Hürriyetleri için Öksürenler

Omzuma bir el dokundu. Meydandan bize doğru gelmiş ihtiyar bir amcaydı. Düzgün giyimliydi, sinekkaydı tıraşlıydı, yakasında Atatürk rozeti vardı, Mikrop'la ikimizi gösterip, "Siz niye bağırmıyorsunuz evladım?" diye sordu. "Mustafa Kemal'in askerleri değiliz ki biz amca," dedim. "Ya neyin askerisiniz?" "Biz neyin askerleriydik Mikrop?" "Uykusuz gecelerin askerleriyiz reis." İnsanlar kitapları ellerine okumak için almalı ve okumalarının da sebebi olmalı, kuru kuruya okumak kimseye bir şey katmaz. Evet, okunan kitapların da insana herhangi bir konuda(eğitim, sağlık, spor, genel kültür, hayat vs.) bir şeyler öğretmesi gerekir. Benim de bu kitaba başlamama, para verip okunmaya değer görmeme -çok yakın bir dostumun bana fotoğraf olarak gönderdiği- yazımın başında kitaptan alıntı yaptığım bölüm etkili oldu. "Uykusuz gecelerin askerleri" bize çok yakışan bir tabirdi ve böyle bir şeyin kitapta karşıma çıkması beni daha da hoşnut kılmıştı. Kitabın yazarının da gecelerinin uykusuz geçtiğini düşünerek "en azından bir yazarla ortak yünümüz var" diyerek sevindim ve bu düşüncemde haklı çıktım. Geceleri bizi uykusuz kılan meşgale çoğu zaman "muhabbet" olmuştur. Üzerine konuşulan konular, saatlerce süren tartışmalar bizi uykudan her zaman alıkoymuştur. Nerede veya nasıl olduğunun önemi yok; sadece konuşmak, muhabbet etmek var. Ben alkol kullanmam ama her zaman "Muhabbetin Sarhoşu" olmuşumdur. Bu kitabı elime aldığımda da aynı düşünce içinde başladım, yazarının yazısının ve muhabbetinin hoş olduğunu düşünerek, okurken keyif alacağımı ve arkadaşlarla yeni bir muhabbet konusu açılacağını düşünerek. Bu yazıyı okurken aklınızdan neden bu kitap hakkında yorumlar, kitap ve yazarı hakkında eleştiriler yapmadığımı geçirebilirsiniz belki; ama yazı daha yeni başlıyor ve bu kitap ile yazarını eleştirmek için bir girişin yapılması gerekiyordu. "Girişi neden kendimle ve çevremle alakalı yazdım?". Çünkü bu yazarı ve kitabını kendime çok yakın hissettim, kendimden bir parçaymış gibi hissettim. Neden bu kitabı elime alıp okumaya başladığıma dair bir açıklama yapma ihtiyacı duydum. Şimdiye kadar hep neden okumaya başladığımı yazdım. Bundan sonra ise nasıl devam ettiğimi neden elimden bırakamadığımı yazmam gerekiyor; çünkü her okuduğum kitap bana zevk vermez, bir tat bırakmaz ve hatta kitabı yarıda bırakabilirim hakkında yapılan güzel yorumlar, başlamadan önce okuduğum kitabın arka kapak yazısının edebi yönü yüksek olmasına rağmen. Çünkü ben edebiyat değil ebediyat arayışı içerisindeyim. Evet, neden mi kitaba devam ettim? Çünkü her cümlesinde bir içtenlik vardı. Adam(kitabındaki samimiliğine dayanarak öyle demek istiyorum) içinden geçen şeyleri karşısındakinin ne düşündüğüne önem vermeden yazmış ve bunu da yazısında dile getirmiş. Bu birinci sebebim. Diğeri ise, okuduğum her cümlede kendime ait bir şeyler buldum. Her cümlenin sonunda "bende öyle düşünüyorum benim düşüncemi çalmış bu adam " "bu cümleleri benim yazmam gerekirdi" gibi yorumlar yaptım bunları dedirtti yani. Her kitap, her yazar bunu başaramaz. Bizden biriymiş gibi görmeye başladım, karşılıklı muhabbet ediyormuş gibi de okumaya devam ettim. Kimileri aklındakileri kalemiyle yazıya döker, kimileri onları muhabbetine konu eder, kimileri de yazılanları okur. Okuyanlar için çok güzel bir kitap "Deliduman". Belki kız kardeşiyle alakalı bölümler okuyana sıkıcı gelebilir ancak dayısına o kadar rahat bir tavır sergilemesi istediği şekilde hakaret edebilmesi, Mikrop Cengiz'le olan dostluğu, o genç yaşına rağmen yaşadıkları sıkıntılar, gezi olaylarındaki tarafsız görüşleri, kız arkadaşıyla olan ilişkisi ve nasıl bittiği insanın kitapta kaybolmasını sağlıyor ve hatta karamsarlığın içinde sokuyor. Kitabın bir başka özelliği de-yaşadığım tecrübeden- 24 saatte bitiyor ama 2 gün sürüyor olması. Ele alındıktan sonra bırakılamıyor, çünkü bıraktığın zaman bir karamsarlığın içine düşeceğini biliyorsun ve o kitabın elinde olmadığı zaman içine bir sıkıntı çöküyor sanki birileri göğsüne taş koymuş gibi. O yüzden sürekli bir okuma halinde oluyorsun, olmak zorunda hissediyorsun. Bu yazımın sonunda kitabı okumak isteyen herkesin öncelikle ikinci bir defa düşünmesini tavsiye ederim. Kitabın anlam derinliğini kaldıramayabilir herkes ne anlatılmak istendiğini anlayamayabilir. Karamsar bir kişiliğe sahipseniz ve mutsuzluğu kendinizde alışkanlık haline getirmişseniz tam size göre bir kitap. Hayata bakış açınızı, hayattan beklentilerinizi hatta kız veya erkek arkadaşınıza bakışınızı dahil çok hızlı bir şekilde değiştirebilecek etkiye sahip. Yazıma başlık olarak Emrah Serbes'in kitaba vermek istediği ilk ismi koydum ve okunmaya başlandığı ilk andan itibaren düşündüreceğini umuyorum. Dikkat: Kitap(ları) bağımlılık yapabilir ve kişisel gelişim kitaplarından soğutabilir! Eyyub BAŞKENT ID NO: 21302326 BÖLÜM: Elektrik-Elektronik Mühendisliği