TEMİZLİK ZAMANI!

Dağınıklığa tahammülünüz var mı? Bu soruya verilen cevaplara göre, kişilerin yaş aralığını az çok doğru tahmin ettiğimi söyleyebilirim. Mesela, bu soruya "asla" yanıtı veriyorsanız büyük ihtimalle olgun, yaşını başını almış, kırklarında birisi olduğunuzu söyleyebilirim. Eğer ki bu soruya "pek umursamam" tarzı bir cevap veriyorsanız büyük ihtimalle genç, yirmilerinde bir üniversite öğrencisisinizdir. Bu sonuçlara tabii ki durduk yere varmadım. Etrafımda gözlemlediğim aile büyüklerimden, okul arkadaşlarımdan, vs çıkarımda bulundum. Unutmadan bir de kendimden tabii! Bundan bir ay öncesine kadar, çoğu genç gibi, ben de bir hayli dağınıktım. Doğrusunu söylemek gerekirse, benim durumum içim "dağınık" kelimesi pek yeterli değildi. Uygun kelime de sanırım daha literatürde yoktu. Etrafımdaki birçok kişi, bana çok dağınık olduklarını söylediklerinde içimden "benim kadar olamaz" diye geçiriyordum. Odam çok dağınık, o da yetmiyor gibi içinde çok fazla eşya vardı. Yatağımın üstünde bir kıyafet yığını vardı ve ben o yığının içinden, istediğim hiçbir şeyi bulamıyordum. Bir gün, artık canıma tak etti ve odamı düzeltmeye karar verdim. Fakat daha önce de bahsettiğim gibi, o kadar çok eşya vardı ki nerden başlasam bir türlü karar veremedim. Doğal olarak da, odayı düzeltmeye bir türlü başlayamadım. Bir arkadaşıma bu sorunumdan bahsettiğimde, bana bir kitap önerdi. Marie Kondo diye bir kadının yazdığı " Hayatı Sadeleştirmek için Derle, Topla, Rahatla" isimde bir kitaptı bu. Arkadaşım, kitabın bana istediğim düzeni sağlayacağını söyledi. Onun zevkine çok güvendiğim için, kitabı iyice merak ettim ve hemen internetten sipariş verdim. Kitap birkaç gün içinde elime ulaştı ve hemen kitabı incelemeye başladım. Kitap tabii ki bir roman olmadığı için, arada sırada ihtiyaç duydukça açıp bakıyordum. Kitaptaki öneriler gerçekten çok mantıklı ve faydalı geldi bana. Kitap, temel olarak sadeliği hedefliyordu. Çok eşyanın ne kadar gereksiz bir şey olduğunun sürekli altını çiziyordu. Bu tam da bana uygun bir şeydi. Kitap bana, kullanmadığımız bir şeyi durduk yere saklamanın nedenini sorgulattı diyebilirim. Bu kısma kadar, her şey tam da olması gerektiği gibiydi. Yani kitap, uyduğunuz taktirde, tam da vaat ettiği şeyi yani sadeliği insana kazandırıyordu. Fakat, kitapta beni etkileyip, çok farklı bir bakış açısına sokan başka bir kısım vardı. Kitabın bir kısmında şöyle yazıyordu: "Neyi tutup neyi atacağımız konusunda başvuracağımız kriter, bahsi geçen eşyanın varlığıyla bizi mutlu edip etmeyeceği, bize haz verip vermediği olmalıdır." Bu cümle neden bilmiyorum ama, beni derin düşüncelere soktu. Kitapta bahsedilen elbette ki fazlalık olan eşyalardı, fakat ben nedense bu cümleyi etrafımdaki insanlara yönelik düşündüm. Etrafımda kaç kişi beni gerçekten mutlu ediyordu? Eğer ki beni gerçekten mutlu etmiyorlarsa, neden onları yanımda tutmaya devam ediyordum? Yoksa yalnızlık korkusundan mı onlarla arkadaşlık ediyordum? Kaçını gerçekten seviyordum? Kaçı beni gerçekten seviyordu? Gerçekten uzun süre aklımdan böyle sorular geçip durdu. Bunlar öyle sorular ki kolayca insanın yüzleşemeyeceği, çok rahatsız eden ve insanı kendinden soğutan sorular. Bunları daha önce hiç düşünmemiştim ve beklenmedik bir anda, çok alakasız bir kitap, bana kendimi sorgulatıyordu ne garip. Hani döngü vardır ya; bir şey ölür, yeni bir şey doğar ya da hani bir söz vardır "her gidenin yerine yenisi gelir" diye işte sanki ben etrafımdaki gereksiz insanları tutmaya devam ederek, bu döngüyü bozuyordum. Bu, beni çok kötü hissettirdi. Belki dışarıda, beni bin kat daha mutlu edecek kişiler var ama ben nedense çok daha azına razı oluyordum. Bu sanırım, yalnız kalma ihtimalinin korkusu ya da onları artık hayatımda istemediğimi söylediğimde, alacağım tepkilerin korkusuydu bilemiyorum. Ama işte denemeden nerden bilebilirdim ki? Eşya atmak kolay ama insan atmak o kadar kolay mı bilemiyordum. Fakat soruları kafamdan da bir türlü atamıyorum ve onları yok sayamıyordum artık. Mutluymuş rolü yapmaktan yorulmuştum. Bir tane hayatım vardı ve onu hak ettiğim gibi dolu, dolu yaşamak istiyordum. Bu yüzden de kitabın bahsettiği gibi gereksiz eşyaları attığım gibi gereksiz kişileri de hayatımdan atmaya karar verdim. Hayatımdaki her şeyin gerçek, yeterli ve anlamlı olması hedefim oldu ve bu planı en kısa sürede gerçekleştirmek için kendime söz verdim. Peki siz ne yapmayı düşünüyorsunuz? Bahar temizliği yapmanın tam da sırası, sizce de öyle değil mi? ÖZGE BAYBUTOĞLU 21402285