MUTLULUK NEDİR, NEREDE BULUNUR?

Mutluluk nedir? Nerede aranır? Aranıp da bulunabilen bir şey midir? Bir an mıdır mesela? Peki ya mutluluk gerçekten de bir ansa o an mutlu olduğunu, yaşarken fark eder mi insan? Yoksa o anın mutluluğu hep hatıralarda, yani o an geçip bittiğinde, geri dönüp bakıldığında mı anlaşılır? Eğer mutlu olduğumuzu o anı yaşarken fark edemiyorsak, o aslında gerçek bir mutluluk anı değil midir? Enine boyuna düşünüldüğünde mutluluk ne de karmaşık şeydir! Fakat bu karmaşıklığına inat ne kadar da basit şeylerle yakalanır mutluluk... Ben nedense herkesin hayattaki en öncelikli amacının önünde sonunda kendini hakikaten çok mutlu edebilmek olduğunu düşünüyorum. Yani anne ve babamın şimdiye kadar yaptığım -yapmak zorunda kaldığım- tercihlerde bana kılavuz olma şekilleri itti belki de bu düşünceye. Bizimkiler hep der ki; "Sen nasıl mutlu olacaksan öyle yap." Bu telkin oturmuştur da benim kafama. Şimdi yazarken düşünüyorum da, ne zaman önemli bir karar verecek olsam hakikaten de hangi seçenek beni daha mutlu eder acaba diye uzun uzun kafa yormuşumdur hep. Ve mutlu olmaktan, o an önünde sonunda bitecek diye korkan insanları hiç de anlayamamışımdır şu yaşıma kadar. Her şeyin illa bir başı bir sonu vardır. Zaten her şey uzaydaki kara delikler misali sonsuza uzansa insan o sonsuzluktan keyif alamaz, sıkılır. Fraktallarla bile uzun süre haşır neşir olamayan yaratıklarız biz, duygu dünyalarımız el vermez, nereden çıkıp gelir bu sonsuzluk merakı bilmem. Bir de Jeanette Winterson'un denemelerinde okuduğum o kendini mutlu olmaya değer görmeyen, hatta mutsuzluğa sebep arayan insan tipi var. Yalan söylemeyeceğim, her ne kadar mutluluğu hayatının odağına almış biri olsam da kendi karakterimin de zaman zaman bu insan tipiyle örtüştüğünü gördüm ben. İşte bunu fark edince de annemin başka bir sözü geliyor kulaklarıma, "Mutlu olmak biraz da karakter meselesi." Benim annem ve babam hep çok mutludur mesela; babam pazardan aldığı domatesin tatlı çıkmasına mutlu olur, annem işten eve dönerken, ihtiyacı olup da o son ana kadar unuttuğu şeyi hatırlayıp aldığına mutlu olur. Yani aramazlar mutluluğu, üstüne uzun uzun düşünüp sorgulamazlar, o hep oralarda bir yerdedir. Tatile gittiğimizde son gün, ben tatil bitiyor diye hep durgun olurum, annemle babam birkaç aya bir daha geleceğiz nasıl olsa diye mutlu olurlar. Şöyle bir dönüp bakıldığında mutsuzluğa sebep bulmak o kadar kolaydır ki. Örneğin ben, geleceğim için hep çok endişeli bir insan olmuşumdur, çok fazla düşünürüm bunun üzerine. Çok fazla düşündüğümden de o stres beni yiyip bitiriyor, dolayısıyla öğrencilik hayatımı kendime zehir etmiş oluyorum. Kendi kendime mutsuz olmaya sebep çıkarıyorum. Hali hazırda okuduğum güzel üniversiteye bakıp ne kadar başarılı olduğumu düşünüp mutlu olmuyorum da, kabul edilmeme ihtimalim olan üniversiteleri, iş pozisyonlarını düşünüp gereksiz bir mutsuzluğa kaptırıyorum kendimi. Ne gerek var oysa? Mutlu olmak için biraz daha az düşünüp daha fazla yaşamak gerekiyor aslında. Uzun lafın kısası ben diyorum ki mutsuz olmaya sebep aramak için hayat çok kısa. Fakat acaba ben gerçekten mutlu muyum diye kendimize dert bulmak için de bir o kadar kısa. Durup yorulmadan mutlu muyum diye düşünmek mutlu olduğumuz anları perdelemekten, hayatımızdaki küçük mutlulukları kaçırıp bizi yavaş yavaş bir delilik noktasına sürüklemekten başka bir işe yaramaz. Bazen mutluluğu aramaktan ziyade hayata korkusuzca atılmak, mutsuz olur muyum diye çekinmeden, risk alarak yaşamak lazım. Mutlu günler dilerim. Bilge Doğmaz 21301898