Gerçeğe Dönüşen Bir Hayal

İlkokul ve lise yıllarımda ders çalışırken bunaldığımda ya da dikkatim dağıldığında odamın duvarında asılı olan dünya haritasına bakar, gitmek ve görmek istediğim yerlerle ilgili hayaller kurardım. Gitmek istediğim ülke ve şehirleri işaretler, o şehir ve ülkelerle ilgili araştırmalar yapardım. Bir gün görmeyi hayal ettiğim bu şehirleri gerçekten görebileceğim düşüncesi ise hep çok uzak bir ihtimaldi benim için. Üniversitenin ilk senesinde aynı hayali paylaştığım arkadaşlar edinince bu uzak ihtimal git gide olası bir hal almaya başladı. Hepimizin ilk başlarda "Yapsak çok güzel olur da, olmaz herhalde." diye düşündüğümüz Avrupa turu yapma düşüncesi ufak bir kağıda yaptığımız karalamalarla yavaş yavaş gerçeğe dönüşüyordu. İlk taslak bittiğinde on iki ülke ve on altı şehri otuz günde gezmeyi planlıyorduk. Daha sonra yaptığımız araştırmalar ve düzenlemeler sonucu gezimizi on bir ülke ve on dört şehri otuz iki günde gezilecek şekilde planladık. Sıra kalınacak yer ve ulaşımı ayarlamaya geldiğinde bizi bekleyen yolculuğun ne kadar zor ve yorucu olacağını anlamıştık. Kalınacak yerlerin ve ulaşım biletlerinin mümkün olan en ucuzunu ayarlamaya çalışmak başlı başına büyük bir uğraştı. Konaklamaların ve biletlerin hepsini ayarladığımızda en zor kısmı atlattığımızı düşünmüştük, ne yazık ki yanılmışız. Otuz günlük bir gezi için vize almanın ne kadar zor olacağını henüz bilmiyorduk tabii ki. Tüm gerekli belgeleri hazırlayıp vize randevusunu aldığımızda da en zor kısmı atlattığımızı düşündük ve bir kez daha yanıldık. Randevu günü geldiğinde belgeler arasında boğulurken "O kadar da hazırlanmıştık, yazık oldu emeklerimize." diye içimizden geçirirken o sıcak İstanbul gününde uyanıkken bir kabus yaşamıştık. Neyse ki korktuğumuz başımıza gelmedi ve pasaportlarımızı içinde bizi planladığımız tur boyunca Avrupa'da bulunmamızı sağlayacak vizelerle birlikte teslim aldık. Bu sefer gerçekten de en zor kısmı atlatmıştık. Artık tek yapmamız gereken bizi Budapeşte'ye götürecek olan uçağı beklemekti. Beklediğimiz gün gelmişti uçak Budapeşte'ye indi ve otuz gün sürecek yolculuğumuz başlamış oldu. Üç gün kaldığımız Budapeşte ucuz bir şehir olması nedeniyle para birimi avro olan, daha pahalı şehirleri gezmeye başladığımızda bize ne kadar kıymetli bir şehir olduğunu fark ettirecekti. Budapeşte'deki dördüncü günümüzün sabahında Bratislava'ya doğru hareket ettik. Tur boyunca gezdiğimiz en ufak şehir olmasına rağmen Bratislava asla benim aklımdan çıkmayacak. Günübirlik gitmemiz nedeniyle bütün şehri on beş kiloluk çantalarımızla güneşin kavurucu sıcağında gezmek zorunda kaldık çünkü. Gerçekten unutamayacağım bir şehir oldu bu nedenle. Ama bu tatsız tecrübeden de bir ders çıkarıp ilerleyen günlerde günübirlik gezdiğimiz başka bir şehir olan Brüksel'de çantalarımızı tren garındaki kilitli dolaplara bırakıp aynı işkenceyi ikinci kez yaşamadık. Şimdi dönüp baktığımda bu tatilin bana kazandırdığı en önemli şeyler "Ben burayı görmüştüm." ya da "Ben o yemeği asıl yerinde yedim." diyebilmek değil de yaşadığımız zorluklardan ve olaylardan çıkardığım dersler olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. Otuz iki gün boyunca daha önce hiç bulunmadığım yerlerde başımın çaresine bakmayı, daha uyumlu bir insan olmayı öğrendiğimi rahatlıkla söyleyebilirim. Şimdi geceleri yatağa yattığımda neredeyse her gece gezdiğimiz şehirlere bir kez daha gidiyorum kafamda. O güzel anıları ve şehirleri tekrar tekrar geziyorum. Hem gün içinde yaşadığım sorunlardan uzaklaşmak için, hem de oralara belki bir daha gidemezsem diye unutmamak için. Böyle bir macerada insan kendiyle ilgili farkına vardığı şeylerin yanında gezdiği şehirlerle kendi yaşadığı yerleri de karşılaştırmaya başlıyor ister istemez. " Avrupa'da şehirler çok düzenli." gibi klişe cümleler kullanmayacağım tabii ama yine de gezdiğim şehirlerle kendi ülkemdeki şehirlerin arasında bariz farklar var. İstanbul ya da Ankara sokaklarında yürürken hissedeceklerinizle, herhangi mütevazı bir Avrupa şehrinin sokaklarında yürürken hissedecekleriniz gerçekten çok farklı. Umarım bir gün kendi ülkemde de ön yargı, korku ve endişeden uzak; pozitif ve huzurlu insanların bulunduğu sokaklarda yürüyebilirim.