KANATLANAN YALNIZLIK

"İnsan, yalnızlığı idrak etmek için şiir ya da roman yazar, bilirsiniz." (Arka kapak yazısı) Söyleyemediklerini kelimelerle daha kolay anlatabileceğinden midir, yoksa yalnızlığı kendi içinde yaşamasından mıdır bilinmez ama yalnızlığı iliklerinde yaşayan biri için bir kurtuluş yoludur yazmak. Bir şekilde, ağzından çıkması mümkün olmayan, yalnızlığınızı betimleyecek cümleleri, yazı yoluyla anlatmaya çalışmak ister insan. Yalnızlığın bir nebze azalacağı düşüncesini arkasına alarak yazarken, yalnızlığa sebep olan olayları teker teker gözünün önüne getirir yazan kişi. Yalnızlığını betimlerken, bambaşka bir dünyanın içine girer ve bir kurtuluş arayışına girer; ya da yalnızlıktan hoşnut bir biçimde kendi dünyasını anlatır ve böylece yalnızlığını tam anlamıyla idrak eder. Elif Türker, Sevgili Alef isimli romanında, yalnızlık ile yalnızlığın getirmiş olduğu yazma isteğini şu cümlelerle anlatmıştır: "Kadının güzel gülüşünden kendimi sıyırmayı başardığımda, bu dünyada herkes yalnız uçar; kanatlarımız, yalnızlıklarımızdır; o yüzden kitap şeklindedir, bakın, dedim ve ona sırtımdaki kitap kanadımı gösterdim." (s. 69) Hayatta, herkesin yalnız olduğunun belirtildiği bu alıntıda, yalnızlıklar kanatlara, kanatlar da kitaplara benzetilmiştir. Kanatlar, insanların kaçışı için birer simgedir belki de. İnsan, yazdıkları kadar vardır ve yazdıkça daha ötelere gidebilir; yazdıkça iç dünyasını dışarı aktarabilir ve yazdıkça farklı dünyalara girebilir. Aslında insan yaşamı da bir nevi birisinin yazısı niteliğindedir ve herkes o yazıda yazılanlara göre yaşar. Yalnızlıklar, o yazının içerisinde kendiliğinden yer almaktadır ve insanlar, kitapta yazıldığı şekilde yaşarlar hayatı. Hayır, hayır; dini boyutundan bahsetmiyorum olayın, yanlış anlaşılmasın! Hayattaki düzenden bahsediyorum aslında ben. Hayatımız belli bir döngü içerisinde sürüp gitmektedir ve döngüyü değiştirmek, ancak kalemi kendi elimize aldığımız zaman mümkün olacaktır. "Bu romandan çıkmam lazım" (s. 74) dediğimiz anda kontrolü kendimiz alabiliriz ancak. Elif Türker'in Sevgili Alef isimli romanını okuduğumuzda da fantastik dünya ile gerçek dünya arasındaki geçişler, bize, kalemi kendi elimize aldığımız zaman romandan çıkma fırsatını elde ettiğimizi anlatıyor aslında. Kendi içimizde yaşadığımız yalnızlıkların, kalemimizin ne yazdığına bağlı olarak değişebileceğini anlatıyor biraz da. Fantastik dünya, yazdığımız dünya iken gerçek dünya ise yalnızlıklarımızın dış yüzünü, dışa aktarımını ele alıyor. Yalnızlığın ele alındığı kısımlar, bize kalemin ne kadar güçlü bir silah olduğunu anlatıyor. Elif Türker, kalemin gücü hakkında şöyle söylüyor: "Ve yalnızlık, insana inanın her şeyi yaptırabilir. Belki de sırf bu yüzden dünya üstünde işleyebileceği en büyük günahı işler ve yazdıklarında onlarca insanı öldürebilir." (Arka kapak yazısı) Yazmanın bazen bir insanı öldürebilecek kadar güçlü olduğunu ortaya koyuyor ve bu anlatımıyla temel iletisi olan fantastik dünya ile gerçek dünyayı harmoni içerisinde dışa aktarıyor. Şöyle devam ediyor sözlerine, Sevgili Alef isimli romanında: "Onlar gerçek değiller, diyeceksiniz ya, demeyin. Belki sadece hayaldir, belki de rüya; hatta belki de her ikisi birden. Hadi daha ileriye götürelim ve diyelim ki gerçeğin ta kendisidir onlar. Hiçbir gerçeğin olamayacağı kadar gerçektirler hem de. Çünkü bilirsiniz, hayal ve rüya bir araya geldiği vakit gerçekten söz edilebilir ancak." (Arka kapak yazısı) İnsanın yazdığı her kelimeyi bir rüya veya hayal olarak görüyor. Bunların kimi zaman gerçek dahi olabileceğini söylüyor. Gerçeğin, yalnızca hayal ile rüyanın bir arada olması durumunda ortaya çıkacağını belirtmesi, romanın içerisindeki metinler arasılıkların nedenini açığa çıkarıyor. Kişinin yalnızlığı, hayal ve rüyanın bir arada olduğu durumlarda tam anlamıyla gerçeklik kazanıyor ve o kişi, yalnızlığıyla yüzleşmek zorunda kalıyor. İşte o vakit, Muhammed Fatih ÖZCAN 21601777 gerçekliğin ortaya çıktığı ve kişinin iç dünyasıyla yüzleştiği vakit, kalemler ortaya çıkıyor ve yalnızlığı anlatmak için harekete geçiliyor; kalemler, en güçlü silahlar haline gelerek gerçekliği olanca haliyle gözler önüne seriyor. Yalnızlık, kaleme döküldüğü anda tüm gerçekliği ile belirerek insanın iç dünyasının yansıması olarak ortaya çıkıyor ve bu iç dünyanın yansıması; insanların kanatlanarak bir kaçışa erişmesine, yalnızlığını geride bırakarak veya yanına alarak bir şekilde bulunduğu konumdan kaçmasına yardımcı oluyor. Bu kaçış, insanı kimi zaman farklı gerçekliklere götürüyor; kimi zaman ise yepyeni bir hayal dünyasına, yepyeni rüyalara...