Sığınağım

Kaçmak gerek; sıkıntılardan, üzüntülerden ve özellikle insanlardan... Yavaş yavaş öldürüyorlar; içimi, dışımı her yerimi kemiriyorlar. Üzgün yüzlerle çevrilmişim; üzerime yapışıyorlar, beni kendi üzgüntüleriyle boğuyorlar. Onlara uyamam, uymamalıyım çünkü uyarsam sonsuza kadar kaybolurum. Hepsinin elleri kanlı ve umutsuz... Nasıl bu karanlığı kovabilirim? Nasıl kendimi bu akıntıdan kurtarabilirim? Masallardaki o hayatı istiyorum, çok mu şey istiyorum? İmkansızı, olamayanı ama olması gerekeni istiyorum. Ben bencilim, zayıfım; korkağım... Kaçmak korkaklara göre değil mi? Kaçıyorum ve istediğim dünyaya ulaşana kadar da kaçmaya devam edeceğim, kararlıyım. Dışarıda olamayacağını biliyorum, bunu öğrendim fakat belki de küçük bir umut vardır. Kendime ait özel bir dünya bulamam ama bir sığınak bulabilirim. Küçük bir sığınak, beni dışarının yağmurundan ve kasvetinden koruyacak bir yer. Bir durak olacak benim için ve büyük ihtimalle de hayatım orada geçecek. Sığınağımı buldum!!! Vincent van Gogh'un Arles'daki odasının resmine bakarken geldi aklıma. Resimdeki oda sıcaktı, davetkardı ve rahatlatıcıydı. Daha doğrusu bu resim bende bu duyguları uyandırmıştı. İşte o an geldi aklıma. En başından beri sığınağım hep yanımdaymış; fark edememişim. Dışarının boğuculuğundan kurtulduğumda soluğu odamda aldığımı nasıl fark edemem? Hatta evin kapısından içeri girdiğimde ilk baktığım yer odam olurdu. O an stresten ve yorgunluktan kararan gözlerim yavaş yavaş açılır; rahatlık ve üzerime sinen soğukluk yerini sıcaklığa bırakırdı. Ardından hışımla ve heyecanla kendimi odama atardım. Odam büyük bir mutlulukla kucağını açar ve beni sarardı. Orda rahattım, huzurluydum. Hiçbir şey olamazdı bana orda, ana rahminde gibiydim -var oluşumun başlangıcındaydım. Kimseyi alamazdım oraya, kuşatılmış dünyada bana ait tek yerdi kimseyle paylaşamazdım. Orda yalnız da değildim. Geceleri yorgun gözler kapandığında, odamla tamamen başbaşa kalırdık. Kendi hikayelerimizi anlatır, yalnızlığımızı paylaşırdık. O da benim gibi üzgündü, birbirimizin dert ortağıydık. Bunu duvarındaki lekelerden anlardım. Hüzünlü lekeleri vardı, göz yaşı izleriydi bu lekeler... Ona sorduğumda sessizleşirdi. Benden belki de daha büyük acıları vardı; hiçbir zaman öğrenemedim. Konuşmadığımız bu tür zamanlarda hayallere dalardım odamda. Gerçeklik ve düşün o en ince çizgisindeydim. Odam tamamen değişirdi; duvarlar en canlı renklere bürünür; hüzünlü lekeleri kaybolurdu. Duvarlar kahkahalar içinde masmavi olurdu; dalga ve martı sesleri birbirine karışır ve deniz senfonisini çalarlardı. Odamdaki halım, dalga gibi hareketlenir ahenkli bir ritim oluştururdu. Ayaklarım suya batar, serinlerdim ve kendimi canlı denize bırakır balıklarla beraber ayak basılmamış adalara gider, mercanlarla oyunlar oynardık. Deniz kabukları bize sessizce komik hikayelerini anlatırdı; katıla katıla gülmekten denizin yüzeyine balık sürüsü gibi baloncuklar çıkarırdım. Bazen de ormanın zümrüt yeşili kaplardı her yeri; egzotik çiçekleri koklar, maymunlarla boğuşurdum. Kaplanlara, domuzlara biner ağaçtan ağaca atlardım. Her şey o kadar hoştu ki bitsin istemezdim. Odam da benim komik hallerime gülerdi. Bir keresinde kafama meyve düşmüştü; o kadar çok gülmüştük ki küçük çaplı bir deprem olmuştu. Mutluluktan ve eğlenceden yorgun düşer; uykuya dalardık. Ama, o tam uykuya geçmeden önceki saniye, hüzün sarardı içimi çünkü uyandığımda gerçek dünyanın karanlığı tam karşımda duracaktı. Yaşadığım bu hayalleri ve patlayan duyguları nasıl fark edemedim bir türlü anlayamadım. O kadar canlıydılar ki!! Galiba dış dünya beni kör etti; duyularımı her şeye kapadım. Düşlerimi hissedemez oldum. Ama onlar gitmediler hep yanımdaydılar. Van Gogh bana bunu fark ettirdi işte. Resmi kaplayan o hüzünlü ama bir o kadar da coşkun fırça darbeleri, dış dünyayla ancak hayallerimizle, sığınaklarımızla ve duygularımızla baş edebileceğimizi anlattı. Ve sonra daha büyük bir şey fark ettim: sığınak aslında benim zihnimdi. Çünkü odam benim hayallerimle yaşıyor, nefes alıyordu. Düşlerimiz bizim sığınaklarımız, kaçışlarımız aslında... İşte ben, bunun bilinciyle her şeye karşı dimdik ayakta durabilirim.