Değişmek İsteyenler

Karşı koyamadığımız, önüne geçemediğimiz bir kavramdır zaman. Hayatımıza bir şeyler getirir ve hayatımızdan bir şeyler götürür. Yaşlanırız, yaş alırız. Omuzlarımız çöker, boyumuz kısalır, derimiz buruşmaya, sarkmaya başlarve saçlarımız ağarır. İşte bu aşamada estetik operasyonlarveya saç boyası gibi yapay maddelerçıkar karşımıza. Genellikle kadınlar, zamana karşı bir savaş açmaya çalışırlar. Yüz gerdirme, yağ aldırma ve saç boyatmaoperasyonları en büyük kurtarıcıları olur. Oysa her insan en doğal haliyle güzeldir diyorum ben, değiştirerek insanları yanıltmaya çalıştığı dış görünüşüyle değil. Tabiiki kendine bakmalıdır ama bunudadoğal yollardan yapmalıdır. Sevim Güler'inYaşıyorum AmaNasıladlı, Kadın Gözüyle Hayattan Kareler yarışmasında birinci olan fotoğrafı bana bu düşüncelerimi açığa çıkarmamda yardımcı oldu. Küçükbir çocukken, memleketimize gittiğimizde oradaki yaşlıların yüzleri hep çok hoşuma giderdi. Hatta birine"buruşuk babaanne" diye seslenir, kucağına oturup yüzündeki kırışıklıkları okşardım. Onun da çok hoşuna gidermiş, öyle anlatıyorlar bana. Hala onu gördüğümde hoşuma gidiyor o kırışık suratı. Hem de bu sefer neden hoşuma gittiğini biliyorum, o derin çizgilerin her birinde bir duygu, bir hatıragizli olduğu için seviyorum. Her güldüğünde, her ağladığında ve her şaşırdığında birazdaha derinleşmiş kırışıklıkları. Buruşuk babaanneminhayatının bir nevi özetidir yüzündeki her bir çizgi. İşte bu yüzden karşıyım insanın doğal görünüşünü değiştirmesine, bu değişimle de karşısındakini kandırmaya çalışmasına. Bir yara izi, bir leke, belki bir yanık bile olsa gizlememek lazım bence; çünkü bizi biz yapan yaşadıklarımızdır. Bedenimizle bir bütündür ruhumuz. Yaşadığımız her şeyin mutlaka bir etkisi olmuştur bedenimize. Bu etkileri saklamaya çalışmamalıyız. Aksine, bizi daha iyi tanımaları için göstermeliyiz insanlara. "Bak" demeliyiz, "ben gülmeyi çok severim, o yüzden gözlerimin etrafında çizgiler var" veya "bak, ben birini çok sevdim, o kadar çok sevdim ki ağlamaktan kırıştı yüzüm". "Bak" demeli bir anne "çocuğum için o kadar endişeleniyorum kialnımda derin çizgiler var" ya da bir baba demeli ki "bak, dört çocuğumu okutabilmek için feda ettim bütün bedenimi". Kırışıklıklar, yara izleri bir yana, insanların memnunolmadıkları doğuştan gelen özellikleri var. Saç rengi, göz rengi, burun yapısı... Kirpiği azsa azdır bir kadının veya gözlerikahverengiyse kahverengidir. Ne takma kirpiğe ihtiyacı vardır ne de mavi lense. O kadının ihtiyacı olan tek şey, doğal halinin engüzel hali olduğunu bilmektir. Tabii işin bir de bu boyutu var ki sebebe ulaştırıyor bizi. "Neden değişmeye çalışıyoruz" sorusunun cevabını avuçlarımıza koyuyor adeta. Biz rekabet ediyoruz resmen! Biliyoruz ki mavi göz daha popüler, lensimizi takmadan çıkmıyoruz evden. Görüyoruz ki yüzü kırışmış olanların hayattan zevk almaya hakkı yokmuş gibi davranılıyor, botoks yaptırıyoruz. Bizim çağımızda bir deri bir kemik olmak hoş geliyor ya insanlara, yağ aldırıyoruz. Oysa yaşadıklarımızın bize kattığı her şey gözümüzün renginden daha önemli. Saçımız beyazlarsa mutlu olamayız diye bir kuralyok! Hayatımızı boş geçirmezsek, saçımızın ağarmasına sebep olan her şeyin kıymetini bilirsek, üzüldüğümüzde bile bundanolumlubir çıkarım yapabilirsek hiçbir şey mutlu olmamıza engel olamaz. Ama sen hala diyorsan ki "saçım sarı, gözlerim mavi, belim ince, yüzüm gergin değilken yeterince mutlu olamam" ben de sana diyorum ki "mutluluğu kaşında gözünde aradıkça gerçek mutluluğu kaçırırsın". Demem o ki, hem karşındaki insanın yara izine, kırışıklıklarına, ağarmış saçına saygı göster ki o da bedeninde değişiklik yapmak zorundaymış gibi hissetmesin, hem de kendini değiştirerek hayattan keyif almaya çalışmak yerine, kendin olarak asıl, doğal mutluluğu tat. Çok da zor olmamalı bir insan için özüne dönmek!