Düşüncesiz Duygular

Biz insanlar, dünyada yaşamış belki de en üstün tür olarak görülen, yıllarca birçok doğa olayının, birçok talihsiz olayın bile üstesinden gelebilmiş olan insanlar. Doğada ki en güçlü tür olarak varsayılan, hayat sınırlarını bile zorlayan insanlar, duygularımızla alıp veremediğimiz nedir? Kendi içimizde sürekli bir iç savaş yaşarız. Peki ne zaman bitecek bu iç savaş? Duygularımızla yaşamayı ne zaman öğreneceğiz? Hep şöyle bir karikatür görürüz: Kalp ve beyin birbirlerini farklı yönlere çekerler. Duygularımızı o kadar dışlarız ki onları kişileştirip, hareketlerimizi beyinle ve kalple yapılan hareketler olarak ikiye ayırırız. Beyin derken kendi düşüncelerimizi, kendi benliğimizi, basit olarak kendimizi ifade ederken; bazı hareketlerimizde kalp diyerek duygularımızı sorumlu tutar suçu onlara yükleriz. Birini kötü bir söz söyleyip kırdığımızda, ''Sinirimden dolayı sana öyle şeyler söyledim.'' diyerek veya birini dinlerken yakalandığımızda ''Affedersiniz, merağıma yenik düştüm.'' diyerek işin içinden sıyrılmaya çalışırız. Demiyorum ki duygularımızı düşüncelerimize yansıtmayalım. O zaman insanlığımız saydamlaşmaya başlar ve yok olur. Sadece duygularımızı da bizi biz yapan bir şey olarak kabul etmeliyiz diyorum. Çünkü biz bu kadar duygularımızı dışarıda tutmak isterken onlar o kadar işin içindedirler ki... En küçük düşüncemize bile duyguyu katmadan yapamayız. İşte aslında bu kadar yakından tanıdığımız, bu kadar içimizden biri olan merakı, bir kez de ben anlatacağım. Merak ne ilginç bir duygudur öyle değil mi ? İnsan olmamızın bize sağladığı önemli duygulardan birisi, belki de en önemlisi. Sağladığı demek doğru olmaz belki de çünkü merak pek sevilmez toplum içinde, çoğu zaman itici karşılanır. Genelde dedikodu ile anılmasından dolayıdır bu... İnsanı ilgilendirmeyen şeyleri bile öğrenmeye iter. ''Merak insanı mezara götürür.'' denmiştir hakkında. Evet, çoğu zaman gereksizdir; evet, çoğu zaman bizle hiç alakası olmasa bile olayı takip etmeye sürükler bizi. Fakat merak duygusu olmasa biz şu an varlığımızı sürdürebilir miydik? Ya da ne durumda olurduk? Hayata geldiğimiz ilk günden beri öğrenme hevesiyle doldurur bizi merak. İlk başlarda sadece gözlemlerimizle yetiniriz, etrafı izleyip öğrenmeye, aklımızdaki sorulara cevap aramaya çalışırız. Bebeklerin gözünde bu o kadar nettir ki o heyecanı ve o merakı, öğrenme hevesini görebilirsiniz. Daha sonra sorular sormak için konuşmayı öğreniriz. Herşeyi merak edip ''Neden?'' sorusunu sorarız. Başkalarından yanıtlar alana kadar vazgeçmeyiz soru sormaktan. Daha da büyüyüp okul yaşlarına geldiğimizde ise soru sayımız arttığı için bu soruları kendimize sormaya başlarız. Cevapları insanlardan beklemeyi bırakıp kendimiz keşfetmeye çalışırız. ''İnsanı yükselten iki güçlü destek vardır: Korku ve merak.'' demiştir Napoleon Bonaparte. İşte merak bu sayede bizi çok ileriye taşımıştır, sorularımızı kendimize cevaplatarak. Bir çok buluş ve bilgi bu sayede ortaya çıkmıştır, sadece kendi kendine sorulan bir soruyla. '' Tas suda neden batmaz?'' gibi ya da ''Şimdi bu elma neden yere düştü?'' gibi bir soruyla... Merak olmasa şu anki rahatlığımızda ve farkındalığımızla yaşayabilir miydik? Hiç sanmıyorum. Bence şu an ki durumumuzu ve farkındalığımız merağa borçluyuz. Geçenlerde internette bir soruya rast gelmiştim: ''Ne için yaşıyorsun?'' ya da ''İnsan ne için yaşar? '' gibi bir soruydu. Oldukça basit gözükmesine karşın aslında içinde çok karmaşık ve felsefik bir soru, cevabını vermek de öyle kolay değildir. İşte bence cevabı budur. İnsan merak ettiği için yaşar. İnsan yaşamının süresi her şeyi öğrenmeye yeterli bir süre değildir ve bilgi bizim öğrendiğimizden daha hızlı çoğalır. Tek bir ömürde bu bilgilerin hepsine ulaşmak ve öğrenmek mümkün değildir dolayısıyla. Ama merak, bizi bu bilgileri öğrenmeye iter, hep daha fazlasını öğrenmeye iter. Yani bana göre merak insanı hayata bağlar, hayatta tutar, yaşama hevesiyle doldurur. Biz duygularımızı bu kadar kendimizden soyutlayıp, onları bu kadar dışlarken onların bizi bu kadar benimseyip, bu kadar koruması... İşte bu çok garip.