ZAMANSIZ BEKLEYİŞ

Nedir acele davranışların sebebi? Her anımızda, hayatımızın her alanında hep bir yere yetişme isteği var içimizde. Acaba bu anlamsız telaşlarımız yersiz mi yoksa hayatta bir şeyler yapmak için gerçekten acele etmenin faydası var mı? Keşke sözlükten bilmediğimiz kelimenin tanımına baktığımız gibi bu soruların cevaplarını da net bir şekilde bulabilsek. Bu soruları cevaplamak ne ölçüde doğrudur bilemem fakat bir anahtar kelimeyi beraberinde getirdiğini kolaylıkla söyleyebilirim. Zaman... İşte bu sırlarla dolu bir kelimedir. Kimi zaman bireylere farklı tecrübeler yaşatmış, kimi zaman ay ışığında beklerken onlara umut olmuş, kimi zaman da başına geleceklerden habersiz beklerken yaşadıkları heyecan olmuştur. Bu yüzden zaman herkese farklı duygular hissettirir. Andrew Niccol' ün yönetmenliğini yaptığı Zamana Karşı filminde, insanların sahip olduğu tek servetin zaman olması, zamanın biz insanlar için ne kadar değerli olduğunu vurguluyor. Gerçek hayatta da zamana karşı bir yarışımız var ve hayatımızı bu doğrultuda şekillendirmemiz gerekiyor. Örneğin, kafamızda kurguladığımız belli planlarımız, atmayı beklediğimiz adımlarımız olabilir hayatımızda. Fakat bazen bunları planlarken zamanın büyük önem taşıdığını hesaba katmadığımızı düşünüyorum. Evet, her şeyin bir zamanı olduğu doğru olabilir. Fakat zamanın gelmesini amaçsızca beklemek yerine elimizden gelen ve yapılması gerekenleri yaparak sonucu zamana bırakmak daha iyi bir çözümdür, zamanı dikkatli kullanabilmek adına. Neden telaşlarımız var hayatı akışında yaşamıyoruz sorusunun cevabı tam olarak burada devreye giriyor. Zaman bıraktığımızda sabit kalabilen bir nesne veya aklımızda tutmadığımızda geçerliliğini yitiren bir olgu olsaydı eğer, işte o zaman acele etme gereksinimi duymazdık hayatımızda. İşimiz pek kolay değil gibi görünüyor. Hem hayatımızı istediğimiz gibi yaşayabilmemiz için yapmamız gerekenler ve bu doğrultuda atmamız gereken küçük adımlar var. Hem de bir saniye bile durmaksızın geriye doğru akan zaman var. Sanki her şey pamuk ipliğine bağlı, yapılacaklara odaklanınca zamanı yok sayıyoruz veya zamana odaklanınca yapılması gerekenleri mecburi bir görevmiş gibi yapıyoruz. Yani nereye odaklanırsak diğer taraf sanki üzerimizde bir yük oluyor ve gözümüzde büyüyor. Biz insanlar genellikle sonuç odaklı yaşarız ve başladığımız işin bir an önce sonucunu görmek isteriz. Yani zaman konusunda biraz aceleci davranırız. Bu bazen bizim için hoş olmayan sonuçlar doğurabilir. Çünkü hayatta birçok şeyin telafisi olabilir fakat geçen zamanın telafisi asla olmuyor. Oysaki keşke zamanı geri alabilsem bunu yapmazdım dediğimiz anlarda ne kadar da çok ihtiyaç duyuyoruz geçen zamanı telafi edebilmeyi, değil mi? Zaman, yazıldığı kadar kolay okunmayan, her telaffuz edişimizde farklı anlamlar barındıran bir gerçekliktir aslında. Kimi zaman zamanla iyileşeceksin cümlesindeki yaralarımızı sarma şeklimiz, kimi zaman zamanla göreceğiz cümlesindeki birikimlerimiz olmuştur zaman. İşte bu yüzden farklı anlamlara gelir, her ağzımızdan çıkışında. Hafızamızda yer eden anılarımız bile zamanla oluşur. Geçmiş zaman olduğunda anı deriz biz ona, gelecek zaman olduğunda heyecan. Bu şekilde her türlü farklı kalıba girer. Önemli olan bizim zamanı nasıl yönetiyor olmamızdır bana göre. Evet, hayattan sürekli bir beklentimiz vardır ve bunları gerçekleştirebilmek adına eyleme geçmek ve sonuçları zamana bırakmak gerekir. Bu yüzden, herkes kendi hikayesinde unutulmazları yazmak ister. Gerçekte yokmuş gibi olan bu soyut zaman kavramının en değerli servetimiz olduğunu anlayabilmek ışık tutar hikayemize. Sonuçta içerisinde birçok duygu vardır. Hayatta her şeyin bir zamanı var ve hala zamanımız varken yapılması gerekenleri yapmak, hafızamıza kazınacak olumlu duyguların habercisidir. Zamana karşı yarışta galip gelmek de böyle olmalı zaten.