BENİM UÇURTMA AVCIM

Hepimizin hayatı sevdiklerimiz için yaptığımız fedakarlıklarla doludur. Çünkü belki de sevgiyi göstermenin en iyi yoludur fedakarlık yapmak. Bu yüzden çoğu zaman hiç düşünmeden vazgeçeriz bazı şeylerden ya da kendimiz için asla cesaret edemeyeceğimiz yollara gireriz o çok sevdiğimiz insan için. Senin için canımı bile veririm veya seni canımdan çok seviyorum sözlerini söyler ve ondan da bize karşı aynı sözleri duyarız. Peki, yapılabilecek en büyük fedakarlık ölmek midir?Her Uçurtma Avcısı okuyucusu bilir ki bu sorunun cevabı hayırdır. Bazı büyük dostlar tahmin edilemeyecek fedakarlıklar yaparlar masumca ve sevgiyle. Bunlar öyle fedakarlıklardır ki karşısında ezilmemek mümkün değildir. Dostluklarını ''Hasan ve Emir Kabil'in sultanları'' diyerek bir nar ağacına kazımışlardı Emir ve Hasan. Afganistan'a atılmış onca bomba bile yıkamayacaktı o ağacı tıpkı dostlukları gibi. Her gün onlarca insan giriyor hayatımıza ve pek çoğu biz fark etmeden çıkıp gidiyor, peki hangileri oluyor şu ''dost'' dediğimiz. Maalesef hepimiz Emir kadar şanslı değiliz doğar doğmaz bulamıyoruz dostumuzu, en yakın arkadaşımızı. İnsanları izliyor, onlarla vakit geçiriyor, olaylara olan tepkilerini ölçüyoruz bilinçsizce. Sonunda ne mi oluyor?Bir anda o insanın bize ne kadar yakın oluverdiğini fark ediyoruz kendimize dönüp baktığımızda ise manzara çok daha şaşırtıcı oluyor;nedeni bulamadığımız bir şekilde çok sever oluyoruz onu. Günler, günlerle birlikte anılar birbirini kovalamaya başlıyor. En mutlu anın onunla oluyor daha da önemlisi en zor durumunda asla endişelenmemeye başlıyorsun çünkü o var biliyorsun. Böyle böyle en yakın arkadaş, dost olunuyor. Emir'e ise doğduğunda altın tepside sundular en yakın arkadaşını, Hasan'ı... Hepimiz tonlarca fedakarlık yapıyoruz en yakınımız için. Gel gelelim ki önemli olan fedakarlığı yapmak olmamalı. Önemli olan bunu dile dökmemek olmalı zira aradan zamandan geçtikten sonra bunu onun ağzından duymak her zaman daha güzeldir. Hasan da böyle yaptı. Yaptığı o büyük, aklımıza sığmayacak kadar büyük bu fedakarlıktan asla bahsetmedi. Ama daha doğarken başlayan şansız hayatı yine peşini bırakmadı ve Emir ona her geçen gün daha fazla acı çektirmeye başladı. Bundan büyük acı olmasa gerek. Yaptığımız fedakarlık için suçlanmak hem de uğruna belki de hayatımızı çöpe attığımız en yakın arkadaşımız tarafından. Galiba bu da çok önemli bir nokta, acaba o insan bunca fedakarlığa değer mi?Maalesef bunu o fedakarlığı yapmadan önce anlamamız mümkün değil. Karşımızdaki insan tahmin edemeyeceğimiz kadar düşüncesiz ve bilinçsiz bir insan olabilir. Vazgeçtiğimiz onca şeye rağmen bir kuru vicdan azabından öteye gidebilecek kadar sevgi dolu değildir belki de. Belki biz görmek, inanmak istediğimiz bir dost yaratıp beynimizde uygun beden olarak onunkini seçmişizdir. Zaten bunu fark edince de konuşacak ya da düşünecek çok bir şey kalmamış olur. En büyük acıyı bize her acıda kanatları altına güvenle sığındığımız insan yaşatmıştır ve çekip gitmekten öteye yol yoktur. Acaba Hasan da giderken böyle mi düşünmüştür, ağlamaktan gözleri kızarmış o kocaman kapıdan çıkarken değmez, demiş midir kendi kendine?Hiç sanmam. Çünkü bazı sevgiler kördür, sağırdır, mantıksızdır, sadece kalpten ibarettir, bir başkası için atmayı asla bırakmayacak, çocukluk heyecanları kadar masum ve tertemiz bir kalp gibi... Çok zor olsa gerek kocaman bedenlerimizin içindeki şu küçük kalplerimize sevilmemeyi kabul ettirmek. Çünkü kalp beyin değildir ki mantıklı olsun. O sadece inanmak istediğine inanır ve sevmeye devam eder. Emir kadar şanslı olup bir Hasan bulmak kolay olmamakla birlikte bu minicik bir sevgiyle de ortaya çıkabilecek bir durumdur. Kendi adıma konuşacak olursam Emir ve Hasan'ı okuduktan yıllar sonu buldum şansımı. Evet, belki bir Hasan kadar çok sevemem ben onu ama dünya tersine dönse yine de bir Emir bulmaz karşısında. Dilerim ki herkes bir gün Uçurtma Avcısı'nı hediye edebilecek kadar çok sever bir dostunu.