Yolculuk Molası

Size daha yeni yeni fark ettiğim bir şeyden bahsetmek istiyorum. Büyüyoruz. Elimizde olmadan, zaman yanımızdan öylece akıp giderken, yaşlanıyoruz. Çektiğimiz bir fotoğrafın, girdiğimiz bir sınavın ne kadar geride kaldığını anladığımızda aynaya bakma ihtiyacı duyuyor insan istemsizce. Zamanın kendisine neler yaptığını görmek istercesine. Gördüğüm şey beni şaşırttı açıkçası. Baktığımda kendime, hala yaşım küçük olsa bile, nasıl zaman bu kadar çabuk geçebilir diye düşünmeden edemedim. Sanki bir yolculuk sırasında, arka koltukta kafanı pencereye dayıyorsun, arabanın o tatlı homurtusuyla uykun geliyor. Fakat uyumak istemiyorsun, gittiğin yolları, etrafındaki her şeyi görmek için etrafına bakmak istiyorsun. O ağaçların, dağların güzellikleri seni senden alıp yüzlerce hayaller kurduruyor, fakat uyku işte bu, gözlerini kapatmak için yakıcı sinyaller geliyor beyninden. Öyle zorlanıyorsun ki uyanık kalmakta, yolculuğa devam etmekte, bir an uyuyup kalmaktan korkuyorsun. Hayatı, zamanı da buna benzetirim ben. Bazen öyle zevk alırım ki yaşamaktan, zaman öyle hızlı geçer ki. Fakat öyle günler gelir ki, ayakta kalmakta zorlanırsın, mecalin kalmaz. Seni yıkan şeyler olur, uyanık tutmakta zorlanırsın kendini. Geçmez bir türlü zaman, bitmez yolculuk. Fakat yolun sonuna geldiğinde ya da yolculuğa bir mola verdiğinde, baktığın zaman aslında öyle çabuk bitmiştir ki o yol, sanki o uyur uyanık halleri, zorlukları yaşamamış, hayalleri sen kurmamışsındır. Geçip bitmiştir. Büyümüş, hatta yaşlanmışsındır. 'Büyümek, yaşlanmak kötü bir şey değil.' dediğinizi duyar gibiyim. Evet, haklısınız. Ben de sizinle aynı fikirdeyim fakat zaman acımasız geliyor bana. Yolun sonuna ne zaman varacağını bilmiyorsun, sadece gidiyorsun hiç bitmeyecekmiş gibi. Bu yolculukta arabana -dünyana- bir sürü insan alıyorsun, bazıları yanına oturuyor, seninle birlikte yolun sonuna kadar gitmek istiyor. Bazıları da yolun bir kısmında inmek istiyor, bazılarını da sen indirmek istiyorsun. Bu arabanın içinde çok zaman geçiriyorsun, bir sürü anın birikiyor ve yolun sonuna aniden vardığında, bunun ne kadar az olduğunu fark ediyorsun, ya da şöyle söyleyeyim, ne kadar kısa sürdüğünü. Bu kısa yolculuğu bir yerde biriktirmek, bazen de içlerine girip tekrar yaşamak muazzam olmaz mıydı? Bana sorarsanız, bunun en mümkün yolu fotoğraflar. Hayır, videolar değil, mümkünse eski tip bastırılmış fotoğraflar. Onlara baktığımızda, o an yaşadığımız olay bir anda beynimize hücum ediyor, kalbini o anki duygularla dolduruyor aniden. Gözlerinizi dolduruyor, ağlatıyor, o ana götürüyor sizi. Düşünün ki, yaşam yolcuğunuzda bir fotoğraf makineniz var ve bu kısacık yolculuğun her anını hem hayallere dalmış ve mutlu bir şekilde, hem de uykulu anlarınızda çekiyorsunuz. Yolun yarısında ise elinizde bir sürü anı birikiyor. Belki daima hafızanızın bir köşesinde duran, belki hatırlamak istemediğiniz, belki de önemsiz, unuttuğunuz bir an. Her baktığınızda fotoğraflara, o unuttuğunuz günleri, size çabucak geçiyor gibi gelen ayları, tek tek hatırlıyorsunuz. Yolun yarısı dememe bakmayın, işte bunu hiçbirimiz bilemiyoruz. İşte zaman böyle bir şey. Elimden geldiğince zamanı yakalamaya çalışıyorum. Sona geldiğimde ya da fark ettiğimde zamanın ne kadar çabuk geçtiğini, aynaya baktığımda sadece yüzümdeki kırışıklıkları değil, geçirdiğim onca zamanın, ışıltılı ya da sönük, her nasıl olursa olsun, yansımasını görmek istiyorum. Elime aldığım fotoğraflarda, zamanın acımasızlığını değil de, ona nasıl karşı koyduğumu görmek istiyorum. Ya da ona nasıl kucak açtığımı. Çünkü zaman sana değil, sen ona ayak uydurursun. Zaman geçer, biz büyürüz, yaşlanırız, arabamız yolun sonuna geldiğinde, biz ineriz. Fakat yol hiç bitmez. O hep devam eder. İlke Sarı