Dünyadaki En Üstün Şey

Her geçen gün önceden tanıdığımız insanların ya da yeni tanıştıklarımızın giderek yapmacıklaştığını fark ediyorum. İnsanlar tek düşündükleri ya da yapmak istedikleri şey birbirlerini nasıl kandıracaklarıdır. İnsanlar nedensiz yere birbirlerine karşı kin ve nefret besliyorlar. Patronlar çalışanlarını az para ile çok çalıştırmaya çalışıyor, insanlar yakın arkadaşları dedikleri kişilerin arkasından sinsi sinsi planlar yapıyor ya da insanlar eşlerini aldatırken yakalanmamak için bir sürü yola başvuruyor. Bunun en büyük sebebinin sevgi eksikliği olduğunu düşünüyorum. Yıllar geçtikçe insanların birbirlerine olan sevgi ve saygıları gitgide yok oluyor. Paulo Coelho'nun Aldatmak kitabını okurken dünyada yaygınlaşan bu durumu ve örneklerini daha net anlamaya başladım. Bu tür olayların sadece filmlerde, dizilerde ya da kitaplarda olduğunu düşünüyordum ta ki yakın çevremden birinden buna benzer bir olayla karşılaşana kadar. Annem ve babam ne zaman küçüklüklerinden bahsetse, anlattıkları her anıda hep bir sevgi vardı. İnsanlar birbirlerine karşı en ufak kötü duygu beslemiyormuş. Yaşadıkları mahallede herkes birbirini kolluyormuş. Sadece mahallede de değil, insanlar birbirini tanımasa bile hep birbirinin iyiliğini istermiş ve ellerinden gelenin en iyisini yapmaya çalışırmış. Kimse bu zamanlardaki gibi birbirinin kuyusunu kazmaya çalışmıyormuş. O zamandan bu zaman değişen tek şey insanların birbirine olan sevgisi. Bahsettiğim sevgi sadece aşktan ibaret değil. İnsan çiçeği, böceği, güneşi, suyu, aklına gelebilecek her şeyi sevmeli. Eğer o saf sevgi olmazsa o zaman birbirimize olan sevgiyi de kaybederiz. Zaten o sevgiyi kaybettiğimiz için artık kimse kimseye inanamaz ya da güvenemez duruma geldi ve dünya böyle bir hal aldı. Bu kitabı okurken yazar sanki aldatmanın bazen evlilikler için iyi olabileceğini, eşlerin birbirine daha çok bağlanıp, sevmesine sebep olabileceğini söylüyormuş gibi hissettim. Atalarımın söylediği "Ağaç yaş iken eğilir" atasözü aslında söylemek istediğim şeyi kısaca özetliyor. Artık o kadar çok eş birbirini aldatıyor ki bu durum bazılarına normal bir şeymiş gibi gelmeye başladı. Bu durumdan en çok etkilenenler de çocuklar oluyor. Çocuklar birbirini aldatan anne ve babanın kavgalarının ortasında kalıyorlar. Genellikle bu tür sorunlar kolayca çözülmez. Bazı davaların son bulması yıllar alır ve bu arada çocuklar yaşanılanlardan dolayı yıllarca arada kalırlar. Bu yaşanılanlar çocuklarda derin yaralar açıyor. Annelerine ya da babalarına küsemeyeceklerine göre ister istemez bunu kabul ediyorlar. Durum böyle olunca çocuklar ailelerinden gördüğü bu davranışı normalmiş gibi kabul ettiği için ileriki hayatında aynılarını yapmaya başlıyorlar. Tabiki de bunun tek sebebi bu değil ama bence bu da önemli nedenlerden biri. Birçok yanlış davranışı zamanla normalleştiriyoruz ve bu durum da sadece bir örnek. Bu köklü değişimin en büyük sebebinin, dünyada herkesin manevi şeylerden çok maddi şeylere önem vermeye başlaması olduğunu düşünüyorum. Sevgililer günü, anneler günü, babalar günü ya da doğum günü kapitalizmin oyunlarından biridir. Zamanla insanların içindeki insanlık duygularını öldürdüler. Amaçları insanları duygusuz bir köle haline getirmekti ve bunu çok da iyi yaptıklarını düşünüyorum. Atalarımızdan bize kalan en büyük mirasımız olan sevgi ve saygının değerini zamanla unuttuk. Bizim için anlam ifade etmeyen iki kelime haline geldiler. İnsanoğlu kıymet bilmemeyi normalleştirdikçe, etrafımızda görebileceğimiz gerçek olan tek sevgi annelerin çocuklarına olan sevgisi oldu. Buna rağmen çocukları bir mucize gibi görmeyip istemeyen annelere bile şahit oldu bu dünya. Peki neden? Bu dünyadaki her şey çıkar ilişkilerine mi bağlı gerçekten? İnsanlar neden azla yetinmeyi öğrenemiyorlar, insanlar neden giderek nankörleşiyor, gözleri doymuyor? Hala içinde insanlık kalanlar, etrafından zarar gördükçe kime güvenmeye başlayacaklar? Ben size söyleyeyim, etrafındaki onca kalabalık arasında birer yalnız olarak kalacaklar. Peki, bu doğru mu? Kesinlikle değil, lakin yapabileceğimiz hiçbir şey yok.