BİR UTANÇ HİKAYESİ

Hepimizin öyküsü üç aşağı beş yukarı aynı başlıyordu aslında. Kimimiz bir sobanın yanı başındaki yatakta, kimimiz sağlık ocağının loş ışıkları altında kimimizse hastane odasının soğukluğunda açıyoruz gözlerimizi dünyaya. Tamamen yabancı, korkunç insancıkların olduğu bu acayip yere onunla alışmaya çalışıyor, onunla öğreniyoruz. Tüm soğukluğa, tanımamışlığa rağmen bize kol kanat geren ay yüzlü meleklerimiz onlar bizim. Annelerimiz... İşte bu yazı, ırk, renk, dil ayırt etmeden hepimizin ortak noktası olan fani yaratıcılarımızdan şiddet, tecavüz mağdurları yaratmamıza değiniyor. Eli öpülesi annelerimizinden, hor görülen tüm kadınlarımıza, bir utanç hikayesi... İstatistikler gösteriyor ki her sene binin üzerinde kadın cinayeti işleniyor. On binlerce kadın toplu taşıma araçlarında, yolda, sokakta tacize uğruyor ve işin acı yanı milyonlarcası da bu iğrenç gerçeklerle büyüyor. Unutmamak gerekir ki lmin başı böyle değildi. Anaerkil toplumlarda kadın baş tacı ediliyor, koruyucu ikonlar kadının yaratma becerilerine odaklanıyordu. Anadolunun koruyucusu, tarım tanrıçası Kibele yüzyıllar boyu bu topraklarda insanların ruhlarına hükmetti. Hükümdarlığı o kadar güçlü ve uzun sürdü ki, müslümanların Kıble'si adını Kibele'den başkasından almıyordu. Savaşların, göçlerin ve gücün ön plana çıkmasıyla, koruyucu ve narin kadınlar yerlerini kızgın, öfkeli ve acımasız erkek gürlere bıraktı. Yıllar boyu zamanla değerini yitiren kadın, toplum hayatındaki yerini kaybetti ve üreme için kullanılan bir vasıta haline geldi. Öyleki attan sonra, silahtan önce gelen bir kelimeden ibaret oldu yüzyıllarca. Kadın tüm bu ezilmişliği yaşarken, kutlu erkekler savaşlar kazanmanın, kan dökmenin ve kavga etmenin sarhoşluğunda en güçlü orduya sahip olmanın ve tanrının takdirini kazanma umuduyla yanıp tutuşuyordu. İnsanların Tanrı'ya olan sevgileri ve şükranlarının bence en büyük sebebi yaratıcımız olduğu bilincidir. Bize hayatı, kaynakları ve sevdiklerimizi armağan eden bu yüce varlığın yol gösterici olarak bize sayısız peygamberler göndermiş olduğunu öğrenmişizdir hep okullarda ve ailelerimizde. Oysa Tanrı sadece bununla yetinmedi. En yüce ve eşsiz özelliğinin bir kısmını biz canlılara bahşetti. İşte biz insanoğlu o meleklere "anne" adını verdik. Dokuz ay on gün boyunca bedenlerinde bizi koruyan ve bizi var eden anneler ordusu. En güçlü orduları dize getirecek, geçilmez diyen yolları aşacak, uğrunda düşünmeden can verecek anneler ordusu. En güçlü orduya sahip olma peşindeki milyonların unuttuğu yegane gerçek aslında. Bizleri yaratan, büyüten ve yaptıklarına karşılık hiçbir şey beklemeyen annelerimiz var hepimizin. Yıllar boyu annelerin kutsallığını öğreniyor, cenneti onların ayaklarının altında arıyoruz. Hayır dualarını alabilmek için didiniyor, uğraşıyoruz. Tüm bunlara rağmen her nasıl oluyorsa anlamsız tartışmalar arasında sinirleniyor ve vuruyoruz onlara. Onlarca yıl annelerin şefkatiyle büyüyen kelli felli adamlar, narin ve öpülesi kadınları kesiyor, vuruyor, dövüyor. Eğitimlisinden, cahiline kadar yontulmayla alınamayacak bir odunlukla 1 saldırıyorlar hiç düşünmeden! Namusun şartlarını onlara bağlayıp, on iki bilemedin on dört yaşında çocuklara sarkıyorlar. Kalpleri ve zihinleri sadece sevgi dolu masum çocuklar, cehennem azaplarına mahkum ahmaklarla, sapıklarla zorla evlendiriliyorlar. Bez bebek tutması gereken narin elli çocuklara gerçek bebekler veriyorlar. Bir bebek doğarken, bir bebek kaybolan yıllarıyla, ümitleriyle ve hayalleriyle ölüyor aslında. Tüm bu iğrençliklere dur denilmesi için koyulan kurallar, kanunlar, kolluklar yetmiyor bitirmeye bu zulmü. Sokak ortasında, köşe başında, evlerinin içinde, yalnızlıklarının ortasında onlar katlediliyorlar. Klavyenin başında ben sinirle har ere vurarak yazı yazmaya çalışırken Atatürk Cumhuriyeti'nin hakimleri katilleri tahrik bahaneleri ile salıveriyor, Atatürk'ün meclisi, çocukların tecavüzcülerine a ar getiriyor. İnebolu'dan Ankara'ya kağnı yollarında mermi taşıyan analar, mükafatlarını böyle alıyor. Anadolunun köylerinde gavurun eli değmesin diye evlerinde kendilerine kıyanlar, çeteci olup düşmana korku salanlar kanlarıyla suladıkları terleriyle var ettikleri bu topraklarda yeniden kurtuluşu arıyorlar. Cenneti gizleyen ayakların altından, ayaklar altına düşenlerin hikayesi bu. Kendi yarattığına kul olan mazlumların öyküsü, bizlerin utanç hikayesi. Geçen aydan bu yana öldürülen Güler'e, Raciye'ye, Derya'ya, Fulya'ya, Mehtap'a, Samaya'ya, Irmak'a ve adını asla öğrenemeyeceğim, öldürülmeyi bekleyen, geceler boyu şiddet gören, hayallerini ve umutlarını veren nice kadına. Bu utanç bizim, bu memleket bizim... Bu cehennem bizim...