ASIL ZİHİNLER KIRIK

Şimdi bir düşünün, senelerdir iç içe yaşadığınız bir insan çıkıp, eşcinsel olduğunu söylese tepkiniz ne olurdu? Tahminlerime göre bu tepkiyi etkileyecek birkaç değişken var. Eğer kişi kadınsa, önce şaşırılır sonra bir gülme tutar. (sanki evin yaramaz ve ağzına gelen her şeyi söyleyen çocuğu, sizin de pek haz etmediğiniz bir misafire laf sokmuş gibi bir gülme bu, yani yarı şaşkınlık yarı ayıplama gibi) Sevgilisi olup olmadığı sorulur, bu sorular sorulurken şive biraz Anadolu şivesine kayar ve " ne diyon sen gııı! " tarzı sorular yöneltilir ancak hala gülmeye devam edilir. Şimdi korkutucu seçeneğe geliyorum. Herkesin nefesini tuttuğu, kardeşlerin apar topar odalarına saklandığı, annenin "aman bey duymasın" dediği seçenek... Öyle bir gürültü kopar ki o evde, bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmaz. Aile kütüğünden bir evlat silinir, eski aile fotoğrafları makaslarla düzenlenir ve o babanın yüzü bir daha hiç gülmemek üzere asılır! O evlat o tepkilerden, o baskılardan, o talimatlardan sonra hayatının geri kalanını istediği ölçülerde düzene sokmak için belki her şeyine elveda der. Her bir parçasından fedakarlık eder. Ne var ki " Mavi En Sıcak Renktir " filmindeki Adele bu kadar da zorluk yaşamadı geriye kalan hayatını toparlamakta ancak yaşadıkları hiç hafif değildi. Cezayir asıllı bir Fransız olan Abdellatif Kechiche, 2013 yılının başlarında Fransa'da sansasyonel bir film yapmak istediğini beyan etti. Aslında buna sansasyonel diyerek insanların geri kafalılığıyla alay etti ve bir kandırmacadan ibaret olan modernizmin yapı taşlarını insanların kafalarına fırlattı " nerede insanlığınız? " diyerek. Şayet bu eşcinselleri konu alan bir film olacaktı ve Abdellatif çok büyük tepki toplayacağından emindi. Yaklaşık 3 saatten oluşan film, ilk başlarda kendini keşfeden bir kadının hikayesi olarak başlayıp, insanların içinde küçük bir hüzün bırakan bir aşk-ayrılık hikayesi olarak sona erdi. Her ne kadar bir Avrupa ülkesinin sosyolojik yapılarını inceleyen bir film olsa da yaşanılan olaylar, verilen tepkiler medeniyetin de zaman zaman kalan tek dişini kurşun olarak kullanabileceğini gösteriyor. Gerek sosyo-ekonomik farklılıkların değişkenleri etkilemesi gerekse eğitim çağında olan genç beyinlerin böylesine bir ilişkiye karşı olan " öğretilmiş " geri dönütleri, insanın midesini bulandırıyor. Benim korktuğum şey ise; giderek kutupların radikalleştiği ve sağ ile solun, beyaz ile siyahın, sarı ile kırmızının arasındaki farkın açıldığı yaşadığımız bu çağlarda, sosyal konuların ve gerçek sokaktaki hayatların, kuş bakışı politik kararlar ile daha da baskılanabilme tehlikesidir. Biraz açalım bunu; şu an "parklarda öpüşmek yasaktır" diye bir yasamız yok, değil mi? Ancak parkta öpüşmenin yasaklanmasını isteyen insanlar var. E bu parkta öpüşmenin yasaklanmasını isteyen insanlar eşcinsellere karşı nasıl bir tutum sergilerler sizce? Mesela yaşadığımız şehrin belediye başkanı İbrahim Melih Gökçek "eşcinseller inşallah olmamalı." diye bir beyanda bulunuyor. E hadi bir gün çıkıp bir torba yasayla, eşcinsellerin fişlenmesi ve fişlenenlerin de bazı kamu hizmetlerinden yararlanamaması üzerine bir düzenleme yapılırsa kaç kişi sesini çıkarabilir? Bu yasa referanduma götürülse evet diyen siyasiler, insanları ikna etmek için miting yapmakla bile yormazlar kendilerini. Filmin çekildiği topraklardan çok da farklı olmayarak bu topraklarda, hem tarihsel olarak hem de günümüz konjonktürü ele alındığında azınlıklara, farklılıklara, renkliliklere hiçbir zaman hoşgörülü davranılmamıştır. Büyük bir tutarsızlıkla aynı cinsiyetten iki bireyi yolda el ele gördüğümüzde kürekle saldırırız ancak seks endüstrisinde en çok talebi de trans bireylere gösteririz. Birbirimizi kandırmayalım, Türkiye'den Google aramaları listesinin başındaki maddelerin birçoğu "lezbiyen" ile başlar ve çeşitli kombinasyonlarla devam eder. Bu benim yorumuma göre, köleci-sömürücü zihniyetin modernizasyona uğramış ve meşrulaştırılmış bir halidir. Bir yanda mal olarak gördüğün şeye, senin işini görene kadar methiyeler dizersin, köprü geçildikten sonra da elindeki tüm hakkını gasp edersin. Adele belki bizdeki gibi tecavüze uğrayıp katledilmezdi ama ev sahibi gözünü kırpmadan evden atardı, annesi babası saniyesinde evlatlıktan reddederdi, arkadaşları anında sırt çevirirdi ona ve intihar bir opsiyon haline gelirdi. Buna dolaylı yoldan cinayet diyoruz. Madalyonun bir yüzü kara diğer yüzü iltihap sarısı. Ak bir yönü kalmadığı gibi hiçbir şeyin, madalyon da pas tuttu samimiyetsizlikten. Böylesine tahammülsüz, kendinden farklı olanı kabul etmemekle kalmayıp yok etmeye çalışan, "varız!" demek için sokaklara dökülenlerin üzerine gaz bombaları atan bir toplum olgusu ne ara oluştu takip edemiyorum ancak sormak istediğim şu ; hepinizin aman babası öğrenmesin diye gizli gizli buluştuğunuz, elden ele ulaşan küçük notlarla iletişim sağladığınız, laf çıkar diye bankta 1 metre arayla oturduğunuz sevdicekleriniz olmuştur, tüm hayatınızı böyle bir tahakküm altında yaşamak mecburiyetinde olduğunuzu düşünün. Namluyu ağzınıza kaç gün sonra sokardınız? Ufuk ÖZKARDAŞLAR 21502212 TÜRKÇE101-13