ÖLÜMÜN DENGESİ/Beyza BOZDAĞ

Hayatı sorguladığımız zamanlar olmuştur hepimizin. Neden buradayız, neden yaşıyoruz, neden büyüyoruz ya da neden ölüyoruz gibi sorular her zaman aklımızın bir köşesinde cevaplanmayı bekler. Ama içlerinden en çok bence 'Neden ölüyoruz?' sorusu insanlığın kafasını karıştırmıştır. Gariptir ki neden yaşadığına bile tam bir anlam yükleyememiş insanoğlu neden öldüğünü üzerine daha çok kafa yormuş; yıllarca ölümsüzlük iksirleri aramış, ölümsüz karakterler yaratıp onlara inanmıştır. Yaşamak çok anlamlıymışçasına ölümsüzlüğü bulup insanların bu dünyadaki hayatlarını sonsuza kadar sürdürme istekleri hep çok mantıksız gelmiştir bana. Hem insanlar ölümsüzlüğün nasıl sonuçlanacağını bile bilmeden niye bu kadar ısrarla aramışlardır ki onu? Günümüzde bile hala bu arayış devam etmektedir aslında, bilim adamları insanların bedenlerini ölümsüz kılamasalar da insan zihnini yapay zekaya aktarıp sonsuz bir yaşam yaratma çabası içindedir. Ama hiç kimsenin aklına gelmez mi belki de insan zihnini yapay bir zekaya aktarmanın insanların duygularına mal olabileceği? Gerçekten de bu kadar ihtiyacı var mıdır insanların ölümsüz olmaya, bu dünya sonsuza kadar yaşamaya değer bir yer midir cidden? Her zaman hayal ettiğimiz mükemmel hayata ulaşmanın yolu ölümsüzlükten mi geçer yoksa ölümsüzlük bir tuzak mıdır aslında bizi hiç bitmeyen bir ıstıraba sürükleyen? Jose Saramago'nun 'Ölüm Bir Varmış Yokmuş' eseri aradığım bütün bu soruların cevabını vermişti bana. Jose Saramago ölümün olmayışını tam da görmek istediğim bir perspektiften yansıtıyor ve bazı şeylerin her zaman hayal ettiğimiz gibi sonuçlanmayacağını gösteriyor. Evet, gün geliyordu ve hiç kimse ölüyordu ama bu bir kutlama değil de hiç bitmeyen bir kaos yaratıyordu, adeta bir lanet gibi çöküyordu ölümsüzlük insanların üstüne. Olması gereken de buydu bence, kimsenin anlamaya çalışmadığı gerçek böyleydi. Ölmek de bir ihtiyaçtı nefes alıp vermek kadar ve ölüm olmadan dünyanın düzeni tepetaklak olurdu. Günlerce acı içinde kıvrandığınızı ama ne iyileşebildiğinizi ne de ölebildiğinizi düşünün tıpkı Jose Saramago'un romanında olduğu gibi. O zaman ölmenin aslında ne kadar değerli bir şey olduğu anlayabilirsiniz ancak. Her zaman söyleriz ya bir şeyi kaybetmeden değerini anlayamayız diye gerçekten de öyledir aslında. Ölüm kaçıp saklanılacak, korkulacak ya da yeri değiştirilebilecek bir şey değildir. İnsanların doğal dengesinin sonucudur ölüm, her gün bizim için hiç durmadan atan kalbimizin de dinlenmesi gerekir artık bir süre sonra. Bu sebeptendir ki ölümsüzlük hiçbir zaman iyi sonuçlanmayacaktır insanlık için benim gözümde. Vampirlerin, kurt adamların, mitoloji tanrılarının güzel dünyaları değil de yürüyen ölülerin, bitmeyen ıstırapların ve acının olduğu bir dünya canlanır zihnimde ölümsüzlük kelimesiyle birlikte. Birisi bana yarın öleceksin ya da yarından sonra hiç ölmeyeceksin dediğinde, ikinci durumda yaşayacağım korku her şeyden daha fazla olacaktır. Belki de sevdiğim herkesin yaşlanıp ölüşünü izlemek zorunda kalacağım gerçeğidir beni bu kadar korkutan ama sebebi ne olursa olsun ölümsüzlük lanetli bir kelime olarak kalacaktır zihnimde. Ölüm insanları kovalamayı bıraktığı anda insanlar onun peşine düşecektir aynı Jose Saramago'un kitabında olduğu gibi çünkü ölüm ile yaşam her ne kadar biz fark etmesek de ahenkli bir şekilde dans edip tabiatın dengesini kurmaktadır. Yaşamın bu dünyayı tek başına dengede tutması mümkün değildir. İki yap-boz parçası birbirine ne kadar uyumluysa ölümle yaşam da öyledir. Birisi olmadan diğerinin varlığı da kanıtlamaz, diğeri anlamını kaybeder. Sonsuz canı olan bir insan gerçekten de kaç yılını yaşayabilir hissederek, bir süre sonra her şey anlamını kaybedecektir onun için. Ölümsüzlüğün verdiği lanet ölümün getirdiği huzuru yok eder, gün be gün bedeni ölmese bile ruhu solup gider insanın. Ölümsüzlük bir beladır, insanlığın uzak durması gereken.