MEÇHUL TÜNEL

Yaşamak için duyarsızlaşmak mı gerekiyordur yoksa hissizlik ölümden beter midir? Güzel duygular kötüleri sıfırlamaya yeter mi sizce? Peki belki sonunda ışık vardır ümidiyle bir tünelde her türlü musibete katlanmak; darbe alarak, yaralanarak, tırnaklar kanaya kanaya o tünelde sürünmek akıl karı mıdır? Bu tünele adım atabilmek midir zor olan yoksa tünelin varlığını kah inkar ederek kah ondan korkarak yaşamak mı? Çoğu insan karşılaşmıştır belki de bu tünelle hayatının bir yerinde. Peki acı çekmek, iç burkulmaları, kursakta kalan hevesler tünelde ilerleyişi zorlaştırırken kaçı yolun sonunu getirebilmiş, bu adına aşk denilen tünelden sağ çıkabilmiştir? Kaçı sırtlarda taşınmıştır da ışığa, kaçı yaralarıyla, bereleriyle yılmadan yürüyebilmiştir bir başına bu tünelde? Bilemiyorum çünkü bu tünelin hem aşinası gibiyim hem yabancısı. Muhatabını da severim oysa sevmesine, ama toplum buna hazır mıdır bilemiyorum. Düşünüyorum, tartıyorum, kıyaslıyorum ama büyük bir boşluğa düşürüyor bu alengirli sorular beni. Ben de derhal ve sadece şiire sarılıyorum. "Ben seni severim sevmesine de toplum buna hazır değil!" Hakikaten değil. Ne bileyim. Gülerler belki bize. Belki bir romanda yahut şiirde yaşıyor olsam öyle bir severdim ki hem de seni, sıraladığım, sıralayacağım bahanelerim bile mantıklı gelirdi kulaklara. Öyle güzel, öyle temiz severdim ki geçmişe sıkışmış olsam, zamanından utanırdı şimdi yaşayan. Şimdiyse ben utanıyorum geçmişe sıkışıp kalmışlığımdan, çünkü yaşımdan yaşlı kalbim, çünkü beynim yaşımdan genç ve ait hissedemiyorum zamana. "Belki sen çok küçüksün belki benim ruhum ölü." Belki el birliğiyle gömmüşüzdür ruhumu gençliğimde ve hakikaten küçüksündür sen, belki sen de gülersin sevgime. Böyle böyle kötü bir şekilde ama tasasız, ama ruhsuz yaşar gideriz işte. Kötü bir kitap okur gibi, kötü bir yemek tadar gibi, uykumuzun en güzel yerinde uyandırılmışız gibi, çorabımız ıslanmış, soğuk betona oturmuşuz gibi, dizimiz yüzülmüş, ayağımızı koşarken sehpaya çarpmışız gibi yaşar gideriz işte. Öylece, acılı, tatsız yaşarız. "Ben seni severim aslında da düzenim bozulur diye korkuyorum. Durduk yere başımıza saçma sapan bir aşk çıkar." Öyle bir aşk çıkar ki ne sen anlayabilirsin işleyişini, ne ben önleyebilirim sonucunu, fenalıkları. Zamanla saçma sapan bir hal alır zamana ait olamayışımdan belki. Düzenim alt üst olur, öyle severim çünkü. Acı çekeriz daha çok, kim bilir? Öyle genel geçer şeylerle de mutlu olamayız hem, çünkü bu kez de onlar bana gülünç gelir. Dayanamam. Samimiyetsiz ve zorlama bulunurlar tarafımdan büyük olasılıkla. İş alırız başımıza. "Ben seni severim belki de rabbim buna hazır değil. Her şeyin güzelini sever o ideal birliktelikler ister." İşte ben bunu beceremem diye korkarım. Kaldı ki iki gün üst üste sokakta başını okşadığım kediyi bile arıyorum, özlüyorum günlerdir. Ben seni severim işte, orası en kolayı da, bir şeylerin ideali ya da normali olmaz benimle. Sağım solum en az aşk kadar belirsizdir çünkü. Çünkü sıkıntım kendimledir. Kaçarım o tünelden. Tam adımımı atacağım sırada saate takılır gözüm, zaman, mekan doğru mudur emin olamam bir türlü. Adımım boşlukta asılı kalır, bir şeyleri bırakıp geriye de gidemem. Böyle böyle karanlığın göz alıcı, sonsuz yokluğunda adımım gibi asılı kalırım elimde duygularımla. En çok kendime ederim. Yine de kendim için ağlamam da, içimden tutar hevesin, isteğin, haline üzülürüm. Sana uzatamayışıma üzülürüm elimi. Yahu ben seni severim orası hakikaten çok kolay. Şiirlerin, şarkıların, mektupların dahi hazır geçmişte. Güleceklerimiz, eğleneceklerimiz bile saklı yanaklarımda. Bakışacaklarımız, haykıracaklarımız, ağlayacaklarımız bile hazır işte, bekliyor gözlerimde. Gözyaşlarım bile göz pınarlarımda, gülüşlerim bile dudaklarımda. Ben seni severim sevmesine de kaldırabilir miyiz bunca sevgiyi orası inan meçhul. Sen hakkıyla tutabilir misin ellerimden, ben hakkıyla durabilir miyim yanında, inan en az aşk kadar bilinmez. Biliyorum tünelin dışı hissizlik, korkaklık ve durağanlıkla örülmüş, biliyorum. Adımımı atsam içeri, yan yana geleceğiz, biliyorum. Fakat "seninle benim yan yana oturacağımız çekyata ne ilahi adalet sığar ne de diyalektik."