GÜVERCİNİN ANLATTIKLARI

Yıllar yılı barış ve özgürlükle bağdaştırılmış, huzura hasret kalınan zamanlarda kanatlarına sonsuz umut ve manalar yüklenmiş bir garip kuştur güvercin; sık rastlanılır oluşu ile hayatı bizlerle paylaşan, adeta gökyüzüne bize dair bir şeyler taşıyan anlamlı bir varlık... Bizlere bu kadar yakın olmasıyla güzideleşen güvercinin bize anlattıkları ve hatta bizle benzeşen halleri var gibidir sanki. Patrick Süskind'in Güvercin'inde kendi huzur mekanizmasının işleyişini insanlardan olabildiğince uzak kalmaya bağlamış olan Jonathan Noel, yalnız, durağan ve olağan biçimde yaşadığı yarım asırlık ömründe belki de hiçbir anlam yüklememişti güvercinlere. Hiç farkına varamamıştı sade huzurunun kaynağı olan kendini soyutlama çabasının ondan götürdüklerini ve içine kapanışının bir bedeli olacağını. Ta ki kimsenin bulunmadığına emin olduğu apartman koridorunda bir güvercinin donuk gözlerini üzerinde hissedene kadar... Biriyle yüz yüze gelmek, birinin gözlerinin içine bakmak insana var olduğunu hissettiren en önemli detaylardan belki de. Yaşayan varlıklar olarak güvercinler başının iki yanına konuşlanmış gözlerini hep belirli bir noktaya dikerler, tıpkı insanlar gibi. Güvercinler varoluşlarını bu yolla mı hisseder bilinmez ama insanın bir başkasının gözlerinin içine bakabilmesi, o gözlerin ifade ettiği ne olursa olsun paylaşmaya çabalaması basit ayrıntılar olmaktan ötede bahşedilen ömre tutunuş ve var olabilme savaşıdır aslında. Jonathan Noel'in sol gözünü kendisine dikmiş güvercinle paylaştığı beş-on saniye yarım asırlık yaşamını tarafsızca yansıtan bir aynaydı belki. Belki de o güvercinle göz göze geldiğindeki korku özünde insanlardan kaçarak geçirdiği hayatıyla yüzleşişiydi. Tekdüze ve yalnız bir yaşamın arkasına sakladığı tüm kaygıları bir olup gözlerinin önüne gelmişti adeta. Sadece kendisine rol hakkı tanıdığı küçük dünyası üzerine yıkılmıştı. En acısı da bu yıkıma sebep olanın çocukça bir korkaklıktan ibaret olduğunu fark edişi olmalıydı. Benliğine duyduğu yetersiz saygıyı bile kaybetmiş gibiydi sanki. Kendisine bu yoğun hisleri yaşatan güvercini oracıkta vurmak istemişti lakin bir gerçek daha yüzüne vurulmuştu tam bu anda... Kanatları vardı güvercinin, uçabilirdi dilediği zaman. İnsanoğlu fizyolojik olarak kanat gibi bir yapıya sahip olmasa da kendisini özgür kılabilecek, kendisine bahşedilen sınırsız dünyayı ve sonsuz insanı başarabildiği kadarıyla keşfedebilecek potansiyele sahip. Keşfetme çabası uğruna insan, zincirlerini kırdıkça doğasında saklı olanı, onu huzurlu kılanı sezebilir ve böylelikle kendisine ve diğer insanlara dönük bir anlayış kazanabilir. Bu anlayışı kazanma yolunda edindiği tecrübe ve farkındalık ile değerli ve yaşanılabilir kılar içinde bulunduğu dünyayı. Dışarıdaki hayata kanat çırpmayı reddederek tecrübesi ve farkındalığını körpecik bırakan Jonathan Noel, sığ yaşamının verdiği sahte huzura inanmış, etrafına yabancılaşmasının yanında fark etmeden kendisine de yabancılaşmış ve bu durumun cezasını ağır bir şekilde ödemişti. Ruhu bedenine hiç uğramamışçasına gerçekleştirdiği eylemler ve tükettiği yıllar yanlarında Jonathan Noel'den bir şeyler götürmüştü. Hayatın kötülüklerinden uzaklaşmaya çalışırken iyilikleri de yitirmiş, kendi elleriyle yarattığı Araf'ın tek mahkumu olmuştu. İnsan doğasına aykırı olarak kurduğu düzeninin sahici bir sarsıntıyla yıkılması kabusu olurken hiç düşünememişti felaketinin sorumlusu saydığı güvercinin anlattıklarını dinlemeyi... Var oluşunu anlamlandırma ve hayata tutunabilme yolunda insan rastgele bir güvercinin bile kendisine neler anlatabileceğini fark edebilmeli bazen. Hatta bir güvercin misali dünyaya kanat çırparak her türlü korkudan arınmış bir halde sonsuz dünyanın bir parçası olmalı. Kim bilir, belki de korkusuzca açılan kanatların büyüyen gölgelerinde saklıdır hayata dair ne varsa...