Toplumsal Baskı ve Etkileri

İnsanoğlu kör, acıma duygusundan yoksun, canavarlardan daha beter ve manevi güzellikten tamamen habersiz. Tanımadığımız insanlara karşı bile akla gelmeyecek kötülükler yapabilen varlıklarız biz. Her gün gördüğümüz insanların gerçek yüzünü, içinde yatanları, sizin hakkınızdaki görüşlerini düşündüğünüz olmuştur. Sizi sadece görünüşünüz, paranız, şöhretiniz ya da kendi kişisel zevkleri için kullanıp da iç güzelliğinizi zerre kadar önemsemeyen parazitlerdir onlar. Bu kişiler insanların kusurlarını yargılamaktan haz alırlar ama yargıladıkları insanın ne kadar kötü hissettiğini asla anlamazlar. Hatta kimi zaman sadece kusurlarla dalga geçmekle kalmayıp insanların fiziksel ya da zihinsel engelleriyle de dalga geçerler. Fakat aslında engelli olanlar alay edilip, küçük düşürülenler değil, arzuları için diğerlerini kullananlardır. Dışarıda merhametsiz, mükemmelliyetçi, rekabetçi bir dünya var. Bu saçma dünyada da herkes başarılı ve yetkin insanlar yetiştirmek istiyor. Çocuklarımız okuma yazmayı hızlı bir şekilde öğrenmeli, arkadaşları ve öğretmenleri tarafından sevilmeli. Bir spor dalında kendini geliştirmeli, bir enstrüman çalabilmeli ve derslerinde başarılı olup çağa ayak uydurmalı. Her şeyi hızlı hatırlamalı ve yaratıcı olmalı; kısacası mükemmel olmalı. Biz mükemmel olmadığımız halde aklımızda oluşturduğumuz bir profil var ve bir kıyafet gibi bunu çocuğumuza giydirmeye çalışıyoruz; çocuğumuz bunun için fazla uzun ya da kilolu bile olsa elbiseyi değil çocuğumuzu değiştirmeyi, yontmayı seçiyoruz. Ancak herkesin kendi yetenekleri, arzuları ve hayalleri var. Yeryüzündeki Yıldızlar filmindeki Hindistanlı bir ailenin küçük çocuğu Ishan Avasti de derslerinde başarılı olamıyordu çünkü disleksi gibi bir engel vardı önünde. Fakat disleksi, onun en büyük yeteneği olan resim çizmenin önünde bir engel değildi. Buna rağmen ailesi onun bu farklı yeteneğini göz ardı ediyor ve onun diğerlerinden farklı olduğunu anlamıyordu. Peki biz her insanın birbirinden farklı ve özel olduğunu ne zaman anlayacağız? Toplumumuzun bizi belli bir mesleğe ya da amaca zorla fakat biz fark etmeden yönelttiğini yaşımız ilerledikçe fark ediyoruz. Aileler kendi heveslerini ve egolarını tatmin etmek için yapmak istedikleri fakat yapamadıkları her şeyi çocuklarının hassas omuzlarına yüklerler. Onların biz doğduğumuz andan itibaren bizim için planları vardı. Verdiğimiz kararları sorgulamak ailemiz ve çevremiz için bir amaç uğruna gelmişti. Babaannemin küçüklüğümden beri bana "doktorum" diye seslenmesi belki de bundan dolayıydı, beni doğrudan bir hedefe yönlendirmek yerine üstü kapalı bir yoldan bilinçaltıma yerleştirmeye çalışıyordu bu fikri. İçimden hiç gelmese bile yalnızca arkadaşlarım ve ailem istediği için meslek seçimimi gözden geçirmem gerekti. En sonunda doğru olanı yapıp kendi isteklerim doğrultusunda karar verdim ve bir kere de olsa dış dünyaya kulaklarımı kapatmayı başardım. Bu bana olağanüstü bir mutluluk ve özgüven kaynağı oldu, artık kararlarımı verirken kendimden emin ve pişmanlık duymadan rahatça seçim yapabiliyorum. Ama bunu yapamayanlar var. Ishan seçimlerini kendisinin yapabileceğinin farkında değildi. Okuldan ayrılan resim öğretmeninin yerine Ram Shankar Nikumbh gelene kadar da bunun farkına varamadı. Filmdeki gibi kimi aileler çocuklarının yerine verdikleri kararların onlar için en iyisi olduğunu düşünürler. Fakat bunun onlarda bırakacağı etkiyi hiç düşünemezler. Kendi kararlarını veremeyen çocuklar gelecekte büyük sıkıntılar çekerler. Rahat seçim yapamazlar, doğru yolu bulamazlar ve seçtikleri yolun onlar için faydalı olup olmadığından asla emin olamazlar. İçlerindeki şüpheyle bir yerlere gelmeye çalışırlar. Hep ileriye gitmeyi düşünürler fakat aslında yerlerinde saymaktan başka bir şey yapamazlar. Neden dünyanın ilkesi devam etmektir? Hedef yolundaki bu sürekli uğraş nedendir? Bazen tek ihtiyacımız olan şey biraz özgür olabilmektir. Küçük şeylerden zevk almak ve hayatı sonuna kadar yaşayabilmek... Kimsenin senin için yaptığı planların yoluna çıkmasına izin verme. Dünyaya sadece bir kez geliyoruz ve yaşadığımız bir saniyeyi bile geri almanın yolu yok. Yapmak istediğin, aklında kalacak her şeyi yapmazsan pişman olacağını bilerek yaşa. Bu kısacık ömrün, kısacık günleri asla geri gelmeyecek. Bu yüzden gününü gün et dostum. Her anının kıymetini bilmeyi öğren.