HAYATA DAİR CÜMLELER

Hayat dediğimiz şey nedir? Ruh ile bedenin birleşip üstüne biraz da duyguları ve mantığı katması ile oluşan birliktelik değil midir? Kimi zaman güldüren, kimi zaman da ağlatan... Birçoğumuz bu hayattaki varlığımızı ya da bugüne kadar neler yaptığımızı sorgulamıştır. Hayatımızın nereye gittiği ise bilinmeyen büyük sorulardan... Ben bu hayatta duygulara ve hissedilenlere, insanın manevi ve düşünsel bütünlüğüne önem veren bir insanım. Bu yüzden hayat benim için sevgi, kayıp ve paylaşmak başlıkları altında genel olarak toplanabilir. Sevgi, bizleri bu hayatta mutlu eden şeydir. Herkesçe kabul görmüş bir tanımı bulunmayan ancak kesinlikle insanlara mutluluk duygusunu tattırandır. Benim için sevgi koşulsuz olmalıdır, aksi halde gerçek sevgiden bahsedemeyiz. Tıpkı bir annenin sevgisi gibi olmalıdır; karşılıksız, bitmeksizin. Ben çocukken evde oyun oynarken annemin vazolarını kırardım. Bir köşede oturur üzülürdüm ve içimden geçirirdim "bunlar pahalı şeyler, annem kesin kızacak ve artık beni sevmeyecek" diye. Daha sonra annem gelirdi ve durumu fark ederdi. Tam ağlamaya başladığımda annem, "senden kıymetli bir şey olamaz, canın sağ olsun" der ve sarılırdı. İşte o an dünyalar benim olurdu. O an hissederdim annemin beni karşılıksız sevdiğini. Benim için sevgi, karşımızdaki insanı belirli bir sebebe, sonuca bağlamadan değer verip onu mutlu etmektir. Gerçek sevgi olduğu sürece bir insan mutsuz olmaz, içten içe hep varlığını hisseder. Ancak bu hayatta sevginin olduğu yerde kayıplar da vardır. Bu çok sevdiğimiz köpeğimizi kaybetmek de olabilir, bir yakınımızı kaybetmek de. Kaybetmek acıyı öğretir, mutsuzluğu tattırır. İnsanın yüreği sızlar, dayanamıyorum der ama dayanır. Kaybetmek insanı olgunlaştırır ve güçlendirir. Nasıl mı? Duygusal olarak. Ben daha 11 yaşımdayken dünyalar kadar çok sevdiğim iki büyükbabamı kaybettim. O zamanlar acının insanı zayıf düşürdüğünü sanırdım ve o yüzden mezarlarının başında bir damla gözyaşı dökmemiştim. Annem ve babam için dik durduğumu sanırdım. Oysa şimdi anlıyorum ki duygularımızı yok saymak zayıflıkmış. Bazen büyükbabalarımın yüzünü unutur gibi oluyorum ve panik oluyorum! Kalbim sıkışıyor, içimde bir acı hissediyorum. Kaybetmenin verdiği acıyı... Belki de onları kaybetmek beni bugün daha duygulara önem veren, daha çok hisseden bir insan yaptı ve duygusal olarak beni geliştirdi. Unutmamak lazım, her kaybın içinde gizli kalmış bir sevgi de vardır. Sevgi ve kayıp hayatımızın mutlak bir ikilisiyken en önemli tamamlayıcı olan paylaşmaktan bahsetmemek olmaz. Bu hayatta insan kendi ayaklarının üzerinde durabilmeli, mümkün olduğunca kendi kendine yetebilmelidir. Kimi insanlar kendi kendine mutlu olabiliyor hatta bazıları acısını kendi içinde yaşamayı seçebiliyor. Ben çocukluğumdan beri her sorunumu kendi içime atardım, kendi içimde çözerdim. Kimseden yardım istemezdim. Tıpkı bir kaplumbağanın kabuğuna çekilmesi gibi içime çekilirdim. Paylaşmanın zayıflık olduğunu düşünürdüm. Bundan 4 yıl önce bir arkadaşım paylaşmamak değer vermemektir ve paylaşmadan hiçbir şeyin anlamı yoktur, dedi ve hayatımı değiştirdi. Gerçek yüzüme bir tokat gibi çarpmıştı. Ondan sonra anladım ki bu hayatta sevgimizi paylaşmadıktan sonra sevmenin anlamı yokmuş. Ufacık bir mutluluğu paylaşmak tıpkı küçük bir kar tanesinin yuvarlanarak çığ oluşturması gibi büyümesi demekmiş. İçime atıp geceler boyu düşündüklerim, acılarım ise güvendiğim ve değer verdiğim birisine anlattığımda ise nasıl da hafifletiyormuş beni. Artık paylaşmak demek beni ben yapan değerlerin en başında geliyor. Paylaşmak her şeyin haricinde karşımızdaki insana değer verdiğimizi hissettiriyor. Değer verildiğini hissetmek ne kadar rahatlatıcı, huzur veren bir his. Bu hayat dediğimiz yolculukta hepimizin dinleneceği ve huzur bulacağı limanlara ihtiyacı vardır. Bunun ise tek yolu paylaşmaktır. Sevgiyi, acıyı, mutluluğu, hüznü yani hayatın ta kendisini paylaşmaktır. Paylaşmamak insanı yalnızlaştırır ve yaşam sevincini elinden alır. Unutmamak lazım, yalnızlık sadece Allah'a(c. c) mahsustur bu hayatta...