İnce Çizgi

Doğarız, büyürüz ve ölürüz. Binlerce yıldır insanoğlunun değişmeyen kuralı: Ölüm. İnsanoğlunu hep fedakarlıklar yapmaya, zor seçimlere, büyük korkulara maruz bırakan gizemli ve kaçınılmaz son. Ne zaman geleceği, nasıl olacağı, sonrasında ne olacağı bilinmeyen belirsizliklerin oluşturduğu kesin bir durum. Peki ya ölüm korkusu? Korku en kolay hissedilebilen ve en ikna edici duygudur. Biz insanlar korkak varlıklarız. Ölümden de yaşamaktan da korkarız. Yaşayamamaktan ya da bir daha yaşayamayacak olmaktan korkarız. Ölmeden önce yapılması gerekenler listesinde ilk sırada ise yaşamak vardır. Var olmak, içinden geleni yapmak, pişman olmadan yaşamak, hislerine sahip çıkmak, endişe ve üzüntülerine saygı duymak... Benim için bunlardır yaşamak. Eğer yaşayabilmişsek, hissedebilmişsek ve en önemlisi "İyi ki yaptım." diyebiliyorsak ölümden korkmayız. Yaşamaktan korktuğumuz için ölmekten de korkuyoruz. Aslında biz bu dünyada hiçbir şey yapmadan öylece çekip gitmekten korkuyoruz. Biz unutmaya çekiniriz ama en çok unutulmaktan acı çekeriz. Bu dünyada iz bırakmaya korkar, iz bırakmamayı da göze alamayız. Birilerinin hayatına dokunuruz, onları yalnız bırakmaktan hatta onları başkalarıyla bırakmaktan korkarız. İnsanız. Bu korkuların dışında daha büyük bir korku varsa o da sevdiklerimizi kaybetme korkusudur. Saçının teline zarar gelmesine kıyamadıklarımızın ellerimizden yitip gitmesini izlemekten daha acı ne olabilir ki? Gözlerinin ışıltısıyla hayatınızı aydınlatan birinin gülümsemesini bir daha göremeyecek olmak nasıl bir his hiç düşündünüz mü? Büyüttüğünüz veya sizi büyüten birinin bir daha yanınızda olamayacak olması inanın yıllar önce aldığınız bir kokuyu hatırlamak kadar zordur. Birini kaybetmek ve buna alışmak ne kadar zorsa maalesef bu dünyada bir hayatın sona ermesi de bir o kadar kolaydır. Bir saniyelik bekleyiş, ufak bir karar değişikliği, hayatınızda önemsiz gelen bir seçim... Bunların her biri tek başına hayatımızı kaybetmeye yetecek etkenlerdir. Yazması, okuması, hatırlaması bir o kadar zor biliyorum ama bu dünyada özellikle son zamanlarda canımızın zerre kadar değeri olmadığını öğrendim. Sadece doğduğu yer yüzünden, ailesi yüzünden belki yönelimleri veya inançları yüzünden hatta hayalleri yüzünden öldürülen milyonlarca insandan bahsediyorum. Bunların yanında o an taksiye bindiği için can veren bir gençten, o an işinden çıkıp servisine bindiği için çocuklarından alınan bir babadan, o an sadece o durakta otobüs beklediği için hayalleri ve yaşamı elinden alınan çocuktan söz ediyorum. Sadece "o an" orada olması, hayatını sonlandırmasına yeten insanları anlatıyorum. Biliyorum, bu anlattıklarımı anlayabilen ve hissedebilen çok az insan var çünkü birçoğunuz için anlattıklarım sadece haberlerde gördüğünüz sayılar ve vesikalık fotoğraflardan ibaret. Benim anlattıklarımı anlamanız, yaşamanız değil temennim. Tek isteğim, kimsenin bunları öğrenecek kadar acı yaşamamasıdır. Umarım hayatınız boyunca yazdıklarımı anlamak zorunda kalmazsınız. Hepimiz yaşamla ölüm arasındaki o ince çizgideyiz. Sirkteki ipin üstünde yürüyen cambazlar gibi hayatımıza devam ediyoruz. Her an düşebiliriz, her an kurtarılabiliriz. Dengesizleşebiliriz, bazen yürümeyi bırakıp dengemizi tekrar sağlamaya ihtiyaç duyarız. İpimiz kopabilir, artık bizi taşımayabilir. Yolunuzda yürümeye engel olacak kadar ağır yükleri omzunuza yüklemeyin. Kendinizi zorlamayın, başka iptekilerle yarışmak zorunda değilsiniz. Kin tutmayın, affedin. Sizi o ipin sonuna kadar getiren sizi yalnız bırakmayan kimseyi de unutmayın. Yolun sonuna kadar geldiğiniz her anın tadını çıkarın, yaşayın. Tekrar aynı yerlerden geçmeyecek, tekrar aynı yolu yürümeyeceksiniz. Yıllarca gördüğünüz gülümsemeyi bir daha hiç göremeyecek olabilirsiniz. Her gün duyduğunuz sesi bir daha hiç duyamayabilirsiniz. Kısacası içinizden geleni yapın, "keşke" demeden yaşayın ve her anın tadını çıkarın. En önemlisi de bunları yaparken sevdiklerinizin ve onlarla geçirdiğiniz her anın değerini bilin çünkü bir insana sarılırken bunun ona son sarılışınız olup olmayacağını bilemezsiniz.