Amerika'ya Hoş Geldin!

Amerika, artık hepimizin hemen hemen her gün haberlerde duyduğu, dünyanın "süper gücü". Tek başına süper güç değil ama. Bildiğiniz gibi Rusya var, İngiltere var, cartı var curtu var... Süper güç olan Amerika, 1800'lerin ortalarında nasıl bir haldeydi bileniniz var mı peki? Ben bilmiyorum ve 1845 Amerika'sını göreniniz olsaydı da oraya Amerika diyeniniz de olmazdı. Neden mi? Çünkü, Colum McCann son 2 haftada bana bayağı bir bilgi verdi Amerika hakkında. Yıl 1845, Amerikalı bir kız olan Lily bize yol gösteriyor. İrlanda'ya kaçak yollarla girmiş, esir olduğu topraklardan kaçmış. Arkasında bıraktğından daha çetin şartlarla karşılaşıyor, ama artık çok geç. Kendisinden sonra gelen dört nesli de ele alacak olan hikaye, İrlanda tarihine kılıç yarası gibi işlenmiş olan Büyük Kıtlık'tan, Kuzey İrlanda ile imzalanan barıştan ve Amerikan İç Savaşı'ndan büyük derecede etkileniyor. Fark etmeden tarih okumuş oluyorsunuz yani. E, şimdi tarih dedik, kıtlık dedik ve tabii ki savaş dedik. Beni bilen bilir, savaş sözü geçti mi bırakmam deşerim de deşerim, çünkü sevmem savaşı. Hangimiz sever ki? Ciddi ciddi düşündürüyor insanı savaş meselesi. Neden yapılır? Para? Toprak? Güç? Ne gerek var ki bunlara? Ne gerek var değil mi? Bütün dünya para, toprak ya da güç artık her neyse için insan öldürmeye hazırken kimse benim gibi düşünmez elbette. Bütün dünya az önce sarf ettiğim cümle gibi düşünürse de kimse benim gibi düşünmez. Millet aptal değil ya, kendini bacağı kırık ceylan gibi ortada bırakacak. Böyle düşününce savaş, mantıklı ve elzem bir eylem gibi geliyor. İşte sorun da burada başlıyor zaten. Tarih derslerimize bakın. Bize ülkemizi İstiklal Savaşı'mızda nasıl kurtardığımız, ne kadar şanlı bir millet olduğumuzu öğrettiler hep. Güzel de öğrettiler. Ama kaç kere "Savaş kötüdür" dendi size? Ben söyleyeyim, bana bir kere bile denilmedi. Hiçbir öğretmenim bana savaşın ne kadar rezalet olduğunu anlatmadı. Ben kendi uğraşlarımla ve araştırmalarımla bu gerçeği gördüm. Şimdi bir dönün bakın yetişen neslimize, özellikle erkeklere. Televizyon dizileri sürekli şiddet üzerine, mutlu bir aileyi anlatan dizi hiç görmüyorum. Video oyunlarının büyük çoğunluğu da sanal insan öldürtüyor. Bu tarz bir ortamda yetişen nesil, kendisine de öğretilmezse nerden bilsin savaşın kötü olduğunu. Kimse ona öğretmezse, o da düşünür kendi yolunu bulur. Dünürken anlattığım mentaliteyle yola çıkarsa da, "Savaş gereklidir" diye düşünür. Kıtlığa ne demeli? Heh, kıtlık mı? Kimin umrunda ya kıtlık. "İnsanlar kafasına kurşun yiyip anında ölmektense haftalarca süren acılar içinde ölsünler, çünkü para benim param sana mı soracağım?" Evet para senin paran, ama keşke seninde aç kalabilecek kadar dirayetin olsaydı. Bir hafta duramazdın. O zaman anlardın. Açlık değil mi zaten zenginlerin tipik obezliği? Öğrenmeli ve öğretmeliyiz. Dünya toz pembe değil. İnsanlar açlıktan ölüyor, verin artık kararınızı. Öğretin küçüklere savaşı, açlığı. Başı boş bırakmayın onları "vurdulu-kırdılı" oyunlarla. Ancak böyle kurtulabiliriz kendi yarattığımız lanetimizden ve gelişebiliriz. Kardeşçe ve dostça, kimsenin kimseyi üzemediği bir dünya için... A: Titanik? Ha, şu film olan. B: Yok, o değil. A:Gemi olandan bahsediyosun o zaman. B: Yok kanka o da değil kitap bu. Bu konuşma bir arkadaşım (sizin de bildiğiniz Kaan) bana Türkçe yazısı için neyi seçtiğimi sorduğunda gerçekleşmişti. İyi ki de sormuş.