Yangın

Hayat bazen bazı şarkıları en kötü zamanlarda getirir karşımıza ya da tam zamanında mı demeliydim? "Wonderwall" da benim için bu şarkılardan biriydi aslında onu daha önce defalarca dinlemiştim ancak en etkilendiğim zaman o gündü işte, bıraktığım zamandı sevgilimi geçmişimde. O kadar etkileyiciydi ki üzerinden aylar geçmesine rağmen etkisinden kurtulamadım. Sözleri o kadar gerçekçiydi ki hala da beni cevapsız bırakıyor. Noel Gallagher "I don't believe that anybody feels the way I do about you now" (Kimsenin şu an senin hakkında benim gibi düşündüğünü düşünmüyorum) diyerek başlıyor. Açıkçası bu bir aşk ilanı değil mi? Hatta aşkın tanımı... Sevginizi bağışlarsınız birine, o değerli duygunuzu. Düşünmeden ötesini. Seversiniz sadece, karşılık beklemeden. Neyiniz varsa vermeye hazırsınızdır onlara, sevginize ve sevgilinize. Uzun lafın kısası, her şeyiniz olur, hayatınızın amacı olur sevginiz ve sevginizin sürekliliği. Şarkı "That the fire in your heart is out" (Kalbindeki yangın şimdi dışarıda) diyerek devam ediyor. Aslında bu da aşkın önemli noktalarından biri değil mi. Yani sevdiğimiz için fedakarlıklarda bulunmamız, sürekli bir parçamızı ona vermemiz. Hatta ona bağışlamamız... Sevdiğimiz için kaybetmeye başlamıyor muyuz bu dünyada. Sevgimizden yapmıyor muyuz taşkınlıklarımızı? Sevdiğimizden bıçak çekmiyor muyuz, kavgaya girmiyor muyuz? Ama yine de çok sevmiyor muyuz onu, sevmeyi sevilmeyi. İşte o kadar aşık olmuşuz ki onun "yangınına" bile aşık oluyoruz bazen. Şarkının nakaratı da şöyle, "Because maybe / You're gonna be the one that saves me / And after all / You're my Wonderwall" (Çünkü belki / Beni kurtaracak olan sensin / Ve her şeyden önce / Sen benim hayat kaynağımsın). İşte Dünya üzerindeki bütün aşkların formülü bu... Sevgi... Adanmışlık... Bizi aşklarının yangınlarından kurtarabilecek olanlar sadece onlar işte, aşklarımız, aşık olduklarımız. Bütün o çabayı, sevgiyi, adanmışlığı ve aşkı değerli hale getirebilecek olanlar onlar. Her ne kadar sevsek de aşık olsak da işte bazen olmuyor o ilişki. Şarkının tek eksik noktası bu işte. Ayrılıktan bahsetmiyor bu şarkı. Sayısızca aşk, sevgi bitiyor her gün, her saat. Ama nedense bahsetmiyorlar bu durumdan, hep mutlu ve sevinçli bir şekilde söylüyor şarkısını Oasis grubu. Çoğu insanın gönlünü bu nokta yakıyor işte, yalnızlık ve terk edilmişlik duyguları aşksız kalmanın getirdiği. İşte o duygu, herkesin bir seveninin, bir değer vereninin olduğunun farkında olmak, kısaca yalnızlığının farkında olmak yiyor insanı bir kurt gibi. Her ne kadar çok iyimser olsa da, ya da kimilerine göre aşkı yanlış tanımlasa da dünyaya, Oasis'in "Wonderwall" şarkısı ikinci milenyumun en değerli ve en içe dokunan şarkılarından. İngiliz Rock türünün son örneklerinden olan bu şarkı aslında beklendiği kadar popüler olmamış zamanında ancak günümüze doğru gelindiğinde anlaşılıyor değeri yavaş yavaş. İnsanların etkileşiminin daha hızlı ve kolay olmasının bir getirisi olarak daha çok "yangın" meydana geliyor insanlar arasında, dolayısıyla da aşk şarkıları daha çok değer buluyor ve daha fazla dinleyici buluyor kendine. Çoğu aşk şarkısının kötü yazılmış ve maddi bir getiri için yazıldığını düşünsem de "Wonderwall" kesinlikle o tip şarkılardan biri değil, daha çok duygular ve yakarışları dile getirmek için yazılmış şarkılardan. Elbette bu kadar değerli bir şarkının eleştirisini yapmak bana düşmez ancak dediğim gibi bu şarkı biraz fazla iyimser değil mi? Aşk bu kadar masum mu? Bence bu sorulara cevap vermeden önce ilk aşkınızı hatırlayıp onla nasıl ayrıldığınızı hatırlarsanız ancak o zaman işte bu sorulara doğru cevaplar verebilirsiniz. Mehmet Furkan Doğan