Mümkün Dünyaların En Kötüsü

Günümüz dünyasındaki çoğu hükümet son derece baskıcı, gözetimci ve otoriterdir. Halkını, insanını sonuna kadar sömürür ve yine de hor görür. Teknolojiyi de insanını gözetlemek için kullanır. Gücü elinde toplayan iktidarlar, insanları tek tipleştirmeye bayılır; farklılık ve asiliğe de hiçbir şekilde imtiyaz vermezler. Bu anlattığım bir distopya olmalıydı esasen, ama distopya ile günümüz dünyasında ciddi bir anlamda fark olduğuna inanmıyorum maalesef. Farkın var olduğuna inanmaya çok isterdim ama şu gerçekliğin de son derece farkındayım ki şu an yaşadığımız dünya mümkün dünyaların en kötüsüdür. Açlık Oyunları'nda Capitol'de yaşayan insanların refah seviyesi yüksektir ve rahat bir hayat yaşamaktadırlar. Lakin diğer mıntıkalarda yaşayan insanlar uzun çalışma saatleri, ölüm ya da sakat kalma riski yüksek iş koşulları ile cebelleşmek zorundadırlar. Kitapta, çalışmak zorunludur; Panem hükümeti bunu kolluk görevlileri ile mecbur kılar. Günümüzde ise çalışmayana hükümet bir şey demeyebilir ama çalışmayan açlıktan kırılacağı için çalışmayı da zaten ister. İkisi arasında da ortak nokta şudur ki çalışmayana ekmek yok. Ben bunu biraz değiştirerek söylemek isterim; sonuna kadar sömürülmeyene ekmek yok diye... Teknolojik gelişmeler, bilimin ilerlemesi biz insanlarda her zaman büyük heyecanlar yaratır. Bu heyecanımızın temelinde var olan şey, hayatımızı kolaylaştıracağına olan inancımızın şüphesiz yüksekliğidir. Teknoloji hayatımızı kolaylaştırıyor bu doğrudur, yanlış olan sadece herkesin aynı şekilde faydalanamamasıdır bu muntazam teknolojiden. Bugünün teknolojisi utilitarizmden uzak bir anlayış sergilemektedir. Modernite öncesinde asiller, günümüzde de elitlere servis edilen; diğer insanlar tarafından kolaylaştırılan bu yaşam şekilleri (teknoloji) tek taraflı olduktan sonra varlığı da manasızdır. Çocuk işçilerin hala varlığını sürdürdüğü bir dünyada istersek ışık hızına ulaşalım, toplum gelişimi bu yavaşlıkta sürdüğü müddetçe insanlık tarihi gelişime tanıklık edemeyecektir. Dünyanın sahip olduğu bu teknolojiye karşın çocukları kar hırsıyla istismar etmesi bize ne denli bir ilkellikte olduğumuzu gösterir. Edinilen teknolojiler insana onun doğasına ve doğaya aykırı bir biçimde kullanıldığında nitekim insanlık sonunu kendi kendine getirecektir. Bizi köleleştiren bu sistem rekabetçi bir dil ile bizi birbirimize düşürür. Doğaya verdiği zararlar yetmezmiş gibi bir de insan toplumlarının arasına nefret tohumlarını eker. Devlet yayın organlarını kullanarak medyatik bir dille insanlara istediğini ilettirir ve böylece teknoloji bir kez daha nefretin odalığı olur. Bunu durdurmak eğitimden geçer, okumaktan geçer ama eğitimi de ele geçirir güç sahipleri. Bu yüzden nerede ne okursak okuyalım her daim şüpheci ve sorgulayıcı olmalı her insan zira her şey manipüleye çok açık. Bu şartlar altında, bu sisteme karşı çıkmak, durmak insanların doğal ve kaçınılmaz tepkisidir. Nitekim Açlık Oyunları'nda da bir tepki mekanizması oluşuyor ve isyana neden oluyor. Korkusunu yenen insanlar hesap sorabiliyor sorumlu kişilere. Ne kadar olumsuz konuşsam da dünya dönüyor; sistemler de elbet gelip geçer. Gelecekte kötü bir dünya beklememiz belki de ironik olarak iyiye işarettir, çünkü insanlar bu kadar depresif ise bir başkaldırış olabilir her an. Bu başkaldırı dünyaya eşitlik, adalet, özgürlük gibi ve daha nice hayata geçirilememiş kavramlara can verebilir. Bu kavramlar günümüzde sadece ismen vardır veyahut da belli bir kesim için vardır. Her insan için var olmadıkça tam varlığından söz edemeyiz hak ve özgürlüklerin. Tüm dünya yavaş yavaş bu illüzyonların farkına varıyor, bu nedenden dolayı umutsuz olmak ya da umutsuz kalmak için bir sebep görmüyorum ben açıkçası.