SAHNE Mİ KORKUSU?

Bir tiyatro oyununa ilk gez gittiğim günden hatırımda kulağımın çok ağrıdığı ve bir de ikinci sınıf olduğum var. Tiyatroya gidiyor olmak için belki biraz geç bir yaş olsa da tiyatroyla daha geç tanışmadığım için şükür etmeme yeterli bir yaş. Böylesine etkileyici bir sanat kolunu bilmeden geçen her yıl kayıpmış biraz da büyüdükçe anlıyorum. Sahi, kulağım ağrıyordu dedim ya, kaba kulak olmuştum o zamanlar. Ben güldükçe kulaklarıma varan ağzım nasıl da yakmıştı canımı o gün. Umurum da değildi gerçi gözümden acı ve kahkahalarla karışık akan göz yaşları. Komikti, yepyeniydi yaşadığım bu deneyim benim için, keyiften dört köşeydim koltuğumda. Çevremde yaşıtım yüzü aşkın çocuk vardı ve hepsi de kırılıyordu sahnedeki dişi çürük aslanı canlandıran oyuncuyla. Hayran olmuştum oyuncuyla seyirci arasındaki ilişkiye. Öyle bir atmosfer sağlanmıştı ki salonda, havada dolaşan enerjiye elinizle dokunabilirdiniz o an. Avucunun içindeydi tüm dikkatimiz ve hayranlığımız. Heyecanımız ve kahkahalarımız onun coşmasıyla coşuyor, onun yavaşlamasıyla yavaşlıyordu. İnsanları etkileyebilme gücünden çok etkilenmiştim ve günlerdir çektiğim kulak ağrısını unutup büyük bir keyifle ayrılmıştım oyundan. Yalnızlığın da canımı çok yaktığını hatırlıyorum o zamanlar. İnsanlarla konuşamadığım, sohbet edemediğimden ötürü fiziksele varan bir acı hissettiğimi de. Şanslıydım da ne kadar denesem çözmeye çalışsam da içinden çıkmayı bir türlü başaramadığım bu derdi erkenden anlayıp yardımını benden esirgemeyen farkındalık seviyesi yüksek bir ilkokul öğretmenim vardı. Çok ilginçti beni içinde boğulduğum cehennemden kurtarmak için seçtiği yol. Daha insanlarla birebir iletişim kurmak bile benim için imkansızken, çok daha zor bir görev vermişti bana: Sahneye çıkmak. Ne kadar daha önce provasını yapmış olsak da hiçbir şey o an orada olmak gibi değildi. Benim için anlamı çok büyük olan bir görevdi bu çünkü daha önce bir kez tiyatroya gitmiştim ve hayran kalmıştım sahnedeki o oyuncunun yüzü aşkın insanı öyle etkileyebilmesine. Çok güçlüydü, çok etkileyiciydi sahnede olan kişi benim açımdan ve ben sahnedeydim. Ben "o" kişiydim artık. Öğretmenimin bu işi benim yapabileceğimi düşünmesi ise ayrı bir mutluluk kaynağıydı kendi adıma. Kendimi tiyatroyla ilgili sahip olduğum tek deneyimle özleştirmiştim; ben güçlü ve etkileyiciydim, ben sahnedeydim çünkü sahnede olmanın, olabilmenin şartı sadece buydu benim için o zamanlar. Sahneye çıktığımda hatırımda kalan tiyatronun o ağrı kesici, acıyı azaltıcı etkisini tekrar hissetmiştim. Rahatlatıcıydı sahnede olmak, uyuşturucuydu. İnsanlarla etkileşime geçerken sıklıkla yaşadığım o gerginlik hissinden eser yoktu ben sahnedeyken. Var olan korkumu belki de bir başkasıyla nötrlemeye çalışmıştı öğretmenim, bilmiyorum ne amaçlamıştı asıl fakat sandığından çok daha fazla işe yaramıştı. Sesim takılıp kalmıyordu artık boğazımdaki düğüme, koşuşabiliyor, anlaşılabiliyordum. İnsanlar beni duyabiliyordu ve bu çok uzun zamandır başarmaya çalıştığım bir şey olduğu için yaşadığım tatmin inanılmazdı. Şimdiye dönüp bakıyorum da geçen onca zaman ve çıkılan onca sahneden sonra insani ilişkilerimde kendimde gördüğüm gelişim bende çürük dişi çekilmiş, eski haşmetine kavuşmuş bir aslanmışım hissi yaratıyor. Yüzlerce kişinin önünde teklemeden, titremeden konuşmuşken birebir ilişkilerimde de artık yazılı bir metine, provalara ya da suflöre de ihtiyaç duymuyorum çünkü artık o kadar korkutmuyor, "Ben daha zorunu başardım bu ne ki." diyerek kendimi rahatlatıp, sakinleştirebiliyorum paniklediğimde. Ne kadar çoğu zaman bize söyleyeceklerimizi fısıldayan bir suflörün varlığı güzel bir hayal olsa da birebir ilişkilerde elde edemeyeceğimiz bir lüks bu. Bir noktada hazır kalıplar halinde gelen karakterlerin ağzından konuşmayı bırakıp kendi sesinizi kullanmanız gerekiyor fakat o sesi buluncaya kadar bu karakterler de alıştırma yapmak adına çok faydalı olabiliyor, benim durumumda olduğu gibi. İnsanların eğer üstlerine düşerlerse en kötü oldukları yanlarını düzeltmek amacıyla çok fazla emek harcayacaklarından o yanlarının artık onların en büyük güçleri haline geleceğine inanıyorum artık. En azından kendimde gördüğüm ve çevremden gelen geri dönütleri yorumladığım kadarıyla. Değil kısa bir sohbeti canlı tutmayı başarmak kantinden su almaya bile çekinen o kızdan onlara, yüzlere tiyatro oyunu oynayabilen sahneye çıkıp sesi titremeden sunum yapabilen kişiye dönüşümüm sanrım bana bu çıkarımı yaptırtan. Ve verdiğim emeği, zamanı düşününce yeterli miktarda çabalarsanız zamanı geldiğinde en olmaz dediğiniz yerinizden değişeceğinize de söz verebiliyorum bu sayede. Yani, sonuçta tecrübeyle sabit. BETÜL BEYAN