KUM SAATİ

Ölüm herkesi korkutan bir duygudur değil mi? Aslında yaşamak istediklerini yaşayamama korkusudur bu, zamanının yetmemesi korkusudur. Kimisi yaşlanmaktan, güzelliğinin gitmesinden korkar, kimisi de zamanının tükendiğini fark ettiğinden korkar. Küçükken hep büyümek isterdik, büyüyüp kendi ayakları üstünde durmak. Hep arkadaşlarımızla yaşımızı yarıştırır, büyük olmakla hava atardık." Ben senden tam iki ay büyüğüm!" hangimiz yapmamıştır ki bunu? Oysa ne vardı ki büyüyecek? Çocukken her şey daha güzel değil miydi? En büyük derdimiz arkadaşımızın daha güzel oyuncakları olmasıyken biz büyümek istedik. O zaman farkında değildik çünkü büyüdükçe hayallerimizin küçüleceğinden. Çocukken karanlık bir şeyi boyalarımızla boyayıp rengarenk yapabiliyorken büyüdüğümüzde o karanlıkla savaşmamız gerektiğini bilmiyorduk. Zamanın hızlıca akmasını isteyip büyümenin hayallerini kurarken, şimdi zamanın yavaşlamasını istiyoruz. Peki, ya şu an bile bunu istiyorken ilerde zamanın durmasını mı isteyeceğiz? Beni bu duygulara sürükleyen Cahit Sıtkı Tarancı'nın dizeleri oldu. Çocukluk şiirinde o kadar içten anlatmış ki çocukluğuna olan özlemini, bir çocuğun gözünden hayatın güzelliği, o çocuğun nasıl olan bitenden hiç haberinin olmadığını ve bu umursamazlığın verdiği rahatlığı o kadar güzel yazmış ki bu dizelerle: "Uçurtmam bulutlardan yüce, / Zıpzıplarım pırıl pırıldır. / Ne güzel dönüyor çemberim; / Hiç bitmese horoz şekerim!"(178); insanın tekrar çocuk olası o horoz şekerini tekrar yiyesi geliyor. Ama Cahit Sıtkı'nın şiirlerinde gördüğümüz sadece Olguner 2 çocukluğa özlem değil geçmişe özlem. Gençliğinin uçup gittiğini ama yeni baştan o gençliğini yaşamak istediğini görüyoruz nerdeyse her şiirinde. Bunu bazen ilk sevgiliye, bazen dostlarına bazense hatıralarına olan özlemini anlatarak yapıyor ama her seferinde de okuyana iliklerine kadar yaşama isteğini hissettiriyor. Cahit Sıtkı için ölümü en iyi anlatan şairlerden biri derler ve şiirlerinde genel olarak bir karamsarlık olduğundan bahsederler, ben buna katılmıyorum bence o, yaşamı en iyi anlatan şair. Yaşamı öyle bir anlatıyor ki her boş geçen saniyesi için pişmanlık duyuyor insan. Daha çok yaşamak, tek bir gün bile eksilmesin penceresinden istiyor. Bir kum saati gibi düşünün hayatı, durdurabilmenin mümkün olmadığı devamlı akıp giden ve eninde sonunda o kum tanelerinin biteceğini bildiğiniz. Bir sonun olduğunu bilmek korkutur insanı. Ya yaşamak istediklerin bitmeden o son kum tanesi düşerse? Yaşlandıkça her an düşen sanki o son kum tanesiymiş gibi yaşamaya başlarız. Cahit Sıtkı'nın deyimiyle her doğan gün bir dert olur, çünkü o artık bizim için yeni bir gün değil ömrümüzden azalan bir gündür, ölüm sanki her an başının ucundaymış gibi. Yaşlanmak hakkında henüz bir fikrim olduğu söylenilemez ama şiirleri okurken yaşlılık duygusunu tam anlamıyla hissedebildim. Aynaya baktığında gördüğün insanın sana bir yabancı gibi gelmesiymiş yaşlılık. Yaşadığın o hatıraları yüzündeki çizgilerde, saçlarındaki beyazlarda görmekmiş. Gördükçe de ilk aşkının hatıralarına, bir zamanlar senin sürekli yanında olan dostlarının hatırana bile yabancılaşmakmış. Dostlarınla yollarının ayrılmasını izlemek o yalnızlığı iliklerinde kadar hissetmekmiş yaşlılık. Geçen zamanı geri getiremiyoruz ne yazık ki o kum saati ters çevirmek imkansız bizim için. Durdurmak da mümkün değil ama kalan günlerin boşa geçmemesi bizim elimizde. Sanırım bu şiir kitabını okumanın bana bu yararı oldu, şairin o özlediği gençliğini benim yaşama şansımın hala olduğunu fark edebildim. Henüz benim için hayatın sadece tek bir rengi var, Olguner 3 daha karanlıkla, sevdiklerimi bir bir kaybetmenin acısıyla, geçen zamanı durduramamanın çaresizliğiyle karşılaşmadım. Elbet o günler de gelecek ama o zamana kadar bunu düşünüp yaşarken ölmek yerine yaşayıp ölmek asıl yapılması gereken.