Yalnızlığa Alışmak

Yalnızlığa dair en eski anılarım daha ilkokula yeni başlamışken annemin nöbetçi olduğu geceler. Babam lokanta çalıştırırken çok borca girince lokantayı kapatmış ve mecburen annemle tanışmadan önce yaptığı gibi Avusturya'ya çalışmaya gitmişti tekrar. Biz de annemle baş başa kalmıştık. İlk başta gelip anneannem kalıyordu benimle gece boyunca. Sabah erken kalkıp gelince anneme de yetecek kadar kahvaltı hazırlayıp, yedirip okula gönderiyordu. Sonra artık geceleri tek başıma kalabileceğime karar verdik. Sabahları kendi başıma nasıl Nesquik hazırlayacağımı da öğrenmiştim. Sabahları da gazeteden kuponla aldığımız elektronik sözlüğün alarmıyla kalkıyordum, kahvaltımı yapıp annem yokken biraz bilgisayar oynayıp çıkıyordum evden. Genelde de bilgisayar yüzünden geç kalıyordum biraz. Sabahları geç kalkmam dışında bir sorun yoktu ama geceler o kadar kolay değildi. Karanlıktan bir şeyin üzerime atlamayacağını veya yan odada ben yokken yaratıklar belirmediğini teorik olarak öğrenmiştim ama pratikte hala sorunlar yaşıyordum. O yüzden hem yalnız olduğumu unutayım hem de yan odada bir şeyler varsa da yalnız olduğumu anlamasınlar diye ne yaparsam yapayım televizyonu açık tutuyordum. Tuvalete veya başka bir odaya gidip gelmem gerekirse de odamın kapısını açık bırakıp koşarak gidip işimi hemen halledip geri dönüyordum. O zamanlar korkumun kaynağı hem gece hem de yalnızlığın birleşimiydi sanırım. Çünkü gündüzleri yalnızken korkmazdım, geceleri annem evdeyken de. Geceyle arkadaş olmamız için şöyle bir şey bırakabilirim galiba buraya: Geceyle barıştıktan sonra artık yalnızlıktan korkmayacağımı düşünmüştüm. Korkacak bir şey kalmamıştı. Gece benim için artık sokak lambaları, Terry Pratchett, K's Choice ve Kings of Leon demekti. Ama sonra fark ettim ki bunların hepsi de benim için bir nevi televizyon işlevi görüyordu. Tek bir farkları vardı sadece, yalnız olduğumu unutturmalarının yanında yan odadaki yaratıklar yerine gözyaşlarımı benden uzak tutmak. Sonra bir yerlerde geceyle yalnızlık arasındaki ilişki kayboldu. Liseden beri yurtta kalmamdan dolayı sanırım. Yalnızlık saate, havanın aydınlığına bağlı anlık bir değişken olmaktan çıkıp dış etkenlerden uzak kendi başına daha uzun vadeli bir sürece dönüştü benim için. Tanıdığım kimse ya gelmek istemeyip ya da gelmek isteyip gelemeyince tek başıma yaptığım iki haftalık ufak Macaristan gezim var bir de. Bunun için de şöyle bir şey bırakayım: Tanıdığım en yakın insandan binlerce kilometre uzakta olsam da garip bir şekilde hiç yalnız hissetmemiştim, üstelik kulaklıklarımı almayı unuttuğum için müzik bile dinlemeden geçirmiştim o iki haftayı. Antalya'da veya Ankara'da aynı süreyi yalnız geçirsem muhtemelen K's Choice bile kurtaramazdı beni. Sonra bunca zamandır yalnızlığı yanlış şeylere ithaf etmiş olabileceğim geldi. Yalnızlık dediğimiz sadece eskilikti belki de. Şehrin eskiliği, arkadaşların eskiliği, yaşamanın eskiliği. Ya da eskilik değil de alışılmışlık. Evet, alışılmışlık daha güzel oldu galiba. Peki ya yalnızlık korkusu? O da henüz alışmışlık duygusuna alışmadığımdan mıydı acaba? Hem bu soruya hem de yalnızlık üzerine diğer sorularıma net bir cevaba ulaşmak için henüz yalnızlığa ve yaşamaya yeterince alışamadım sanırım. Yaşımı gösteren sayı hala birle başlıyor, 'hala' yazarken a'ların şapkasını koymak hep sonradan aklıma geliyor, yazları babamın Avusturya'dan dönüp tekrar açtığı lokantasında çalışmamı saymazsak hayatımda hiç yaptığım bir şey karşılığında para almadım, daha önce hiç birisinin ölümüne ağlamadım, gerçekten çaresiz olduğumu hissetmedim, trene binmedim, Sarah Bettens'ı canlı dinlemedim...