Dikkatsiz Obsesyonlar

İnsan hayatı da aslında bir sihir numarası gibidir. Nasıl iyi bir sihir numarası üç perdeden oluşuyorsa hayat da üç perdeden oluşur; doğum, yaşam, ölüm. Sihir numarasının kısımları ise şöyledir; vaat, dönüşüm ve prestij. İki kavram ne kadar da birbirine benziyor. Doğduğumuzda artık geleceğe dair bir vaat oluyoruz. Büyürken ise inanılmaz metamorfozlarla, emekleyen bebeklerden yetişkin bireylere dönüşüyoruz. İki kavramı birbirinden ayıran kısım ise prestij kısmı. Sihir numarasında vaat edilen gösteri yapılıp seyirci hayrete düşürülür ancak hayatın prestij perdesinde ise vaatler mi mutlu sonlarına kavuşur yoksa Anka kuşunun küllerinden yeniden doğduğunu mu görürüz? Sihirbazlar numaralarını gerçekleştirebilmek için fedakarlıklar yaparlar. En azından gerçek bir sihirbaz insanları bir anlığına bile şaşırtmak için yaşar. Prestij adlı eserde Christopher Nolan izleyicisine neredeyse bir ayna tutar ve insanların kişiliklerini oluşturan kısımları gösterir. Belki de hepimiz filmin başrolleri Bay Borden ya da Bay Angier gibi takıntılarımızı yaşıyoruzdur ve prestije geldiğimizde takıntılarımızı hayata tam anlamıyla geçirmiş olabiliriz. Dikkate almadığımız kısım ise takıntılarımızın kölesi olabileceğimizdir. O zaman sadece bir vaat olarak kalırız. Hiçbir zaman gerçekleşemeyecek bir vaat. Her takıntının bir bedeli vardır bu bedeli para ile değil kendiniz ile ödersiniz. Bu başyapıtın en sevdiğim kısımlarından biri de takıntılarının bedelini anlatmasıdır. " İkimiz de bir yaşamın farklı yarılarını yaşadık." der Bay Borden. Burada filmin kurgusundaki ikizine gönderme yapılsa da aslında insanların kendi saplantıları ile yaşamlarını kaçırabileceklerini anlatır. Bence hayat inanılmaz bir sihir numarası gibidir. Yaşam mucizelerle, acıyla, sevinçle dolu olabilecek bir belirlenmemiş yoldur ancak saplantılar sizi büyük resmi görmekten alıkoyar. Hayatı kaçırırsınız. İnsanlar bu günü de görüp ölsem de gam yemem gayrının resmini kafalarında canlandırabilmeli. Başlarda takıntılarımızı takip etmek, biraz olsun gayemize ulaşmak bize haz verebilir ama sonuçlarının önemini kavrayabilmek gerekir. Sizi sizden kopartırsa artık prestij olamazsınız demektir. Dönüşümde kısılıp kalan adeta her seferinde şapkadan çıkan tavşanın rolünü oynarsınız. Hayatınızda bir prestij perdesi olacaksa, sizin prestijiniz olmalı. İnsanlar prestije tanık olduğunda onları kendi gündelik kısır döngülerinden kurtarmış olabilmelisiniz. İnsanoğlu amaçlarla yaşar ama saplantılarınıza izin verirseniz amaçlarınız sizin hayatlarınızı yaşar. Sadece saplantılarınızla buluşabilmek için çevrenizi hiçe sayarsanız, insan oluşunuzun anlamı kalır mı? İnsan ömrü zaten yeterince kısayken takıntılarla yarım bir ömrü tamamlamaya çalışmak ne kadar sevgiden uzak, değer bilmekle alakasız ve son derece dikkatsizce oluşmuş bir düşüncenin eylemi. Maalesef bu durumu günümüzde akıllı telefonlarla daha da gözlemleyebiliyoruz. Kafalarımız önde elektronik eşyalara gömülüp, yaşamı kaçırıyoruz. Artık bir toplum olmaktan çıkıyor, kanla çalışan makinelere dönüşüyoruz. Takıntılar farklı şekillerde kendilerini gösteriyor. Beğenilme takıntısı, ego tatmininin son raddesinin bir semptomu. İnsanlar hayata değil anlamsızlıklara bağlanmayı seçiyor. Başka insanlarla yüz yüze oturup konuşmak yerine hayatımızı 10 santimden başlayıp iki metreye kadar ölçütleri olan ekranlara sıkıştırıyoruz. Mesleki takıntılar ile insan ilişkilerini sadece çıkar amacı ile kullanıp, olmadığımız bir insanın maskesini takıp, maske aracılığıyla yine saplantıları yaşıyoruz. İnsanlar önceden kendilerini bu gibi döngülerden kurtarmak için eğlencelere başvururdu. Sihirbazlar insanları gerçeklikten çekip alırdı. Materyalist anlayışımızın bir anda sekteye uğradığını görebilmek gerçekten nadir bir manzara olurdu diye düşünüyorum. Sihirbazlar da o an için yaşıyorlar. İnsanlar artık sıkılmış, dünya kaskatı ve onlar yaşamlara renk katmaya çalışıyorlar. Ama fani insanlar toplumun getirdiği dogmalarla var olmaya çalışıyorlar. Dikkatli bakıyor musunuz? İnsanlara, çocuklara, hayvanlara, ağaçlara, yaşama dikkatlice bakıyor musunuz? Hayır. Çünkü siz kandırılmak istiyorsunuz. Kendi gözlerinizin gördükleriyle sınırlanıp, takıntılarınızla yaşamak istiyorsunuz. Atakan Özcan