Fedalar ve Elvedalar

Çok iyi anlıyorum seni Şehsuvar Sami. Bir yola baş koyuyorsun, biliyorsun çok önemli. Bu yola kendin için çıkmıyorsun, ideallerin var. Söz konusu vatan, biliyorum. Gelişmeliyiz diyorsun, en faydalı nasıl olabileceğine inanıyorsan o yolda devam ediyorsun, kendi düşüncelerini ve kendi mutluluğunu susturuyorsun. Güya vatan sevdalısı gibi görünen nice insan görüyorsun, özeniyorsun onlara. Gözünde büyüttükçe büyütüyorsun, onlara benzemeye çalışıyorsun. Sevdiklerini üzüyorsun bazen bu uğurda, nice insanın mutluluğu senin üzüntülerinden doğacak diye düşünüyorsun. Sonra iki adım atıyorsun, o örnek aldığın insanlar kenarda kendi mutlulukları için savaşıyorlar. Durun diyorsun, durun ben bunun için gelmedim sizin peşinizden! Gözlerinden alevler püskürtüyorlar, oysa sen kullanılmışsın. Onların mutluluğu için oyuncak edilmişsin. Hüsrana kapılıyorsun. Sen sevdiğinden vazgeçmişsindir, sevdanın bile sana engel olmasını istememişsindir, gözünü bir saniye odaktan ayırmak sana lüks gibi gelmiştir ama Talat Bey ve Enver Bey kendilerine yeni sevdicekler bulur. Bir sana yazık olur ama yine de dönemezsin yolundan, bu yola seni çıkaran nedenlere ihanet etmek istemezsin. İnsanların sana yaptığı ihaneti sen de kendi ideallerine yapmak istemezsin. İdeallere tutunmak her babayiğidin harcı olmadığı gibi, bu babayiğitlerin yolundan dönmesi de yiğitliklerine ters düşen bir durumdu ve zordu. Kimi zaman sonuçlarını da ağır ödetiyordu. Şehsuvar biricik sevdiği Ester'den de vazgeçmişti. Ester şüphesiz çok kırılmıştı, sevgiden beklentisi bu değildi. Kimsenin vazgeçilmez olmadığının farkına varmıştı kanımca zamanla. Sana veda edene ne diyebilirsin, nereye kadar bir şey söyleyebilirsin? Sevmek de yorulur Şehsuvar Sami, sevmek de yorulur (Zarifoğlu). Bir insanın sevgisini kazanmak kolay değildi ama o sevgiyi kaybetmek çok kolay olabilirdi. Bir yara açardı biri ama açılan yaraları saracak başka biri bulunabilirdi. Nitekim Ester de bulmuştu, sonunda yarasını sarmıştı. Saran bir başkası olduğunu öğrenen Şehsuvar Sami bu kadarına dayanamamıştı, hepten yitirmişti içindeki umutları ve bu gittikçe değersizleşen yaşantısına son vermişti. Şehsuvar Sami arada yitirilip gitmişti, çıktığı yüce bir amaç vardı ama o yüce amacın temsilcileri onu harcamıştı. Kendimi gördüm sende Sami. Günümüz toplumundaki aksaklıkların üzerimde bıraktığı etkiyi seninle bir kez daha anladım. Yaşadıkların bana farklı bir bakış açısıyla bakmam için bir perde araladı hatta. Gördüm ki şimdi de harcanıyor insanlar; sistemler harcıyor, sıkıştırıyor ve un ufak ediyor. Önce hayalleri alıyor, sever gibi yapıyor ve sonra indiriyor başına kılıcını. Oysa ki yıllardır zorluklara katlanmakta tek yardımcı olmuştu o hayaller. Dur diyorsun, yapma! Bu yaptığınla yüreğimi dağlıyorsun diyorsun ama umurunda olmuyorsun. Çünkü görünen her şey maskelerden ibaret, insanlar sizi kendi yolunda kullanmak için maskelerini takıyorlar ve kandırıyorlar. Oysa ki sen sadece duruyorsun yerinde, ben buraya nasıl geldim diyorsun ve bir anda başına bir sürü çorap örülüyor, adın bültenlerden inmez oluyor Şehsuvar Sami gibi. Bu uğurda yıllarını veriyorsun ve bir günün sonunda bir koltuğa veriyorsun sırtını ama ağzından sadece bir kelime çıkıyor. "Yazık". Yıllarıma yazık, vatan dersin ama en büyük darbeyi vatandan yersin. Öldüm der durur yine de yaşarsın (Rumi). Düzelecek her şey bir gün dersin ama gün geçtikçe ümitlerin azalır. Gülleri soldurmaktan vazgeçin artık! Bırakın da güzelleşsin dünya. Vatanını sevenleri küstürmeyin vatanına, bunu vatanın kendi yaparsa ele ne gerek var? Ama geleceğini ülkesine hibe etmekten çekinmeyecek o gençlere gerek var, o tutkuyla yanan sinelerin alevini kendi alevini körüklemek için kullanabilecek başka insanlara da. Belki de Şehsuvar'ı hayatına dört elle tutundurabilirdi Ester ancak Şehsuvar'ın verdiği bir yanlış karar kendisinin hem mutluluğuna hem de hayatına mal olmuştu. Tarihin klişeleşmiş bir repliğiydi bu veda, nice insan sevdiğini korumak için veya vatan için sevgisinden vazgeçmişti. Böyle daha iyi olacak; biz dizilerde, filmlerde, kitaplarda hep böyle gördük(!). Artık vakit tabuları yıkma ve çağa uygun düşünme vaktidir. Vatanın gülleri o güzel gençlik! Aklınızı kullanın ve kendi doğru yolunuzu kendiniz çizin, diğer insanların arkasından gitmeyin. Bu bir sevda yoludur ve içinizde huzuru bulamazsanız yol çetinleşir. Kendi huzursuzluğunuzun sebebi olmayın. Hayatınızda her kararı yerinde ve kendinizi de düşünerek vermeye çalışın. Böylece hayal kırıklıklarına uğramazsınız ve onca darbe alsanız da direnmeyi bilirsiniz. Böyle zor bir yol işte bu yol. Ama sadece geçmişte kalmış bir zorluk değil bu; gencimiz, fedakar insanımız şimdi de acı çekiyor. Tüm acıların failinin yine acılarını dindirmek istediği kendi insanı olduğunu görmek onların heveslerini prangalıyor. Nice insanın genç yaşta bu tezatlığı sindirebilmesi kolay değil. Gencin kanı deli akıyor ve zaten bu kavramların dengesini kurmak başlı başına bir zorluk. Dengesizlik hali bazen vatana küstürüyor, hayatı sorgulatıyor ve birçoğunu hayata veda ettiriyor. Dünya dedikleri mezarlık imiş, bilmem ki ne zaman güldürür beni, bir çiçeğim derdim dostun bağına, eser cahil rüzgarı soldurur beni (Şerif). Kendi evladını solduracak kadar cahil olma insanoğlu! Anla artık bu hal, hal değil ve tarih tekerrür ediyor. Düşman her zaman var ve evladının da desteğe ihtiyacı var. Ve sen güzel evlat, sen de bir o kadar kendine destek olmalısın, köstek değil!