Hissizlik

Hayatımız boyunca bir şeyler hisseder, duyumsar ve ona göre tepkiler veririz. Tabi bu durum her zaman böyle işlemez. Bazen gerektiği gibi hissedemeyebiliriz. Özellikle son dönemlerde bana insanlarda hissizlik artmaya başlamış gibi geliyor. Ya da sadece bende başladı bilemiyorum. Bu konuda bir süre düşündüm. Sonrasında okuduğum Olağanüstü Bir Gece kitabıysa tuzu biberi oldu diyebilirim. Kitabın kahramanı da, tam olarak benim dediğim şekilde hissedemediğinden bahsediyordu. Her şeyden öte bu hissizlik hissiyatının sadece bu yüzyılla sınırlı kalmadığını anlamamı sağladı. Sonuçta kitap 1900'lü yıllarda geçiyor. Üstelik düşününce bahsettiğim bu durum kiminde birkaç yıl kimisinde birkaç saniye sürebilir. Aslında hissizlik; sıkılmışlık, alışmışlık ve elde etmiş olma duygusuyla ortaya çıkıyor. Peki, çözümü ne? Birçok örneği var bu durumun. En başta toplumda çoğumuzun gittiği ve çok eğlendiği bir mekandan başlamak istiyorum: Tema parklar. Tema parklar, insanların adrenalini doruklarda yaşadıkları yerlerdir ve bence tema parkların kurulma sebeplerinden biri de hissizleşen insanların tekrar bir şeyler hissetmek istemesi. Daha fazla adrenalin isteyen bünyeler tatmin olmak için hız trenlerine binmeye, çok yükseğe çıkarıp bırakan oyuncaklardan haz almaya başladı. Yaşadığım bir olayın ardından bunun tatmin olmak için yapılan bir eylem olduğunu anladım. Hız trenlerinin simülasyonu olan 7D denilen bir çeşit sinema vardı. Buraya girdiğimde çoktan hız trenindeki adrenalini yaşadığım için beni etkilemedi oysa yanımdaki daha önce hiç binmemiş arkadaşımsa çok etkilenmiş gözüküyordu. Hız trenlerine binmeye gözünün korktuğunu söyledi. O zaman bu durumun sebebinin alışmış olmam olduğunu anladım. Korku filmlerinde de buna benzer bir durum olduğunu söyleyebilirim. Mesela ben, ailem korku filmi izlemeyi sevdiği için neredeyse 8 yaşımdan beri çok fazla korku filmi izledim. Bu, benim korku filmlerinden eskisinden daha az etkilenmeme neden oldu. Yanımda biri deli gibi korkarken ben ne var ki bunda, nesinden etkilendiniz bunun diyebiliyorum. Ama tabi ki benim de küçükken çok korkup tek başıma uyuyamadığım, abimin yanında uyuduğum günler vardı. O zamanlar kendi odamdan abimin odasına usulca sıvışır, abi uyuyamıyorum derdim. Asla buna korku filminin neden olduğunu söylemezdim. Bana izin vermeye devam etsinler diye korkmadığımı iddia ederdim çünkü korku ve gerilimi daha o yaşlarda hissetmekten büyük keyif alırdım. Şimdi böyle hissedemiyorum. Alıştım ve de hissizleştim. Gece, ıssız sokaklarda dolaşırken tam olarak istediğim o hisse tekrar kavuşuyorum. Yürüdüğüm sırada istemsizce korku filmlerinden aklıma gelen sahneler bende gerilim duygusu yaratıyor. Buradan anladığım korkmamamın nedeninin filmin sadece kurgu olduğu fikrine zamanla alışmış olmam. Oysa filmde geçenlerin gerçekte yaşanabileceğini düşününce beni korkutmaya devam ediyor. Duyguları elde etmiş olmamız da hissizleşmeye yol açabilecek etmenlerden. Bunun bir de bir üst boyutu var. O da her şeyi elde etmiş olmak. Baron Friedrich'in Olağanüstü Bir Gece'de yaşadığı tam olarak buydu. Ailesinden kalan miras, onu hayatı boyunca lüks içinde yaşatmaya yeterdi. Hayatta her istediği olduğu için geriye isteyecek bir şeyi kalmamıştı. En büyük yanılgı bu durumun sadece kurgusal olduğunu düşünmek olur. Son dönemde, hissizleştiği için ve yaşanabilecek her şeyi yaşadığını düşündüğü için çevremizde intahar eden insanlar var. Temel problemse ne her şeyi yaşamanın ne de bütün duyguları yaşamış olmanın mümkün olmadığını fark etmemek. Bunun yanılsama olduğunu yaşadığı olaylardan sonra fark eden Friedrich'in akabinde söylediği şu sözler beni çok etkiledi: ''... yeniden hissetmeye başlamıştım, kurumuş dal yeniden yeşermiş tomurcuk veriyordu.''(Zweig 36). O tekrardan hissedebilmeye başladığında bu durumu utançla anmadı aksine olabildiğince mutlu oldu çünkü tekrardan utancı, öfkeyi ve daha fazlasını hissedebilmişti. Hissetmenin hayatımızdaki yerini gündelik hayatta fark etmesek de, uzaktan bakıp inceleyince bunu nasıl kaçırdım denilecek kadar büyük bir öneme sahip. Bu kadar önemli olan bu eylemi zamanla kaybettiğimizi düşünmekse büyük yanılgı. Ne hız trenindeki eski hazzı almamak ne de korku filmi izlerken yeterince gerilmemek hissedemediğimizi göstermez. Sadece duygularımızın eski yoğunluğunu kaybettiğini gösterir. Hissedemem gözüyle bakarak kendimizi sınırlamaktan vazgeçmeliyiz. Yaptığımız sınırlamalarla duygularımıza ket vurmuş oluyoruz. Bunu kendimize yapmamaya özen gösterelim. Alıştık, sıkıldık ama bütün duyguları kaybetmiş olamayız değil mi? Yanılgılara kapılmayalım. Bunun tek bir çözümü var o da kendi kendimizi sınırlandırmamak. Sonuçta hissetmenin sınırı yoktur. İlayda Memiş