Ayaklarımız Kanayana Kadar

Hayat yeni başlamışken ya da belki artık hayatın içinde olduğumuzda hepimiz kaçmak istemişizdir eminim. Neden uzaklara gitmek ister insan? Yepyeni insanlar, şimdiye kadar olandan daha renkli bir hayat istediğinden mi? Bir anda infilak edip delirdiği için mi düşer yollara? Aradığı şeyi durduğu yerde bulamamış mıdır? Her şey ters mi gider bir anda o kadar kendimizi harcarken? Yoksa hep sahip olmak istediği özgürlüğü kaçarak mı elde eder? İnsanlar hep mi gitmek ister acaba? Belki hep belki sadece çok çok genç ve çılgınken. Belki de birçok sebep varken... Ama çoğu zaman yapamaz. Lise yıllarımda tek düşündüğüm kaçmaktı benim de. Yaşadığım şehirden kaçmak istedim çünkü istediğim şeyin aslında çok uzaklarda olduğunu düşündüm. Beni kendine doğru çekerdi o arzum. Bazen kendimi aslında gitmek istemediğime, kaçacak kadar vahşi olmadığıma ikna etmeye çalışırdım ama işe yaramazdı. Bir şeyi çok istediğiniz zaman ona doğru ayaklarınız kanayana kadar koşma ihtiyacı duyarsınız ya hani. Bu ülkeden kaçmak istedim çünkü liderlerimizi haksız buldum ve bir şeyin düzeleceği yok gibiydi. Olur ya bazen, hiçbir şey düzelmeyecek gibi görünür. Haklı olup olmadığınız fark etmez. Umutsuzluk bir kez yüreğinizi çepeçevre sardığında ondan kurtulmak için beşeri bir mucizeye ihtiyaç duyarsınız. Yeni biri, yeni bir tutku... Eğer o an çok şanslıysanız -ya da belki çok şanssızsınızdır- o mucize karşınıza çıkar ve gitmenin ne olduğunu unutursunuz. Belki mucizenizi yanınızda götürmek istersiniz. Ama bazen sizinle gelmek istemez ya da gelmeye gücü yetmez. Ben mucizeme olan bağımlılığımdan gidemedim. Tüm imkanlar uygundu bu sefer. Gitmeye gücüm vardı ve gittiğim yerde hayatta kalacak kadar vahşiydim. Tüm bu kurallar, gelenekler, ülkemizdeki kaba insanlar, dehşet verici olaylar ve istediğim şeyi burada elde edememek beni delirtiyordu. Delirmekten kalbiniz ağrır, geceleri uyuyamaz ve sarhoş olmak istersiniz bazen, bilirsiniz. Ben ne kadar delirsem de gidemedim. Delirmek bu dünyadaki en saf şeylerden biri bana sorarsanız. Nefret ya da öfke gibi, delirmeyi de taklit edemezsiniz. Hiç farkına varmadan kendini yitirir insan. Delirdiği zaman da uçuk şeyler yapmaya başlar, kimseyi dinlemez hatta kimseyi görmez bile. İşte o zaman da gitmek ister çünkü delilik dediğimiz şey öyle hafife alınacak bir şey değil. Delilik insana hayatta yapmayacağı şeyler yaptırır. Sokaklarda haykırtır, soğuk denizlere atlatır ve hayatında adını hiç duymadığı bir yere götürür. Deliler ne aradığını bilmez ama bir şey bulma güdüsüyle düşer bence yollara. Herkes bu hayatta mutluluk arar sanırım. Deliler bilmez ne aradığını dediğim gibi ama onlar da mutlu olmanın, belki de aklı başında olmanın peşindedir. Onların mutluluğu budur. Nitekim herkesin mutluluğu farklıdır. Kimisi paranın mutluluğu getireceğine inanır. Kimisi ölmenin yaşamanın acısından daha hafif olduğunu düşünür ve ölümden sonra mutluluk olup olmaması fark etmez. Bazı insanlar mutluluğun aşkta olduğunu düşünür. Kimisi mutluluğu denizde arar. Onlar mesela Ankara'dan kaçan insanlardır. Çılgın olanlar üşüdüğünde mutlu olur. Onlarsa kış geldiğinde sevinenler ya da Kahire'den Oslo'ya kaçanlardır. Kararsızlar neyin onları mutlu ettiğinden emin olamaz ve gidip sadece ararlar. Arayış için, mutluluk için terk eder insanlar rutinlerini. Ben en çok özgürlüğü aradım. Kurallar beni hep mahvetmiştir. En basit olanlar bile... "Büyüklerin karşısında bacak bacak üstüne atılmaz" ama neden? Allah için kurban kesiyorlar ama neden? Her yer kan gölüne dönüyor ve bütün bu gerekliliklerin hepsi varlığını hiçbir geçerli sebep olmadan kabul ettikleri sözde büyük ve iyi olan biri için. Ben bunlar olsun istemiyorum. Kimse bir şeylere inanmak zorunda değil. Kimse büyüklere saygısını kalıplara sokularak göstermek zorunda değil. İnsan kalıpların, kuralların dışında kalmalı özgür olmak için. İnsan kaçar ki artık kimse onu zorlamasın, yargılamasın. İnsan en çok özgür olmak için kaçar. İnsan kaçar. İnsan kaçmak ister. Genelde gidemez insan. Genelde kazıkla bağlanmış gibi olduğu yere, gidemez. Ama gitmenin özgürlüğü gibisi yoktur bence. Her şey ne kadar vahşileşse de... Meyra Yürükoğlu