HER ŞEYDEN ÖNCE

İnsanoğlu dünyaya tamamen savunmasız olarak gelen bir varlıktır. Yeni doğmuş bir bebek yemek yiyemez, su içemez, ihtiyaçlarını karşılamak için bir yerden başka bir yere gidemez, isteklerini başkalarına iletemez. Kısacası tek başına birkaç günden fazla hayatta kalması mucize olur. Fakat durum şöyledir ki, zamanında bizlerin hayatta kaldığı gibi yeni doğan bebeklerin büyük bir çoğunluğu hayatta kalmayı başarabilmektedir. Nasıl mı? Gözlerini açtıklarında yanlarında birilerini görerek, duyarak ve hissederek... Annemiz, babamız, anneannemiz, teyzemiz, amcamız vs. birçok birey bize "Dünyaya hoş geldin!" demek için oradadırlar. Kutlamalar yaparlar, topluluklarına yeni bir birey katıldığı için eğlenceler düzenlerler. İşte bizlerin hayatta kalmasında tartışmasız en önemli rolü oynayan bu topluluğun diğer adı ailedir. Ailemiz hayatımızın her anında yanımızda olmuş, kimi zaman bizi desteklemiş, kimi zaman hatalarımızı sertçe yüzümüze vurmuş ama bunların hepsini bizlerin iyiliği için yapmış, aslında topluluktan öte daha çok bir değer haline gelmiştir. Düşeriz, kalkarız, üzülürüz, mutlu oluruz, her şey bitti dediğimiz anda yeniden ayağa kalkarız... Yaşadığımız her şeyi aslında ailemizle birlikte yaşarız. Sevgilimizle kavga edip eve döndüğümüzde karşımızda mutlu bir tablo görüp kendimize geliriz; sınavdan kötü not aldığımızda bir dahaki sınava daha sıkı çalışmamızı söyleyen annemiz sayesinde hırslanırız; futbol maçında attığımız golü "aslanım benim" diye tebrik eden babamız sayesinde gururlanırız... Bunlar ve bunlar gibi binlerce örneği küçüklüğümüzden beri hepimiz en azından bir defa tecrübe etmişizdir. Ailemizin bizim için değeri ölçülemeyecek kadar büyüktür. Ne kadar onlara kızdığımızda bağırsak, çağırsak, nefret söylemleri sarf etsek de dakikalar sonra vicdan azabı ve pişmanlıkla gidip onlara sarılırız. Kötülüğümüzü istemediklerini biliriz ama varoluşsal olarak işlerimize ve doğrularımıza karışılmasından da hoşlanmayız. Bizleri en iyi tanıyanlar onlar olsalar bile belli bir yaştan sonra insanın hayatına ailesi kadar yakın gördüğü dostlar ve belki gelecekte birlikte aile kuracağı bir sevgili girer. Durum böyle olunca da ailemize ayırabildiğimiz vakit azalır, bazı insanlarla ailemizden daha fazla vakit geçirmeye başlarız. Bu insanlarla bir şeyler paylaşır, en özel sırlarımızı anlatır, en kritik kararlarımızı verirken onlardan yardım isteriz. Fakat bir noktadan sonra fark ederiz ki, kurduğumuz bu ilişkilerin bir kısmı aslında geçicidir. Kimiyle aramız bozulur, kimiyle uzak şehirlerde yaşarız, kimiyle iletişimimiz kopar ama bir şekilde geçer gider. O zaman fark ederiz ki paylaştığımız onca şey aslında bir bakıma boşa gitmiştir, artık o kişi yanımızda değildir. Bu tarz bir durum yaşadığımızda fark etmemiz gereken şey geçici olmayan tek şeyin aile olduğudur. Evimize döndüğümüzde her zaman sırrımızı dinlemeye hazır, desteğe ihtiyaç duyduğumuzda yanımızda olacağını bildiğimiz biri bizi bekler. The Godfather film içi görüntü, Amc. com. Ailemizin bizden ayrıldığını düşündüğümüz anda kalbimize bir ağrı saplanır, içimizde derin bir sızlama hissederiz. Geçici olmadığına emin olduğumuz tek değerin bizden koparılması dayanılmaz bir acıya karşılık gelmektedir. Birkaç dakikalığına durup bunu düşündüğümüz zaman gidip onlara sarılma isteğine kapılırız. Onların geçici olmaları fikrinden doğan endişeyle yine gider onlara sığınırız. Her şeyimiz, annemiz, babamız, kardeşimiz olan ailemiz sayesinde hayata tutunuruz. Onlar sayesinde öğrenir, kişiliğimizi oluşturur, hayata atılırız. Bir hiç olarak geldiğimiz dünyada yararlı, elle tutulur işler yapan bir birey haline gelmemizi sağlayan tahmin edin kimlerdir? Sıkı sıkıya bağlanmamız gerekir ailemize, iyi günde kötü günde onları bırakmamamız gerekir. Çünkü herkes gider, aile kalır, her şeyden önce aile gelir.