VENEDİK TURİSTİ

Küçük adacıkların arasından geçerek yanaşacağı limana yaklaşan devasa seyir gemisi Magnifica'nın güvertesinden baktığınızda büyüleyici bir manzarayla karşılaşıyorsunuz. 21. yüzyıldan geçmişe giden bir yolculuğun başında olduğunuz hissi içinizi kaplıyor. Dünya mirası listesinde yer alan Venedik şehri koruma altında olduğundan büyük yolcu gemileri kıyıdan uzakta bir limana demir atıyorlar. Meraklı ve heyecanlı binlerce turist küçük deniz taksileriyle kıyıya ulaştırılıyor. Küçük bir deniz taksisiyle karaya yaklaştıkça kanalların hemen kenarında yer alan İtalyan mimarisinin klasik örnekleri olan eski taş binalar dikkat çekiyor. Modern denilen çok katlı, ruhsuz, şehrin üzerinde bir canavar gibi yükselen camlı binalardan eser yok. İlk deniz yolculuğumun üçüncü durağıydı Venedik; birbirine çeşit çeşit köprülerle bağlı 118 adanın üzerine kurulu kanallar şehri, tarih boyunca sanat ve ticaretin merkezi olan Venedik bence Avrupa'nın en romantik şehri olma ünvanını da hak ediyor. Deniz taksisinden inip kıyıya çıktığımızda en yakın kafede ünlü İtalyan dondurmasının tadına bakmak için bir küçük mola veriyoruz önce, elimde gezilip görülecek yerlerin olduğu şehir rehberiyle, bir yandan sıcak ve nemli Venedik havasında biraz olsun serinlememi sağlayacak leziz dondurmanın tadını çıkarıyor, bir yandan yüzlerce turistin büyülenmiş gibi aheste gezintilerine tanıklık ediyorum. Birazdan ben de onlara katılıp Venedik'in ünlü kanallarını, köprülerini, saraylarını göreceğim ve mutlaka gondola bineceğim. Rehberimiz bu şehrin dünyanın trafiğe kapalı en büyük alanı olduğunu söylediğinde oldukça seviniyorum. Trafik gürültüsü, egzos dumanı olmadan yürüyerek sakince şehri gezebileceğim. Bir şehri tanımanın, keşfetmenin tek yolunun yürüyerek gezmek olabileceğini düşünenlerdenim. Yoksa bir tur otobüsünün camından, rehberin ezberlenmiş "sağınızda gördüğünüz bina şu sarayıdır, şu yılda yapılmıştır" gibi sözleri eşliğinde yapılan bir yolculuğun televizyonda belgesel izlemekten farklı olduğunu düşünmüyorum. O şehrin insanlarının arasına karışamıyor, havasını soluyamıyor, rastgele dükkanlarına girip çıkamıyorsanız, sokaklarda duyduğunuz sözcükler gitgide kulağınıza tanıdık gelmeye başlamıyorsa, otobüsün kapısına yanaştığı müzeye girip alalacele gezinip çıkmak, yalnızca tarihi yerlerini görmek, bir iki popüler mekan ziyareti yapmak benim için heyecan verici olmuyor. Venedik bu yüzden tam bana göre bir şehir. Saatlerce adım adım gezebileceğim, durup düşünüp hayallere dalıp tadını çıkarabileceğim. Denize kıyısı olan şehirleri hep daha çok sevmişimdir. Kara ve denizin buluşması, deniz havasının ferahlık veren kokusu, bazen deli gibi bazen usul usul esen rüzgar içimi her zaman sonsuz bir özgürlük hissiyle doldurur. İşte bu özgürlük hissi beni gezi arkadaşlarımdan, turist grubundan ayrılıp daracık sokaklara doğru yalnız başına ilerlemeye itiyor. Geri dönüş saatini ve buluşma noktamızı öğrenip kalabalıklardan ayrılacağım. San Marco Meydanı gezintisinden sonra