Öz'ün Özgürlüğü

Anne karnının o güvenli çemberinden ilk çıktığımızda ağlamaktan başka bir şey gelmez elimizden. Yabancı gelen yeni seslerden ürkmüş ve derin bir uykudan uyandırılmışızdır çünkü. Alışmadığımız bu yeni dünyada gördüğümüz iki çift göz bizi hayata bağlayan tek şeydir. Biri şefkatli kollarıyla bizi sarıp sarmalarken diğeri bize sevgi dolu sözcükler fısıldar. Kaybettiğimiz o güvenli çemberimiz yeniden oluşur. Biz son sürat büyümeye devam ederken onlar da bizimle birlikte büyürler. En ufak bir tökezlemede onlara koşarız çünkü biliriz ki bize en doğru yolu gösterecek, ne yaparsak yapalım bizi her koşulda sevecek ailemizden başkası değildir. Sanki bizim hayatta kalma kılavuzumuz gibidirler. Yine de biz büyüdükçe, artık onların kılavuzluğu bize eskisi kadar yardım etmez. Kendi doğrularımız var olur, onlardan daha da farklı olmak isteriz bu yüzden de çatışmalar doğar. Her ne kadar onların tek isteği bizi bu dünyanın acımazsızlığından korumak olsa da biz daha da özgürleşmek isteriz. Geçmişe dönüp baktığım zaman çocukluğum o kadar toz pembe geliyor ki; en ufak bir göz yaşım babamı harekete geçirmeye, en ufak bir öksürüğüm annemi telaşlandırmaya yetiyordu. Hayatta hiç bir sorumluluğum olmadığı o zamanlarda tek yaptığım şey oyuncaklarımla oynayıp anneme istediğim yemeği yapmasını söylemekti. Yaşım ilerledikçe istediklerim de değişti. Anne ve babamın bana karşı olan beklentileri arttı. Çocukluğumdan kalan isteklerim ve yetişkinliğe adım attıran isteklerim arasında kalan ailem, bu ikilemden dolayı çoğu konuda benimle çatışmaya başladı. Bir süre sonra tek istediğim şey üniversiteye başlayıp onlardan uzakta özgürlüğümü yaşamaktı ama unuttuğum bir şey vardı: Özgürleşmek beraberinde sorumlulukları da getiriyordu. Gerçekten büyüyor muydum yoksa sorumluluklarımın altında köle olarak mı çalışıyordum belli değildi. Daha annem gibi çamaşırların nasıl yıkanacağını bilmeden babam gibi bütçe hesaplaması yapıyordum, burun kıvırdığım ev yemeklerini her geçen gün daha da özlemle anıyordum. Ben ekmek elden su gölden yaşantıma her dönmek istediğimde ailem de bana o kadar sorumluluk ve özgürlük verdi. Kendimi bitmek bilmeyen bir mücadelenin içinde buluverdim. Hem yetişkinliğin gerektirdiği sorumlulukları yapmam hem de bu durumu onlara sızlanmadan büyüdüğümü kanıtlamam gerekiyordu. Her hatamdan dersler çıkarıyordum, hep o dinlemekten sıkıldığım öğütler birer birer bana kendilerini hatırlatıyorlardı. İşte o zaman asıl özgürleşmenin, belli bir otoriteden kurtulmak değil de rahatça fikirlerimi savunabildiğim, yeni bir şeyler üretebildiğim yani bir bakıma kendi özümü gürleştirmek olduğunu anladım. Özgürlüğüme engel olan şeyin benim şimdiye kadar açığa çıkmamış zayıf noktalarım olduğunu anladım. Bu zamana kadar benim bu zayıf noktalarımı dolduran tek şey ailemdi ve bana her bakımdan kusursuz olduğumu hissettirdiler. Freud'un aforizmalarının toplandığı Mutlu Olma İhtimalimiz adlı kitabından okuduğum "İnsanın yaşı ilerledikçe anne-babasının otoritesinden çıkarak özgürleşmesi, gelişim süreci boyunca geçmesi gereken en zaruri ve aynı zamanda en acı veren aşamalardan biridir..." aforizmasından sonra içimdeki mücadele etme isteği daha da açığa çıktı. Bu durumu artık bir isyan olarak değil de hayatımda yaşanılması gereken ve beni tam anlamıyla birey yapacak bir araç olarak görmeye başladım. Artık içimdeki o eksik yapboz parçalarını kendim bulmalıydım. Her zayıf noktamdan yeni bir güçlü yanım doğuyordu ve gün geçtikçe bu güçlü yanlar beni daha da özgür kılıyordu. Bazı insanlar bu eksik ya da zayıf yanları saklamayı özgürleşmek zannediyorlar. Halbuki, bu eksik noktaların üstünü kapatmak yerine hatalar yapa yapa kendi doğrularımıza ulaşmalıyız çünkü bir şeylerden kurtulmak ya da elde etmek için verdiğimiz bu mücadeleler aslında bizi mutlak özgürlüğümüze ulaştırırlar. Bunun için, hepimizin hayatının belirli bir döneminde geçirdiği bu molasız ve yorucu yolculukta özgürlüğümüz için-mutlu olma ihtimalimiz için-vazgeçmeden yola devam etmeliyiz!