Bilip de Anlatamamak

Bilmediğimiz olay veya durumlar bize zarar vermez. Aslı ortaya çıkana kadar, yalan, gerçek olarak kabul görür. Ama bir de gerçeği bilmesine rağmen bunu dile getirme gücüne sahip olmayanlar vardır ki asıl çile onlarınkidir. Emile Zola'nın Therese Raquin adlı romanında, odak figürler Therese ve Laurent tarafından inşa edilen yalanlar dağının temelindeki gerçekleri bilen onca figür olmasına rağmen hiçbiri bunları dile getirememektedir. Ben de onlardan biriyim, tekir kedi Francois. Paris'te bu eve taşındığımızda üç kişiydik, Therese, Camille ve Bayan Raquin. Bir de ben varım tabii ki. Ev en başta bir hayli kasvetli ve iç karartıcıydı. Bayan Raquin zamanla eve halılar, çiçekler aldı ama her nedense evdeki kasvet bir türlü yok olmadı. Ben evin tüm odalarında geziyordum. Therese ve Camille'in odasına sıkça uğrardım, en beğendiğim oda onlarınkiydi. Bayan Raquin, Therese ve Camille'i birbirleriyle evlendirmişti önceden ama öyle bir haldeler ki, evli demeye bin şahit ister. Birbirlerine gülümsemeyi bırakın hele, karşılıklı bakışmaları bile nadirdir. Günlerden bir perşembe, eve bir sürü konuk geldi. Bana da eğlence, hepsinin yanında gezindim ama genelde Therese'in kucağında oturdum, perşembe akşamları her ne oluyorsa beni birden sevesi geliyordu. Perşembeler geldi geçti, Therese'in bana olan ilgisi akşamın bazı dakikalarında azalmaya başladı. O dakikalarda, neden bilmiyorum, o da Laurent de kalkıp baş başa kalmaya giderlerdi. Bir gün evde olmadık bir sesle geldi Therese'in odasından. Bendeki de merak, koştum baktım ne oluyor diye. Perşembeleri gelen Laurent gelmiş, her nasıl girdiyse eve artık. Onları bırakıp tekrar aşağı inmiştim ki, haykırışlar duydum Therese'in odasından. Bayan Raquin'in umru değildi ama ben tekrar çıktım. Therese de Laurent de odada yarı çıplak, birbirlerine sarılmışlar. En başından beri diyordum, bu ev kasvetli diye. Kasvetin tek kaynağı tozlanmış perdeler değilmiş meğer, neler neler dönmüş bizim evimizde. Akşam gittim Camille'e anlatmak için, benim sadece miyavladığımı söyledi. Miyavlıyormuşum ha?! Bir dinlese beni her şeyi anlayacak. Artık evde dört kişiyiz, Laurent de eklendi. Bayan Raquin'in sevimli oğlu, Camille'in kankası, Therese'in sevgilisi... hayat ona güzel. Laurent'in Therese'e geldiği günlerden biri yine, ki nerdeyse her gün geliyordu, Therese beni ona bakarken yakaladı. Bana bakıp aynen dedi ki: Sanki her şeyi biliyormuş da gidip Camille'e anlatacakmış gibi bir hali var... Nasıl yapacak bak: Ayağa kalkacak, bir ayağıyla beni, öbürüyle seni gösterip: "Hanımla bey odada sımsıkı kucaklaşıp öpüşüyorlar". Hani Therese, seni severim, sırtımı okşarsın, beni beslersin ama aklımdan geçen tam da buydu. Camille bir anlasa beni... Akşam tekrar anlatayım dedim, anlattım Camille'e olan biten her şeyi. Ondaki de inat, bir türlü anlamıyor. Beni kaldırıp yanından uzaklaştırıyor. Bir bilse olanları... Aradan zaman geçti, Camille gelmez oldu eve. Tekrar üç kişiye düştük evde. Therese de Laurent ile evlendi. Camille bir bilse olup biteni, nereye gittiğini de kimse söylemiyor bana. Her ne sebeptense artık Therese'in odasından önceden bahsettiğim çığlıklar gelmiyor. Sanki her şeyi bitirmek için evlenmeyi bekliyorlardı! Kedi aklıma hiçbir şey anlamıyorum. Aylar geçti. Bayan Raquin felç oldu, hareket edemez hale geldi. Artık Therese ve Laurent, aylardır inşa ettikleri yalanlar dağından rahatlıkla bahsediyorlardı onun önünde. Dediklerine göre Camille'i de onlar öldürmüşler. Eh be Camille, beni dinleseydin ya zamanında, her şeyi anlatmıştım sana. Bayan Raquin de her şeyi biliyor artık, belki anlatıyor da birilerine kendince ama dinleyen kim? Üstü yalanla kapalı gerçeği bilmenin kimseye faydası yokmuş, sadece bilene zarar veriyor. Bilgi, iletilince bilgi oluyor. Bilmemek neyse, bilip de iletememek beni bile ne hallere düşürdü, kim bilir Bayan Raquin nasıl hissediyordur. Gerçeği bilip de anlatamamak, dinletememek, herkesin bir yalana inanmasına seyirci kalmak ne kadar acı, ama patiden bir şey gelmiyor.