KIŞIN MUTLULUKLA BİR İLGİSİ OLMALI

En sevdiğim mevsim, kış, sonunda kapıya dayandı. Gerçi Ankara'da kış ekim biterken başlar, nisan başlarken biter. O yüzden bir süredir kış gibi hissettirmeye başlamıştı havalar. Ama benim için kışı kış yapan bir numaralı şey kardır. Şu sıralar ayazı gelmiş olsa da kendisi gelmediği için kıştayız diyemiyorum pek. Ancak geçen gün annem en az kar kadar kışı hissettiren bir poşetle geldi eve: Kestane sezonu sonunda açılmış! Hani herkesin mutlu bir mekanı vardır ya, psikologların gergin olduğumuz zamanlarda zihnen gitmemizi tavsiye ettiği... Benim için o yer Kuğulu Park. Bir bankta oturmuşum, karın yağışını izleyerek bir sokak tezgahından aldığım kestaneyi yiyorum. Anlayacağınız üzere orayı benim için mutlu kılan şey kuğular değil, kar ve kestane. Kar ve kestane... Düşüncesi bile içimi mutlulukla dolduruyor. Bir samimiyet var bu düşüncede. Abartıdan uzak, alabildiğine sade bir düşünce. İçinde benden bir parça var, benim mutluluk tanımım var. İşte bu yüzden annemin eve kestaneyle gelmesi beni bu kadar mutlu etti. Hemen düdüklüye doldurduk kestaneleri. Pişmesini beklerken kendimi nasıl oyalayacağımı şaşırdım. Haliyle piştiğinde soğumadan yediğim ilk birkaç taneyle ağzımdaki tüm hisleri öldürdüm. Yine de o kestane içimdeki mutlu olma ve mutlu olmayı isteme duygularını uyandırdı. O günden beri kafamda mutlu mekanımın düşüncesi dolanıyor. Senenin ilk kestanesini yedim tamam, portakal kokulu kış ayazı da çoktan geldi ama... Kar olmadan olmuyor işte! Bir an önce kar yağmalı, her yer bembeyaz olmalı, ışıklar biraz buğulu gözükmeli, burnumun ucu donmuş bir şekilde oturup kestanemi yemeliyim. Kafamı kaldırıp bir kar tanesini gözüme kestirmeli, onun aheste aheste salınarak yeryüzüne inişini seyretmeliyim. Bu isteğimin çok bencil bir yanı olduğunun farkındayım. Daha yeni doğmuş yavru köpeklerin annelerine sokulup yine de titreyeceğini, başını sokacağı bir çatısı olmayan yaşlı teyzenin dilenmek için oturduğu köşede soğuk yüzünden ağlayacağını tahmin edebiliyorum. Bunları yazarken bile birçok varlığın kabusu olan bir durumdan bu kadar zevk aldığım için kendimi kötü hissediyorum. Ama madem ki hava durumunu ben kontrol etmiyorum, o halde mevsimlerden bir favori seçecek kadar bencil olma hakkım var. Nasıl ki diğer insanlar yazın kavurucu sıcağından ve karpuzun şerbetinden hoşlanıyorsa ben de kışın donduran soğuğundan ve kestanesinden hoşlanıyorum. Belki de soğuk dayanamayacağım kadar şiddetlendiğinde kaçabileceğim bir kahve dükkanı, akşam eve geldiğimde yaslanabileceğim sıcak bir kalorifer olduğu için dilime kolay geliyordur bu durum. Ama ne fark eder, ben kışı seviyorum. Güneş yüzünü gösterme konusunda cimri davranmaya başladığı an herkesin suratı asılırken ben etrafa ışık saçmaya başlıyorum. Kışı sevmeyenlere inanılmaz geliyor benim bu halim. "Şu havada nasıl mutlu olabiliyorsun?" diye sorup duruyor yaz hastaları. Bir süredir bu soruya cevap vermekten vazgeçtim. Çünkü ben de onların yazı sevmelerini anlayamıyorum, herhangi bir şekilde anlayabileceğimi de sanmıyorum. Yazı sevmeleri bir yana, kışı sevmemeleri öylesine anlamsız geliyor ki. Bir insan karın beyazlığını, üşüyüp yün kıyafetlere sarılmayı, kestanenin çıtırdayan kabuğunu nasıl sevmeyebilir? Bir de kış sevenlerin depresif olduğu düşüncesi var herkesin kafasında. Genellemeler, genellemeler... Evet cvıl cıvıl bir mevsim değil kış, hatta sahip olduğu o dinginlik yüzünden benim favorim. Ama bu demek değil ki ben depresifim. Hatta onların havalar soğuyunca girdikleri ruh hallerini görünce rahatlıkla söyleyebilirim ki aralarındaki en mutlu insan benim. Çünkü soğuğu iliklerimde hissetmeyi sevecek kadar hayat doluyum.