HAYIR BEN BABA OLUCAM!

Herkesi bilmem ama ben küçükken çok fazla evcilik oynardım. Anaokulunda hatırlıyorum da her salı günü o plastik evin içine giren ilk erkek baba olurdu. Geri kalanlar çocukları olur, çocuğun abisi veya kardeşi... Peki, niye hepimiz baba olmak istiyoruz ki? Bence bu sorunu cevabı yönetme içgüdümüz. Bu kötü bir şey mi? Tartışılır ama bir şey belli. Bizi bu zamana kadar hayatta tuttu. İnsan, tarihinin ilk gününden beri bu vardır. Bir şeye karşı üstünlük kurma, yönetme, belki ezme... İlk olarak biz bunu hayvanlarda denedik. Mamutlara binmeye çalıştık. Onları evcilleştirmeye çalıştık. Hortumuyla bir vurdu uçtuk. Fakat yılmadık bir daha denedik. Yine uçtuk. Sonra fark ettik ki bunu yapamayacağız. O zaman kendimize yöneldik. Kendi türümüze. Erkekler daha baskın çıktılar bu dönemde. Sonra bir bakmışız ataerkil aileler ortaya çıkmış. Biraz zaman geçti gittik bir nehir bulduk oturduk kenarına. Tarımdır hayvancılıktır filan uğraştık bir şeylerle. Çok geçmeden bir eksik fark edildi. Lider kim? Birilerinin çıkan karışıklıklara engel olması gerekiyordu. Çıktı kalabalıktan birisi 'Ben olurum dedi' , oldu da. Fakat zaman geçtikçe anladılar ki bu adam yeterli değil. Böyle değiştirdik baştakileri. Peki ya neden? Gerçekten yönetilmeye ihtiyacımız var mıydı, yoksa sadece yönetmek mi istiyorduk. Çok çok geriye gitmemize gerek yok aslında. Romalılara, Mısırlılara, Moğollara, Osmanlıya... Bu uygarlıkların hepsinde mutlaka taht kavgaları yaşanmıştır. Peki ya neden? Yönetmek için. Sadece yönetmek için mi? Hayır. Gücün elimizde olmasını istiyoruz. Gücün tadını bir kez aldığımızda ondan kopamıyoruz. Kimse kopamaz bence. Ben de şu anda derim ' Ben değişmem' diye. Fakat değişirim. Siz de değişirsiniz. Bunun üzerine tonlarca film ve kitap var. Tabi film ve kitaplarda olması gerçek olduğu anlamına gelmez. Gerçek olmasa bu kadar fazla da işlenmez, değil mi? Şu anda bile yönetiliyoruz. Hatta ve hatta bize zorla lider seçtiriyorlar. Bizden zorla yönetilmemizi bekliyorlar. Biz de uyuyoruz buna tabi. Ne yapalım başka şansımız yok. Bazen düşünüyorum da yönetilmesek hayat daha mı güzel olur? Thomas More'un yazdığı Ütopya gibi bir dünya ile mi karşılaşırız? Herkes çalışıyor, herkes kurallara uyuyor, hırsızlık yok, kötülük yok. Kısacası herkesin mutlu olduğu bir dünya. Ne yazık ki adı üstünde sadece bir ütopya. Ben bunu gerçekleştirebileceğimize inanmıyorum. Beceremeyiz en basitinden. Biri üste çıkmaya çalışır ve tüm sistem domino taşları gibi devrilir. Sonra işin yoksa her şeyi düzeltmeye çalış. Tüm sistemi, insanları, bunları yaparken zarar verdiğimiz doğayı... Düşüncesi bile komik geliyor kulağa. Tüm bunların aksine belki de gerçekten yönetilmeye ihtiyacımız vardır. İnsanlarımız garip. Bir laf vardır, ''Büyük gruplar halindeki aptal insanları hafife almayın''. O insanların kontrol altına alınması gerekiyor. Yoksa o topluluğu çok kötü etkileyebilir. O tür insanları yönetmek için bir lidere ihtiyaç duyabiliyoruz. Sadece bu tür gruplar için geçerli değil. Benim gibi, bazen ne yapacağını bilmeyen insanlar içinde lazım. Birilerinin bize ne yapmamız gerektiğini söylemesi lazım. Herkes farklı telden çalarsa sadece gürültü ortaya çıkar. Ancak müzikten anlayan birisi bize yardım ederse mantıklı işler çıkarmaya başlayabiliriz. Fakat son zamanlarda müzikten anlayan birisini bulmak için çok zaman harcıyoruz. Birbirimizi kırıyoruz. Kendi ülkemizin için karışıklıklar bile çıkartabiliyoruz. Ne gerek var gerçekten... Elimizde iki taraf var. Yönetenler ve yönetilenler. Hangi tarafta olacağını sen ve zaman belirleyecek. Yapacağın hareketler, söyleyeceğin sözler, tuttuğun taraf bile bunu etkileyecek. Hangisinde olmak istediğini bilemem. Fakat bildiğim kesin bir şey var. Bu sistem çok uzun bir süre boyunca devam edecek.