HATIRLAMAKTAN DAHA ZOR

Bazen zihnimizin derinliklerinde bir anıyı düşünürüz, net olmasa da, eksiğiyle fazlasıyla o anıyı hatırlarız. Evet, bazen çoğu kısmını hatırlamayız hatta kendimiz olmasını istediğimiz parçalar ekleriz o anıya. Ancak utandırıcı veya güzel bir anı olsa da, yıllar sonra gülerek veya yüzümüz kızararak anlatsak da, onu bir şekilde hatırlarız. Bazen de bu kadar güzel zamanlarımızı aklımızda tutmakta zorlanırız, bir yerden sonra biriken şeyler zihnimizi doldurur ve her şey eskisi kadar net değildir artık. Unutmak aynı şekilde ilerlemiyor maalesef. Bilinçaltımızda yerleşen bir şeyi hatırlarız veya hatırlayamayız, unutmuş olmayız bütünüyle. Clementine ya da Joel birbirlerini akıllarından silerlerken hatırlayamadıkları zamanları ortaya çıktıkça birbirlerini akıllarından atmak istemediler, bu işlemin sonuna geldiklerinde en küçük anlarında bile izleri kalmamıştı birbirlerinin. Buna rağmen biriyle ilgili bütün parçaları kafandan silsen de, birbirinizle ilgili şeyleri hatırlayamayacak hale gelsen de, bir parça kalbe yerleşmiş olarak durur. O bir parça, "lekesiz zihnin sonsuz gün ışığında" bile kalbimizde bir ağırlık yaratıp bizi unutmaktan mahrum eder. Alzheimer hastası bir kişinin her ne kadar her şeyi unuttuğu düşünülse de aslında sadece sinirlerin iletişimsizliği yüzünden dışarı çıkamayan dipte kalmış hatıraları vardır. Unuttuğumuzu sandığımızda yalnızca biz de bir hasta gibi o zamanları derine iteriz. Bunu yaparken bile derine ittiğimiz şeylerle ince bağlantılar kurulur insanda. Fakat arada kalan bağ ne kadar ince olursa olsun, o ince fitili ufacık bir şey ateşlendirebilir. Biz beynimizin ve kalbimizin derinliklerinde büyük bir yangın yeri oluştururuz ve her ne kadar unuttuğumuzu sansak da o ateş bizi ilk günkü gibi yakar. Unutmak bu nedenle hatırlamak veya hatırlayamamaktan daha zor. Hatırlayamazsın, çünkü o gün o şey o kadar önemli gelmemiştir, çok şey olmuştur ve her ne kadar önemli olsa o zamanın yoğunluğu içerisinde önemini yitirmiştir. Hatırlarsın çünkü önemsiz bir günü anlamlı kılan ufak bir heyecandır, ya da hatırlamak istediğin için fazladan çaba göstermişsindir, fotoğraflar çekip paylaşmışsındır bir yerlerde. Unutmaya gelince mesele, daha farklı bir boyutta oluyor her şey. Çünkü her şeyi silebilirsin telefonundan, biriktirdiğin hediyeleri ve eşyaları atabilirsin çöpe, beyninden yavaşça ve zamanla çıkarabilirsin. Ancak bulduğun ufak bir kağıt parçası her şeyi bir anda geri getirebilir. Gittiğin herhangi bir yerde karşına çıkabilir o kişi, somut bir şey olmasa da. Unutamayan insanın karşısına çıkan her şey unutmanın önüne çıkan bir engel olabilir, baktığın bir renkten bir şeyler çıkarabilirsin mesela. Çünkü her şey kalpte bir ağırlığa sebep olabilir. Onu kafandan atsan da kalbinden atamazsın. Unutmaya çalışırken o incelen bağlar aslında kalple daha büyük bir bağ kurar insanda. Filmde kafasından sildirme işlemini ilk yaptıran Clementine'dı. Belki Joel ile ilgili bir şey kalmamıştı kafasında veya o bağlantılar kopmuştu anılarıyla, her şeye rağmen bir yerlerde, karşısına çıkan ufak bir şeyde bile anımsıyordu olanları. Joel ise günlüğündeki kısımları koparmıştı. Aslında biriktirdiklerimiz zihnimizdeki günlükte an an yazılır ve yeri geldiğinde yırtar atarız o sayfaları. Ama o sayfaların bize hissettirdikleri buruk acı olarak kalır bizde. O kağıtlara dokunmanın verdiği his bambaşka gelir. O histen dolayı insan unutmak istemez. Aynı şeylerin yaşanacağı umuduyla çaresizce unutamaz. Hatırlayınca akla gelen güzel anılar unutmaktan daha kolay gelir, unutmanın yıpranışında çırpınmaktansa. Ve zaman, unutmayı sağlamaz bize, belki sadece azaltır eski acımızı. Eskisi kadar iyi olmayız zamanla. Yine de belli bir zamanın ardından Ahmet Muhip Dıranas'ın dediği gibi "olvido", "kapatırsa artık penceresini", kendimize bir çıkış kapısı bulabiliriz. Bu çıkış kapısı yeni bir heyecandır. Yeni bir heyecan unutturur eskisini. Çaresizliğin içerisinden kurtulmamızı sağlayan, unutamamanın etrafımıza ördüğü zincirleri kırmamızı sağlayan budur. Bense o filmde olup birini değil de tüm mutlu olduğum anları unutabilseydim keşke diyorum. Çünkü her şeyi unutsam bile içinde bulunduğum enkazdan çıkamıyorum, mutlu edecek bir ışık göremiyorum. Karanlıktayım, ancak karanlıktan beni kurtaracak şey karanlığı yok etmek değil, tüm aydınlıkları silmek ve o aydınlıkları baştan aramak, sil baştan...