Gezdim, Gördüm Aşık Oldum

Aşk... Aşk denilince derin bir nefes alıyorken buluyor insan kendini çünkü aşk böyle bir şey hem nefes kesen hemde derin bir nefes aldıran, ikilem yaşatan duygu. Aşk bu dünyada iki insanın birbirine olan bağımılılıklarını gözler önüne seren duygulardan biridir. Nerede olursan ol aşk kadar güzel bir duygu yoktur yeryüzünde. Fakat bütün insanların onayından geçip "Aşıklar Şehri" olarak adlandırılan aşkın en güzel yaşancak yeridir Venedik. Çünkü Venedik bir başkadır. Venedik sokaklarında dolaşırken sanki aşkın sokaklarında dolaşıyormuşçasına bir his doğar içinize. Her girdiğiniz sokağın aynı aşk gibi nereye varacağını heyecan ve belki birazcık endişe ile merak edersiniz. Her sokakta bambaşka bir hikayeye, serüvene, olaya ve heyecana sürüklüyor insanı ve her sokağın ucu bir bilimneyene çıkıyor. Zaten aşkı da ayakta tutan bu bilinmeyenler değil midir? Bir sokak sona geldiğinde küçük bir panik ile "şimdi ne yapacağız" hissi tam vücudunuzu sarmış iken bir anda etrafınıza bakınınca başka küçük bir sokak gözünüze ilişir ve ona doğru yönelirsiniz. O sokağın bambaşka akıntısına bırakırsınız kendinizi ters bir akıntıya kapılınca ne kadar çok debelenirseniz eğer o kadar çabuk dibe batarsınız bundan dolayı en sağlam çıkış yönü kendinizi salmanızdır. Çünkü en güzel şeyler kendinizi bıraktığınız ve artık bir beklenti içine olmadığınız zamanda çıkıp gelir. Geçtiğimiz yaz işte tam da öyle yaptım. Bıraktım kendimi! Kendimi o güzel şehirlerin ülkesine bıraktım. Hayatınız boyunca hiç karşılaşamayacağınız, sadece yanlarından akıp gideceğiniz farklı dinden farklı renkten binlerce insanla belkide tek ortak yanınız olan bu şehirler.. yüzlerce aşk, onlarca savaş görmüş duvarları ah bir konuşsa diyorsunuz.. Pompei mesela, Tanrının azabından nasibini almış binlerce ölü beden. Belki de binlerce günahkar ruh da hala pompei de bizimle beraber dolaştı. O taş kesilmiş binlerce insan kalıntılarını görünce o kadar ürktüm ki korkunç bir film sahnesinin içine düşmüştüm. İster istemez sorguadım kendimi, benliğimi ve nereye gittiğimi. Ölümü sorguladım ve eminim benim gibi oradaki bir çok kişi de ölümü ve hayatın o sahte güzelliklerini düşündü. Bir de gazaptan hemen önce o pompeili insanların sadece hazza odaklı hayatlarını düşündüm. Ee tabi insan düşünmeden edemiyor, amalar fakatlar buluyor. Konuşmak istiyor insan o tarihin taş duvarlarıyla. Benden önce nice hayatlar geçmiş yollarından, söylesene ne oldu onlara diye.. Ölmeden önce neyi dert etmişlerdi, nelere kırılmışlardı ve belkide yarım kaldı cümleler. Belki de aşkını itiraf edememişti biri tam el ele göz göze iken. İtalyanın neredeyse her şehrini gezip dolaştım diyebilirim. İçimde kocaman bir heyecanla geldiğim bu ülke kuzeyden güneyden sardı her bir yanımı. Yüzlerce turist boşuna akın etmiyormuş meğer oralara. Gittiğimde hissettim dolu dizgin tadını çıkardım ve bolca teneffüs ettim o güzelim şehirlerin havasını. Yanımda getirdiğim ne yüküm varsa omuzlarımda bırakmak istedim o şehirlere tek tek. İşte belki de bu yüzden Derdimi taşlara duvarlara anlatmak istedim. İçinden çıkamadığı o koca keşkeleri de oralarda bırakıp gelmek istiyor insan, mesela Roma'da aşıklar çeşmesine attığım o küçük sentler gibi. Belki sorarsınız o attığım sentler nekadar etkili olabilir ki diye fakat asıl önemli olan sentlerin fiziksel değeri değil, o sentlere yüklediğimiz anlamlardır insanı yüklerinden arındırıp hafifleten. Ama şunu da söylemeden geçemeyeceğim asla unutulmamalıdır ki asıl mutluluk, asıl sıcaklık nerede mutlu isen oradadır muhim olan insanın nerede mutlu olduğunu bulabilmesidir. Bu mutluluk bazı insanda "aşk" olarak olur bazı insanda para; insanların mutluluğa biçtiği anlama göre değişkenlik gösterebilmektedir...