21401355/AMER

Tembellik Üzerine Yüzyıllardır insanoğlu, tembelliğe dünyanın en anormal ve aynı zamanda en büyük günahıymış gibi davranmaktadır. "En büyük günah gibi" demek aslında biraz hafifletmektir olayı, zira Katolik inancında en büyük yedi günahtan biri direkt tembelliktir. Bu yalnızca Katolik mezhebinin tutumu da değildir; çoğu dinde özelikle semavi dinlerde uyuşukluğa, hiç masum bir şeymiş gibi bakılmaz. Maalesef sadece din değil toplum, hükumet, işverenler hiç kimse tembelliği insanlık hali olarak görmez. Bu bakımdan Paul Lafargue'un "Tembellik Hakkı" denemesi ele alırsak, kitabın nasıl son derece tabuları yıkıcı olduğuna görürüz. Tembellik, çok uzun bir süredir olumsuz bir davranış olarak ele alınmıştır ki hala da öyledir esasen. Herhangi bir tembelliğe adeta bir suç işlemişçesine bakılır. Tembelliğe içimizdeki bir dürtü gözüyle bakılmalıyken insanlar suçmuş gibi bakıyor. Anayasal anlamda, insanlara doğuştan gelen bir hak olarak görülmedikçe tembellik, çalışanlar her daim mağdur olacaktır. İşe bir gün gitmeyin ya da tembellik yapıp geç gidin ama patronunuza dürüst olacağınız an, dilekçenizi de yazmaya başlayın. Örneğin alarmınızı duymama bahaneniz, işvereninizi daha az kızdırır çünkü kasten yapmamış gibi gözükürsünüz. Fakat kasıtlı ve farkındalık boyutunda olduğunuz tembelliğiniz modern dünyada daima başınızı ağrıtacaktır. Size muhtemelen tembel stereotipine uyuyan milletleri ve ülkeleri örnek göstereceklerdir. Ekonomik krizleri asla sisteme bağlı olarak değerlendirmezler; yalnızca tembel insanlara suçu atarlar ki aslında fazla üretimden çıkan ürünler yüzünden kriz olur. Fazla üretimin suçu da çok çalışmaktan kaynaklanır. Genelde çok çalışmak kriz getirirken, tembellik beraberinde sanat, felsefe getirmiştir bugüne kadar. Sanat eserlerini tabiri caizse Tekinbaş 2 işsiz insanlar mı getirmiştir dünyaya? Manevi anlamda dolu insanlar getirmiştir, özellikle de stresten uzak insanlar getirmiştir. Günümüzde neden filozof yoktur sorusuna cevap da budur aslında. İnsanlar panik hatta hayatta kalma güdüsüyle yaşıyorlar ne yazık ki şu an. Dünyaya ne katarız gibi bir düşünce içinde değiller çünkü tek dertleri evi, yurdu, geçindirmek. Teknolojik gelişmeler sayesinde bugünün insanı geçmişte hiç olamayacağı kadar tembellik yapabilmektedir aslında. Su için musluğa ya da damacanaya yürümemiz yeterlidir. Yemek söyleyebiliriz bir telefonla gelir ya da hazır paket yiyecekler alıp mikrodalgaya da atabiliriz. Günlük hayatta tembellik adına çok şey yaptığımıza da eminim. Belki gelecekte de insanlar ışınlanacaktır; bunu şimdilik bilemeyiz. Çoğu icat tembelliğin üstüne kurulu gibi zaten. Bu bakımdan, bu çağda yaşadığımız için nispeten şanslı sayılabiliriz. Lakin hala ve inatla insanları sekiz, dokuz saat çalıştırmak zulümdür ve tembellik hakkını ihlaldir. Bu ihlal son bulmadıkça, insanların huzura ereceğine inanmıyorum. Huzur ise tüm dünyanın dolaylı ya da dolaysız yegane amacıdır. Son olarak, birtakım yanlış anlamaları önlemek için şunu tekrar etmenin fayda olacağına inanıyorum. Tembellik sadece yan gelip yatmak değildir, çok daha derindir. Sadece yan gelip yatabilirsin ama çok daha fazlasını barındırdığını da unutmayın tembelliğin. Onu sevin, ona saygı duyun, lütfen onu hor görmeyin. Stresli zamanlarda-savaş gibi mesela-nasıl bazen teknolojik devrimler olur, rehavetli zamanlarda da yenilikler olur çünkü uyuşukluk en büyük farkındalığı oluşturur kişiyi yavaş ve stressiz yaşatarak. Şiddetsiz ve sessiz devrimleri tembel insanların başardığını da unutmayın. Tembel insanlara konformist ve statükocu gözüyle bakılsa da aslında dünyaya en büyük değişim ve eleştirileri onlar sunuyor, çünkü her saniye Tekinbaş 3 meşgul değiller, arada sandalye çekip dünyada olup bitenleri izleyebiliyorlar. Hepimizin arada sırada yapması gereken bir şey değil de nedir ki bu?