Bazen Olmayan Olur

"Bir artı birin bir ettiği film" diye geçiyor bu film çoğu yerde. Ki öyle bazen imkansız dediğimiz ve önceden kanıtlandığı için imkansız gözüyle baktığımız şeyler gerçek oluveriyor. Şaşırtıcı ama gerçek bir durumdur bu. Ben film için oluşan bu genel yargıyı okuduğumda neden olmasın dedim, genelde her şey için bunu söylerim. Sanırım o yüzden filmi izlemem için önemli etkenlerden biri bu değildi, tam tersine bir tavsiyeydi. Kısaca anlatmam gerekirse İçimdeki Yangın bir arkadaşımın tavsiyesiyle geçen gün izlediğim ve iyi ki izlemişim dediğim film. Film 2010 Kanada yapımı ve öğrendiğime göre Türkiye'de 2011 yılında birkaç sinemada gösterime girmiş. Filmin türü dram olarak geçiyor ama bence savaş filmi de denebilir çünkü 20 yıl önce Lübnan'da yaşayan Hristiyanlar ve Müslümanlar arasındaki insanlık dışı durumu(savaşı) anlatıyor. Ve film bize bu durumu o zamanlarda yaşayan Naval Marvan (Hristiyan bir Arap) adındaki birinin hikayesinden yola çıkarak anlatıyor. Hikayenin başlangıcı merak katsayımı arttıran sebeplerdendi. Marvan biri kız ve diğeri erkek olan ikiz çocuklarına iki zarf bırakıyor ve bununla birlikte birini babalarına birini ise abilerine verilmesi gerektiğini anlatan bir vasiyet bırakıyor. Hikaye tam da burada çocuklarının Marvan'ın vasiyetini yerine getirmek için çıktıkları yolda başlıyor. Fragmanın sonunda geçen cümle de bu durumu yeterince açıklıyor. 'Ölüm asla hikayenin sonu değildir.' Sanırım film bittiğinde arkadaşımla benim birbirimize bakıp ilk sorduğumuz soru 'Gerçekten böyle bir şey olabilir mi?' oldu. Ama bu sorunun cevabını bulmak çok zor olmadı çünkü savaşlar insanların içindeki acımasızlığı, kendini bilmezliği ortaya çıkarıyor. Kendi çıkarların için içindeki insanı öldürüyorsun. Asıl şaşırtan da filmin başlarında Naval Marvan bunun tersine kendi çocuğunu kurtarmak ve bulmak için insanlığını bir kenara bırakıp oğlunun, Ebu Tarık'ın peşinden gidiyor olmasaydı. Filmde anlayamadığım birkaç kısım vardı, bunlardan bahsetmek isterim. Bunlardan biri de Marvan'ın yaptığı seçimlerden dolayı oldu. Bir insan fazlaca yanlışın yapıldığı bir durumun içindeyse neden düşünmeden hareket eder ki. Bunu bir arkadaşıma söylediğimde doğru nedir bilmediği için demişti, öfkesine yenik düştü ve oğlu Ebu Tarık'a olan sevgisi onu yöneten şey haline geldi ( Ebu Tarik Marvan'ın yıllar önce kaybettiği oğlu). Ben tam tersine sevginin bizi gerçekten doğruya yönelttiğine inanıyorum. İçimizde sebebini bilmediğim ve aslında pek sorgulamayıp inandığım o şey bize doğru olan bu diyor. Marvan'a neden diye sormayı isterdim. Yılmaz 2 Eminim bana vereceği cevap şöyle olurdu 'Sema, yüzüne sadece doğduğunda bakabildiğim ve öldüğünü sandığım birinin peşinden gittim. İntikamımı almalıydım. Sen olsan yapmaz mıydın?'. Yapardım elbet ama seçimlerim böyle olmazdı. Cesaret etti evet oğlu uğruna birini bile öldürdü. Eğer bu bir cesaret örneği sayılıyorsa ben hiç cesaretli biri değilim demektir. Ama ne kadar konuşursak konuşalım yaptığının doğru olduğu düşüncesinin hiç değişmeyeceğine eminim. Bu derece körü körüne davranan biriydi bence. Filmin sonu benim düşüncelerimi kanıtlar gibiydi, o sadece kendi yaşadıklarını birileri daha bilsin istedi. Diğer isteği de acısını paylaşarak yük olarak gördüğü bu şeyden(his diyebiliriz) kurtulmaktı. Yüz yüze gelip bir kere konuşmak, ben senin annenim demek tek amacı olabilirdi. Benim gördüğüm tek şey başta da söylediğim gibi bir insanın(anne de olsa), insanlığını unutması oldu. Belki yaptıklarımızı biraz sorgulayarak yaşamak bizi doğruya yönlendiren şeylerden biri olur zamanla. Naval Marvan'ın bana tekrar hatırlattığı şeylerden biri bu oldu.