Ay'ın Evreleri

Normalde yazma ve okuma eylemlerinden oldukça haz alan biriyimdir. Hatta halk edebiyatının saflığında, divan edebiyatının da şıklığında kendimi kaybederdim. Her ne kadar aruz ya da hece ölçüsüne uyamasam da kendi çapımda özellikle mani uyak tipli şiirler yazmaktan hatta deyim yerindeyse uydurmaktan çok büyük bir zevk alırdım. Fakat son birkaç yıldır gerek sınavlar olsun gerek dersler olsun neredeyse bu eylemlerden kopma hatta, biraz fazla ağır olacak ama gerçek bu, onlardan nefret etme durumuna geldim. Edebi eserler ve yazdığım şiirlerin doğrudan duygularımla bağlantısı olduğundan üzerine bir de özel hayatımdaki durumlar eklenince duygusal anlamda dibi gördüm diyebilirim. O yüzden bahsedeceğim şiirlerde de onları okurken hemen şiirin özünden kopup kendi dünyama döndüm ki ne döndüm. Bazen size her şey bir işaretmiş gibi gelir, her olaya bir anlam yüklemeye çalışırsınız daha doğrusu bunlar genelde benim yaptığım şeyler. Örnek vermem gerekirse "Hadi Gece Olsun" şiirini daha okumaya başlamadan ismiyle kendim arasında hemen bir bağlantı kurdum (Emre, 2016). Çünkü gece çok hoşuma giden bir vakit idi ve gökyüzü karardığında yıldızlara, özellikle de Ay'a bakmak beni farklı dünyalara götürüyordu. Aslında burada biraz detaya inmem gerekirse gecenin beni çekmesindeki en büyük etken Ay'dır. Çünkü sevdiğimi Ay ile Ay'ı da doğal olarak gece ile ilişkilendirmiş olmamdan dolayı. Gerçek hayatta onun yanında olamasam bile gece olup Ay tüm haşmetiyle gökyüzünde Güneş'in yaydığı ışıkları bize yansıtırken ben Ay'a bakıp sevdiğimi onda görebiliyorum. Tabii bunlar daha şiiri okumadan yaşadıklarım, şiiri okuyunca fark ettim ki benim düşündüklerimle pek bir alakası yok. Her ne kadar şiirin ön düşüncelerimle bir alakası olmasa da, nasıl olduysa okudukça çekti beni hüzün limanına. Hatırlattı bana kurduğum o hayallerin gerçeklikle buluşmadığını belki de hiç buluşamayacağını, aldığım kibarca reddin belki de baş koyduğum bu yola kaldırılmaz bir taş koyacağını. Bundan daha fazlasını kaldıramayacağımı düşündüğümden, kendi güvenlik kalkanımı devreye sokup kestim beni mazoşist olduğum bir konuda acıya götürecek bağlantıyı. Akabinde benim için yeni bir kapı açacak olan yeni bir şiire geçtim. "Başucu Gurbet"i okurken bu defa başlık üzerinde durmayıp içeriğe geçmeye çalıştım ama olmadı (Emre, 2016). Bu sefer de benim bile hala garipsediğim bir huyum baş gösterdi. Önceki şiirde her ne kadar biraz hüzünlensem de bu şiirin tam tersi bir etki oluşturmasının tek nedeni sanırım ben ve düşünce dünyamın reddedemeyeceğim garipliği. Öncelikle şunu söylemek de yarar var ki bir konu hakkında yüz seksen derece dönebiliyorum. Nasıl oluyor kısmına gelirsek şöyle ki bir şey hakkında bir kabullenmede ya da kesin bir karşı çıkışta bulunduğum zaman tam olarak emin olamasam da herhalde bir çeşit felsefi süzgeçten geçtikten sonra düşüncelerim verdiğim karara zıt istikamete yöneliyor. Bu şiiri okurken de aynı durumu yaşadım. Normal olarak okuyup içeriğine bakınca beni hüzünlendirmesi lazımken şiirin, bir anda kendimi tam tersi bir durumda buldum. Belki de bu bir çeşit inattı bilemiyorum ama artık, çoktan bozguna uğramış bir komutan yerine savaşmaya değil direkt olarak zafere giden bir lider gibi hissediyordum. Hatta bu zafere sevdiğim bir Japonca sözcük olan, savaş anlamına gelen Tatakai! nidalarıyla gidiyordum ki hala da böyleyim açıkçası. Şimdi yazının geneline bakınca bir kez daha anlıyorum ki gerçekten garip bir insanım, ne duygularım normal ne de kararlarım. Çocukça bir heyecan ile olgun bir düşünce yapısından mıdır bilmem ama bunlar beni ben yapan yanlarım. Fazla uzattım kusuruma bakmayın.