GELECEK İÇİN YAŞIYORUM

Bazen düşünüyorum da, kaçırdığım ne çok an birikmiştir arkamda. Yaşayamadan, tadına doyamadan geçirdiğim zamanlar. Eminim sizin de hakkında böyle düşündüğünüz bölümleri vardır hayatın. Ne yazık ki değerini bilemiyoruz yaşarken. Sonradan fark etsek de, geçip gitmiş oluyor işte. Belki bir pişmanlık, belki de bir sızı bırakıyor arkasında. Benim hikayemde ise, hayatım bunun üstüne kurulu diyebilirim. Arkasından bakakaldığım, güzelim zamanlarla dolu gençliğim. Belki yaşım daha küçük, lakin içim böyle bir his ile kaplı. Sanki hayatım boyunca birileri beni iteklemiş de, bazı anları yaşayamadan geçip gitmişim gibi. Sadece ilerliyorum. Yaşadığım ana bakmadan, sadece gelecek için yaşıyorum. İçimizdeki bu gelecek kaygısına ise anlam veremiyorum. Gelecekte olan bir anı güya güzel yaşamak için, elimizdekini feda ediyoruz. Her anımızı gelecek bir an için planlıyoruz. O an geldiğinde ise, kendimize yeni bir hedef belirleyip, yeniden her anımızı onun için yaşamaya başlıyoruz. Bu döngü içinde ise hayat, akmaya devam ediyor. Durumun farkına ise, planlayacak bir gelecek kalmayınca varıyoruz. Ne yazık ki bu da çok geç olmuş oluyor. Bu durumun en büyük sorumlusunun ise ne yazık ki toplumumuz olduğu kanaatindeyim. Gelecek kaygısı topluma öyle güçlü bir şekilde yerleşmiş ki, artık insanlar sadece kendileri için değil, çocuklarının gelecekleri için de çok büyük endişe içerisindeler. Her çocuğun kaderi sanki doğmadan belirleniyor. Herkes ailesinin gözünde bir doktor, bir öğretmen ya da bir avukat olarak doğuyor. Bu beklentiler içinde, içimizdekileri göstermeye fırsat bile bulamadan kendimizi bir yarışın içerisinde buluyoruz. Mesela ben, ailemden herhangi bir baskı görmesem de, üniversite seçimlerinde, "Ben mühendis olmak istemiyorum, hayallerimin peşinden gidip oyuncu olacağım!" deseydim, babamın nasıl bir tepkisi ile karşılaşırdım düşünmek bile istemiyorum. En nihayetinde ise, hayat bu, kaderimde bu varmış diyerek gelecek umudu ile devam etmeye çalışıyoruz. Ancak şunu kabul edelim ki, hiçbirimiz içimizdekileri tamamen ifade edemiyoruz zamanında. Dünyaya her gelen doktor, avukat ya da öğretmen olmak zorundaymış gibi, toplumun saplantı bataklığına doğar doğmaz batıyoruz. İçimize öyle güçlü maddi korkular aşılanıyor ki, insanlar sevdiği işi yapmaktan korkar hale geliyor. Mesela yakın zamana kadar yazarları, şairleri ya da oyuncuları anlayamazdım. Hiç mi gelecek kaygısı yok içinizde, ya yeterince kitap satamazsanız ya da oyunlarınız tutulmaz ise ne olacak diye sorardım kendi kendime. Ancak şu an, çok imreniyorum o insanlara. Gerçekten sevdikleri şeyleri cesurca yapıyorlar. Kaygısız bir şekilde, anı yaşıyorlar. O insanlara bakınca, içimde sürekli saklı kalmış bir şeyler olduğunu hissediyorum. Sanki bastırılmış, çıkmalarına izin verilmemiş gibi. Acaba herhangi bir şey üstünde henüz keşfedemediğim yeteneklerim var mıdır mesela? Ya da başlama fırsatı bulamadığım, hayatımı gerçekten güzelleştirebilecek bir hobim. Bunları belki hiçbir zaman öğrenemeyeceğim. Benimle birlikte mezara girecekler. Ancak böyle düşününce, aklıma öğretmenlerim geliyor. Onları bu durumun en büyük suçluları olarak görüyorum. Yıllarca okul sıralarında oturdum, sayısız öğretmen tanıdım. Hiçbiri de bende matematik ve fen sorusu çözmekten başka bir yetenek göremedi mi diye soruyorum kendi kendime. Biraz kendimi suçlar gibi oluyorum, ancak sonra benim gibi binlerce kişi geliyor aklıma. Hepimiz de mi boştuk? Ve sonra anlıyorum ki, ne yazık ki herkese Ölü Ozanlar Derneği isimli filmdeki John Keating gibi bir hoca nasip olmuyor. Belki kendini işine gerçekten adayan böyle bir öğretmen ile karşılaşsaydım, bende saklı kalan şeyleri görebilirdi. Böylece beni daha güzel şeylere odaklanmaya sevk edebilir, hayatımın geri kalanına daha mutlu yaşamamı sağlayabilirdi. Bu gibi fırsatları kaçırsak da, hayat akmaya devam ediyor. Onu durdurmamız imkansız. Gerçekten önemli olan ise, bu hakkımızı pişmanlıklar ile doldurmamak, her anımızın değerini bilmek. Bunu gerçek manada başarmak için ise kendinizi kısıtlamayın, içinizdekilere kulak verin ve yapmak istediklerinizi yapın. Kim ne derse desin, kendiniz olmaya çalışın. Hissettiklerini ifade edin ve toplumun size sunduklarını geri çevirmeyi bilin. Geleceğiniz hakkında başkalarının karar vermesine izin vermeyin. Çünkü bu hayat sizin, onu istediğiniz gibi yaşayın. Her anın tadını çıkarın.