Sana bu mektubu yazmakta o kadar tereddüt yaşadım ki bilemezsin. Ancak son zamanlardaki hallerin beni bu mektubu yazmaya itti. Belki sen farkında değilsin ama son zamanlarda çok değiştin. O kadar çok değiştin ki; bu değişimin en çok sevdiğin, en büyük aşkım dediğin şeye, bana bile yansıdı. Eskiden ne kadar çok vakit geçirirdin benimle. Hayatında önemli bir yerim olduğunu bilirdim. Beni önemsediğini, her ne olursa olsun yine bana dönüp geleceğini bilirdim. Beraber istediğimiz hayal ettiğimiz her şeyi zamanı umursamadan yapardık. Bazı zamanlarda kötü kayıplar da yaşadık. Kara düşmanlar da girdi bizim dünyamıza. Sisler de çöktü dünyamıza birbirimizi hissetmemizi engelleyen. Ancak biz bunlara rağmen geleceğe hep aydın bakan umutlarla ödüllendirdik birbirimizi. Hatırlıyormusun ne çok severdin hayal kurmayı? Beraberken o hayallerin varoluşunu izlerdik. Bazen hüzünlenirdin gerçek olmayan hayallerinde. Hayal kurarken sanki film izlerdin. Sen film izlerkende ağlarsın, kahkaha atarsın sanki oynayan karakterin yerinde sen varmışsın gibi. Ancak dışarıdakilere belli etmezdin duygularını. Çünkü benimleydin. Bilirdin; benimle yaşadığın her şeyin bizim aramızda kalacağını. Duygularını, dileklerini tüm çıplaklığıyla paylaşabilirdin benimle. Bazı zamanlarda da sadece susardın. Hiç birşey yapmazdın. Yapsan bile hatırlanmaya anlatmaya değmezdi senin için. Ama ben hiç kırılmadım böyle zamanlarda. Çünkü yanımdan her zaman tatmin olmuş olarak ayrılırdın. Gitmek istemezdin hiç. Sen giderken böyle davrandıkça bana geri döneceğinden emin olurdum. Çünkü huzuru bulurdun bende, mutlu olurdun bana gelirken. Peki neler değişti ki hayatında benden bu kadar uzaklaştın? Ben biliyorum bunun cevabını. Neyin değiştirdiğini. Artık hayatının büyük kısmını o kaplıyor. Benden çok onunla vakit geçiriyorsun. Sürekli onunla olma planları yapıyorsun. Onunla birazcık daha fazla vakit geçirebilmek için başka şeylerden, sevdiğin şeylerden feragat ediyorsun. Seninle birlikte olmak için sürekli bir şeyler üretiyor ve sen de bunun farkındasın. Bir sorunu bitmeden diğeri başlıyor. Senin sabrına hayran kalmamak mümkün değil. O kadar sabırlısın ki onun yarattığı her bir soruna yetişmeye çalışıyorsun. O senin tüm düzenini alt üst ederken sen onu bir düzene sokmak için çaba harcıyorsun. Artık senin gecen gündüzün o oldu. Yanımdan ona gidiyorsun. Benim yanımdayken bile onu düşünüyorsun. Beni en çok üzen ve bu mektubu yazmaya iten sebep bu. Geleceğini çizeceğin bu yolda ona ihtiyacının olduğunu, başarıya giden bu yolda benim elim yerime onun elini tutman gerektiğini biliyorum. Senin önüne barikat kurmuş kapıların anahtarları onda. Onun sana ihtiyacı olduğundan çok , kurduğumuz hayallerin gerçekleşmesi için senin ona ihtiyacın var. O sana her ihtiyaç duyduğunda , yeni sorunlar yarattığında aslında sana bir kilitli kapının anahtarını teslim ediyor. Onu aslında sen yarattın, o da seni. O, bir çocuk gibi. Büyütene kadar binbir soruna sebep olan. Sorunları tek başına çözemeyen. Annesine ihtiyaç duyan küçük bir çocuk... Ancak büyüyüp zirveye ulaşınca, bir birey olunca annesine hediye edilen bir hazine... "O" da senin için zirveye ulaşınca kömürden elmasa dönüşen bir hazine. Bu hazine sana birçok şey kazandıracak bundan dolayı sana kızamıyorum. Ancak senin bana ihtiyacın var. Ben senin hayat enerjinim. Seni ayakta tutan şeyim. Benimle yeterince zaman geçirmezsen hastalanırsın, dayanamazsın. Ders çalışmak uğruna bana ayırdığın zamanı kısıtlayamazsın. Başarıya ulaşmak için ona ihtiyacın varken hayatta kalmak içinde bana ihtiyacın var. Bunu unutma! Sen bensiz, uykusuz yapamazsın. Sağlığın için hadi artık eski düzenimize, uyku düzenine geri dön! Yol arkadaşın, UYKU