IŞIKLAR SÖNDÜĞÜNDE

Eve geleli beş dakika olmamıştı. Çantasını bir kenara atmış, televizyonun kumandasının açma tuşuna basmıştı. Şöyle bir ayaklarını uzatıp kanallarda ne var ne yok bakacaktı. Acaba cips ve kola da mı getirsem, seyrederken yerim diye düşündü. O bunları düşünürken babası da "Ne yağmur yağıyor be, şu berekete bak" diyerek ve ıslanmış bir halde kapıyı hızlıca kapatmıştı. Babasının adı Hasan'dı. Yaklaşık iki yıldır bir şirketin avukatlığını yapıyordu. İyi de kazanıyordu. Yoksa böyle bir evi bu kadar kısa zamanda nasıl satın alabilirdi? Tabii, bunda annesinin beyin cerrahı olmasının da bir katkısı vardı. "Okul nasıl geçti ufaklık?" diyerek babası Burak'ın ilgisini televizyondan kendisine çekmek istedi. Ama Burak, televizyondaki diziye kendisini vermiş, duymuyordu. Bunun üzerine babası akşam haberleri saatinin geldiğini, başka bir kanala geçmesini istedi. Yine hiç aldırış etmeyen Burak, birden babasının kumandayı elinden alarak "şimdi haberler" sloganını atan bir kanala geçmesiyle kendine geldi. Dizi keyfi sona ermişti. Artık babasının istediği kanal seyredilecekti. Hal böyle olunca Burak da haberleri seyretmeye başladı. Haberlerde tanımadığı "büyük" siyasi adamlardan bahsediyordu. Hem sunucu hem de haberde sunulanlar, herkes ama herkes, bağırarak konuşuyordu. Babası da can kulağıyla bu bağıran adamların dediklerini dinliyordu. Bazen hiddetleniyor, televizyona doğru yürüyordu. Bazen de hüzünlü hüzünlü televizyona bakıyordu. Böyle zamanlarda televizyonda, yıkılmış evler, darmadağın olmuş bir şehir ve o şehirden uzaklaşan insanları görüyordu. Kamera daha çok Burak'ın yaşındaki küçük çocukların yüzünü çekiyordu. Burak tam bu çocukların neden bu kadar mutsuz göründüklerini babasına soracakken birden elektrikler kesildi. Işıklar sönmüş, çamaşır makinesinin sesi kesilmiş, televizyon karanlığa gömülmüştü. Burak babasına seslenmek istedi, "baba" dedi ama ses yoktu. Şimdi buradaydı, nereye gitti ki acaba babası. Bir daha sesi titreyerek "babaaa" diyerek hafifçe bağırdı. Ama yine ses yoktu. Mutfaktan su şırıltıları geliyordu. Burak, babası belki ordadır diye mutfağa yavaşça yürüdü. Hatırladığı kadarıyla geçtiği yerlerde bazı eşyaların olması lazımdı ama ayağı hiçbir eşyaya çarpmamıştı. Mutfağa vardığında ise bir de ne görsün; mutfağın duvarları yıkılmış, tavan çökmüştü, içeriye yağmur yağıyordu. Soğuk bir rüzgar, evin diğer odalarına doğru akıyordu. Burak üşüdüğünü fark etti. Sonra nedense üzerindeki giysilerini eliyle yokladı. Yıkılan duvarların izin verdiği ay ışığı ile görebildiği kadarıyla bu giysiler onun değildi. Bunlar zaten giysi bile değildi, birer paçavraydı sanki. Bunları görünce birden aklına bilgisayarı geldi. Hemen odasına koştu, bilgisayarını el yordamıyla bulmaya çalıştı ama yoktu. Sanki her şey buhar olmuştu. Nerdeyse hiçbir eşyası yoktu; kitapları, oyun konsolu, basketbol topu... Hiçbiri yoktu. Babası yoktu, annesi yoktu, sevdiği insanlar yoktu, sevdiği eşyaları yoktu. Soğuk vardı, yağmur vardı, sessizlik vardı, yalnızlık vardı. Bir anlam veremiyordu olanlara. Tamam, elektrikler gitmişti ama diğerlerine ne olmuştu ki? Burak odasının bir köşesine geçti ve duvara dayanarak ağlamaya başladı. Gücünün yettiği kadar ağlıyordu. Ağlarken de "babacım, annecim, neredesiniz?" diye sayıklıyordu. Sonra birden "Uyan Burak, yavrum uyan" sesleriyle irkildi. Yavaşça gözlerini açtı. Etrafına bakındı, karşısında annesi ve babası vardı. Ona dikkatli gözlerle bakıyorlardı. Sonra tekrar etrafa bakındı, ışıklar yanıyordu, eşyalar yerli yerindeydi. Mutfağa koştu, duvarlar göçmemişti, dışarda yağmur vardı ama içerisi sıcacıktı. Sonra odasına koştu. Tüm eşyaları duruyordu. Tekrar salona döndü, annesine ve babasına koşarak sarıldı. Televizyonda ise sunucu şu sözleri söylüyordu: "İsrail, Filistin'in sahip olduğu tek elektrik santralini bombaladı. Bu yüzden bugünden itibaren Filistinlilere günde sadece altı saat elektrik verilecek..."