MUTLULUĞUN ÖNÜNDEKĠ ENGEL

Mutlu olmak eskiden daha mı kolaydı yoksa bana mı öyle geliyor? Büyüklerimiz bunu hep böyle dile getirir ancak bu durumu gözlemleyebilmek için yaGınızın çok da büyük olmasına gerek yok. Eskiden mutlu olmanın daha kolay olduğunu insanların günden güne asılan suratlarından, atılan kahkahaların azlığından anlıyorum. Günler torbaya girmiGçesine, bugün para kazanılmazsa bir daha hiç kazanılamayacakmıGçasına bir telaG, bir endiGe var bugünlerde herkeste. 18 yaGında, üniversiteye yeni girmiG gençlerden tutun da büyüklerin, çalıGanların kısacası herkesin ağzında aynı sözler, aynı gelecek korkusu. Geleceğini güvenceye almak için anı yaGayamayan, daha da acısı en güzel yıllarını bu uğurda harcayan pek çok insan... YaGadığımız zamanla ilgili beni en çok endiGelendiren Gey de bu. Maddiyata olan düGkünlüğümüz o kadar arttı ki yüzümüzü ondan baGka bir Gey güldüremez oldu. Ah bu bitmek tükenmek bilmeyen zenginlik hırsı yok mu? Bence günümüzde insanları mutsuzluğa iten en büyük sebep de budur. Fark ettim ki bu hırs yüzünden istediği mesleği seç(e)meyen birçok tanıdığım var ve sayıları gittikçe artmakta. Onlara bir örnek de Mutsuzluk Zamanlarında Mutluluk adlı kitabın ana karakteri Gerhard Warlich. Bu durumu Gu sözlerden anlıyoruz : "Felsefe öğrenimimi yeni tamamlamıGtım ve eğitim düzeyime uygun bir iGi ne üniversitede ne de üniversite dıGında bulabilmiGtim; ama para kazanmam gerekiyordu, hem de bir an önce; çünkü sekiz yıl boyunca aldığım öğrenim kredisini eğitimimi tamamlar tamamlamaz geri ödemeye mecburdum"(13) . Bence Gerhard'ın yapması gereken kendini sevdiği, eğitimini aldığı konuda geliGtirmesiydi ancak o, para kazanma gerekliliğinden dolayı gerekli sabrı gösteremeyen bir örnek olmakla yetiniyor. Bu durum bizim ülkemizde daha üzücü tablolar çıkarıyor ortaya. Belli mesleklere yüklenen fazlaca saygı, para kazanma imkanı maalesef pek çok farklı meslek dalını gölgelemekte hatta bu meslekleri uzak durulması gereken GeylermiG gibi göstermekte. Bu durumu da gerek eğitim sistemimiz gerekse sosyal yapımız fazlasıyla desteklemekte. Çocuklarının meslek tercihlerine saygı duymayan aileler mi dersiniz, meslek olarak seçmek istedikleri dalı hobi olarak yapmakla yetinen gençler mi dersiniz... Bahsettiğim durumdaki insanlar mutsuzluğa mahkum olan insanlara verilebilecek örnekler. Aslında felsefeye ilgisi olan mühendislerin, siyasetle ilgilenmek isteyen doktorların mutlu olabilmesini nasıl bekleriz ki? Bir de bu durumu bilinçli olarak yaGayan insanlar var ki bence onlar mutsuzluğunu dile getirmeye hakkı olmayanlar. Bir insan yeteneği olmadığı halde sırf dolgun bir maaG, garanti bir emeklilik uğruna nasıl tüm hayatını sevmediği bir iGle geçirebilir aklım almıyor. Geçen yirmi yılın ardından alınan çok basamaklı bir emeklilik maaGı telafi edebilir mi geçen o yılları? Ya da onca yılı mutsuz geçirmeye, hayattan zevk almamaya değer mi? Hiç sanmıyorum. Oysa insan mutlu olduğu ölçüde zengin değil midir? ğahsen ben bu konuyla ilgili her zaman kalbimin sesini dinledim. Seçtiğim mesleği, okul hayatımda ve sonrasında yapacaklarımı beni gerçek mutluluğa götürecek Geyler olarak gördüm hep. Kendimi geliGtirme çabam da bundandır. Fazla para kazanmak değil yani olay. Önemli olan sabah yataktan kalktığımda iGime gidecek enerjiyi kendimde bulabilmekte. GG arkadaGlarımla içebileceğim sıcak bir kahvede, masama oturduğumda üretken olabilmenin verdiği mutlulukta... En önemlisi de gece yastığa baGımı koyduğumda yaptığım iGten memnun olmakta ve ertesi günü iple çekebilmekte. GGte gerçek mutluluk tüm bu saydıklarımda gizlidir. Umarım toplum olarak günü kurtaracak mutluluklara değil de, bir ömür sürecek mutluluklara yöneliriz bir gün. Umarım daha çok insana geleceği hakkında söz sahibi olma hakkı ve gerekli imkanlar verilir. Son olarak da dilerim artan doktor, mühendis sayısının yanında gülen yüz sayısı da artar. Buse Halıç