SİNEMA, BİR UMUTLU AYNA...

Sinema tarihi, gerçekten görkemli bir geçmişe sahip. Her tür olaya, her zaman dilimine sinema yoluyla ulaşmamız bu görkemli geçmiş sayesinde mümkün oluyor. Sinema tarihi boyunca o kadar fazla film yapıldı ki insanların, "Bu film benim filmim." dediği birden fazla film oldu. İşte bu kişilerden biri de benim. Ama öyle bir film var ki, benim için yeri hepsinden farklı. Şu ana kadar beni ağlatmayı başarabilen tek film olması, bunun belki de en basit sebebi. Konusu kadar adının da çok derin bir anlam ifade ettiğine inandığım eserin adı, "Hayat Güzeldir." yapım tarihi ise 1997'dir Hayatın herkes için farklı anlamları vardır. Kimi hüzünlü bir olaydan mutluluk çıkarmayı başarabilirken bir başkası elindekilerinin değerini zerre kadar bilmeyip hep daha fazlasını ister. Mutluluğa böyle ulaşabileceğini sanır. Ama hep daha fazlası aslında mutluluğun hep ertelenmesi değil midir? Gerçek anlamda mutlu insan profili ilk tanımlamamızdaki tutumu hayata aktarabilen değil midir? Başına gelen onca şeye rağmen hayata pozitif bakabilen ve bu pozitif duygularını etrafına yansıtabilen değil midir mutlu insan? İşte adı kendisine ancak bu kadar yakışır dedirten film "Hayat Güzeldir" bu tanımı olanca fedakarlığıyla oğluna aktarmaya çalışan bir babanın ve oğlunun hikayesini anlatır. Hayat Güzeldir öyle bir film ki, ana fikri şudur ya da budur diyemez kimse! Her anı duygu yüklü olan, göz damlalarınızın makineli bir tüfeğe dönüşme ihtimalini artıran ve sonu geldiğinde içinde birçok mesaj içerdiğini gördüğünüz ama bunların hiçbirine kafa yormadan kendinizi ağlamanın enteresan ve karşı konulmaz çekiciliğine terk ettiğiniz bir ortam yaratır. Filmin içeriğindeki mesajlar daha sonradan teker teker yorumlanınca, anlamını yeni baştan duyumsadığınız ve yönetmeninden senaristine filmi oluşturan her kişiyi içinizden tekrar tekrar tebrik etme hissini uyandıran bir filmdir bu. Bu görüşlerim filmi izlemeyen biri için ne kadar anlamsız geliyorsa, filmi izleyen biri için de bir o kadar anlamlı gelecektir. Hatta filmin izleyici üzerindeki etkisini tam yansıtamadığımı düşünecektir. Doğrusunu söylemek gerekirse filmin başlangıcını pek beğenmemiştim. Her filmin vazgeçilmez teması olan aşk, daha ilk sahneden kendini ön planda göstermeyi başarmıştı. "Yine mi?" dedim içimden. Yine sıkıcı, sıradan, fakir erkek zengin kız ilişkisi mi? Yabancı bir film izliyordum ama yine bir Türk klasiğiyle karşılaşıyordum. Evet, anneyle babanın filmde gösterilen ilk tanışmalarından söz ediyorum. Kabul. Aşk gerçekten güçlü bir duygu, ama aşktan çok daha bağlayıcı ve güçlü duyguların olduğuna inanan ben, yeni bir tarz arıyordum. Yine hüsrana uğradığımı düşünüyordum, ta ki ikinci yarıyı görene kadar. Filmin atmosferinin bir anda nasıl değiştiğini görünce açıkçası çok şaşırdım ve mutlu oldum. Bir film, nasıl olur da bir klasik aşk üçgenini, savaşın yıkıcılığına rağmen birbirinden kopmayan, birbiri için kendi hayatlarından vazgeçebilen, en küçük olumsuzluğu en büyük umuda nakledebilen bir aile ortamına dönüştürebilirdi? Hayretler içindeydim. Filmin her anında yeni bir duyguyla tanışıyor, her anın değerini her sahnede daha da iyi anlamaya başlıyordum. Tüm insanların her açıdan eşit ve özgür olması gerektiğine inanan ben, savaş koşullarındaki bunca eşitsizliğe rağmen, inadına mutlu olup karşı tarafı da bu konuda etkileyen kişilerin gerçek dünyada var olabileceğine bu film sayesinde inanmaya başladım. Evet, bu açıdan da bir ilkti bu film benim için. Hayat görüşümü bir nebze olsun bu film değiştirdi. Bir insanın düşünce yapısını değiştirmek sanıldığı kadar kolay değil. Gerçekten de bunu başarabilen yegane şeylerden biri sanat. Bu sanat, benim ön yargılarla dolu düşünce yapımı değiştirebildi. Son olarak ekleyebileceğim bir şey varsa, o da filmin sonuyla ilgili düşüncelerim olacaktır. Nazi askerlerinden, yani babasının kendine bir oyun ortamı olarak tanıttığı Yahudi kampından kurtulan çocuğun, "Oyunu kazandık baba! " demesi, bu nitelikte bir film için yazılabilecek en güzel sondu muhtemelen. Babasının oradaki samimiyeti o kadar inandırıcıydı ki, çocuk, olup biten bütün olumsuzlukları hala oyun sanıyordu, babasının artık bu dünyada var olmamasına rağmen... İnsanlık tarihi önündeki tüm oyunları insan için, insandan yana ve insanca kazanacaktır hep. Bu film, bu inanışımızı güçlendirmesi bakımından üzerine düşen bu görevi başarmıştır. Gerek filmin yönetmeni Roberto Benigni olsun, gerek senaristi Vincenzo Cerami olsun, teknik ekibinden sahne şefine herkes bu görevi başarılı bir şekilde tamamlamıştır.