AHMET ALTAN'I BULAMAMAK

Ahmet Altan'ın içimizdeki her bir duyguyu şaha kaldıracakmış gibi gösterdiği kitabı, İçimizde Bir Yer, sadece gereksiz bir yığın kağıt. Yazarın diğer eserlerinden birkaçını beğeniyle okuduğum için bu kitabından da güzel şeyler bekleyerek kapağını açtım. Önceki kitaplarındaki farklı anlatımının, okuyucuyu gülümseten, düşündüren cümlelerinin yerine son zamanlarda internette sıkça rastladığımız blog yazılarının oldukça benzerlerini gördüm. Bahsettiğim gibi yazarın önceki kitaplarını çok beğenmemin başlıca sebeplerinden birisi farklı duygularımızı paletine alıp tuvalinde birleştirerek bambaşka bir renk elde etmesiydi. Çoğunlukla kadın-erkek ilişkilerini ele alması ve bunu ustalıkla yapması da aradığım farklılığı bana sağlıyordu. Fakat bu kitabının tamamına hakim olan soğuk, yapışkan karamsarlık ve kadın-erkek ilişkilerine hep aynı olumsuz perspektifle yaklaşması beni rahatsız etti. Tahmin ediyorum ki amacı yazılarının arasına bolca serpiştirdiği kısa öyküleri de kullanarak insanların yaşamındaki bir anı, bir olayı çağrıştırmak ve okuyanlara: "Harika bir kitaptı, kendimden bir şeyler buldum." dedirmek. Edebi gücünü kullanmaktansa böyle bir yolu seçmesinin eserine güzel yansımalar yapmadığını düşünüyorum. Kullandığı kısa hikayeleri çok basmakalıp konulardan seçmesi ve hikayeyi yazdıktan sonra hakkında açıklama yapması tıpkı espri yaptıktan sonra açıklamak gibi ucuz bir hareket olmuş. Klasik edebi eserlerin çoğunun ortak noktası olan bazı yorumları okuyucunun hayal gücüne bırakma mantığını kullanmamış olması okuyan kişinin tek bir düşünceye yönlendirildiğini düşünmesine yol açabiliyor. Eğer sadece hikayeleri anlatsaydı ve çıkarım yapmaya çalışabilseydim kitap bana daha çekilebilir gelirdi. İnternetteki klasik blog yazılarına benzetmemin nedeni olarak da gerekli gereksiz yaptığı alıntıları gösterebilirim. Bir yazıda alıntı yapmak anlam bütünlüğüne ve dikkat çekmeye yarayarak çok şık dursa da, Ahmet Altan'ın alıntıladığı öyküler yetmiyormuş gibi birçok farklı ve önemli insanın sözlerini, yemeğin tadına bakmadan tuz atılmakla aynı mantıkla düşünmeden her yere eklemesi de beni rahatsız eden bir diğer unsurdu. Kitabın çoğunun kendi düşünce ve görüşlerinden, dağarcığından ziyade alıntılardan oluşması okuyucuya bu kitabı neden aldıklarını sorgulatabilir. Karamsar yazılar okumak tercihim değildir. Bu kitabı okuyanların da bundan sonra böyle bir tavır takınabileceğini düşünüyorum. Sanki geçmişimiz bize kancasını takmış ve hep peşimizdeymiş, ikili romantik ilişkilerin yürütülmesi atomu parçalamaktan zormuş ve gelecek, içleri kötü anlarla dolu simsiyah balonlardan oluşuyormuş gibi düşünceleri şırıngayla enjekte etmek amacıyla kaleme almış eserini yazar. Hayatın halihazırda birçok zor basamakları olduğu halde bir de kitabı okudukça böyle duyguları yaşamak gerçekten çok yorucuydu. Ayrıca, doğanın ne kadar mükemmel olduğundan bahsederken insanların Tanrı'yı hoş tutarak eğlendirmek amacıyla yaratıldığını anlatmasıyla, hedeflediği "okuyucuya kendini sorgulatma" işini hakkıyla yapamadığını düşünüyorum. Elbette ki bütün eserler pembe kelebeklerle dolu olmamalı; sinirden, üzüntüden, kabullenişten gözyaşı döktürenler de olmalı fakat Ahmet Altan'ın bu kitabındaki tarzı okuyucuyu sadece sıkıyor, yoruyor ve bunaltıyor. Belki farklı olmak belki daha fazla kazanç elde edebilmek için de cinselliği kullanmış. Gerçekten edebi kaygıyla cinselliği ele almadığını düşünmemin nedeni ise eline birkaç müstehcen kelime alıp sözcüklerin arasına fazla sayıda bırakması yüzünden oldu. Yaşama ve bize dair birçok şey barındırıyor süsü veren ama aslında bomboş olan bu kitap yazarının söylediği gibi içimde bir yere ulaşamadı. Yazarın o "ben kadın erkek ilişkilerinde ustayım" havası kendi görüşlerinden çok alıntılara yer vermesiyle sönük kaldı. Farklı kelimelerle aynı cümleleri ve düşünceleri tekrar etmesi beni yordu. Akıcı olabilecekken kullandığı bazı ağdalı kelimeler ve onlarca alıntı yapması ise bana herhangi bir blog yazısını okuyormuş hissini verdi. İçimizde Bir Yer, Ahmet Altan'ın eski halini göremediğim ve bunları yazanın "gerçek" Ahmet Altan olduğunu düşünmediğim bir kitap oldu. Basmakalıp düşüncelerinden sıyrılarak eski güzel anlatımına geri dönmesini umuyorum.