ARAYIŞTA

Size de oluyor mu bilmiyorum ama ben bazen bir renk curcunasının içinde kaybolduğumu hissediyorum. Günahların, doğruların, yanlışların, kavgaların ve aşkların arasında kendimi şaşırmış halde buluyorum. Tökezlediğimi görüyorum, yorulduğumu hissediyorum. Belki de yorgunluk, yılgınlık nedir bilmeyen şımarık ruhumun yanılsamasıdır bunlar bilemiyorum. Sanki içimde, derinlerde korkunç bir karadelik taşıyormuşçasına uzaktayım her şeyden. Bu bahsettiğim öyle bir karadelik ki zayıf hissettiğim her an beni ve benim dünyamı alıp hiç edecek, yok edecek kadar güçlü... İçim bir garip, kimi zaman tanıdık kimi zaman yabancı duygularla dolup taşıyor. Ruhumda iyiyi kötüyü, doğruyu yanlışı ayırt edemezken bazı günler, bilhassa insanlara karşı yaklaşımlarımı gözden geçirirken mutlaka birkaç oksimoronla karşılaşıyorum. Bir bedene yüzlerce insan sığdırmaya o kadar çabalamışım ki şimdi kendime yer edinemiyorum şu elli kiloluk bedende, yirmi bir gramlık ruhta. Ortalıkta çaresizce kalmışım da sığınmaya çalışıyorum sanki. Eğreti duruyorum ama kendi içimden de ayrı düşemiyorum işte. Bilmiyorum, sanmıyorum bu duyguyu tarif edebileceğimi. Bütün bunların sonucu olarak belki de yalnız bir hayat sürdürüyorum. İçtiğim kahvenin bile tadının olmadığı anlar oluyor elbette, şu an gibi, ama bir yandan da bu düzene ayak uydurmaya çalışıyorum. Kendimi kandırmadan, kötü olan her ne varsa yüzleşerek, kendimi bularak devam edebilmek için kalbime aklımla telkinlerde bulunuyorum. Tabi bunlar işe yaramıyor orası ayrı yerin konusu. Bir yerden sonra tüm meselem kendimi keşfetmek oldu. Kendimi keşfedebilmek adına artık klişeleşmiş Birinci Yeni şiirlerini hatmettim, kimsenin bilmediği mükemmel şarkılar dinledim, lise öğrencilerinin bir ton emek ve kavgayla çıkardığı beş on sayfalık siyah beyaz fanzinleri okudum. Sonra ne oldu? Hala sakladığım yüzlerce fanzin, 3000'i aşkın bir online şarkı arşivi, sahaflardan toplanmışları harici çöp sayılan azdan çok bir kütüphane... Aklımda kalan ne bilmiyorum, ne oldum ya da ne hale geldim bilmiyorum. Kendimi kitapların ya da insanların içinde aramaya devam etmedim çünkü bulamadıkça sinirlendim. Belki bulunamayacak kadar eşsiz belki de bir hiçten öteydim. Muhtemelen bundandır arayışımın sonuçsuz kalması. Her neyse, baktım bunlarda bulamıyorum ben de dolaştım. Caddelerce, şehirlerce, ülkelerce dolaştım. Kartımda para kulağımda kulaklık vardı ben de altı ülkeyi karış karış gezdim. Ve inanır mısınız yine bulamadım. Ben doğduğumdan beri böyleyim ve anlayabildiğim kadarıyla doyumsuzum. Korkularım, şikayetlerim hiç bitmiyor esasen. Koca bir hayat elimde yansın istemiyorum. Koca bir hayat dediğime bakmayın gerçi... Belki son günümdür bugün ya da belki de son kışımdır bu kış. Derdim aşikar hayatımı heba etmekten korkuyorum. Kendimi serseri mayın gibi ortalığa bırakmaktan, zihnimin derinliğini kaybetmekten korkuyorum. Benim ütopyalarım yok. Rüyalardan, masallardan güzel hayat beklemiyorum. Sadece elimdeki hayatın ziyan olmasından endişeleniyorum. Bahsettiğim kaygılara şimdiye kadar en yakın tanıklığım J. D Salinger'in Çavdar Tarlasında Çocuklar adlı eserinde gerçekleşti. Neden bilmiyorum belki de romanın başkarakteri Holden Caulfied çok dalgalı biriydi ve yaşına göre umarsız bir arayışta gelmişti bana. Keskin çizgileri vardı ama aynı benim gibi üzülmeyi çok iyi biliyordu o da. Holden'in meşhur şapkası ve aylaklığı bende yok ancak farklı noktalarda buluşabiliyoruz. Bana kalırsa ikimiz de sonsuz bir arayıştayız, gençlik sanrıları yaşıyoruz. Kendimizi keşfedebilmek, topluma kıza kıza varlığımızı anlayabilmek için ruhumuzdan ödün vermeden bir şeyler yapmaya çalışıyoruz. Doğrudur ya da yanlıştır ben bilmem. Daha fazla Holden Caulfied adına konuşamam ama ben ruhumun katmanlarını aramaya devam ediyorum. Bulabileceğime ise pek inanmıyorum.