"Çocuklarınız sizin çocuklarınız değil,

Onlar kendi yolunu izleyen Hayat'ın oğulları ve kızları. Sizin aracılığınızla geldiler ama sizden gelmediler Ve sizinle birlikte olsalar da sizin değiller. Onlara sevginizi verebilirsiniz, düşüncelerinizi değil. Çünkü onların da kendi düşünceleri vardır. Bedenlerini tutabilirsiniz, ruhlarını değil. Çünkü ruhlar yarındadır, Siz ise yarını düşlerinizde bile göremezsiniz. Siz onlar gibi olmaya çalışabilirsiniz ama sakın onları Kendiniz gibi olmaya zorlamayın. [...]" Halil Cibran 'Ölü Ozanlar Derneği'ni izlerken birçok sahnede kendimi insanların belki de en çok özgür olmaları gereken süreçte, birey olmaya çalıştıkları süreçte, en tutsak oldukları zamanı yaşadıklarını dehşetler içerisinde düşünürken buldum kendimi. Çocukların ebeveynlerinin istediği biçime sokulma sürecini bana göre en iyi anlatan yapıttır Ölü Ozanlar Derneği. Ebeveynlerin çocuklarını istediği biçime sokmaya çalıştıklarını ve bu dayatmanın çocuklar büyüdüğü zaman çok daha büyük sorunlara yol açabileceği riskini hep düşünmüşümdür; ama bu fikrin yansımalarını Amerika'da Welton Akademi adlı okul üzerinden işleyen Ölü Ozanlar Derneği bu durumun düşündüğümden çok daha çarpıcı olduğunu bana gösterdi. Konuyla alakalı filmden önceki izlenimim ben de dahil olmak üzere çevremdeki insanların yaşamının İlteriş Deniz Kağan CİVELEK Türkçe 101 - 12 21400497 devamına dair kararlar aldığında hissettikleri baskıya dayanıyordu. Filmde de çok benzer durumların dünyanın bambaşka yerlerinde de yaşanıyor oluşunu görmem aslında beni biraz endişelendirdi; çünkü bir sorunun insanların kendi hayatlarına dair kararları alma yetkisinin kısıtlanması- evrensel oluşu, sorun için bir çözümün olmadığı anlamına gelebileceği için o sorunun çözümünün zor olabileceği çıkarımını güçlendirir. Neyse ki benim için bu endişelendirici çıkarımı güçlendiren eser sade bir reçete ile yüreğime su serpmeyi başarıyor: "Anı yaşa!" Filmin vermek istediği mesajın okuldan mezun olan Keating'in okula edebiyat öğretmeni olarak dönmesi üzerinden verilmesi muhteşem bir kurgu bence. Bu sayede filmin bende uyandırdığı çağrışımlar çok daha etkili oluyor; çünkü anlatıların tecrübeye dayandığı hissi film boyunca hep hakim kılınabiliyor. Filmin yarattığı atmosferdeki samimiyeti çok güçlü bir şekilde hissettiğimi söylemeliyim, sanki ders sahnelerinde ben de o sınıfta oturmuş ve içinde kaybolduğumuz değil kaybolmamamız gereken hayatı öğrenmeye çalışıyorum. Sahne geçişlerinde bu etkiyi fark ettiğimde tecrübe edilmiş bilginin aktarımının etkisinin ne kadar güçlü olduğu üzerine düşünüyorum. Sonra hayatta bize daima az kullanılmış yollarda yürümek fikrinin korkutucu olarak gösterilmesini sorgulamaya başlıyorum. Çocukken daha gerçek olan bağlılıkların, kırgınlıkların büyüdükçe silikleştiğini fark ediyorum. Film izlerken yaşadığım bu bilinç akışları filmdeki aforizmaların yankısını artırıyor: "Henüz vaktin varken tomurcukları topla." Filmde okul ortamının oldukça gerçekçi bir şekilde yansıtılması da benim için verilen İlteriş Deniz Kağan CİVELEK Türkçe 101 - 12 21400497 iletinin daha anlamlı olması sonucunu doğurdu. Kraldan çok kralcı yöneticiler; idealist, tecrübeli, sinirli öğretmenler; hormonların etkisini hisseden, not kaygısıyla çırpınan, birbirlerinden farklı ama birbirlerine çok benzeyen öğrenciler... Hepsinin bir arada bulunması benim de filmde kendime ait birçok şey bulmamı sağladı. Tüm bu gerçekçi ögelerin bir araya gelmesi filmin son sahnesinde Keating'in ayrılışına duyduğum hüznü ve düzenci katı geleneğin sarsılmasına dair hissettiğim coşkuyu daha da anlamlı kıldı. Filmin hayata dair önemli bir kesit oluşunu filmi izlediğim ve üzerine düşündüğüm süre boyunca yaşadığım duygusal çağrışımlar ve bilinç akışlarını gözden geçirince tekrar anlıyorum. Hayata dair önemli mesajlar verme gayesi güden bir eserin zaten hayattan kopuk olması beklenemez; ama tüm detaylarıyla birlikte gerçekçi unsurların yakalanması filmin beni bu derece etkilemesindeki en önemli husus olarak görüyorum. En önemlisi hayatı çaresizlik hissi içinde geçirmek ya da yaptığımız işleri zorunda olduğumuz düşüncesi ile yapmak ıstırabından kurtulmayı öğrenme fırsatı sundu bana Ölü Ozanlar Derneği. Öğrenmek isteyenlere de bundan sonraki önerim şu olacak: "Carpe Diem'i dinleyin. O size yol gösterecektir."