BİLİNMEZLİK TRENİNE BİR BİLET

Yaşamımızın her alanında bir karar vermek zorundayız. Birini ya da diğerini seçmek durumundayız ve bu seçimlerin geri dönüşü yok. Bir kez karar verdikten sonra bilinmezliğe doğru yola çıkan bir trene bineriz. Yol boyunca göreceklerimizden, yaşayacaklarımızdan, tanıyacaklarımızdan habersiz... Tren yol alırken pencereden baktığımızda geride bıraktığımız ağaçları, tren raylarını görmek akan zamanın asla geri gelmeyeceğini anlamak gibidir. Ne zaman yeniden bir yola çıkacak olsak düşüncelerimiz peşimizi bırakmaz tabii. Karar verdim peki ama şimdi ne olacak? Doğru mu yaptım yanlış mı? Bunu asla bilemeyiz. Belki diğerini seçseydim her şey daha farklı olurdu diye tekrarlayıp dururuz kendi kendimize. Ne yazık ki bunu bilme şansımız yok. Peki ya on yıl sonra neler olacağını görme şansımız olsaydı ne yapardık? Öğrendikten sonra neye göre yaşar insan? Ne için yaşar? Bana on yıl sonraki halimi gösterseler ne yapardım bilemiyorum. Bu tamamen ne gördüğüme bağlı olurdu sanırım. Ya sahip olduğum her şeyi bırakır yeni bir başlangıç yapardım ya da seçimlerimi on yıl sonraki halime yönelik verirdim. Belki de ikisinin de aksine, hiçbir şey yapamazdım çünkü sonucunu görmeden önce bütün olasılıklar muhtemeldir. Oysa ki on yıl sonra nereye geldiğimizi öğrendiğimizde, bu durum seçim şansımızı elimizden alır. Belki de bu yüzden seçmek artık imkansızdır, manasızdır hatta. Hayatımızı yaptığımız seçimler anlamlı kılıyor. Mesela yedi yıl önce babamın tayini çıktığında, bütün hayatımızı geride bırakıp bambaşka bir şehre gitmemiz gerektiğini öğrendiğimde dünyam başıma yıkılmıştı. İlkokula başladığım şehri, beraber büyüdüğüm arkadaşlarımı, yıllardır çocukluğuma ve ergenlik krizlerime şahit olan evimi bırakmam gerekiyordu. İlk başta annemle ben, babam en fazla iki sene sonra döner diye kalmayı düşündük ama bunun mantıklı olmayacağı açıktı. Biz bir aileydik sonuçta ve ayrı yaşayamazdık. Yine de taşınırken ne kadar ağladığımı hiç unutmuyorum. Sanki dünyanın öbür ucuna gidiyordum çünkü oradaki hiç kimseyi tanımamak bende böyle bir his uyandırıyordu. Yeni okulumdaki ilk günümde herkes bana uzaylıymışım gibi bakıyordu sanki. Herkes birbiriyle arkadaştı ve ben kendimi oraya ait hissetmiyordum. Oysa ki bana o zamandan şimdiki halimi gösterseler giderken hiç ağlamayacaktım. Oranın bana ve aileme ne kadar iyi geldiğini, hayata karşı duruşumun nasıl şekillendiğini, beni şimdi olduğum insan yaptığını görebilecektim. Fakat gördükten sonra orada geçirdiğim yılları aynı merakla, heyecanla yaşayabilir miydim? Ben hayatım en önemli seçimlerini oradayken, o zamanki aklımla yaptım. Şimdiyse geriye dönüp baktığımda iyi ki diyorum. İyi ki gitmişiz. Bir seçim yaptığımızda sonucunu görememenin güzelliği galiba bu: Yaşarken öğrenmek. Olay da bu değil midir zaten? O seçimi yaparken bunun doğru olacağını ya da hata olacağını bilemiyoruz. Bu yüzden yaşarken öğreniyoruz ve bunun adı tecrübe oluyor. Bizi de bu seçimlerimiz ve onlar sayesinde edindiğimiz tecrübelerimiz büyütüyor zaten. Tecrübelerimizden ders çıkartarak yaşamaya devam ediyoruz, bu sayede büyüyoruz, olgunlaşıyoruz. Güvenin, dostluğun, ailenin, başarının, başarısızlığın ne olduğunu böyle öğreniyoruz. Durmadan, pes etmeden deniyoruz. Tıpkı yürümeyi yeni öğrenen bir çocuğun her düşüşünde tekrar ayağa kalkması gibi. Seçimler asla peşimizi bırakmayacak. Bırakırsak sahip olduğumuz hayata bir yaşanmışlık denemez. Yaşadım diyemez insan. Beni ben yapan, şimdi bulunduğum noktaya getiren şey bugüne kadar verdiğim kararlarım. Sonuç iyi ya da kötü olsun onları ben seçtim. Onların hayatımı ne şekilde etkileyeceğini o kararı verirken bilmiyordum en fazla tahmin yürütüyordum ama her seferinde beklediğimden daha fazlasını kattılar bana. İşte bu yüzden şimdi bana on yıl sonrasını görmek ister misin deseler reddederim. Kendi serüvenimi yaşamak için. Hayatımı seçimlerimle anlamlı kılmak için. En önemlisi kendimi bulmak için. Ben doğduğumda bilinmezlik trenine bir bilet aldım. Geleceğimi öğrenmek biletimi yırtmaktan başka bir şey olmazdı.