SEN

Hayat gerçekten karmaşık. Birçok kişiye, dolayısıyla birçok farklı kişiliğe ev sahipliği yapıyor. Bu demek oluyor ki yaşadığımız sürece karşımıza her an her şey çıkabilir ve birçok farklı duyguyla karşı karşıya kalabiliriz. Yekta Kopan, Aile Çay Bahçesi adlı kitabında hayatın çok yönlülüğünü anlatırken içinde yeterince farklı karakteri ve duyguyu barındırabilen aileyi kullanmış. Bir ailenin hikayesini üzerinden hayatın yoruculuğunu ve karmaşık duyguları anlatmak bence güzel bir seçim olmuş. Kitabı okurken bir kez daha "keşke" kelimesini kullanmamanın ne kadar güzel ve bir o kadar da zor olduğunu fark ettim. Çünkü hayat gerçekten de yorucu ve yıpratıcı. Evet, hayat yorucu ve yıpratıcı. Peki, neden? Çünkü biz öyle olmasını istiyoruz, sorunları çözmek yerine iyice uzatıp kocamanlaştırıyoruz. Kitabın başkahramanı Müzeyyen gibi her şeyi içimize atıyoruz, sessiz kalıyoruz ve en kolay yolu seçip, hiç sorun yokmuş gibi davranarak kendimize daha büyük işkence ediyoruz. Kardeşimizi kıskanıyorsak hayatımızda o yokmuş gibi yaşamaya çalışıyoruz, patronumuz maaşımıza zam yapmadan çalışma saatlerimizi arttırdığında ağzımızı bile açmıyoruz ya da bizi üzen herhangi bir şey olduğunda içimize atıyoruz. Hemen hemen her durumda bunları yapıyoruz. Sonra da tüm suçu hayata atıp, hayatın yorucu ve yıpratıcı olduğunu söylüyoruz. Peki, bizim hiç mi suçumuz yok? Tüm bu karşılaştığımız durumlar karşısında ne yapıyoruz? Sadece susup duygularımızın yoğunluğunun azalmasını bekliyoruz ve sonra da içimize atıp unuttuğumuzu sanıyoruz. Birbirinden farklı birçok karaktere ev sahipliği yapan hayatın basit olmasını beklemek bence tembellikten başka bir şey değil. Beraberinde her türlü duygu ve düşünceyi getiren bu farklı karakterlerin binlerce durum ve olaydan oluşan bir deniz yaratması oldukça normal. Bizler de aslında yaptıklarımızla, düşündüklerimizle, hissettiklerimizle, kısacası her şeyimizle bu denize birer damla oluyoruz. Eğer denizi oluşturan bizlersek, denizin durgun ya da dalgalı olmasını sağlamak da bizim elimizde. Karmakarışık, yorucu bir hayat yerine mutlu ve huzurlu bir hayat istiyorsak, işe kendimizi değiştirmekle başlamalıyız. Hoşumuza gitmeyen şeyleri içimize attıkça ya da onlar yokmuş gibi davrandığımızda sorunu çözmüş olmuyoruz. Onlarla her karşılaştığımızda duygularımız daha da yoğunlaşıyor ve bu durumdan etkilenen sadece ve sadece biz oluyoruz. En yakın arkadaşımızın doğum günümüzü kutlamaması en basit örneklerden biri. Arkadaşımızla konuşup kırıldığımızı, üzüldüğümüzü söylemektense sessizce içimize atmayı tercih ediyoruz. Daha sonra, arkadaşımızı her gördüğümüzde kötü düşünceler beynimizi kemiriyor ve ister istemez arkadaşımıza, yine içten içten, kızıyor hatta belki de ondan soğuyoruz. Tüm bu yıpratıcı duygularla baş başa kalmaktansa gidip konuşmak daha kolay değil mi? Sorunun üstüne gitmek nedense bize hep daha zor gelir, ertelemek, kaçmak hep daha kolaydır. Konuşmaktan, duygularımızı açığa çıkarmaktan hep korkarız. Kırılganlığımızı, zayıf noktalarımızı gizlemek isteriz, kimse bizi zayıf görmesin diye hep içimize atar, içimize ağlarız. Sonra da güçlü rolü yaparak hayata atıp tutarız. Halbuki gerçekten güçlü olan insan, korkularını, duygularını, kırgınlıklarını açıkça paylaşan insandır. Kendini olduğu gibi göstermekten korkmaz, sorunlarının üstüne gider ve onları çözmek için elinden geleni yapar. Ayrıca güçlü insanın "keşke"leri de azdır. Çünkü o denemiş ve elinden geleni yapmıştır. Hayat yorucu ve yıpratıcı diyenlerdensek eğer, aslında "Ben kendimi yoruyor ve yıpratıyorum" dediğimizi fark etmeden yaşayıp gidiyoruz. Bir gün bir bakacağız ki zaman akıp gitmiş ve içimizdeki kocaman yığınla yalnız kalmışız. İş işten geçince o yığını temizlememiz gerektiğini fark edeceğiz. Her ne kadar yığının sonunu göremeden vaktimizin biteceğini bilsek de yavaş yavaş başlayacağız yığının tepesinden. Keşke 1, Keşke 2, Keşke 3... Aynı Müzeyyen'in babasının yaptığı gibi. Saatçi Necati Bey için artık çok geç olsa da bizim için değil. Mutlu, huzurlu ve "keşke"siz bir hayat için tek ihtiyacımız olan şey, sorunlarımızın üstüne giden ve olduğumuz gibi görünen bizleriz. İpek Kökeş