YOLCULUK TESADÜFLERİ SEVER

Küçükken her tatile çıkışımızda babam daha otobana çıkmadan "Geldik mi?" diye sorardım. Yolculuklar hep sıkıcı, uzun ve yorucu gelirdi. Babam ise "Kızım, uyu şimdi sen, ben gelince seni uyandırıyım " dese de on dakika sonra bir başka "Geldik mi?" sorusuna maruz kalırdı. Üniversiteyi kazanıp, İzmir'den Ankara'ya geldiğimden beri ailemden, sevdiklerimden uzakta olduğum için daha çok seyahet ediyorum. Bu da çok fazla yol demek, ama değişen bir şey var ki, şimdi yolculuğun sonunda beni bekleyenler, sevdiklerim olduğunu bildiğimden o yollar sıkıcı değil, çok ama çok heyecanlı. Üstelik her yolculukta mutlaka bir tesadüfle karşılaşıyor, yeni insanlarla tanışıyorum. Sahi nedir tesadüf ? Binlerce olasılık içinden biri olur, şaşırtır, sevindirir bazen ise üzer. Her şey bir tesadüften ibaret değil midir? Ay'ın oluşması, spermin yumurtaya ulaşması... Ya olmasaydı ile başlayan her cümle aslında tesadüfe gebe. İzmir'den Ankara'ya dönüyorum geçen kış, otobüsteyim. Yanıma orta yaşlarında bir bayan oturdu, merhabalaştık birbirimize iyi yolculuklar diledik ve Afyon'a kadar bir daha hiç konuşmadık. Afyon'dan sonra, önümüzdeki televizyonlarda ismimiz yazıldı."Hoşgeldiniz Seda Gülkesen" diye. Bunun üzerine yanımdaki bayan adımla soyadımın çok uyumlu olduğunu söyledi, teşekkür ettim; ben de onun ismine baktım , şuan da tam hatırlayamıyorum, yanılmıyorsam Hayrünnisa'ydı. Ve konuşmaya başladık, sanki yıllardır görüşmüyormuşuz da kaybettiğimiz zamanların acısını çıkarıyormuşcasına. TED Koleji'nde edebiyat öğretmenliği yapmış, o sıralarda ikinci evliliğini yapmış velisi olan Burhan Bey ile. Kendi söylediğine göre tam bir aşk evliliğiymiş. Derken, gözüme elinde okuduğu kitap ilişti. "Ateş ve Kuğu"... Yazarı ise "Burhan Günel". Bayan, kitaba baktığımı anlayınca, bir de ondan dinledim, Sivas Katliamından adını duyduğum Burhan Günel'i. Elinde tuttuğu kitap ile Burhan Bey'in Yunus Nadi Roman Ödül'ü aldığını, Sivas katliamının hayatlarına etkilerini anlattı üç saatlik yolculuğumuz boyunca. Tanıştıklarında, kortizon tedavisi devam ediyormuş Burhan Bey'in, bu süreçte çok kilo almasına rağmen nasıl yakışıklı olduğunu anlattı bana. Hayrünissa Hanım daha sonra, adına yazılan şiirleri, nikah davetiyesinde Burhan Bey'in yazdığı şiirdeki turuncu döpiyesli kadının hikayesini anlattı. Ve Burhan Bey'in kanser olduğunu öğrendikten sonraki süreç... Bu kadar güzel bir hikayenin mutsuz sonla bitmesi o kadar üzdü ki beni... Yine de Hayrünissa Hanım kızmıyor tedaviyi reddetmesine, yaşadıkları güzel hatıralarla avutuyor kendini. Adına şiirler yazılmış bir kadını tanımak, sonrasında o şiirleri okurken gözümÜN önüne Hayrünissa Hanım'ın gelmesi... Geçtiğimiz Haziran Ankara'dan İzmir'e gidiyorum ama geleceğimi kimse bilmiyor, süpriz yapmayı planlıyorum. Uçakta olduğum saatlerde arar ulaşamazlar diye "Şarjım bitebilir merak etmeyin, ben sizi ararım " gibi yalanlar uydurdum. Kırk beş dakikalık yolculuk bitsin, şu süprizi kazasız belasız yapayım istiyordum sadece. Ben koridor kenarında oturuyordum, ortada ise yetmişli yaşlarında bir amca. Cam kenarındaki çocukla konuşurken birden bana döndü, gerginliğimi anlamış olacak ki bana da sorular sormaya başladı. Ankara'da okuduğumu, ailemin İzmir'de olduğunu, öğrenci olduğumu söyledim. Nasıl oldu nerden geldik o konuya hatırlamıyorum ama adını sonradan öğrendiğim İsmail Amca her cuma iş çıkışı Ankara'dan İzmir'deki yazlığına gittiğini söyledi. Yazlıklarının nerde olduğunu anlatırken, ben de bizim yazlığımızı anlattım. Sitenin adını söylememle, öyle bir şaşırdı ki... Zamanında eşi bizim oturduğumuz siteden ev almak çok istemiş, ama beğendikleri ev onlar alana kadar satılınca içlerinde upte kalmış. "Ben de yeri çok ayrıdır, asker emeklisiyim ben de, Hüseyin vardı bizim arkadaş, rahmetli oldu şimdi, zamanında o kurucu başkanıydı Gülcivan'ın, yardımcı olmaya çalıştı ama o zamanlar alamadık işte." demesiyle kalbim öyle hızla atmaya başladı ki... Hüseyin dediği arkadaşı, benim dedem ! "Torunuyum ben Hüseyin'in" dememle gözleri doldu, yutkundu, bir şey diyemedi. Otobüslerde her zaman çift kişilik koltuk alırım, yeni biriyle tanışma umuduyla. Ayşegül var, Hayrünissa Hanım var, Eylül, İsmail Amca var... Hepsinde ayrı bir hikaye, ayrı sohbetler... Onlar olmasa sevdiklerime giden yolda, heyecanımı yenemez, yollar hiç bitmek bilmezdi. Bakalım bir sonraki yolculuğumuzda kiminle tanışacak, neler öğreneceğim.