SORGU

Gece sadece gündüzün tersi değildir. Gündüz ne kadar günün parçası ise gece de o kadar günün içinde ve hayatımızın önemli bir bölümünü kapsamaktadır. Gece Çığırtkanları kitabı birden fazla hikayeyi karanlık ve gece örtüsü altında sıradan hayatlarımızla harmanlayıp betimleme sanatının en güzel ve gerçekçi şekilde kağıda dökülmesinden oluşmuş bir öykü kitabıdır. Öyküler kitabın hiçbir kısmında bir bütün oluşturmamakta, birbirinden farklı konulara değinmekle birlikte, tek ortak nokta gece gibi karanlık ve baskın bir konu ile öyküleri birbirine bağlamaktadır. Gecenin gün içinden farklı olmadığını hatta başka şekillerde gündüze oranla daha yararlı olabileceği anlatılmış ve geceye karşı olan önyargı kırılmaya çalışılmıştır. "Geceyi bilenler kimi şeylerin açığa çıkması için herkesin uyumasını bekliyor." (Eroğlu Aksoy, 13) diye yazıyor yazar. Gece insanlar için bir lütuftur aslında. Kendini keşfetmek düşüncelerine yön vermek veya onlara bir yol belirlemek için gece biçilmez kaftandır. Öykülerin çoğunluğu yer ve zaman bilinmeden yaşananlardan veya yaşanması olası olaylardan oluşuyor fakat tüm öyküler ortak duygu olan geceyi yansıtacak cinsten. Her öykü insanı düşündürüp sorgulatmasa da üzerinde düşünülmüş ve sık elenmiş sözcüklerden oluştuğunu okura belli ediyor. Gecenin karanlığına sığınıp hayatı ve acımaz gerçekleri sorgulamak öykülerin genel olarak içlerinde görebileceğimiz anlatım şekli. İnsanı içine çeken bir diğer duygu ise öykülerdeki üst düzey betimlemelerden kaynaklanıyor. Okurken kısa da olsa hikayenin içinde hissetmek ve kendini zorluklarla boğuşan gece insanlarına yakın hissetmek hikayenin ne denli karşı tarafı etkilediğinin, somut bir gerçeği. Kimsesizlik ve yalnız hissetmek öykülerdeki genel baskın duygu bu, ise geceye gönderme şeklinde yazılmış. Geceler her zaman yalnız ve hayattan uzak bir şekilde akıllarda canlandırılmıştır. Bu öykülerde ise karakterler ya gece gibi yalnız ya da aynı şekilde yalnızlık çeken ve özlem duyan insanlardan oluşmakta. 1 Bu kitap gündüz okunmak için yazılan bir kitap değil benim gözümde. Bu kitabın özünü kavrayabilmek için gece ve yalnızken okunması gerekmektedir. Yalnızlığını kitabın yalnızlığıyla gidererek ve yalnızlığa bir adım daha yaklaşarak bu kitabı okumak kitabın hakkını vermek için önemli bir gereksinim. Yalnız bir insan olmak gece gibi ve toplumun aksine geceyi savunmak aykırılık mıdır? Yoksa kendini bulmak ve anlamak için bir gereklilik mi? Gece sanıldığı gibi karanlık ve kötü olarak görülmemeli ve günün diğer parçası gündüzden farklı tasvir edilmemelidir benim gözümde. Geceye karşı önyargıyı kırmak ve yalnızlığı kağıda yansıtarak geceye gönderme yapmak yazarın sanatsal anlamda ne kadar olgun olduğunun bir göstergesidir. Gecenin gündüzden farkı düşünce şeklinin tam zıt olmasıdır. Güneş neşe ve hareketli bir hayat vaat ederken gece ise daha içedönük ve düşünmeye yönelik bir gerçeklikle karşılık vermekte. Gece ile gündüz insan gibidir. İnsanın iki yönünü de tamamlayan ve insana insan olmasını hatırlatan yanları gibidir bu zıtlık. Öyküler insana birçok şeyi sorgulaması için ön ayak oluyor ve bu sayede farklı düşünce yapılarıyla insan hayatına çeşitlilik kazandırabiliyor. Bu öyküler çeşitli ve farklı insanlardan ve ortak duygulardan bahsederek hayatımızın önemli bir parçası olan geceyi bize sorgulatıyor. Kötü resmedilmesi geceden hiçbir şey eksiltmez fakat insanı geceden uzaklaştırıp hayatını tek taraflı yaşamaya yönlendirir. Bu kitap geceye karşı olan önyargıyı yerle bir edecek bir yapıttır. Hayatın içinden ve dışlanmış bir parça olan gece hayatı anlamamız için bize bir lütuftur ve yazar kitapta bunu çok güzel bir şekilde betimleyerek anlatmıştır.