Bir Avuç Kar: Sonsuz Mutluluk

Kar nedir? Kar havanın en güzel, en sessiz halidir. Kar huzurdur. On sekiz yaşınızdan sonra tanıştıysanız eğer bir mucizedir. Mevsimin en beklediğiniz, gelmesi için dualar ettiğiniz günleridir. En azından benim için öyle, çok uzaklardan gelen, yıllar boyu beklediğim bir dostum gibi hayatıma girdi kar ve başköşede yerini aldı. Ömrümün ilk on sekiz yılını geçirdiğim Hatay, İskederun'da şehrin iklimsel özelliklerinden ötürü kışın en fazla dolu yağmasına kadar gidebilen soğuklar yaşamış ve hiç kar görmemiştim. Öyle ki Ankara gibi illerde metrelerce kar oluşurken, biz evimizin balkonunda kahvaltı bile yapabilmenin tadını çıkarırdık. O zamanlarda bunun büyük bir şans olduğunu düşünürdüm. Balkonda, ailecek, sıcacık bir Pazar kahvaltısı tadına doyulmaz bir şeydir gerçekten, sıcacık çayın üstüne sıcacık da muhabbet eklenince ortaya yüzlerden tebessümün eksik olmadığı manzaralar çıkar. Bu esnalarda yurdun bazı bölgelerinde ise kar yağmakta ve insanlar dışarıya sadece zorunda olduklarında çıkmakta aksi halde çok üşümekteydiler. Ankara'ya gelmeden önce böyle düşünürdüm. Yanılmışım. Karla tanıştığımda ilginç bir şekilde insanın içini ısıttığı, sıcacık bir mutlulukla doldurduğu gerçeğini biraz mahcup ancak fazlasıyla mutlu bir şekilde kabul ettim. Karla ilk tanışmam aralık ayında bir sinema çıkışı oldu. Bilkent Üniversitesinde hazırlık öğrencisi olan ben, okul dolayısıyla Hatay'ın İskenderun ilçesinden çıkmış ve Ankara'ya yerleşmiştim. Çok kısa sürede çok yakın dost olduğum, arkadaşım, adaşımla birlikte Bilkent Center Sinemasında, akşama yakın bir saatte bir filme girmiştik. Yaklaşık iki saat sonra filmden çıktığımızda hava karamış ancak yerler bembeyaz parıldamaktaydı. Gökyüzünde beyaz beyaz tanecikler süzülmekteydi ve ben hayatımda ilk defa kar ile karşılaşmıştım. O kadar şaşkınlık verici bir görüntüydü ki, daha önce hiç kar görmemiş olmanın da verdiği saflık ve cahillikle, bu durumun yaklaşmakta olan yılbaşı nedeniyle Bilkent Center tarafından oluşturulmuş ya da düzenlenmiş bir organizasyonun en güzel parçası olduğunu düşünmüştüm. Neyse ki, arkadaşımın da yardımıyla kısa bir süre içerisinde gerçeğin aslında öyle olmadığının ayrımına vardım. Kar yağmaktaydı. Usul usul huzur saçmaktaydı yeryüzüne. Üşütmüyor, aksine insanın içinde sıcacık duygular oluşturuyordu. Dışarı çıkmaktan kaçmanın aksine içeriye girmek bir türlü istenmiyor, içten gelmiyordu. Kar her ruh haline hitap ediyor, haleti ruhiyeniz nasıl olursa olsun en iyi dostunuz oluyordu. Arkadaşlarınızla beraber dışarıdaysanız ve mutluysanız, siz fark etmeden içinizdeki çocuğu açığa çıkarıyordu kar. Kartopu savaşları yapıyor, hatta kendinizi bir poşetin üstünde kayar halde bulabiliyordunuz. Gündelik yaşamın sıkıntıları karla beraber kendini geride bırakıyordu. Öte yandan, herhangi bir durumdan ötürü üzgün ya da sadece düşünceliyseniz kar yağarken yürümek en rahatlatıcı çözüm olarak öne çıkabiliyordu. Yorgun bir günün ardından evlerimize çekilmişken dahi kar o mucizevi etkisinden faydalanmamıza izin veriyordu. Zira kar bizi evlerimizin içindeyken de ısıtabilen bir güce sahipti. Perdeler aralanıp da pencerenin karşısına geçtiğinizde eviniz nerde olursa olsun- kar gördüğü müddet, elbette- en güzel manzara sizindir. Karı hatta kışı sevmeyen de çok elbette. Ancak bu, şahsen, benim anlayamayacağım bir durumdur. Hayatta alıştığım birçok güzellik oldu. Annemin güzel yüzü mesela, alıştım ona. Babamın sevgi dolu bakışlarına, dostlarımın varlığına. Çok sevdiğim şehir Ankara'da yaşamaya ve okuluma da alıştım. Gökyüzünün iç açan mavisine, gün batımının huzur saçan turunculuğuna alıştım. Güneşin altın altın ışıldadığı günlere, güzel günlere alıştım. Belki de alışmamam, minnettarlığımı korumam gerekiyordu. Ancak bu şehirde yaşadığım dört yıla rağmen karın narin narin uçuşmasına alışamadım. Her seferinde şaşırdım ve mest oldum. Kaynağını anlayacak yahut görecekmişim gibi sonsuz bir sabırla gökyüzüne bakmaktan vazgeçmedim. Yaz mevsimini, yaz tatillerini değil, kışı ve karlı günleri hep aradım ve özledim.