HAYAT IŞIĞININ AYDINLATTIĞI GECE

İçinde hiçbir heyecan barındırmayan bir hayat nasıl olur? Sıkılmaz mı insan böyle yaşamaktan? Ya da ne derece yaşamış sayılır böyle bir durumun içinde? Bunları yeniden gözden geçirdiğim bir kitap oldu Olağanüstü Bir Gece. Daha önce bu kitabı okuma fırsatı buldunuz mu bilmiyorum ama sizin de hayatınızı gözünüzün önünden geçirtecek bir kitap olduğunu düşünüyorum. Hayatta hiçbir amacı olmayan bir insan düşünün, hiçbir amacı yok çünkü zaten her şeyi elde edebilecek bir durumda, rahat ve tasasız bir hayat sürüyor. Birçoğunuzun ne güzel bir hayat dediğinizi duyar gibiyim çünkü bazen hatta belki de çoğu zaman hepimizin düşündüğü şey rahat ve dertlerle uğraşmayacağımız bir hayatımızın olmasıdır. Ancak bu kitapla tasasız ve sıradan hayatın derinliklerine inme fırsatı bulduğunuzda ve bu yaşamın ayrıntılarını fark etmeye başlayınca aslında hiç de güzel bir tarafının olmadığını görebiliyorsunuz bence. En azından ben böyle olduğunu düşündüm kitabı okuduğum süre boyunca. Hiçbir duygu ne bir endişe, ne bir üzüntü, ne bir mutluluk ne de bir hüzün yok çünkü yapılan farklı bir şey, alınan bir sorumluluk, ulaşılmak istenen bir hedef yok. Mesela çok çalıştığımız bir sınavdan sonra aldığımız düşük not bizi üzer, çok sıkıldığımız bir zamanda ani bir kararlar çıktığımız bir tatil heyecan katar hayatımıza ya da bir işadamının terfi etmesi onun için büyük bir mutluluk kaynağıdır mesela. Bunlar hayatın kıvılcımlarıdır bizi ona her defasında daha çok bağlayan. Üzüntü de mutluluk da bütün duygular da eş değerdir bu hayat bağında ve hayat ateşini oluşturan her bir kıvılcımda. Bu kıvılcımların yok olduğu bir hayatın nasıl olacağını gözümde canlandırmaya çalıştım kitap boyunca ve kabus gibi geldi o an böyle bir yaşama sahip olmak. Kıvılcımı görmeyi bırak sönen ateşin dumanı kapladı dört bir yanı bu kabusta. İşte bunları düşününce kitabın kahramanının tekdüze ve sosyal statüsünden yani üst zümrede yer almasından dolayı kurallarla kaplı hayatından bir kez olsa da sıyrıldığında yeniden yaşamaya başladığını hissetmesine hak vermek gerekir. Gittikçe duyarsızlaşan insanın yeniden hayat ışığını ve heyecanını hissetmeye başlaması onun hakkı olan bir şeydir bence. Yaşadığını hissetmenin bu hayatla olan bağın kopmamasını sağlayan yegane şey olduğunu düşünüyorum. Evet, bazen hayattan bıkabiliriz, bunalabiliriz zorluklarla ve sorumluluklarla mücadele etmek zorunda kaldığımızda. Ama bunlar da bir yaşam belirtisi değil midir sizce? Bir şeyler için çaba göstermek bunun karşılığını alsak da alamasak da bir şeylerin bizim için önemli olması ve onlara duygularımızı katmamız bizi hayata sıkıca bağlayacak şeyler değil midir? Kitabı okurken bir gecede hayat ışığını yeniden bulan bir adamın heyecanına ve mutluluğuna tanık olmak beni de mutlu eden, şanslı ve canlı bir hayata sahip olduğumu düşündüren bir noktaydı. Evet, canlı bir hayatım var çünkü hissediyorum, bir şeyler için çabalıyorum ve hayatın sıradanlığa yer verilemeyecek kadar kısa olduğunu biliyorum diye düşündüm kendi kendime. Bu yazıyı okurken siz de kitaptaki adam gibi bir hayatınızın olduğunu düşünüyorsanız bu hayat ışığının aydınlığına siz de tek bir günde, bir gece de hatta bir dakikada bile sahip olabilirsiniz. Yaşamaktan zevk almaya çalışın. Mesela en son ne zaman kendinize vakit ayırdınız, bir şey için risk aldınız ve onun heyecanlı sonucunu beklediniz, ne zaman planlarınızda ani bir değişiklik yapıp bunun mutluluğunu hissettiniz ve en son ne hangi filmde ağladınız mesela? Yaşamla olan bağın kopmaması için yaşamaktan zevk almak gerekir. Hayattan zevk almak da yaşadığını hissetmekle gerçekleşen bir şey değil midir? Berfin Nur SARIOĞLU 21501317