KARŞI PENCERE

Hayatlarımız çoğu zaman tatmin etmez bizi. İkinci bir seçenek ararız hep. Yedekte olması gereken, bizi kurtaracağını düşündüğümüz bir seçenek. Bazen Giovanna gibi karşı penceremiz olur o seçenek. Bizi hayatımızı sorgulamaya iten, mutsuzluğumuzdan mutluluğumuza doğru açılan bir penceredir o. Bütün tatminsizliklerimiz, pişmanlıklarımız yansır o pencereye. Bir ayna gibi yüzümüze çarpar tüm taleplerimizi. Kendi benliğimizi buluruz orada. Öyle cazip gelir ki bize bu yansımalardan kurtulup kendimize doğru koşmak, bir an önce geçmek isteriz oraya. Her şeyi geride bırakarak, hayatımızın yüzüne bile bakmadan... Bazen sadece bir kaçamak olarak kalır, umutsuz bakışlarımız arasında kaybolup gider o pencere. Bazense oraya geçmediği için hayatı boyunca acı çekmiş birinden gelen bir söz yeter bizi karşıya itmeye: "Sadece hayatta kalmayı düşünme. Talep de etmelisin. Sadece hayalini kurmayıp daha iyi bir dünyada yaşamayı..." İşte yaşamı boyunca talep etmeyip hayal kurmakla yetinmiş olan Giovanna'yı karşı pencereye iten sözler bunlar olur. O, bu cesareti gösterir peki ya sonra? Karşı pencereye geçmek gerçekten de bizi küs olduğumuz hayatımızdan kurtarır mı? Oradan, geçmişten gelen bir dosta gülümser gibi eski hayatımıza bakmak bu kadar kolay mıdır yoksa gördüğümüz şey eski bir dost yerine bizi o hayata bağlayan, bırakamayacağımız alışkanlıklarımız mı olur? Bunu geçmeden kim bilebilir ki? Belki de bu belirsizlik alıkoyar bizi karşı pencereden. Orada ne bulacağımızı ya da bulamayacağımızı bilemeyiz hiçbir zaman. Bu merak içimizi kemirirken elimizdekilere sımsıkı tutunarak arzularımızı hayallerimizde yaşamayı tercih ederiz. Risk almadığımızı düşünerek ilerde pişman olma riskini alırız aslında. Davide gibi elinden gelen tek şeyin öğüt vermek olduğu birine dönüşmeyi kabulleniriz. Kabullenişlerimiz suskunluklarımız olur aynı zamanda ve giderek uzağa savruluruz kendimizden. Bir süre sonra karşı pencereler duvarlara dönüşür ve yerine yenilerinin gelmesiyle eskileri unuturuz. Bizi huzursuz kılan bu döngünün içinde sürekli çekici görünen yeni pencerelere karşı koymaya çalışırız. Bazen de hayatımız boyunca hiç kapanmayan bir pencerenin boşluğunu yaşarız. Peki, neden var bu pencereler hayatımızda? Hayatın bizim olmayan tarafının karşı konulmaz cazibesi diyebilir miyiz bu pencereler için? Her zaman daha fazlası olduğuna inandığımız, bizi mutluluğa götürecek olan pencereler... Ya oraya geçtiğimizde de mutsuz olursak? Bu pek de sıra dışı bir durum olmasa gerek. Aslında hayatımız geçemediğimiz ya da geçip de hayal kırıklığına uğradığımız pencerelerle dolu değil mi? Giovanni şöyle bir uğradığı karşı penceresinde kalmayı başaramıyor. Belki eski hayatının ağırlığı eziyor onu belki de artık cazibesini yitiriyor onun için. Davide ise hiç geçemediği o pencere için hayatı boyunca pişmanlık duyuyor. Onun geçmesini engelleyen toplum baskısı giderek yalnızlaşmasına yol açıyor. Sevgilisine yazdığı mektuptaki sözler boşluğu dolmayan o pencerenin acısını betimliyor adeta. "Senden sonra... Acıyı bile özledim. Aşkımızı ürkek yapan o acıyı... Beklemekten, oluruna terk etmekten de, şifreli mesajlardan da pişmanım. Körlerle dolu bir dünyada görmemizi istemeyenler bakışlarımızı bizden çaldı. Çünkü bizi görselerdi onların utancı olacaktık. Onların öfkesi ve acımasızlığı olacaktık. Beni bağışlamanı isteme cesaretim olmadığı için pişmanım. Bu yüzden artık pencerenden içeri bile bakamıyorum." Hepimiz sonumuzun Davide gibi olmasından korkuyoruz aslında. Geriye dönüp baktığımızda içimizde boşluğu hiçbir zaman geçmeyen bir pencere taşıyor olmaktan... Pişmanlıklarımızın hayal kırıklıklarımıza ağır basmasından... Belki de hiç mutlu olamayacağımız bir pencere olsa bile denememek huzursuz kılıyor bizi. Çünkü asıl o zaman kapatamıyoruz bir türlü o pencereyi. Giovanni gibi en azından bir uğramak istiyoruz. Her yeni pencereye geçiş bir fedakarlık gerektirse de beğenmedikçe değiştirmek ve bu sonu olmayan döngüde en iyisini bulmaya çalışmak istiyoruz. Peki, şimdi size soruyorum. Giovanni'yi ve Davide'yi düşünerek soruyorum. Pişmanlıklarınızın altında ezilmek mi yoksa karşı pencereye en azından bir kere baktım diyebilmek mi?