Aklımda Ölüm

Sonsuza kadar yaşayacağını düşünerek yarın için plan yapmak, sözler vermek, randevulaşmak, sözde yaşanılacağı kesin gözüyle bakılan geleceğe yatırımlar yapmak. Kısacası ölmeyecekmiş gibi yaşamak. Peki neden? Büyük bir olasılıkla ölümün yakınımızda olduğunu her saniye düşünüp kafayı yememek için ve bu durumun neticesinde ortaya çıkan ölümle barışık olma hissi. Olması gereken de bu değil midir? Ölümün varlığını görmezden gelerek günlük hayatın içinde kaybolup gitmek. Belki de diğer bir nedeni sahip olunanı(yaşanılan hayatı) kaybetme korkusu. Bundan dolayı korkuyu hissetmemek için hep daha fazla çalışıp buna bağlı olarak doğru orantıda daha fazlasını istemek, küçük şeylerle mutlu olamamak. Bunlara arzularımız mı yoksa zayıflıklarımız mı demeliyim? İşte bundan tam emin değilim. Fakat unutulmaması gereken şey tüm bu arzularımıza ya da zayıflıklarımıza rağmen ölümün varlığını iliklerimize kadar hissetmek ve bizi bulup bu dünyadan koparmadan önce yapılması planlanan şeyleri gerçekleştirmek. Kısaca, sözde zihnimizde kesin bir bilgiye sahip olmadan varlığına inanılan öbür dünya için yapılan planlar ve iyilikler bunun sonucunda hak edilen (hayal edilen) yere ulaşılacağına inanılması. Bir bakıma nirvana meselesi gibi. İyi ol, sabırlı ol, kuralların dışına çıkma ve vaat edilen yere kavuş. Burada asıl sorgulanması gereken mesele ise neden insanın doğasında olan iyiliği ve kötülüğü birbirinden ayırmaya çalışıp sadece iyi olmasını beklemek ya da vahşi bir varlık olduğunu unutup melekleştirmeye çalışmak. Hep kötü ve vahşi olan yanımızı bastırmak kısacası medenileştirmek. Geçmişten bugüne ne kadar uğraşıp doğamızı değiştirmeye çalışsakta bu durum sadece bizi daha çekinilmez bir hale getirmiştir. Konuyu toparlamak gerekirse ölümlü bir varlık olduğumuz ve öbür dünyanın olduğuna inanma ihtiyacı hissettiğimiz. Gözyaşları ve Azizler kitabında: "Ya da acaba ölümün yıkıntılarından başka bir yaşam mı doğar? Böylelikle ölümün arkasında bir sevme, acı çekme ve yeniden doğma ihtiyacı ortaya çıkar. Başka bir yaşamın var olabilmesi için önce ölmen gerekir."(23) Bence yaşadığımız hayatın devamını yaşama arzusu içindeyiz. Dizi gibi final yapmayalım da sezon finali olsun. Sürekli aynısını yaşayalım ve hiç bitmesin. Doğalım büyüyelim, okuyalım, işe girelim, evnelelim, çocuklarımız olsun gibi. Aslına bakarsanız ben bir daha bu hayatın aynısını yaşamaya katlanamam. Tam bir eziyet. Fakat öldükten sonra yok olup bir hiç olmak da istemiyorum. Sanki varlık içinde yokluk gibi. Arafta kalma korkusu desem yeridir. Dante'nin tasfir ettiği bir araf olabilir. Ne cennettesin ne de cehennem. Şöyle bir düşündüm de acaba cennet ve cehennem hakkında ne biliyorum ki araf korkusu içindeyim. Böyle düşündüğüm zamanlarda hayatın anlamını kaybediyorum ve kendimi sorgulamaya başlıyorum. Hislerim bana cennet, araf ve cehennemin olması gerektiği yönünde sinyaller veriyor. İçten içe yaptığım onca iyiliğin ya da kötülüğün karşılıksız kalmaması gerektiği düşüncesi. Diğer bir taraftan da bana karşı yapılan haksızlıkların cezasız kalma imkanı. Aslına bakarsanız bu durum biraz da yaşadığımız dünyanın tam anlamıyla adaletli olmamasından kaynaklanıyor. Bir tek sorun adalet olsa keşke, her şey yarım yamalak ve eksik. Durum böyle olunca insan ister istemez daha iyisi olabileceğine karşı ümidini arttırıyor ve görüyor ki aradığı şey bu dünyada mevcut değil e o zaman diğer bir dünya ya da taraf olmalı şeklinde bir mantıkla bu işi kökünden çözüp, hallediyor. Bu tip konular o kadar karmaşık ki, hakkında düşünmek zaten yeterince zor değilmiş gibi sen git yazısını yaz. Biraz da beni zorlamasının nedeni Gözyaşları ve Azizler kitabının anlaması zor ve yorucu konusundan kaynaklanıyor. ÇAĞRI YASMİN ÇABUK