DAĞLARDAN BİR DERS

Öyle bir yer düşünün ki her bölgesinde farklı bir iklim yaşanıyor. Her bölgenin kendi toprağı kendi bereketine, kendi zorluğuna sahip. Bir toprak düşünün ki etrafında yaşayan herkese verdiği farklı farklı. Kimine güç, kimine acı veriyor. Toprağın acımasızlığından mıdır, insanın açgözlülüğünden midir bilinmez, bu toprağın insanlarının yaşadıkları. Güçlünün, ezileni daha çok ezdiği, acı çekenin daha fazla acıya katlanmayı öğrendiği bir yer. Gerçekten bir toprak parçası yan yana yaşayan insanları birbirinden bu kadar farklı kılabilir mi düşünüyor insan. Topraktan gelen, gerçekten toprağa sahip olanın mı, yoksa toprağı işlemek için ter akıtan insanların mı düşünüyor. İnsan, bir başkasıyla arasında bir uçurum varken hakkını aramak için ne yapabilir? Hakkını arama gücünü ona ne verir? Hayatını istediği gibi yaşamayı, özgürlüğünü ne sağlar ona? Belki de karşılaşacağı yeni zorluklar güç verir ona. İnsanın amacını sorgulamak geldi içimden. İnsanın amacı başkalarından fayda sağlayarak mı hayatını devam ettirmektir yoksa başkalarının hayatını daha güzel kılmaya çalışmak mı? Başkalarından fayda sağlayanlardan acımasızlığından kurtulmak için ne gerekli? Bu noktada, insanın neden diğer tüm içgüdüleri ve doğal ihtiyaçları gibi cesarete de ihtiyacı olduğu anda sahip olamadığı aklıma geldi İnce Memed'in öyküsünü okurken. Hiçbir sebep yokken insanın bir başkasını kendisinden daha üstün görebilmesi beni şaşırttı. İşte böyle bir durumun farkına varınca sahip olduklarımızın ve kaybettiklerimizin öneminin farkına varıyoruz ve onlar için savaşmaya başlıyoruz. Verdiğimiz savaş başkaları için olduğunda daha da fazla anlam kazanmaya başlıyor. Başkalarının hakkını ve özgürlüğünü korumak savaşımızı daha da güçlü kılıyor. İnce Memed'i okurken düşünüyor insan, sevdiklerimiz için, haklarımız için, hayallerimiz için kendi sınırlarımızı ne kadar zorlayabiliriz? Sevdiklerimizi ve insanlarımızın haklarını korumak için canımızı ortaya koyabilir miyiz? İnsan karşı geleceği kişinin sahip olduklarına bakarak korkabiliyor hayallerine giden yolda. Bazen unutuyor karşısındakinin de yalnızca herkes gibi basit bir insan olduğunu. Dostları da yanındayken aşamayacağı hiçbir engel olmadığını unutuyor. Peki bu engelleri aşmak için nereden başlamalı insan? Belki de en zor yerden başlamak, ne olup bittiğini, gerçekten ne yapmamamız gerektiğini fark etmemize bizi en iyi hazırlayan şeydir. Her şeye baştan başlamak ve her şeyi değiştirmek her zaman zor olmuştur. İşte bu zorluklar insanı karşısına dikileceği kişiye karşı onu her zaman daha güçlü kılar. Her şeye baştan başlayacağı gün, önceden aştığı engeller sayesinde yapacakları daha kolay bir hale gelir insanın. Neyin doğru neyin yanlış olduğuna daha iyi karar vermesini sağlar. Belki de İnce Memed'e canı pahasına da olsa sevdiklerini koruyup, kendi hakları için mücadele etme gücünü bunlar vermiştir. Belki de dağların onun koruyucusu ve öğreticisi olması, o gün geldiğinde ona gereken gücü vermiştir. Günümüz insanlarından kaçı rahat hayatlarını yaşarken her zaman daha iyisi için çalışabileceğini düşünüyor? Daha da önemlisi hangisi sahip olduğu olanakları ve rahat yaşamı bir başkasıyla paylaşmayı düşünüyor? Her zaman daha fazlasına sahip olmak, daha iyisine sahip olmak anlamına mı geliyor? İnce Memed bize günümüz koşullarında kaybettiğimiz duyguları kazanmamız için bir çağrı yapıyor. Gerçekten sahibi olmamız gereken şeylerin ya da kaybettiğimiz şeylerin farkına varmamızı sağlıyor. Çaba sarf edip kazandığımız şeyleri, elimizde tutmamız için daha güçlü bir duruş sergilememiz gerektiğini bize anlatıyor. Birlikte yaşadığımız insanların da hayatımızda ne kadar önemli bir rol oynadığını ve onlar için ne tür fedakarlıklar yapmamız gerektiğini de öğretiyor bize. İnsan, kimin haklı kimin haksız olduğunu anlamak için hak etmediği acıları çekmeyi, zorluklar yaşamayı beklememeli. Sahip olduğu, çalıştığı şey için her zaman savaşmalı ve her zaman elinden gelenin en iyisini yapmaya özen göstermeli.