HAKKARİ'DE BİR MEVSİM VE GEÇ YAZILMIŞ BİR MEKTUP

"Hoca, benim kardeş hasta, diyor. Nesi var? Diyorum. Ateşi var çok, diyor. Ölecek. İlaç vereyim mi? Diyorum. Hakkari'nin bu ücra köyüne, benim adıma gönderilmiş bir sürü mektup, herkese Hayır, portakal ver, diyor. ortak bir cevap verme lüzumu hasıl etti. İçerisinde kendime ait bir desen Portakal yememiştir hiç." bulamasam da, gönderenin emeği ve umutları karşısında vefa terennümüdür yaptığım. Çok mektup geldi. Asker mektuplarıyla dost mektuplarına aynı edayla cevap vermek de bunun neticesi. Bir tek mektupla ulaşıyorsam hepinize, affedin beni. Annem, sevgilim, oğlum, filozof dostum, ve bana mektup göndermiş olan tüm umut sahipleri. Bundan böyle söyleyecek sözlerim var sizlere. Sizi tek bir hitap içerisinde sığdırmamın aslında asıl nedeni birbirinize benzemenizdir. Birbirimizi anlamak ortaklıklar gerektirir. Bizimse hiçbir ortaklığımız yok. Yine de yabancı olanı arıyor, en azından sükutun sinir bozuculuğunu kırmak istiyorsunuzdur diye yazıyorum bu satırları. Öyle yerlerden yazıyorum ki, Avvakum bilseydi böyle bir kent olduğunu, Orta Asya'yı aşar çile çekmeye gelirdi. Benim burada yaşamam, sizinse buraya mektup göndererek cevap istemeniz aslında tek ortak noktada buluşturuyor bizi; düşlerimiz ve düşüşlerimiz. Ruh halimin nasıl olduğu hepinizin merakı. Hissizleşiyorum kimliğimi kaybettikçe. Neler yaşadığımı anlatacak gücüm var sadece. İyi olup olmadığıma siz karar verin. Kendime yetiyorum, ki bu önemli bir problemi çözmüş oluyor. Kendine yetmek; ben gibi denizciler direnç sahibidir bu konuda. Böyle bir olanaksızlığı yaşamışlardır çünkü. Zaten ancak bir çılgın yetebilir kendine. Yaşadığım bu mekandaki eşyaların sayısı dünyanın diğer yerlerinden daha eksik. Eşyamın çok az olması manayı da derinleştiriyor. Kesif maddeleri aradan kaldırırken görünmeyeni görüyor, realite addettiğim şeyleri pay olarak alıyorum. Karanlıkta seslerin daha iyi duyulabilmesi gibi tıpkı. Fonksiyonu gelişmiş bir hayat sunmuyor kısaca şartlar. Aksine simetrinin kuvveti insanları birbirine kenetliyor, hissiyatı köreltmenin önüne geçiyor. Yine de hakikatle yüzleşince korkularım da çıkıyor gün yüzüne. "İstediğim ölümsüzlük değil Ne kendim, ne başkaları için İstediğim, çocuklar ölmesin Aziz sevgili! Neden senden kaçtığım gibi sorular sorma bana. "Kendinden nasılsa Çocukların ölümüne kaçamazsın" gibi beylik laflar da söyleme lütfen. Kendimi de burada tanıdım dayanamıyormuşum demek" zaten. İnanır mısın yüzümü hatırlamak için berber aynası kullandım. Yine de seninle tanışmak için bir heyecanım var. Neticede ıssız bir adaya düşmedim. Bir kuyuya atılmadım Yusuf gibi. İşkenceye maruz kalmıyorum, veya zorla çalıştırılmıyorum. Kabul, cennet sayılmaz burası. Ama cehennemde de değilim. Hayalinle yaşıyorum. Parazitlenen televizyon ekranı gibi gidip geliyor siluetin korteksimde. Bir türlü hatırlayamıyorum. Üzülme ama benim için. Acıma hissiyle sorduğun sorulardan benim için endişelendiğini görüyorum. Çıldırmamdan korkma, ayıp değil çıldırmak dağ başında, yalnızken, uçsuz bucaksız topraklarda, bu ıssızlık ve kadınsızlıkta. Çıldırarak devam ettirilebilir burada yaşam. Popper'ın dediği gibi özür dilenmesi gereken bir meslek yapıyorsun felsefeci dostum. Hiç merak etme sen varken ne yapıyor idiysem, aynısını yapıyorum. Öğreniyor ve öğretiyorum. Çocuklar dünyanın döndüğünü öğrendi (belki bu dağ başında dönmemesini bilmek daha doğru). Cüzzamın , vebanın alın yazısı olmadığını, yaşadığın ülkede farklı dil konuşmanın yasak olmadığını , üç aylık bebeğin ölmeden yaşayabildiğini öğrendiler benden. Bu arada bana da çok şeyler kattı buradaki yaşam. Dondurucu soğukta yalnızlıkla yüzleşmeyi öğrendim. Nasıl öykü uydurulacağını, köpeğin nasıl ısırdığını veya koyunun nasıl doğurduğunu öğrendim. İnsan bir şehre ağlayarak girip, ağlayarak terk eder mi ey okuyucu? Şehre hiç uğramadan, o şehirden hatıralar biriktirebilir mi? Sona yaklaştıkça, sürprizlikler artar senaryoda. Birgün kelebekleri ölmeden önce ışığın etrafında dans ederek harakiri yaparlar. Bütün büyük filmlerin sonu heyecanlı biter. Sürgünlüğün ve hissedebilmenin devamı için de portakal, kar, gaz lambası, aynalar, dağ, deniz, Süryani, ve diğer hepsi geride kalacak ve kalmalı. Ayrılık gerekli kısacası. Allaha ısmarladık. Gerçekten söylenecek son söz budur. 20. 03. 2015 Hakkari