Yegane Gücümüz: Umudumuz

Zaman zaman hepimiz kendimizi fırtınalı bir denizin ortasında buluyoruz. Çevremiz kapkaranlık, içimizdeki hava çok kapalı, gözyaşlarımız yağmur olup üzerimize yağıyor ve güneş yüzünü bir türlü göstermiyor. Dalgalar bizi nereye sürüklüyorsa oraya savrulurken kırık dökük bir kayığın içinde var gücümüzle tutunmaya çalışıyoruz... Tam karamsarlığa teslim olup, pes edeceğimiz anda çok uzaklardan bembeyaz bir ışık görünüyor. "Bu fırtınada o ışığa bu kırık dökük kayıkla ulaşabilir miyim yoksa beni zar zor su yüzeyinde tutan kayığım ben kürek çekmeye çalışırken parçalanır mı?", "Bu koca deniz, bu iri dalgalar beni bir çırpıda yutar mı?" gibi sorular beynimizde yankılanırken, birden içimizden kopup gelen bir güç ile asılıyoruz küreklere. Sanki karamsarlığa hiç teslim olmamışçasına boğuşuyoruz dalgalarla ve sonunda varıyoruz o bembeyaz ışığın olduğu güvenilir yere. İçimizdeki gücü tetikleyen bu bembeyaz ışık oluyor ve bir bakıma hayatımızı kurtarıyor... O bembeyaz ışığa "umut" deniyor bizim hayatlarımızda. Küçücük tohumu toprağa ektiğimizde büyüyüp kocaman bir ağaç olacağına, her yağmurdan sonra bir gökkuşağı çıkacağına ve her gecenin bir şafak vakti olacağına bizi inandıran yegane gücümüz, umudumuz aslında. Umut; küçük bir çocuk düştüğünde yardımına koşan anne gibi aslında. Kaldırıyor bizi düştüğümüz yerden, "Canın acıdı ama yola devam etmelisin!" diyerek elimizden tutup ilk adımlarımızı attırıyor ve sonra bırakıyor elimizi. O dakikadan sonra yola devam edip etmemek bize kalıyor. Bazıları "Canım yanıyor, başaramıyorum." diyerek göz ardı ediyor içindeki gücü, umudu. Kendi karanlığında o kadar kayboluyor ki elinden tutup onu kaldıranı da, denizdeki o beyaz ışığı da görmüyor, göremiyor. İçinde umudu olmayanlar, o gücü bulamayanlar hayattan bir bir siliniyor. Hayatın tüm yükü omuzlarına katbekat daha fazla biniyor çünkü. Bir de umuda sıkı sıkı tutunmayı başarabilenler var. En "Bunun çözümü bulunamaz." denen durumlarda içindeki güce sıkı sıkı sarılan insanlar onlar. Kapkaranlık denizde onları güvenli limana çağıran ışığın, düştüklerinde ellerinden tutup kaldıran elin kıymetini bilip, görmezden gelmeyenler... Ve hatta uzayda, bir hiçliğin ortasında dahi, elinde kendi bedeni ve kısmen çalışan bir yaşam modülünden başka bir şey olmadığı zamanda bile, umuda sarılabilen bir "Marslı" var mesela. Kendimi en biçare, en güçsüz ve yalnız hissettiğim zaman beni ayağa kaldırıp, güzelce nasihat vermekten ziyade şöyle yüzüme bir tokat çarpan biyoloji mühendisi bir astronotun;"Marslı" nın hikayesi (Weir, 2016)... "Ben yok a sahibim şu an, hiç yok olan bir şeye sahip oldun mu?! Göz alabildiğince sonsuzluk düşün, görebilir misin? Nefesin bile bir motora muhtaç oldu mu? Bedenimden ağırlığımı bile aldılar... Öyle ki ben kendi ağırlığımla şöyle ayağa kalkıp "Başlıyoruz, bu ilk adımdır." bile diyemiyorum. Şu küçücük modülden çıktığım an yer çekimi yok, ağırlığım yok ve kendimi hissedemiyorum; konuşuyorum duyulmuyor, çığlığım kocaman bir sessizliğe gömülüyor. Gözyaşım bile yüzümde kalmıyor, ıslanamıyorum, şöyle yağmurun altında bir güzel ıslanırsın ya, ıslanamıyorum, kuruyum. " Kupkuru; çölün ortasında sahrasız bir kaktüs kadar diyeceğim lakin eminim kaktüs halimi görse, şükredecek haline." diye haykırdı, haykırmak istedi Mark sayfalarca, ama bir tek ben duydum sesini, bir tek ben anladım. Ama aslında haykıran Mark değildi belki de bendim. Ben onun yerine umutsuzluğa kapıldım, ben korktum, ben haykırdım içimden. O hiç ağlamadı, karamsarlığa teslim olmadı, umudunu hiç yitirmedi. Sadece dimdik durdu ve "yarattı". Kendi nefesini, yağmurunu, rüzgarını hatta toprağını kendi yarattı Mars ta. Ben şaşkınlıkla durdum izledim. Benim, hatta çoğu insanın kendini ölüme terk edeceği bir durumda; toprak oldu üretti, yağmur oldu yağdı, rüzgar oldu esti. Umudun neler doğurabileceğini oturup düşündüm uzun uzun, umut sadece bir insan hayatı kurtarmadı; yeni bir insan yarattı. İrem Merve Makinacı