HAYALLERİM

"Yine uykusuz geçireceğim gecelerden biri" diye düşündü. Yarın dört kredilik bir dersinin final sınavı vardı. Bu dersten kesinlikle geçmeliydi aksi takdirde geleceği hakkındaki tüm planları bozulacak ve hayalleri suya düşecekti. Aksi gibi vizelerden aldığı notlar hep ortalamanın altındaydı. Bu sefer ortalamadan yüksek alması gerektiğinin gayet farkındaydı. Bu farkındalık ile üç haftadır çalışıyordu. Bu üç hafta boyunca aklında tek bir düşünce vardı: _ Hayallerimin tek bir sınav yüzünden yerle bir olması... Böyle saçmalık olamaz. Bunun olmasına asla izin vermeyeceğim! İşte bu üç haftadaki tüm çalışma gücünü bu düşünceden alıyordu. Bunca çalışma yetmez gibi son dört gündür uyku tutmuyor ve geceleri de ders çalışıyordu. Böylece bu geceye, sınav öncesi son geceye, gelmişti. "Son bir gayret" diyordu kendine, "Son bir gayret sonra hayallerimin ışığında tatlı bir uyku..." böyle motive etti kendisini. O akşam da uyumayıp ders çalışmaya başladı. Arada sırada saatine bakıyor ve sınava kaç saat kaldığını hesaplamaya çalışıyordu. Her baktığında zaman biraz daha akıyordu. İki, iki buçuk, üç, üç on beş, üç yirmi iki... Git gide daha sık saate bakmaya başladı. Saate son baktığında saat dördü on geçiyordu. Masasına doğru döndü ve oturuşunu düzeltti. Kitabında nerde kaldığını merak ederek kitaba doğru döndü ama önünde ne kitap vardı ne de masa. Hatta oturmuyor onun yerine ayakta duruyordu. Karşısında duran kitabın ve masanın yerinde yeller esiyordu. Bütün bunların yerine tüm dünyayı kaplayan bir karanlık kendisine doğru geliyordu. İlk şoku atlattıktan sonra kaçmaya başladı. " Hayır böyle bitemez . O karanlıkta hayallerimin ışığı yok." diye düşünüyordu kaçmasına sebep olarak. Kaçtı, kaçtı, sürekli kaçtı o karanlıktan ama karanlık ona daha çok yaklaşıyordu. Üstüne, karanlıktan çıkan siluetler ona sesleniyor ve ona hayallerine ulaşmanın tek yolunun bu karanlığa girmek başka bir deyişle ölmek olduğunu söylüyorlardı. Birden aklında şimşekler çakmaya başladı. "Ya doğruyu söylüyorlarsa ya tek yolu buysa" diyordu içinden bir ses. Çabucak bastırdı içindeki bu sesi ama içinden gelen bu ses yavaşlamasına sebep olmuştu. Ve işte, karanlık bir karış arkasındaydı. Çaresizlik içinde kendi iç sesinin haklı olmasını ve hayallerine giden tek yolun bu karanlık olmasını dilemeye başladı. Karanlıktaki siluetler sonunda ona yetişmiş ve her biri onun vücudunun bir uzvundan tutup onu çekmeye başladı. Bunlar olurken bir korku duymayı bekledi. Ama bunun aksine bir rahatlama hissetti. "Demek ki iç sesim haklıymış, demek ki doğru yol buymuş. Boşu boşuna kaçmışım bunca zamandır" diye düşünerek kendini siluetlere bıraktı. Vücudun her santimetrekaresi farklı siluetler tarafından tutulmuştu. "İşte hayallere giden yolculuk başlıyor" dedi. Bir anda keskin bir acı hissetti. Acıdan tarafa baktığında korkusundan bembeyaz kesildi. Siluetler buldukları her hücreyi ayrı ayrı yiyorlardı. İşte böyle karşılaştı acı gerçek ölümle. Yol filan değil bir sondu bu durum. Gitgide gözleri kararıyordu. Artık kendini bile tanıyamıyordu. Neden buradaydı, nasıl bu hale gelmişti? Hiç birini hatırlamıyordu. Son ışığın kaybolmasıyla beraber uzaktan bir ses