Murat Tüver

En karanlık gecelerin bile yanında aydınlık kaldığı, en dondurucu soğukların yanında iç ısıttığı histir yalnızlık. En büyük kalabalıklarda bile bir başına olduğunu söyler sana. Diğer insanların seni umursamadığını, dışladığını vurur yüzüne pek çok defa da yaptığı gibi. Peki, tüm bunlar gerçek midir yoksa beyaz cevizin oynadığı küçük ama etkili bir oyun mudur? İnsanlar, küçük dünyalarında olan bitenleri başka küçük dünyalarla paylaşmak ister. Yaygın olarak bunun sebebinin başkaları tarafından onaylanmayı beklemek, başkalarının da görüşlerini işitmek olduğu düşünülür ama bana sorarsanız bunun en büyük sebebi yalnız olmadığımızı kendimize bir kez daha kanıtlamak istememizdir. Çünkü beyaz ceviz, her içe kapanılan minik anı saldırmak için bir fırsat olarak görür ve oyunlarına başlar: "Etrafındaki insanların sadece seni kullanmak için yanında olduğunu, hiçbirinin gerçekten dostun olmadığını göremeyecek kadar kör müsün yoksa bu acı gerçeği bildiğin halde görmezden gelmeyi mi seçiyorsun?" Kimi zaman bu oyunlar çıldırma noktasına sürükler kimi zaman da en diplerde bir nefret oluşturur. Bu acıdan, bu berbat hissettiren hislerden kurtulmak ister insan. Bunun için pek çok şeyi yapmaya da hazırdır. Geleceği için çok büyük bir hata olacağını bile bile yanlış kişilerle arkadaşlık yapmaktan, kendisini bu toplum için gereksiz bulup gözlerini son kez kapatmaya kadar hemen her şeyi. İşte ben bu ve bunun gibi pek çok sebepten yalnızlığın çok tehlikeli olduğunu düşünüyorum. Ben o sıcak arkadaş ortamından uzakta tek başına çimlerde oturan, yalnızlığını delicesine ağlayarak dışarı dökmek isteyen o kişiye bir merhaba denilerek onun yalnızlığın karanlığından çekilip alınılması gerektiği fikrindeyim. Belki o eli uzatan için çok bir şey değişmeyecek, sadece birkaç saniyesini alacak lakin belki de onu hayata bağlayacak. Onları bu teklikten kurtarıp istedikleri çokluğa katmak oldukça kolay ama yalnızlığın çok güçlü bir his olduğunu ve insanları çok kötü etkilemiş olabileceğini de unutmamak gerekir. "İyi niyetin kurbanı olmak" diye sık kullanılan bir söz vardır. Bu sözün olabilecekleri çok iyi özetlediğini söylemek yanlış olmaz. O yardım elini uzatırken karşıdaki kişinin ne gibi şeyler düşündüğünün bilinmesi imkansız. Bu karanlık tarafından tamamen yutulmuş, diğer insanlara zarar vermek isteyen kalbi kararmış bir ruh da olabilir, hüznün çoktan kalbini paramparça ettiği masum bir ruh da olabilir. Bu yüzden karşının gururunu kırmamayı da göz önünde bulundurarak temkinli bir şekilde yaklaşmak iyi bir fikir gibi görünüyor. Bu güçlü hissin kurbanları bizlerden çok da uzaklarda yaşamıyorlar. Bir sabah erken kalkın ve dışarı çıkın her zaman yaptığınız yürüyüşlerden birini yapın tek bir farkla, algınızı daha seçici kılarak. Ağır adımlarla yürüyün, her gün geçtiğiniz sokaklardan geçin, her gün alışveriş yaptığınız marketin yanından geçin, hatta yemyeşil, ferah bir parka gidin ve etrafınıza bakın pek çok insan pek çok hayat... Kimi işine yetişmeye çalışıyor kimi en sevdiği grubu dinlerken artık rutinleşmiş sabah koşusunu yapıyor. Öğrenciler derslerine yetişmeye çalışırken bir yandan da biraz önce aldıkları sıcacık simitleriyle karınlarını doyurmaya çalışıyorlar. Şimdi daha derinlere bakın, kimsenin bakmadığı o ücra köşelere... İşte oradalar, hiç özenmeden giydikleri bir tişört ya da kapüşonlu bir hırka. Kapüşonlarının içinde kendilerini iç dünyalarının derinlerine gömüyorlar, kendilerini toplumdan soyutlamaya çalışıyorlar. Her gün yanınızdan geçen, artık sizin için çok sıradan olan o samimi arkadaş gruplarına kendilerinin de aralarında olduklarını düşleyerek bakıyorlar. Her ne kadar kendilerini gizlemeyi çok iyi başarmış olsalar da işte onlar da burada bizimle birlikte bu toplumda yaşıyorlar ve onlar bir oyundan, bir yanılsamadan ibaret değil.