RENKLERE BOYANMAK

Renkler, her zaman en sevdiğim şey olmuştur. Herkes için olduğu gibi benim için de her rengin ayrı ayrı onlarca anlamı var. Siyah özellikle, benim için karanlıktan çok aydınlığı çağrıştırması, mavi yerine yeşille huzur bulmam ve daha onlarcası. Peki bu kadar sevdiğim renklerle kaplı olmak nasıl bir duygu olurdu? Aslında uzun yıllar resim yaptım ve boyalarla zaten iç içeydim ama daha önce renkli koşu veya yine renklerle olan bir konser tarzı etkinliklere hiç katılmamıştım ve katılmayı gerçekten çok istiyordum. Bu isteğimi gerçekleştirmek yapılacaklar listemde üst sıralarda yer alıyordu. Her şeyin bir zamanı ve yeri olduğunu düşünürüm. Ankara'da bir türlü gidemediğim bu etkinlik bir anda en sevdiğim şehirde, Berlin'de, kendimi içinde bulduğum bir etkinlik oldu. Sadece dil öğrenmek için gittiğim şehirde kimseyle tanışmadan geçirdiğim sıkıcı günlerin ardından kursun başlaması ve yeni insanlarla tanışmanın verdiği heyecanla -neyse ki hepimiz yeni şeyler yapmak, eğlenmek istiyorduk- kendimizi her gün bir şeyler planlarken bulduk. Şehrin altını üstüne getirdik demek pek de yanlış olmaz sanırım. Bir turistten çok resmen orada yaşayan insanlar gibi etkinliklere katılmak ve daha bir sürü şey inanılmaz bir deneyimdi. Bu etkinliklerden birisi, belki de en eğlencelisi, Holi Festival of Colors - kutsal renkler festivali gibi çevirirsek eğer ve benim için renklerin ne kadar kutsal olduğunu düşünürsek- gerçekten de deneyimlediğim en güzel festivaldi. Buna bir de Berlin faktörünü ekleyince en sevdiğim anılarımdan biri olması kaçınılmaz oldu. Biletlerimizi aldıktan sonra heyecanla beklemeye başladım. Bir önceki gece inanılmaz yorulmuş olmama rağmen sabah erkenden kalkıp, hazırlanıp küçük bir çocuk gibi arkadaşlarımla buluşacağımız saatin gelmesini bekledim. Benim yaşadığım yer buluşma noktasına en yakın olduğu için erkenden çıkıp ana istasyonda beklemeye başladım. Teker teker geldiler ve güzel bir yemeğin ardından şehir merkezinden trenle yarım saat uzaklıkta Olympischer Platz adlı bir bölgeye gittik. Trenden indiğimiz anda festivalden gelen müzik seslerini gayet net bir şekilde duyabiliyorduk. Giriş kapılarına geldiğim zaman ilk dikkatimi çeken şey tabii ki her şeyin inanılmaz bir düzen içinde olmasıydı. İçimden yüzlerce kere geçirdiğim gibi keşke bizde de böyle olsa klişemi geçirdim ve sırada beklemeye başladım. O upuzun kuyruk, nereden baksan 1 saatte zor geçer dediğim o kuyruk 15 dakika içinde içeri girdi ve hiçbir şekilde kimse birbirine bağırmadı veya kavga etmedi. İçeri girdiğimizde hemen toz boyaları alacağımız bölgeye yöneldim, gerçekten de her şeyden önce gördüğüm ilk stant orasıydı. Kulaklarım çok güzel müzikler duyuyor, gözlerim her yerde efsanevi renkler görüyordu. Bir an önce boyalarımı alıp kalabalığın arasına karışmalıydım. Bana verdikleri karta para yükledikten sonra boyalarımı aldım ve hemen kendimi dans edip deliler gibi eğlenen kalabalığın arasına attım. Genellikle konserleri önden izlemeyi çok sevdiğim için yine kendimi