"V

Mi'safirim ben; taşıdığım taş kadim bu dünya da." (s. 49) Birhan Keskin- Fakir Kene İçimizde sakladığımız duygular o kadar "sertleşir" ki bazen, bizden uzun yaşarlar. Hissettiğimiz duygular o kadar ham ve evrenseldir ki, bizim 70-80 yıllık yaşamımızı geçer. Bir sonraki nesillere aktarılır. Hele ki yazar veya şairsek, o duygular sonsuza kadar yaşar, bizim kemiklerimiz çürüdükten çok daha sonra da... Ama yaşadığımız duyguların bizden uzun yaşaması için illa şair olmamıza gerek yoktur aslında. Yas örneğin, asla ölmeyecek bir duygudur. Onunla başa çıkmamız da, onunla karşılaşmamız da, asla bitmeyecektir, insanlar var oldukça, ama yas tutmak bizi hayata bağlar bazen, ölen için yaşamamız gerekir çünkü. Onun yaşanmamış, yaşanamayacak hayatını yaşarız. Ölümden bahsettik ilk önce, içimiz karardı, yok mudur biraz da yaşama isteği içimizde? Samimiyet, çimler, mahallemizin yaşlı teyzesi... Hayatın renkleridir bunlar, korkarız renk körü olmaktan. Nasıl da tırsarız ölümden! Nasıl da korkarız, mutlu da mutsuz da olsak, yaşama olasılığımızın elimizden alınmasından. Çünkü bilmeyiz sonrasında ne var, ne bekler bizi. "Buraya, bir inanç bir inat koydum. Tut ki unuttun, tekrar bak, o inat neyse sen osun." (s. 9) Yaşamak bazen inatlaşmaktır dünyayla. Dünya seni öldürmeye çalışırken, hayatta kalkmaktır. Dünya o kadar kötü ama bir o kadar güzeldir ki, bırakamazsın, gönlün el vermez. Bulmaya çalışırız her şeydeki güzelliği, mutluluğu. "Ah bu benim kör şefkatim bu benim/ Ah benim bir boşluğu yoklayan bu elim" (s. 17) Umut var oldukça, insanlar da var olur aslında. Vazgeçmek ölüm gibidir bazen. Tam anlamıyla değil belki ama ölümdür yine de. Yeni olasılıkları, yeni yaşanacakları öldürür vazgeçmek."Onca yıldan/ Onca bıraktıklarımdan sonra/ Ben şimdi sana/ Bırak beni, bırak beni dersem/ Ve sen/ Beni bırakırsan var ya/ Beni bırakırsan var ya!" (s. 55) Nasıl vazgeçmeyiz peki? Nasıl tutunuruz hayata? Belki de doğa tutar bizi kollarında, yaşamın kendisidir ya o, nasıl vermesin bize yaşama isteği? "Yağmurdan sonra yayılan huzurun adıyla konuşuyorum: / Bak sana çimenlerin derin nefesiyle, soruyorum; / Şehrin perçemleri sizin gözlerinize niye batıyor?" (s. 27) Doğa alınırsa elimizden, nasıl yaşarız bu dünyada? Ne verecek bize yaşama isteğini? Kim bize umut verir? "Bizim millet şiiri sevmediği gibi el ele de tutuşmayı da sevmiyor." (s. 15) Doğayı kaybettik, ya insanlar? Neden uzaklaşır insanlar birbirlerinden, neden dokunamaz el, ele? Modern yaşam mıdır bizi uzaklaştıran? Bilmiyorum. Birey olmak önemlidir elbet ama, nasıl yaşarız dost olmadan? İşte "sertleşmiş" duygularımızın bazıları bunlar... Yas, yaşama isteği, umut, inat, vazgeçmek, doğa ve yalnızlık... Korkuyor insan, çok fazla hissetmekten, çok fazla üzülmekten, ama nasıl yaşarız eğer hissetmezsek? Bizi yaşatan değil midir hisler? Hissetmeyi bıraktığımız an, öldüğümüz andır elbet. Tutunun içinizdeki taşlara, atın onları sizden yaşama isteğini çalmaya çalışanlara! Gücünüzdür onlar, size bir şeyleri değiştirme gücü verendir duygular. Yastır bize yaşayanlara yaklaştıran. Yaşama isteğidir, bir şeyleri değiştirmek isteyen. Umuttur, inattır, bizi vazgeçmekmekten alıkoyan. Doğa ile yalnızlıktır, bizi başkalarına dokunduran. İnsan korkar silinip gitmekten. Bu dünyada izimiz olsun ister. İşte bu taşlardır bizi kalıcı kılan! Canımızı acıtır belki, yorar bizi, ama yaşam zaten yorucu değil midir? Yorulmak değil midir, bizi uyutan, hayaller kurduran, sonra uyandıran: bu sefer daha da güçlü olarak. O nedenle eğer biri derse size, "Fazla duygusalsın.", göster taşlarını ona. Göster ki ölenler için yaşıyorsun, ağaçlar için yaşıyorsun, duygular için yaşıyorsun aslında. Taşlardır sana güç veren, çünkü o kadar güçlüdür ki duygular, özellikle taşlaşıp, fosilleşenler, sana güç verir içten. At taşlarını duygusuzlara. At taşlarını topraktan önce ölenlere. Belki kanayan başları, canlandırır onları biraz.