Kaybetme Korkusu

Hayatta herkesin içinde barındırdığı duygulardan biridir kaybetme korkusu. Hiçbir insan kaybetmek istemez. Lakin bazen öyle bir durumda kalırız ki kaybetmek zorundayızdır bazı sahip olduklarımızı. Kitabın baş karakteri Mario çok ağır bir şekilde mücadele ediyor bu kayıplarla. Yaptığı rutin koşularından birinde ayağını burkmasıyla başlıyor bu kaybetme süreci. Başta işini sonra evini son olarak kız arkadaşını kaybediyor. Yaşadığı alakasız olay onu kaybeden birine dönüştürüyor. Kim ayağının burkulmasının onu bu felakete sürükleyeceğini bilebilirdi ki? Kitapta hoşuma giden sözlerden biri olan "Bazen en saçma sapan şeyler, bize hayatı zehir eder" sözü buna atıfta bulunuyor aslında. Hiç aklımızın ucundan bile geçmeyen bir olay bizi yaşamaktan bıktırabilir. 3 gün önce hiç tanımadığımız birini şu an kaybetmek hayatımızı allak bullak edebilir. Ne de olsa hayatımızı neyin allak bullak edeceği belli değil. Bizi kaybedene dönüştüren olay saçma da olabilir anlamlı da. Kitapta kaybeden birine dönüşmenin Mario'nun hayatını nasıl etkilediğine tanık oldum. Ben de onun gibi dehşete düşmedim demem mümkün değil. Hayatımızın belli dönemlerinde her şeyin ters gittiği zamanlar olur. Elimizi nereye atsak onu kaybederiz. Ben de hatırlıyorum o dönemimi. Kendimi tam bir kaybeden olarak görüyordum, belki de öyleydim. Depresif bir hava içerisinde mutlu olmak için debelenip duruyordum. İlginç olan ise gösterdiğim tüm çabanın boşuna olmasıydı. Hala kaybetmeye devam ediyordum. O çalkantılı dönem bir süre sonra kendini her zaman kazandığım döneme bırakmıştı. Her dönemin bir sonu olduğu gibi kaybeden olduğum dönem de sonlandı. Nasıl devamlı kazanmaya başladığımı tam olarak hatırlamıyorum ama bildiğim bir gerçek varsa o da devamlı kaybettiğim dönemi yaşamasaydım her zaman kazandığım dönemin bir anlamı olmayacağı gerçeğiydi. Bence önemli olan devamlı kaybettiğimiz dönemde hayat enerjimizi sürdürebilmek, kaybetsek bile kaybetmekten zevk almak olmalı. Bizim için önemli olan aitliklerimizi kaybettiğimizde dünyanın sonunun gelmediğini bilmemiz gerekiyor. Belki de sahip olduğumuzu kaybetmemiz bizi daha mutlu edecek bir olaya sebep olur. Suratımıza kapanan her kapı, açılacak bir kapının müjdecisi aslında. Yaşadığımız her sorun içerisinde kendi küçük armağanını saklıyormuş gibi gelmiştir hep bana. Bu yüzden her dönemi güler yüzle karşılamayı başarmamız gerekiyor. Benim en büyük kaybetme korkum henüz sahip olmadığım birini kaybetmek. Beni şimdiden dehşete düşürmeye yetiyor bu korkum onu henüz tanımıyor olsam bile. Gelecekte hayatımı adayacağım karımın ta kendisi beni korkudan korkulara sürükleyen o insan. Her dönemi olumlu karşılamamız gerektiğini söylesem de onu kaybetmek olumlu karşılayabileceğim bir sorun değil. Onu kaybetmek hayatımın bitmesi anlamına gelebilir. Onu kaybettiğim bir hayatı aklıma getiremiyorum. Hayatımı üzerinde şekillendirdiğim tek hayalimin sona ermesi demek bu. Şu ana kadar yaptıklarım her zaman hayatımı adayacağım karımla yaşayacağım zaman için oldu. O ana ulaşmak için bu anı yaşadığıma o kadar eminim ki. Eğer ona ulaştıktan sonra onu kaybedersem hayata bir daha eskisi gibi bakamayacağımı çok iyi biliyorum. Üstesinden gelemeyeceğim bir kaybetme korkusu olduğu çok açık. Her zaman aklımın ucunda duracak ve beni endişelendirmekten çekinmeyecek bu korkum. Ama bu karımla geçireceğim güzel zamanlarımı doğal bir şekilde yaşamayacağım anlamına gelmiyor. Onu kaybedeceğim korkusunun etkisiyle ona olan davranışlarımı değiştirmeyeceği anlamına da gelmediği gibi. Kitap gerçek ve hayal arasındaki sınırında Mario Rota'ya yaşattıklarıyla bana kaybetmenin ne kadar doğal ve gerekli olduğunu hatırlattı. Buna ek olarak en büyük kaybetme korkumu yeniden hissettim. Onu her zaman içimde taşıyacağıma ama hayatımda bir engel olmayacağına emin oldum.