DAHA ÖZGÜR BĐR MEVSĐM DĐLEKLERĐMLE

Günümüz bireylerinde yaratıcılık, hayal gücü ve farklı düşünme geride kaldı, diye düşünüyorum. Çünkü her birimiz artık bir bütünün aynı yanılsamalarına sahip parçalarız. Ne demek peki bu bir bütünün aynı yanılsamaları olmak? Farklı olmamak demek, özgün değil de benzer düşünmek, benzer cevaplar vermek demek, bireylere düşünme değil de önüne konulanı yapma, tek yol gösterme demek. Farklı karakterlere ve düşünce yapılarına sahipken her birini aynı yol da değerlendirip aynı engellerle sınamak demek. Öyle ki ben bu engellerin varlığını bile hala sorgularken, bu engellerin bizi aynı olmaya zorlaması demek. Nasıl oluyor peki bu, nasıl aynılaşıyor ve basitleşiyoruz? Cevap basit; gözlerini kapatıp kulaklarını tıkayan aile bireylerimizin bize koydukları hedeflerle ve elbette ikinci yuvamız olan okullarımızın düzeltilemeyen sistemiyle. 1994 doğumluyum, güzel bir çocukluk yaşadığımı düşünüyorum. Üç kişi bir bisiklete bindiğimizi, dizlerimde sık sık morlukların olduğunu, ramazan bayramlarında çikolata vermeleri için tüm bakkalların ellerini öptüğümüzü ve sokaktan akşam ezanında döndüğümüz için kardeşimle beni "sokak çocuğu musunuz siz, saat kaç!" diye annemin bizi azarlamalarını hatırlıyorum. Fakat maalesef 1994 yılı da benzer nesil yetiştiren bu sisteme dahil yıllardan. Aslında bu sistemin başlangıcı ne zamana ve kime dayanıyor bilmiyorum. Tek bildiğim resim yapmayı seven bir çocukken, 5. Sınıfa kadar ne olmak istiyorsun sorusuna 'vali' dediğim. Hayatında bir kez bile vali biriyle tanışmamış olan ben, babamın bana inançla benimsettiği bu mesleği içtenlikle daha on yaşındayken söylüyordum. 8. Sınıfta resim öğretmeni olmak istediğimi söylediğimde ise olmamaya ikna ediliyorum, görüldüğü üzere babasına çok karşı koyabilen biri değildim. Korktuğum için değil üstelik çok sevdiğim için. Bunu anlattım çünkü ailenin bireyler üzerindeki etkisini dikkat çekmek istedim ve eminim birçok kişinin hayatında buna benzer anılar vardır. Peki ya ikinci yuvamız okula ne demeli? Bireyleri eğiten okullarımız aynı zamanda standartlaştırmıyor mu? Hepimiz geçtik matematik, fizik ya da edebiyat sınavlarından. Sandık ki kimyadan 90 almak hayatımızdaki en önemli şey ezberledik de ezberledik, sandık ki karnemize 2 düşünce ailemizin yüzüne bakamayız, sandık ki utanç verici bir şey bu (bakamayanlar da oldu biliyorum). Kimse demedi bize beden dersinde, müzik dersinde "Bırakın test çözmeyi, etrafınıza bakın, koşun, ritmi dinleyin notalara basın" diye. Aksine OKS' ye hazırlanırken, hocalarımız boş derste voleybol oynadığımız için cezalandırdı bizi, cezalandırıldım daha da acısı benim suçlayıcı bakışlarıma karşılık "Dlerde beni anlayacaksın" dedi, anlamadım hala daha da anlayamam. Maalesef bu yapı aradan yıllar geçse de değişmedi. Bizlerden yaratıcılığımızı yazarak belirtmemiz istendi ve yine notlandırıldık. Kimse sormadı blog yazmaya yeteneğimiz olup olmadığını, belki de başkaları için yaratıcılık ritimdi, belki de mavi yağlı boyaydı. Yaratıcılığı desteklemek güzel de yine aynı engellerle sınamak yanlış değil mi? Düşünmeye sevk etmek güzel de, yazarak yapmaya zorlamak yanlış değil mi? Peki, ben nereden geldim bu düşüncelere? Bak Önümüzde Yeni Bir Mevsim başarılı bir öykü kitabı. Serkan Türk' ün dördüncü öykü kitabıymış, yazarın kendisi hakkında bir bilgim yoktu, önceki kitaplarını da anlayacağınız gibi okumadım ama okurken zevk aldım. Sık sık eskiye gidiyor hikayelerinde yazar. O eskiye gidince ben de gidiyorum ve fark ediyorum ki beni en çok gülümseten anılarım çocukluk yaşlarımmış, büyüdükçe hatırlanması kolaylaşmış anıların, yaşanması zorlaşmış. Sınavlar almış yerini, notlar çevrelemiş ve sorumluluklar da tamamlamış gerisini. Sonra kendimi Krampon Kazası öyküsündeki o tozlu yerde saklanan güvercinle bağdaştırıyorum. Onun da kalbi küt küt atıyor benimki gibi. O zarar görmekten korkuyor, bense içimde hissettiğim o bir parça çocuğu da monoton iş hayatında kaybetmekten korkuyorum.