Şaştık Kaldık Ortasında Hayatın

Kendimizi ne zaman tanımaya başladık? Ne zaman biz biz olduk? Ne zamandır sınırlarımız bu kadar keskin? Başkalarını ne zaman bu kadar önemser olduk? Hayata karşı aldığımız sorumluluklar ne zaman bu kadar ağır geldi? Ne zaman bu kadar sert esti rüzgarlarımız da biz biz olmayı unuttuk? Bir ben var benden içeri demiş Yunus Emre, doğru dememiş mi? Bulunduğumuz, göründüğümüz bir bedenden daha fazlası değil miyiz hepimiz? Büründüğümü siluetlerin altında farklı düşler görmez miyiz? Kaybolmaya mahkum varlıkların izleri olmak için çırpınıp durmaz mıyız? Hayatın belki en başında hata yaparız biz, o bilmişliğimiz belki ta en başından beri bizledir. Çocuk olmak bizden bir şey götürmez hatta bizim gerçekliğimizin en büyük yansıması değil midir? Sokaktaki insanları neden ayırırız? O, bu, şu, dilenci, öğrenci... Lüks bir arabası var o zaman zengin, üstünde paralanmış bir elbise var o zaman fakir. Eee bu tanımlamaların nesi yanlış peki? Bu sıfatlar onları üzer mi ayrıca? Zenginsen zenginsin, fakirsen fakir. Yok bu kalıpları duymak istemiyorum dersen rol yap o zaman. Çık o somut kalıptan değiştir kılığını, hop başka birisi olduk! Peki sahiden olduk mu? Benliğimizi de o kıyafetlerle birlikte soyduk mu? Cevabı belli soruların cevaba, belki de cevabı belli olmayan sorulardan daha çok ihtiyacı vardır. Sorunun cevabını bilmezsen belki umursamazsın ama bir fikrin varsa o zaman için içine sığmaz. Tıpkı bir çocuğun zırıl zırıl ağladığı bir oyuncağa beslediği arzu gibidir, oyuncağı alınca puf birden bütün hevesin kaçar. Bu nedenle cevabı vererek size hevesinizi söndürmeye niyetim yok. Bakın ne yapalım, ben size cevabı açıklamaya çalışayım, siz de cevabı anlamaya. Yani hayatın bize yaptığının aynısı, önce bize sorular sorar cevapları belirsiz, sonra koca bir ömür uğraş dur ki cevabı bulasın. Size küçük bir sır vererek başlamak istiyorum ki doğru yolda olduğunuza emin olalım. İnsanları kategorileştirmemizin kurtulamadığımız ölümcül bir hastalık olduğu kanatindeyim. Bu böyle olmaz, boyayalım suratlarını, çekelim suratlarına birer çizik, bozalım mı kaderlerini? Ne alakası var yahu bunun onunla, benlik bir alın çizgisiyle değişir mi? Değişir mi değişir! Biz insanoğlu dünyanın temel taşını, anlamını, dönüş yönünü değiştirmiş insanız, onu mu değiştiremeyeceğiz? Nedir bu kinayeli konuştuğum, ama hakkımdır bunlar. Size, en çok size bu cevabı verebilmek için midir onu bilmem. Ama anlamak lazım olanı biteni. Ha eğer sorarsanız gerçek sebebini, bana bunları düşündüren geçenlerde okuduğum Evlerimiz Poyraza Bakar'ın bir köşesine usulca yerleştirilmiş şu kısa satırlar oldu: "Dışarıdan bakınca her şeyi gördüğünü sanırsın. Bu adam bu kadar işte, dersin. Dışı neyse, içi de o. Hepsi bir. Halbuki gördüğün hiçbir şey değil. Bir şey görmüyorsun ki. Gösterileni görüyorsun sadece." (61) Bugün bir kız beni durdurdu. Bu satırlar gerçeği idrak edemediğimi düşünmüş olacak ki o kızla vurmak istedi yüzüme her şeyi. "Abla sana bir şey söylemek istiyorum, bir dakika dinler misin?" dedi. Sırtında şu en büyüğünden bir çuval, çöpten topladığı kartonları doldurmuş taşıyordu ama hiç utanmadan belli. Aman ne işim olur, bana ne, kesin para isteyecek demedim. Gülümsedim ama o benden para istedi, halimi hatırımı soracak değil ya. Ama dedi sadece bir lira. Bunu da kasti söylediğinin farkındayım, on lira isterse bu ne yüzsüzlük deriz, az isteyince de verelim diye az istiyor diye düşünürüz. Bizim içimizde bir şeytan olduğunu zaten Sabahattin Ali bir güzel anlatmış da bu da bir kanıtı olsun madem benim için. Cüzdanımı çıkarmadan ona merhaba dedim, "Adın ne senin?". Biraz çekindi ama elimi çantama götürdüğümü görünce devam etti, "Tuba". "Tuba ne kadar da güzel bir kızsın." dedim ve ona vereceğim bir liradan daha değerli olanı vermiş oldum, bu bana yeterdi. "Bir lira mı istiyorsun." dedim, "Evet." dedi. "Al o zaman sana bir lira." Yaşını sordum, sormaz olaydım, gözleri doldu on üç, on dört ben de bilmiyorum ki abla dedi. Teşekkür edip gitti. Aldınız mı cevabını hayatın? Bir gülümsemeyle veyahut bir gerçekle bölünen bir hayatta olduğumuzu? O kız farklıydı, bu kitap bana bunu anlattı. Herkes altında sakladığı bir ben bulundurabilir. Kim ki bu, o benden önemli olamaz demeyin. Şaşırtmasına izin vermeyin hayatın, siz onları, hayatı şaşırtın. Merve Nur Aksakbağı