Çıkış Yok

Günümüzde insanlar yoğun ve durmaksızın, beklentilerle dolu bir hayat yaşıyorlar. Beklentiler arttıkça problemler artıyor ve problemler çözülemedikçe insanlar sırtlarında bunun taşlarıyla dolaşıyorlar. Her insanın bu gücü farklı boyutlardaki taşları kaldırmaya yetiyor. Kimisi dokuz taşı kaldıracak gücü bulurken, kimisi iki taş aldında eziliyor ve bu taşlarla yola devam etmek istemeyerek kolay yolu seçiyorlar. Kaçmak... Hayattan, sorumluluklardan, çıkan problemlerden kısacası bu hayattan kaçmak. Nasıl kaçıyorlar peki? Hayattan nasıl kaçabiliriz ki? Cevabı çok basit: İntihar ederek. İntihar bir çıkıştı ve eminim her insan hayatında en az bir kere de olsa bu kaçışı aklından geçirmişti. Bunun çeşitli sebepleri olabilir, kimisi hayatında zorluklar olduğu ve bunlardan kaçmak istediği için intihar etmeye kalkarken kimisi de "Adam Standler'ın 39 Ölümü" kitabının kahramanı Adam Strand gibi sadece canı sıkıldığı için intihar etmeyi deniyor. Kitabın intihar etme konusunda ne kadar çok yöntem anlattığını fark ettim. Adam, otuz dokuz kere intihar ederken her seferinde başka metodlar deniyor ve her seferinde başarısız oluyordu. Bir keresinde aşırı dozdan ölmeye çalışırken, başka seferinde kendini asıyor, bir sonrakinde bir yerden atlayarak bu hayattan uzaklaşmaya çalışıyordu ancak hiçbirinde başarılı olamıyor sürekli hayata geri dönüyordu. Ya gerçek hayatta da öyle olsaydı? Kendimi düşündüm; bu hayattan, sıkıntılardan kurtulmaya çalıştıkça ya daha fazla bu hayata gömülseydim napardım? İntihar etmeyi düşündüğüm zamanlar geldi aklıma. Bu hayattan kurtulmak için her şeyi göze almışken, her seferinde bir farenin kapana kısılması gibi burada sıkışıp kalsaydım... O kadar canım acırken, ne yaparsam yapayım işe yaramasaydı ve her seferinde Adam gibi birkaç saat sonra sanki o olaylar hiç yaşanmamış gibi hayata tekrar açsaydım gözlerimi, ne olurdu? O kitabın her sayfasını okurken bunun ne kadar korkunç olduğunu düşündüm. Herkes nasıl bir gözle bakardı acaba bana? Herkesin gözünde intihar etmeye çalışmış ama başarısız olmuş bir ruh hastası olurdum herhalde. Acaba hala konuşurlar mıydı benimle? Beni tedavi mi etmeye çalışırlardı? Nasıl bir hayatım olurdu o saatten sonra? Sonunda ölmeyi başarır mıydım? Hayatım nasıl sona ererdi? Kitabı okurken sürekli bu sorular vardı kafamda ve hala bir cevap bulamadım. Bir yandan kitabı okurken aslında intihara meyilli insanların bunu okumasının ne kadar sakıncalı olacağını düşündüm. Hayata küsmüş, buradan kaçmak için her şeyi yapacak birine bir yol daha göstermiş oluyordu kitap. O olmazsa bunu dene, bu olmazsa şunu dene... Hiç bu kitabı okuduktan sonra sırf bu kitap yüzünden intihar etmeye kalkmış biri var mıydı acaba, bence kesinlikle olmalıydı. Ceren Alganatay Kitabın konusu çok ilginçti ve konusunu ilk duyduğum andan itibaren okumak için can attım. Her kitap farklı bir hayal gücü, farklı bir düşünce biçimi benim için ve bu kitabın kurgusu, yazarın hayal gücü beni çok etkiledi. Zaman geçtikçe kitapların konuları, sonları her bir şey birbirine benzemeye başlıyor ve bu da kitapları sıradan bir şekle sokuyor. Bu şekildeki değişik konulu kitaplar insanlara daha cazip gelmeye başlıyor ve dikkat çekiyor. Gündelik hayatta bir çok insanın düşündüğü, sıradışı bir konu olduğu ve değişik bir sonu olduğu için bir çok insanın ilgisini çekiyor. Konusuyla diğer kitaplardan ayrılan ve üslubuyla insanı sürükleyen, değişik konusuyla herkesi şaşırtan bir kitap olması bu kitabı diğerlerinden ayırıyor. Bu kitabı intihar etmeye meyilli olmayan ama bu konulara ilgisi olan herkesin okumasını kesinlikle tavsiye ederim.