YOLLAR İZMİR'E ÇIKINCA

Yolculuklar hakkında her insanın anlatacağı farklı şeyler vardır şüphesiz. Çünkü yollar herkes için farklı anlamlar ihtiva eder. En basitinden "kiminin yolları ekmeğe çıkar, kiminin şaraba"1. Fakat hemen her yolcu için ortak bir şey vardır ki o da yola bir amaçla koyulduğumuzdur. Gidilmesi gereken yerlerimiz ve gitmek için sebeplerimiz vardır. Zaman, mekan, yolcu ve yolculuk bu sebeplere birer vasıtadır. Bunu idrak ettiğim günün akşamı, sebebi veya amacı olmayan bir yolculuğun içine atılma iştahıyla kabarmış halde buldum kendimi. O hafta sonu derme çatma bir seyahat çantası hazırladım hemen, kafamda nereye gideceğime dair bir taslağın şekillenmesine kati surette izin vermeden bir solukta AŞTİ'ye gittim. Aldığım soluğu verirken görevliden İzmir'e bir bilet istedim. İzmir'i tercih etmemin nedeni sanıyorum İzmir'e gitmem için bir nedenimin olmamasıydı. Saatler içerisinde sağ elimde bavulum, sol elimde otobüs biletimle ben bir "yolcu"ydum. Koltuğuma yerleştim, içimde her saniye büyümekte olan heyecanıma rağmen kafamı koltuğa yasladığım gibi uykuya daldım. Günün ilk ışıklarının omzuma düşmeye başladığını vücuduma yayılan ılıklıktan hissediyordum. Göz kapaklarımı kaldırmamakta direttiğim için görme yerine dokunma duyumu kullanmaya bir süre daha devam ettim. Biraz sonra cama yasladığım başımın sert bir darbe almasıyla patika bir yola girdiğimizi anlayıp gözlerimi açma zahmetinde bulundum. Karşılaştığım mavilik, mahmurluğumu atmama yetti. Deniz bütün güzelliğiyle sere serpe karşımdaydı. Ankaralı birinin güne denizi görerek başlamasının ne denli muhteşem bir his olduğunu anlıyorsunuzdur sanıyorum. İşte içimde henüz filizlenmiş o muhteşem hisle otobüsten indim ve ilk durağım olan Basmane'ye, kalacağım hostele gittim. Basmane oldukça eski bir yerleşim yeri. İzmir'in pek çok muhitinde olduğu gibi burada da eskiden Rumlar yaşamaktaymış, bugünse başta Türk, Rum, Arap olmak üzere farklı etnik kökenlere sahip birçok insana rastlamak mümkün. Kaldığım hostel de bölgedeki diğer yapılar gibi varlığından ancak içeri girdiğimde haberdar olduğum arka bahçesi, tavanları oldukça yüksek odaları ve üzerine basınca acı çekercesine gıcırdayan yer döşemeleriyle 250 yıllık geçmişini ele vermekten çekinmedi. Odama yerleştikten hemen sonra oda arkadaşlarımın tavsiyesiyle denize gitmek üzere yola koyuldum. Yaklaşık iki buçuk saatimi alan ve gitmekten vazgeçme fikrine defalarca yaklaşıp teğet geçtiğim bir periyodun ardından kendimi Foça'nın serin sularına bıraktım. Mavi, olağanca cazibesine rağmen yeşili kendine çekmeyi başaramamış olacaktı ki etrafta ağaçlara tek tük rastlıyordum. Ne yazık ki bölgede turistik anlamda da büyük bir yatırımın olduğunu söyleyemem. Ama dinginlik arayanlara tavsiye edebileceğim ilçeler arasında yerini aldı. Yine iki üç saat süren bir yolun ardından nihayet akşam saatlerinde Foça'dan dönmüş oldum. Alsancak sahili boyunca yürüyüş yapmak niyetiyle kahve aldım. Fakat şiddetli esen rüzgar ve yüzüme yüzüme atıştıran yağmur sebebiyle bu pek mümkün olmadı. Sıcaklıkta gözlemlediğim bu ani düşüş İzmir hakkındaki beklentilerimi pek