AHENKTEKİ ÇELİŞKİ

Biz kimiz? Bu dünyadaki amacımız ne? Bu soruların cevabı belli başlı etmenler tarafından belirlenir. Kendi kişiliğimizi ve hayata bakış açımızı, tecrübelerimiz şekillendirir. Tecrübelerimiz ise dış etkenlerdir. Kendi etkimiz olmayan veya göz ardı edilebilecek derecede az olan, bizim irademiz dışında gerçekleşen şeylerdir bunlar. Bu dış etkenler bazı yönleriyle farklılık gösterebilse de pek çok benzerlikler arz eder. Etrafımızda etkilendiğimiz olaylar ve kişiler birçok zaman neredeyse tamamen aynıdır. Bizim hayat tecrübemizi oluşturan bu olayların aynı olması, durumun odağında bulunun insanın benzer kişiliklere sahip olması tezini destekler; sonuç olarak benzer durumlara benzer bakış açılarıyla yaklaşmanın neredeyse zorunlu olduğunu ifade eder. Ancak bu durum gerçekten böyle değildir. Gerçek hayata baktığınızda şu ana kadar söylediklerimizin pek de geçerli olmadığını görmek mümkün. Tamamen aynı ailede büyümüş ikiz kardeşlerin bile neyi sevdiklerinden tut, günlük olaylara yaklaşımları bile birbiri hiç tutmaz. İnsanın insana benzemediği güpegündüz ortada. Ne hoşlandığı müzik birbirini tutar insanların, ne de seçtiği yemek. Ne sevdiği tarz aynı kişilerin ne de hayattan beklentilerin bir ayarı var. Her bir farklı insan birbirinden çok farklı ve alakalandırılamayacak bir tada sahip. Öyle kalıplar falan da yok. Bir insanın kıyafetine bakıp hangi sanat dalından hoşlandığını anlamak ya da konuşma tarzına bakıp zekasını derecelendirmek imkansız. Hatta neredeyse her özelliği benzeyen ve her konuda çok rahatça anlaşabilen iki yakın arkadaş bile çok temel seviyede bir fikirde ayrılığa düşebilir, hatta kesin düşer. Bu kadar benzer şartlarda bu kadar farklı kişiliklerin oluşması gerçek anlamda şaşırtıcı bir durum. Bunu ne kadar bilsek de idrak etmek başka bir seviye. Benim bu seviyeye ulaşmam Ölüm Defteri'ni izlememle oldu. Seride hedefler aynı olsa da yöntemlerin çok farklı olabileceği başarılı bir şekilde işlenmiş. Ana karakterlerin ikisinin de tamamen aynı amaca hizmet ettiklerini düşündükleri halde serinin başından sonuna kadar birbirleriyle savaş halinde olmaları, anlaşılması zor bu gerçeği kavramada gerçekten çok etkili. Light, dünyanın çürümekte olduğunu ve kötülükten arınması gerektiğini düşünüyor. Kendi ruhunun rahata erişemeyeceğini kabullenerek kendini, eline geçen doğaüstü güç vasıtasıyla tüm suçluları tek tek öldürmeye adıyor. L (El) ise insan yaşamının kutsallığına ve Light'ın yönteminin yanlışlığına inanıyor ve bu nedenle Light'ı durdurmaya çalışıyor. İki karakter de dünyayı daya iyi bir yer haline getirmek için hayatlarını ortaya koyup didiniyorlar. Ancak düşünce yapılarının farklılığı nedeniyle yöntemleri çelişiyor ve sonuç olarak ezeli düşmanlara dönüşüyorlar. Gerçek hayatta da durum aynen böyle. Kimi sorunları kendi kurallarıyla çözer kimi ise önceden konan kurallara uyar. Kimi öyle yapar kimi böyle yapar ve tamamen zıt olsalar bile hepsi doğrudur. Dersi anlamaya çalışan bir öğrenci öğretmenin ağzından çıkanları dikkatlice dinlerken diğeri aynı zaman zarfını not alarak geçirmeyi tercih ediyor. Biri yazılar daha iyi okunsun diye büyük yazmayı tercih ederken diğeri kağıda daha çok yazı sığsın diye küçük yazabiliyor. Bir baba çocuğunu kötü bir alışkanlıktan caydırmak için ceza verme ve fiziksel şiddet uygulama yöntemini seçerken diğer bir baba ise duruma tatlı dil ve güler yüzle yaklaşabiliyor. Dünyayı iyiye götürmek amacı taşıyan birisi Light'a dönüşürken diğeri L olabiliyor. Ve bu birbirine tamamen zıt gibi görünen durumlar hiç de zıt olmak zorunda olmamakla birlikte tamamen aynı amaca hizmet edebiliyor. Bu garip durumun idrakinde olmayanlar ise ciddi sorunlar yaşıyorlar. Karşısındakini eleştiriyor, birbirleri ile yiyişip duruyor.