Eylül YAĞMUR

Okul öğrenmeye gittiğimiz yerdir. Sadece bilgiyi değil; hayatı, sosyalleşmeyi öğrendiğimiz yer. Her gün saatlerce derse giriyoruz. Kimi yararlı, kimi yararsız bir ton ödev yapıyoruz. Çoğumuz sevdiği, çalışmak isteği alanla ilgili bir bölüm bile okumuyor. Ebeveynlerimiz, çevremiz bitirip de diploma alalım diye bizi zorluyor da zorluyor. "Altın bir bileziğin olsun" deyip duruyorlar. Peki ya hepsi vakit kaybıysa? Ömrümüzün en güzel, en verimli yıllarını kariyer hedefi taşıyan ve bize hiç anlam ifade etmeyen bir diploma uğruna heba ediyorsak? Kime sorsam bölümünden şikayet ediyor. Kime sorsam mutsuz. Kime sorsam ya aile baskısıyla girmiş, ya da puanı yetmemiş mecbur kalmış. Bölümünü severek seçen üç - beş kişi de ya pişman ya da bitse de gitsek durumunda. Hani üniversite bizi hayata hazırlayacaktı! Öyle bir sistem ki seçtiğiniz alandan pişman olma, fikir değiştirme şansınız yok. Hal böyleyken de ya hayallerimize elveda diyoruz ya da hırslıysak, inanıyorsak diplomaya kadar sabredip sonra en baştan başlıyoruz. Unuttuğumuz ya da göz ardı ettiğimiz şey ise, zaman geri akmıyor. Telafi edilmiyor. Babama hep söylediğim bir söz vardır: "Okul, eğitimimin önüne geçiyor. Ben okul okumak istemiyorum". O da her ebeveyn gibi aynı karşılığı veriyor, "Önce bir bitir de sonrasına bakarsın". Okula gelmeyip bütün gün yatalım demiyorum. Spor yapalım, kitap okuyalım. Öğrenmek istediğimiz kadar, yeterli bulduğumuz kadar bilgi alalım. Zamanımızı kendimiz ayarlayalım. Coğrafya dersini kitaplardan okumak yerine dünyayı gezelim. İyi bir insan olmayı din derslerinde işlemek yerine gönüllülük yapalım. Ne üretmek istiyorsak onu üretelim. Kendi ayaklarımızın üzerinde duralım ama bir diplomaya dayanmayalım! Bilgiyi ne ile ölçeceğiz dediğinizi duyar gibiyim. Pazardan kiloyla kabak mı alıyorsunuz da bilgiyi ölçebilesiniz? Bilgi, zamanın en hakiki karşılığıdır ve hiçbir şeyin bedava olmadığı bu hayatta elde edilebilecek en pahalı, en değerli sonuçtur. Bilgiyi elde etmek için illa bir aracıya ihtiyaç vardır ama o aracı illa okul, öğretmen olmak zorunda değildir. Kitaplar, hayat, tecrübeler... Bunların hepsi memuriyet hayatı gibi bize dayatılan eğitim sisteminden çok daha başarılı, gerçekçi öğrenme yöntemleridir. Maalesef yaşadığımız sistem bilgiye değil, diplomaya itimat ediyor. Hatırlarım lisede hiç yurtdışına çıkmamış İngilizce öğretmenlerim vardı. Öğretmeye çalıştığı dili, bir kere bile mecbur kalıp da konuşmamış. Şimdi sorarım size: Bilgisini hiç kullanmamış biri bana nasıl aktarsın? Ya da şu okulda öğrendiğim Fransızca mesela... 4 sene burada derslerle çabalayana kadar 2-3 ay Fransa'da yaşayabilsem, konuşabilsem yeter. Bakmayın böyle konuştuğuma. Çalışmaktan kaçmıyorum. Vaktime yanıyorum. Koskoca dört senemi, şu kampüse adadığıma ağlıyorum. Tek tip robotlara hitap eden bu sistemde yok olmamaya, ayakta kalmaya çalışmak beni yordu artık. İçinde farklılıkları istemeyen; mühendis, doktor, avukat dışında kimsenin saygı görmediği ve herkesin aynı yere koştuğu bu yöntemin hiçbir yerinde ben yokum. Bir tercümanlık sınıfı düşünün ki edebiyattan bihaber. Bir mühendislik sınıfı düşünün ki tek dertleri maaşları. Hiç kimse üretmek, bir şeyleri değiştirmek derdinde değil. Herkes ömrünü refah içinde, mutsuz ama zengin geçirme derdinde. Ben böyle değilim ve bu sisteme uymadığımdan hep dışarıda kaldım. Üniversite sınavında da notlar konusunda da hep başarılıydım ama bu başarı bana hiçbir şey ifade etmiyor. Beni tatmin etmiyor. Öğrenmek için okula ihtiyacım yok. Hal böyleyken ben okumak istemiyorum. Okul eğitimimin önüne geçiyor. Özgür bırakın bizi. Bırakın da kendimiz karar verelim zamanımızı nasıl, bilgimizi nerede değerlendireceğimize.