Hayattan Zevk Almıyoruz

Kendimize hiç sorduk mu: Yaşadığımız hayattan zevk alıyor muyuz? "Ne sorunu varmış bu hayatın?" demeyin bana. Sabahları gerçekten filmlerdeki insanlar gibi mutlu bir şekilde kollarımızı açıp uykumuzu almış olarak mı kalkıyoruz? Yaptığımız kahvaltıdan veya yapmadığımız kahvaltıdan-, içtiğimiz kahveden zevk alıyor muyuz? Gün içinde işimizi severek mi yapıyoruz yoksa mızmızlanıyor muyuz? Akşam eve girdiğimizde mutlu muyuz? Gece yatağa girerken huzurlu muyuz yoksa yapmadığımız veya yarın yapılacak olan işler kafamızda kargaşa mı yaratıyor? Bu sorulara tek bir cevabım var: Hayır, bu açık ve net: Yaşadığımız hayattan zevk almıyoruz. Şu an her saniyesi işkence olan yaşamı daha çekilmez hale getirmek için elimizden geleni ardımıza koymuyoruz çok şükür. Devamlı toplanıyoruz, konuşuyoruz, tartışıyoruz: "Bu hayatı daha rezil hale getirmek için ne yapabiliriz gençler? Hadi beyler, aktif olun biraz, zevk almamak için uğraşalım." Hayatımızı yaşamakla ve hayattan zevk almakla ilgili elimde çok iyi bir örnek var. Bir televizyon programında profesyonel bir yüzücü yüzmeye nasıl başladığını ve sevdiğini anlatmıştı. Ailesinin bir hayalinden bahsetmişti. Hep beraber dünyayı gezmek istiyorlarmış. Ne güzel bir hayal. Bunun için evlerini satmışlar. Bu parayla bir tekne satın almışlar. Denizle olan ilişkisi böyle başlamış. Evlerimizi satıp tekne alalım, çılgınca kararlar verip hayatımıza devam edelim demiyorum. Bu örnekte vurgulamak istediğim şey şu: Ailenin sürekli geleceği kendilerine problem yapmak yerine hayattan zevk almak için hayal ettikleri şeyleri yapmaları. Ama biz böyle değiliz. Değişir miyiz? Hiç sanmıyorum. Çünkü bizim yaşamımız geleceği garantiye almak üzerine kurulu. Yaşayacağımız bile belli olmayan gelecek. Çoğu hayalimiz de hep böyle: iyi biri ile evlenmek, bol kazançlı bir işe sahip olmak, ev almak, iyi bir araba almak, daha çok para kazanmak, daha geniş bir ev almak gibi uzayıp gidiyor. Bunlara sahip olduktan sonra mı hayattan zevk almaya başlayacağız? Yoksa hiç tatmin olmayıp, elimizdeki ile yetinmeyip hayattan zevk almamaya devam mı edeceğiz? Bence hayatımızdaki bazı şeylere dokunuşlar yapmazsak hiçbir zaman zevk almayacağız. Öğrenci olduğumdan dolayı öğrencilik üzerinden bir bakış açışı geliştirelim. Ders çalışmaktan gerçekten zevk alan bir öğrenci yok bence. Sistemin kölesi haline gelmiş başarılı(!) öğrenciler var. Not ortalamam düşmesin diye hayatlarını ortaya koyan öğrenciler var. Peki niye zevk almıyoruz? Cevap çok basit aslında: Finlandiya eğitim sistemi ile bizimkini karşılaştırırsak cevap ortaya çıkıyor. Bizim burada bu işle ilgilenen rütbeli insanlar ne diyor bir bakalım:" Kendini ifade edebilen, çok yönlü, yaratıcı ve özgün düşünebilen bireyler yetiştirmek ve bunları vatana kazandırmak en önemli hedefimizdir". Bu ne demek? Bir sayısal öğrencisinin aldığı sözel ders sayısı sayısal ders sayısından daha fazla demek. Mesela mühendis fakültesindeki bir öğrenci biyoloji dersi alıyor kendini çok yönlü geliştirmesi(!) için. Bu konu ile ilgili canımı sıkan bir örnek var. Steve Jobs hastalanıp hastaneye gittiğinde pankreas kanseri olduğunu öğreniyor. Lakin bundan önce pankreasın ne olduğu hakkında hiç bir bilgisi yokmuş. Koca Apple'ın kurucusu kendini ifade edemiyor mu şimdi, yoksa kendini çok yönlü geliştirememiş mi? Ama biz bu uğurda neredeyse nefret ettiğimiz dersleri almak zorunda kalıyoruz. Geliştirmek bir yana, istemeyerek de olsa günü kurtarmak için çalışıyoruz bunlara. Sırf bu yüzden sevdiğimiz dersleri de sevmemeye başladık. Çünkü bu dersler hayatımızı cehenneme çeviriyor. Finlandiya'da "daha çok oyun daha az ders" denilen bir sistem başlattılar. Bir iş için kendilerini 17 yıl yıpratmıyorlar. Ve istedikleri alanda kendilerini yetiştiriyorlar, bir sürü gereksiz ders almak zorunda değiller. Ama bu ülkede, alınan her nefes için lanet okuyor insanlar. "Şu okul bitsin de kurtulayım" diyor insanlar. Biz öğrenciler bu hayattan hiç zevk almıyoruz. Bu eğitim sistemi hayatımızı her zaman etkiliyor. Okul bittikten yıllar sonra bile kariyer peşinde koşan, hayattan zevk almasını bilmeyen bireylere dönüşüyoruz. Sürekli bir yarışın içindeymişiz gibi ünvan peşinde koşacağız. Sıkıntı şu ki: hayattan zevk almayacağız. İlk paragrafta bahsettiğim tarzda bir yaşam bir sonraki paragrafta bahsettiğim sistemden kaynaklanıyor. Yukarılara sesleniyorum: Bu ülke için yetiştirdiğiniz bu insanlar buralardan gitmek için uygun zamanı bekliyor. Adam akıllı yapın şu eğitim sistemini yoksa bu iş hayırlı bir yere gitmiyor. Şimdiden hayattan zevk alamayan bu öğrencilerin ilerde hiç şansı yok. Zevksiz bir hayatın koşuşturmacası içinde sürüklenip gidiyoruz işte. Faruk ŞİMŞEKLİ