HİÇ KÖPEKBALIĞI OLDUNUZ MU?

'Shopping is my cardio. ien azından çoğu kadının anlamını bildiği bilmese de çoğu insanın yaşamına uyguladığı bir yaşam biçimidir. Birkaç yıl öncesine kadar benim de uyguladığım bir yaşam biçimiydi. Alışveriş yapmak bana müthiş bir haz veriyordu. Bu bir çorapta olabilirdi defterde. Yeter ki almış olayım. Aslında beni rahatlatan hedefe ulaşma duygusuydu çünkü alınacak her şey benim için bir hedefti ve o hedefe varmadan bana huzur yoktu. Zaten bu sebeple aldığım şeyden duyduğum haz en fazla eve gelene kadar sürüyor çoğu zaman alma kısmını tamamladığımda aklımdaki yeni hedef kendini belli ediyor ve bana; 'Ona ulaştın, sıra bana gelmedi mi?' diyordu. Neredeyse göçebe bir yaşam sürdüğüm için sürekli toplanma halindeydim fakat benim toplanacak eşyalarım hiç bitmiyor paketleri bile açılmadan konu komşuya dağıtılıyordu. Dolaplar, çekmeceler üzerime yıkılıyordu ama almaktan asla vazgeçmiyordum. Ta ki aynada yansımamı görene ve aslında alırken sürekli kendimden verdiğimi fark edene kadar. İstanbul Modern Müzesi'nin koleksiyonunda bulunan Sabire Susuz'un Alışveriş isimli tablosu benim için bir nevi ayna oldu diyebilirim. Etiketlerin beyaz bir kumaşa iğne ile tutturulması ile yapılan köpekbalığı figürü aslında benim ve çoğu insanın içinde bulunduğu durumun mizahi bir özetiydi. Bir köpekbalığına dönüşmüştüm. Gördüğüm her şeye saldırıyor, aynı bir köpekbalığı gibi avımı yerken kör oluyor neye ihtiyacım olduğunu düşünmeden her eşyaya kendimi tatmin edecek bir bahane üreterek sahip oluyor bazen de olasılıklar üzerine alışveriş yapıyordum. Yüzde elli indirimde kesme tahtası mı? Bugün yarın kendi evime çıkabilir, bunu peynir tabağı olarak kullanabilirim. Şişirilebilir ayak banyosu mu? Televizyon seyrederken ayaklarıma spa keyfi yaşatabilirim. Bir süre sonra fark ettim ki bir köpekbalığı olsam bile yüzdüğüm suda boğulabilirmişim. Ve ben boğulmaya başlamıştım. Servisten birkaç durak geç inip, eve mağazaların olduğu sokaktan yürüyerek geliyor veya bir yere giderken yolu uzatıp vitrinlere bakarak yürüyordum ve çok nadiren eve elim boş dönüyordum. Hiçbir şey yapamazsam marketten bir şeyler alıyor veya kahve dükkanına uğruyordum. Fakat bunu neden yapıyordum en ufak bir fikrim yoktu. En azından bu tabloyu görüp, bu konu hakkında biraz düşününceye ve yaşadıklarımın farkına varmaya başlayıncaya kadar. Kendimi öyle bir hale getirmiştim ki aynı tablodaki gibi alışveriş ile bir bütün oluşturuyordum. Bu benim var olmak adına yarattığım sahte bir dünyaydı. Alışveriş konusunda blog yazıyor, bir çevre yaratıyor, tanıtımlarda birkaç anahtar söz ile kandırılıyor ve bu sahte dünyanın alışverişi bıraktığım anda söneceğini bildiğim için almaya devam ediyordum. Köpekbalığı olduktan sonra algılarım da farklılaşmıştı. Bir köpekbalığı gibi gözlerimi kapamış yalnız markaların, etiketlerin yaydığı koku üzerine yol alır olmuştum. Bütün logolar dikkatimi çekiyor, onları gördüğümde üzerinde taşıyan insan hakkında kafadan bir karara varıyordum. Fakat geç de olsa anladım ki her insan üzerine iğnelenmiş olan etiketlerin arkasında aslını taşıyor. Çoğu zamanda bu etiketlerin üzerine tutturulduğunu ve çok kolay bir şekilde üzerinden düşüp, aslının kolayca kendini belli ettiğini unutuyor. Bu sebeple aslına yatırım yapmaktansa daha kolay bir yol olan tutturma yöntemini seçiyor. Ben bu tablo ile yaşadığım belki de farkında olduğum fakat sırf cesaretim olmadığı için değiştirmeye korktuğum sahte dünyanın farkına vardım ve anladım ki herkes olması gerektiği birey olmalı. Bu yüzden üzerimdeki iğneleri çıkararak aslıma döndüm. Anladım ki aslım bana bir köpekbalığından daha çok yakışıyor. Artık farkındayım ki Chuck Palahniuk'un da dediği gibi insanlar sadece gerçekte ihtiyaçları olmayan şeyleri alabilmek için nefret ettikleri işlerde çalışıyorlarii. Yoksa bir insan neden şişme ayak banyosuna ihtiyaç duyar ki? Benim bir işime yaramadı ama umarım eski apartmanımın altındaki kuaför hayrını görüyordur. i Türkçe:Alışveriş benim sporumdur. ii Palahniuk, Chuck. Ot Dergi Feb. 2016: 63.