AŞKA ULAŞMAK

İnsanoğlu varoluştan beri hayatı, dünyayı, yaşama amacını, sorumluluklarını sorgular. Bazen çıkamaz işin içinden; tutunacak bir dal, devam etmek için bir hedef, uğruna yaşayacağı hatta gerekirse ölmek isteyeceği bir şeye bağlanmak ister. Birçoklarınınsa tam da bu hedef tahtasına koyduğu şeydir aşk. Ancak aşkı doğru okuyan ve doğru anlayan insan sayısı ne yazık ki kömürün içindeki elmas kadar nadirdir. Günümüzde aşk, karşı cinse hissedilen ihtiyacı, aidiyet duygusunu ve hatta bazen sadece vakit geçirme isteğini kutsal kılmak için kullanılan değersiz bir obje gibi görülse de, bu üç harfin kutsallığı kimileri tarafından hak ettiği değeri görmektedir. Tabii ki karşı cinse duyulan aşkı ve bu uğurda kaybedilecek hiçbir şeyi düşünmeyen cesur aşıkları da görmezden gelemem hatta onlardan biri olma hayalim, o aşkı buluncaya kadar hep diri kalmasını isteyeceğim bir parçam. Ama iyi anlaştığı her yaratılmışa karşı hislerini, bastırmayı beceremediği kendini beğenmişliğini ve kibirini aşk olarak dillendiren insanların varlığı ağırıma gidiyor. Bu mühim duyguyu bu kadar basite indirgemeleri, hayatımızı yaşanabilir kılan bu olguya karşı saygısızlıkları dayanılması güç bir hal alıyor. Aşkı anlayabilenlerin, onun büyüklüğünü kavrayabilenlerin olduğunu bilmek bir nebze olsun su serpiyor gönlüme. Aşkı anlayabilenlerden olabilmek için öncelikle aşkın sınırlarının karşı cinsten ibaret olmadığını idrak etmek gerekiyor. Aşk-ı ilahi yani yaratana, ilah olana aşk, aşkların en yücelerinden biri olup, bendeniz başta olmak üzere birçoklarına huzurun kaynağını sunabiliyor. İlahi aşkı bulan, ona erişme şerefine nail olan insanların içinde uyanan hisler ise farklı şekillerde hayatlarına yansıdı geçmişte. Kimi dervişler bu aşk uğruna hayatını feda ederken kimi aşıklar ilahilerine, sözleriyle müzikleriyle ahenk katıp onu anmanın uğraşını verdi. Aşkın modern tanımlarından biri kendi gerçeğini bulmak, kendini keşfetmeye giden bir yola girmek, o yolun getiri ve götürülerini umursamaksızın yola devam etmektir. Bu yolda şu sorulara cevap bulmayı bekleriz: Ne kadar tanıyoruz kendimizi? Yaşadığımız hayatı kimler için yaşıyoruz? Kimlerin hayatına değer katıp, kimlerinkini zorlaştırıyoruz? Ben olmak yerine biz olabilmeye hazır mıyız? Aşkı anlamayı, onu yaşayıp kalbimizin en derininde hissetmeyi hak ettik mi? Bütün bu sorular insanı hakiki aşka ulaşma konusunda ümitsizliğe düşürse de insanoğlu bu arayışından hiç vazgeçmemiştir. Nitekim ona ulaşanlar ve ona ulaşamasa da kendini yapay bir aşka ait hissetmeye çalışanlarla dolu çevremiz. Hangi oluşumun içinde olduğunu anlamak ilk durumdakiler için o aşkı yaşamak yerine yersiz bir arayış ikinci durumdakiler için ise tatsız bir sonucun sorgulaması olacaktır. Aşkı anlayamamak onu kalbinin en derininde hissedememek ne büyük bir eksik ne büyük bir düş kırıklığıdır. Öyle ki bazı dervişlerin İlahi aşk için nefislerinden, dünya hayatının zevklerinden vazgeçip açlığı, susuzluğu, acıyı kucaklamaları aşkın erdemini tüm çarpıcılığıyla gözler önüne seriyor. Peki biz aşka ulaşmak için nelerden vazgeçmeye hazırız? Kendimizi tanımak için bu kadar fedakarlık etmeye ne kadar yakınız? Çok sevdiğimiz annemiz, babamız, kardeşlerimiz, dostlarımız için yapabileceklerimizin ne kadarını yapıyoruz? Evet, aşka tutunmak hayatımıza bir anlam katacak, onu çok daha yaşanabilir ve huzurlu kılacak ama biz bu güzelliklere ulaşmak için ne kadar arıyoruz aşkı? Ne kadar kafa yoruyoruz aşk üzerine? İşte aşk, nesneler üzerinden ulaşılamayacak, hayatta alışık olduğumuz arayıp bulmak, uğrunda çaba gösterip başarmak denklemlerine uymayan; karşılıksız sevgi ve beklentisiz aidiyet sonucu kalbe giren yüce bir olgudur. Hayatında bir kez olsun gerçek aşkı anlayan, onu yaşayanlardan olmak dileğiyle...