Karşındakine Koşulsuz Güvenebilecek Kadar Cesur Musun? Güven nedir? Neye göre insanlara güveniriz ya da inanmamayı tercih ederiz? Bence güven çok soyut ve tartışmaya açık bir kavram. Eğer öyle olmasa günümüzde milyonlarca insan güven problemi yaşayıp psikologların kapısını çalmazdı. Zaten insanlık olarak soyut kavramlarla aramız hiçbir zaman iyi olamadı. Elimizle tutamadığımız veyahut herhangi bir şekilde kanıtlayamadığımız olgular hep uzak ve şüpheye açık geldi bizlere. Soyut kavramları açıklayamadığımızda da ortaya yeni fikirler atıp durumu olduğundan çok daha karmaşık hale getirdik. Bu yüzden de aşk, sevgi, saygı gibi hepimizin hayatını büyük oranda şekillendiren "soyut" kavramlara yabancı hale gelmeye başladık. Dolayısıyla da günlük hayatımızda ve insanlarla olan ilişkilerimizde büyük sorunlar yaşar olduk. Zeynep Hacıosmanoğlu 25 Nisan 2016 Belki de güven başlı başına bir hataydı insanlık için. Tek başına gözümüzü açtığımız ve yine tek başına ayrılacağımız dünyada birken çok olmaya çalışmak en başından anlamsız bir uğraştı. Eğer sosyalleşme, arkadaş edinme, aile kurma gibi şeyleri hayatımıza sokmasak güven gereksinimi de duymayacaktık. Lakin sosyal hayvan olarak adlandırılan insan için yaşamını tek başına sürdürmek de çok zor olurdu. İşte tam da bu noktada yüzyıllar önce atalarımız bir karar verdi ya tek başlarına yaşayacaklardı ya da birbirlerine güvenmeyi seçip bir arada kalacaklardı. o zamanlardaki vahşi hayvan saldırılarını da göz önünde bulundurunca bir arada kalmak ortak düşmana yani doğanın doğurduğu zorlu koşullara karşı birlikte savaşmak en mantıklı tercihti. Bana sorarsanız işte tam da böyle başladı "güven" ile olan köşe kapmacamız. Genç Dergi Temmuz 2013 Peki birine ya da bir şeye güvenmeye nasıl karar veririz? Yakınlık, kurulan bağ, mantıklı bulmak, diğer insanlar tarafından kabul görmesi... Bu kararı verirken bize yardım eden bunlardan hangisi ya da hangileridir? Sanırım bir kişiye güvenmeyi seçerken yine en ilkel duygumuz olan altıncı hissimize güveniyoruz. Hani "Nedenini bilmiyorum ama onda hoşlanmadığım bir şey var." dediğimizde açıklayamadığımız o sebep. Yine de güveninizin boşa çıkmayacağının ya da canınızın yanmayacağının garantisini kimse veremez. Sanırım bu noktada da geçmiş tecrübelerimize güveniyoruz yani karşımızdaki insan o zamana kadar güvenimizi boşa çıkarmadıysa ona olan güvenimizle diğerlerine olan arasında fark oluyor. Diğer bir değişle kendimizi olabildiğince korumaya alıp ondan sonra duygularımızı yönlendiriyoruz. İnsanlar olarak düşünemediğimiz her tehditi yok saymaya meyilliyiz. Eğer ki bir şey bizim hayal gücümüzü aşıyorsa gerçekleşemeyeceğine kanaat getiriyoruz. Tıpkı Küçük İskender'in de dediği gibi "Aç kalan bir sincapla aynı evde yaşasanız bir gün sizi kemirmeyeceğini kim garanti edebilir; bunu hiç kurgulamadığımız için güzeldir sincap." (İskender). Karşımızdakine güvenmek için bir sebebimiz yokken bile eğer o kişinin bize kötülük yapabileceğini düşünemiyorsak inanmayı seçiyoruz. Bu noktadan baktığımızda aslında fazlasıyla savunmasızız. Öte yandan da güven duygusu biz daha anne karnındayken öğrenmeye başladığımız bir şey. Doğduğumuzda ise etrafımızdaki insanlar tarafından sayısız kez aşılanmaya çalışılıyor. İlk önce koşulsuz bir şekilde anne ve babamıza güvenmeyi öğreniyoruz daha sonra ise etrafımızdaki diğer insanlara. Karşımızdaki insanlara güvendikçe kendimize olan güvenimiz ve hayattaki başarımız doğru orantılı olarak artıyor. Beraberinde getirdiği sayısız sorun ve belirsizliğe rağmen insanlara güvenmek yalnız olmadığını, başın sıkıştığında sana bir el uzanacağından emin olmak dünyanın en güzel şeylerinden biri. Bence her bireyin ihtiyacı olan yaşaması gereken bir duygu bu. Küçük İskender'in Her şey Ayrı Yazılır kitabında bahsettiği gibi güven duygusu hem çok soyut ve belirsiz hem de eşsiz bir duygu. Güvenmek insan güç verir hayata olan inancını arttırır. Şu sıralar toplumca belki de en çok ihtiyacımız olan şey güvenmek. Kendimize, arkadaşlarımıza, komşumuza, ailemize koşulsuz güvenmek. işte bunu başarabilirsek daha umutlu günlere uyanabileceğiz.