İNANMAKTIK SANA BİR KERE, ÇARESİZCE İNANMAK

İnanmaktı sana bir kere, çaresizce inanmak Şunu şimdi anlıyorum ki, hak etmediğim bir şey var şu hayatta: Birisi tarafından amaçsızca ve bilinçsizce sevilmek. Çok fazla geçmedi üzerinden bu kararımı alalı. İçimde kalan ne varsa, sana anlatmaya çekindiğim, anlatmaya çalışırken kimi zaman bocaladığım her ne varsa yazdım bu kağıt parçasına. Asla çaresizlik olarak görmeyeceksin bu benim yaptığımı, görme. Tamamıyla bir yalnızlık da değil benimkisi. Benimkisi sadece dokuz harf ve bir o kadar da hayatı içinde saklayan bir şey: Mutsuzluk. Anlıyorum ki, kimi sevdiysem bir yararı olmamış bana. Kimi zaman ben fazla sevmişim, kimi zamansa sevmek bana tam uymadı, yakıştıramadım kendime. Hiç bilemeyeceğim sen mi yakışmadın acaba bana yoksa ben mi sana biraz fazlaydım. Bu soru içimi yiyip bitirecek. Bilmiyorum ne kadar sağlıklı bir şey yapıyorum bunları düşünerek. Sonuçta bitmiş bir şeyin ardından ne kadar konuşursan konuş bir şey ifade etmeyecek. Sadece sevmiştim diyebilmeni isterdim. Sadece sevmiştim, sevebilirdim ama demedin hiç. Geceleri uykularım bölündü acaba mesaj atmış mıdır diye. Beni ne kadar kırsan da ben hep yanındaydım. Omzunu yaslayıp ağlayabileceğim birisiydim belki de senin için. Sadece bu olmuştum bilmiyorum. Yazarken bile gözyaşlarımı tutamıyorum. Hiçbir zaman neden demedim kendime. "Neden benim Allah'ım" demedim hiç. Seni neden sevdim ki diye suçlamadım mesela hiç kendimi. Sadece aklımda bir şey kaldı ve merak ediyorum evet. Neden böylesine senin için yaşayan ben için kendini neden öldürdün, neden benim için bittin sen? Birilerini hep bekledin durdun ve bense sadece oyalanıp durduğun bir duraktan başka bir olduğumu hiç fark etmedim. Sana kızmıyorum, hakkın var. Gerçekten seven birini kandırmaktan kolay bir şey yoktur. Çok güzeldin bu konuda, sana kızamıyorum bile. Hani bazen düşünüyorum belki eski acılarım seninle biraz daha canlandı veya ben her gece sabaha karşı 4 gibi başımı yastığa koyup gözlerimi kapattığımda sen varken aklımda sen fikirlerinde, düşlerinde beni aldatıp duruyordun veya daha da kötüsü yanımdayken dahi zihninde nasıl beni aldattın elin adamlarıyla bilmiyorum. Bu soruların ve sözlerin anlamlarını ve neden olduklarını bilmiyorum. İnsanın en kötü zaafıymış bence sevildiğinden emin olamaması. Bu dünyada ikinci meleğim olmanı istedim durdum hep. Belki bu yüzden kader seni benim karşıma çıkardı da sen bunu anlamını bilemedin. Yanında olduğun adamla mutlu musun ve ne kadar mutlusun bilmiyorum ama ben sana beddua etmeyeceğim. Sevmediğim bir şey. Allah seni bildiği gibi yapsın, ne halin varsa gör diyemem mesela sana. Sadece susarım. Elbette birileri vardır sesimi duyan bu koca dünyada. Susarım ve sen eğer bir şey demek istersen O'nu bulur ve söylersin. MUSTAFACULBAN 1 İNANMAKTIK SANA BİR KERE, ÇARESİZCE İNANMAK 12/22/2014 Canımı acıtman inan olsun ki aklımın ucunda bile değil. Ben sana en yüksek mertebede bir adamın bir kadın için neleri göze alabileceğini, onu ne denli sevebileceğini gösterdim. Bazı sevgiler bazı bünyeler kaldıramazmış. Galiba bu sevgi senin bünyende zehirlenme etkisi yaptı ya da o kadar fazla gelmiş olabilir ki sana sadece yetinmekle kalmamış olabilirsin. Senin için az olduğunu düşünmüş olabilirsin. İnan olsun ki geri dönmeni asla istemiyorum. Ne seni istiyorum ne de senin olan bir şeyi. Yalnızlığımdan haberin vardır, öyle sanıyorum. Senden sonra sensizlikle randevu ayarladım ve böyle devam edeceğim. Tabi ki de bir insan yalnız kalmaz asla, kendisiyle kalır, kendisini bulur. O yüzden kendim kalacağım. Herkesten uzak, kuytu bir köşede sadece ben olacağım. Yakınlık bana göre değilmiş. Bu kadar kara düşünmeyeyim diyorum ve keşke diyorum yanlış insana denk gelmeseydim. Sana bir soru dahi sormayacağım. Buna hakkım yok. Dediğini hatırlıyor musun? "Can sıkıntını bizden çıkarmaya çalışma." Evet, ben artık ne bir soru soracağım sana ne bir daha rahatsız edecek ne de ne de canınızı bir daha sıkacağım. Ben yalnızlığımla daha mutlu gibiyim. Kalbinin derinliklerinde, o kaskatı halinde az çok neler düşündüğünü biliyorum. Oralarda benim yerim hiç olmadı olmasın da. Aklımda tek bir şey ve söylemeden gidersem kendimi asla affetmeyeceğim bir şey. Beni bir an olsun sevdiğine inandığım bir an vardı o şimdilerde sayfalarını yaktığım hayat defterimde. Bana "Bir kadın bir adamı geceler boyu yemeden, içmeden öylece sabaha kadar düşünemez ama ne olduysa, nasıl olduysa dün ece hep seni düşündüm" demiştin. O zaman hayatımın dönüm noktası olabilirdi. Ama kim bilebilirdi ki bu şehirden gidişimi hazırlayan temel olduğunu o sözünün. Ben ne kadar aptalmışım da inanmıştım sana. Ne kadar umutla, gözlerimin içi gülerek sana inanmıştım. Bu şehirde kimsem kalmadı ve artık gitmek vakti geldiğine inanıyorum. Bu böyle aynı mahalleye açılan kapıları paylaşarak olmayacak. Seni görüp durmaktan hayatımı unuttum, gecelerim gündüzlerim hep gitti. Şimdi gidiyorum belki kader bizi başka bir mekanda, başka bir zamanda veya başka kimliklerle buluşturur bilemiyorum ama o zamana kadar düşünmeni istiyorum. Aynen de dediğim gibi: " Ben sana inanmıştım."