KIRMIZI AŞK

Aşk, üç harfin içine sığdırılmış, bazen koca bir ömür, bazen bir sokak lambasının altındaki öpücükten ibaret. Gecelerce uyutmayan kalp ağrısında, bazen de günlerce yüzdeki gülümsemede saklıdır aşk. Hep iki uçtur. Ortası yoktur aşkın. Ya bir anlık kıvılcım, ya hiç sönmeyen bir ateş... Kan kırmızıdır aşk, ateş gibi, yakar gibi. Bazen sıcaklığıyla çekici gelen kırmızıdır, yavaş yavaş ısınırsın yanacağını görmeden. Damarlarında dolaşan kandır aşk. Her zerresini kendine saklamak ister gibi bedeninle örtersin. O kadar yakındır aşk, bir o kadar da uzak. Aşkın rengi kırmızıdır, herkes bilir bunu. Aşk nedir peki? Yalnızca bir hormonel tepki mi? Bedenimizle beynimizin müttefik olup bize oynadığı bir oyun mu? Kocaman, büyüklüğünü bile hayal edemediğimiz bir yalan mı aşk? Bedenimizin ve beynimizin bize söylediği affedilmez bir yalan mı? Yoksa bize var olduğumuzu hissettiren, yaşayabileceğimiz en gerçek duygu mu? Karnımızda uçuşan kelebekler mi? Yoksa vücudumuzun salgıladığı adrenalin mi? Belki de aşk sandığımızdan ve hayal ettiğimizden çok daha büyük bir şey. Belki de o kadar büyük ve yüce bir şey ki aşk, bedenimizle, şu an varoluşumuzla anlayamayacağımız, sadece kırıntılarıyla bile bakış açımızı, hayatımızı değiştirebilen bir duygu. Aşk kaybolmaktır belki de dipsiz uçurumlarda. Düştüğün zaman duramamaktır. Şayet bir kere ısıtırsa kalbini kül olmaya mahkum olmaktır. Yeri geldiğinde vazgeçebilmektir bütün benliğinden. Tutarsız olmaktır aşk belki de. Ne var olduğunu bilirsin, ne var olmadığını kabullenebilirsin. Ferzan Özpetek İstanbul Kırmızısı adlı romanında aşktan şöyle bahsetmiş. "Aşk. Ne öğrendim aşk hakkında? Aşk hakkında öğrendiğim, aşkın var olduğudur." Ferzan Özpetek İstanbul Kırmızısı adlı romanında aşk temasıyla, sinestezi -duygu ikiliği- dediğimiz durumun harmanlanmasını işlemiş. Ve çoğu sinestetik gibi o da aşkı kırmızı görmüş. Romanında farkında olmadan aşkla bütünleştirdiği şehri yani İstanbul'u kırmızıyla görmüş. Kırmızıyla büyütmüş İstanbul aşkını ve diğer bütün kalp çarpıntılarını. Roman içeriğinde aşkın bütün alt kümeleri olan duyguları da kırmızı hissetmiş. Tutkusu kırmızı, cesareti kırmızı, sevgisi kırmızı... Romanda Anna karakterinin cesaret ve başkaldırışına tanık oluyoruz, aşka başkaldırıyordu belki, belki de aşk sandığı duyguya. Aldatılırken bile bu kadar basit bir aldatma hikayesi istemiyordu Anna, çünkü onun aşk bildiği duyguya ihanet bile çok güçlü durmalıydı. Büyük bir çıkmaz olmalıydı uğradığı ihanet, çünkü aşk büyük bir şeydi, yitişi de büyük ve görkemli olmalıydı. Belki de hayal kırıklığı hikayesi burada başlıyordu. Sıradan, aldatılmış bir kadın değildi Anna, belki de aşka inancı, kocasına hissettiklerinin aşk olmadığını fark ettiği anda başlıyordu. Belki de yine romandaki bir karakter olan Murat'la aşkın küçük kıvılcımlarını gördüğü için bu kadar mutluydu. Yenilenmiş hissediyordu kendini bu yüzden. Aşkı tanımak, yeni hayatının başlangıcıydı ve artık nerede kimle olduğu önemli değildi, nasıl para kazanacağı, nerede kalacağı... Aşk... Varoluşumuzdan beri, binlerce yüzlerce insanın çözmeye çalıştığı, üzerine şiirler, şarkılar, romanlar yazılan, herkesin kendine özgü tanımlar yaptığı bir düğüm. Kimisi hormonel reaksiyonlarla, kimisi tanrının ta kendisiyle, kimisi de anlam veremediği acılara ve mutluluklara bir sebep arayışıyla kendince tanımlamalar yapar aşka. Belki de aşk her kalpte her bedende farklı bir duruşu, gücü, boyutu olan bir duygudur ve bu yüzden her insan kendine özel tanımlar aşkı. Belki de aşkla ilgili yaptığımız en büyük yanlış aşkı tanım kalıplarının içlerine koyarak sınırlamaya çalışmamızdır. Oysa küçücük kalplerimize sığamayacak kadar büyüktür aşk, ama küçük bedenlerimize sığdıracağımız kadar yakından hissettiğimiz bir duygu...