Hasretinden Prangalar Eskittim

"Haberin var mı taş duvar?" Küçüklüğümden beri babam böyle söyler hep. Ve ardından annemle birbirlerine bakıp tebessüm ederler. Yakın bir geçmişe kadar bilmiyordum nerden geldiğini ya da ne ifade edebileceğini. Sonra bir gün bu biricik eseri karıştırırken bir de ne göreyim? Daha önce ne anlattığını hiç sorgulamadığım bir dize, hem de hiç tahmin edemeyeceğim bir bağlamda... Hapishaneden bahsediyor, aşkı anlatıyor. Şair, belli ki özlem içinde ve çok da iyi hissetmiyor. Yalnız bunları belli etmeden sesleniyor o mahzun resmin sahibine. Ben ne haldeyim, biliyor musun? Beni hala düşünür müsün ya da varlığım hala aklında mıdır, diye soruyor Arif. Sonra, fiziksel olarak memleketinin sınırları içinde olmasına rağmen, içerinin hiç de memleketi gibi, evi gibi, içten, saf, güzel ve pırıl pırıl olmadığını söylüyor bana. Ve ben düşünüyorum, insanlar var, tuzağa düşürülmüş; insanlar var, haksızlığa uğramış; insanlar var, yok yere hayatı karartılmış. Yalnız ayaktalar ve yaşamaya devam ediyorlar. Seviyorlar, özlüyorlar, inanıyorlar, aşkı düşünüyorlar. Ya biz dışarıda olanlar? Biz de fiziksel olarak dışarıdayız yalnızca. Sevemiyoruz, beğenmiyoruz, lanet ediyoruz. Asıl biz tutukluyuz ve bir şey yokmuş gibi, hayat buymuş ve bu olmalıymış gibi davranıyoruz. Biraz daha bilinçli olanlar olarak, kendimizi bir güzel avutuyoruz ve birçoğumuz, umursamadan tutsaklığı bir güzel ayrılıyoruz dünyadan. Orda yaşamış olanlar ya da yaşayanlara göre Çukurova bu anakaradan değilmiş gibi sanki. Yani dışarıdan gören bir çift göze ve Ahmed Arif'in gözlükleriyle oraya bakan birine göre böyle. Sanki bir ada misali, kendi başının çaresine bakıyor Çukurova. Adeta bir çöl hem de medeniyetin doğduğu, yeşilin maviden çok olduğu Mezopotamya aynı zamanda. Hem yavru vatanımız hem tahıl ambarımız hem de biricik İstanbul'umuz gibi. Yalnız bana insanı hep mahzun gelir. Kendi kendilerini büyütmüşler, kendileriyle o toprakları büyütmüşler, tütünden temel, pamuktan çatı yapmışlar evlerine. "Toprak hem kundakları hem kefen bezleridir" der, Ahmed Arif ve açıkça Çukurova'nın nasıl Çukurova olduğunu anlatır. Gidecek yeriniz yoksa ya da dönüş yolunuz tıkalıysa daha sıkı sarılırsınız olduğunuz yere; daha çok sever, daha çok kızarsınız ama annenizmiş, yavrunuzmuş gibi davranırsınız. Çok da farkı yok ya, vatan bu, memleket bu, hem sizi dünyaya getirir hem de sizinle yeniden doğar. Okuduğum her şiirde aşkı görmem çok mu garip yoksa yalnızca insan olduğum için mi bu böyle? Sanırım duygularımı yoğun yaşıyorum, onun da bir katkısı olmalı. Gerçekten "kahpe yalana" ya da "haldan anlamaz"a anlatabilir misiniz birini ve bir şeyi? Kahpe yalanın vicdanı ya da anlayışı yoktur, bu konuda hemfikiriz sanırım. Yalnız bir kişi nasıl olur da halden anlamaz? Diyeceğim odur ki ya insan değildir ya da insanlığını biz göremiyoruzdur. Birini düşünün, hadi olmaz ama her şeye sahip olsun; birini daha düşünün, canı hariç kaybedecek hiçbir şeyi olmasın. Şimdi her şeye sahip olan biri nasıl olur da hiçbir şeyi olmayan birini anlayabilir gibi fıldır fıldır düşünceler dönüyor benim de kafamda. Eğer siz de bir gün hiçbir şeye sahip olmayanın uğruna, sahip olduğu her şeyden vazgeçen birini görürseniz ya da duyarsanız "haldan anlamayan"ın aslında olamayacağını bilirsiniz. Ve ne görmüşsünüzdür aslında ne de öğrenmişsinizdir bunu. Yalnızca bilirsiniz. Daha doğrusu hatırlamışsınızdır. Sizi insan yapmak için bir bir atılan ilmeklerden biridir bu da yalnızca, onun için bilirsiniz ve kimseye de açıklayamazsınız aslında. Lidya Ercan