Yok Olsanız Ne Yapardınız?

Çocukken oynadığınız oyunları hatırlıyor musunuz? Hepimizin oynadığı oyunlar aşağı yukarı aynıdır ama bir de tek başımıza oynadığımız oyunlar vardı. Bizim oyun sandığımız ama ailemizi korkutan oyunlar da vardı. Bunlardan birisi saklanıp bütün gün ortaya çıkmamaktı. Ben bunu çok yapardım. Oturma odasındaki uzun örtülü masanın altına saklanır, birinin beni merak etmesini beklerdim. Çoğu zaman fark etmezlerdi bile. Çocuktur bir yerlerde oynuyordur derlerdi herhalde ya da saklandığımı bilirlerdi. Kendi kendime bütün gün orada otururdum. Biliyorum siz de yaptınız bunu. Peki, bu çocuk oyununu şimdi oynamayı hiç düşündünüz mü? Tam şuan yok olduğunuzu düşünün. Evrende size görebilen, duyabilen kimsenin olmadığını düşünün. Var olduğunuzu bir tek siz biliyorsunuz ama var olmaktan kastım sadece düşünce olarak varsınız. Bedeniniz yok ve sadece olan biteni izleyebiliyorsunuz. Işıl Kocaoğlan'ın kitabında bundan bahsediliyor. Kitabın kahramanı bir sabah uyandığında yok olduğunu fark ediyor ve bunu kabullenmeye çalışıyor. Siz bunu kabul edebilir miydiniz? Ben kabul edemezdim. Bazen ben ölürsem kimler üzülür, nasıl hayatlarına devam ederler diye düşünüyorum. Eminim siz de düşünmüşsünüzdür bunu. Bu kitaptaki gibi yok olduğunuzu düşünün, sizi seven insanların ağlamalarını görmek zorunda kalıyorsunuz. Kimseye ben buradayım diyemiyorsunuz. O insanları teselli etmek istiyorsunuz ama kimse size duymuyor. Elinizden hiçbir şey gelmiyor. Sadece ortada dolaşıp olan biteni izliyorsunuz. En büyük korkum bu olsa gerek, arafta kalmak. Bazen hayattan sıkıldığımız anlarda ortadan kaybolmak isteriz. Kimseyle konuşmak zorunda olmadan, yapmamız gereken işler olmadan sadece kendimizle birlikte olma düşüncesi çok cazip gelir. Fakat bu gerçekten mümkün olsaydı mutlu olabilir miydik bilmiyorum. İlk başlarda herkes üzülürdü ve bu bizi üzerdi. Sonrasında onların hayatlarına devam ettiklerini görürdük ve bu bizi daha çok üzerdi. İnsanların siz olmadan da yaşayabiliyor olması sizi de üzmez mi? Bir yandan onların üzülmeleri istemeyip bir yandan da niye üzülmüyorlar diye üzülürsünüz. Çiftler arasında ben ölürsem ne yaparsın diye bir muhabbet vardır. Bazı insanlar karşısındaki insanın hayatına devam etmelerini, mutlu olmalarını isterler. Bazıları ise benden sonra kimseyi sevme der. Ben ilkini söyleyip içten içe ikincisini isteyenlerdenim. Siz ilkini isteyenlerdenseniz bir düşünün. Siz yok olduktan sonra sevdiğiniz insan bir başkasına aşık oluyor. Sizinle birlikteyken yaptığı her şeyi başka bir insan için yapıyor. Tam istediğiniz gibi çok mutlu gözüküyor ve siz de bunu izliyorsunuz. Biraz rahatsız olduğunuz değil mi? Görmeseydiniz rahatsız olmazdınız. Aslında görmeyeceğinizi bildiğiniz için onun sizden sonra ne yaptığının bir önemi yoktu sizin için. Bu da biraz bencillik değil mi? Benim asıl istemediğim şey onun benden sonra başka birine aşık olması. Tabi ki hayatına birileri girecektir ama insan her birlikte olduğu kişiyi aynı sevemez. Bana baktığı gibi onun gözlerine bakmasını istemiyorum. Onu öperken ne kadar şanslı olduğunu düşünmesini istemiyorum. Daha önce hiç yapmadığı bir şeyi onu sevdiği için yapmasını istemiyorum. Mutlu olsun ama beni unutmasın istiyorum. Mutlu olsun ama bir başka erkek onu mutlu etsin istemiyorum. Kısacası sevdiğim insanların benden sonra ne yapacaklarını bilmek istemiyorum. Üzgün de olsalar mutlu da olsalar bu benim canımı yok yakardı. Kimse benim yerime başkasını koymasın, benim yokluğum hep hissedilsin isterdim. Hayatın bize ne getireceğini bilemeyiz. Bir sürü hayalimiz bir sürü planımız olabilir ama bunları gerçekleştirmek için yeterli zamanımız olmayabilir. Sevdiğimiz insanları kırıyor onlara yeterince zaman ayırmıyoruz bazen. Ne yaparsak yapalım hep yanımızda olacaklarmış gibi davranıyoruz. Kimse bizim yokluğumuzla baş edemezmiş gibi kendimizi vazgeçilmez sanıyoruz ama öyle değiliz. Bir insana ne kadar değer verirseniz, o insan için o kadar önemli olursunuz. İnsanların bizi unutmalarından korkuyoruz fakat unutulmamak için hiç çaba harcamıyoruz.