Son Durak

Ön yargı... İnsanların bakış açılarını kısıtlayan durum. Ön yargılarımızdan kurtulmamız gerekmiyor mu artık? Zenci ve iri olduğu için bir insan her türlü suçu işleyebilir mi? İki küçük kıza tecavüz ettiği ve öldürdüğü düşünülen fakat karanlıktan korkan bir zenci ve iri olan adam. Hani bir durum vardır ve insanlar der ki; ben gerçek olanı gördüm, kendi gözlerime mi yoksa sana mı inanacağım diye. Bu şekilde küçük düşünmek kötü olmaktan başka bir şey değildir. Ya senin gördüğün şey gerçek değilse, ya gözlerin yanılıyorsa nereden bilebilirsin ki? Asıl önemli olan görünenin altında bilinmeyeni görebilmektir. Birinin nasıl biri olduğunu bilmeden, onun gerçek düşüncelerini umursamadan yargılamak, suçlamak ve ölüme sürüklemek çok kolaydır. Stephen King'in aynı adlı romanından uyarlanan ve yönetmeni Frank Darabont, "Yeşil Yol" 1999 yapımı olan filmde, insanlara birçok duygu yoğunluğunu yaşatmıştır. Ölüm, hastalık, iyilik ve kötülük konularını insanların içine işleyen bir biçimde gözler önüne sermiştir. Bu hikaye, görevi hapishanedeki idama mahkum edilmiş suçluları son yolculuklarına uğurlamak olan Paul Edgecomb'un ve suçsuz olduğu halde idam mahkumu olan John Coffey arasında geçmektedir. Yeşil yol... İdam mahkumlarının son yolculuğu olarak görülen işte o; hapishane yolu! Ölüm, her insanın elbet bir gün yaşayacağı bir durumdur. Fakat insanın ölüm tarihini, saatini ve ne şekilde öleceğini bilmesi çok farklı bir durum olsa gerek. Öyle bir ortam düşünün ki suçluların ölümünü izlemeye gelen seyircilerle dolu ve içinde kocaman bir elektrikli sandalyenin bulunduğu, idam cezasına çarptırılmış kişilerin acımasızca cezalandırıldığı bir oda. Ölüm yavaş yavaş yaklaşır onlar için. Yalnızca birkaç dakika sürecek ve beyinlerinden başlayarak tüm vücutlarına elektrik verilecektir. Söylenilen tek bir söz vardır o sırada; o bir katil, o kötü ve suçlu bir insan. Bu yüzden onlara göre, acımasızca ölmeyi hak ediyordurlar. Peki, gerçekten hiç suçu olmayan ve sadece iyilik yapmaya çalışırken, yanlış anlaşılan bir insanın o sandalyeye oturması kararını veren insanlar kötü ve suçlu olmuyorlar mı? İşte bu noktada insanlar karşılarındaki insanları dinlemeyi denemeli, önyargılı olmamalı ve sadece gördüklerini zannettikleri olayın ne anlama geldiğini bilmeden inanmamalıdırlar. Filmde, John Coffey; işlediği inanılan bir suç yüzünden idam edilmeye mahkum edilmiş biridir. Olağanüstü bir güce sahip, çevresinde bulunan rahatsız insanların sağlığına kavuşması için yardım ediyor ve gücünü bu yönde kullanıyordur. Ayrıca iri bedenine rağmen çok büyük, yumuşak sadece sevgi barındıran bir kalbe sahiptir. Herkes onu acımasız bir katil olarak görür ama aslında acımasız olan kendileridir. Karanlıktan korkan ve sürekli ağlayan bir insan nasıl iki küçük kıza zarar verebilir ki? Yanlış bir anlama insanın ölümüne bile neden olabilir. Bu olay günümüzde bile olabiliyor. Suçsuz olduğu halde hapishane de yatan birçok insan var. İnsanlar, sadece kendi bildiklerine inanıyorlar. Başkalarının nasıl olduğu, ne düşündüğü hiç önemli bile değil. Gerçekleri görmek, görmeyi istemek çok önemli iyi bir insan olabilmek için. Çünkü suçsuz insanlara inanmadığımız ve gerçekleri görmeye çalışmadığımız zamanlarda onları kaybetmeye devam edeceğiz. Bu filmde en çok etkilendiğim yer Coffey'nin "lütfen ışıkları kapatma karanlıktan korkuyorum patron" dediği yerdi. Keşke toplumumuzda her suçlu onun gibi iyi bir insan olabilse. Bu yüzden, böyle iyi insanları kaybetmemeliyiz ve onları tekrar topluma kazandırmalıyız. İnsanların hayatları boyunca yaşadıkları iyi ve kötü şeyler vardır. Bu şeyler bizi takip eder ve bizimle beraber geleceğimize ta ki bugüne kadar gelir. Şimdi nasıl biriyiz iyi mi kötü mü? İyi insan olmak çok da kolay değildir. İyi insan, önyargılarından arınmış, insanları dinleyen ve onları direk suçlu olarak görmeyen kişidir. İnsanları direk yargılamak yerine, onları anlamak ve dinlemek gerekmektedir. "Yeşil Yol" işte bu noktada bize birçok mesaj vermektedir. Filmde çok fazla etkileyici sahne vardır ve başından sonuna kadar duygulandıran bir filmdir.