Sahte Dünyadan Gerçeğine

Günaydın Truman! Tüm insanlar hep bir ağızdan selamlıyor Truman'ı . O uyandığında saatin kaç olduğu ve nerede oldukları önemli değil onlar için. Her ne olursa olsun Truman'ı izlemeliler. 1998 yapımı film daha o zamandan bizlere 21. yy televizyonu hakkında haber veriyor. Televizyon evlerimizin vazgeçilmezi haline geldi artık. Neredeyse evimizin bütün odalarında bir televizyon var. Tüm aile oturup onun başında harcıyoruz saatlerimizi ; dizilerle, reality showlarla, evlilik programları ile yaşıyoruz. İnsanların özel hayatlarının an be an kayda alınıp tüm dünyaya yayımlandığı reality showlar, ahlak fukarası, kalitesiz, gözü para puldan başka bir şey görmeyen insanların hep birlikte eş aradığı evlilik programları, kimin kiminle olduğunun belli olmadığı, yedisinden yetmişine tüm halkın manevi değerlerini esnettikçe esneten sonra ortada ahlak namına bir şey bırakmayan pembe diziler... Hepsi bugün beş dakika dinleneyim diyerek başına oturduğum televizyonda karşıma çıkanlar. Ancak bu beş dakikalarım birkaç saatlere kadar çıktı ta ki televizyon beni şuursuzlaştırana dek. Benim için, bizim için bir vazgeçilmez haline geldi. Anne ve babalarımız "Aman dışarı çıkmasın tehlikeli " diyerek televizyonun önüne oturttular, böyle oyaladılar bizi . Öyle ya yoksa nasıl başa çıkabilirlerdi bizimle. Sonra kendi çocuklarından ve yeni nesilden şikayet etmeye başladılar ama hepimiz bunları televizyondan öğrenmemiş miydik? Televizyon bana sahte bir dünya kurup neyi nasıl yapmam gerektiğini ve nasıl olmam gerektiğini öğretti. Ben ergendim o yüzden hırçın olmalı , sürekli bağırıp çağırmalıydım. Yeni yetme dedikleri yaşta sevgili edindim çünkü televizyon kıyafet değiştirir gibi sevgili değiştir dedi. Sevgi, anlamı olmayan bir şeydi önemli olan tek şey paraydı. Zengin olmak için elimden geleni yapmalıydım en iyi okullara, kurslara gitmeliydim ve en saygın şirketlerde çalışmalıydım. Arabalarım, evlerim, arsalarım olmalıydı. Olur da canım sıkılırsa alışveriş yapardım, televizyon şöyle diyordu: "Tüket!" Erkekler hakkında da çok şey öğretmişti televizyon bana. Onlara insan muamelesi yapmamalı, katı bir feminist olmalıydım. Aile ve aile değerleri, akraba bağları, eş dost bunlar taş devrinde kalmıştı. Kimseye ihtiyacım yoktu. Kendi ayaklarımın üzerinde kendim durmalıydım, kimsenin parasına, sevgisine ve dostluğuna ihtiyacım yoktu. Tüm bunların hepsi anne ve babamın beni önüne oturttuğu televizyon sayesinde (!) idi. Bir de beş dakika dinleneyim diye izlediğim televizyon programları sebep oldu tüm bunlara. Tüketimi, parayı ve ahlaksızlığı modernlik adı altında beynime pompalayan televizyon benden tamamen yeni bir ben çıkardı. Tıpkı Truman'ın yaşamı gibi sahte bir hayat yaşadım. Televizyon ne dediyse ve nasıl davranmamı istediyse öyle yaptım. Sevdiklerim televizyonun sevmemi istedikleriydi. Yaşamım yalnızca para ve tüketim üzerine kuruluydu çünkü televizyonun örnek insan modeliydi bu. Aklım televizyon kumandasının tuşuna bastığım ilk gün yok olmuştu. Aklımı televizyona kiraya vermiştim, o ne derse ona inanmıştım. Hayatımdaki televizyonun bana kurduğu sahtelikten ibaretti Truman'ın dekordan ibaret olan sahte hayatı gibi. Başlarda saçma bulduğum film anlamlı bir mesaj göndermişti bana. Şöyle sesleniyordu yönetmen : "Truman gözünü dünyaya açtığı ilk günden beri kendi için kurulan bu sahte hayatı yaşıyor, o ancak yıllar sonra hayatının sahte olduğunu fark etti. Peki ya sen ne zaman fark edeceksin? Ne zaman kiraya verdiğin aklın başına gelecek de televizyonun senin için dizayn ettiği dünyadan gerçek dünyaya adım atacaksın?" Truman filmin sonunda kendi için hazırlanmış sahte dünyanın kapısından çıkıp gerçek dünyaya adım atmıştı. Sahi ben ne zaman televizyonu kapatıp gerçek dünyaya adım atacaktım? Ne zaman televizyonun istediği insan değil de olmam gereken kişi olacaktım? Merve KİRAZ