Yalnızlık ve Legolar

Yalnızlık ve legolar birbirini çağrıştırır zihnimde. Bazen insan kaybolmuş ya da koca bir adada sadece kendisi varmış gibi hisseder. Yapayalnız, kimsesiz... Küçükken ne zaman bu hisse kapılsam legolarımla oynardım. Bir şeyler geliştirmek, küçük ve basit parçalardan güzel bir bütüne ulaşmak ve farklı bir şeyler ortaya koymak adeta kendi uygarlığımı yaratmaktı benim için. Uzaklarda, tamamen bana göre; uğruna Robinson gibi, rahat ve dertsiz bir hayatı bırakıp sonu olmayan maceralara yelken açabileceğim bir uygarlık. Robinson'un bir adada mahsur kalmayı planladığını pek düşünmesem de, o da İngiltere'de kalmak yerine kendi maceralarını, kendi heyecanlarını yani kendi "lego dünyası"nı yaratmayı planlıyordu bence. Böyle bir planı olmasaydı ilk fırtınadan sonra karaya sağ salim çıkmasına rağmen devam etmezdi tehlike dolu macerasına. Mesela benim eğer bir şeyden beklentim varsa -ve tabii ki umudum da varsa- o beklentim gerçekleşene kadar yaşanan kötü olayları görmezden gelirim. Bisiklet sürmeyi öğrendiğim zamanları bu konuya örnek gösterebilirim. Bisikletimden çok sık düşerdim ve o kadar sık düşmeme rağmen tekrar ayağa kalkar ve bisikletimi sürmeye devam ederdim. Robinson'un da aksaklıklara rağmen yolculuğuna devam etmesi benim bisiklet sürmeme benziyor bence. Robinson'un "bisiklete tekrar binmesi" sadece fırtınadan sonra değil. Yük gemisinin korsanlar tarafından esir alınmasının ardından gemiden sandalla kaçması, başka bir yük gemisinin onu bulup Brezilya'ya bırakması ve bunların hepsinden sonra köle bulmak için tekrar Afrika'ya yol alması Robinson'un bu konudaki kararlılığını gösteriyor. Gerçi asıl kararlılık bundan sonra başlıyor bence. Çünkü gemi kaza yapıyor ve bir tek kendisi kurtuluyor. İleri derecede kararlılık gerektiren şey devreye giriyor bu noktadan sonra: yalnızlık... Bana göre yalnızlıktan kurtulmanın tek yolu ona savaş açmak. Kısıtlı da olsa var olan tüm imkanları kullanıp onu yönetmek... Yönetilmediği sürece yalnızlık çok tehlikeli bir hale geliyor. Çünkü yalnızlık uzaktan güzel gözüken zehirli bir meyve gibi, insanın doğasına aykırı bir zehir taşıyan meyve... İnsanların yalnız kalmayı istemeleri ve yalnızlığı çok sevmeleri yanlış gibi geliyor bana ve yalnız insanları her gördüğümde empati yapıyorum. Robinson'un ıssız bir adada yirmi dört yıl yapayalnız yaşadığını düşündüğümde de kendimi onu yerine koyma gereği hissettim bu yüzden. Acaba ben de zamanında legolarla oynarkenki yaratıcılığımı kullanabilir miydim, bir adada mahsur kalsaydım? Robinson gibi yelken kumaşından çadır, diğer malzemelerden masa, sandalye yapabilir miydim? Papağan ya da yaban keçilerini evcilleştirip, bir şeyler ekip yetiştirebilir miydim? Yoksa hepsinin yerine erken mi veda ederdim her şeye? Sanırım bunların hepsini yaptıktan sonra, uygarlığımı, kendi lego başyapıtımı gösterecek birilerini beklerdim ben. Yamyam da olsalar beklerdim onları. Yalnızlıktan hiç hoşlanmayan birisi olarak, cennet gibi bir adada yalnız kalmak yerine yamyamları beni yememeleri için ikna etmeyi tercih ederim. Yirmi dört yıl da sürse ben de bir Cuma beklerdim sanırım. Kim olursa olsun bir insan beklerdim. Ona kendi uygarlığımı, lego başyapıtımı gösterebileceğim bir insan... Çünkü bu hayatta ne kadar komik ve eğlenceli şeyler görsen de biriyle paylaşmadığın sürece hiçbirinin değeri kalmıyor bence. Sadece eğlenceli şeyler değil, yaşadığımız her olay için geçerli bu durum. Hayatı yaşanabilir kılan, yaşama ümidimizi zinde tutan biz değiliz, çevremizdekiler. Öyle kısa ki hayat, yalnız geçirmeye değmez bence. Her