UÇURUM

En büyük yanılgımızdı bence herkesi kendimiz gibi sanmamız, sahip olduklarımızın diğer insanlarda da olduğunu düşünmemiz, bizden daha büyük acılar çeken insanların olmadığını sanmamız. Peki ya fotoğraftaki yardıma muhtaç el bizim elimiz olsaydı? Yokluk içinde yaşasaydık da böyle mi olurdu? Bence olmazdı, çünkü daha güzel hayatların olduğunu, insanların neye sahip olduklarını, dertlerinin yemek bulmak, ısınmak değil de hangi lüks bir eşyayı ya da kıyafeti almak konusunda seçim yapamamaları olduğunu bilemezdik. Bilemezdik çünkü hayatımızda daha önce böyle bir yaşamı görmüş olmazdık. Etrafımız bizim gibi insanlarla çevrilmiş olurdu. Açlıktan kemikleri gözüken, evleri olmadığı için sokaklarda sürünen, çaresiz, ne yapacaklarını bilmeyen insanlarla... Acımasız ve adaletsiz bir dünyada yaşıyoruz. Kimileri aşırı zenginlikle ne yapacaklarını bilemediklerinden saçma bir şekilde paralarını harcarlarken kimilerinin yiyecek bir ekmek bile bulamamasını ve hatta bu yüzden ölmelerini hiçbir zaman anlamlandıramayacağım. Hele bir çocuksa bu, daha hiçbir günahı olmayan, saf ve temiz kalpli; ama dünya ona sadece kötü yüzünü göstermişti. Belki annesinin kendi hayatı için ölmek zorunda kaldığına şahit olmuştu, belki de babasının kendine ve kardeşlerine bir ekmek bile alabilmek için hunharca çalıştırıldığına. Daha küçücük ve saf bir kalbe sahip bir çocuk nasıl kaldırırdı bütün bunları? "Hayat" dediğimiz şeye nasıl inanırdı bu çocuk? Aslında dünyanın yaşanılacak ve güzel bir yer olduğuna nasıl kanabilirdi? En önemlisi, hayalleri olabilir miydi bu çocuğun? Küçücük yaşında koskoca adamların yaşamadığı acılara katlanmak zorunda kalmıştı bu çocuk. Daha dünyaya gözlerini açamadan ölmüştü belki de. Düştüğümüzde, engellere takıldığımız zamanlarda hep bir yardım eli bulmuşuzdur hepimiz, bizi düştüğümüz yerden kaldıracak ve ileriye götürecek. Desteklemiştir bizi arkadaşlarımız, övülmüşüzdür ailelerimiz tarafından. Sadece yardıma ihtiyacımız olduğu zaman değil, mutluluğumuzda da yanımızda olmuştur sevdiklerimiz. Bazen yalnız kalmaya ihtiyacımız olmuştur bu yüzden. Hep yalnız olmamışızdır çünkü biri elini uzattığında bunun ne anlama geldiğini bilmişizdir hatta bu eli tutmak garip gelmemiştir bize fotoğraftaki ele sahip olan bu çocuğa garip geldiği gibi. Hayatında daha önce temiz kıyafetlere, beyaz bir ele sahip birini görmemiştir çünkü. Takılan güneş gözlükleri, camları siyah arabalar havalı gelmemiştir ona daha onların ne olduğunu bilmediğinden. Anlamlandırmaya çalışmıştır sadece gördüklerini kendi giydiği kıyafetlere benzemiyordur çünkü. Biri ona bir yardım eli uzattığında da ne yapacağını bilememiştir önce. O elin ne anlama geldiğini ve bir şey yapması gerektiğini bile bilmiyordur çünkü. Ona açıkça anlatıldığında anlayabilmiştir ancak ve bundan sonra nasıl bir hayata adım attığına dair hiçbir fikri yoktur. Kendi ellerinin de beyaz olacağını düşünmüştür belki de. Artık yaşadığı tüm acıların son bulduğunun ve "mutluluk" kelimesinin gerçek anlamını öğrenebileceğinin farkında değildir. Böyle hayatların var olduğu dünyada bir de bize baktığımda ne kadar da nankör olduğumuzu fark ediyorum çünkü onlar daha tutunacakları bir hayale bile sahip değilken biz sahip olduklarımızdan hep daha fazlasını istiyoruz. Hatta bazen ne istediğimizi bile bilmiyoruz. Kendi hayatlarımızdaki dertler bazen öyle büyük geliyor ki kimimiz intihar etmeyi bile düşünüyor. Aslında böyle hayatlara sahip olduğumuz için şanslı olduğumuzu fark edemiyoruz. Gözlerimizi dünyanın diğer bölgelerindeki gerçeklere kapamamız , orada bize ihtiyacı olan insanların olduğunu yok saymamız her ne kadar içinde bulunduğumuz sistemin ve yaşadığımız ortamın zorlaması olsa da bana insanlığımızı sorgulatıyor. Acaba biz farkına varana kadar daha kaç tane insan oralarda bir yerlerde bir çoğumuzun kaldıramayacağı acılarla yaşamaya çalışacak diye düşünmeme neden oluyor.