Metropol Ninnisi

Beton Kafesler İçine Hapsolan Bedenlerimizin Ebedi Huzura Çırpınışı... Metropol neydi? Sözlük tanımıyla ana şehir anlamına gelen bu sözcük benim sözlüğümde sadece yalnızlıktan ibaretti. İnsanın ciğerlerini egzoz dumanıyla dolduran, yüreğini yüksek çatılar ardından gözüken bir avuç gökyüzüne hasret bırakan dev şehrin kendisi gibi büyük bir getirisiydi bu yalnızlık. Betonarme sokaklarda dolaşan, düşünsel anlamda donuklaşmış bedenlerimizin yalnızlığına tanıklık eden sokak lambaları bile bizi tüketen bu durumdan bizleri çekip çıkarmak istermişçesine gölgesini uzatıyordu gri sokakların gövdesine. Evet, mutlu değiliz. Bir şeyler eksik... Peki ya neydi bu eksik olan? Geriye dönüp baktığımda gelişen ve büyüyen dünyada biz insanoğlu fark etmeden yitip giden bir şeyler vardı. Hızla büyüyüp birbirine bağlanan ve aynı oranda gelişip bizleri içine hapseden şehirlerde kendimiz olmaktan çıkıp herkes gibi olmuştuk adeta. Akvaryumun birbirinden bihaber balıkları, aynı kafesin düşleri ve fikirleri birbirinden parmaklıklarla ayrılmış kuşlarıydık. Büyük şehirlerin bizlere yüklediği yalnızlığı öylesine içselleştirmiştik ki şehir insanının normali olarak görüyorduk artık bunu ve tüm bunlar huzurumuzu da bizden çalıp götürüyordu aslında. Metropollerin beton kafesleri içine hapsolan bedenlerimizin ebedi huzura çırpınışına aldırmadan yaşamaya devam ediyorduk. Nefes bile almakta güçlük çektiğimiz şehrin karmaşasının akıntısına kapılmış sürükleniyorduk. İşin en vahim tarafıysa durmamızın imkanı yoktu. Akıntı bizi sürüklemeye devam edecekti. Tıpkı İsahag Uygar Eskiciyan'ın "Metropol Ninnisi" adlı eserinde bizleri karmaşasıyla akıntısının içine çeken büyük şehirlerin dört bir yanında yaşanan olaylarının, ailelerin kalın perdeli fakat bir o kadar da ışıklı pencereleri arkasındaki hayatlarının, arka sokakların bitmek bilmeyen kavgalarının bizleri sürüklediği gibi. Yazar eserinde gerek kullandığı mizah ve hicivle gerekse düşündüren anlatımıyla hem sorunları hem de var olan gerçekliği en içten şekilde yansıtıyordu. Metropol denen nefesi kokuşmuş devasa şehirlerin içlerinde barındırdıkları yalnızlık atmosferini ve buradaki insanların sıradan yaşamını bizlerin de hayatlarına dokunarak anlatıyordu. Bizler de bu yalnızlık atmosferinin içerisinde barındırdığı o gürültülü müzikten bazen etkileniyor bazense bedenimize zerk edilmiş bir yorgunluk içinde kayboluyorduk. Diğer herkesten kaçar gibi hızla yürüdüğümüz sokaklarda kalp atışımız kalabalığın arasında gizleniyor, verdiğimiz nefes çürümüş bir dev olan şehirlerin kirli soluğuna karışıyordu. Her köşede az da olsa yeşillik arayan gözlerimiz, bizleri çaktırmadan izleyen şehrin insan suretlerine takılıp onların bizi analiz ettiği gibi onları okuyup analiz etmekten bitap düşüyordu. Oysa tek arzuladığımız yan yana durmuş, boyu posu yerinde olan ve bize güya ev sahipliği yapan apartmanlarımızdan biraz olsun nefes almak adına fırladığımızda gözümüzün baktığı sadece bir metrekarelik alanda etliye sütlüye karışmayan, kendi halinde bir yeşillik parçası görmekti. Bunun yerineyse kafamızı yukarı kaldırdığımızda üzerimize çökecekmiş gibi duran koca reklam panolarıyla karşılaşıyorduk. Kurtuluşu da birçoğumuzun son zamanlarda kafasını sadece su içmek için kaldırdığı gökyüzünde arıyorduk. Oysa utanmalıydık çünkü onun üstünü bizler örtüyorduk. Utanmadan kurtuluşu kendisinde aradığımız göğe biraz olsun yakın olabilmek adına binalara asansör değil, asansörler üzerine binaları inşa etmeye başlamıştık fark etmeden. Yükseğe, daha yükseğe ulaşma arzusu parlayan güneşi görmeye ant içmiş zihinlerimizin bir yaptırımıydı. Çocukça bir çırpınıştı bu elbette ama mavi gökyüzüne ulaşabilmek için gerekliydi. Belki de ona ulaşabilirsek huzurumuzu da geri alabilirdik. Tabii huzurumuzu apartman bacalarının kesif dumanıyla da yakıp kül eden büyük şehrin sorunları bitmiyordu. Şehirdeki gündelik ve sıradan hayatlarımızın boynumuzdan hiç eksik etmediği stres tasması da cabasıydı. Üstelik birçoğumuz bu tasmanın bizi ne kadar esir ettiğini fark etmiyor ya da göz ardı ediyordu. Adeta bir ninniyi dinler gibi dinliyorduk metropol ninnisini. Şansımız varsa ve ninni bitene kadar hala uykuya dalmamışsak uyanabilirdik belki o arzuladığımız güneşli, parlak mavi gök yüzüne... Aşafkızı Yulet TATLICAN