BİR YENİ BİLDİRİMİNİZ VAR

Başlığı gördüğün an aklından neler geçti? Sence neler paylaşılır? Aslında paylaşacak o kadar çok şey var ki... Kalan son paranla aldığın tostun ucundan arkadaşına verebilirsin, en sevdiğin eşyanı paylaşabilirsin. Evlendiğin zaman evini, odanı, yatağını paylaşırsın hatta hamileyken karnını bile paylaşırsın. Peki sizden cevaplarınızı biraz daha özelleştirmenizi istesem? Yani günümüz hakkında düşünün. Artık paylaşmak kelimesi sık sık hangi cümlelerde geçiyor? Evet, sosyal medya paylaşımları. Günün hangi saati olduğu fark etmeden, telefonu eline alıp sayıları her geçen gün artan sosyal medya uygulamalarından birine girdiğinde ana sayfana dökülen binlerce fotoğraf, yazı ve mesaj görüyorsun. Herkes mutlu, gülümsüyor, tabaklarında senin hayatında hiç görmediğin yemekler ya da elbiseye hayranlıkla baktığın bir fotoğraf... Peki , neden bu kadar paylaşım? Neyi ispat etmeye çalışıyoruz? Neden her yediğimizi, içtiğimizi, giydiğimizi, gittiğimiz yeri, beraber olduğumuz insanı ve daha birçok şeyi paylaşıyoruz? Çok mu değerli onları okuyan, gören insanlar? Paylaşıyoruz çünkü kendimize güvenmiyoruz. Evet, öz güven eksikliğimiz var. Ben buyum, benim göstermeye ihtiyacım yok, ben o pahalı mekanlara gidip binlerce yabancı yemek içeren menülerden sipariş vermiyorum, ne giydiğim kimseyi ilgilendirmiyor, kimle beraber olduğum kimin umrunda? Demeyi isterdik. İsterdik ama uzun zamandır demiyoruz. Bir fotoğraf atmak için hiç üşenmeden kalkıp makyaj yapıyoruz, güzel elbiselerimizden birini seçip giyiyoruz. Neden peki? Fotoğraf çekmek için. Çünkü onu sosyal medyada paylaşacağız altına dışarı çıkıyoruz temalı bir yazı eşliğinde. Daha sonrasında makyajını silip pijamalarını giyiyorsun. Amaç fotoğraf paylaşmaktı. Herkes tarafından bilinen, pahalı ve alışılmamış yemekleri olan mekanlara gidip, daha yemekten bir lokma almadan fotoğraf atıyoruz ve altına lezzetiyle ilgili yorumlar yapıyoruz. Amaç fotoğraf paylaşmaktı, isterse tadı damak zevkine hiç uymasın. Cebimizde yeterli paramız yok ama mağazaya girip beğendiğimiz kıyafetleri topluyoruz. Sırada ne var? Elbette kabine girip fotoğraf çekmek çünkü tek amacımız buydu... Yine altına dipnot olarak o elbiseyi aldığımızı belirten yazılar yazıyoruz. Hayatımızı karakter sınırlaması olan sitelerde geçirirken bomboş bir gün için bir şeyler uyduruyoruz. Aslında öyle bir olay olmadı ama olsun zaten amaç gerçekleri yazmak değil sadece yazmak. Bir mekanın önünden bile geçsek yer bildirimi atıyoruz ki herkes bilsin nerede olduğumuzu, ne kadar gezdiğimizi. Ayrıca bunları paylaşmak için günün en uygun saatini bekliyoruz. En uygun saat mi? Evet, yani herkesin sık sık sosyal medyaya girdiği öğle saatleri. İlk beğeni, beşinci beğeni, yirmi beşinci beğeni... Bu sayı arttıkça yüzüne bir gülümseme yayılıyor, içini öz güven kaplıyor, doğru yoldayım mesajları yayılıyor beynine. Evet, yüzümüzü sırf bir fotoğraf için boyadık, bir kaşık alıp bıraktığımız yemek için dünyanın parasını ödedik, alamayacağımız kıyafetler için saatlerce kabinde oyalanıp doğru pozu yakalamaya çalıştık, gerçekte olmayan olaylar hakkında kafa yorup yazılar yazdık. Bütün bu gerçekliği unutturan şey ''Şu kadar kişi sizin fotoğrafınızı/yazınızı beğendi'' bildirimi. Sanırım en kötü kısmı ise şimdi başlıyor ve biz inanıyoruz. Sanki hepsi o fotoğraflardaki gibi, sanki o yemek midemizde, elbise üstümüzde. Sanki bu fotoğraflara bakan, yazıları okuyan ve yer bildirimleri inceleyen insanlar çok değerli, senin ne yaptığını bilmeyi hak ediyorlar. Hayır, hiçbir şey düşündüğümüz gibi değil. Biz telefonun kapat düğmesine basıp ekranı kararttığımız an hepsi hayatımızdan çıkıyor. Ne beğenen insanlar, ne yorum atan arkadaşlar... Tek başınasın. Kimse senin üstüne dokunarak seni beğenmeyecek, kimse sana onlarca sahte kelimeden oluşan sevgi cümleleri kurmayacak. Bu gerçekle yüzleşmek ne kadar üzse de bizi sanal dünyadan kopartıp uzaklaştıracak.