Kahrolsun ''Bağzı'' Şeyler

Konuya nereden başlayacağımı bilemediğim çok az zaman olur benim hayatımda ama o anlardan birindeyim şimdi. Söyleyecek çok fazla sözümüz olduğunda susarız hep, kelimeler düğümlenir sanki boğazımızda aynen öyle bir konu bu benim için. Hani asla unutamayacağımız bazı yaşanmışlıklar vardır hayatlarımızda. Bazen bir kişi olur bu, bazen olay, bazense sadece bir sokaktır bizim için anı değerli kılan, geçmişi hatırlatan. Belki tamda böyle, hayat detaylardan ibaret olduğu için kaçırıyoruz çoğumuz hayatı. Benim de bunu ilk fark edişim, gençlik yıllarımın en başına denk geliyordu. Çocukluktan gençliğe geçiş, ergenliğin başlaması ve lise yılları... Şimdi bakınca, iç içe geçmiş farklı birçok halkadan oluşmuş gibi görünen bu zincir, bana ne kadar zor zamanlardan geçtiğimi hatırlatıyor. Hiçbir yere ait hissedememek, kalıbına sığamamak hatta belki, elini hiçbir taşın altına koyamadığından sorumluluk sahibi olamamak bu sürecin değişik evreleri sayılır benim için. Peki, bu süreçten geçerken tüm bunları nasıl gördüm ve fark ettim? İşte bu da çok farklı bir hikaye, aslında sadece benim için değil tüm ülke için öyleydi galiba. 27 Mayıs 2013 tarihinde Gezi Parkı'nın arka tarafında kalan duvarın, yaklaşık üç metrelik kısmı gece yarısına iki saat kala yıkılıyor ve bu olay hiç kimse öyle tahmin etmese de ülkenin koca bir yazını dolduracak önemli bir direnişi tetikliyor. Bu olayları benim için asla unutulamayacak bir yaşanmışlık haline getiren ise kendimi ilk defa bir yerlere, bir şeylere karşı sorumlu hissetmem olmuştu. 2013'ün yazından önce, tüm medya organlarınca kabul edilmiş bir terim vardı bizim için. Y kuşağıydık. Teknoloji çağının ortasına doğmuş, apolitik olmuş ve bireyselliği benimsemiştik onlara göre. Birlik olmak, siyasetten anlamak ve hatta kitap okumak bile uzaktı bize. Bence, hiçbirimizi kişisel olarak tanımaya çalışmayan, belki de bunu önemsemeyen bu medyatik söylemlerin kaçırdığı çok önemli bir nokta vardı. Bizler, Y kuşağı olarak sokakta hep birlikte oyun oynayarak büyüyen son nesildik. Mahalle, orman, bahçe gibi kavramları çok küçük yaşta kendi sokaklarımızda ve parklarımızda yerden yüksek oynarken öğrenmiş, bu bilinci kazanmış bir nesildik. Tüm bunlara sahip çıkmaktı Gezi'ye katılmak, çocukluğumuza sahip çıkmaktı adeta bizim için bu süreç. '' Şehrimizin tam orta yerindeki, son parkın da üzerinden geçemeyeceksiniz buldozerlerinizle!'' demekti. Bize birbirimizden bağımsız olarak sokağa çıkma, meydanlara dolma fikrini veren de özgürlük hisseymiş gibi geliyor bana tüm bunlardan dolayı. Özgürlük, bizim yaşımızdaki gençler için her ne kadar fazla ağır ve detaylı bir kavram olsa da hepimiz ona sahip çıkmak için belki de hayatlarımızı riske atarak bir araya gelmiştik o dönemde. ''Diyeceksiniz ki niçin! Ne bileyim niçin! 'Önce bir özgür olalım da, ondan sonra o özgürlükle ne yapacağımızı düşünürüz' demiştik. Belki de hiçbir şey yapmazdık. O hissin kendisi yeterdi bize. Özgürlüğü hep insanın canının istediğini yapması zannediyoruz, oysa özgürlük her şeyden evvel bir histir. Eylemden önce o his gelir. İnsana bir şey yaptıran yahut yaptırmayan o histir. '' (Serbes 117) Bir Emrah Serbes klasiğidir hislere tercüman olabilmek, ben de bu yüzden şaşırmıyorum tam böyle düşünürken karşılaştığım satırlara. Deliduman'da geçtiği gibiydi işte, söylenecek çok fazla söz vardı elbet ama kimse anlatamıyordu bir yandan da. Özgürlükle ne yapacağımızı bilemeyecek kadar bu işlere uzak, özgürlüğün içini dolduramayacak kadar da gençtik. Sahip olduğumuz tek şey bu gençlikti kıpır kıpırdık, delidumandık biraz. Gezi olaylarından yaklaşık üç sene sonra, bu kitapla karşılaştığımda kimin yazdığını tahmin etmek hiç zor olmadı benim için ancak kendini mevcut sistemin içinde çürümeye terk etmeyen biri hislerimize tercüman olabilirdi bu noktada. Kitabı okurken hem tüm süreç gözlerimin önünden geçti tekrar sinirlendim tekrar haksızlığa uğramış hissettim hem de böyle bir kitap yazıldığı için teşekkür ettim o yüce gönüllü yazara. Nedeni basit, unutulmasın istedim yapılanlar, unutturamasınlar. Aynı tarihe kazındığı gibi, edebiyatında bir köşesinde bulunsun ki bizden sonraki kuşaklar okusun, bilsinler neyin mücadelesini verdiğimizi. Gezi Parkı olaylarına tamda en deli çağlarında tanık olmuş biri olarak, hem bu olaylardan hem de kitaptan geriye kalan hislerim bana ''Kahrolsun bağzı şeyler.'' diyor bağıra çağıra. Galata Kulesi'ne çıkarken bir kaldırım taşında gördüğüm bu yazı, sanki tüm hislerimin dışa vurumu gibiydi. Kasıtlı yapılan yazım yanlışına gülümsemeden edemedim, bu kadar bıkmıştık işte hepimiz direnmekten. Artık sistemin ve siyasetin tüm açıklarını, haksızlıklarını saymaya üşenenlerin kullandığı bir deyimdi bu benim için adeta. Kahrolsun çocukluğumuzun üzerinden geçen imar planları, parklarımızı yok eden inşaat arabaları ve özgürlüklerimizi hiçe sayan tüm iradeler. Neyse ki Y kuşağı olarak, bize atfedilen tüm olumsuzluklara karşı çok iyi bildiğimiz bir şey vardı. Bize neyin iyi hissettireceğini çok iyi biliyorduk. Özgür hissetmek elimizdeydi bunu da biliyorduk. Hala bu süreçle ilgili bir şeyler okuduğumda ''İyi ki'' diyorsam, hislerim beni yanıltmamış demektir. Gençtim, öfkeliydim, haklıydım ve en önemlisi de özgürdüm. Eminim ki bu, her şeye değerdi!