OYUNCAK BEBEKLİ KADIN

Sıradan bir gün, herkes okulda derse giriyor. Öğretmen yoklamayı almaya başlıyor ve Cansel derste değil. Halbuki Cansel hiç devamsızlık yapmazdı diye geçiriyor içinden ama hasta olmuştur herhalde diyerek çok üstünde durmadan yoklamayı almaya devam ediyor. O gün Canselsiz geçip gidiyor. Ertesi gün öğretmen karşısında korkmuş, bir şey saklayan gözlerle, umutsuzca sınıfta bir köşeye çekilmiş. O hayata umutla bakan Cansel'nin gözlerindeki parıltı gitmiş adeta. Öğretmeni ne olduğunu sorsa bile bir şey demeden, diyemeden, devam ediyor hayatına. Fazla dayanamıyor bu hayata ve birkaç gün sonra acı haber duyuluyor. Cansel intihar etti... 16 Şubat, pazartesi. Özgecan okuldan çıkmış eve gidiyor. İstemeye istemeye de olsa dolmuşa binmekten başka çok bir seçeneği yok. Saatler geçiyor ama Özgecan eve gelmiyor. Kızına ulaşamayan anne baba ne yaparsa yapsınlar kızlarından haber yok. Günler sonra Özgecan parçalara ayrılmış ve yakılmış bir şekilde bulunuyor. Özgecan katledildi... Elif daha altı yaşında. Annesi pazara gidiyor, Elif de annesi gelene kadar henüz yedi aylık kardeşine göz kulak olacak. Birkaç saat geçiyor ve annesi eve geliyor. Büyük bir gururla kapıyı açıyor. Ne de olsa daha küçücük olduğunu bildiği altı yaşındaki kızı büyümüş de kardeşine bakıyor. Sarılıp kocaman aferin öpücüğü verecek belki de ama kapıyı açtığında karşılaştığı görüntü karşısında hayatı kararıyor. Küçük Elif kanlar içinde yerde yatıyor. Elif bıçaklandı... Matematik öğretmeni Cansel'e zorla sahip oldu. Cansel aynaya bakmaya bile utanınca intihar etti. Cansel zaten o olay yaşanırken ölmüştü. Dolmuş şoförü Özgecan'a tecavüz etti. Özgecan karşı koymaya çalışınca öldürdü, parçalara ayırdı, yaktı. Özgecan zaten dolmuş şoförü ona dokunduğunda ölmüştü. Henüz sadece on dört yaşındaki kuzeni kapının kilitli olmasını dinlemeden havalandırmadan girip altı yaşındaki Elif'e tecavüz etti, boğazını kesti. Elif'i kanlar içinde bırakarak geldiği gibi evine geri döndü. Elif zaten içinde korkuyu hissettiği an ölmüştü. Kıyafetleri açık saçıkmış dendi. Kendi rızasıyla yapmış dendi. O saatte dışarda ne işi varmış kız başına dendi. Şimdi de sanki gerçekten suçlu Elifmiş, Özgecanmış, Canselmiş, Ayşeymiş, Aslıymış gibi onları cezalandırıyorlar. Eğer kuzeni bıçakla Elif'in boğazını kesmeseydi, Elif geriye kalan hayatında her yüz yüze geldiklerinde o acıdan kıvrandığı günü hatırlayacaktı. Özgecan eğer yakılmasaydı, her gece tekrar tekrar tecavüze uğrayacaktı. Cansel yaşadıklarından ve kendinden utandığı ve bu acıyı taşımaya gücü yetmediği için intihar etmeseydi, hayatını kabusa çeviren matematik öğretmeniyle geçirecekti geri kalan hayatını. Aşkı sadece televizyondaki dizilerden öğrenecekti. Hiç kalbi hızla çarpmayacaktı. Ne birisine güvenebilecekti ne de birisini sevebilecekti bundan sonra. Elif kendine saldıran, öldürmeye çalışan ve ona ölümden daha kötü acılar yaşatan kuzeniyle mi evlenecekti eğer hala hayatta olsaydı? Elinde oyuncağıyla annesinin kucağında giderdi düğününe de artık. Hayat dediğime de bakmayın. Evet, belki bizler gazetede yazılanları okuyup bir süre canımızı sıktıktan, televizyonda haberleri izleyip acıdıktan ve gerçek hayatta göz ucuyla da olsa sadece tanık olup sinirlendikten sonra hayatımıza devam ediyoruz fakat onlar hayatta olsaydı nasıl tekrar gülebileceklerdi? Nasıl gözlerindeki parıltı geri gelecekti? Nasıl hiçbir şey yaşanmamış gibi devam edeceklerdi? Bunları düşündükçe korkmamak elde değil. Her ne kadar başımıza gelmemiş olsa da karanlık, dar sokaklardan geçmeye hangimiz korkmuyoruz ki artık? Yeni tanıştığımız birisine hangimiz şüpheli gözlerle bakmıyoruz? Korkuyorum işte. Yolda yürürken acaba birisi peşimden geliyor mu diye çaktırmadan arkama bakmaktan, haberleri okumaya her başladığımda defalarca "cinsel istismar" yazısı görmekten yoruldum. Fakat maalesef artık yorulmaya, sinirlenmeye, üzülmeye gücüm yetmiyor. Sadece korkuyorum.