HAYATIN GÖLGESİNDE KALANLAR

İnsan bazen kendine neden büyümek istemişim diye sorup duruyor. Aslında akla mantıklı da gelmiyor değil. İstediğin gibi hareket ediyorsun, dilediğin gibi gezip o imrenerek baktığın araba sürme zevkini tadabiliyor ve akşam ev ödevi yapmak zorunda kalmayabiliyorsun. Peki gerçekten büyümek iyi bir şey mi? Hayatın en meşakkatli kısmı olarak gördüğümüz bu ev ödevleri, gerçekten düşündüğümüz kadar zor mu? Evet çocuk, büyüdün ve karanlık dünyaya hoş geldin. Savaşlar, cinayetler, politik krizler ve en önemlisi de bu kaos ortamında bile ailen ve sevdiklerin için ayakta kalmaya çalışman... Akla, mantığa ve aldığın eğitime zıt ne varsa sorgusuz sualsiz kabul etmen. Özenerek hayal ettiğin o ütopik dünya gelir bazen akla. Emredilenlerin aksine, amansız silah seslerinin ve yardım bekleyen çığlıkların var olmadığı, hayatın sütten çıkmış ak kaşık misali bir saflığa bürünmesi... Aslında şu kısacık dünyada belki isteyerek belki farkında olmadan ne kadar kalp kırıyor, hak yiyoruz. Hatta yeri geliyor koltuk ve güç sevdamız tabiri caizse bizi esir alıp bizi bize yani insanı insana kırdırmaktan geri durmuyor. Hayat çok garip öyle değil mi? Siyasi görüşleri uğruna iki kardeş gözünü kırpmadan birbirine zarar verebiliyor, iki aile kanlı bıçaklı hale gelebiliyor. Hatta yeri geliyor belki dünyanın en kahredici feryadı olarak kabul gören anne feryadı ortaya çıkıyor: Seni doğuracağıma taş doğursaydım. Peki bu anne feryatlarının sebebi ne? Yaşadığımız bu hayat gerçekten bunu bize planlı bir şekilde mi yapıyor, yoksa insanoğlu aklı selim olmayan kaos ortamlarına kendi mi zemin hazırlıyor. İnsanoğlunun ideoloji, fikir, yaşam tarzı diye adlandırdıkları davalarının çözümünü şiddetle arıyor olması ne ironik öyle değil mi? İnsan bu tür sorunlara çözüm ararken bazen göğsünün daraldığını ve şuursuzca isyan etmek istediğini hissedip durur. Kanımca her mantıklı insan bu insanın doğasına aykırı ahlaksız ve kötü diye adlandırabileceğimiz dönemlerin aksine erguvan zamanındaki açan güzel kokulu çiçekleri ve o güzel bahar döneminin ılıman havasını ciğerlerine çekmeyi bekler. (Resim 1) Velev ki hayal ettiğimiz günler hiç gelmeyecek olsun. İnsan bekliyor yine de. Bu beklentiler tarihin her kanlı döneminde adeta bir bebeğin dünyaya gözlerini açtığı zaman ağlaması için beklenmesi kadar olağan ve normal karşılanıyor çoğu zaman. Ama hayat o kadar basit ve masum değil. İnsan adeta çıkarları uğruna çocukluk arkadaşlarına ve en vahimi olan aile değerlerine dahi saldırabilecek cüreti gösterebiliyor. E buna kılıf bulmak kolay tabi. Yapmak zorunda kaldım demek her şeyin çözümü gibi gözükür. Aslında bazen çok ufak sayılabilecek şeylere takılıp üzülmüyor değiliz. Bir düşünsene bir askerin gözlerinin önünde silahının alınmasını, bir öğretmenin sabah öğretme mutluluğuyla kalkıp çok sevdiği okulunun teröristler tarafından yakıldığını ya da bir hukukçunun alanında işlerini yapamaz hale gelmesini düşündüğümüzde bizim takıldıklarımız da neymiş ki. Ben inanırım ki bu hayatta yanlışı ve doğru belirleyen yine kişinin kendisidir. Bir çizgin olacak bu hayatta. Ucuz vaatler için ne kendini ne de o değer verdiğin fikirleri değiştirmeyeceksin. Belki de bütün sorunların kökü burasıdır. İnsanların hayatta kalma uğruna çoğu haksızlığa ve adaletsizliğe boyun eğmelerinden kaynaklanmaktadır. Ne güzel demiş Mevlana: "Ya olduğun gibi görün ya da göründüğün gibi ol". E bazen yapmak zorunda kaldığını hissettiğin zaman ne olacak? İç huzurunu dinleyeceksin. Ben adaletsizliğe ve haksızlığa boyun eğdiğim takdirde gerçekten mutlu ve huzurlu gözlerimi kapatabilecek miyim diye. Erguvan Zamanı'ndaki Mahir Avukat mükemmel bir örnek olabilir bu sorunun cevabına. Şerefiyle ve namusuyla çalıştığı onca sene evine kirli para sokmayan o adam gibi şu an tarih kitaplarına geçen birçok şerefli insan mevcut. Kalıcılık denen şey de aslında bu. İşin temel felsefesine gelecek olursak hangi dine, mezhebe, ideolojiye, ırka ait olursak olalım önce insan olmayı öğrenmemiz gerek. Ne zaman ki tüm baskılara, şiddete, adaletsizliğe rağmen bir insan başka bir insanın haklılığını her hal ve şartta savunabiliyorsa bilin ki iyilik bu dünyaya hakim olmuş demektir. Aksi halde "Koyunun olmadığı yerde keçiye Abdurrahman Çelebi derler." atasözü bu dünyadan hiç eksik kalmaz.