TGoeprluekmeunn B, "ikre Fneddi aökrfa vrelı kad: eTtoleprliu", m "guenle Knuekrlaelrlai"r, ı" dYüezreinnei" Kyae ndda in Me uadtl uveluriğrusenku n verelim kendi koymak istediği kurİaçlilnardıe h Yayaaştaımmaızkın her alanında ve her anında karşımıza çıkar. Çoğu zamanda da hissederiz ki, genelin benimsediği bu kurallar bize iyi bir hayat standardı kazandırma amacından çok hayatımızı kendi koyduğu kuralları çerçevesi içinde yaşamaya zorlar. Toplumun kendi koymak istediği bu kurallar, bazen insanı asıl yapmak istediği şeylerden uzaklaştırır ve zaman zaman insanın sahip olmak istediği ama o anda olamadığı mutluluğun arayışına sokar. ise bu mutluluk arayışını ve aidiyet duygusunu anlatan bir deneme kitabıydı. Kitabı okuduktan sonra anladım ki toplumun yarattığına uygun olan ve çoğunluğun da uyduğu tipleme bizim "normal" dediNğiomrmiz akle Olilmmea kh aVlainrek egne lNmeidşe. nÇ oMğuutnlulu Okllaas, ıinn?s anlar normale ne kadar yaklaşırsa mutluluktan o kadar uzaklaşıyormuş. Sonrasında düşündüm, "normal" olmak ne kadar önemli? Ait olduğumuz yeri bulmaya çalışmak bizi kendimizi bulmaya mı daha çok yaklaştırır, yoksa bulunduğumuz yerdeki insanlarla bir topluluk haline gelmeye mi? Toplumun bir parçası olmak için kendi mutluluğumuzdan ödün vermek, "normal" olmak, bütünlük için yapılması gereken bir fedakarlık mıdır? Ya da kendimizi bulunca toplumdan uzaklaşmak yerine topluma daha mı çok yakınlaşırız? Düşününce, ayrı ayrı sorduğum bu soruların aslında tek bir noktaya parmak bastığını, bir yapboz parçası gibi birbirlerini tamamladığını gördüm. Bir yerden başlamak gerekirse; toplumdaki gelenek görenekler en başta mantıklı bir noktadan çıkmış olabilirler. Genelde bu ortak nokta bir arada olmak, dayanışmayı ve birlik beraberlik duygusunu pekiştirmek üstünedir. Ama artık insanların bu gelenekleri diğerlerini "normal olmak" tanımı altında istedikleri kalıplara sokabilmek için kullanmaya çalıştıklarını görüyorum. Kitapta da yazar Jeanette Winterson, eşcinsel olduğunu annesinin kabul edemeyişini ve kızlarla ilişki kurmasını engellemeye çalışmasını anlatarak söylediğim noktaya katılıyor. Annesinin zamanında eşcinselliğin kabul gören ya da yaygın olan bir durum olmadığını anlamak zor değil, dolayısıyla annesi de "normal" olanın heteroseksüel ilişki olduğunu düşünmüş ve kızını da eşcinsellikten uzak tutmaya çalışmış. Peki olmadığın biri gibi davranmak ve toplumun geneline öyle olmadığın halde benzemeye çalışmak ne kadar yararlı olabilir? Benliğinden vazgeçmenin tabi ki de kişiyi mutlu etmeyeceği çok açık, sırf toplumun bir parçası gibi gözükmek için de mutluluktan ya da benlikten vazgeçilmesi gerektiğine inanmıyorum. Bu gereğinden fazla bir fedakarlık. Söylediğim şeyler belki biraz bencilliğe kaçıyor diyebilirsiniz; hatta böyle olursa toplumun bir arada kalamayacağını, dağılmaya mahkum olduğunu da söylüyor olabilirsiniz. Ancak, toplumun yararı için de kişinin benliğinden ya da mutluluğundan vazgeçmemesi lazım. Kişi benliğini bulunca mutlu olur, mutluluk da motivasyon ve yaşama isteğinin oluşmasını sağlar. Topluluk da mutlu insanlardan oluşunca da içinde bulunduğu ülkeye ve hatta dünyaya faydalı bir topluluk olur. Böyle düşününce bir insanın "normal"e aykırı olsa bile kendi istediğinin, arzuladığının peşinden gitmesi bencillik olarak değerlendirilebilir mi ki? Ait olduğumuz yer de mutlu olduğumuz yerdir, benliğimizi bulduğumuz yerdir. Ait olduğumuzu hissettiğimiz yerde, topluma en yararlı birey haline geliriz. Bu yüzdendir ki mutluluğun peşinde koşmak, ait olduğumuz yeri bulmaya çalışmak toplum için yapabileceğimiz en güzel harekettir. Hepimiz istesek de istemesek de, insan yani sosyal bir varlık olduğumuz için bir topluluğa ait olmak zorundayız. Sadece "normal" ya da tıpa tıp aynı olmak zorunda değiliz. Her birey ait olduğu yeri ve mutluluğunu kendi istediği yolda bulmalıdır ki toplum olarak bir arada kalalım. Pink Floyd'un adlı şarkısında söylediği gibi: " ( ). Burada "beraber" durmamız, hepimizin aynı ya da "normal" olduğunu değil; tercih ettiğimiz yollar ne kadar farklı olurHsae yo Ylsouun bir arada kalmayı becer"iTşoimgeizthi earn wlaetı ystoarn. dO, ydüivziddeedn , w ines faanlll. arıB kiarlliıkptlea raay asokktam dauyrau çyaolrıuşazc, adğaığmılıızrsaa k dhüerşekreiszin kendi istediği ve bildiği yoldan mutlu olmasına izin vermeliyiz. Winterson, Jeanette. . İstanbul: Sel KAYYaNyAınKcÇılıAk:. 2015. 1. Baskı. Pink Floyd. Hey You. N19or7m9. a Rl oOglmera Wk Vaaterrkse. nT Nhee dWena lMl. uHtalurv Oelsats aınn?d Columbia Studios. CD. Pelin Baysal