Kimi İçin Kolay, Kimi İçin Zordur Hayat

Hayat herkese iyi mi davranır sizce? Bence bu sorunun cevabı kesinlikle hayır. Neden böyle düşündüğümü anlamak için çok da fazla derin düşünmeye gerek yok. Her gün etrafımızda onlarca evsiz ve işsiz insan görüyoruz, birçoğu ne kadar çabalasa da bizim lüks olduğunu fark edemediğimiz ufak şeylere bile sahip olamıyorlar. Sokağa çıktığımız zaman hayatın adil davranmadığı bu insanları görmemek imkansız. Kimi yaptığı ufak tefek eşyaları, kimi mendil satar, kimi de karnını doyurmamız için dilenir. Biz restoranlara bitirmeyip çoğunu tabakta bırakacağımız pahalı yemekler yemek için giderken ve sormadan arabanın camını silmelerine sinirlenirken, onlar ailelerinin akşam nasıl karnını doyuracaklarını düşünürler. Özellikle günümüz şartlarını düşününce asgari ücretle ev geçindirmeye çalışan bir ailenin ay sonunu getirmesinin çok zor olduğu herkesçe biliniyor. Çoğu zaman belirlenmiş saatlerin çok üstünde ve sigortasız çalışmak gibi zor şartlar altında olup kazandıkları asgari ücret bir ev geçindirmek için gerekli olan paranın çok altında. Buna karşın milletvekilleri daha kolay çalışma şartları altında bu ailelere yetecek kadarının kat kat fazlasını alıyor ve maaşlarına sürekli zam yapılıyor. Bu iki farklı sosyoekonomik durumda olan ailenin yaşam ve çalışma şartlarını düşününce hayatın gerçekten de adil olamadığını görüyorum. Daha da kötüsü bu adaletsizliğin farkına varamayan, sahip olduğu bütün imkanların değerini bilmeyen insanlar görüyorum etrafımda. Örneğin tanıdığım çok varlıklı bir aile vardı. Kendilerini üstün görüp kendi imkanlarına sahip olmayan insanları umursamazlardı. Sonra iflas ettiler ve kendileri de umursamadıkları insanlarla aynı duruma düştüler. Eğer bu ailenin yaşadığı benim başıma gelmiş olsaydı, başkalarının elinde olmayan sebeplerden dolayı yaşadığı zorluklarla dalga geçtiğim için kendimden çok utanırdım. İşte bu adaletsizliğin farkına varabilmek bu yüzden çok önemli. 2005 yılında Dünya Bankası Gelişim Gösterge Kurumu'na göre dünya popülasyonunun %80'i günlük on dolar veya daha azı ile yaşamını geçindiriyor. Bu gelir nerdeyse aylık 900 liraya denk geliyor ve sadece kafamda insanların sadece bu parayla nasıl yaşayabildiğini canlandıramıyorum bile. Dünya popülasyonunun sadece %2'si bu paranın çoğunluğunu kazanırken bu insanlar sabahları günlerini nasıl hayatta kalacaklarını geçirerek düşünüyorlar. Zengin ve fakir arasındaki bu korkunç uçurum aklıma tek bir şey getiriyor: adaletsizlik. Verdiğim bilgileri düşündüğüm zaman ne benim ne arkadaşlarımın aklında bu korkunç fark canlanıyor. Bunu görselleştirmek için aklıma tek bir şey geliyor, Eyfel Kulesi'nin yerden uzaklığı ile Ay'la yeryüzünün uzunluk farkı. Üstelik bu adaletsizlik coğrafyaya göre değişmiyor. Çoğunluğa sorulunca Ankara'da bu kadarı olmaz diye düşünülür belki ama başkentte olmanın hiçbir şeyi değiştirmediğini üyesi olduğum bir sosyal sorumluluk kulübünün etkinliğinde an be an yaşadım. Çok uzak değil, Ankara'nın Elmadağ ilçesindeki çocuklara yardım için gittiğimizde yaşadığım şoku cümlelerle anlatamıyorum. Beş derse birden giren tek bir öğretmenden sandalyesiz masalara kadar... Bazı insanların yaşadığı hayat koşulları ile kendi şanslı durumumu karşılaştırdığımda bazen gerçekten toplumumuzun ne kadar bozuk ve yozlaşmış olduğunu fark ediyorum. Ben evimde oturmuş Türkçe ödevim ile boğuşurken oradaki insanlar şu anki 2 derecede hastalık geçirmemek için ısınmaya çalışıyorlar. Benim problemlerim ile onların problemleri arasındaki fark... Bunu insanlığa yakıştıramıyorum. George Orwell'in sokaklarda beş parasız geçirdiği zamanları Paris ve Londra'da Beş Parasız adlı kitabı beni bu konu hakkında iyice düşündürdü. İnsanların hayatlarındaki problemlerin farkını, çoğu zaman ödevlerim gibi bana zorluk gibi gelebilecek şeylerin birçok insanın hayatında lüks bir ayrıcalık olabileceğini anladım. Orwell kitabında bu uçurumu bana birinci elden tecrübe ettirdi ve edebiyatın bana kattığı şeylerin sadece okuma yazma kabiliyeti değil, aynı zamanda daha çeşitli bir dünya bakışı olduğunu anlamamı sağladı. Hepimiz biliyoruz ki yüzyıllardır dünyamızda çoğu insan akıl almaz bir haksızlık içinde yaşamaya çabalıyor ve daha da acı olan, çoğu zaman ne kadar çabaladıkları önemli bile olmuyor. Bu tür olayları gördükçe hayatta karşıma çıkabilecek zorlukların farkına varıyorum, gerçekten ne kadar şanslı olduğumu anlıyorum ve hayatımın değerini bilmeyi öğreniyorum.