Benimle Evlenir Misin?

Geçenlerde izlediğim "The Lobster" adlı film evlilik üzerine ilgi çekici irdelemelerde bulunan kasvetli bir distopyada geçiyordu. Evlilik... Kimilerine göre bir ömür boyu mutluluğa giden yolda bir basamak kimilerine göre de modern çağın en büyük sorunu. Bir insanla geri kalan ömrünü geçirmek, yıllar boyu aynı insanla yaşamak... Neydi acaba insanları evliliğe iten motivasyon? Bana göre insanın verebileceği en büyük kararlardan biriyken evlilik nasıl oluyor da bu kadar insan "Ya ben birey oldum, dur kendime bir de eş bulayım" diyebiliyordu? Sahi daha tam anlamıyla bir birey olamamış insanların kendilerine bir eş bulma dürtüsü nereden geliyor hep merak etmişimdir. Yalnızlığın bir seçim olduğunun unutulup toplum içerisinde bu seçime anormal bir düşünce yaftasının yapıştırılması mı normal olan? Yalnız insanlar neden "evde kalmış" olarak nitelendiriliyor hiçbir zaman buna anlam da veremedim. Zaten hepimiz anne karnından yalnız çıkmadık mı ya da öldüğümüzde toprak altına yalnız girmeyecek miyiz? Doğarken yanında biri olan varsa söylesin biz de bilelim... Şimdi "Ya benim ikizim var ama"cılar çıkacaktır aranızdan. Onlar da biliyorlar ki içlerinden birisi daha önce doğuyor. Hatta kim daha büyük diye kavga eden sizler değil miydiniz güzel insanlar? Filmde de tutturmuşlar herkes çift olacak da yok efendim olmayanı ya da eşi ölünce yeni eş bulmayanı istediği bir hayvana dönüştüreceğiz. Eşler de genellikle benzer rahatsızlığı ya da hastalığı olan insanlardan oluşuyor. Körler ile körler, topallar ile topallar, psikopatlar ile psikopatlar... Adeta hastanede düzenlenen bir evlilik programı... İşin bir de evlilik programları tarafı var tabi. Kaç yaşına gelmiş teyzelerin ya da on sekizini yeni doldurmuş gençlerin bu programlarda işi neydi ki? "Üzerime ne yapacaksın" çemberinde dönüp dolaşan muhabbetler, adayların birbirine en iyi özelliklerini ya da güzelliğini veya yakışıklılığını göstermek üzerine harcadığı yoğun çaba ve bütün bunların hepsine alkış tutup insanları birbirlerine yakıştıran bir güruh üzerine kurulu bir sürü televizyon programı var. 2500 liranın mazotuna yetmediği bir insan grubu var ki ben onlara umutsuz vaka olarak bakıyorum. Ne ara toplumca evlenmekle kafayı bu kadar bozduk da bu isteğimizi milyonlarca insanın önünde yansıtmaya başladık akıl sır erdiremiyorum. Duygularını düşüncelerini kaybetmiş, sadece istekleri olan makinelere dönüşüyor insanlar. İsteklerini elde edebilmek için en iyi özelliklerini gösterip bunun karşılığında da yatlar, katlar, arabalar isteyen makineler... Evleneceği insanı neye göre seçmeliydi insan? Güzellik, boy, pos, para... Cidden bir seçim yapmak zorunda mıydı ya da? Kaliteli bir yalnızlık ne zamandan beri kalitesiz bir birlikteliğin gölgesi olmuştu? Bütün bu sorulara verilebilecek net bir cevabın olmaması da işin en trajikomik yanı. Farkında olmadan içine düştüğümüz bu durumun içinden çıkabilmek için hala yapılabilecek şeyler var. Değer yargılarımızla toplumun değer yargılarının çatıştığı anda, ormana kaçan David gibi pes edip sürüden ayrılan kuzu olmak yerine kuzuyu kapan kurt olmaya çalışmalı insanlar. Hayatınızı sizden başka kimse yaşamayacak. Aldığı kararı toplumun değer yargılarından bağımsız olarak alan insanlardan olmak kötü bir şey değil. Evlenmemek ya da yalnız yaşamak da yanlış bir şey değil. Toplumun bu duruma bakış açısı ne olursa olsun, karar senin kararın, hayat senin hayatın... Bırak etrafındaki herkes evlensin, bunu düğünlerde onlarca insanı eğlendirmeye çalışarak kutlasın. Bir süre sonra da aldığı kararın doğru mu yanlış mı olduğunu sorgulasın. "Biz ne yaptık acaba?" diye düşünen insanlardan olma sen arkadaşım. Eğer cidden bunu istemiyorsan yapmayacaksın. Filmde de bu durum "Bir şey hissetmediğin halde bir şey hissediyor gibi yapmak, bir şey hissettiğin halde bir şey hissetmiyor gibi yapmaktan daha zor." sözüyle güzel özetlenmiş. Siz de evlilik üzerine bir şey hissetmeyenlerdenseniz eğer yalnızlığınızla evlenin...