AŞKIN BEDELİ...

Ne güzel duygudur aşk. Kimini yerden yere vurur, kimini küllerinden yeniden yaratır; kiminin karnındaki onlarca kanat çırpan kelebektir, kimininse gülümsemesinin ardına sakladığı ve yılların kapatamadığı bir sızı. Aşk insanın en yüce servetidir ve bu servet sayesinde bir daha asla aşkı tatmadan önce olduğunuz kişi olamazsınız. İnsanı insan yapan, ona dayanılmaz acılar çektiren ya da bulutların üzerinde ona koca bir yer açan, hayata bağışıklık kazanmamızı sağlayacak koca bir servetten bahsediyorum. Belki hayatımızda birkaç kez sahip olabileceğimiz, belki de hayatımız boyunca sahip olamayacağımız bir servet. Kimisini nasıl bittiğini bile anlamadan hunharca tüketeceğiz kimisi ise yanımızdan sessizce uzaklaşan bir hayal olurken bir daha asla sahip olamayacağımız bir gerçek olup sonsuzluğa ulaşacak. Aşk geçmişten bu yana insanoğlunun kafasını belki de en çok meşgul eden konu olmuştur hep. Gençlisinden yaşlısına, en sıkıcı gözüken insanların bile yüreğinde fırtınalar kopmuştur. Bundan dolayıdır ki aşk hakkında sayısız söz söylenmiştir. En çok sevdiğim sözlerden biri de aşkın en güzel tanımını yapıyor. " Aşk bir sobaya dokunmak gibidir, ona bir kez dokundun mu bir daha ancak yaklaşabilirsin." Hepimiz çocuk olduk ama hepimiz sobaya dokunmadık. Belki merak ettik ama cesaret edemedik. Aşk da tıpkı bir sobaya dokunma misali, cesaret gerektirir. Risk almadan aşk olmaz; çünkü aşk dibini görmediğin ve dibinde sonsuz sayıda kalbine saplanacak ızdırap iğnelerinin olabileceği bir kuyudur. Kimse sonucunu kestiremez. Hatta öyle bir duygudur ki sizi asla tahmin edemeyeceğiniz bir kişiye dönüştürebilir. Asla yapmayacağınız şeyleri yapan, cesaretten yoksun benliğinizi en cesur hareketlere sürükleyecek bir kişi olur çıkarsınız. Halit Ziya Uşaklıgil'in Aşk-ı Memnu eseri de, özellikle 2008'de televizyon dizisi haline dönüştürülmesiyle dikkat çeken ve aşkı en tutkulu, en yasak haliyle anlatan bir eserdir. Aşkın ne denli riskli olabileceğini ve ne pahasına olursa olsun gözleri kör edecek kadar güçlü bir duygu olduğunu insana yeniden hatırlatan bir kitap. Bir tarafta kendinden yaşça küçük bir kadına aşık olup evlenen Adnan Bey ve diğer tarafta onu babası yerine koymuş yeğeni Behlül ve karısı Bihter'in yaşadığı aşk, aşkın hazin ve kaçamayacağımız sonunu gözler önüne seriyor. Herhalde herkesin hayalidir sahip olduğu mutluluğu ve hayatına dair güzel kişileri, güzel her şeyi sonsuz kılmak; ancak aşk, o güzel duygu, bazen sahip olduklarımızı yakıp yıkacak kadar hayatımızın gerçekliği oluyor. Bazen aşk bize en yapmayacağımız şeyleri yaptırıp sonra çekip gidiyor ve bizler de arkasından bakıp kalıyoruz. Sorguluyoruz, kimi zaman kendimizi kimi zaman aşkımızı. Ağlıyoruz, gözyaşlarımız bitene kadar. Uyuyoruz, bir gün uyandığımızda artık rüya olmadığını anlayana kadar. Ve sonunda artık biz gerçekten bizi biz yapan o benlik oluyoruz. Zor geçiyor ve izleri hep kalıyor. Kimi kazazedeler ucuz atlatıyor kimi kazazedeler Bihter gibi atlatamıyor. Hangi tarafta olursak olalım aşk yüreğimize ince ince ve nakış misali en derinden işliyor. Ve acıyı yaşayan herkes bu duygunun dayanılmaz ve asla geçmeyecek olduğuna tüm kalbiyle inanıyor. Dünya dönüyor hayatımızdan kimler gelip geçiyor ne tutkulu aşkların yerini ne güzel sevgiler dolduruyor ama yaşanan her aşk, insanı biraz daha olgunlaştırıyor ve iyi kötü anılar bırakıyor. Bazıları hayatımızın başköşesinden hiçbir zaman kalkmıyor bazıları da tozlu bir sandık gibi sadece orada duruyor; ama en önemlisi aşka sahip çıkma ve risk alma cesareti bize insan olduğumuzu çok iyi hissettiriyor. Belki de "Sevmek Sanatı" sahip olabileceğimiz en güzel yetenek.