YALNIZLIĞI SEÇMEK İSTEDİĞİME EMİN MİYİM?

Yalnızlık mutluluk getirebilir mi? Düşünün, koca dünyada yalnız kaldığınızı hissediyorsunuz belki çevrenizdeki kalabalığın içinde hissedilen bir yalnızlıktır belki de gerçekten kimse yoktur yanınızda. Yalnızken nasıl mutlu olabilirsiniz ki? Her sabah tek başına uyanıp her gece yalnız uyumak mutlu edemez sizi. Gün içinde kendi kendinize bir sürü şey yaşar ve bunlara üzülür, ağlar veya gülersiniz ve eve gittiğinizde veya telefonu elinize aldığınızda birine anlatmak istersiniz. Ama kimse yoktur. Ne anlamı kaldı o zaman gülmenin ya da ağlamanın paylaşamadıkça? Hep söylenir ya sevgi paylaştıkça çoğalır diye. Paylaşamadığınızda daha doğrusu paylaşacak biri olmadığında sevgiden de yoksun kalırsınız. Yalnız olmak sanıldığından daha zorlayıcı bir durumdur aslında. Örneğin, mezun olduktan bir iki sene sonra yalnız yaşamak benim için bir hayal sayılabilir ama aynı zamanda da cesaret edemeyeceğim ve korktuğum bir düşünce de. İlla çevremde biri olmaması demek değil yalnızlık. Tek başıma yaşadığım zaman hala yanımda arkadaşlarım ve ailem olacaktır ama benim kabalık bir ailem var. Ne zaman eve gelsem evde ya kardeşlerim ya da annem olur. Yalnız yaşadığımda ise eve girdiğimde bana bir hoş geldin diyecek biri olmayacak. Buna alışmak zor. Yalnız yaşayıp kendi ayaklarımın üstünde durabilmek bana ne kadar cazip gelse de şu anki yaşamımdan vazgeçmek çok zor geliyor. Peki ya neden istiyorum yalnız olmayı? Birçok insan gibi ben de yalnız olabilmenin güç olduğuna inanıyorum. Eğer ben tek başıma bir şeylerin üstesinden gelmek zorunda kalırsam ve bunu başarabilirsem işte o zaman güçlü bir kadın olabilirim diye düşünüyorum. Ayşe Kulin'in romanında bahsettiği Handan karakterine de bu yüzden kendimi yakın hissettim diyebilirim. Handan yalnız kaldığı zaman güçlü durmak ve arzuladığı şeylerin peşinden gitmek zorundaydı çünkü eğer yalnızlığıyla başa çıkamazsa bu hayatta kaybolup gidecekti. Ben, Handan gibi zorunda kalmayabilirim ama eğer zorunda kalırsam Handan'ın yaptığını yapacağımdan hiç şüphem yok. O zaman diyebiliriz ki yalnızlık bize güç getirir ama mutluluk yalnızken değil paylaşırken elde edilir. Hangisini elde etmek daha önemli siz karar verin. Bana göre mutluluk güçten biraz olsun daha önemli çünkü yalnız, mutsuz bir insanın güçlü olması kendisini ancak bir yere kadar tatmin eder. Belki kırk yaşına kadar gücüyle her şeyi elde etmiştir yalnızlık ona zor gelmemiştir hatta belki de fark etmemiştir bile. Ama bir yaştan sonra hayatımız durgunlaşmaya başlar ve tek yapabileceğimiz ya da yapmayı istediğimiz şey çevremizdeki insanlarla, çocuklarımız ya torunlarımızla, vakit geçirmek ve onlarla güzel anlar paylaşabilmektir. Evet, güçlüydük eskiden ama artık değiliz. Güç mutsuz ve yalnız olduğumuz gerçeğini kapatamıyor artık. İşte bu yüzden güçlü olmanın bir faydası yok mutlu olmadığımız sürece. Güç, para, şan, şöhret hepsi bir yere kadar. Hayatımızdaki asıl güzellikler mutluluk, sevgi ve paylaşmak benim için. Düşündükçe ve yazmaya devam ettikçe yalnız yaşama fikri eskisi kadar cazip gelmemeye başlıyor. Çünkü yalnızken güçlü olmamız, çevremizde bir sürü insan varken güçsüz olamayacağımız anlamına gelmiyor. Ne yaşarsak yaşayalım hatta çözemeyeceğimizi düşündüğümüz olaylar karşısında bile bizi elimizden tutup kaldırabilecek biri hep vardır. Onlar sayesinde üstesinden daha kolay gelebiliriz ve aynı şekilde biz de onların elinden tuttuğumuzda ne kadar güçlü olabileceğimizi hissederiz. Yalnız olduğumuzda güçlü olmak zorunda kalırız ama yalnız değilsek eğer güçlü olmayı öğrenir ve başkaları için güçlü olmayı isteriz. Ben kendi isteğimle güçlü olmayı tercih ediyorum ve aynı zamanda da mutlu olmayı.