KENDİMİZİ BULAMAMAK

Hayatta hepimizi tek, yegane amacı mutluluğu bulmak olmalı. Yaşamak, nefes almak, beslenmek, okumak, yazmak, sevmek... Her hareketimizin sonunda bir şey umarız hep. Kimi para umar yaptıklarının karşılığında, kimi yalnızlığının bitmesini kimi de yalnızlığı umar belki. Ama gerçek hedef, gerçek amaç hiçbir zaman, kelimenin tam anlamıyla "mutluluk" olmaz. Gerçek yaşamın, yaşamanın koşturmacasına takılırız hep. Durmak, soluklanmak, ne yaptığını fark etmek, neyi neden yaptığını fark etmek kimsenin aklına gelmez. Belki de bu yüzden hep kendimizi kaybeden olarak görüyoruz. Gerçekten neyi, nasıl kazanmamız gerektiğini bilmiyoruzdur belki. Debeleniyoruz, kayboluyoruz bu koşturmacanın içinde ama her zaman ne yaptığımız ve yapacağımızdan emin gibi davranıyoruz. Çok azımız gerçekten neyin onlara mutluluk ve huzur getireceğinin farkında. Çoğumuz da bir yalanın peşinden sürüklenip gidiyor. Erken yaşta okula başlıyoruz. Gençliğimizin, hayatımızın en güzel günlerini, yıllarını belki de okuyarak geçiriyoruz. Büyüyünce ne olacaksın sorusuna "mutlu" değil de "avukat, doktor, öğretmen" gibi cevaplar veriyor, bunların arkasında durmaya çalışıyoruz. Toplumun bize aşıladığı gibi eğitimli birer birey olmaya kendimizi adıyoruz ve bunların hepsini birilerini memnun etmek, birilerine hava atmak, onlardan daha üstün olduğumuzu göstermek için yapıyoruz. Para bu nedenlerin başında duran bir dev bizim için. Her şey ona bağlı, her şey onunla başlayıp onunla bitiyor. İyi bir eğitim, iyi bir üniversite, iyi miktarda para kazanmak için oluşturulan basamaklar bize göre. Bunların peşinde atayıp duruyoruz paraya erişebilmek için. Çünkü para artık her şey demek. "Bu devirde paran olsun, dünya sana güzel" cümlesi bir slogan gibi işlenmiş insanların beynine. Peki para, mutluluğu da beraberinde getiriyor mu gerçekten ya da kendimizi böyle mi kandırıyoruz şu üç günlük dünyada yaşayıp gitmek için? Para, kazanıldıktan sonra, elimize geçtikten sonra mutlu etmeye başlıyor bizi. Yeni kıyafetler, yeni çantalar alıyor, insanları bunlar gösteriyoruz çünkü artık sosyal hayattaki statümüz paramızın olmasına ve bunu harcayabilmemize orantılı olarak yükseliyor. Peki insanlar, neden bunu umursuyor? Aslında toplum ikiye bölünmüş durumda. Umursayanlar zaten bu sonsuz döngünün, batağın içinde çırpınıp duranlar. Umursamayanlar da kendi hayatlarına bakan, huzuru kendileri arayanlar. Çoğumuz mutluluğu hava atmakta, bir şeyleri insanların gözüne sokmakta arıyoruz ve yeni aldığımız eşyaları insanlara göstermekle belli bir süre tatmin oluyoruz. Geçici süreyle mutlu olup sonra kendi yolumuzu bulamadığımız karanlığımıza gömülüyoruz sessizce. Başarı der bazıları onları hayata bağlayan amaç, neden, her şey için. Başarının da sonu gelmediğinden, sonsuz döngü onlar için de kaçınılmazdır. Aradıkları başarıyı yakaladıklarında ise mutlu olmadıklarını anlarlar fakat çok geç olur, zaman geçmiştir onlar için. Başka hayaller, başka umutla için fazlasıyla yorulmuşlardır. Başarıya şartlanmış hayatları onları ölüme kadar takip eder. Monoton bir şekilde yaşarlar. Peki ya bunlardan bir kaçış olduğunu düşünsek. Durup biraz düşünsek. Biz ne yapıyoruz, niye yapıyoruz, bunu cidden yapmak istiyor muyuz, en önemlisi biz mutlu ve huzurlu muyuz? Toplumun insanlara yapıştırmaya çalıştığı etiket ya bize uymuyorsa? Düşününce aslında yaptıklarımızın bize ait olmadığını anlayabiliriz. İşte o zaman duygusal bir uçuruma düşersek bizi yeni, değişik, istediğimiz hayatlar çekip çıkarır o uçurumdan. O plaza hayatlarından uzaklaşıp ormanda bir eve yerleşmek, her gün soluduğumuz pis hava yerine tertemiz bir nefes almak huzur verebilir bize. İnsanların tatile çıkma, haftasonları şehir dışında bir yerlere gitmesi hayatlarını değiştirmek istemelerinin bir göstergesi bence. Bir kaçış yolu arıyoruz. Aslında mutluluğun formülünü biliyoruz ama elimizde yeterli malzeme olmadığından yakınıyoruz. Halbuki her insanın malzemesi kendi içinde saklı. Bizi başarı, para, şan, şöhret, güzellik mutlu eder sanıyoruz ama yanılıyoruz. Sadelik... Bizi mutlu edecek temel malzeme bu. Huzur verecek olan bu. Doğanın, ruhumuzun, yaratılışımızın sadeliği. Şehir yaşamının değil de köy yaşamının, para kazanmak için değil de yumurta alacağın tavuğun peşinde koşturmanın sadeliği gibi. Teknolojisiz, bencil olmadan, gösteriş olmadan yaşamak. Yaşamanın tadını çıkarmıyoruz bile çünkü yaşadığımızı, zamanın bizim için her geçen saniye azaldığını fark etmiyoruz. Anı yaşamıyoruz mesela. Gökyüzüne bakıp yıldızları saymıyoruz, ağaçların altın yatıp huzuru koklamıyoruz. Kendimizi bir nebze olsun bırakmıyoruz hayatın akışına ve bu bizi mutlu etmeden, huzur vermeden öldürüyor içten içe. Ruhumuzu alıp bedenimizi bir posa gibi bırakıyor geride. Belki de nefes alıyoruz ama artık yaşamıyoruz.