ANI YAŞAMAK NEDİR DİYE DÜŞÜNECEK BİR AN BİLE BIRAKMADIĞIMIZDA...

Hepimiz tartışmasız hayatımızın bir bölümünde de olsa düşünmüşüzdür zaman dediğimiz kavramı. Kim üretmiş yılları, ayları, günleri, saatleri bilinmez ama bizi kısıtlı bir çerçevenin içine soktuğu gerçeği inkar edilemez. Bir yelkovanın ve bir akrebin dönüşünü izleyip planlar kuruyoruz. Günlük, aylık ve hatta yıllık planlar yapıyoruz. Zamana sığdırmaya çalışıyoruz bedenlerimizi. Ama bir dakika, bir şeyi unutmuyor muyuz? An'a ne oldu peki? Önemli olan onun tadına varabilmek değil miydi yani? Salvador Dali'nin Belleğin Azmi'nde betimlediği gibi anı unutarak akıtıyoruz zamanı gelişi güzel. Apansız kendimizi kaptırdığımız zamanın yönettiği planların içinde kolumuzdaki tasmaların komutlarıyla dosdoğru yürümeye çalışıyoruz. Halbuki kısıtladığımız anların içinde ancak dans edebiliyoruz hatta bazen tek ayak üstünde dengede kalmaya çalışıyoruz. Attığımız adımımız bir sonraki aşamayla şu saatler arasında havada... Şimdi bir düşün. Bu yazıyı okurken bile ne kadar yazımın içindesin? Ne kadar anlıyorsun yazdıklarımı? Aklından geçmiyor mu yarın sabah ne yiyeceğin, ne giyeceğin? Eğer böyleyse korkma! Zamana kendini kaptıran herkes gibisin: Arkadaşların gibi, ailen gibi... Saatimizin çemberine sığacağız diye anlarımızı daraltmıyor muyuz? En son ne zaman gökyüzüne baktın? Ne zaman sabah kahveni ılık ılık içinden geçişini hissede hissede yudumladın? "Benim gitmem lazım." demediğimiz ya da içimizden geçirmediğimiz bir gün hayal bile edilemez oldu. Güzel zaman geçirmeyi unuttuk. Çalışırken dışarıyı, dışarıdayken işi düşünmeyi öğretti bize zaman kavramı. Bir şeylere yetişmeyi, bir şeyleri yetiştirmeyi öğretti. Peki, ne kadar önemliydi kovalamak? Bizi ne kadar mutlu etti tüm bunlar? Bugünlerde yaygın bir sorun mutlu olamamak. Hiç bunun sebebinin kölesi olduğumuz zaman olabileceğini düşündün mü sen de? Ben bu aralar çok düşündüm. Önce zamanımı saatlere bakmadan bunu düşünerek harcamaya başladım. Sonra çıktım ve gökyüzüne baktım. Saatin kaçtığını, günün biteceğini düşünmeden gözlerimi gezdirdim gökyüzünde. Bulutların çizgilerine kadar en ince ayrıntısına kadar inceledim. Fark ettim ki "yaşıyorum!". Gözlerimi alamayıp çevremden devam ettim daha sonra ağaçlara, kuşlara bakmaya başladım. O anda yaşamak, beynimi boşaltıp nerede olduğumun farkında olmak ve ne yaptığımı en derinlerimde hissetmek beni o kadar rahatlattı ki daha da ötesi içimden geçirdiğim koca "oh!" içimi tatlı bir mutlulukla sardı. Anladım ki zamana o kadar takılmışız ki hep bir sonraki adımı düşünmüşüz. Bir şeyi başarmanın tadını çıkartmayı unutturmuş bize iki çubuk on iki sayı. Başarmışız fakat farkına varmamışız. Benim daha başka başarmam gerekenler var demişiz. "Gelecek planlarım var." demişiz. Zaman bizi peşinden öyle bir koşturmuş ki. Yaptıklarımızı, başardıklarımızı neden başarmak istediğimizi unutmuşuz? Mutluluk için! An ise bize beklememizi söyler hep. "Bekle, seni mutlu edecek sonuçlar değil benim tattırdıklarım." der bize hep ama biz zaman için o kadar çabalamışızdır ki herkese ve her şeye sunduğumuz "Şimdi olmaz, meşgulüm" bahanesini aslında ana söylediğimizi fark etmemişiz. Kendi mutluluğumuzu kendi ellerimizle öldürdüğümüzü anlayamamışız. Diyeceğim o ki: Bir dakika dur! Etrafına bak, ne yapıyorsan ona odaklan, kimleysen onunla olmanın tadını çıkar. Sonra hiç fark etmeyeceksin bile gerçekten bir dakika mı durmuşsun daha fazla mı yoksa. O seni peşinden süründüren adi zaman için öldürdüğün anlara, kaçırdığın gerçek mutluluklara üzüleceksin o "an"dan itibaren. "Gerçekten yaşamamışım bu ana kadar!" diye içinden geçireceksin. Yaşamak dedim. Gerçekten yaşamak: Dokunmak, koklamak, tatmak... Gerçekten burada olmak her şeyinle, dahası ben buradayım diyebilmek. Daha da ötesi bunu duyuların yoluyla bütün hücrelerinde hissetmek. Yani canım okurum: Yaşamak dediğimiz hakiki yaşamak anlarda gizli. Gizlediğini ortaya çıkarmanın artık sence de zamanı gelmedi mi?