Kaderin Önüne Geçilir mi?

Aşk kaderin bir oyunu mudur? Yoksa kendi seçimimiz mi? Bu sorunun cevabını yıllarca sorguladım. "Tanışmak tesadüftür, arkadaşlık seçim, aşk ise tamamen kaderdir." derler. Senelerce göz ardı ettiğim, küçümsediğim bir his olan 'aşk' hakkındaki bu sözleri abartılı bulmuştum ilk duyduğumda. Ancak, aşkın aslında kaderim olduğunu ve kaderimden kaçamayacağımı tecrübe ederek öğrendim. İnsanın ne yaparsa yapsın kaderinden kaçamayacağını, bir kez aşka düştü mü ondan kurtulamayacağını gördüm. Aşkı ilk hissettiğimde; adını koyamadım ancak tıpkı Cem'in, kırmızı saçlı kadına karşı olan hislerinin farkına vardığı zaman yaptığı gibi uzaklaşmayı, kaçmayı denedim. Kaçıp bu girdaptan kurtulabileceğimi sandım. Lakin kime aşık olacağını seçemediği gibi "Aşık olmak istemiyorum." diyerek de aşktan kurtulamıyor insan. Eğer ki insanın kaderinde aşkı yaşamak varsa nihayet gelip buluyor aşk insanı. Aşk beni ilk bulduğunda, henüz hissettiklerimin ne anlama geldiğini bile bilmiyordum. Cem'in kırmızı saçlı kadına aşık olduğu yaşta; 17 yaşındaydım. Gelip geçici sandım bu hissi. "Aşk nedir?" diye sordum ilk önce kendime. Sahi aşk mıydı hissettiğim? Herkesin dert yandığı aşk mıydı beni de bulan? Eğer ki bir insan "Aşk nedir?" diye soruyorsa ya aşık değildir ya da aşık olduğunun farkında değildir. İşte o dönemde ben de hissettiklerimin aslında aşk olduğunun farkında değildim. Çok sonra anladım aşkın gerçek anlamını. Aşk, gerçek anlamını ancak insan onu kabullenince gösteriyor. Aşkın aslında tüm zıtlıklarla birlikte yer edindiğini anladım ruhumda. Aynı anda hem var olduğunu hem de isteyerek yok olduğunu hissedebilir mi insan? Ben hissettim. Benim için aşk, hem her sorunumun çaresi hem de en büyük çaresizliğimin ta kendisi oldu. Aynı zamanda hem en büyük umudum hem de umutsuzluğum oldu. Aşkı tattıkça hem inanılmaz bir mutluluk hem de tarifsiz bir acı hissettim. Hem hiç olmadığım kadar akıllandım hem de deliliğin dipsiz kuyularında gezindim. Dediğim gibi aşık olduğumun farkına vardığım zaman kaçmaya çalıştım aşktan. Aşktan kaçmaya çalışmamın asıl sebebi ise korkmamdı. Peki neydi bu kadar gözümü korkutan şey? Bu zıtlıkların yaşattığı gel-gitler miydi beni korkutan? Belki de daha ilk zamanlarda, kalbimin derinliklerinde hissediyordum; aşkın kaderim olduğunu. Beni korkutan şey de ondan kaçamayacağım düşüncesiydi sanırım. Lakin aşık olduğunu kabullenip, aşktan duyduğu korkuyu aşınca insan; bu sefer de aşkı kaybetmekten korkar hale geliyor. Aşk biterse aşkın beraberinde getirdiği bütün zıtlıkların da bitmesinden korkuyor. İnsan, aşık olmadığı zaman yalnızca mutlu olmak isterken; aşkın sebep olduğu mutsuzluk bile anlamlı geliyor. İşte tam da o zaman aşkı beraberinde getirdiği tüm hislerle birlikte kabul ediyor. Ben de çoğu zaman aşkın neden olduğu mutsuzluğu göze alarak, aşkı beraberindeki tüm hislerle kabullendim. Kaçmayı bırakıp kaderin bana belki de bir armağan olarak verdiği aşka boyun eğdim. Fakat ilk etapta yaşadığım aşık olma korkusunu yenip aşkın neden olduğu olumsuz duyguları kabullensem bile bu aşkın hüsranla sonuçlanabileceği düşüncesi korkutmaya devam etti beni hep. Bu anlarda aşkın bitişinin de tıpkı başlangıcı gibi aslında kadere bağlı olduğu düşüncesi rahatlattı beni. Nasıl ki ben istemediğim halde bu aşk başladıysa içimde; ben istesem de istemesem de biteceği varsa eğer bitecekti. Cem'in kırmızı saçlı kadına duyduğu aşkın hikayesini okuduktan sonra ise Cem'in kaderini kabullenişi aslında tüm korkularımın ne kadar yersiz olduğunu düşündürdü bana. Artık yaşadığım aşk bir şekilde bitse bile biliyorum ki tıpkı Cem'in hayatının hiçbir döneminde kırmızı saçlı kadını unutmayıp onu biraz hasret, biraz hüzünle ancak çoğunlukla memnuniyet ile hatırlayışı gibi ben de kendi aşkımı her daim memnuniyetle anacağım.