MAVİ KUŞ'UN KANAT SESLERİ

Hayal edin, sizin için yeri geldiğinde size kol kanat geren bir yuva, yeri geldiğinde ulaşmak istediğiniz yere sizi kanatlandırarak uçuran bir vasıta. Mavi kuş bu. Bana uzay boşluğunda tayeran eden mavi boncuk küremizi hatırlattı nedense mavi kuş. Sanki onun gibi aynı hat üzerinde mekik dokuyan, yolcuları sürekli değişen, kimi zaman bizleri sıkıntılı durumlara sokan, kimi zaman yüzümüzde neşeli bir tebessüm bıraktıran bir kuş, mavi kuş. Mustafa Kutlu'nun kalemiyle edebiyatımıza kazandırılan Mavi Kuş, ilk bölümlerindeki enfes sahnelerle beni adeta mest etti. Saatlerce o dükkanların arasında dolaşmak, kuyumcu Nazım Efendiyle koyu sohbetlere dalmak istedim. Köyün tertemiz kokusunu ciğerlerimde hissederken Ceneviz Sokağı'ndaki o kavurucu sıcaktan kurtulmak için kendimi alabalıklı dereye atmak geldi koltukta yaslanmış kitabı okurken. Köy hali bütün negatif yanlarına rağmen o kadar muhteşem tasvir edilmiş ki bir an bile oralardan ayrılmak zihnimin ucundan geçmedi. Tasvirler kadar kişiler ve onlara yüklenen metaforlar da konuşulmaya değer açıkçası. O minibüsün içindeki şoför Kenan, bizim deli yanımıza; muavin Seyfi, çocuk gibi saf tarafımıza işaret ediyor. Köylü ve hasta karısı bizim acizliğimizin cisimleşmiş hali olmuş hikayede sanki. Makama ve şöhrete perestiş, zenginlik ve menfaate tapma Beşir Ağa'da kendini göstermiş gibi. Onun hareketleri, ufaktan bir kızgınlık ve sitem duygusu bıraktı üzerimde. Bilal ise farklı bir karakter. Onun hayatını onunla yaşarken çaresizlik ve ölümün acı tadı boğazımda kaldı. Bu, yutkunmaya bile izin vermeyen bir acılık. Benim dikkatimi çeken bir karakter olan Erol ile canlı ve modern hayatlara olan tutkumuz karşımıza çıkıyor ve toyluğun verdiği tecrübesizlik aşikare belli oluyor bu karakterle. Açıkçası bende de vardı bu olmayana aşıklık. Çünkü köyde büyüyüp yetişen biri olarak şehirdeki hayatı daha canlı ve çekici bulurdum. Babamın nüfusça az mekanlarda öğretmenlik yapmayı ve çocuklarını yetiştirmeyi seçmesi belki bu içimdeki tutkuyu artırmıştı. Ama ben hiçbir zaman Erol gibi yapamadım. Zaten şehir hayatının zamanı tutsak etmesi ve kırdan kente gittikçe kaybolan yeşil renkler, büyüdükçe şehrin cazibesinin bende kaybolmasına sebep oldu. Her şeye rağmen Erol benim için baş karakter olmayı başardı kitabı okurken. Hepsinin ötesinde, bilinçaltlarına kazınan bir şeyler var bu kitapta. Eminim ki okurken herkes az çok hissetmiştir. O da şu: Her şeyin aslında fena ve fanilik mührüyle damgalanmış olması... Önünde saygıyla durmamız gereken yazar, bu dünyanın oyun ve eğlenceden başka bir şey olmadığını ne güzel de anlatmış kitabın son bölümlerinde. Bence, yönetmenin diliyle Mustafa Kutlu, "STOP!" diyerek aslında hepsinin bir film sahnesinden ibaret oluşunu bizlere yüksek sesle fısıldıyor ve beni durup saatlerce düşünmeye sevkediyordu. Fani olanda bekayı bulmaya çalışırken kainattaki sırrı da "Biz, elbette biliriz ki aynada oluşan görüntüyü sağlayan şey, aynanın arkasını kaplayan sırdır. O sır bütün insanı ve hayatın her yanını kuşatmıştır." (Kutlu 2002) sözüyle tarif ediyor. Bu kelimeler, beni o aynanın içine çeken bir kehribar oldu ve üstadla o köyün meydanında buldum kendimi. Kutlu, sanki zihinimi okuyormuş gibi beynimde kanatlanmış uçuşan sorulara ben sorumu bitirmeden cevaplamaya başlıyor ve ben daha da iştiyakla kulak kesiliyordum söylediklerine. O sıralarda dostum Erol bir tabure çekti yanıma ve kolunu omzuma attı. Hal hatır derken Beşir Ağa dahil oldu aramıza birkaç zaman sonra. Ardından Deli Kenan... Derken tüm köy ahalisi çevremizde halka oluşturdu. Ben nefessiz kalmaya başlamıştım. Neden daha da yakınlaşıyorladı? Bağırmak istedim birden. "Gelmeyin daha fazla!!!" Derken bir horoz sesi... Her taraf karanlık. Yalnız pencereden gelen sokak lambasının ışığı yüzüme vuruyordu. Dilim damağım kurumuştu. Telefonumun alarmından gelen horoz sesini ebediyen kapatıp, hiç olmazsa öyle olmasını isteyip, mutfağa koştum. Büyükçe bir bardak su içip derin bir "Ohh" çektim.