BÜYÜK BİRADER SENİ İZLİYOR

Güç, dünya var olduğundan beri insanoğlunun peşinde koştuğu yegane şey olmuştur. İnsanlık tarihi, güç savaşlarıyla doludur. Yönetmek, ele geçirmek, hükmetmek, iktidarda olmak insanın en büyük zaaflarından biri olagelmiştir. Devirler değişse de insanoğlu hep aynıdır aslında. İlgileri, hissettikleri, zaafları hep aynı kalmıştır. Hem kendini hem diğer insanları boyunduruğu altına almak, sadece insanları da değil koca koca toplulukları, devletleri hatta dünyayı yönetmek sevdasına kapılmış, tarih binlerce kez tekerrür etmeye devam etmiş. Kendini tanrı ilan eden Firavun, hükmetme sevdasıyla birçok insanı katleden, şehirleri yakan yıkan Cengiz Han, Yahudilerden kurtulmak ve Avrupa'da hegemonya kurmak için 17 milyondan fazla insanın ölümüne sebep olan Hitler, Rusya'nın büyük diktatörü Stalin, Avrupa'nın ilk faşist lideri olarak bilinen Mussolini, Irak'ın devrik lideri Saddam Hüseyin ve daha nice, farklı zamanda ama aynı hırslarla yaşayan ve bunun uğruna da birçok şeyi feda eden insan var tarihte. Bu nedenle toplumların çoğu uzun süreler baskıcı rejimlerin ve diktatörlerin boyunduruğu altında yaşamak zorunda kalmışlar. Bu insanları bastırmak için çoğu zaman fiziksel ve psikolojik olarak kontrol ve şiddet uygulanmış, insanların özgür hareketinin yanı sıra beyinlerini de istedikleri şekilde kullanmaları engellenmiş. Fransız filozof Louis Althusser kendisinin en çok bilinen Ideology and Ideological State Apparatuses adlı makalesinde, devletin ideolojisini ve ideolojisini halka bünyesinde bulunan kurumlar yoluyla nasıl empoze ettiğini anlatır. İktidar, insanları medya, eğitim kurumları, dini kurumlar, adalet sistemi yoluyla yönlendirir. Kendi istediği gibi düşünmelerini sağlar. Marks'a göre ise devlet, düzenini polis gibi silahlı kuvvetleri yoluyla yani; şiddetle sağlar. Şimdiye kadar insanlar her iki şekilde de baskıya maruz kalmışlardır. Çünkü mutlak güç, mutlak irade ancak bu şekilde sağlanabilir. O mutlak güç bizim geçmişimizi, hem bugünümüzü hem de geleceğimizi yerini sağlamlaştırmak için sürekli kontrol altında tutuyor. Sürekli izleniyoruz, dinleniyoruz. Özgürlük denilen şey aslında ütopik bir kavram olarak kalıyor bu durumda. Biz bu kontrolün her zaman farkında olmasak da en ufak bir protestoda zıt görüşlerin seslendirildiği bir platformda bir anda ensemizde nefesini hissediyoruz. Buna en yakın zamandan Gezi Parkı protestolarını örnek verebiliriz. Hükümet, karşı seslere karşı tavrını en net şekilde, daha önce görmediğimiz yüzüyle göstermiştir. George Orwell, 1984 romanında çok vurucu ifadelerle bu sistemi anlatmış: ''Bilmek ve bilmemek, gerçeği görmenize karşın özenle hazırlanmış yalanları söylemek, birbirine karşıt iki kavrama birbiriyle çeliştiğini bile bile inanmak, ahlaka bağlılığı ileri sürerken onu yadsımak, demokrasinin olanaksız olduğuna inanarak Parti'yi demokrasinin koruyucusu görmek, herhangi bir şeyi gerektiğinde unutmak ve gerektiğinde yeniden anımsamak.'' "Bağlılık, düşünmemek demektir, düşünmeye gerek duymamak demektir. Bağlılık bilinçsizliktir." ''Bilinçleninceye kadar asla başkaldırmayacaklar, ama başkaldırmadıkça da bilinçlenemezler.'' ''İnsanlar özgürlük ile mutluluk arasında seçim yapmak zorundaydı ve büyük çoğunluk mutluluğu seçiyordu.'' Kısacası, tarih tamamen bu güç dengeleri üzerine kurulmuştur. Güçlü olan, güçsüz olanı her zaman yönetmeye çalışmıştır. Darwin'inin evrim teorisinde bahsettiği doğal seleksiyon olayı aslında bu duruma örnek verilebilir. Güçlü olan her zaman yaşamayı hak eder. Demokrasi, insani duyguların var olduğu her yerde aslında bir ütopya olarak kalmaya devam etmiştir.