-KORKULARIMIZDAN KORKMAMA SANATI-

Hepimizin yüzleşmek istemediği bir takım korkuları vardır. Yüzleşmek istemedikçe aslında daha da büyüyen , ama buna rağmen hala yüzleşmekten korktuğumuz... Oysaki yüz binlerce yıllardır, her zorluğun üstesinden gelmiş, hatta bu korkuları sayesinde yeni ve özgün ürünler yaratmış ve yaratmaya devam etmiş korku bükücülerimiz var . Ağır eşyalarını taşımaktan bıktığı için bir daha taşımacılık yapmamaya yemin etmek(!) yerine tekerleği icat etmiş mesela atalarımız milattan önce . Kabuslarından kan ter içinde uyanıp bunları bir daha görmemeyi dilemek yerine, sürekli gördüğü için filme çevirmiş bir yönetmen. Sürekli bulaşık yıkamak kabus haline geldiği için, bütün tabak çanakları çöpe atıp her yemek için farklı mutfak eşyası kullanmak yerine çamaşır makinesini icat eden kahraman kadınımız Josephine Cochrane* ve sayısız yaratıcı kişilikler gelmiş geçmiş bu dünyadan. Onlar belki tek başına bu işin üstesinden gelmişlerdir ki bu dışardan bakılarak anlaşılabir bir olay değildir- . Ancak korkularımızla tek başımıza baş edemiyorsak bile bundan vazgeçmemeliyiz. Demek istediğim, korkularımızla tek başımıza baş etmek zorunda değiliz. Korkularımız yüzünden kendimizi bir kafesin içine tıkıp istemeye istemeye o sınırlar içinde yaşamak zorunda değiliz. İşte ailemiz, ve eski dostlarımız bu günler için var. Ya da hiç tanımadığımız , ama sırf aynı korkuları paylaştığımız için birleşip arkadaş olduğumuz insanlar... Tıpkı ''İt '' filminde* bize çaktırmadan da olsa anlatılmaya çalışıldığı gibi. Bill, Beverly, Eddie, Mike, Richie, Ben, Stanley yedilisinin onlara kabadayılık taslayan Henry Bowers'a karşı birleşerek ondan korkmadıklarını , aksine onu alt edebileceğini göstermeleri ve hatta aynı şekilde filmimizin baş kahramanı , insanların korkularından beslenip en sonunda onların hayatlarını elinden alan insan dışı yaratığı yenmeleri gibi. Onlar da korkmadı mı ? Evet, hem de çok... Fakat baktılar ki bu korku onlara zorluktan başka bir şey sunmuyor, onlar da korkularının yüzüne bakıp ondan korkmadıklarını söylediler. Sonuç :Korku kafesinin parmalıklarını aralayıp içinden kurtularak manevi anlamda özgürleştiler. Hatta bir tanesi bundan yola çıkarak korku kitapları yazarı oldu. Bu olay filmde yaşandığı için her ne kadar gerçek dışı gibi de görünse, gerçek hayatta da bir çok örnek mevcut . Hatta tıpkı başta bahsettiğim birkaç mucit gibi, biz ve çevremizdeki insanlar farketmeden yaşamlarımızın bir yerinde bu ''korkularımızdan korkmama sanatı''nı kullanıyoruz. Diğer bir deyişle, korkularımızı esas alarak daha mantıklı ve yararlı işler yapabiliyoruz. Mesela bir yerde yalnız konaklamak zorunda olduğumuz dönemlerde , kaldığımız odada görmekten çok korktuğumuz hatta tiksindiğimiz bir böcek gördüğümüz zaman, odayı böceğe emanet edip tüm geceyi dışardaki parkın bankında geçirmek gibi mantıksız bir davranış göstermek yerine , böcekten bir şekilde kurtulmanın yollarını arıyoruz. Belki de bu uğurda sivrisinek ilacını veya herhangi bir böcek ilacını buluyoruz. Ya da biraz daha fazla puan almazsak kalacağımız dersten , kalabalıklara konuşma yapmaktan çok korktuğumuz ve çekindiğimiz halde ek bir sunum görevi alıp puan toplamaya çalışıyoruz. Kim bilir belki de en iyi sunum yapma yöntemlerini keşfediyoruz sayesinde. Sevdiğimiz insanı kırmaktan çok korksak da , sırf onun iyiliğini düşündüğümüz için ona doğruları söylemek bile çok farkedilmese de , bir korkuyla baş etme sanatıdır aslında.-buradaki mantıklı ve yararlı sonucumuz elbette kişi ile aramızdaki balantıyı güçlendirmek oluyor.- Hatta bunun için olan bir atasözü bile vardır '' Dost acı söyler.'' İşte bu günlük hayatta çok da fark etmediğimiz, ancak bizi belli kalıpların içinde ya da daha özel bir tanımla birilerinin veya bir şeylerin istediği doğrultuda yaşamaktan kurtaran, bana göre çok önemli bir hayat anahtarıdır bu sanat. Bana göre bu sanatın değerini bilmek ve onu yaşatmak gerekir her sanat dalı gibi . Unutmayalım ki bu sanat var oldukça herkes de aslında sanatçıdır aynı zamanda.