YALNIZ BİR KALABALIK

Hiç gördünüz mü yalnız bir kalabalık?Görmemişsinizdir ya da dikkat etmemişsinizdir büyük ihtimalle. Sizin gördüğünüz tek şey yanınızdan geçip giden insan topluluklarıdır sadece, olduğundan farklı gösteren insanlar... Kimi güler içi ağlarken, kimi mutlu gözükür mutsuzken. Kısacası karşıya yansıtılan görünüş genellikle bir maskeden ibarettir. Hissetmediği halde bir şeyler hisseder gibi taklit eder durur insan, toplumun gereksiz baskısından ötürü. Istakoz filmi bu gerçeğe eleştiri niteliğinde bir yapıt. Film karamsar, ruhsuz bir havayla hayali bir evrende geçiyor, yani bir "distopya". Bu evrende yalnız dolaşmak kanunlara aykırı, cezası ise ölüm. İnsanlar sadece ama sadece kendileriyle ortak özelliklere sahip bir eş bulup evlenmek zorundalar. Eğer belirli bir süre içinde bunu başaramazlarsa istedikleri bir hayvana dönüştürülüyorlar ve geri kalan yaşamlarını bir hayvan olarak geçiriyorlar. Yani "Bekarlık sultanlıktır." düşüncesi yerine daha çok "Bekarlık hayvanlıktır." düşüncesi ön planda. Filmin adı neden Istakoz derseniz, ana karakter eğer kendine göre bir eş bulamazsa yaşam süresi uzun olduğu için dönüştürüleceği hayvan olarak ıstakozu seçiyor ancak benim üzerinde duracağım konu hayvana dönüştürülme konusu değil, altı çizilerek anlatılan yalnızlık ve taklit etme konusu. İnsanlar yalnız kalamaz ve yalnız gezemezler bu evrende, eğer çiftler arasında bir sorun çıkarsa da birbirlerine uygun olmadıkları anlaşılır ve hemen ayrılmaları sağlanır ve zorla yeni bir eşle evlendirilirler. İzlerken kafanızda soru işaretleri oluşturan ve kimi zaman "saçma" olarak tabir edilen bu filmde verilen örnekleri günlük yaşamımızda bir inceleyelim. Filmin en güzel repliği şu: "Hissetmediği halde hissettiği gibi davranmak, hissettiği halde hissetmediği gibi davranmaktan daha zordur."Aslında yaşamımızda iki durumla da karşılaşıyoruz. Örneğin iş hayatımızda mesleğimize, işimize karşı güzel duygularımız olmamasına rağmen bizden üst mevkide çalışanlara işimize güzel duygular hissediyormuş gibi rol yapmamız gerekebiliyor. Ya da aşk hayatında bazı özel duygular hissetmemize rağmen, hissetmezmiş gibi davranmamız gerekebiliyor. Her türlü taklit ediyor, rol yapıyoruz açıkçası. Boşverin bence, ne hissediyorsanız onu yansıtın karşıya, olduğunuz gibi görünün, ifade edin kendinizi. Bir de bu zorla evlenme konusuna gelince, insan hayatta birine ihtiyacı olup olmadığını en iyi kendisi anlayabilir. Kimisi yapamaz yanında birisi olmadan, sadece eş anlamında değil, arkadaş anlamında da yapamaz ; kimisi yeter de artar kendine. Yok o hala evlenmemiş, şu evde kalmış... Size ne?Yoksa siz, koskoca dünyaya sığmıyor musunuz?Bu söz, üzerine düşünülmesi gereken, derin anlam ifade eden bir söz. Bu dünya herkesin üzerinde yaşayabileceği kadar büyük. Benim size, sizin de bana bir zararınız olmadığı sürece bırakın ben böyle yaşayayım, siz öyle yaşayın. Siz, koskoca dünyaya sığmıyor musunuz? Evet, kendiniz karar vermelisiniz yanınıza nasıl bir dost veya eş istediğinize ve ne zaman istediğinize. Filmdeki gibi sadece ortak özelliğinizde birisini seçmeniz gerekmiyor. Aynı özelliklere sahip olmaktansa farklı özelliklere sahip olun bana sorarsanız, birbirinizin eksiklerini kapatın."Ya anlaşamazsak?" demeyin çünkü sevgi anlaşmak değildir, nedensiz de sevilir. Ancak yalnız kalmayı da becerin, kendi kendinize de yetin."Tüm belalar, yalnız kalma yeteneğimizin olmayışından gelir başımıza." demiş La Bruyere. Günlük yaşamımda yalnız kalamayan insanları da çok görüyorum. Ne tek başına bir kafeye gidebilirler ne sinemaya, ne yola çıkabilirler yalnız başına ne de oturabilirler bir yerde sessizce. Oysa kafa dinlemek de gerekir bazen, yalnız kalması gerekir insanın. Hem sağlıklı düşünebilmek için hem de yaptıklarını, verdiği kararları sorgulayıp kendini geliştirebilmesi için. Şayet ben arkadaşlarımla vakit geçirmeyi, konuşmayı sevsem de mutlaka bir vakit doldururum kendime çayımı, geçerim bir manzaranın karşısına , yudumlarım derin düşüncelerimin arasında onu tek başıma... Sözüm o ki, başkalarına bağımlı yaşamamalı insan ancak yapayalnız da olmamalı. Dengesini kurmalı ve hayatına alacağı insanları ve alma zamanını toplumsal baskılara göre değil kendisine göre belirlemeli. Rol yapmamalı, taklit etmeyi bırakmalı. Aksi takdirde bakınca etrafımıza, görmeye devam ederiz "yalnız bir kalabalığı". ALPEREN CAN *Fotoğraf : Yalnızlık Kalesi , Pilonidal Sinus.