21600905 BÜYÜMEK

Çok kısa bir zaman önce daha önce kendisini sevdiğimi ve anladığımı düşünmediğim biri bana ilginç bir soru sordu. Bana dedi ki, "Ne zaman büyüdüğünü hissettin?" Aslına bakarsanız, fazlasıyla basit bir soru. En nihayetinde üniversiteye kısmen yeni başlamış, hayatında son zamanlarda daha farklı sorumluluklarla yükümlü olan ve 20 yıllık kısa denebilecek hayatında ilk defa ailesinden ayrı yaşayan bir bireyim. İdeallerim ve hayallerim olması bekleniyor. Duyuyorum etrafımdakileri. "Ne yapacaksın? Bu okulun sonunda ne olacak?" diyorlar. "Hmm, İngiliz dili ve edebiyatı ha? İlginç bir seçim tabii ki, yani öğretmen olursun olur biter değil mi?" Oysa ben akademisyen olmak istiyordum diye geçirdim içimden, her seferinde. Bir gün yine aynı şey söylendi, öğretmen olacakmışım. Neden diye sordum, neden öğretmen olmak zorundayım. Aldığım cevap her ne kadar beni üzmüş olsa da şaşırtmadı, belki de aldığım cevaptan ziyade karşı karşıya olduğum çirkinliğe karşı hissiz olmam daha üzücüydü, inanın artık bilmiyorum. Bana dediler ki, " Öğretmen olursun kesin, çünkü sen bir kızsın." -" Kız mı? Bunun akademik kariyerimle bir alakası olduğu konusunda sizinle hemfikir değilim." -"Tabii ki alakası var, her zaman vardır! Araba bile kullanamıyorsunuz!" Bu cinsiyetimden ötürü yargılandığım, ezildiğim çoğu günün sadece bir kısmı bile değil. İlk "... ama sen bir kızsın..." kelimelerini barındıran cümleler bana yöneltildiğinde anlamamıştım. Oturuşum, konuşma şeklim, tavrım, sesim, ileride yapacağım işim, medeni durumum ve anne olmak istemem veya istememem, kendimi doğuştan biyolojik olarak barındırma şansına sahip olduğum cinsel organımla eşleştirebildiğim cinsiyetimden kaynaklanıyormuş meğer. Kadın olduğum içinmiş bütün bu bana anlatılan imkansızlıklar. Küçükken fark etmemiştim bunun beni ne kadar zorlayabileceğini. Tabii ki sıkıyordu canımı, hoşlandığım çocuk bana vurduğunda o da senden hoşlandığı için sana vuruyor lafını duymak veya çok sevmeme ve oynamak istememe rağmen bir "kız" olduğum için parçası olamadığım basket maçları. Kız, kadın veya dişi olmak, nasıl hitap etmeyi tercih ederseniz, tanımlanma şekli bakımından ele alındığında bırakın ikinci sınıf vatandaşlığı, insanlık olarak bile görülmüyor kimilerince. Bunların hepsinin sorumlusu bacaklarımın arasındaki cinsel organımmış, öyle duydum, hala duyuyorum. Görünüşe göre duymadığım bir zaman dilimi de olmayacak. Her zaman korunması gerektiği düşünülen ve narin varlıklar olarak görülen kızlar, bir nevi hep küçük kalıyor dolayısıyla. İçinde büyütüldüğümüz kutucuklar yaşımız ilerledikçe ve biz bir şeyleri sorgulamaya başladıkça küçülmeye başlıyor. Kurallar katılaşıyor ve bazılarımızın umduğu, hayalini kurduğu bağımsızlık hakkı bize tanınmıyor. Dediğim gibi, insanlıkla bağdaştırılmıyoruz her zaman, dolayısıyla en doğal insan hakkı bize tanınmıyor. Bağımsızlık bir kadın için imkansızlıktan da ziyade zaman zaman kötü bir eylem olarak gösterilir. Bir kadının bağımsız olması akıl almaz bir olay gibi görüldüğü için bazen, biz kadınlar da bunun kötü bir şey olduğu hissiyatına kapılıyoruz. Bu yazının esin kaynağı olan Lou Andreas-Salome tarafından kaleme alınmış Arayışlar isimli kitabın ana karakteri de bu ikilemde kalmış. Sanılıyor ki bir kadın yeteri kadar güçlüyse ya da toplumun genel olarak çirkince ele alış şekliyle "çirkefse", bu tarz bir ikilem söz konusu olmaz. Fakat bu doğru değil. Biz büyümemize, olgunlaşmamıza izin verilmezken, kendi arkamızı kolladığımızda ve sesimizi duyurmak için ciğerimizi yırtarken, haklarımızı elimizden geldiğince savunmaya çalışırken, sokaklarda üstümüzdeki kumaş parçasının karşımızdakine hissettirdiklerinden sorumlu tutulup öldürülürken ve tecavüz edilirken maalesef kalıyoruz bu ikilemde. Hayatta kalabilmek mi, korkunç bir yanlışı düzeltmek için canın pahasına savaşmak mı? Söylediğine bir hayli şaşırdığım arkadaşımın sorusuna dönersek, bir süre sadece bir kadın olmanın ve insanların bunu mazeret görerek bana ve hemcinslerime yaptıklarını düşündüm. Biliyordum etrafımda hayal edemeyeceğim kadar kötü şeyler yaşamış kadınlar vardı ve ben sadece bu yıkımların kırıntılarına tanık olmuştum fakat bu bile yeteri kadar korkutmuştu beni. Arkadaşım bir cevap bekliyordu. "Zeynep?" dedi. Artık cevap vermek durumundaydım. "Büyüyemedim," dedim. "İzin vermediler, ama deniyorum. Hepimiz deniyoruz."