Tek Bir Kadın

Sokakta yürüyorum. İnsanları, kendi türümden değil de yepyeni canlılarla ilk defa karşılaşıyormuşum gibi düşleyerek yürüyorum. Yanımdan geçerken onların konuştuklarını dinliyorum. Gençlerin, yaşlıların, erkeklerin ve kadınların... Özellikle kadınlara dikkat ediyorum. Onların yürüyüşlerine, kıyafetlerine, tavırlarına ve konuştuklarına... Tekrar insan olduğumu hatırlıyorum, sonrasında da kadın olduğumu... Tarihte her zaman karşımıza çıkan kadınları hayal ediyorum. Nasıl yaşadılar, nasıl yürüdüler, nasıl konuştular; hepsi kafamda bir çerçeve olarak canlanıyor. Peki diyorum kendime, dünyada yaşayan insanların yarısı kadınken benim gözümde canlanan bütün bu kadınlar diğerlerinin temsilcisi olabilir mi? Onların kıyafetlerine sahip, onların tavırlarına bürünmüş olabilirler mi kendi yaşadıkları dönem içerisinde? Yoksa bambaşka hayatlara mı sahipler? Hatırladığım kadınlara hayran ama ulaşamayacaklarından da bir o kadar emin. Belki haberi bile yok nasıl bir çağda yaşadığından. Arka planda kalmış, isimlerinin önemi kalmamış, sadece yaşamış ve ölmüş. Yaptığı bütün işleri canı pahasına yapmış. Neye elini atsa başarılı olmuş. Çocukları için her şeyi yapmış. Belki ölmüş, belki sürünmüş ama hiçbir zaman iyi özelliklerinden vazgeçmemiş. Bütün dönemlere ait tek bir kadın canlanıyor şimdi de gözümde. İnsanların birbirlerine ne kadar acı çektirdiklerini gördükçe o kadının mutlu yaşayamayacağına olan inancım daha da artıyor. Gücün tek egemenlik göstergesi olduğunu fark ettikçe o kadının fiziksel acılarını bedenimde hissediyorum. Her tarafından kuşatılmış ve doğduğu ya da evlendiği yere hapsedilmiş bir kadın. Neyin, neden olduğu kendisine izah edilmemiş kadın. Alınmış, satılmış, aşık olmuş, kırılmış, yıpranmış, korkutulmuş, sindirilmiş, zafer kazanmış, mutlu olmuş, ağlamış, gülümsemiş, bebek doğurmuş, her ay regl olmuş, tecavüze uğramış, yine de sevmiş, yine de şefkat göstermiş, yine de yaşamak için kendine bir dünya yaratmış o kadın. Ne kadar garip, bir kadın hepsini tek bir hayatta yaşayabilir. Memleketinde savaş çıksa kocası savaşmak için gitse ne yapabileceğini bilmediği halde sesini bile çıkarmadan bütün yükü omuzlarına alabilen bir kadın o. Memleketi işgal edilse bütün evini sırtlayıp yanına çocuklarını alıp hiçbir şey söylemeden başka bir yere giden yine o kadın. Yine garip olan başına gelen olay hakkında hiçbir etkisi olmamış olmasına rağmen ses çıkarmaması... Böyle mi alıştırıldık acaba? Yürüyüşüm sırasında yanımdan geçen bir kadın, evliliği devam ettirmek için alttan almanın gerekliliğini savundu. En azından bir tarafın... Bize kim yaptı bunu? Yoksa gerçekten kendimize ait bir odamız olsaydı her şey farklı olur muydu? Neden ses çıkarmayı öğrenemedik? Neden hep kabul ettik? Sanırım acı çekmekten başka şeyleri düşünmeye, idrak etmeye, yaşamaya fırsatımız olmadı. "Burada kadın olmak, sürekli kanayan bir yara olmak demektir. Görünüşte iyileşse bile altındaki sızı hiçbir zaman dinmez. " (Morrison, 2015) Yaraydık, yaraydı o kadın. Kendi içinde hangi sıkıntıyı çekeceğini bilemeyen, ama kendine bırakışmış, terk edilmiş kadınlardık. Özgürlüğü ve gerçekliği sorgulatan bir kadındı o. Elindeki tek güç de buydu. Eğer bir erkek ona saygı duyacaksa ya da sevgi gösterecekse sırf bu yüzdendi. Tavrındaki asaletti onun mutlu olmasını sağlayan. Duruşuyla bilge gibiydi. Dokunuşuyla parmaklarından zarafet saçardı. Farkında olamasa bile her şeye meydan okurdu. Muhafaza ettiği ve doğuştan kendine verilmiş olan güç ve merhamet hayran bıraktırırdı. Bir erkek bunu kavrayacak birikime sahipse değer verirdi bir kadına. Kendini şanslı olarak görürdü eğer bir efendisi varsa. Öyleydi de. Ait olduğu bir yer olurdu en azından. Bağlanabilirdi birine, sevebilirdi, yatağına girebilirdi. Çocuğu olabilirdi, kendini ona adayabilirdi. Dünyanın gidişatına aldırmaksızın geleceğini kurabilir, mutlu olabilirdi. Kadınca yaşayabilirdi. Hakkı olmasa da kendine bu imkanı sağlardı.