Bitmek Bilmeyen Çekişme

Günümüzde insanlar hayatlarını kendi istekleri doğrultusunda şekillendiremez hale geldiler. Aksine çevresindeki insanları, onların başarılarını, yediklerini içtiklerini, yaşadıkları evi, bindikleri arabayı temel alarak yaşayan bireyler var artık ne tarafa baksam. Kendisinin üstünde güzel bir elbise olduğunu düşünüp mutlu olmak yerine, etrafındaki zengin bir insanı görüp neden onun giydiği kadar pahalı elbiseler giyemediğini düşünen bir nesil yetişiyor. Peki, neden bu denli etrafımızdaki insanlara endeksli yaşıyoruz? Yaşadığımız yüzyılda bir hayli popülerlik kazanan "rekabet" kavramı yüzünden insanlar yaşamlarının kontrolünü kaybediyor. Doğumumuzdan ölümümüze kadar hep başkalarıyla bir yarış içine sokuluyoruz. Çocukken, gençken, yetişkinken hiç fark etmez, elimizde olmayan bir şekilde toplumun oluşturduğu rekabet ortamıyla daima etrafımızdakilerle yarışmaya zorlanıyoruz. Bazen para, bazen güç, bazen şöhret için rekabet ortamında bulunmamız gerekiyor, çıkamıyoruz içinden öyle kolayca. Etrafımıza bakınıp manasız hayallere ve isteklere kapılıyoruz. En zengin olanı gözümüze kestirip ondan daha zengin olmayı, en ünlüyü görüp ondan daha fazla şöhrete sahip olmayı, en heybetliyi görüp ondan daha güçlü olmayı arzuluyoruz. Sürekli başkaları hakkında düşünüp, onlara endeksli yaşamamız da içimize işlenen rekabet ruhundan kaynaklanıyor. Aslında düşününce bu kadar problem oluşturmayacak bir olgu gibi geliyor rekabet. Masum da geliyor kulağa, bize okullarda öğretilmeye çalışan tanımıyla aynı işle uğraşan insanlar arasındaki tatlı çekişmeler gibi düşünüyoruz. Bunun insanların o işte daha başarılı, daha azimli olmalarını sağlayacağını düşünüyoruz. Lakin birçok şeyde olduğu gibi rekabeti de abartıyoruz, dozunda faydalanamıyoruz. Rekabet gitgide vahşileşiyor, bir raddeden sonra insanlar birbirlerinin önüne geçebilmek için acımasız ve illegal yollara başvurmaya başlıyor. Bireylerin çirkin yüzleri beliriyor, kişilerin en ilkel dürtülerini ortaya çıkartıyor bu çekişme. Etrafımızda birçok örneği var aslında biraz daha dikkatli inceleyebilsek çevremizi. Yeri geliyor insanlar daha öne geçebilmek için önündekileri, değer verdikleri şeylerle tehdit ediyor, yeri geliyor kişi kendini geliştirmek, kendi hızlanarak önündekileri geçmek yerine onlara çelme takarak, hendek kazarak geçmeyi tercih ediyor, yeri geliyor insanlar birbirlerinin canına bile kast ediyor. Sanatçı Tom Frantzen'in "De Vaartkapoen" adlı eseri de rekabet ve çekişme yolunda başvurulan vahşi yolları çok başarılı bir şekilde resmediyor. Peki, bunca insanın yaşamlarını zorlaştırmaya, acı çektirmeye değiyor mu öne geçtikten sonra. Çekişme sırasında sadece kendi çıkarlarımızı gözetiyoruz, gözümüz diğer insanların neler yaşadığını, bizim yüzümüzden ne sıkıntılar çektiğini görmüyor. Onlara zarar versek bile fark edemiyoruz. Daha da kötüsü rekabetin çirkin yüzü sadece insanlar için değil devletler için, siyasal partiler için, aynı ülkede yaşayıp farklı etnik kökenler yüzünden birbirleri ile rekabet içinde olanlar için de aynı şeyler geçerli. Böyle büyük oluşumlar, içinde bulundurdukları insanların tamamını etkilediği için çok daha büyük riskler taşıyor. Rekabet ortamında daha önde olabilmek için ülkelerin verdiği savaşlarda, sadece o ülkenin ileri gelenlerinin verdiği kararlar yüzünden tüm halk etkilenebiliyor. Aynı insanlarda olduğu gibi bazen ülkelerin karar mekanizmalarının ve ileri gelenlerinin de gözlerini öne geçmekten başka bir şeyin görmediği durumlarda amansız ve vahşi rekabetin bedelini halklar ödüyor. Ülkelerin birbirlerini bitirmek ve yavaşlatmak için açık olarak savaşmasalar da birçok acımasız yollara başvurduğunu hepimiz biliyoruz. Toplumun psikolojisiyle oynanmaya çalışılması veya bulaşıcı bir virüs ile halkın hasta edilerek ülkenin zarara sokulmaya çalışılması gibi birçok acımasız yöntemler kullanılıyor. Peki sonuç? İnsanlar için de, ülkeler için de, siyasal partiler için de aynı sonuç ortaya çıkıyor. Belki o manasız ve hayali yarışta elde edilmiş güzel bir derece ama arkada zarara uğramış insanlar, toplumlar... Umuyorum bir gün ne kadar manasız çekişmelerle uğraştığımızın farkına varıp, daha huzurlu ve mutlu bir toplum olma yolunda adımlar atabiliriz.