HAYALLERİN PEŞİNDE

Hayaller, ulaşılan hedefler, gerçekleşmemiş beklentiler... Her biri yaşadığımız dünyanın birer parçası. Birbirinden farklı yüzlerce hayat, binlerce bilinç, milyonlarca hayal... Görebildiğimiz, göremediğimiz; yaşadığımız, yaşayamadığımız düşünceler, istekler, hayaller birikerek bir ömrü bizimle beraber tamamlıyorlar. Başlangıçlar ve sonlar, doğum ve ölüm, hayal ve gerçek hepsi, bazen bir adım gerimizden, bazen bir adım önümüzden hayat denilen aslında uzun görünüp bir zaman sonra dönüp baktığımızda ne kadar kısa olduğunu fark ettiğimiz bu yolda biz farkında olmasak da hep yanımızdalar, gölgeleri hep üzerimizde. Birbirinden farklı yüzlerce çiçeğin, böceğin, balığın yaşadığı dünyada çekiğinden mavi gözlüsüne, siyahından beyazına, sarışınından esmerine milyonlarca insan da onlarla beraber yaşıyor. Reisin bahçesindeki EKŞİ ELMALAR'IN kimisinin diğerlerinden daha ekşi olması gibi hayaller de gerçekler de kişiden kişiye değişiyor. Kimisi bütün ömrünü İstanbul' da geçirip hayatında bir kere bile deniz görmemişken, kimisi denize sıfır yalılarda doğuyor, büyüyor, yaşlanıyor. Türkan'ın hayallerini bulduğu hayırlı kısmetle evlenmek süslerken, Safiye'nin hayallerini Antalya' ya gidip hayatında bir kere de olsa ayaklarını denize sokabilmek süslüyor. Kimisi bulduğu herhangi bir şeye sımsıkı sarılıp bırakmazken, kimisi tutunabilmek için yeterince cesur olamayabiliyor. Yakaladığı şansa sımsıkı sarılan, tuttuğu eli hiç bırakmayanlardan olmak gerek bu hayatta. Çünkü hayat acımasız, ne verdiği şansı tekrar karşınıza çıkartıyor ne de uzattığı eli bir daha uzatıyor. Şüphelerimizin, korkularımızın kurbanı oluyoruz hep biz insanlar. Acaba öyle midir, böyle midir diye düşünürken bir bakmışız o fırsat, o insan uçup gitmiş elimizden, tarihe karışmış. Kararsızlıkla bocalarken aslında neleri kaçırdığımızı ne yazık ki çok geç fark ediyoruz. Filmi izleyince şu sahne aklınıza kazınacak emin olun: Safiye, ona benimle kaç diyen ilk aşkı ve kocası aynı koltukta, yan yana. Sanki o sahne bilerek yerleştirilmiş gibi, belki de öyledir. Neden mi? İnsanlar geçmişte verdikleri kararların onları hangi noktaya getirdiğini görsünler diye. Hayallerini başkaları için bırakıp gittiklerinde, yıllar sonra hangi duygular içinde olacaklarını hissetsinler diye. Hayatın oyunları da yok mu var tabii ama herkese değil. Kimisi doğuştan şanslıdır, kimisi doğuştan şanssız. Kimi de düşünceleriyle şekillendirir kendi hayatını. Düşünce gücü hayata yön verir derler ya, hatta bunun üzerine yüzlerce makale, binlerce kitap yazılıyor, bence gerçekten doğru. Bazı insanlar kendi düşünceleriyle, hayal ederek, gerçekleşeceğine inanarak aşarlar önlerindeki zorluk dağını, bir bardak gibi kırarlar şanssızlıklarını. Muazzez kavuşamadığı ilk ve son aşkını nasıl ki hiç unutmadı, hep hayallerinde yaşattı ve gün geldi hayat onu tekrar karşısına çıkarttı. Sanki hiç zaman geçmemiş, zaman durmuş, hayat yarım kaldıkları yerden tamamlanmalarına izin verir gibi. Hayal etmek gerçek hayata da yansır, bizi hedeflerimize yakınlaştırır. Ama her durumda olduğu gibi hayal etmenin de fazlası zarardır. Amacına ulaşmadan vazgeçme, hedef koymak başarmanın ilk adımıdır der ya büyüklerimiz, aslında onlara her zaman da kulak asmamak gerek. Muazzez'e kavuşamayınca kendini devrime adayan Özgür hepimize ibret niteliğinde. Haklı olduğun düşünceyi savunmak, o amaç için başkalarıyla birlik olmak tabii ki hayatın en güzel ve en doğal şeyi ama abartmadan, sonumuz Özgür gibi yıllarımıza mal olmadan. Hayal etmek de öyle. Yaşamaya gücünün yeteceği şeyleri hayal etmeli insan. Hem kendi mutluluğu hem başkalarının mutluluğu onun elindeyse, sonunda o hayale, o hedefe ulaşamayacağını biliyorsa eğer artık bir noktadan sonra peşini bırakmak, ısrarcı olmamak gerek. Ne de olsa her şey tadında güzel.