09. 12. 14

Çoğu film insanlarda anlık zevkler yaratmak veya gişede hatırı sayılır bir gelir elde etmek amacıyla izleyiciye sunulur fakat elbette bu genellememin bazı istisnaları da vardır. Beyaz perdede adeta bir roman gibi etkileyici olmayı başarmış ve adlarını tarihe altın harflerle yazdırmış bazı eserler de mevcuttur. Bu tip sinema filmlerinden biri de Dövüş Kulübü'dür. İlk duyulduğunda popüler kültürün yaratması, sıradan bir yapıt gibi görülebilen bu film, aslında derin manalar içeren, etkileyici bir eserdir. Yapıtta yer alan düşünsel temayı çok geç fark etmiş biri olarak, bu eserin popüler kültür yaratısı olduğu görüşüne karşı çıkmak durumundayım. Vizyona giriş yılı olan 1999'da henüz çok küçük yaşta olduğumdan olsa gerek, film hakkındaki görüşlerimin çoğu aslında kendimin değil, çevremindi. Filmin yalnızca şiddet içerdiği ve diğer sıradan aksiyon filmlerinden büyük bir farklılığı olmadığı yönündeki düşüncelerim film popülerliğini kaybedinceye kadar sürdü. Bir akşam televizyonda rastladığımda en baştan izleyip bu yapıta bir şans daha verme kararı almıştım ve David Fincher'ın bu unutulmaz eseri bu şansı çok önceden hak ettiğini bana ispatlamıştı. Yapıtı sıradan aksiyon filmlerinden ayıran, içerdiği sahnelerin kusursuzluğu veya oyuncuların bireysel yeteneklerinden çok daha fazlasıydı, böylesi bir aksiyonun içine yerleştirilmiş bir düşünce tarzıydı. Eser, 1999 yılında artmakta olan ve günümüzde zirve noktasına ulaşan tüketici toplum yapısına olağanüstü bir eleştiriydi. Tüketim toplumunda insanın aç gözlülüğü ve tüketme isteğinin, sonunda bireyleri tüketmesine sebep olduğunu bize en iyi gösteren eserlerden biridir. Tüketirken tükenen insanları karakter olarak kullanan yapıt, "sahip olduklarımızın sonunda bize sahip olduğunun" en güzel kanıtıdır. Chuck Palahniuk'un kaleminden doğan bu başyapıtın, tüketim toplumunu sert bir dille eleştirdiğini söylemiştik fakat eserdeki tek dikkat çekici kavram bu değildir. Yönetmen yapıtını adeta hayatın kendisi gibi bir bütün olarak kurgulamış ve oluşturmuştur. Ana karakterin yavaş yavaş Tyler Durden'a dönüşmesini sağlayan her detay ustalıkla kurgulanmıştır. Bu noktada beni en çok üzen ise filmin başından sonuna kadar takip ettiğimiz, topluma karşı birleşen ve kendi doğrularını arayan iki karakterin aslında koca bir yalnızlığı temsil etmiş olmalarıdır. Bu etkileyici filmde gerek Tyler Durden ile arkadaşlığın sürükleyici güzelliğine gerek de Marla ile görülebilecek en ilginç ilişkilerden birine tanık olabilmek mümkündür. Hayatın bütünlüğü gibi filmde de birçok duygu tek bir sahnede hissedilebilir ve bu durum karakterlerin psikolojilerini anlamamızda bizlere yardımcı olur. Bu duygu çeşitliliği ve yoğunluğunda kuşkusuz seyirciyi filme bağlayabilecek usta oyunculara ihtiyaç duyulmuştur. Edward Norton ve Brad Pitt ortaklığında gelişen ve diğer yardımcı oyuncularla bir bütünlük sağlanan filmde duygu aktarımı, bu usta iki oyuncuyla sağlanmıştır. Kişisel kanaatimce, bu film aynı zamanda Edward Norton'un şahsi oyunculuk zirvesidir ve onu tıpkı rol arkadaşı Brad Pitt gibi unutulmazlar listesine ekletmiştir. Eserde çok belirgin olmayan bazı duygu ve düşüncelerden bahsetmiştik, tıpkı edilen kavgaların ve yumruklaşmaların ardında var olan toplumdan dışlanma duygusu gibi. Bahsettiğimiz bu duyguları ve düşünceleri ele alırken, onları gözümüze sokup bizleri seyir zevkinden mahrum bırakmak yerine, David Fincher sahnelerdeki dekorları ve usta oyuncularının mimiklerini kullanmıştır. Ümitsizliği hissetmenin en doğru ve zahmetsiz yolu, bu duyguyu hisseden biriyle karşılaşmak veya konuşmak değil midir? Aynı şekilde bir olumsuz durumu yansıtmanın en etkileyici hali, o durumu anlatmak yerine bir uzamda kullanmak olabilir bazen... Alışkanlıklarımıza ulaşabildiğimiz, onları gerçekleştirebildiğimiz sürece bu alışkanlıklarımızın aslında birer zorunluluk olduğunu görmekten çok uzağız. Tüketerek tükendiğimizi bizlere kanıtlayacak ve hatalarımızı yüzümüze vuracak Tyler Durden gibi kişilerin gerekliliği bu eserde son derece güzel hissettirilmiştir. Umarım tüketme tutkulu yaşam tarzımız bizleri dibe vurdurmadan da özgür kalmanın yollarını bulabiliriz. Çelik Emre YAZICIOĞLU 21403877