+İNSAN

Dünyayı gezip fotoğraflar çeken İzmirli bir sanatçı Tarık Gök. Hakkında daha fazla bir şey söylemeye gerek duymuyorum. Neslimizin ortak hayali olan bir hayat yaşıyor kısacası. +11000 sergisini duyduğumda çok heyecanlanmıştım. Bunun sebebi kesinlikle Tarık Gök'ü tanımam veya fotoğrafa düşkün biri olmam değildi. Aksine, görsel sanatlar içinde belki de tek olumsuz duygular beslediğim sanattır fotoğraf. Sanatçı ne kadar kendi duygularını ekleyebilir ki bir fotoğraf eserine? Benim heyecanımın sebebi, serginin içeriğiydi: Yollara düşmüş bir gezginin Hindistan'da ve Nepal'de çektiği elli fotoğraf. Hindistan ve çevresi, özellikle Nepal, bir-iki yıldır ilgimi oldukça çeken bir bölge. Kültürü, dünyaya örnek olması gereken bir hoşgörü barındırıyor. Farklılıkların birbirlerini tamamladığına ve bir bütün oluşturduğuna dair bir inançları var. Güneydoğu Asya'nın insanları böyle görmüş, böyle büyümüş. Bu sayede binlerce farklı inanç, kendisine bu kültürün içinde bir yer bulup bu uyumun bir parçası olabiliyor. Yaşadığımız bölgenin Orta Doğu olduğunu düşündükçe; bu uyuma, bu farklılıkların bütünlüğüne ve insanların sınırsız kabul edilişlerine olan hasretim artıyor. Bu sergiyi görmek istememin sebebi de bu ülkelere karşı olan ilgimdi dolayısıyla. Tarık Gök'ün sergisinde aradığımı bulamadığımı söyleyebilirim. Farklı kültürleri yansıtmasını bekliyordum ancak kendisi farklı kültürler üzerine değil, doğa görüntüleri ve insan yüzleri üzerine çalışan ve ortak bir kültür yakalamaya çalışan bir fotoğrafçı. Belli ki dünyayı gezme sebebi yeni insanlarla tanışmak, farklı hayatlara tanık olmak. Sergideki fotoğrafların sırası da belirli bir anlam taşıyor. İlk fotoğraf, kendisinin yolda çektiği bir fotoğrafı, bir başlangıç anlamı taşıyor elbette. Sonraki fotoğraflar ise tanıştığı ve fotoğraflarını çektiği insanların yaşlarına göre ve onların ruh halini daha iyi yansıtan görüntülerle yan yana dizilmiş gibi. Canlı ve bol renkli olan şehir manzaraları şehirli genç insan portreleriyle; daha sakin ve ruhani tapınak ve ayin fotoğrafları gurularla; yalnızlığı temsil eder gibi duran heybetli dağ fotoğrafları, güneşin doğuşu ve batışı ise yaşlı ve artık hayattan bir beklentileri kalmamış gözlerle bakan insan fotoğraflarıyla yan yana duruyor. Elbette doğa manzaralarını sırf manzara güzel diye çekmiyor Tarık Gök, kendisi bir sanatçı, iletmek istediği mesajları var. Bölge insanının yaşantısını, doğayla ilişkisini yansıtmak istiyor fotoğraflarıyla. Bu açıdan kendisini başarılı buldum. O kadar ilgilenmeme rağmen daha önce hakkında düşünmediğim bir ayrıntı üzerinde düşündürdü beni. Hint kültürüne hakim olan iki renk vardır: Mavi ve turuncu. Bina süslemelerinde ve süs eşyalarında mavi hakimken, giysilerde turuncu hakimdir. Sebebini daha önce düşünmediğim bir konuydu bu, ancak Tarık Gök bunun sebebinin farkına varmış ve bize de anlatıyor fotoğraflarıyla: Güneydoğu Asya halkı günde iki renk görür göğe baktığında, güneş doğarken ve batarken turuncu, gün ortasında ise capcanlı bir mavi. Budist rahiplerin, guruların giydiği tek rengin turuncu olması da onlar için Güneş'i simgelemesinden kaynaklanır. İnançlarını, Turgay 2 Güneş'e olan saygıları şekillendirmiştir. Mavi ise -diğer kültürlerden farklı olarak- canlılığı ve gün içindeki hareketliliği simgeler. Tarık Gök'ün insan yüzlerine odaklanmasını, öncelikle yolculuğunun amacına yani insanlarla tanışmak, yolunu yeni hayatlarla kesiştirmek istemesine yormuştum. Ancak yine Tarık Gök'ün bir sanatçı olarak vermek istediği bir mesaj olduğuna inanıyorum. Fotoğraflarında yüzlerin en çok gözleri ön plana çıkıyor. Gözlerin insan ruhunu en iyi yansıtan aynalar olduğunu düşündüğümde Tarık Gök'ün, fotoğraflarında "Bakın, onlar da sizin gibi bakıyor! Hepimiz aynıyız, aynı bakıyoruz, aynı yaşıyoruz, ruhlarımız aynı, hepimiz insanız!" demeye çalıştığını görüyorum. "İnsanlıkta ortaklık" fikrini en iyi yansıtabileceği yer olarak, farklılıkların bir bütün oluşturduğunun düşünüldüğü ve insanlara bireyler olarak saygıyla değer verildiği bir dünyayı seçtiği için kendisini kutluyorum.