Hayatı Seven Bir İnsanın Günlüğü

Bir insanı neden sevmezsiniz? Bir insandan nefret edebilir misiniz? Nefretiniz ne kadar çok olabilir? Bir insanı nefret ettiğiniz için öldürebilir misiniz? Bir ırktan nefret ettiğiniz için bütün ırkı yok etmeyi düşünebilir misiniz? Peki bunu düşündünüz, bundan sonra kendinize insan diyebilir misiniz? Bunlar Piyanist'in konusunu öğrendikten sonra kafamda oluşan sorulardı. Bir insanın başka bir insana olan nedensiz nefretini bir türlü anlayamıyordum. Özellikle de bu soruları düşünürken günümüzde yaşadığımız olaylar aklıma geldi. Bu soruları düşünerek filmi izlemeye başladım. Szpilman bir Yahudi sanatçı. Filmin adı üzerine, bir piyanist. Kendisi Almanların Polonya'yı işgal etmesinden sonra Alman soykırımından kaçan bir kişi. Aslında bu soykırımdan kurtulabilen sayılı insanlardan bir tanesi. Filmi izlerken durdum ve düşünmeye başladım. Bir insanı ne bu kadar ırkçı yapabilirdi? Neden bir kişi başka bir insanı öldürecek kadar ırkçı olurdu? Bunun açıklaması ne idi ki? Aklıma Hitler dönemindeki seçimler geldi. Hitler %95 oyla iktidara gelmişti. Sanki bütün Almanya, Hitler'e "Git ve Yahudileri öldür." diyordu. Peki Almanlar nasıl bu kadar ırkçı olmuşlardı? Nasıl kendilerini diğer bütün milletlerden üstün görüp diğer milletleri kendilerinden aşağı görmüşlerdi? Sonra günümüzde yaşanan olayları düşünmeye başladım. Ülkemizin başkentinde bomba patlamasını... Onlarca insanın hayatını kaybetmesini, onlarca sının yaralanmasını düşündüm. Gerçekten bu dünyada her şeyini feda edebilecek kadar, başka insanların canına kastedecek kadar terörist insanlar vardı. Bu insanların eylemleri o kadar ileriye kaçıyordu ki bazıları onlarca insanın canını alırken, bazıları milyonların canını alıyordu. Gene de anlamıyordum. Bir insanın canına kastetmenin mantıklı bir açıklaması olamazdı. Bir insan böceğe bile zarar vermekten çekinmesi gerekirken bir insanı öldürüyordu. Sonra Brüksel'de olan patlamayı ve Ankara için gıkını çıkarmayan insanların Belçika için ağlamasını seyrettim. Gözlerime inanamadım. Bu da ırkçılık değil miydi? Ankara'da ölen insanlar bir hiç miydi. Hiç mi değerleri yoktu? Belçika insanı Türk'ten daha mı üstündü? Belçika için ağlayan insanlar Türkiye için neden susmuştu? Bu sorular kafamda oluşurken ırkçı insanlara karşı olan acıma hissim de git gide artmaya başlamıştı. Kafamdaki bir soru başka birini kovalarken hayatımda edindiğim ahlakı ve düşünce yapısını sorgulamaya başladım. Ben ırkçılığı anlayabilen bir insan değildim. Hayatım boyunca hiçbir insana yukarıdan bakmadım. Hiçbir insanı aşağılamadım. Hiçbir insanı dış görünüşünden dolayı yadırgamadım. Çünkü ben böyle bir aile terbiyesinde yetiştim. Bunları yapmadığım gibi, hiçbir zaman kendi milletimi başka milletlerden yüce hissetmedim. Tarihimle gurur duydum ama bunun benim milletimi diğer milletlerden üstün tutmadığının farkındaydım. Bu yüzden Hitler'i ve yaptıklarını anlayamıyordum, anlam getiremiyordum fakat bu benim filmi izlememe engel değildi. Ben de izlemeye devam ettim. Irkçılığı sonuna kadar izleyicisine gösteren film, sonra karşıma Hosenfeld'i çıkardı. Hosenfeld Szpilman'ın Yahudi olduğunu öğrenmesine rağmen ona yardım etti ve onun bu soykırımdan kurtulmasını sağladı. Film bittiğinde ise filmin gerçek hayattan esinlenip esinlenemediğine baktım. Gördüm ki bu olaylar gerçekte yaşanmış şeyler. İnsanlığın bu son zamanlardaki ırkçı tavrı beni çok üzmüştü ve insanlığa olan inancımı yavaş yavaş kaybetmeye başlamıştım ve filmin sonuna kadar bu inancım yok olmaya devam etti. Halbuki Hosenfeld sayesinde insanlığa olan inancım yerine geldi. Anladım ki bu dünyada elbette ırkçılar olacak, elbette insan hayatını hiç önemsemeyen, sadece kendi milletini üstün gören insanlar olacak, tıpkı şu anki gibi. Fakat dünyada hala Hosenfeld gibi, insanı Fransız, Alman, Belçikalı olduğu için değil, insanı insan olduğu için sevecek, sadece insanı değil bu hayatta yaşayan her canlıyı sevecek ve hiçbirine zarar vermeyecek insanlar var. Ve bu insanlar her zaman da var olmaya devam edecekler.