Bugün Günlerden Dün

Bugün aynı boğucu şeylerle uğraşmak için aynı yatakta uyandık. Bir yığın işten zaman bulduysak suratlarını ezberlediğimiz insanlardan benzer hikayeleri, dertleri dinledik ve kendini tekrar eden ülke ve dünya gündemi hakkında konuşurken her zaman içtiğimiz kahveyi içtik. Uzun bir süredir değişen tek şey belki de mevsimlerdi ya da ufak tefek ayrıntılar işte. Aynaya baktığımızda yine pişmanlık ve bezginlik gördük belki de. Bazılarımız gün içinde sıklıkla aynaya baktı. Hak etmediğimiz şeyleri anımsayıp irkildik. Nereye gidiyoruz? Eve dönerken kırık kaldırımlardan geçtik. Ötedeki ışıklara gözlerimizi kısarak baktık ve ani dağılışlarını izledik. ''Belki de olması gereken budur.'' demek pes etmenin kibar haliydi. Boyun eğmenin... Karşı koyamayacak kadar tembel ya da yorgunuz, hatta belki ikisi de. ''Doğa Tarihi'' adlı romanıyla tam da bu durumu ele alıyor Hakan Bıçakcı. İçimizi yiyip bitiren şu sıradanlık 2000'li yıllara mı mahsus yoksa ta başından beri var mıydı bilemiyorum çünkü bırakın bir cevaba ulaşmayı, bunun üzerine yalnızca düşünebilmek için bile fazlasıyla gencim. Ayrıca bir o kadar da tembel ve bıkkın. Bu tükenmişliği ve ''öğrenilmiş çaresizliği'' bir kenara bırakmıyoruz, bırakamıyoruz. Kayda değer bir şeyle uğraşıp iyi hissetmeye çalışmıyoruz. Olduğu gibi kalsın. Değişse güzel olurdu, hatta bir küçük değişim tüm hayatımızı çekip çevirirdi. Ama kim uğraşacak? 21. yüzyıl kapitalizminin ortaya çıkardığı gösteriş meraklılığı, ait olma isteği, birbiri ile çelişen hırs ve pasiflik bizim hayatımızda olduğu gibi Doğa Tarihi'nde de tüm çıplaklığı ile anlatılmakta. İçmeden eğlenemeyen insanlar belki de baş ağrısını seviyoruzdur kim bilir. Arabamızı hızlı kullanıyor, hareketli müzikleri tercih ediyoruz. Genciz. Genç hissediyoruz. Ya da öyle sanıyoruz. İnsan sevdiği şeyleri elde edemeyince elde edebildiklerini sevdiğini sanıyor. Kendini koşulluyor. Mutluluk içten gelen bir şey değil midir? Gülerken gözleriniz kısılmıyorsa veya yanlarda minik çizgiler belirmiyorsa aslında içten gülmüyorsunuz demekmiş. Hayatımız başlı başına soğuk bir espri. Gelecekteki güzel günlerin geleceği yok. Geçmiş de geçmiş. Bir hayli üzücü aslına bakarsanız. Tekdüzelik içinde adrenalini mumla arayan bir avuç zavallı... İyi hissetmek için iyi hissetmek. İnsanların sizin mutlu olduğunuzu düşünmesi, çekici imaj, havalı yaşantı, hepsi hava! "Değişmeyen dekor içinde yaşaya yaşaya insanların ruhu ölür, coşkusu kaybolur.'' diye boşuna dememiş Halikarnas Balıkçısı. Farkında olmadığımız, umursamadığımız, ertelediğimiz yüzlerce imkan var. Kıymetini bilmediğimiz, sürekli koşuşturma içinde olmamızdan ötürü zaman ayıramadığımız... Aslına bakarsanız şu pek yoğun işlerde bir iş yok. Abartmaya bayılıyoruz. Ortada gerçekten bir şey yok çoğu zaman. Ya bir şeylerle uğraşıyor olmaktan içten içe bir haz duyuyoruz ya da en ufak şeylere tahammül edemeyecek kadar bıkkınız. Her iki şekilde de işimiz iş. Buna bir dur demeli... Başka gözlerle bakmaktan sıkılmış olmalısınız. Keşkeler içinde çırpınmak, ışıltılı hayatlara hayranlıkla bakmak yorucu olmalı. Az kaldı. Yakında, birazcık farklı şeyler uğraşacaksınız ama onlar da kendini tekrar etmekten öteye gidemeyecek. Bir şeyler değiştirmeye çalıştıkça dibe batmak ve dibe battıkça değişiklik yapmaya çalışmak... Sevimsiz bir kısır döngü. Gerçi kısır döngü olarak adlandırılan her şey çirkin bana kalırsa. Gereğinden fazla tekrar eden her şey kabak tadı veriyor. Ne yapalım? Hayatın amacı budur belki. Yapmak zorunda olduğumuz her şeyi sevmek zorunda olmadığımızı düşünmek istiyorum. Başımıza gelen şeylerin bir anlamı olduğunu... Can sıkıcı durumların ardından daima yüzümüzü güldüren bir haber almamız bir tesadüf mü? Yoksa az önce bahsettiğim döngünün bir parçası mı?