HAYATI HİSSETMEK

Hayatım boyunca hiçbir şeye çok üzülüp kederlenmedim ben. Olan biten ne bir olay, ne kendi hatalarım, ne de başkalarının bana verdiği zararlar pek bir etki yaratmadı üzerimde. Buna neden olan da hep gurur duyduğum özelliklerimden biri olan, kendi yaşantıma bile üçüncü bir şahıs gibi bakabilmem ve olayları tarafsız değerlendirebilmem oldu. Etrafımdaki insanları da sertçe eleştirdim ve yaşadıkları yıkıcı olaylar karşısında verdikleri tepkileri gereksiz buldum. Bir insanın evinin yanmasını izlemesi karşısındaki canhıraş yakarışları bile gereksiz bir duygu seli gibi gelmiştir bana. Sonuçta olan olmuştur ve yapılacak ne vardır ki? Elimizde olan tek şey o andan sonra bu vaziyetle başa çıkmanın bir yolunu bulmak. Ne ağlamanın, ne de bağırmanın bu duruma bir faydası olmayacak. Bu bakış açım yüzünden de her olay karşısında soğuk kalmaya çalıştım, çoğu zaman da becerdim. Fakat şimdi düşünüyorum da ''her şeye geriden bak, analiz et ve tarafsız ol'' politikam yüzünden ne sevgiyi ne acıyı tam olarak anlayamamışım. Duygularıma hak ettikleri değeri verip hissetmektense, onları geriden izleyerek değerlendirmelerde bulunmuş ve çoğunun gereksiz olduğuna karar vermişim. Duygular şimdiye kadar, hayatın karşımıza çıkardıklarına dair içsel, anlık tepkilerden çok, olayları uzun süre sonra anımsarken hissettiklerimden ibaret olarak kalmış. Lakin şu an arkama dönüp baktığımda gözümde canlananların hissettiklerimden çok anımsadığım olayların kuru hatırasının olması beni hayli üzüyor. Sık sık bakıma ihtiyaç duyan bir bitkiyken susuz bırakılmış gibiyim. Hayatı anlamak ve onu yaşamak için ihtiyacım olan dallar cılız kalmış. Küçüklüğümden beri bastırdığım duygular onları beslemememle birlikte körelmişler. Soğukkanlı olup istifimi bozmadan kendimi aşırı duyguların yıkımından koruduğumu sanırken ne çok zarar vermişim kendime. Bu süreç içerisinde de sadece kendime değil, hissizlik haliyle sarf ettiğim laflarımın etrafımdaki insanlara da ne gibi zararlar verdiğini tamamen göz ardı etmişim ve ben bunları ancak Bir Son Duygusu adlı kitabı okurken ve hayali bir kahraman olan, her zaman iyi bir hayat sürdürdüğünü düşünen fakat kırk yıl sonra, benim gibi, gençliğinin verdiği acemilikle yaptığı minik hataların (tabii ona göre bunlar birer hata değil kendini ifade etmenin biçimleriydi) sevdiği insanların hayatında ne kadar yıkıcı bir etki yarattığını gören Tony'nin neredeyse anlamsız yaşamına konuk olurken anladım. Anlamsız diyorum çünkü eğer ben, bu farkındalığı şimdi değil de kırk yıl sonra kazanmış olsaydım, elimde sadece çöpe atabileceğim bir yaşamım olurdu. Hatta intihar bu gerçekle yüzleşmekten daha iyi bir seçenek gibi durmuyor da değil. İnsan bulunduğu anı değerlendirirken ileride ne düşüneceğini ya da aynı durum karşısında neler yapacağını bilemiyor. O anın bir daha geri gelmeyeceğini ve zaten bu yüzden değil midir arada sırada aklımıza gelen bazı anıların bizi utandırması ve ''keşke her şey farklı olsaydı'' dememiz. Kitabımı okurken Tony'nin düşünce seline tanık oldukça nasıl olgunlaştığını ve hayat tecrübesiyle davranışlarının nasıl değiştiğine şaşırarak uzun süre duraksadığımı hatırlıyorum. İleride bir yerde belki de seksen yaşında bunları yeni farkına vardığımı düşünmek beni korkuttu. ''Eğer Tony gibi bir hayat yaşarsam ben de eninde sonunda yalnızlığa mahkum olacağım.'' Bu sözler kitabı okuduğumdan beri adeta kafamda çınlayan bir replik gibi. Şimdi hayatımda, bundan sonra neler yapacağımla ilgili daha kesin kararlarım var. Bundan sonra yaşadığım her şeyi hissedecek ve yaşamın coşkusunu büyük bir memnuniyetle kabulleneceğim. Söylediğim her cümleyi düşünüp taşınıp süzgeçten geçirmek yerine tam anlamını kastederek ve başkaları için de ne anlama geldiğini bilerek kuracağım. Anladım ki hayat yaşadıklarını hissedemeden geçerken çok daha kısa ve manasız. Duyguların heyecanı o anı değerli kılan ve bir yaşam boyu da değerli kılacak olan.