MUTLULUK NEREDEYDİ?

Sanatın her dalına aşığım ama her insanda farklı ve çeşitli duygular uyandırabilen ve o duygular eşliğinde beni yazmaya iten eserlere biraz daha fazla. Dianne Dengel'in çizmiş olduğu Mutluluğun Resmi de bu eserlerin başında geliyor. Resme her baktığımda; "Evet, bir yerlerde insanlar mutluluğu ve huzuru nerede aramasını gerektiğini biliyor" diyorum. Kışın geldiğini vurgulayan bir ocak akşamında sıcacık evimde, battaniyeme sarılmış sıcacık çayım eşliğinde en sevdiğim parçaları dinleyerek yeni alınan son model bilgisayarımda bu yazıyı yazıyorum ama kendime soramadan duramıyorum: "Peki, ben Mutluluğun Resmi'ndeki insanlar gibi mutluluğu nerede aramam gerektiğini biliyor muyum ve onlar kadar mutlu muyum?"Matematiksel bir şekilde düşünürsek evet, mutlu ve huzurlu biri olmalıyım çünkü onlardan daha iyi yaşam koşullarına sahibim ve evet, bu beni daha mutlu ve huzurlu etmeli. Bu Tepeoğlu, 2 matematiksel açıdan baktığımızda insanoğlunun büyük bir kesiminin mutlu olması gerekiyor ama unuttuğumuz bir şey var ki o da mutlu olmasını insanoğlundan bekliyor olmamız. Bizler o kadar doyumsuz varlıklarız ki elimizde olanlar ile asla yetinmez hep daha fazlasını isteriz usanmadan, bıkmadan, sahip olduklarımıza bakmadan. Sahip olduklarına bakmaları söylendiğinde de bakılacak bir şey göremezler çünkü kendilerine mutlu olmak için hiçbir şeye sahip olmadıklarını aşılamışlardır ama unutmasınlar ki bu sadece kendilerini mutsuzluğa şartlamış olmalarından dolayı kaynaklanan koca bir yalan. Aile ve dostlar sahip olabileceğin en büyük zenginliklerden biri. Dostunun ve ailenin olmadığını mı düşünüyorsun o zaman sağlıklı oluyor olman başka büyük bir zenginlik. Yürüyebilmek, konuşabilmek, görebilmek ve diğer vücut işlevlerini yerine getirebilmek ne kadar büyük bir lütuf. Bu lütufların hiçbirini fark edemiyoruz sebebi ise çok açık çünkü biz bu lütuflara sahip olarak dünyaya geldik, hayata başladık. Mutlu olabilmek için daha başka şeylere ihtiyacımız olmalı. İnsanlara bu söylendiği zaman ise kendilerini savunmaya geçiyorlar ve başka şeylere ihtiyaç duymadıklarını dile getiriyorlar. Oysa, unutuyorlar ki "Eğer bu terfiyi alırsam işimde daha mutlu olacağım, eğer bu sınavı geçersem o zaman mutlu olabilirim, eğer bu işi yapamazsam bir daha mutlu olamam" diyenler de onlar. Hayatlarımız farkında olmadan eğerlerimiz ile çevrilmiş durumda. Mutluluklarımızı bu eğerlere bağlayarak tek yaptığımız sahip olduğumuz mutluluk kaynaklarımızı bizler için görünmez hale getirmek ve başka şeylerin olmasını beklerken akıp giden yaşamımız. Oysa sahip olduğumuz en ufak şeyler bile bizim için "Mutluluk nerede ?" sorusunun cevabı olabilmeli. Mutluluk, farkında olmadan hayatlarımıza kırmızı halıda sunuluyor: Sevdiklerimiz gülümsediği zaman, sevdiğimiz bir parçayı dinlediğimiz zaman, güzel bir yemek yediğimiz zaman, çocukların saf neşesine şahit olduğumuz zaman. Mutluluk nerede diye aramamıza gerek yok aslında, mutluluk hayatımızın içine yer edinmiş durumda. Mesele, hayatlarımızın içine yer edinmiş mutluluğu görebilecek, hissedebilecek karakterde insanlar olabilmekte. Belki de bu yüzden hayatta öğrenmemiz gereken şeylerden biri de Polyanna olmak galiba her zaman her durumda her şeye pozitif bakabilmek, bardağın boş tarafıyla vakit kaybetmek yerine doluluğunun içinde yaşamayı; sahip olmadıklarınla değil sahip olduklarınla yaşamayı öğrenebilmek. Sonuç olarak, ben mutluyum çünkü aileme sahibim; beni en iyi günümden en kötü günüme kadar ne yaparsam yapayım destekleyeceklerini, her zaman yanımda olacaklarını bildiğim bir aileye. Geçirdiğim rahatsızlık sonucu 4 ay yürüyememenin ardından şimdi yavaş da olsa merdiven inip çıkabilecek kadar sağlıklıyım. Üniversitedeyim, gençliğimin baharını yaşayabiliyorum birbirinden güzel maceralara yol alarak. Şu an oturmuş bu düşüncelerimi yazıya geçirebiliyorum. Tepeoğlu, 3 Ben mutluyum hatta dünyanın en mutlu insanlarındanım çünkü mutluluğu nerede aramam gerektiğini biliyorum.