BİR ELMANIN YARISI

Duygular ve hisler kişilere mi aittir yoksa hepsi evrensel midir? Peki kişiye özellerse empati kurduğumuzda nasıl olurlar veya empati kurduğumuzda hissettiklerimiz bize mi aittir yoksa kendimizi yerine koyduğumuz kişiye mi? Duygular, hisler, düşünceler aslında tamamen kişiye ait olan şeylerdir. Empati kurduğumuzda bile aslında o duyguları gerçek yoğunluğuyla hissedemeyiz çünkü biz sadece yaşanmış olanı düşümeye ve yargılamaya çalışırız kendimizce. Hiçbir zaman bir başkasının duygularını, onun yaşadığı yoğunlukla hissedemeyiz. In Your Eyes filminde ise bu kişiye özellik durumu çok farklı bir boyuta taşınıyor. Nasıl olduğu bilinmeyen bir şekilde Rebecca ve Dylan doğdukları günden bu yana iki farklı beden içinde aynı duyguları ve hisleri yaşıyorlar. Rebecca genç ve evli bir kadın. Ancak evliliği kendi güzelliği kadar güzel değil çünkü doktor olan kocasıyla problemleri var. Dylan ise hapse girip çıkmış, hayatını yeni bir düzene oturtmaya çalışan bir genç. İkisi de küçüklüklerinden beri yaşadıkları bu olaylara hiçbir anlam veremiyor ve bu duruma alışmaya çalışarak hayatlarına devam ediyorlardı ta ki o güne kadar. Rebecca ve Dylan bir yolunu buldular ve artık birbirleriyle bir ülkenin uç noktalarında olmalarına rağmen iletişim kurmaya başladılar. Rebecca Dylan'ı, Dylan da Rebacca'yı kendi gözlerinde görebiliyor, konuştuklarını sanki kendileri söylemiş gibi duyuyorlardı. Zaten öncesinden beri yaşadıkları tüm fiziki halleri hissediyorlardı ama artık bunların ne manaya geldiklerini de biliyorlardı. Gel zaman git zaman Rebecca ve Dylan dostluklarını ilerlettiler ve birbirlerinden hoşlanmaya başladılar. İkisi de hayatlarından çok fazla memnun olmayan, tam olarak mutluluğu ve kendilerini anlayan biri olmadığını düşündükleri için hayat onlara zehir gibi geliyordu. Birbirleriyle tanıştıktan sonra ise bu durum tamamen değişti. Sanki onlar dışarıdan bakıldığında iki ayrı insanmış gibi görünse de bu durumun gerçekle alakası bile yok. Onlar aynı anda kalbi atan bir vücudun iki parçası yani onlar bir elmanın iki yarısı. Sevinçleri, acıları, aşkları hepsi bir. Birbirlerinden hoşlanmaya başlamalarının ardından artık zaten beraber yaşadıkları bu hayatı birbirlerinin yanlarında sürdürmeye karar verirler. Fakat şöyle acı bir durum var ki insanlar Rebecca ve Dylan'ın akıllarını kaçırdıklarını düşünüyorlar. Hatta Rebecca'nın kocası onu engellemeye çalışır ve kaçmasına izin vermez. Tabi aşkları ve hayatlarının artık daha anlamlı olacağına inanmaları bu engelleri dinlemez ve bir şekilde kaçıp buluşurlar. İnsanlar hayatları boyunca hayatın anlamının peşinde koşarlar. Her insan için bu mana veya bir başka deyişle amaç farklıdır tıpkı hisler gibi onlar da kişilere özeldir. Bu amacın peşinde koşulan yolda, bazen insanlar işte bu benim eşim diyecekleri kişilerle karşılaşırlar. Hatta bazı insanların amacı da bu insanları bulmaktır en başından itibaren. Ben bu birbirlerini tamamlayan insanlara bir elmanın iki yarısı demek istiyorum. Bir elmanın iki yarısının birbirlerinden tek farkları sadece bir diğerinin yarısı olmalarıdır. Hatta olaya biraz daha felsefi açıdan yaklaşırsak bu farklılığın da bir tamamlayıcılık, benzerlik olduğu söylenilebilir. Her insanın bir diğer yarısı vardır ancak sadece şanslı olanlar diğer yarılarıyla birlikte olabilirler. Ve bazısı da vardır ki yarısını bulduğunu düşünürken aslında kendine ve yanındakine haksızlık etmekten başka bir şey yapmamaktadır. Peki bu duruma haksızlık diyebilir miyiz? İki yarı birbirine kavuştuğunda birbirlerini adeta bir bütün gibi tamamlayabilirler mi? Cevap sessizlikten ibaret. Bazen insanlar eşlerini bulsalar da mutlu olamayabiliyorlar çünkü. Araya giren küçük anlaşmazlıklar veya yanlış anlaşılmalar, bütünlüğün devam etmesine izin vermeyerek bir çürük etkisi yaratabilir. Bu durumun sonucu ise iki tarafın da çürümesiyle tamamlanır.