YILDIZLAR GİBİDİR İNSANLAR

İnsanlar geçicidir, gelip geçici. Bir trenin istasyonda durduğu kadardır onların bekleyişi. Sabırsız oluşları alışkanlık olmuştur. Gidişleri bile sebepsizdir. Sadece giderler bazen ne bir gerekçeleri vardır ne bir özrü terk edişlerinin. Sert bir kayaya çarpmak gibidir ayrılık. Tahmin ettiğinden, hayal edebileceğinden çok daha fazla etkir onsuzluk. En iyisi gerektiğinden fazla ehemmiyet vermemek, bir gün gideceklermiş gibi hareket etmek deriz ancak o zaman da ne anlamı kaldı duygulara sahip bir insan olmanın, genç, doludizgin olup heyecanları tüm kalbinle yaşamanın. Gençlik ateşiyle beyhude umutlara kapılıp dolusuyla hayal kırıklığı yaşarız. Gençlik acılarla doludur bu yüzden. Herkes genç olur. Herkes bir zamanlar hiçbir şey bilmediği halde her şeyi bildiğini sanmış ve yanılmıştır. Herkes bir aralar kendini ararken, hiç kimse olmuştur. Duyguların karmaşası en çok gençken gün gibi ortadadır. Ancak bence tüm bu duygu karmaşasının yaratıcısı da yine bizden başkası değil. Demek istediğim, karmaşa düşünmekten doğar, biz düşündükçe karıştırırız her şeyi. Bazen düşünmediğimiz şeyleri düşündüğümüz sanısını yarattığımız gibi bazen de fazla düşünmekten duygularımızı duyamaz oluruz. Kimi zaman terk edemezsiniz örneğin, acı çekerken dahi devam edersiniz. Bağlandığınız için ayrılamayacağınızı söylersiniz ancak asıl sebep ayrılamayacağınızı kendinize empoze edişinizdir. Aşık mısın yahut seviyor musun diye sorulduğunda hep kaçamak cevaplar veririz, neden seviyorsun diye sorarlar, biz sevmesem şunu yapar mıydım gibi cevaplar veririz. Kendi içimizde cevaplayamadığımız sorularımız varken duyguları hissetmeye çalışırız. İşte bu yüzden duygu yönetiminde alabildiğine başarısızız. Nitekim tanımlayamadığımız bir duygu kompleksinin yönetimi imkansızdır. Ne yazık ki biz insanlar bu hususta da imkansız olanı seçeriz. İkili insan ilişkilerinde iki kişinin sürekli iletişim halinde olması gerektiğini düşünürüz ama bundan önce sağlanması gereken çok daha önemli bir şart vardır ki bu insanın kendi içinde çözümlemeler yapması, kendi doğrularını ve yanlışlarını belirleyip kendini eleştirmesidir. Tüm bu şartlar sağlandığında zaten iki insanın ilişkisinin devamlılığı kaçınılmaz olacaktır, bu da daha az ayrılık, daha az hayal kırıklığı demektir. Güven çok önemlidir lakin güvensizliğin insanı güvende hissettirmediği gibi beyhude, yersiz bir inanç duymak da bir nevi budalalıktır. Çok güvenmek marifet değildir çünkü, yerinde ve zamanında güvenebilirsen üzülmezsin. Ah ne karmaşık duygular bunlar. Gelip geçici insanlar için ne çok söz söylenmiş, ne çok söz sarf edilmekte. Ancak hiçbiri birini tutmuyor. Biz ne kadar dikkatli olursak olalım insanlar öyle tehlikeli varlıklar ki tüm teori ve varsayımları boşa çıkarıyor. Öyle beklenmedik bir tarafları var ki en güçlü insanı bile yıkıma uğratıyor. İnsanların birbirlerine verdiği değer onları nasıl da göklere çıkarıp yere indiriyor? Çok enteresan doğrusu bu kadarı. O kadar çok değer veriyorlar ki bazen birine kendileri değerlerini tamamen yitiriyor, kayboluyorlar. Uçar İnsanlar yıldızlar gibidir: yerleri belirsiz, ne zaman parlayıp ne zaman sönecekleri... Çok değerli, ulaşılmaz olsalar da milyonlarca ve aynılardır. Her baktığımızda farklı birini işaret edip her gün gördüğümüz ve bize ait bir yıldız olduğunu dile getiririz lakin belli bir yerleri yoktur, tutarsızlardır, tıpkı insanlar gibidir. Elini atar tutamazsın ama parlak, çok parlak gelirler gözümüze. Çok büyük oldukları söylenir ancak çok küçük görünürler. Enerjileri içeridedir, insanlar gibi bir yıldıza bakarak da yıldızın nasıl bir yıldız olduğunu hemen söyleyemeyiz. Sadece daha uzun kalırlar gökyüzünde ama çok yer değiştirirler, terk edip edip defalarca geri dönmek isterler. Dedim ya tıpkı insanlar gibi her döndüklerinde gökyüzündeki eski yerlerini isterler.