OLAĞANIN DIŞINA ÇIKMAYA CESARET EDENLER

Günlük hayatta bazen genel yaşayışımızın dışına çıkmak isteriz, sakin, düzenli bir hayatımz varsa eğer bir çılgınlık yapmak isteriz örneğin; yeni deneyimler yaşamak için risk alırız çoğu zaman. Peki sebebi ne bunun, niçin rahatımızı kaçırmak için bunca yolu deniyoruz? Bunun cevabı aslında çok açık. İnsan monotonluğun dipsiz kuyusuna düştüğünde kendini kurtarmak için elinden geleni yapıyor. Aklına gelmeyecek deneyimler yaşamak, ufkunu açacak şeyler yapmak istiyor. Sıradanlığın dışına çıktığımızı fark ettiğimizde tüm vücudumuzu yeni bir heyecan kaplıyor, sanki her bir hücremiz kış uykusundan uyanıyor, yeni duyguların ve yaşantıların habercisi oluyor bu adeta. Uykudan uyanmak demişken, ben de hayatımı sıkıcı bulurdum bu zamana kadar; hatta içimden bunca yıl insanlar sıkılmadan nasıl yaşıyor diye geçiriyordum sürekli. Çevremi daha dikkatli gözlemledikçe anladım yeni bir motivasyon bulmak, peşinden koşacak yepyeni heyecanlar, amaçlar üretmek çok önemli her bir birey için. Kimileri için eğitim, para, iş ve aileleri önde geliyor, onlara yönelik hedefler koyuyorlar; kimileri ise daha spontane hareket ediyor, bazıları da uçlarda yaşıyor "hedonizm"i benimsiyorlar, ki bu da çok ilginç bir yaşam tarzı bence. Ben ise, iki kutbun ortasındayım. Planlar yapmayı ve geleceğe dair hayaller kurmayı seviyorum fakat bunun yanında hayatımı renkli kılmak, bugünümü anlamlandırmak için elimden geleni yapıyorum. Doğrusu, ben de bir günümün diğerinin aynısı olmasını sevmiyorum. Yeni şeyler denediğimde, en basitinden yeni bir hobiye başladığımda bile bunun hayatıma olan etkisini büyük ölçüde fark edebiliyorum, kişiliğim de değişime uğruyor ve ben bu değişime ayak uydurabiliyor olmanın hazzını yaşıyorum. "Yaşadığını hissetmek" diye bir söyleyiş vardır ya işte tam da bu duruma uyuyor. Hiç bilmediğim yönlerimi keşfederken ben, daha önce tatmadığım duyguları yaşarken, yeni yüzlerle ve seslerle bir arada olup onlarla iletişim kurarken "yaşadığımı hissediyorum". Olağanüstü Bir Gece'nin başkarakteri Baron gibi ben de bütün bu yaşantıların beni nereye sürükleyeceğini bilmeden, kendimi olayların akışına bırakarak hareket ediyorum ve bunun sonucunda herhangi bir pişmanlık duymuyorum. Hayatımız bir anlam bulmaktan ibaret aslında, küçük anlamlar bu bulduğumuz, karakterimizi ve benliğimizi bir adım ileriye götüren ve sıradanlığın parmaklıklarına takılmasını engelleyen. Tutkularımız, bizi kayıtsızlıklarımızın içinden çekip çıkarıyor; dış dünyayla yüzleşmeye itiyor. Ben olağanın dışına attığım her adımda kendime meydan okuyorum bir bakıma, bir yanda düzene kafa tutuyorum, sistematikleştirme eğilimine toplumun. Küçük çaplı bir isyan bu; hem dışa vurduğum hem de kendi içimde yaşadığım. Belki de beni motive eden şeylerden biri de bu: sıyrılmak toplumun pençesinden; kendi hayatıma yön verebilmek, bir rota belirlemek zorunda olmadan daha. Sırt çantamı da alıp sonunu tahmin edemeyeceğim bir yolculuğa çıkmak istiyorum örneğin, yepyeni bir ülkeye yerleşmek istiyorum, içimdeki dürtü ve sayısız duygu ve düşünceyi deneyimleme isteği beni dayanıklı, zihnimi taze kılıyor. Maalesef bunun yanında, ne zaman farklı bir şey yapmaya yeltenecek olsam çevremdeki kişilerin önyargılarıyla da karşılaşıyorum. Bilmiyorum yapım mı böyle ama bu söylentilere kulak vermemeyi seçiyorum, kimi zaman "marjinal" olarak adlandırılıyorum bu yüzden. Fakat benim gibi herkes marjinal olarak adlandırılsa ve ötekileştirilseydi toplum çökerdi, içten içe. Gerçekleştirmek istedikleri hayalleri olan ve bunun için cesareti olmayan veya vazgeçmeye meyilli olan çok tanıdığım var benim bile daha bu genç yaşımda. Açıkçası, yaşadığım toplumun baskıladığını düşünüyorum hayallerimizi gerçekleştirmek gibi son derece masum bir isteği bile. Kim bilir belki de özgür toplumlarda daha çok önem veriliyordur kişinin kendini dilediği gibi gerçekleştirebilmesine. Hayallerini bir şekilde canlı tutmaya ve umutsuzluğa kapılmamaya çalışan insanları gözlemliyorum. Öte yandan tektipleştirme çalışmaları tüm hızla devam ediyor toplumun ve daha neredeyse en temel kurumlarından başlıyor bu tektipleştirme, eğitim kurumları, idari bürokrasi başta gelmek üzere hayatımıza empoze edilmeye çalışılıyor bu ideoloji. Bunun için sürekli bir koşuşturma içerisindeyiz, kendi isteklerimizi, duygularımızı ve iç sesimizi dinlemeye vakit bırakmıyor bu içinde yaşadığımız dünya. Sonbaharda dökülen yapraklar gibi bir oraya bir buraya savruluyoruz ancak bize kimse sormuyor: "Mutlu musun bu halinden?" diye. Bizim de kendimize bu soruyu sormaya halimiz kalmıyor bunca yıldır savrulmaktan, çoğu zaman istemeden ve keyifsizce. Yine de hayatımızda yaptığımız küçük değişiklikler bizi monotonluğun boğucu rüzgarından kurtarıyor. Hatta şanslıysak her bir günümüz yeni bir macera haline gelebiliyor çünkü değiştirdiğimiz her bir alışkanlık, davranış, yaşayış milyonlarca güzel duygu ve deneyimi getiriyor beraberinde. Anılar kazınıyor hafızamıza birer birer, en çok da bize farklı hissetiren ve bize yeni bir şey katan, yeni bir bakış açısı kazandıranlar.