Denizlerin Üstünde

İnsanlar birleşir; yolları ayrı düşer. Birbirlerine kavuşamayan nehirler gibi, birlikte akarlar, aynı denize dökülürler. Belki o an artık huzuru bulup sadece sevdikleriyle olmayı hayal ederken engin dalgalar ayırır bu kez. Çünkü hayat hiçbir zaman biriyle yalnızca var olup bu varlığın tadını çıkarabilecek kadar durağan değildir. Sadece uzaktan bakakalırsın dalgalara ve içinde kaybolan o adama. Sen tam bu kez akıntı bizi birbirimize sürükler derken bir fırtına çıkar alır onu senin kollarından. Yeniden yapayalnız kalırsın denizin en derin noktasında, yüzme bilmeden ama o deniz seni ne içine alır ne de bırakıp gitmene izin verir. Süzülür, savrulursun oradan oraya. Bir ruhla karşılaşmak istersin, seni zamanın başından beri tanıyan, gözlerinin içinden en derin, en gizli sırlarını görebilen. Bir dost ya da aşık, sevmek istersin, yıllardır söyleyemediğin içinde tuttuğun her şeyi dökülmek, haykırmak. Bu ruh cümbüşünde eşsiz benzersiz olanı, sana en çok benzeyeni ve senden en uzak olanı istersin. Ancak böyle farkına varırsın insan olduğunun, hala en kuytuda, özünde o çocuk olduğunu. Bir insanı tanımak ne kadar sürer? Yaşadığımız şu kısacık ömürlere sığar mı gerçekten birini tanıyabilmek? Yoksa zaten önemli olan sadece sevmek midir? Geri dönüş beklemeden belki daha birini tanımadan sevebilmek. İmkansızdır beyinlerimizi zincirlerinden kurtarmak, ön yargıları bir rafa kaldırıp her bireyin içindeki eskiden oldukları çocukları görebilmek. Küçük bir çocuğun arkadaş edinmesi gibi yaşanmalı hayat. Duyduklarını, bildiklerini bir tarafa bırakıp bir insanı gerçekten sevmek; ancak o zaman ruhun derinliklerine, özüne ulaşabiliriz. Çünkü her insanın içinde "daima değişmeyen bir şeyler kalır, insanın özünde var olan şeyler"(51). Bu derinlerde kalmış ve zamana meydan okumuş öz ancak sevginin gücü ile elde edilebilir. İşte bu yüzden birini tanımadan, karşılığını beklemeden sevmek gerekir. Gerçeği okumakla ya da gezmekle bulamadığımız o karanlık akşamları sevginin pırıltısıyla aydınlatabilmek için. Ama sevmek hiçbir zaman kolay olmadı. İnsan nefretle doğdu. Kibirle hareket etti, vurdu, kırdı, paramparça halde bıraktı dokunduğu her şeyi. Bu içten gelen nefreti kapatıp, kalbin derinliklerindeki gizli kalmış sevgiyi dışarı çıkarmaktır insanın yüce görevi bu dünyada. Ancak bu şekilde ailemiz, dostlarımız ve aşklarımızla aramızda zamanın yıpratamayacağı bağlar kurabiliriz. Hayatın keşmekeşliği içinde birbirimizden koparken, her gün bambaşka olaylara şahitlik edip birbirinden tümüyle farklı insanlarla iletişime geçeriz. Her gün yeni biri olarak uyanırız. Bambaşka fikirler, hayaller, tutkular, düşünceler ile. "İnsan her an yabancılaşıyor, her fikirle, her bakışla"(51). Bu dönüşüm her insan için kaçınılmaz bir süreçtir; yaşamın, hayatta olmanın, bir toplumun parçası olmanın en doğal sonucudur. Yıllar sonra karşılaştığın bir dostunun o gün bıraktığın kişi olmadığının farkına varırsın, onu bıraktığın gibi bulmak istersin ama insanın zamanın akışı karşısında biçare bir varlık olduğunu unutursun. Fakat sohbet ilerledikçe fark edersin, giyim kuşamı, konuşma tarzı, ilgi alanları değişmiş olsa bile aslında o hala sırlarını paylaştığın dostundur. Ruhunun bozulmadığını ve hatta hala ruhlarınızın yapboz parçaları gibi birbirine oturduğunu fark edersin. İşte budur gerçek sevgi zamanın yıpratamadığı, bizden koparıp çalamadığı tek şey. Derin denizlerin köpükleri arasında savrulup durmaktır yaşamak. Sanki güçlüymüşüz, hayatın üstünde kontrolümüz varmış gibi davranarak. Kendimizi bu denizlerden üstün görerek dayanabiliyoruz belki de. Yakınlarımıza, sevdiklerimize sıkı sıkı tutunarak dağılmaktan kurtarıyoruz kendimizi. Bazen birine çelik örgülerle bağlandımızı düşünürken ufak bir dalga ile kopuveriyoruz. Her şeye rağmen, hayattaki bütün kedere ve acıya, güzel, iyi birkaç küçük şey yakalayıp mutlu olmaya çalışıyoruz. Küçük anlar için yaşayıp tufanın biteceği günü umutla bekliyoruz.