GÜNDEM: KORKU

Her insanın ne kadar uğraşırsa uğraşsın bir türlü üstesinden gelemediği bir korku vardır elbet. Peki, bu korkumuz kapımıza dayandığında ne yapabiliriz, işte asıl, bir insanın kendi korkusunu dehşet boyutuna getirdiği an budur bence. Orasından burasından teğet geçmeye çalışıyoruz öncelikle. Bu seferlik atlatırsak bir daha kapımızı çalmaz diyoruz her seferinde. Ya kapımızı çalmıyorsa. Ya biz fark etmeden çoktan eşiği geçip içimize işlemeye başlamışsa... Josh Malerman'ın Kafes adlı kitabında beni en çok düşündüren mesele bu oldu, kitabı okuduğum süre boyunca. Sürekli olarak nedenini anlayamadığım korkularımın üzerine pek bir düşündüm, yazar sağ olsun. Kitabın kurgusallığı tabii ki su götürmez bir gerçek, hepimiz kabulleniyoruz bu gerçeği. Yine de aniden delirip kendini öldürmeye başlayan insanları düşünürsek, ben bu durumun, o insanların gözlerini açtıklarında kendi korkularının dehşet boyutuna geçtiğini farz ettiklerinden ve bu farz etmenin kendi beyinlerinde bir gerçeklik boyutuna geçtiğinden dolayı olduğundan şüpheleniyorum ciddi bir şekilde. Ee, her şey kendi kafalarının içinde olup bittiği için de kaçabilecekleri, sığınabilecekleri hiçbir yer yok aynı zamanda. Haliyle, kurtulmanın tek yolunun kendilerinden kurtulmak olduğunu düşünmeleri de normal. Biz, insanlar için neden bu kadar kolay acaba delirmek diye düşündüm bir yandan da. Cevabın basit olması ise beni daha da bir kederlendirdi ama yine de görev icabı sizlere düşüncelerimi birazcık açayım. İnanıyorum ki, aranızda benim gibi düşünenler elbette vardır. Gel gelelim basit gözüken, aslında basit de olan ama bir yandan da asıl karmaşayı yaratan olguya. Ya da duyguya demem daha doğru olur: Korku. Bir insanın hayatına doğduğu andan itibaren korku dahil olmuştur. Daha doğduğumuz anda bile yeni bir dünyaya, kendisine yabancı olduğumuz dünyaya geldiğimiz için korkar, ağlarız. Ardından hayatımız boyunca neye sahip olmuşsak, sahip olmamız ile birlikte gelen o şeyi kaybetme korkusu da mevcuttur hepimizde. Veyahut hayatımızın ilerleyen safhalarında, bilincimiz biraz daha oturduğu zamanlardan bahsediyorum, hayatımızı öyle ya da böyle kaybetmekten korkarız. Yani sürekli bir şeylerden korkuyoruz. Ne olduğu gerek önemli olsun gerek olmasın, korkuyoruz işte. İçimizdeki endişeler önce korkuya dönüşüyor, sonrasında bu korkuları sanki kendi çocuğumuzu büyütür gibi ince ince büyütüyoruz. Ne de büyük marifet yapıyoruz, değil mi? Hayır, ne gereği vardı şimdi bunu yapmanın, inanın bilmiyorum ama yapıyoruz işte. İnsan doğası gereği, istemeden de olsa sahip olduğumuz her duygu beraberinde korkuyu da getiriyor bilincimize. Hiçbir şekilde kaçamadığımız bir korku, insanı içten içe kemirir derler. Herhalde yazarımız da böyle düşünmüş olacak ki, kitabını bu düşünceyi belirtecek şekilde yazmayı ihmal etmemiş pek. Kaçmak yok, saklanmak yok. Kendi kafesimizin içinde, ne bir anahtar bulabiliyoruz ne de o anahtarı sokup açabileceğimiz bir anahtar deliği olan kapı. Kapana kısılmış halde geçip gitmesini bekliyoruz bir yerde ama olmuyor. İşte bu korkunun hiçbir zaman gitmeyeceğini fark ettiği anda bir insan, işte o zaman işler sarpa sarıyor, içinden çıkılmaz bir hal alıyor durum. Ne yapmalıyım, nasıl kurtulabilirim, beni buradan kurtarabilecek biri var mı soruları arasında çaresizliğe düşüyor, yavaşça deliliğin, o tuttuğunu koparan pençelerinin arasına sıkışıveriyoruz bir anda. Nihai son ise, kapımızı tıklatmayı geçip doğrudan parçalarcasına giriyor ve kendi içine davet ediyor bizi usulca, nazik bir şekilde. O kadar sıcak geliyor ki tutumu, koşarcasına gidiyoruz peşinden, ardımızda bıraktıklarımızı hiç umursamadan.