Mutlu Balıklar

Kahvemden bir yudum aldım. Sonra tüm yaşadığım anılarımı, hayallerimi ve duygularımı önüme koydum. Hepsiyle bir bir hesaplaşmak istedim, hepsiyle vedalaşmak. Canımı yakan çok şey var geride bıraktığım. Kaçmak istediğim, sonsuza kadar kurtulmak istediğim bir yığın kuru ve içi boş hayaller. Bir çöp yığını da diyebilirim aslında onlara. O kadar bayat, gereksiz ve önemsizler ki, durdukça tahammül edilemez şekilde kokuşmaya başlayan bir çöp yığını artık onlar benim için. Tek yolu var onlardan kurtulmanın, o da hepsini bir araya toplayıp yakmak. Çaresiz kaldığım anlarda bunu gerçekten düşünüyorum. Şu hayatta her şeyin üstesinden gelebilirim belki üzüntülerin, içi boş dostlukların, acıların, kalp kırıklıklarının... Ama kaldıramayacağım ve asla üstesinden gelemeyeceğim bir şey var o da çaresizlik. Kimseyi, hiçbir şeyi görmüyor gözüm kendimi çaresiz hissettiğimde. Bir çözüm yolu arıyorum, sadece tek bir ışık lazım bu karanlıktan kurtulmam için, ama yok. Kendimi bu umutsuzluk duygusundan çıkarmak istiyorum, ama başaramıyorum. Sebebini bilmediğim bir şekilde çaresiz hissediyorum kendimi. Buram buram kanıyor içim durduk yere. Çok yorulmuşum sanki her şeyden, hayattaki düzensiz ve karmaşık ilişkilerden. Ben tekrar anneme "anne, balıklar su içer mi?" diye sorduğum yıllara dönmek istiyorum. Evet balıklar. Hayatlarını suyun derinliklerinde geçiren devasa güzellikteki şanslı hayvanlar. Bir balığın yerinde olmak isterdim hep. Çünkü onların hep çok mutlu olduğunu düşünürdüm. Balıkçılarda tezgahın üstündeki balıkların ağızları bütün dişlerini gösterecek şekilde açık olurdu. Bu yüzden, onların gülerek öldüklerini düşünürdüm hep. Halbuki onlar çektikleri acıdan açmışlardı ağızlarını. Çaresizlikten, umutsuzluktan açmışlardı, haykırmak istemişlerdi "kurtarın bizi" diye ama seslerini bile çıkaramamışlardı. Kaderlerine mahkum olmaktan başka çareleri kalmamıştı aslında. Evet, bazı şeyler sadece kaderden ibarettir. Tıpkı, Korczak Örneği adlı tiyatro eserinde, kurtarılmayı bekleyen bir sürü masum çocuğun, kaderlerine razı gelip ölüme yürümekten kaçamadıkları gibi. Ne kadar da masumdular oysaki. Tıpkı mutlu balıklar gibi gülüyorlardı, onlar gibi saf, onlar gibi temizdiler. Oysa kaderlerine yazılandan ne bir adım ileri ne de bir adım geri gidebildiler. Hangi kaftan biçildiyse üstlerine, onu giydiler ve her şeye razı oldular. Belki her birinin hayalleri, umutları, planları vardı hayata dair. Gerçekleştirmek istedikleri hayalleri arasında ölümü de hesaba katmışlar mıydı acaba? Nereden bileceklerdi ki o hayallerin bir çöp yığınına dönüşenlerini? Çöp yığınından da öte, nereden bileceklerdi kendileriyle birlikte hepsinin yok olup gideceklerini? Bilemezlerdi... Hiç birimiz bilemeyiz çünkü. Bu hayatın bize neler getireceğini tam olarak bilemeyiz çünkü hiç birimiz bizi hayata bağlayan ipleri sımsıkı tutamıyoruz. Mutlaka tutmakta zorlandığımız, elimizden kayıp gittiği zamanlar oluyor. Fakat önemli olan kaçırdığımız ipler değil, geriye kalanlarla hayata daha sıkı ve güçlü bir şekilde tutunabilmektir. İşte tamda bu yüzden bu tiyatro eserini izlerken o küçük, masum çocuklar gibi boynumu büküp kaderime razı olmayı değil elimden gelenin en iyisini yaparak içinde bulunduğum en kötü durumdan bile korkusuzca kurtulabileceğimi anladım. Tüm çaresizlikleri, imkansızlıkları tersine çevirmek istiyorum artık. Kaderime razı olmak değil, elimden gelenin en iyisini yapmak istiyorum. Korkuları, başarısızlıkları, umutsuzlukları bir kenara bırakmak istiyorum. Mesela kendimle aldığım kararları gerçekleştirmeden hayatımın geri kalanına mutlu bir şekilde devam edemeyeceğimi anladım artık. Ayrıca, söz konusu olan sadece kendi mutluğum değil, yaşadığım her an kendime bir şeyler katıp, kendimi olabildiğince geliştirmek ve çevremdeki insanlara da elimden geldiğince yardım etmek istiyorum. Zaten bunlardan başka da bir gayesi olmamalı insanın. Hayatını en iyi şekilde yaşamaya odaklanıp, hayatında yanlış giden şeyleri doğruya çevirmeye çalışmalı korkusuzca. Sanırım çaresizliklerin çaresi de tam olarak bu. Kendini hep en iyiye hazırlamak ve hayatını sanki 1 saat sonra ölecekmiş gibi yaşamak. Bence bunlar o an içinde bulunduğumuz anı değerli kılan en önemli şeyler.