KURŞUNLA VURULAMAYAN HAYALLER

"Niye birine silah vermek kitap vermekten daha kolay?" diye sormuştu Malala, kendi yaşıtları daha gözünü açmamışken, çevresindeki olaylara son derece kayıtsızken. Yaşıtlarından olgun insanlara hep saygı duymuşumdur, hele ki bu insan çevresini daha iyi bir yer haline getirmek için çaba sarf ediyorsa, faydalı biriyse, insanlara ayak bağı olmak yerine umut ışığı oluyorsa benim çok farklı bir yerdedir. Nitekim diğer insanlar için de olacak ki yakın zamanda daha on sekiz yaşına giren bu cesur mu cesur kız Nobel Barış Ödülü'ne layık görüldü. Taliban rejiminde bir kız çocuğu olarak canla başla kız çocuklarının eğitimi için on bir yaşından beri çabalayan bu kız, başından vurulmuş olmasına rağmen yılmamış, davasına cesurca sahip çıkmış biri. Cesaretine ve davasına olan inancına hayran olmamak elde değil, insanoğlunun bir türlü anlayamadığı ya da anlamak istemediği temel bir sorunla canı pahasına boğuşmayı tercih eden gencecik bir kız. Davası kız çocuklarının eğitim koşullarını düzeltmek, şiddete eğitim ile cevap vermek. Bugüne kadar hangi sorun şiddetle çözülebilmiş? Savaş, kan, şiddet... Bunca kaosun arasında cahil kalmış kitleler, hele ki Orta Doğu coğrafyasında yaşam şartları dünyanın birçok yerine göre katbekat zor olan kızlar... Onlara yardım eli uzatan zarif bir el, şiddeti ancak eğitim ile engelleyebileceğini anlamış. Bir röportajında kendi kendine soruyor. "Seni öldürmeye geldiklerinde ne yaparsın, Malala?" Dalgın bir şekilde kendine cevap veriyor: "Ayakkabımı çıkarıp ona vururum." Sonra biraz düşündükten sonra hafif gülümsüyor ve "Ona ayakkabı ile vurursam aramızda bir fark kalmaz. Diğerlerine bu kadar canice ve sert davranmamalısın." Hemen ardından ekliyor, "İnsanlarla mücadele etmelisin ama bunu barış, diyalog ve eğitim aracılığı ile yapmalısın." Aklıma ilk gelen soru, bu kadar cahil ve şiddet eğilimli erkek egemen bir toplum içerisinde Malala'ya davasını üretmesini sağlayacak fikir nereden gelmişti, nasıl bu kadar bilinçliydi? Ve nasıl bu kadar iyi olabilirdi bir insan? İnsan kendi canını her şeyin önünde tutar çünkü. Ailesinin etkisi tabii ki yadsınamazdı, zaten bir sözünde babasına "Babama, kanatlarımı kırmadığı, uçmama izin vererek amaçlarıma ulaşmamı sağladığı için minnettarım." diyor Malala. Kendisi de ailesinde tek tehlikede olan kişi değil ayrıca, babası da Taliban tarafından tehdit edilmiş. Malala vurulduğunda ise "Beni vurabilirler ama hayallerimi vuramazlar." demiş. Hayaller kurşunla vurulabilir mi? Çevremizde birçok Malala var aslında, onlar her yerdeler. Bazıları onun kadar cesur olamayabiliyor, bazıları onun kadar tanınmıyor, bazıları onun kadar iyi sosyal yeteneklere ve ikna kabiliyetine sahip değil. Biliyorum ki etrafımızda var o Malala'lar. Öbür insanların hayatlarını daha iyiye taşıyan iyilik melekleri var etrafımızda, hayalleri kurşun geçirmeyen. Bizim ülkemizde de var bir sürü bu kızdan. Daha geniş bir çerçeveden bakmak istiyorum, sadece silahlı şiddete karşı değil her türlü psikolojik şiddete ve toplum baskısına karşı mücadele eden iyilik melekleri var. Bulunduğu çevreyi daha ileri taşıyan, onları eğiten Arslanköylü Kadınlar Tiyatrosu'nun kurucusu "Ümmiye Anne" beni çok etkilemişti mesela. Geçen sene sınava hazırlanırken çok bunaldığım bir an görmüştüm onu. Motivasyona ihtiyacımız oluyordu ya sık sık, arkadaşım TEDX konuşmaları paylaşmış. Ben de tıklayıverdim. Ümmiye Anne; Gorki'nin "Ana"sından etkilenip kendi çevresini eğitmesini, köydeki kadınları ikna edip bir tiyatro kurmasını ve hatta bir film çekmelerini tane tane, bütün doğallığıyla dinleyicilerine aktarıyor. Yapaylıktan o kadar uzak ki, "Köydeki kıyafetimle geliverdim işte." diyor, derken gözlerinin içi gülüyor. Özdemir 2 Kendi köyünün kadınları hiçbir faaliyette bulunmazken onlara bu güzel olanağı sağlayabildiği için hafif mahcup ama ne kadar gurur duyduğu gözlerinden bile belli. New York Film Festivali'nde ödül almalarına kadar uzanan bu hikayeyi dinlerken anlıyorum ki hayallerin önünde hiçbir engel duramıyor, yeter ki kararlı olunsun. Başta köyün erkeklerinin rızasını alamamışlar mesela, o aşamada bıraksalar yazık olmaz mıymış Ümmiye Anne'nin hayallerine? Demek ki yılmamak ve diretmek gerekiyor bazen. Sonradan köyün erkekleri de çok memnun kalmış bu tiyatrodan, eminim ki şu an da çok gurur duyuyorlardır. Gereken şeyin cesaret, kararlılık ve beraberlik olduğunu gösteriyor bu köy tiyatrosu bize. Dünyaya hayalleri ve idealleri olan ve bunun peşinden ne olursa olsun koşan insanlar lazım. Kadınların fırsat eşitsizliği içerisinde olduğu bu durumlarda onlara lider olan kurşun geçirmez hayalleri olan insanlar gerek. Tekme ve tokatla zarar görecek değil küçük bir kız çocuğunun eğitim ve ileri gitme arzusu, yeter ki kararlı olsun ve yılmasın. Malala'dan ve çevremizdeki Malala'lardan öğreneceğimiz daha çok şey var. Hayata olan inancımı artıyor böyle içerikler görünce, eminim ki böyle insanlar oldukça Malala'nın gözlerinden bile parlak bir geleceği görebiliriz.