KÜÇÜK SİHİRBAZ BENLİĞİM

Dumbledore'un " Tabii ki kafanın içinde olup bitiyor, Harry. Ama bu neden gerçek olmadığını göstersin ki? " (Rowling) cümlesi beni hikayenin aslında Harry'nin okuyucular gibi büyümekte olan bir çocuktan fazlası olmadığını göstermişti. Üzerine birçok sorumluluk yüklenen bir çocuk. Küçük yaşlardan beri kendilerine çok sorumluluk yüklenen çocuklara toplum olarak alışığız. Normal bir günde bile sorumlulukları yüzünden kamburlaşmış çocukları görüyoruz. Belki de 7/24 çalışan bir ailenin çocuğu olduğumdan Harry gibi elektrikler kesildiğinde kendime hikayeler anlatabilen biri olmuştum. O güzel hikayeleri hala kurarım. Bazen uykuya dalamadığım gecelerde gelir onlar, bazen de matematik dersinin ortasında. Ama hiç bırakmadılar beni. Kötü gün dostu oldular bana. Her yalnız kalmış çocuk gibi Harry de kendine has karakterler yaratmayı sevdi. Kendine özel odalar ve hareket eden merdivenler yarattı. Kendine kimsenin giremeyeceği bir duvar ördü. Gerçeklikten kaçarak mutlu olmayı öğrendi. Çoğu yaratıcı kişinin çocukluğunda veya ailesel sorunları olduğunu görebilirsiniz. Kendilerine bir antagonist yaratarak, ki birçok zaman o antagonistin aslında gerçek dünya veya o dünyadan sevmediği bir kişi veya olayın yansıması olduğunu görürüz, kendi dünyasında adeta karakterler iç çatışma yaşarlar. Aslında bu telkinleri yapınca Harry'nin sadece bir çocuk olduğunu daha iyi anlıyoruz. O kadar yüke katlanamayan bir beden yüke karşılık olarak farklı bir evren yaratıyor. Kısacası Harry Potter bizim küçük şeylerden mutlu olabileceğimizi gösteriyor. Bize yeni dünyaların kapısını açmayı gösteriyor. Çoğu kişi tarafından "fantastik" olarak adlandırılan bu dal aslında hayatın gerçekliklerini yansıtıyor. Aynı kitaplarda da olduğu gibi hayat da hem mutlu hem mutsuz anlardan oluşuyor. Bu yüzden kitap okumak insanları farklı hayatlara adeta davet ediyor. İnsanlara o istedikleri veya istemedikleri yaşamı yaşama şansı veriyor. Bu yüzden her imkanda insanlara kitap okumanın önemi veriliyor bence. Çünkü kitaplar diğer insanların dünyalarına açılan küçük kapıcıklar. Peki milyonlarda insanın bir seriye bu kadar bağlanmasının sırrı ne? Dünya kadar insanı hem okumaya hem de sinemaya taşımanın sırrı nedir? Benim düşüncem insanların Harry Potter'ın hikayesinde, acılarında, kazançlarında ve kaybedişlerinde kendilerini görmeleri. Bu duygu insanları o karaktere yakın hissettiriyor ve aslında okudukları kitap onlara bir arkadaşının hikayesi gibi gelmeye başlıyor. Harry Potter'ın arkadaşları onların arkadaşları, hikayesi de onların hikayesi oluyor aslında. Çoğu kişi tarafından komik bulunan bu durum aslında göz ardı edilmemesi gereken bir durum. Ki bence komik bulan çoğu kişinin kitap okuma alışkanlığı, kitapların gizli ve derin dünyasına inmişleri pek yok. Bu da onların karakterleri ve hikayeleri kendilerine yabancılaştırmasını sağlıyor ki ne acı o sayfalara girememek. Harry Potter'ın hikayelerinin bir parçasını kendine alamamak. Kısacası Harry Potter'ın hikayesi bize karanlıktan sonra ışığın geleceğini gösteriyor. Hayatın iniş çıkışlarında aslında bize hiçbir zaman ihanet etmeyecek tek şeyin yine kendimiz olduğumuzu gösteriyor ve her zaman gerçeklikten kaçmanın kötü bir şey olmadığını gösteriyor. Kitaplar da buna dahil. Her dünyaya küçük pencereler açan sayfalar sizin küçük kaçış yollarınız olabilir. Ve yine kaçmaktan korkmayın. Gerçeklik bazen dayanılmayacak kadar ağır olabilir ve bunu kaldıracak gücünüz kalmayabilir. Fakat unutmayın kendi hayal gücünüz en büyük duvardır gerçeklikle aranızda ve bunu kullanmaktan korkmayın.