TÜM HAYVANLAR EŞİTTİR. BAZILARI DAHA EŞİTTİR.

Hayvan Çiftliği, George Orwell'ın 1945 yılında kaleme aldığı, ilk bakışta komünizme yöneltilmiş en büyük eleştirilerden biri gibi görünen ama derine inildiğinde aslında tüm totaliter rejimlere yöneltilmiş bir yergi romanıdır. Kitabı okumaya başladığımda dilinin ilkokul seviyesinde olduğunu ve okumakta geç kaldığımı düşünmüştüm ancak bitirdiğimde ise dilinin bu denli kolay ve anlaşılır olmasına rağmen altında yatan düşüncenin, anlatılan olayların o kadar basit ve yüzeysel olmadığını fark ettim. Kitabı tam olarak anlamak bir bilgi geçmişi gerektiriyordu. Romanda anlatılan Beylik Çiftliği, içinde çeşitli hayvanların yaşadığı ve bu hayvanların çok çalıştırıldığı bir çiftliktir. Çiftliğin sahibi Bay Jones'tur ve Bay Jones hayvanlara hiçbir zaman çalışmalarının karşılığını vermez. Açıkçası ben buradan bakınca bu çiftliği içinde yaşadığımız dünyaya oldukça benzetiyorum. Çok çalıştırılan ve karşılığını alamayan hayvanları günümüzün işçi sınıfıyla bağdaştırmamak mümkün değil. Bugün Türkiye'ye ya da genel olarak dünyaya baktığımızda çalışmasının karşılığını gerçekten alabilen işçilerin olmadığını görüyoruz. Asgari ücretin bile çok görüldüğü işçilerimiz, yani babalarımız, NAKIŞLI, 2 dedelerimiz, kazandığı üç beş kuruşla ailesini geçindirmeye çalışıyor. Aynı Beylik Çiftliğindeki hayvanlar gibi... Romanda, çiftlikteki hayvanlardan bazılarının diğerlerinden daha zeki olduğu ve çalışmaktan kaçtıkları anlatılıyor. Bu hayvanlar, yani domuzlar, çalışmak yerine yönetmeyi tercih ediyor ve diğer hayvanlara üstünlük sağlıyor. Açıkça görüldüğü üzere domuzlar da günümüz dünyasının aristokratlarını temsil ediyor. Başlarda kitapta, domuzların en yaşlısı olan Koca Reis önderliğinde bir isyan hareketinden bahsediliyor. Koca Reis, insanların olmadığı, hayvanların özgürce ve eşitçe kendi kendilerini yönettikleri bir yönetim anlayışını anlatıyor ve bir anda bu tüm hayvanların en büyük hayali haline geliyor. Birkaç isyan hareketinden sonra hayvanlar çiftlikteki yönetimi ele geçiriyor ve domuzların yönetici konumunda olduğu yeni bir dönem başlıyor. Domuzların yönetime gelir gelmez yayınladığı bildiride, "Dört ayak iyi, iki ayak kötü; hiçbir hayvan giysi giymeyecek, yatakta yatmayacak, içki içmeyecek; hiçbir hayvan başka bir hayvanı öldürmeyecek ve tüm hayvanlar eşittir." gibi şeyler yazıyor. İlk başlarda tüm hayvanlar çok mutlulardır ve hayal ettikleri gibi bir yaşam sürüyorlardır. Ancak zamanla yönetmenin, hükmetmenin tadını alan domuzlar, hayvanları yalnızca kendi isteklerine ve zevklerine göre yönetmeye başlarlar ve yayımladıkları bildiriyi şöyle değiştirirler: "Dört ayak iyi, iki ayak daha iyi; hayvanlar çarşaflı yataklarda yatmayacaklar ve en önemlisi tüm hayvanlar eşittir, bazıları daha eşittir." Buradan anladığımız üzere, Beylik Çiftliğinde ya da günümüz dünyasında her kim hükmetmenin tadını alırsa değişir ve alçaklaşır. Bu gücü toplum yararına değil, yalnızca ve yalnızca kendi zevklerine göre kullanır. Ülkemizde başa geçenlerin bizim vergilerimizi alenen diledikleri şekilde harcayıp bunun sonucunda onlara hiçbir yaptırım uygulanmaması da bunun en büyük örneklerinden biridir. Buradan da kolaylıkla anlayacağımız üzere roman, sadece NAKIŞLI, 3 komünizm ya da sosyalizm yergisi değil, gelmiş geçmiş tüm totaliter rejimleri, tüm iktidarları ve yönetim biçimlerini hedef almış bir eleştiridir. Hayvan Çiftliğinde, domuzlar, yayımladıkları yeni bildiriyi beğenmeyen hayvanları köpeklerle korkutuyor ve köpekler hiçbir zaman domuzlara karşı gelmiyor. Domuzlardan gelen bir emir üzerine hemen hırlayıp karşı çıkan topluluğu susturuyor. Romanda, Orwell'ın polis tasviri benim en çok hoşuma giden kısım olmuştu. Polis, iktidarın köpeğidir, ona kemik veren iktidara asla karşı çıkmaz ve ona ne görev verilirse sorgulamadan yerine getirir. Bu, gerek Beylik Çiftliğinde, gerekse günümüzde su götürmez bir gerçektir. Kitabın finalinde, domuzlar ve insanlar beraber oturmuş içki içiyorlar ve sohbet ediyorlar. Domuzlar aynı insanlar gibi davranıyor, hepsi bacak bacak üstüne atmış ve sigara içiyor. Yani daha önce devrim yaparak yönetimi insanların elinden alan domuzların insanlardan hiçbir farkları kalmamış. Sonuç olarak, bu romandan alınabilecek en büyük ders, iktidara her gelen, görev bilinci, ahlak ve şeref yoksunu olarak sonunda aynı yere çıkacaktır.