KAĞITTAN KADINLAR

İnternetin derinliklerinde, "neslimizin kahramanları" başlığının altında gördüm Margo Roth Spiegelman'ın adını ilk kez. Başta bir gençlik romanının (John Green'in "Kağıttan Kentler"i) kahramanı olan bu kızcağız, sonradan zamanımızın ünlü mankenlerinden biri tarafından canlandırılarak beyaz perdeye de yansıdı. Ben de John Green'in hatırına, gideyim izleyeyim dedim. İçim elvermedi, kitabı her zaman daha iyidir diyerek öncesinde kitabı da okudum. Aslına bakarsanız kendimi, bu film ve kitabın hedef kitlesi için biraz "yaşlı" buluyorum. Dolayısıyla da bu filme, bu kitaba, hepsinden de önemlisi, Margo'ya ve onun kafamda temsil ettiklerine tutulmuş olduğumu kabullenmemekte direniyorum. Daha doğrusu direniyordum, çünkü dün sabah kafamda bir şimşek çaktı: Ben, kimsenin Margo'su değilim. Kimsenin Lavinia'sı değilim. Kimsenin Milena'sı değilim. Bu kadınlardan hiçbiri mutlu değildi. Başka insanların zihinlerinde yaşayan, şanslılarsa o zihinlerden geçerek yazıya dökülmüş kağıttan kadınlar... Biz onların mutsuzluğunu göz ardı etmeye devam ediyoruz çünkü birinin bizi "kitaplardaki gibi", "filmlerdeki gibi" sevmesi, mutlu bir kadın olmaktan daha yüce geliyor kulağa. Sürpriz, hemcinslerim! Biz dünyanın sevilmeyen kadınları değiliz, biz dünyanın başta kendini sevmesi gereken kadınlarıyız. Kalpsiz de değilim. Lavinia için, Margo için ağladım. Plakçalarıma bir Tchaicovsky plağı koyup, Kuğu Gölü'nde Odette'in intihar ettiği kısmı başa en az 10 kez ala ala dinleyerek ağladım (bu, işin ciddiyetini gösteriyor olmalı). Birinin deli gibi sevdiği o çılgın kadın olmak fikri hep çekici geliyor sanırım. Margo olmak istiyorum! Niçin, kendi evimde, kendi tenimde huzurla yaşayamamak için mi? Quentin benim için ülkeyi bir uçtan bir uca geçsin de sonunda arkasına dönüp gitsin diye mi? Robert'ın Patti'si olmak istiyorum! Clyde'ın Bonnie'si! Terk edilmek, hapislere düşmek, unutulmak, kurşuna dizilmek istiyorum çünkü, öyle mi? Yanlış şeyleri romantik zannetmiyor muyuz? Margo'nun sahip olduğu karizmaya sahip olsaydım mutlu, sevilen, her şeyi tam bir kadın olabileceğime inandırılmış olmaktan sıkıldım ben. Tek boyutlu hale gelip; kendi ilgileri, zevkleri, fikirleri olmayan kağıttan bir kadına dönüşürsem mutlu olacağımın söylenmesinden sıkıldım. Bize şarkılar, şiirler ve mektuplar yazılsın diye beklerken kendi şarkılarımızı, kitaplarımızı, bilgisayar programlarımızı, makalelerimizi yazmaya başlasak eninde sonunda biri benliğimize dokunacak belki. Belki dokununca öteki boyutlarımızı keşfedecek. Bunlar olmasa bile, bu dünyada bir şey yapmış olacağız. Oysa hepimiz durmuş; kağıt üzerinde kalan, kağıttan yapılma kadınlar olmayı düşlüyoruz. Biri bizi sevsin yeter! Böyle giderse sonumuz da kağıt üzerinde olacak. Ölüm ilanımdaki tek kelimeler "annesi, eşi, kardeşi, ninesi" olursa ne yapar eder yeniden doğar, o ilana başka insanlardan bağımsız bir şeyler yazılacağından emin olana kadar bir daha da ölmezdim. Mucit, yazar, değerli araştırmacı, ses getiren sanatçı, sinemanın duayeni, yer altı barların kraliçesi, plaksever, tenisimizin önemli isimlerinden, başarılı tasarımcı, bilmemne şirketler grubunun yönetim üyesi, kendi yiyeceklerini yetiştiren mutlu bir hippie, tarımın sorunlarını çözen kıymetli çiftçi, sokakların temizliğini borçlu olduğumuz (devlet dairesinde adı her neyse) amiri... Kendime bakıp, "biri" olarak öleceğimden emin olmak istiyorum yalnızca. Kağıt üzerinde yaşayan, kağıt üzerinde sevilen biri değil, kağıttan biri değil; gerçekten "biri". Birinin eşi, annesi, taklacı güvercini olmayı aşağılamıyorum. Bunlardan da başka tür bir mutluluk duyuluyor olmalı, yoksa bunca insan bunun peşine düşmezdi. Ama şu da açık ki, bunlar yetmiyor. Yetseydi Margo mutlu bir genç kadın olurdu ve terk edilmiş bir binada farelerle uyumayı, ona hayran insanlarla dolu bir partinin ortasında kalmaktan daha doyurucu bulmazdı. Yaşadığı şehre bir gökdelenden bakıp "Burası kağıttan bir kent ve insanları da kağıttan" demezdi. Biz bu dünyanın yalnız ve sevilmeyen kadınları değiliz. Biz kendimizi seviyoruz ve büyük bir yüreği olan hiçbir insan için bunun yanlış bir tarafı yok. Bu, başkalarını sevmemizi engellemiyor. Sadece doğru yolda, içine sıkıştırıldığımız kağıtlardan dışarıya koştuğumuzdan emin oluyoruz, o kadar. Çünkü yanlış yöne kaçmak istemiyorum. Çok geç olsun istemiyorum. Bir kağıda sıkışıp kalmak, bir erkeğin yazdığı bir romanda bir sayfa olmak istemiyorum ben. Margo'nun hatasına düşmek istemiyorum. Ama artık Margo olmak da istemiyorum. Sevilmek için tüm o drama ve dibini kazdığınızda acıklı modern hikayeler çıkan bir gizem perdesine dolanmaya ihtiyacım olsun istemiyorum. Yaralı ve sorunlu insanların özellikle çekici gözüktüğü yerde bir şeylerin yanlış olduğunu biliyorum. Sevilmek, basit anlamda beğenilmek için hatta, yaralı ve sorunlu olmam veya öyle gözükmem gerekmemeli. O karizmayı kazanmanın başka yolları olmak zorunda. Çünkü ben Margo değilim. Kağıtlıktan kurtulmak için kendi hayatımdan kaçmayacağım ve birine ne hissettiğimi söylemek için on yıl beklemeyeceğim. Ben, Margo Roth Spigelman değilim. Ben Milena değilim. Saatlerimi depresif ve sorunlu bir adama, ikimize de kötü gelen mektuplar yazarak geçirmeyeceğim. O adamın sevgisine ihtiyacım yok. Olmamalı. Ben Lavinia değilim. Kimse adımı alevlerle gökyüzüne yazmayacak. Ama ben yazacağım bir kitabın üstüne, bir billboarda, bir makaleye, bir kupanın altına, belki de basit bir kağıda. Ama yazacağım. Kağıtlıktan kurtulup üç boyutuyla gerçek bir kadın olmanın tek yolu bu. Fotoğraf: Eva Besnyö Gül Nihal Gümüşay 21501145