ZİHİN OKUMA

Hayatım boyunca pek çok şeyden korktum. Bu duyguyu hissetmediğim zamanlar çok kısıtlıdır. Zira kendime korkacak bir şey bulmadan rahat uyuyamam, efendim. Dünya değiştikçe korkularım da farklı kılıklara girdi. İtiraf etmeliyim, kendileri oldukça iyi bir oyuncudur. Beni her defasında inandırır kendine. Hatırladığım en eski anılarımdan birinde, korkum kıyamet şekline bürünmüştü. Çocukluğumun geçtiği mahallede, unutamadığım, neşe kokulu yaz gecelerinden biriydi. Mahalleden tanıdığım çocuklardan, binadan arkadaşlarımdan ve mahallemizin saygıdeğer ablaları ile abilerinden oluşan genişçe bir çemberin üyeleriyiz. Mekan, bizim civarın en önemli yeri olan ve merkeze konuşlanmış "Küçük Park". Burası, tüm heyecanın, mahalle entrikalarının, lezzetli salça gecelerinin ve çete savaşlarımızın vuku bulduğu, oldukça mühim bir köşeydi. Oradan taşındıktan çok sonra, duygu yüklü bir ziyaretim olmuştu o parka. Ne yazık ki, o eski, sade parkın yerinde, adına "çocuk parkı" denen, plastikten oluşmuş dev yığını görünce tüm geçmişime hakaret saymıştım bu densizliği. Neyse, anlatacağım bu değil. Gecenin bir vakti çemberin içinde heyecanla oturuyoruz. Büyüklerin anlatacağı korkunç hikayeleri dinleyeceğiz birazdan. O gece kıyametten bahsediliyor ve akabinde, kadim arkadaşım korku, "Kıyamet mi? Ne olacak şimdi? Kıyametten sonra her şey değişecek mi? Ailen de değişirse ya!" diye sızlanmaya başlıyor. Uzun süre etkisinden kurtulamadığım bir hüznün içine sürükleniyorum, gencecik yaşımda hem de. Sonraları teyzemgillerin evine yaptığımız bir ziyarette, annemi kenara çekip, ona endişeyle derdimi anlattığımı ve ardından, "Ya kıyametten sonraki annem bir başkası olursa, o zaman ne yapacağım ben?" diye sorduğumu hatırlıyorum. Annemin beni bulacağına yönelik iknaları sonucunda dosya kapanmıştı ve korkum, bir süreliğine de olsa, daha önemsiz şeylerle oyalanmıştı. Gerçi, daha sonraları da pek çok dramatik kılığa girdi kendileri. Bir ara, babamın "Babalar Dağı"na kaçması ihtimalinden delice korkmuştum. Kendisi oldukça şakacıdır(!). Ardından, deli danadan ölmek en büyük korkum olmuştu ama onun da modası geçti. Kısa bir anlığına, annemin, dantel örerken parmağına doladığı ip yüzünden parmağının kangren olması gibi gereksiz şekillerde de gördüm korkumu. Beklenen Büyük İstanbul Depremi, su kıtlığı, yalnızlık falan derken yüzlerce kostüm değiştirdi. Ama şu sıralar, daha fantastik bir şeyin, zihnimin okunması kıyafetinin, içinde. Evet, nur topu gibi bir korkum daha oldu koleksiyonumda. Bu zamana kadar, korkularım beni bir şeyleri yapmak için tetikleyen, harekete geçiren unsurlar olmuşlardı. Ama bu seferki biraz farklı. Yersiz, anlamsız ve bir o kadar da gerçekten uzak bir kostüm giymesine rağmen bu defa beni durdurmayı başarıyor korkum. Zihin okumak da nedir yahu! Bu kafanın içi, en mükemmel ve en başarılı güvenlik yöntemleriyle korunuyor. Yani hiçbir şekilde, hiç kimse, isterse babamın oğlu olsun, bu zihne giremez. Hayır, kim görecek orada ne olduğunu, değil mi? Ama, yok! Birinin zihnimi okumasının imkansızlığını bilmem, beni bundan korkmaktan alıkoymuyor. Her an, her yerde kurduğum hayallerimden, hatta aklımdan anlık olarak geçen fikirlerimden bile korkar oldum. Ya herkes zihin okuyabiliyor da ben okuyamıyorsam? Ya da bulunduğum ortamda, ne düşündüğümü görecek yetenekte kimseler varsa? Ne utanç verici olurdu ama. Başka kimseye açıklayamayacağım, yüzlerce fantastik dünyada yaşadığımın, bir şey ya da biri hakkındaki gerçek düşüncelerimin ya da oldukça gerçek dışı gelecek planlarımın öğrenilmesi beni fazlaca ürkütüyor. Kalabalık bir ailede büyüdüğümden, gerçekten yalnız kalabileceğim ve istediğim gibi davranabileceğim tek yer kafamın içi. Aman efendim, özel gücünüz ne olursa olsun da, şu zihnime bir dokunmayın. Eğer bu ayrıcalıklı köşe de elimden alınırsa, vallahi depresyona girerim. Dışarısı çok gürültülü diye kendi tapınağıma kaçıyorum, bu sefer de belediyenin kaldırım çalışmasını mı çekeyim yani! Resmen haneye tecavüz, korkunç ve hatta iğrenç! ALKIM BAŞAR