HAYATIMIZA YÖN VEREN RENKLER

Sizden sadece bir süreliğine düşünmenizi istiyorum, en son ne zaman çocuktunuz? Saf düşüncelerinizi bırakmaya kaç yaşında başlamıştınız? Hayallerinizin ve hayal gücünüzün peşini en son ne zaman bırakmıştınız? Peki ya en son ne zaman başkalarının sözünden ve önyargılarından kurtulamaz oldunuz? Daha doğrusunu söylemek gerekirse kendiniz olmayı ne zaman bıraktınız ve bunu neden yaptınız? Şöyle bir etrafıma ve 21. Yüzyıl insanına baktığımda tek gördüğüm, başkalarının düşüncelerine önem veren ve onların kalıplaşmış hayatlarında hapsolmuş nesiller. Artık özgür irade denen bir şey kalmadı, herkes tekleşmeye, aynı renge bürünmeye başladı. Farklı bir renge bürünmeye çalışanları ezmeye ne zamandan beri başladık? Onları ne zamandan beri toplumdan dışlar olduk bunu hiç düşündünüz mü? İsterseniz cevabı ben size söyleyeyim. İçimizdeki çocuğu öldürdüğümüz gün, ona ait ne kadar saflık ve bir o kadar da masum düşünce varsa onların hepsini de o çocukla birlikte beynimizin ve kalbimizin çok derinlerine gömdük. Peki, bunu neden yaptık, hiç düşündünüz mü? Bazıları yabancılaşan ve git gide yabanileşen dünyadan cevabını verecekler bu soruma. Bazılarıysa işin kolayına kaçıp şartlar öyle gerektirdiği için diyecekler, kendileri bilirler. Sadece karşılarındaki kişinin görüşü kendi görüşlerine uymadığı için ve hatta sadece ve sadece tek bir düşünce tipi olmasını isteyenlerden dolayı biz bu durumdayız bana sorarsanız. Peki, biz bu kadar iç karartıcı bir duruma ne zaman düştük? Ne zaman farklı düşünme haklarını insanların ellerinden alır olduk? Farklı düşüncelere karşı olan çaresizlik bizi ne zaman avucunun içine aldı? Dünyamızın renkleriyle güzelleştiğini ve hatta ona bu güzelliğini verenin bizlerin çocuksu düşüncelerinden ve hayallerinden geldiğini görmek isteyenlere ne olacak? Onlar ki sanatı yasaklanan, eylem yapmak istediklerinde büyük bir şiddetle engellenen ve hatta öldürülen... Onlar ki çocuklarımıza yol gösteren ve hayallerini takip etmelerini söyleyen, ülkelerinin geleceğini düşünen... Size bir daha soruyorum bu insanlara ne olacak? Onları tek kullanımlık bir eşya gibi bir kenara atmak mı doğrusu? Yoksa onlara destek olup, çocuklarımızın ve bizlerin içindeki çocukların yeniden güldürmesine ön ayak olmak mı güzel olan? Eğer bizler içimizdeki çocuğu ve hayalleri ortaya çıkarmazsak başka kim yapabilir ki bunu. O içimizdeki çocuk bize yeterli umudu ve heyecanı aşılamasa nasıl şu an olduğumuz kişi olabilirdik ki? Hani büyüklerimiz derler ya hep "Bu kadar da çocuk olma canım!". Belki de bizler bu tarz sözler işiterek büyümeye alıştığımız için içimizdeki çocuğun izini kaybettik. Oysaki bu sözlere aldırmayıp, hala onunla dost kalmış olsaydık, onunla beraber kurduğumuz fantastik dünyamız da bizimle birlikte olgunlaşır ve günümüzün şartlarına uyum sağlayarak özgün bir gerçeklik olurdu. Gabriel Gracia Marquez'in 'Yüzyıllık Yalnızlık' romanını bir de bu açıdan bakarak okumanızı şiddetle tavsiye ederim. Her bir deneme, her bir roman, her bir şiir, her bir resim daha doğrusu özgürce yapılan her şey, farklı şeyler anlatır farklı insanlara. Sizin için çok güzel duyguları çağrıştıran bir resim, bir başkasına çok kasvetli bir dünyayı çağırıştırabilir. Ben 'Yüzyıllık Yalnızlık' romanını okurken, görüşlerimizdeki farklılık ve içimizdeki çocuğun dünyamızı renklendiren tarafı aklımdaydı. Bunun nedeni içimdeki çocuğu ve saflığı kaybetme korkusuydu belki de. Bu yüzden Marquez'in eserinde yarattığı fantastik dünya beni içine bu kadar çok çekti. Kitabın her bir sayfasını büyük bir merakla ve heyecanla okumamın sebebiyse, Marquez'in fantastik bir dünyayı olabildiğince yalınlaştıran ve sıradanlaştıran dili. 'Yüzyıllık Yalnızlık' her ne kadar bir roman olsa da, aslında bizim sıradanlaşan dünyamızın, içimizdeki çocuğun yardımıyla renklenebileceğini gösteriyor. Bu sıradanlığını kaybetmiş ve kendi rengine bürünmüş, özgür dünyanın keyfini nasıl çıkaracağınız ise size kalmış. Eğer bu romanı daha önce okumadıysanız, şimdi tam zamanı derim. Hayatınızdaki renklerin ve onların uyumunun size bağlı olduğunu görmeniz açısından sizlere çok yararlı olacağını düşünüyorum. Marquez'e bu romanı yazdıran büyüdüğü zaman elde ettiği hayatı değil, çocukluğunda büyükannesinden dinlediği masallar ve o dönem içerisinde yaşadıklarıydı. Kitap mutlaka size bir şeyler katacaktır ama en önemlisi size hatırlatacağı çocukluğunuz ve hayallerinizdir şüphesiz.