YUNUS EMRE URHAN

Eriyip giden zamanın içinde bir ben Parmakların arasından su gibi akıp giden zamanın kıymetini bilemiyoruz çoğumuz. Çok gereksiz şeylere fazlaca zaman harcıyoruz. Bu durumdan rahatsızım ben. Zaman denilince akla ilk gelen geçmiş ve gelecek terimleri olsa da durum bundan ibaret değildir. Zaman geçmiş ve geleceği, şüphesiz, kapsar niteliktedir. Burada asıl önemli olan bizi bekleyen şeyler ya da bekletenler değil ki neden buna takılalım? Bulunduğumuz saate, dakikaya belki de saniyeye odaklanmalıyız. Evet, şu anda neredeysek ve her ne yapıyorsak ona yoğunlaşmalıyız. Geçmiş ve geleceğe konsantre olmamalıyız. Geçmiş ve geleceğe (olmuş ve olabilirlere) değil şimdiki zamana odaklanmalıyız. Bunu yapmamızın sebebi o anda çok daha önemli şeyler kaçırabileceğimiz düşüncesidir. Yarın ki vize sınavımı düşünmek yerine annemi arayıp hal hatır sormak çok zor olmasa gerek. Sevgilisinden ayrılan arkadaşımı teselli etmek belki onu bir depresyondan kurtarabilir. Bu sırada aklım yarın yapılacak sınavımda olsa da zor değil. Sabah okuluma giderken yolda gördüğüm bir çocukla futboldan konuşmak hele ki hiç zor değil. Çoğu zaman zorlanıyorum küçük iyilikler yaparken. Kendime neden yapamıyorum diye sorduğumda da şu cevabı alıyorum: Odak noktam çok geride. Mimarlıkta perspektif çizimleri vardır. Bu işlem için bir odak noktası seçilir ve çizim başlar. Odak noktası ne kadar gerideyse çizimin içine sığacak şeylerin sayısı da bir o kadar artar. Sayı artar, evet, ama ayrıntılar küçülür. Bazen o kadar küçülür ki ayrıntılar ihmal edilir ve çizilmez. Yok sayılırlar. Benim yok saydıklarıma gelirsek; annemi, babamı ihmal ediyorum. Sevgilimi ihmal ediyorum. Sevenlerimi ve sevdiklerimi ihmal ediyorum. Çevremi görmezden geliyorum. Kendi sorunlarımla boğuşurken bu hayatta, çok daha önemli şeyleri kaçırıyorum. Sahi neden böyle şeylere tenezzül ediyorum ki? Her şey benim etrafımda dönüyor zaten (!). Hayır dönmüyormuş zamanla anladım bu gerçeği de. Biz çok benciliz. 21. Yüzyıl insanları çok bencil. Pedagoglar hiç çocuğunuza ilgi gösterin demesinler. Ne olduysa bu fazla ilgi görmekten oldu zaten, fazla ilgi odağı olmaktan. Herkesi bencil yaptılar bu şekilde. "Başkası için yaşamayın kendi hayatınızı yaşayın" diyorlar ya, işte o koca bir yalan. Kendi hayat akışınız ancak başkalarının hayatına kattığınız anlam kadar kaliteli olabilir. İstekleriniz olabilir. Nasıl bir insan olmanız gerektiğini de siz seçeceksiniz. Ne istiyorsanız gelecekle ilgili onun yolunda da ilerleyebilirsiniz. Yeter ki ihmal etmeyin şu hayatınızda olan insanları. Bencil bir düşünceyle bakmayın her şeye. Kendinizi kandırmayın her şey yoluna girecek diye. Siz istemedikçe girmeyecek. Yoluna koyabildiklerimiz bizi yönlendirecek. Çünkü hayat ona ne veriyorsak geriye bize gelenlerdir, anne ve babamızın gözünde biz neysek odur... Salvador Dali'nin Belleğin azmi (la persistencia de la memoria) adlı eserine bakınca da bunları gördüm. Erimiş saatler bana zamanın da avucumuzda eridiğini gösterdi. Benim odak noktam çok gerideymiş onu anladım. Arkadaki denizi ya da tepedeki çimleri görmedim bile. Onlar orada değilmiş gibi yaptım. Kuruyan ağaçlar gibi tükettiğim insanları düşündüm. Yapamadığım küçük iyilikler aklıma geldi, çekinip yapamadığım. Sonra kıyıya vuran bir balık oluverdi karşımda. Bunun sonucunda daha duyarlı olmam gerektiğini anladım. Sanki tek amacım notları yüksek tutmak, iyi bir hayat için çok para kazanmak. Hep ihmal ediyorum, hep. Zamanın içinde kaybolmamalı... Geçmişe takılmamalı... Gelecekten korkmamalı... Gelecek ve geçmiş şu andır, anlayabilene.