RENKSİZ HAYAT

Hayatta yaptığınız hiçbir şeyden keyif almadığınızı düşünün. İnsan bu şekilde yaşamaya nasıl devam eder? İnsan olmanın gereklerinden biri de yaptığımız hatalarımızdan dolayı pişmanlık duymak, doğrularımızdan mutluluk duymak, kimi zaman heyecandan kalbimizin çıkacağını zannetmek olsa gerek. Bu duygulara sahip olmamızın altında yatan temel faktörlerden biri de her zaman olduğumuzdan daha fazlasını istememiz olabilir. Peki ya hayatta her şeye sahip olsaydık? İstediğimiz meslek, hayalimizdeki eş ve pahalı olan bütün nesneleri alabilecek kadar para... Dürüst olmak gerekirse, bu teklif oldukça ilgimi çekerdi. Daha sonra hayatta daha iyi olmak için çabalama isteğim kaybolup giderdi. Sınav kaygım azalır, bununla birlikte daha çok gezmeye başlar, arkadaşlarımla ve ailemle zaman geçirmeye de daha çok vaktim olurdu. Ancak sonunda gezip tozmaktan, arkadaşlarımla ettiğim o tatlı sohbetlerden de sıkılmayacak mıyım? Bir zamanlar yapmayı çok sevdiğim bu aktiviteler de sıradanlaşıp bana bir şey hissettirmemeye başlayacak belki de. Her şeye sahip olduklarını düşündüğümüz insanlara bir göz atalım. Aktörler, oyuncular, müzisyenler, politikacılar, zengin işadamları... Belki yıllarca para biriktirilip ulaşılamayacak arabaları, evleri ve yüksek sosyete hayat standartları olan insanlar. Bu insanlara neler farklı hissettirir? Okuduğum kitap beni bu konu üzerinde oldukça düşündürdü. "Ben sadece utanmak istiyordum ama aslında utanmıyordum, hatta o derinliklerde bir şekilde bir gurur, daha da ötesi yaptığım o budalalıktan bir hoşnutluk vardı".(Zweig 35) Çok zengin bir adamın pişman olma, üzülme, beğenme duygularını hissetmediği bir hayat. Bu hayatta aşırı duygulara yer yok, hayattaki bütün his ve duygular birer gökkuşağı ise bu adamın hayatı adeta siyah beyaz. İnsanlara "mış" gibi yapmalarla kurulu... Hayal kırıklığına uğramış gibi, gerçekten beğenmiş gibi veya utanmış gibi yapmak ama derinlemesine kendine baktığında gördüğü manzara bir hiçlik. "Ne var ki kaderin tüm beklentilerimi yerine getirmesi ve benim de bunun ötesinde hiçbir şey talep etmeyişim bir alışkanlık haline geldiğinden bu hal giderek yaşamımda bir heyecan eksikliğine yol açtı".(Zweig 7) Öyle ki siyah beyaz dünyasında kaybolmuş bu adam bir gün at yarışı kuponu çalarak hayatının renklerini bir anda görmeye başlıyor. Aslında ne kadar ironik bir durum. İstediği her şeyi elde eden bir burjuvanın bir şeyler çalarak mutlu olması. Ama hayat bu, bir yerinden tutunmamız lazım, görünen o ki buna en fakirinden en zenginine hepimizin ihtiyacı var. Yani az ya da çok parayla bir şekilde hayatımızı sürdürebiliyoruz ama duygu yoksunluğuyla hayatımızı sürdürmek pek o kadar mümkün gözükmüyor. Kimisi hedeflerine ulaşma hırsıyla hayatta kalıyor, kimisi dünyada iyiliğin peşinden gitme umuduyla yaşamını sürdürüyor kimisi de kitaptaki karakterimiz gibi kötücül düşünce ve ateşli hazlarla hayatta tutunuyor. Sonuç ise hep aynı, hayatın tam merkezinde yer almak ve yaşadığımızın gerçekten farkında olmak için duygularımıza sımsıkı sarılmak. Bu gözlemlerimden sonra okları kendi üzerime çeviriyorum. Ben nasıl bu hayatın tam merkezinde yer almaya çalışıyorum acaba bu kötücül hisler benim içimdekileri harekete mi geçiriyor? Yaptığım kötülüklerden mi besleniyorum yoksa tamamen farklı hislerle mi hayata tutunuyorum? Ben dünyaya mutlu olma ve mutlu etme amacıyla geldiğine inanan ve hayata bu amaçla sıkı sıkı tutunanlardanım. Evet, bence herkes bu hayatta mutlu olmayı hak ediyor. Ben de fırsat buldukça film izleyerek, yeni yerler gezip görerek, kitap okuyarak, kendimi mutlu ediyorum. İnsanlara beklemedikleri zamanlarda sürprizler yaparak, zor zamanlarında yanlarında olmaya çalışarak en önemlisi hiçbir hareket ve sözümle onları kırmamaya çalışarak onlarında mutlu olmalarını istiyorum. Kimi zaman herkesi memnun etmeye çalışmak ise çok yorucu bir süreç ama bu uğraştırıcı süreç sonrası yüzlerindeki bir tebessüm bile olan bütün yorgunluğumu silip atmaya yetiyor. Yani mesleğim, sahip olduğum araba, hayat standartlarım hepsi ikinci sıraya düşüyor mutluluğun yanında. Peki ya bir gün benim elimden mutlu olma hissini alsalar? O zaman benim hayatım da kitaptaki karakterin hayatı gibi bütün renklerini kaybeder ve siyah beyaza dönerdi.