Kendi Hayatının İçinde Misafir Olanlar

Hiç hayatınıza bakıp bir şeyleri değiştirmeyi istediniz mi? Hiç başka biri olarak uyansam dediniz mi? Ya da hiç bir başkasının hayatını yaşamayı düşlediniz mi? Ben düşledim. Ama bu soruyu kime sorsam aldığım tek bir cevap oluyor: Hayır. Bana sorarsanız, bu cevabı veren herkes yalan söylüyordur. Hayatım boyunca insanları incelemeyi ve çözümlemeyi çok sevdim. Birinin konuşurken yalan söylediğini, heyecanlandığını, utandığını ve benzeri bütün duygu değişimlerini rahatlıkla anlayabiliyorum. Hani derler ya "insan sarrafı" diye, ben kendimi tam olarak bu şekilde tanımlıyorum aslında. İşte, tam da bu sebepten ötürü başka bir hayata özlem duyan insanları rahatlıkla anlayabiliyorum. Peki, nasıl? Size bunun aslında çok basit olduğunu söylesem ne derdiniz? Psikoloji bilimi uzun zamandır insanların duyguları ve davranışları üzerine çalışıyor ve çıkan sonuçlara bakarak rahatlıkla bir insanın yalan söyleyip söylemediğini anlayabileceğimizi söylüyor. Mesele, yalan söyleyen insanlar gözlerini sık sık kaçırıp, etraflarındaki başka şeylere bakarlarmış. Ve bu araştırmalar sadece yalan söyleyen insanlarla ilgili de değil. Örneğin, eğer biri sizinle sürekli dokunarak ve gözlerinizin içine bakarak konuşuyorsa, psikoloji o insanın sizden hoşlanma ihtimalinin yüksek olduğunu söylüyor. Açık olmak gerekirse, ben duyguların hareketlerden çok daha güvenilir olduklarını düşünüyorum. Bana sorarsanız, insanların gizli arzularını ortaya çıkaran en önemli duygu kıskançlıktır. Bugünlerde, kıskançlık denince aklımıza ilk gelen şeylerden biri kadın-erkek ilişkileri oluyor. Ama ya bir başkasının yaşadığı hayatı kıskanan insanlar? Bazı insanlar açıkça itiraf edebilirler bunu. Mesela, Sevgili Yalnızlık adlı öykü kitabındaki Gülizar, "Bazen keşke başka biri olarak uyansam, diye düşler kurarım. Başkası olarak yani. Ne bileyim, yine benim ama başka bir yaşamım var. Şu lojmanlarda oturan kız gibi. Onun yerinde olmak isterdim örneğin" diyerek bunu belli ediyor.(Altunkaya, 50) Bu cümleyi okuduktan sonra kendimi sorguladım. Evet, hayatım boyunca başka insanları inceleyerek onların ne düşündüğünü ve hissettiğini anlayabilmiştim. Ama aynayı hiç kendime çevirmemiştim. Bugün, bu yazıyı yazarken yapmak istediğim şey tam olarak buydu. Kendime dönüp, "Peki, ya sen? Sen kıskanmadın mı hiç birinin hayatını?" diye sormaktı. Sordum da. Şöyle bir geçmişime bakınca, görüyorum gerçekleri. Mesela, üniversite sınavında benden daha fazla puan alan arkadaşımı kıskanmış mıydım? Evet, ama benim kıskançlığım asla başkalarına zarar veren türden olmadı. Ben de aynı Gülizar gibi sadece onun yerinde olmayı hayal etmiştim. Sahip olmadığım bir şeye sahip bir insan, yanı başımda durarak başarısıyla övünüyordu. Kim düşlemezdi ki onun yerinde olmayı? Geçmişime bakınca daha birçok kez bu duyguyu yaşadığımı hatırlıyorum ama her birinde yalnızca dakikalarla sınırlıydı benim kıskançlığım. Peki, ya diğerleri? Yazımın başında " hayır" cevabını vererek yalan söyleyen insanlardan bahsetmiştim ya... İşte diğerleri, o insanlar. O insanlara baktığımda hep fark ettiğim bir gerçek var. O insanların hepsi kendi hayatlarında misafirler. Sanki her an bu misafirlik bitecekmiş gibi yaşıyorlar. Kendi hayatları o insanlar için sadece bir müddet bulundukları bir yer sanki. İşte, bu yüzden yalan söylüyorlar. İçten içe yaşadıkları bu duyguyu kabullenemiyorlar ama ellerine bir şans verilse, yapacakları ilk iş hayatlarını değiştirmek olacak. Çünkü onlar, başkalarının hayatını yaşamak ve onların yerine geçmek için her şeylerini verebilecek insanlar. Çünkü biliyorlar, ancak o zaman kendi evlerine gidebilecekler tıpkı evimizde ağırladığımız misafirler gibi... Ben bugün kabul ettim bu duyguyu. Benim de başkalarının hayatını yaşamak istediğim bir sürü anım oldu. Bir sabah uyanıp onun hayatını yaşamak istediğim insanlar oldu. Ama asla kendi hayatımda bir misafir olmadım. Benim hayatım, benim evimdi. İşte, bu yüzden Sevgili Yalnızlık kitabını okuduktan sonra rahatlıkla arkama yaslanıp, kendimi sorgulayabildim.