DOLU BOŞLUK

Günümüzde iletişim olanakları her ne kadar artmış olsa da insanların birebir kurduğu iletişim ve doğal olarak sosyal hayat kalitesi oldukça düştü. Bunun sonucunda bilişim çağının en büyük sorunlarından biri olan yalnızlığın getirdiği ruhsal boşluk ortaya çıktı. İnsanlar o boşluğu nasıl dolduracağını bilemedi. Kimisi bulabildiğince bir maddeyi tıktı oraya; kimisi her bir günün diğeriyle aynı olduğu rutin bir düzende hissizleşerek görmezden, duymazdan geldi onu. Şanslı olanlar birini yerleştirdi oraya. Gerçek bir insanı hem de. Bu sonuncusu lüks sayıldı elbette. Ruhsal boşluğunu doldurmak ve yalnızlığını dindirmek için kendinden uzaklaşarak çareyi çeşitli madde veya kişilerde arayan insanlar kendiyle tüm bağlarını koparıp başkalarına bağımlı hale geldi. Farkında olmadan kendi yalnızlığını kendi yaratan insanlar başka maddelere veya insanlara olan bağlılıkları bağımlılığa dönüştükçe içlerinde bir yerlerde daha da yalnızlaşan ruhlarının sesini duyamadı. Ben bu durumu küçüklüğümde izlediğim bir akrobasi gösterisine benzetiyorum. Her ne kadar o yaşlarda gördüklerimdeki metaforu fark edememiş olsam da aklımda kaldığı kadarıyla gösteride iki cambaz elleri ve ayaklarıyla iplere tutunarak sallanıyorlardı. Birinin tek eliyle ipi diğeriyle de öbür akrobatı tutması gerektiğinde gücü yetmemişti ve elbette ipi değil, partnerini bırakmıştı. Kendi ipi yerine arkadaşına tutunan atletik akrobat durumu ustalıkla örtbas ederek estetik bir şekilde yere sıçramıştı. Küçükken çılgınca alkışladığım bu gösteriyi şimdi daha iyi anlıyorum. Bence insan kendini bilip, kendine güvendiğinde en güçlüdür. Eğer kendinden uzaklaştıysa başkası elinden tutsa bile kendiyle baş başa olduğundan daha yalnızdır. Çünkü; her koyun kendi bacağından asılır, her akrobat (insan) kendi ipinden tutar. Bana göre bağımlılık, yokluğunda eksiklik hissi ile boşluktan düşüyor olmanın verdiği acının tatsız karışımına yol açabilen şeylere sıkıca sarılma durumu. Bu şey bazen bir madde, düzen hatta bir insan bile olabilir. Yokluğunda büyük bir boşluğa ve derin bir acıya sebep olan şeylerin varlığının da çok hayırlı olduğunu söyleyemeyiz ama bazen olur ya hani varlığı da yokluğu da ayrı bir derttir... İşte böyle durumlarda insan sınırlarını aşabilir; kendini karakteriyle uyuşmayan şeyler yaparken bulabilir. Son zamanlarda izlediğim Bir Rüya İçin Ağıt- Requiem for a Dream isimli film de beni bu konuyu düşünmeye sürükledi. Filmde madde bağımlısı kişilerin ruhsal boşluklarını doldurduğunu düşündükleri maddelere ulaşmak için kendilerini hiçe sayarak gösterdikleri acı dolu çaba işleniyor. Bence madde bağımlılığından daha kötü olanlar da var ve bunların en başında kişiye duyulan bağımlılık geliyor. Çünkü o kişi artık hayatınızda olmak istemediğinde ya da elinde olmaksızın size ve dünyaya veda ettiğinde hiçbir şey sizin kontrolünüzde değil. Elinizden hiçbir şey gelmez ve en kötüsü de bu. Karşı olduğum şey biriyle duygusal bağ kurmak değil bu bağlılığın bir bağımlılığa dönüşmesi. İkisi çok farklı durumlar. 'Bağlılık' durumunda o kişinin hayatınızdan çıkması sizi sarssa bile siz istediğiniz sürece ya da aksini başarabilene kadar o bağa sahip çıkıp hayatınıza devam edebilirsiniz. Bu bağlılığı sürdürmek için o kişiye ihtiyacınız yok çünkü sevgi de o kişinin yokluğunun verdiği acı da sizin içinizde ve bir şekilde bununla başa çıkarsınız. Ancak, ikinci durumda yani bir kişiye 'bağımlı' hale geldiğinizde o kişi hayatınızdan çıktığı anda hayatınız kelimenin tam anlamıyla durur. En kötüsü hayat anlamsız gelmeye başlayabilir. Bu pek de sağlıklı bir durum sayılmaz. Bence insan, bir heykel kompozisyonun içinde bile diğerlerine gerek duymadan ayakta durabilmeli. Birlikte daha anlamlı ve görkemliler ama zaman diğerlerini bir bir eskitip yok ettiğinde dahi geriye kalanın bize anlatacakları olmalı. İnsanların kendi varlığını başkalarına bağlaması işte tam da bu yüzden yanlış. Tek başına da gururla durabilmeli insan ayakta çünkü o kişi hayatına girmeden önce de vardı ve sakince durup düşündüğünde fark edecek ki sonra da var olmaya devam edecek. Güçlü yekpare bir mermer heykel gibi sabit durabilmeli etrafında sergilenen diğer eserler değiştiğinde ya da yok olduğunda bile. Hiç yanındaki yüzyıllık vazo başka bir müzeye satıldı diye ufalanıp dağılan bir büst olur mu? İnsanlar varlığını başkalarıyla anlamlandırmaktansa kendi içindeki gücü keşfetmeli. Bu Amerika'nın keşfi gibi zorlu ve tesadüfen gerçekleşecek bir keşif değil. Yolu basit ve belli! Bu dertle boğuşan insanların tek yapması gereken şey o boşluğu başkasının kalıntısı ya da izi olarak görmek yerine aslında onun kendisinin bir parçası olduğunu kabullenmesi hatta yapabilirse benimseyip onu keşfe çıkması; çünkü asıl benliği tanışmak için onu orada bekliyor olacak. Bu tanışma faslından sonra kendini başka hiçbir şeye ve kimseye bağımlı ya da muhtaç hissetmeyen insanlar sevgiyi ve onun getirdiği bağı bir ihtiyaç olarak değil, keyif olarak gördüğünde eski zamanlarda kaldı denilen o saf ve gerçek bağları kurabilecek. İşte o zaman insanlar, içlerindeki boşluğu doldurmak için bunu başaramayacak kişileri dolgu maddesi olarak kullanmak yerine içini gerçek sevgiyle doldurabilecek. O zaman haydi keşfe!