HAYATA FARKLI PERSFEKTİFLERDEN BAKMAK: VEFA

Hayatta belirli bir olgunluğa geldiğimden beri, en azından bunu hissettiğimden beri, bazı kavramları ve anlamlarını; hayatlarımızdaki yerlerini, ne kadar benimsediğimizi sorgulamaya başladım. Güven, aşk, cesaret... Bugün hakkında konuşmak istediğim ise vefa. Çok sevdiğim bir sanatçı olan Sezen Aksu'nun dizelerindeki gibi sadece bir semt adı mıdır vefa, yoksa çok daha fazlası mı? Sanırım bu kavram sorgulama olayında, vefa kavramı için, Haydar Ergülen'in "Vefa Bazen Unutmaktır" adlı eserini okumam bana farklı bakış açıları kazandırdı. Vefa deyince birçoğumuzun aklına gelen şey aşağı yukarı aynıdır; yakın çevremize yeterince ilgi göstermediğimizde, ya da onları aramayı, hal hatır sormayı ihmal ettiğimizde duyarız bu kelimeyi en çok, "Vefasız oldun sen iyice!" şeklinde. Evet, belki de bu doğru bir kullanımdır, fakat Haydar Ergülen'in eserini okuduğumda ise vefalı olmak için bazen unutmak gerektiğini anladım. Haydi, biraz düşünelim; hepimizin hayatında canımızdan çok sevdiğimiz insanlar var, değil mi? Peki bir şeyi fark ettiniz mi? Canınızı en çok yakanların, o canınızdan çok sevdiğiniz insanlar olduğunu? Ya da o küçücük, ele avuca sığmayan hatalar bizim canımız bildiklerimiz tarafından yapıldığı için bu kadar dokunuyordur yüreğimize. Dışarıdan bir insan tarafsızca yorumladığında çok basit gelecektir bütün bu yaşanan gerginlikler, kırgınlıklar ve küslükler. Fakat iş dışarıdan bakmakla olmuyor işte. Bütün her şeyin sonunda ne oluyor peki? Nasıl bitiyor bu kızgınlıklar, kim kazanıyor, kim kaybediyor? Size söyleyeyim olanı; ne kötülük yaparsa yapsın insan karşısındaki o değerlisine sırtını dönüp de gidemiyor işte. Bir şekilde kabulleniyor olanları, ama tepkisi o kadar büyük oluyor ki, zannedersiniz ki bir daha yüzünüze bile bakmayacak. Tabii ki bu hayatta kabullenilmesi zor, hatta imkansız olaylar da var, sınırları karakterden karaktere değişen. Birinin asla ama asla sindiremeyeceği bir durumu umursamayıp, kulak ardı edecek bir sürü insan var, tam tersi durum da gerçekleşebilir. Bu yüzden bu tarz şeyleri genelleştirmemek lazım, bunlar kişiden kişiye değişebilen durumlar zira. İşte Haydar Ergülen'e göre vefalı olmak, unutmayı başarabilmek demek. Sanırım ben de artık böyle düşünüyorum. Hayatımızda olan insanlara duyduğumuz vefadan dolayı unutmalıyız onları, işte bu da bahsettiğim şey oluyor; içinizde açtığı o kanayan yaralara rağmen affedebilmek bir insanı... Asla zorunluluktan dolayı değil, sakın yanlış anlamayın. Anneniz, babanız, kardeşinizden bahsetmiyorum. O ilişkiler herhangi ilişkilerin çok daha üzerinde, hatta adı üzerinde, "kan bağı". Zorunluluktan, o kişiye olan muhtaçlıktan ya da alışkanlıktan değil, kesinlikle ona ve anılarımıza olan vefamızdan unutuyoruz yaşanan tüm olayları, unutmak istiyoruz hatta içten içe, kendimize olan saygımızın zedeleneceğini bile bile. İşte bu affedicilik gösteriyor bizim vefalı olup olmadığımızı; yaşanmış güzel zamanlara, sokaklarında kaybolunmuş şehirlere, bankında oturulan parklara, koklanan çiçeklere, birlikte dinlenen şarkılara, okunan şiirlere olan saygımızdan, vefamızdan dolayı unutmak istiyoruz içten içe. Bunu anılara olan sonu olmayan bağımlılık olarak yorumlayanlar, inanmayanlar ve hatta saçmalıktan ibaret olduğunu düşünenler de olacaktır elbette, biliyorum. Fakat birini en büyük hatalarını kabullenecek kadar sevip önemsedikten sonra, insanların ne düşündüğü kimin umurunda olacaktır sizce? İşte, vefalı olmak ve tam da bu yüzden unutmak denildiğinde benim aklıma gelenler bunlar... Fakat en sevdiğim kısmı da şu; hani canınız yana yana yine de unutmayı yeğleyip affediyoruz ya karşımızdaki insanı, çünkü içten içe yapmak istiyoruz bunu, bu kararın getirdiği rahatlama duygusu nerde var başka söyleyin bana? Bana birçok şey çağrıştırıyor; sert geçen bir kışın ardından yazın ilk meyvelerini birlikte tatmak gibi, güzel bir günde içinizi ısıtan güneş gibi... Affetmenin verdiği rahatlığı hepinize tavsiye ediyorum.