Gerçeğe Dönüşen Hayal

Tıpkı şu anda olduğu gibi basketbol aşığı, hayalleri başkalarından farklı ve başkalarına anlamsız gelecek bir çocuktum bu anımın yaşandığı 2014 yılında da. 2013 yılının bitmesine yalnızca birkaç ay kala öğrenmiştim bu seneki ''TBL All-Star'' organizasyonunun doğduğum ve yaşadığım şehir olan Mersin'de düzenleneceğini. Haliyle çok heyecanlanmış ve neredeyse her sabah uyanır uyanmaz biletlerin satışa çıkıp çıkmadığını kontrol ediyordum. Günlerce tekrarladım bunu. Saha içi biletleri satılacaktı sırf bu gösteri maçına özel. Türkiye Basketbol Ligi'ndeki tüm yıldızları neredeyse parkenin içinden izleme fırsatım olacaktı. En çok da Galatasaray efsanesi Carlos Arroyo'yu görebilme imkanım olacağı için seviniyordum. Pahalı olacağını biliyordum ama babama bu olayın benim için önemini anlatınca bu şansın insanın eline hep geçmeyeceğini ve eğer yakalayabilirsem o biletlerden alabileceğimizi söyledi. Dünyalar benim olmuştu. Fakat sonradan günlük yaşantımın ve ders tempomun yoğunlaşması sebebiyle ihmal ettim bilet satışlarının başlayıp başlamadığını kontrol etmeyi. Bir gün okuldan eve gelince biletlerin satıldığı internet sitesine girmemle başımdan aşağı kaynar sular dökülmesi bir oldu. İhmalkarlığım bana pahalıya patlamış, hayallerimi gerçekleştirme şansını elimden çekip almıştı. Saha içi biletleri tükenmiş, en ucuz ve sahaya uzak biletler kalmıştı. Babamı arayıp durumu açıkladım ve özür diledim. Ondan değil kendimden özür dilememi söyledi, haklıydı. ''Arkalardan izlemek hiç izlememekten iyidir.'' düşüncesiyle pota arkasından aldık biletleri. Ailecek gidecektik. Annem ve babam da benim kadar olmasa da severlerdi basketbol izlemeyi. Buruk bir heyecanla gidilecek olan gösteri maçı için beklemeye koyuldum. 19 Ocak 2014. Hiç unutmam bu tarihi. Maçın oynanacağı gündü bu tarih. Beklediğim gün gelip çatmıştı. Sabah erkenden uyandım, bilgisayarda basketbol oyunu oynayarak geçirdim maçtan önceki saatlerimi. Öğlen yemeğini yedikten sonra Servet Tazegül Spor Salonu'na doğru yola koyulduk. Mersin'imizin çiçeği burnunda salonu Akdeniz Oyunları'ndan beri ilk kez bu denli kalabalıktı. Yerimizi bulup oturduk. Üçlük yarışması vardı önce, o bitince hemen smaç yarışması başlayacak, günün son organizasyonu olan ''Türkler Karması-Yabancılar Karması'' maçından önce ise Gülşen konseri olacaktı. Üçlük yarışmasını izlerken göz ucuyla saha içi bileti alabilmiş şanslı kişileri takip ediyordum. Kıskanmamak elde değildi. Üçlük yarışması bitince babam lavaboya gideceğini söyledi. Eşlik edip etmeyeceğimi sorunca ayağa kalktım ve arkasından yürümeye başladım. Lavabonun sağ tarafında saha içine ve soyunma odalarına inen bir bölme vardı. Aynı zamanda acil çıkış olarak da kullanılan bu kapıdan kimse içeri girmezdi çünkü bilinmezdi saha içine açılan bir kapı olduğu. Ben okulumun basketbol takımında olduğum için salonu iyi bilirdim ve bilmiş bir tavırla kapıyı işaret edip babama bu durumdan bahsettim. İşte ne olduysa o sırada oldu! Babam bir anda kapıyı açtı ve aşağı ineceğimizi söyledi. ''Aşağıda güvenlik vardır, almazlar bizi.'' dedim ama dinletemedim. Oğlunun hayalini gerçekleştirmek isteyen bir babayı bir cümleyle durduramazsınız zaten. Kendimizden emin bir şekilde merdivenleri indik ve sahaya girdik. Güvenlik kapıdaydı ama öylesine tereddütsüz girdik ki içeri, sorgulamadı bile. Babam parmağıyla Arroyo'yu işaret etti. O kel Porto Riko'lu benim idolümdü. Bir gün onun kelini öpeceğime dair kendime söz vermiştim. Evet, nasıl gerçekleştiğini anlattığım hayalim maçı izlemek falan değildi, buydu. Arroyo'nun yanına gidip fotoğraf çekilmek istediğimi söyledim İngilizce olarak. Kabul etti. Babam fotoğrafımızı çektikten sonra ani bir hareketle, yedek kulübesinde oturmakta olan Arroyo'nun kelini öptüm. Yanındaki diğer basketbolcular gülmeye başladı. Arroyo biraz bozulmuştu ama sonra o da şakaya vurdu işi. Çok mutluydum, bulutların üzerindeydim sanki... Oradaki diğer basketbolcularla da Gülşen Konseri sırasında fotoğraf çekildikten, milli basketbolcumuz Semih Erden ve birkaç ABD vatandaşı oyuncuyla şakalaştıktan sonra yerime dönmek niyetindeydim ama gözüme saha içindeki koltuklarda bir boşluk çarptı. Birkaç dakika kenarda durup koltuğa baktım sahibi gelecek mi diye. Babam yerimize dönmüş, yukarıdan benim fotoğraflarımı çekiyordu gülerek. O sırada hangimiz daha mutluyduk inanın bilmiyorum. İçimden ''Hayali gerçekleşmiş biri mi yoksa sevdiği birinin hayalini gerçekleştirmiş biri mi daha mutlu olur?'' diye düşündüğümü çok net hatırlıyorum. Koltuğun dakikalarca dolmadığını görünce gidip oturdum. Mucizevi bir şekilde maç boyunca beni kimse gelip kaldırmadı ve bana maç boyu eşlik eden gülümsememle birlikte maçı oradan takip ettim. Maçın sonlarına doğru en başta indiğimiz yerden tekrar yukarı çıkıp ailemin yanına gittim. Maçın bitimiyle beraber salondan ayrılmak üzere yürümeye başladık. O meşhur kapının yanından geçerken babam beni durdurdu ve benden bir şey isteyeceğini söyledi. O sırada benden ne isterse yapmaya hazırdım. ''Buyur baba ne istersen yaparım söylemen yeterli.'' dedim gülerek. ''Ben o zamanı görür müyüm bilemem ama torunuma benim bugün sana yaptığım gibi bir kıyak yap, bedeli ne olursa olsun eline böyle bir fırsat geçerse yap bunu.'' dedi. O kapının önünde babama söz verdim. Bu sözümü ve başkalarına saçma gelmesi muhtemel ama benim için çok değerli olan bu anımı son nefesime kadar hatırlayacağım.