2011. html>

Lise yıllarımı geçirdiğim İzmir'in Alsancak bölgesinde bulunan küçük, sıcak, samimi okulumun kütüphanesinde sürekli elinde kitaplarla gördüğüm Tatar asıllı felsefe öğretmenim Mehmet Kurt'un verdiği ütopya dönem ödevinde, doğanın bize lütfu olan ağaçlarımızı kesmeden, toprağın o saf ve temiz güzelliğinden yetişebilen kitap ağaçlarını hayal etmiştim. Nasıl Aydın'da yetişen incirle Mersin'dekinin tadı farklı oluyorsa bunun gibi farklı yerlerdeki ağaçlar farklı güzellikle ve zenginlikte kitaplar verecekti. Böylece kitaplarımız sonsuza dek bizimle olacaktı. İşte benim bu güzel ütopik düşüncemi baltalayabilecek bir distopyayı da sevdiğim Amerikalı yazar Rad Bradbury yazmış. İyi de etmiş. Belki birilerimiz bunu okuyunca elimizdeki zenginliğin ne denli büyük olup onu hiç kullanmamanın pişmanlığını yaşarız... Kitabı elime alıp ilk sayfalarını okuduğumda içim sızlamadı desem yalan olur. Bu durumun sonucu olarak, bu kitabı bırakıp başka bir kitap okumayı düşünsem de kendime hakim olup her çeşit düşünceye açık bir birey olduğuma kendimi inandırmam zaman almadı. Eserin gerçekten benim için en önemli yanı bütün gerçeği gözlerimin önüne seriyor olmasıydı. Bu eserin 1950'lerde yazıldığında insanlar tarafından genel anlamda büyük bir bilim kurgu eseri olarak görüldüğünü düşünüyorum çünkü o zamanlarda ne bu kadar teknoloji insan hayatına entegreydi, ne de insanların kitapların yerine bilgisayarın bu kadar çok hayatımızın içine girdiğini düşünebilirlerdi ama şimdi bakınca bu distopyanın maalesef yavaş yavaş gerçeğe dönüştüğünü önce kendimden, sonrada çevremdeki insanlardan açıkça hissedebiliyorum. Vay bizim halimize... Söz etmem gereken önemli bir konu ise Fahrenheit 451'in gerçekten kitapla güzel bir uyum içinde olduğu. Belirtildiği üzere bu değer, bir kağıt parçasının ilk ateşini alması için sabit basınçta verilmesi gereken sıcaklık. Ona bakılırsa bir kağıdın Güler, 1 gerçekten yanması için daha yüksek sıcaklıklara ihtiyaç var. Yazarın burada özellikle 451 fahrenayt dereceyi söylemesi artık düşünce ve algı sistemimizin yavaş yavaş körelmeye başladığını düşünmesinden kaynaklanıyor. Yazar bu üzücü gerçeği eseriyle herkese duyurmak istemiş. Ancak ben böyle bir yazı yazsaydım ve tüm dünyanın dikkatini çekmek isteseydim Fahrenheit yerine daha uluslararası bir sıcaklık ölçü birimi olan Celcius'u kullanırdım. Kitaptaki karakterlerden de bahsetmek gerekirse, en çok ilgimi çekeni genç Clasrisse McLellan olmuştur. Bu kızın bu kadar mekanikleşmiş bir Amerika'da bir itfaiye şefi olan baş kahramanı sorgulaması bana göre tamamen onun cesaretinden başka bir şey değil. Bununla beraber, kızın on yedi yaşında olduğunun kitabın her yerinde belirtilmesi de yeni nesil gençliğin kitaplar konusunda daha bilinçli olması gerektiğinin yazar tarafından verilmiş bir öneriye tekamül ettiği çok açık. Gelişen yeni bir beynin, eski gaddar bakış açısını değiştirebileceğini iki kişi arasında canlandırmaya çalışmış yazarımız. Vermek istediği mesajı çok güzel vermiş ama Clarisse ve Montag arasındaki tanışma ve diyalog kısmını biraz daha uzun tutup daha ilgi çekici hale getirebilirdi. Diğer önemli bir karakter olan yazarın yarattığı mekanik köpek bana göre günümüzde bulunan ve amacından sapan bütün elektronik aletlerden farklı değil. Biz nasıl bugün cep telefonlarımızı amacından farklı olarak kullandığımızda vaktimizi boşa harcıyor ve farkında olmadan kendimizi hem ruhen hem de fiziksel olarak cezalandırıyorsak, bu köpek figürü kitap okuma özgürlüğümüzü bizi yakalayarak elimizden alıp cezalandırıyor. Açıkçası üzülerek söylemeliyim ki şimdiki durum da çok farklı değil. Şimdi bu kitabı en başta okumaktan vazgeçmemekle nasıl iyi bir karar verdiğimi anlıyorum. Eğer ben de bu kitabı okumayı bıraksaydım bu Amerika'daki itfaiyeci gibi bu kitabı yakmaktan başka ne yapmış olacaktım ki? Sözlerimi sonlandırmadan önce sevdiğim ve hepimizin aslında buna ne kadar aç olduğumuzun farkına varmamızı gerektiren bir söz paylaşmak istiyorum. `Tanrım bana kitap dolu bir evle çiçek dolu bir bahçe ver. (Konfüçyüs) Dünyamızın ve ülkemizin ağaçsız, bilgisiz, ilimsiz ve kitapsız kalmaması ümidiyle...