MADENİN KARANLIĞINDA

Asgari ücretten kat kat daha düşük bir maaş için yerin onlarca metre altına girer miydiniz? Her sabah uyanır mıydınız gün doğmadan ve iner miydiniz madenin zifiri karanlığına? Hayır deyişlerinizi duyar gibiyim. Bizlere imkansız veya hayal gibi gelen bir düşünce... Fakat yüzyıllardır milyonlarca insanı sömüren, eziyet eden ve katleden bir gerçek bu. Sanayi Devrimi'nden bu yana artan kömür kullanımı maden ocaklarının da yıllar geçtikçe artmasına sebep oldu. Yeni bir iş gücü ortaya çıkmış olsa da birçok ülkede binlerce işçi yine ve yine kapitalizmin gazabına uğradı. 1993 senesinde çekilmiş olan Fransız filmi Germinal, maden ocaklarının karanlık ve bilinmeyen yüzünü tüm çıplaklığıyla bir tokat gibi izleyicinin yüzüne vuruyor. Asırlardır dünyada sınıf farklılıkları ve sınıf ayrımları var. Daima bir taraf kazanırken diğer taraf kaybediyor. Elini sıcak sudan soğuk suya sokmayan üst tabaka, işçilerinin emeklerini sömürüp, ekmeklerini yerken; işçi sınıfı canla başla adeta hayatta kalabilmek için mücadele ediyor. Kuşkusuz ki dünyadaki insanların birçoğu, daha fazla para uğruna gittikçe kapitalistleşmiş. Oysa unutulan çok önemli bir nokta var. Maddesel çıkarlar uğruna, insanoğlu bu kadar vahşileşebilir mi? Kendi benliğini, insancıllığını, hak ve adalet kavramını kaybedebilir mi? Kendinden, halkından birileri açlıktan ölürken muhteşem sofralarda oturabilir mi? Geçer mi boğazından lokmalar? İşçi sınıfının çocukları açlıktan ölürken, çocuklarını el bebek gül bebek büyüten üst tabakanın vicdanları nasıl rahat? Çoğu zaman zam talepleri de yanıtsız kalıyor emekçilerin. Çaresiz işçiler karınlarını doyurmak için ve biraz olsun yaşam kalitelerini arttırabilmek için greve başvuruyor. Germinal filminde bu olaya açıkça tanıklık ediyoruz. Bir grev neden başlar, nasıl devam eder, neler talep edilir ve ne şekilde sonuçlanır sorularının cevaplarını Germinal'de bulabiliyoruz. Son 10 yılda yapılan grevleri incelediğimizde açıkça görüyoruz ki, neredeyse hiçbir kuruluş ve endüstriyel firma işçilerin isteklerini ve taleplerini yerine getirmiyor. Emekçiler canlarını koydukları işlerde hak ettiklerini alamıyor ve sendikalar genellikle ortak bir çözüm bulamıyor. On dokuzuncu yüzyılın ardından Karl Marx' ın teorileri ve önermeleriyle, dünya işçi hakları konusunda biraz daha bilinçlense de, günümüzde hala iş kazaları, düşük maaşlar, kötü koşullar ve yatmayan sigortalar var. Çözümü yok gibi görünebilir ama çözümü hiç olmadığı kadar yakın bir yerde, bizlerde. Naz Alara Erbek Başta maden işçileri olmak üzere, son yıllarda birçok emekçi iş kazalarından dolayı hayata gözlerini yumdu. Bu olaylar medyaya yansıdıkça, bizler bilinçlendik ve aydınlandık. Endüstricilerin ve patronların "Koşullarımız iyidir" diye pazarladıkları yerlerin aslında hiç de iyi olmadığını gördük. Madenlerin karanlığına, işlerin güvensizliğine, korumasız fabrikalara şahit olduk. "Sedye kirlenmesin çizmemi çıkarayım." diyen madenci için aynı hisleri Soma'da yaşadık. Tüm bu acı olaylarla birlikte bizler bir bütün olmayı öğrendik. Empati kurmayı, onları daha iyi anlamayı ve onların da haklarını savunmamız gerektiğini fark ettik. Çözüm biz olmak, dayanışma içinde olmak, birbirimizi anlamak, birbirimizin haklarını savunmak... Dünyada ne zengini, fakiri, eliti, köylüsü, genci, yaşlısı bir olup zor durumda olana yardım eli uzattığı zaman gerçek barışı ve huzuru yaşayacağımız günlere ulaşmış oluruz. Ne yazık ki, Germinal'de açıkça, insanlar sadece kendi hayatlarını ve kendi yararlarını düşünerek hareket ediyor. Kimi zaman aynı dertten muzdarip iki kişi bile birbiriyle anlaşamıyor ve ortak bir karara varamıyor. Durumu iyi olan kötü olana yardım eli uzatmıyor. Germinal'de olduğu gibi çoğu grevin başarısız olmasının sebebi budur, bencilliktir. Unutmamalıyız ki, kişi ne zaman kendini ikinci plana atıp zor durumda olana yardım etse, orada yeni bir umut doğar ve tohumlar yeşerir.