Çıkışa Tek Yol: Umut

Hatıralarınızı, arkadaşlarınızı, ailenizi, hatta isminizi bile kaybettiğinizi düşünün. Geriye sizden kalan ne olur ki? Kendimi o durumda hayal bile etmek istemiyorum. Hiç tanımadığım insanlarla birlikte sonu olmayan labirentte sıkışıp kalmak fikri ise daha da korkunç. "Labirent : Ölümcül Kaçış" bunları yaşayan Thomas ile başlıyor. Thomas'ın yalnızlığını her satır ve kelimede yaşamak beni başta o kadar karamsar hissettirdi ki az kalsın kitabı okumaktan vazgeçecektim. Muhtelemen beni okumaya devam ettiren yazarın betimlemeleri gerçekçi bir şekilde yapmasıyla romanın beni içine almış olmasıydı. Saatlerce, günlerce durmadan okuyabildim. Her satırda labirentin duvarları arasında, Kayran'da hissettim kendimi... Üç yıldır kimsenin bir çıkış bulamadığı devasa bir labirentin ortasındaki küçük bir köy... Tek çıkış yolu umudunuzu kesmemek. Labirent, umutsuzluk dolu bir hapishane sanki... Hapishaneden tek farkı ise oraya bir suçunuz olmadan hapsedilmeniz. Ne suçu vardı genç yaşta ölen Kayranlıların? Ölümcül bir hastalığa ilaç hazırlayabilmek için nasıl olur da birine sormadan onu ölümcül bir teste sokarsınız? Biraz düşününce, bu sayfalardaki olaylar o kadar da gerçekten uzak değil. Bana kalırsa, bizden önceki nesillerin bize bıraktığı dünyada yaşamak büyük bir haksızlık. Neden dünyayı kaos ve sona sürüklemiş nesillerin yükünü çocuklar taşımak zorunda? Romandaki insanların bencilliği onları o kadar kör etmiş ki, tek önemsedikleri kendi hayatları. Gözlerini onlardan sonraki nesillere bıraktıkları küresel ısınma, doğal felaketlere kapatmışlar. Neden kimse tarihin başlangıcından beri insanlığın bu zalim doğasını umursamıyor? Kimse bu bencilliği değiştirmek için çabalamıyor, ama bencilliklerinin sonuçlarından kaçmak için herkes her türlü fedakarlığa hazır. Bence yazarın anlattığı dünya normal dünyamızın biraz abartılmış hali. Doğanın yok oluşu karşısında insanlara ne kadar umursamaz davrandığını gösteriyor adeta. Beni en çok korkutan ise bunda benim de payım olacağı. Zaten hepimiz susarak katkıda bulunmuyor muyuz? Torunlarımıza ve geleceğimize daha güzel bir dünya bırakmak için çabalamıyoruz, tek umursadığımız kendimiz, ama bunu yaparken kendimizin en büyük düşmanı haline geldiğimizi fark etmiyoruz. Tek odağımız o anı nasıl yaşadığımız. Yarın ne olacağını bilmiyoruz. Belki de bir gün kendimizi kitabın sayfalarındaki gibi her gün bir başka doğal afetin yaşandığı bir dünyada bulacağız. Güneş, derimizi öyle bir yakacak ki, bir damla su için her türlü fedakarlıkta bulunabileceğiz; gece, o kadar soğuk olacak ki sevdiklerimizi kaybetmemizin soğukluğu bile Irmak Türköz yanında bir hiç olarak kalacak. Bir anda gökten inmeye başlayan yıldırımlar ise sadece size 'neden hala hayattayım?' sorusunu sorduracak. Ben böyle bir dünya istemiyorum. Böyle bir dünyaya neden olacak insanlarla yaşamak istemiyorum. Eğer ben orda, Kayran'da olsaydım, kime güvenebilirdim ? Beni oraya koyan insanların amacına mı yoksa bana umutla bakan çocuklara mı? Belki de o çocuklar Kayran'dan hiç çıkmamalıydılar... Thomas neden bunu yaptın? Dışarda seni neyin beklediğine dair hiç bir fikrin yok... Tek bildiğin şey özgür olmak istediğin, sence seni bir labirente koyan insanların olduğu bir dünyada artık özgürlük kalmış mıdır? Eğer hafızan silinmemiş olsaydı bunların hepsini hatırlardın... Sana bırakılan yaşanılmaz dünyayı ve bırakanların her şeyi yüklediği gencecik çocukları. Eğer James Dashner biraz olsun bile okuyucularına ne türlü bir geleceğin beklediğini anlatabildiyse, ne mutlu bana. Ben de Thomas gibi umudumu kesmeden insanların değişebileceğine inanıyorum. Belki de hala her şey için çok geç değildir, hala çocuklarımıza bırakabileceğimiz iyi bir gelecek vardır. Umuyorum ki, Labirent'in okuyucuları yazarın umudundan bir nebze olsun ilham alırlar ve geleceğimizi değiştirmek için çaba harcarlar.