Çocuk ve Savaş

Steven Spielberg'ün tüm filmlerinden güzel tatlar almışımdır ancak bu filmi benim için bir ayrı güzeldi. Sahneler, kurgu, olayların birbirine bağlanması her şey çok başarılıydı. Spielberg her zamanki gibi beni şaşırtmadı; devasa binlerce kişiden oluşan kargaşa, şavaş sahnelerini ve de ümitsizlik-keder konularını çok iyi şekilde kamerasına almış. Ayrıca hangi muzikleri arka planda kullanıp insanların tüylerini diken diken edebileceğini çok iyi biliyor. Empire of the Sun; savaş filmleri arasında yer alıpta hem savaştan uzak olup hem de savaşın nasıl oldunu, insanları nasıl etkilediğini anlatan en iyi filmlerden birisidir. Böyle usta ellerden çıkıp, müthiş dramatize edilip ve etkileyici dozu bu derece yüksek olan bu filmde artik Chistian Bale'a hiç tereddütsüz en yetenekli oyuncu sıfatını yükledim. John malkovich'in yanında oynayıptaonun performansını ikinci planda kalmasını sağlamak kolay olmasa gerek. Filmde 1941yılında japonların shanghai'i ele geçirirler, Chistian Bale burada yaşayan aristokrat bir ailenin çoçuğudur. Kargaşada anne ve babasını ve babasını bulamayıp bir japon esir kampına düşer ve orada başına gelenleri ve yaşadıklarını çok zeki, hiperaktif ve yerinde durmayan bir çocuğun gözünden anlatır film. Film çekilirken yalnızca 13 yaşında olan Chistian Bale'ın bu denli etkileyici performansı bu nasıl bir çocukmuş sorusunu düşündürttü bana sürekli. O yaşında çocuk yüzünden beliren tüm mimikler, hiperaktif ve sinir bozucu bir çocuğu çok iy bir şekilde oynamış. Filmde Chistian Bale'ın çocukluğu anlatılırken savaş hikayenin arkafonu olmuş. Film öyle kurgulanmışki çocuk ne savaş alanına aittir ne de savaştan uzaktadır. Çocuğun psikolojik durumu, sinirlenişi, kayıp olması, zekası ve bulunması; bir insanın çocukta olsa savaş yüzünden kişiliğinin, dünyaya bakış açısının, hayat ile yüz yüze nasıl gelindiğini hesaplaşıldığını en güzel şekilde göstermiş. Diğer bir değişle Chistian Bale kendi gözlüyle bu dünyada adaletin olmadığını ve olmayacağını görüyor. Küçük Chistian Bale'ın hayatta kalma çabası insanın içine işliyor. Hayatta kalabilmek uğruna kendini parçalıyor adeta. Aristokrat ailesinin ona sağladığı hiç bir tehdit içermeyen bir dünyadan birden bire kendisini savaş ortamında bulan ve yaşamaya devam etmeye çalışan bir çocuk. Öyle ki yaşından dolayı onun için savaş yalnızca göklerde uçan uçaklardan oluşmaktadır. Kuleye çıkıp savaş uçaklarının onu etkilediği için pilotlara el sallamaktadır. Bu bolluk içinde büyüyen çocuk görmezden gelinse de, dayak yese de bulunduğu her yeni ortamda yeni bir hayat kurmaya çabalıyor. Aniden yapayalnız kalan ve hayatta kalmaya çalışan çocuk filmde insanı derinden etkiliyor. Örnek olarak: zenginlik içinde büyümüş bir çoçuğun aç kalıp basit bir patates parçasına saldırışı çarpıcıdır gerçekten. Esir kampına düştüğünde Chistian Bale kendisine arkadaşlık eden iki büyüğü ile tanışmıştır ve onlardan şunu öğrenir: gerekli proteini sağlamak için böcekleri yemesini ve hergün verilen patatesten bulabileceğini. Arada sırada da çıksa verilen o kurtlu patateslerden çocuk kurtları elinde zevkle toplayıp yer. Aynı zamanda küçük bir çocuktan "yeni bir kelime ogrendim: atom bombasi." cümlesini duymak, üzmüştür beni bayağı ve sonra bunu tanrının adeta bir resim çekmesine benzetmiştir. Vakit geçtikçe tanrıdan da ümidini kesmektedir küçük çocuk. Tanrının belki de tenis oynayıp onu bu yüzden görmezden geldiğini düşünmediğini hayal etmektedir. Bana kalırsa en hüzünlü sahne filmin sonunda anne ve babasıyla kavuştuğu andır. Esir olmaktan kurtulup ailesin bulduğunda, anne ve babasına boş gözlerle bakar, sonra gözlerine inanamayıp annesinin rujuna dokunur, elini tutup elindeki ojeyi inceler en son olarakta yapılı saçlarına. Bu bir kavuşma anıdır fakat insanın boğazına bir yumruk iner, çünkü o artık ne çocuktur ne de onlar gibi.