KAÇIŞ

Yolculuk kelimesi hep farklı olmuştur benim için. Çünkü birçok anlam barındıran nadir bir kelime. Örneğin umut, kaçış, beklenti, özlem ve daha adını koyamadığım birçok his ve sayamadıklarım. Bugün ise yolculuk benim için kaçış anlamını taşıyacak. Doğduğum ve benim için sıradanlaşan şehirden yani Ankara'dan kaçış. Yanlış anlaşılmasın Ankara düşmanı değilimdir hatta Ankara'nın beton binalarını, bozkır toprağını, kuru yazını, soğuk kışını seven nadir insanlardanımdır. Ama arada kaçmak gerekir bu şehirden. Benim bu kaçışımda, sevdiğim şehirden bıkmamak için. Klasikleşen bir cümle, "Farklılık olsun ya". Bu farklılığı eski ve yeninin birleştiği eşi olmayan şehir İstanbul'a giderek yapacağım. İstanbul'a yolculuğum sabahın erken saatlerinde başlıyor. Yolculuğumuz tahminen beş saat sürecek, tabii ki ben bu beş saati boş geçirmek istemiyorum. Müzik eşliğinde okuyorum İstanbul'un güzelliklerini. Planım, bu güzelliklerden en beğendiklerimi seçip üç günde hepsini tatmak. Fakat o kadar kolay olmuyor benim için seçmek. Okumaya başlamamla beraber gezilecek listesine eklediğim yerler çığ gibi büyüyor ve elemem gerekiyor bazı yerleri. Bu iş bana çok zor geliyor çünkü her elediğim yer bana, İstanbul'a gelip buraya gelmiyorsan niye geliyorsun ki diyor.... Yolumun dört saati geçmiş ve ben daha yeni bitiriyorum bu işi. İçimde zor da olsa bitirmenin verdiği biraz rahatlama ama bazı yerleri göremeyecek olmanın hüznü var. Ne mutlu ki İstanbul tabelası gözüküyor, gözükmesiyle beraber İstanbul ile özdeşleşen trafikte yavaş yavaş Üsküdar'a doğru gidiyoruz. Üsküdar'dan yavaşça aşağıya doğru iniyorum, denizin mavisi binaların arasından gözüküyor... Ankara'da özlemini çektiğimiz ve gördüğümüzde bize huzur veren o maviliğe yaklaştıkça, Kız Kulesi gülümsüyor. Deniz kıyısına geliyorum, Kız Kulesi ile aramda dalgalar var. İstanbul Boğazı sanki bir kolye ve Kız Kulesi o kolyedeki pırlanta gibi bir bütün oluşturup insanı derin düşüncelere daldırıyor. Benden önce kaç milyon insan buradan bu manzaraya bakıp kendini bu güzellik içinde toz tanesi kadar küçük hissetmiştir diyorum. Demememle birlikte bir martıya gözüm takılıyor, gözlerimle onu takip ederken arkadaki siluetin ihtişamına dalıyor gözüm. Topkapı Sarayı, Sultanahmet Camisi ve Ayasofya aynı karede ve onları tamamlayan bir pırlanta. Her ne kadar gitmek istemesem de ayrılıp yeni yerleri merak ederek yola koyuluyorum tekrar. Vapura binip karşıya Avrupa Yakasına doğru dalgalı denizde gidiyorum. Avrupa Yakası'na varıyorum, biraz yorgunluk var tabii... Biraz dinlenmek üzere konaklayacağım yere gidiyorum ve biraz üzüntüyle uykuya dalıyorum. Çünkü bu güzel şehirde, gün ortasında gezmek yerine uyumak canımı yakıyor ve martıların uzaktan gelen çığlıkları bir ninniye dönüşüp uykuya dalmamı, ilginç bir şekilde, kolaylaştırıyor... Güneş batmaya başlarken biraz açlık hissedip uyanıyorum ve yola koyuluyorum. Durağımız tramvaylarıyla özdeşleşmiş İstiklal Caddesi, fakat küçük bir hayal kırıklığı yaşıyorum tramvaylar kaldırılmış. Yine de bu olumsuzluk bile bu caddeye olan hayranlığımı azaltmıyor, her insanın kendinden bir parça bulabileceği canlı bir yer bu cadde. Kalabalığın içinde dükkanları gezmek, barlardan gelen hafif müzik sesi insana mutluluk veriyor ve olmazsa olmazım olan bir kafeye gidip çayımı yudumlarken insanları gözlemliyorum. O kalabalığın hareketlerini izlerken insana bir yalnızlık duygusu geliyor. Dünyadaki yerimi anlatıyor bana, ne kadar da küçük olduğumu, dertlerin bu hayatta gereksiz olduğunu, hayatta tek gerçeğin, yaşamak ve mutlu olmak olduğunu... Bu hislerle bir bara giriyorum, müziğin ve insanların mutluluğu, sıcaklığı ister istemez bana da bir enerji veriyor ve yalnızlık hissim rahatlamaya dönüşüyor. Barda huzur ve mutluluk geldikten sonra konakladığım yere geri dönüyor ve derin bir uyku çekiyorum. Sabah erkenden