KENDİMDEN KAÇTIKÇA KENDİME DÖNÜYORUM

Hiç durup dururken, hayatınızın ve gündelik yaşantınız tam ortasında şöyle bir durup da yaptığınız veya etrafınızda olan biten hiçbir şeye bir anlam veremediğiniz oldu mu? Ya da yine her şeyin tam ortasında aklınıza o an gelebilecek her şeyden son derece sıkılmış bir halde olduğunuzu fark ettiniz mi? Yaklaşık bir ay önce bu bahsettiklerimin hepsi benim başıma geldi. Hayatımın fazlasıyla tekdüze olduğunun farkına vardım ve o andan itibaren hiçbir saniyesinden de keyif alamaz oldum. Olduğum kişiden, yaptığım işlerden, çevremden, kısacası hiçbir şeyden memnun değildim. İçimde bir şeyleri bırakıp gitme isteği oluştu, hem de öyle böyle değil, direnilecek gibi değil... Fakat bir yandan da biliyordum ki sıkıldığım ne varsa kendimdeydi, kafamın içindeydi. Ben nereye gidersem oraya geleceklerdi. Kendinden de kaçamazdı ya insan... Yapacak bir şey yoktu benim için, ta ki bir tesadüf eseri Pia Tafdrup ile tanışıp şiirlerini okuyana kadar. Özellikle Bulunduğun Yerde adlı kitabındaki her şiir, tabiri caizse ufkumu açtı ve beni bu büyük karanlık sıkıntıdan kurtarmayı başardı... Her şey okulun yoğun temposundan bunalmam ile başladı. Her gün eve onlarca ödevle dönüyor, bütün akşamlarımı akademik çalışmalara ayırıyordum hemen hemen. Geri kalan zamanımda ise vücudum adeta evden dışarı adım atmayı reddediyordu, "Yat dinlen!" diyordu bana. Sosyal yaşantım da böyle böyle sıfıra inmeye başladı. Aile ilişkilerim ise her zamankinden daha zayıftı. Belki de yaşımın getirdiği özgürlük aşkından, bağımsızlık arzusundan olacak sürekli didişiyordum ailemle. O kadar küçük şeyleri tartışma konusu haline getiriyordum ki çevremdeki herkesle, bir süre sonra ben bile rahatsız olmaya başlamıştım kendimden. Oysa kendimden asıl rahatsız oluşum, gerçekleri görüşümle başladı. Sadece kendimden değil, daha önce de bahsettiğim gibi, her şeyden ve herkesten rahatsız oluyordum artık. Ben dahil bütün insanlar üretim tarihleri farklı fakat tasarımları aynı robotlar gibi davranıyorlardı. Onlarca fabrikadan sürüyle aynı ürün çıkıyordu. Hep bir zorunluluk vardı üzerimizde, hep bir kendini adanmışlık. Okul, iş, aile, emeklilik... Döngü hiç şaşmıyordu neredeyse. Bir kitabın farklı sayfalarıydık fakat konu aynıydı. Değişen bir şey yoktu... Bu yüzden de değişmek istiyordum. Pia Tafdrup'un şiirlerinde gördüm yapabileceğimi. Gidebileceğimi, her gidişin bir kaçış olmayacağını, normlardan sıyrılıp kendim olabileceğimi gördüm. "Arada bir gereksinim duyuyorum geceye / Arada bir ödünç almam gerekiyor onun sessizliğini / Arada bir bırakıp gidiyorum içinde bulunduğum / Koşulları / Ve şu anda uzaklaşacaksam eğer / Kendimden / Gecenin sessizliği gerekli bana / Hemen şimdi bu gece." (Tafdrup, 2016, 16) diyordu bir şiirinde Tafdrup. Sözüne aynen uyup günlerce gecenin karanlık ve sessizliğinde kendimi bulmaya çalıştım. Gördüklerim ya da duyduklarım hiçbir şekilde engel olamıyordu bunu gece yaptığımda, işin püf noktası da buydu. Asıl isteklerim, asıl amaçlarım neydi? Ben kimdim? Daha da önemlisi, kim olmak istiyordum ve nasıl olacaktım? Cevap çok basitti... Kısacık bir şiirinde gizliydi Tafdrup'un. "Düşlerdekinden / Daha uzağa gitmek / Ve gelmek dünyaya / Bin kez doğarak." ( Tafdrup, 2016, 101) diyordu Tafdrup şiirde, kendimi bulabilmem ve bu sıkıntı dolu hallerimi arkamda bırakabilmem için her türlü olanağı sağlarcasına bana... Ben ne mi yapacağım? Gideceğim, gezeceğim... Zorunluluklarımdan bağımsız bir zaman geçireceğim. Her şeyden, herkesten, hatta kendimden bile uzak. Henüz iyileşmedim, henüz tertemiz çıkamadım etrafımı bir süredir sarmış olan bu toz bulutundan fakat artık ümidim ve geleceğe doğru ilermeye gücüm var. Benimle aynı tozları yutan herkese de önerim odur ki, bir şiir okuyun, bir şehirden gidin, bir ülkeyi gezin. Ancak kendinizden kaçınca kendinizi bulabileceksiniz, "kendinizden kaçtıkça kendinize döneceksiniz..."