KENDİME BİR YER

"Bir şeyden kaçıyorum bir şeyden, kendimi bulamıyorum dönüp gelip kendime yerleşemiyorum, kendimi bir yer edinemiyorum, kendime bir yer..." der Nilgün Marmara meşhur şiirinde. Hayatımız boyunca kendimizi bulmaya, bir yere veya birine ait olmaya çalışıyoruz, kendimize bir yer edinmeye de. Ama hep bir beden büyük geliyor tüm kalıplar, bazen de küçük. Hani bazı filmlerde sorunlu bir genç olur ve onun da bilge bir hocası, ağabeyi, danıştığı herhangi bir kişi. Bu kişi de hep aynı soruyu sorarak sorunlu genci allak bullak eder ve tüm hayatını sorgulamasını sağlar. İşte bu tür filmlerin ortak sorusu şudur: "Kimsin sen?" Sahiden kimim ben, kimsin sen? Bir ressam, cumhurbaşkanı, anne, çocuk, kötü biri ya da sadece bir insan. Bunlardan hangisisin? Yoksa hepsi birden misin? Ya da hala kim olduğunu bilmiyor musun? Asla doğru bir cevabı olmayan ve bana göre bilmemenin kötü bir şey olarak algılanmaması gereken nadir bir soru. Tüm yaşamımızı bu soruya anlamlı bir cevap vermeye adıyoruz. Son nefesimizi vermeden önce ben bu oldum demek için bir ömür harcıyoruz. Kimi zaman bıksak da, kaybolsak da yine kendimizi bulup biri olmaya çalışıyoruz. Zaten insan kendini kaybetmeden ne kadar insan olabilir ki? Hayatımızdaki insanlar, hırslarımız, düşüncelerimiz, yaşadığımız mutluluklar ve de acılar bizi biz yapıyor ve kimliğimizi oluşturuyor aslında. Yine de bana göre ben oldum, ben buyum diyemeyiz sanırım. Hep bir ben kimim der insan kendine. Hani birkaç saatliğine hayatı durdurduğumuz anlar vardır ya, sadece kendi kendimize kaldığımız anlar. Tüm yaşadıklarımızı, kendimizi sorguladığımız ve nasıl bir insan olduğumuzu düşündüğümüz. Hayal ettiğimiz bir insan mı olduk yoksa düşünemeyeceğimiz kadar kötü biri mi? Bir hayal kırıklığı mıyız yoksa gurur kaynağı mı? İnsanları gülümseten biri mi yoksa üzen biri mi? Hangisi, kim? Kara kara düşünürüz bu soruların cevaplarını. Kendimizi hiçbir cevaba da sığdıramayız ama. Sormakla oyalanır dururuz. Sonra bir bakmışız hayat akmış gitmiş. İşte insanoğlu böyle kendini kalıptan kalıba, beklentiden beklentiye soka soka daha doğrusu sokmaya çalışa çalışa hiçbir yere sığamaz oluyor. Sonra o hayatı durdurduğumuz anlardan birinde ise boş boş duvara bakarken yakalıyor kendini. Bir süre sonra insan kendini aradığı yerde bulamıyor, kaybediyor yolun herhangi bir yerinde. Ne zaman kendini kaybettiğini hatırlamaya çalışıyor ama bulamıyor. Tekrar bulmaya çalışması da bir şey ifade etmiyor çünkü kendinin nerede olduğunu bilmiyor. Bir yerden sonra hayat sadece nefes aldığı bir zaman dilimine dönüşüyor, yalnızca izliyor olan bitenleri. Şeffaflaşıyor insanoğlu ama içini açmak değil onunkisi, içini kaybetmek. "Gittiğim her yerden az evvel çıkmış gibiyim Nereye bakarsam bakayım bulamıyorum kendimi Olduğum hiçbir yerde değilmişim gibi geliyor Olmadığım her yerde de varmışım gibi..." diye içini dökmüş Ali Lidar. Bazen ben de kendimi kaybediyorum, sonra buluyorum, tekrar kaybediyorum. Hayatımın neresinden bakarsam bakayım kaybolmuşum gibi geliyor. Her yerde bir izim varmış gibi ama asla oralardan geçmemişim sanki ya da olmak istediğim çok yer varmış da hiç oralarda bulunamamışım veya olmak istemediğim her yerdeymişim. Hayat özellikle de büyürken böyle bir döngüde gidip geliyor aslında. Kendini kaybedişler ve buluşlarla, bulamayınca yeniden yaratışlarla geçiyor. Bazen dünyaya sığamıyorsun, bazen de varlığının küçüklüğünden bile daha ufak görüyorsun kendini. Varsın ama yoksun, belki de hiç olmamışsın ya da hep bir yerlerde var olmuşsun.