Yaz geçer iyi gelir sözcükler...

Yalnız bir operanın suskun çığlıklarıyla başlar yaz. Suskunluklarda kaybolmanın hikayesini anlatır ziyaretçisine. Her yaz gelir opera, ışıkların ardından sahne her şeyiyle sonunda susması beklenende, bu kez yazacak. Son dakikaya kadar erteliyor susmayı, çığlık çığlığa duygularını, şarkılarını, sözlerini, her şeyini umarsızca aktarıyor ziyaretçiye. Erteliyor susmayı, erteledikçe duruyor seyirci, heyecan artıyor adamın tükenen nefesinde, susmaya daha var. Konuşmaya başlıyor sesiyle, sesini dinliyor, bağırıyor sesine; ses ateşten, yanıyor boğazı, yandıkça yükseliyor çığlıkları, yandıkça daha fazla. Anlıyor adam, yaz gelmiş. Bakıyor ziyaretçisine, suskun. Öylece geceye dalmış yazdan habersiz, duyduğu seslerden çıkarmaya çalıştığı anlamlar içinde kayboluyor yüzü, o da kayboluyor. Bir kadın yüzü, hep kadın yüzü olur zaten. Yaza döneceğim der gibi dinliyor hayran hayran çığlıkları, belli ki hoşuna giden bir şeyler var sesin ateşinde, o da beklemiş yazı, suskun. Yanmamış boğazı, yazın acısı dolmamış ciğerlerine, ama sevmiş, anlamış belki de suskunca. Göz göze geliyorlar ziyaretçiyle, su. Kadın gülümsüyor, yağmur. İşte sonbahar geldi. Sesindeki bütün yaprakları döktü adam, sokakları kalabalık geldi. Sesine kalabalık karıştı biraz, biraz da sonbahar rüzgarlarının uğultusu. Kadının gözleri doldu, şiir yazmalıydı tam o an kelimelerini toparlayıp ve söylemese de göstermeliydi sesini. Ne diyecekti? Öyle çok, öyle derin. Yanıyordu nitekim sonbaharda sesi, yazmalıydı adama oturmak ziyaretçi işi. Ziyaretçi, o da biletsiz gelmemiş miydi herkes gibi? Düşündü ve bitti sonbahar; ağaçlar kurudu, her şeyden önce kadının gözleri döküldü. Son dakikalardı, hissediyordu zamanı durdurmak istese de boğazından, susması gerekiyordu, ne yaparsa yapsın susacaktı elbet. Nefesi tükendi, çareler tükendi, sustu. Kadın kalktı bu kez ayağa ve alkışlamaya başladı titreyen elleriyle. Elleri titriyordu, Titreme. Kadın soğuk Kış. Onca zamana rağmen kış gelmişti. Ayrıldıkları gündü. Yaz geçer iyi gelir sözcükler. Yazdı adam, kurdu kafasında ve yazdı kadının gidişini. Her şeye benzetti aşkı, her şeyi aşka benzetti. Her sese aşk diye koştu, her konuşulanı aşk sandı önce, öyle istedi, sesini kandıramadı. Kadının ellerinde eriyen karı düşündü, yaz gelir dedi. Ateş, güneş, hissettiği her sıcakta yazı aradı, kadını aradı. Ölüme doğru ve ölüme karşı bağırdı, sesiyle boğuştu, kurtulmak istedi, yaktı. Kışın ortasında yandı adam ama gelmedi yaz. Pes edip ellerine döndü, kurdu kafasında, hep dönüşü kurdu, biletsiz ziyaretçileri kurdu, kulak aşinalıklarını düşündü öncesini, hiçbirinde bu kadar ses yoktu. Kadının sessizliğini duymuştu kendi sesiyle, mısralarını okumuştu sahneden. Yazdı, iyi gelir sandı sözcükler. Herkes öyle sanmıştı, en büyük korkarlığı en büyük masumiyete gizlemişti yazılanlar yıllarca. Kurdu kafasından hep, söyledi sandı ve aldattı kendini defalarca. Sesini unuttu, ateşi unuttu; sıcak yazdı cennet yazar gibi cehennem sıcağı, anlattı bulup kaybettiklerini ve hiç farkına varmayıp yıllardır diline doladıklarını. Yaz diye ilkbaharı anlattı, önce o kaybetti yazı, sonra kadın. Yaz Sonu Şiirleri yazıldı onlar için son kez, yan yanayken birbirlerini izlemeye koyuldular aynadan, konuşmaya korktular. Baktılar, önce kadının sözleri döküldü, adam sustu. Paylaşmak için çok geçti artık sesini ve alkışsız bir sahneydi ayna. Boğazı düğümlendi Son düğüm Şiirlerin de sonu gelmişti. Söylenmeyen şeyler kalmıştı geriye. Bin yaz geçmişti üstünden o yazın, ama zaman yeni. Önce adam kapattı gözlerini, yandı, vakti gelmişti artık ve ayrıldı sahnelerden. Sonra kadın kalktı yerinden, elleri titredi. Biletini de cebine koyup öylece uzaklaştı, diğer bütün ziyaretçiler gibi. Yaz Bitti.