Ne Güzel Şey Hatırlamak Seni

Mavi Gözlü Dev'in bi'tanesi, vazgeçemediği eşsiz aşkı Hatice Piraye Hanım'a yazdığı mektupların üzerimdeki etkisini, elimden geldiğince anlatacağım. Kusurlarım için şimdiden özür dilerim çünkü bu güzel mektupları okuyup hala yazma şevkini kendimde bulamıyorum. Piraye'nin her bir özelliğine, en ufak zerresine dahi hayran olan Nazım Hikmet'in aşkına, bağlılığına her satırda tekrar tanık oluyoruz. Uzun yıllar süren ayrılıkları süresince ve hapiste geçen zor zamanlarda; Piraye her zaman yol gösterici, tutunacak dal olmuş Nazım için. Bazen rüyalarına girmiş, bazen sırf eski anılarla nefes almasını sağlamıştır. Teninin beyazlığı, kirpiğinin kıvrıklığı, ıslak dudakları, saçının salınışı gibi küçücük ayrıntılarla aşkını körükleyen, dikkat etmediğimiz şeylere bile devasa önem veren, basit şeyleri şairane bir şekilde bize aktaran Nazım Hikmet'in duygularını hissetmek için nasıl şeyler yaşamak gerekiyor acaba? Çünkü hiç yaşamasanız da özeniyorsunuz, merak ediyorsunuz; siz de istiyorsunuz bunlara sahip olmayı. Sanki okurken aşkı içiyorsunuz, nefesinize, içinize karışıyor somut bir varlıkçasına... Piraye'nin attığı adımın, yürüdüğü yolların, elinin hareketinin, ne düşündüğünün takipçisi Nazım ne kadar yazarsa yazsın hasretini dindirememiş. 17 yıl dile bile kolay değil ki ona kolay olsun. "Kara günler geçiriyoruz karıcığım. Güzel günler göreceğiz. Bunu laf diye söylemiyorum, buna inanıyorum karıcığım. Edison, her şeye rağmen, havasız camın içinde ateşin yanacağına nasıl inanmışsa öyle inanıyorum. Bir yıl ne demektir biliyorum karıcığım, bu bir yıl içinde benim değil senin çekeceğin ağrı ve yalnızlıktan üzülüyorum. Kendi derdim yok, sen varsın. Sana teselli diye kuru ve palavralı sözler yazmadım karıcığım, sana kalbimle kafamı yazdım." O kadar büyük şairlik yeteneğine rağmen ona neler yazsa yetmeyeceğini, bazen sözlerini karıştırdığını, aşkı karşısında neler hissettiğini kelimelerle anlatmanın kifayetsiz kaldığını iddia bile etmiş Nazım Hikmet. "Bilmem ki, ne yazayım, senin altın gözlü, güneş ışıklı başını kollarımın arasına alıp ona saatlerce bakmalıyım ki, ne söylemek istediğimi anlayasın." "... ve ben bir hayran çocuğum ki senin gözlerin önünde söyleyeceği sözleri bile şaşırıyor." Kitapta ilerledikçe artan bir umutsuzluğa da rastlıyoruz. Hapisten çıkamayacağını düşünüp mutsuzluğa yenik düşen Nazım Hikmet'in Piraye'ye yavaş yavaş veda edişini, o anın karanlığını, ayrılık çanlarının çaldığını hissedebiliyoruz. Derin bir bataklık gibi sarıyor bizi bu hisler. Gözyaşlarımızı tutmamızın bir anlamı kalmıyor. Belki onları akıttıkça acımız, Nazım'ın acısı hafifler diye düşündükçe boğuyor bizi. Sevdiğinden ayrı düşmüş olan bizmişiz gibi kaybediyoruz kendimizi. Bağrımıza keskin bir bıçak misali saplanan şey tüm olanlara rağmen vazgeçilmeyen aşk mı, Piraye'ye duyulan hayranlık mı, umutsuzluk yüzünden bir aşkın adım adım yitip gitmesi ve solması mı, yoksa bu hislerin hiçbirinin bize karşı hissedilmemiş olması mı? Derdimiz Nazım gibi yazamamak mı yoksa kimseyi Nazım gibi yazdıramamak mı? Her türlü o acıyı paylaşıyoruz, göğsümüz sıkışıyor. Bazen teselliler vermişler birbirlerine, korkularını, hezeyanlarını, aşklarını anlatmışlar korkmadan. Okurken bu açıklıktan çekiniyorsunuz. Ne kadar net, ne kadar cesurca diye düşünüp başınızı eğiyorsunuz. Mahremlerine burnunuzu sokmuşsunuz gibi hissetmekten kendini alıkoyabildiğiniz zamansa yine hayran oluyorsunuz aradaki saygıya, tutkuya, hayranlığa. Mesela birkaç dizede dünyanın en narin en naif tesellisini avutma çabasını görebiliyoruz. "20 senelik dostun olan evin yanmasına sırf senin dostun diye pek üzüldüm. çünkü senin dostun olabilmek saadetine erişmiş bir taş parçası bile benim için azizdir." Bu sözlerin ardından insan evinin yanmasına bile üzülemez ki. Yıllarca hasret çekmelerine rağmen sanki hep birliktelermiş gibi bir yakınlık hissi var tüm mısralarda. Özellikle bu dizelerde sanki Nazım'ın eli Piraye'nin omzunu okuyormuş gibi bir his sardı beni de. O görünmez eli duyumsadım. Bu kadar güzel mektuplar yazdığı için, duygu dünyamızı alt üst ettiği için, o kocaman sıcacık kalbi için Nazım Hikmet'e; Nazım'a kalbini veren, onu kendine bu kadar aşık eden güzel kadın Piraye'ye ve bu mektupları derleyip kitaplaştıran, bize ulaşmalarını sağlayan Memet Fuat'a tüm kalbim ve ruhumla teşekkür ediyorum. Gizem Kayretli