Bekçi

Biliyorum bütün doğrulara hakim olduğunuzu. Yakaladığınızı zannettiğiniz hiçbir gerçeğin sahte olamayacağına kendinizi ne denli inandırdığınıza da biliyorum. Attığınız her adımdan önce yaptığınız onca hesap sizi aydınlığın düşlerinde gezdiriyor farkındayım. Karanlık sokakların pasaportu olan hüzün de selamlamıyor sizi değil mi? Parmak uçlarınızda güçsüzlüğün hiçbir belirtisi yok öyle mi? Dokunsanız sanki bir dağa, hareket ettirebileceksiniz onu. Tek bir nefesiniz yeter umudunu kesmiş birini hayata döndürmeye veya. Tabii ki öyledir. Hayatın her köşesine müdahale edebilecek kadar yaşanmışlığınız var çünkü. Hissetmediğiniz geometrik yalnızlığınızda parçalandığınızın farkında olmayınca siz, medeniyetlerinden her çağından geliyor gibi hissedebilirsiniz. Manasız olduğunu bilseniz de, ağzınızdan çıkmasını engelleyemiyor olabilirsiniz bazı sözcüklerin. Anlamayabilirsiniz aklının içinde savaş veren insana zamanın iyi gelmeyeceğini, aksine onu kanatacağını. Çünkü siz insan için olan ve insana dair olan şeylerin ayırdını yapabilecek kadar kabuklaştınız değil mi? Cevaplamak istiyorum sorduğum bu soruyu. Hiç yol kat etmediniz. Bakışlarınız ardındaki sahteliğin farkında değilsiniz. Gülüşleriniz, duruşlarınız ve hatta yürüyüşleriniz bile bu denli sahteyken, nasıl derman olabilirsiniz dertlerin çoğuna? Nasıl kaldırabilirsiniz her düşeni siz daha tökezlemeyi bile bilmiyorken? Deneyimlemediğiniz şeylerin iyileştirici iksirini nasıl kaynatırsınız dibi görünen gönül kuyularınızda? Yapamazsınız bunların hiçbirini. Haykırıyorum sizlere buradan; çözdüğünüzü zannettiğiniz her şeyden bihabersiniz. Eksikliklerinizin cümleye dökülmesinden o denli korkuyorsunuz ki, başkalarının zayıflıklarının gece bekçiliğini üstleniyorsunuz. İzin vermiyorsunuz hiçbir karmaşıklığın gün yüzüne çıkmasına. Müsaade etmiyorsunuz hiçbir bastırılmış duygunun dışa vurulmasına. Biliyorsunuz çünkü sıranın bir gün size geleceğini, her şeye iyi geldiğini zannettiğiniz sözcüklerin sizi de bir noktada kanatacağının farkındasınız. Rengarenk elbiseli düşlerinizin ardında saklanan hüznün size çektireceklerinden korkuyorsunuz. İç çekmeyin okurken bunları. Hak vermeyin hiçbiriniz, istemiyorum. Yabancılaşmanın öneminin farkına varana kadar değmesin fikirleriniz benim aklımın eleştirisinin sınırlarına. Eğer yabancılaşmanın sizi yolun sonuna ölümün yaklaştırdığından çok yaklaştırdığını düşünmüyorsanız, katılmayın bana. Uzaktan seyredin. Acıyın bunları düşünen adama veya sanki bir etkisi olacakmış gibi üzerimde. Yine başlayabilirsiniz sadece söylenmek için sarf edilen kelimelerinizi boğazınızdan yağ gibi akıtmaya. Ben ki düğümlerken boğazımı, kapatırken kulaklarımı; sizler açın bütün duyu organlarınızı. Söylenmesi gereken şeylerden mahrum bırakmayın aciz dostlarınızı. Dolduramadığınız bütün boşlukların acısını sersemletici bir rüzgar gibi vurun tüm düşkünlerin yüzüne. Bildiğiniz gibi anca o zaman bir iş başarmış, gamsızlığın ve kederin derin kuyusuna ip atmış olacaksınız. Yaralı parmağa işemiş olmanın derin huzurunda, mizacınızdan vazgeçin. Düştüğünüzde, kalktığınızda; güldüğünüzde, ağladığınızda; koştuğunuzda, durduğunuzda ve daha nicelerinde sizi bırakmayacak olan mizacınızın varlığından bihaber olun. Anca sizi bu paklayacaktır çünkü. Kandırın kendinizi kandırabildiğiniz kadar ki söyleyecek daha fazla cümleye sahip olayım ben. Ne diyor bu adam demeyin ne olur! Soyutlaştırılmış gelmesin size hiçbir tümce. Anlamıyorsanız yazılmış şeylerin önemini, kızdığım sizler değilsiniz demektir. Suça sürüklenmiş çocuğun bakışını atmıyorsanız eğer mahmur mahmur, gülebilirsiniz her eleştirinin ardından. Fakat sana müsaade etmiyorum Mario Levi. Çözdüğünü sanıyorsun biliyorum bütün aşağılanmışlıkları. Her okunan cümlenden sonra ettiğin tebessümün oluşmasına izin vermeyeceğim. Biliyorum yapmaya çalıştığın her şeyi. Öyle üzerine basıp geçilecek hislerle saldırmıyorum sana, telkari ustasının gümüş işlemesi gibi zaman köreltmiyor, zarifleştiriyor sana olan kavgamı. Senin oyunundan gitmek yok sanıyorsun lakin ben bütün çıkış noktalarını tek tek işaret ediyorum. Kaybettiğim zamana karşılık alıkoyuyorum senin sahteciliğini. Her bireye inandırdığın, yanlış olabileceğine ihtimal vermediğin aşk doğrularını tek tek reddediyorum. En ufak zerrende hissetmediklerin yaşanmışlığının bir parçası değil anlıyor musun? Yukarıda yazılmış olan bütün öfke sana! Bu Oyunda Gitmek Vardı elbet fakat benim oyunumda tek gidiş yolu, senin ulaşamadığın gerçekliğin kapısından geçiyor. Ben senin oyununu geçtim, ya sen; sen benimkini geçebilecek misin?