ATLA! ATLARSAN DÜŞMEZSİN

Dikkat, bu korku herkese hitap etmeyebilir ama geldiği adres sizinkiyle aynı. Bir teknenin ucunda; aşağı baktığınızda size korkutucu gelen ama aslında atladığınızda zarar görme olasılığınızın oldukça düşük, neredeyse hiç, olduğu bir yükseklikte atlamaya hazır bir şekilde bekleyin. Denizin küçük dalgalarını seyre dalın. Atlayış anınızı, yani atlamayı kafanızda canlandırmaya çalışın. Tekrar, tekrar ve tekrar... Düşündükçe, ayağınızın bulunduğu yerle bağını kesmesi ve atlamanız zorlaşacak, geriye bir adım atıp vazgeçme isteğiniz ortaya çıkacak. Bununla birlikte beyninizde bir münazara başlayacak. Korkunuz eyleme geçme potansiyelinizi azaltırken, beyniniz kendine şaşarak bu basit eylemi yapmaktan beni alıkoyan ne olabilir diyerek sorunu çözmeye çalışacak. Korktuğunuz atlamak değil, 'ihtimal köleliği' sadece. Kötü ihtimalin diktatörlük kurması ve sizi istediği yöne çekebilmesi... Bir köpek gördüğünüzde tek olası durumun sizi ısırması olacağını zannedip buna körü körüne inanmaktan kendinizi alıkoyamadığınız için birden telaşlanıp uzaklaşmaya çalışmanız gibi... Yaşadığınız eski bir ilişkide ters giden ve sizi inciten durumları benimseyip bunları algınızın en ön sıralarına koymanızla birlikte, yeni ilişkilerinizde algınızın sponsorluk yaptığı 'geçmişteki kötü anlar' başlıklı reklamların etkisiyle sanki yaşadıklarınız tekrarlanacakmış hissiyatına kapılmak gibi... Kötü ihtimalin peşinden koşup, her yeni ilişkinin kendine has bambaşka yolları olduğunu görememek ve sırf bu ihtimallere takılı kalmaktan ötürü ilişkiden kaçmak gibi... Korku bir çeşit önyargı... Peşin hüküm verir geleceğe, ne yaşanacağına dair kesinlik çizgisinde duran kötü senaryoları vardır. Tek kişilik piyestir korku ve siz de bunun yegane oyuncusu olarak kötü bir geleceğe dair iddialı fikirler sunmakla kalmaz; o fikirler gerçekmişçesine üzülür, korkar, kaçar, çaresizleşirsiniz. Öyle bir piyestir ki bu, insan bunu oynadığının farkına varmaz ta ki düşünmeden kendini ateşe atana kadar. Çünkü bir de bakar ki yanarak çıkmamıştır o ateşten. Düştüğü yer de ateş değildir zaten. Ne demek ki bu şimdi? Hani ateşe atmıştınız kendinizi? Korktuğunuz şeyin sizi yakacak bir ateş olduğuna öyle bir inanırsınız ki, atlayacağınız denizin sizi yutacağına... Gerçeklikten bir farkı kalmaz düşündüklerinizin. Onların gerçeğe dayanmadığı, sadece bir KORKU olduğu da ancak deneyimlenerek görülebilir; aynı uykudayken gördüklerimizin rüya olduğunu uyanınca anlamamız gibi. Korku bilinçsiz bir uykudur aslında... Rüya gibi gerçekleştiği belli bir yeri ve zamanı yoktur, yataktaysanız ve gözünüzü yeni açtıysanız bu bir rüyadır merak etmeyin demez kimse. Gün içinde, bir sohbetin içindeyken, önemli bir iş görüşmesinde, en çok eğlendiğiniz anların hiç umulmadık bir anında ansızın geliverir korku. Bu yüzden korkunun gözünüzde canlandırdığı karelerin ve düşündürdüklerinin kurmacadan gerçekliğe dönüşü çok hızlıdır, mükemmel bir yanılsama yaratır. Nasıl çıkılır bu yanılsamadan sorusunu sorarsanız eğer, 'ateşe atlamak' olarak tanımladığınız ne varsa, o ateşe atlamanız lazım bu illüzyonu aşmak için. Korkularınızdan bir tanesini seçip sizi caydırma heveslisi telaşınızı bir kenara attıktan sonra korku meretinin üzerine gittiğinizde; içinizdeki belki farkında olduğunuz, belki de olmadığınız bir düğümün çözüldüğünü hissedeceksiniz. Her ne kadar ise özgürlüğünüz, bir tık daha özgürlük nasıl olurmuş onu göreceksiniz. Başarmış gibi ve daha da başaracakmışsınız gibi... Nasıl bir kitap okursunuz ya da film izlersiniz hayata bakış açınız epeyce değişir derler, ben de diyorum ki KORKULARINIZI GERÇEKLEŞTİRİN hayatınız değişsin. İster düşündüğünüz kadar ürkünç sonuçları olsun; ister bütün korkunuz boşa çıksın ama onları gerçekleştirin. Neden hayatınız değişsin? Çünkü eksikliğinden haberdar olmadığınız özgürlüğünüz sizin diğer korkularınızın karabasanı olmaya başlayacak. Uyuyan ayıyı uykusundan uyandırmak gibi... Özgürlüğünüz "aman ya kaza olursa!" diye taktığınız fazladan beş emniyet kemerini teker teker çözmeye başlayacak ve bu ihtimal köleliğinden kurtuluş sandığınızdan kolay olacak. Yaşamımızın ilerisinde sorunlarla başa çıkmada başarı olalım diye küçük yaşlarda kazandırılmaya çalışılan özgüven misali, hayata yeniden bir çocukmuş gibi başlayacak ve her gerçekleştirdiğiniz korkudan sonra sonuç ne kadar kötü olursa olsun hiçbir korkunun hayatınızı tedbirler hapishanesinde yaşamanıza sebep olmasına değmeyeceğini anlayıp başarısızlıklara ve acılara karşı bir 'farkındalık' geliştireceksiniz. Bu farkındalık, can yanmasının tatlılığını öğretecek. Risklerin, kötü ihtimallerin kalbe yaptığı baskıyla nasıl başa çıkacağınızı gösterecek. O baskının ağırlığını, ona dayanmaya karar verme cesareti göstermenizle birlikte hissetmediğinizi fark edeceksiniz. Küçükken kazandığınız özgüvenin her işteki yansımasını nasıl görüyorsanız, kötü ihtimalleri göğüsleyebilme beceresi sağlayan farkındalığınız da bu özgüveninizin yanına gelip adımlarınıza, kararlarınıza karışacak ve fısıldayacak kulağınıza: ATLA! ATLARSAN belki üzülürsün, belki çok sevinirsin ama emin ol DÜŞMEZSİN.