Kendinden Vazgeçme Ne için yaşıyorsunuz? Kim için yaşıyorsunuz? Hayattaki asıl amacınız nedir? Bu soruların cevaplarını düşünün; kendiniz için mi başkaları için mi yaşıyorsunuz? Kendi istediklerinizi, kendi hayallerinizi gerçekleştirmek için mi yoksa başkalarının sizin için koyduğu sınırları aşmak için mi çalışıyorsunuz? Peki ya amacınız, kendi hedeflerinizi gerçekleştirip, istediğiniz hayatı mı yaşamak istiyorsunuz yoksa toplumun size uygun gördüğü hayatı mı sürdüreceksiniz? Hayatın dayatmalarına karşı sapasağlam ayakta durup başkaldırabilecekken neden onun kölesi olup kendimizden vazgeçmeyi seçiyoruz? Bu hırs nereden geliyor? Yüzlerce, binlerce insan başkalarının onlara uygun gördüğü hayatı yaşıyor. Peki neden? Çünkü, toplumlar belirli kurallar ve kontrollü birer düzen üzerine kurulmuştur. Farklılıklar, alışılmadık durumlar insanları korkutur. Toplumun dışında hareket edenler, farklı oldukları için toplumdan dışlanır, beğenilmezler. Toplum tarafından başarısız sayılan bu insanlar kendilerini ispatlayabilmek için çalışmaya başlarlar. Kimi zaman yapmaktan hoşlandıkları zevklerinden, kimi zaman çevrelerindeki insanlardan, en yakınlarından vazgeçerler. Ancak bunların hiçbiri bir bireyin kendi benliğini terk etmesi kadar kötü değildir. Bir insanın kendinden, kendi değerlerinden, fikirlerinden uzaklaşması ve kendine güvenini yitirmesi başına gelebilecek en kötü şeydir. İnsanlar bütün bu kayıplarını en iyi olmaya giden yolda veriyor. Kendimizi bu denli ispatlama çabamız, mükemmel olma amacımız nereden geliyor? Naz Durgun 21501589 Kendi adıma düşündüğüm zaman her insan gibi yaptığım işte, ilgi alanlarımda başarılı olmak ben de istiyorum. Bu başarıya ulaşmak için nelerden vazgeçerim diye düşünüyorum. Sevdiklerimden vazgeçmem, hayallerimden vazgeçmem, kendimden asla vazgeçmem. Çevremdeki insanları düşünüyorum, hareketlerini inceliyorum ve sahip olduları hırs dikkatimi çekiyor. İnsanların gözünü hırs bürüdüğü bir dünyada yaşıyoruz. Herkes en iyi, en güzel, en zengin, en yetenekli olmak için uğraşıyor. En en en... Peki o gözümüzde çok büyüttüğümüz "en"lerden biri olduğumuzda kaybettiklerimiz, vazgeçtiklerimize ne oluyor? Son zamanlarda kafamı en çok kurcalayan konulardan biri; "Hırslı olmanın ne kadarı iyi ne kadarı kötü?". Yakın zamanda izlediğim bir film tam bu düşüncelerimin üzerine kondu. Damien Chazelle tarafından yönetilmiş olan "Whiplash" isimli filmden bahsediyorum. İzlemeden önce okuduğum yorumlarda hem çok iyi hem de çok kötü fikirlerle karşılaştığım için abartılmış olduğunu düşünmüştüm. Ancak kim ne derse desin bu film içinde bulundurduğu gerilim ve heyecan ile beni içine çekti. Yaklaşık iki saat olan izleme süresince, gözlerimi kırpmadan, pür dikkat izledim. Beni en çok etkileyen filmler arasında ilk sıralara yerleştirdiğim Whiplash, daha bebekken annesi tarafından terk edilmiş ve hayatını babası ile sürdüren Andrew'ın mükemmel bir baterist olup ülkenin en iyi bandolarından birine girme mücadelesini konu alıyor. Andrew'ın bu mücadelesinin en büyük destekçisi, eş zamanlı kamçılayıcısı ve bando şefi Fletcher unutulmaz bir performans ile karşımıza çıkıyor. Bazı insanların desteğini kazanırken, filmin gerilim kaynağını oluşturduğu için aşırı tepki çeken Fletcher hayattaki "en"cilerden biri. Filmde kamçı görevi gören Fletcher, mükemmeliyetçi karakteriyle öğrencilerine bağırıp çağırarak, onlara küfürler hatta çeşitli objeler savurarak başarıya ulaşmaya çalışıyor. Fletcher'ın aşağılamaları ve şiddeti sırasında Andrew gibi ben de kendimi kamçılanmış hissetmeye başladım. Ancak filmin sonlarına doğru olaylar geliştikçe Andrew gibi birisi olmadığıma ve asla olamayacağıma karar verdim. Andrew bateri çalmak uğruna önce sevdiği kızdan vazgeçti, arkasından provaya yetişirken kaza yaptı ve Fletcher'ın Naz Durgun 21501589 istediği gibi bir baterist olmak için kendinden vazgeçtiHırs duygusunu o kadar abarttı ki, artık kibre kayan bir duyguya büründü. Sonuç olarak ne mi oldu? Andrew kendi benliğinden çıktı ve Fletcher'a dönüştü. Filmin başından sonuna kadar yaşadığı her duyguyu en az Andrew kadar içimde hissediyordum ancak sonuna geldiğimde apayrı kişiliklere büründük. Aynı şekilde başlarda "Olmuyorsa zorlama" diyen babasına karşı çıkarken, sonunda Fletcher'a karşı çıkarken buldum kendimi. "Ah be Andrew değer miydi?" diye sormak geldi içimden. O, edinmek istediği sıfat uğrunda her şeyinden vazgeçebilecek, ki bana kalırsa bu doğru bir yaklaşım değildir, ben ise bunu yapamayacak biriyim. Hangisinin daha doğru olduğu kişiden kişiye değişebilecek bir olgu. Her şeyini kaybetmek uğruna aşırı hırslı bir birey olup benliğinden çıkmak mı, yoksa kendi sınırların içinde en iyisini denemek mi? Herhangi bir konuda "en" olma duygusu gün geçtikçe ve dünya geliştikçe insanlar arasında daha da yaygınlaşan bir şey haline gelmiştir. Bu güdü hayat karşısında dimdik durmamızı engelliyor, hayat karşısında teslim olmamıza neden oluyor. İnsanın özsaygısını bir sıfatı edinebilmek için yitirmesi de hayat karşısında elleri kollarını bağlamasından başka bir şey değildir.