AĞACA DEDE, YUSUF'A NİNE OLMAK

""Ay gibi parlayan Yusuf, Mısır'a köle diye getirilmiş, pazarda satılacaktı. Herkes ona bir paha biçiyor, aşıkları, sıraya girmiş müşteri yazılıyordu. Kimisi sandık sandık mücevher, kimisi çuval çuval misk, kimisi top top kumaş hazırlıyorlardı. Rayiç yükselmiş, fiyat arttıkça artmıştı. Tam o sırada, yüzündeki çizgilerden bütün ruhunun haritası okunabilen iki büklüm bir ninecik korkak adımlarla kalabalığa yaklaştı. Heyecandan sesi titriyordu: "Bana yol açın. Yusuf'u almak istiyorum! Sakın beni unutmayın, mezatta pey süreceğim, bana yol açın!" Muhafızlardan biri önünü kesti: "İlahi nine; asillerden ve zenginlerden bunca aşığı varken, Yusuf'u neyle alacak, mezat terazisinin kefesine ne koyacaksın?" Ninecik elini kuşağına attı: "İşte bir kelep ip size; tam 99. 999 ilmek, yaşlı gözlerimin emeği!.." Muhafız, usulca koluna girdi, üzülmesini istemiyor gibiydi: "Aklın var mı senin annem? Herkes bunca hazineler yığarken meydana, eğirdiğin şu keleple mi Yusuf'a talipsin?" Ninecik Yusuf'u yürekten seviyordu besbelli. Muhafızın samimiyetini görünce çözülüverdi. İstiyordu ki kendisini meclisten sürmesin, Yusuf satılırken orada bulunabilsin, onu seyretsin, koklasın. Yalvarır gibi boynunu büküp mırıldandı: "Bilirim oğul, metaım herkesten aşağıdır amma gönül de Yusuf'u istiyor: Şu ip elimden gelenin hepsidir; bununla güzeller güzeli Yusuf'u satın alamayacağımı ben de biliyorum. Lakin maksadım odur ki beni de onun talipleri listesine yazsınlar, 'O da Yusuf'a müşteriydi!' desinler. Ben müşteri olayım da, belki de alıveririm!"" En son neye olmuştun müşteri ? Hangi değerli yolda koymuştun kalbini ortaya ? Ya da dur bir dakika... Sorumu değiştiriyorum. Hiçbir şey için canla başla çalıştın mı, ulaşamazsam da yolunda ölürüm dedin mi ya da? Kendimden yola çıkarak bir çıkarım yapmak istiyorum: Hayır. Hepimiz modern çağın çocuklarıyız. Ne savaş koşullarında büyüdük ne de adam gibi yokluk gördük. Yediğimiz önümüzde yemediğimiz arkamızdaydı. Üstüne bir de elimizde akıllı telefonlar, tabletler, bilgisayarlar... En ufak işimizi bile bunlarsız yapamaz olduk bir süre sonra. Kendimizi çekip sosyal medyada paylaştık, her anımızı durum diye bir başka sosyal ağa attık. Bir süre sonra asıl yaşam amacımızı unuttuk. Tek estetiğin çektiğimiz fotoğraflar, oluşturduğumuz profiller olduğunu düşündük. İnsanları takipçi sayısına göre yargıladık, tiplerine kendi aramızda değer biçtik. Güzel vücudu, yüzü olanları pohpohladık, her hareketini hoş gördük. Bu kriterlere uymayanları her davranışından yargılayıp sonra da "Kendin ol!" akımı başlattık. Kendi yıktığımız değer yargılarının olmayışından yine kendimiz şikayet ettik ama yine de uğruna baş verecek bir amaç bulamadık. Git gide köreldik aşkı ararken, aşkın bir alt basamağı olarak görülen sevgi kavramını bile unuttuk. Sanal duygular büyüttük kendi aramızda. İnsanlığı öldürdük. Klavye başından resimleri beğenerek topluma faydalı oluruz sandık, açlıktan bir deri bir kemik kalmış çocuğun fotoğraflarına bakarken kolamızı yudumlayıp, hamburgerimizden bir ısırık daha aldık. Hiçbirimiz de kalkıp bir yardım kampanyası da biz başlatalım demedik. Hadi bunları geçtim "Eee... Ben bu insanları tanımıyorum banane? " demenizden korkuyorum çünkü. Kaç kere kalkıp anneniz babanız için önemli bir görevi üstlendiniz? Ya da bunu da boşverin... Neden yaşadınız? Amacınız neydi? 19 yıllık bir hayat yaşadım, kendime göre hedeflerim oldu ama şimdiye kadar hiçbir şey için tam olarak canımı dişime takmadım. Hep bir şeyler yapıyorum nasılsa neden özel bir nedenden ötürü olsun diye düşünürdüm ama hayatımız boş geçirmek için çok kısa. Ne kadar daha bu dünyada kalırım bilinmez. Şansım varken, elimden bir şeyler gelirken insanlık için ya da sadece kendi iç huzurum için çalışmam mantıklı olmaz mı? Bütün yaşamdan kopup yalnızca hayır işlerine vermek kendimizi değil kastım ya da gece gündüz çalışıp çevremizi unutmak. Diyorum ki gelin küçük olsa da bir amacımız olsun, Bülbül'ün Kırk Şarkısı'ndaki bülbül olup sevdiğimiz çevresinde pervane olamasak da, bir ömrü onun uğruna harcayıp, onla birlikte sevinip, onla beraber üzülemesek de sevdiğimiz biri için ya da bir iş için birkaç saatimizi verelim. Biri "Neden?" dediğinde başımızı eğmek yerine gururla bakıp ( ya da karakterinize göre yarı utangaç ama altında gurur olduğu belli olan bir gülümsemeyle ) Amacım ; şu. Şunun için yaşıyorum diyebilelim. Bu sabah bir haber izledim. Yaşlı bir dedemiz vardı hikayenin odağında. Bu tonton dedemiz gittiği her yere ağaç dikmeyi kendine görev edinmiş. Yalnız bu ağaçları dikmiyor, aynı zamanda çevredeki diğer ağaçları da suluyor, onlara bakım yapıyor. Birkaç haberci bu dedemizle konuşmuşlar çünkü bu yaptığı işler için kendisine para teklif edenler olmuş reddedince de dikkatleri üzerine çekmiş. Dedemiz birçok konudan bahsediyor sonra duruyor ve tereddütlü gözlerle bakıp diyor ki "Her gün rüyamda bizim hanımı görüyorum. Ne zaman yolculuk bey diyor. Cevap veremiyorum yavrularım. Ben gidersem bu ağaçlar kime kalacak? Benden sonra bakanı bulamadım." Sizce de artık bu dedemizin yükünü azaltmanın zamanı değil mi? Sizi bilmem ama kendi adıma bu dedemizin amacını kendi hayat amaçlarımın arasına koymayı kendime borç bilirim. Umarım hepimiz bir bülbül olamasak da sevdiğimiz yolunda ya da bir yaşlı nine ya da bir doğasever dede özsaygısı, amaçları olan insanlar oluruz.