Sonsuz Çıkmaz

Bir çok insan için yüzleşmesi zor bir konsepttir ölüm. Bir akrabasının, yakının ya da bu ölüm kendisininki de olsa, ölümün bir anlamı yoktur aslında ve belki de bu kadar korkutucu ya da ağza bile alınmasından korkulmasının altında yatan sebep budur, veyahut da bilinmeyendir insanları korkutan çünkü esasen bilinmeyenin ta kendisidir ölüm. İnsanlar bu gezegenin topraklarına ilk adımlarını attıktan ve var olduklarından, yaşayıp öldüklerini ve gidenin bir daha asla geri gelmeyeceğini anlayıp kavrayabildiğinden beri, yüzyıllar boyunca bir açıklama getirmeye çalışmışlardır ölüme. Gelmiş geçmiş en büyük beyinler, belki de dünyaya bir daha gelmeyecek olan zekalar bile ölüm korkularını simya ile ya da tahmini formüllerle ölümü yenmeye ve ölümsüzlüğe ulaşmaya çalışmışlardır, hatta aklınıza gelebilecek dünyaca ünlü liderlerin çoğu, belki koltuk sevdasından belki de değil, ya kendi başlarına ya da altlarında çalışan bilim adamlarına bu korkunç ve çözümü olmayan ölümü alt ettirmeye çalışmışlardır. Ne kadar ilginç aslında değil mi? Ölüme çare bulmaya çalışan insanlar, bu zeki beyinler ve milyonlara tesiri olan güçlü liderler neden yaşadıkları süreç içerisinde insanlık namına yararlı bir şey yapmak yerine ölüme bir kür bulmaya çalışmışlardır? Zannedersem insanın ego yapısında yatmakta olan ve beynimizde adeta kodlanmış olan bir içgüdüden ibarettir bu. Tıpkı bir yazarın kitap yazarak isminin eserleriyle ölümsüzleştirmeye çalışması ya da bir Mısır Firavunu'nun kölelerine işkence ederek kendine devasa bir piramit mezar yaptırtıp, kendinden sonraki jenerasyonları korkutmak istemesi, bu basit yaşamsal içgüdünün akla gelebilecek en basit örneklerinden olabilir. Lakin bu kadar hikmetli uğraşları göze aldıktan sonra önemli bir gerçekle de yüzleşmesi gerekir insanın; ölümün esasen bir anlamı olmadığı gerçeğiyle. Bu anlamsızlık Emile Zola'nın Kim Nasıl Ölüyor adlı öyküler kitabındaki Zengin, anne karakterinin fakir oğullarının, annelerinin ölüm döşeğinde, onun ölümünden çok, kendi aralarında söz konusu kalacak miras miktarını tartışırken annelerinin bu muhabbetleri duyup, ölümünün, bütün kutsallığını ve anlamını kaybetmesi1 bu manasızlığın en etkileyici örneklerindendir. Peki, neden ölüm anlamsızdır diye sorarsanız eğer, en basit ya da ilk akla gelen cevap, şu an ki beynimizin ve zeka seviyemizin bu olayı anlayamayacak kadar evrilmemiş olmasındandır diyebilirsiniz. Lakin tam tersine, insan beyni olayın tamamen farkındadır, ölümün ve ölümün anlamsızlığını, düşüncelerinin arka kısımlarına atarak ölümün bir anlamının olduğuna ve bir yazar, zengin bir milyoner veyahut da bir firavun olmadan, hayatının ölüm sonrası yaşamında devam edeceği düşüncesi altında rahatlamayı seçer. O düşüncelerinin arkasına attığı, ölümün anlamsızlığı fikirleri, adeta beynini tırmalamaya çalışırmışçasına dışarı çıkmaya çalışır ancak insan doğası ölümün anlamlı bir şey olduğu düşüncesiyle kendisini kandırarak, bu tırmalayan dürtüleri istemsizce saklar. Bu düşüncelerin insanlardan habersiz ve kontrol dışı, tek dışarı çıktığı an cenazelerdir. Dökülen o her gözyaşı tanesi üzüntü ile birlikte manasızlığın ve anlam verememin fiziksel bir şekilde dışarı akışıdır aslında. Tabi bu bahsettiklerim normal insanlar için geçerlidir, peki ya zengin ve tanınan insanlar? Esasen onlar da farklı değillerdir normal insanlardan, tek fark onlar ölümsüzleştirmeye çalıştıkları insanlar için daha fazla para harcarlar ama bu anlamsızlığı ortadan kaldıramaz. Tıpkı yine Emile Zola'nın aynı öyküler kitabındaki başka bir öyküdeki zengin Kont karakterinin ölümü sonrası yazarın olayları ifade ettiği gibi: "Artık cenaze arabası gözden kaybolduğu için defin töreni de unutulmuştu. Muhabbet aldı başını yürüdü, hanımlar yaz aylarından, beyler işlerinden bahsediyordu."2 Hayatın ne kadar kısa bir sürede ölümü yutarak herşeyin nasıl normale döndüğünün yani şaşalı bir törenin bile ne kadar kısa bir sürede akıllardan silinebildiğinin göstergesidir bu kısa alıntı. Çünkü herkes korkar ölümden, sadece herkes farklı yollarla göğüs germeye çalışır ölüme. Bu ya bir yazar ya da bir firavun gibi kendi kendisine, bir zengin ailenin yaptığı gibi birbirlerinin anısına ya da normal bir insanın mantıklı düşüncesini bir kenera atması gibi uğraşlardan ibarettir. Lakin insanın beyninin arkasına attığı o önemli bilgiyi unutmayıp ölüme değil hayatın tamamına göğüs germesi lazımdır çünkü ölümle ancak böyle yüzleşilir. Arda Dipova/ 21601678 ________________________________________________________________________________