KAYBETMEK VE SONRASI

Sahip olduklarımızın farkında mıyız? Veya şöyle sorayım: Aslında ne kadar şanslı olduğumuzu kaybedince mi anlıyoruz? Cevaplarınızı duyabiliyorum. Veremediğiniz cevapları da tahmin edebiliyorum. Soru biraz kafa karıştırıcı olabilir çünkü fazla geniş bir kavram barındırıyor: 'Kaybetmek'. Hayat bizler için kazanamadığımız oyunlarla başlayıp zaman geçtikçe ulaşamadığımız amaçlar ve hayallerle sürüp gidiyor. Her yaşta, her insan bir koşuşturmacanın içinde, rutin hayatına devam etmekte her gün. Güzelliklerden çok kötülüklerin, çözümlerden çok problemlerin, barışlardan çok savaşların-küslüklerin, doğrulardan çok hataların konuşulduğu bir dünyada yaşıyoruz. Maalesef bu böyle. Eleştirmiyorum, olanı söylüyorum. Ben de yaşadığım hayatı bu hale getiren, zorlaştıran bir insanım. Peki neden böyle yapıyoruz? Zaten elimizde olmadan, doğal yollarla azalıp, yitip, değişip körelen bir ekosistem varken; yani biz insanoğlu bir şey yapmadığı sürece bile sınırlı olan bir doğal düzen, bir yaşam varken neden yaşadığımız sürece kıymet bilmiyoruz? İREM ERDEM 21200598 Bu soruyu kolay kolay kimse sormaz. Ben de sormam genelde. Ya ters giden bir şeyler olur, bir hastahane ziyareti olur, ölüm olur, kötü geçen bir sınav olur vs vs.. Ya da bir kaza gelir başımıza havada, karada, denizde. Denizde... 'Bir Kayıp Denizci', Gabriel Garcia Marquez'in insana bu soruları sorduracak en iyi kitabı olabilir. Büyülü gerçekçiliğin ustası ve kurucularından olan Marquez, bu sefer okuyucunun karşısına yaşanmış bir öyküyle çıkıyor. 28 Şubat 1855'te fırtınaya tutulan Kolombiya Deniz Kuvvetlerine bağlı 'Caldas' adlı gemiden denize düşen sekiz kişi ve içlerinden kurtulan tek kişi olan Luis Alejandro Velasco adlı denizcinin başından geçenlerin anlatıldığı bir hikaye. Günlerce aç susuz, nerede olduğunu bilmeden, çaresizce okyanusun ortasında bir botta yaşam mücadelesi veren Velasco, okuyucuyu kendi hikayesine öyle bir adapte etmekte ki okurken mimikleriniz hüzünlenir, canınız yanar, karnınız acıkır, susuzluktan ağzınız kavrulur, geceleri okyanus soğuğundan tüyleriniz diken diken olur. Zaman kavramını yitirmeye başlayan, halüsinasyonlar gören Velasco günler sonra karaya vurur ve garip köylülerin yaşadığı bir habitatta kendini bulur. Kitap Velasco'nun ülkesine dönüşü ve bir anda kahraman, reklam yıldızı ve ünlü bir şahsiyet haline gelmesiyle sonlanır. Sonrasını bilmiyoruz. Velasco yaşadığı bu zorlu günlerden sonra hayata nasıl bakmaya başladı, kaybetmekten korkar hale geldi mi, hayatındaki her şeye sıkı sıkı tutundu mu yoksa bir daha kaybedebilirim, bir daha ölebilirim diye düşünüp hayatı çok daha rahat bir kafayla mı yaşamaya başladı bilmiyoruz. Peki bir kitap kahramanı olmayan, sadece kendi hayatımızın başrolü ve çevremizdeki insanların hayatında birer figüran olan bizler kazanmak için illa kaybetmek mi zorundayız? Evet belki Velasco'nun yaşadığı kaza çok ekstrem gibi gelse de- gerçek bir hikayeden alındığı unutulmamalı- hayattaki kazalarımız her zaman fiziksel veya görünür olmak zorunda değil. Başımıza gelmez aman rahatız gibi bir garanti yok. Peki hayatımızı kendi ellerimizle mahvetmeden önce ne yapmalı? Değer bilelim. Bunun için kaybetmeyi beklemeyelim. Önce kendimizi sonra etrafımızdaki insanları sevelim. Yalan söylemeyelim çünkü başkalarını kandırmak aslında kendimizi kandırmaktır. İnanalım. İnanacak bir şeyler bulalım, olmadığını düşünüyorsak yaratalım. Hedeflerimizden vazgeçmeyelim, çabalayalım. 'Keşke' demeyelim çünkü pişmanlık insanı en çok dibe batıran insanı en çok kendisiyle ikileme düşüren o pis duygulardan biri. Aşık olalım, aşka inanmıyorsak meşke inanalım. Hayır size 'Hayat Sevince Güzel' tadında bi Yeşilçam filminden seslenmiyorum. Kastettiğim sokağa çıkıp Bakkal amcaya selam verip, ritmik bir şekilde yürüyüp karşımıza çıkan pusetteki bebeğe agu gugu yapıp, yaşlı teyzenin koluna girip onu karşıdan karşıya geçirmek değil. Aman aman hiçbir zaman bu kadar klişe olmayalım. Sevmediğimiz insanlar, yerler, zamanlar, mevsimler, renkler, dersler, işler tabi ki olacak. Sevmek için kendimizi kasmamızın gerekmediği şeyler de olacak, olmalı. Ama sevdiğimiz, değer verdiğimiz ve ihtiyaç duyduğumuz olguları, değerleri kaybetmemek adına çaba göstermek demek istediğim. Ve son olarak korkmayalım. Kaybedeceğiz, üzüleceğiz bunlardan kaçış yok. Dibe batacağız. Mesele aynı hızla yukarı çıkmak. Aynı hızla toparlanmak. Çünkü hayat çok kısa ve listemizde yapacak çok şey var. Sevgiler:)