YABANA DOĞRU

Fotoğraf: McCandless, Christopher. 1992 Birden şehrin bütün görkemi sizi yutan bir canavara dönüşür. Her şeyin dışı bu kadar parlakken içinin karanlığı sizi korkutur. Sokaklar dolusu her biri bir yere koşuşturan insanlardan biri olduğunuz gerçeğiyle yüzleşirsiniz. Ve içinizde tüm bu kalabalığa ve karanlığa karşı koyabilecek güçte bir ışık bulursunuz. Bu lüks niye? Biz kimiz? Biz ne istiyoruz, biz ne yapabiliriz? Sorular yolumuzu cevaplar ise yönümüzü oluşturur. Böylelikle gideriz. Gitmek bir var olma göstergesidir yolunu kaybetmemiş kimseler için. Dünya karmaşasının içinde hep bir yerlere gitmek isteriz var olduğumuza inanmak için. Bu düzende kim olduğumuzu unutmamak için. Nereye mi? Herkesin eninde sonunda vardığı yere. Gökyüzünü ve yeryüzünü, ağaçları, yıldızları hala görebileceğimiz insanın kaybolmadığı ve kirletmediği az kalan yerlere: doğaya. Doğaya gidiş hep bir kaçıştır aslında kendimize doğru. Doğa bize onun bir parçası olduğumuzu hatırlatır. Ve doğanın bir dengesi olduğunu tıpkı bir terazi gibi... Doğan güneş, uykusundan uyanan hayvanlar ve çiçekler... Ayçiçeklerinin yüzünü güneşe dönmesi örneğin. Ve güneşin bir saat gibi işleyişi, batışı ve her gün süren tekrarı... Ve biz insanların yaptığı: terazinin dengesini bozmak. Hem de ne için? Daha fazlası. Daha geniş bir ev, daha lüks bir araba, daha fazla para, daha iyi bir kariyer ve daha fazlası... Açlığı ve tokluğu bilmeyen insanlar olduk. Doymayı bilmiyoruz çünkü doyma amacımız yok. Bu yüzden sınırımız da yok. Sınırlarını kaybeden insan kim olduğunu da unutuyor zamanla. Özgürlüğümüzü yitiriyoruz. Bu yüzden ne kadar pahalı evimiz, konforlu arabamız da olsa hapsoluyoruz duvarlar arasına. Kendimizi hapsederken demirliklerimizi yapmak için de doğadan çalıyoruz. Kesip biçiyoruz, kirletiyoruz. Kendimiz için tüketirken, kendimizi tüketiyoruz. Sonunda mutsuz oluyoruz. İşte bu yüzden kaçıp gitmek istiyoruz o tutsaklıktan. Kurtulmak için hırsızı olduğumuz doğaya sığınmak istiyoruz. Çoğu zaman yapamıyoruz ve ertesi gün devam ediyoruz, ne istiyoruz ve ne yapıyoruzun arasındaki uçurumu görmezden gelerek. Bunu yapabilen cesarette insanlar da var doğanın hırsızı değil ev arkadaşı olan, içerinin aslında dışarı olduğunu keşfeden kaşifler onlar. O insanlar mutlu insanlar, biz sıkışıp kalmışken ellerini havaya kaldırıp ben de varım diyebilen insanlar. Ne yazık ki sayıları çok az. Peki, biz bu konuda ne yapabiliriz? Bozduğumuz dengeyi yerine getirebiliriz. Doğaya ait olanı doğaya vererek, kendimizi de. Güneşin doğuşunu izleyebilme şansına sahip belki de son nesiliz. Ve bunun farkında bile değiliz. Dünya'da kaç kişi şafak vaktini izlemek için sırf bunun için erken kalkmıştır? Kaç kişi güneşin batışını izlemiştir? Kirlilikten görebildiğimiz tek tük yıldız kaldı. Sonraki nesiller gökyüzünde yıldız denilen bir varlığı göremeyecek. Bunun kaybını anlamayacak belki ama hep hissedecekler. Ve çok sonrasında terazi hiçbir şeyi tartmadığında biz olmayacağız. Ellerimizle hazırladığımız bu sonu ellerimizle yıkabiliriz. En başta farkına vararak, bir filmle, bir fotoğrafla, bir yazıyla... Her gün bir yenisi yapılan çok katlı binalar yerine kavak, akasya ağaçları olur başımızı kaldırtan yükseklik. Güneşle uyanırız alarmları kaldırıp atarak. Kendimizle tanışırız, başkalarını da tanıyabiliriz böylece. Bir kuşun hayatına konuk oluruz, topraktan, havadan, ağaçlardan ve sudan geç kaldığımız dersleri alırız, öğreniriz. Ve toprağa bastığımız gün, havayı içimize çektiğimiz gün içine katmadan egzozu, dumanı bu okuldan mezun oluruz. Sürgün yemiş, hapsolmuş insan toplulukları yerine yaşam deriz adına. Özgür oluruz. Yahut hapsoluruz iki farklı senaryo var yolun sonunda. En başında içimizde bulduğumuz o minik ışık sonrasında meşale olur yarına, bizden sonrasına bıraktığımız güzel bir dünya olur. Neden olmasın?