HOŞ SOHBET

Sevinçlerle ve üzüntülerle geçen ömrümüzde insanoğlu olarak bizim en büyük ihtiyacımız bu anlarımızı çevremizdeki ailemizle ve arkadaşlarımızla paylaşmaktır. Ailemizdeki kişileri kendimiz seçemesek de dostlarımızı ve arkadaşlarımızı zaman içerisinde kendimiz seçiyoruz. Bu dostlarımız ve arkadaşlarımız bazen biz farkında bile olmadan kelebek etkisiyle bizim düşünce yapımızı mutluluğumuzu ve hatta geleceğimiz etkiliyorlar. Onlarla sohbet ederken enerjilerinden etkileniyoruz, fikir alışverişi yapıyoruz , mutluluğumuzu paylaşıp iki katına çıkarıyor ve üzüntümüzü paylaşıp teselli buluyoruz. Fakat bunları yaparken bazı insanlardan iyi yönde bazılarından ise kötü yönde etkileniyoruz. Pozitif, neşeli ve hoş sohbet bir insanla ettiğimiz muhabbet bizi psikolojik olarak iyi etkiliyor ve hayatımıza olumlu bir şekilde etki ediyor. Arkadaş seçmek bence yeni bir ev seçmeye benzer. Hoş sohbet ve ılımlı bir arkadaş benim için güzel güneş alan ferah bir eve benzer. Bu yüzden benim arkadaş seçerken en çok dikkat ettiğim şeylerden biri güvenden sonra gelen hoş sohbet olup olmamasıdır. Amaçlarımıza ulaşmaya çalıştığımız bu yorucu okul ve iş hayatında dostlarla ve arkadaşlarla yapılan güzel bir sohbetten daha dinlendirici başka bir şey yoktur. Hele bir de çay içerken yapılan dedikodu bence açıklanamaz bir şekilde insanı çok mutlu eder. Hepimiz biliyoruz ki gerçekten güzel muhabbet eden, bizi anlayan ve gerçekten samimi olan bir dosta sahip olmak çok büyük bir şans haline geldi. Şükürler olsun ki hayatımın değişik zamanlarında beni sohbetleriyle, esprileriyle mutlu ve motive eden arkadaşlarım hep oldu. Ve ben inanıyorum ki bu arkadaşlarım hem benim başarımı hem de psikolojimi hep iyi etkiledi. Etrafımıza baktığımızda da mutlu ve neşeli insanların hiç yalnız takılmadığını, iş ya da okul ortamı ayırt etmeden birkaç kişi bulup molalarda iki lafın belini kırdığını görüyoruz. Hem bir şeyler öğrenip ufuklarını genişletiyorlar, hem kafalarını dağıtıp deşarj oluyorlar hem de paylaşmanın verdiğini mutluluğu tadıyorlar. Geçen gün annemle aramızda muhabbetin ve arkadaşlığın ne kadar önemli olduğuyla ilgili bir diyalog geçmişti. Annem de muhabbetin insan psikoljisi için çok önemli olduğu konusunda benimle hemfikir fakat annem artık aradığı ortamları çok bulamadığını söyledi. Köyde doğup çocukluğunu köyde geçirmiş olan annem asıl güzel muhabbetin köylerde olduğunu, küçük yerlerde insanların birbirini daha iyi tanıdığını ve birbirleriyle daha çok zaman geçirdiğini söyledi. Annem küçükken sürekli evlerinde misafirler olurmuş, yediden yetmişe herkes salonda otururmuş ve baldan tatlı bir muhabbet dönermiş hep akşamları. Çay demlenirmiş kestaneler sobanın üzerinde ısıtılırmış ve nerdeyse tüm köyün dedikodusu yapılırmış. Herkes birbirini tanır nerdeyse birbirlerinin her şeyini bilirlermiş. Sadece dedikodu da değil her şey hakkında saatlerce konuşabilirlermiş. Ben bu insanları gerçekten çok şanslı görüyorum, üç günlük dünyada belki de en doğru şeyi onlar yapıyorlar. Kimin tarafından, nerede ve ne zaman çekildiğini bilmediğim bu fotoğraf geçenlerde karşıma çıktı. Bakar bakmaz ilk düşündüğüm şey "Oh ne güzel! Çay ve muhabbet." diye düşündüm. Gerçekten samimi ve mutlu görünüyorlar bana. Tahminimce köyden çekilmiş fotoğrafta altmış ve seksen arasında yaşlara sahip bu iki amca oturmuşlar çay içip havadan sudan konuşuyorlar. İşleri güçleri büyük ihtimal bırakmışlar ve çoktan evlenip çocuk sahibi olmuşlar . Hayattan pek istekleri kalmamış hatta son yıllarını yaşıyorlar. O kadar yıldan sonra onların da mutluluğu bulduğu yer bu fotoğrafta çok belli ; arkadaşlık ve muhabbette. Nefes almaya devam ettikçe sohbet edin, ettirin. Güzel sohbetleri kendi psikoloğunuz ve motivasyon aracınız haline getirin. Hatta hoş sohbet insanları bulun ve onlarla çalışmanın yollarına da bakın. Bol muhabbetli ve kahkahalı yaşam dileklerimle...