GÖNLÜNE BİR PENCERE AÇ!

Hani her şeyin bir resmi vardır ya kafamızda. Şiirin de resmi tespihtir benim için. Nerde bir şiir görsem, ne zaman bir şiir kitabını elime alsam tespih gelir aklıma. Dizi dizi kelimeleri tespihin tanelerine benzetirim. Tespihin imamesi o şiirin baskın duygusu olur. Sonrasında ilkokulda zorla ezberletilen ve bir o yana bir bu yana sallanarak tahtanın önünde okumak zorunda bırakıldığımız şiirli günler canlanır zihnimde. Evde pijamamın kolunu çekip sündürerek anlamını bir kere bile düşünmeden defalarca okuyup ezber yaptığım günlere geri dönerim. Dize dize canlanır çocukluğumun kelimeler arasında es verdiğim uzun "ıııı"lı ezberci günleri. Ardından tespihin imamesini öğretmen, tanelerini öğrenci yapıp oynadığım günler gelir aklıma. Oyun oynarken bile bir lider aramışım hayali de olsa. Kendimi baskılamışım. Oyun oynarken bile özgür değilmiş zihinim. Ne yazık... Bana göre şiir yazabilenler çocukluğunda tespihin imamesini otoriter bir karakter yapmamışlardır. Duygularını baskılayacak herhangi bir hayale yer veremez bence şairler. Yani umarım öyledir. Başka türlüsü beni hayal kırıklığına uğratır çünkü. Kelimeleri bu kadar ustalıkla kullanmak baskıya boyun eğmeyenlere özgü olabilir zira. Şair dediğin o kadar özgür bıraktırır ki duyguları iki kelimeyle kilometrelerce yol yaptırır hayallerine, bir mısrayla dünyaları anlatır. Şair dediğin duyguları özgür bıraktıran, kelimelere özgürlük yolunu açan terapisttir. Ne zaman yarıklar arasan sıkıştığın duvarların arasından, gerçek duygularını dışarı akıtmak istesen şiir tam da burada devreye girer. Söylemek isteyip de söyleyemediklerin olur, çok içeriye bir yere gömdüğüm anılar dillenir. Çok hızlı okunur ama zor tüketilir şiir. Tekrar tekrar okunur ama bıkılmaz. Yaşadığın bir olayla daha önce okuduğun bir mısra ilk kez okumuşsun gibi anlamlanır, o an sanki sadece o olay için yazılmış gibi olur. Kişisel meselelerden toplumsal sancılara uzanan bir yolculuğa çıkıyorum Fakir Kene'yle de. Gariptir ki okumadan önce değil de okuduktan sonra takılıyorum adına kitabın. Bu denli içi dolu bir şeye nasıl bu kadar pesimist bir isim koyulabilir diye düşünüyorum ve fark ediyorum ki bir şairi tam anlamıyla anlamak mümkün değil. Kendi anlam dünyanla anlam kazanıyor şairin söyledikleri. Anıl AKKÖSE / 21001920 Peki, neden Fakir Kene? Fakir bir asalaksa kastedilen yaratıcısı tarafından yazarken beğenilmemiş olmalı diye düşünüyorum. Beslendiği duygulardan hazzetmemiş belli ki şair. Kitabın adını tekrar koymak istiyorum. Zira kitap dile gelse zül sayar bu adı. Kırılıyorum içten içe sanki kitap benmişim gibi. Ve yine fark ediyorum ki işin içinde şiir varsa eser sahiplenilir, dizeler okuyucuya ulaştığı andan itibaren kişiselleştirilir. Yalnızca paylaştığını düşünürken yazdıklarını şair şu sözlerle; "Şuraya bir cümle koydum. Bırak acımızı birileri duysun. Hem zaten şiir niye var? Dünyanın acısını başkaları da duysun! Acı mıhlanıp başka bir kalpte durmasın. Ortada dursun. Olur ya biri eline alır okşar, biri alnından öper" (Keskin, 2016) bilmez ki kitabın adına bile alınabilir okuyucu. Doğru zamanda karşılaşırsa insan eserle yalnızca alnından öpmez, kalbine yerleştirir. Derken yine bir aydınlanma yaşıyorum. Bilmez olur mu kelimeleri el ele tutuşturup dizi dizi anlamlar yaratan bir şair okuyucusunun alınacağını. Birhan Keskin alçak gönüllüğü diye bir şey var demek ki diyorum. Yoksa başka türlü açıklanamaz duygu selinde yüzen bir şairin kendi eserini "yoksul bir asalak" olarak nitelendirmesi. "Buraya bir ayna koydum arada önüne geç bak; sen şahane bir okursun" (Keskin, 2016) diyor Birhan Keskin. O "yoksul asalak" ayna oluyor elimde. Bakıyorum aksime tespih boynumda, taneleri kelimelerden. Sallanarak anlamını düşünmeden ezberlediğim şiirler geride kaldı. Dizelerce anı canlanıyor kafamda. Değerini bilmediğim anları ve konuşmaları anlamlandırıyorum tekrar tekrar. "Çok canım sıkılıyor dede" derdim. "Gönlüne bir pencere aç" derdi tespihi elinde... Dizeler anılara uzanıyor, kalbimin penceresi aralanıyor. Kitabın adını yeniden koyuyorum: "Gönlüne Bir Pencere Aç!"