HAYATIN KIRIK YOLLARI

The Broken Circle Breakdown'u 2013 Filmekimi'nde tamamını otuz beş yaş üstü bir izleyici kitlesinin oluşturduğu bir salonda izlemiştim. Otuz beş yaş bana göre yaşlı sayılabilecek bir yaş değil hele hele yolun yarısı hiç değil ama o zamanlar on yedi yaşında bir genç olarak salonda hiç sırıtmadığımı da söyleyemem. The Broken Circle Breakdown, inanılmaz müzikleriyle sizi bambaşka duygulara sokan fakat geneline bakıldığında izleyiciyi fazlaca üzen bir film. Filmin ortalarından sonra birer birer gözyaşlarına boğulmaya başlayan orta yaşlı çiftlerden oluşan izleyici kitlesinin ortasında benim de duygu seline kapılmamam garip olurdu fakat benim için hüngür hüngür ağlamaktan daha önemli bir şey vardı o an. Aklımda belirmiş, gözlerimin önünde ışıklı bir tabela misali yanıp sönen, içimde net bir şekilde tanımlayamadığım duygular uyandıran bir cümle: Hayat hiç adil değil. Evet, hayat hiç adil değil. Adaletsizliğinin yanında tutarsız hatta zaman zaman küstah ve mutluluk hiç de öyle anlatıldığı gibi kalıcı ya da kolay elde edilebilen bir şey değil. Aşk konusuna henüz değinmiyorum bile. Beraber izlediğim büyüklerimin yanında hayat tecrübelerimin sınırlı kalması olsa gerek beni direkt ağlamaya değil de bu cümleleri düşünmeye iten. Şu an bunları yazıyor olmam da hala düşündüğümü gösteriyor aslında. Belki o gün çevremde ağlayan insanların yaşlarına geldiğimde çoktan düşünmekten yorulmuş, belki hepsine kendimce bir cevap bulmuş, belki de bulamamış olacağım. Son cümlemdeki "belki" lerin fazlalığı; hayatın ne kadar beklenmedik şeylerle dolu olduğunun, nasıl tahmin edilemez bir yolculuk olduğunun en basit göstergesi sanırım. Hayatın bu bir nev-i haddini bilmezliğini, aşkla kurulan ama beklenmedik şekilde bir yıkımla son bulan küçük bir banliyö ailesi üzerinden anlatıyor yönetmen Felix van Groeningen The Broken Circle Breakdown'da. İlk görüşte birbirlerine ait olduğunu hisseden, birbirlerine olan sevgileri tutku düzeyinde olan, kendi yaptıkları evlerinde beraber müzik yaparak kazandıkları para ile geçinen bir çiftin dünyasını ne yerle bir edebilir ki? Böylesine büyük bir aşktan daha güçlü ne olabilir? İşte bu soruların cevabı, aynı zamanda bu kadar insanı ağlatan şey: küçük kızlarının kansere yenik düşerek hayata veda etmesi... Tamamen saf bir aşk sonucu dünyaya gelen bir çocuk ve onun gözleri önünde gün be gün hayattan kopuşunu izleyen ebeveynleri... Seyirciyi en hassas noktalardan birinden vuruyor film ve onu silinen gözyaşlarından sonra derin bir sessizliğe yol açan o soruyla baş başa bırakıyor: Aslında her şeyin yolunda gittiği her anımız için çok şanslı sayılmaz mıyız? Kimse kötü şeyler gelsin istemez ne kendi başına ne de sevdiklerinin başına. Film bittiğinde salondan çıkarken keşke hayat da bu kadar sevecen olsa dedim. Attığımız her adımda kovaladığımız mutluluğu kaybetmek o kadar kolay ki aslında, yaşadığımız o kadar güzel şeyin tamamen tersine dönmesi. İşte tam da bu yüzden yaşadığımız her güzel dakikanın değerini bilmeliyiz. Çünkü bizi nasıl şeyler bekliyor bilmiyoruz. Kim bilir nasıl acılar çekeceğiz ve gün gelecek içinden çıkmaya gücümüzün yetmeyeceği çukurlara düşeceğiz. Filmin son sahnelerinde her şeyini kaybetmiş bir adam olarak şarkı söyleyen başkarakter Didier'in gözlerini gördüğümde anladım bunu. Her şeyini kaybetmiş bir adamın gözleri... Belki "salondaşlarım" biliyordu tüm bunları hatta belki yaşamışlardı bile o yüzden bir daha düşünmediler ama ben bir filmde olsa da bu kadar net ve gerçekçi bir şekilde, hayatın acımasızlığıyla ve adaletsizliğiyle ilk kez karşılaştım. Belki birçoğu unuttu bu filmi ama yine bir ekim gününde izlediğimin kurma bir gerçeklik olduğunu bilmeme rağmen boğazımı düğümleyen bu hisler ve düşünceler üzerine yazıyorum. Eninde sonunda hayat elimizdekileri öyle ya da böyle bizden alacak ve geriye döndüğümüzde canımızı acıtan güzel anılardan başka bir şey bırakmayacak. Hemen hemen hiçbir noktasına müdahele edemediğimiz bu yolculukta elimizden gelebilecek en iyi şey ise her dakikanın tadını çıkarmak olacak sanırım.