ilk fırsatta kaçacağım. Bu güzel ve görkemli meydanda ilk dikkat çeken yer aynı adı taşıyan Bazilika ve Torre dell'orolojio denen saat kulesi oluyor. İtalyan mimarisinin estetiği gerçekten etkileyici, binalar üzerindeki rölyef ve heykeller, onları seyreden gözlere birşeyler anlatmak istiyor gibi. Rehberin sesi giderek azalıyor, gitgide duyulmaz oluyor, adımlarım beni Venedik'in dar sokaklarına götürüyor. Kah kanal kenarlarında kah köprülerin üzerinden geçerek dar sokaklara ilerliyorum. Bir an içimi bir hüzün kaplıyor, o güzelim eski taş binaların çoğu boş ve terkedilmiş. Ara ara sokaklar canlanıyor sonra ıssızlaşıyor, kaybolacağımı düşünüp telaşlanıyorum. Sonra aklıma her sokağın köşesine iliştirilmiş küçük plakalar geliyor, sokak isimlerini ve nereye gidileceğini, San Marco meydanına dönüşü gösteriyor, rahatlıyorum. Kaybolmak o kadar da kolay değil diye düşünürken mis gibi bir koku bana acıktığımı hatırlatıyor. Kokuyu takip ederek dar sokakta ilerliyorum, küçük bir taş fırınla karşılaşıyorum. İçeride ancak üç dört kişinin ayakta durabileceği kadar bir yer var ama tezgahın üzerinde bizim "sini" dediğimiz büyüklükte birkaç tepsi farklı pizza duruyor. Dilimle satılan pizzalardan bir tane alıyor ve kendimi dükkanın dışına atıyorum. Hayatımda yediğim en leziz şey mi bu yoksa çok acıktığım için mi böyle düşünüyorum bilmiyorum. Taş bir binaya sırtımı dayayıp kaldırıma oturuyorum. Keyifle pizzamı yiyorum ve "işte bu rahatlık tam bir özgür turist işi" diye düşünüyorum. Gondola binme vakti geliyor, belki de yıllar sonra sular altında kalacak bu şehre bir de kanallarda gezinerek bakmalıyım. Gondolların kalkış noktasına doğru daracık taş sokaklardan geri dönüyorum. Sırada müşterilerini bekleyen siyah beyaz çizgili tişört ve şapkasıyla, yaşlı bir gondolcu var, yalnız binmek pahalı olacağından bir iki gezi arkadaşına razı oluyorum. Gondol tıpkı sokakları gibi dar kanallara doğru kürekle yol almaya başlıyor. Kimi cıvıl cıvıl, restoran ve kafelerle dolu, kimi ıssız yerlerden geçiyoruz. Suların gitgide koyulaşan rengi bende hayalkırıklığı yaratıyor, ilerledikçe terk edilmiş, çökecek gibi duran binaların sayısı artıyor. Sular üzerinde kurulmuş bir şehrin yüzyıllarca ayakta kalması kolay değil "daha ne kadar dayanabilir?" diye düşünüyorum. Gondol gezintim de bu düşüncelerin arasında kaybolmuşken bitiyor. Magnifica'ya dönüş vakti. Birçok ünlü filme çekim mekanı, birçok kitaba konu olmuş Venedik'te gezilip görülecek tarihi, turistik bir çok yer var. Sanat ve mimari denilince ilk akla gelen bu İtalyan şehri; festivalleri, karnavalları ve sergileriyle oldukça ünlü ancak tavsiyem gezi rehberlerinde yer alanlar dışında dar sokaklarını keşfe dalmanız, o küçük taş fırını bulmanız ve şehrin içlerine doğru yer yer kurulmuş küçük pazarlarını gezmeniz. Nazlım Kutsi *Hocam, kullandığım resimleri elimdeki venedik kartpostallarından aldım o nedenle kaynak gösteremiyorum. Yazımın sıkıcı olmaması ve tekrarlardan oluşmaması için tek bir konuya odaklanarak yazmadım. :)