BİR KENDİNİ BULMA SERÜVENİ: HAYAT

Kendini bulmak. Böyle denildiğinde kulağa ne kadar kolay geliyor değil mi? Oysaki yıllar süren bir sürecin sonunda tamamlanabilen bir eylem. Aslında bu süreci bir eylem olarak nitelendirmek de yanlış olur, daha çok eylemlerimizin bütünü olarak adlandırılmalı bence. Bunun sebebi de kendimizi bulma serüvenimizin hayatımızın özünü oluşturması. Diğer bir deyişle hayat dediğimiz kavram, kendi benliğimizi bulmak için gerçekleştirdiğimiz eylemler bütününden başka ! bir şey değil. Hayat yolculuğumuz yaşama ilk gözlerimizi açtığımız, ağlayarak belki de bir anlamda bu yolculuğu protesto ettiğimiz anda başlıyor. Yolculuğun devamında bazen kayboluyoruz, sarsılıyoruz, düşüyoruz. Kimi zaman aceleyle ayağa kalkmayı beceriyoruz, kimi zaman ise düştüğümüz yerde bir müddet beklemeyi seçiyoruz. Yine de bu eylemlerin hepsini kendimizi bulmak adı altında gerçekleştiriyoruz. Bazıları var, bir ömür harcasalar da tamamlayamıyorlar bu eylemi. Amaçsız bir şekilde yaşıyor, daha doğrusu yaşadıklarını zannediyor, amaçsız bir şekilde gözlerini yumuyorlar hayata. Çoğumuzun böyle olduğunu belirtmek de yanlış olmaz sanırım. Çoğu kez yanlış yerlerde aradığımız benliğimizi yanlış insanlarda bulduğumuzu sanıyoruz. Bana göre en büyük hatamız da bu. Kendi benliğimizi kendi içimizde değil de başka bir insanda bulma gayretimiz bizi kendimize yaklaştırmıyor, tam tersine benliğimizden uzaklaşmamıza sebep oluyor. Bunun nedeni de çok önemli bir ayrıntıyı atlamamız. Her insanın yaşam tecrübesi, karakteri, düşünce ve eylemleri farklı. Bunun doğal bir sonucu olarak her insanın kendini bulma yolu hayatına, doğrularına, yanlışlarına göre değişirken kendi benliğimizi başkasında bulmaya çalışmamız size de biraz ironik gelmiyor mu? Kişisel gelişim kitapları okuyan bir insan olduğumu söyleyemem. Aksine bu tür kitapların zaman kaybı olduğunu düşünmüşümdür hep. Daha önce de belirttiğim gibi, bence insan kendi benliğini başkalarının düşüncelerinde ve yaşam tecrübelerinde değil de kendi içinde bulmaya çalışmalı. Ne var ki Jorge Bucay'ın Kendine Giden Yol isimli kitabının bu konuda beni şaşırttığını itiraf etmeliyim. Bu kitabın insanlara benliklerine ulaşma serüveninde yol gösterici bir nitelik taşıdığını düşünüyorum. Böyle düşünmemin bir sebebi de yazarın düşüncelerinin kendiminkilere benzediğini farketmem. Kitabın bana yaptığı çağrışımların kendi hayatım üzerinden sonuçlara varmama sebep olduğunu belirtmeliyim. Bir anlamda kitabın bana da yol gösterdiğini söylemek yanlış olmaz. Nasıl herkesin kendini bulma serüveni farklı ise, benim de bambaşka hikayelerim var. Size biraz kendi serüvenimden bahsedeyim. Kendi başıma yolculuk etmeyi her zaman sevmişimdir. Bana en güzel anılarım sorulsa, şüphesiz bir ay boyunca kendi başıma gezdiğim şehirleri anlatırdım. Sırtımda sırt çantam ile Avrupa şehirlerini gezdim bir ay boyunca. Berlin, Amsterdam, Hamburg şehirlerine daha önce de ailem ve arkadaşlarım ile gitmiştim, yine de kendi başıma gezmenin verdiği mutluluğu ve özgürlük hissini bu seferki gidişimde tadabildim. Yeni insanlar ile tanıştım, onların olaylara bakış açıları ve anlattıkları benim kendi düşüncelerimin şekillenmesinde yardımcı oldu. Yeni sanat eserleri gördüm ve çevreme başka bir göz ile bakmaya başladım. Tam bu sıralarda da fotoğrafçılığa başladım. Fotoğrafçılık kendi serüvenimde bana bir yoldaş oldu. Bana tanıştığım insanları, gördüğüm yerleri ölümsüzleştirme imkanı verdi. Karşılaştığım zorluklar da oldu tabi. Kimi zaman binmem gereken treni kaçırdım, kimi zaman kalacak yer bulamadım. Yine de bu zorluklarla tek başıma yüzleştim, çözümler buldum. Bu sayede kendi gücümün farkına vardım, kendimi geliştirdim. Daha önceleri tanıştığım insanların benim için bir amaç olduğunu düşünürdüm. ! Bu geziden sonra ise onların kendi serüvenimde bir araç olduklarını fark ettim. Tanıştığım çoğu insan herhangi bir eylemi bir topluluk olarak gerçekleştirmenin daha keyif verici olduğunu düşünüyor. Benim bu konudaki tutumum ise biraz farklı. Çoğu eylemi kendi başıma yapmayı daha tatmin edici buluyorum. Gezmek, bilmediğim sokaklarda kaybolmak da bu eylemlerin başında geliyor. Bana göre bir insanın kendini bulmaktaki en büyük yardımcısı kendisini kaybetmesidir. Bu kayboluş sanatta, sporda veya herhangi bir alanda olabilir. Önemli olan insanın bireysel olarak duygu ve düşünceleriyle yüzleşebilmesidir. İnsan kayboldukça bir amaç bulabilir, ben de bunu tek başıma gezerek yapıyorum. Düşüncelerim dolup taştığında kulağıma kulaklığımı takıp, hoş bir şarkı açıp koşuya çıkmak, düşüncelerimi yazıya aktarmak veya hiç bilmediğim sokaklarda kaybolmak kendimle yüzleşmemi sağlıyor. Siz buna insanlardan kaçmak diyebilirsiniz, ben ise kendini bulmak diyorum. Hepimiz bir serüvendeyiz. Yaşamımızı anlamlandıracak, varoluşumuzu pekiştirecek bir sebep arıyoruz. Peki bu sebebi başka insanlarda aramak yerine kendinizde bulmayı denemeye ne dersiniz? Başka bir insana bağımlı olmadan, destek beklemeden zor bir işe kalkışmaya cesaret edebilir misiniz? Bu cesareti toplamak kolay olmasa da emin olun kendi benliğinizi bulmak için tek yol. En nihayetinde hepimiz farklıyız, benliğimizi bulmamız için de bu farklılığımızın bilincinde olmamız gerekiyor. Hayat yolunda tek yürüdüğümüzü ve yürümek için tek ihtiyacımızın kendimiz olduğunu anlayabilmemiz gerekiyor. Kendini bulmak. Böyle diyince kulağa ne kadar zor geliyor ! değil mi? ! ! ! ! ! ! ! ! ! ! ! ! ! ! ! ! ! ! ! ! ! !! !