Bir Avrupa Macerası

Çoğumuzun içinde bir ukte olan gezme isteği bende çok küçük yaşlardan itibaren vardı. Neden bilmiyorum ama küçükken polis olmak isteyen, asker olmak isteyen arkadaşlarımın yanında dahi ben bir gezgin olmak istiyorum derdim. Benim maceram da bu şekilde başladı. Geçen yaz hayallerimde büyük bir yere sahip olan avrupa seyahatine çıktım, sekiz ülke ve onlarca şehri yalnız başıma gezeceğim uzun bir rotam vardı. Birbirinden farklı ulaşım araçlarını, hatlarını kullanarak dolaşacağım ülkeler için yıllar önce planlar yapmaya başlamıştım. Gün o defteri gün yüzüne çıkartacağım ve tek tek sayfalarını tamamlandı işaretleriyle dolduracağım gündü. Tek başıma olmanın verdiği özgürlük duygusu yerini asla tedirginliğe bırakmadı. Türkiyeden uçakla gideceğim İskoçya ve sırasıyla İngiltere, Fransa, Belçika, Hollanda ve daha niceleri... Daha önce yaşadığım yurt dışı deneyimlerinden çok farklı olarak çantamı yiyeceklerle doldurduğum bir seyahat hazırlığım vardı. İskoçya'yı gezerken çoğunu tükettiğim bu stokları şu an hayat kurtarıcı olarak dillendiriyorum. Gerçekten zor zamanlarımda yanımda bir arkadaş varmış hissi yaşatan ve sizi asla bırakmayan bir dostunuz konumuna gelen yiyeceklerin olduğu günlerin içerisindeydim. Gezimin ilk rotası olan İskoçya, dünyanın gerçekten doğa harikası bir ülkesi ve eşsiz kaleleriyle sizi hayal dünyasında hissettiren bir memleketiydi. Ormanla çevrili büyük göllerinin kenarlarındaki şatolar, yaşlanan nüfüsla sizi hayalet şehirlerde hissettiren sokaklar dünyanın hiçbir yerinde bulamayacağınız bir ortam içine sokuyor. Sadece üç şehrini gezmeye fırsat bulduğum İskoçya sonrası güneş batmayan imparatorluk olarak adlandırılan İngiltere'ye geçtim. Bu geçiş süreleri yazıda çok yer bulmasada on saatten fazla süren yolculuklar bana eşlik etti. Genelde gece yaptığım bu yolculuklar ülkemizdekinden çok çok daha farklı olarak ne molası olan ne de bir muavini olan otobüs yolculuklarıyla yorucluğunu arttırdı. İngilterede yaşadığım o kültür farklılığı şoku bir çok Türkle tanıştığım Londra'da etkisini azalttı. Şu an dahi görüştüğüm arkadaşlarımın olması sizi bambaşka bir duyguya sokuyor. İngilizlerin o dünyada eşine rastlanamayacak kibir duygusunu hissetmek o kadar kolay ki, sorduğunuz en ufak soru ile değişik tepkiler almaya hazırlıklı olmalısınız. Her şeye rağmen yıllardır duvar kağıdı olarak kullanılan o dönme dolabı, saat kulesi ve açılan köprüyü yerinde görmek eşsiz bir deneyimdi. Avrupa'ya geçiş yapmanın vakti gelmişti ama uçak ile yapmayı düşündüğüm yolculuğun maliyeti çok yüksek olacaktı. Bunun yerine bir kaç araştırma ile İngiltere ve Fransa arasında denizin altında yapılan Manş Tüneli ile tren yolculuğu yapmaya karar verdim. Belçika sınırındaki Strazburg gibi eşsiz mimariye sahip Fransız şehirlerini gezdikten sonra Brüksel'e akşam üstü serin bir otobüs yolculuğu yaptım. Gece varmamdan dolayı kalacak bir yer bulup dinlendim ve sabah güzel bir kahvaltıyla yoğun geçirdiğim nerdeyse iki haftaya yaklaşan seyahatime bir enerji katmış oldum. Brüksel'in gri ve çok hareketli olmayan şehir hayatından sonra Amsterdam'ın hareketli sokaklarında buldum kendimi. Müzeler bölgesindeki müzelere bir gün ayırıp hepsini tek tek gezme fırsatı buldum. Van Gogh Müzesine de uğrama fırsatı bulduğum o gün bir müze ancak bu kadar detaylı ve kusursuz olabilir dedim. Van Gogh'un hayatını yaşamaya beraber başlıyorsunuz ve siz ilerledikçe Van Gogh büyüyor, hayatı önünüze seriliyor. Hemen yakınındaki meşhur Amsterdam kanallarında çektirdiğiniz fotoğraflar yüzyıllar boyu eskimeyecek bir klasik kare haline geliyor. Anlatılacak o kadar anı o kadar güzel yerler var ki hakkında sayfalara sığamayacak yazılar yazabilirim. Açıkçası planları ben yapmıyor gibi hissediyordum. Her şey sıradan bir şekilde ihtiyaç doğduğu anda aniden gerçekleşiyor, sanki yanımda birisi varmışta o ayarlıyormuş gibi hissediyordum. Nerde yemek ihtiyacım olduğunu hissedersem ilk görevim yemek yiyecek bir yer bulmak, nerde yorulduğumu hissedersem de ilk görevim kalacak bir yer bulmak oluyordu. Bu gerçekten öyle bir heyecandı ki ne hissedebilmesi kolay, ne de tarifi kolay duygular içeriyordu. Bu yazıyı yazmamdaki temeli özgürlük duygusunu, yaşattığı heyecanı herkese aktarmak, anlatmak istemem oluşturuyor. İki haftadan uzun bir süre tek başına, her hareketini kendi kararıyla gerçekleştiren, sınırlarını kendi çizebilen bir birey olarak yaşamak nasıl tarif edilebilir ki? Onlarca farklı milletten insan, her an fotoğraflarıyla karşılaştığımız meşhur kuleler, müzeler, anıtlarda geçirdiğin o vakitler insana eşsiz bir tecrübe katıyor. Herkese son damlasına kadar tavsiye ettiğim bu deneyim bana ömür boyu unutamayacağım bir anı defteri yarattı.