İKİ ARTI İKİ DÖRT

Öyle bir günün geldiğini düşünün ki olmayan savaşların haberlerini ilgiyle takip ettiğimiz, sevmekten nefret etmeyi benimsediğimiz, insanların gözümüzün önünden kaybolmasına şaşırmadığımız ve hafızamızdan kayboluşlarını ilgiyle takip ettiğimiz, aklımızı yitirmek yasak olmasaydı aklımızı yitirmek üzere olduğumuz bir gün olsun. Bize verilen neyse onu aldığımız, sorgulamaktan korktuğumuz çünkü sorgularsak öldürülebileceğimiz, ancak sorgulamazsak da kendimizi öldürebileceğimiz bir gün hayal edin. Duyguların yalnızca zayıflar için olduğunu bildiğimiz ancak içimizden çılgınca ağlamak veya gülmek gelse bile asla yapamayacağımız çünkü duyguların zayıflar için olduğunun söylendiğinin ve gülemeyeceğimiz, çünkü gülecek bir şeyin aslında kalmadığının gerçekliğimiz olduğu o günü düşünün. İnsanlar toplumsal dayatmaya, birlikte hareket etmeye, başkalarının düşüncelerini benimsemeye çok fazla hazırdır. İnsanlar tembeldir. İnsanlar düşünmeye bile üşenecek kadar tembellerdir. Hayat zordur. Hayat saldırgandır. Hayır, hayat arkadaşınızdır. Hayatın zor ve saldırgan olması size tembel yapar. Yaftalama ve betimlemeler sıkıcıdır. Bakın, sizi son söylediklerim arasından en çok yaftalama ve betimlemeler çekti. Kesinlik belirten ifadeler sarf ettim, şu an kafanız karışık olmakla birlikte, yaftalama ve betimlemelerin sıkıcı olduğunu düşünmekle meşgulsünüz çünkü yerinize düşünmüş oldum ve bu sizin hoşunuza gitti. Bu düşünce artık size ait. İşte tüm bu başkalarına bağımlılığımız ve başkayı sahiplenmeye yatkınlığımız bir gün, istemesek bile bizi az önce hayal ettiğimiz korku ve şiddet toplumuna dönüşmeye itecek. Nasıl ki insanlık ısmarlama düşünceler ile ilerlemediyse, günümüz insanları bağımsızca düşünemedikçe ilerlemeyecektir. Makineleşmekten korktuğumuzu ifade ettiğimiz günlerde, düşünmeye üşeniyor olmamız bizi her gün daha çok düşünen insanların esiri ve hizmetkarı haline getiriyor. Ancak biz kendi yerimize düşünülmesini o kadar çok istiyor ve seviyoruz ki yerimize düşünen yeni efendilerimize sonsuz biat sözleri veriyoruz. Tüm insanlık geriye gitse bile, bağımsız düşünebilen insanlara sahip 10 kişiden kurulu bir ekip ilerlemeye devam edecektir. İnsanlar makineleri kendinden üstün hale getirmeyecek kadar bilinçli fakat kendini bir makine yapmak için o kadar hazır ki. Bugün hepimiz fikirler edinmek için kitap okuyor, gazeteleri takip ediyor ve hatta müzik dinliyoruz. Fakat gördüklerimizi veya duyduklarımızı ne kadar sorguluyoruz? Hayalini kurduğumuz korku toplumu aksine sorgulamamızın cezasının ölüm olmadığı bir dönemdeyiz. Biz insanlar kalıplara sıkışıp kalmaya, kalıplara sıkışıp kalmayan ötekileri ise öteki oldukları için aşağılamaya o kadar gönüllüyüz ki. Bir saniye durup düşünmek yerine bir saniye önce hareket etmeyi marifet saymak hepimizin kutsalı olmuş durumda. Hepimiz iki artı ikinin dört ettiğini bilsek bile yarın iki artı ikinin beş olduğu düşüncesi yaygınlaşsa tamam beş deyip geçeceğiz. Düşünmek bir mücadele değildir, düşünmek bir yaratma yeteneğidir. İnsan yarattığı kadar canlıdır. Sorgulamak bir mücadeledir, bir insan sorguladığı kadar güçlüdür. Toplumun, özünü kendi kendine sindirmesi ilginç bir şey değil midir? Neden düşünce suçları yasalarla en çok hapis cezası verilen suçlardır? Neden düşünen bir birey düşünen bir toplumun önünü açabilecekken toplum bireyi sindirip müebbet hapse tıkar mesela? Düşünmek neden toplumları korkuturken, toplumlar düşünenler tarafından yönlendirilir? Korku bir çoban mıdır? Tüm bu soruların cevabını bulabilmek için, görüldüğü üzere insanın başkalarının düşüncelerini sahiplenmekten vazgeçmesi ve kendi başına düşünmesi gerekmektedir. Kullanılmayan akıl erimeye mahkum bir akıldır. Zira akıl milliyet, cinsiyet, dil, renk, yer ve zamandan bağımsızdır. Bir insanın ölümü beden ölümüne değil, aklının ölümüne bağlıdır. Bizler, düşünen bireyler olarak yetiştirilmedik, bu hata bizim değil. Fakat her insana aklını nasıl kullanacağı öğretildi, okulda bir şey öğrenip öğrenmemesiyle alakalı bir durum değil bu. Düşünün insanlar, genç yaşta ölmeyin.