KANATLANMAK

En küçük bir haksızlığa, en çok da tutsaklığa katlanamıyorum. Beni yakından tanıyan insanlar, benim için hep sen burcunun insanısın, özgür olmak senin doğanda var derler. Kimileri telefonları olmadan yaşayamaz, kimileri paraları olmadan. Ben ise kanatlarım olmadan. Peki gerçekten de gökyüzünde uçan bir kuş kadar bağımsız mıyım yeryüzünden? Kafeste duramayacak kadar istekli mi kanatlarım? 19 yaşındayım. Üniversitede de dahil olmak üzere hiçbir zaman ailemin beni üzecek kadar kısıtladığını düşünmedim. Farklı bir şehirde eğitime başladığım için hep çok mutlu oldum. Ailemden uzakta, canım ne isterse onu yapabileceğim bir şehir. Beni benimle bırakan bir hayat. Ankara'ya gelmeden önce onlar da tüm anne babalar gibi çoğu zaman hayatıma karıştılar. Sevgilim olmasını istemediler, derslerime engel olmaması için arkadaşlarımla dışarı çıkmama izin vermediler. Ağlıyordum, kendimi rafımda duran tüm o antika eşyaları kırarken bile bulabiliyordum. Acıtıyordu, her geçen gün daha çok acıtıyordu özgürce gökyüzünde uçmamı engellemeleri. Onlara kızıyordum. Bir senem, umutsuzca hazırlandığım o sınav senesi benim için hayatımın en berbat zamanlarıydı. Yemek yemiyordum. Evde konuştuğum hiç kimse yoktu. Kedimle oturup evde saatlerce vakit geçiriyordum. Ders çalışmak artık bir zorunluluktan çok iğrendiğim bir eyleme dönüşmüştü. Dışarı çıkmak, sevgilimi görmek hepsi birer hayal gibiydi. Sevgilime sarılmak istiyordum, arkadaşlarımı çok özlemiştim. Onlarla saatlerce sohbet etmek geliyordu içimden. Fark ettim ki bazen kaybetmeden anlayamıyorsunuz ya elinizdekilerin değerini, işte o zaman hayatın gerçeklerini görebiliyorsunuz. Bağımsızlık duygusunu tadamamanın kırıklığnı. Kendimi ifade etmek benim için en zor kısımdı. Ebeveynlerime karşı hep haklarımı savundum. Beni anlamayacaklarını bile bile. Sevgilimden ayrılmama neden olmamaları için elimden geleni fazlasıyla yaptım. Sadece onlara da değil. Aramı ailemle düzelttim derken bu sefer de sevgilim de kıyafetlerime karışıyordu. Arabayı nasıl sürmem gerektiğini anlatıp hep kendi direksiyonu almaya çalışıyordu. Ayrılmak istemediğimi bile bile beni buna zorluyordu. Anlamıyordu. Uçamamanın benim için ne kadar önemli olduğunu o da herkes gibi görmezden geliyordu. İkna etmek zor olsa da en sonunda, kararlarıma saygı duyup hepsi benim yanımda oldular. Neden mi? Çünkü insanların özgürlüğünü elinden almak, acı ve mutsuzluk dışında bir görev üstlenmiyor. İnsan nasıl sadece iki duyguyu birden şiddetle yaşayabilir merak ediyorsanız eğer, kendinizi hapsedin. Göreceksiniz, acı ve hüzün kaplı bir dünyanın içinden çıkmanın ne kadar zor olduğunu. 12 Yıllık Esaret'i okuduğumda anladım neden bu kitabı ısrarla bana tavsiye ettiklerini. Baş karakterin benimle aynı duygulara sahip olduğunu gördüm. Onun da özgür olmaya hep ihtiyacı olduğunu. Kitap, adından da anlaşıldığı üzere, siyahi bir adamın kaçırılıp köle olarak satılması ve on iki yıl boyunca esir kalmasını anlatıyor. Özgür olmayı seven ve savunan bir insan olarak kitabın beni rahatsız edeceğini biliyordum ki, etti de. Ama son satırlara geldiğimde ağlamamın sebebi sadece kendimi tutsak ve acı dolu hissetmem değil, kitabın gerçekten anlatılan olayları yaşamış biri tarafından yazılmış olması. Gerçek bir hikaye. Tek bir his. Kitabı okuduktan sonraki iki gün boyunca benimle olan tek bir duyguya sahip oldum, korku. Bana ağır geliyor. Korkuyorum. Ya benim de kanatlarım koparsa? Ya hiçbir zaman geri kazanamazsam? Sınav senemde yaşadıklarım tekrar benliğimi sararsa? Dünyaya gelirken insanlığa verilen en büyük şans ya bende yine yok olup giderse? Düşüncesi bile içimi yememe sebep olurken siz, hiçbir insanı değersizleştirmeyin, onlara zarar verecek kadar engellemeyin. Çünkü gökyüzü en son sınırdır.