KENDİMİZLE BAŞ BAŞA

Yıllarca, hede erimize ulaştığımızda, olmak istediğimiz yerde olduğumuzda ya da istenilen şartlara bir şekilde eriştiğimizde hiç sorunumuz olmayacakmış gibi mutlu hissedeceğimizi düşünmüştüm. Ne yazık ki durumun öyle olmadığını çok geç fark ettim. Huzurlu hissetmek için bir şeylerin gerçekleşmesi gerekmediğini sonradan öğrendim, çok sonradan. İstediğimiz şehirde yaşayınca mutlu oluruz sandım, çok iyi standartlara sahip okullara gidersek mutlu oluruz sandım, istediğimiz gibi bir işe ve devamında parlak bir kariyere sahip olunca mutlu oluruz sandım, yanılmışım. Gittiğimiz yerde aramamalıymışız tüm bunları, hiç gerek yokmuş. Zaten biz nereye gidersek bizle gelirmiş o güzel hisler. Mutlu olup olmamak bir tercihmiş, işler ne kadar kötü giderse gitsin ya da her şey ne kadar yolunda olursa olsun, insan kendisine çizdiği sınırlar kadar mutlu olur. Tıpkı bunun gibi, birçok duygunun da tercihen ama farkında olmadan yaşandığını düşünüyorum. O kadar durum var buna örnek verebileceğim, ama benim en çok düşündüğüm nedir diye sorarsanız vereceğim cevap, yalnızlık olur. İnsanları sürekli bundan bahsederken duyabilirsiniz. Ne şarkılar söylenmiştir bunun üstüne, ne şiirler yazılmıştır, ne lmler çekilmiştir... Peki, nedir bu yalnızlık? Nasıl tanımlarız biz bu olguyu? Yalnızlık, bir tutam hüzündür aslında, sakinliktir, kimsesizliktir; özgürlük kokar, bir tercihtir, huzurludur başlarda ama fazla dozda alındığı taktirde insanın ayarını bozar, o yüzden gerektiği kadar alınıp tadına varılmasından yanayım. Genelde kötü bir şeymiş gibi yansıtılıyor, ben o durumdan pek hoşlanmıyorum. Bu şey gibi geliyor, hiç adabıyla güzel bir balık yememiş birinin balığı sevmediğini söylemesi. Daha bu olgunun güzelliklerini fark edemeden yapıştırıyorlar etiketini. Oysa siz hiç kendinizle baş başa bir yemek yediniz mi? Hiç kendinizle dertleştiniz mi? En sevdiğiniz şarkıyı bir de kendinizle paylaştınız mı, dinlediniz mi birlikte? Karanlık bastırıp herkes odasına çekildiğinde tadını çıkardınız mı o sükutun? Ben çıkardım, uzun yıllardır bunları düşünür dururum. Kardeşim olmadı, kalabalık bir ailem hiç yoktu. Sık sık yalnız kalırdım, kendimi dinleme fırsatı bulurdum. Bu hissin en tatlı zamanları gecedir, ışığı sevmem, karanlık tercihimdir. Rengiyle tüm sıkıntıları kara bir örtüyle gizler. Gündüzün Güneş'i varsa, gecenin de Ay'ı vardır. Bir de vurmuşsa o Ay güzelim denize, işte o zaman anlatabiliriz demektir tüm sıkıntılarımızı yakamoza. İşte o saatten sonra kelimelerin ağızdan dökülmesine gerek bile duymadan rahatlamaya başlarsınız. Her bir dalgasıyla alır götürür deniz o kötü düşüncelerinizi aklınızdan. İyi güzel de, hayat şartları el vermiyor bazen bunlara diyeceksiniz. Nitekim haklısınız, eğitimim için Ankara'ya geldiğimden beridir içimde bir burukluk var, tarif edemediğim bir sıkıntı böyle kalbimden beynime uzanan. Bir anda fark ettim neyin eksik olduğunu. Ben uzun zamandır anlatamıyorum içimdekileri denizlere, gidip oturamıyorum o güzel yakamozun karşısında kendimle baş başa. Çok sürmedi beni idare edecek bir çözüm yoluyla gelmem. Madem denizlerimiz ve yakamozlarımız yok, ben de ışıklara sığındım. Işıklar evet, gökyüzündeki yıldız denen sayamayacağım kadar çok ve güzel, herbirinin ayrı bir adı ve hikayesi olan minik ışıklara. İnanmak istedim, biliyordum aslında onların kendi ışıklarını bile üretemediklerini, biliyordum başkasının ışığını yansıttıklarını ama ben onları düzeltme ihtiyacı hissetmedim, onlar da beni reddetme girişiminde bulunmadılar. Aramızda kalsın, zaten uzun zamandır fakındaydım o güzel ışıkların. Yalnızca çevremdeki diğer yansımaların güzelliğinden o minik yansımaların tadına tam anlamıyla varamamıştım. İşte şimdi kaldık onlarla baş başa, ne denizim var ne yakamozum. Unutmadan, bir de şehrin ışıkları var bana geceleri eşlik eden. Size tüm yansımalarını çekinmeden sunacak yüksekçe bir tepe bulursanız sorun çözülmüştür, onlarda eşlik eder size yalnızlığınızda. Peki bu yalnızlık hep iyi bir şey midir, hep sessizliğin güzel yanı mıdır? gibi soruların savaşını ben de kendimle verdim. Fark ettim ki hiç masum değilmiş bu yalnızlık. Alışkanlık yapar, insanın peşini bırakmaz. Bencildir öte yandan, istemez bir tek insanı bile çevresinde, kendine çeker, cesareti kırar. Yeri gelir basit bir soruyu bile soramaz hale gelirsiniz başkalarına, bahaneler üretirsiniz sormaya tenezzül etmediğiniz gibi. Yalandır hepsi, yalnızlığımızın yalanları. Bir de sık sık duyduğumuz bir tabir vardır. Kalabalıklar içinde yalnızlık. İfadenin klişeliği hevesimi kırsa da, doğruluğu yadsıyamayacağım kadar gerçek. Çevrenizin insanlardan yoksunluğu değildir doğru cümle. Etrafınızda onlarca kişi olsa da, onlarla iletişiminizi belli oranda sürdürseniz de bu yalnız olmadığınız anlamına gelmez. Nereye gidersek bizimle gelir yalnızlık, kimle birlikteysek umrunda olmaz, öylece durur içimizde. Murathan Mungan'ın söylediği gibidir biraz da "Her insan, kendi olması karşılığında topluma bir bedel öder. Az ya da çok, ama mutlaka bir bedel. Kimse bedelsiz kendi olamaz. Bu bedel çoğu kez yalnızlıktır. " Başka biri gibi davranmamıza en çok gerek olmadığı an, yalnız olduğumuz andır. Kendimiz olmayı bize öğretendir. İç sesimizle baş başa kalmamıza izin verir. Derinlerimizi keşfetmemize olanak sağlar. Bize kattıklarını fark edip gerektiği kadar alındığında yanınıza en büyük yoldaştır yalnızlık. Selin Büşra Özbeden