BİR HAYATIN ELDEN GİDİŞİ: SONELER

İnsan hayatında herkes için geçerli olan birtakım gerçeklikler vardır. Ölüm ve yaşam gibi ve bunlar kişiden kişiye değişmez. Yine birtakım öznel hisler veya başka bir tabirle algılar bulunur insanda. Aşk ve güzellik gibi fakat bunların genelgeçer bir tarifi yoktur. Kişiden kişiye değişmektedir çünkü bu kavramlar. William Shakespeare ise sevdiği kadının, güzelliğine ve ona duyduğu aşka bunların yanı sıra ise gençliğin elden gidişine ve ölümlüğe Soneler adıyla anılan eserinde geniş yer vermiştir. Shakespeare Soneler'de zıt kavramları işlemiş gibi gözükse de işlediği her bir konuyla sizi farklı ufuklara taşıyor, ayrıca işlediği her bir kavramın hayattaki yerini okura çok güzel bir şekilde aksettiriyor. İnsan için kaçınılmaz kavramdır yaşlanmak, ölüme yaklaşıp artık onu bir nefes ötede hissetmek. Shakespeare de elinden geçip giden gençliğini özlemle anmakta, hafif sitemkar gençliğini alıp götürmesinden ötürü yıllara. Shakespeare kaybettiği yılların değerini geç anlamış belki de şiirleriyle bizi bu yönden uyarmaya çalışmaktadır. Fakat günümüzde insanlar bu uyarıya kulak asmamış olacak ki halen gençliğin kıymetini bilmemekte belki de anlamak için yaşlanmayı, onu elden yitirmeyi beklemektedirler. Bu da onlara iki çıkış yolu bırakmaktadır ki bunlar barışmaktır yaşlanmayla veya kabullenmektir ölümü. Bu bağlamda Shakespeare gençliği elinden yitirmiş biri olarak bazen ölümden başka çıkış yolu görmemiş ve "Vazgeçtim bu dünyadan tek ölüm paklar beni," demiş. Bazen de barışmış yaşlılığıyla ve "Yaşlısın deseler de bana, inanmam aynalara," diyerek umut aşılamıştır kendisine ve diğer insanlara. Ama eğer pişman değilse insan geçmişte yaptıklarından, o zaman yaşlanmak büyük bir erdemdir aslında onu bilge ve saygın yapan. Aksi halde yaşlanmak büyük bir yük ve hatta belki de tek kapısı olan, o kapısı da ölüme açılan bir oda gibi olur insan için. Aşk ve güzellik konuları da Soneler'de geniş yer bulmuştur kendilerine. Shakespeare günden güne artan, körelmek nedir bilmeyen aşkını birçok yönden tasvir etmiştir. Belki de aşka şiirlerinde bu denli önem vermesinin sebebi ondan alıp götüremediği tek şey olmasıdır yılların. Çünkü aşk onun çok şey ifade ediyor, ruhsal durumunu derinden etkiliyordu bu etkiyi ise bize şu şekilde aktarıyordu "Seni görmeyince benim günüm her gece; Geceler gündüz olur düş seni gösterince." Bu bağlamda ise bizim anlamamız gereken bizi hayata bağlayan şeyler gençlik gibi maddi veya geçici varlıklar değil aşk ve sevgi gibi güzel, insanları birbirlerine yaklaştıran duygular olmalıdır. İnsan için kaçınılmaz bir gerçektir yaşlanmak fakat insanların birbirlerine karşı besledikleri duygular aksi bir tavır sergiler. Gençleşir gün geçtikçe. Zaten artar tadı da aşkın gün geçtikte, adeta bir şarap gibi. Kısacası, gençliğin kıymetini bilmelidir insan. Onu yaşlanınca pişman etmeyecek bir hayat yaşamalıdır. Bir gençlik geçirmelidir gurur duyacağı. Belki de onu yaşlılığında erdemli kılacak kadar dolu dolu bir hayat... Böylece sitem etmez insan geçip giden yıllara, sövmez gençlik yıllarına. Ayrıca uzaklaşmalı insan maddi zenginliklerden ve adamalı kendisini sevgiye, aşka. Çünkü bilmelidir ki insan, her türlü zenginlik ve güzellik geçip gider de sevgi yok olmaz ya da azalmaz insan var oldukça. Kaynağı insandır çünkü sevgi ve aşkın. Hatta insanla sevginin ilişkisini toprakla ağacınkine bile benzetebiliriz. Sevgi bir ağaçsa köklerini toprağa salmış, insan da topraktır ağacı sımsıkı kucaklamış. Eğer yoksa toprak, ağacın köklerini uzatacağı varlık sahnesine adımını bile atamaz o ağaç . Eğer dikilmeyecekse bir ağaç dahi, toprak ne işe yarayacak? Ağaçsız toprak gibidir sevginin olmadığı insan kalbi de, eğer büyütmezse içinde sevgi ve aşk, kendi başına kuruyup gider hiçbir işe yaramayarak.