UMUT IŞIĞI

Hayatımızda sürekli zorluklarla karşılaşırız ve bu zorluklara göğüs germe şekli her insan için farklıdır. Ama tüm insanlık ortak bir paydada buluşabilir: Umut. Hayat bize sürekli iyi şeyler sunmaz ama kötü şeyler olsa dahi insanlar umut ederek hayatlarını devam ettirebilir. Her insan acıyı farklı şekilde tadar. Bunun için de her insanın umut etme şekli farklıdır ama amaç aslında hep aynıdır: Hayata tutunmak. Aşk, ölüm, intikam, hırs gibi hemen hemen her duygu içinde umudu barındırır. Mesela bir insana geri dönülemez şekilde, tek taraflı aşık olduğunuzda içinizde her zaman onun da sizi seveceğine dair umut beslersiniz. Sizi ileride sevsin ya da sevmesin, siz o umutla yaşar hatta belki o umutla ölürsünüz ve bu umut sizi hayata bağlayan tek şeydir belki de. Ya da çok sevdiğiniz bir yakınınızın öldüğünü düşünelim(Tabi Allah korusun diyoruz içimizden). İçinizde her zaman onun geri döneceğine, sizi sonsuza dek bırakmayacağına dair hep bir umudunuz vardır. Bazılarınız bu umudu içinde büyütür ve onunla yaşamını devam ettirir. Hatta bazılarınız da ne kadar büyütmüyorum, içimde ona dair herhangi bir umut yok dese bile yüreğinde her zaman bir mum gibi yanan umudu vardır. Mesela Ahmed Günbay Yıldız demiş ki "Kışın en sert soğuğuna meydan okuyan tek çiçektir umut, yaşarken umutsuz kalma ki çiçeğin solmasın..."(1). Çünkü biz insanoğlu umut ile yaşarız. Beslemiyoruz desek bile içimizde her şeye karşı en ufacık bir umut vardır. Mesela çıkın dışarı, önünüze gelen herhangi birine sorun. Eminim ki hepsi içinde ileride bir gün zengin olacağına dair umut besliyordur. Bazı insanlar umutla ayakta kalır. Bu dünyadaki zorlu savaşını umut önderliğinde verir. Acılarına umut ile göğüs gerer. Umudun tanımı herkes için farklıdır. Eğer benimkini sorarsanız, ben umudun derinden hissedilebilen en gerçek duygu olduğuna inananlardanım. Çünkü yok desem bile biliyorum ki içimde her zaman kırıntı bile olsa umut var. Mesela size kendimden örnek vermek istiyorum daha gerçekçi olması açısından. Ben geçtiğimiz aylarda çok zorlu bir sınava girdim ve eğer geçemezsem hayatımın resmen elimden uçup gidebileceği tarzda bir sınavdı. Dersi çalışmanın yanı sıra, fazladan bir de umut ettim. Çünkü inanıyordum ki o umudu kendime aşılarsam buna bir şekilde beynim de inanırdı ve bu sınavı geçmek için yollar arardı. Hatta aynen de o şekilde oldu. Ben buna inandım, beynimi inandırdım çünkü çok fazla umut ettim ve sonunda o sınavı verdim. Burada değinmek istediğim şey, siz fark etmeseniz bile ettiğiniz umut size bir sürü kapı açar. Çünkü beynimiz düşünce odaklı çalışır ve umut bizim düşüncelerimizi şekillendirir. Ben umudun iyi düşünceyle yakından ilgili olduğuna inanıyorum. Yani bence kötü düşündüğünüz bir konu hakkında umut edemezsiniz değil mi? İyi düşündüğümüzde otomatik olarak umut da ediyoruz bence. Yani diyelim ki, bir kedi evsiz kaldı ve ona ev arıyoruz. Ona ev aramaya başladığımız andan itibaren içimizde artık onun bir evi olacağına ve bizim o sıcak yuvayı bulacağımıza dair umudumuz olur. Aslına bakılırsa umut hayatımızın her evresinde bizimle olan tek duygudur. Umut etmek güzel şey. Umut etmek hiç görmeyen birine gökkuşağını anlatmak kadar güzel şey. Umut etmek hiç duymayan birine tüm notaları çalmak kadar anlamlı bir şey. Umut edelim ki hayata tutunabilelim. Umut edelim ki yaşama dair bir parçamız olsun ve umut edelim ki umut edebilmeyi hiçbir zaman bırakamayalım. Umut ile hayatımız anlam bulsun. Kışın en sert soğuğuna bile umut ile meydan okuyalım.