Bombalar ve Yıktığı Hayatlar

Geleceğe dair hep planlar yaparız; nerede okuyacağımıza, nerede yaşayacağımıza, nerede çalışacağımıza hep önceden karar verir ve bu planlara göre hayaller kurarız. Peki bu günlerin geleceğinden nasıl emin olabiliriz ki? Yarın başımıza ne geleceğini asla bilemeyiz. Belki hayatımızı daha yaşanabilir kılacak bir sürprizle karşılaşırız, belki yıkılacağımız bir haber alırız, belki de o hayalini kurduğumuz hayatı hiçbir zaman yaşayamayacak hale geliriz. Üstelik bu ihtimallerin her birini de engellemek bizim elimizde değildir bile... Çünkü bazen bizim kontrolümüz dışında gelişen olaylarla karşılaşırız; zamansız ve yersiz olaylarla. Hayatımızın düzenini bozan, bizi değiştiren, hayallerimizi ve hayatlarımızı değiştiren olaylarla. Mesela savaşlar; zamansız düşen bombalar... İşin en acımasız kısımlarından birisi ise etkilenen tarafın mağdur insanlar olmasıdır. Yani yaşamları basit, hayalleri sıradan olan çocuklar, aileler en çok etkilenen taraf olur her zaman. Bu zamansız bombalar en çok onların canını yakar, en çok onların hayallerini bozar. İşgal altındaki bir ülkede, bombardımanların ardı kesilmeyen bir şehirde yaşayan bu insanlar, korkarak bu yıkımların ne zaman ne nereye geleceğini düşünerek, huzursuzca yaşarlar. Savaşlar; masum insanların düzenini bozar, hayallerini yıkar, planlarını bozar. Evlenme hayali kuran genç kızlar, bir an önce büyümek isteyen küçük çocuklar, ailesiyle huzurlu bir yaşlılık düşleyen kadınlar artık öksüz çocuklara ve dul kadınlara dönüşmüştür. Mehmet Erte Arzuda Bir Sapma kitabında yazdığı "Bombalar ve..." öyküsünde zamansız gelen bombanın nasıl bir etki yarattığından bahsetmiştir. "Elbette biliyorum hala onu sokağın ortasında düşleyemiyorsunuz, vaat ettiğim kadar özgür değilsiniz, ama gün gelecek her taraf yakılıp yıkılacak, insanların sayısı öyle azalacak ki o da olacak. Tabii o zaman belkide sokağa sokak demeyeceğiz"(101) , sözleriyle Mehmet Erte zamansız ve yersiz düşen bombaların hayatımızı nasıl değiştirdiğini, eski alışkanlıklarımızın değişeceğini vurgulamak istemiştir. Evde sakince yemek yerken, oyun oynarken, çalışırken kısacası normal hayatına devam eden insanlar birkaç saniyede etrafındaki her şeyi kaybedebilir, hatta yok olabilirler. Her sabah yürüdüğümüz yollar, caddeler, önünden geçtiğimiz mahalleler ve evler bir gecede toz duman olabilirler, yani ertesi günü ne ile karşılalacağımızı tahmin etmek imkansız. Savaş içinde yaşayan insanların bu korkuyla yaşaması da huzursuzluklarının sebebidir. Bu huzursuzluk onların düşüncelerini savaştan daha acımasızca ele geçirmiştir. Çünkü onlar artık düşeceğini bildikleri bombaların nereye düşeceğini, ne zaman düşeceğini düşünüp hayal etmeye çalışırlar. Yatak odasına, tuvalete, asansöre, sokağın köşesindeki markete veya iki arabanın arasına... Uyurken, yemek yerken, duş alırken veya sevdiklerinle vakit geçirirken... 2014'te yaşanan Suriye'deki iç savaşta, bombalanan Halep'te bu olguyu en iyi şekilde anlatan bir örnek verebiliriz. BBC'nin yaptığı haberde; "Hava saldırıları sırasında kocasını kaybeden Um Yahya, "Kocamla kahvaltı ediyorduk. İlk patlama sesi uzaktan geldi. Yine de kocamdan gidip çocukları çağırmasını istedim. Tam o sırada ikinci patlama bizi vurdu." diyor. Yahya, patlama etkisini "Sanki dev bir el beni aldı ve evin içine doğru fırlattı." sözleri ile tarif ediyor. Halep'e giden BBC ekibi, şehrin eski haline kıyasla tanınmayacak hale geldiğini belirtiyor.". Yani önceden de belirttiğim gibi normal hayatlarını sürdüren insanları zamansız ve yersiz yakalayan bomba, sadece bir ailenin değil çevredeki çoğu ailenin hayatını etkilemiş, aynı zamanda yaşadıkları mahalleyi, sokakları, evleri yaşanmaz hale getirmiştir. Kısacası o insanların hayallerini parçalamaya yetmiştir.