BİR KEDİ VE BİR TABLO

Ben Bilkent'te bir kedi olmak istiyorum. Yemek veya su derdim yok, tatlı öğrenciler zaten onları bana verir. Tatlıyım ben sonuçta. Bir iki mırıldadım mı bana hayran kalırlar. Hem onlar gibi ders dinleyip final sınavlarına çalışmama da gerek yok, varsın onlar sürünsün. Ben sadece yemek yer ve uyurum. Oh ne güzel hayat bana. Her taraf yemyeşil, hava da yeterince ılık; yatacak yer sorunum da olmaz. Okula geldiğimde ve az biraz vakit geçirdiğimdeki düşüncelerim bunlardı. Kedileri çok seven biri olarak kampüste kedi göremeyince üzülmüştüm. Halbuki bir kedi için burası çok rahat ve sevecen bir ortamdı. Neyse ki düşüncelerim beni yanılttı ve karşıma Bilkent'in kedileri çıktı. Sizi seviyorum kedicikler. Sanatı seviyorum, kedileri sevdiğim kadar. Özellikle resmi, müziği ve edebiyatı. Her kategorinin klasik eserlerine ise ayrı bir tutkum var. Ama resme bakış açım, bu kediyi gördükten sonra değişti. Sahibi Rus olan Zarathustra ismindeki bu kedi o kadar fotojenik ve tablolara o kadar uyuyor ki size sanatı sevdiriyor. Bu kadar sevimli olmasında kendisinin 10 kilo olması da var. Belki kediler de obeziteden korkuyorlardır ve bu durumdan rahatsızlardır ama bu kedi halinden oldukça memnun gözüküyor. Huffington Post'ta yazan habere göre Zarathustra, aslında sahibi Rus sanatçı Svetlana Petrova'nın annesinin kedisiymiş. Petrova, annesini 2008'de kaybettiğinde, geriye sadece Zarathustra kalmış. İki sene süren bir bunalıma girmiş ve herhangi bir projeye girişmemiş. Ardından arkadaşları, ona bu kediyle proje yapmasını önermişler, o da kabul etmiş. Petrova'nın bu arkadaşları iyi ki varlarmış çünkü ortaya çıkan sonuç mükemmel. Daha önce de belirttiğim gibi Zarathustra, her tabloya müthiş uyum sağlıyor. İster bir Rönesans tablosunun içinde olsun, ister bir kediye yaraşır şekilde sırtüstü uzansın, ister etrafına korku salsın, ister Napolyon'un şaha kalkmış atının üstünde olsun, girdiği her tabloya farklı bir hava katıyor. Klasik sanatı sıkıcı bulsanız bile, onun ile seviyorsunuz. Rönesans dönemi tablolarında bol bol bulunan balık etli, şişmana yakın kadınları aratmayan bir görüntüye sahip bir kediden bahsediyoruz. Kendinden oldukça memnun ve memnun olmaya devam edecek bir kedi. Üstüne üstlük artık ünlü de. Zara, içine girdiği rolü umursamıyor. İster kadın rolünde olsun, ister erkek; çünkü rolünü öyle güzel oynuyor ki biyolojik cinsiyeti önemini kaybediyor. Kral, kraliçe, prens veya prenses olmakta üstüne yok. Yüz ifadesi de cabası. "Beni ne hale soktunuz böyle?" ifadesi her resimde kendini gösteriyor. Ne yapsın yavrucak, kim bilir sahibi ne kadar uğraştı bu pozları Zara'ya verdirmek için. Kedileri bilirsiniz, rahatlarına çok düşkünlerdir. Yemek yemeye, su içmeye bile üşenirler çoğu zaman. Sonunda çareyi buldukları ilk insanoğluna sürünmekte bulurlar. Zara'da da bu davranışları harfi harfine yerine getirecek bir tarz olduğunu görüyoruz. Ayrıca kendisi şişman. Şişman bir kedi normal bir kediden daha tembel olur hem. Gördüğü ilgi, yemeği suyu eksik olmasın ister. Ama Zara, öbürlerinden sıyrılıyor ve kendisiyle sahibi için yararlı bir iş yapıyor: poz vermek! Zarathustra, yaklaşık beş senedir poz veriyor. Verdiği pozlar, tablolarla birleşiyor. Tablolar, internet aracığıyla insanlarla buluşuyor. Sanatseverler kedileri, kediseverler sanatı Zara sayesinde daha fazla seviyor. Zara, insanları yeni yeni tablolarla tanıştırıyor. Onun aracılığı ile insanlar yeni sanatçılarla, yeni sanat eserleriyle tanıştırıyor. Bu sanatçılar, tablolar insanlar arasında yayılıyor. Gördüğünüz üzere bir kedi, insanlara genel kültür kazandırmak için bir araç oluyor. Kim ne bilsin bir kedi sayesinde onlarca sanatçı ve sanat eserini tanıyacağını. Zara, işte bu yüzden farklı. Zarathustra, okuma yazma kabiliyetine sahip değil. Ne için bu kadar eziyete katlandığına aklı hiçbir zaman varamayacak. Ne kadar ünlü olduğunun da hiçbir zaman farkına varmayacak. Buna rağmen yaptığı işin eğlencesi ve insanlığa yararı açıkça ortada.