HAYATIMIN PUSULASI

Günlük hayatta herkes çevresine karşı güçlü gözükmeye çalışır, aciz gözükmekten kaçınır, çünkü aciz olanın toplumda yeri olamaz. Her ne kadar ilkel gözükse de insan doğası ve doğanın işleyiş mekanikleri gereği insan ilişkileri bu temel prensibe dayanır. Günlük hayatta sürekli güçlü gözükmemiz gerekir. Kişi kendi kararlarını verebiliyor olsa bile hayatın onun önüne çıkaracağı zorlukları, onun için ördüğü senaryoları öngörmesi pek de mümkün değildir. Hepimiz hayatımızın belli kısımlarında zayıf düştüğümüz, savunmasız olduğumuz anlar yaşarız. Bizi bu ve bunun gibi durumlara sokan sorunlarla karşılaşınca ne yaparız peki? Bizi çıkmaza sokan bu tür karşılaşmalar çeşit çeşit olduğu gibi, hepimizin bu zorlukların üstesinden gelme çeşitlerimiz de bir o kadar çeşitlidir. Korkak insanlar zorlukla karşılaşınca çözümü başka bir insandan beklerken, ümidini tamamen yitirmiş olanlar yaralarına aradıkları merhemi Tanrı'dan, kolay ve mucizevi bir şekilde beklerler. Bu iki insan tipi haricinde, karşılaştıkları problemler için çözüm aramayan, çözümü kendileri yaratan realist olan üçüncü bir kesim ise kendilerini bir birey olarak geliştirmeyi ilke edinirler. Kendimi bu üç kesim arasında bir geçiş süreci içinde bulmam kendimi daha iyi tanımama, nereye ait olduğumun bilincine ulaşmamı sağladı. Son zamanlarda zor günlerden geçmem kendim hakkında bu farkındalığa varmamı sağladı. Hayat önünüze üstünden gelebileceğinizden fazlasını atınca ne seçeneğiniz vardır? İçinde bulunduğunuz durum için bir başkasını suçlamak her zaman çok cazip gelebilir, ne de olsa kendimizi hep kahraman yapmaz mıyız hikayelerimizde? Suçlu hep "öteki" kişidir. Belki gerçekten öyle olduğu için belki de zihnimizde suçluya kendi yüzümüzü vermek istemediğimiz için. Suç atmanın ve kendi sorunlarıyla boğuşan kişilerden medet ummanın fayda etmediğini gören biri bir düşünce değişikliğine gidebilir. Ne de olsa çözümünü içten içe bildiğiniz bir soruna çözümü dışarıda aramak odadaki filden bahsetmekten kaçınmak değil de nedir? Kendisine musallat olan şeytanlara olması gerekenden fazla müsamaha göstermek kişi için alternatif bir düşünce şekli olabilir. Eğer sorunları gözümüzde yeteri kadar büyültebilirsek bir insanın baş edebileceğinden fazla olur ve çözümü başkasından aramak yerine, başımız sıkıştığında sığındığımız daha yüce bir varlığa, Tanrı'ya yöneliriz. Bu kapsamda benzer bir düşünüş şekline sahip olmak için kişinin dini bir kişiliğe sahip olması gerekmez, kişi burada bu çözümü evrenden veya inandığı başka bir varlıktan da bekleyebilir. Bu tip bir düşünce biçimi de fayda etmediği zamanlarda kendimizi umutsuzluk tarafından boğuluyormuş gibi hissedebiliriz. Kişinin buradan sonra takınacağı tavır kaderini belli edecektir. Umutsuzca derman ararken kendimizle yüzleşmeyi tercih eder, kendimize eleştiren bir gözle bakabilir ve bizdeki bu zafiyeti yaratan unsurun farkına varmaya odaklanabilirsek çözüm yolunda ilk gerçek adımı atmış oluruz. Peki, bütün bunları göz önüne alınca ne yapmanız gerektiğini biliyor musunuz? Evet, bu sizi de düşünmeye çağırdığım noktadır. Hepiniz bir noktaya kadar benzer çıkarımları yapabilirdiniz zaten. Ben durumdan eleştirel bir çıkarım yapmaktan bahsediyorum. Bu tür klasik söylemlerde bulununca durum çok basit gözükebiliyor farkındayım. Bu zihin akışı sonucu kendimde fark ettiğim ilginç şey, bu üç aşamayı da aynı anda ama bir geçiş halinde görmemdi. Hiçbir zaman tam olarak kendimi aciz görüp başkasından medet ummadım ama kendimden tamamen vazgeçip Tanrı'ya yakarışa da geçmedim. Zayıflığıma sebebiyet olan unsuru ararken bir başkasının benim cankurtaranım olmasını ummaya devam ettim. Bu bakımdan hepimiz bir benimkine benzer bir şekilde kendi içinde bölünmüş olduğuna, belki tüm düşüncelere aynı ehemmiyeti göstermiyor olabiliriz ama hepsini bünyemizde barındırır ve bunun sonucunda sentez bir algıya, kendi algımıza ulaşırız. Zaten o zafiyetleri olan, dış dünyaya karşı rol yapan karakterimiz de bu sentez algımızın ta kendisi değil midir? Sonuç olarak bizi biz yapan, bu hayat oyunundaki rolümüzü oynarken bizi tanımlayan şey, karakterimiz gereği olayları yorumlama şeklimiz ve verdiğimiz kararlardır, ama hepimizin içinde başkasını suçlayan bir "korkak", kendinden üstün bir varlıktan derman dileyen bir "inançlı" ve çözümün kendisinde olduğunu en başından beri bilen bir "realist" vardır.