İÇİMİZDEKİ GÜÇ

Hemen hemen her insanın hayatında bağlı olduğu insanlar vardır. Bu insanlar kimileri için ailesi kimileri için arkadaşları kimileri içinde sevgilileri olabilir. Hayatımızın önemli bir bölümünü bu insanlara bağlı olarak geçiririz hatta bu insanlardan bazılarını kendimizden bile daha çok severiz, bunun sonucunda da onlar artık yanımızda olmadığında kendimizi eksik hissederiz. Kendine Giden Yolun yazarı Jorge Bucay'ın da söylediği gibi '' Artık kendimize bağımlı olmayı öğrenme zamanı.'' ( Bucay, 1). Tüm hayatımız boyunca iyi kötü birçok şeyi tecrübe ederiz ve bu tecrübelerin neredeyse hepsini bize başka insanlarla kurduğumuz karşılıklı ilişkiler kazandırır. Sevdiğimiz insanları kaybedebiliriz, onlar tarafından aldatılabiliriz, kandırılabiliriz, hayal kırıklığına uğratabiliriz hatta bazen öyle şeyler yaşarız ki artık insanlara olan güvenimiz azalır. Yakın çevremizdeki güvendiğimiz bazı insanlar bile aslında o kadar yapmacık ve sahte ki bunu bazen biz bile zar zor fark ediyoruz ya da daha kötüsü bazen hiç fark etmiyoruz. Peki ya başka insanlara bağımlı olmak yerine sadece kendimize bağımlı olmak mümkün olabilseydi o zaman hayatımız nasıl olurdu? Belki de şu anda sahip olduğumuz üzüntülerimiz ya da canımızı sıkan olayların büyük bir çoğunluğu var olmazdı bile. Bu kitap bana gerçekten çok fazla şey kattı ve hayata daha farklı bir pencereden bakmamı sağladı. Bana her şeyden önce kendimi sevmem gerektiğini hatırlattı. Kitabı kendi hayatıma uyarladığım zaman fark ettim ki aslında ben de hayatımı başka kişilere bağlı yaşıyorum. Mesela her şeyden çok aileme, sonra da arkadaşlarıma bağlı yaşıyorum. Bunun tümüyle kötü bir şey olduğuna inanmasam da onlara olan bu bağlılığımın aslında bir şekilde benim zayıflığım haline gelmiş olduğunu düşünüyorum çünkü onlara olan sevgim bazen benim bile önüme geçiyor. Oysaki ben başkalarını sevmenin yolunun önce kendimizi sevmekten geçtiğini biliyorum ama bazen ne yaparsam yapayım kendime engel olamıyorum. Bir başkasına kendimden bile çok değer verdiğim oldu, bu bana eşi benzeri olmayan bir acı getirdi. Bundan birkaç ay öncesine kadar bir köpeğim vardı, adı Paşa idi. O bana sevginin nasıl bir şey olduğunu öğreten kişiydi ve ona o kadar çok bağlıydım ki onu bir anda kaybedince bir daha eskisi gibi olamadım. Çok istedim, yapabilirim sandım ama bunu başaramadım. Çünkü ona bağlıydım ve bunca yıl ona bağımlı yaşadım. Onu bir anda kaybedebileceğim aklımın ucuna bile gelmezdi, sanki hayatımın sonuna kadar yanımda olacak gibi gelmişti çünkü ona bağımlıydım. İşte bir insana, canlıya eğer bu kadar sıkı sıkıya bağlanırsak işte o zaman bunun sonuçlarının çok ağır olabileceğini öğrendim. Onu kaybettiğim gün tamamen değiştim, başka birisi oldum ve şuanda eskisi gibi olamamaktan korkuyorum. Çünkü onu kaybettiğim gün içimde bir yerlerde derin bir karanlık oluştu. Bir daha böyle ağır bir acıyı yaşamamamın tek yolunun önce kendimi sevmekten geçtiğine inanıyorum. Çünkü artık çok iyi biliyorum ki eğer birisini kendimizden bile daha çok seversek ve kendimizden bile daha çok değer verirsek o kişiyi kaybettiğimizde yıkılırız ve hayatımızın kontrolünü kaybederiz. Oysaki kendi içimizdeki gücü bulmalıyız, başkalarını sevmek her ne kadar güzel olsa da onları kaybettiğimiz zaman yıkılmamak için önce kendimizi sevmeliyiz. Bunu başarabilirsek eğer işte o zaman hayatımızda her şeyin daha güzel olacağına inanıyorum çünkü bir insanı yarı yolda bırakmayacak tek kişi o insanın kendisidir. İçimizdeki var olan gücü keşfettiğimiz anda artık başkaları tarafından yıpratılamayız ya da hayal kırıklığına uğratılamayız çünkü artık bağlı olduğumuz tek kişi biz oluruz. Alper Kerem Ersöz