Gerçek ve Mutant İnsanlar

Ne kadar insanız şu aralar? Kaç kere sorduk acaba bunu kendimize hayatımız boyunca? Dünyayı kendi malımız gibi hiç düşünmeden kullanmaya daha ne kadar devam edeceğiz? İşte bu soruları kendime sormamı sağlayan bir kitap okudum geçenlerde. İsminden bir aşk kitabı sandığım bu kitap aslında insanlığımızı anlatıyormuş. Avustralya da Aborjinler ile yolculuğa çıkan yazarın başından geçen olayları anlattığı bir kitaptı. İlgi çekmek için mi öyle söyledi yoksa gerçekten yaşanmış olaylar mı bilmiyorum ama verdiği mesajlar daha önemli benim için. Uluslararası bestseller olmuş bu kitap pek çok yazar tarafından da övgüyle bahsedilmiş. Bu kitap "tüm varlıkların, hassas bir denge içerisinde ve aynı evrenin bir parçası olduğunu; dünyayı yok olmaktan kurtarmak için geç kalınmadığını yüreklerimize sunar." Kitapta Gerçek İnsanlar olarak geçen Aborjinler den teknoloji olarak ilerde olabiliriz ama Aborjinler in yaşadığı refah seviyesini ve huzuru yakalayabilmemiz için daha fazla insan olmamız gerektiği bu kitapla yüzüstüne çıkmıştır. Amerikalı bir doktorun iş için gittiği Avustralya da başından geçen ruhsal bir yolculuğun öyküsüydü kitap. İlk günden itibaren bu zorlu yolculukta dayanıklılığı her gün sınanırken bir yandan da ruhsal olarak değişime uğramaktadır. Alçak gönüllülüğü ile Gerçek İnsanlar arasına katılan ilk kişi olmayı hak etmiştir. Kimseyi kabul etmemelerinin nedeni ise bizleri Mutant olarak görmeleri. İnsanlığımızı kaybettiğimizi düşünüyorlar ve kendilerinin de saf insan olduğunu söylüyorlar. Haksız da sayılmazlar bana göre. Eğer kendimizi bulmazsak başımıza gelecekleri şu şekilde özetliyor liderleri: "Yalnızca son ağaç kesildikten, son ırmak zehirlendikten, son balık yakalandıktan sonra... ancak ondan sonra paranın yenmeyeceğini anlayacaksınız." İnsanlar için tek önemli şey para olmuş bu dünyanın gerçek insanlara ihtiyacı var. Özümüzü bulmalıyız ve dünyayı düzeltmek için geç kalmış değiliz. Felsefi bir roman olan bu kitap Gerçek İnsanlarla yolculuk eden doktorun izlenimlerini, onlardan öğrendiklerini, yaşadığı zorluklarla nasıl başa çıktıklarını, doğayı nasıl koruduklarını, ihtiyaçlarından fazlasını doğaya tekrar bıraktıklarını, herkesi kendi yeteneklerine göre değerlendirdiklerini, birlikte olmanın ve herkesin birbirine yardım etmesinin önemini, herkesin bir işin ucundan tutarak her şeyin üstesinden gelebildiklerini, hayvanların da bizim gibi hakları olduğuna inanmayı, her şeyi zamanı geldiğinde yaptıklarını, hayatlarında acele etmek diye bir terimin olmadığını, konuşmak yerine saf oldukları için telepati yöntemiyle iletişime geçtiklerini, mala, mülke önem vermediklerini, hiçbir şeyi israf etmediklerini, kısacası herkesin onlar gibi olması halinde dünyadaki savaşların son bulacağı, tüm insanların huzur ve mutluluk içinde yaşayacağı bir dünya olacağını anlatıyor, kısaca neler yapmamız gerektiğinden bahsediyor. Normal bir insanın onlara göre anormal olan bizleriz sağlıklı olarak bir gün bile zar zor yaşayabileceği bir çölde yalın ayak ve yanlarında yiyecek depolamadan seyahat edebildiklerini görüyoruz kitapta. Herkesin bir yeteneği var ve herkes bu yeteğini geliştirmek için çalışıyor, kimse rekabet etmiyor. Şimdiki dünyada ise insanlar her şeyi yapabilmeye, her şeye sahip olmaya çalışıyor ve herkes birbiryle rekabet içerisinde hatta oyunlarımız bile kazananın ve kaybedenin olduğu oyunlardan oluşuyor. İnsanlar oyunu eğlenmek için oynar ama sadece kazananların mutlu olduğu bir oyun ne kadar mantıklı. Şu an küçük çocuklar bile rekabet duygusu yüzünden stres içindeler ve bu vücudumuza daha küçük yaşta zarar veriyor. İnsanlığımızın ne durumda olduğundan çok ne tarafa doğru yön verdiğimiz önemli bence. Hatanın neresinden dönülse kardır diye boşuna dememişler atalarımız. Yeteneklerimizi daha küçükken keşfetmemizi sağlayan ve onu yapmak için yaşama ve rekabet kaygısı gütmeyeceğimiz ve serbest olacağımız bir dünyayı hayal ediyorum da kimse hayır demez sanırım buna. Tamam teknolojiden vazgeçmeyelim ama teknolojinin ve kapitalizmin insanlığımızın önüne geçmesine izin vermeyelim. Her ne kadar insanlar anlayamasalar da rekabet duygusundan çok paylaşma ve yardımlaşma duygusunu öğrenmeleri lazım. İnsanlar da bir bedenin organları gibi her birinin bir yeteneği vardır ve onları yapmak için dünyaya gelmişlerdir. Nasıl kalp ile böbrek birbiriyle rekabet etmiyor ve uyum içinde yaşıyorsa insanlar da o şekilde olmalıdırlar. Bu kitabı okuduktan sonra bu düşünceler ile yeniden doğdum adeta. Dünyaya geliş amacımı tekrardan düşündüm ve nereye doğru gidiyoruz ve bunu nasıl düzeltebiliriz diye kendime sormaya başladım. Herkesin bu soruları hayatında en az bir defa sorması gerektiğini düşünüyorum. Bana hayatımın amacını bir kez daha sorgulattığı için Marlo Morgan a ve Gerçek İnsanlara teşekkür ediyorum ve daha iyi bir dünya için umutlarını kaybetmeyen bir mutant olarak devam ediyorum hayatıma. Veysel Alperen CEYLAN