İÇGÜDÜLERİN TEMELİNDE HAYATIN SINIRINDA

İnsanlığın varoluşundan beri en temel ve basit içgüdüsü hayatta kalmaktır. Hayata karşı hissettiğimiz bu aşırı bağlılık ve tutunma isteği, hayatta kalma isteğimizin temelini oluşturur. Her ne kadar bu istek içimizde her zaman bulunsa da, bazı olaylar sırasında daha çok ortaya çıktığını fark ederiz. Hayata tutunma isteğimiz belki de en çok bir işten vazgeçmek üzereyken çıkar. Tam başka bir yolun olmadığını, kaderinizi kabul etmeniz gerektiğini düşünürsünüz ve bir anda o ortaya çıkıverir. Örneğin, kimse Mars'ın yakınlarında iki roketin birbiri ile buluşup Watney'i kurtaracağına inanmıyordu, fakat ana karakterimiz içgüdüsü ile beraber hareket etti ve roketin kütlesini azaltarak çözüm yolunu buldu. Daha önce hiç kimsenin böylesine keşfedemediği bir gezegende mahsur kalmak, hatta daha da kötüsü kimse ile iletişime geçememek, normalden kesinlikle daha büyük bir cesaret gerektiriyordu, o da bu cesareti kendini olayların akışına bırakmayarak ve çözümler üretmede bulmuştur. Öte yandan, içgüdülerimiz sırf böylesine aşırı durumlarda ortaya çıkmak zorunda değildir. Günlük hayatta neredeyse herkesin böyle içgüdüsel bir şekilde çözüm bulduğu örneklerle karşılaşabiliriz. Psikolojik olarak "hasta" olarak kabul edilen bir kişiler(özellikle depresyonda, bipolar bozukluğu ve intihara eğilimli olanlar) içindeki bu hislere (içgüdülere ) daha da bağlıdırlar. Çünkü her ne kadar bu hayatı bırakmayı "sağlıklı" bir insandan daha fazla düşünseler de, aslında bu içgüdüleri onları boğar, yaşama sevinçlerini ellerinden alan bu düşüncelerinden uzaklaştırır ve hayatta tutar. Böylelikle tüm insanlar, içlerindeki yaşama tutkusuna yani yaşama içgüdüsüne her şeyden daha çok bağlıdırlar. İçindeki sesleri bastırmak, geride bıraktığı ailesini ve arkadaşlarını düşünmek ve hayatında yaşayabileceği daha bir çok deneyim ve maceraları düşünmek için bu sese kulak vermek ister. Sonuçta; yaşam ile nefes alamamak, varlık ile yokluk arasındaki ince çizgiyi bu hayat aşkı belirler. Hayatta en önemli olan, aslında bu ince çizginin varlığı görebilmek, başlangıcını ve sonunu seçebilmektir. Günümüz hayatında (veya Mars'ta çok uzun süre mahsur kalmış ilk "uzay korsanı"nın yaşamında) bunun varlığı görebilmek, doğruyu seçmek zor olacaktır . Dışarıdaki onca yargılayıcı bakışların, iğneleyici sözlerin, o an ki stresli durumda kendi iç sesimizin bize gösterdiği umut dolu yolu seçmeye çalışmak silik, sönük bir fısıltı gibi kalabilir. Bizi hayatta tutacak bu içgüdüsel umudu herkes göremeyebilir, kimi görmeyi reddebilir bazıları için ise varlığını hissetmek mümkün olmayabilir. Sonuçta yaşam umudunu yitirenler, varlığını göremeyenler veya reddeler için vakit biraz geçtir. Çoğu ya evinde hayatının biteceği günü bekler sessizce, kimi ise "Boğaz'dan atlayan" başka biri olarak gazetede küçük bir köşeye sahip olur. Ya da umuda sarılıp kahraman olur. Başka bir şekilde ifade edilecek olursa, "yaşama umudu" Ying'in içindeki beyaz noktadır. Herkes onun bir yerlerde olduğunu bilir, ama azı onun günlük hayatın bir parçası olduğunun farkındadır. Aslında iç içeyizdir. Bir söz "Her şeyin içinde cennetin işaretleri vardır..." der. Benzer bir şekilde bizim içgüdümüz de her yerdedir. Başka bir insanın kalbinde, sevdiğimiz bir grupta, şarkının sözlerinde... Böylesine ortada belirgin ve net iken, görememek maalesef en büyük problemimiz. İzole yaşantılarımız bizi at gözlükleriyle yaşamaya, "biz" yerine "ben" kullanmaya, "şu an buradan yok olsam, kim önemserdi beni" diyerek düşünmeye zorluyor. Bu karmaşık duygu ve ifadeler silsilesinden ise gerçekten kurtulabilenler çok az. İsterseniz uzayın ortasında kendi botanik bahçesini kurup başka bir gezegende yaşamın tarihini tekrar yazan botanist bir astronot olun veya büyük şehirlerden birinde ailesiyle yaşayan sırdan bir insan; hepimiz aslında aynı şeye "Yaşama" bağlıyız. Bizi çağlardır ayakta ve zinde tutan, sayısız savaşların, isyanların ve tarihi olayların kalbi olan o tek hisse... Bizi belki de yaşama umudu kadar kişiyi yöneten, manipüle edebilen başka bir duygu yoktur. İçgüdülerin en eski ve saf olanı, aynı zamanda duyguların en karmaşık ve komplike olanı... Hayat denilen bu tarifsiz olaylar dizininde bizi ayakta tek tutabilen duygu, işte yaşama sevinci ve yılmamaktır. Merçe Kaan OLCAY