İFLAH OLMAZ KARAMSARLIĞIM

Karamsarlık üzerine bir yazı yazıp yazmamak konusunda uzun bir süre tereddütte kaldım. Neden mi? Zihnimdeki karamsarlık kavramı alışılagelmiş olandan biraz farklı. Bu kelimenin yarattığı çağrışımları tam olarak yansıtabilir miyim emin olamadım. Lakin "Dülger Balığının Ölümü" beni cesaretlendirdi. Sait Faik'in öyküleri hep böyle değil mi zaten? Sizi önce bambaşka bir hayal dünyasına götürerek, tüm duyularınızla bu hayal dünyasını hissetmenizi sağlar, ardından beklenmedik bir gerçekle baş başa bırakır. Hayallerden arınmış salt bir gerçeklik kalır ellerinizde. Satırlar ilerler, öykü biter. Zihninizdeki çağrışımlar ve bu çağrışımların yarattığı sorular bitmez. Cevapları bulmak da yetmez. Zaten Sait Faik'in sizden bulmanızı istediği cevapları bulmuşsunuzdur. Cevapların amacı sizi düşündürmektir. Sait Faik, muhakkak bir şeyleri sorgulamanızı istiyordur. Amacı sizin rahatınızı bozmaktır. Arkanızı döndüğünüz, görmezden geldiğiniz ama kanlı canlı bir şekilde orada duran gerçeklere dokunmanızı, varlığını tüm benliğinizle hissetmenizi ister. Eğer başarılı olursa vay halinize. Bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmaz sizin için. Zihniniz siz fark etmeden bazı kavramları öyküyle içselleştirir ve unutulmaması gerekenler köşesine bir güzel yerleştirir. Zihnim "Dülger Balığının Ölümü" ile karamsarlık kavramını içselleştirdi. O zaman ben de zihnimdekileri kelimelere dökerek; soyutluktan kurtarıp, başkalarının rahatını kaçıracak bir gerçekliğe dönüştüreyim. Karamsarlık nedir? Binbir rengin arasında siyah-beyaz fotoğraflar çekmekte ısrar etmek mi? Toprağa can veren yağmura öfkelenmek mi? Hep şikayet etmek, hiç şükretmesini bilmemek mi? Elindekilerin kıymetini bilmek yerine, hep sende olmayanı istemek mi? Mutluluk bir adım ilerideyken, onu ıraksamak mı? Belki de bu süslü sözlere hiç gerek yok. Karamsarlık aslında tanımlaması oldukça basit bir kavram. Yaşadığımız çağda gerçeklerin farkında olmak, karamsar olmaktan farksız. Olup biteni gören her göz yaşlı. Yaşadığı dünyanın farkında olan herkes yaralı. Kapanmayan, kabuk bağlamayan yaralarla savrulup dururken; birbirimize çarptıkça fark ediyoruz, yaralı sayısının büyüklüğünü. Bu ağır bilanço, çağımızın en büyük hastalığı karamsarlığın somut bir örneği. Tepeden tırnağa yaralıyken, kim gülümseyebilir ki hayata? Mutlu olanlar sadece farkında olmayanlar veya her şeyin farkında olup deliliğe vuranlar. Deliliğe vurmak ne güzel bir kaçış bu cehennemden. Ölü çocuklar coğrafyasında, kanla çizilen sınırların içinde; her şeyin farkında olup, öylece hayatına devam etmekten çok daha onurlu bir hareket delirmek. Oysa çoğumuz çabalıyoruz delirmemek için. Her gün üçüncü sayfa haberlerinin içinde yaşamaya kendimizi alıştırmak için takdire şayan bir çaba gösteriyoruz. Ne ilginç bir gayret. Hepimizin kocaman hayalleri var, çünkü hayallerimiz olmazsa birer hiçiz. İçinde yaşadığımız dünyadan tek kaçışımız hayallerimiz. Başka bir dünyanın, başka insanların, bambaşka bir yaşamın hayalini kurup gerçekliğimizden uzaklaşıyoruz. Oysa gelecek bugünümüzün bir yansıması olacak. Bu gerçeğe de arkamızı dönüyoruz, gözlerimizi kapatıyoruz. Sait Faik'in hayatlarımıza girip gerçekliği suratımıza çarpmasını bekler gibiyiz sanki. Lakin eminim, gerçeği suratımıza çarpsa; biz de onun suratına bir güzel çarpar, onu uzak diyarlara sürgüne yollarız. Tıpkı gerçekleri su yüzüne çıkartmak için savaşan her aydınımıza yaptığımız gibi. Çünkü biz çok iyimser insanlarız. Karamsarlardan, gerçekleri yüzümüze çarpanlardan hiç hoşlanmayız. Anlaşılır gibi değiliz. Tek çare var: şarkılardan, şiirlerden süzüp geçirmek her şeyi. Öğrenilmeyi bekleyen onca eşsiz bilgiye, gelmiş geçmiş tüm yazarlara, şairlere, bilim insanlarına selam vererek; uçsuz bucaksız kumsalda basabildiğim tüm kum tanelerine basmak için çabalamak. Aşka, sevgiye, dostluğa umudumu bağlamak; hayatı güzelleştirme çabasını görev edinmek. Anın değerini bilmek; hayattalarken hala, tüm sevdiklerimi abartarak sevmek. Her şeye rağmen yaşamın önünde diz çökeceğim. Tutunmak için elimden geleni yapacağım. Karamsarlığı asla elden bırakmadan, her şeyin farkında ama sessiz bir yaşam süreceğim. Ta ki delirene kadar. Tanrı, tutunamayanlardan rahmetini esirgemesin. -Oğuz Atay DEFNE BAŞUSTAOĞLU