BU İŞTE BİR YALNIZLIK VAR

Yalnızlık nedir? Yalnız olanlar kimlerdir? Acaba yalnızlar çevremizde gördüg ümüz o tek dolas an insanlar mıdır? Bu kadar insan varken dünyada insanlar nasıl yalnız olabilir? Bir insan nasıl sevebilir yalnızlıg ı? Hayatı yeni yeni çözümlemeye bas lamıs biri olarak sürekli bunları düs ünmekten kendimi alıkoyamıyorum. Belki de insanların kendi tercihleridir yalnız olmak. Peki insanlar neden tercih eder yalnız olmayı? Yas adıg ı olumsuz tecrübelerden, kendilerini daha mutlu hissettiklerinden veya yalnızca kendileriyle anlas abildiklerindendir belki de. Örneg in olumsuz tecrübe olarak as k hayatında veya arkadas ları tarafından kazık yemek olabilir, daha mutlu hissetmelerinin nedeni de belki de insanların onlara sorunlarla gelmesidir veya bas ka insanlarla iletis im sorunu yas adıg ı için, insanlara kars ı belli bir tutumu oldug u için sadece kendisiyle anlas abiliyordur. Ancak anlayamıyordum, kendi açımdan düs ündüg ümde çok korkuyordum yalnızlıktan. Bir yandan da biliyorum ki yalnızlıktan korkan insan güçsüz insandır, kendine güvenmeyen insandır. Kendime soruyordum bir insan neden yalnız kalmak ister diye. Çünkü kendini daha iyi daha mutlu hissedebilmenin yalnız kalmamak oldug unu düs ünürdüm hep. Ama bir yandan da düs ünürdüm ki yalnızlıg ı anlamak için ne yaptık? Bunu farkettig im için de yalnızlıg a alıs maya da çalıs ıyordum. Aras tırma yaptıg ımda ve çevremde gözlemledig im kadarıyla da görüyordum, yalnız olanlar hep dimdik ayaktaydı. Henrik I bsen'in de dedig i gibi " Dünyanın en güçlü insanı, en fazla yalnız kalabilendir." (Henrik İbsen, 1880) Ben kavram olarak yalnızlıg ı olumsuz olarak görürdüm aslında ta ki Yalnızlık Doktorası'nı okuyuncaya kadar . Okuduktan sonra yalnızlıg ı tercih olarak görüp, dog ru kullanıldıg ında kis iye güç verdig ini ög rendim. Kendimden örnek verecek olursam, üniversite hayatına henüz giris yaptım ve ilk defa ailemden ve arkadas larımdan uzak kalıyorum. I lk bas larda uzak kalmayı yalnızlık sanardım, çünkü burada kimseyi tanımıyorum, adeta bir yabancıyım. Fakat biliyorum ki istedig im zaman dertles ebileceg im, üzüntümü ve mutlulug umu paylas abileceg im kis iler bir telefon uzaklıkta. Hatta anladım ki kitabın kapag ında da yazdıg ı gibi gerçekten de yalnızlıkla barıs mak olgunlug a uzanan ilk sınavmıs . Belki de yalnız kalmak sayesinde ayakta kalmayı, zorluklara kars ı dimdik durmayı ög reneceg im. Çünkü yalnız olurken kimseye bag lı olmuyoruz ve bir s eylere bag ımlı olmamak bizi daha özgür ve cesur kılabiliyor. Yalnız kalmak aslında kendimizi tanımaya yardımcı olabiliyor. Dig er bir yandan da kendimizle bas bas a kaldıg ımızda düs ünmeye vaktimiz oluyor ve bazı s eylerin farkına varabiliyoruz. Böylelikle kendimizi tanıyabiliyoruz. Aslında biraz da insanın kendisini sevmesidir. Kendimize ayırdıg ımız vakitlerin hos geçirilmesidir, kendimizle ilgilenmektir. Yalnızlıg ı seven insan nasıl hos , iyi vakit geçireceg ini bildig i için bas kalarıyla da iyi vakit geçirebilir. Bu yüzden de aynı zamanda sosyal bir insandır. Çünkü kendini tanımıs bir insan, çevresindeki insanların kis iliklerini daha rahat bir s ekilde çözümleyebilir. Bu yüzden de yalnızlık belki de kitapta Cem S ancı'nın da dedig i gibidir "Yalnızlık bir mahrumiyet deg il, lükstür."(S ancı 13). Bu sayede yalnızlık "nedir" den çok "ne deg ildir"e bakınca daha çok anlamının oldug unu fark ettim. Elbette yine hayatımızda yalnız olmayacag ız, yanımızda yine en sevdig imiz insanlar olacak, tabii ki onlarla güzel ve kötü zamanlar geçireceg iz. Ama ben bu kitabı okuduktan sonra anladım ki yalnız kalmaktan korkmamalıyız, aksine yalnız kalarak hayatı tanımalıyız. Yoksa ömrümüzün sonuna kadar bas kalarına bag lı olarak yas ayabiliriz ve bu tamamen bizim hayatımız olmaktan çıkar. Yazarın tam olarak, çevremizden duydug umuz kötü yalnızlık hikayelerine inanmaktansa, yalnızlıg ı tecrübe edinerek ög renmemizi söylüyor. Çünkü tecrübe etmeden, sadece varsayımlarla hareket edemeyiz. S ancı, Cem. Yalnızlık Doktorası. 2. Baskı. I stanbul: Remzi Kitabevi, 2015.