Benim İstanbul'um

İstanbul, doğup büyüdüğüm çocukluğumun ve gençlik yıllarımın geçtiği lise dönemimi tamamladığım ve ömrüm boyunca yaşamak istediğim yer. Şimdi başka bir şehirde eğitimin hayatımı tamamlamak üzere ayrı düştüğüm özlediğim sevdiğim yer... İstanbul'u anlatmaya nerden başlasam bilemiyorum. Binlerce yıl birçok medeniyete başkentlik yapmış güzel İstanbul. Nice şairlere ilham vermiş(Orhan Veli'yi anmadan geçmek istemiyorum "İstanbul'u dinliyorum gözlerim kapalı"), nice şarkılara ( burada da üstat Münir Nurettin'e saygıyla "Bir tatlı huzur almaya geldim Kalamış'tan" ) nice filmlere konu olmuş, nice sevgilere tanıklık etmiş benim güzel İstanbul'um. Boğazından yedi tepesine bozulmaya yok edilmeye çalışılan o eşsiz güzelliklerine binlerce övgü yağdırabileceğim çocukluğum, ergenliğimin şu an ayrı düşsek de ömrümün ileriki dönemlerini geçireceğim (şimdilik öyle düşünüyorum) sığınağım. İstanbul'un eski semtlerinden biri olan Üsküdar'da evimiz. Ama aklınıza o küçük samimi mahalle ortamları gelsin istemem. İnsanların rant kavgaları yüzünden sözde modernleşme adına yaptıkları ve adını kentsel dönüşüm koydukları bir noktada olan evimiz bir sitenin içinde ve etrafında maalesef benzeri sitelerin kurulduğu betonlaşmanın ele geçirmeye başladığı yerlerden bir tanesi ama yine de sahile indiğinizde o güzelim masmavi deniz karşınıza çıkınca, yorgunluk gün boyunca yaşadığınız stres iğrenç trafik hepsini unutturuverir. Bir de vapura binip karşıya geçerseniz kimine göre keşmekeş bana göre inanılmaz zevkli Karaköy, lise yıllarımı geçirdiğim tadını hale ilk günkü gibi sevdiğim Karaköy. Ortaköy , Kavak, Fener, Büyükada, Heybeliada, Taksim Meydanı... Kısacası İstanbul'u anlatmak için böyle bir iki cümle değil sayfalarca ciltler dolusu yazmak daha doğrusu İstanbul'u yaşamak lazım onu tanımak sevmek için. Sabah evden çıktığınızda kalabalığın , trafiğin stresiyle okulunuza işinize gidersiniz tüm gün yorulur aynı sıkıntılarla evinize gelirsiniz ve hep aynı cümleyi kurarsınız -bu şehir bitti artık yaşanmaz burada , ilk fırsatta kaçmak lazım- Ama ne zamanki ayrılırsınız ki bu tatil için bile olsa, özleminiz o an başlar dönüş yoluna geçip de İstanbul il sınırı tabelasını gördüğünüzde yüzünüzde tebessüm kendiliğinden beliriverir. Bir gün kitap almak için bakınırken adı ile beni tavlayan ve almama, okumama sebep olan Ferzan Özpetek' in yazdığı İstanbul Kırmızısı. Acaba dedim bu kitabı okurken İstanbul'la ilgili ne bulabilirim? Benim mavisine hayran olduğum İstanbul'un kırmızısı nedir? Bana bir anlık dahi olsa özlediğim şehrimi anlatabilir mi? Demek ki İstanbul'u gerçekten seven insanlar aynı duygularla yaşıyorlar. İnsan dünyanın neresinde olursa olsun bu güzel şehrin ne vapurunu, ne simidini, ne kavgasını ne de trafiğini unutamıyor arada bir de olsa gelip eski yaşanmışlıklarını, aşklarını hatırlamak kişiye mutluluk veriyor. Kimi zamanda acı da olsa hatıralarını canlandırmak istiyor. Mutlaka beni kınayan amma da abartıyorsun diyen insanlar olacaktır. Asla yadırgamıyorum hak da veriyorum. Her kişi doğduğu büyüdüğü yeri sever mutlu mesut yaşar. Buna sözüm yok. Ama yine söylüyorum bana göre İstanbul başka bir dünya. Dünyada iki kıtayı birbirine bağlayan başka bir yer söyleyin bana. Cevap belli yok. Ayrıca dünya üzerinde bu kadar farklı kültürden, farklı hayat görüşü olan insanın bir arada bu kadar uyumlu yaşadığı bir şehir bulmak zor. Köylüsünden yerlisine azınlıklara kadar geniş bir insan yelpazesi. Her yıl binlerce turist, tarihe ev sahipliği yapmış bu güzel şehri görmeye geliyor akın akın. Belki ben böyle düşünürken hayat beni alıp dünyanın hiç düşünmediğim bir köşesinde yaşamaya yönlendirecek . Ailemden, sevdiklerimden canım İstanbul' umdan ayrı düşeceğim onu da bilemiyorum. Ama bildiğim bir şey var ki içimdeki İstanbul sevgisi hiçbir zaman bitmeyecek...