YAŞAMA YAKIN

Uzun boylu, otuz yaşlarında olduğunu tahmin ettiğim esmer bir adam, cadde boyunca yürüyordu. Yağmur yeni dinmiş olmalı, kaldırımlar halen ıslak. Hava soğuk ama üşümüyor adam belli ki, yüzünü soğuktan korumaya çalışmıyor. Başı dimdik, gözlerini tam karşıya sabitlemiş. Sanki etrafında kimse yokmuş, hiçbir şey dikkatini dağıtamazmış gibi. Kafasındaki binbir düşünceyle savaşıyordur belki de. Yüzündeki ifade beni bir şekilde etkilemiş olmalı ki, bütün bu kalabalık arasında dikkatimi çekiyor bu adam. Onu üzen bir şeyler var kesinlikle. Belki de hayat ona istediklerini vermedi şimdiye kadar, birçok insana olduğu gibi. Yalnızlığıdır belki de onu böyle hüzünlendiren. Geçim sıkıntısı da olabilir. Yaşamak hem güzel hem de ne zor şey. Sürekli bir savaş halindeymiş gibi. Hayata karşı savaşıyoruz ve kim kimi yenecek bilen yok. Hayata yenildiğini düşünüyordur belki, baş edememiştir onunla. Zayıf, güçsüz bir yapısı varsa olabilir tabi, neden olmasın. Yaşamak zor, peki ya ölmek. Hayır hayır o daha zor kesinlikle. Bilinmeze giden yolculuk. Her şeyi öylece bırakabilmek. Evet sıkıntılar da yok olur ölümle birlikte, ama sen de yok oluyosun. "Oh! Sizden kurtuldum" diyemiyorsun sıkıntılarına. Kim kazanmış oldu bilinmiyor. Adımlarını hızlandırarak yürümeye devam etti adam. Onu takip ediyorum ama içimde nasıl bir korku var. Bir yandan da merak duygusu. Kendinize hakim olamiyorsunuz ki. Hızlı kalp atışlarımla sahile kadar geldik. İki bardak çay içti hemencecik, acelesi olsa gerek, yavaş yavaş içseydi belki cesaretimi toplayıp, gidebilirdim yanına. Ama acelesi olduğuna göre beni umursamama ihtimali yüksek. Zaten bir yabancıya bir anda içini nasıl döksün. Kalktı ve tekrar yürümeye başladı. Artk peşini bırakmalıydım. Yok olmaz aklıma takılır günlerce, uyuyamam sonra. En azından tanışmalıyım, sesini duymalıyım. Yarım saat boyunca yürüdük, o önde ben arkada. Hiç yorulmadı sanırım, hızlı hızlı devam etti. Bense artık bu takip işini bırakmaya karar vermiştim. Bütün gün böyle yürüyecek miydik? Tam o sırada köşeyi döndü ve bir kafeye girdi. Kapıdan girer girmez burnunuza çarpan kahve kokusu, sizi içeri çekmeye yetiyor bile. Sadece kitaplarla dekore edilmiş sanki, duvarlardaki raflarda her çeşit kitap var gibi. Eski görünümlüler, ansiklopediler, romanlar, eski gazeteler... İçeride sakin bir hava var. Çok az insan konuşuyor, onlar da kısık sesle. Zaten birçok insan yalnız gelmiş, çünkü zaten kitaplarla başbaşa olmaya geliyorlardır buraya. Bir kitap aldı sol köşedeki en üst raftan. Hep onu okuyor olmalı, hiç tereddüt etmeden yöneldi çünkü. Pencere kenarındaki karşılıklı iki koltuktan birine oturdu. Tamam artık gitmeliyim yanına, karşısındaki koltuğa oturmalıyım diye düşündüm kendi kendime. Bir adım, iki adım ve işte tamam bu kadar. Duyguları ifade etmenin en güzel şeklidir şiirler. Bu böyledir, şu şöyledir demeden hissettirir sadece. Ne hissettirdiğini tam anlatamayabilirsin sözcüklerle ama bir şeyler kıpırdar sanki içinde. Bana bir şiir okudu. Orhan Veli'den. Nasıl da severim Orhan Veli şiirlerini. Hayata, ölüme, yaşamaya ve daha birçok şeye dair ne güzel şeyler söyler onun dizeleri. "Bir tane daha okuyun lütfen" dedim. Kırmadı beni, iki üç tane daha okudu. Akşamüstüne doğru kış vakti; Bir hasta odasının penceresinde; Yalnız bende değil yalnızlık hali; Deniz de karanlık, gökyüzü de; Bir acayip kuşların hali. Pek konuşkan biri değildi sanırım ya da o gün konuşmak istemiyordu. Belki de ben bir yabancıydım sadece. Yok başkalarıyla yani tanıdıklarıyla konuşmadı hiç kanımca. Bilmiyorum belki kimsesi yoktur. Birkaç soru sordum, sohbet etmeye çalıştım aslında ama şiirlerden alıntılar yaptı bana. Neyle, kimle derdi vardı, anlayamadım belki ama konuşmak bile yetti sanırım. Belki bir hafta, bir ay sonra gene gelir. Yavaş yavaş anlarız birbirimizi ve hayatı. Elif Burcu Yücel