AVUÇLARIMIN İÇİNDEKİ ZAMAN

Güneşli bir öğleden sonra... Kuş cıvıltılarına, hafif bir esinti ile hışırdayan yaprakların sesi eşlik ediyor. Açık pencereden yüzünüze yansıyan güneş ışığı ısıtıyor biraz. Boş gözlerle yarına bitmesi gereken kitabın sayfalarını karıştırıyorsunuz o sırada. Tiz bir ses sizi daldığınız derin boşluğun içinden çekip çıkarıyor ansızın. Yine tek bir kelime bile anlamadan sayfaları geçmişsiniz. Ses telefondanmış, yeni bir mesaj daha... Gözünüz saate takılıyor, 15. 54, daha vakit varmış. Kimden geldiği belli olmayan mesaj, size karşı uyarıda bulunuyor, bu da ne böyle? Kesinlikle bir şaka olmalı. Umursamaz bir şekilde silmeden önce tarihe gözucuyla bakınca, yüzünüzdeki ifade adeta bir maske gibi asılı kalıyor; mesaj 2 gün sonraki tarihte yollanmış! Acaba sizi iki gün sonra bekleyen olaylar gerçek mi? Hayatıma sahip olan ben miyim gerçekten? Yoksa onun avuçları içinde kapana kısılmış bir kuş gibi miyim sadece? Olacakları ben mi seçiyorum, yoksa yalnızca akıntıya kapılmış giden bir balık mıyım? Her geçen gün, yeni kararlar veriyorum. Ufacık olaylar sonucunda bile, yeni kapılar açılıp, bazıları sessizce kapanıyor açılmamak üzere. Henüz ayak basmadığım yollar seriliyor önüme, ilerleyip ilerlememek benim ellerimde. Ama sonuç... Sonuçları kendim seçemiyorum maalesef. Yolun sonunun nereye çıktığı belirsiz. Tünelin sonunda ışık var mı yok mu göremiyorum. Belki de bilmemek en iyisidir. Çünkü hayallerim ve merakım bana cesaret veriyor ilerlemem için. Her adımım yeni bir umut ile dolu, bastığım yerler yeşeriyor karanlıkta, labirentten çıkıp çıkamayacağımı bilmeksizin, önümdeki uçurumları görmeksizin. Peki ya elimde tıpkı Steins Gate'deki gibi kendimi uyarmak için bir şans olsaydı? Steins Gate'te ana karakterimiz olan Hououin Kyouma, deneyler yaparken cep telefonu aracılığıyla kendi geçmişine mesaj yollamayı başarıyor. Böylelikle yaşanan birçok şeyi değiştirebilecek bir şansa sahip oluyor ve bunun farkında olan da sadece kendisi. İşte ben de böyle bir güce sahip olsaydım, o zaman bu kadar soru sormama gerek kalmazdı büyük ihtimalle. Bir düşünsenize, sanki elimde labirentin bir haritası var gibi. Bir sınavdaki cevap anahtarına sahip gibi tüm olacakları bilebilirdim. Bir anda, önümdeki bütün yol aydınlanırdı. Kapıların ardını görebilirdim teker teker. Ama bir süre sonra bu da sıkıcı olmaya başlayabilirdi, diğer her şey gibi. Çünkü ben kaç kere aynı şeyi yaşarken diğer insanların bundan haberi olmayacak. Belki de defalarca aynı şeyleri söyleyip, yapmış olmama rağmen aynı tepkilerle karşılaşacağım. Bir süre sonra bulunduğum zaman çizgisini bile karıştırabilirim, yaşadığım olaylardan hangilerinin gerçek olduğu, hangilerinin olmadığı büyük bir belirsizlikle çevrelenir. Bir de şu sorun var tabii: kaçınılmaz olaylar. Ne yaparsam yapayım aynı sonuçlarla karşılaşıyorum. Aynı görüntüler geçiyor şerit gibi gözlerimin önünden. Aynı kabusu defalarca görmek bile ne kadar kötüdür. Ama bunların hepsi gerçek ve defalarca yenilgiye uğratılıyorum. Elimiden gelen bir şey yok, tek engelleyebilecek kişi benken. Tüm kötü olaylar, ölümler benim başımda toplanıyor. Çaresizim. Tüm zamanı avuçlarım içinde tutuyor olsam bile, elimi kesiyor keskin kenarları. Tüm olacakları biliyorum ama yine de akan kanı durduramıyorum. Artık yaşadığım hayat, hayat değildir, kaybettikçe tekrarladığım bir oyun haline gelmiştir. Çünkü gerçekte geri dönüş yoktur. Adım atıldıktan sonra sadece ve sadece ileriye bakmak kalır. Geçmişte oyalanacak vaktimiz yoktur. Elimizdeki o değerli kum tanecikleri harcanmıştır çünkü, döküldükleri yerden geri toplayamayız artık. Zaten hiç bir zaman sahip olamayacağımız bir şey varsa o da zamandır. Onu toz olup gitmeden, iyi kullanmalıyız.