YENİ İCADIM: BAKIŞ AÇIM

Kaçıncıya duyuyorum şu 'Takma kafana!' lafını belli değil... Her arkadaşım bir teselli robotuna dönüşüyor sanki. Her zaman olaylar istediğimiz şekilde gelişecek diye bir şey yok, sanırım bunun farkına vardığımdan kabullenişim kolay oluyor. Tüm tanıdıklarımda aynı düşünce: çok üzülüyorum, kendimi hırpalıyorum ve depresyona giriyorum. Alakası bile yok! O günler geride kaldı. Artık hayata çok farklı yaklaşıyorum. Hayallerimin suyun dibini boylamasına veya boş ümitlere kapılmayı pek de umursamıyorum. Çünkü onlar benim için başımdan geçen kötü olaylar yerine tecrübe adını aldılar. Peki, tüm bunlar nereden çıktı? Neden aniden radikal değişikliklere başvurdum? Bu karara varmamdaki en önemli etken bıkkınlık sanırım. Sonu gelmiyor hiçbir şeyin, ne düşüncesiz insanların ne de depresif vakaların... Kendi kendime madem üzüntülerin ve hayal kırıklıklarının bir sonu yok o halde onları geri dönüştürmeliyim diye düşündüm. Nereden aklıma gelirdi bir gün tüm bu kötü olaylara minnettar kalacağım? Hal böyle olunca ister istemez bir ders çıkarma süreci devreye giriyor. Hatalardan ders çıkarma, daha profesyonelce tabir etmek gerekirse: tecrübe. Artık daha zor güveniyorum, daha sorgulayıcı yaklaşıyorum ve her zaman daha temkinliyim. Bazı durumlarda elbette bu özelliklerin de olumsuz taraflarını yaşıyorum fakat diğer taraftan eskisinden daha iyi olduğum konusunda hiçbir şüphem yok. Hatta bu bakış açısını herkese tavsiye ederim. İbrahim Coşun Akyüz'ün Hayal Kırıklıklarıma Teşekkür Ederim adlı eserinin hayat bulmuş hali gibiyim. Tüm bunların üzerimdeki etkisini daha iyi anlatmak için kendi hayatımdan başıma gelen bir olayı örnek olarak göstereceğim. Uzun zamandır güvendiğim en yakınım dediğim bir arkadaşımı başka bir yakın arkadaşımla tanıştırdım. Zaman geçtikçe birbirleriyle benimle olduklarından daha yakın arkadaş oldular ve git gide beni buluştuklarında çağırmamaya başladılar. Sonradan öğrendiğime göre artık benimle bilerek buluşmak bile istemiyorlarmış ve şu an ikisiyle de hiç konuşmuyorum... Elimden bir şey gelir mi? Hayır. Zamanı geri almak mümkün mü? Hayır. O zaman geriye bana mantıklı gelen- tek bir çözüm kalıyor. Her şeyden önce olanları iyice sindirmek, devamında da bardağın dolu tarafını görmeye çalışmak. İnsan duygu karmaşası içindeyken bunu yapmak daha da zor oluyor, ancak bir kere üstesinden gelindiğinde devam etmek daha basit geliyor. Tüm bu olanlardan tecrübe kazandım. Hayatımın geri kalanında nasıl bir yol izleyeceğimi hala bilmiyorum ancak belki bazı kararlar alırken daha çok düşünürüm ya da en azından çok daha uzun süre sabredebilirim. Sabır benim gözümde bir canlının sahip olabileceği en önemli özelliklerden biridir ve kendimde bu özelliği geliştirebilmemin en etkili yolu da tecrübelerim. Artık hiçbir arkadaşımın tesellisine ihtiyaç duymuyorum, çünkü bana en iyi gelen bakış açısını buldum. Belirtmem gerekir ki böyle bir yöntem izliyorum diye üzülmüyorum veya kalbim kırılmıyor diye bir şey yok... Sadece süreçler daha kısa sürüyor ve de kendimi daha az hırpalıyorum. Değişim dışarıdan bakıldığında ne kadar az görünse de içten içe bambaşka biri olduğumu hissediyorum. Talihsiz olarak nitelendirdiğim her olay aslında bana artılar şeklinde geri dönüyor. Belki çok havada kalacak belki de abartı gelecek ama doğruya doğru... Başımdan geçen iyi ya da kötü- ama özellikle kötü- her olay, hepinize teşekkür ederim. Her geçen gün bir önceki güne oranla daha güçlü daha pozitif bir insan olarak kendimi geliştirmemi size borçluyum. Ve tabii ki tecrübelerim... Öyle ki onlara beynimde özel bir yer ayırdım, bir nevi kütüphane gibi. Gerektiği zaman girip istediğim bilgiye ulaşıyorum ve kalan zamanlarımı onun ışığında yaşıyorum. İşte mutluluk böyle bir şey...