ŞANSSIZLIKTAN DOĞAN ŞANS

İnsanlar doğar, yaşar ve ölür, önemli olan hayat denilen o kısa zamanımıza sığdırdıklarımızdır. Hayatı anlamlı kılan şeyler ise sevgiden, aşktan, mutluluktan geçer. Sevmek bir insanın doğasında vardır ama sevmekten daha güzel bir şey varsa o da sevilmek, sevildiğini bilmektir. Her ne kadar komedi türünde bir film sayılsa da 50 İlk Öpücük beni bu anlamda derinden etkilemiş bir film çünkü her gün sevdiği kadına onu ne kadar sevdiğini hatırlatan Henry ve her sabah Henry'nin ona nasıl aşık olduğunu en baştan öğrenen Lucy tam olarak insanların arayıp bulamadığı aşkı yaşıyorlar. Kaçan kovalanır diye bir söz vardır ya, bu filmde de olay tam olarak öyle başlıyor. Rahatsızlığından dolayı her gün aynı olayları baştan yaşayan ve önceki güne dair hiçbir şey hatırlamayan Lucy istemsiz olarak Henry'den kaçıyor ve çapkın karakterimiz aşık oluyor. İzlerken kahkahalara boğulduğumuz bu film aslında bu bağlamda ilişkilere dair de önemli ipuçları barındırıyor. İzlerken "Acaba Lucy ertesi gün Henry'i hatırlasaydı onun dikkatini bu kadar çok çekebilir miydi yoksa her gün yüzlercesi ile takıldığı sıradan kızlardan biri olarak mı kalırdı?" diye sordum kendime. Muhtemelen onu bu kadar etkileyemezdi. Bu sadece Henry'nin karakteriyle ilgili değil, insanın fıtratında olan bir şey. Sahip olduğumuz şeyleri bir süre sonra görmemeye başlarız ama yeni bir şey görünce sahip olmak için çabalarız. Bu döngü çoğu zaman nankörlük olarak tanımlansa da hepimiz kendimiz ve sevdiklerimiz için en iyisini istemez miyiz? İstemli ya da istemsiz, bir insanı değiştirebilmek ve onu daha düzgün bir hale getirmek zordur ve bu zorla değil ancak sevgiyle yaptırılabilir. Hikayenin en güzel kısmı da bu zaten; Lucy Henry'i öyle güzel etkiliyor ki Henry ömrünün sonuna kadar ertesi sabah kendisini hatırlamayacak bir kadın için hiç bıkmadan usanmadan çabalıyor. Bunun adı aşk mıdır bilinmez ama bu çabayı birine karşı gösterebilmek gerçekten özel ve güzel bir duygu olsa gerek. Filmdeki hem en şanssız hem en şanslı sayılabilecek karakter Lucy. Her gün aynı günü baştan yaşamak ve bunun farkında bile olmamak bir insanın başına gelebilecek en kötü durumlardan biri olsa gerek. Her ne kadar başına gelenin farkında olmasa da bütün hayatı tek bir günden ibaret üstelik bunun farkında bile değil ki bence farkında olmamak farkındalıktan daha kötü bir durum. İnsan bir şeylerin farkında olmayınca sonsuz bir körlük yaşıyor, yaşadığı olumsuzlukları değiştiremiyor çünkü değiştirmek zorunda olduğu şeylerin varlığından dahi haberdar değil. Bir diğer yandan yaşadığı bu talihsiz olay ona Henry'i kazandırmış. Onu bu kadar sevecek bir insana sahip olduktan sonra belki de Lucy ikinci defa hayata gözlerini açıyor. Abisi ve babasının onun günlük olay örgülerini yadırgamaması ve başına gelenlerden haberdar olmaması için verdikleri yoğun çaba sonrasında Henry'nin yaptığı şeyler ilk başta kafasını karıştırsa da sonrasında her sabah uyandığında ilk gördüğü şey hayatındaki adamla aşklarının öyküsü oluyor. Her gün bıkmadan usanmadan kendisini hatırlatan Henry olmasa Lucy belki de ömrünün sonuna kadar aynı günü tekrarlayacaktı. Hiçbir şey hatırlamayan bir insanın ilk defa tanıştığını düşündüğü bir insanla evlenmesinin tek sebebi de sevildiğini bilme duygusu ki bu Lucy'nin şanslı sayılma sebebi. Bir insan herhangi bir insanı sevebilir, ona güvenebilir hatta aşık olabilir ama sevildiğini hissetmek bir insanın başına gelebilecek en güzel şeydir. Filmde aslında en kötü sayılabilecek olayların bir insan tarafından nasıl güzelleştirilebileceğini gördüm ve bu bana umut verdi. Hayatın en zor anlarında insanın yanında onu seven biri olursa o insanın aşamayacağı bir sorun yokmuş meğer. Ve sevgi engel tanımazmış, ne olursa olsun bir yolunu bulurmuş. İşte böyle insanlar lazım bize; bıkmadan seven, güven veren ve her zaman için sonu size çıkan bir yolu olan.