"Eski" Sevgili ve En Yakın Dost

Eski sevgili... Çoğu insan için tüyler ürpertici olan bir şeydir eski sevgili. Eskiden çok sevdiğin ama artık hayatında olmamasının acısını çektiğin kişidir eski sevgili. Çoğu zaman nefretle bakılır ona çünkü kişiliğinizde, hayatınızda ve günlerinizde bıraktığı izler her zaman sizinledir. Her zaman nefret edilir eski sevgiliden. Onunla yaşanan şeylerden, onunla yapılan şeylerden, onunla konuşulan şeylerden, onunla birlikte sevilmiş şeylerden nefret edilir. Yaşanmışlıklara, ondan kalan izlere lanet edilir. Şiirler bile bu izleri taşır çoğu zaman. Her zaman sitem edilir eski sevgiliye. İnsanlardan beni ayıran en önemli özelliklerimden biri de bu bence. Eski sevgili sahip olunan en değerli şeylerden biridir benim gözümde. Bence insanlar sevgilileriyle büyür. Hayatı sevgililerimiz ile birlikte öğrenir ve deneyimleriz. Bu nedenle hiçbir zaman eski sevgiliye karşı bir kin veya üzüntü duymadım. Beni ben yapan onlardı. Yıllar önce çok sevdiğim bir sevgilim vardı. Hayat sanki sadece onunla güzeldi. Sadece onunla gezmek ve eğlenmek hoşuma gidiyordu. Yaşımın küçük olması nedeniyle çoğu şeyi o öğretmişti bana. Kişiliğim onunla birlikteyken oturmuştu. Şu an sahip olduğum kişiliğin temellerini onunla birlikte atmıştım. Doğruyu, yanlışı onunla birlikte öğreniyordum. Hayatımın her alanında etkilenmiştim ondan. Üç yıl geçti ve her güzel şey gibi bu ilişki de bitti. Yıkılmıştım. Hayatımda hiçbir şey beni bu kadar üzmemişti. Nefret ediyordum her şeyden. En çok da "eski sevgiliden". Bende, hayatımda ve kişiliğimde bıraktığı izler çok derin yaralar açıyordu. Bana sevdirdiği şeyleri başkasına sevdirecek olması, bende bıraktığı izleri bir başkasında daha bırakacak olması çok acıtıyordu canımı. Bir kere artık adım eskiydi. Yeniler olacaktı. Fakat o benim için eski olamıyordu. Onunla yaşadığım şeyler, bana kattığı şeyler hiçbir zaman bırakmıyordu peşimi. Çok zordu her şey. Düşünsenize, kurduğunuz cümleler, kişiliğiniz bile onu hatırlatıyor size. Siz kendinize onu hatırlatıyorsunuz. Yıllar sonra fark ettim gerçeği. Eski sevgili aslında en büyük dosttu, sırdaştı ve aileydi. Neler yaşanmış olursa olsun saygı duyulmalıydı eski sevgiliye. Beni ben yapan özellikleri katmıştı bana. Bir bütün olmamı sağlamıştı. Yani Nil'i Nil yapan oydu. Başarılarımda onun katkısı vardı. Cümlelerimde, davranışlarımda onun izleri vardı. Tek olmadığımı Eski sevgiliye Yazılan Mektuplar kitabında anladım. Herkes "sevgili" diye başlıyordu mektubuna. Fakat beni en çok etkileyen başlangıç "Kadim dostum, biricik sevgilim" demesiydi Mercan Dede'nin. Hayatımda duyduğum en güzel seslenişti eski sevgiliye. Son derece samimi ve gerçekçi... Sevgili gerçekten de kadim bir dosttur. Senin her derdini dinleyen, seninle ağlayan, seninle gülen, seninle eğlenen, seninle öğrenen en yakın dosttur. Peki ya artık hayatında olmaması neden o insanı kötü biri yapıyor? Hayatında artık olmaması neden eski güzel günlerini bir anda karartıyor? Mercan Dede'nin bu girişini okuduktan sonra her şeye bakış açım değişti. Geçmişine, hayatına ve artık hayatında olmayan sevgilisine ne kadar da sevgi ve saygıyla yaklaşmıştı. İster istemez gözlerim doldu bu satırı okurken. Kafamdan çeşitli düşünceler geçti. İnsanlığın kurtulması için bile bir umut ışığı oldu bu sesleniş benim için. Herkes böyle baksaydı anılarına, bu kadar sahip çıksaydı geçmişine, bu kadar saygı duysaydı eski sevgiliye, eski en yakın dosta, her şey daha farklı olurdu dünyada. Mercan Dede'nin bu seslenişi bütün hayatımda bir dönüm noktası oldu.