İNSANA RAĞMEN BAZI HAKİKATLER

Çevrede sağır edici bir sessizlik, duvarda sessizliğe kafa tutmuş o kurmalı saat ve siz bunları okurken ilerleyen dakikalar, saniyeler, saliseler... Hayatın bazen bizi unuttuğunu sandığımız dakikalar oluyor, pencereden yüzlerce farklı insanın farklı sebeplerle farklı yerlere koşuşturmasını seyrediyoruz. Sanki siz yokmuşsunuz gibi hayat öyle bir akıyor ki pasif kalmanın belki de en huzurlu şekli gibi geliyor bize. Perdemizi kapatıp oturup biraz nefes almaya yelteniyoruz derken o kapı zili hep ama hep çalıyor ve sizi yerinizden kaldırıyor. Uzun nefeslik oturuşlara izin vermiyor hayat, hep kısa kısa yetinmeyi bilmeyi öğretircesine kısa ama derin. İnsan bunu fark edemiyor. Ne o aldığı nefeslerin kendisine yetebildiğini fark edebiliyor ne de içinde bulunduğu hayatın akıp gittiğini. Damarına bastırıyor yaşadığını hissedebilmek için ne o kurmalı saatin tik taklarını ne de dışarda sürüp giden sokağın seslerini duyuyor. İnsan bazen sağır ve çoğu zaman kör oluyor hayata karşı. Yeryüzündeki bu kadar bilinçli bir varlığın yani insanın fark edemediği en büyük hakikat; hayat biz olsak da olmasak da dursak da koşsak da devam ediyor, hiç ama hiç durmuyor ve katiyen aynı kalmıyor. İnsan hayatın durmadığını anlasa aynı kalmadığını unutuyor, aynı kalmadığı bilincine varsa durmadığını göz ardı ediveriyor. Ve yine hayatın bir bütünlük portresi olduğunu anlayamayıp iki avucunda nereye koyacağını bilemediği parçalarıyla hayat tablosuna bakıp kalıveriyor. İşte bunları düşündüğüm sorguladığım zamanlarda karşıma bir film çıktı ki izledikten sonra dilimden tek bir cümle döküldü: "İşte hayat aynen böyle, sadece sahip olduğumuz farklı senaryolar farklı sahneler var ama olanlar hep aynı." Filmimiz "Southpaw(Son Şans)"; başta bir boks filmi gibi gözükse de kahramanın aslında tüm insanlık olduğunu fark etmemiz uzun sürmüyor. Zirvelerde yaşanan hayatın nasıl en diplere sürüklendiğine değinilmiş. İzlerken çıkardığım en büyük sonuç biz ne planlar yaparsak yapalım hayat yine istediği gibi kendi düzeninde kendi doğrularına göre ilerliyor. Ne planlar ne istekler heba oluyor hayatın dönmesiyle. Çok da acımasız bir düzen ama öğreniyoruz yaşamayı. Daha az acılı bir yolu vardır mutlaka fakat hayat hep zordan yana. Acı ve ders hep iç içe. Çünkü biliyoruz ki insan yaşamadan belki de en ağırını anlayamıyor, göremiyor elindeki o parçaların nereye ait olduğunu. Hayatı anlamaya çalışmakla geçiriyoruz, tam elimizdeki son parçayı yerleştiriyoruz düzen yine bozuluyor, yine en başa dönüyoruz ama bu sefer daha tecrübeli daha görmüş geçirmiş ve parçaların nereye ait olduğunu bilerek. İnsanlığın hep aynı çıkmazda buluştuğu kocaman bir hayatta yaşıyoruz. Her yolun bir kıvrımı bir yokuşu birkaç tümseği var. Karşılaştığımızda ise bunlarla arkamıza çevremize bakıyoruz başka farklı yollar arayışına giriyoruz, bilmiyoruz ki aslında her yol aynı çıkmaza çıkıyor. Ancak varınca anlıyoruz. Geçtiğimiz her yolda bir parçamızı bırakıyoruz ama hiçbir şey alamıyoruz. Hayat sahip olabileceğiniz hiçbir şey sunmuyor. Sunsa da sahip çıkmayı bilmiyoruz, sahip çıksak yolun sonunda teslim ediyoruz, bırakıyoruz. Bizimle birlikte var olan hiçbir şeye sahip değiliz bu hayatta. Ancak ve ancak kendimize sahibiz. Tüm bu bilince vardığımızda aslında düşsek bile kalktığımızda yaralarımızı sırf bizim oldukları için sever oluyoruz. Çıkılması gereken zirveler, görmemiz gereken başarılar ve düşmemiz gereken dipler var. Gitmemiz gereken yollarımız var, sarmamız gereken yaralarımız, sorumluluklarımız var, kısa ama derin nefeslerimiz bir de kural tanımadan dönüp duran dünyamız. Yaşamamız gereken senaryolarımız var. Tüm bunlar yorsa da hayat devam ediyor insana rağmen ve o kurmalı saat çalışmaya devam ediyor sessizliğe rağmen.