Günler, Kap ve Hayat

''Bir pazar sabahı Rıfat günlerin aynı kaba damlamadığını fark etti. ''Günler damlıyor ama aynı kaba değil. ''dedi. Tekrarladı bu cümlesini. ''Yani her şey boşa mı gidiyor, boşuna mı yaşıyorum?'' (5) Romanımızın kahramanı Rıfat aklımın hep bir köşesinde olan ve muhtemelen değişen cevaplarımdan dolayı sürekli varlığını koruyacak olan soruyu kendine kendi kendine sorarken beni de varlığımın anlamı üzerine düşünmeye itiyor. Sonra birden kendi kendime '' Sahi neydi yaşamak ama dolu dolu, en önemlisi de anlamlı yaşamak?'' diye soruyorum. Nasıl bir gün yaşarsam, ardından bu günü günlere dönüştürürsem ve sonra bu günleri biriktirirsem anlamlı bir hayat karşıma çıkar? Bu soruya olan cevabım anımdan anıma değişse de değişen cevaplarımın ortak payı güzel hatırlanacak şeyler yapmak. Kendisini de oyunculuğunu da sevdiğim (çokça kendisini sevdiğim) Sadri Alışık'ın benim için değerce ve anlamca yeri ayrı olan bir sözü var. ''Hayat demek ölümü beklemek demektir, az çok hepimiz denizi, yıldızları, ağaçları işte falanları filanları göreceğiz. Birçok şeyin tadına bakacağız sonra da ister istemez gidiyorum elveda şarkısını söyleyeceğiz. Öyle ise kalanın da gidenin de gönlü hoş olsun.'' Anlamlı bir hayat güzel hatırlanmaktır. Sona, ölüme, hayatın bitimine odaklı ve yaşamın merkezi olan bugünü, ana özne olarak ele almayan bir cümle olduğunun farkındayım fakat bu farkındalığım benim kendi hayatımdaki yegane beklentim olan güzel hatırlanmak isteğini bastıramıyor. Ne kadar karamsar bir cümle gibi gözükse de bu beni bugün yaşarken davranışlarıma ve karşıdaki insanın hislerine daha çok değerli ve anlayışlı bakmamı sağlıyor. Bu durumda onları daha çok anlama isteği uyandırıyor. Daha çok dinledikçe, daha çok anladıkça aslında herkesin benim en çok sevdiğim payda olan insan olduğu paydasına geliyorum. Herkesin kendine göre haklı bir gerekçesi olduğunu fark ediyorum bu da insan olmanın acizliği değil de azizliği diyorum. Sonlu varlıklar olmamız bazen benim telaşlanmama sebep olsa da bazen rahatlattığı gerçeğini söylemeden geçemeyeceğim. Yaşanan ve bizim bir şekilde dahil olduğumuz olaylar iyi de olsa kötü de olsa bir gün bitecek ve anlamı kalmayacak, varlığını ve anlamını koruyacak olan şey ise bizim o olayda nasıl bir insanı sergilediğimiz olacak. Peki, nasıl güzel hatırlanırız? Kibrimizi, kıskançlığımızı, bitmek bilmeyen rekabet duygumuzu ve bu duyguları meşrulaştıran durumları bahane etmeyi bıraksak, bütün kalbimizle ve içtenliğimizle sevsek insanları, gözlerine baksak, mutluluklarına ve üzüntülerine ortak olsak ya. Samimiyetimizden ödün vermesek, sevsek birbirimizi, ne güzel olur her şey. Bunların zor olduğunun ve bunu okuyan her kimsenin bunları yapmasına engel olacak haklı nedenlerinin olduklarını varsayıyorum. Söylediklerim ütopik şeyler olarak algılanabilir, nitekim az önce bunu okuyanlarda var olduğunu farz ettiğim, bu davranışlarını yapmanıza engel olacak durumlar benim hayatımda da var. Nasıl başa çıktığımı söylemem gerekirse, sahip olduğumu düşündüğüm bir karakterim var ve bu karakterimin kimlerle anlaşabileceğini az çok tahmin edebiliyorum, seçebileceğim ilişkilerimi anlaşabileceğimi düşündüğüm insanlarla kuruyorum ki az önce belirttiğim durumların varlığı karşısında savaşmak zorunda kalmayayım. Seçemeyeceğim ilişkilerimde de saygılı davranarak durumla baş etmeye çalışıyorum. Bu dediklerimin yapılması zor şeyler olduğunu ve olaydan olaya göre bazı durumların değişebileceği gerçeğini kesinlikle kabul ediyorum, demek istediğim ana nokta uygun şartlar altında insanlığımızı korumamız ve saygı sevgi çerçevesi içerisinde durumları çözmeye çalışmamızdır. Velhasıl, hepimiz bir şekilde başka insanların hayatlarına değeceğiz. Güzel dokunalım, özellikle de sevdiğimiz kişiler tarafından güzel hatırlanalım. Değerini sürekli sorguladığımız varlığımız ve hayatımız inanıyorum ki böyle anlam bulabilir ve biz ''Yaşadım, hem de dolu dolu yaşadım!'' diyebiliriz bütün iç rahatlığıyla. Sevgiyle saygıyla kalalım, farklılıkları kucaklayalım ve sokak köpeklerinin yanından selamsız geçmeyelim. BÜŞRA GÖÇER