DENİZ

Sonunu bildiğim bu öyküyü okuduğumda daha on dokuz yaşındaydım ve sol mememin altındaki cevahir henüz kararmamıştı. Bundan olsa gerek Abim Deniz'i okurken kalbim zaman zaman yerinden fırlıyor, göz yaşlarımla birbirlerini coşturuyorlardı. Bazen ellerimle yüzümü kapatıyor, sonra yıkarmış gibi siliyordum. Bildiğim bir çok anıyı tekrar tekrar okuyordum. Kendimi toparlamak için yaptığım her ne varsa ne gözlerime ne de kalbime söz geçirebildiler. Hani güzel bir kitap alırsınız elinize. Oturursunuz koltuğunuza. Kısık sesli bir müzik: Rahmi Saltuk söylüyor "Mahpushane içinde üç ağaç incir...." mesela, çay veyahut kahve... Öyle oturamayacaksınız rahat rahat koltuğunuzda. Başınız önünüzde eğik kalacak, biraz da beliniz bükülecek. Çay falan geçmez boğazdan... Çok yutkunacaksınız. Ah! Can Dündar nasıl da doğal, nasıl yalın, nasıl gerçek bir kitap bu. Hani sevdiğimiz biri ölmüşte ondan hatıra kalan sandığı birlikte karıştırmışız gibi hissettim kendimi. Bir hazineyi karıştırır gibi, hani hepsi de pek kıymetli olduğu halde farklı bir hatıra arayışı. Bir gizli mesaj mesela.. Bir sigara paketinin içine saklanmış kimse okumadan tedbir falan koyulamadan sevdiklerine ulaşmasını istediği.. Deniz Gezmiş'in annesi Mukaddes annenin Deniz'in idamından sonra Deniz'den kalan kitaplardaki altı çizili yerleri özenle okuyuşu gibi. Satırların altını çizen oğlunun elleri çünkü. Ona ait bir satırın kıymetini anlamak için anne olmama gerek yok. Bir kalbinin olması yetiyor insana. Ben lisedeyken çocukluk arkadaşım Ahmet'in ölüm haberi beni darmaduman etmişti. Aynı odada annesiyle uyumuşlardı o gece. Sabaha karşı uyanan anne Ahmet'in yataktan sarkan cansız kolunu görünce feryadı basmış, daha sıcacık olan oğlunu hasteneye götürmüştü. Doktorun ölmüş deyişine verdiği cevap: "Doktor! Öyle deme, öyle deme" demek olmuştu.. Sonrasında okul kitaplarının üzerine yazdıkları her şey okunmuştu. Bir gün ölürsemle başlayan cümle hepimizi günlerce ağlatmıştı. On yedisinde uykusunda kalp krizi geçirmişti... Her ölüm üzer beni. Bazılarına bir neden bulursunuz teselli olabileceğiniz; hastalık mesela, serseri bir kurşun mesela, trafik kazası mesela... Deniz Gezmiş'in durumu çok farklı bir durumdu. Çok farklı bir ölümdü. Açıklamakta hep güçlük çekeceğimiz türden. İşlediği suçun cezası mesela, diyemiyor insan 2016'nın Türkiye'sinden. Bugün idamla yargılanabileceğiniz bir suç yok. Ve bir mayıs sabahı erkenden yollara dökülen okul çocukları belirir, ellerinde çiçekleriyle üç eksikle güne başlayan Ankara'da Karşıyaka'da. Ağabeylerine topladıkları çiçekleri götürecekler, parasız pulsuz çiçekler... Öylesine gönülden. Canını toprağa emanet edenler bilir: Mezarına birinin sizden önce uğradığını anlayınca nasıl sevinilir. Nasıl anlamlı gelir bir dal solmuş çiçek , üç beş renkli taş.... Yalnız kalmasın da. Unutulmasın da. Öylesine yalnız ve üzgün üç babaya bir öğretmenin sürgünü göze alarak öğrencileriyle yaptığı bu ziyaret ne hissettirdi bilmem ama değerini bilirim. Onlardan geriye kalan parkalarının, postallarının da. Kıyamazsınız geriye kalan bir paket sigaraya, dokunmuştur diye.. Ellerinin hatırası vardır diye. Oğlunun Ölüm haberini radyodan alan bir anne ne yapsın? Kime sarılsın? Ölümle ayrılık yıkar insanı. Kendini yere atışını yazan satırlarını okumak bile zordu. Gitti Deniz'im deyişi... Gel de ağlama. Gel de kalbine vurma. Gel de başını bacaklarının arasına saklama. Gel de üç babanın, beş kişilik bir cemaatle oğullarına cenaze namazı vedasına yanma. Gel de sokağa çıkma yasağıyla sağır kesilen Ankara'nın taşına toprağına söylenme. Gel de o son mektupları oku. Bir oku da yüreğin kanamasın. Acılarına ne bastı aileleri bilmem, dindirmek mümkün oldu mu? Eğer yaşasaydı Kobaneli çocuklara oyuncak götüren gençlerle birlikte Suruç Saldırısı'nda ölecekti. Yine yaşasaydı, barış için Ankara'ya koşacak belki de Ankara Saldırısı'nda ölecekti. Ölüme yeminle çizilmiş bir hayatı vardı. Bir tek şeyden eminim, Deniz Gezmiş yaptıklarından pişman yaşlı bir adam olarak yatağında ölmeyecekti.