ARKAYA BAKMADAN HAYATA VEDA

İstanbul'dan okumak için Ankara'ya geldiğimde en çok duyduğum soru şüphesiz ki "Emin misin?" idi. Tuhaftır belki ama emindim. 18 yaşında bir genç olarak İstanbul beni yormuştu. Bu yüzdendir ki ne kadar evim burnumda tütse de Ankara'ya gelmek verdiğim en güzel karardı. Elbette Ankara dünyanın en küçük şehri değildi ama İstanbul'a kıyasla pek de büyük sayılmazdı. Hayatımı minimize etmek istediğime o zaman karar verdim. Tabii ki Christopher McCandless gibi radikal bir karar alıp her şeyden vazgeçmedim. O idealist bir adamdı. Ailesi için üniversiteye gitti ama meslek sahibi olmak istemedi çünkü hiçbir zaman kariyer peşinde koşmanın hayatın gerçekliği olduğuna inanmadı. 22 yaşına geldi ve işte o zaman o büyük kararı verip kendini doğaya bıraktı. Ben de kendi hayatımı istediğim şekilde değiştirdim. Tıpkı onun da yaptığı gibi. Aslında Alex (gezgin olduğu dönemde kullandığı isim) bu kararı, kim bilir belki de çok küçükken, yaşıtları o sırada nasıl göründüklerinin derdine düşmüşken vermişti. O aslında materyalist dünyayla olan bütün ilişkilerini kesmek istiyordu. Ne telefona ihtiyacı vardı ne de sahte arkadaşlıklara. Kimimize göre belki de o sahte hayat bizim gerçekliğimiz olmuştu. Sosyal medyadaki fotoğraflarımız, nerede ne yaptığımızı herkese söyleme isteği. Bunlar ne kadar her insana uzak gelse de aslında farkında olmadan her gün yaptığımız şeyler. Mesela sınıfta insanlar yüz yüze konuşmadan önce sosyal medyada birbirlerini takip ediyorlar. İlginç değil mi? Ama kabul edelim; bunu ben de yapıyorum, herkes de yapıyor. Bazı insanlar gelişen dünyaya ayak uydurabiliyor. Toplum nasıl isterse öyle olabiliyorlar. Aynı kıyafetleri giyip, aynı şarkılarla eğlenebiliyorlar. Fakat bazıları da bu gelişime ayak uyduramıyor. İnsan ne kendini kapatmalı değişen dünyaya ne de tamamen hayatını bu sanal evrene adamalı. Bana kalırsa her şey bir ölçüde olmalı. Ben, ne çok sosyal medya kullananı ne de hiç kullanmayanı savunacağım çünkü bu tamamen tercih meselesi. Tıpkı her şeyi bırakan Christopher gibi... Aslında o, en çok da parayla sahip olunan şeylerin hayatın gerçek zevklerini öldürdüğünü düşündü. Haksız mıydı ki sanki? Sahiden de paranın tek mutluluk kaynağı olduğunu düşünen insanların hayatında eksik olan tek şey gerçek mutluluk değil mi? Genelleme yapmaktan hoşlanmam, elbette böyle olmayan belki de yüzlerce aile vardır ama istisnalar da kaideyi bozmaz. Asıl gitme nedeni de şüphesiz şudur ki o mutluluğu seçti. Bu mutluluk öyle bizim anlayabileceğimiz türden bir mutluluk değil. Belki de yalnızca keşişlerin ve gerçek filozofların algı seviyesinde bir mutluluk. Film, bu duyguyu bana azıcık da olsa geçirebildi. İzlerken dakikalar boyunca kendimi onun hayatını yaşıyormuş gibi hissettim. Her şeyi bıraktığımı ve gittiğimi düşündüm. Yalnızlık bazen ne kadar korku dolu gelse de, izlerken tek başıma olup dünyayı karşıma almaktan gerçekten keyif aldım. Sıcacık evimde elimde bir kahveyle bu duyguyu tarif etmek ne kadar da doğru olur bilemiyorum. Düşünebiliyor musunuz iki yıl boyunca doğada tek başınızasınız ve size eşlik eden sadece kitaplar ve kuş sesleri. Ne annenizden bir haber alabilirsiniz ne de dünyada olup biten olaylardan. Aslında bu kelimelerle tekrar anlattığınızda çok da eğlenceli gelebilir. Sanki şehirden kaçıp iki günlüğüne köye gittiğiniz o zaman gelmiştir aklınıza ama bu durum tamamen farklı. Bunun onunla hiçbir bağlantısı yok. Bizim yaptığımız "kendini dünyaya kapatma" maksimum telefonumuzu kapatmaktan ibaret. O da yanlış anlaşılmasın, şarjımız bitmiştir diye. Onunki ise çok ciddi bir kendini soyutlama. Kimi destekler, kimi karşı çıkar ama ne dersek diyelim dünyadan böyle cesur bir insan geçti. Onun, bu gördüğümüz her şeyi bırakıp gitmesi çoğu insanda özenme duygusunu uyandırdı. Fakat herkesin aksine düşündükçe daha da imkansız olduğunu hissettim. Telefonmuş, teknolojiymiş... Bunların hepsi istense ya da kafaya esilse vazgeçilecek şeyler ama aile? Sevdiğin insan? Arkadaşların? Herkese oranla benim böyle bir deneyim yaşama isteğimin olmamasının en temel sebebi, arkama bakmadan gidemeyecek olmamdır. Her ne kadar kendimi bağımsız bir birey olarak görsem de bir karar almadan önce mutlaka etkileyeceğim insanları da düşünürüm. Bu tabii ki benim görüşüm. Kimine göre ben bırakıp gidemeyecek kadar çok bağlı bir insanım, kimine göre de o çok bencil. Son olarak ne kadar tartışsak da, Alex, kendisi ve idealleri için gitti. Düşünmedi belki geride bıraktıklarını ama kalsa mutsuz olacağına gidip mutlu olmayı seçti. Peki gitmek mi kolaydı yoksa kalmak mı? Bana kalırsa giden, yeni yerler görür. Yeni alışkanlıklar edinir mesela farklı insanlarla. Kolaydır gidene. Giden neye neden gittiğini bilir ve geride bıraktıklarından pişman olmaz. Olsa gitmezdi. Ya kalan? Kalana zordur. Kalan belki bir annedir. Alex'in annesi gibi endişelidir. Gidene ne olduğunu bilmez. Elinden gelen tek şey haber almak için beklemektir. Hayat tamamen bizim tercihlerimizden oluşur. Nasıl yaşayacağımız sadece bizi ilgilendirir. Cesareti olsa insan giden mi olmak ister, kalan mı? İşte asıl soru da bu.