ÇALIŞMA ÖZGÜRLÜĞÜ

Hayatın bize hediyeleri vardır. Ölüm de bu hediyelerden biri. Kimi nahoş bulur bu hediyeyi, benimseyemez; kimi olduğu gibi kabullenir, isyan etmez. İnsanoğlunun birçok becerisi var; ancak ne yazık ki ölümü engellemek bunlardan biri değil. Biz kabul etmeyi hiç istemesek de hayat hediyesini verir. Ölümün var olması gerçekten bu kadar kötü mü? Ölüm denilince aklınıza ne geliyor? Benim aklımda aniden koyu kopkoyu bir karanlık beliriyor. Korku kaplıyor insanın içini. Dünyada yapayalnız kalma korkusu bastırıyor önce, sonra ölümden sonraki hayat geliyor akla. Acı çekme korkusu, neler olacağını bilememenin getirdiği endişe... Ölümün yanında geriye kalan her şey bir anda anlamını yitiriyor. Hani ders notlarının yanında bir ünlem işareti olur ya, işte ölüm o ünlem işareti. Kıpkırmızı ve koskocaman bir ünlem hayatın yanında. Hayatın içinde asla unutmamız gereken şey. Bütün bunların yanında gerçekten ölümün mutluluk getirdiği hayatlar da var mıdır? Kiminin hüznü bir başkasının neşesi oluyor. Bir hayat sönerken başka bir hayat canlanıyor organ bağışı sayesinde. Bir annenin dokuz ay bedeninde taşıdığı, dört gözle dünyaya gelmesini beklediği minik bebeğinin acı çektiğini düşünün. Minicik bedeninde yapması gereken görevi layığıyla yapamayan küçücük bir organ. İnsanın elinde olmayan bu durum ölümü engelleyememenin yarattığı çaresizlikten de büyük bir çaresizlik. Gözlerinin önünde canının içinin acı çekmesi insana daha fazla acı verir. Zaman ile birlikte birçok şey değişti ve gelişti. Özellikle teknoloji çok gelişti ve gelişmeye de devam ediyor; ancak bu gibi durumlarda teknolojinin tek yapabildiği çekilen acıyı yıllara yaymak. Belki ileride bu zulmü bitirebilir; fakat şimdilik tek yapabildiği zamanı uzatabilmek, daha ötesi olmuyor. Elinden hiçbir şey gelmeyen annenin ise tek umudu başka bir canlının ölümü. Tek yardımcısı ölüm meleği olan anne ilk bakışta acımasız gibi görünebilir; ancak onun tek yaptığı bebeğini düşünmek. Ne yazık ki başkasının ölümünü umutla beklemek zorunda kalıyor bağışa muhtaç olan insanlar. Bir taraf ölümün yıkıcı etkisini iliklerine kadar hissederken diğer taraf ölümle gelen cenneti yaşıyor. Organ bağışının gereği bu, birinin yaşaması için birinin ölmesi gerekiyor. Elimizden hiçbir şey gelmeyen, engelleyemediğimiz ölümler ile bir sürü can kurtulabiliyor. Sonuçta ölümdür hayata can veren. Bana organ bağışı gayet mantıklı geliyor ve oldukça sıcak bakıyorum bu olaya. Kendi organlarımı bağışlayarak, dünyadan göçerken son bir kez bir ya da birden fazla kişiye organlarım sayesinde iyilik yapabilirim. Kendi bedenim için bunu söylemek kolay; fakat bazen öyle durumlar oluyor ki sen yakınının bedeni hakkında kararlar almak zorunda kalıyorsun. Kendin hakkında vereceğin karardan daha zor geliyor bana bu karar. Maylis De Kerangel de 'Yaşayanı Onarmak' adlı kitabında hem alıcı hem verici hem de yakınları bakımından organ bağışı konusunu ele almış. Bir ailenin çocuğunun ölümünü kabullenmesi ve başka birine ışık olmaya karar vermesinin zorlu sürecine tanık oluyoruz. Verici konumunda olmak ne kadar zorsa alıcı konumunda olmak da bir o kadar zor. Ahh! Ne kadar da zordur ölümün nefesini ensenden hissederken yaşamak. İnsanların hem ruhlarını ve hem bedenlerini severiz. O zaman neden ruh gitti diye bütün bedeni toprağa hapsediyoruz? Bırakalım bedeni yaşamaya devam etsin. Belki oradaki organlar gitmek istemiyorlar. Başka bir bedende tekrar yaşam vermek istiyorlar. Bir bebeğe, yaşlı bir amcaya, gençliğine doyamamış bir genç kıza hayat bağışlamak istiyorlar. Hem sevdiğiniz insanı yaşatmak değil midir organ bağışı? Onun kalbi bir başkasında atacak. O kalp sevmeye devam edecek, bazen nefret edecek ama yaşıyor olacak. Toprağın altında çürümektense başka bir bedende çalışmaya devam edebilir organlar. Bence bu konuda bir yasa çıkarılmalı: çalışma özgürlüğü. Çalışmak isteyen organlar devam etsinler iş hayatlarına. Kimse hatta beden sahibi bile engelleyemesin. Emekliliği gelmiş organlar da toprak kentte istirahate çekilsinler. Mutlu organlar mutlu hayatlar! DE KERANGAL M. (2014). YAŞAYANI ONARMAK. (DUYGU DALGAKIRAN ÇEV.) İSTANBUL: DOMİNGO