karşılamadı, itiraf etmeliyim. Elimde hayal kırıklığım ve kahve bardağımla titreye titreye konakladığım yere geri döndüm. Odamda kalan diğer gezginlerle yaptığımız kısa ve keyifli sohbetten sonra yatağıma uzandım. Ancak uykuya dalmakta biraz zorlandım çünkü ne zaman gözümü kapatacak olsam odadaki yabancı insanların bakışlarını üzerimde hissediyordum. Gereksiz olduğunu sonradan anlayacağım birtakım endişelerime rağmen ilerleyen dakikalarda uykuya dalmayı başardım. Ertesi gün sabahın erken saatlerinde sırt çantamı toplayarak kaldığım yerden ayrıldım. Kahvaltıda İzmirlilerin dilinden düşürmediği, menüsünden eksiltmediği; İzmirli olmayan pek çok insanınsa "hamur işi" kelimesinden daha fazlasını layık görmediği boyozu tatmaya karar verdim. Oldukça meşhur bir fırının önüne vardığımda karşılaştığım uzun sıra beni birazdan tanışacağım lezzet konusunda heyecanlandırdı. Pek çok çeşidin arasından ballı, mercimekli, sade ve çikolatalı olmak üzere dört boyoz alıp çıktım. Diğer yerlere göre biraz daha pahalı satmasına rağmen gayet düşük bir bütçeyle karnınızı doyurabileceğiniz güzel bir boyozcu olduğunu düşünerek Kordon'a doğru yol aldım. Bir yandan denizin rüzgarla dansını izliyor, diğer yandan damağımın yeni bir lezzetle tanışmasına keyifle tanık oluyordum. Birkaç saat içinde yeni durağım olan Tarihi Asansör'e ulaştım. Turistik bir cazibe merkezi haline gelmesine rağmen asansörü ücret ödemeden kullanabiliyor olmamız beni hem şaşırttı hem de Ankara ile kıyas yapmaya itti. Bizim oralarda on üç kat çıkmanın bedeli on üç liradan aşağı olmazdı, diye içimden geçirdim. Karşıma çıkan şehir manzarası ile bu düşüncelerden hızla sıyrılıp o an İzmir'de olmanın keyfine vardım. Öğlen yine İzmir'e gelince mutlaka tadılması gereken yemeklerden biri olan söğüşü tatmak üzere bir restorana oturdum. Yaklaşık bir saatimi restoran sahibi teyzeyle sohbet ederek, savaşmayıp "söğüş"erek geçirdim. Son durağım İzmir Saat Kulesi'ydi. Meğer burası İzmirliler için bir başlangıç noktasıymış. İnsanlar birbirini burada bekliyor, buluşma yeri olarak burayı seçiyormuş. Haliyle ben de gittiğimde kol saatine attığı sık bakışlarıyla birini beklediği alenen anlaşılan birkaç orta yaşlı bayana; camiden yeni çıkmış, soluklanan amcalara ve muhabbet eden teyzelere rastladım. Ankara'ya dönüş vaktimin yaklaştığını fark edip tam otogara doğru gitmeye yelteniyordum ki gözüme sevgili olduklarını anladığım bir çift çarptı. Saat Kulesi önünde buluşmak üzere birbirlerine doğru ilerliyorlardı. Bir süre hareketsiz kaldım, filmin sonundaki kavuşma sahnesini bekler gibi onları seyrettim. Attıkları her adım nasıl da gittikçe daha büyük bir anlam kazanıyordu? Düşündüm. Son iki günde yaşadıklarımı zihnime getirdim. Bir sebebim olmadan geldiğimi sandığım İzmir'de saatler içinde fark etmeden ben de bir şeyler peşinde koşar olmuştum. Yolda olmanın, yolcu olmanın bir sebep gerektirmediğini sanarken adımlarımı yeri gelmiş deniz, yeri gelmiş boyoz için atmıştım. Evet, yavaş yavaş anlıyordum ki yolculuklar hakkında iki şey kaçınılmazdı: yolları yalnızca sebepleri var ederdi ve "Yola bir düşüldü mü ömür boyunca gidilirdi"2 .