duydu. Ses git gide daha net ve tiz bir hal alıyordu. Bir anda doğruldu. Masası, kitapları her şeyi önündeydi. Perde arasından sızan güneş hafifçe yüzünü okşuyordu ama telefonu bu kadar sevecen değildi. Arayan annesiydi. Annesiyle konuştuktan sonra kendi kendine düşünmeye başladı. Çalışırken uyuyakalmıştı ama peki neydi bu soğuk terler. Bir ölü kadar soğuktu teni. Bir kabus gördüğünü hatırlıyordu ama kabusun içeriğini bilemiyordu. Sınavına yetişmek için yola koyulması gerektiğine karar verdi. On dakikada hazırlanıp evden çıktı ve asansöre bindi. Asansör yolun yarısındayken biranda karanlığa boğuldu. "Elektrikler gitmiştir" diye düşündü. Belli belirsiz çığlıklar duymaya başladı karanlığın içinden. Dikkat ettiğinde bu çığlıkların kendi çığlıkları olduğunu fark etti. Tam o anda asansör tekrar çalışmaya başladı. Zemin katta asansörden indi ve üniversiteye doğru yürümeye başladı. Yolda arkadaşlarıyla karşılaştı. Birbirlerine anlamadıkları ve çözemedikleri noktaları soruyor; diğerlerinden de cevap bekliyorlardı. O kendisine sorulan bütün soruları yanıtlıyordu. "Tamam" dedi kendine "hazırım bu sınava". Ama asansördeki çığlıkları bir türlü unutamıyordu. Sonunda arkadaşlarıyla birlikte sınav salonuna kadar geldiler. Beş dakika sonra sınav başlayacaktı. Son hazırlıklarını yaptı ve yerine oturdu. Gözetmen yanına geldi ve yoklama kağıdını imzalamasını istedi. İmzaladıktan sonra kitapçığını aldı ve beklemeye başladı. Herkes kitapçığını aldıktan sonra gözetmenden gelen talimatı duydu: "Sınav başladı arkadaşlar, başarılar!" Hemen kitapçığı açtı birinci soruya baktı. Gayet kolaydı. Sırasıyla bütün sorulara baktı ve çözmeye başladı. Hiçbir sıkıntı yoktu. Tüm soruları takır takır çözüyordu. Bir, iki, üç... Sabah asansörde yaşadıkları tamamen aklından çıkmıştı. Ne var ki, dördüncü soruyu çözerken yine aynı çığlıkları duymaya başladı. Önemsemeden soruları çözmeye devam etti ama ses giderek artıyordu. Korkmaya başladı. Son soruya gelmişti. "Bitti artık" diye düşündü. "Hayallerim önümde uzanıyor ama bir de şu ses olmasa" dedi. Tam bu anda şiddetli bir gürültü koptu. Yer titremeye başlarken sabah gördüğü rüyayı hatırladı. Ve kendini bir anda rüyadaki karanlığın içinde buldu. Bu sefer çığlıkların kaynağı başka bir yer değil direk kendisiydi. Avazı çıktığı kadar bağırıyordu. Gerçek olamazdı bu. Bir rüyaydı; rüya olmak zorundaydı. Daha hayalleri vardı. Ama acı doğru dürüst düşünmesini engelliyordu. Bir süre sonra acı yerini rahatlama duygusuna bıraktı. Boşlukta kendini bilmez bir şekilde sürükleniyordu. Biranda kalktı ve doğrulmaya çalıştı ama başarısız oldu. Sadece başı varmış gibi geliyordu kendisine. Gözleriyle etrafı taradı. Küçük bir hastane odasında solunum cihazına bağlıydı. Hemşireler etrafında koşuşturuyor herkes birbirine bir şeyler soruyordu. Tam bu sırada doktor çıkageldi. "Uyuyan güzelimiz uyanmış" dedi. Ve başına gelenleri doktordan dinledi. Üç yıl önce, üniversitedeki bombalı saldırıdan tek kurtulan oymuş ve üç yıldır komadaymış. Boyun omurları zarar gördüğü için boynundan aşağısı tutmuyordu. Doktor testleri yaptıktan sonra nasılsın diye sordu. O ise tek bir kelime söyleyebildi: "Hayallerim!" İbrahim Bulut