Koca Bebek

Son günlerde daha mutlu hissediyorum kendimi. Daha önce yazılarımda bahsettiğim, içerisinde bulunduğum o depresif havadan biraz olsun kurtulmayı başardım. Yeni insanlarla tanışmış olmam, yeni maceralara atılma heyecanım beni olumsuz düşüncelerimden uzaklaştırıyor galiba. Müzik dinlerken sözlerine odaklanmıyor, müziğin ritmine kendimi bırakabiliyorum yeniden. Güven sorunlarımı aştım mesela. Kolay olmadı tabii fakat başarılı olduğuma inanıyorum. Before Sunrise filmindeki Celine karakterinin bir yabancıya duyduğu sebepsiz, belki biraz da çılgınca, güven gibi bir teslimiyetin rahatlığı var üzerimde. 'Yeniden çocuk olabilmek' hissini çok özlemişim. Gözlerini kapatıp hayatın akışına kendini bırakıvermek... Hesap vermek zorunda hissetmemek ya da hesap sorduklarında birazcık şirinlik yaparak, gülerek yüzlerine aklanabilirmişsin gibi yaşamak... Böyle tadını çıkarabiliyorsan yaşıyorsun bence. İsteğim veya beklentim dışında gerçekleşen durumları kabullenememem de bu yüzden galiba. Sanki her şey bir oyun ve oyun arkadaşlarınla iyi anlaşırsan onları ikna edebilirsin güzel bir senaryo için. Ve tabii ki bu bir oyunsa biraz ilgi çekici ve eğlenceli olmalı. Bazen oyun arkadaşlarını şaşırtmalısın hayal gücünle; bazense o kadar çok şey sığdırmalısın ki küçük bir zaman dilimine, tekrar seninle oynamak için can atmalılar. En azından ben böyle oyun arkadaşları isterdim. Bence Jesse karakteri ideal bir oyun arkadaşı olabilir mesela. Film boyunca yeni ve beklenmedik bir fikirle gelmesi Celine'i ve bir o kadar da izleyiciyi gerçek dünyadan uzaklaştırıyor. Plansız hareket eden biri imajından öte, yaşanan bütün günü o planlıyor aslında. Hayat onları trende farklı yönlere gönderirken Jesse oyun arkadaşına şirinlik yaparak onu ikna edip kendi istediği yönde oyununa devam ediyor. Sorumluluk almayı bilmemek gibi belki de bir bakıma. Kendisi de itiraf ediyor kendisini hala yetişkin olmayı bilmeyen bir çocuk gibi görüp yapması gerekenleri yapılacaklar olarak not aldığını söyleyerek. Bu cümlede o kadar çok kendimi görüyorum ki... Sorumluluklar altında ezilirken onları görmezden gelerek kaçmak veya kaçabildiğini sanmak... Hiç büyümeyen bir çocuk olmamız, böylesi daha kolay olduğundan muhtemelen. Çocuk kalmaktan daha güzel olduğunu düşündüğüm bir şey de seninle çocuk kalabilecek birini bulmak. Sen hayal dünyanda gezinirken yadırgamadan o hayali seninle paylaşan biri... Bu ilişkide henüz anlayamadığım nokta, kendime oyun arkadaşı bulmanın mı yoksa karşımdakinin yardımıma muhtaç halinin kendimi yetersiz hissetmekten beni bi nebze uzaklaştırmasının mı daha çekici olduğu. Celine'in kendisini bir ordunun generali gibi tanımlayışına benzer olarak karşımdaki kişinin bana bağımlılık seviyesi kaybetme korkumu dindiriyor. Ne kadar sağlıksız olduğunun benim de farkında olduğum bu durum, bazen yaşamama engel olsa da nihayetinde beni bu kadar yokluğundan korkutan şey, sahip olduğum o şeyin güzelliği. Bir şeyi bu kadar sevebilen bir insan her zaman kendine mutlu olacak başka şeyler de bulabilir bence. Bazen yalnız başına oynamayı bilen insanlara da özenmiyor değilim tabii ki çünkü onlar mutlu olacak bir şey bulmuyor, sadece kendileriyle mutlu olabiliyorlar. Ama söylediğim gibi kendimi biraz çocuk olarak tanımlıyorum ve öğrenecek çok şeyim olması da bu tanımıma dahil. Belki olgunlaştıkça diğer insanların yanında oluşunun bir zorunluluktan ziyade seçim olmasının esas mesele olduğunu kavrayabilirim. Kavramak ister miyim bilmiyorum çünkü kabullenmek istemiyorum çoğu zaman benim istemim dışındaki gerçekleri. Düşe kalka büyüyeceğimi düşündükçe bile benimle düşüp kalkacak birini istiyorum. Bütün oyun arkadaşlarım tükenene kadar varlıklarının mutluluğunu yaşayabilirim mesela. Hatta boşuna endişe ediyorum belki de. Hiçbir zaman yalnız kalmak zorunda olmayabilirim, olsam da bunu telafi edebilirim. En güzeli, anımın mükemmeliğini kirletmeden oyunumun tadını çıkarmak.