IE

Evde kalmak güzeldir Bildiğiniz gibi bizim toplumumuzda belli bir yaşa kadar evlenmemiş olan kadınlara "evde kalmış" muamelesi yapılır. Bu bazen mahalle baskısından bazen de çevredekilerin çoktan evlenmiş olmalarından kaynaklanır ve henüz evlenmemiş olan kişinin kendini kötü hissetmesine neden olur. Kız çocuklarının küçükken bebeklerle oynamasının hatta onlara bakmasının altında yatan neden de budur. Hangimiz küçükken oyuncak bebeklerimize mama yedirmedik ki? Benim kuzenim Aylin de henüz evlenmemiş biri olarak bu baskının uzun süre kurbanı oldu. Aylin okulunu yeni bitirmiş, 25 yaşında bir genç kız ve fazlasıyla huysuz olan anneannemizle birlikte yaşıyor. Aylin'in her başarısızlığını evlilik konusuna getiren anneannem, uzun yıllar boyunca ona baskı uyguladı. Bunun temelinde yatan neden ise başlı başına bir toplumsal komedi. Anneannemin bütün komşularının torunları evlenmişti. Doğal olarak anneannem de bu komşulara, komşularının hazırlıklarına özeniyordu. Aylin'e her fırsatta "Senin de bir mürüvvetini görseydik!" muhabbetini yapmaktan çekinmemesi ikisi arasında gerginlikler oluşturuyor. Anneannem Aylin'in evlenmek için geç kaldığını düşünüyor Aylin ise halinden gayet memnun olduğunu anneannesine göstermek amacıyla sürekli bir iş görüşmesinden geliyor, kendini işlere veriyordu. Ancak hiçbir işe tam olarak odaklanamaması ve işlerini sadece anneannesine kendini kanıtlama aracı olarak kullanmasından dolayı işler başarısızılıkla sonuçlanıyordu. Anneannem bu başarısızlıkları da evlenemediğinden dolayı mutsuz olmasına bağlıyor bu da Aylin'i sinirlendiriyordu. Baskıların karşısında daha fazla dik duramayan Aylin, işten güçten elini çekerek bir eş arayışı içine girdi. Sürekli arkadaşlarına çöpçatanlık yaptırma derdinde olan Aylin'in bu halleri beni ne kadar üzse de anneannemi bir o kadar mutlu ediyordu. Fakat siz de bilirsiniz ki zorla güzellik olmaz. Aylin bir türlü aradığı eş adayını bulamadı. Belki de gerçekten bulmak istemiyordu ve yalnızca anneannemin baskılarını yatıştırmak için böyle bir arayış içine girdi. Bazen o ikisinin haline baktığımda "Acaba Aylin'den sonra sıra bana mı geliyor?" diye düşünmekten kendimi alıkoyamıyordum. Ancak eğer onun yerinde ben olsaydım bu baskılara direnerek karşıma doğru insanın çıkmasını beklerdim. Bir gün yine Aylin bir arkadaşı aracığılıyla biriyle görüşmeye gitti ve bu sefer anneannemin beklentilerini karşılayabileceğini düşündü. Bilirsiniz ki bu işlerde ailenin onayı çok önemlidir ve Aylin kendisini onun ailesine beğendirmek için adeta şekilden şekile girdi. İş hayatından uzaklaşarak kendini mutfağa kapattı. Anneannesinin deyimiyle "evinin hanımı" olma yolunda emin adımlarla ilerliyordu. Çok beceriksiz olan Aylin'in yaptığı yemeklerin tadına bakma cefası bize kalmıştı. Şimdiye kadar yemeklerinden ölen ya da yaralanan olmadı ancak yine de ortaya lezzetli bir yemek çıkmadı. Bir gün müstakbel eşi Aylin'in lezzetli(!) yemeklerinden tatmak istemiş. Bunun üzerine Aylin ne yapacağını şaşırmış bir halde yanıma gelerek benden yardım istedi. Fakat ne yazık ki dahiyane krim(!) işe yaramadı. Aylin eve gitti ve yapacağını söylediği yemekleri dışarıdan istetti. Planlar beklediğimiz şekilde gitmedi ve kurye Aylin'in heyecanından unuttuğu para üstünü getirdiğinde bütün plan suya düştü. Sonuç olarak bu ilişki de hüsranla sonuçlandı. Aylin'e bu sevdalardan geriye kalan sadece kuryenin getirdiği para üstü oldu. Mahalle baskısı uğruna şehirli kimliğinden vazgeçmemesi gerektiğini öğrenen Aylin nasıl komik bir hale düştüğünü anladı. Kuzenim Aylin'in başına gelenleri düşünürken, Sinan Akyüz'ün "Bir Evlilik Komedisi" adlı romanından bir çok ortak yön buldum. Anneannemin evliliğe bakış açısı toplumun bakış açısı ile birebir örtüşürken, Aylin'in çabaları ve direnişi benim gözümde şehirli kadın bakış açısını yansıttı. Nihayetinde, hikayeden karlı çıkan taraf ben oldum. Aylin'in yaşadıklarının hüsranla sonuçlanması, beni anneannemin bir sonraki kurbanı olmaktan kurtarmış oldu.