kalkıyorum, ikinci günümü geç kalkıp mahvetmek istemiyorum. Kalkar kalmaz boğaza doğru yola çıkıyorum ve yürürken bir simitçi görüyorum, tabii ki boğaz simitsiz olmaz. Düşünmeden iki simit alıyorum ve yemeye başladığımda bir şeyin eksik olduğunu düşünmeye başlamışken uzaktan "çay" diye bağıran birini görüyorum ve hemen neyin eksik olduğunu anlıyorum. Çayımı yudumlarken simidimden parçalar kopararak, boğaz manzarasıyla yavaş yavaş yiyorum. Boğaz manzarasına dalmışken çayım ve simidim bir anda bitiyor ve bu yola koyulma vaktinin işareti oluyor. İstanbul'da görülmesi gereken en önemli mekanlardan olan Sultanahmet Meydanına varıyorum. Bir tarafta Sultanahmet Camisi, diğer tarafta Ayasofya. 21. Yüzyılda bile büyüklükleri ve yarattıkları ruhani etki ile insanı ayrı bir dünyaya götürebilen bu yapıların, yapıldığı dönemde insanlara uyandırmış oldukları duyguları düşünmek bile tüylerimi diken diken ediyor. Günümüz dünyasında yapıların en büyük olma unvanının birkaç yılda kaybettiği, her geçen gün daha büyük binaların yapıldığı yarış dünyasında, bu iki yapının yüzlerce yıldır aşılamamış oluşu benim yaşımda ki biri için kolay algılanabilecek bir durum değil. Bu algılayamadığım durum bende hayranlık uyandırıyor. Bu hayranlıkla Sultanahmet Camisine giriyorum. İçeriye girmemle beraber gözlerimin ve ağzımın açılması bir oluyor. İçi mavi çinilerle kaplı olan cami ve insanların ibadetiyle birlikte huzur verici ve etkileyici bir mimari yapıya dönüşüyor. Her ne kadar bu huzur verici mekandan çıkmak istemesem de, yürüme mesafesindeki Ayasofya'ya gidiyorum ve yine muazzam bir mimariyle karşılaşıyorum. İslam ve Hristiyanlığın birleşip oluşturduğu, eşi benzeri olmayan bir mimariyi hayranlıkla izliyorum. Bu hayranlıkla buradaki gezintimi de bitiriyorum. Öğle yemeği seçimim manzaralı bir lokanta oluyor, manzarada gözüme çarpan ilk şey Galata Kulesi ve vapurlar oluyor... Galata Kulesi binaların arasından el sallıyor bütün ihtişamıyla. Ama bu kısacık gezintimde oraya uğrayamamak üzüyor beni. Piere Loti'ye gitmemek olmaz, yola koyuluyorum ve hafif güneşli havanın verdiği yorgunlukla varıyorum. Çayımı alıp şair gibi Haliç manzarasının tadını çıkarıyorum. Birkaç saat güneşin batmasını bekliyorum. Fark etmeden kaç tane çay içtiğimi unutup hesabın gelmesiyle şaşırırken hava yavaştan kararıyor... Akşam Ortaköy taraflarına gidiyorum, İstanbul'un en klasikleşmiş fotoğraflarından olan Ortaköy Camisi tarafından Boğaz Köprüsü'nün ışıklandırılmış, büyüleyici halini izliyorum. Çok ilham verici bir görüntü eşliğinde yemek yemek ayrı bir zevk veriyor bana. Yemekten sonra Ortaköy'de küçük seyyar satıcıların arasında dolanıyorum ve yavaştan konaklayacağım yere doğru, İstanbul'da geçireceğim son gece olacağının bilinciyle yavaş yavaş, tadını çıkara çıkara yürüyorum. Konaklayacağım yere gelir gelmez gözlerim kapanıyor ve derin bir uykuya dalıyorum... Martıların sesiyle uyanıyorum, artık yola koyulma vakti... Bu kültürlerin birleştiği renkli ve hiç uyumayan, eşi benzeri olmayan şehre bir veda kahvaltısı yakışır. Gidiyorum boğaza, derin bir nefes alıyorum ve bir yandan da kahvaltı yapıp bir yandan İstanbul'un kendi içindeki sohbetini dinliyorum... Martılar ve dalgalar kendi arasında sohbet ederken vapur da onlara merhaba diyor sanki... Ankaralı olarak anlamadığım bu dil, dilden çok şarkı gibi geliyor bana. Öyle bir şarkı düşünün ki, üstüne bir sürü şarkı ve şiir yazılan. Öyle bir şarkı düşününki uğruna savaşlar verilen ve iki dünya imparatorluğuna başkentlik yapan... Bu şarkıyı sahnenin en önünde dinleyen bir dinleyici gibi kahvaltımı yapıyorum ve artık şarkının sonuna geliyoruz yavaştan, Ankara'ya doğru yola çıkıyorum... Konserin sesi yavaş yavaş azalıyor. Tekrar dinlemek istiyorum bu şarkıyı, ama ne zaman dinlerim tekrardan bilmiyorum... Tek bildiğim ne zaman kaçmak istesem bu şarkıyı dinleyeceğim.