AİDİYETLİK

Zaman geçtikçe ve bir şeylerin farkına varmaya başladıkça acaba gerçekten ben bu muyum, buraya mı aitim gibi sorular aklımı kurcalamaya başladı. Herkesin doğup büyüdüğü şehirde ölene kadar kalma şansı olmuyor. Bazen özel ya da zorunlu sebeplerden memleketinizden başka yerlere gitmek zorunda kalıyorsunuz. Ben de onlardan biriyim. Anne ve babamın tayinleri nedeniyle tüm çocukluğum başka başka illerde geçti diyebilirim. Belki dışarıdan farklı farklı iller görmüş olmak güzeldir gibi bir düşünce uyandırabilir. Fakat bu sadece turistik amaçla gezdiğinizde öyledir. Eğer ki sürekli olarak bir yerden başka bir yere sürgün edilircesine gitmek zorunda kalırsanız size işkenceden başka bir şey ifade etmez. Farklı şehirler görmenin güzel yanları var. Ama hiçbir zaman ben buraya aitim diyemiyorsun. Sürekli farklı kültürler görüyorsun, başka alışkanlıklar öğreniyorsun çevreden. Her öğrendiğin şey seni giderek başka biri haline getiriyor. Ama asla ilk olduğun kişiye dönüşemiyorsun. İlk gittiğin yere göre çok değişmiş oluyorsun, son gittiğin yere göre daha öğrenecek çok şeyin var. Değişmeyen tek şeyin değişim olduğunu da böyle böyle öğreniyormuşsun. Yine de hiçbir zaman en temiz ve saf halin olamıyorsun. En baştan başlayayım. Kendi memleketimde ailemle ve akrabalarımla 5-6 yıl geçirdim. Belki de hayatımın en güzel yıllarıydı. Herkes birbirini tanıyor, kimseye karşı bir güvensizlik hissetmiyorsun. Kendi çeperleri olan bir alanda mutlu mutlu yaşıyorsun. Sonra, benim için yepyeni bir dünyaya bakacağım başka bir şehirde belki de kalsaydım öğrenemeyeceğim şeyleri tecrübe edinmeye başlıyorum. İnsanlara karşı saygısızlık, sevgisizlik hatta ikiyüzlülük nedir öğrenmeye başlıyorsun. Gittiğin şehirler büyüdükçe ruhunun sıkıştığını fark ediyorsun. Eskiden bana huzur veren şeyleri şu an iki kere düşünmek zorundayım. Gerçekten öyle midir değil midir diye. Bence bunun başka bir adı da sürgün ruh olabilir. Çünkü her şehrin kendi hikayesi, kendi benliği var. Her gittiğim yerde başka bir benliğin egemenliği altına girdiğimi düşünüyorum. Bu egemenliklerin sayısı da çoğaldıkça kendimi oradan oraya savrulan bir yaprak gibi hissediyorum. Son 7-8 yıldır Ankara'da yaşıyorum. Burası oldukça büyük bir şehir ve buranın kalabalıkları ve yorgunluğu aslında bu sürgün ruhumu daha da derinlere hapsediyor. Çünkü bu büyük şehirlerin her yerde benim gibi sürgün ruhları olduğunu düşünüyorum. Metropol şehirlerin en büyük problemi belki de budur. Kendi köklerini sorgulayan milyonlarca insanın bir arada yaşamaya çalışması. Sürekli bunalan, içinde büyük bir sıkıntıyla dolaşan insanlar çevrede. Ben de kendimle baş başa kaldığım anlarda nedenini bilmediğim derin boşluk hissediyorum. Sürekli bir yere gitmem gerekiyormuş gibi geliyor. Eğer gidersem bütün o sıkıntı ve boşluk bir anda yok olacakmış hissiyatına kapılıyorum. Ama hiçbir zaman sonlanmayacak bir döngünün içerisinde olduğumu da biliyorum. Jeanette Winterson' ın Normal Olmak Varken Neden Mutlu Olasın? Kitabında da yazar kendi köklerini terk edildiğinden beri aramaya başlıyor ve onun hikayesini anlatıyor. Aslında bütün yaşamımız sürekli o köklerimiz aramak uğruna geçiyor bilincinde olarak ya da olmayarak. Hayatımın en güzel anlarını kendimi arayarak geçiyorum belki de. Nereye ait olduğumu, neye sahip çıkabileceğimi arayarak aslında kendimi bulmaya çabalıyorum. Çünkü sürekli bir yerlerde var olmak ve olmamak arasında gidip gelmek belki de bir insanın başına gelebilecek en kötü şey. Karasızlık arasında kalıp kendi ruhumu göçebe haline getirmek, beni psikolojik ve fiziksel olarak çok derinden etkileyen bir şeydir. Hepimizin böyle anları olduğunu düşünüyorum. Sürekli kendimizi bir yerlerde hayal ediyoruz ya da kaybolmak istiyoruz. Göçebe ruhlarımıza gerçek bir yuva bulmak dileğiyle... NİDA TÜRK