Kahramanlarımız ve Çocukluklarımız

Süper kahramanlar çocukluklarımızın kendisiydi. Her sabah erkenden kalkıp izlediğimiz çizgi filmler, okuldan gelir gelmez televizyonun başına koşmamıza neden olan süper kahramanlar sadece filmlerin değil çocukluklarımızın da ana karakterleriydiler. Superman de bizdik Batman de. Örümcek Adam gibi en iyi biz uçardık ve iş dünyayı kurtarmaya geldiğinde kimse elimize su dökemezdi. Çocukluğumuzun hayali şimdiki gerçekliğimizden daha güzeldi belki de kim bilir? Sunay Akın Türkiye'nin sayılı emekçilerinden. Ünlü olurken dişe dokunur, insanlara yardım edecek uğraşlar bulan insanlara rastlamak kolay değil maalesef ülkemizde. Sunay Akın gibi bir anlatım ustası karşısına çıkınca, karşısına oturup dinlemekten kendini alıkoyamıyor insan. Sunay Akın hep çocukluğu canlandırır benim gözümde. Oyuncak Müzesi'nin kurucusu olması yüzünden olsa gerek anlatımlarında hep kendimi, çocukluğumu buluyorum. Ne de heyecanlıydık kahramanlar dünyasında yaşarken! Gerçeklikten bağımızı koparmış, izleyici olmaktan çıkmış kahramanın kendisi olmuştuk. Çocuklar gerçeklikle bağlantıyı henüz kuramamış oldukları için kendilerini hayal dünyaları içine atarlar. Hayali arkadaşlar, kahramanlar, yaratıklar... Hep iyiler kazanır o dünyada. Kötüler günün sonunda daima mağlup edilir, dünya kurtarılır. Delilik ile dahilik arasında ince bir çizgi varsa çocuklar mutlaka bu çizginin dahilik tarafına yakın olmalılar. Gerçeklikten uzak olmaları, onlara dünyayı kimsenin göremediği bir bakış açısıyla görmelerini sağlıyor. Mantık bizi belli bir noktaya götürebilir ama hayal gücü bizi istediğimiz her yere ışık hızında götürür. Çocukların dünyası bunun için özeldir. Üst insan diye bir kavramdan söz edeceksek belki de çocuklar için kullanmalıyız bu terimi. Maalesef dünya insanı kirletiyor. Büyüdükçe sadece hayalleri değil kendi de küçülüyor. Yapacaklarının önüne sınırlar koyuyor. Sınavlardan istediği puanları alamayacağından, istediği mesleği yapamayacağından, hayallerini gerçekleştiremeyeceğinden emin bir tür haline geliyor insanlar. Gidin ve bir yetişkine bir dilek hakkı olsa ne isteyeceğini sorun. Cevabın büyük paralar, evler, arabalar, prestij ve güç olacağına şüphe yok. İstedikleri ne olursa olsun belli sınırlar içinde dile getirirler istediklerini. Peki ama bir çocuk nasıl cevaplar bu soruyu? Uçmayı isterdi bir çocuk, bir diğeri istediği hayvana dönüşmeyi dilerdi, bir tanesi şeker ve çikolatalarla dolu bir dünya isterdi kesinlikle! Yetişkinlerle çocuklar arasındaki fark bu kadar büyük işte. Çocukların hayallerinde hiçbir sınır yok, ne istiyorlarsa onu söylerler. Zaman, mekan ve mantık önemli değil onlar için. Süper kahramanların hepsi de birer çocuktur aslında. Hiçbiri sınırlamalar içinde yaşamaz. Superman'in uçmak için kanatlara ihtiyacı yoktur mesela. Hiç kimse Red Kit'den hızlı değildir. Hayalet Casper duvarların içinden geçebilir. Temel Reis sadece ıspanak yiyerek dünyanın en güçlü adamına dönüşebilir. Tıpkı çocuklar gibi onlar için sınırlama denen bir şey yoktur. Belki de bu yüzden çok sevdik süper kahramanları. Kendimizi gördük onlarda. Yetişkinlerin mantıksız bulduğu şeylerin hepsi vardı onlarda. Küçükken Superman'ın Clark Kent haline özendiğimi hiç hatırlamıyorum mesela. Superman'in gerçek olabilmesi için Clark Kent'e ihtiyaç yoktu ki. Clark Kent sadece Superman'i yetişkinlerin de benimsemesini sağlayacak bir sınırlandırmaydı. Çocukluğumuzu özlüyoruz belki ama ondan kaçmak yerine onu sahiplenirsek özlemimizi dindirebiliriz belki. Kendimize sınırlar koymaktan, önümüze engeller çıkarmaktan vazgeçersek bir nebze olsun bir çocuğa veya süper kahramana dönüşebiliriz belki. Unutmayın bütün süper kahraman fikirleri bizlerden çıktı ve onları hayallerimizde yaşatanlar da yine bizleriz. Dünyayı çocuklar kurtaracak, hayal güçleriyle ve fikirleriyle. İyilikle kurtaracaklar, engelleri yok sayarak. Hepsi birer süper kahraman onların. Umalım da içimizdeki süper kahramanı yani çocuğu bir gün biz de kurtarırız. Çağrı ÇAVUŞ