KAYBOLAN MASUMİYET

Bu aralar sıklıkla kendi karakterimi, geldiğim konumu sorgularken buluyorum kendimi ve bu beni nedenini tam olarak çözemediğim bir şekilde ürkütüyor. Sanırım potansiyelimden, dönüştüğüm kişiden korkuyorum. Eskisi gibi olamamaktan, bir şeyleri yitirmiş olmaktan... Özellikle de masumluğumu kaybetmiş olmaktan çok korkuyorum. Bu da beni çocukluğuma götürüyor... Ne kadar masumdum, ne kadar masumduk hepimiz! Kötünün ne olduğunu bilmiyorken ve bu yüzden de kendimizi koşulsuzca iyiye adamışken küçük birer melektik bu dünyanın halini biraz olsun iyileştirsin diye küçük birer ümit olarak gönderilmiş... Belki ben büyüyeli, ellerim kirleneli çok oluyor ama çocukları hala küçük birer kurtarıcı gibi görüyorum bizler için, çocukluğunu yitirenler için gönderilmiş... Öyle ki masumiyetleriyle birlikte çocuklar da ölümsüzleşiyor gözümde, sadece bir anlığına. Çünkü gerçekler bozup geçiyor o anı. Şu ana geliyorum, kendimi görüyorum, tek bir kırıntı kalmadığını görüyorum çocukluğumdan içimde, kötüyle tanışalı çok olduğunu görüyorum... İçimdeki çocuğun öldüğünü görüyorum yani çoktan. İşte tam bu sırada Ahmet Erhan'ın "Penceresinden yağmuru dinleyen şu çocuk ölecekse / Yüzünde kederi, çocukluktan öte her şeyi" (Erhan, 2014, s. 27) dizeleriyle karşılaşıyorum. Ahmet Erhan'ın Burada Gömülüdür kitabıyla yeni tanıştım, fakat bu tanışma tam da kendimi ve çocukluğumu sorguladığım anlara denk geldi. Dizelerinde sormaya bile korktuğum soruların cevaplarını gördüm... Her çocuğun öyle ya da böyle bir gün öleceğini hatırlatıyordu mesela Erhan yukarıdaki dizelerinde de olduğu gibi. Tek bir cümleyle hem ölen çocukları hem de ölen çocuklukları anımsadım. En önemlisi de kendi çocukluğumun ölümüyle yüzleştim... Zordu, ama gerçekti de işte. Çocukluğumun masumluğunu yitirmiştim. Ayda bir babaannesinin yaptığı o üzümlü kurabiyeden kalan son bir adeti de komşunun küçük kızıyla paylaşan Gökçe yoktu artık, koca bir kurabiye tabağını alıp odasında hepsini kendisi yiyen bir Gökçe vardı. Okuldan eve dönüşlerinde yüzünde küçücük de olsa bir gülümseme görebilmek, azıcık da olsa kalbine dokunabilmek için annesine yol üzerinde durup da en güzel çiçekleri seçip kopartıp eve kadar götüren Gökçe yoktu, eve daha erken varabilmek için o çiçeklerin üstünden geçen bir Gökçe vardı. O çalışan annesine, çalıştığı halde eve dönüp de yine de her işi halletmeye çalışan annesine çiçekler götüren Gökçe gitmiş, eve geldiğinde yemek bulamayınca yine aynı anneye bağırıp çağıran bir Gökçe gelmişti. Çocukluğum ile birlikte masumluğum gitmiş, yerine bolca bencillik bırakmıştı belli ki. Bu durumla bu derece yakından yüzleşmek çok üzdü beni... Çevreme baktım, hala çocuk olanlara, hala çocuk olabilenlere... Yine de artık çocukların daha erken büyüdüğünü anladım. Masumiyetlerini daha çabuk kaybediyorlardı artık, maalesef... Bunun onlar da farkındalardı sanki. Tıpkı Burada Gömülüdür'ün satırlarında yazdığı gibi: "Çocuklar, ilk silah sesinde yaşlanacaklarmışcasına / Sıkıca tutuyorlar oyuncaklarını / Ve bir namluya dönüşeceklerinden kuşkulanarak çiçekler / Kırmak istiyorlar saksılarını." (Erhan, 2014, s 17) Düşündüm "Düzeltebilir miyim bu durumu?" diye. Sanırım farkındalık da bir başlangıçtı... Masumiyetimi, çocukluğumu geri kazanmak istedim. Herkes yıllar öncesine gitsin, bencilliğini soyunsun istedim. Erhan'ın şiirlerine konu olmayalım istedim... Kitaptaki her dize düşüncelerimi doğrularcasına sonlandı. İyiyle kötüyü ayırabildiğimden beri kötü benden hiç ayrılmamıştı. Önce çocukluğumu sonra beni ele geçirmişti. Oyuncaklarım çoktan mecazi silahlara dönüşmüşlerdi. Utandım kendimden, sıkıldım, üzüldüm. Korktum da. Hepimizden korktum, çocukluğunu yitiren herkes ürküttü beni. Sanırım bununla yaşamayı öğrenmek yerine, bunu bir kitap haline getirmek yerine buna müdahale etmeyi öğrenmeliyiz. Belki biz çocukluğumuzu geri kazanamayız ama çocuklarımıza kaybettirmemeliyiz...