RÜZGARIN YAŞAM İZLERİ

"... neden bu geçip giden faniler daha yaşarken ölüyorlar." (Neruda 2017, 50) Hayat, üzerinde yalnızca geçici bir müddet kalabildiğimiz kocaman bir sörf tahtası bizler için. Daha dudaklarımızdan anlamlı bir kelime dökülmeden zamanımızı tüketmeye başlıyoruz. Kalp denen organın varlığını tanımadan önce bile onun milyonlarca atışını harcıyoruz. Hikayelerimizle birlikte her birimiz için teker teker son bulacak yolculuklarımıza başladığımız okyanuslarımızda arkada bıraktığımız güvenli limanlarımız tıpkı asla geri dönemeyeceğimiz ana rahimleri gibi. Dalgalar bütün bu yolculuk boyunca bizi defalarca avlayacak, nefessiz bırakacak ve, eninde sonunda, isimsiz kalacağız. Dudaklarımızda ve zihinlerimizde yolculuğun anıları, dalgaların üzerinde kalmayı arzulayarak, karanlığı kuşanmış derinliklere dalacağız. Öyleyse yaşamımız boyunca yüzmeyi öğrenmeye mi çabalamalıyız yoksa sörf tahtasının üzerinde ayağa kalkmak için dizlerimizi mi zorlamalıyız? İkisi de belki de ya da belki de sadece yaşadığımız ana teslim olmalıyız. Fırtınaların, haşmetli rüzgarların doğurduğu dalgalarla yüzleşmek hiç şüphesiz ki zor birçoğumuz için. Daha düz bir yolda, iki ayağımızın üzerinde üstelik, dengede kalmakta zorlanırken altımızda azgın bir boğa gibi çırpınan okyanus ve bir tahta parçasıyla amansız birer savaşçı gibi zemini sahiplenircesine dikilip her engele göğüs germek imkansız görünüyor çoğu vakit. Azgın fırtınaların kollarına atılıp bir sörf tahtasında hayatı keşfetmenin çekiciliği delilikten pek ayrılmıyor böylece. Bazen dizlerimizin üzerinde bazen de omuzlarımızın yükünü dirseklerimize yükleyerek sürdürüyoruz yolculuğumuzu. Bakışlarımızı tahtalarımızdan kaldırıp da gökyüzünün renklerine çevirmiyoruz. Hayatın gerçeklerini görmekten korkup suyun yüzeyinde parmak uçlarımızı gezdirmeye çekiniyoruz. Islanmamak adına tahta kenarlara can havliyle tutunduğumuz halde yüzmeyi öğrenebileceğimize inanıyoruz. Böylece hayatı anladığımız ilk an, onu selamladığımız son an oluyor: ölüm soğuk çapasını bedenimize dolayıp bizleri gemi iskeletlerine olduğu gibi aşağı çektiğinde. "Ama yine de derler ya hani, kalp bir yapraktır ve rüzgardır onu çarptıran." (Neruda 2017, 50) Biraz bile ıslanmadan, hayatı her şeyiyle yaşayıp maceranın tadına varmadan yaşamalı mıyız gerçekten de? Okyanusun, tuzdan ve denizcilerin şarkılarından yapılma yüreğini tanımadan geçirilmiş bir hayat, uyuyarak geçirilen bir otobüs yolculuğu kadar beyhudedir benim gözümde. Hayata kendi çizdiğimiz pencerelerden bakmayı bırakıp sokaklara çıkmalı, havasını bütün zehriyle ve güzel kokularıyla birlikte solumalıyız. Anlaşılamamak ya da gereğinden fazlasını bilmek korkusu ile yaşayamadığım her bir günün sonunda, yaşanmamış anıların karşısında dilsiz kaldığımı iliklerimde hissediyorum. Bütün bunların yanında, ölüm karanlık ve dipsiz: Yalnız düşüşlerimizde bize tutunacak hiçbir yer bırakmayan bir çukur ve ona karşı duyduğumuz korku bizi sokaklardan, geçirdiğimiz her ana doya doya yaşam sürmekten alıkoyuyor. Böylece korktuğumuz şeye, yürüyen, nefes alıyormuş, kalbi atıyormuş gibi davranan birer cesede dönüşüyoruz. Teker teker, usul usul çürüyoruz. Kimsenin dibini anlatmak için dönmediği derinliklerden kaçmak adına bugün, bu yaşadığım gün, hayatın gerçek lezzetlerinden uzaklaşıyoruz günbegün. Biraz biraz ölüm, biraz biraz yaşanmamışlık oluyoruz. Oysa, kalkıp salınmak gerek rüzgarla birlikte. Başka başka hayatların soluk borularını işgal edip ciğerlerini doldurmak gerek. Dört elle hayata tutunacağım derken kulaklarımıza şarkılar söyleyen renkli gelecekleri kaçırmamalı insan. Sonunda tanıdığımız herkes gidecek, kurduğumuz her şey yıkılacak ve geriye tozdan başka bir şey kalmayacak. Ne içinde yüzülecek okyanuslar, ne diplerine inilecek çukurlar olacak bizden sonra gelenler için. Bizden sonrası, bizim için hiç var olmayacak zaten. Ama aştığımız her dalgada bir yenisi, atıldığımız her maceranın bitiminde bir başkası bekleyecek bizleri. Gözlerimizi yerden kaldırıp bizleri saran rüzgarın getirdiği yaşamı her kabullenişimizde tazelenecek ruhlarımız. Öyleyse yüzmeyi öğrenmeden önce ayağa kalkmalıyız. Belki de dizlerimizi kanata kanata, tırnaklarımızı her düştüğümüzde kıra kıra yapacağız bunu ama bir defa başardığımızda kendi hayatlarımızın gururlu denizcileri olacağız.