ZAMANSIZ KADINLAR

Halam geldi, en zor bitirdiğim ve izlerken boğazıma bir şeylerin takıldığı hissettiğim filmlerden biri oldu. Küçük gelinler gerçeğini bir tokat gibi izleyicinin yüzüne çarpan film, seyirciyle buluştuğu zamandan beri ben dahil birçok kişide yankı uyandırdı. Küçük bir kız çocuğu olan Reyhan'ın tek isteği okuluna gitmekken, babasının zoruyla kendisinden yaşça büyük bir akrabası ile evlendirilmesi beni çok etkiledi. Çocuk gelin gerçeği, bir kadın olarak beni en çok rahatsız eden şeylerden biri. Ben de bir kadınım, bir gün anne olacağım ve umarım bir kızım olacak. Kendimi Reyhan'ın çaresiz annesinin yerine koydum izlerken, nefes alamadım. Bir baba nasıl bu kadar kötü olabilir? Töre gerçeğinin hala var olduğu bu ülkede, çocuk gelinler gerçeği ne yazık ki azalsa da devam ediyor. Bu film yarattığı farkındalık açısından beni çok ümitlendirdi, belki birkaç tane de olsa kız çocuğu kurtulur diye düşündüm izlerken. Benim yetişkin halimle alamayacağım sorumlulukları, nasıl oluyor da küçücük bir kız çocuğunun omuzlarına yükleyebiliyorlar? Reyhan önüne konulan tüm engellere rağmen, yılmadı ve savaşmaya devam etti. Vurulmak pahasına, canı pahasına savaştı. O şanslı olan, kendini kurtarabilen azınlıktan biriydi. Filmin etkisi birkaç gün sürdü. Düşündükçe daha çok sinirlendim, üzüldüm ve bir şeyler yapmak istedim. Kendimi karakterlerin yerine koydum tek tek. Çaresizliklerine, hüzünlerine ortak oldum. Küçük bir kız çocuğunun annesi cinayete kurban gitmesin diye, kendinden çok büyük bir akrabası ile evlenmeye razı olmasına şahit oldum. Vicdan ve merhamet kavramlarını uzun uzun sorguladım. Bir vicdan buna razı olabilir? Diye düşündüm. Kadınlar özgür olmalı, toplumdaki yerlerini kendileri belirlemeli. Özgürlük mühim şey, önemli şey lakin söz konusu kadınlar olunca daha da bir önem kazanıyor. Bence bir kadını eğitimden mahrum bırakmanın bir açıklaması olamaz. Hiçbir kadının eğitim hakkı elinden alınmamalı çünkü kadınlar öğrendikçe, çocuklarına öğretirler ve dünya daha güzel bir hale gelir. Filmde beni en çok etkileyen yer, Reyhan'ın canını hiçe sayarak, sınırdan karşıya geçmek için, maruz kaldığı vahşetten kurtulmak için koşmasıydı. Patlayan mayınların arasındaki masum çocuk yüzü, tüm çocuk gelinleri temsil ediyordu benim için. Dünyanın bazıları için ne kadar korkunç bir yer olduğunu düşündüm. İstediğimiz okullarda okumak, bir işte çalışıp kendi ayaklarımız üzerinde durmak, para kazanmak bir lüks olmamalı. Keşke her genç kızın kendi kaderini tayin edebilme hakkı olsa. O zaman dünya çok güzel, rengarenk bir yer olur. Çünkü mutlu küçük kızların, huzurlu yetişkin kadınlar ellerinin değdiği her yerde çiçekler açar. Filmin her sahnesinde, bu haksızlığa, zulme maruz kalan tüm küçük gelinler için avazım çıktığı kadar bağırmak istedim. Onların sesi olmak istedim, sesimi dünyaya duyurmak istedim. Reyhan'ın zorla evlendirilen, kaderine razı olan arkadaşının hıçkırıklara boğularak ağlaması, gözyaşlarımı tutamamamın en büyük sebebiydi. Çaresiz kalmaktan daha kötü ne olabilir ki? Bunlar, söyleyecek çok söze sahipken sesi çalınan kadınlar diye düşündüm. Onların sözcükleri olmak istedim, ağlayacak omuzları olmak istedim. Belki de hiç tadamadıkları aile şefkatini vermek istedim her birine. Oyun çağındayken anne olan zamansız kadınların, çağımızın en büyük ayıbı olduğunu düşünüyorum. Reyhan'ın şansı mayınların arasından sağ kurtulabilip, askeriyeye sığınarak korunmaya alınmasıydı. Keşke tüm çocuklar Reyhan gibi seslerini duyurabilse. Keşke hiçbir çocuk okulundan, arkadaşlarından hatta ailesinden koparılıp evlenmeye zorlanmasa. Keşke namus kavramı, bir parça şekerle mutlu olabilen masum çocukların omuzlarına yüklenmese.