Tutku, Ahlak ve Kadın

En ahlaklı kararı verme yarışı mı bu hayat, yoksa azami derece tutkuyla yaşamak mıdır mühim olan? Onu bunu yargılamaktan başka bir şey bilmiyorsunuz şu üç günlük dünyada. Ötekileştirmekten, yalnız bırakmaya çalışmaktan, soyutlamaktan başka bir şey yapmıyorsunuz sizce ahlakı yanlış insanlara. Ama sorarım o zaman, siz kimsiniz? Siz, toplumsunuz. Siz dayatılan bağnaz fikirler, "Aman konu komşu ne der?"deki konu komşusunuz. Evet siz, daha bir iki gün önce Ayşe Hanımın kızını bir çocukla el ele görüp "A-aa!" diyen siz, gençlere aşkı doya doya yaşatmayan ve yaşam damarları körelmiş olan siz. Bana göre de sizin yaptığınız ahlaksızlıktır. Pencereler arkasına sığınmayı iş bilip tutkularını kovalayanlara taş atmak hem cesaretsizlik hem de ahlaksızlıktır. Peki eğer bu ahlak denen şey size göre de bize göre de değişecekse, önünde sonunda birimiz yanlış çıkmayacak mıdır? Soruyorum, ahlak nedir? Görecesi böylesine geniş bir kavramla oynamaya çalışmak bir çeşit kumar değil midir? Herkes ahlaklı ve erdemli olmanın hayata karşı güçlü durmak olduğunu sanıyor. Halbuki sadece toplumun tehlikesiz ve emin olan arkasına sığınmaktır bu. Halihazırda ahlaklı seçimi yapıp erdemli biri olacağını sanan sıradan insanlarla dolu orası. Ama işte, sıradan insan... Asıl güç, tutkularını dünyanın öbür ucuna kadar kovalayabilmektir. Hor görüleceğini bile bile kalbinin yolundan gitmektir. Stefan Zweig'ın Madame Henriette karakteri, işte tam da bu güce sahip olan kadındır. Herkesin düşündüğünün aksine arkasına bile bakmadan tatsız tuzsuz evliliğini bırakacak kadar yürekli, coşkulu bir beyle kaçıp gidecek kadar gözü kara. Acı olan ve beni asıl öfkelendiren ise riyakarlık. Kadın, kadın olduğu için daha çok hırpalanacak. Bu cesaret göstergesi size göre terbiyesizlik olacak, Madame Henriette yuvasını terk etmiş küstah bir eş olacak topluma göre. Ama bana göre değil. Çünkü neye cesaret neye ahlak neye tutku dediğimiz farklı olduğu gibi, kadın kavramlarımız da başka. Zweig'ın (2015), "... bir yanda gerçek kadınların, öte yanda Madame Henriette gibi "doğasında orospuluk yatan" kadınların olduğunu söylediğinde, sabrım taştı" (s. 21) satırları size nasıl olur da cinsiyetçilik diye bağırmaz? Ya terk edilen Madame Henriette olsaydı? O zaman da toplum aynı tepkiyi aynı haşin kelimelerle gösterecek miydi? Yoksa örtbas mı edilecekti? Mahcup olması gereken yine bir başına kadın mı olacaktı? Çünkü en nihayetinde utanması gereken hep kadın çıkmıyor mu? Kadın olmak baş eğmek, laf dinlemek, ses çıkarmamak değildir efendim. Kadın demek ateş demektir ve kadın demek güç demektir. Seni bu dünyada hor gördürecek, ezdirecek, ayırmaya çalışacak her insanoğluna karşı dik durabilmektir. Kadın demek, çiçek böcek falan demek değildir, kadın demek kadın demektir. Kendi değerinin farkında olmalıdır kadın. Çünkü yaşamadığı zorluğu küçümseyecek zaten dar kafalı insanlar, durmaksızın ahkam kesecekler. Üstelik bu konuda kime göre ve neye göre yanlış olduğu konusunda da oldukça benciller. Tek doğru kendilerininki. Toplumun basmakalıp ahlak dayatması, buna karşı durabilen çok az insanın beyin kıvrımlarında dolaşan "Neden?" sorusunu yok edemeyecek. İşte o insanlar size arka çıkacak. Öylesine yoksun ki geriye kalanlar, sanki onların başına benzeri gelse çok farklı davranacaklarmış, en erdemlisini onlar bileceklermiş gibi. Durumu değerlendirmeye ve anlamaya çalışan, koşulları gözden geçirebilen insanlardan bahsediyoruz. Küçük kızlarını gözleri yükseklerde yetiştirebilecek vizyonda olanlar bozacak bu oyunu. Zaten bu çıkmazın içinden de ancak böyle çıkılır. Kadına, kadının gerçek anlamının doğduğu anda anlatılmaya başlanmasıyla. Doğduğunda abi, baba evlendiğinde koca, kaynana değil, hayata geliş amacının sadece kendi hayata geliş amacı olduğun fark ettirilmesi gerekli. Eğer varsa sizin de verilecek bir kararınız; dönmeyin geriye, bakmayın arkanıza. Lakin bilin ki ben bıraktığınız yerde sizi destekliyor olacağım.