KALABALIKLARIN İÇİNDEKİ ŞEHİR

Uyumayan şehir... Cidden bu şehir hiç uyumaz mı? Bence yalan söylüyorlar. Şehirler de uyur tıpkı insanlar gibi. Onların da ruhu var tıpkı sen ben gibi. Belki de sadece uyumuyorlarmış gibi numara yapıyorlar. Belki sorun onlarda değil de bizdedir. Biz ölümlü insanlar ölümsüz bir şehrin hızına yetişemiyoruzdur sadece. Her köşesinde farklı bir ruh saklıdır New York'un. Times Meydanı'na indiğinizde hiç durmadan akan bir şehir görürsünüz mesela. Herkes bir yerlere yetişmeye çalışır ama ne hikmetse(!) ne istedikleri yerlere yetişirler ne de hayata. Sövdürten tra ğinden olsa gerek. Belki İstanbul tra ğinin biraz daha insafsız hali... Yine de güzeldir bu şehir. Gidenleri etkisi altına alıverir hemen. Sıkılmazsınız bu şehri gezerken. Sürekli yenilenmeyi sevdiğinden midir bilinmez. Mesela bir gün yürüyen bir özgürlük anıtı görürseniz ya da Marvel'ın kahramanlarını canlı kanlı bir şekilde görüp fotoğraf çektirirken bulursanız kendinizi şaşırmayın. Farklılıkların şehridir New York çünkü. Başka bir gün Broadway müzikallerinin el yakan biletlerini almaktan kaçarken bir anda TKTS çıkabilir karşınıza ve yüzünüze bir tebessüm gamzesi düşebilir. Sonra hemen bilet sırasına girip oyunu beklemeye başlarsınız ve bunun hayatınızın deneyimi olduğunun farkına varırsınız. Ölmeden yapacaklarınız listesine bir de Broadway müzikaline gitmeyi ekleyin hemen. Verdiğiniz parayı kuruşuna kadar hak edeceğinden şüpheniz olmasın. Bir kere oyuncular tüm benlikleriyle, hissederek oynuyorlar oyunlarını ve kendi hayal dünyalarına dalmak yerine izleyiciyle buluşuyorlar. Sizi de oyunun içine dahil ediyorlar yani. Kendinizi müzikal izler gibi değil de 20. yüzyıldaki bir opera sanatçısı gibi hissediyorsunuz. 20. yüzyıl ve opera sanatçısı dememden anlayacağınız üzere "The Phantom of the Opera" oyununa gittim. 10. 000'den fazla sahnelenen ve çeşitli ödüller alan bu oyun masum dansçı bir kızın operadaki bir hayaletle tanışması ve hayaletin onu eğitmesiyle çok beğenilen bir sopranoya dönüşmesini ve sonrasındaki aşk, ihtiras, saadet üçgenini çok başarılı bir biçimde ele alıyor. Bu müzikali kesinlikle kaçırmayın derim ben. Kaçırırsanız hayatınızın hatasını yapmış olursunuz çünkü. "The Phantom of the Opera" demişken "Les Miserables" ve "The Lion King" oyunlarının da hakkını vermek lazım. Ağlatan güzellikteki bu oyunlara da bir bakın bence. Müzikalden çıktıktan sonra New York sokaklarında kaybolmayı deneyin bir de. New York en iyi gece hissedilir çünkü. New York'u değil de kendinizi hissedersiniz onca kalabalık arasında. Dev, soğuk binaların arasından geçerken kendinizi o kadar küçük hissedersiniz ki aslında çok da büyük olmadığınızı fark edersiniz. Herkes gibisinizdir. Ne bir eksik ne bir fazla... Tamam, ilk başlarda bulutların üstünde tıngır mıngır gezinen egomuzu yeryüzüne indirmek biraz zor olacak ama bundan öncekiler gibi doğup, yaşayıp, öleceğiz işte. Arkanızdan ağlayanınız var mı ona bakın derim ben. "Gökdelenler şehrin mezar taşlarıdır."1 diyor ya bir yazar, YALAN! Şehrin mezar taşlarını insanlar oluşturur. Gökdelenler değil kendi farkına varamayan insanoğludur şehri buz gibi yapan. Bu farkındalık içinde sokaklarda gezinirken yürümekten kanamaya başlayan ayak bilekleriniz dürter sizi. İşte o zaman Central Park'a geldiğinizin farkına varırsınız. Central Park'a girer girmez faytoncular kovalamaya başlar sizi. Adamlar da ekmeğinin peşinde tabii. Paçanızı onlardan kurtarır kurtarmaz gölete yönelirsiniz. Tabii gölete yönelmenizle beraber bir sincabın paçanızdan tutması bir olur. Hemen "Ne kadar sevimli:)" diye kanmayın, zararlı olabiliyorlar. Beni gölet boyunca kovalamıştı bir sincap sürüsü mesela. Yolunuz düşerse New York'a bir gidin derim ben. Hatta mümkünse yolunuzu New York'a düşürün. Sokaklarda sabahın köründe cirit atan sincaplar görmeniz, adımınızı attığınız her yerde bir sanat eserine denk gelmeniz mümkün. Hatta adımınızı attığınız yere de bir bakın. Şimdiden iyi yolculuklar dilerim. Semra ALTINAŞ 1 Bana Masal Anlatma, Burak Aksak