Çocukluk Yaşları Artık Sadece Rakamdan İbaret

Günümüzün çocukları, yeni nesiller, şimdilerde artık sadece biyolojik açıdan çocuk sayılabilirler. Bizim yaşadığımız çocuklukla, şimdiki nesilin yaşadığı çocukluk arasında dağlar kadar fark var. Şu anki neslin yaşadığı çocukluğa çocukluk demek için bin şahit gerekir. Birçok insanın teknoloji çağı dediği dönemdeyiz. Her ne kadar çağ adlandırma işini tarihçiler aradan belli bir zaman geçtikten sonra yapıyor olması gerekse de. Böyle denmesinin nedeni tabiki de teknolojinin hızla gelişmesi ve bir günde bile devrim niteliğinde değişikliklerin olabilmesi. Yıllar hiç birbirine benzemez, kesinlikle bir şeyler değişir. Bu dönemde herhangi bir yılla önceki yıl arasındaki benzerlikleri bulmak, farkları bulmaktan daha kolaydır. Bu nedenle nesiller arası farklar da , bu çağdaki yıllardaki değişim miktarının çok fazla olmasından dolayı, çoktur. Çok uzakta değil yaklaşık 10-15 yıl önceki, benim çocukluğumdan bahseyim. O dönemlerde sokaklarda oynardım. Bu bizden sonraki nesilde değişmeye başladı sanırım. Bizim nesil hep değişimden önceki son nesil olmuştur zaten. Neyse işte, çıkardık sokaklara, taşlardan kale yapıp futbol oynardık. Topu olan çocuk, oyunu mutlaka o kurardı. Bir kişi şeçerdi, onunla aldım verdim falan yaparak takımları oluştururduk. Takım oluşunca mutlaka içimizden biri çıkar siz çok güçlü oldunuz şu elemanı bize verin derdi. Bir şekilde 2 tarafında kabul ettiği takımları kurunca oyuna başlardık. 10'a ulaşan kazanır, 5'te devre arası falan olur. Kızlar öbür tarafta ip atlardı, evcilik oynardı. Topumuz mutlaka onların oynadığı tarafa kaçardı , aramızda bir kazma mutlaka olurdu, ve topu geri almak için de az uğraşmazdık. O dönemlerde teknoloji çok büyük farklar yaratamadığından, bizden önceki nesillerle aramızda çok fark yoktu. Oyun oynadığımız grupta bizden 5-6 yaş büyük çocuklar da olurdu. Annem ve babamın da anlattıkları çocukluk zamanları da benimkiyle çok farklı değildi sanırım. Sokakta oyun oynamanın yanı sıra bir de hindi güdüyolardı galiba. Ama mesela kardeşlerimin yaşadığı çocuklukla (!) benimki arasından çok fark var. Peki şimdiki nesiller nasıl? Cevabı en iyi bilenlerden biriyimdir herhalde. Çünkü iki tanesiyle uzun bir süre yan yana yaşadım. Bahsettiğim kişiler tabi ki kardeşlerim. İkisinin arasında pek yaş farkı yok ama onlarla aramda çok yaş farkı var. Bu yüzden onların çocukluğu çok benzerdir, onların çocukluğu nasıl geçiyor uzun bir süre tanıklık ettim. Sürekli, neredeyse tüm günü bir ekrana bakarak geçiriyorlar. Dışarı sadece okula gitmek için çıkıyorlar. Okul da zorunlu olmasa gitmezler herhalde. Sokaklarda oyun oynamak diye bir kavram onlarda pek yok sanırım. Adamlar sanal alemin eğlencesine o kadar kapılmışki dışarıda ne var ne yok ilgilenmiyorlar bile. Deprem olsa şu oyunu bitireyim öyle kaçarım diye düşünürler o derece bir bağımlılıkları var. Sanki dünyaya bu aletleri oynamak için gelmişler. Anne karnından bu elektroniklerle çıkmışlar. Büyüyünce ne olacaksın? diye sorunca ''Bilgisayar oyuncusu olacağım ben'' diyorlar. Oynama demiyoruz kardeşim, hobi olarak yine oyna ama geleceğini bile buna adayarak yaşamak nedir arkadaş. Evet, bunlar benim kardeşimdi. Şu anki nesillerin çocukluklarına bence güzel bir örnekti. Kardeşlerim şu anki nesilin sadece bir kısmına bir örnekti. Şimdiki nesil düzgün yetişmiyor. Yıllar boyunca düzgün bir şekilde gün yüzü görmemiş bir çocuk ilerde nasıl rahat bir hayat sürdürebilir? Bence sürdüremez. Diğer insanlarla sadece telefon, bilgisayar tarzı aletlerle görüşen, yüz yüze yeterince insan görmemiş çocuklar ileride asosyal olup bağımlılıları daha da artıyor. Bu aygıtlar tabiki çok yararlı olabiliyorlar, ona şüphe yok. Fakat çocukların eline geçince onları kendilerine esir ediyor ve saatlerce başından kaldırmıyor. Çocuklar için genel olarak zararlıdır. Yani günümüzün çocuklarını dışarda çok göremezsiniz. Çocukların sokaklarda oyunlar oynayıp sokaklarda büyümesi ibağımlılık yapan teknoloji yüzünden, geçmişte kaldı. Artık onlar cam bir fanusta büyür gibi bilgisayarlarının ya da tabletlerinin başında büyüyorlar ve geleceklerini bile düşünmüyorlar. Çocukluk dönemi artık yok. Sadece yaş aralığı anlamına geliyor artık. Şimdiki çocukları Allah ıslah etsin artık ne diyim. Gelecek onlara emanetse. İleride nasıl bir geleceğimiz olacak? Bu yazıyı Elif Key'in yazdığı ''bize iki çay söyle...'' kitabındaki bir çok öyküden çocukluğundan bahsetmesinden esinlenerek yazdım. Kitabın öykülerinin tamamıya alaksı yoktur.