'Keşke'ler ve 'İyi ki'ler

Her insanın zaman zaman gelgitleri olur ya. Bir gün mutluluktan kuşlarla yarışırken ertesi gün kendini, bütün dünya sana karşıymış gibi hissedersin. İşte o en depresif anlarımdan birinde yazıyorum bu satırları. Her şeyi sorgulamaya başladığım, kimseye tahammül dahi edemediğim bir anda. Müzik dinlerken mutlu şarkıları es geçtiğim, insanlara ters cevaplar verdiğim dakikalar... Yazmak belki bir nebze olsun rahatlatır beni diye düşündüm önce. Sonra fark ettim ki her yazan mutlu değil. İntihar eden yazarlar örneğin, beni hep etkilemiştir. Ernest Hemingway, Jack London, Stefan Zweig... Yaşadığı hayatlar ve intihar sebepleri farklı olsa da hepsi aynı sona varmış. Tüm umutların tükendiği, çarelerin yetersiz kaldığı noktaya gelmek kolay olmasa gerek. Gözü hiçbir şey görmemeli ya da ölümden başka hiçbir arzusu kalmamalı hayata dair. Uykuya hemen dalan insanlara çok imrenirim çünkü ben de saatlerce dönüp duranlardanım. Çoğu gece yastığa başımı koyduğumda gün içinde yaşadıklarım, söylediğim sözler, insanlar hakkında düşündüklerim hızla aklımdan geçer ve pişmanlıklar yaşarım. "Keşke bunu yapmasaydım, keşke şunu demeseydim ya da keşke ona böyle davransaydım" diye uzayıp gidiyor düşünceler. "Keşke demezseniz keşkelerin mezarlığı olan pişmanlıkları yaşamazsınız" Demiş Nezih Oktar. Pişmanlıklar insanı hasta eder. Beynini kemiren o düşüncelerden kurtuluş zordur. Bir kere bulaştı mı insanın zihnine zincirleme kaza gibi birbirini takip eder. Her zaman daha iyi bir seçenek olabileceği ihtimali insanı kendi kıyametine sürükler. En iyisi o yola baştan hiç girmemek sanırım. Düşünüyorum da ne çok şeyi dert ediyormuşum kendime. Ufak esintilerde sarsılmaktan utandım asıl fırtınalara karşı dimdik duranları gördükçe... Eskilerin bize "bunlar da bir şey mi" demesini anladım onların neler yaşadıklarını dinledikçe. Şartlar ne olursa olsun uyum sağlayabilen, karşısına çıkan zorluklara korkusuzca göğüs gerebilen insanlar başarılı olurlar. Hani hep kişisel gelişim hikayelerinde anlatılan motivasyonu yüksek, pes etmeyen örnek insan vardır ya, işte o olabilmek sağlam irade ister. Yolun dikenlerine aldırmadan gözünü sonuna dikmek gerekir. Bendekiyse maymun iştahlılık derler ya işte öyle bir şey. Başladığım işi bitirebilmek için gereken sabır yok sanırım. Büyük hevesle başladığım işler zamanla sıradanlaşıyor ya da beni zorlayan bir anında bırakıveriyorum ne yazık ki. Tam her şeyi bırakmak istediğim anda gelen itici güç ise beni hayata bağlar. Bazen hemen yetişir imdadıma bazense çok bekletir. Yaşama ve mücadele etme isteğidir belimi doğrultan. İnsanoğlunun mücadele etme isteği olmasa hayatta kalması çok zordur. İşte o anda, tam da uçurumun kıyısındayken tutunacak ince bir dal sizi kurtarabilir. Bir arkadaşın samimiyeti ya da bir film döndürebilir hayata yeniden. Ta ki bir dahaki yorulmaya ve kendini yenilemeye kadar. Bu kısır döngü ölene kadar devam eder belki kim bilir. "Doğumunu hatırlamadığın gibi ölümünü de anımsamayacaksın Ama yaşam an be an beyninin en derinliklerine kadar işlenecek" Diye sesleniyor şair yeniden. Hayat o iki nokta arasında yaptıklarımız ve yapmadıklarımızdan ibaret. Yaşadığım süre boyunca neden daha iyisini yapabilirim demek varken keşke yapsaydım diyeyim ki. Geçmişin bataklığına saplanıp geleceğini mahvedenlerden olmak istemiyorum. Geriye dönüp baktığımda tebessümlerle hatırlayacağım bir hayatım olsun istiyorum herkes gibi. Dipten yükselen insanlara bakınca hiçbir şey için geç değil aslında. Elinde hiçbir şeyi kalmayan bir adam bile baştan başlayabiliyorsa, henüz her şeyimi yitirmemişken, enerjim ve zamanım oldukça ipin ucunu bırakmamaya karar verdim. "Keşke"lerle değil de "iyi ki"lerle anmak gerek geçmişi. H. BETÜL KARA