GELECEKTEKİ BEN İÇİN

Hep bir yarış içerisindeyiz ve hiçbir zaman tatmin olmuyoruz. Yarışmak ve hep daha iyiye, daha fazlasına sahip olmak istiyoruz. Elimizde değil, sürekli mükemmeli kovalamaktan kendimizi alamıyoruz. Gücümüz tükenmiyor, mükemmele olan arzumuz bizi sürekli tetikliyor. Küçüklüğümüzde, mükemmeli yakalamak için sokak oyunlarından ödün verirken, üniversitede de sosyal hayatımızdan vazgeçiyoruz zaman zaman. Not ortalamamız ne kadar yüksekse o kadar mutluyuz çünkü. Sonunda ne oluyor biliyor musunuz? Üniversite bitip de iş hayatına başladığımızda işkolik insanlar olup çıkıyoruz. Hayatta yarışın hiç bitmeyeceğini, bu dünyada kusursuzu bulamayacağımızdan anlamamız gerekirken biz hep onun peşindeyiz. İş hayatında -çoğunlukla- hiyerarşi olduğu için hep bir terfi uğruna gecelerimizi gündüzlerimize katıp var gücümüzle çalışmaya devam ediyoruz. Bu sefer ödün verdiklerimiz aile hayatımız oluyor. Çocukları kreşte olan anne ve babalardan bahsediyorum. Şu an onları yeterince anlayamıyor ve yargılıyor olabilirim. Muhtemelen ileride ben de o kulübün bir üyesi olacağım; ama yine de, şu an düşüncelerimi belirterek akıp giden zamana bir hatırlatıcı bırakmak istiyorum. Bundan on yıl sonraki ben için, ileride yapmamam gerekenleri hatırlatacak bir yazı. İşkolik olma hali, modern hayatın bize kıpkırmızı bir elma olarak sunduğu zehirden başka bir şey değil. Bu duruma düşmemizin sebebi ise artık tek maaşın, bir ailenin isteklerini ve gereksinimlerini karşılamak için yetersiz bir meblağ olması. Bu yüzden her kadın, çalışarak aile gelirine katkıda bulunmak zorunda kalıyor. Elbette ki çalışan bir kadın olmak çok gurur verici bir durum. Kendi ayakları üzerinde durabilmek, kimseye muhtaç olmadan hayatını idame ettirebilmek ve en önemlisi bilgili ve kültürlü biri olmak her kadının sahip olması gereken özellikler. Ancak tüm bunları yaparken çocuk sahibi olup çalışmaya ara vermeyince çocuklarınızdan bihaber geçirebilirsiniz yıllarınızı. Bunun çocuk için birçok eksisi olduğu muhtemeldir. Ancak ben yalnızca, siz farkına varmadan geçecek olan zamana dikkat çekmek istiyorum. Onlar sizin çalışma saatlerinizden ya da işinizin yoğunluğundan etkilenmeseler bile siz onların nasıl büyüdüğünü fark edemeyeceksiniz. Hayatın koşuşturmacası içinde onlar büyüyecek ve dönüp baktığınızda şaşırıp kalacaksınız. Nasıl olup da tüm bu süreci kaçırdığınıza hayret edeceksiniz. Ama sebebi açık: siz ve mükemmeliyetçi zihniyetiniz. Fakat siz, "Ben işimin, ailemin ve çocuklarımın önüne geçmesine izin vermiyorum." deyip bunu başarabiliyorsanız, bir sorun yok. Çünkü aile her şeyden önce gelir. Sözüm meclisten dışarı. Annelerden söz etmişken, işkolik babalardan da söz etmek istiyorum. Belki çocuğun anneden alacağı sevgi daha önemli olduğu için annelerle ilgili konuştuğumu sanmışsınızdır ancak ben, ebeveynlikte anne ile baba arasında çok büyük farklar olduğunu düşünmüyorum. Otoriteyi sağlayan kişi olarak baba, belki sevgisini göstermede zorluk çekebilir. Ancak ebeveynlerden ikisinin de çocukları çok sevdiğini biliyor ve bu sevgiyi çocuğa da olabildiğince hissettirmeleri gerektiğini düşünüyorum. Bana kalırsa, çocuğun bu sevgiyi hissetmemesine sebep olan şey; çalışan bir anneden çok, belki de yüzme yarışını izlemeye gelmeyen babasıdır. Click filmi bunun için gerçekten çok güzel bir örnek. Ailesine daha yaşanılır bir hayat sunmak için işinde yükselmek isteyen bir babanın koca bir ömrü, ailesinden bihaber geçirişine tanık oluyorsunuz (Click 2006). İyi niyeti, karısını ve çocuklarını kaybetmesine engel olamıyor ne yazık ki (Click 2006). Filmden bahsetmeyeceğim ancak verdiği önemli mesajla ve sizi güldüren sayısız sahneleriyle izlenesi bir fantastik komedi olduğunu söyleyebilirim. İşkolik babalara dönecek olursak, önem sırasında ilk sıraya işlerini koyan bu babalar çocuklarının da eşlerinin de sevgisini kaybetmeye mahkumdurlar. Demek istediğim şu ki; iş ya da herhangi bir şey ailenize ayırdığınız zamanın önüne geçmesin. Hayatta hiçbir şey, çocuğunuzun ilk adımını ya da ağzından çıkan ilk "anne", "baba" sözcüklerini size unutturacak ya da bu anları kaçıracak kadar çok yer kaplamasın hayatınızda. Benzer durumlar anne ve babanızla geçirdiğiniz zaman için de geçerli. Anne ve babanızın yaşlılığında yanlarında olup onları mutlu etmek ve olabildiğince bilinçli olarak onlarla vakit geçirebilmek gerçekten işinizden daha önemli olmalı. Çünkü eğer bunu kaçırırsanız, yeniden elde etme şansınız olmayacak. Bunları yalnızca size değil, kendime de söylüyorum; hem şu anki hem de bundan yıllar sonraki bana.