SERİ ÜRETİM

Dürüst olmak gerekirse hayatımda şu ana kadar hiç şiir yazmaya çalışmadım. İlkokulda yazdığımız daha çok şarkı veya tekerleme tadında olan "şiir"ler hariç elbette. Bunun birçok sebebi olabilir ama beni ürküten ya da başka şekilde kendimi ifade etmeye iten şey her ne kadar kulağa ya da ruha hoş gelse de şiirlerde kullanılan dilin süslü oluşu ve kafiye bütünlüğü diyebilirim. Tabii ki bu şu ana kadar okuduğum bütün şiirler için geçerli değildi daha saf ya da günlük dile yakın diyebileceğimiz bir dil ile kaleme alınan şiirler benim için daha tüketilebilir olmuştu. Bunlardan birisini de bu yazıyı yazmaya başlamadan hemen önce bitirdiğim, Birhan Keskin'in kaleme aldığı, 19 şiirden oluşan "Fakir Kene" idi. Yazar gerek kullandığı günlük dille gerekse şiirlerinde yer verdiği karakterlerle bize kendi yaşantımızdan birer "ayna" tutuyor. Bir kenarda oturup etrafıma baktığımda aslında herkesin birer robot gibi bir düzen içerisinde sağa sola koşturup edindikleri ya da başka bir deyişle bu düzenin üzerine yüklediği sorumlulukları gerçekleştirdiklerini görüyorum. Bunu yadırgıyor ya da garipsiyor değilim. Ama bizlere ufacık birer çocukken "Nasıl bir dünyada yaşamak istersiniz" diye sorulduğunda hiç kimsenin tüm kargaşası ve kasvetiyle içerisinde yaşadığımız bu dünyayı hayal edeceğini ya da betimleyeceğini zannetmiyorum. Bunun bir sorun teşkil ettiğini de söylemek bir yerden sonra anlamını yitirmeye başlıyor çünkü birer çocuk olmaktan çıkıp bu düzenin içerisinde birer parçaya dönüşmüş oluyoruz. Ancak o zaman anlıyoruz çocukken birçoğumuzun sahip olduğu büyüme isteğinin ne kadar da gereksiz olduğunu. Belki çocukken gerek öğretmenlerimiz gerekse ailemiz tarafından bilinçli ya da bilinçsiz olarak dayatılan sınırlar olmasaydı, bu düzene hizmet eden bir fabrikadan çıkan birinin diğerinden farkı olmayan birer ürün olmasaydık. Kaybedenler Kulübünde Kaan Çaydamlı'nın da bu konuya ilişkin belirttiği "Bazı insanlar aile kurmaya önem verirler buna değer verirler bazılarıysa başka bir takım şeylere değer verirler bunlara değer verirken bunlara neden değer verdiğini düşünmez birey. Toplumun içinde erimiş olan birey. Toplum koleje girmeyi bir değer olarak sunduğu için artık kişiliğini yok sayma halidir. Koleje girmek için yarışır, üniversiteye gitmek için yarışır, iyi bir işe girmek için yarışır, güzel bir kadınla evlenmek için yarışır. Devamlı bir yarış ve kazanma zorunluluğu." görüş dediklerime paralellik birlikte birçoğumuzun aynı hedefler peşinden koştuğunu bir kez daha bize hatırlatıyor. Çocukluğumuzda en çok karşı karşıya kaldığımız sorulardan biri "Büyüdüğünde ne olmak istiyorsun?" dur. Genel olarak verdiğimiz cevaplar ise öğretmen, doktor ya da pilottur. Neden içimizden birisi çıkıp ressam olmak istiyorum ya da ben bilim adamı olacağım demez ? Çünkü soruyu soran kişinin aradığı cevap bunlardan biri değildir. Bu soruyu soran kişi muhtemelen sizden doktor olup onu iyileştirmenizi istiyordur. Çocukken büyüklerimizle yaşadığımız bu diyalog toplumun bize empoze etmeye çalıştığı değerlerin bir örneğidir. Benim için önemli olan bu düzenin içinde bir parça olmaktan çok bu düzen içinde bulunduğumuz konum itibariyle neleri değiştirmek istediğimiz ve nasıl değiştirebileceğimizdir. Bu konu hakkında birçok insan gibi karamsar olmasam da genel olarak konulara biraz daha realist olarak bakmayı sevdiğimden dünyayı bizden sonra gelecekler için şu ankinden daha farklı bir yer kılmak için yapabileceğim çok bir şey olduğuna inanmıyorum.