HEPİMİZİN EKMEĞİ: UMUT

Herkesin hayatında bazı stresli dönüm noktaları olmuştur. Benim ve şimdiki birçok üniversiteli öğrencinin en yakında hatırladığımız bu dönüm noktası sanıyorum ki üniversiteye giriş sınavıdır. Yaşamayan bilmez derler ya öyle bir sınavdır o. Bir hedefi olmayanlar için sadece birkaç saatte çözülecek sorular dizisidir belki ama kendini görmek istediği yeri kafasında çok öncelerden belirlemiş öğrenciler için adeta hayat memat meselesidir. Çok hedef odaklı bir kişilik yapısına sahip olmamama rağmen benim bile stresten saçlarımın dökülmesine neden olmuş bir depresyon kaynağıdır. Bana sorarsanız o zamanlardan geçmiş, sınavı çok şükür ki- tek seferde atlatmış biri olarak hayatımın o dönemlerine asla geri dönmek istemem. O, gelecek kaygısıyla kıvrandığım, sürekli bir şeyleri yetiştirme çabasıyla bir koşuşturma içerisinde olduğum zamanlarda düşüncelerimi de sabit tutabilmem pek olası değildi takdir edersiniz ki. Aklımda daima acaba ile başlayan sorular dolanıyordu. Acaba başarabilecek miyim? Acaba bu sınavın sonucunda kendimi görmek istediğim yerde mi bulacağım yoksa hayallerimi daraltmak zorunda mı kalacağım? Bunlar gibi daha niceleri beynimin büyük bir çoğunluğunu işgal ediyordu. Stresim dışa çok yansımış olacak ki etrafımdakiler bana sürekli tavsiyeler vermeye başladılar. Çok klişe de olsa beni en çok etkileyen tavsiye annemin bana yapabileceğime inanmamı söylemesiydi. Sanki sadece bu cümleyi duymaya ihtiyacım varmış gibi içimdeki kara bulutlar birer birer dağıldı ve yerlerini umut ışığına bıraktı. Bir annenin tavsiyesi olmasından mıdır bilinmez ama o basit bir iki sözcük beni depresif hallerimden kurtardı. Belki de şimdi bulunduğum yerde olma sebebim haline geldi. O kazandığım umut ve kendine güven duygusu beni o zorlu durumda ayakta tuttu. Algıda seçicilikten olsa gerek tam da bu sıralarda okuduğum kitapta umutla ilgili birçok alıntı gözüme çarptı. Arkadaşımın tavsiyesiyle okuduğum Marslı kitabını kendimce durumumla bağdaştırdım. Harika örülmüş o sürükleyici bilim kurgunun altından ben daha duygusal sonuçlar çıkardım kendime. "En büyük tehlike umudunu kaybetmesi. Eğer hayatta kalma imkanı olmadığı sonucuna varırsa, çabalamayı bırakacaktır." diyor Mars'ta bir başına kalmış karakter için Dünya'dakiler. Milyonlarca hatta trilyonlarca kilometre gezegeninden uzak bir insan için en tehlikeli şeyi umudunun yok olması olarak tanımlıyorlar. Sınırlı yiyecek kaynağı ya da zorlu hava koşulları değil onları endişelendiren. Sadece umudunun kaybolması... Çünkü biliyorlar ki her birini aşmanın yolu eve döneceğine dair umudunun olmasından geçiyor. Umudunuz olduğu kadar şansınız vardır. Eğer bir işin üstesinden gelmek istiyorsanız önce yapabileceğinize dair umudunuz olması gerekir. Zorlukların altından kalkabilmenin en temel koşulu budur. İçinde bulunduğunuz durumu tartarsınız ve elinizdeki seçeneklere bakarsınız. İçinizde bir umut ışığı yanıyorsa ne mutlu size! Bu başaracağınızı kanıtlayan ufacık da olsa bir ipucudur sizin için. Olur da umuda dair bir şeyler sezemiyorsanız da başarıya gidecek olan yolun sizin için zorlayıcı olacağını üzüntüyle belirtmeliyim."Umut fakirin ekmeğidir" diyenler boşuna dememişler bana göre umut hepimizin ekmeğidir. Umut maddi olarak olmasa da sizi gerektiğinde manevi olarak doyuruyor. Kendinizden şüpheye düştüğününüz, çıkış yolu bulmakta zorlandığınız o anlarda sizleri tutup ayağa kaldırıyor. Dayanmanızı sağlayacak sebepler veriyor. Sonucun iyi olacağı düşüncesiyle motivasyonunuz artıyor, harcadığınız emek de ona oranla değişiyor ve böylelikle sonuç da ister istemez elinizden gelenin en iyisi oluyor. Sonuç olarak siz umut ışığınızı içinizde her zaman yanar halde bulundurun. O sizi aydınlattığı sürece imkansızlıklarla, kötümserliklerle karşılaşsanız bile tutacağınız bir dalınız olur. Gerektiğinde atmosfersiz ortamda umudunuzla patates yetiştirip Mars'ı koloniniz haline bile getirebilirsiniz. Rahime Beyza KOÇAK