Lavinia

Ben ve Edebiyat dersi, Edebiyat bile değil Türk Dili ve Edebiyatı öyle mi? Düşüncesi bile korkutucuyken, hocam ilk ödevimle beni baş başa bırakmıştı bile: ''Lavinia'' şiiri, drama içerikli şiir okuma. Ödev günü geldiğinde ne kadar heyecanlı olsam da, ''Üşüyorsan ceketimi al'' mısrasını ceketimi çıkarıp seyircilere uzatarak canlandırdığım için olsa gerek, benim standartlarımın çok üstünde bir notla sonuçlanmıştı ödevim. Sonradan beynimin içinde yankılanan inovatif fikirle büyük bir savaş verdim: ''Bir şiir kitabı alıp okumalı mıyım?''. Nihayet bir şiir kitabı almaya karar verdim ve bu kitap elbette Lavinia'nın mimarı Özdemir Asaf'ın Çiçek Senfonisi olmalıydı. Başlarda şiir fikrine, romantik birkaç heceye bile kikirkikir gülen ben, gayet entelektüel bir şiir okuyucusu olup çıkmıştım. ''AN'' şiirinden: ''Gülüş bir yanaşımdır bir öbür kişiye; Birden iki kişiyi döndürür bir kişiye... Anılarından kale yapıp sığınsa bile, Yetmez yalnız başına bir kişiye.'' mısralarını okuyan ben aşık olmanın eşiğine sürüklenmiştim adeta. Yok yok dalga geçmiyorum, ben gerçekten daha hisli birisiydim artık, en yakın çevrem ne kadar ti'yealsa da beni, onlar da bendeki değişimin farkına vardılar. Şiirin o büyülü havası mı, yoksa Özdemir Asaf'ın saçımızı sıvazlayarak yüreğimize ilmek ilmek ördüğü şefkat midir bilmem, olaylara daha dokunaklı yaklaşan ben, kitabı da aynı derecede yoğun haz ve hızla okuyuvermiştim. Sanatsal bir bakış açısı kazanmıştım diye yorumluyorum ben bu değişimi, önceleri sözcükleri farklı yazan ya da okuyan yazarlar bana komik gelirken (örneğin ''Karac'oğlan der ki'' gibi, hece ölçüsü için yapılan bu 2 değiştirme eylemi) artık bu yorumlar ya da gereklilikler bile bana hoş gözükür olmuştu, şiirin ayrı bir dünyası varmış ve bu farklılıklar orda yaşamını sürdürürmüşçesine (Özdemir Asaf'ın ''Sana güzel deyorlar-, sakın olma'' mısrası gibi). Kitabın sonlarına yaklaşırken ben, Özdemir Asaf hüznümü kitaptan kaçırdığım gözlerimden anlamış olsa gerek, bana kusursuz bir şekilde veda ediyordu: ''Yalnız'ın Durumları''. ''Her şeyi süpürebilirsin; sonbaharı süpüremezsin. Sen her şeyi süpürebilirsin; sonbaharı süpüremezsin. Yalnızsa, sürekli bir sonbaharı süpürür hep... Düşünemezsin.'' diyordu. Sanki ''Yalnız'ın Durumları'' şiiri geçmişim, ''AN'' şiiri şu anım olmuştu. Ne kadar anlamlı değil mi? Yok benim değişimim değil Özdemir abimizin yazdıkları. ''Dünya Kaçtı Gözüme'' adlı unutulmaz kitabından ''Yakın'' isimli şiiriyle başlayan bu his yüklü yolculuk bitmek üzereydi. Sonra gözüm içindekiler kısmına ilişiverdi gözüm; 480 şiir, 480 tane bambaşka hikaye, 480 başka varoluş... Sanat ne kadar güzel şey, ne kadar başka bir dünya iken; henüz yeni adım attığım koşarak ilerleyeceğim şiir dünyası bambaşka bir yerdi benim için artık. Alice için Harikalar Diyarı ne ise benim için sanırım burası o idi. Sıkça söz etmese de şiirlerinde, doğduğu Ankara'nın ayaz havaları da var gibiydi. Çabucak ısınmama, onu ve şiirlerini, hatta tüm şiirleri sevmem de bundandır diye düşündüm. 11. sınıfta geçtiği Kabataş Erkek Lisesi esintili eski şiirleri bile benim için minik birer boğaz gezintisi oluvermişti adeta. Ama1956 yılında, 20. yüzyılın ikinci yarısında yayınladığı ''Sen SenSen'' kitabının ikinci kısmından en sevdiğim şiiri ''Konak'' ise benim naçizane hayatımın en anlamlı cümlelerini içeriyordu: ''Sen gelirken ağlamıştın, orası için. Bil, gidersen de ağlayacaksın. Burası için...''. 3 Gitmeyi de gelmeyi de bilmeyenler için... Ne yazık ki hayat, sadece arada kaldığımız, gelenin gideni arattığı, özlenecek onca şeyin olduğu kayıp bir şehir. Oysa ki sadece yapmak gerek, çok da fazla düşünmemek.