Kanatlarım Var Benim Ruhumda

Bazen alıp başını gitmek ister insan. Her şeyden ve herkesten uzaklaşıp sadece kalp atışının sesini dinlemek ister. Özgürlük vücut bulup elimizden tuttuğunda ise bu yolculuktan geriye dönüş yoktur artık. Benim Ankara'yla tanışma yolculuğumda tam olarak böyle başladı. Bunalmıştım el bebek gül bebek yaşamaktan. Bu yaşıma kadar; her düştüğümde beni kaldıracak, her üzüldüğümde beni teselli edecek bir ailem oldu. Okul çıkışlarında ya annem ya da babam alırdı beni, doğum günlerimde hangi pastayı istiyorsam o yaptırılırdı, hatta kimi zaman "Ben bugün okula gitmek istemiyorum!" dediğimde kabul edilirdi ailem tarafından. Yine de hiçbir zaman şımarık, istediğini ağlayarak elde eden çocuklardan olmadım. Yapabileceklerinin ötesinde hiçbir şey istemedim onlardan. On yedi yıl böyle büyüdükten sonra; hayatıma, durup uzaktan bakma gereği duydum. O an fark ettim ki ailem olmadan bir dakika bile yaşayamazdım bu dünyada. Buruk bir gerçekle karşı karşıyaydım ve artık kendi ayaklarım üstünde durmam gerektiğini anladım. Kimisi için o an bir yetişkin; kimisi için ise, özellikle annem ve babam için, daha küçük bir kız çocuğuydum. Bense kendimi artık yuvadan uçmaya hazır bir kuş gibi görüyordum. Özgürlüğüne düşkün ama uçmaktan bir o kadar korkan bir kuş... O an elime geçebilecek en büyük fırsatı değerlendirmeye karar verdim; üniversiteyi şehir dışında okuyacaktım! Her ne kadar bu karar önce yerini yurtdışında okumaya bıraktıysa da, duygularımı ve becerilerimi tarttığımda, daha bu kadar büyük bir adım için hazır olmadığımı fark ettim. Böylece İstanbul dışındaki üniversiteler için sınava çalışmaya başladım. Çoğu zaman gözlerimi artık açık tutamıyordum, geç saatlere kadar çalışıyordum. Tüm İstanbul derin bir uykudayken apartmanda ışığı yanan tek oda benimkiydi. Yılmadan çalışmamı sağlayan, kafamda sürekli dönen bir tek düşünce vardı: Kanatlarımı çırpıp özgür olmak. Emeklerimin karşılığını alarak sonunda Bilkent'i kazandım. Yurtta kalacak ve artık annemle babamın "küçük Ayça'sı" olmayacaktım. Tabii ki yurda yerleştikten birkaç gün sonra tek başına yaşamanın getirdiği zorluklarla boğuşmaya başladım. Ütü, bulaşık, çamaşır derken ufak çaplı sinir krizleriyle telefona sarılmış annemle konuşurken buldum kendimi. Hatta bir keresinde, kurutucuyu daha önce hiç kullanmadığım için, kazaklarımı attığımda çektiklerini fark ettim. Bir yandan ev işlerini öğrenmeye çalışıyordum bir yandan da arkadaş edinme sorunsalıyla karşı karşıyaydım. İlk haftalar herkes o kadar yabani, o kadar soğuk duruyordu ki arkadaşsız kalacağımı düşünmedim desem yalan olur. Tek arkadaşım oda arkadaşımdı ve tesadüfen o da İstanbul'dan geliyordu. Yemekhaneye beraber gidiyor, market alışverişlerini beraber yapıyorduk. Hatta ilk akşam yemeğimizi dün gibi hatırlıyorum. Sudan çıkmış balık gibi bir sağımıza bir solumuza bakıyorduk yemek sırasında. Tepsilerimiz elimizde öylece kalakalmıştık. Birkaç kere, yeni arkadaşlar edinmek adına, tanımadığımız insanların yanına oturmaya çalışsak da herkesten aynı cevabı aldık: "Burası dolu, arkadaşlarım gelecek." Böylece camın önündeki boş, dört kişilik bir masaya yerleştik ve işte yine yalnızdık. İki hafta sonra ise sanki elimle koymuş gibi yedi mükemmel insanla tanıştım. Üniversitede arkadaşlık bir başka olur, yeri çok özeldir diyenlere ilk defa hak verdim. Şimdi altı hafta geçti Ankara'ya gelişimin üstünden. Sanki daha dün bavullarımı yurda taşıyor, eşyalarımı yerleştiriyordum. Dönüp ilk haftalara baktığımda yüzümde bir tebessüm oluşuyor. Her şey için boşa kuruntu yaptığımı anlıyor ve kendi halime gülüyorum. Meğer arkadaşlık, dersler, yurt hayatı hepsi teker teker rayına oturuyormuş. Belki de bu kadar kolay adapte olmamı içimdeki özgürlükçü ruha borçluyumdur. Daha yolun başında olsam da Ankara'ya geldiğim için içimde hiçbir pişmanlık kırıntısı yok. Risk alıp kalbimin sesini dinlediğim için şimdi buradayım ve her anın tadını çıkarmaya çalışıyorum. Demem o ki; korkutucu da olsa, yeni şeyler keşfetmekten, kendi ayakları üstünde durmaktan korkmamalı insan çünkü herkesin içinde kanatlarını çırpıp uçmaya hazırlanan bir kuş var; tıpkı benim içimdeki gibi. Sadece kafesinin kapısını biraz zorlaması gerekiyor...