Yorgun bir iş veya okul günü bitti. Evinize geldiniz ve kanepenize uzandınız, televizyonun "aç" düğmesine bastınız. Karşınıza haberler çıktı. İster yurtiçinde olsun, ister yurtdışında, gelişen olayları veya insanların başlarına gelenleri izlediniz. Ve yorum yapmaya başladınız. Ancak unuttuğunuz bir şey var. Yaptığınız değerlendirme, sizin gözünüzden, sizin içinde bulunduğunuz şartları yansıtan bir bakış açısını yansıtıyor. Zola'nın kitabında, Therese'in başından geçenler de bu tarz bir bakış açısında değerlendirilmelidir. Aslında kötü bir insan değildir Therese, yalnızca tüm hayatı boyunca kendisini mutsuz eden bir insan ile birlikte yaşamak, hatta onunla hayatını birleştirmek zorunda kalmıştır. Therese, Laurent ile birleşip Camille'i öldürdüğünde, kendisine aslında bir kaçış rotası çizmiştir. Bir hikayede, karakterlerden biri öldürüldüğünde aslında hiç düşünmeden onu kafamızda sempatikleştiriyoruz, ve onu masum olarak nitelendiriyoruz. O aslında bir kurban. Ama bu karakter, ne yaptı, kimlerin hayatını ne hale getirdi, olaylar o noktaya ulaşana kadar nerelerden geçti, bu konularla neredeyse hiç ilgilenmiyoruz. Camille, aslında hikaye başından sonuna kadar değerlendirildiğinde, çok bencil ve umursamaz bir kişilik olarak karşımıza çıkıyor. Kendi çıkarları için hastalığını öne sürmekten hiç çekinmiyor bile. "Oğlu sinir krizine yakalanmıştı.<Söylediğimi yapmazsan hastalanırım!> diye tutturdu." (2003 , s. 14) Aynı şekilde, karısı Therese ile neredeyse hiç ilgilenmeyen, ve Therese'i adeta kendisi için bir bakıcı olarak kullanan bir karakter Camille. Peki bunları bir kenara bırakacak olursak, bir insanın yıllar boyunca kendisine kötü davranılmasını, kendisiyle ilgilenmemesini sineye çekip, bir noktada içindeki sinirini dışarı kusması savunulabilecek bir şey midir? Elbette burada anlatmaya çalıştığım şey, bir insanın öldürülmesinin haklı çıkarılabileceği değildir. Bir diğer insanın canına kastetmek her zaman bir vahşiliktir ve öyle olmaya devam edecektir. Ancak içinde yaşadığımız durumları ve kendi hayat tarzımızı başkalarının hayatlarına uyarlamak, bana sorulacak olursa çok da mantıklı bir davranış değildir. Kendi hayatlarımıza bir bakalım. Hepimizin yaşamlarımızın bir noktasında durup, " ben aslında şu anda olmak istediğim yerde miyim?" dediği zamanlar olmamış mıdır? Hepimiz Therese gibi, şu ana kadar geldiğimiz yeri ve kurduğumuz hayatı bir tekme ile yıkıp, küçükken olmayı düşlediğimiz yere, tamamen kendi iç sesimizi dinleyip asıl mutlu olacağımız o noktaya gitmeyi hedeflemek istemedik mi? Bana sorarsanız Therese, geçinip gittiği, sıkıntıları olmasına rağmen bir şekilde hayatını sürdürdüğü ve kocasına "bakıcılık" yaptığı hayatı yok edip, Laurent ile ölüme kadar birlikte gitmeyi tercih etmekle, aslında hepimizin yapmayı istediği bir şeyi yaptı. O, sıradana ve mutsuzluğa savaş açıp, sonuçları ne olursa olsun kendi yolunu kendi çizmeyi tercih etti. Şimdi kitabı bir yana bırakalım. Düşünelim ki, bundan 15 yıl sonra, bir ofiste oturuyoruz. Her günümüz aynı şekilde geçiyor. Ama ne yapalım, arabanın ve evin taksitleri ödenecek, bundan sonra tanışacağımız kişi için iyi bir "eş" olmayı amaçlayacağız. Hayatımızın ilk çeyreğinden beri bize bunu yapmamız söyleniyor, artık kafamıza iyice kazınmış "doğru" yaşamanın bu olduğu. Gidişattan memnun muyuz? Asla! Nerede kaldı o yapmayı istediğimiz dünya turu, veya arkadaşlarla çıkılacak güzel bir gezi? Hepsi ya sonraya erteleniyor, ya da çoktan iptal edildi. Bu bahsettiğim hayat çarkları içerisinde, insanın çaresizliğini biraz da olsun sezebiliyor muyuz? 75 yıllık bize bahşedilen zamanı da, başkaları için mi yaşayacağız? Bana sorulacak olursa, Therese Raquin'in anlamı da biraz burada yatıyor. İnsanın gözleri, asıl yapmak istediklerinin ne olduğunu görmeye başladığı andan itibaren onu tutmak neredeyse imkansızdır. Ya kabuğunu kırıp, kendini "gerçekten mutlu" olacağını düşündüğü o yola sürecek, ya da bunu yapacak cesareti kendinde bulamayıp hayatın çarkları arasında öğütülecektir. Daha gözleri tam olarak açılmamış "diğerlerinin" de Therese gibi bu düzenden kaçanları yargılaması çok doğru değildir. Çünkü kim bilir, belki de yarın kabuğunu kıranlar bizler olacağız.