sahneye en yakın olabildiğim bir yere konumladıktan sonra kalabalığın ritmine uyarak hem dans ettim hem boyalarımı fırlattım. Konser ve bu tarz etkinliklerde ne kadar anı yaşamayı sevsem de bu sefer video ve bolca fotoğraf çekmek istedim. Bu esnada ağzıma, burnuma ve gözlerime kaçan toz boyalar gerçekten nefes almamı zorlaştırıyordu ama o kadar eğleniyordum ki hiç umursamıyordum. Boyaların paketinin arkasında yutulması sonucunda tehlikeli bir durum oluşmayacağını da okuduktan sonra aklımda bir şüphe kalmadı. Dilim, saçlarım, kıyafetlerim her tarafım rengarenk olmuştu. DJ'lerin izleyenlere ritim tutturup, herkesin aynı anda havayı rengarenk boyaması gerçekten görülmesi gereken, kalabalığın içinde de uzakta da olsa her seferinde büyülenerek izlediğim bir olaydı. En korktuğum şey ise o gün havanın kötü olmasıydı, açık hava olduğu için her şey mahvolabilirdi. Ama her gün yağmurlu olan Berlin havası bizim yanımızdaydı ve hava bütün gün sıcacıktı. Sanırım 2 saat boyunca hiç durmadan o kalabalığın içinde dans ettim ve hiç yorulmadım. Kendimi dışarı attığımda sadece çok susamıştım, o kadar boya yutmaktan boğazım acıyordu. İçeceklerin olduğu stanta gittim neredeyse alabildiğim her şeyi aldım. En sevdiğim şeylerden biriside bardaklarımızı geri götürdüğümüz takdirde devamlı içecek bir şeyler alabilmemizdi. Arkadaşlarımla kendi aramızda içkilerimizi içip dans ediyorduk bu sefer. Yaptığımız en komik şey ise Türk arkadaşlarımla festival alanının tam ortasında halay çekmemizdi sanırım. Ne kadar sinirlensek de memleket özlemimiz baskın çıkıyordu. Bunun dışında etraftan geçen insanlar aramıza katılıyor, bizimle dans ediyor ve gidiyorlardı. Kendi arkadaşların dışında tanımadığın insanlarla da eğlenebilmek gerçekten çok güzel bir duyguymuş orada anladım. Kimse kimseden çekinmiyor ve herkes birbirine gülümsüyordu. Kendimi gerçekten çok mutlu hissediyordum. Kimse kendini saklamıyordu orada, herkes eğlenebildiği kadar mutluydu. Ben ise yemek yedikçe mutluydum. O kadar güzel kokular sarıyordu ki etrafımı her şeyi yiyesim geliyordu. Dansın, müziğin, yemeğin, içkinin, eğlenebildiğim insanların ve renklerin ortasında olmak çok çok güzel bir duyguydu. Biraz erken terk ettik festival alanını, sebebi de içimizdeki parti aşkını asla söndüremememizdi. Akşam için başka bir planımız vardı ve eve gidip üzülerekte olsa renklerimizden kurtulmamız gerekiyordu. O kadar yorulmuştuk ki çoğumuz trende uyuyakaldık. Tren istasyonundan eve kadarki yolumda üzerimdeki gözlerin bana garipseyerek değil de gülümseyerek bakıyor olması beni apayrı mutlu ediyordu. Su almak için girdiğim marketteki bayanın bana çok eğlenmişsin sanırım çok mutlu görünüyorsun demesi de mutluluğuma mutluluk katıyordu. Evime girip tshirt'ümü çıkardığımda bir anı olması için bir askıya astım ve duşa girdim. Festival alanından çıkarken çalan ve benimde en sevdiğim şarkılardan olan "How Deep is Your Love"ı yüksek sesle söyleyerek Berlin anılarımdan en güzelini noktalamış oldum. 1. Fotoğra ar bana aittir Yağmur Sugüneş