BİR ŞANS DAHA

Elimde buruşmuş peçeteler, yumruğumu sıka sıka ağlıyorum. Hıçkıra hıçkıra, içli içli... Neye ağladığımı da bilemiyorum. Mutluyum aslında ama boğazımda bir düğüm var. Nefes almak zor. Televizyonda siyah bir ekran geçiyor, yavaş bir fon müziği çalıyor: "Bir şans daha, bir şans daha verselerdi sana. Her şey başka, her şey başka olur muydu baba? Bir şans daha..." Müzik bitiyor, reklamlar başlıyor. Ben hala kendimde değilim. Ne izledim ben az önce? Niye etkiledi beni bu kadar bu film? Doyamadığımı hissediyorum bu filme. Tekrar izlemek istiyorum Deniz ve Hüseyin dedesinin sahnelerini. Bir süre sonra geliyorum kendime, bilgisayarı alıyorum önüme yazıyorum arama motoruna: " 'Babam ve Oğlum' en çok ağlatan sahneler". İzliyorum defalarca. Ezberledim o videoyu, canlandırabilirim takılmadan. Beni en çok etkileyen, en çok ağlatan filmdir Çağan Irmak'ın "Babam ve Oğlum" u. Filmi ilk kez annem ve babamla izlemiştim. Kaç yaşındaydım hatırlamıyorum ama anlayamayacak kadar küçüktüm sanırım çünkü ağlamamıştım hiç. Annem ve babam ise ağlamaktan helak olmuşlardı. Duygusal filmleri çok severim ben. Ağlayınca içimin hafiflediğini, sıkıntılarımdan bir an olsun kurtulduğumu hissederim. Bu yüzden büyüyünce tekrar izlemem gerekiyordu bu filmi; anlamalıydım ne üzücüydü bu kadar. Filmi ikinci kez evde tek başımayken izledim. Filmi daha izlemeyenlere küçük bir tavsiye; sakın yalnızken izlemeyin. Yanınızda sizi kendinize getirecek biri olduğundan emin olun. Sahip olduğumu daha önce bilmediğim bazı kırıklıkları, eksiklikleri gösterdi bana film yüz sekiz dakikada. Dedem olmadı benim hiç. Yani tabii ki oldu da hiç bilemedim dede ne demek, dedeyle ne yapılır? Annemin babası ben daha doğmadan ölmüş. Babamın babası ise ben beş yaşındayken vefat etmiş. Babamın babasını hayal meyal hatırlıyorum. Beni parka götürüşünü, evimizin balkonunda yemek yedirişini... Her hatırladığımda kalbimde bir sıcaklık, boğazımda bir düğümlenme hissediyorum. Çünkü onunla paylaştığım anları hatırlayamıyorum net olarak. Sesini hatırlamıyorum mesela... Filmdeki çocuk, Deniz de aynı benim gibi dede ne bilmeden büyümüş. Babası ve dedesinin arasındaki çatışmalar yüzünden dedesiyle yakınlaşamamış hiç. Dedesi babasına olan kızgınlığından kötü davranıyor Deniz'e filmin başında. Fakat filmin ortalarında Deniz dedesine amca diyor ve dedesinin tepkisi "Amca mı? Dedenim ben senin ya." oluyor. Deniz "Bir kere dede deyince kızdın ama." dediğinde ise dedesi "Kızar mıyım hiç? Sen de bana. Ben kızmam." diyor. Tabii olayı daha da hüzünlü yapmak için arkada yavaş bir müzik çalıyor, uzun uzun sarılıyor dede torun. Beni en çok üzen sahne işte bu. Keşke derim hep, keşke dedem hayatta olsaydı da dede diyebilseydim ona, daha çok şey paylaşabilseydim onunla. Hayatımdaki bu eksikliği filmden sonra anladım ve dedemle ilgili şeyler öğrenmeye çabaladım. Tanımak istiyordum onu. Babam dedeme çok düşkünmüş. Ondan dinledim dedemi, benimle yaptıklarını. Dinlemek yetmedi bir süre sonra, onun varlığını hissetmek istedim. Ölüm yıldönümünde mezarına gittim, Urfa'ya. Mezarının başındayken bir garip hissettim. Sanki dedem orada öylece oturuyordu. Ölü değil, kanlı canlı; beni dinlemeye hazır. Oturdum orada saatlerce; ne ağladım ne de bir şey söyledim. Babaannemin evine gittim oradan çıkıp, babaannem bir mektup verdi bana. Dedemle birlikte yazmışlar doğduğum gün. Mektup şöyle bitiyor: "Prensesim, ilk göz ağrım, bana dede deyişini duyacağım günü iple çekiyorum." Tahmin edersiniz ki mektubu bitirdiğim an başladım ağlamaya. Ama mutluydum o an. Dedemden bir şey vardı sonuçta elimde. Hala açar izlerim "Babam ve Oğlum" u. En sevdiğim film o diyebilirim. Şimdi gelelim bu yazının "Kamu Spotu" bölümüne: sahip olduğunuz herkes sizin için bir şans, size çok şey öğretebilirler. Kimseyi kırmaya, üzmeye gerek yok. Kimsenin karşındakini üzmeye hakkı yok zaten. İnsan kaybedince anlıyor cidden elindekinin değerini. Kaybettikten sonra bir şansınız daha olmuyor seslerini yeniden duymak için. Nazlı Damla DEMİR 21601992