BOL SIFIRLI YAZILAR

O Haziran ayında, her sabah, yüzümüzü dahi yıkamadan televizyonu açtık; bilirsiniz. Olaylar başlayalı henüz birkaç gün olmasına rağmen hepimizi hayretler içerisinde bırakan iddialar peşi sıra geldi. Eylemcilerin dünyanın neredeyse tüm istihbarat örgütleri ve büyük haber ajansları ile ilişkisi vardı. Televizyonların ve gazetelerin demesine göre tüm dünya güçleri bir olmuş, Türkiye'deki milyonlarca insanı maşa olarak kullanmak "suretiyle"-Cumhurbaşkanımızın da dilinden düşürmediği üzere- hükümeti devirmeye çalışıyordu. Gazeteciler ve televizyon kanallarındaki konuşmacılar sadece bir iki gün içerisinde her şeyi çözmüştü. İddianamelerin hazırlanmasının yıllar aldığı, ilk duruşmasına çıkmadan cezaevinde hayatını kaybeden insan sayısının Almanya'nın nüfus artışı ile yarıştığı bir ülkede her şeyin bu kadar hızlı çözüme kavuşmuş olması haliyle şok etkisi yaratıyor. Esas şoku yaratacak haber bunlar değilmiş meğer bilemedik. Başbakan 7 Haziran sabahı grup toplantısında çok yakın bir dostunun gelininin Gezi Parkı eylemcilerinin saldırısına uğradığını söyledi. Saldırıya uğrayan kim olduğu, saldırının yeri ve boyutu hakkında bilgi vermedi. İşte, bu iddia bu açıklamadan tam altı gün sonra ülkenin gündemine bomba gibi düştü. Bahçelievler Belediye Başkanı Osman Develioğlu'nun gelini Zehra Hanım bir gazeteciye verdiği röportajda Kabataş'ta yüze yakın üstü çıplak, ellerinde deri eldiven, kafalarında bandana olan bir grubun saldırısına uğradığını iddia etti. Bu açıklamalar birçok gazeteci tarafında gerçek kabul edilip gündemde tutuldu. Kelli felli kalemler ekranlarda olayın görüntülerini izlediğini iddia etti. Aylar sonra anlaşıldı ki hepsi yalanmış. O günden sonra ulusal basınımız hakkında akla hayale gelmeyecek bir şüpheye düştük. Umberto Eco'nun Sıfır Sayı adlı kitabı bu sebepten çok farklı bir ruh hali ile okudum. Sanıyorum İtalyanlardan sonra en çok da bizim vatandaşta mana bulmuştur bu eser. Umberto Eco eserinde, başarısız bir gazeteci olan Collona'nın hiç yayımlanmayacak olan bir gazetenin yazı işleri sorumlusu olarak göreve gelişi ve bu gazetenin bir yıllık hazırlık öyküsünü üzerinden kötü gazeteciliğin tanımını yapmış. Gazeteciliğin ne denli manipülasyona müsait bir iş olduğunu öylesine detaylarla işlemiş ki, bazı meslektaşları bu eserin biraz paranoyaya dayandığı fikrindeler. Oysa Türkiye gibi, dünyanın bazı yerlerinde bu hikaye fazlasıyla gerçekçi. Bizler çok değil birkaç yıl evvel, ulusal basınımızda milyonlarca vatandaşın başka istihbarat örgütleri adına çalıştığı iddialarını okuduk. En önemlisi ise Zehra Hanım'ın açıklamaları ve devamında yaşananlar elbette. Bir kadın çıktı ve yüz üzeri çıplak, elleri deri eldivenli insanın kendisine İstanbul'un orta yerinde, güpegündüz saldırdığını hatta üzerine idrarları yapıp sonrasında bira tokuşturduklarını söyledi. Şaşırtıcı kabul edilebilir elbet. Gel gelelim "deli" deyip geçilebilir de. Esas şaşırtıcı olan birçok gazetecinin bu yalana ortak olmasıdır. Olmayan kayıtları gördüm demesidir. Bu iddiaların yalan olduğu netleşince olaylar dizisi ve sebepleri netleşti zihnimizde. O Haziran olan biteni memleketin belli köşelerindeki insanlara izah etmek lazımdı. Öcü göstermek gerekiyordu yani. Bunun içinde söz konusu grubun nefretini beslediler. O insanlar için "eylemci, laik, özgürlükçü, solcu" ne ifade ediyorsa, bu kavramları düşününce gözlerinin önüne ne getiriyorlarsa öyle betimlediler her şeyi. Ellerde deri eldiven, çıplak adamlar, başörtülü kadına nefret besleyen gruplar, tokuşturulan biralar tesadüf değildi. Hepsi harika planlanmış bir haberin imgesel detaylarıydı sadece. Başardılar, o insanlar bu haberlere inandı. Her şeyin yalan olduğu anlaşıldığı gün ise sadece özür dilediler. Hem de yarım ağızla. Bugün hala büyük gazetelerde çalışıyorlar. Okunuyor, dinleniyorlar. Bir illüzyon gösterisi gibi sanki. Gazete yapacağını yaptı. Arkasında bıraktığı onca yalan, yarattığı bunca nefret sonrası geriye kalan sadece bir özür. "Böyle gazetecilik olur mu, medya hakikaten böyle mi çalışıyor?" diyen milyonlar vardır şimdi bu eser üzerinde yorum yaparken. Hakikaten Collona'nın hazırladığı sıfır sayıları mı okuyoruz biz diye düşünebilirler. Ben öyle olduğuna inanıyorum o Haziran ayından beri. Paramızdan attığımız her bir sıfır için yüzlerce "sıfır sayı" yazdılar. Yüzlerce kalem Simei'nin çalışanı oldular. İlkesizliği ilke edindi kalemler. En korkuncu ise halen okunuyor, dikkate alınıyorlar.