Koş, koş, koş.

Kimse durmaz, hayat durmaz, sen de durmamalısın. Neden durasın ki? Etrafında her şey değişirken senin sabit kalman ne kadar ayıp olur hayata. Ayağa kalk ve koş. Boşluktan çıkmaya, hayatı yakalamaya koş. Sevgiline koş. Yeter ki koş. Sadece beynin çalışmamalı bu dünyada; ruhuna, beynine yetişebilmek için koş. Düşüncelerinden arınmak için koş, düşüncelerini yakalamak için koş. Koşmak, spor yapmak, ruhunu besler. Çünkü biz buna programlıyız aslında. Spor yapıp da mutsuz olan bir insan gördün mü hiç? Veya sürekli uykulu olan birini gördün mü? Evrimsel açıdan vücutlarımız koşmaya, hareket etmeye programlı, çünkü bildiğin üzere eskiden her şey günde 15 saat başında oturduğumuz masalara gelmiyor uğraşıp, koşup, yetişip, toplayıp, avlayıp elde etmeleri gerekiyordu. Vahşi hayvanlardan kaçmaları gerekiyordu. Kendilerini korumaları gerekiyordu. Bizim gibi tembel değildiler. Masaya bağlı değildiler zincirleriyle. Tembelliğimiz önümüzdeki tek engel işte. İnsanlar, bizler oturmaya o kadar alışmışız ki... O kadar tembeliz ve o kadar ertelemeye alışmışız ki, vücutlarının bu basit ihtiyaçlarına cevap vermeyecek durumdalar. En bilinçlimiz bile yerinden kalkıp yürümeye koşmaya çekiniyor. Hep bir mazeretimiz var. Ödevler, işler ve benzeri işler sadece mazeretler. Çünkü mazeret uydurmak kalkıp bir şeyler yapmaktan daha zor. Oysaki yerinden kalkıp yemek yemeğe üşenen insanların uyuşukluğundan hareketli, mutlu, parlayan insanlara ulaşmanın yolu koşmaktır. Koşmak, ihtiyacımız olan enerji ve belki de beynimizin daha iyi çalışması için ihtiyacımız olan şey. Murakami de öyle diyor, okudukça yazasın ve koşasın geldiği kitabında. Koşmaya aşık ve bir yazar olarak masa başı işinden sıkılıp kendini koşmaya adamış. Nefes nefese kaldığı maratondan, durmadan, aklındaki tek düşüncenin 8 metre ötesinden başka bir şey olmadığına kadar, her şekilde, var olan bütün gücüyle koşuyor, uzaklara, yaşamaya, yazmaya. Kendisi de diyor zaten, yazmayla ilgili olan her şeyi koşarken öğrendiğini. Belki de ilhamı böyle geliyor, yazmasını böyle terbiye ediyor. Maratonlara katılıyor ve hepimiz gibi ilk başladığı zaman da tıkanıyor. Koşmak için ilham veriyor usta yazar, kitaplarını okurken beyninizde oluşan mutluluğu koşmakla birleştiriyor. Vücutlarımızın özgür olmaya ihtiyacı var işte anlayın. Düşüncelerimiz kadar özgür olmaya ihtiyacı var. Kaslarımızın esnemeye, çalışmaya, kemiklerimizin rahatlamaya ihtiyacı var. Son hızla, havayla temas etmeye, onun üzerinde oluşturduğu sürtünme kuvvetini hissetmeye ihtiyaçları var. Ayaklarımızın toprakla olan birleşmesine ve uyguladığı tepkiyi hissetmeye ihtiyacı var. Pes etmemeye ihtiyacı var, hem irademizin hem de vücudumuzun... Her ruhun sağlıklı bir vücuda ihtiyacı var. Ve mazeretlerimizden kurtulmaya ihtiyacı var ruhlarımızın. Çünkü bizi sadece masalara bağlıyor, koca zincirlerle mazeretler. Anahtarları elimize teslim ediyor ve seçimi bize bırakıyor. Alışmış kudurmuştan beterdir. Hadi çıkalım dışarı şimdi. Yağan yağmurun altında, çimlerin üstünde, çamurların içinde, koşabildiğimiz yere kadar koşalım, ciğerlerimizin nefes almasına izin verelim, ağrımasını ve günden güne güçlenmesini izleyelim. Ormana gidip doğayı izleyelim. Yeşilliklerin içinde koşup, aptal binaların içindeki monoton masalarımızdan, koltuklarımızdan, televizyonumuzdan kurtulalım. Uzaklara koşalım... Dışarı çıkıp yarışalım. Çünkü güneşi tepemizde hissetmeye ihtiyacımız var. Koş işte. Çünkü kimyasalları atmaya, terlemeye, yenilenmeye ihtiyacımız var. Pası atmaya ihtiyacımız var. Koş ufka doğru, koşmaya ihtiyacımız var çünkü. Çimlerde koşmaya, ciğerlerimiz tıkanıncaya kadar koşmaya ihtiyacımız var. Koş. Sevgiye koş, doğaya koş, kendini bulmak için koş, bir şeylere ulaşmak için, bir şeyler üretmek için koş ve durma, asla bırakma, güçlü ol. Çünkü ben de durmayacağım.