AN'I YAŞARKEN

Yaşarken anlayamasam da o an geçince farkındalık duygularım harekete geçiyor. Fakat an'ı yaşarken geçmiş veya geleceği düşünerek o an'ı da elimin tersiyle bir kenara itmiş oluyorum. En değerli zamanımı, bir daha tekrar yaşayamayacağım, geri dönüşü olmayan en eşsiz an'ımı, geçmiş anılarımı ya da gelecekteki planlarımı düşünerek harcıyorum, adeta kayboluyorum an'da. Fiziksel olarak an'dayım fakat manevi olarak ya geçmişteyim ya da henüz belli bile olmayan gelecekte. Bu durumun normalleşmiş olması yanıltıyor hafızamı, o an'da olmadığımın farkına varamıyorum. Tam olarak bu kabullenişin bazı çözümlerini veriyor Aşkım Kapışmak Carpe Diem adlı kitabında ve sihirli sözcükleri kendimize hatırlatarak an'a geri dönmemizin ipuçlarını söylüyor. "ŞİMDİ, BURADA, HEMEN" (Kapışmak, 2013, s. 37) diyerek farkındalığımın arttığını gözlemledikten sonra her an'ımın benim için eşsiz olduğunu ve aslında şu an yaşadığım an'a ait olduğumu anladım. Bunu bilmek hayatımın anahtarı oldu benim için çünkü geçmiş veya gelecek bana ait değildi. Geçmiş zaten geçmişte birer anı olmuştu, gelecek ise henüz hayaldi bir bakımdan. Evet, gelecekle ilgili planlarımın olması hayatıma şekil vermemde büyük bir etken oluyor. Fakat neden an'ımı belirsizliği düşünerek geçireyim ki? An'ı yaşayamamamızın sebebi günümüz insanlarının sahte duygularla beslenmesi ya da çoğu an'larını yüzeysel yaşanmasıdır belki de. Samimiyetsiz gülüşler, içten olmayan teselliler ne kadar derin duygular çağrıştırabilir ki insan da? Karşımdaki insan sahte gülümsemesini yüzüne takmışken bana bir şeyler açıklama çabası içerisinde olsa bile benim o an'a odaklanma olasılığım düşük bir ihtimal elbette. Belki de an'da kalamamamın sebebi içimde her zaman bir kuşku olmasıdır. Tarafıma yapılan her hareketin altında bir şüphe arıyorumdur belki de, güvenemediğimim için insanlara an'ı yakalayamamam olası bir durum. Bilinçdışım kodlanmış bir olayı çözmeye çalışırken bütün dikkatimi o an'da tutmam biraz gerçek dışı olur zaten. Her ne olursa olsun bütün dış etkenlere rağmen kendi hayatıma yön verebilmek için an'da kalmayı öğrenmeliyim. İnsan ait olduğu yerde kalmak ister fakat biliyor mudur nereye ait olduğunu? Sorunun cevabı gizli öznesinde saklı ve bunu anlamak sanıldığı kadar basit değil aslında. Biz insanlar fiziksel olarak neredeysek kendimizi o alana ait hissediyoruz. Fakat asıl sorun reelde bulunduğum yerde bütün benliğimle orada mıyım? Ailemin yanındayken aklımda birkaç gün önce başımdan geçen bir olay mı var yoksa aylar sonra gireceğim sınavım mı? Aklımda bunun gibi düşünceler varken aileme onlarla ilgilendiğimi nasıl hissettirebilirim ki... Peki, ben geçmişte miyim, gelecekte miyim, o an'ı mı yaşıyorum? Aslında ne geçmişte ne de gelecekteyim, sadece an'dayım. Fakat an'da olduğumun ne kadar farkındayım? An'da kalmak farkındalıkla gerçekleşir ve farkındalık kabulleniştir bir bakımdan. Geçmişini kabullenip geleceğe yatırım yaparak an'ı yakalamaktır. Geçmiş, yaşanmış ve geri dönüşü olmayan bir zaman dilimidir. Fazla düşünerek geçen zamanı nasıl geri getiremiyorsam, gelecekle ilgili hayaller kurarken de an'da kalmaktan uzaklaşıyorum. Bunları düşünürken her an'ın özel olduğunun farkında olabilmek ve o an'ı tekrar geri getirmenin mümkün olmadığını bilmek pek kolay değildir. Fakat yaşadığım her an'da geçmişe doğru gidiyor ve buna engel olamam. Eğer an'ımı da bir kayıp olarak görmek istemiyorsam zamanı durdurabilir miyim? Zamanı durdurmak aslında benim elimde, an'ı yaşarken geçmişe gidip pişmanlıklar bulmak ya da geleceğe gidip kaçış planları yapmak yerine bütün benliğimle an'da var olarak durdurabilirim zamanı. Yağan yağmurda ıslanırken yağmuru tenimde hissederek, yürüyüş yaparken temiz havayı içime çekerek bulduğum huzurla an'da olduğumu kanıtlayabilirim kendime. An'ı yaşarken benliğimi özgür bırakıyormuşçasına ruhumun hafiflediğini hissedebiliyorum. Bilinçaltımın beni planlar yaparak kandırmasına veya zamanımı çalmasına farkındalığımla karşı geliyorum ve gücün bende olması beni iyi hissettiriyor. An'da oldukça farkındalığım artıyor, farkındalığım arttıkça en çok an'da oluyorum. Yaşadığın an'ın tadını çıkar, zamanı geri döndüremezsin denir bazen bilinçli veya bilinçsiz bir şekilde. Sözde herkes bir yaşam koçu oluveriyor, iş uygulamaya geldiğinde kimse kendi hayatına bakmıyor ya da değiştirmek için çaba sarf etmiyor. Geçmişle gelecek arasında bir köprü kurmaya alışmışız, ne an'ı yaşadığımız belli ne de duygularımızın samimiliği. Fakat an'ı yaşamanın bu denli önem teşkil ettiğini tecrübe ederek anladım. Bütün kilitli kapıların anahtarının farkındalık olduğunu anlamış olmam ve an'da kalmanın eşsizliği hayatıma yeni yönler vermeme sebep oldu. Alışılmışın dışında, an'da kaybolmadan yolumu bulmak, her yeni gün sahip olduklarıma şükür ederek başlamak benim kabullenişim ve özgürlüğüm oldu.