BAŞARISIZ BİR PROJE: SEVMEK MAZHAR ÖZEL

Çok şanslı bir çocukluk geçirdim ben. Babam vardı çünkü benim. Böyle sıradan bir şey söylüyormuşum gibi davranmayın bana; çünkü herkesin içtenlikle "Babam!" diyeceği birisi olmaz yanında her zaman. Her tarafa hüznün hakim olduğu bir pazar sabahında şöyle dedi babam bana: "Oğlum bunu hiçbir zaman unutma; güzel kadınlar insanın ömrünü uzatır." Hiçbir anlam verememiştim o zamanlarda, bu içinde binlerce çelişki barındıran gizemli cümleye. Şimdilerde biraz daha iyi anlıyorum sanırım; bir adamın hayatının bu denli kadınlara bağlı oluşunu... Kimisi bir kadın uğruna şair olur, Turgut Uyar gibi, kimisi alkolik, kimi de psikolojik bozukluk sahibi. Sahi hiç yok mudur bir adamın hayatını sıfırdan zirveye taşıyan kadınlar? Cevap çok basit; elbette var öyle kadınlar. Ama içgüdülerimin getirdikleri, istisnasız bir şekilde, dramatik olan kadın-erkek ilişkilerini hafızamda tutmama neden oluyor. Bu kadar zor ve anlaşılmaz olmamalı diye düşünüyorum; iki insanın birbirini sevebilmesi. Birbirimiz için yaratıldığımızı kabul edip, mutlu sonla biten aşk hikayelerine bir yenisini ekleyebilmek bu denli güç olmamalı. Fakat bu noktada da hayallerimle hayatımın gerçekleri birbirinden koşarak uzaklaşıyor. Gönlüm kusursuz bir aşk hikayesi dilerken, tekdüze hayatımın gerçekleri ise kalbimde en ufak bir sevgi belirtisi olmadığını hatta olamayacağını söylüyor. Sahi ne ara uzaklaştım insanlardan ve sevmekten? Ali Lidar'ın da dediği gibi: "Ben seni severim aslında da düzenim bozulur diye korkuyorum Durduk yere başımıza saçma sapan bir aşk çıkar Sinemaya gitmeye, el ele tutuşmaya falan kalkarız İşin yoksa çiçek al, saç tara, parfüm sık Küsmesi, barışması, ayılması, bayılması Hatta eninde sonunda kaçınılmaz ayrılması..." (Lidar 2015, 56) Sanırım biraz da bu döngünün kaçınılmaz gerçekliği ve daima kötü biten sonu 1 uzaklaştırdı beni kadınlardan ve sevmekten. Çünkü bu adına aşk denen dünyanın en garip duygusu, her seferinde bana zaferi ve yenilgiyi aynı anda tattırmaktan zevk alıyor adeta. Bu kadın kesinlikle benim aradığım, ondan başkasıyla hayatta yapamam düşüncesiyle başlayan süreç gitgide monotonlaşıyor. Sonrasında her iki taraf da, ilişkinin tamamıyla hormonal bir yanılgıdan ibaret olduğuna ve ilişkinin sıradanlaştığına kanaat getiriyorlar. Bir sonraki evre ise, kaçınılmaz son oluyor. Yani ayrılış... Başını okumaktan delicesine zevk aldığım fakat sonunu okurken midemin bulanıp, istemsiz bir şekilde kapağını kapattığım bir kitaba benzetiyorum aşkı biraz da. Yine de o kitabı her gördüğümde elime alıp sayfalarını karıştırmam, hatta dayanamayıp okumaya başlamam, bu paradoksal duygudaki acizliğimi gözler önüne seriyor. Babamın ben çocukken söylediği sözü, "Güzel kadınlar insanın ömrünü uzatır", şimdilerde o kadar kolay çürütebiliyorum ki... Çünkü ne kadar güzel kadın girdiyse hayatıma her biri benden bir şeyler eksiltip, bir şeyler götürüp gittiler. Ali Lidar, (İstanbul: İthaki Yayınları, 2015), 56. 1 Alengirli ŞiirlerKimi zaman çocukluğumu götürdüler, kimi zaman hayallerimi, kimi zaman da en saf duygularımı... Peki hiç mi bir şey katmadı bu kadınlar hayatıma, yıkımdan başka bir şey bırakmadılar mı hayatıma? Her biri o kadar çok şey kattı ki bana, düşüncelerime, kişiliğime... Hiçbir kitaptan, onlardan başka hiç kimseden öğrenemeyeceğim şeylerdi bunlar. Mesela sevdiğin insan olmadan da yaşanabileceğini, hiç kimseden hiçbir şey beklememeyi, gidenin ardından sanki çıkışı olmayan bir mağaraya girmiş gibi davranmamayı öğrendim. Kısacası, hayatta bir kaybeden olmak için gerekli ne varsa onları öğretip gittiler. Ben de bazen bir sokağın çıkmazı, bazen yaşlı bir alkoliğin dilindeki küfür, bazen de hayattaki başarısız projelerden yalnızca bir tanesi oldum. Aynı sevmek gibi...