RÜZGAR NEREYE BİZ ORAYA

Live the moment. Carpe diem. Anı yaşa!!! Bunlar size ne ifade ediyor? İçinde yaşadığımız toplumun getirdiği düzen kavramının ya da bu kavramın ne gibi temeller üzerine kurulduğunun eleştirisini yapmayacağım bu yazıda. Yalnızca merak ettiğim bir konu var. Hayatı boyunca hiç plan yapmamış, tabiri caizse rüzgar nereden eserse o yöne hareket etmiş birileri var mı aramızda? Varsa lütfen ses versin. Sizi duyamıyorum!!! Yok mu??? Ben de öyle tahmin etmiştim. Yani hayatımızın pek çok aşamasında plan yaptığımız ve bu plana göre hareket ettiğimiz konusunda hem fikiriz. Daha biz doğmadan ailelerimiz bizim için en iyisinin ne olacağını planlamaya başlıyor. Bu doğrultuda, sabah erkenden kalkıp okullara, kurslara gönderiliyoruz, gençliğimiz seçtiğimiz meslekte başarılı olmak bir yerlere gelmek için çalışarak geçiyor. Peki ne uğruna? Bizim için en iyisinin bu olduğunu nerden biliyoruz. Tutturmuşuz bir toplumda yer edineceğim kaygısı, neyi neden yaptığımızı sorgulamıyoruz bile. Mutluluk illa çok çalışmanın getirdiği başarı ve saygıyla mı gelir bize? Yoksa insan kendini hayatın akışına bırakırsa mı çıkar asıl fırsatlar insanın karşısına? Bu fırsatları sorgulamadan değerlendirirsek bir gün başkalarına anlatacak muhteşem bir hikayemiz olur belki. Kim bilir? Çok akıllı olmak da gerekmez bunun için. Hatta belki de aklımızı daha az kullanmak faydalıdır bizler için. Böylece kuralları veya karşımıza çıkan fırsatları sorgulamayız, olduğu gibi kabul ederiz. Zaten hep üstüne fazla kafa yorup olabilecek her türlü olumsuz ihtimali hesapladığımızdan ıskalamaz mıyız hayatı? Ne diyordu Forrest Gump'ın annesi: "Hayat bir kutu çikolata gibidir. İçinden ne çıkacağını asla bilemezsin." Haklıydı. Forrest'ın hayatı pek çok beklenmedik sürprizle doluydu. Karşısına çıkan her öneriye "Evet." diyen Forrest "Hayır." cevabını kullansaydı belki de okulundan sporcu bursu kazanamayacaktı. Askere gitmeyip Vietnam Savaşı'nda üstün başarı gösteremeyecek ve bir şeref madalyasına layık görülmeyecekti. Can dostu Bubba ile tanışmayacak, Bubba Gump karides şirketini kurmayacak ve bir milyarder olmayacaktı. Pinpon konusunda ne kadar yetenekli olduğunu keşfedemeyecekti. Çocukluk aşkı Jenny ile tekrar karşılaşmayacaktı ve gerçek aşkı tadamayacaktı. Eğer canı isteyince koşmaya başlamasaydı ve üç yıl, iki ay, on dört gün, on altı saat koşmasaydı, başkalarına ilham veremeyecekti. Batmakta olan şirketleri kurtaramayacaktı. Pek çok ünlü politikacıyla tanışamayacaktı. Yani sıradan, hatta ortalamanın oldukça altında, herkes gibi bir hayat sürecekti. Sistemin içinde kaybolup sönecek ve başkalarına anlatacak müthiş ve ilham verici bir hikayeye sahip olmayacaktı. İnanılmaz bir hikayeniz yoksa yaşamanın ne anlamı var? Dünyaya bir iz bırakamıyorsak neden varız? Şimdi ben diyorum ki bir dakika arkanıza yaslanın ve hayatınız hakkında kısa bir değerlendirme yapın. Bugüne kadar "hayır" kelimesinin hayatınızı nasıl baskıladığını bir düşünün. Sonu ne olur diye düşünerek kaçırdığınız her şeyi... Henüz on sekiz yaşında pek çok şeyi deneyimlememiş bir genç olsam da hayatın sürekli endişelenmek için çok kısa olduğunun farkındayım. Bir daha hiçbir zaman bugünkü kadar genç olmayacağımın farkındayım. Mutluluğun kovalanarak yakalanacağının farkındayım. Fırsatların akışına bırakınca beni bulacağının farkındayım ve eğer karşıma çıkan fırsatları değerlendirmezsem ve bazen akışına bırakmazsam hayatı bir gün çok geç olacağının farkındayım. Belki de artık rüzgara direnmek yerine onunla birlikte hareket etme zamanı gelmiştir. Elimize kocaman bir rüzgar gülü alıp onun hareketini izleme, rüzgarı da ardımıza alıp koşma zamanı şimdi. Hadi bakalım. Hep birlikte kalkalım yerimizden şöyle bir silkelenelim. Verelim sırtımızı rüzgara. Savrulmanın keyfini çıkaralım. Rüzgar nereye biz oraya!