UMUTLARA SARILMALI

Neden acı çekiyoruz? Ne tür acılar çekiyoruz? Kim ne kadar acı çekiyor? Bu ve bunlar gibi birçok soru işareti vardı son zamanlarda kafamda. Özellikle de kendi içimde yaşadığım, yaşamaya mahkum bırakıldığım acılar yüzünden böyle sorular sorma gereğini hissediyorum, sorgulama gereksinimi duyuyordum içimde. Ben de acılar çekmiştim genç yaşıma aldırmaksızın, benim de kalbim kırılmıştı, ben de bin parçaya ayrılmıştım vücudumun tek bir yerinden... Fakat susmuştum. Hep içimde kaldı yaşadığım ne acı, ne kırgınlık varsa. İçimde kala kala da büyüdüler... Paylaşamadım hiçbirini, hiçbirini de atamadım bedenimden bir karış dışarısına. Neden? Neden becerememiştim ben de çoğu insan gibi acılarımı geride bırakabilmeyi, kırgınlıklarımı her gittiğim yere yanımda taşımamayı? Birçoğundan çok daha az acı çektiğime de emindim, acılarımın bana büyük geldiğini de biliyordum fakat neden kendi yarattığım engelleri yine kendim aşamıyordum? İşte uzun bir sürecin ardından, Pablo Neruda'da buldum sorularımın cevabını. Yeryüzünde Konaklama adlı şiir kitabı ışık tuttu bu acılı karanlık yoluma bir nevi... Dediğim gibi, daha genç olduğumun farkındayım fakat küçümsenmeyecek acılar yaşadım ben de. İhanet, ölüm... Azar azar tattım hepsinin zehrinden. Önce aldatıldım, sonra da terk edildim en yakın arkadaşım tarafından. Sevgilim o kadar da büyük bir iz bırakmadı bende, yalnızca acıttı, çok acıttı... Özlemedim de. Asıl özlediğim en yakın arkadaşım oldu. Küçüklükten beri beraberdik Umut'la. İlk adımlarımızı beraber atmıştık hatta fakat son adımlarımız denk gelmedi... Daha 17 yaşında beni bırakıp gitti. Hiç tanışık olmadığım bir acıydı bu, yepyeni bir hüsran, yabancı bir hüzündü. Ne yapacağımı bilemedim. Acılarıma acı ekledi Umut bir anda, onsuz umutsuz kaldım tamamen. "Yardım edin bana, yüreğimin sessizlikte tapındığı yapraklar / Engebeli geçitler, güneyin kışları, örgüleri kadınların / Toprakçık tenimde ıslanan / Günay ayı yapraksız göğün / Gelin bana üzünçsüz bir günle / Bir dakikayla / İçinde damarlarımı incelediğim." (Neruda, 2015, s. 16) diyor ya Neruda, çaresizce aranıyor bir yardım eli için... Tıpkı böyle hissediyordum ben de. Umdum ki şiirlerinin bir yerlerinde bu çaresizliği, bu "üzünçlü" günleri sonlandıracak dizeler de bulayım. Bu sefer "umut" beni yüzüstü bırakmadı, gerçekten de sorularımın cevabını da veriyordu Neruda. "Öyle yoğundur sis / Kuşların pislediği belli belirsiz sis / Öyle büyüktür sirkeye dönüşen duman / Ve ekşi hava / Pullarını balıkların delik deşik eden / Ağlayış vardır, yalnız ağlayış / Paramparça tüylerle indiği anda günün / Yalnız acı çünkü / Yalnızca acı vardır / Başka bir şey yoktur ağlayıştan." (Neruda, 2015, s. 104) diyordu bir başka şiirinde. O an gördüm cevabı, o an gördüm omuzlarıma aldığım bu soyut yükten en somut şekilde nasıl kurtulacağımı... Ağlayacaktım. Ağladım da, doya doya, hıçkıra hıçkıra, belki de saatlerce hiç durmadan... Umut için ağladım, sevgilim için ağladım, çektiğim acılar için ağladım, yeryüzünde acı çeken ne kadar insan var ise hepsi için ağladım. Sonunda çıkmıştı içimdeki kırıklar dışarıya, bırakmışlardı içimde durup da sürekli kanatmayı beni içten içe... Özgür hissettim o an, önemsiz hissettim çektiğim ne kadar acı varsa ve minnettar hissettim kendimi Neruda'ya karşı... Demem odur ki, her kalp kırılır. Önemli olan o kırıklardan en az zararı almaktır... Kırıklarını içinden atmalı bir insan kanayıp durmamak için. Belki bir şiir okumalı, belki ağlamalı, belki gözyaşında boğulana kadar da durmamalı... Yani acıları bırakmalı, "umut"lara sarılmalı.