Bir Uçurtmanız Olsun

Büyülü gerçekçilik beni her zaman etkileyen bir akım olmuştur, Gabriel Garcia Marquez'in Yüzyıllık Yalnızlık eseri, Mihail Bulgakov'un Usta ile Margarita'sı ve şimdi de Kaan Murat Yanık'tan Uçurtma Mevsimi. Kitabın içeriğinden bahsetmeyeceğim, çünkü hiçbirimizin düşünceleri, algıları aynı olmadığı için herkesin alacağı tat farklı olur. Basit cümlelerle anlatmak gerekirse, modern dilde yazılmış bir masal denilebilir. Eser yaşamla ilgili çok fazla şey sunuyor, ama aynı zamanda anlatımı düşsel öğelerle süslemiş. Beni hiç olmadığım bir dünyaya götürüp aslında çok tanıdık olduğum duygularla yüzleştirdi. Düşsel gerçeklik ile ilgili bir şeyler okuyunca aklıma aşktan daha düşsel gerçekçi bir duygu gelmedi. Hayatta her zaman iyi şeylerin olmadığını gösteren gerçekçi anlatımıyla içinde bulunduğumuz toplumsal sistemi de sorgulattı bana. Fakat bu eleştirel bakış açısı aşk teması kadar yoğun değil. Aşkın odak noktası haline getirip anlatmaktansa, yaşamın gerçekliğinin arkasında tutmayı tercih etmesi çok etkileyici ve düşündürücüydü. Aşka farklı bir bakış açısından, başka bir boyuttan bakmamı sağladı. Aşk hep arka planda bir figüran gibi kalmaya devam ederken hızla yaşanan, tüketilen hayatlarımızı yansıttığını düşündüm. Hem tarihi figürlerin öne çıktığı hem de popüler kültürde birçoğumuzun tanık olduğu hızlı yaşayıp çabuk tüketen toplumun sonucu olan yalnızlık var. Özellikle büyük şehirlerde aslında herkesin deneyimlediği ya da gözlemlediği bir şey metropol yalnızlığı. İnsanların hırslarının kurbanı olduğu, elde etme ve yükselme savaşı içinde barış ve fedakarlığı unuttuğu bugünlerde yalnızlaşma çok da şaşılacak bir durum değil. Modern zaman, aşkı kendi kalıbına uydurmaya çalışarak modernize etmeye çalıştıkça yapay bir şeye dönüştü aşk. Kendi doğallığından ve saflığından uzak, kapitalizm ve metropol yaşamı ile sınanan bir kavram şu an. Halbuki, masallarda ve öykülerde, hatta annelerimizin ve babalarımızın anılarında ne kadar da büyülü gelirdi bize. "Babama aşık mıydın?" sorusunu hiç sormamış küçük bir kız yoktur herhalde. Bizi büyüleyen bu hikayelerden sonra geldiğimiz nokta "Adını koymayalım" cümlesinin sponsor olduğu ikili ilişkiler. Durum böyle olunca aşk tabii ki arka fonda kalır, çünkü hissetmenin ve hislerimizi olduğu gibi göstermenin gurursuz ve gereksiz bir davranış olarak karşılandığı bu toplumda aşkın temel bir öge gibi görünmesi saçma olurdu. Biraz keskin ve genelleme yaparak eleştiriyor olabilirim modern çağ ve metropol aşklarını, ama benim çevremde gördüğüm ilişkiler bu şekilde. Strateji yaparak ve hesaplar üstüne ilişki kurmak bile daha iyi bence bu durumda, çünkü en azından ortada bir çaba var. Diğer türlüsü "İstemem yan cebime koy" gibi geliyor bana. Aşkı eskilerdeki gibi hayatının merkezine koyup fedakar olmak mı, yoksa herkes kendi hayat koşuşturmacasındayken arka fonda tutması mı daha çok mutlu ediyordur, bilemiyorum. Ama ne kadar modernleşsek de, bu modernizmin mekanikleşmeye doğru gitmesinden korkuyorum. Düşler, hayaller ve masallar bize sevginin, barışın, mutluluğun varlığını hatırlatıyor. Teknolojiyle beraber sanal ortama taşıdığımız ilişkilerimizin geleceği için bu düşsel anlara ihtiyacımız var. Gerçekliğin içinde, dört mevsimin arasında yorgun düşmüşken herkesin ihtiyacı olan aslında bir uçurtma mevsimidir. Düşlerimiz için oturup nefes aldığımız huzurlu bir an, masallara inanmak için küçük bir mola. Belki de günümüz dünyasında masallar eskisi kadar büyülemiyordur bizi, gerçekçiliğin ve hırsların peşinde koşturup dururken hayal kurmayı, düşlere inanmayı unutuyoruz. Mücadele, koşuşturma, yarışlarla dolu hayatın arasında mola verip bir uçurtma uçurmayı unutmamak dileğiyle.