Cesaretimiz Var Mı Kaçmaya?

Bazen, hatta sık sık hayatımdaki bütün sorunları göz ardı edip bir kenara bırakıp kaçmayı düşünüyorum. Çoğu insan düşünür aslında her şeyi arkada bırakıp bir yerlere gitmeyi. Peki, o kadar insan düşündüğü halde neden pek çoğu buna cesaret edemez? Kendi adıma cevaplamam gerekirse, arkamda bırakacağım insanları düşünürüm hep. Ardımda kalacak insanların, yokluğumda ne durumda olacağını düşünmek, gözümü korkutur her seferinde. Bu yüzden vazgeçerim kaçıp gitmekten. Doppler kitabının kahramanı Andreas Doppler'in durumu ise oldukça farklı. O, tüm hayatını geride bırakıp bir ormana yerleşecek kadar cesur bir adam. Hiçbir derdimizin olmadığını düşünelim. Ailemizde her şeyin iyi gittiğini, okulda hiçbir sorunumuzun olmadığını, arkadaşlıklarımızın sağlam olduğunu ve kimseyle problem yaşamadığımızı... Yani belki de milyonlarca insanın isteyeceği bir hayata sahip olduğumuzu hayal edelim. Kulağa ne kadar da güzel geliyor değil mi? Modern hayat, bize bu mükemmel dünya uğruna çalışıp çabalarsak hep en iyiye ulaşacağımızı ve dertlerimizden arınacağımızı vadediyor. Düşünüyorum da, sabahtan akşama kadar, sosyal hayatımı bir kenara koyup tüm derslerimin iyi olması için çalışıyorum. Oturup düşündüğümde bunu yapmamdaki amaç, elbette çalışmanın benim hobim olması değil. Tek amaç, iyi bir geleceğimin olması ve bu geleceğin bana rahat yaşayacağım bir hayat sunması. Sonuç aslında çoğu insan için aynı yere bağlanıyor. Bu yüzden de yaşarken hayatın tadını çıkarmayı unutup körü körüne çalışıyoruz. Hayatımızın tek amacı, o hepimize öğretilen pürüzsüz hayata ulaşmaksa ve bir gün herkes o mükemmel hayata ulaşacaksa, bu, herkes aynı hayallerin peşinden gidiyor demek olmaz mı? İşte o zaman ne anlamı kalır ki değişik karakterlere sahip insanlar oluşumuzun? Andreas Doppler, tam bir başarı adamı. Aslında çoğu ebeveynin bizden olmamızı istediği gibi bir insan, ama şu cümleleri kuruyor: "Başarılarla uyudum. Başarı soludum ve yavaş yavaş yaşamımı yitirdim. Şimdilerde olan bitene böyle bakıyorum. Allah çocuklarımı benim kadar başarılı olmaktan korusun." Aslında hayata dair büyük dersler çıkarılması gerekiyor bu sözlerden. Tabii bir de bunu gel de benim anneme anlat! Söylesem Doppler'in söylediklerini, "Nerden biliyormuş o Doppler" diye başımın etini yer. Sürekli aynı hedef için çalışmaktan yorulmuyor mu bu insanlar, merak ediyorum. Ben yoruluyorum. Hatta artık keşke o cesaret bana da gelse de kafamı dinlemek için kendimi ormanlara atsam diyorum. Doppler, fazla başarıdan bunaldığı için gitmiş, bense başarıya ulaşmak isterken bunaldım! Kulağa çok hayali geliyor aslında Doppler'in durumu. "Çok başarılı olduğu için bunalır mıymış insan" diye sorguluyorum bazen fakat bu kadar başarılı olmak da başarıyla yetinmemeyi, başarının insanı yeterince tatmin etmemesini de beraberinde getiriyor galiba. Bundan sıkılan bir insan da birazcık cesareti kendinde bulduğunda kaçmasın da ne yapsın? Başarıyı bu kadar doruklarında tatmamış bir insan olarak öğüt vermek biraz hadsizlik olur, fakat özellikle bu kitabı okuduktan sonra modern hayatın bizi aslında düşünmemiz gerekenden uzaklaştırdığını düşünmeye başladım. Alıp başını herkesten ve her şeyden uzaklaşmak istediğini söyleyen yüzlerce insandan kaçı gidebilmiştir o bahsi geçen uzaklara? Bunlar düşüncesi güzel şeyler olabilir. Biraz kafa dinlemek elbette herkese iyi gelir ama Andreas Doppler gibi Norveçli değil de siz de benim gibi Türk'seniz, geride bırakacağınız insanlar olması hissi size de iyi gelmeyecektir. Kısa tatillerden bahsetmiyorum tabii ki, ömrünün kalanını o uzak diyarlarda geçirmek, anlatmak istediğim. Cesur olmakla da çok ilgisi yok bu durumun düşününce. Biraz "deli" olabilmek gerekiyor alıp başını düşünmeden gitmek için uçsuz bucaksız ormanlara. En iyisi şimdilik ben, "akıllı" kalıp annemin dizinin dibinde ders çalışmaya devam edeyim. Teşekkürler hayat!