GÖNÜL GÖZÜ

Her insan etrafına bakar, inceler ama bu işlemi gerçekleştiren sadece gözümüz müdür? Yoksa algılarımız ve hislerimiz midir bizi yönlendiren? Aynı nesneye, insana, filme bakıp nasıl bambaşka şeyler düşünebilir, hissedebilir insanoğlu? Demek ki yalnızca gözümüz değil görme işlemini gerçekleştiren, kalbimizle yaklaşıyoruz insanlara, olaylara, aklınıza gelebilecek her şeye. En acımasız, hissiz, umursamaz bir insanın bile gönül gözünün olduğu kanaatindeyim, ama mesele bunu fark edebilmekte, hissedebilmekte... Öğretmenlerim her zaman bakmakla görmek arasındaki farktan söz ederledi özellikle ortaokuldayken sık sık duymaya başlamıştım. Sonra sonra anlamaya başladım, halbuki fark çok açıktı, gönül gözümüzdü görmemizi, anlamamızı, hissetmemizi sağlayan. Keşke herkes kalpten yaklaşabilse çevresindekilere, olaylara... Keşke "gerçekten" görebilse herkes, görme işleminin gözle değil de kalple yapıldığının farkına varabilseler. Ama hiçbir şey için geç kalınmış değil, ben de geç fark edenlerdenim, belki de Bab-ı Esrar bana yoldaş olmasaydı öğrenemeyecektim kalbimle hareket etmem gerektiğini. Ahmet Ümit'in kaleme aldığı Bab-ı Esrar şüphesiz hayatımın dönüm noktasıdır. Neden mi? Çünkü, benliğimi keşfetmemi sağladı, iç güzelliğin önemini sıkmadan, bunaltmadan anlattı. Kuzenimin önerisiyle aldığım bu kitap artık benim için yalnızca bir kitap olmaktan çıktı ve yürürken bile okuduğum tek kitap olarak hafızama kazındı. Beni asıl etkileyen ise kitapta geçen, paylaşmadan edemeyeceğim Mevlana'nın sözü oldu : "İki alem vardır: İlki varlık alemi, ikincisi mana alemi. Varlık alemi gündüz gibidir, olanı biteni açıkça görürsün, kendini kolayca ele verir. Mana alemi ise gece gibidir, onu bulmak için, mutlaka gönül ışığını yakman gerekir." Bu söz aslında bambaşka bir kapı açıyor, hangimiz gönül ışığımızı yakarak sokağa çıktık? Ne kadar zaman oldu birinin kalbine gerçekten dokunmayalı? Sadece varlık aleminde yaşar olduk, görünen üzerinden yaptık konuşmalarımızı, sadece var olan üzerine kurduk ilişkilerimizi. Kimbilir çevremizdekiler içlerinde neler yaşıyorlar, ne fırtınalar kopuyor da bizim haberimiz yok? Kavgaların, cinayetlerin, ölümlerin çoğaldığı, bombaların ardı ardına patlattığı bu dönemde bize en çok lazım olan şey gönül ışığımız. Bir insan herkese yalan söyleyebilir ama kalbine hiçbir zaman söz geçiremez. Çevremizdekilere sadece bakarak değil de kalbimizle yaklaşırsak hepimiz birbirimizi hissebilir ve rahatlıkla anlayabiliriz diye düşünüyorum. Uzun süre önce başladım gönül ışığımı yakmaya ve fark ettim ki insanlar kapalı bir kutu. Örneğin, geçen ay bir arkadaşımla kahve içiyorduk ve gündelik sohbetlerimizden birini yapıyorduk ama ötesi gelmiyordu, hiçbir zaman tam anlamıyla duygularını açamıyordu, bir şeyler saklıyordu sanki, hissedebiliyordum. Soramadım tabii ki nedenini ama o an anladım ki insanlara bakışım artık değişmişti, artık insanların gözlerinin içini görebiliyor, onları hissetmeye çalışıyordum. Sonra ise farkına vardım ki aslında hepimiz sadece karşı karşıya ya da yan yana oturup günü kurtarıyoruz, konuşmak için konuşuyoruz, kimseye göstermediğimiz bir yanımız var. Halbuki göstersek ne olur? Zayıf yanlarımız da bir parçamız değil mi? Neden sürekli gizliyoruz? Belki de zorlukları birlikte aşacağız, anlatarak, paylaşarak. Herkesin yaşadığı zorluklar, büyük sıkıntıları var, kimse benim hayatım dört dörtlük diyemez, diyorsa bilin ki o insan kendini tanıyamamış, gönül ışığını bir türlü açamamış, sadece varlık aleminde yaşamını sürdürüyor. Bu insanın çevresindekilerle, arkadaşlarıyla hatta ailesiyle sağlıklı bir iletişim kurması imkansız. Gözlemlerime göre bu tür insanların kendi dünyaları var ve içerisine kimseyi almamakta kararlılar. Gözlemlerim diyorum çünkü kalbiyle hareket eden bir birey olarak insanlara farklı bir açıdan bakmak benim için gündelik yaşamımın bir parçası oldu ve arkadaşlarımın, hatta yakın dostlarımın bile kimseye göstermediği yanlarının olduğunu ve hatta bunu bolca gülerek kapatmaya çalıştıklarını gözlemledim. Umuyorum ki bir gün onların da gönül ışıklarını yakmalarına yardımcı olabilirim ama iyi ya da kötü paylaşım yapmadan mana aleminin önemi anlamak çok zor. O halde umuyorum ki paylaşımımızın arttığı yerde insanlığın gönül gözü de açılır ve kendimize daha güçlü sarıldığımız bir dünyada yaşayabilme imkanımız olabilir.