Çünkü Üşüyorum

Bazı filmler vardır insanın içine dokunmayı ve insanları etkilemeyi başaran. İzledikten sonra bile bir süre daha bizlerde etkisini sürdürebilir bu filmler. İşte Piyanist filmi de o filmlerden biri. Film gerçek hayattan uyarlanmış ve bize 2. Dünya Savaşı sırasında Nazi Almanya'sının Yahudilere karşı uyguladığı kötü politikayı ve ünlü Yahudi piyanist Wladyslaw Szpilman'ın başından geçen olayları gerçekçi ve etkili bir şekilde anlatıyor. Filmi izlerken gerçekten etkilendiğimi ve bu etkinin uzun bir süre gitmediğini söylemek isterim. Özellikle filmin son sahnelerinde Polonyalı askerlerin filmimizin piyanistine sorduğu neden Alman askeri montu giyiyorsun sorusuna verdiği cevaptan sonra. 'Çünkü üşüyorum.' Belki de bu cümle ile bile özetleyebiliriz filmin bende bıraktığı etkiyi. Çünkü filmi izlememin üzerinden yıllar geçse bile bu cümleyi hala unutabilmiş değilim. Ne zaman filmi tekrar izlesem hep etki gösterir bu cümle bende. Çünkü insanlar bir mont üzerinden bile etnik ayrımcılık yapabilecek düzeye gelmiş o yıllar. İnsanların masum olup olmadıkları önemli değil onlar için. Tabi ki de bu yakıştırmayı herkes için yapmak doğru değil. Filmde de anlatıldığı üzere bir Nazi subayının Szpilman'a davranışları bizlere o dönemlerde yaşayan insanların hepsinin insanlığını kaybetmediğini ve içlerinde hala bir umut olduğunu gösteriyor. Açıkçası Szpilman ile Alman subayı arasındaki sahneyi izlerken ilk başlarda tedirgin olmuştum. Çünkü her şeye rağmen bir Nazi subayı vardı karşısında Szpilman'ın. Szpilman'a işkence edebilir belki de daha da kötüsü gaz odalarına yollatabilirdi onu. Fakat düşüncelerimde haksız çıktım. İyi ki de haksız çıkmışım diyorum. Nazi subayının Szpilman'a ceza almak uğruna belki de idam edilmek uğruna yardım edişini gördükten sonra açıkçası Alman subayı filmde en sevdiğim karakter oldu diyebilirim. Çünkü filmi izlerken içimde hep bir karanlık, hep bir endişe vardı. Fakat bu hareketlerinden sonra azıcık da olsa bile bir umut yeşermişti bende. Alman subayının gözlerinde savaşın ne kadar anlamsız olduğu hissini sezdim hep. Çünkü mutsuzdu Szpilman'a bakarken belki de utanıyordu Yahudilere yaptıkları şeylerden sonra. Kim utanmazdı ki tüm olanlardan sonra? Ama tabiki de onun suçu değildi bu olanlar ve buna rağmen suçluluk duygusu vardı Alman subayının üzerinde. Szpilman'ın üşümesine acımış olacak ki giderken montunu bırakmıştı ona. Hatta kendi yemeğini bile vermişti. Ne yazık ki bu tarz kalbinde iyilik olan fazla insan kalmadığı için maalesef o dönemin Nazi propagandasında masum insanların gaz odalarında kelimenin tam anlamıyla cani bir şekilde yakılmasına engel olamamıştı bu sayısı az olan insanlar. Ayrıca Yahudilere yardım etmekten korkmayan sivil insanların varlığına da değinmiş film. Herkesin Nazi düşüncesine katılmadığını altına basa basa vurgulamış. Çünkü film sırasında tanık olduğum Szpilman'a yardım eden bir sürü Alman vatandaşı var. Onu tehlikelerden korumak uğruna kendi hayatlarını tehlikeye atıyorlar. Szpilman ise kötü günlerin ardından bile savaşıyor hayatı için. Her şeye rağmen içinde hep bir umut var. Hep bir hayatta kalma çabası. Geleceği karanlık gözükmesine rağmen hayatını devam ettirmek için uğraşıyor. O yıkılmış evlerin , bomba seslerinin ardında düşündüğü tek bir şey var Szpilman'ın : Tekrar piyanosunu çalabilmek. Bekliyor aydınlık günlerin gelmesini. Çünkü gelince ulaşacak yine piyanosuna. Onu gaz odalarına gönderilmekten kurtaran yoldaşına. Filmin son sahnelerinde ise karşımıza daha önceden de bahsettiğim bu iyi yürekli Alman subayı çıkıyor. Almanya savaşı kaybettikten sonra esir alınmış. Son bir umut Szpilman'ın adını söylüyor oradan geçen insanlara. Belki gelir de kurtarır esirlikten diye. Sanırım bilgi ulaşmıyor Szpilman'a. Alman subayının akıbeti ne oldu bilmiyorum fakat umarım idam edilmemiştir demek geliyor sadece elimden. Bu kadar çok masum insanın hayatını kaybettiği bir savaşta onun gibi masum birinin daha ölmüş olma ihtimali üzer çünkü beni. Adrien Brody, Szpilman karakterine gerçekten başka bir boyut kazandırmış ve oyunculuğuyla karakterin yaşadığı acılara beni de ortak etmeyi başarabildi açıkçası. Zaten filmden bu denli etkilenmemin başlıca sebebi de sanırım Adrien Brody'nin oyunculuğuydu. Ayrıca kendisi bu filmle Oscar ödülünü kazanan en genç aktör unvanına sahip. Film acıların anlatıldığı bir film olarak geçse de bazı sahneleri içimi ısıttı diyebilirim. Zamanım oldukça arada bir tekrar koyarım ekrana. Piyanist filmi herkesin izlemesi ve ders çıkartması gerektiği bir film bence. Umarım insanoğlu bu tarz felaketleri bir daha yaşamaz. Atakan Telli