MUTLULUĞUN FORMÜLÜ

Hayatta herkes mutlu olma derdinde bu aralar hiç fark ettiniz mi? Ev alayım, araba alayım, üniversiteye gireyim, sevgili yapayım, evleneyim ve daha türlü türlü istekler... Mutlu olmak istiyor olabiliriz, her zaman yüzümüz gülsün, günümüz iyi geçsin, izlediğimiz bir dizinin yeni bir bölümü yayınlansın ya da beklenmedik bir anda bir mesaj alayım gibi küçük hayallerle başlar mutlu olma isteğimiz. Fakat kimse anlamaz bunu sağlayacak biri varsa onun da kendimiz olduğunu. Başlığımın ''Mutluluğun Formülü'' olması hayatta nasıl mutlu olmamız gerektiğini bulduğum anlamına gelmiyor maalesef. Bu olası formülde X'li Y'li değişkenler de yok merak etmeyin. Sizinle Wilhelm Genazino'nun Mutsuzluk Zamanlarında Mutluluk kitabına kendimi neden yakın gördüğümü ve insanın neden ve nasıl mutlu olabileceği hakkında edindiğim görüşleri paylaşmak istiyorum. İki yıl önce yaşadığım bazı olaylardan sonra ruhen ve zihnen toparlanamadığımı düşünüyorum. Sürekli etrafımda gezen karabulutlarla birlikte melankolik ve depresif bir havaya bürünmüştüm. Buna bir de üniversite sınavı eklenince işin içinden çıkamaz oldum. Bütün bu üzgün zamanlara geri dönüp baktığımda artık gülüyor olmamın bir sebebi var: zaman. Zaman her şeyin ilacıdır derler. Buna ben de inanmamıştım ama şimdi görüyorum ki zaman gerçekten de insanların bazı şeylerin unutulmasına yardım ediyor. Bu duruma ana karakter Gerhard'ın, eşi Traudel'le olan ilişkilerindeki sorunları çözmek için sürekli olarak geçmişe dönüp bir takım dersler çıkarması örnek gösterilebilir. Bu durum çoğu insan için böyledir, insan yaşadığı her olayı bir tecrübe olarak algılar ve mutlu olmak için bu tecrübelerini kullanmak ister. Ben de ne zaman üzülsem 2014'teki mutlu anılarımı hatırlar ve iyi hissetmeye başlarım. Böylelikle zaman sadece geçmişten aldığımız tecrübeler değil, geleceğimizi daha doğru kararlar alarak güzelleştirmeye yarar. Ancak o zaman mutluluğa bir adım daha yaklaşmış oluruz. Geçen yıllarda sinirlerimin sürekli bozulduğu ve üzgün olduğum günlerin artması sonucunda arkadaşlarım tarafından tedavi görmem gerektiği esprilerini çoğalmıştı. Kitabın sonlarında Gerhald Warlich kendi ve çevresindekilerin iyiliğini düşünerek psikiyatri merkezine gider. Bu durum yapıtta önemli bir dönüm noktası olmuş, Gerhald'ın yaşadığı zorlukları yenmek için gösterdiği azmi ona yakın hissetmemi sağlamıştır. Bunun yanı sıra depresyon gibi insan sağlığını tehdit edebilecek ruhsal sorunların önemini göstermiştir. Tıpkı benim hayatımda da olduğu gibi sürekli geçmiş yaşantısındaki olaylara özlem duyan bir karaktere ısınmam çok zor olmadı. Kitapta bu durum odak figürün karşılaştığı olaylarda hissettiği duyguları sürekli geçmişteki yaşantısı üzerinden anlatmasıyla görülür. ''Ama birdenbire ölü annemle babamı da özlemem şaşırttı beni. Annemle babam uzun yıllar önce öldü ve onların hayatta olmalarını çok uzun zamandan beri o dakikadaki kadar şiddetle arzulamamıştım.''(sf. 149 ). Tabi ki bu durum geçmişinden kaçıp geleceğe yeni bir sayfa açmak isteyenler için çok uygun gözükmeyebilir. Şu anda çevrenizdeki arkadaşlarımız, bizlere yardım etmek için hazırlar. Sıkıntılı günlerimizde ve zor zamanlarımızda etrafımızda olan arkadaşlarımızın uğruna mutlu olmalıyız. Bir söz vardır belki bilirsiniz: ''gerçek dostlar yıldızlar gibidir, karanlık çökünce ortaya çıkarlar''. Bunun doğru olup olmadığına ancak siz karar verebilirsiniz ve girişte de değindiğim üzere mutlu olmanın anahtarı sizde ve önemli olan bu anahtarı kullanmanız. Mutluluk kelimesi her insan için farklı bir şey çağrıştırabilir. Bana kalırsa yüzümün asık olmadığı her an mutluyumdur. Mutluluğun formülünü bulamasam da en azından mutsuz olmamanın formülünü bulduğumu söyleyebilirim: Etrafındaki insanların değeri onları kaybettikten sonra anlaşılıyor, bu yüzden onlarla olabildiğince birlikte olun. Onlar sizin iyiliğinizi sizden daha çok isteyecektir, onlar sizi asık suratlı görünce yüzünüzün gülmesini isteyecektir, onlar ki sizin mutsuzluk zamanlarında mutluluk hissetmenizi sağlayacaktır. Kaan Güner Alkan 21600279