BANA BİLMEDİĞİM BİR ŞEY SÖYLE

"Halbuki bir sabah erken uyanınca Balkona çıkmak da güzel."(Ne Tuhaf, Sabahattin Kudret Aksal) Zaman ne de çabuk geçiyor. Ya da geçmiyor o kadar mühim değil. Yaşlanmaktan mı korkuyoruz yoksa yaşayamamaktan mı? Anlamaktan mı korkuyoruz yoksa anlamak istemeyişimizden mi? Görmemezlikten mi geliyoruz yoksa görmek mi istemiyoruz? Yazmaktan mı korkuyoruz yoksa yazdıklarımızın gerçek olmasından mı? Uyumaktan mı korkuyoruz yoksa uyanamamaktan mı? Bildiğimizden mi korkuyoruz yoksa bizi korkutan şey mi bilmemiz? Yoksa hepsinin cevabını biliyor muyuz yoksa henüz bulamadık mı? Biraz yardıma kim hayır der. Uzun bir yolun bir kısmını geride bırakırken mi sevgiyi tattık yoksa sevgiyi geçtiğimiz yollarda mı bıraktık? Hayat hayat dedik de hep sözde mi kaldı? Ya da söze dökülemedi de içimizde mi kaldı? Yaşadığımızı fark etmedik mi sandık yoksa fark ettik de yaşamak mı istemedik, yaşamaktan mı korktuk? "Ne tuhaftır ömrümün sonuna kadar Kelimelerle yaşamam."(Ne Tuhaf, Sabahattin Kudret Aksal) Bu kadar sözde kalmamız "Ne Tuhaf" değil mi? Kim bilir kim içinden ne yaşar da yaşamazlıktan gelir ya da öyle davranır. "Ne Tuhaf" değil mi dışarda hava günlük güneşlikken içerde sağanakların selinde boğulan duyguların kağıtta kalması. "Ne Tuhaf" değil mi kalemlerin dilini bilen onca insanın sadece kendi duygularını yansıtabilmesi ve bizlerin belki o yazılardan daha ağırlarını içimize kazıdığımız gerçeği... "Dalmış gitmiş işine beriki Vız gelir çarşı türkü vız gelir Çocuksu bir bakış gözlerinde Bir başına rıhtımda oturur Ne geçer içinden bilinmez ki"(Denize Karşı, Sabahattin Kudret Aksal) Güler misin ağlar mısın demeyeceğim. Ağlamak da gülmek kadar zor. Yapamadıklarımızı veya yapmayacağımızı düşündüğümüz şeyleri zaman öldürme bahanesinin arkasından, küçük bir çocuk gibi izliyoruz. Her şeyin farkındalığına ihtiyacımız var. Ne kadar açgözlüyüz sadece her şeyi istiyoruz değil mi? Bir ömür küçük tahtalardan ev yaptık, her küçük yemin yakaladığı balığın bir sonraki yem olması gibi kocaman bir amaç edinmeye çalıştık, sonu gelmedi. Bir nokta koymamız gerekirken üç nokta koyduk hep. Yahu garip değil mi bu kadar aç gözlüyken her şeyi isterken bir şeyi bile elde edemedik. Yarım metrelik kağıtlarda sıkıştık... Buruştuk... Kaybolduk... Bulunduk dedik, çöp olduk... "Bu şiirin ilk mısrası Senin için yazıldı Bilinmez kimi düşüneceğim Gel de inan şimdi sen Aşk şiirine" (Aşk Şiiri, Sabahattin Kudret Aksal) Sevmeyi, nefes almaktan çok istedik, o kadar sıradanlaştırdık ki alamayanların tesellisi olduk. Bir kelimeyi çok sevdik, o cümlede "çok" olduk, "fazla olduk". Aşk dedik, 3 kelime geldi dilimize, ne tesadüf yazarken 3 harfte, 3 kelimede kalemde durduğu gibi durmadı. Yeri geldi o kadar zor geldi ki yazması, söylemeyi düşünemedik bile, belki de düşünmek bile istemedik. "Ne Tuhaf" değil mi her şeyini yazdığın kağıt o duyguya yetmedi sayfalar oldu, sayfalar oldu kitap... Basamadığın kitabın mıydı yoksa duyguların mıydı bastıramadığın... Hepsini yazdınız yazdınız da ne oldu peki? Nerede şimdi onlar? Buldunuz mu, yazdığınızla aynı mı kafanızı kaldırdığınızdaki dünyayla her şey? Değil. Bir Orhan Veli olamadınız ama anladınız mı onun mısralarını. Ne yazdınız onca sene. Ya da onca sene size ne yazdı? Var mı cevabınız? Evet, tam beklediğim gibi. Yaşamak ne de güzel şey. Bunu nasıl gösterirdim sizlere bilmem ama nasıl yazardım biliyorum. Çünkü ben de sizler gibiyim. Yazar çizerim anca, keşke bağırsam haykırsam ama nerdeee.(!) Çiçekler, kuşlar, böcekler çizdik insanların gözüne ama hiç gerçeğini hissettik mi? Hiç gerçeği korkmadan hissettik mi? Hiç korkmadan kalktık mı masadan yaşamak için? Dışardaki güzellikleri içimize çektik mi? Ne bizi bu kadar kapatan? Ne bizi bu kadar içimize çeken? Ne bizi bu kadar tuhaf kılan? Yazmanın cazibesi mi yoksa yaşamayı bilmemek mi? Çok geç midir bilmem ama yarın geç olmadan geldi mi hiç?