Aldatılamayan Hayat

Hayat su gibi akıp geçiyor. İlk bakıldığında ne kadar da klişe bir cümle bu diyebilirsiniz. Evet, belki biraz klişe ama sadece öylesine söylenmiş bir klişe olduğunu düşünmüyorum. Çünkü konu hayat olunca söylenilen bazı klişe laflar mutlak olan bir gerçeği yani zamanın geri alınamazlığını yansıtıyorlar. Kısa bir tanım verecek olursam; hayat aslında biz daha neler olduğunu anlayamadan, geçmişimize takılı kalıp aynı zamanda da geleceğimizi planlarken şimdiki zamanda kaçırdığımız küçük ama geri alınamayacak olan saatler, dakikalar ve hatta saniyelerden ibarettir. Paulo Coelho'nun Aldatmak adlı kitabında ise hep bir şeylerin yarım kaldığını ve o yarım kalan hikayelerimizin bizi bir adım daha ilerlemekten alıkoyduğunu görürüz. Böylece de kitap, hayatımızın adeta yeni alınan boş bir çerçevenin içine koyduğumuz bir fotoğraf gibi bizde değeri olduğunu ve bu yüzden ne olursa olsun bizi biz yapan değerlerden vazgeçmememiz gerektiğini okuyucuya dolaylı olarak hissettiriyor. Kitabın ismine göre bakacak olursak da aldatmakla hayatının değerini nasıl bağdaştırdın diyebilirsiniz bana ama aslında yazarın aldatmaktan kastı fiziksel anlamdaki aldatmayı değil, kendimizi inandığımızı sandığımız doğrularla gerçekte olan bizle özümüzle aldatmayı kastettiğini görebiliriz. Demek istediğim şey hayallerinizin peşinden koşmuyorsanız ya da hayallerinize iki adım atıp üçüncüde cayıyorsanız ve gerçekte olmadığınız biri gibi davranıp ona göre yaşıyorsanız bilmenizi isterim ki aldattığınızı sandığınız asıl kişi kendiniz oluyorsunuz. Peki, kendimizi aldatmakla başkasını aldatmak arasındaki ortak şey nedir diye soracak olursanız, cevabını aldatmanın genel nedenlerine bakarak anlayabilirsiniz. Benim fikrimce aldatmak her iki durum içinde geçerli olan, hali hazırda sahip olunan hayat şeklinden yakınma ya da hayatın bize hiçbir zaman adil davranmadığını düşünerek bir şeyleri kendi lehimize olacak şekilde değiştirme çabasına girme isteğidir. Nedendir bilinmez ama günümüzde bu çaba hat safhalardadır. Belki de insanlar artık bir şeylere dur demek istiyordur. Belki de hayat onlara hazır olduğunda geç işareti veriyordur, kim bilir? Ama bu da bir gerçek ki hayat gerçekten kelimelerle anlatılabilecek kadar basit ya da kolaylıkla geçebilecek kadar uzun bir süreç değildir. Aksine, içinde bin bir türlü zorluklar, başarısızlıklar, hayal kırıklıkları ve daha nicelerini barından adeta ucu bucağı belli olmayan dipsiz bir kuyu gibidir. Ne çıkacağını, ne zaman olacağını ya da nerede biteceğini bilemeyeceğimiz bir sınav kuyusu. Elbette hayatımızdaki her şeyin mükemmel olmasını bekleyemeyiz. Tabi ki büyük zorluklar çıkacak karşımıza ve çıkmalıdır da zaten. Yoksa bizlere verilen hayatın kıymetini başka türlü nasıl anlayabiliriz ki? Zaten en büyük başarılar en büyük sıkıntıları, zorlukları aştıktan sonra gelmezler mi? Ama buradaki asıl konu sadece bazı büyük başarılar elde etmekten çok, o başarının gerçekten bizi biz yapan şeylerden kazanıldığına içtenlikle inanmaktır. Bir örnek verecek olursam eğer ben hayatta herkesin genel olarak sahip olmak istediği birçok şeye sahipsem ama buna rağmen hala kendimi mutlu hissedemiyorsam bence asıl sorunun sahip olduklarımın benim gerçekten istediğim ya da beni ben yapan parçalardan oluşmamasından kaynaklandığındandır. Çünkü önemli olan şey sahip olduklarımızın miktarı değil, o miktarın arasından yüzde kaçını kendimizle benliğimizle özleştirebildiğimizdir. Kendimizi yaşamak istediğimiz hayatla bağdaştırdığımız sürece hayatın da bize ona göre çeşitli hediyeler sunduğunu fark edeceğizdir. Çünkü hayat bana göre bir olgudan çok uykumuzda gördüğümüz o kısa rüyaların gerçek mi değil mi diye düşünürken uyanmamıza kadar olan kısmını kapsayan bazen uzun bazen kısa, bazense ürkütücü ve korkutucu ya da tam aksine heyecanlı, tutkulu ve mutlu olarak gördüğümüz bir hayal ürünüdür. Bu yüzden de rüyalarda kendimizi aldatamayız aksine hayallerimiz tarafından ödüllendiriliriz.