Anne-Babalık

Toplumumuzda insanların hayatlarını belli başlı kalıplar içerisinde yaşaması gerektiğine inanılıyor. İnsanlar önce okulunu bitirmeli, erkeklerden askerliğini yapmaları, ardından da evlenmeleri beklenir. Bu sınırların dışarısına çıkarlarsa o insanların hayatları bazen ayıplanabiliyor ve bazen de onların yaşantıları toplumca kabul edilmiyor. Ben günümüzde bu kalıplara bir tanesinin daha eklendiğini düşünüyorum: Çocuk sahibi olmak. Aslında bu yeni bir şey değil ancak günümüzde çocuk sahibi olmak istemeyen insanların sayısı arttıkça toplum tarafından bu durum daha çok gözler önüne getirilmeye başlandı ve sanki herkes çocuk sahibi olmak zorunda gibi çocuk sahibi olmayan insanlara psikolojik baskı uygulanmaya başlandı diye düşünüyorum. Mario Levi de benim gibi düşünmüş olmalı ki insanların çocuk sahibi olmamalarının eleştirilmesini kendisi Bir Cümlelik Aşklar kitabında eleştirmiş. Ben de bir çocuk sahibi olmayı son zamanlarda çok fazla insandan duyduğum ve kendim de birçok televizyon dizisinde tüm yeni evli çiftlerin hemen çocuk sahibi olduğunu gördüğüm için benim çok ilgimi çeken bir konu oldu. Toplum tarafından insanlara böyle önemli kararların empoze edilmesi bence hiç sağlıklı bir durum değil. Bu psikolojiyle, gerçekten istemeden çocuk sahibi olan insanların da sağlıklı bireyler yetiştirebileceğini düşünmüyorum. Çocuk sahibi olmak veya olmamak insanların eşiyle birlikte karar vermesi gereken bir konu. Bu duruma aile dışındaki insanların yorum yapmasının oldukça hadsizlik olduğunu düşünüyorum. Ne de olsa bu o insanların hayatını etkileyecek bir durum ve eğer o çocuğa siz bakmayacaksınız bu konuda yorum yapma hakkına sahip değilsiniz. İnsanlar çocuk bakıp bakamayacaklarına kendileri karar verebilecek kadar akla sahipler, kimsenin bu konuda tavsiyeye ihtiyaç duyduğunu zannetmiyorum. Çocuk sahibi olmak insanların omuzlarına büyük bir sorumluluk yüklüyor aslında. Sizin bakımınıza muhtaç minicik bir yavrunuz oluyor çünkü. Onu bırakıp uzun süre bir yere gidemezsiniz, tatillerinizi ona göre ayarlamanız gerekir, dışarı çıkacağınız saatleri onun uyku saatleriyle çakıştırmamanız gerekir. Bunların yanında onun ihtiyaçlarını karşılamadan kendinizi rahat da hissedemezsiniz. İnsanlar bu sorumluluk altına girmek istemiyor olabilirler bu oldukça doğal bir durum. Kendi hayatlarını bir başkasını düşünmeden yaşamak istiyor olabilirler, belki daha kendi hayatlarıyla ilgili hayalleri vardır. Dünyayı dolaşmak istiyor olabilirler veya işlerinde çok iyi bir yere gelip çok iyi bir kariyer sahibi olmak istiyor olabilirler. Eğer bu insanlar çocuk sahibi olmanın getirdiği sorumluluğun kendi yaşantılarını büyük bir kısmını işgal edeceğini düşünüyorsa ve bunu istemiyorsa, bu onların kararıdır. Kimse bu konu hakkında yorum yapmamalıdır. İnsanların çocuk sahibi olmayı isteyip istememelerinin yanı sıra bunu becerebilecek donanımda olmalı gereklidir aslında. Eğer çocuğunuzun ihtiyaçlarını karşılayabilecek kadar maddi imkanınız yoksa veya çocuğunuzun manevi ihtiyaçlarını karşılayabilecek kadar sağlıklı bir ruhsal durumunuz yoksa sadece toplumsal normlar size çocuk sahibi olmanız gerektiğini söylüyor, diye çocuk sahibi olmamalısınız. Kendi kendisini idare edemeyecek o küçük insanın en azından zaruri ihtiyaçlarının her birini zorluk çekmeden karşılayabilmeniz gerekir. Sizden psikolojik olarak destek beklediğinde ona her türlü yardımı edebilmeniz gerekir. Bunları yapamayacaksanız sağlıklı bir birey yetiştirebileceğinizi zannetmiyorum, o zaman çocuk sahibi olmayın daha iyi. İşte bunlardan dolayı ben insanların diğerlerinin hayatlarında bu kadar büyük bir öneme sahip olan bu konuda yorum yapmasını doğru bulmuyorum. İnsanlar kendilerini bir çocuğa bakabilmek için yeterli hissetmiyor olabilirler, bir çocuğa bakmayı istemiyor da olabilirler. Bunun ayıplanacak bir tarafı olmamalıdır. İnsanların kendi seçimleri ve kendi hayatları söz konusu olunca başkalarına söyleyecek söz kalmıyor. Toplumumuzda da bence bu durum artık değişmeli ve özellikle yeni evlenen çiftlerin etrafındaki teyzeler ne zaman torun sahibi olacaklarını sormaktan vazgeçmeliler. Hazırlayan: Alperen Toraman Yazar: Mario Levi Tür: Öykü