Yaşam İçin Umutla Çabalamak

Çoğu insan koşullar kendisi için ne olursa olsun, hayat karşısındaki duruşu ve hayattan beklentisi ne olursa olsun bir yaşama çabasıyla tutunmaya çalışır hayata. Bu yaşama çabasını ise bazı zamanlarda derin bir yalnızlık takip eder. Cesare Pavase'nin gençlik yıllarında yazdığı öykülerden oluşan Geceleri, Sokaklarda isimli kitabı da bu profile uyan insanlardan oluşuyor. Birbirinden büyük ölçüde farklı görünseler de her hikayede kimi zaman varoluşsal bunalımlar yaşayan, kimi zaman varoluşsal tutkular taşıyan, kimi zaman ise yılgınlık ve kaybeden olma hissiyle boğuşan ama yine de yaşamak için uğraş veren, hayata tutunmaya çalışan insanların öykülerine tanıklık ediyoruz. Aslında hepsinin bu derin yaşama uğraşına bazı zamanlarda farkında olmasalar da büyük ve derin bir yalnızlık eşlik ediyor. Kitabı okuduktan sonra her öyküdeki karakterde kendimden parçalar buldum ve bu derin yalnızlığa ve hüzne rağmen insanların nasıl hala yaşama tutunmaya çalışabildiğini, bu yaşama uğraşını tetikleyen şeyin ne olduğunu düşünmeye başladım. Kendimi öykülerdeki insanlara yakın hissetmemin ve onlarda kendimden parçalar bulabilmemin nedeninin, aslında çoğu zaman benim de varoluşsal bunalımlara sürüklenerek ve hayatın anlamsızlığından yakınarak hayat karşısında yılmış ve vazgeçmiş bir role bürünmem olduğunu düşünüyorum. Bu bezginliği ve varoluşsal sancıları tetikleyen şeyin ne olduğundan veya bu duygu durumundaki insanların yaşamlarının nasıl olduğundansa önemli olan şeyin bu duyguları taşımak olduğunu, bu yüzden ne kadar farklı görünürlerse görünsünler bu duygu ve düşüncelere sahip insanların birbirine yakın profilde insanlar olduğunu düşünüyorum. Üstelik ben de büyük ve derin bir yalnızlıktan kaçamadığımı ve o yalnızlığın tutsağı olduğumu hissediyorum sık sık. Tek başıma olduğum veya içinde bulunduğum kalabalıklarda kendimi yalnız hissettiğim zamanların dışında, çok sevdiğim ve birlikte olmaktan oldukça keyif aldığım arkadaşlarımın yanındayken de kendini gösterebiliyor bu yalnızlık hissi. Hatta bazı zamanlarda çok yakın bir arkadaşımla yalnızlıktan konuştuğumuzda, birbirimizi çok iyi anladığımızı ve aynı düşüncelere sahip olduğumuzu fark ettiğimizde bile bu yalnızlık hissim azalmak yerine daha da güçlenip somut bir varlık kazanıyor. Kısa bir an için yalnız olmadığımı, benim gibi başka insanların da olduğunu düşünsem de daha sonra bunun yalnızlığımı azaltmayacağını, aslında ikimizin de aramızdaki bu paylaşıma rağmen oldukça yalnız olduğumuzu ve bu duygudan kurtulamayacağımızı fark ediyorum. Bu kadar derin bir yalnızlık hisseden ve belirli bir ölçüde hayattan vazgeçmiş sayılabilecek insanları hala yaşamak için, mutlu olmak için çabalamaya itenin ne olduğu konusunda ise cevabın umut olduğunu düşünüyorum. Çoğu insan ne kadar karanlık günler geçirirse geçirsin ve ne kadar hayatın onun için düzelemeyeceğini düşünürse düşünsün içinde mutlaka en azından bir parça umut taşır. Güzel günler göreceğine, hayatın onun için iyi bir yola gireceğine inanmak ister. "Bir gün biraz ışık bulma umuduyla şimdi tozlu kağıtların altında köstebek gibi yaşıyorum." (Pavese, 16). Ben de aynı kitaptaki bu söz gibi, en depresif ve en mutsuz zamanlarımda bile bir gün güneşin benim içim doğacağı umuduna kapılarak çabalamaya devam ettim. Bu zamanlar akademik açıdan stresli olduğum, arkadaşlarımla aramın kötü olduğu, ailevi sorunlar yaşadığım, kendimi tamamen yalnız hissettiğim, aşık olduğum veya belirli bir nedeni olmadan sadece hayattan bıktığım ve hayatı değersiz bulduğum birçok zamanı kapsıyor. Eğer o günlerde işlerin benim için düzeleceğine dair bir umut ışıltısı taşımasaydım, şu anda hayat benim için çok daha farklı olabilirdi. O günlerden sıyrılmamı ve inatla çabalamamı sağlayan en önemli şeyin umut olduğunu söyleyebilirim. Bu yüzden nolursa olsun insanların içindeki umudu ve bu umuttan doğan yaşama sarılma, yaşam için çabalama isteğini kaybetmemesi gerektiğini düşünüyorum. Hayatı yaşanmaya değer kılan şey umuttur.