AŞKIN GÜCÜ

Helen adında bir kadın ve onun uğruna birbirine giren iki ordunun hikayesi, Truva Savaşı. Aşk insana neler yaptırtıyor dedirten bir hikaye aslında. İki kişinin birbirine olan aşkı yüzünden iki koca ulus birbirine savaş açıyor ve birçok ölüm ve trajediyle sonuçlanıyor. Ben bunun pek mantıklı olduğunu düşünmüyorum. Fakat aşk ile mantığın uyuşmadığı bilinen bir gerçektir. Aşk duygusal bir kavramken mantığımız duygudan yoksundur. Elbette benle aynı fikri paylaşmayan insanlar olacaktır. Onların gerçek aşk tecrübesini yaşamadığını düşünüyorum. Gerçek aşkı tecrübe etmiş bir insan aşkın gerektiğinde savaş çıkartacak kadar güçlü bir duygu olduğunu bilir. Aşk, birçok edebiyat eserinin konusu olmuş ve insan hayatında çok önemli yer oynayan bir kavram. Bazı insanlar aşkın varlığına inanmasa da ben inanıyorum. Fakat aşk iki ulusun savaşa girmesine sebep oluyorsa bu duygunun iyi bir şey olduğundan bahsedebilir miyiz? Bu soruya iki bakış açısından bakmak gerekir. Bu olaya aşık çiftin gözünden bakarsak, onlar için onların kavuşmasından daha önemli bir mesele yoktur ve kavuşmaları için yapabilecekleri her şeyi yapmaya hazırlardır. Bu kendilerinden çok daha güçlü bir ulusa savaş açmak anlamına gelse bile onları durduracak bir şey değildir. Bizim bakış açımızdan ise bu gayet mantıksız ve sorumsuzca bir harekettir. Kendi ulusunu bir kişinin özgürlüğü için tehlikeye atan bir insanın kötü bir insan olduğunu bile düşünürüz. Fakat yaptıkları şeyin mantıksız olması bunun yanlış olduğu anlamına gelmez. Doğru ve yanlış kavramları mantıklı veya mantıksız kavramları ile ilişkilendirilemez. Bu bakış açılarından ikisinin de kendi açılarından doğru olduğunu düşünüyorum. Gerçek aşk mantığı tanımaz, mantık da duygudan yoksun olmalıdır. Ben kendi geçmişime dayanarak aşkı tecrübe ettiğimi düşünüyorum. İlkokulda Elif adında bir kızdan çok hoşlanırdım ve yanımdan geçerken bile kalbimin hızlı atmaya başladığını, yanaklarımın kızardığını ve büyük bir utanç ve kaçma isteği hissediyordum. Elbette her insan aşkı aynı şekilde tecrübe etmese bile ben bu yaşadığım duygunun aşk olduğunu düşünüyorum. Bu duygularımı ona da anlattım fakat aynı duyguları onun bana karşı yaşamadığını öğrendim. O güne kadar bu denli hayal kırıklığına uğramamıştım ve tabii ki çok üzüldüm. Tıpkı Hektor'un Helen'i geri kazanmak için her şeyi denediği gibi ben de Elif'in kalbini kazanmak için elimden geleni yaptım. Duygularımı kağıtlara dökerek şiirler yazdım, özel günlerde hediyeler aldım fakat onun bana olan görüşü değişmedi. O hala beni arkadaşı olarak görüyor, bana olan hisleri değişmiyordu. Fakat ona olan duygularım arkadaşlıktan öte olduğu için her gün ona arkadaşım diyerek yalan atamazdım. Demek ki aşk birine zorla yaşatacağınız bir duygu değil. Bir insanı zorla kendinize aşık edemezsiniz, o insan size aşık olur. O yüzden ben de bu aşktan vazgeçmek zorunda kaldım ve unutmayı tercih ettim. İlkokul bittikten sonra onunla hiç görüşmedim. Olayın üstünden bayağı bir süre geçtikten sonra lise dönemindeyken Elif'i tekrar çarşıda gördüğümde aynı duyguları tekrar yaşadım. 3 senedir aklıma bile gelmemesine rağmen onu unuttuğumu düşünmeme rağmen onunla konuşmaya başlamam ile yanaklarımın kızarması ve kalbimin hızlı atması tekrar başlamış oldu. Bu da aslında aşkın gücü hakkında bir bilgi veriyor sanırım. Aradan uzun zaman geçse, siz unutsanız bile aşk unutmuyor demek ki. Bu duyguyu başka hiç bir zaman yaşayamadım fakat bu tekrar yaşayamayacağım anlamına gelmiyor. Bir insan aşkı hayatında birçok kereler tecrübe edebilir. Eminim ki gelecek hayatımda birçok kızla tanışacağım ve aynı hissi yaşayacağım.