ARA RENKLERİN DANSI

Farklılıklarımız mıdır bizi diğerlerinden ayıran? Yoksa yapboz parçaları gibi farklılıklarımızla bir aradayken mi bütünlük oluştururuz? Farklılıklar kötü şeylerse, niye koca evrendeki her şey benzersiz? İkiz olan insanlar bile tamamen aynı değil. Peki herkes böylesine eşsizken bir insan diğerini neye göre değerlendirebilir? Elimizde mükemmel, aslında olması gereken bir rol modeli yok ki! Elif Şafak'ın Havva'nın Üç Kızı adlı romanını okuduktan sonra fark ettim ki, farklılıklarımızla özeliz hepimiz. Bir başka insanla benzerlik arayışımız, kendimizi bir gruba ait hissetme çabamız, aslında bizi kendimiz olmaktan uzaklaştırmakta. Farklı insanlarla arkadaş olup, onların dünyasını gezdiğimizde ise yeni kapılar açılır önümüzde. Farklı bakış açıları yakalar, asla açmam dediğimiz kapılardan gireriz. Tıpkı Şirin, Mona ve Peri'nin sürprizlerle dolu hikayesindeki gibi... Hayatın her saniyesinde milyarlarca olay olurken aynı anda yan yana duran iki insan, iki arkadaş farklı pencereden gözlemliyorlar gözlerinin önündekini. Her insan yaşadığı olayları, bilinçaltında daha önceki deneyimleri etkisiyle farklı kombinasyonlar sonucunda yorumluyor. Bu nedenle insanlar, birlikte aynı renkleri bile kullansalar, önceki renk karışımları farklı olduğundan yine de aynı rengi, aynı resmi elde edemiyorlar. Kitaptaki Peri karakterinin anne ve babası olan, Selma ve Mensur'un küçük oğullarının, yani Peri'nin ikizinin, bu dünyadan göçmesinin ardından iki ebeveyn de küçük oğullarının kaybını farklı şekillerde aşmaya çalışıyorlar. Karışan renkler her ne kadar aynı olsa da, yeni ve farklı renkler ortaya çıkıyor. Peri'de ise durum daha farklı. Onun rengi daha canlı, daha somut. Sisin içindeki bebeği, onu çok farklı yerlere götürüyor. Peri, önce bu garip rengi istemiyor, kabullenemiyor. Ailesinin renkleri gibi olsun istiyor ama daha sonra, bu rengin aslında onun kendine ait bir dünyaya açılan kapısı olduğunu ve ortaya çıkan rengin muhteşemliğini fark ediyor. İnsanlar da sahip olduğu farklılıkları benimsediğinde ve onlarla barıştığında, onlara hayatı pozitif bir pencereden bakmalarını sağlacak olan toz pembe rengini elde edebilirler. Münkir, Mümin, Mütereddit... Havva'nın üç kızına, üç farklı renk... Bu üç farklı kızın yolu bir derste, ortak bir hocada kesişiyor. Birbirinden böylesine farklı insanlar nasıl olur da bu kadar birbirinin hayatına dokunabilir? İnsanın kendini keşfi sırasında etrafında ortaya çıkan renkler kişiyi nasıl bir yola sürükler? Kimi gittiği yola devam eder, kimi de hiç beklemediği ve geri dönüşü olmayan yola sapar. Elif Şafak, bu farklılıkları ve doğurduklarını ütopik bir şekilde ama bir o kadar da keskin ve ustaca işlemiş kitabına. Kitabı okurken fark edebilirsiniz ki, anlık verilen bir karar önümüzdeki yolu tamamen değiştirip, bizi ummadığımız yerlere götürebilir. Havva'nın üç kızı denildiği halde rolü diğerlerinden daha etkin olan, duyguları ve mantığını aynı anda idare etmekte güçlük yaşayan Peri'nin yolu, Şirin, Mona ve hocası Azur etkisinde yeni yollara açılıyor. Peri geldiği yolla çelişerek kendinden asla beklenmeyeni yapıyor ve böylece O da diğerlerinin yolunu değiştiriyor. Böylelikle herkes kendi renginden bir damla diğerine akıtıyor ve ortaya yeni, eşsiz renkler çıkıyor. Yürüdüğümüz, koştuğumuz, bazen şüphe duyduğumuz veya bazen de umarsızca geri dönmeye çabaladığımız renkli, kendi yolumuzda yeni renklere şans tanımalıyız bence, tabi kendi rengimizi benimseyip, sisin içindeki bebeğe gülümsedikten sonra. Asla değişikliklere kapalı olmamalı, sürekli yeni renklere kucak açmalıyız. Kitabı okuduktan sonra görebilirsiniz ki, yeni şeyler her zaman toz pembe değildir ama renksiz de değildir. Önemli olan yolun sonundaki kapıyı araladığımızda geri dönmeyi istemiyor olmaktır. Çağla ALBAYRAK