Uyanış

Bazen sokakta tek başıma gezinirken veya üniversitenin kampüsünü turlarken ne çok insanın etrafımı kuşatmış olduğunu düşünüyorum. Her insan, sadece kendisine ait olan bir hayatı deneyimliyor. Hepimiz bir şekilde sosyal yaşama adapte oluyoruz ve kendi eşsizliğimizi, kurduğumuz benzersiz ilişkilerle taçlandırıyoruz. Bir şekilde seviyor ve belki de seviliyoruz. Misal sevmek kavramı bana hep çok ilginç gelmiştir. "Neden seviyoruz?", cevabını bilmeyi arzuladığım tek soru olarak uzun zamandır yerini koruyor. Hemen ardından da aklıma "Neden bazı insanları diğerlerinden çok seviyoruz?" sorusu geliyor. Bunca insan seveceği ve kendisini sevecek birini bir şekilde buluyor. Dün izlediğim Harry Sally ile Tanışınca adlı lm ise bizi bambaşka bir soruyla karşılaştırıyor: Peki ya o kişi çoktan hayatımızın bir parçasıysa ancak biz bunun farkında değilsek? Yaşadığımız her an, ileride yaşayacaklarımızın habercisi sıfatıyla karşımıza çıkıyor. Ancak insanoğlu, başından geçenleri genellikle olayın üzerinden uzun bir zaman geçtikten sonra anlamlandırabiliyor. Varlığımızın ve yaşadıklarımızın ne sebebini, ne de amacını biliyoruz. Bu realite hayatımıza renk kattığı kadar, yoğun bir kasveti de beraberinde getiriyor. Rotamızı bilmeden dümene yön vermeye çalışıyoruz. Neyi nasıl deneyimlememiz gerektiğini de bilmiyoruz. Kimi zaman hayatın karşımıza çıkardıkları, umduğumuz gibi olmuyor. Olması gerekeni deneyimliyoruz, sonucunda da eskiden olduğumuz kişiden bambaşka birisine dönüşüyoruz. "Asla yapmam." dediklerimiz yaşantımız haline gelebileceği gibi, tüm benliğimizle inandığımız kirler de, hayatımızı adadığımız insanlar da değişiyor. Harry Sally ile Tanışınca'da işlenen temel temayı tam da bu oluşturuyor: Değişime tüm gerçekliğine rağmen direnmeyi seçmemize karşın, savaşı değişim kazanıyor. Yaşam, değişimi de beraberinde getiriyor; ancak bazı şeyler biz değişmesini ne kadar istesek de kolay kolay değişmiyor. Başta kendimize yönelik olmak üzere tüm ön yargılarımız, varlıklarını sürdürmek için bize karşı direniyor. Kendi içimizde yaşadığımız ruhsal çatışmaların dışarıdan görünmüyor olması, bize dillendirmediğimiz bir güç katıyor. Kimi zaman ön yargılarımız, gerçeği açıkça görmemizi engelleyerek iç dünyamızda kaosa sebep oluyor. Sevilmek, mesela. Kimsenin kendisini sevmeyeceğine körü körüne inanan bir kişi, sevildiğini görebilir mi? Büyük ihtimalle yanıt "Hayır." olacaktır. Sally'nin kötü biten ilişkisinin ardından kimsenin kendisini sevmeyeceğine olan katı inancının, hemen yanı başında duran Harry'nin kendisini tüm kalbiyle sevdiğini görmesine engel olması buna çok güzel bir örnek aslında. Sevdiğimizi biliriz, fakat sevildiğimizden asla emin olamayız. Çevremizdekilerin bize karşı olan hislerinden şüpheleniriz. Kimilerimiz bu karanlık duyguyu daha sık deneyimler. Hele de sevdiği bir kimse tarafından yarı yolda bırakılmışsa, tüm hücreleriyle hissettiği yalnızlık, karamsarlık ve değersizlik duyguları başa çıkılmayacak bir hal alabilir. Kötü zamanlarımızda aniden beliren ve o günlerimizde yanımızda duran kimi insanların bize biçtiği değeri tam da o kötü vakitte anlama imkanına sahibiz. Bazı insanlar vardır ki, varlıklarıyla en karanlık günlerimize güneş misali doğarlar. Çoğu zaman, bizim için ne kadar değerli ve özel olduklarını bu sayede fark ederiz. Kimi zaman uzun zamandır yanımızdadır bu kişi, bazen daha yeni tanışmışızdır, belki de uzun zamandır görmediğimiz bir dosttur. Her ne koşulda olursa olsun, zor anlarımızda bize refakat eden gerçek arkadaşlar, hayatımıza bir daha kolay kolay çıkmamak üzere yerleşirler. Yine de onların bizim için ne kadar özel olduğunu anlamamız için bunca şey yeterli olmayabilir. Kendimize yönelik olan olumsuz düşüncelerimiz veyahut güven eksikliğimiz, bizi gerçekten sevenleri görmemizi perdeleyebileceği gibi, onlara karşı olan hislerimizin farkına varabilmemizi de engelleyebilir. En yakınımızdakiler, en çok alıştığımız gürler olma özelliğini taşırlar; ancak biz bunu çoğunlukla fark etmeyiz. Belki de sevgiyi dışarıda aramak yerine etrafımıza bakmamız bize daha çok yardımcı olacaktır. Kim bilir, belki aradığımız sevgi de, dostluk da yanı başımızda tıpkı Harry ile Sally'ninki gibi fark edilmeyi bekliyordur. Unutmamamız gereken şey, sevileceğimize inanmadığımız sürece karşılıklı sevgiyi deneyimleyemeyeceğimizdir. Kendi kendimize yarattığımız kötü algılar, sadece bize zarar verir ve kendi duygularımızı olduğu kadar, çevremizdekilerin bize karşı hislerini de gölgeler. İnsanın hayatın akışında özgürce hareket edebilme şansını kendisine vermesi, büyük bir iç ferahlığı yaratır. Ben kimi ve neyi beklediğimi bilmeden bekliyorum, belki de sevginin en güzel yanı da bu bilinmezliktir.