ÇAĞIN ADAMI

Yukarıdaki satırları okuduktan sonra yurt odamdaki minicik buzdolabını açıyorum. En alt rafta üç farklı çeşit süt bana göz kırpıyor. Laktoz intoleransım olmamasına rağmen kutularca laktozsuz süt, vegan olmamama rağmen soya sütü ve en havalılarından pembe pembe yağsız sütler. Eminim yazar kitabı günümüzde yazsaydı yağsız sütün tahtını soya sütüne kaptırdığını bilir ve betimlemesini onun üzerinden yapardı. Yazarı bir yana bırakıp, benim dolaba dönersek; sahiden neden normal süt bulunmuyordu dolabımda? Büyük ihtimalle soylu vücudum mevcut olanın en iyisini hak ettiği için. Kafamı dolaptan kaldırıp, etrafıma bakınıyorum biraz. Masamın üzerinde gökten düşen üç elma misali Ipadim, Iphoneum ve MacBookum yardıma hazır ve nazır bir şekilde bekliyorlar. Yok yok holding falan yönetmiyorum en fazla Starbucks'ta alışveriş sitelerinden gelen maillerime bakıyorum. Sonra sağıma dönüyorum. Buzdolabının üstünde sıra sıra kremler. Göz, dudak, vücut, yüz için ayrı ayrı nemlendiriciler. Hayır, mankenlik çekimlerim falan yok sadece sistemin istediği şekilde bakımlı olmaya çalışıyorum. En son pencereye dönüyorum ve bulutlarda hayatımın sahteliğini görüyorum. Size de oluyor mu hiç, yaşadığınız hayattan tiksiniyor musunuz? 1 Loe, Erlend. Doppler. Digital image. Http://kitap. ykykultur. com. tr/. YKY, n. d. Web. Tiksinmiyorsanız ya gerçekten sistemin kalıplarına uymuyorsunuz ya da yaşadığınız hayatın farkında bile değilsiniz. Eğer tiksiniyorsanız ve ne yapacağınızı, nereye gideceğinizi bilmiyorsanız siz de bendensiniz. Belli bir süredir içimde dinmek bilmeyen bir nefret duygusu var. Yaşadığım hayattan, insanlardan, beni bu hayatı yaşamaya mahkum eden her şeyden nefret ediyorum. Sanki bir tiyatro oyununda oynuyormuş gibiyim. Dekoru çok iyi, oyuncuları birbirinden yeteneksiz bir oyun. Başrol oyuncusu da ben. Oyunu bırakıp gitmek istiyorum ama bırakamıyorum. Birine anlatsanız büyük ihtimalle başrol oyuncusu olmak için can atar. Zaten siz de fark ediyorsunuzdur, birçok insanın hayatlarını bu rüya sandıkları kabusa doğru çevirmeye çalıştığının ama gelin ben size bir de oyunun kulisinde neler dönüyor onlardan bahsedeyim. Ana mekan Ağaoğlu'nun ''yaptım, olacak'' dediği apartmanlarından biri. Öyle dediğime bakmayın, akıllı ev bunlar, parmak iziyle falan giriliyor. Apartmanda beş yüz daire falan var ama otoparktan girince çoğunlukla kimseyle karşılaşmadan eve çıkarsınız. Maazallah biriyle karşılaştınız, başınızı öne eğip ''iyi akşamlar'' diye fısıldıyorsunuz. Ne de olsa dışarıda herkese sahte merhabalar attınız bir de komşuyla samimiyete gerek yok. Markete falan gitmezsiniz. Ağaoğlu sütünüzü, gazetenizi kapıya kadar bıraktırır. Büyük adam valla şu Ağaoğlu. Oyunun diğer önemli sahneleri genellikle lokantalarda, spor salonunda ve alışveriş merkezlerinde geçiyor. Sanki kıyafet zorunluluğu varmış gibi süsleniyorsunuz lokantalara giderken. İlk önce statünüzü belli eden arabanızı, yolu kendi yoluymuş gibi kapatan ''vale''ye teslim ediyorsunuz sonra o ve çevresindeki birbirinin aynı lokantalarda yiyebileceğiniz yemeğinizi seçiyor ve yemekle beraber gelen, uzaya ulaşmasına ramak kalmış karabiber öğütücüsüyle yemeğe son dokunuşu yapıyorsunuz. Annenizin her türlü daha iyisini yapacağı yemeğe bir servet ödeyip yediklerinizi yakmak için spor salonuna geçiyorsunuz. Ama buranın da kuralı var. Spora değil de partiye geliyormuş gibi giyinmelisiniz. Ne de olsa insan ilişkilerinin en iyi yürüdüğü yerlerden biri. Ha, bu arada sadece mekanlar değil oyuncular da bir o kadar sahte. Zaten, köpek gezdirme bahçelerinde veya spor salonunda kurulan ilişkiler ne kadar sahici olabilir ki. Daha yazsam roman olacak bizim buralar, dışarıdan bakıldığında bir cennetken aslında cehennemin dünyaya yansımış hali. ''Toplum koleje girmeyi bir değer olarak sunduğu için artık o kişiliğini yok sayma halidir. Artık o koleje girmek için yarışır.''2der Kaybedenler Kulübü filminin bir sahnesinde. Son birkaç yıldır hayatımdan tiksinmemin nedeni de tam da bu işte. Toplum, kolejde okumayı bir değer olarak gördüğü için kolejde okudum, soya sütü içmek statü sembolü olduğu için soya sütü içtim. Bunları yaparken kendimi gizledim, aslında katlanamadığım ortamlara katlanıyormuş gibi yaptım. Ve şimdi biliyorum ki kitapta da dediği gibi '... çağımın başarısız bir adamıyım, ya da başarısız bir çağın adamıyım.'3 2 Örnek, T. (Director). (2011). Kaybedenler Kulübü [Motion picture]. 3 Loe Erlend, Doppler,(İstanbul, Yapı Kredi, 2016) 103