CİNSİYET EŞİTSİZLİĞİNİN HAD SAFHAYA ULAŞTIĞI BİR DÜNYADA...

Katharine Burdekin'in feminist distopyası benim bu ders sayesinde tanıdığım ve sevdiğim iki kitaptan biri. Burdekin'in feminist görüşlere sahip olduğu halde kimliğini açıklamadan takma bir adla kitaplarını yazmış hatta kitaplar tanınıp da insanlar yazarın kimliğini öğrenmeyi talep ettiğinde dahi yaşadığı süre boyunca bunu reddetmiş. Yazarın kimliğini açıklamaya çekinmesini o dönemlerde de kadın erkek arasında eşitliğin sağlanamamış olmasına bağlıyorum. Burdekin belli ki bazı sebeplerden ötürü korkmuş ve kendi fikirleri üzerinde hak iddia edememiş. Swastika Geceleri'nde Burdekin "Kadın ve erkek arasından bu uçurum artarsa neler olurdu?" sorusuna ve daha pek çok soruya yanıt arıyor. Kitap nazizmin hüküm sürdüğü hayali bir dünya üzerinden fikirlerini işliyor. Ben de bu fikirler üzerine düşünüp başka sorulara vardım ama açıkçası bu sorular üzerinde tatmin edici cevaplara ulaşamadım. Kitaptaki temalardan biri kadınların değersizleştirilmesi. Hitler yönetimi dünyayı ele geçirdikten sonra zamanla kadınlar değersizleştirilmiş ve cinsiyetler arası uçurum artmış. Buraya kadar tahmin edemeyeceğim ya da açıkçası beni şaşırtan bir şey yok: Burdekin'in yaşadığı döneme ve daha önceki dönemlere baktığımda görüyorum ki kadınların erkekler kadar önemi yok, yazar durumun daha da kötüye gidebileceğini öngörmekte haksız sayılmaz. Ama bunun nasıl olduğunu sorgulayıp da "E kadınlar karşı çıkmamış mı?" dediğimde hayal kırıklığına uğratıcı bir sonuçla karşılaşıyorum. Swastika Geceleri'nin son hür kadınları, karşı çıkmak bir yana, kadının indirgenmesini kendi elleriyle yürürlüğe sokmuşlar. Bunu kendileri seçmişler. Erkeklerin bu isteğini yerine getirdiklerinde değer göreceklerini sanmışlar. Ama bu kabulleniş onları insanlıktan çıkarmış. Günümüz Türkiye'sinde de siyasette kadınları aşağılayan ya da kısıtlayan düşünce ve kararların azımsanmayacak bir büyüklükte kadın destekçiye sahip olduğunu görüyorum, kadınların daha 'usturuplu' olmasına dair söylemler pek çok kadın tarafından onaylanıyor. Sanırım kadınların içinde bir itaat etme güdüsü var. Uç bir örnek verecek olsam da BDSM topluluklarında da edilgen olan, teslim olan taraf genelde kadınlar oluyor. İnsanlarda belli ki bir güç aşkı var ve erkekler "erk"i elinde bulundurmaya çalışırken kadınlar güce sahip olan taraf olmak yerine güçlü birini, çoğunlukla da bir erkeği, takip eden taraf oluyorlar. Kadınlar erkeklerin üzerlerindeki mutlak hükmünü kabul ettiğinde tüm hakları, güzellikleri ellerinden alınıyor ve sevilmeye layık olmayan köpekten, pireden farksız görülen canlılar haline getiriliyorlar. Bu kadar alçalmış bir varlığı sevemeyen erkeklerse diğer erkeklerin dostluğuna, aşkına yöneliyorlar. Toplumda eşcinsellik yaygınlaşıyor. Aslında bu durum daha önce antik Yunan'da yaşanmış, kadınlar eksik bir insan formu olarak görülürken erkekler diğer erkeklerle dostluklar kurmuşlar. Burada dostluk dediğime bakmayın, dostluk derken kast edip durduğum şey şimdiki eşcinselliğin aynısı, sadece adı farklı, o da antik Yunan'da eşcinsellik gibi ayrımlar olmadığı için. Kadınlar küçük görüldüğünde dahi erkekler aşık olmaya devam etmiş çünkü başka bir insanla bir şeyleri paylaşmak insan doğasında var. Aşık olmak insanların sadece üremeye kılıf uydurmak için yaptığı bir şey değil. Bir insan, bu bir kadın ya da erkek olsun, bir başka insana hayran oluyor ve onunla hayatının belli bir bölümünü paylaşmayı istiyor. Tek eşli canlılar olup olmadığımızı bilemiyorum, ancak bir eş kavramımızın olduğu kesin. İnsanlar, yalnız dolaşan kurtlar değiller ve bulundukları toplumun, sürünün içinde de küçük gruplar halinde bulunuyorlar. Bence bu sebepten insan sevecek birini arıyor. Belki de yalnız kalmaktan korkuyor. Swastika Geceleri'nde kadınların alçaltıldığı bir toplumda neler olabileceğini görüyoruz. Kadınlar insanlıktan çıkıyor ama bunu kendileri seçiyorlar çünkü her nedense, pek çoğumuzun içinde bir erke boyun eğme güdüsü var. Ve erkekler, kendilerini böyle küçük düşürmeyi seçen kadınları sırf onlara boyun eğiyor diye sevmek yerine, bu kadar düşük varlıklar oldukları için onlardan tiksinmeyi seçiyor. Açıkçası kendini böyle bir duruma düşüren bir varlığı niye sevemediklerini anlamakta güçlük çekmiyorum. Böyle bir varlığa kim hayranlık duyar, kim ona aşık olabilir ki? Ancak erkekler burada aşık olmayı tümden elden bırakmıyor. Başka erkeklere aşık oluyorlar. Çünkü biz, doğamız gereği yalnız kalmak istemiyoruz, kendimize bir yoldaş arıyoruz.