Bir Gün Unutulacak Vefalı Bir Yazı

Henüz daha yaz tatilinin izlerini atamamışken aklıma sadece yazları görüşebildiğim ya da sadece karşılaştığım insanların "Ooo... Hiç arayıp sormuyorsun vefasız. Bilkent'e gittin unuttun bizi. Tabii senin artık zengin arkadaşların vardır, bizim yüzümüze bakmazsın." tarzında verdiği enteresan tepkiler geldi. Bir de çok uzak akrabaların sanki okulu bitirmişim de çalışıyormuşum gibi verdikleri "Avukat bey, parayı kırdın herhalde? Bizi hiç görmüyorsun." gibi daha da Resim 1 vefa bazen unutmaktır (Idefix) garip tepkileri hatırlıyorum. Hal böyle olunca aklımda gerçekten bazı soru işaretleri beliriyor. Mesela vefalı olmak hiç kimseyi unutmamak mıdır? Vefalı insanlar herkesi hergün durmadan arayıp soran insanlar mıdır? Aklımda böyle soruların belirmesinin en bariz sebebi yaşadığım yerden uzakta üniversite okumamdır elbette. Bu soruların dışında vefa konusu ile ilgili cevabını aradığım başka sorular da var. Diyelim ki vefa dediğimiz şey unutmamak ve sürekli arayıp sormak olsun. Peki bu insanlar benim burada yalnız başıma yaşadığımı, yoğun programlarla savaştığımı göremeyecek kadar nasıl kör olabiliyorlar? Annem, babam ve ablam onları arayıp sormadığımdan yakınsalar anlarım. Benim üzerimde emekleri gerçekten büyük. Fakat arada bir gittiğim marketin kasiyeri Özkan abi, annemin teyzesinin kızının torunu Caner ya da çocukken sadece birkaç defa top oynadığım Sencer neden onlara karşı vefalı olmamı bekler ki? Saydığım bu insanların hepsini çok severim. Fakat bu sevgi içi boş ve kuru bir sevgidir aslında. Alışveriş yapmasam tanımayacağım Özkan abi, kan bağımız olmasa -ki çok var olduğu da söylenemez- belki de yolda yanımdan geçen insan kadar değeri olan Caner ya da çocukken oynayabileceğim alternatif Yusuf Bilal Saraçoğlu oyunlar olsa tanışmayacağım Sencer... Eminim ki sizin de hayatınız da hayatınıza nasıl girdiği belirsiz ama hiç çıkmak bilmeyen insanlar vardır. Biraz düşününce vefa unutmamak ve sürekli arayıp sormak dahi olsa bu insanlar unutulmayacak ya da aramayı sormayı göz ardı edilmeyecek kalıcılıkta insanlar değiller. Aslında sorunun kaynağı insanlar kalıcı olup olmadığı ile ilgili değil. Asıl sorun insanların vefa anlayışında. Resim 2 Affetmek, Unutmak ve Vefa (Toledo) Vefa gerçekten unutmamak mı? Haydar Ergülenin Vefa Bazen Unutmaktır adlı deneme kitabını okuduktan sonra benimle aynı düşüncede olan en azından bir kişinin varlığını görmüş oldum. Vefa gerçekten de bazen unutmaktır. Çünkü insan zihni zaten olabildiğince kısıtlı. Bazen kendimizi, neden yaşadığımızı ya da ne uğruna bu kadar çalıştığımızı dahi unutuyoruz. Kendimizi, yani en önemli varlığımızı, dahi unutuyoruz ama insanlar hala kendilerinin bizden daha değerli olduklarını düşünüp onları unutmamamızı ve bunun vefa göstergesi olduğunu düşünüyor. Vefa unutmamak değil aksine bazen unutmaktır (Ergülen 19). Yapılan hataları ve o hataların yapıldığı anları unutmak hatayı yapan kişiye karşı gösterdiğimiz bir vefa örneğidir. Bazen unutmak bazen affetmektir çünkü vefa. Hepimizin hayatında vazgeçilmez ya da en azından vazgeçilmez olduğunu düşündüğümüz insanlar vardır elbette. Bu insanlar hata yaptıklarında yaşadığınız hissi ve ne yapacağınıza karar veremeyişinizi hatırlayın. İnsan hem Yusuf Bilal Saraçoğlu unutmak istiyor hem intikam almak istiyor böyle durumlarda. İşte işin aslına baktığımızda vefalı olmak -yani bizim tanımladığımız anlamıyla unutmak ya da affetmek- alınabilecek en asil ve tatminkar intikam olmuş oluyor. Çünkü hem gerçekten kaybetmek istemediğimiz bir kişiyi kaybetmiyoruz hem de o kişinin bir amacı olan kendini affettirme amacını elinden alıp - affettiğimiz için- intikam almış oluyoruz. İşte tam bu kısımda aklımda "Herkesi unut ya da yapılan bütün hataları affet." gibi bazı uç noktalarda bulunan fikirler beliriyor. İnsan tabii ki herkesi unutmamalı ya da gerçekten de yaralayan hatalı affetmemeli. Çünkü bana göre insan bir bedende tek kişi yaşamaz. Ben bu bedende sadece "Yusuf Bilal" olarak yaşamıyorum. Benim yaptığım bir hareket, attığım her adım ve aldığım her nefes aslında başkalarını da etkiliyor. Yani bu bedende annem, babam, ablam, Özkan abi, Caner, Sencer ve aklıma gelmeyen bir sürü kişi de yaşıyor aslında. Durduk yere komple herkesi silmek ya da yapılan her şeyi affetmek kendimi unutmak ve kendime saygısızlık yapmak olur diye düşünüyorum. O yüzden sizlere de verebileceğim tavsiye şudur ki sadece yerinde ve zamanında "vefa"lı olun. Her şeyin azı kadar çoğu da zararlıdır.