Başka Reçeteler, Bambaşka Kişilikler

Klasikleşmiş hayatlardan, monotonlaşmış karakterlere kadar hayat hep aynı geçiyor bu sıkıcı dünyada. Aslına bakarsanız insanlar, hayatlarını istediği gibi yaşayamamakla birlikte, bambaşka boyutlar kazandırmaya çalışıyorlar, kurdukları körpe hayallerine. Gelin görün ki, kimse istediği kişi olamıyor ve bunu yapmak içinde çok bir çaba sarf etmiyor. Hayatın bu düzeninde hareket etmeye çalışırken, iyi insanların yokluğunu anımsamaya çalışıyor her zaman insanlar. Aralarına serpilmiş birkaç kötü insan, tanışırken dahi, yeni tanıştıkları insanlara, kendilerini, o "iyi" diye bahsettiğimiz insanlar gibi tanıtmaya çalışırlar. Olmak istedikleri insan gibi davranmaya çalışsalar da, bunu başaramazlar ve her zaman tökezlerler. Bu insanların reçetelerine yazılması gereken ilaçlar ise, bir miktar iyi insan... Aslına bakacak olursak, iyi insan diye bahsettiğimiz kişilikler; hayatlarına kötülüğü almamış ve yalandan uzak durmaya çalışan varlıklardır. Tam tanımı bu olmasa bile, insanların içine çıktıkları zaman kendilerini hemen belli ederler ve kişiliklerini saklayamazlar, çünkü "iyi insan her zaman acemidir" (Caymaz, 2016). Kötü diye tabir ettiğimiz insanlara oranla, bu insanlar, kimseyi kolay kolay yargılamaz ve onları oldukları gibi kabul etmeye çalışırlar. Kötü insanlar ise, karşılarında gördükleri kişilikleri, kendi istedikleri hala sokmaya çalışırlar ve bu hale girmeyen insanları hayatlarında barındırmak istemezler. Mutlu olmak gibidir bu. Hayatınıza bir insanı alırsınız, merkezine koyarsınız ve ondan hayatınızın kazığını çok güzel bir şekilde yersiniz. Tanışırsınız ve size olmak istediği insan gibi gözükmeye çalışır. İnanırsınız, inandığınızla kalırsınız. Sizi yarı yolda bırakmıştır ve bunu hiç bir zaman yapmayacağına inandırmıştır, sizi yarı yolda bırakırken. Herkesin kendine göre bir hikayesi vardır. Her farklı kişilik hayatına, yazdıklarına, kendi yaşanmışlıklarından birkaç anıyı taşır. Gelin görün ki, bunu herkes umursamaz ve siz buna rağmen hayata dimdik bakmaya çalışırsınız. Tıpkı çok mutlu gözüken bir aile gibi. Ama kimse anlayamıyor o ailenin özelini. Tıpkı Onur Caymaz'ın da söylediği gibi "Bütün mutlu aileler birbirine benzer, her mutsuz ailenin mutsuzluğu kendine göredir" (Caymaz, 2016). Kişiliğinden ödün vermeyen bir insanın yapacağı veya yapması gereken yegane şeylerden biridir belki de bu. Hiçbir şekilde paylaşmaz kendi benliğini kimseyle, belki ister ama o gurur denilen, insanların çoğu şeyi yediremediği anlamsız duygu buna izin vermez ve tıpkı kitapla hiçbir zaman tanışmamış bir insan gibi gaddar olurlar. Hayatları boyunca o beyaz sayfaların arasında, o siyah mürekkeplerin üstünde, uzaktan bakıldığında anlamsız gelen bir sayfanın içine girip, bambaşka hayallerin içine girememiş ya da o kadar siyah ve beyazın içinde bir turuncuya rastlayamamışlardır. Okudukça kültür kazanmış, kültür kazandıkça kendini hayata adamış ve bahsedilen kötü insanları hayata bağlamaya çalışan insanlar ise, bu hayatın monotonluğunu el birliğiyle yenme çabasındalar. Ama kötü diye tabir ettiğimiz insanlar, hiçbir yardıma cevap veremezler. Veremezler diyorum çünkü, anlayamazlar gelen yardımları. Sadece uzaktan bakarlar ve onlara gelen iyi insanları izlerler. Bilemezler, anlayamazlar, algılayamazlar. İyiler her zaman kendi benliklerinden dahi ödün vermeye çalışırlar. Can acıtır belki, biraz ömür törpüler bu çabalar. Ama o çabalarının karşılığını göremezler ve yavaş yavaş iyi duygularını hiç etmeye başlarlar. Hani hiç olmaz dediğimiz şeyler vardır. Çoğu insanın "yaşamam" dediği olaylardır bunlar. Hayatın monoton gidişatından etkilenmemeyi başaran yegane insanlar, kendilerini kurtarırlar ve insan diye tabir ettiğimiz duygusuz varlıklardan kendilerini uzaklaştırırlar. Hayat bir doktor olsaydı eğer, kötü diye tabir ettiğimiz bu insanların reçetelerini "ölüm" ile kesebilirdi.