Aklımda Kalanlar: Yaşamın Ucuna Yolculuk

Yeni bir kitaba başlayacağım zaman Türk edebiyatı eserleri daha cazip geliyor. Hem anlatılanlar her gün gördüğüm yaşama daha yakın geliyor hem de düşüncelerin güzel bir Türkçeyle anlatılışını görmek hoşuma gidiyor. Çağdaş Türk edebiyatını araştırırken de Tezer Özlü ismi pek çok yerde karşıma çıktı. Genellikle hüzünlü, narin, kederli bir kadın olarak tanımlanmış Tezer Özlü. Yaşamın Ucuna Yolculuk 'un arka kapağında bile "Türk edebiyatının gamlı prensesi" yazıyor Tezer Özlü için. Benim ilk izlenimim ise bu görüşlere tamamen zıt. Apaçık bir şekilde belli ki Tezer Özlü bağımsızlığına düşkün, kendini seven ve kesinlikle çok güçlü bir kadın. Ölümden ve intihardan bu kadar çok bahsetmesinin sebebi de yaşama olan kayıtsızlığından değil, varoluşu sorgulamasından kaynaklanıyor. O yüzden onun "narin bir prenses" olarak tanımlanması bana biraz komik geldi açıkçası. Yaşarken bu şekilde tanımlandığından haberi var mıydı bilmiyorum ama eğer duyduysa ona da gülünç gelmiştir bence. Özcan 2 Kitaba yönelik birkaç eleştirim var: Öncelikle anlatımı çok kopuktu ve takip etmesi zordu. Ayrıca kitap tür olarak da ne olacağına karar verememiş, ortada kalmış sanki. Gezi yazısı olarak başlamış ama çoğunlukla günlük hatta deneme gibi devam etmiş. Kısa bir kitap olmasına rağmen okumam çok uzun sürdü çünkü hem takip etmekte zorlandım hem de anlatılanları kavramakta. Düşündürdü kitap beni. Ben bu kadar başına buyruk olabilir miydim mesela? Hayır, olamazdım. Yalnız kalmaktan da hoşlanmam zaten çoğu zaman. Yalnız başıma yemek yemeyi bile sevmem. İnsanlara bağlı olduğumu da düşünmüyorum ama sadece her şey biriyle beraberken daha güzel, daha eğlenceli gibi geliyor. Kısa bir sürede o kadar çok şehri gezmeyi de istemezdim. Bir yerde kısa bir süre kalmak yetersiz gibi geliyor bana, bir şeyler eksik kalıyor sanki oradan oraya giderken. Bir şehre gitmenin anlam kazanması için biraz vakit geçirilmeli bence orada, oralıymış gibi yaşanmalı bir süre. Belki de yanılıyorumdur bilmiyorum sonuçta hep Ankara'da yaşadım şu zamana kadar hatta uçağa bile binmedim henüz ama şunu da biliyorum kısa süreliğine gittiğim hiçbir yerden yeterince tat alamadım. Bir şeyler eksik kalıyormuş gibi geldi hep. Hayranı olduğum yazarların yaşadığı kentler benim için bu kadar önemli olur muydu peki? Ona da cevabım hayır olacak sanırım. Elbette ki nasıl bir hayat yaşadıklarını, hangi deneyimlerin onlara ilham verdiğini bilmek isterim ama herhangi bir mekanın bana bu izlenimi verebileceğini sanmıyorum. Bazı şeyleri hayal etmek daha güzel çünkü herhangi bir olasılığı seçmeyince bütün seçenekler mümkün kalıyor. Tek başıma çıktığım bir seyahatte yabancı insanlarla vakit geçirme konusunda da bu kadar rahat olamazdım. Korkardım açıkçası. Muhtemelen toplum bunun korkmam gereken Özcan 3 bir durum olduğunu öğrettiğinden ama üzerinde düşününce mantıklı bir korku bu. İnsan neler olabileceğinden emin olamıyor. Pek çok açıdan zıt karakterlermişiz gibi geldi ama bir açıdan da çok imrendim yazara: o da kendini çok seviyor oluşu. Her ne kadar kendimi öyle olmadığına ikna etmeye çalışsam da birinin kendini çok sevmesi bencilliğe sebep oluyor gibi geliyor bana. Her benin bencil olduğu yazıyordu kitabın bir yerinde. Anlaşılan yazar bunu kabullenmiş, bununla ilgili bir sorunu yok ama benim kendini sevme kavramından beklediğim daha farklı bir şey. İnsan hem bencillikten sıyrılmış hem de kendini seviyor olabilmeli. Bu mümkün müdür değil midir bilmiyorum fakat umarım mümkündür. İnternette keşfettiğim bir blog yazarı şöyle bahsetmiş kitap hakkında: "Ölüm üzerine kafa yormuş, ölümden korkmuş, ölümü istemiş ve bunu hayatında nefes aldığı her ana yaymış insanlar haricinde bu kitabın insanları tatmin edeceğini sanmıyorum." (Babilon). Ben de ölüm üzerine yeterince kafa yormamış hatta mecbur kalmadıkça hiç düşünmemiş olduğumdan kitapta anlatılan duygulara yabancı kaldığımı sanıyorum. Kitabın geneline somut bir yakınlık hissedemedim belki ama aşağıdaki paragrafı okurken o kadar etkilendim ki herkesin bunu okumasını, bunun üzerine düşünmesini istedim. Yazımı burada bitiriyorum ki sizler de bunun üzerine düşünebilesiniz: Şimdi sen bir anısın. Tenin herhangi bir yerde sürdürecek yaşamını. Hiçbir sevginin ardından gidemem. Sevgi inandırıcı değildir. Düşüncelerin bulduğu, düşüncelerin biçimlendirdiği bir durumdur. Düşünüldüğü oranda büyür, derinleşir, büyütülür, derinleştirilir. Ne denli düşünülürse, o denli büyür. O Özcan 4 denli dayanılmaz boyutlara ulaşır, ulaştırılır. Gerçekleştirilemez. Soyutlaşır. Ve hiçbir zaman bitmez. Yaşam gibi. Ölüm gibi. (Özlü 26) Gözde ÖZCAN Özcan 5