MODERN KUKLALAR

Rollerimiz seçilmiş, evlerimiz, zevklerimiz, sevdiklerimiz seçilmiş. Seçenekleri belirleyenler bizim için en ideal (!) tercihleri de yapmış. Hayatımızın iplerini ellerinde tutanlar kendi kurdukları sahnelerde, kendi repliklerini sergileyen bir kukla oyunu sunmuşlar. Bir bilgisayar oyunu gibi hepimizi kendi kriterlerine uyar hale getirmişler, tek örnek olmamızı istemişler; kendi gözlerimizle görmemizi, kendi kulaklarımızla duymamızı, aynada gerçek ve özgün bir yansımayla karşılaşmamızı engellemişler. Bizi bizden başka biri yapmışlar, nasıl biri olmamızı istiyorlarsa öyle tanıtmışlar ve buna da bizi inandırmışlar. İşte bu benliğimizden uzaklaştırmaları, gerçek yansımamızın kaybettirilmesini Efendi ile Köpeği adlı romanda gözlemledim. Aslında bir av köpeği olan Bauschan, sahibi tarafından başka kalıplara sokulmuştu. Çünkü sahibi bir avcı değildi ve onu bir av köpeği olarak eğitmemişti. Bauschan içgüdüsel olarak avcılığa yeltense bile nasıl yapacağını bilemiyordu. Maalesef ki romandaki dikteleri hayatımızın birçok yerinde görebiliyoruz. Eğitimimizden aile ilişkilerine kadar, karakterimizi ve geleceğimizi çizdiğimiz yerlerde. Fakat yukarıda da söylediğim gibi, hayat hikayenizi siz değil başkaları çiziyordu. Kesinlikle hayatınızın bir kısmında sizin adınıza karar alan birileri olmuştur. Sanki sizin tanrınız edasıyla sizin için kararlar alan korkunç insanlar. Neden korkunç diyorum biliyor musunuz? Çünkü sizin fikrinizi görmezden gelen size bir kukla edasıyla davrananlar belki de sizin parlak olabilecek geleceğinizi değiştirebilir ya da yok edebilirler. Bunu onlara söylediğinizde size aksini iddia ederler. Çünkü onlar size benzersiz, mükemmel bir gelecek çiziyorlardır. Hayatları hakkında kararlar alınan çocuklar ve gençler belki de hiç istemeyecekleri mesleklere yöneliyorlar. Çocukları ve gençleri başka kalıplara sokup benliklerinden uzaklaştırıyorlar. Bunlar genelde ya aileler oluyor ya da eğitimciler. Dünyaya geldiğimizde ailemizi tanıyoruz. Karakterimizi benliğimizi ilk o zamanlar çizmeye başlıyoruz. Bir ayna gibi olan çocuklar, yetişkinleri taklit etmeye başlıyorlar. Fakat bir süre sonra içlerindeki farklılıklar ortaya çıkmaya başlıyor. Sorgulamaya, farklı yollar deneyip sorunlarını çözmeye başlıyorlar. Edindikleri deneyimlerle kendi karakterlerini şekillendirmeye başlıyorlar. Bu süreçte ailenin etkisi çok büyük oluyor. Çocuklarının fikirlerine, çabalarına saygı duymayıp kendi fikirlerini, doğrularını dikte eden aileler, onların belki de gelişmelerinin en büyük engeli oluyorlar. En önemli süreçlerden biri de hayatlarının kararını aldıkları üniversite seçim dönemi. Zaten büyük bir sınav stresinden çıkan öğrencilere, sana para kazandıracak bir bölümü tercih edeceksin diyorlar. Senin yapmayı istediğin değil, sana para kazandıracak işi. Belki bazı aileler iyi niyetlerinden dolayı böyle davransalar da, gelecekte çocuklarının istemedikleri meslekte mutsuz olabileceklerinin farkında değiller. Ardından mükemmel eğitim sistemimiz (!) geliyor. Yaratıcılığımıza, tüm potansiyelimize ulaşmamızı engelleyen eğitim sistemi ve eğitimciler. Mükemmel olan eğitim sistemi (!) öğrencilerin tüm bilgi gereksinimlerini karşılıyor. Fakat bir şeyin farkında değiller, Öğrenciler istemediği, dayatılan bilgileri öğrenmek zorunda bırakılıyor. Aslında sanatsal yeteneği olan öğrenciye, haftada on saat matematik dayatılmasının hiçbir anlamı yok. Bu sistemi oturtan insanların gözlerinden bakacak olursak, doğru ve mükemmel insan tek. Farklılığın ne demek olduğunu bilemediklerinden, her insanın tek bir başarıya ulaşabileceğine ve aynı özelliklere sahip olacaklarını düşünülüyor. Adeta bir fabrikanın ürünü gibi aynı özelliğe sahip insanlar yaratmaya çalışıyorlar. Bu iki durumu da yaşayan ben, istediğim bölümde okuyamadım. Sanata olan yeteneğim ailem tarafından hep boş görüldü. Onlar için güzel bir okulda ve bölümde okumaktı, iyi bir evlat olmak. O kadar ileri bir boyuta atladı ki çizdiğim resimlerimi, boyalarımı, tuvallerimi çöpte buldum. Bunun sebebini sorduğumda ise: odaklanman gereken bir sınav var, cevabı ile karşılaştım. Siz, siz olun çocuklarınızın yoluna engel değil, ışık olun. Onun, sizin düşündüğünüzden daha mutlu ve keyifli hayatı olabileceğine eminim.