TELİN ÖBÜR TARAFI

Hayat, herkese altın tepside sunulmuyor. Her çocuk anne, babasının şefkatli kolları arasında açmıyor gözlerini dünyaya. Hayatın en acımasız yüzüyle, daha yürümeye başlamadan yüzleşiyor bazı çocuklar. Kimileri ise kalem tutmayı öğrenmeden önce, silah tutmayı öğrenmek zorunda kalıyor. Akranları sabah annelerinin öpücükleriyle uyanırken, onlar bomba sesleriyle başlıyorlar güne. Kimileri babam bana bugün hediye getirsin diye dua ederken, onlar babam eve sağ salim dönsün diye dua ediyor. Çoğunun korkunca sarılabilecek bir yakını bile olmuyor bazen. Savaş mağduru çocuklar, yüzyıllardır küçücük gövdeleriyle kocaman acılara göğüs geriyorlar. Yüz yıl önce Almanya'da da yüz yıl sonra Suriye'de de savaştan hem maddi hem manevi açıdan en çok zarar gören kesim çocuklar oluyor. Çizgili Pijamalı Çocuk, Hitler dönemi Almanya'sında çocukların yaşadıkları acıları çarpıcı bir şekilde gözler önüne seren bir film. Filmin ana kahramanı Bruno sıcak bir yuvaya ve mutlu bir aileye sahip. Bruno'nun üst rütbeli bir asker olan babası, o zamanların meşhur toplama kamplarından birinde görevlendirilince, ailecek kampa yakın bir yere taşınmak zorunda kalıyorlar. Shmuel ise toplama kampında yaşayan, Bruno kadar şanslı olmayan bir Yahudi çocuğu. Bruno ve Schmuel'in yolu, Bruno'nun yeni evinin etrafını keşfetmeye çalışmasıyla kesişiyor. İki çocuk aralarındaki tellere rağmen arkadaş oluyorlar. Arkadaşlıkları gün geçtikçe ilerliyor ve Bruno, Schmuel'in toplama kampında kaybolan babasını bulması için ona yardım edeceğine söz veriyor. Bruno ertesi gün başına gelecekleri bilmeden, telin öbür tarafına geçiyor. Film, bu iki dostun el ele ölüme yürümesiyle son buluyor. Zehra Nur Çetinel 21502970 Telin öbür tarafı... Tam karşımızda yaşanan haksızlıklar, katledilen çocuklar ve bu tarafta sadece izleyen biz. Nasıl elveriyor vicdanımız onları izlemekle yetinmeye? Nasıl susabiliyoruz çoğu zaman? Telin öbür tarafındaki çocukların yaşadıklarını kendi çocuklarımız yaşasaydı, aynı şekilde izlemekle yetinir miydik? Ümran bebek mesela, Suriye'de çocukların yaşadıklarından dünya medyasına yansıyan bir örnek. O bomboş bakışlarıyla ne çok şey anlatıyor aslında. Dünyada geçirdiği bir elin parmaklarını geçmeyecek sayıda yıla ne acılar sığdırdı, kaç sevdiğinin ölümüne şahit oldu kim bilir. İlk bombardımandan kurtuldu, şanslıydı. Ama ikincisinde kurtulamadı ve gözlerini bu kötü insanlarla dolu dünyaya yumdu Ümran bebek. Oyunlar oynamayı, yaramazlıklar yapmayı ve yaşamayı en çok hak ettiği zamanda öldü. Bilmem hatırlar mısınız yoksa çoktan unuttunuz mu? Ege'de kıyıya vuran bir çocuk vardı, Aylandı adı. Sosyal medya hesaplarında resmini paylaşmayan kalmamıştı o dönem. Güya hepimiz çok üzülmüştük. En fazla iki gün sürdü üzüntümüz, sonra hepimiz o kahkahalarla dolu dünyamıza geri döndük. Nereye kadar sürecek bu durum? Ne zaman çocuklar hak ettikleri gibi mutlu yaşayabilecek? Ümran'ın, Aylan'ın, Bruno'nun, Schmuel'in ve onlar gibi binlerce çocuğun başına gelenlerin kardeşimin başına gelebilme ihtimalini düşündükçe çıldıracak gibi oluyorum. Acaba çocuklarını kaybeden aileler nasıl katlanıyordur bunca acıya? Artık hep birlikte çocukların olması gerektiği gibi mutlu bir şekilde, oyuncaklarla oynayıp ninnilerle büyümesi için savaşmamızın zamanı geldi ve geçiyor bile. Onların dünyasını kirli emellerimizle karartmayalım artık. Sıra kendi çocuklarımıza geldiğinde vakit çok geç olabilir. Eğer dünya çocuklar tarafından yönetilseydi; kinin, öfkenin ve savaşın olmadığı, herkesin mutlu bir yaşam sürdüğü çok güzel bir yer olurdu. Haydi hep birlikte önümüzdeki engelleri aşıp, birer yardım eli uzatalım tellerin öbür tarafındaki masum çocukların minicik dünyalarına. Onlara savaş, işkence, ölüm kelimelerinden değil de sevgi, şefkat, merhamet gibi kelimelerden bahsedelim. Unutmayalım ki onlar o tertemiz kalpleriyle, hepimizden çok daha fazla hak ediyor neşeyle dolu bir hayat yaşamayı.