GERÇEK MUTLULUK: AİLE MUTLULUĞU

İlkokul sıralarında belki de onlarca kez karşılaştığımız cümle: '' Aile toplumun temelidir.'' Yaşımız ilerledikçe de duymaya devam ettiğimiz ve çoğu zaman da klişe kategorisine aldığımız bu ifadeye hak ettiği değeri vermiyor ve ne yazık ki çoğu zaman çok yüzeysel değerlendiriyoruz. Kendimizce yaptığımız mutluluk tanımında aile, ne yazık ki pek de bir önem arz etmeyecek bir konumda olabiliyor bu yüzden. Maddi ihtiyaçların ve maddi temelli, amaçlı sözde manevi hedeflerimizin çizdiği mutluluk tablomuzda aile çok da kullandığımız boya olmuyor bunun kaçınılmaz sonucu olarak. Peki, bu olumsuz durumu nasıl bertaraf ederiz? Bence aklımızı kullanıp ailenin birey ve toplum üzerindeki uzun vadeli paha biçilemez değerinin farkına vararak. Şartlar gereği kendisi ile evlenilen kişi ile değil de ilk görüşte ve her görüşte insanı heyecanlandıran bir insanla yapılan evliliktir sağlam bir aile kurumunun kapısını aralayan. Ancak böyle bir evlilik fani değil baki bir mutluluğun tohumlarını atabilir. İşte asla şaşmaz pusulamız olan aklımızın öncülüğünde başlayan bir süreç. O akıldır ki her zaman saman alevi gibi çabucak yanıp göz alan ama hemen sönüvereni değil de bir güneş gibi kaynağı belirsiz ama ömrü sınırsız, her daim aydınlığını ve sıcaklığını hissedebileceğimiz uzun vadeli şeyi tercih eder. Böylece başlangıcında olduğu gibi ortasında da sonunda da aklın öncülüğünde uzun vadeli mutluluğu hedeflemeye kararlı bir çifti gözümüzün önüne getirelim. Hiç mümkün müdür evlendikleri gündeki heyecanı ömürlerinin sonuna dek an be an koruyabilen böyle bir çiftin mutsuz olması? Bunlar öyle eşlerdir ki birbirlerinin gözlerine ne zaman baksalar geçmişten gelen dertlerini, geleceğe yönelik endişelerini unuturlar; geçmiş hiç olmamış, gelecek hiç gelmeyecekmişsine. Mutluluktan uyunulmayan geceler, yıllar geçtikçe ruhta farklı akortlarda çalınan mutluluk ezgileri, coşkun duygular sonucu gülmeler, ağlamalar; devamlı birbirilerini görme isteği, birlikte olmadığı zamanlarda birbirlerine söyleyecekleri çok şey varken beraber olunca hiç birinin akla gelmdiği, gelse de nasıl ifade edileceğinin bilinmediği zamanlar... Milyarlarca insan içerisinden bu iki insan birbirini bulup sevme bahtiyarlığına erişmiş ya hiç izin verirler mi kendileri, aileleri dışında cereyan eden olumsuzlukların bu mutluluklarını bozmasına. Hele de imkan dahilinde midir hiç bu rüyadaymış gibi yaşayan insanların çevresinde en ufak bir olumsuzluğa sebep olmaları? Evin içinden dolup taşan bu mutluluk hayatlarının her anını olumlu yönde etkileyecektir artık. Şimdiye kadar yanından geçip gittikleri, üzerinde dikkate değer bir şey olarak göremedikleri şeyler; içinde yaşadıkları bu evren ve onun her bir zerresi gerçek anlamına kavuşmuştur. Kendileri mutlu oldukları için içinde yaşadıkları bu kainatın ilk defa yerli yerinde olduğuna şahitlik ederler. Kendileri mutlu olma görevlerini hakkıyla yerine getirmiş, evren de onlara uymuştur sanki. Belki de mutluluğun tanımı, kapsamı değişmiş; ne olduğunu kendilerinin de tam olarak kestiremedikleri, tecrübe edeceklerini hiç hayal bile etmedikleri bir ruh hali içerisinde yaşamaktadırlar. Bu sözlere, kalıplara sığmaz; kaynağını kendi akıllarıyla yarattıkları mutluluğun cisimleşmiş haline gelen insanlar elbette ki etrafındakiler için de en azından bir iyilik kaynağı olacaktır. Böyle kutlu bir birlikteliğin meyvesi olan çocuklar bu kaynaktan nasibini alacaklar ve onlar da bu mutluluk bayrağını kendisinden sonrakilere aktaracakar. Olumsuzluk, kötülük... Geçti artık o devirler. İşte insanlığın toptan mutluluğu, kurtuluşu. Kendisini sadece yazar olarak adlandırmanın çok büyük bir kadir bilmezlik olacağını düşündüğüm kişidir Tolstoy. İdeolog, filozof, yozlaşmış kilise tarafından farklı bir din söylemi getirdiği için afaroz edilen bir din adamı, hukukçu, sanatçı... Falanca kişinin hayat hikayesini beylik anlatım yollarıyla okurlarına tüketilmek üzere sunan piyasa yazarlarına hiç benzemez kendisi. Aile Mutluluğu adlı öyküsü bence bunun en büyük kanıtı. Her ayrıntısına sinmiş bir gerçekçi bakış açısıyla hem bireyi hem de toplumu akıl ve ahlak temelinde mutluluğuna ulaştırmaya çalışırken eserini ne sıkıcı bir vaaza dönüştürüyor ne de sanatından ödün veriyor. İdeal bir insanlık portresi çizen bu kitabı asla tüketemeyeceğim ama kendisinden her daim yararlanacağım, büyüleneceğim mutluluk dersiyle benim gözümde kutsal kitap statüsüne kavuşuyor böylece.