Ayd nl k Bizimdir, Mi Acaba?

Vertigo... Kelime anlamına bakacak olursak eğer, baş dönmesinin ötesinde pek bir şey çağrıştıramaz bize. Kitabın ismini, kapağını ve bende hissettirdiklerine değinecek olursam da ilk başta kelime anlamının ötesine geçemediğini söyleyebilirim. Bana çağrıştırdığı tek şey baş dönmesiydi. İçeriğini az çok tahmin edebilmiştim ama ne kadar döndürebilirdi ki başımı cidden? Bir bulantı hissiyatı oluşturabilir miydi bende? Bilmiyordum açıkçası ve üzerine gittim, denedim, okudum. Baş dönmenizi ilaçlarla geçirebilirsiniz. Oturup dinlenebilir, derin derin nefesler alabilirsiniz. Peki içsel bulantınıza sebebiyet veren baş dönmenizse söz konusu olan? Ne yapabilirsiniz? Kitapta bunun cevabını yakalayamadım ama içsel sorgulamamı yaptım. Yapmak dışında bir çarem yoktu çünkü o melankolik ruh halini, o durmak bilmeyen düşünceler dizisini ben çokça yaşadım hayatımın son dört yıllık periyodunda. Tekrar üstünden geçmeye ittiğindeyse kitap beni hazırlıksızdım, baş dönmesinin sallantılı kollarına bıraktım kendimi. Yaşadığım, beni bu son dört yılda her lanet gün sabah kalkar kalkmaz kusmaya iten duygu karmaşasını tekrardan hissedemesem de aklıma getirmeye çalıştım. Çok çabalamadım ama açıkçası kitap bunun benim yerime yapıyordu zaten. Ve işi oldukça kolaydı. Çünkü ben aslında bu duygu karmaşasını kendim yaratmıştım zamanında, hayatımı etkileyecek tek bir olay, tek bir kişi ve yaşanmışlıklar üzerine. Temeli tekti ama sağlamdı. Kitap da bu temeli tekrar sarstı sadece. Bense kendimi ana bıraktım. Geçmişimi yaşadım. Çok şey hissettim tekrardan. Nasıl öncesinde günlük yaşantımda aldığım kararlar rastgele alınmış, üzerine düşünülmemiş aksiyonlardıysa yine öyle oldu. Çünkü ben meşguldüm. Kafam meşguldü. Hislerimi anlamakla, ne hissetmem gerektiğine karar vermekle. Ve bu yoğunluktan faydalanan kalbim karar aşamasında büyük rol oynuyordu. Artık başrol kalbimde olmasa bile o zamanlarki halimi özlüyorum bazen. Saf, temiz duygularımın nasıl beni büyük bir kaosa, melonkolik ruh haline sürüklediğini ve benim neden bu donmuşluğumda, dolmuşluğumda acı çekmeme rağmen zevk aldığımı bilmiyorum hala. Bilmek ister miyim peki? Bilmiyorum, korkuyorum. Geçmişe gidelim biraz. Lisedeydim o zamanlar, sınav stresinden uzak, kendimi yeni şeyleri keşfetmenin muhteşem hazzına kanmış şekilde koşturtuyordum. ''Hazzına kanmış'' dedim evet, çünkü o zamanlar bu hazzın yeri ve zamanı olması gerektiği konusunda bilinçlendirmemiştim kendimi. Sadece yaşıyordum, ne olursa olsun. Hala zevk alırım yeni şeylerden ve yaşamaktan tabiki. Ama artık kontrolün bende olması gerektiğini biliyorum en azından. Temel sorumluluklarımın önüne geçmesine engel olmaya çalışıyorum, hala fazla başaramasam da bunu. Dediğim gibi yaşıyordum, soru sormadan, endişe duymadan. Endişe duyacak vaktim yoktu çünkü. Meşguldüm. Düşünmekle, hissetmekle meşguldüm ve aynı zamanda bu meşgullüğümü kırmaya çalışıyordum. İlk defa bu kadar yoğun hissettiğim hisleri başka ilklerimle kırmaya çalışıyordum. Çünkü kafamı o kadar dolduruyordu ki kalbim, en küçük şeyde mutlu olabilirken her şey beni üzebiliyordu. Sınıfta uyuyordum, evde uyuyordum. Arkadaşlarımlayken ayakta uyuyordum. Düşündüğüm tek bir şey, hissettiğim bir sürü şey vardı ve sürükleniyordum. Melankoli içinde, bulantı içinde. Çevremdeki insanlar mutlu olabilirken ben kendimi endekslediğim tek kişiye bağlı olarak ya çok mutlu ya da çok üzgün oluyordum. Yaşam dediğimiz yolda farkına varmadan koşturuyordum ama nereye? Bilmiyordum. Bu bilinmezlikti belki de beni çeken. Öyle olmalıydı çünkü bilinmezlik ne zaman ki kaybolmaya başladı ben durdum. Hala da duruyorum. Bu yüzden özlüyorum o zamanlarımı. Vertigo buydu benim için işte. Gerçeklik olgumu kaybettiğim, maneviyat denen dipsiz okyanusun dalgalarında tuz yuta yuta kulaçlar savurduğum günlerime bir geri dönüştü. İyi de oldu. O günlerin o buruk hazzını, o derin melankolisini biraz olsun hissetmek, benim için bir soluklanma molası gibi oldu. Nefessiz. Ulaş Sel Şeyhoğlu 21600840