Tabiat ve Özgürlüğün Çağrısı

Bazen insan bulunduğu yerden çıkıp gitmek ister neresi olduğu da çok önemli değildir. İşte İnto The Wildda ana karakterimiz Christopher McCandless tam olarak bunu yapıyor. Şehirlerdeki yapmacık insanlardan ve ailevi sorunlardan kaçmak için bir yolculuğa çıkmaya karar veriyor. Filimin başlarında babası üniversiteden başarıyla mezun olmasını kutlamak için eski arabasını yeni bir arabayla değiştirmeyi öneriyor karakterimiz içinse manevi olarak takdir etmek yerine sadece maddi olan bir öneride bulunması bardağı taşıran son damla oluyor. Kendini kafese kısılmış olarak hissettiği, maneviyattan eksik bu hayattan kaçıp Alaska'ya özgürlük, sevgi, takdir, mutluluk ve onu paylaşacak insanlar aramaya çıkıyor. Onun hala mükemmel çalışan ama eski görünümlü arabasını değiştirmeyi reddedişi ve bu öneriye öfkelenmesi tıpkı benim yapacağım bir davranıştı bu yüzden kendimi filim boyunca anakentlerle çok iç içe hissettim tek farkımız ana karakter benden çok daha cesur oluşu filim boyunca nerdeyse korkaklığımdan utandıracaktı beni. Yola çıkmadan önceyse gerek ailesiyle ve yapaylaşmış şehirle bağlarını koparmak için gerekse insanlığa yardımda bulunmak için sahip olduğu tüm parayı kurumlara bağışlaması gayet mantıklı ve cesur geldi gerçi ne kadar düşünce olarak mantıklı olsa da duygu olarak hepsini tanımadığım insanlara vermek çok itici geliyor. Filim boyunca Christpher McCandless üstünden insanlığın özgürlüğe ve tabiata olan özlem ve özgürlüğü arayış vardı. Bu özlemi hepimiz arada sırada beklenmedik anlarda duyarız; kimi zaman uykuya dalmaya çalışırken kimi zaman yemekhanede kuyrukta beklerken, ders dinlerken, duş alırken ya da oturmuş amaçsızca televizyon izlerken. Hareket etmemiz gerekir hemen o anda nereye gittiğinin bir önemi olmadan bir yere gitmemiz gerektiğini hissederiz. Zaten yolculuğu cezbedici kılan her zaman varılacak nokta değildir bazen sadece yolculuğun kendisidir çekici olan diye düşünüyorum ve benimle aynı fikirde olmayan birini duymadım görmedim şu ana kadar sanırım insanlığın ortak paydalarından biri bu bir yerlere gitme ve özgürlüğü tatma isteği. Filimin ileriki sahnelerinde karakterimiz otostop çekerken bir hippi çift karakterimizi alıyor. Bu hippi çiftin arasını düzelttikten sonra kendisine sahip olmadıkları oğulları gibi sevmelerine rağmen onlardan habersizce ayrılması ihanet gibi hissettirmiş ve ana karakteri bir nevi kıymet bilmez biri olarak görmemize yol açıyor. Daha sonra biraz düşününce bazı vedaların böyle daha kolay ve daha az yıkıcı olduğuna karar vermemizi sağlıyor zaten son sahnelere doğru hippi çifti tekrar ziyaret etmesi bu şekilde olan duygularımızı en son zerresine kadar siliyor. Filim boyunca toplumun orta ve düşük gelirli bireyleriyle karşılaşıyoruz. Bu iki sınıfa karşı olan ön yargıları kaldırmakta çok iyi bir iş çıkarıyor filim. Örneğin benim için evsiz, işsiz ve bir miktar düşük olarak gördüğüm hippiler artık gözümde çok daha yükseklerde. Onların da insan olduğu sevindiği üzüldüğü ve benden hiçbir eksikliklerinin bulunmayışı gibi çok basit ve bir çocuğun bile rahatlıkla farkına varabileceği bir gerçeği ben birkaç yıldır gözden kaçırıyormuşum. Üstelik sadece basit bir kültür ve yaşam biçimi farklılığından dolayı bu gerçeğin ayrımına varamıyormuşum. Ayrıca film düzgün gözden geçirilmemiş risklerin çok ağır bedelleri olabileceğine de örnekler veriyor. Bunun gibi örneklerle karakter yüzleşirken ben de karakterle yüzde doksan aynı tercihleri yaptığım için aynı noktaya varıyordum bu yüzden karakterle birlikte benim de canım yanıyordu ama dersimi karakterle birlikte öğrendim. Pek önemsemediğim detayların fark yarattığı gibi. Bir de çıkarılacak yan dersler var bunları yan karakterler sayesinde düşünebildim ortak duyguları insanları ortak bir paydada birleştirmedeki olan gücü ve mutluluğu asıl paylaşıldığında değerlenir gibi. Filim insan doğasında olan özgürlük, özgürlüğe özlem, yalnızlık, ümitsizlik, öfke gibi nice konulara bir parça değindiği için herkesin rahatlıkla kendinden bir parça bulacağına ve kendine bir parça katacağına eminim.