Hayata Kelepçelenmek

Hiç düşündünüz mü sizi bu hayata bağlayan, yaşamınızı bir düzenden çok arzu ve tutkuya sokan neler vardır diye? Benim görüşüm işte burada başlıyor. Dillere pelesenk olmuş yaşamı sorgulama yolunda verilen tonlarca cevap o kadar anlamsız ki... Böyle soruları her insan sormuş ve soracaktır elbet ancak cevabı bu kadar tekdüzeleştirmek niye asla anlayamamışımdır. Bana kalırsa yaşama tutkusunu birey önce kendi kendisine çok basit bir soru sorarak anlamalıdır: kafamı yastığa koyduğumda yarın uyanamama korkusu ile karşı karşıya mıyım? Bu soruya ilk ben cevap vermek isterim ve cevabım kesinlikle evet. Bu hayata beni sımsıkı bağlayan sevdiklerim, yapmak istediklerim ve hala tatmayı arzuladığım onca güzel şey hala beni beklerken ben nasıl korkuya düşmeyeyim ki. Belki de bazılarınız şimdiye kadar bu şekilde hiç düşünmedi ve bu noktada kendini sorguladığınız zaman cevapsız kaldınız. Bu asla sizin yaşama isteğine sahip olmadığınız anlamına gelmiyor elbette. Kimisi için bu farkındalık bir takım yaşanmışlıklar sayesinde oluşurken kimisi için zaten var olan deneyimler ile mevcuttur kısacası birey kendini var etme arayışını tamamlamıştır. Bu ayrımda ilk grubun atıldığı yolculuk, günümüz toplumlarını özetleyen bir role sahip. Eski zamanların telaşı şimdikiyle muazzam derecede farklı, ne hayata bakış açımız ne de hayattan beklentilerimiz uyuşuyor geçmişle. Bu farklılığın birincil etmenlerinden biri de teknoloji olsa gerek. Teknolojinin insanları yabancılaştıran, yalnızlığa iten bir etkisi olduğunu söylememe gerek yok diye düşünüyorum. Özellikle şu günlerde durum bir hayli çığırından çıktı. Bir aile dostumuzun çocuğu ağlamasına engel olunması amacıyla eline doğduğu günden beri tablet gibi elektronik cihazlar verildiği için şuan büyük bir sıkıntı ile yüz yüze gelmiş. Aile içi ve aile dışı kanlı canlı iletişimden uzak kaldığı için konuşmayı bir türlü öğrenememiş hatta bu elektronik cihazlara bağımlı bırakılmasının onda zeka geriliğine yol açmış olabileceğinden şüpheleniyormuş. Birinci elden gözlemlediğim gibi bu tip duygu ve düşünce paylaşımından mahrum kalan bireyler kendilerini var etme arayışında oyuna bir sıfır geride başlamak zorunda kalıyor. Yeri geldi bu yalnızlık içerisinde hayata tutunacak bir dal bulamadı ve kendi hayatına son verdi ya da kendini arafta bulmuşçasına bir psikolojik çöküntüde bıraktı. Oysaki geçmişte durum böyle miydi? Yolda tanımadığı birine günaydın diyerek mutlu olan kendini ruhsal açıdan yükselmiş hisseden bir toplum mevcuttu. Her güne güler yüzle başlayan insanların sayısı şimdikinden kat ve kat daha fazlaydı. Özetle insanlar daha naif ve daha az kirletilmişti. Bulunduğumuz çağın suçunu bahane edip yenilgiyi kabullenmek mi tek yol peki? Asla hayır. Size benim hayatımda dönüm noktalarımdan biri diyeceğim bir anım ile bu durumu daha iyi özetleyeyim. Lise yıllarımda okulum ilkokuldan lise son sınıfa kadar bütün öğrencileri her serviste her yaştan öğrenci olacak şekilde dağıtmıştı yani benim dahil bütün servislerde farklı farklı sınıflardan öğrenci mevcuttu. Sene ortalarında servisimize gelen doğuştan dizlerinden engelli bir arkadaşımız oldu. Okulun servis alanı ana kapı girişine kadar az sayılmayacak uzaklıkta bulunmasından ötürü arkadaşımı tek başına zorlayacak derecedendi özellikle yaşını da göz önünde bulundursak. Her gün sınıfına kadar o gün ben olmazsam başka bir arkadaşımın yardımı ile eşlik ettik. Bizim sabah gözümüzü açmaya gücümüzün olmadığı saatlerde bize koskocaman gülümseyişi ve inci gibi gözler ile bakışı uykuyu bırakın bütün stres, telaş ve kötü düşünceleri yok ediyordu. Ondaki bu arzu ve istek benim kendi hayatımda sorgulamadığım pek çok şeyi tekrar düşünmeye itmişti. Normalde basit bahaneler ile okula gitmemeye alışan ben, artık Aslı'ya eşlik etmek için dört gözle ertesi günü bekler olmuştum. Evet, benim için bu durum o zamanlar bir arzuyla körüklenen amaç olmuştu. Her gün Aslı'ya destek olmak benim için paha biçilemez bir mutluluktu. Benim için büyük bir lütuf olarak düşünüyorum lise çağlarımın o yıllarını çünkü böyle bir yaşanmışlık bana hayat hakkında büyük farkındalıklar yaratmış oldu. Konuşmamın en başındaki soruya belki tekrar dönmüş olacağım ancak anlattıklarım herhalde genel bir hat yaratmış olsa gerek. İnsan kendi hayatını paha biçilemez kılabilme konusunda sınırsız imkana sahip. Bazen o aradığımız, kovalayıp durduğumuz şeyleri şöyle dikkatlice çevremize baktığımız zaman kolayca yakalayabileceğimizi anlamalıyız. Gerçek bir hayat öyküsünden esinlenerek çekilen 127 Saat adlı sinema filmi de beni bu düşüncelerle kavurup yazmaya iten sebeplerden biri. Canını kurtarmak için neler deneyen Aron Ralston aslında hayatın ne kadar değerli bir hediye olduğunu ortay koymuş. Uzun lafın kısası belki de hepimizin bazen şöyle birkaç saniyeliğine de olsa durup geleceğe umutlanarak hayatı şevkle kucaklaması en güzeli olabilir ne dersiniz?