1950'lerin Amerikası...

İkinci Dünya Savaşı sonrası azalan erkek nüfusu, erkeklere verilen sosyal ve ekonomik önceliği artırmış... Genç kadınlar; hem erkekler hem de geleneklerin ve toplumsal normların devamlılığını savunan gelenekçi, kurumsalcı ve muhafazakar aile büyükleri tarafından baskı altına alınmış... Biri, bir şeyleri değiştirmek ve farkındalık yaratmak için geliyor: Katherine Watson. Akkoç 2 Kaliforniya Wellesley Koleji'nde okuyan Joan'ın günlüğü Kaliforniya Wellesley Koleji'ne giden kızlardan biri olmak, her alanda mükemmel olmayı gerektirir. Mükemmel kelimesi sizin için çok yüzeysel kalmış olabilir, ama bize öğretilen "mükemmelliyet" sandığınız kadar da yüzeysel değil. Eğer, 1950'lerin Amerika'sında, annenizin hatta büyükannenizin mezun olduğu bir kolejde eğitim görüyorsanız, zeki olmak zorundasınız ya da en azından öyleymiş gibi davranmak. Sadece zeki değil çalışkan da olmak zorundasınız, ders programını öğretmeninizden daha iyi bilmeniz, öğretmeninizin ders içindeki bir sonraki adımına sizin karar vermeniz gerekir. Aslında bu dediğim, göründüğü kadar da zor değil. Çünkü benim gibi eğitim alan bir kızın yenilikçi olma, sanat ve eğitim üzerinde yenilikçi anlayışlar arama gibi bir zorunluluğu yok. Benim öğrenmem gereken şey yıllardır aynı şekilde öğretilen, mükemmelliyetçi ve geleneklerine bağlı okul yönetimimiz ve ailelerimiz tarafından onaylanmış bilgileri öğrenmek. Bu yüzden, öğretmenimin kim olduğu benim için herhangi bir şeyi değiştirmez, gelen tüm öğretmenler aynı şeyleri anlatmak zorunda. Biliyorum ki, eğer anlatmazlarsa bu bizim toplumumuzda kabul görmez ve okulumuz tarafından yadırganır. Biz öğrenciler de, karmaşaya sürükleniriz. Bunu, şu yeni gelen Sanat Tarihi dersi öğretmeni örneğinde görmedik mi zaten? Ah Katherine Watson... Bizim toplumumuzda yıllar boyunca oluşmuş ve oturmuş gelenekleri bir anda yıkıp değiştirmeye çalışıyor. Neyse, bunları düşünecek vaktim yok. Tüm diğer yaşıtlarım gibi yakında gerçekleştirmeyi planladığım hayallerimdeki evliliğe odaklanmalıyım. Biz kadınların en önemli görevi bir aile kurmak, çocuklarını geleneklerine uygun yetiştirmek ve bu şekilde geleneklerimizi gelecek nesillere aktarmak, geleneklerimizin devamlılığını ve dokunulmazlığını sağlamak değil mi zaten? Üzgünüm Katherine Watson, başvurmam için Akkoç 3 zorladığın Yale Üniversitesi Hukuk Fakültesine kabul edilmiş olmam beni zerre kadar ilgilendirmiyor. Benim başka hedeflerim ve amaçlarım var. Üniversiteye giderek, aileme ayıracağım vakitten çalmak bana göre bir iş değil. Biliyorum, sen değişim ve özgürlük istiyorsun. Peki, kim benim özgür olmadığımı söyleyen kim? Önümde hayatımla ilgili yapmam gereken bir tercih var ve ben bu tercihi aile kurmaktan yana kullanıyorum. Kendi irademle kendi hayatıma yön veriyorum, kimsenin baskısı altında değilim. Watson'ın anlamadığı bir şey var, ev hanımlarının da ilgi alanları vardır. Zaten çok sevdiğim ve hayatımı birleştirmek istediğim bir nişanlım var, üniversiteye gitmek için ondan vazgeçmek hayatımda yaptığım en kötü tercih olurdu sanırım. Yine de, Sanat Tarihi öğretmenim Katherine Watson'ın hakkını yememeliyim. En yakın arkadaşım Elizabeth'in evliliğinden sonra kabusa dönüşen hayatını düşününce içim kararmıyor da değil. Gerçi, ailesinin zoruyla çok da sevmediği bir adamla evlendi. Aynı durum kocası için de geçerli; onu umursamıyor hatta aldatıyor bile olabilir. Betty'nin annesini kızının kaldığı bu zor duruma rağmen evliliğini devam ettirmeye zorluyor olması da kınanmayacak gibi bir davranış değil. Nasıl bir anne, kızının mutluluğundan önce evlilik kurumunun devamını düşünebilir? Benim de aklım almıyor ne yazık ki. Neyse ki, Betty sonunda boşanma davası açtı. Bugün buraya yazmak istediklerim bu kadar sevgili günlük. Aynı anda hem mezun olmaya hem de aile kurmaya çalışmak insanı oldukça yoruyor. Katherine Watson'ı, mükemmeliyetçi okul yönetimimizi, geleneklerine bağlı ailelerimizi, sınıf arkadaşlarımı ve yapmak üzere olduğum evliliği düşününce, ben de görebiliyorum ki değişime gerçekten ihtiyacımız var. Ama bu değişim kimseye panik duygusu aşılamamalı; yavaş, temelden ve kalıcı olmalı. Bunların gerçekleşebilmesi için ise; her şeyden önce "zamana" ihtiyacımız var. Bir de, sevgiye... Akkoç 4