Vefa

"Vefalı olmak, unutmamak değildir." diye başlamış Haydar ErgülenV efa Bazen Unutmaktır eserine. İnsanı düşündüren aynı zamanda kendini sorgulamaya yeterli bir cümle aslında. Düşündüğümüzün dışında, unutmamanın vefa olarak görüldüğü bu dünyada niye hep vefasız insanlardan yakınırız? "Nedense hep karıştırırız, belki de unutmaya eğilimli olduğumuzdan, her şeyi unuttuğumuzdandır bu yanılgı. Oysa bazen tam tersine, vefamızı göstermek, vefalı olduğumuzu anlatmak için unutmak, unutmak, unutmak gerekir. Unutmak, her zaman alçaklık değildir çünkü, bazen de bağışlamaktır." sözü tabuları yıkmaya yetiyor. Peki ya gerçekten vefasız olarak adlandırdığımız insanlar vefalı olduklarını anlatmak için unutmuş olamazlar mı? Ergülen, eserini Bir Gün, Cumhuriyet ve Radikal gazetelerinden topladığı yazılarla oluşturmuş. Güncel olaylara da yer veren bu eserinde, genellikle güncel hayatı ve hayatta yaptığımız genel bir hatayı, vefasızlığı, konu almış. Hayatta bazen unutmak erdemdir, unutmazsak nasıl vefalı kalırız? Çoğu insanın aklında kalıplaşan, bir kişinin bizleri unuttuğu an yapıştırdığımız "vefasız" damgası gerçekten de vefasızlık mı? Vefa her zaman bir insanı unutmak değildir, bir anı belki bir durumu unutmaktır. O anı unutmazsak insanlara karşı gerçek vefa duygusunu besleyemeyiz. Aslında vefa deyince aklımıza gelen ilk şey 'sevgide devamlılık' olur. Sevgide devamlılığı unutarak sağlayabilmemiz sevdiklerimizden aldığımız güçle gerçekleştirilebilir. Hiç arayıp sormayan dostlarımızı vefasız olarak görsek bile tamamen sırt çeviremeyiz. Çünkü birbirimizden habersiz olduğumuz zamanlarda bile birbirimize karşı duyduğumuz sevgiden besleniriz. İlk gördüğümüz anda yakındığımız duygulardan hiç bir eser kalmaz, eski halimize birden dönüveririz. Geçmişte insanlardan kalan yaraların tamiri de bir nevi unutmaktır. Hayatımızın bazı dönemlerinde yaşadığımız düş kırıklıklarını unutmak hem kendimiz için hem de karşımızdaki insan için bazen geleceğe açılan bir yol oluşturur. Eğer unutmayıp yola içimizdeki kinle devam edersek karşımızdaki insandan çok kendimize zarar vermiş oluruz. Unutmak bu yüzden erdem derler ya, gerçekten de öyle. Başarabilmek zor, her insanın harcı değil lakin unutmak da bu noktada bir vefa göstergesi oluyor. Unutmak, affedebilmek... Affedebilmenin verdiği rahatlık, ferahlık... Bunun aslında vefa olduğunu farketmesek de eğer karşımızdaki değer verdiğimiz bir insansa bir noktada yapmak zorunda kalıyoruz. Başta içten içe bir acı, hata yapmış olma korkusu ardından ise büyük bir ferahlık. Büyüklüğü üzerimize alıp yola devam ediyoruz nasılsa. Kırgınlıklara rağmen hala sevgimizi koruyabiliyorsak vefamızdan şüphe etmemek gerekir. Bize karşı yapılan hataların, yüz çevirmelerin belki yalanların affı bize ait, rahatlığı da bununla birlikte geliyor. Affetmek aynı zamanda olgunluktur. Yaşadıkça, tecrübe edindikçe hayatta hiçbir şeyin geri dönüşü olmayacağını, insanlara karşı kin beslemenin gereksiz olduğunu anladıkça insan affetmeyi öğreniyor. Yarın ne olacağı belli değil, kimse hayatını bir plan üzerinden yaşamıyor. Kimseye karşı keşke dememek için bu olgunluğu edinebilmek çok önemli. Hep diyoruz ya vefa diye, işte vefa olgunluktur. Unutup hayata devam etmek, olanları sineye çekmek varken neden bunu kullanmayalım ki? Son olarak kitaptan bir kesitle bitirmek istiyorum. Yazarın kısa, net ve açıklayıcı tavrı vefayı daha nasıl anlatabilirdi ki? "Vefalı olmak için unutmak zorundayız. Tuhaf mı geldi bu cümle? (...) aşktan ihanete, tutkudan bağlılığa, dostluktan yoldaşlığa, fedakarlıktan inada, tüm duygularda ve değerlerde bir içerik değişimi, öz yitimi, boyut düşümü yaşanıyor. Vefayı bile reklam ettiklerine bakılırsa, bu hafifleme hayli sürecek demektir. O yüzden bu hafifliğe razı olmaktansa, vefayı unutmak daha vefalı bir davranış bile sayılabilir..." Başak Gaye Akar file:///C/Users/NH/Desktop/milano. txt[11. 10. 2016 19:16:03]