İSTANBUL

"Ve uzaklardan seni düşündüğüm bugünlerde Bakışlarımda akşam karanlığın Kulaklarımda sesin İstanbul" (Türkali) Memleketim İstanbul... Taşı toprağı altın derler ya, doğru. Doğup büyüdüğüm, yaşarken kıymetini bilmediğim, kaybedince arkasından ağladığım şehir... Hatalarla dolu da olsa güzelliğiyle büyüler insanı. İstanbul'da yaşayan başka yerde yaşayamaz, derler. Doğru, ne söylendiyse doğru İstanbul hakkında; Vedat Türkali'nin Bekle Bizi İstanbul şiiri de bu şiiri ithaf ettiği Tevfik Fikret'in Sis şiiri de. Bu iki şiiri de hak ediyor İstanbul aslında. Hatalarla da dolu; umutlarla, huzurla, mutlulukla da. Orada doğup büyümüş, her semtinde bulunmuş bir insan olarak o kadar çok şey gördüm ki... Türkali'nin belirttiği gibi, haksızlıklar da var güzellikler de. Mesela Üsküdar sahilinde oturup Kız Kulesi, güneşin denizde oluşturduğu parıltılar ve denizin huzur dolu dalga sesleri eşliğinde çay içerken arkadaşlarla sohbet etmenin tadı bir başkadır. Özlenir o arkadaşlar ya da bırakıp gittiğin ailen. İnsanlara çok bağlı biri olmamışımdır hiçbir zaman, yalnızlığı seven ve yalnızlığına kaçan bir insan olmuşumdur hep. Bu yüzden Ankara'ya geldiğimde bu kadar özleyeceğimi düşünmemiştim. Hem İstanbul darlar insanı; özellikle yaşadığım semtin ünü göze alındığında, İstanbul'dan gidişime çok da üzülmüyor olmam haklı bile görülebilir. Gazi Mahallesi diye bilinen bir yerde doğdum büyüdüm. Akla gelebilecek tüm kötülükler ve tehlikelerin olduğu bir semttir Gazi. Terör, uyuşturucu satıcılığı ve daha nicesi. Alçak uçuşta polis helikopterleri uçardı üzerimizden hep, pervanelerinin sesleri gitmez kulağımdan. Gidelim buradan diye yalvarırdım hep ama imkanımız yoktu ne yazık ki. Şimdi orada değilim, daha güvendeyim ama ailemi orada bırakıp geldim Ankara'ya, aklımdan çıkmıyorlar ki. Bir de trafiği vardır İstanbul'un, orada değilken unutursun; insanın hayalinin alabileceğinden fazladır çünkü. Saatlerce hareketsiz bekletebilen, sinirden felç geçirtebilen ulaşım yolları vardır. Tüm bunlara rağmen özlüyorum İstanbul'u. Çünkü şimdi anlıyorum özlemenin ne olduğunu, bu kadar özlemeyi gerektiren bir şey yaşamadığımdan özlemenin manasını kavrayamamıştım daha. Yalnızca insanlar özlenmiyor ya da yalnızca mekanlar; anılar özleniyor. Gerçi yalnızca İstanbul da özlenebilir, memleketimi bu genellemeye dahil edemeyeceğim; bazen hiçbir şeyi değil de sadece İstanbul'u, o büyülü havayı özlüyorum. Fakat dediğim gibi anılara duyulan özlem o kadar güçlü ki... Arkadaşlarımla olmak istiyorum, Kadıköy'de belki ya da ailemle sıcak yuvamda. Ama uzaktalar; yanlarına gidecek, özlem giderecek zamanım da yok. Buradayım işte, trafik sıkıntısı çekmeme dışında hiçbir kazancım yok, onlarsa okullarına giderken vapura biniyorlar. Ah İstanbul, kafamda oluşan her şeyin karşılığısın sen. Çocukluğumsun, arkadaşlarımsın, ailemsin. Zamanında tüm dünya devletlerinin toprakları için savaştığı şehirsin. Şimdi haline bak, kötülüklerin kusursuzca gizlenebildiği bir yer haline geldin. Öyledir ya İstanbul, sokaktayken etrafına dikkatlice bakan bir insanı delirtecek kudrete sahiptir. Buz gibi havada üzerinde sadece bir kısa kollu tişört, ayağındaysa yırtık ayakkabı olan çocuklar bir yandan ısınabilmek için büzüşüp tüm vücutlarını tişörtlerine sığdırmaya çalışırken bir yandan da peçete satarak para kazanmaya çalışırlar ve sen sadece bir lise öğrencisi olarak hiçbir şey yapamazsın o çocuklar için, tramvaya yetişip yurda gidersin. Ya da başka bir yerde flüt çalıp para kazanmaya çalışan küçük çocukların birbirlerinin kazandığı paralar yüzünden kavga ettiğini görür yine hiçbir şey yapamazsın. Tek yapabildiğin şey ağlamak olur o güzel çocuklar için. Ne gelecekler vaat ediyordur bu çocuklar kim bilir fakat bütün hakları elinden alınmıştır. Senin yürüdüğün yollardan yürüyordur onlar da ama çok farklı şartlarla. Tüm bunlara şahit olduktan sonra kimileri çekip gitmek ister kimileri ise kalıp yardım etmek. Çocuklar tek bir örnek sadece, yardıma muhtaç o kadar çok şey var ki... Ben de hep yardım etmek istedim, hep bu yüzden çalışmak istedim. İstanbul bunu hak ediyor çünkü çocuklar bunu hak ediyor; tüm dünya bunu hak ediyor. Umarım büyüdüğümde ve elime mesleğimi aldığımda, eğer gücüm olursa, çocuklara yardım etmek için çalışabilirim. Memleketimden başlarım önce, bir yerden başlamak gerekiyor sonuçta. Ben de İstanbul'umu güzelleştirerek başlamak isterim tabii; çocuklar gündüz güneş ile gece ay ile parlayan gökyüzüne baktığında hayalleri umut, gönülleri mutlulukla dolsun isterim. Vedat Türkali Bekle Bizi İstanbul şiirini öyle güzel yazmış ki İstanbul'u bilen biri bunu okuduğunda her şeyin doğru olduğunu görür ve tüm bunları düzeltmek için umutla dolar. En azından ben böyle düşünüyorum ve benim gibi İstanbul'u düşünen insanların olduğunu da biliyorum. Öyleyse "Bekle bizi İstanbul", benim güzel memleketim! "Bekle o günler gelsin İstanbul bekle Sen bize layıksın" (Türkali)