YAŞLILIK VE ÖLÜM ÜZERİNE

Otuz beş yaş... Yolun yarısı... Ölümün adım adım yaklaşması... Karamsar, üzücü ve bir o kadar da gerçekçi bir benzetme... Elbette şairin insan ömrünü yetmiş yıl kabul etmesine karşı çıkabiliriz ama hiçbir şey, otuz beş yaşında birisinin yaklaşık olarak ömrünün yarısını yaşamış olduğu gerçeğini değiştirmez. Yaşlılık ve ölüm... Her canlı doğar, büyür ve ölür. Kendimizi bildiğimiz günden beri bu gerçeği de öğreniriz bir şekilde. Üstelik bunun ne zaman, nerede ve kim tarafından öğretildiğini çoğu kez fark etmeyiz. Doğuştan gelen bir bilgiymişçesine bunu kabulleniriz. Doğru olan da bu değil midir zaten? Ölümü kabullenmemek, ondan kaçmaya çalışmak saçmadır. "Otuz Beş Yaş" ölümün soğukluğunu anlatıyor, evet. Fakat eserin bende uyandırdığı hisler o kadar da karamsar değil. Okurken ölüm gerçeğini bir kere daha fark ettim ama korkarak değil. Ölüm hepimizin eninde sonunda karşılaşacağı gerçek fakat bundan bu kadar korkmak niye? Şairi işte bu noktada anlamıyorum. Yaşlanmak her zaman çirkinleşmek demek değildir, ölüm ise korkunç bir son olamaz. Bazı şeylerden aşırı derecede korkmak, onları sadece gözümüzde birer canavar haline getirip zaten göz açıp kapayıncaya kadar geçen hayatımızı keyif içinde yaşamamıza engel olur. Peki ya keyif? Yaşlanınca hayattan eskisi gibi keyif alamamak herkes için geçerli midir? Şair o kadar karamsar ki daha ölmeden kendini ölüme mahkum etmiş. Bu kadar gençken kendimi yaşlı birinin yerine koyamadığımın farkındayım, henüz yaşanacak çok şey var önümde. Belki de bu yüzden olsa gerek, yaşlanınca bir insanın hala neşeli olabileceğine inanıyorum. Yaşlılık güzel bir hayatın heyecanı bitmiş ve üzücü sonu olmamalı, olamaz. Hayatta her dönemin farklı bir yeri vardır. Nasıl ki güneşin doğuşu ayrı, batışı ayrı güzelse hayat da öyledir. Olgunluğun insana kattığı birçok şeyin yanında dolu dolu ve bilinçli bir şekilde geçirilmiş güzel bir ömrün son demlerindeki o huzur da yaşlılığın güzel yanlarından biri olmalı. Bu noktada da şairi fazla umutsuz görüyorum. Üstelik bir insanın daha otuz beş yaşından bahsederken bu kadar karamsar olması da ilginç. Elbette, genç birinin yaşlılık ve ölüm gibi konular hakkında yorum yapması için erken olabilir. Şu anda gördüğüm hayat daha her şeyin başlangıcı ve önümde upuzun bir yol var. Ama ben bu yola çıkarken ölüm gerçeğinin zaten farkındayım ve bundan on beş sene sonra, otuz beş yaşına geldiğimde, aynı şekilde hayatım sona ermiş gibi davranmayacağımı düşünüyorum. Ne olursa olsun bir insanın hayatı ölüm gerçekleşmeden sona ermez. İnsan yaşlılıkta da birçok şey öğrenir ve her gün kendini geliştirmeye devam eder. Okurken asıl dikkatimi çeken şey, şairin bu kadar karamsar olması ve yaşlılık ve ölümden bu derece korkması. Belki de asıl sorun şiirlerde de bahsedilen yalnızlıktır. Kimse yalnız ölmek istemez ve gittikçe yalnızlaşmak, insanların en büyük korkularından biridir. Şaire katıldığım tek nokta bu sanırım. Yaşlandıkça insanın çevresinde kimsenin kalmaması gerçekten zor bir durumdur. Yine de bir ihtimal uğruna hala yaşanabilecek olan güzel şeyleri feda mı etmeliyiz? Yalnız kalırım korkusuyla hayatı kendimize zindan etmek ne kadar mantıklı? Elbette konu korkular olunca mantık devre dışı kalıyor olmalı. Zaten mantık noktasına geri dönersek hepimiz ölüm gerçeğini çoktan kabullenmiş olmalıyız. Bir şiire hakim olan duygu genelde okuyucuyu da etkisi altına alır. Ne var ki ben şairle aynı duyguları paylaşamadım. Belki fazla gerçekçiyim, belki de şairi anlamak için fazla gencim. Yine de şairin korkularının yersiz olduğunu düşünüyorum. Ölüm üzerine düşünüp endişelenmektense elimizde fırsat varken yaşanacak güzelliklerin tadını çıkarmalıyız. Selen İmamoğlu