İNSANLIK ARINIYOR

"Amerika, 2022... İşsizlik oranı %1... Suç tüm zamanların en düşük seviyesinde. Şiddet neredeyse yok. Bir istisna dışında... Tanrı, arınmamıza ve ruhlarımızı temizlemeye izin verdikleri için Yeni Kurucu Babalarımızı kutsasın. Tanrı Amerika'yı ve bir ulusun yeniden doğuşunu kutsasın." Filmin başlangıcındaki bu cümleleri okuduktan sonra ütopik bir dünyayla karşılaşmayı bekliyordum. İşsizlik, şiddet gibi sorunlar yok ve bence bu demek ki ekonomisi gelişmiş, halkı mutlu, güven içerisinde yaşayan, hoşgörü ortamı oluşmuş, tam anlamıyla başarılı bir refah devleti olarak görülebilecek bir Amerika var karşımızda. Fakat bir şey beni şüphelendiriyor: "Bir istisna dışında..." cümlesi. Böyle sorunsuz bir ülkeyi tasvir ederken ve bu ülkeyi bugün olduğu duruma getiren insanlara teşekkür ederken sözü geçen bu istisna nasıl bir istisna olabilir? Senede bir gece, 12 saat boyunca çoğu suç serbest bırakılıyor. Halk bazı kitle imha silahları hariç serbestçe silahlanabiliyor, belli bir seviyenin üzerindeki devlet memurları istisna olmak üzere cinayet işleyebiliyor, çalabiliyor, tahrip edebiliyor, tecavüz edebiliyor ve bunları yaptığı için hiçbir şekilde suçlanmıyor. Bu süre içerisinde polis, ambulans, itfaiye görev yapmıyor. Acı çeken bu kadar insanın yardım ümit edebileceği hiçbir şey yok. Düşünsenize 364 gün gayet iyi kalpli görünen arkadaşınız o gün içindeki canavarı salıyor, sizin tanımadığınız birisine dönüşüyor; işkence ediyor, öldürüyor, çalıyor, tecavüz ediyor fakat siz onun nasıl birisi olduğunu bilmeden, dönüştüğü canavardan habersiz onunla ertesi gün arınma gecesini eleştiriyorsunuz belki ve hatta belki de ona hoşuna gitmeyecek bir şey söylediğiniz için bir sonraki sene sizi öldürmek için planlar yapıyor sizin yüzünüze gülerken. Bir çocuk düşünün, tüm çocuklar gibi saf, iyi kalpli, tüm insanları seven. Anne ve babası çocuğu evde bırakıp gidiyor, dışarıdan silah sesleri, bağrışmalar, çığlıklar ve bir çocuğun psikolojisini bozmaya yetecek kadar tuhaf ve korkutucu sesler... Sabah ailesi geliyor giysileri kıpkırmızı. Bu çocuk biraz daha büyüdüğünde, ailesinin kendisini bırakıp gittiği gecelerde neler yaptığını öğrendiğinde, bunun farkına vardığında nasıl tepki verecek, ne düşünecek, bu kadar sevdiği, örnek aldığı, iyi kalpli olduğuna inandığı anne ve babasının içinde birer canavar barındırdığını öğrenince ne yapacak? Başlangıçta ütopik gelen bu ülke aslında hiç de ütopik değil. Benim gözümde arınma gecesi devletin; yoksulların, evsizlerin, yardıma muhtaçların yok edilmesi; onlara yardım etmek yerine, halkın refahını toplum olarak yükseltmek yerine toplumun refahının düşük olmasına sebep olduğuna inanılan kesiminden arınılmasını teşvik eden bir gece. Devlet zekice bir politikayla öldürülmesini, yok edilmesini gerekli gördüğü kesimi kendi vatandaşına öldürtüyor. Bu insanlar başkalarını öldürerek arındıklarına inanıyor. Tanıdıkları, sevdikleri, umutları, yapmak istedikleri olan bir birey, bu gece ansızın başkaları 'arınsın' diye ölüme mahkum edilmemeli... Masum insanları öldürmek birkaç istisna hariç hiçbir dönemde, hiçbir kültürde arınma olarak görülmemiştir, görülemez, görülmemelidir. Günümüzde yardım ederek, onları mutlu etmeye çalışarak kendimizi arındırmaya çalıştığımız; evsizlere, yaşlılara, öksüzlere yardım edenleri, onları mutlu etmeye çalışan bunun için gönüllü olarak çabalayan insanları gördükçe içten içe mutlu olduğumuz bir dünyada yaşıyorken; başka insanları öldürerek arınıldığına inanılan bir dünyanın düşüncesi bile fazlasıyla itici ve korkutucu geliyor. Böyle bir dünyaya doğan çocukları düşünemiyorum. Ben şu güne kadar çevremde çocuğu olan herkesin çocuğunu şiddetle alakalı her şeyden belli bir yaşa kadar mümkün olduğunca uzak tutmaya çabaladığına şahitlik ettim. Bir gün bu distopyadaki gibi bir dünyaya uyanırsak geleceği emanet edeceğimiz çocuklar en küçük yaşlardan itibaren insanların kötülüğüne, intikam için çabalarına, şiddetine, her yönden en kötü hallerine denk gelecekler. İnsanı böyle tanıyacaklar ve muhtemelen onlar da böyle insanları görüp örnek alacakları için onlardan hiçbir farkları kalmayacak. Geçenlerde okuduğum Mark Twain'in "The Lowest Animal" adlı insanın hayvanlardan ahlaki olarak daha üstün olduğunu reddeden ve tüm insanları aynı küfede tarttığı için karşı çıktığım yazısındaki gibi bir geleceği olacak insanlığın. Tüm hayvanların ahlaki olarak daha üstün olduğu bir insanlık... Adım adım kendi türünü yok etmeye giden bir insanlık... Kerem Yilmaz