SONBAHARI KOVALAMAK

Bu kez de ben mutsuzluktan, acıtanlardan söz etmek istiyorum üstat, hazır tam mevsimi gelmişken. Şehrimi aydınlatan güneş yok şu an üstümde. Ankara bu, şaşırtmıyor; yine kendine has o koyu griliği var sadece gökyüzünde. Sararmış birkaç da yaprak sokaklarda... Griden başka bir renk olduğuna sevinmeli mi yoksa bu yapraklara üzülmeli mi insan? Bir de durgunluk var havada, rengi yok bunun. Adım atsam üstüme yapışıyor, nefesimi verişimle ruhumu içine çekiyor. Bu mevsimin özelliği midir bu bezmişlik yoksa bizlerden çıkan bir uydurmaca mı, bilinmez. Ama biliyorum ki kimse yanıp tutuşmuyor mutsuz olmak için, acı çekmek için. Ne hikmetse elimizle koymuşuz gibi buluyoruz biz her koşulda. Öylesine benimsemişiz işte mutsuzluğu; acımızı, kederimizi dindiremiyor değiliz, dindirmiyoruz. Başı ağrırken bile en büyük acıyı çekiyor zannediyor bazılarımız. Kan verirken korkudan bayılıyor. Sigaranın son nefesi boğazımı acıtıyor diyor. Ne güzel acılarınız, mutsuzluklarınız var öyle diyesim geliyor. Hiç mi bitmeyecek içimizdeki bu sonbaharlar? "Mükemmel mutsuzluğundan insansoyunun..." diyor ise Uyar, "... sevgim acıyor"(86). Acıyor şiirinin her dizesi, hissettiklerimizi anlamama yetiyor. Görüyorum ki, tüm mutluluklarımızın üstünü örtmüşüz beyaz kefenle. Görüyorum ki, kendi gülüşlerimizi en çok biz öldürmüşüz. Sadece sevsek de olurdu bir şeyleri. Kendi küçük sevinçlerimiz için, karşılık beklemeksizin. Şiiri sevseydik ya da elmayı, o bile yeterdi, gülümsetirdi. "Yazık sevgime diyor birisi" diye anlatıyor yakarışı Turgut Uyar, sevmeyi becermiş bir avuç insanın birinden çıkan bir cümle tahminimce (86). O bile sonunda hüznü seçmiş, doğasına meydan okumadan. Oysa ne ışıklar yakardık gri gökyüzüne, sadece gülümseyerek. Bir küçük tebessüm bile dünyadan büyük gelirdi bize belki bir zaman. Mutsuzluklarımız devrik cümleler kurdurmazdı, gecenin en karanlık saatinde bizi uyanık tutmazdı, sevgimizi acıtmazdı. Bir pazar burukluğu gibi damağımızdaki, tadını sevmedim. Size bir gülümsemenin beni nasıl üzdüğünü bir anıyla anlatmak isterim. Bir gün metroda yanımdaki yaşlı amca lafa tuttu beni. Torunu varmış, o da sınava girecekmiş benim gibi, ama benimkinden farklı. Öğrenmiş yaşlı amca tüm sınavların adlarını, tek tek saydı, acaba benimki onlardan biri mi diye. "Hiçbiri değil amca" dedim, susup gülümsedi. Belki en son ne zaman böyle masum gülümsendiğini hatırlattı bana, belki güzel şeylerin kayboluşunu hatırlattı, bir şeyler, ne olduğunu şu an bilmediğim bir şeyler hatırlattı muhakkak. İçten gelen bir tebessüm böyle canımı acıttı. Alışmışım çünkü yolda yürürken solgun suratlar görmeye. Teşekkür beklememeye alışmışım. Halbuki sokakta tanımadığım bir insan hapşırsa, "Çok yaşa!"dememeyi hiç planlamazdım. Fark ediyorum ki; insanlığı içimize hapsetmişiz hepimiz. Küçük bedenlerimize tüm dünyayı sığdırmışız, üstüne bir de güzel perde çekip karartmışız. Biri görür diye ödümüz kopar olmuş. İçimize hapsettiğimiz dünyanınsa içini mutsuzlukla doldurup sevgiyi bile acı hale getirmişiz, geride güzel bir tat bırakmadan. Üzülmemek için mi üzmemek için mi tüm bu uğraş? Hangisi için olursa olsun başarısızız görünen o ki. Okyanuslar yarattık en baştan gözyaşlarımızla, çok yazık. Siyahtan daha karanlık bir renk bulduk kalplerimizde; adı mutsuzluk mu olsun acı mı? En kolay kaçışımızın bir şeylerle savaşmak değil, yenik düşmek olduğunu biliyorum. Hırs değil, üzülmek kolay geliyor. Hayatı Güloğlu 2 böyle baştan yarattık, yeni günün ilk ışıkları bile heyecanlandırmıyor. "Dağlar kararıp aydınlanacak ve o kadar" diye özetlenmiş Uyar tarafından, yirmi dört saatimiz ya da belki yıllarımız (86). Kocaman mutluluklar lazım şimdi bize. Şiirler yazdıracak kadar büyük ve içimize sığmayacak kadar fazla. İnsanlığın bir araya gelip üzerine tartışacağı derecede yoğun sevinçler ve en önemlisi ise hiçbir güzel duyguyu tüketmeyecek denli baskın. O zaman sonbahar sona erecek ve biz bir daha solmuş bir yaprak üzerine düşünmeyeceğiz. Bulutlar kararsa da içimizdeki gökyüzü hep aydınlık kalacak işte o vakit. Sonrasında biz, ne yatayda ne de dikeyde mutsuzluktan söz bile etmeyeceğiz.