Mutluluk İçin Unutmak

Duygusal travmalar yaratabilecek olaylar yaşadığından beyin anomalisi olan bir adam düşünün. Bahsettiğimiz bu adam tıpta "Blunted Affect" olarak tabir edilen hastalığa sahip. Gündelik hayatı herkes gibi fakat adamın eksik duyguları var. Yani bütün insanlarda bulunan ego, dostluk, aşk, pişmanlık, öfke, kıskançlık, nefret gibi duygulardan yoksun. Olası yaşanabilecek kötü durumlar için beyin duygulara kapatılmış. Aslında yaşanan olayları travmatik düzeye ulaştıran hastanın beynidir. Her insanın olaylardan etkilenme derecesi farklıdır. Hasta birey ise istemsizce beynine uyum sağlar. Tuhaf geliyor kulağa. Böyle biri olabilir mi ki dediğinizi duyar gibiyim. Aslında bu adam yaşadığı travmalardan dolayı duygularına ket vurmak zorunda kalmıştır. Her şeyi hissediyor fakat manevi anlamda hiçbir şey hissetmiyor. Duygusal küntlük yaşıyor diyebiliriz. Bir nevi duyarsızlaşma ya da çevreye yetersiz tepki verme durumudur. Çevrede olan bitene "Ben zaten hissetmiyorum" gözüyle bakar. Herkesin yaşadığı duygusal çöküntüler olmuştur. Bu çöküntüler akıl sağlığı normal olan bir bireyde duygulara ket vurma boyutuna ulaşmaz. Normal birey çöküntüyü en az hasarla atlatmaya çalışır. Hastalığa sahip olan bireyse duyguları unutarak acıların dineceğini zanneder. Onun için mutlu olabilmenin tek yolu unutmayı başarabilmektir. Yok sayılan şeyler kişiye acı vermeyecekmiş gibi unutabildiği kadar mutlu sayar kendini. Ondandır ki duyguları eksik yaşar. Unutmak bu birey için bir kurtuluştur ancak sistemsel olarak gerçekleştiğinden kendini duygusal dünyada kaybeder. Karmaşık gibi gözükse de durum unutmaktan ibaret. Travmanın boyutuna göre değişen bir kayıtsızlık vardır hastada. Özellikle aşka bağlı olan travmalar çok güçlüdür. Duygusal dengenin bozulmasındaki en önemli faktör olduğu düşünülmektedir. Karşılık bulamayan aşklar, yaşanamayan aşklar, yarım kalan aşklar... İnsanoğlunun kolay atlatamadığı çöküntülerdir. Mutluluğu doruklarda yaşama hevesinde olan insan, aşkı mutluluğun nirvanası zanneder. Oysa aşk, zannedilenin aksine mutluluğu kursakta bırakır. İnsan aşkla sağlayacağı mutluluğa hep geç kalır. Bu geç kalınmışlık cereyanda bırakır kişiyi. Acısı unutulmaz hale gelir. Tabi kimin için unutulmaz? Bahsettiğimiz adam için değil tabi ki. Adamımız unutarak mutluluğa ulaşıyor. Unuttuğu kadar var sayıyor kendini. Gerçekten mutluluğa ulaşıp ulaşmadığı, yöntemin doğruluğu fikrimce tartışmaya açık değil. Ne de olsa psikiyatrik bir rahatsızlık söz konusu. Sadece tüm bunlar aklıma şu soruyu getiriyor; hasta unutmaya çalıştığını da unutabiliyor mu? Bu soru kafamı kurcalamaya devam ederken size en az aşk travmaları kadar bahsetmekten zevk aldığım çocukluk travmalarından bahsedeceğim. Çocukluk travmaları duyarsızlaşmada ciddi bir pay sahibi. Çocukken yaşananlar hiç silinmez akıllardan. Henüz yeni yeni hayatı anlamlandırmaya çalışan gözlerin gördükleri, ileride neler yaşanacağının fragmanı gibidir. İlk gösteriminden itibaren kurgusuyla hayretlere düşürecek filmin fragmanı... Çocuk, ani duygu değişimlerine bebeklikten alışkındır. Fakat anlamaya başladığı hayatta ani değişim istemez. Yıpratan duygu değişimlerine yer yoktur küçük dünyasında. Olmamalıdır da. Olması durumu anomaliyi tetikler. Nihayetinde çocuk duyguların en temizini yaşar. Onun körpe yüreğinde açılacak yara duygularının saflığını etkiler. Kimi zaman saflığını etkilemekle kalmayıp travmalara yol açar. Tüm bunlar elde edemediği hayalleri olan birinin ya da çocukluğunu duygu değişimlerinde boğularak geçirmiş birinin portresini çizer akıllara. Ressam siz değilsiniz. Ressam portrenin sahibi. Herkes kendi portresinin ressamı. Akıllara çizilen portrenizden siz sorumlusunuz. Asla bu demek değildir ki insan kötü deneyimlerinin tek sorumlusudur. Sadece ortaya çıkan sonuç kişinin ta kendisidir. Sonuç olarak bu hastalığı anlamak ve çözmek için bir roman yazmak gerekebilir. İyi kaynaklar incelendiğinde güzel veriler toplanacağına eminim. Psikolojik yönleri dışında insana kendini hatırlatan yanları olduğundan hem bir araştırma konusu hem de yaşamdan bir parça aslında.