SÜPER KAHRAMAN

Baba olmanın değerini fizyolojik sebeplerden dolayı hiçbir zaman anlayamayacak birisi olmam babanın değerini anlayamayacağım anlamına elbette ki gelmiyor. O baba ki, gölgesi dinlenecek bir liman, varlığı sırtını her daim dayayabileceğin bir çınar. Öfkesi sanki bir volkan patlaması gibidir ama lavları gıdıklar sadece minik kızını, yakamaz kızamaz o bana. O gülünce kuşlar şarkı söylemeye başlar onun kahkahaları ile birlikte. Ağlayınca neler olur bilemiyorum çünkü yanımda ağlamayacak kadar güçlü durmaya çalışır kendince. Düşünür ki onun gözyaşları yanaklarını ıslatmaz sadece, beni yaralar. Baba olmayı anlayamayacağım belki ama onun değerini anlayacağım her zaman. Küçük bir kız çocuğuyum belki de onun gözünde ne kadar büyüsem de. Nasıl olmayayım ki zaten? Ben hala onsuzluk kabuslarıyla kan ter içerisinde uyanırken, o rüyalarımda hala canavarlar gördüğümü düşünüyor. Böyle düşündükçe beni daha çok korumak istiyor haliyle. Büyüdüm demek de işime gelmiyor çoğu zaman. Hatıralarımın başkarakterini, düşlerimin süper kahramanını, ilk aşkımı, beni yalnızlıkla yüzleştirmeyen tek gerçeğimin sevgisini masum şımarıklıklarımla ödüllendirmek istiyorum hep. Şımarabilmek içinse büyümüyorum hiçbir zaman. Evet, farkındayım tabii ki, herkesin babası kahraman, herkesin babası kutsal... Ama bazen o kadar alışıyorum ki babamın varlığına ve varlığının bana verdiği mutluluğa yokluğunun hayali bile bir kara delik olup boğuyor beni. Korktuğum hayaller ise bir solukta okuduğum Babamın Ardından kitabında Müge İplikçi'nin kaleminde vücut bulmuşlar. Babasını kaybetmiş bir ailenin, temeli sarsılmış bir bina gibi her şeye rağmen hayata devam edebilme hikayesini okurken kendimi de hikayenin kahramanlarının yerine koymadan edemedim. Çoğu zaman değerini bilmediklerimiz geldi aklıma sayfalar akıp giderken. En son ne zaman babama sarılıp onu çok sevdiğimi söylediğimi düşündüm. Veya hangi sabahtı en son "günaydın babacım" diyerek onu öpüp uyandırışım hatırlayamadım. Büyüdükçe sevgim mi azaldı diye sorgulamaktan alıkoyamadım kendimi. Bir şeyden emindim, yokluğunun hala yeri doldurulamaz bir boşluğa sebep olacağı babama olan sevgim bir an bile azalmadı ama ben büyüdükçe sanki aramızdaki mesafeler de azalmayacak bir engele dönüştü. İnsanlar büyüdükçe her ilişkisi de böyle masumiyetini kaybeder mi diye düşünmeden edemedim. Nitekim masal anlatmasını isteyen şarkılar kulağımda tatlı bir melodiyken önceden, şimdi ise içimde acıya sebep olan özlem şarkılarına dönüştü. Kısacık bir masaldı çoğu zaman istediğim başrolünün ve senaristinin babamın olduğu. O anlatırdı, ben dinlerdim... Bitmesin diye uykusuzluktan gözlerimi açamayacak halde olsam da direnirdim. Ben ne kadar gözlerimi açık tutarsam o kadar uzardı kahramanlıkları anlattığı hikayelerde. Şimdi ise hayat denen ırmağın şiddetli sularında ancak verdiği öğütlerin kulağımda kalan son kırıntılarıyla savrulup gidiyorum. Hikayelerini dinlediğim yorganımın altı kadar sıcak olmasa da o güzel anılarımız, üstü tozlanmış bir çeyiz sandığı gibi her an sağlam, mağrur ve dimdik ayakta yer tutuyor hayatımda. Büyümekten korkardım bunlarla yüzleşmekten korktuğum için. On dokuz yaşımda, şarkılara konu olan gençliğin en güzel çağlarında, büyümek zorunda olmak mı daha korkutucu, yoksa hiç büyüyememekten korkmam gerekiyor mu bilemiyorum. Lakin belki de aldığım her nefes kadar gerçek, yediğim her lokma kadar kutsal babamın yokluğunu, bir bu kadar gün daha tecrübe etsem bile korkuyla karşılayacağımdan eminim. Yılların acımadan sertleştirdiği kalbimde hala sıcaklığını kaybetmeden fokur fokur kaynayan bu sevginin tek somut gerçeğini, babamı, elimden daha fazla tutamayacak, saçlarımı daha fazla okşayamayacak halde düşünmek, yarattığı korkuyla kaskatı kesilmeme sebep oluyor bir anda. Sonra bu korkudan yine ona sığınıyorum, şimşek çakar çakmaz yanına koştuğum günlerdeki gibi. Onun beni her şeyden koruyabileceğine, bir pelerini olmasa da gücünün her şeye yeteceğine güvenerek. Babam yapar, diyorum. Burada olmasa da o bunu bile bir şekilde halleder.