KÜFRETMEK İYİ GELİR BAZEN

Yine yanımda kimseyi aramadığım, kendimle başbaşa kalmanın tadını çıkarttığım bir günün samimiyetinde Ankara'da Dost Kitabevi'nde gezinirken, içinde bulunduğum ruh hali kadar sade ve cana yakın bir kitap ismi gözüme ilişiverdi: Ekmek Arası. Sosyal medyada paylaşılan birkaç alıntısından hatırladığım ve beğendiğim Charles Bukowski'nin kitabı olduğunu görünce tereddüt etmeden aldım. Yazdıklarında yerine göre ağır argo içerdiği için genelde pek sıcak bakmaz bizim insanımız Bukowski'ye. Ben de küfüre karşı olan birisiydim önceleri. Hep derdim bir insan kendini ifade etmekten bu kadar mı aciz olur da küfreder, zekasıyla ve yerinde söylediği lafıyla da küfür etmekten beter edilmez mi nefret edilen biri diye. Zamanla ve de özellikle Ekmek Arası'ndaki Bukowski'nin kendini argolu ifadeli tarzını gözlemleyince fikrim büyük ölçüde değişti. Hemen her şey gibi küfür de dolu olan adama yakışıyor. Bazen ölçülü kelimeler yetişemiyor zamanın ve anlık yaşantının hızına... Bazen karşındaki hak etmiyor düzgün kelimeleri, bazen de kendi içinde konuşur gibi "yabancı kimse yok burda.." kafasındayken lafı uzatmadan yapıştırıvermek gerekiyor küfürü. Bukowski kötü örnek oluyor gibi yanlış anlaşılmalar olmasın, aksine olmazsa olmaz bir şeyi olması gerektiği şekilde sunuyor. Eğer biraz olağan düzenin dışında fikirlere sahipseniz ve siz de içinde bulunduğunuz toplumda bir kalıba sığamıyorsanız, insanların sürekli yaptıkları şeyler size sıkıcı geliyor ve kendinizi pek de benzer uğraşlar ve ilişkiler içerisinde bir yere koyamıyorsanız, Bukowski sizin adamınız. Eminim benim gibi yalnızlığı seven birçok kişi Bukowski'yi okurken benim yaptığım gibi kendi kafasında dertleşmiştir onunla. Elbette onun yaşadığı dönemler daha zorluydu. Ama şöyle bir dönüp baktığımda insan aynı insan diyorum. Kitapta yazılana bakılırsa çok kötü zamanlar geçirmiş ve kişiliğinin oluşmasında bu olumsuzlukların büyük etkisi olduğu söylenebilir. Ama yazar gibi işkence görmeyip, hastalıklar geçirmediğim halde aynı psikolojik halleri kendimde de buluyorsam, asıl etkinin yaşadığı zorluklardan değil, hayatı zorlaştıran insanlardan kaynaklandığını fark etmekte gecikmedim. İlk bakışta karamsar ve bunalımlı görülebilir Bukowski. Mevcut düzen çevçevesinde bakılırsa öyle de. Ama içinde bulunduğu sistemde kendine ait bir şey bulamayan bir adam için böyle bir yargıya varmak ne kadar doğrudur bilemiyorum. Evlenmek, çoluğa çocuğa karışmak, görünüşlerinden tutun kapının önünde hep aynı noktaya bıraktıkları çöp poşetlerini bile hep aynı şekilde bağlayan insanların oluşturduğu tipik bir mahallede yaşamak, bir kadınla anlaşabilmek, her gün anlaşabildiğin o kadının yanından aynı saatte kalkmak ve belli bir saatte aynı işe gitmek, dünden farkı olmayan işini yapıp yarın tekrar aynı şekilde gelmek üzere her zamanki saatte ayrılmak... Böylesine sıkıcı bir düzenden çıkamayan ve yine bir önceki kaçamak yöntemi olan alkole sarılıp hayatının başından beri hatırladığı ve bu zamana kadar olup biten, bütün sıkıcı anılarını şu son iki cümlede yazdığım gibi baygın ve iç karartıcı bir ağızla yazan, sonunda ya küfür edip ya da "Neyse..." deyip geçen bir insan anlatılır Ekmek Arası'nda. Sadece hareketli yaşantısını da anlatmaz yazar. Küçük bir çocukken evde gözünü öylesine dikip kaldığı, anlamsız ve bir anlamı da olması gerekmeyen hallerini de olduğu gibi anlatır. Beni taa çocukluğuma, çevremdeki insanları ilgi çekici bulmayıp, halı ve koltukların desenlerini, yerdeki kara betonun çatlaklarını izlediğim sıradan bir hafta sonundaki öğleden sonraya götürür. Sanki ben orda öyle duruyorken Charles Bukowski de masanın altına girip pencereden dışarı bakarken dalıp giden yan komşunun çocuğu. Ve benim mahallede her şeyi beraber yaptığım tek ve en yakın arkadaşım... Arkadaşım Charles'la maalesef çabuk ayrıldık. Kitabı bitirdikten sonra elimde görüp merak eden başka bir arkadaşıma vermiştim. Sonraları beni rahatsız eden bir davranışından ötürü selamı sabahı kestim onunla. Kitap da geri gelmedi. Kitabı sevmeme rağmen isteyemedim nedense. Şimdi tam bu noktada bu arkadaşa ve onun gibi aldığı kitabı geri vermeyenlere okkalı bir küfür yakışırdı ama "neyse..." Bukowski yazmış olsa bu yazıyı daha sade ve etkili noktalardı. Kendini benden daha iyi hissedeceği kesin.