KEDİ BAKIŞ

Birkaç kapı, loş bir ışık, anlık daralan ve genişleyen; kimi zaman dopdolu, karmakarışık. Bazen de bomboş bir odadır fakat orada hiçbir zaman sessizliğin sesi olmaz, mutlaka bir fon müziği olur ve genelde de hafif tondadır. Bunlar ne mi şimdi? Kendi içime bakışım. Demek bu kadar sade ve kısa bir biçimde tanımlayabilirmişim kalbimdeki odaları. Bu kadar kolaymış ziyaret etmek. Sürekli değişkenlik gösterse de insanın kendisine yönelik bir bakış açısı olması güzel. Arada bir kalbimize misafirliğe gitmeli, meraklı ve dedikoducu komşular gibi de şöyle bir ne var ne yok iyice etrafı süzmeliyiz. Bu öğüde gelene kadar yapılacak daha güzel ve pek çok şey olduğunu düşünebilirsiniz ancak bir bilseniz! Bir düşünseniz; siz bir sürü insanın kalbine girmeye çalışırken ve hep işlerin ters gittiği, duygularınızın kartopu gibi yuvarlanarak bir çığa dönüşmek üzereyken ilişkilerinizi de ezip geçmeyi ihmal etmediği bir hayatta kendi kalbiniz yalnız, tonton bir yaşlı gibi hatırlanmayı ve ziyaret edilmeyi bekliyor. O kadar ki sorunların çoğu belki de kendi iç sesinizi, kalbinizi yok saydığınızdan kaynaklanıyor. Harikalar Diyarı gibi olmasa bile iç dünyamız gidilmeye, görülmeye ve keşfedilmeye değerdir. Nasıl mı gidilir? Hemen söyleyeyim: Önce kalbimize uğrayıp bir çay içmek, hal hatır etmemiz gerekir. Sonra kalbimizden aldığımız cesaret ve bilirkişi tavsiyeleriyle iç dünya ekspresine bir bilet almak suretiyle yola koyulmalıyız. Unutmayın, bazen zor da olsa nazik olmak gerekmektedir. Kendi içimiz söz konusu. Başkalarına gösterdiğimiz nezaketi kendimizden esirgememeliyiz. Şimdi de benden bir tavsiye: Yolculuk iyi de geçse kötü de geçse, karşılaştıklarınız sizi memnun etmese de üzülmeyin. Bence bu birtakım sorunları fark ettiğiniz anlamına gelir ve bu sorunları düzeltmeye yönelik adımlar atılmaya başlanmıştır bile. Kendi içine bakış işte bu yüzden önemlidir. Elbette ki benim bakış açıma göre. Hayatta birçok bakış hakim. Yıldızlara Bakıyor Bazılarımız'da renklerin, çocukların ve hatta bir ölünün bakışı bile birçok şey anlatırken, tüm bu bakışların hayat ipliğiyle örüldüğü ve hem özel hem saf bir anlatıcı olduğu gerçeği düşüncelerimi kapladı. Ben de tüm bu bakışlarla bakarken dünyaya, insan bakışının ise kendi benliğinden üretilmiş, parmak izi gibi özel ve bir o kadar da ilginç oluşunu belirtmek istiyorum. Bakışlarımız ne kadar güzelse, hayat da o kadar güzel gelir insana. Biz kendi bakışlarımızı düşüneduralım, bir de başkalarının bakışı dediğimiz ve genelde çok büyük önem taşıyan bakışlar var değil mi? Başkalarının temiz veya kirli bakışlarını uzun uzun irdelemek yerine yine bir tavsiye vererek en sevdiğim bakışa geçmek istiyorum. Sosyal bir varlık olarak o kadar bakışa maruz kalmışızdır ki. Ama iyi ama kötü tüm bu bakışlar çoğu zaman kendi bakışlarımızdan daha çok değer kazanıp, görüş açımızı bulanıklaştırmaktan başka bir halta yaramaz. Biliyorum, başka bakışlar daha cazip gelir insana ancak biz kendi bakışımızı korumak için en azından kalbimize danışabiliriz. Bütün bakışlar, özellikle başkalarının bakışları bir yanda dursun, dünyadaki en güzel bakış kedi bakıştır. Kocaman, yuvarlak ve parlak kedi gözleri bir filozof gibi dünyayı sorgularken, biz genelde daha saçma şeylerle ilgileniriz insanlık olarak. Kediler zeki ve özgüvenli tavırlarıyla bir yumağın gizemini çözmeye çalışırken, biz savaşlar çıkarır, para gibi aptalca konularla uğraşırız. Ne özgür bakışımız vardır, bir kedi bakışı samimiyetindeki gibi, ne de sevgiyi arama cesaretimiz. Kedi mırmırları kadar içten belirtemeyiz sevgimizi çoğu zaman ve gerektiğinde de bir kedinin gururuyla gitmesini bilemeyiz. Biz de böyle varlıklarız işte. Gelişmek için daha çoook yol katetmemiz lazım. Aklımda bu düşünceler, kalbimde birçok bakıştan kalan izler... Şu an başkalarının bakışını umursamamaya çalışarak kedime bakıyorum. Benim bakışım, kedimin bana bakışı, tekrar bilgisayara bakışım... Wain, Louis. Kaleidoscope Cats I. 1910.