BİR KIYAMET SENARYOSU DÜŞÜNÜN

Bir kıyamet senaryosu düşünün ki sene milattan sonra 3001 ve insanlar Dünya'da birlikteliği sağlamışlar lakin karşılaşacakları son bir zorluk var, kendi kıyametleri. Ay'a doğru muazzam bir kütleye sahip ve Dünya'ya kıyameti getirebilecek bir meteor yaklaşıyor. İnsanların yapabilecekleri her şey tükenmiş ve naçar bir halde sonlarını bekliyorlar. Beklenen gerçekleşiyor ve Ay'ın astronomik boyuttaki kafatası ayrılıyor ve şaşırtıcı bir şekilde Dünya'ya yağan şey çarpışma kalıntıları değil, Ay'ın açığa çıkmış beyninden yayılan düşünceler. İnsanlar sadece ölmeyi bekliyorlardı oysa ki. Baş edemediler çünkü bir insan çok fazla düşünceye uzun süre maruz kalamaz ve kalmamalı, hele ki düşünce miktarı Ay boyutundayken. Kendi düşüncelerini ayırt edemediler, kayboldular düşüncelerin ten rengi boşluğunda ve ölmeyi beklerken insanlar daha kötüsüyle karşılaşmışlardı, yok olmuşlardı. Kurduğum kıyamet senaryosunu yaşıyorum sanki kafamda. Zihnimde parçalanmış bir Ay var ve o muazzam miktardaki düşünceleri kafamın içinde büyük bir gürültü yapıyor, sanki tek bir kişi değilim. Gece yatmadan önce ya da herhangi bir şeye odaklandığımda daha da fark edilir olabiliyorlar. Kafama takılıyor bazen, neden bu kadar gürültülü? İç dünyamda çeşitlilikleri sayesinde renkleri görebilmemi sağlayan gözlerimdeki duyu almaçları gibi olsalar da düşünceler, tıpkı kıyamet senaryosundaki Ay'ın insanları yok etmesi gibi ben de bir gün gürültünün içinde kaybolmaktan korkuyorum. Ay'a çarpıp düşüncelerin yağmasına neden olan meteorun aslında ne olduğunu bildiğimi düşünüyorum, iç ve dış dünyamda aynı anda yaşıyor oluşum. Bazen kendimi iç dünyamda yaşamaya kaptırdığım gibi bazen de dış dünyamda yaşamaya kaptırdığım oluyor. Bazen hiç yalnız kalmak istemeyip arkadaşlarımla birlikte bir şeyler yapmayı istesem de en az bir o kadar da yalnız kalıp Falanfilan galaksisinde kendi buzdan güneşimin sistemini tasarlamak istiyorum. Bu ikisi birbirine o kadar zıtlar ki, birlikte var olmaları benim için katlanılamaz olabiliyor. İç dünyamda yaşarken gerçek hayatta bir ekran koruyucusu gibi oluyordum. Geçici olarak duran bir görüntü olduğu gibi gözüküyordum arkadaşlarıma. Onlara arkadaşlıklarını sorgulattığım ve yakınlıklarını kaybettiklerim olmuştu. Öteki yandan da iç dünyama girmeyince de gerçek hayatın beni sıkmışlığı olmuştu tıpkı Adam gibi ve yine tıpkı Adam gibi ben de kendimi öldürmeye çalışmıştım, düşüncelerimde. Her gün fark etmediğimiz ama hepimizin hissettiği bir şey var, kendi ağırlığımız. Ben bunu fark ettiğimden beri gerçekten yaşadığımı değil de gerçekten yaşayamadığımı hissediyordum. Ben uzay zamanda, kara deliğin olay ufkunun ötesinde veya evrenin var olmayan 21 köşesinden birinde umursamazca süzülen bir tüy olmalıydım. Lakin onun yerine gerçekleşen dış dünya düşüncelerinin bana benim ağırlığımı hissettirmesi ve ben de bu yüzden kendimi düşüncelerimde ''dış dünya ben''i öldürmeye çalıştım, hem de otuz dokuz kez. Ölemedim Adam gibi, her defasında tekrar uyandım. Yazarın kitapta bahsetmediği gibi ben de her defasında nasıl uyandığımı bilemedim ve sorgulamaya başladım. Bu hayatta yaşayalı daha yeni 20 sene oldu ve ben tüm kalbimle buraya ait olduğuma inanmıyorum. Okuduğum kitaplarda, gördüğüm filmlerde ve hayalini kurduğum diyarlarda ağırlığımı hissetmiyorum, özgürüm ve beni o diyarlarda çekebilecek bir güç yok. Belki de sınanıyorum veya sınandığımı düşünerekten özel hissettirmeye çalışıyorum kendimi. Yine de sanmıyorum çünkü benim tek istediğim ağırlıksız olmak ve ağırlıksız olmak demek hiçbir güç tarafından çekilmemek kadar diğer hiçbir varlığa tesir edememektir. Sadece bir tüy olmaya çalışırken kendimi nasıl özel hissettirmeye çalışıyor olabilirim ki? Belki de hepimiz gece soğukta kalan bir köpeğin rüyasını yaşıyoruz. Ben ve Adam da kendimizi gerçekten öldürebilecek yöntemler denediysek de ölememe sebebimiz buydu, hepsi sadece bir rüyaydı ve rüyada her şey mümkün olabilirdi. Kulağa korkutucu gelebilse de aslında her şeyin bir köpeğin rüyası olabileceğini düşündüğümüzde gerçekte kendini öldürmek, ''gerçekte?'' kendini öldürmek haline geliyor. Gerçeklik kime göre gerçeklik? Cevap belki de bir köpeğe göre bir gerçeklik. Bilemeyiz ve bilemiyorum öğrenebilir miyiz. Lakin bildiğim bir şey var, bu bir köpeğin rüyası olabildiği kadar gerçek de olabilir, Adam'ın aksine ben dikkatli olmalıyım çünkü otuz dokuz şansım değil tek bir şansım olabilir.