BULAŞICI HİSLER, HASTALIKLI ŞİİRLER

Yorgunuz ve gittikçe yok olan hislerimizin peşinden gidemeyecek kadar da üşengeciz. Küçük şeylerle mutlu olmayı öğrendiğimde 6 yaşındaydım. Yoldan geçen arabaları sayıp çift sayı çıktığında, şanslı olduğumu düşünürdüm. Artık bu düşüncelerden eser yok. Yerine beynimde yanıp sönen cümleler var:'' Hiçbir işe yaramıyorsun.'' gibi. Eksik bir şekilde büyüyünce, eksikliklerini tamamlamak çok zor oluyor. Kendimi neye benzeteceğimi, nasıl tamamlayacağımı bilmediğim anda bir kitapla tanıştım. Beni tanımlayacak bir sıfat bulamazken Ali Lidar meğerse beni anlatmış Yolun Başı kitabında. ''Annemin eskise de atmaya kıyamayıp tavan arasına kaldırdığı eşyalar gibiyim.''(Ali Lidar, Yolun Başı, Eksik). Kimse o kadar değersiz olamaz diye düşünmeyin. Kullanıp atılmaya o kadar musaitiz ki insanlar olarak. Ölen birinin vesikalığı gibi, yas zamanı baş köşede sonrasında ise daha fazla üzülmemek için kaldırılmış bir çerçeve. O çerçeve oysa hiçbir zaman o masaya ya da o duvara ait olmamıştır belki de. Nereye aitiz ki gerçekten? Yaşadığımız şehir miyiz yoksa sadece bir parçası mıyız? Dahada kötüsü, bir parçası olamayacak kadar bir hiç miyiz? Bir yere ait olamamanın ne demek olduğunu öğrettiğinde hayat sana, kendini koyacak yer arıyorsun. Sonra bulamayınca sadece geçiyorsun. Geçiştiriyorsun. Geçiştiriliyorsun! Yazarımız Lidar bu duruma o kadar güzel açıklık getirmiş ki şu şekilde: '' Nereye bakarsam bakayım bulamıyorum kendimi, olduğum yerde değilmişim gibi geliyor. Olmadığım her yerde de hep varmışım gibi...''. Bedenimin bulunduğu yer aslında her zaman olduğum yer değildi benim. Eski bir evdeyim bazen, işi bitmiş aynı zamanda terk edilmiş ama sallanan bir koltukta sallanıyorum. Bazen ise kuru bir kalabalıktayım, sesler yükseliyor insanlar yürürken çarpıyor, geçiyor ve gidiyor. Farkındayım bu durumun, ait olamamanın, yalnızlığın. Unutulmuşluğun hissettirdiği duyguların farkındayım. Kendi elinle yapıp, aynı şeyleri bozanın ellerim olduğunun farkındayım. Bir şey iyiye gittiğinde kendime yakıştıramamak... Nasıl bir duygu bilir misiniz? Yanlış görülmüş bir rüya, yanlış anlaşılmış bir cümle nelere neden olur bilir misiniz? Lidar' ın ''İsteseydin Olurdum'' adlı şiirinde altını çizip kendimi çizdiğim çizgilere gömdüğüm bir dizesi şudur: '' Aslında ben iyi şeyler düşünmekle ve düşündüğü her şeyin içine etmekle meşhur Kommageneli bir mezcup.'' Benim hislerim, farklı kelimeler, farklı insanlar. Bazı hisler vardır, dersiniz ki içinizden bunu sadece gerçekten ben mi hissediyorum çünkü taşıyamıyorum. Taşıyan birini bulup yardım istemek istersiniz. Lidar dizelerinde bana yalnız olmadığımı hissettirdi. Hislerin cinsiyetleri, bedenleri, ruhları olmadığını gösterdi. Aynı duyguları taşımak için aynı şeyleri yaşamaya gerek yokmuş. Farklı acılar, aynı duyguları doğurabilirmiş. Geç öğrendim. Denedim, yanıldım, düştüm; kalkamadım, mahcup oldum. Farklı takıntılara sahip oldum düştükçe. Aşk gibi. Hastalık bu. Nerede? Ne yapıyor? Neden ona öyle baktı? Aşık olduğum zamanlarda bana bu obsesyonu katanları hiçbir zaman suçlamadım. Dönüp ''Bak bana ne yaptın?'' demedim. Lidar da benim gibi hastalıklı seviyormuş sevdiğini, dizelerinden öğrendim ben. '' Hadi sen uyu sevgilim, uyumadığın zamanlar başkalarını düşündüğün gibi tuhaf düşüncelerim var...''(Hastalıklı Şiir, Yolun Başı, Ali Lidar). Hiçbir zaman sevdiğime yetecek gibi hissetmedim zaten, o yüzden başkalarını hak ettiğini düşünüp dururdum. Kafamda ona yakışacak kişileri dizer ve bir bir beni değil onları sevdiğine inanırdım. Aslında biraz da aşktan çok verdiği acıya da bağlıydım ben. Demiş ya yazar ''hastalıklı'', tam anlamıyla hastalıklı bir haldeyim. Kendimi Ali Lidar' ın şiir kitaplarına verip biraz da olsun yalnız olmadığıma inandırmak istiyorum. Aşığız, hastayız, hastalıklıyız! Nur ÖZKAYA