İLGİ ALANIMIZI BULMAK

Whiplash isimli filmi izlediniz mi? Ben vizyona girdiği hafta izlemiştim bu filmi. 2015 yılının başıydı ve üniversite hazırlıktaydım. Tam kendimi sorguladığım bu dönemde, filmden gerçekten çok etkilendiğimi hatırlıyorum. Dram konulu olmamasına rağmen çok üzülmüştüm izlerken. Bunun sebebi filmin içindeki hüzün değildi. Daha ziyade kendimle ilgiliydi üzüntüm, çünkü Whiplash bir bateri öğrencisinin müziğe olan tutkusunu anlatıyordu. Andrew'in bateriye olan aşkını ve başarmak için nasıl sıkı çalıştığını gördükçe kendimi sorgulamıştım. Benim bu hayatta aşkla bağlı olduğum ne var? Çocukluğumdan beri birçok şeyle ilgilendim. Ailemin bunda payı büyüktür. Her zaman bir hobi edinmem için uğraştılar. O yüzden birçok kursa gittim, kendi kendime denediğim şeyler oldu. Üzülerek söylemem gerekiyor ki hepsinin sonucu aynı: hayal kırıklığı! Çünkü denediğim şeylerden hiçbirine karşı büyük bir tutku hissetmedim. Senin bu yaptığın maymun iştahlılıktan başka bir şey değil, diyebilirsiniz bana, ama hikayenin sonunu dinlemeden peşin hüküm vermeyin lütfen. Yedi veya sekiz yaşındayken aslında hiç alakam olmamasına rağmen okuldaki satranç kulübüne üye olmuştum. Bu sayede satranç oynamayı öğrendim, okulda da evde de büyük bir keyifle oynadım ilk başlarda. Bir süre sonra hevesim kaçtı ve satranç tahtası bir daha çıkarılmamak üzere dolabımın en alt çekmecesine kaldırıldı. Ortaokuldayken de ani bir hevesle gitar dersleri almaya başlamıştım. Okulda açılan kursa her cumartesi mutlulukla gidiyordum. Yeni akorlar öğrenip repertuarımızı genişlettikçe hevesim git gide artıyordu hatta. Daha sonra büyük bir konsere hazırlanmaya başladık. Bunun için çok çalışıyorduk. Ben de evde saatlerce pratik yapıyordum. Derken konser zamanı geldi tüm ekip sahneye çıkıp şarkılarımızı çaldık. Seyircilerden büyük bir alkış topladık ve bu konser benim verdiğim ilk ve son konserim oldu. Çünkü gözümde oldukça büyüttüğüm bu görevi tamamladıktan sonra gitar çalmak bir daha içimden gelmedi. Sporla alakalı maceralarımdan hiç bahsetmesem mi acaba? Yok, hayır! Madem samimiyetle anlatmaya başladım, bunları da anlatmam gerekiyor. İlkokuldayken oldukça hareketsiz bir çocuktum. Beden dersleri benim için tam anlamıyla işkenceydi. Doğal olarak da kilo almaya başlamıştım. Annem da kilo alımımı önlemek adına beni yüzme kursuna yazdırdı. Tam bir yaz mevsimi ve deniz aşığı olarak yüzmek benim için en güzel aktivitelerden biriydi. Bu sefer yaptığım şeyden soğumadım da. Havuz sefalarım bir kazayla sonuçlandı. Bir gün havuzdayken, yüzmekten korkan bir arkadaşımla dalga geçtik. Hep birlikte güldük ve ona sudan korkmamasını, böyle yaptığında ne kadar komik göründüğünü anlattık. Ben işi biraz abartıp arkadaşımın taklidini yaptım. ''Bak atlayınca aynen böyle görünüyorsun, minik bir kedi gibi.'' dedim. Havuza atladım ve hızlı bir hareketle arkama dönüp havuzun kenarlıklarına tutunmaya çalışır gibi yaparken çenemi havuzun mermer kenarına çarptım. Birden oluk oluk kan akmaya başladı ve saniyeler içinde suyun rengi kıpkırmızı oldu. Beni acilen doktora götürdüler ve çeneme beş dikiş atıldı. Dikişlerim alınana kadar bir hafta boyunca suyla temas etmem yasaklanınca hazırlandığımız büyük yarışlara katılamadım. Bu maceram da böylece sonuçlanmış oldu. Buraya kadar anlattıklarımın içinde çizim yapmakla ilgili hiçbir şey yoktu. Çünkü üniversiteye gelene kadar doğru dürüst çizim yapmışlığım yoktu. Bu zamana kadar resim dersleri yerine ya fizik, matematik gibi sayısal dersler görmüştüm ya da okul tarafından resim yerine müzik dersi seçilmişti bize sorulmadan. Bu yüzden resimle uğraşmak aklıma bile gelmemişti aslında. Üniversite hayatımın başlarında Whiplash filmini izledikten kısa bir süre sonra hazırlık sınavını atladım ve bölüme geçtim ve kendimi buldum diyebilirim. Aldığım neredeyse her derste çizim yapmamız bekleniyordu. Bense dediğim gibi daha önce adam akıllı bir şeyler çizmemiştim. İlk başlarda adapte olmakta inanılmaz zorlandım. Karakalem eskizi yapmayı öğrenmek kolay olsa da perspektif çizimi gibi şeyler hem tecrübe istiyordu hem de yetenek. O yüzden gerçekten çok çalışmam gerekti üstesinden gelebilmek için. Fakat çizim yaparken dedim ki, keşke daha erken alsaymışım elime boya kalemlerini. Çünkü resim yapmanın bana verdiği huzuru tarif bile edemem. Özel bir koşula veya ortama da gerek duymuyor olmak beni mutlu ediyor. Çok sıkıldığım bir dersteyken ders notlarım bir resim defterine dönüşebiliyor birden. O zaman dersten kopup gidiyorum ve kendimi çok mutlu hissediyorum. Şimdi Whiplash filmi daha anlamlı benim için. Sevdiği şey uğrunda çalışmaktan da, başarısız olmaktan da korkmuyor insan. Ben bunu yeni öğrendim. Bir şey daha öğrendim ki insanın kendi hobisini bulmasında aile veya okulun teşvik etmesinin pek faydası olmuyor. İçimizden gelen şeyi er ya da geç kendimiz buluyoruz çünkü. Hepinizin bizi mutlu eden uğraşı bir an önce bulmanız ve ona sıkı sıkı sarılmanız dileğiyle...