Savaşın Bilinmeyenleri

"Gözlerindeki o korkuyu hiç unutamam. Şimdi hepimiz sağ salim olsak da kalbim çok buruk." dedi. Kendi eşinden bahsediyordu. Çok da düzgün olmayan Türkçesiyle bana içini dökmeye çalışıyordu. Yüzündeki bütün çizgilerden hüzün ve savaşın acıları okunuyordu. Bir an o odadan uzaklaştım ve kendimi onun yerine koydum. Sadece düşündüğümde bile gözyaşlarımı tutamadım. O da beni bekliyormuş. İkimiz de ağladık bir süre ve sonra sarıldık. Bahsettiği bu anları şimdiye kadar kaç kere düşünüp ağlamıştır bilmiyorum ama sadece kendimi onun yerine koyunca düşündüklerim bile beni birçok kez hüzünlendirdi. Suriye'deki savaşı anlatıyordu. Yaşadıkları şehre bomba yağarken eşi ve çocuklarıyla kaçışından ve eşinin geride kaldığı için ne kadar korktuğundan bahsediyordu. "Hala yaşadığımıza inanamıyorum. Gerçi çok da yaşıyor sayılmaz ya." deyip hüzünlü bir tebessüm ediyordu. O güne kadar savaşın bu yanını hiç düşünmediğim fark ettim. Çocukların savaşla büyümesi ve belli bir evlerinin olmamasını düşündüm. Savaşın askeri tarafında ne kadar acı çekiliyorsa sivil tarafında da o kadar acı çekiliyormuş. Korkuyla büyüyormuş bazı çocuklar. Mavi gökyüzü görmüyorlarmış günlerce. Karınları acıktığı için değil de bomba sesleriyle uyanıyormuş bebekler. Savaş yaşayan ülkelerde bebekler annelerine nazlanamıyormuş. Anne ve babalar her gece yataklarına girdiklerinde, hala çocuklarıyla birlikte olabildikleri için şükrediyorlarmış. Ne kadar da acımasızmış insanlar, ne kadar da karanlık ve insafsız bir dünyada yaşıyormuşuz. Suriyeli bu adam bana hikayelerini anlatmaya devam ettikçe Hayat Güzeldir (1997) geliyordu aklıma. Çok benzettim bu adamın hayatını o filme. Belki de bu yüzdendir bana bu kadar uzak olması. Böyle şeylerin sadece filmlerde olduğunu düşünürdüm, ne yazık ki gerçek hayattan esinlenirmiş filmler. Aradan aylar geçmişti ve bir gün Kızılay'da arkadaşımla buluştuk ve yeni bir restoran açacak olan arkadaşımıza yardım için Konur Sokak'ta yürüyorduk. Uzun süredir görmediğim Kızılay o gün bana ayrı bir güzel ve rengarenk gelmişti. Restorana gireceğimiz sırada bomba patladı ve o andan itibaren Suriyeli adamı eskiden hiç anlamadığımı fark ettim. İnsanlar kaçışıyordu, herkes ağlıyordu ve bana çok uzak gelen savaş 1 ayaklarımın altını titretmişti. O gün fark ettim ki yaşadığımız dünyada hiçbir zaman savaş bitmeyecek. Her an dünya üzerinde bir mazlum ağlayacak ve zaman ne olursa olsun bir babanın kalbi buruk kalacak. Ben 21 yaşına gelmiştim ve 100 metre uzağımda bomba patlayınca eve gidene kadar elim ayağım titremişti. Savaşla büyüyen kadınlar, çocuklar ve babalar nasıl unutabilirlerdi ki o günleri? Bir gün savaşın bittiğini düşünsek bile bu insanların kendi kalplerindeki enkazı kaldırması nasıl mümkün olabilir ki? Bu olayları araştırmaya başladıktan sonra anladım ki Batılı ülkelerdeki insanların rahatı için Orta Doğu'da doğan insanlar enkaz yığınına çevriliyor. Filmde de gösterildiği gibi savaşlarda en çok ölen değil de yaşayan zarar görüyor. Çocukluğunu tozpembe geçirebilmiş ve en azında savaş görmemiş bizler, savaşın bize çok uzak olduğunu düşünüyoruz. Bazılarımız benim gibi ümitsiz olup dünya üzerinde her zaman savaşın olacağını düşünüyor ve bazılarımız ise bitmesi için çaba sarf ediyor. Bu olaylara hangi açıdan bakarsak bakalım; savaş görmüş, birçok günler bombayla uyanmış ve kalbinde kocaman bir enkaz olan insanlara yardım etmekle başlamalıyız. Başka ülkelerden gelen insanların keyfimizi bozduğunu düşünüp karşı çıkmak yerine duygudaşlık yapmalıyız. Savaşı durduramasak bile, sebep olduğu enkazı kaldırmalıyız. Bu yazıyı kaç kişi okur bilinmez; fakat o Suriyelinin yüzündeki acıyı herkes okuyabilirdi eminim.