Hayattaki Şansım

Hayatta başa çıkamayacağımız ya da daha doğru bir ifadeyle başa çıkamayacağımızı düşündüğümüz olaylarla karşılaşırız. Bu olanların nedeni bizi sınamak, güçlendirmek, ayaklarımız üzerinde durmayı öğretmek midir yoksa gerçekten kara bir talihimiz mi vardır? Cevabı biraz düşünün. Tesadüf, kader, kötü şans ve daha birçok şekilde adlandırabiliriz içine düştüğümüz bu durumu. Dünyanın en şanssız, en bahtsız insanı gibi hissettiğiniz zamanlar oluyor değil mi? Her şey birikmiş, altından kalkılmaz bir hal almış gibi belki de. Sanki duvarlar bile üstünüze üstünüze geliyor. İşte öyle bir bıkkınlık bu yaşadığınız. Cevabı düşündünüz değil mi? Pek çoğunuzun "Bendeki bu kötü şans..." diye başlayan cümlelerini duyar gibiyim. İşte böyle zor zamanlarda sergilenen ortak tavır "hayatı suçlamak". Sanki elinden geleni yapmış, başka hiçbir çare kalmamış gibi en ufak yenilgide, aksaklıkta pes etmek. Dönüp kendine bakmak aklından bile geçmez insanın. Yeterince çabaladım mı diye düşünmez. Bu kadar sert eleştirdiğime bakmayın. Benim de farklı olduğum söylenemez. Kendim de henüz buna bir çözüm bulmuş değilim. Belki de böyle bir tutumun beni bu denli sinirlendirmesinin nedeni de budur. Kötü bir olay karşısında bütün olasılıkları değerlendirip plan yapmama rağmen olmuyor. İş harekete geçmeye gelince her şey lafta kalıyor. İki saniye önce dünyaları fetheden kız gitmiş, yerine yağmurda kalmış bir kedi yavrusu gelmiş. Andy Weir tarafından yazılan Marslı, görev arkadaşlarının ölü sanarak Mars'ta terk ettiği Mark Watney adında bir adamın azmini anlatıyor. Kitabı okuduktan sonra en ufak sorunlar karşısında bile ne kadar çabuk pes ettiğimizi, aslında ne kadar zayıf olduğumuzu fark ettim. Mars'ta yiyecek, su, haberleşmek için bir aygıt bulunmamasına rağmen Watney, zor koşullara neredeyse bütün imkanlara sahip bizlerden daha iyi dayanıyor, daha çok çabalıyor. Kaderimde burada ölmek varmış deyip kestirip atmıyor. Hiçliğin ortasında kendine bir şekilde yiyecek, su hatta dünyayla haberleşmenin bir yolunu bile buluyor. Bütün bunları yapmasının nedeni üstün yeteneklere, doğaüstü güçlere sahip olması değil. Bizim aksimize hiç pes etmemesi. Ama gerçek hayatta öyle değil. Önüne bir engel mi çıktı? Derhal geri dön! Engeli kaldırmaya, hele de üzerinden atlamaya sakın kalkışma! Alternatif bir yol da arama. Değmez çünkü değil mi? O kadar zahmete kim girecek? Bir kerelik elini taşın altına koydun. Tamam, ama bitmiyor ki bu dünyanın derdi. Birini bitirsen diğeri başlıyor. Hatta bazen birini bitirmeden diğeri başlıyor. Bir de yalnızlık sorunsalı var değil mi? Çağımızın hastalığı. Özellikle gençlik ve yaşlılık dönemlerinde ağır basıyor galiba. Sürekli bir şikayet halinde bu yaş grubuna mensup insanlar. "Kimse beni anlamıyor.", "Kimse bana yardım etmiyor." , "Zor günlerimde kimse yanımda durmuyor." gibi cümleler havada uçuşuyor ortamlarda. Hayatı suçlamaya devam edip isyan sözcükleri sarf ederek, başkalarından yardım ve medet umarak ölümü mü bekleyeceğiz? Kimseden de bir şey beklediğim yok aslında benim. Herkes kendi derdinde çünkü. Kendi kafasını rahatlattı, sorununu çözdü de başkasına yardım etmek mi kaldı? Kelin ilacı olsa başına sürermiş değil mi? Bir defa da ilk adımı atan olalım. Birinden yardım beklemeden tek başımıza bir işi çözmeye kalkışalım. Başarısızlık elbette olacaktır. Önemli olan onlardan ders çıkarıp aynı hataları tekrarlamamak. Denemenin bir sınırı yok sonuçta. Bir kere de başarana kadar deneyin mesela. Korkmadan, dikkatinizin dağılmasına izin vermeden azimle ilerleyin hedefinize doğru. Watney Mars'ta aç, susuz kaldığında yanında kim vardı? Hiç kimse. Yine de bu onu yıldırmadı. Kurtulmak için elinden gelenin çok daha fazlasını yaptı. Bir defa değil, pek çok kez farklı sorunlarla karşılaştı ama hiçbiri karşısında dizleri üzerinde çökmedi. Kararlılığını asla kaybetmedi. Yapılması gerekeni yıkılmayan bir direnç ve azimle yaptı. Kitabın son cümlelerini oluşturan Watney'in şu sözleri de aslında yapılması gereken şeyi bizlere çok güzel özetliyor: "Bir problemi çözeceksiniz, sonra diğerini, sonra diğerini... Yeterince problemi çözerseniz eve dönersiniz." (415).