Nefesini Tutma Sakın

Hayatta en çok vicdanının sesini duyamayanlara acırım. Garip değil mi, vicdansız dediğimiz insanlardır aslında bizlere en çok acı veren. Gözyaşlarına, haykırışlara, zalimliklere sırt çevirebilenler. Şimdi durup dururken, hiçbir sebep yokken neden acıyorum ki onlara... Çünkü yarım kalanlar, akan gözyaşlarında boğulan ama ışığı dibe yüzmekte bulanlardır vicdanını duyamayanlar, bu yüzden boğulurlar. Kalplerini hapsedip demir bir odaya, kanat çırpınışlarını dinlerler son nefesini verinceye kadar. Sonrasında ise gözyaşları kanatlanıp uçar kalple birlikte. İşte bu yüzden acıyorum onlara, vicdanına yabancı kalanlara. "Sessizliğin içinde onun sesine alışırsın hep oradaymış gibidir." Peki ya o sesi artık hiç duyamıyorsan... Birine acımak, ya da acıma duygusu her zaman doğru gelmez bana aslında, biri bana acısın istemediğimden galiba. Fakat insanca bir tarafı da yok değildir acıma duygusunun çünkü aslında merhametin kollarından gelir. Eğer bir seçim yapmak gerekse, onlarca güzel fazilet içinden birini seçmek zor olur anne baba için. 'Çocuğum böyle bir insan olsun' daki böyle kelimesine hayat verecek, o küçük ellerin kaderini çizmek zordur çünkü. Ancak bana sorarsanız kaç yaşında olursak olalım, ister masum bir çocuk ister ömrünün son demlerini yaşayan yaşlı bir bilge, dünyayı güzelleştiren merhamettir aslında çok uzağa gitmeye gerek yok. İşte tam da bu yüzden bir çocuğa en çok merhamet yakışır. Carter, Kevin. 1994. Bambaşka bir dünyada, orada, burada, kapı arkasında ama bizden başka hayatlara ne zaman ışıkları kapatmaya başladık, ne zaman vicdanımıza kilit vurduk da kalbimiz atmaz oldu. Sözüm meclisten dışarı lütfen yanlış anlamayın fakat bana sorarsanız, unuttuk, insanca yaşamayı unuttuk. Hiç görmediğimiz bir yerde bir kadının çığlıklarını duyduk. Kızdık, öfkelendik, yürüdük. Köşe başında bir köpek soğukta can verdi kızdık, öfkelendik. Sonra birileri öldü, kızdık ama söylemedik. Uzaklardan bir çığlık daha aman Allah'ım kulakları sağır edecek cinsten, birileri bir şey yapar herhalde, yapar değil mi? Uyanın lütfen birileri ölüyor, biliyorum tanımıyorsun, evet sen değilsin tamam ama... Şimdi her yer sessiz, artık duymuyorsun değil mi? Şayet bakmazsan, göremezsin, bakmadığın kadarsa kesilir nefesin, işte o zaman atmayı bırakır kalbin. Baktıkça acımasızlığın göz bebeklerine, kötü olayların olmasına, çaresiz kalmaya günden güne alışıyoruz galiba. Bize yazılmadıysa bir şiir okumuyoruz her kelimesinden içercesine, biz değilsek şayet yıldızlara ulaşan uzun uzun bakmıyoruz artık yıldızlara ve yine biz değilsek yardım arayan susuyoruz hiç konuşmamışçasına. Sesimizin çıkmaması mı onu duymamızı engelleyen, yoksa en başından beri mi konuşamıyoruz bilmiyorum. Konuşamayan bir canlıya nefes olmaktansa tutuyoruz nefeslerimizi sıkıca. Halbuki bırakın nefes su gibi aksın, aksın ki toprağa işlerken damlalar, köklensin ağacın dalları, hayat olsun, kim bilir belki kanat çırpmaya da başlar. Kim olduğumuzu, kararlarımız belirler ve bizler seçimlerimizle var oluruz. Anılarımız kadar yaşayıp, yeni anları ekleriz birbiri ardına. Ne kadar yaşadın diye sorarsa birileri içimize işleyen o unutulmaz anılar neyse, onlar canlanıverir birden, anılarımız kadar yaşarız. Bu yüzden verdiğimiz her karardan, yaptığımız her seçimden sonra, herkes unutsa bile anılarımız unutmaz, aynaya her bakışta bize el sallamak için oracıkta beliriverir. Gerçeğin silueti yakabildiği gibi yüreğimizi, mavi bir izle serinletebilir de. Demek istediğim, mesele anılara sahip olmak değil, aynada onlara bakabilmek. "Kendini bu dünyada bir başına hissettiğinde aynaya bakarsın, belki anılarınla dertleşirsin." Herkes gitse de çünkü bizler ışıklar kapandığında vicdanımızla baş başayız. Kulaklarımızı tıkasak da her şeye, vicdanımıza kulak vermeyi kestiğimiz zaman anılarımızla da küseriz.