Mutluluğu Nerede Aramalı?

Geçtiğimiz hafta sonu elime Behçet Necatigil'in Sevgilerde adlı şiir kitabı geçti. İçindeki tınıyla beraber kelimelerin ardında bambaşka bir derya vardır bu şiirlerin. Görünüşte oldukça basit ve sıradan olan kelimelerin arkasında kendi deyimiyle "çokgen" bir şiir anlayışı hakimdir. İşte geçen hafta sonu tesadüfen elime geçen Sevgilerde adlı kitapta yer alan bu enfes şiirlerin büyük bir bölümünü tekrar okuma fırsatım oldu. Özellikle ilk şiirlerini pek beğenmediğimi belirtmeliyim, ancak Çevre ve Evler şiirleriyle başlayan olgunluk dönemi şiirleri sayesinde şahane ve kalabalık bir bayram kahvaltısından kalkmışçasına ruhsal anlamda zenginleştim diyebilirim. Bu yazımda da naçizane Necatigil'in en sevdiğim şiirlerinden biri olan Dönme Dolap'ın bende meydana getirdiği çağrışımlardan bahsetmek istiyorum. Necatigil bu şiirinde hayatın döngüselliğine ve dünyanın gelip geçiciliğine büyük bir zarafetle yaklaşmış bana kalırsa. Kundaktan kefene, beşikten mezara insan hayatının hiçliğini gündelik hayat unsurlarına bulayarak anlatabiliyor olması benim Necatigil poetikasında en sevdiğim özellik diyebilirim. Yaşadığımız hayat hakikaten evrenin ve hatta dünyamızın yaşıyla kıyaslandığında neredeyse solda sıfır kadar değersiz ve ufak kalıyor. Buna karşın bu tarih ve zaman bilincine sahip olan tek varlık biziz. En azından şu ana dek böyle sanıyoruz. Bu nedenle bence tıpkı Necatigil şiirlerinde olduğu gibi ufak şeylerden keyif alabilmeyi bilmeliyiz. Bir insanın mutlu olması, huzurlu olması için ne gerekir? Evler, katlar, dolu cüzdanlar, bol sıfırlı banka hesapları mı? Bunların mutluluğa hizmet ettikleri aşikar, ancak tek başlarına hiçbir anlam ifade etmiyorlar nazarımda. Ne kadar önemli ve büyük önadlarımız olursa olsun, ne kadar saygıyla anılırsak anılalım, hayatımızın büyük bir bölümü gündelik hayat içinde geçiyor. Yani mesleki yaşantımızı da kapsayacak şekilde hepimiz marketten elma alıyoruz, sokakta fosforlu yeşil bir montu olan bir kadına hepimizin gözümüz takılıyor, yağmur sonrası gökkuşağı çıktığı zaman yanımızdaki kişiyi dürtüp renklerin dansını gösteriyoruz ya da yağmur sonrası ortalığa yayılan toprak ve çimen kokusunu ciğerlerimizin en köşesine kadar çekiyoruz. Bu minvaldeki pek çok şeyi hemen herkes yapar. Yani bunları yapmak için doktora sahibi olmak, Ceo olmak, beyin cerrahı olmak, bankada bir milyon liraya sahip olmak gibi şartlar yoktur. Bunları herkes yapmakta özgürdür ve hayat işte buncacıktır bana kalırsa. Mutluluğu ve huzuru gündelik hayatın dışında aramak neden? Neden mutluluğu çok uzaklarda, adını bile telaffuz edemediğimiz Karayipler'deki bilmem ne adalarında arıyoruz? Mutluluk ve huzur yanı başımızda, oturduğumuz evin önündeki fesleğen saksısında, karşı binadaki komşunun hava alsın diye balkona koyduğu papağanın renklerinde, onun sokaktan gelip geçenlere sataşmasında ve memleketine duyduğunu hasretin bizde oluşturduğu buruklukta. İşte bunlar kısacık insan ömrünü şenlendirmeye yetecek kadar mutluluk verici şeyler. Bunları yadsıyıp maddi arayışlarla ömrümüzün yarısını ve hatta tamamını sonunda yanımızda götüremeyeceğimiz nesnelere duyulan arzularla neden heba ediyoruz? Arzu duymak muhteşem bir şeydir elbette, tutkusuz insanın varlığından şüphe ederim ben. Ancak bu arzularımızı insana ve doğaya yöneltmemiz gerekir diye düşünüyorum. Nesnelere ya da para hırsına değil. Sözün özü, Necatigil şiiri bende bu tür düşüncelere yol açar hep. Dönme Dolap şiiri özelinde bu düşüncelere dalsam da gündelik hayatın ve evlerin şairi olarak bildiğim ve öyle de sevdiğim Necatigil'i can kulağıyla dinlersek bize pek kıymetli mutluluk sırları verecektir diye düşünüyorum. Şiirle...