatmak istedim. Bunu erkek çocuklarını anlatarak başaran yazar, beni çok etkiledi ve bu karşı hikayeyi oluşturmamı sağladı. Anneannemin Son Ölümü adlı kitabın ilk hikayesindeki küçük çocuğun sesine karşılık verememenin, ona ben de yalnızım diyememenin hayal kırıklığıyla yazılmıştır bu anlatacağım kısa hikaye... Öğlen vaktiydi sanırım, İstiklal Caddesinde bir barda oturuyordum. Bilenler bilir buranın her daim ne kadar kalabalık olduğunu. Ama ben tam o gün o barda ölümü düşünüyordum biramı yudumlarken. Ölmemi gerektiren bir sebep yoktu, ancak yaşamak için de bir nedenim yok diye düşünüyordum. Dünyadaki en yalnız kadın ben olmalıydım, yoksa bunca yıldır neden gerçek bir sevenim olmamıştı. Belki kuruntu diyeceksiniz, deyin. Ama değil en azından ben öyle düşünüyorum. Çevremdeki insanlar beni ne kadar sevdiklerini, merak ettiklerini söylese de boşa. Hepsinin gerçek yüzünü biliyorum. Etrafıma baktığımda, sadece yalnız kalmamak amacıyla çevremden ayrılmayan ikiyüzlü varlıklar görüyorum. Ailemse sırf beni dünyaya getirdikleri için bana zorunlu ilgi gösteriyor, adeta borç ödüyorlar doğaya soy devam etsin diye. İşte tam bu düşüncelere dalmışken, birden telefonum çaldı; sesinden yaşça fazla büyük olmadığı belli olan bir erkek çocuğu bana memur olup olmadığımı ve ardından şehrin en kalabalık caddesini sordu. Herkes bulunduğum caddede geziyordu, İstiklalde yalnız olan bir bendim sonuçta. Gülümsedim ve İstiklal yanıtını verdim. Kimsin diye sorunca tam da şu yanıt geldi karşıdan: "Beni boş ver. Konu ben değilim ki. Hiçbir zaman da olmadım. Asıl sen kimsin? Senin heyecanların neler, tutkuların neler, Hayal kırıklıkların neler? Şu hayatta başın sıkıştığında ilk kimi ararsın? Seni karşılıksız seven insan kimdir, ne bok yersen ye seni bağrına basacak insan kimdir? Eğer böyle biri varsa bu akşam onu ara, halini hatırını sor bu vesileyle. Yoksa sen de bir gün benim gibi yapayalnız kaldığında, ufacık bir şeyi danışmak için bile arayacak kimseyi bulamazsın. Bu sözlerimi harcanmış yıllarımın manifestosu olarak kabul edebilirsin. Çünkü büyük bir tecrübeyle konuşuyorum, tecrübe ıstıraptır güzelim ve zannettiğinden çok daha fazla ıstırap çektim. İstersen sonra yine araşalım, daha 64 dakika bedava hakkım var çünkü." (17). Ve çat kapandı telefon suratıma. Oysaki diyecektim benim sevenim yok, arayacak kimsem yok. Hayata karşı o kadar kayıtsızım ki şu aralar, ölmeyi düşünüyordum az önce, hayatım tam bir hayal kırıklığı ve kaybedenin tekiyim ben diye haykıracaktım. Ama yabancı izin vermedi konuşmama. Sonra düşündüm belki acelesi vardı, belki telefonu kapandı diye. Ne de olsa 64 dakikası vardı daha, demek ki hala konuşma şansımız vardı. Akşam o aramazsa ben ararım diye düşündüm. Belki de küçük bir çocukla paylaşabilirdim yalnızlığımı, içimdeki saçları örgülü küçük kız heyecanlanmıştı yıllardan sonra ilk defa. Ölümü erteledim anlayacağınız. Ben onu hep bekledim şimdi biraz da o beni beklesin dedim kendi kendime, soğuk biradan bir yudum daha alırken.