YETMİŞLERİN MİRASI AHMET TELLİ

"Gurbet ne ki yüzyılımızda demek de bir yabancılaşmadır Çünkü varolduğu her yerde insanın gurbet mutlaka olacaktır" Toplumun her hareketi; o toplumun insanlarını etkilediği gibi edebiyatına yeni nefesler kazandırır, yeni adımlar attırır ister istemez. Darbelerle dolu tarihimizin en sancılı dönemlerinden biri olan yetmişlerin bize bıraktığı miras yalnızca kötü anılar değildir elbette. O dönemde kimi şiirler kavganın rüzgarına kapılmış yelkenlerini bu duygusuz kavgayla şişirmeye çalışmıştır. İşte tam da bu dönemde bir duygu daha kalemin ucundan dökülmeye niyetlenir sayfalara. Zamanın tatlı bir tesadüfü olmasından mütevellit edebiyat camiasında yetmiş kuşağı toplumcularından biri olarak anılır Ahmet Telli. Bu isim yakıştırmasına her zaman karşı durmuş; arkadaş sohbetleri sırasında bu duruşunu belirtmeyi, açıklamayı kendine görev edinmiştir. Düşüncenin ancak düz yazının satırlarında hayat bulacağına inanan şairimiz, "Şiir yaşayan bir organizmadır. Onun da sancıları, sevinçleri, kederleri, çığlıkları olabilir." diyerek şiiri insandan farklı görmemiş; yazdıklarının bir düşünceye hizmet etmediğini, kağıda dökülenlerin yalnızca bir insanın dünya üzerinde yaşadığı sürece sahip olacabileceği duyguların bir gölgesi olduğunu belirtmiştir. İnsanın iç çatışmalarını ve yine insanın kendine yabancılaşmasını, yalnızlığı, gurbeti kendi duygularıyla harmanlamış ve üstüne basa basa "hüznün isyan olur" kitabında işlemiştir üstad. Yalnızca insanı değil aynı zamanda o dönemin insanlarının içine hapsolmuş duygularına da tercüman olur niteliktedir belki de bu eser. Her şiirinde, büyük incelikle işlediği gurbete pek çok farklı noktadan bakmayı başarabilmiştir. Gurbeti bir şiirinde insanın sevdiğine duyduğu özleme yüklerken, diğer şiirinde karşımıza Nazım Hikmet'in memleketine olan özlemiyle çıkarmıştır ve sonunda o güzel dizelere hayat vermiştir mürekkebiyle. "ve usulcacık okşar karadeniz vapurunu nazım yanar elleri" Yalnızlığını hissettirmeye çalışmıştır belki de şair bize zaman zaman. Yalnızlığın hiçbir zaman yoktan varolmadığını dile getirir şiirlerinde sık sık. Yalnızlığı hemen hemen çoğu insanın yalnızlığa bakışına inat; evine, sofrasına buyur eden ev sahibi edasıyla buyur edebilmiştir düşüncesine, satırlarına, şiirlerine. Doğru mudur bilinmez ancak bir şiir yaşanmışlıklardan güç alır diye düşünmüşümdür her zaman. Şiiri yazabilmek sadece yeteneğin eseri değildir diye bilirim az çok okuduklarımdan. Bir yalnızlığı anlatabilmek yahut bir gurbeti dökebilmek için sayfalara, şairin yalnız da kalması gerekir gurbeti de tatması. "biraz da şairlere özgüdür hüzün" "biraz da şairlere özgüdür bekleyiş" "biraz da şairlere özgüdür hasret" "biraz da şairlere özgüdür gurbet" Duyguyu hissetmeden onu harflerle somutlaştırmanın mümkün olamayacağı kanaatindeyim. Kimisi için bu doğru değildir belki de. " SEVDALAR DUMAN OLMAYACAK Acının bağrından mavi bir çelik gibi fışkıran öfke dünyayı değiştirecektir mutlaka Yani hayat kendini yeniden yaratacaktır ona sahip çıkan ellerde ve bu yüzden öfke sevda gibidir kimilerinde Yüreğinin pas tutmakta olan kıvrımları sarılsın bir an öfkenin gök gürültüsüyle beyninin her hücresi bir gerilla gibi kuşansın pusatlarını ve sokağa çıksın ve bir hançer gibi saplansın puştlukların ihanetlerin bağrına Bak o zaman nasıl bitecek yanlışlar ve cehennemleşen yalnızlığın Sevdalar duman olmayacak o zaman Hüznün isyan olmuştur çünkü Hüznün isyan olmalıdır." Ahmet Telli yine bu şiirinde gösteriyor niyetini pek güzel, iç savaşını, yalnızlığını. Gri gözlüğünden bakıyor yine hayata, usulca, sessizce ve iç öfkesiyle. Yetenek yeter mi bunca duyguyu bu denli hararetli anlatmaya? Lakin yalnızca yetenek alabildiğine güzel eser çıkarır karşımıza ancak o zaman sorarım size: Madem ki yaşamamış Ahmet Telli bunca duyguyu nasıl oldu da kalbimizde böylesine sarsılmaz bir taht kurmayı başarabildi?