SEKİZYÜZ OTUZ BEŞ

Gri şehir derler Ankara için, kasvetli... Sokakları, caddeleri, binaları onu tanımayanlar için soğuk ve mesafeli. Benim içinse doğup büyüdüğüm şehir. Bugün de sıradan bir gün. Pencere hafif aralık yağmuru izliyorum, birazdan dışarı çıkmaya hazırlanıyorum. Sardunyalar var pencerenin önünde, az önce çıkan gökkuşağının renkleriyle yarışıyorlar. Bir esinti, yağmur kokusu... Ataç Sokak'tan yürümeye başlıyorum. Bütün bir sokağı kızartma kokusu sarmış. Bir zamanlar burası ne güzel bir mahalleydi şimdilerde her yer araba, top koşturacak yer yok. Öğlen rakısını çok severim, bir duble için bile Tavukçu Lokantasına giderim. Ama, akşam oldu nerdeyse. Bugün biraz daha geç gidiyorum gediklisi olduğum yere. Yıllara meydan okuyan Komünist İsmail'in yeri bura. Kimler misafir olmamış ki Cemal Süreya, Aziz Nesin, Yaşar Kemal... En son Yaşar Kemal'i uğurladık ya. Ne iyi insandın sen Yaşar Kemal. O iyi insanlar gibi sen de güzel atına binip çekip gittin ya kimlere kaldık... Peki ya Nazım? Nazım geldi aklıma. Ankara'daki zorunlu misafirliği, hapishane hayatı. Ulucanlar 5. koğuş... "Denize dönmek istiyorum! Mavi aynasında suların: boy verip görünmek istiyorum! Denize dönmek istiyorum! " (Ran 123) Hasret; denize hasret, anneye hasret, sevgiliye hasret... Koğuşunda kaç adım atabiliyordu acaba... Sahi ne kadar güç diye düşündüm sekiz yüz otuz beş adım dört duvar arasında, sekiz yüz otuz beş satır, sekiz yüz otuz beş , otuz beş, yolun yarısı Nazım için otuz buçuk. Küsüratı yuvarla... Rüzgarlı günlerde Ataç'tan Ziya Gökalp'e inerken yüzüme esen rüzgar sanki yolun sonunda deniz varmış hissi uyandırır. Ayna gibi masmavi bir denize hasret Ankara'nın sokakları... Az kaldı sekiz yüz otuz beş adımın yarısı kadar adımlayacağım sokağı... Sokak köpekleri çıkıyor karşıma çıplak ayaklı sokak çocuklarıyla koşturan. Umutları olmayan çocukların ülkesi... Sesini kaybetmiş bir ülke, sesini kaybetmiş bir şehir. "Üç adam. Üç adam duruyor : birincinin kolunda kırık bir keman var, ikincinin başında silindir sırtında frak, üçüncü kıllı bir maymun gibi çırılçıplak. Üç adam kayboluyor karanlıkta sallanarak" (Ran 199) Cumartesi Anneleri geliyor aklıma, Gazeteci Metin, Roboski, Berkin... Metin Altıok, Madımak, ölümler , işkenceler... Berkin sahi kaç adım attı ekmek almak için otuz beş ... Yüksel Caddesi'ne yaklaştım sayılır. Sola kırıp o kalabalığına karışmak isterim ama çok yürümeden üzerinde, İnkılap Sokak'a döneceğim. Dönmeden bir sigara yakacağım yarısını içmeden Tavukçudayım. O zamanlar Tavukçu yoktu fakat tutsaklık günlerinden sonra mutlaka Nazım'da bu şehirde bir yerde özgürlüğe kavuştuğu günü kutlamıştır. Piraye yanında mıdır acaba? Bir anda fark ediyorum, caddeki çiçekçi kız güzelce bakıyor bana. Derin manalı, sanki hoşlanıyor benden. Gururum okşanıyor aslında, yılların yaşanmışlığını siliyor yüzümden bir anda... Ne kadar inkar etsem de yolun yarısına yaklaşıyorum. Bir sigaranın yarısı kadar kalan bir ömrün kahredici kafesinde, haykıyorum aynada gördüğüm genç adama... "Sevmek mükemmel iş delikanlım. Sev bakalım... Mademki kafanda ışıklı bir gece var. benden izin sana, seeeev sevebildiğin kadar" (Ran 265) Sigaradan anladım, Tavukçuya gelmeme az kaldı. Ne çok şey geçti şu kısa zamanda aklımdan. Ne kadar çok şeyi dert etmiş bu hafıza. Ve yine kafamdan geçiyor o dizeler " Ve ben O günden çok daha sonra; sağ kalırsam eğer, şehrin meydan kenarlarına yaslanıp duvarlara, son kavgadan benim gibi sağ kalan ihtiyarlara bayram akşamlarında keman çalacağım " (Ran 211) Nihayet vardım... Sen ne salaş yersin Tavukçu, sekiz yüz otuz beş adım eve... Kafamda ise sekiz yüz otuz beş satır. Birkaç arkadaş gördüm sevindim, oturdum yanlarına... Bugün de akşam oldu, başladık demlenmeye... İki göz yaşı saklansa da son kadehe, hayat senden alacağını tahsil etmeye başlamış. Acımasız değil mi zaten yaşadıklarımız. Haykırmak istiyorsun ama nafile. Geride kalan iki göz yaşı, ve boş bir kadeh. Keşkeler olmasa ne güzel diyorsun bu hayat. Ama bir şeyi hatırlıyorsun gerçek dostlarla güzel bu hayat. Eve dönme zamanı. Sekiz yüz otuz beş adım, sekiz yüz otuz beş satır, sekiz yüz otuz beş... Ankara burası, memur şehri, herkes çekilmiş kabuğuna, sokaklar boş ve karanlık... Gazete manşetleri geliyor aklıma: iç güvenlik yasası, makul şüpheli herkes.... "Ay ışığı Parlıyan enli bir kılıç gibi keserek karanlığı Düştü yere -Ne var? -Sıııııs dışarda! Dışarda polis. Lambaları sönmüş iki otomobil, ve bir sürü motosiklet... -Satıldık... -Evet... " (Ran 273)