Anı Yakalayamamak

İnsanoğlu olarak hiçbirimiz mükemmel yaratılmadık ve belki de bu yüzden mükemmel olmak için uğraşıp duruyoruz tüm hayatımız boyunca. Sürekli eksik yanlarımızı kapamaya çalışıyoruz ve bütün hayatımızı bu uğurda harcıyoruz. Mükemmel olmak için yapmayacağımız hiçbir şey yok. Baksanıza mükemmellik uğruna doğayı nasıl da yok ediyoruz. Betonu toprağa, büyük rezidansları küçük ağaçtan evlere tercih ediyoruz. Eksikliklerimizle yaşamaktansa, mükemmel olmak için kendimize düşman oluyoruz. Kendimize küserek mutsuz yaşamayı, eksikliklerimizle ve kendimizle barışık yaşamaya tercih ediyoruz. Etrafınıza baktığınız da kaç tane mutlu yüz görüyorsunuz. Herkes mükemmelliğe ulaşmak için harıl harıl çalışırken kaçı mutlu bu durumdan? Mutluluğu eksikliklerimizi kapayarak kazanmaya çalışırken bu uğurda yolumuzu kaybedip sadece eksikliklerimize, hatalarımıza saplanıp kalıyoruz. Mutlu olamadıktan sonra eksikliklerimizi kapamak ne işe yarar ki. Elimizde tek bir hayat var neden bunu mutsuz biri olarak harcayalım. "Eğer yeniden başlayabilseydim yaşamaya, İkincisinde, daha çok hata yapardım. Kusursuz olmaya çalışmaz, sırtüstü yatardım. Neşeli olurdum, ilkinde olmadığım kadar, Çok az şeyi Ciddiyetle yapardım." Bu mısralar belki de yaşı ilerlemiş olan her insanın zihninden geçecek ya da geçti. Eminim ki bu durum çağlar boyunca devam etmiştir ve devam edecek de çünkü bizler mutlu olmak için yaşamıyoruz. Mutlu olmak için belirlediğimiz hedeflere ulaşırken kaybolup gidiyoruz, hedefi şaşırıyoruz. Mutluluğumuz için araç olan hedefleri amacımız haline getiriyoruz. O kadar saplanıyoruz ki yanlış hedeflere, gerçek amacımız olan mutluluğu unutuyoruz çoğu zaman. Yoksa neden tarihimiz bu kadar savaşlarla dolu olsun ki. İnsanların hep daha fazlasını istemeleri mükemmele daha da yaklaşmak istemeleri tetiklemiyor mu bütün kötülükleri? Oysa mutlak hedef mutluluk olsa insan daha barışçıl, daha çekilir bir varlık olmaz mı? Mutlu olmak için biraz da vurdumduymaz olmak gerekiyor sanırım. Her şeyi detayına kadar düşünmektense biraz akışına bırakmak gerekiyor hayatı ve biraz da hata payı bırakmak gerekiyor. Yaşayacağımız her şeyi planlamak yerine hayata bir şans verip ona teslim olsak, karşımıza neyi çıkarırsa onu yaşasak. Spontane yaşamanın tadını keşfetmemiz gerek biraz da. Mesela yapacağımız tatili üç ay önceden planlamasak da ne zaman gitmek istersek o zaman bir kaçamak yapsak bizi çok daha fazla mutlu etmez mi? İşten, okuldan ya da yaşadığımız günlük hayattan sıkıldığımız bir anda yanımıza küçük bir çanta alıp kaçsak bir süreliğine, bizi çok önceden planlanmış bir tatilden daha fazla rahatlatmaz mı? Mükemmellik sevdamız burada da kendini gösteriyor; çok güzel bir tatil yapmak için aylar öncesinden her şeyi planlıyoruz hazırlıyoruz ama sanki o tatilin zamanı geldiğinde her şeyin heyecanı kaçıyor. O tatile sadece önceden planladığımız ve parasını ödediğimiz için gidiyormuşuz hissiyatı doğuyor insanda. "Anlar, sadece anlar. Siz de anı yaşayın. Hiçbir yere yanında su, şemsiye ve paraşüt almadan, Gitmeyen insanlardandım ben. Yeniden başlayabilseydim eğer, hiçbir şey taşımazdım. Eğer yeniden başlayabilseydim, İlkbaharda pabuçlarımı fırlatır atardım. Ve sonbahar bitene kadar yürürdüm çıplak ayaklarla." Hayat gerçekten çok kısa ve bizler bu hayatın hakkını veremiyoruz. Elimizde tek şansımız sadece bir hayatımız varken biz bu hayatı tamamıyla boşa harcıyoruz. Yaşamımızı sürdürürken mutlu olmayı unutuyoruz. Çocuklarımız için, ailemiz için, sevgilimiz için... herkes için bir şeyler yapıyoruz da kendimiz için hiçbir şey yapmıyoruz. Herkesi mutlu etmeye çalışıyoruz, mükemmele ulaşmaya çalışıyoruz ama kendimizi pas geçiyoruz. Kendimize karşı yapabileceğimiz en büyük iyilik olan mutlu olmayı kendimize çok görüyoruz sanırım. Bu yüzden en az çabayı mutlu olma için harcıyoruz ya da o kadar önemsemiyoruz ki kendimizi yaşamayı sadece nefes almak olarak görüyoruz. "Yaşamın her anını gerçek ve verimli kılan insanlardandım. Yeniden başlayabilseydim eğer, yalnız mutlu anlarım olurdu. Farkında mısınız bilmem, Yaşam budur zaten." Ama inatçıysanız eğer ve kararlıysanız kendiniz için hiçbir şey yapmamaya, hayatın tadını çıkarmayıp, anı yaşamamaya; üzgünüm kaybeden tarafta olacaksınız. İkinci bir şansınız olmasını dileyeceksiniz ama bulamayacaksınız ve hayatınız bu şiir gibi bitecek. "Çocuklarla oynardım, bir şansım olsaydı eğer. Ama işte 85'indeyim ve biliyorum... ÖLÜYORUM..."