MAKİNELEŞME

Robot gibi hissediyorum. Ben de bazen tıpkı Mr. Hublot gibi tekdüze bir hayat yaşıyorum. Eve gel, okula git, tekrar eve gel, zaruri ihtiyaçlarını karşıla, bir şeyler seyret, ışıkları söndür ve uyu. Yalnız ben değil, etrafımdaki herkes monoton bir koşturmacanın içinde. Sorumluluklarımız derken hayata farklılıklar katmayı ve hayatı renklendirmeyi unutuyoruz ya da vakit bulamıyoruz birtakım güzellikleri yaşayabilmek için. Belki de yaşadığımız şehir, beton yığını şehirler griye çalan tonlarıyla bizi hapsediyor ve hayatımızdaki renkleri solduruyor. Mr. Hublot gibi gri, paslı bir şehirde yaşıyorum. Gri ve boş bir teneke nasıl ses çıkarırsa, öyle gürültülü ve boş sesler duyuyorum. Etrafımdaki her şey robot. Yaşadığımız çağın bir cilvesi ve de gerekçesi; makinelerle kuşatılmış durumdayız. İnsanlar her ne kadar da doğaya ve soyut kavramlara olan özlemlerini dile getirse de elektronik cihazlarla olan bağlarını da koparamamaktadır. Makinesiz kalma fikri o kadar ürkütücüdür ki kimse televizyonsuz veya telefonsuz bir gün hayal bile etmek istemez. Durum böyleyken makineler artık bir organ gibi insan vücuduna hayati bir biçimde yerleşmiştir diyebiliriz. Artık biz de birer robot mekanizmasıyız. Tüm bu makineleşmenin insan psikolojisinde ve davranışlarında bıraktığı birtakım etkiler söz konusudur: Takıntılar. Mr. Hublot'un evden çıkarken birkaç kere açıp kapadığı ışıklar gibi, hayatta da aynı şeyler üzerinde durup, aynı davranışları sürekli tekrarlarız. İnsan eliyle yapılan ve sınırlı şeylere programlanan cihazlar gibi gerek takıntılarımız gerekse monoton hayatımızla robotlara taş çıkaracak cinsten topluluklar haline geldik. Bir de duygulardan kurtulabilirsek tam olacak! Bunca gürültünün ve kargaşanın içinde duygulara değer vermek ve gerçek sevgiyi fark edebilmek bir mucizedir. Biz tüm gücümüzle işlere yoğunlaşmışken ve hayatın tekdüze akıntısına kapılıp giderken bazen ihtiyacımız olan sevgi bizi bulur. Bu sevgiyi fark etsek bile göz ardı ederiz bazen. Mr. Hublot'un robot köpeği gibi, sevgiyi, hayatımızdaki rengi kaybedecekken koşar sarılırız ona. Belki de insanoğluna haksızlık ettim, o kadar da robotlaşmadık. En azından bazılarımız yeterince içten gülebiliyor, sevgiyi derinden hissedebiliyor. Özellikle Mr. Hublot'un robot köpeği gibi bir evcil hayvana sahip olanlar hayatına daha fazla duygu katabiliyor bence. Hayvanlar, bitkiler kısacası tüm diğer canlıların farkına varmak, onlarla birlikte olmak mekanikliğimizi alıyor ve insana insanlığını hatırlatıyor. Hayvanları sevmek, onlarla oyun oynamak, onları seyretmek bile hayatı güzelleştirmek adına büyük adımlar attırıyor. Yaşamdan sıkıldığınız zaman etrafınızdaki canlıları dikkatlice izleyin. Bitkilerin renklerini fark edin, gördüğünüz ağaçlara, yeşilliklere bakarak canlı olmanın, yaşamanın ne kadar harika bir şey olduğunu düşünün. Griden ve betondan uzak durmak neredeyse imkansız, biliyorum ama en azından belli bir süre ilgimizi ve dikkatimizi teknolojik aletlerden çok etrafımızdaki yaşayan varlıklara verebiliriz. Köpeklerin gözlerinin içine bakmak, kuş seslerini dinlemek, bir kediyi izlemek, sadece izlemek bile insanı mutlu etmeye ve hayatı anlamlı, değerli kılmaya yeter sebeplerdir. Ne zaman hayatın gidişatından ve yoğunluğundan şikayetçi olsam kedimi seyrederim. Onun evin içinde oradan oraya koşturması, kahvaltı masasından çaldığı zeytin çekirdeğiyle duvarlara pas atması, bazen durup davranışlarıma, kişiliğime anlam vermek istermişçesine gözlerimin içine bakması; bu gri yerden alıp bambaşka bir dünyaya götürüveriyor beni. Canlılarla direkt olarak iletişim kurmak ve onların enerjisini, sevgisini yakından hissetmek o kadar güzel ki. Yaşamdan, sevgiden ve duygulardan, hissetmekten korkmamalıyız. Mr. Hublot'un robot köpeği gibi "sevginin büyümesine" izin vermeliyiz. Sevgiye yer açarken aslında hayatın da ne kadar genişlediğini ve güzelleştiğini fark etmeli insan.