BAŞARIYA GİDEN YOLDA ENGELLERE YER YOK

İnsanların yıllardır arayıp kesin bir çözümünü bulamadığı bir soru: Başarının anahtarı nedir? Planlı ve programlı yani düzenli çalışmak mı, iyi bir eğitim mi, geniş bir çevreye sahip olmak mı yoksa sadece istemek yeterli mi? Bana kalırsa bunların her biri farklı bir şeyi başarmanın anahtarı olabilir. Örneğin okulda, derslerinde başarılı olmak isteyen bir öğrencinin düzenli çalışması uygunken; iyi bir şirkette işe girmek isteyen bir kişinin geniş çevreye sahip olması onu başarıya götürebilir. Peki, ulaşmak istediğimiz her farklı şey için farklı bir yöntem mi denemeliyiz, bütün bu yöntemlerin bir ortak noktası yok mu? Bence var. Bence bütün yöntemlerin ortak noktası, çalışmanın asıl sırrı başarmayı istemekten geçiyor. Bir şeyi başarmayı, bir şeye ulaşmayı gerçekten isteyen ve bunun için elinden geleni yapmaya hazır olan bir insanı hangi engel durdurabilir ki. Bunun doğruluğundan da izlediğim film sayesinde emin oldum, diyebilirim. Evet, bir film sayesinde emin oldum çünkü bu film sadece kurmaca bir senaryoya sahip değildi, gerçek bir hikayeden uyarlanmıştı ve beni oldukça etkilediğini söylemeden geçemeyeceğim. Akıl Oyunları filminde ünlü matematikçi John Nash'in hayat hikayesi anlatılıyor. Nash, çok zeki bir matematikçi olmasının yanı sıra tüm hayatını etkileyen, başarılarına gölge düşürme potansiyeli olan bir hastalığa sahiptir: Şizofreni. Bu hastalığı onun gerçekte olmayan şeyler, insanlar görmesine sebep olmaktadır. Hayal ile gerçeği ayıramayan Nash, hastalığının çocuğuna da zarar vermeye başlaması üzerine hastaneye yatıp tedavi olmaya karar verir ve bu sırada akademik çalışmalarından, ailesinden ve belki de hayatta en sevdiği şey olan matematikten uzak kalır. Her ne kadar tamamen tedavisi mümkün olmayan bir hastalığa yakalanmış olsa da bunun kendisini hayattan koparmasına izin vermez çünkü o üretken ve çalışkan bir adamdır ve matematikten uzaklaşmanın onun için hiç de iyi olmayacağının farkındadır. Bu sebepten dolayı hastalığıyla yaşamayı öğrenir ki bunu başarmayı gerçekten istemese ve engelleri aşmayı kafasına koymasa yapamazdı. Elbette ailesinin hiçbir zaman eksik olmayan desteklerinin de bunda büyük bir rolü var. Tekrar tam olarak aynı olmasa da eksi hayatına geri döner ve ailesiyle zaman geçirip, matematikle uğraşmaya devam eder ve bu alanda büyük başarılara imza atar. Şizofreni gibi ciddi bir hastalığın başarısını engellemesine izin vermeyen John Nash bizim için bir ilham kaynağı değil de nedir! Başarıya giden yolun asla dümdüz ve engelsiz olmasını bekleyemeyiz. Tabii ki bir şeyleri başarmak, bir şeylere ulaşmak emek ister ve inerek çıkarak, alçalarak yükselerek, gerektiğinde düşüp tekrar kalkarak, hiç yılmadan devam etmeyi gerektirir. Her zaman bütün bu engelleri aşmak sanıldığı kadar olmayabilir, bunun için yapılması gereken şey ise, az önce de belirttiğim gibi, gerçekten istemek ve kalpten inanmaktır. Fark etmemiz gereken yegane şey ise aslında önümüzde kafamızda oluşturduğumuz engellerden başka hiçbir engel yok, en azından yolumuzu kesecek kadar önemli değil. Bu yüzden aklımızdan engelleri kaldırıp, doğrudan başarıya odaklanmak bizi istediğimiz yere götürür. Bunu hayatlarında uygulayan onlarca insan var ve hepsinin başarı hikayeleri de oldukça etkileyici. Dünyanın en ünlü bestecilerinden olan Beethoven'in duyma yetisini kaybetmesini kaybetmesi, buna rağmen müzik hayatının bundan hiç etkilenmeyişi ve etkileyici besteler yapmaya devam etmesi; karanlıktan korkan Edison'un binlerce deneme yanılma sonucunda yılmadan sonunda ampulü bularak başarıya ulaşması ya da doğuştan tek eli olmamasına rağmen bunu bir engel olarak görmeyen Jim Abbott'un tutkuyla bağlı olduğu beyzbol ile uğraşması hatta Amerika'nın en ünlü takımlarında profesyonel olarak oynaması Aysu ÇETİN bize aslında her şeyin mümkün olduğunu gösteriyor. Bu insanlar böyle büyük engelleri aşıp, başarıya ulaşmışlarsa, şimdi engellerimizi aşma sırası bize gelmiş demektir. İnanarak, isteyerek ve azimle çıktığımız her yolda başarı zaten bizimdir, engellerin bizi yolumuzdan döndürmesine izin vermeyelim.