Sona Ramak Kala

Adım Samu. Bu ülkenin öncesini hatırlamak gerçekten çok zor. Buraya Son Şeylerin Ülkesi diyorlar. Bence buraya en çok yakışan isim bu! Burada her şey sondur, bu da etrafında gördüğün her nesnenin değerli olduğu anlamına geliyor. Çünkü bu ülkede artık fabrikalar çalışmıyor, artık bir şey üretilmiyor. Çöplerden bulduğumuz yiyeceklerle ya da buluntu avcılığı yaparak elde ettiğimiz şeyleri satarak glot(Son Şeyler Ülkesi para birimi) kazanıyoruz. Buluntu avcılığı yapmak buradaki en kazançlı işlerden olduğu kadar en belalı işlerden biridir. Çünkü insanlar bir nesne gördüklerinde deliye dönüyorlar hatta bunun için birbirlerini öldürdüklerine şahit oldum. Aslında benim hikayemi başlatan şey de bu. Bundan yaklaşık iki yıl önce buluntu avcılığı yaparken, bir başka avcının bana saldırmasıyla başladı. Çöpün hemen yanında durumu iyi olan eski bir ayakkabı görmüştüm. Tam almak için eğildiğim sırada başka bir buluntu avcısı karnıma güçlü bir tekme atarak beni yere serdi. Şanslıydım ki kendimi çabuk toparlayarak ayağa kalktım. Bana tekme atan o avcı ayakkabıyı aldığı yetmezmiş gibi bulduğum eşyaları topladığım alış-veriş arabamı karıştırıyordu. Bu durum beni inanılmaz öfkelendirmişti. Adamın kulağına sağlam bir yumruk atıp onu sersemlettim. BJJ tekniğiyle onu etkisiz hale getirip kolunu kırarken, adamın arkadaşları olduğunu düşündüğüm iki kişi bana doğru hızlı adımlarla geliyordu. Kendilerinden çok emin gözüküyorlardı ama sonları bana tekme atan adamla aynı oldu. Etrafımda bana hayranlıkla ve korkuyla bakan buluntu avcıları toplanmıştı. İçlerinden zayıf, uzun boylu bir genç (bu arada isminin sonra Robin olduğunu öğrendim.) çıkıp, "Bunu bana da öğreti misin" diye sordu. "Her eğitim saati için on glot verirsen neden olmasın" dedim. On glotu tereddütsüz kabul etmişti, böyle bir zamanda pek sık görülmeyecek bir davranıştı. Eğitime o gün başlamıştık. İkinci gün Robin eğitime beş kişi daha getirmişti. İnsanlar bunu öğrenmek istiyorlardı çünkü burada hayatta kalmak için çok fazla enerji harcıyorduk ve BJJ minimum enerji gerektiren bir dövüş sanatıydı. Ayrıca bu ülkede insanın kendisini koruması hayati bir öneme sahip ve BJJ de bize bunu sağlıyordu. Günler geçtikçe BJJ'yi öğrenmek isteyenlerin sayısı artmıştı. Bir haftada elli kişi daha katılmıştı ve sonraki hafta yüz eli kişi olmuştuk. Bir yılda dokuzyüz kişiye ulaşmıştık. İlginç bir şekilde, BJJ bilenlerin arasında bir bağ oluşmuştu ve bu bağ onları birbirlerini korumaya itiyordu. Dokuz yüz kişiyle birbirine sadık insanlardan oluşan bir ordu olmuştuk. Kendimi bir lider gibi hissetmeye başlamıştım. Bu durum daha sonra beni hükümete saldırmaya kadar itti. Çünkü ülkeyi bu hale getiren insanlardan hesap sorma arzusu her gün içimde büyüyordu. Hükümet binasına saldırıp devlet liderlerine ulaşmak istiyorsak, çok sistemli bir plan yapmalıydık ve tam donanımlı olmalıydık. Ülkede sadece suikastçılar ve ölü toplayıcı devlet görevlileri silaha sahipti. Suikastçilerden silah alamazdık, bunu teklif bile etsek bizi öldürürlerdi. Ölü toplayıcı devlet görevlilerine saldırıp silahlarını almalıydık. Keşke bunu yapmak demesi kadar kolay olsaydı. Robin ile tartışarak bir plan hazırladık. Planı şu şeklide düzenlemiştik, ölü toplayıcılarının ne zaman ya da nerede ortaya çıkacağını bilmiyorduk. Biz de eğer birkaç ölüyü bir alana toplarsak onları almak için oraya geleceklerini düşündük. Plan tam anlattığım gibi işlemişti yaklaşık yirmi kadar ölüyü bir alana toplayıp yakında bir yere on beş kadar kişi pusu kurmuştuk. Kalabalık olmak istemiyordum çünkü etrafta saklanacak çok fazla yer yoktu. Ölü toplayıcılarının arabalarının o gürültülü sesi duyuluyordu, cesetlere çok yaklaşmışlardı. Ama bir terslik vardı normalde sekizerli grup olarak gezen ölü toplayıcıları, yirmi beş kişilerdi. On beş kişiyle bu plan imkansızdı. Tam planın iptal olduğunu söyleyeceğim sırada yakınımızdaki bir bina çökmeye başlamıştı. Etrafı aniden yoğun bir toz bulutu kapladı. Bu bizim planı beş kişilik bir kayıpla başarmamızı sağlayan bir şanstı. Planın ikinci kısmı hükümet binasına saldırmaktı. Hiç vakit kaybetmeden hükümet binasına doğru ilerledik. Binanın etrafında kimse yoktu. İşaretimle binaya doğru koşmaya başladık. Kapıyı mermilerle parçaladıktan sonra içeriye girdik. Bu eski binanın içi de dışı gibi boştu. İçeri girdikten sonra bir kargaşa yaşanacağını düşünüyorduk ama öyle olmamıştı. Herkesin yüzünde bir şaşkınlık ifadesi vardı. Bu karanlık boş binanın içinde sürekli anlam veremediğimiz davudi bir ses yankılanıyordu ve şöyle sesleniyordu: " denekler merkezde."