Ben Canavar Değilim

Düşünme, sana söyleneni yap. Yaratma, yaratılana itaat et. Biz sana bu hayatta yapman gerekenleri zaten belirledik. Senin yegane görevin bunlara uyum sağlamak. Önce aileni sevmen gerektiğini bileceksin, kol kırılsa da yen içinde kalacak. Sonrasında okula gideceksin. Burada yapacaklarını sorgulamana gerek yok. Ayrıca buna zamanın da yok. Çünkü durursan dost olman dayatılan ama aslında rakibin olan diğerleri üzerine basıp geçecekler. Bizim zeka dediğimiz şey aslında sana dayattıklarımızı ezberleyip kağıda dökebilmen. Bu yüzden sınırını bil ve ezberle. En iyi notları alıp, en iyi okuldan mezun olduktan sonra da evlenmen gerekecek. Çünkü sen de senin yetiştirildiğin şekilde bireyler yetiştirmek zorundasın. Seçmediğin anne, baba ve kardeşlerin gibi o bireyleri de yani çocuklarını da seveceksin. Eğer yaşın biraz ilerlemişse ve bu dediklerimizi yapmamışsan seni ayıplarız. Çünkü toplumda ahlak diye bir şey var, rica ederiz bozma! Kuracağın bu küçük toplum parçacığına bakmakla mükellefsin. Her gün sabah yedide kalkacak, emirler almak ya da kurallarımıza harfiyen uymuşsan emirler vermek üzere yollara düşeceksin. Hayat bir çember, zamanla başladığın noktaya geri döneceksin. Nihayet artık dinlenebilirim dediğinde ise sonsuz istirahatine çekileceksin. Ve sen hep bu çemberde durmak zorundasın. Dışına çıkarsan diğerlerine kötü örnek olma diye seni etiketleriz ve hastane duvarlarına hapsederiz. Cümlelerimle çizdiğim bu tabloya baktığınızda hayır bu ben değilim diyebiliyor musunuz? Ben diyemiyorum. Evet, bu benim. Bu sizsiniz, bu sokakta yürürken yanımızdan akan her bir insan. İşin aslı ben ait olduğum bu sistemi seviyorum ya da sevdiğimi düşünüyordum. Ta ki Holden Caufield ile tanışana dek. Kendisiyle geçen sene tanışmıştım, çavdar tarlasında öylece durmuş çocuklara sakın diyordu, gelmeyin bu tarafa. Göz göze geldik. Nereye gidiyorsun dedi. Onun beni oyalamasına izin veremezdim. Hızlı hızlı yürüdüm bu yüzden kitabın sayfaları boyunca. Her bir sayfayı geçtikçe ardımdan seslendiğini duyuyordum. Gitmek zorunda değilsin, koşmak zorunda değilsin, bu hayatta kendinden başka yetişmen gereken hiçbir şey yok diye bağırıyordu. Bak bana ben özgürüm, sizlere tiksinerek baktığım, size dahil olmadığım ve hiçbir yerde tutunamamakla küçümsediğiniz ben sizin boyun bağlarınızı taşımıyorum. Bunları söyleyen daha on altı yaşında bir çocuktu ve ben ona ne kadar güvenebilirdim. Holden'ı okudukça inkar ettim ama bir yandan da seviyorum dediğim hayat çemberini sorguladım. Fakat hayır, yanılıyordu. Elbette ki sevecektim insanları ve elbette ki çalışacaktım gelecek güzel günler için. Holden bizim masumiyetimizi kaybettiğimizi iddia ediyordu. Hayır, yanılıyordu. Beni hiç tanımayan bu şımarık çocuk, bana sen masum değilsin diyerek ithamlarda bulunuyordu. O zaman açıklasana Holden masumiyet ne demek? Ben sistemin itaatkar bir parçasıyım, evet. Ama senin yalanlarından söylemedim hiç ben. Senin insanlara yaşattığın hayal kırıklıklarını ve küçük düşüşleri hiç yaşatmadım. Şimdi hangimiz masum? Sisteme aidiyetim nedeniyle gözünde canavar addettiğin ben mi? Yoksa zincirin halkasını kırmayı başardığını düşünen ama sürekli yalanlardan beslenen sen mi? Bu bahsi bir kenara bırakacak olursak, Holden'ın düşündüğünün aksine biz ötekileştirmiyorduk onu. O kendini ötekileştiriyordu. Ve inanın bana bizler çavdar tarlasındaki Holden'ın sandığı gibi çocukların masumiyetinden beslenen canavarlar değiliz. Sistemin bir parçası olmayı bu kadar istemiyorsa ve hayatı bu kadar sevmiyorsa neden kontrolü eline alıp yaşamına son vermiyordu Holden? Bu soruyu düşünmüştüm kitabın sayfaları boyunca. Cevabı bulduğumda fark ettim ki bizim güçlü bir ortak noktamız vardı bu çocukla; kardeşlerimiz. Holden bu hayatta bir tek masumiyetine sıkı sıkıya bağlandığı kız kardeşini seviyor ve onun için hayatını sürdürüyordu. Haklıydı. Eğer bu hayatta kalınacaksa sizi bağlayan bir şeylerin olması gerekir. Tıpkı benim gibi oda kendinden çok kardeşini seviyor, onu kolluyor ve gözetiyordu. Bu cevabı bulduğumda eskisi gibi şiddetle inkar edemedim onu, eskisi gibi şımarıklıkla itham edemedim. Evet, belki anlayamadım ne istiyor bu hayattan ama yüreğinde bir parça olsa da sevgi taşıdığını gördüğüm bu insana kayıtsız kalamadım. Bu nedenle sana saygı duyuyorum Holden Caufield. Bir gün yine aynı çavdar tarlasında görüşmek dileğiyle...