Yaşatmayan Hisler

Aşk, sevginin en güzel, en saf hali olarak yansıtılır filmlerde ve şiirlerde. Ergenlik çağındaki gençlere hitap eden kusursuz aşk hikayeleriyle dolu romanlar, yıllardır en çok satılanlar listelerinin en altından veya en üstünden bir şekilde yerlerini kazanmışlardır. Çünkü insanların hiç sahip olmadıkları bu his kurulan mükemmel senaryolar ile tepsiye konulup izleyicinin veya okurun gözlerinin önüne serildiği zaman, insan sanki aşkı yaşayan kendisiymişçesine çocuksu bir heyecan ve mutluluğa kapılabilir. Yaşayamadığı ilişkileri, sahip olabileceği mutluluğu ya da yarım kalmış hikayelerinin devamını gördüğünden mi bilinmez; sadece mutluluğa sebebiyet veren sorunsuz, sıkıntısız aşk hikayeleri bir şekilde insanın ruhunda bir yerlere dokunmayı başarır fakat aşk aslında, birbiri için atan kalplerden, birbirlerine temas ederken elektriklenen vücutlardan ve birbiriyle ahenkle dans eden beyinlerden ziyade, yakınından geçildiği takdirde bile insanı kasıp kavuracak kadar güçlü, tecrübe edildiğinde ise insanın içinde, derinlerde bir yerde saklı olan özünü kökünden sarsacak ve bir kişinin dünyaya, hayata ve sevdiği insanlara karşı olan bakış açısını her açıdan değiştirebilecek kadar yıkıcı bir duygudur. Kimileri aşkın var olmadığından, kimileri saçmalığından, kimileri ise özel bir duygu olmadığından ve her gün aşık olduğundan bahseder. Fakat benim için aşk, bir kere yaşanır. En yıkıcı, en güzel, en tehlikeli ve en davetkar hali bir kere görünür insan gözüne ve bir kere deler bir insanın kalbini. Sonrası teferruattır. Bir kez hissedildiğinde, insan temelden değişir. Hayata baktığı pencereler tozlanabilir ya da ortadan tamamen kalkabilir. Fakat köklü değişiklikler kaçınılmazdır. O kadar güçlüdür ve öyle bir içine çeker ki insanı, sevdiğimiz kişinin gölgesinde yaşayan hayaletlere dönüşürüz. Her bedende sevdiğimizi arar. Her köşe başında onu bekler ve her kapıdan içeri girene onun yüzünü arayarak bakarız. İnsanın içine işler sevgi. Ruhuna kalbine akar. Düşünceler deliler gibi dönüp duran kasırgalara benzer, her duygu en uçlarda yaşanmaya başlar çünkü aşk mutluluktan başka getirisi olmayan bir duygunun aksine, her duygunun en uç halinin birleştiği ortak noktadır. Aklın ve mantığın ikinci plana atılıp, ruhun ve bedenin kendini ortaya attığı, eylemlerin mantıktan çok çocukluk ve saçmalık taşıdığı bir döneme giriş yapar insan. Tırnaklarını o kadar derine geçirir ki bu duygu, etkisinden çıkmak bir ömür alabilir, kişi asla eskisi gibi olamayabilir ve ya bu duyguyu karşılıksız yaşadığı için, sadece kötü yönlerini tecrübe edebilir aşkın. Fakat dilimizin tutulmasına, kanın yanaklarımıza hücum etmesine ve kalbimizin yerinden fırlayacakmışçasına atmasına sebebiyet veren bu insanlar için değdiğini düşünmüşümdür hep. Herkesin iyisiyle ve kötüsüyle yaşaması gereken bir duygudur. Getirebileceği yıkım çok büyük olabilirken, hissettirebileceği mutluluk da aynı oranda seyreder. Aşk risk işidir. Bir an mutlu bir an üzgün bir an kızgın bir dengesizlik abidesine dönüştürdüğü insanlara karşı acıması olmayan bu his, nefes almamıza rağmen bizlere yaşamadığımızı hissettirebilir. Aşık olduğumuz kişinin bedeninde kalp ritimlerimizi aramamıza sebebiyet verebilir fakat ne olursa olsun aşık olmak güzeldir. Aşkından belki kimse ölmemiştir ama, aşkı için ve ya da aşkı yüzünden yaşanmamış yüz binlerce hayat geçmiştir belki de dünya üstünden. Aşk her yaşta, her şekilde ve herkesle yaşanabilir. Ölmeden önce tadılmalıdır. Fani hayatlarımızda yaşadığımız binlerce güzel şeyden daha üstün bir duygudur çünkü saftır. Mutluluğu da kızgınlığı da üzüntüyü de en uçta yaşatır, yaşadığımız hayattan isyan ettiğimiz anlar da bile yaşadığımızı hissettirir. Aşk için her şey yapılabilir ve yapılmalıdır. Çünkü hayat aşkla renklenir.