BABAM

Aile, bu hayatta sahip olduğumuz tek varlığımız ve belki tek yaşam sebebimiz. Annemin, babamın, kardeşimin bendeki yerlerini karşılaştıramam ama babama duyduğum hayranlığı asla inkar edemiyorum. Her kızın ilk aşkıdır babası, ama benim için aşktan da öte o. Bu sebeple Franz Kafka'nın "Babaya Mektup" kitabını gördüğüm anda çok seveceğimi düşündüm ve soluksuz okudum. Her şartta yanımdadır babam. Onu utandıracak, üzecek bir şey bile yapmış olsam bana arkasını asla dönmez. Çocukken düştüğümde ellerimden tutup kaldırdığı gibi, yaptığım hataları da düzeltmeme tüm içtenliğiyle ve gücüyle yardım eder. Yetişemediği yerde teselli eder. Ve hatalarımı kusurum olarak görmez. Çünkü bilir insanların hata yapa yapa öğrendiklerini, hele de bahsettiğimiz insan kendisinden yirmi beş yaş küçükse. Onunla aynı olgunlukta düşünemeyeceğimi çok iyi bilir. Ama o, aramızdaki bu yaşı asla bir mesafe olarak görmez, bazen bir arkadaşım gibi, bazen kardeşim, bazen de ağabeyim gibi yaklaşır bana. Çok şey öğretir, ama asla kendini üstün görerek değil. Bu anlattığım özellikler işte tam da Franz Kafka'nın babasında eksik olan özellikler. Bir babanın çocuğuna nasıl davranmaması gerektiğini çok iyi özetlemiş Kafka. Soğuk ve mesafeli bir baba ve onun dikkatini çekmek için elinden geleni yapmış, ilgiye muhtaç biraz da şımarık bir çocuk... Bir babanın yapması gereken en önemli şey çocuğunu koruyup kollamak ve hata yapmasını engellemekken, nasıl olur da onu elleriyle hata yapmaya iter? Eğer bir insan babasından korkuyorsa, bir şey sormaya çekiniyorsa; buradaki sorun babadadır. Babanın bir diğer görevi de, benim babamın yaptığı gibi aramızdaki ilişkide ilk adımı atan, yapıcı taraf olmasıdır bence. Bir baba çocuğuna güven vermeli, çocuğuyla arasında samimiyeti sağlamalı. Aksi takdirde yaptığı bütün hatalardan sorumludur bana göre. Bu hata, aileden kaçış için yapılan evlilik boyutuna kadar geliyorsa baba suçlu değildir artık. Çünkü baba, artık baba değildir. Çok basit görünen şeyler, hayatı tümüyle değiştirecek yanlışlara neden olur bazen. Mesela Franz Kafka'nın hayatında olduğu gibi... Bir insan en çok babasına ihtiyaç duyar, en çok onun anlamasını bekler. Birçok arkadaşınız ya da kan bağınız olan insanlar çoğu zaman bir bahaneyle sizi dinlemeyi reddedebilirler, dertlerinizi dinleyip dinlemezlikten gelebilirler, çözümü bilirler de söylemezler; ama baba kendini unutur yardım etmeye çalışırken. Kendinden çok düşünür yavrusunu, böyle koşulsuz sever. Bence dünyadaki en korkunç şeydir Franz Kafka'nın başına gelen, babasının onu anlamaması. Koşulsuz güvendiğin bir insanın sana arkasını dönmesi, yardım etmesi için uzattığın elini tutmaması, ilgiye en çok ihtiyaç duyduğun anda seni yanında istememesi... Dünyada katlanılması en zor acı olmalı. Bu acıyı katlanılabilir hale getirmek için Franz Kafka yanlış kararlar almış. Bu yüzden sadece babasının suçlu olduğunu düşünmüyorum ben. Bazen çocuk da etkilidir bu kutsal ilişkide. Babasına saygı duymayan, göstermediği ilgiyi bekleyen, şımarık bir çocukmuş aslında Kafka. Babasıyla bu ilişkisine şaşırmamak gerek aslında. Hataları da üstüne gelmiş bu olumsuzlukların. Kısacık bir kelime baba... Ama içimdeki anlamının ne kadar derin olduğunu anlatamıyorum. Öyle tarifsiz içten bir sevgi, hatta aşk besliyorum babama karşı. Tek kahramanım o, en fedakar, en güvendiğim, her zaman sığındığım omuz. Onsuz bir hayat hayal bile edemiyorum. Benim babam herkesin sahip olmak isteyeceği, benim olduğu için kendimi çok şanslı hissettiğim mükemmel bir adam. Her zaman kalbimin en güzel, en büyük yeri onun ve ömrüm boyunca da böyle olacak.