KARMAŞADAN ACİL ÇIKIŞ: SAYFALAR

Babam yorgun, bir o kadar da heyecanlı bir şekilde üniversiteden dönmüştü yine rutin bir iş gününden sonra. Elinde de bir kitap vardı adını tam göremediğim. Yemekten sonra çaylarımızı içerken aldığı yudumu bitirdikten sonra şöyle dedi bana: "Oğlum, ben 30 yıllık tıp hayatımda okuduğum yüzlerce kitap neticesinde bir sonuca vardım, o da çok kitap okumanın gereksizliği. Okuduğun her kitap aslında aynı sonuca varıyor nihayetinde, o da kainattaki mükemmellik, ki bu sonuca etrafındaki tüm basit güzelliklere, arının kanadına, gökyüzünün rengine, bir insanın gözlerine bakarak da ulaşabilirsin kolaylıkla." Sonra kütüphanede dizilmiş onlarca kitabı gösterdi. Bir bilgi trafiği, harf kalabalığı vardı etrafta, herkes kafasına göre bir şeyler söylüyordu, kendi fikirlerini başkalarına kabul ettirme çabası kokuyordu sanki her bir sayfa. Sonra babam işten gelirken getirdiği kitabı çıkardı, diğerleri gibi kokmuyordu bu kitap, berrak bir ağaç yaprağı kokusuydu bu, içine hiç mürekkep kokusu sinmemiş gibiydi. Sayfalarını çevirdikçe şaşkınlığım artıyor, ağzım gittikçe yuvarlaklaşan bir hal alıyordu, gözüm bir siyahlık arıyordu fakat çok garipti, sayfaları bomboştu Bülent Akyürek'in mürekkep kullanmadan yazmayı başardığı Felsefeden Acil Çıkış kitabının. Yazar, önyargılı insanları da düşünerek en azından önsöz yazısını harflere dökmüş diğer sayfalardan farklı olarak. "Boş bir kitap sayfasında bile bir ağacın hayat hikayesi vardır, eğer bizim yazacağımız şeyler o ağacın hayat hikayesinden daha önemsizse fiziksel ve düşünsel erozyonlara sebep olmamak gerekir." diyerek başlamış bu dev eserine." Bu ne cesaret ki insanlardan onca eleştiri almayı göze alarak sayfaları içi boş bir kitap yazabiliyor(!)" dediğinizi duyar gibiyim. Dile kolay, yazarımız daha önceden yazdığı onlarca kitap ve okuduğu on beş binden fazla eserden sonra yayımlamış ustalık eserim diye nitelendirdiği bu kitabını. Sadece aptalların böyle bir cesarette bulunabileceğini de ekliyor kendisi, yüzümüzde anlamlı bir tebessüm bırakarak. Abartmıyorum, 128 sayfadan ibaret kitabı bir aydır her gün kafamın sakin olduğu vakitlerde elime alıyorum bir yandan çayımı yudumlarken ve eserin bu görünmez yoğunluğu nedeniyle yarısına bile gelemedim henüz. Hepimiz okuma yazma bildiğimizi sanırız, fakat burada ince bir detay vardır, biz sadece harfleri ve bu harflerden oluşan kelimeleri okumayı kastederiz bu sıfatla. Fakat iş insanları, etrafımızı, doğayı, bir ağacı ve o ağaçtan yapılan boş bir kitap yaprağının hayat hikayesini okumaya gelince zorlaşır her şey ve bir o kadar da güzelleşir. Geçtiğiniz her sayfada yazarın baştan uyardığı gibi dehşete kapılıp karanlık bir boşluğa düşüyorsunuz adeta. Birkaç arkadaşınızla toplandığınız ve felsefi, dini veya siyasi bir konu üzerinde tartıştığınız bir muhabbetin ortasında hayal edin kendinizi. Bu gittikçe hararetlenen konuşmada eğer bir an için kendi fikirlerinizi kusmayı bırakıp duraksarsanız ve diğer insanları dikkatlice gözlemlerseniz genelde aynı şeyi göreceksinizdir. Herkes bir alev olmuştur adeta ve etrafındaki her şeyi kendi fikirleriyle yaktığı ateşine katma çabası içindedir çoğu zaman. Kendisini bir uydu vericisi zanneder ve karşısında insanlar yoktur artık, onun yerine sesleri tamamen kapatılmış birer uydu alıcısı görüyordur, yolladığı tüm dalgaları karşı tarafın yansıtmadan tamamını soğurmasını istiyordur tüm hırsıyla. Her biri benim için kutsal olan kitapların da eleştiriye açık tek yönü az önceki durum gibi kanımca. Bir insanın süzgecinden geçmiş bilgileri karşı tarafa aktarma çabası genelde. Okuduğum bu kitabın da baştan sona her boş sayfasında kokan ana fikir de bu zaten: birinci kaynaktan tamamen doğal yollarla hayatın gerçeklerini öğrenmek dururken kitaplardaki teorik ve bir sonuca ulaşmayan tartışmaları ve tek taraflı bilgileri seçmenin gereksizliği. Bu eleştiri çok ağır gelebilir kitapları en iyi arkadaşı olarak gören insanlara, belki de size ama günümüzün sadece sözlerden ibaret olan siyasi karmaşasını veya internette, sosyal medyada ardı ardına gelen içi boş bilgi kirliliğini gördükten sonra ben bir nebze haklılık payı görüyorum bu yazılanlarda(!). Binlerce yıl öncesinden de bir örnek vereyim, ünlü filozof Pythagoras'ın okulunda öğrenciler "susma erdemi" dersinde bir yıl boyunca susarlarmış aynı yazarımızın bu çalışmasıyla yapmak istediği şey gibi. Hatta birisi merak ederek sormuş bu boş kitabı neden 128. sayfada sonlandırdınız diye yazara, o da "Söyleyeceklerim orada bitti." diyerek anlamlı bir tebessüm ettiren bir hazırcevap vermiş kendisine. Yazarın Antik Yunan'da erkeklerin dedikodusundan öteye gidemediğini düşündüğü felsefeden acil çıkış yolunu gösterirken, Pythagoras gibilerini ihmal etmesi de bir eksiği olmuş bence. Bu yazıyı bana da aynı yazar gibi kelimeler yerine farklı yollarla yazmak yakışırdı aslında ama anlaşılamama korkusu bunun biraz önüne geçti. Kitabın çok yakında beş farklı dile de çevrileceğinin müjdesini de vereyim sizlere ve çok ama çok önemli, tecrübelerimden yola çıkarak söyleyeceğim bir uyarı ile de sonlandırayım yazımı: kitabı yalnız başınıza okumanız, eğer arkadaşlarınızın boş sayfalara derin derin bakmanızdan dolayı isminizin başına koyabileceği "deli" sıfatından rahatsız olacaksanız sizin için daha iyi olacaktır. :)