GÖZLERİNİZİ KAPATIN

Gözlerinizi kapatın. Gitmek istediğiniz şehri hayal edin. Bu şehir Amsterdam değil ise bana bir şans verin fikrinizi değiştireyim. Şimdi sizi birkaç günlük, sokakları özgürlük kokan, "durmak yok" denilen bir geziye çıkartacağım. Rota Amsterdam. Varışımız ile gökkuşağını aratmayan, insan renkliliğin en iyi örneği olan bu şehirde farklı maceraların bizi beklediğini anlamıştık. Heyecanımız yüzlerimizden okunuyordu fakat minik minik korkularda vardı. Bu korkuların nedeni kısıtlanarak büyümüş olan bizlerin kısa süre kalacak da olsak ayak uyduramayacağımızı düşündüğümüzden kaynaklanıyordu. Neyse ki bu şehir bizi arkadaşça kucakladı ve yollarını önümüze serdi. Biz de bu yolları uğramadık durak kalmadan keşfetmeye karar verdik. Bu yüzden de panoramik şehir turuna katıldık. Binalar konuştu biz dinledik. O kadar eve ve kalabalığa rağmen sessiz bir şehirdi. Hikayelerini sokaklarına adım attıkça kulağına fısıldayacaktı sanki. Ürkütmeden, rahatsız etmeden... Binaların nefesine eşlik ettikten sonra kanalları tanıma fırsatımız oldu. Suyun üzerinde şehir o kadar büyülü gözüküyordu ki çektiğimiz hiçbir fotoğraf aslını yansıtamıyordu. Kanalın üzerindeydik ve altımız derin bir sonsuzluğa uzanıyor gibiydi. Küçükken hepimiz denizkızlarının var olduğuna inanmışızdır. Bu şehirde bize kanalların üzerinde denizkızıymış gibi hissetmemizi sağladı. Ancak şehrin serin rüzgarını tenimizde hissettikçe gerçeklikten tam anlamıyla kopamıyorduk. Kanal turumuz meşhur Dam Meydanı'nda sona erdi. Bütün turistler ayaklarını en az bir kere bu meydana sürtmüştür ya da bisiklet tekerleklerini. Dediğim gibi ulaşımın kolay sağlandığı bu şehirde gitmek istediğiniz yere ya yürüyerek ya da bisiklet ile ulaşıyorsunuz. Bu durumu ilk başta yadırgadık çünkü bizim bildiğimizi sandığımız modernlik kavramıyla adeta çelişiyordu. Bisiklet, ne kadar da ilkel. Bize göre gelişmişlik, bir ailenin her üyesinin özel arabası olması demekti. Amsterdam bir yanlışımızı daha düzeltti. Görgüsüzlükle modernlik arasındaki farkı, her dönen bisiklet tekerleğinde gözlerimizin önüne serdi. Gerçek medeniyet hakkında biraz fikir sahibi olduktan sonra Dam Meydanı'ndan içerilere doğru ilerledik. Her tarafta Irish publar yer alıyordu. Tıklım tıklım doluydu hepsi ve Hollanda'nın ünlü patates kızartmasıyla tanıştığımız Mannekenpis de bu cadde de yer almaktaydı. Öyle her yerde yenilebilecek patates kızartmaları değildi. Bu gün hala tadı damağımda. İsmi kulaklarımda olan yer ise Red Light . Adını tutkudan, kırmızı ışıklardan kırmızı rujlardan ve bir o kadar kırmızının sembolü olan kadınlardan almış olmalıydı. Sadece tek odadan oluşan camla kaplı zemin dairelerden değil. O kadınlar içerisinde öğrenciler de yer alıyordu, belki de öğrenci olabilmek için bu işi yapıyorlardı. Buradaki turumuz epey bir uzun sürdü. Çünkü Türkiye'de yasal olmayan kadınların kendilerini ticari bir amaçla sunmaları bu kırmızı ışıklı evlerde gayet yasalca yürütülüyordu. Kimse kimseye laf atmıyor, rahatsız etmiyordu. Özgürlük bu olmalı dedik çünkü taksimde gezerken yaşadığımız tereddüttün onda biri yoktu. Bu sokak dışında marketlerde de çoğu ülkede kullanımı yasal olmayan otun değişik biçimlere girmiş haliyle karşılaştık. Kek, jelibon, lolipop... Otu daha da cazip hale getirmişlerdi ama yasak değil ya hiç birimiz almak için uzanmadık onlara. Haliyle ot demişken coffe shopları es geçmeyelim. En ünlüsü The Bull Dog'du. Rüya gibi olan bu şehrin karanlık tarafıydı. İçerisine girmeye cesaretimiz olmasa da orada farklı farklı dünyaların döndüğünün bilincindeydik. Boşa geçirecek bir dakikamız bile yoktu her nefesimizi Amsterdam'ın sokaklarında almalıydık. O yüzden yataklarımızı erken vakitte terk edip Heıneken deneyimine yelken açtık. Bu müzede eğlencenin sınırı yoktu. Müze ve eğlence kelimelerini aynı cümlede kullandığımda inandırıcı gözükmesem de tüm önyargılarınızı kıracak simülasyonlar ile karşılaşacaksınız burada. Marketlerden kolaylıkla aldığımız o biraların çeşitli zor aşamalardan geçtiğini anlatan simülasyonlar... Müzeden içeri ilk girdiğimizde kazanlarla karşılaştık içinde alkolsüz biralar vardı tatları da talaşa benziyordu. Yani bira denilen içki türü, alkolsüz zorla annelerimizin şifa niyetine içirmeye çalıştığı bitki çaylarına benziyordu. İçilesi değildi. Diğer etkinlikte yapımını öğrendikten sonra bira sunumunun nasıl yapılacağı ile ilgiliydi, barmenlik kısaca. Daha önce bu alana ilgim olduğunu bilmiyordum ama deneyimim, hem ilgim hem de yeteneğim olduğunu kanıtladı. Biraz incelik isteyen bir işti açıkçası, bende kendime küçük detayların insanıyım derdim hep. Herkesin gezdiğinde aynı tadı alacağı bu müzeden çıktıktan sonraki ikinci durağımız sanatseverlerin nefesinin kesileceği Van Gogh müzesiydi. Sergilenen eserler, boyaların birbiriyle olan dansı... Hepsi göz kamaştırıcıydı. Ressamın işine olan aşkı resimlerden taşıp ruhumuza dokunuyordu resmen. Bir de gitme vaktinin gelmiş olması... Gündüzü ayrı güzel, akşamı ayrı güzel ; yaşamın tüm belirtilerini gösteren bu şehirden uzaklaşıyor olmak sokaklarında ona eşlik edememek aramızda bir hüzün bulutunun dolaşmasına sebep oldu. Öyle bir şehir ki kendinizi gerçekten birey gibi hissettiriyor, özgürlüklerinizin sınırını çizmeyi size bırakıyor. Kendine aşık ediyor. Şimdi gözlerinizi kapatın ve gitmek istediğiniz şehri hayal edin.