KİRLENEN DENİZ, BEDELİNİ ÖDEYEN İNSANOĞLU

Eski zamanlardan beri denizle iç içeyiz. Gerek uçsuz bucaksız oluşu, gerek sualtı dünyasının adeta başka bir alem oluşu bunun sebeplerinden birkaçı sadece. Bu birliktelik bizim birçok yönden gelişmemizi sağladı. Fakat bu gelişim bize birçok şey katsa da biz bu gelişim karşısında denize minnettarlık duymayarak onu kirletme gafletini gösterdik. Çevre bilinci sağlamak ve sualtındaki yaşamı korumak için binlerce eylem binlerce bilinçlendirme çalışmaları olsa da, şu an pek bir ilerleme sağlamış değiliz. Bunun en büyük sebeplerinden biri de tabii ki bilinçsizlik. İnsanlar denize girdiklerinde, sanki denize attıkları çöpler zamanla yok olacakmış gibi bir inanışa kapılıyorlar. Televizyonlarda veya internette gördüğümüz, kirlilikten ölen balık cesetleri fotoğrafları konuya bir anlık dikkatimizi çekse de, denizi kirlettiğimiz sırada hiç aklımıza gelmiyor. Deniz kirliliğinde en önemli faktörlerden biri de birçok fabrika atığının su kaynaklarına dökülmesi ve bu su kaynağının denizle birleşip daha büyük bir yıkıma neden olması. Genelde bu fabrikaların bağlı olduğu şirketin yönetim kadrosu, daha fazla kar oranı uğruna bu kirliliği ört bas ederek hem kirlettikleri suyu kullanan insanların hayatını tehlikeye atıyor hem de kirlettiği su kaynağının içindeki canlıların hayatını hiçe sayıyor. Bunun hakkında çevreyi korumaya çalışan insanlar hukuksal olarak veya protestolar ile fabrikaların bu konuya dikkatini çekmek istiyorlar. Fakat kirlilik fark edilmiş ve engellenmiş olsa bile çoğu zaman iş işten geçmiş oluyor. Deniz kirliliğinin yarattığı felaketlere bir örnek vermek istiyorum. Japonya'da 1950'lerde geçen bu olay, bir fabrikanın kimyasal atıklarını denize atması ile başlıyor. Denizdeki balıklarda fazla cıva birikmesi oluyor ve bu balıkları yiyen insanlar minamata hastalığına yakalanıyorlar. Ölümcül olan bu hastalık önce kedilerde görülüyor ve semptomları arasında bilinçsiz kas hareketleri olduğu için bölge halkı tarafından "Kedileri dans ettiren hastalık" ismi koyuluyor. Japonya'da büyük bir beslenme kaynağı olan balıklar onlarca yıl bu hastalığın taşıyıcısı oluyorlar ve insanlar yıllarca balık yiyemiyor. Fakat burada acı olan şey, binlerce insanın bu hastalıktan ölmesinin ardından bu kirliliğin fark edilmesi. Yani her ne kadar çevre duyarlılığı şirketlere öğretilmeye çalışılsa da, eğer bir şirket yaptığı kirliliği gizlemek istiyorsa bunu başarıyor ve bu fark edildiğinde olay geri dönülmez bir noktaya ulaşmış oluyor . Bu facianın bedelini de ölen binlerce insan ve hayvan ödüyor. Gördüğünüz gibi aslında doğaya yaptığımız bu kötülüklerin cezasını yine biz ödüyoruz. Doğada neden olduğumuz bir kirlilik bizi etkilemese bile, çocuklarımızı veya onların çocuklarını etkiliyor. Bu noktada bu konu hakkında halkımızın bilinçlenmesi ve farklılık yaratması gerektiğini düşünüyorum. Bu konu hakkındaki çözümlere gelirsek... Çevreyi kirleten insanlara ceza vererek veya fabrikalardaki kirlilik denetimini arttırarak bu sorunu aşamayacağımızı düşünüyorum.. Çünkü ne kadar fabrikalar ve şirketlere kirlilik hakkında soruşturma açılsa bile bir facia yaşandığı zaman iş işten geçmiş oluyor ve bunların bedelini yine biz ödüyoruz. Yani bunun tek çözümü insanoğlunun doğaya bakış açısını değiştirmek. Bunun çevre bilinci öğreterek başarılacağını ümit ediyorum. Bu çevre bilincinin daha etkili olması için küçük yaşlardan itibaren öğretilmeye başlanması, gelecek nesillerin doğaya karşı olan saygısının o yaşlardan akıllarına kazınması gerektiğini düşünüyorum. Bu şekilde geleceğin fabrika yöneticilerinin doğayı kirletmeyeceği hatta onu korumak için çalışmalar yapacağını, veya en basitinden, gelecekte denize girecek bir insanın denizi kirletmemesi gerektiğini bileceğini ümit ediyorum.