ANLIK MESAFE

Ninelerimizin, dedelerimizin hatta anne ve babalarımızın anlatımlarına göre eskiler her şeyin değerini çok iyi bilirlermiş. Doğru demişler. Eski tarihe bakıp yaşanılan şeyler dinlenildiği zaman, her ne kadar bugünle bağdaştırmak zor bile olsa, çok kıymetli olduğunu anlıyoruz. Kültürel değerler, ailevi değerler ve sevgi en saf haliyle karşımıza çıkıyor. Yakıp yıkması kolay olmayan, sağlam temeller üzerine kurulmuş olan ilişkiler ve değerler insanları birbirine sımsıkı kenetliyor. Son dönemlerde sıkça duymaya başladığımız, "Ah şu eski..." ile başlayan cümleler, aslında bugünün değerlerini gözler önüne güzel bir kıyaslamayla seriyor. Teknolojinin gelişmesiyle birlikte sahip olduğumuz her şey birer birer o küçük cihazlara sığmaya başlıyor. Fakat o küçücük cihazlar nasıl taşıyabilir gönlümüzde yatan kocaman duyguları? Bir şekilde duygularımızı da küçültüp sığdırmaya başladık ceplerimize. Büyüklerimizin deyişiyle eski günler artık yok. Eski dostluklar, aşklar ve sevgiler; hiçbiri onların dönemindeki ya da öncesindeki güzellikte değiller. Çünkü yaşamın tanımı "anlık" olarak görülüyor. Bir bakmışsın ki var, bir bakmışsın ki yok... Geçmişe döndüğümüzde iletişimin sadeliği, zorluğu ve insanları heyecanladırıyor olması sahip oldukları değerlerin ne kadar kıymetli olduğunu gösteriyor. Kafka'nın Milena ile mektuplaşması aralarındaki mesafe ve ulaşılamazlık nedeniyle tutkulu hale geliyor. Üç kere yüz yüze görüşmelerine rağmen birbirlerine besledikleri duygular tutukuyla yoğurularak yoğunlaşmıştır. Mesafeler ve engeller her ne kadar çok olsa bile onlar yılmadan sabırla bekleyerek görüşmüşler. Ellerinde kalan değerli hatıralar ve duygular sahip oldukları değerlerin kat ve kat artmasında en büyük etken. Birbirlerini görmeden besledikleri duygular, insanların sadece kişilikleriyle ortaya çıktığını gösteriyor. Bugünkü gibi görsellik önemli olsaydı eğer iletişim yıllar boyunca kopuk kalır, insanlık birbirini tanımadan yok olurdu. -Dedemi ilk nerede gördün anneanne? -Divanda gördüm ilk kez düğün gecesi ama o beni tarlada çalışırken bir kere izlemiş. Anneannemle evlilikleriyle ilgili yapmış olduğum sohbet, aralarındaki büyük aşkın izleriyle ortaya çıktı. Yaşadıkları onca güzel anı, hasret kalınan gurbet günleri ve daha tanışmadan birbirlerine ait olmaları büyük bir aşka yelken açtırdı. Evliyken birbirlerini tanımaları, biraz da mecburiyetten olsa bile ilk başlarda sahiplenmeleri onları aslında daha güçlü kıldı. Elli beş yıllık evliliklerinde yıllarca birbirlerine hasret kalmaları aşklarını daha da güçlendirdi. Eğer ki bugünkü koşullarda tanışıp evlenmiş olsalardı, birbirlerine bu tür zorluklara ya da diretmelere katlanma kat sayıları daha düşük olurdu. Çabucak yaşanan aşklar, daha evlenmeden ilişkilerin yıpranması bunların düşüşünün en büyük nedeni. Özellikle geçmiş yaşamlarla şimdiki hayatlar kıyaslandığı zaman, ilişkileriyle yıpranmış insanlar karşımıza çıkıyor. Boşanma oranları ve huzursuz aile ortamları günden güne artıyor. Saf sevgi heyecanla atan kalplerde olmak yerine, yıpranmış yüreklerde tutunmaya çalışıyor. Beklemek kavramının kısa zaman dilimlerine sığdırılmış olduğu şu dönemde, arzularımızın ne kadar çabuk gerçekleşmesi o kadar yıpranmamıza neden oluyor. Oysa ki aylarca beklenen bir mektup geldiğinde Kafka ne kadar mutlu oluyordu. Ulaştıramasa bile her gün yazmaya çalışıp, Milena'yı aklından çıkaramıyordu. Kendisini öylesine kaybetmiştir ki artık imzaları bile kısalmaya başlamıştır. "Franz Kafka" olan imzası zamanla "F." ve "Sizin" olmuştur. Artık kendini kaybedip Milena'nın ruhuyla yaşamaya başlamıştır. Eski kafalılık diye adlandırılsa bile mesafe; aşkı, dostluğu ve sevgiyi kısacası sahip olabileceğimiz tüm kıymetli değerleri yüceltiyor. Yaşayabileceğimiz değerli şeylerin böylesine birden tüketilip yok edilmesi insanlığımızın ne kadar yozlaşmış olduğunu gösteriyor. Oysa ki en saf haliyle önümüze gelen duygular anlık hırslarımız nedeniyle yıkılıyor. İşte bu nedenle büyüklerimiz sürekli eskilerin ne kadar güzel olduğundan bahsediyorlar. Hızlı yaşanıp genç ölünen bir devirde sahip olunan aşkların ömrü ne kadar olabilir ki. Keşke herkes onlar kadar tutkulu bir aşk yaşayabilse... Değerlerin geçmişe bakmaksızın tüketildiği çağda yaşayabileceğimiz en güzel şeyler bizim elimizde. Her bir cümlesinde gözlerimin dolu dolu oluşunun nedeni yaşadığın tutkulu aşkın şiddeti Kafka. Bir zaman tüneline binip geçmişte yaşama arzumun en yükseğe ulaştığı anda, sizin kadar güzel bir aşkı yaşayabileceğimin şüphesi beni endişelendiriyor. Anılarınız sizin olsun, kalbimizde biz yaşatalım. Kafka, Franz. Milena'ya Mektuplar. İstanbul: Say Yayınları, 2010. Ege Melis ÖZBAŞ