AŞK EŞİTTİR YOL ÇARPI ZAMAN

"Seni sonsuza dek seveceğim, ölene dek beraber olacağız..." Merhaba! Az önce insanlığın söylediği en büyük yalanlardan biriyle tanıştırdım sizi... "Yalan değil ki bu ama" demeyin şimdi bana. Yetmiş yaşında söyleyeniniz varsa bunu alıp başımı giderim. Yalan da benim yalanım olur başımı öne eğerim. Fakat yirmili yaşlardayken bana karşı çıkmayın önce bir dinleyin. Belki de ben yanılıyorum, yani yanılmak insanoğlunun en kabul edilebilir özelliği sonuçta... Çok da güzel bahane bulduğumdan bahsetmiş miydim? Çok mu sinirli bir giriş oldu sanki? Normalde gayet sakin ve dünya tatlısı bir insanım ben... Efendime söyleyim geçenlerde bir filme denk geldim. Böyle romantik takılıyorum o zamanlar... Gençlik işte sevgilimizden ayrılmışız, dram ve romantizm içeren her filmi ezberlemeye yemin etmişim sanki... Baba mesleğidir bizde kendine acı çektirmeye çalıştırmak... Biri de çıkıp demiyor ki "Ah, benim salak oğlum senin neyine acı çekmek yapamıyorsun işte zorlama." Mizacım gamsızdır biraz benim öyle zora, acıya, derde pek gelemem. Övünmek gibi olmasın annem doğurmuş beni. En sevdiği oğlunun dertten derde koştuğunu görse ne kadar üzülürdü kim bilir? En sevdiği oğlu dediğime bakmayın siz, tek oğlu benim zaten de aramızda küçük bir sır olarak kalsın bu olur mu? Bak yine konudan konuya atlıyorum. Biraz da tez canlıyım sanırım. Film tahmin edeceğiniz üzere romantizm üzerine minik minik dram serpiştirilmiş bir aşk hikayesini anlatıyor. Böyle romantizm üzerine dram puantiyeli gibi bir film... Şaşırdık mı? Haydi hep bir ağızdan söylüyoruz "Hayır!". Esas kız ve esas oğlan aynı lisedeler ama gel gör ki şansa bak mezuniyet gecesi hayatları kesişiyor. O geceden sonra da her sene aynı gün buluşmaya karar veriyorlar. Böyle hikayeleri anlatıyorsunuz sonra gençlerimiz inanıyor bunlara yapmayın... Yanlış anlaşılmasın aşka inanmayan biri değilim ben, sadece dokunuyor bana fazlası. Öyle kitaplarda ya da filmlerde durduğu gibi durmuyor ki meret, çok kötü çarpıyor adamı... Konumuz ben değilim zaten, boş verin beni şimdi... Güzel insanlar şimdi sizlere on puanlık uzman sorusunu soruyorum! Sonsuza dek birini severken molalarda araya başka insanlar almanın günahı nedir? Sessizliği dinlediğimiz kısım oluyor burası işte! Filmde araya giren insanlar ya da onlarca olaya rağmen evlenebilen iki insanı hayretler içerisinde izledim. Birbiriyle hala bir bağlantısı olmasına rağmen insanlar başkalarının hayatlarına girmesine nasıl müsaade edebiliyor akıl sır erdiremiyorum. Aşk her şeyi telafi edebilecek güçte bir duygu ise eğer bu gücünü niye telafi etmek yerine bir arada kalmaya kullanmıyor? Bu sürüncemenin içinde sıkışıp kaldım ben de işte... Bundandır bu kadar kafa yormam aşk üzerine zaten. Aşka takıntılı olduğumdan da değil ben kafamı bir şeylere yormaya seviyorum. Ne bileyim bir şey düşünmezsem beni terk edip gidecekmiş gibi sanki kafam. Kafamı yorduğum o uykusuz gecelerden birinde Arşimet gibi yataktan fırlayıp "Eureka!" diye bağırdım. Aşka bilimsel açıdan yaklaşıp bir matematik denklemiymiş gibi eşitliğin karşı tarafına bir şeyler koymaya çalışmaktansa onu olduğu gibi kabul etmeye karar verdim. Sonuç olarak karşıma alabileceğimden daha büyük bir düşman aşk... İstanbul'u karşıma alıp "Seni yeneceğim İstanbul!" demek gibi bir şeydi benim için. Aşkı bulursunuz ya da bulmazsınız bu konuda hiçbir fikrim yok ama benim gibi sorgulamayı bırakın onu. Sorgulayarak hiçbir yere varamıyor insan, varmasını beklemek saçma olurdu zaten. Bir yere varabilseydim eğer bir anlamı kalmazdı bence. Yedi milyar insanı ilgilendiren bir konuda bir yere varabilmek kim ben kim? Ne diyelim o zaman "Aşka inanmayın ama aşksız da kalmayın!".