Yalnızlık, Toplum ve İnsan

İnsanlarla ilgili ilk söylenebilecek şeylerden birisi sosyal birer varlık olmaları. Diğer insanlarla birlikte yaşıyoruz hepimiz. En eski insanlardan beri hep bir toplum yapısında yaşamışız. Bir aile kuruyoruz, yalnız kalmak istemiyoruz. Çeşitli topluluklar oluşturuyoruz kendi aramızda, buluşuyoruz, beraber seviniyoruz, beraber üzülüyoruz. Yalnızlık çoğu insan için ürkütücü bir kavram. Ben bile, yalnız kalmayı çok da fazla sorun etmeyen birisi olarak, çok fazla hoşlanmıyorum tek başıma olmaktan. Her an her şeyin olabileceği bir ortamda gibi hissediyorum. Sanırım yalnızlığın doğası insanı biraz korkutuyor, olanlar değil de olabilecekleri düşünmemize sebep oluyor. Ayrıca yalnız kaldığında insan anı yaşayamıyor, geçmişini, geleceğini düşünüyor, geçmişinde değiştirmek istedikleri aklına geliyor, geleceğinde yapması gerekenler ile ilgili endişeleniyor. Yani genel olarak yalnızlık çoğu insana kötü şeyler çağrıştırıyor. Uzay Yolcuları da bu konudan yola çıkmış, yıllarca sürecek yıldızlararası bir seyahatte olması gerekenden erken uyanan ve ömrünün geri kalanını orada geçirmek zorunda kalacağını fark eden bir adam ve yaptıklarını işliyor. Durum korkunç: Hayatınızın geri kalanını insanlarla etkileşmeyerek, uzayın derinliklerinde yolculuk yaparak, bu zamanda uyuyor olmanız gerekirken uyanık durumda yaşayacaksınız. Buradaki yalnızlık, düşünce sınırlarını zorluyor. Kendi başınıza yapabileceğiniz aktiviteler sınırlı. Ne kadar süre bu şartlarda yaşayabilirsiniz ki? Bu her insanı kısa sürede çıldırtabilecek bir deneyim olsa gerek. Yani bir gün, iki gün neyse diyebilirsiniz ama yıllar yanınızdan geçip giderken, hiçbir anınızı paylaşacak hiç kimsenizin olmaması korkuncun ötesinde bir durum. Yalnızlığı çok fazla umursamayan insanlar için bile. Ben de bu insanlardan birisiyim. Yalnızlığı seven bir insanım diyebilirim. Hiçbir zaman çok geniş bir arkadaş çevrem olmadı. Genellikle kendime odaklanırım, kendimi geliştirmeye çalışırım. Kendi kendime eğlenmeyi de öğrendim diyebilirim. Yemek masasında tek başına olmak çok da yabancı değil bana, özellikle üniversitede. Ama Uzay Yolcuları'nda gördüğüm seviyedeki yalnızlığı hiç yaşamadım, yaşayabileceğimi de sanmıyorum. Çünkü etrafınızda insanların sadece bulunması bile kendinizi iyi hissettiriyor. Konuşmasanız da, etkileşmeseniz de sonuçta insanların arasında bulunuyorsunuz ve onların varlığının sağladığı belli bir güvence var. İnsanların birlikte bulunduğu alanlara vahşi hayvanlar çok fazla bulaşmaz mesela. Bir afet yaşandığında insanlar birbirine yardımcı olur. Böyle şeylere alışkın olduğumuzdan bize fazla önemli değil gibi gelebilirler ama cidden önemliler. Hepimiz bir bütünün parçasıyız ve birbirimizin arkasını kolluyoruz bir anlamda. Ama böyle bir ortamda bile kendimiz için yaşama özelliğimiz hala devam ediyor tabii ki. Her insan toplumun bir parçası olsa da kendisi için yaşar aslında. Herkes kendisini öncelikli görür kararlarında, kendi mutluluğunu hep göz önüne alır. İşin güzel kısmı aslında kendisini düşünen parçalardan kolektif düşünen bir bütün oluşturulabilmesidir belki de. Bu biraz değerlendirenin yorumuna göre değişiyor tabii ki. Bazılarımız toplumun aslında hiç de çalışmadığını düşünebilir, düşünenler de var. Bazıları da toplumun ilkel insanın kurtuluşu olduğunu düşünebilir, insanların toplanması ve birlikte bir şeyler ortaya koyması onu diğer canlılardan ayıran şeydir diyebilirler. Farklı fikirler olsa da, şu an düzenin bu olduğu bir gerçek ve sonuçta yoğrularak, değişerek, adeta evrimleşerek buraya kadar geldi. Farklı işlerle uğraşan bir bütünün parçaları olmamız bence türümüzü oldukça geliştirdi. Örnek olarak eski zamandaki bilimcilere bakılabilir. O insanlar pek çok alanda aynı anda çalışıyordu ve alan içinde özelleşmiş bilgiler ancak sonraki dönemlerde, insanlar küçük gibi görünen alanlarda araştırmalar ve buluşlar yaparken ortaya çıktı ve şu andaki düzende de aynı anda matematikçi ve fizikçi olmak değil, matematik veya fiziğin bir alanında iyice özelleşip yeni şeyler ortaya çıkarabilmenin değeri büyüdü. Yani insanların oluşturduğu bir birliktelik olan bilim dünyası da onların kendileri için de çalışma özelliği ile gelişti. Bu da bilimsel gelişmede bence çığır açan gelişmelerden birisi, eski zamanlara göre. Sonuç olarak demeye çalıştığım şey sanırım kısaca şöyle ifade edilebilir: İnsanlar olarak yalnız yaşamayı sevmiyoruz, etrafımızda başkaları olmasını istiyoruz ve tür olarak gelişmemize en çok katkı sağlayan da bunu hala bireysel özelliklerimizi koruyarak yapmış olmamızdır bence.