Yaşamak Dediğin

Hayat dediğin rotasız bir yoldur aslında. Kimimize uzun gelir bu yol, kimimize düşündüğünden de kısa. Kimimiz korkar sonundan, kimimiz ardına bakmadan yürür yolundan. Ve bir gün herkes başlar kendi senaryosunu yazmaya. Kimimiz başrol oluruz, kimimiz yan rol, kimimizse yalnızca figüran olmayı seçer kendi hayatında. Peki ya yaşamak... Bütün bu rollerin arasında yaşamak neydi? Hayatla eş değer miydi? Hayatta olan herkese yaşıyor denir miydi? Sadece var olmak mıydı yaşamak yoksa nefes almanın ötesi miydi? Bir hayaldi belki de yaşamak, hayallerle büyümekti. Yoksa gitmek miydi ardına bakmadan? Asıl olay kalmak değil miydi? Her şeye rağmen inadına gülmekti belki yaşamak. Ya da hiçbiri değildi... Tüm bu sorular beynimi ele geçirmişken; John Green'in yaşamla ölüm arasındaki ince çizgide gidip gelen iki gencin hikayesi olarak tanımladığı "Aynı Yıldızın Altında" adlı kitabından uyarlanan filmi izledim. Sonunda öleceklerini bildikleri halde kalan o kısacık zamanlarında sonsuzu yaşamaya çalışan iki gencin (Hazel ve Augustus) hikayesiydi bu. Karakterler o kadar gerçekti ki anlatılan hikaye adeta benliğimi ele geçirdi ve yaşam ile ölüme dair tüm sorularım yanıt buldu. Kısacası "Aynı Yıldızın Altında" öylesine çekilmiş bir hayat hikayesi filminden çok daha fazlası oldu benim için. Sonunu bilmeden yaşamak en kolayıymış aslında. Bilinmezlik hep en uzaktır ya hani sonra deriz hep daha sonra. Rahatça ertelersin hayatı, insanları. Bulunduğumuz hiçbir anı geri alamayacağımızı düşünmeden yürürüz sadece. Zamanın gölgesinde nefes aldığımız müddetçe yaşamış sayarız kendimizi. Ve çoğumuz ölümden bihabermiş gibi yaşarız. Hiç yokmuş gibi, sanki hiç bizi bulmayacakmış gibi... Tamam, ölümü düşünmeden yaşamak güzel de ya sonrası? Bir saat sonrasını kim garanti edebilir ki bize? Elimizde bize bahşedilmiş bir hayat var. Öncesine dönemediğimiz sonrasını göremediğimiz uzun bir hayat bu. Sadece şimdisi bizim, ya sonrası kimin? Nereye varacağımızı bilmediğimiz bir koşuşturma içinde her şeyimizi bize ait olmayan bir sonraya erteliyoruz ve buna yaşamak diyoruz ya biz, hayat bunu saymıyor. Sana ayrılan sürenin sonuna geldiğinde, şimdilerine imzanı atmadıysan eğer senden tek bir iz bile bırakmıyor geride. Sanki sen hiç olmamışsın gibi seni indirdiği yerden başka yolcular alarak devam ediyor yoluna. Senin hikayenin bittiği yerde bir yenisi başlıyor yeni hikayeler yazmaya. Bütün bunlar hala bize çok uzakta. Ölüm dendiğinde yaşadığımız şey hissizlikten başkası değil galiba. Peki ya hiç öleceğini bilen biri oldu mu karşınızda? Kısacası hiç birinin Augustus'u oldunuz mu? Eğer fırsatını bulursanız dikkatle bakın o insanlara. Göreceksiniz ki yaşadıkları şey korku değil pişmanlıktır. Aslında daha çok yarım kalmışlık hissidir. Çünkü yarım kalmış yaşanmışlıkları vardır onların bir de isteyip de hiç yaşayamadıkları. En çok da hızla geçip giden hayatın içinde nokta koymadan geçtikleri cümleler yakar canlarını. Bu öyle bir acı verir ki en metanetli görünenin bile dilinden dökülüverir pişmanlıkları. Bu yüzden ağırdan almalı yaşamayı insan. Ardında hiçbir yarım kalmışlık bırakmamalı. Dünü unutmadan, yarına bırakmadan yaşamalı her anını. Herkes için bir anlamı olmalı hayatın ve mutlaka aldığı her nefesin farkında olarak yaşamalı insan. Hazel gibi dik durmalı ölüme karşı ve bazen de Augustus gibi dalga geçmeli hayatla. Ama ne olursa olsun önce kendi olmalı. Şimdi tekrar soruyorum kendime yaşamak neydi diye? Cevap basitmiş aslında. Sonunu bilmeden çıktığımız bu yolda yaşamak her şeydi. Bazen ağlamaktı, bazense gülmek; bazen kazanmaktı, bazense kaybetmekti sevdiğini. Bazen nefes almaktı bazense sadece yaşamaktı aklına geldiği gibi. "Aynı Yıldızın Altında" filmi gibiydi hayat. Bu film bana sona geldiğimizi anladığımız zamanlarda gülümsemenin önemini hatırlattı. Bundan dolayı gözlerimde yaşlar olmasına rağmen gülümsedim filmin sonunda. Önemli olan var olduğun sürece mümkün olduğunca çok gülebilmekti. Ama en önemlisi yürüdüğün tüm yollarda "Ben de buradayım diyebilmekti." yaşamak. İşte her şey bu kadar basitti.