BİR DEĞİŞİK YAZILI

Günümüz. Bitti mi? Senden o kadar mı? Çok mu sıkıldın, bunaldın? Demek yaşamak çok zor. İstediğin şey olmadı. Anlıyorum çok heves etmiştin. Yanlış mı duyuyorum, artık yaşamak istemiyor musun? Belki odanda arkadaşınla mesajlaşırken bu kararını erteleyip bir kahve içmeye gidersiniz. Dünümüz. Korkma, sen güçlüsün. Bize bir şey olmayacak. Oğlum, canım yavrum ben korurum seni. Aç mısın? Bugün bununla idare et, yarın baban ve ben sana ekmek getireceğiz. Üşüdün mü? Sarılayım sana, yarın baban ve ben odun yakarız. Günümüz. Şunlara ölüm! Bunlar da kötü kokuyormuş diyorlar. O din, din bile değil. Evet , ben de o ülkeden nefret ediyorum. Ölürüm onlarla aynı ortamda bulunmam! O bahsettiklerin var ya, tam görgüsüzmüş. Biliyor musun, bilmem neye tapıyorlarmış. Dünümüz. İnanmazsınız tamamen aynısı. Duyarsızlaşıyoruz. Neden bize dokunmayan yılan bin yaşasın? O yılanı kaç kişi bin yıl yaşatıyor haberiniz var mı? Ee, o kadar uzun yaşayınca eski dostlarını da ziyaret ediyor haliyle. Bencilleşiyoruz. Nasıl iyi hayatlar yaşadığımızın farkında bile değiliz. Öyle durumlara göğüs geriyor ki insanlar. Demek ki bunu yapabilecek gücümüz var. Çok etkilendiğim adlı filmde şahit olduğum o bitmez tükenmez yaşama inancı ve umut şimdiki bakış açımı sorgulamama neden oldu. Biz miyiz her şeye mızmızlanan? Hiçbir şeyi beğenmeyen? Biz miyiz kendimiz dışında başka kimseyi düşünmeyen? Kimsenin iyiliğini istemeyen biz The Pianist miyiz? Yok ben de ayıp ediyorum şimdi onlar biz değiliz onlar başkaları. Hep başkaları. Ya hep başkaları ya da hep ben. Bir türlü şu "biz" lafını sevemedik. Hiçbirimizin ortak noktası yokmuş ya, ondan bir türlü birlik olamadık. Hep dışladık, hep ötekileştirdik. "insan" olan askerler sivil olan "insan"ları döverken, çocuklara ve yaşlılara eziyet ederken işkence ettikleri kişilerin aynı kendileri gibi birer insan olduklarını, sadece farklı bir ülkede ve farklı bir dine mensup olarak doğduklarını unuttu ya da hatırlamak istemedi. Ne The Pianist'de zaman hatırlamalıyız artık birbirimizi? Ne zaman birbirimizi sevmeye başlamalıyız? Doğru ya, ben onu bugün yapacaktım ama şirkette o kadar çok işim vardı ki aklımdan çıkıvermiş. Size hiç akla gelmeyecek, diğer kişilerle olan ufacık bir ortak noktamızı söyleyip biraz yardımcı olayım. Bizler, hepimiz birer insanız. Çocuğuz yaşlıyız, kadınız erkeğiz, kısayız uzunuz, Türküz Almanız, Yahudiyiz Müslümanız. Aynı şekilde beslenip aynı şekilde nefes alıyoruz. Hepimizin kanı dört odacıklı kalbimizden pompalanıp vücudumuzda dolaşıyor. Burnumuza gelen yeni fırından çıkmış ekmek kokusu aynı şekilde beynimize iletiliyor. Sevdiğimiz erkek veya kadın bizi öptüğünde aynı şekilde heyecanlanıyoruz, aynı hormonlar salgılanıyor ve aynı şekilde kalbimizin atma hızı artıyor. Çok sevdiğimiz bir yakınımızı kaybettiğimizde aynı şekilde üzülüyor, aynı şekilde yasını tutuyoruz. 'de de bunun çok acı bir örneğini gördüm, Yahudilerin çaresizce yardım istedikleri zamandan yıllar sonra onları bu duruma getiren kişiler tamamen aynı şekilde çaresizce yardım istemeye başladılar. Oysa eskiden hepsi kıymetli anne The sütüyle beslenmişlerdi. Eskiden sağlıklı doğan küçük bebeklerdi. Piyanist Doğmak dedim. Doğdum biraz geçti çocuk oldum. O zamanlar küçüğüm ön yargı ne demek bilmiyorum. İngiliz bir çocuk arkadaşıma sarıldım. İngiliz ne demek onu da bilmiyorum. O da bana sarıldı, kocaman kucak açmıştı. Sonra biraz daha büyüdüm artık çocukla genç arası bir yaştayım. "Din, dil, ırk ayrımı yapmak çok yanlıştır!" diyen yetişkinler gördüm ama hepsi de bu ayrımı yapıyordu. Biraz kafam karıştı ama Tayvanlı arkadaşıma yine sarıldım. Sarılmaktan ne zarar gelirdi? Artık gencim. Tüm dünyanın farkındayım. Hatta dünya mı büyük ben mi büyüğüm diye kendi içimde tartışmalara girerken Endonezyalı arkadaşım aklıma geldi. Sarılırdık eskiden ama şimdi sarılmıyoruz diye geçti aklımdan. Zaten istemiyorum ona sarılmak. Alışkanlıkları, yediği yemekler tuhaftı biraz. Kocaman bir yetişkin oldum. İşim gücüm var artık. Sokakta yüzüm asık, elimde çantam yürümeye başladım. "Şu anket yapan çocuklar yok mu! Delirtiyorlar, çok ısrar ediyorlar!" diye söylenmeye başlayacak kadar yetişkinim. Anket yapmaktan daha iyi bir iş bulabilse onu yapıyor olurdu, belki kitabını kalemini alamıyordur diye düşünemeyecek kadar yetişkinim. İtalyan arkadaşım aklıma bile gelmiyor artık. Bir gün çoluk çocuk derdiyle uğraşmaya ara vermişim internette dolanıyorum. Sosyal medyamda Fransız arkadaşıma rastlıyorum. Ne çok sarılırdık küçükken. Kendisi Azeri türküleri söylerdi. Japon yemekleri yapardı. Ama artık haberlerde izlediğim kadarıyla onların Dışişleri Bakanı bizim için çok kötü şeyler söylemiş. Çıkarıyorum arkadaşlarımdan istemiyorum onu artık! Anlattığım bölümden ufak bir yazılı. Bunlar bitsin mi artık? (30p) El ele tutuşalım mı? (30p) Nefretle değil aydınlıklarla dolsun mu içimiz? (40p)