YAŞAMAYA ÇALIŞMAK

Kemal Varol Ucunda Ölüm Var adlı kitabında ağıtçı bir kadının yarım yüzyıl süren bir aşk hikayesini anlatıyor. Derdine derman aramak için yalpalayan hayatıyla beraber oradan oraya sürüklenen bir kadının başkalarının hayat hikayeleriyle yoğrulan yolculuğuna tanık oluyoruz. Bir yandan ağıdını yaktığı ölülere, diğer yandan kendi hikayesine üzülüyoruz. Hayat bir hikaye ve her hikaye gibi hayatın da bir sonu var. Ölüm... Hayatın en acı gerçeklerinden bir tanesi ölüm. Yaşarken farkına varmadıklarımızı ve yaşamanın ne kadar değerli olduğunu sevdiklerimizin acısıyla beraber hatırlatır bizlere. Acıyı iliklerine kadar hissederek yaşar insan ölümün ardından, tabii buna yaşamak denirse. Üzüldüğün şey ölüm değildir aslında. Kalan hatıralara, yaşanmamışlıklara, değerini bilemediği anlara üzülür insan. "Ölüm böyle bir şeymiş galiba, diye düşündü. Evdeki seslerin bir anda kesilmesi, kapıların kapanması, askıdaki baba ceketinin bir daha giyilmemesi. Gece yarıları duyulan öksürük seslerinin kesilmesi demekmiş diye geçirdi içinden." Başlarda kötü bir şaka gibidir. Sadece o artık yok dersin içinden. Zamanla acı içine döner ve baş başa kalırsın. Yalnızlıkla yeni yeni tanışırsın eşlik eder sana sinsice. Lime lime savurur sevdiklerini. Bir tohum gibi serpilip filizlenip sen olur. Yalnızlık sen olursun. Kaç denizde yitip gittin belki de ama bu sefer okyanusta boğuldun. Kırılmış direkler yırtık yelkenlerle kaç seferden döndün. Anlamıyor ki yüreğin. Söz geçiremez olursun kalbine. Dinlemez de zaten. Artık sen de bir ölüsündür. Yaşayan bir ölü... Belki bir şarkıyla, belki bir tebessümle, belki de bir fotoğrafla beklenmedik bir anda hatırlatır her şeyi tam alıştım derken. Aklında resimler biraz da geri sarıyorsan acıtır. Tutuşursun ama yanamazsın. Senin ateşinle geceler aydınlanır ama yetmez. Gece en büyük düşmanındır artık. Varlığınla baş başa kaldığın anlardır geceler. Gözyaşların eklenir sonra geceyle sohbetlerine. Yastıkta yer edinmeye başlarlar bir süre sonra. Karanlık seni koynuna alırken karşı koymak istemezsin artık. Gün doğar, gün batar. Gündüzler bile karanlık gelmeye başlar. Hatıralar nöbet tutar başucunda. Tependeki bulutlar yağmuru unutur fırtına kopması gerekir. Yıkanman gerekir o yağmurlarla. Parmak uçlarınla ulaşıp dokunmak istersin onun ruhuna. Önünde uzayıp akan bir su gibi engel olamazsın gidişine, ayrılığına. Yatağında teninin kokusu kalır. Artık yaşamak kolay değildir, yaşayamamak da. Ölüm ve hayat arasındaki o incecik çizgidesindir. Parmak ucunda yürüyen cambaz misali, hayatın attığın adımlara bağlıdır artık. Hayallerin ürker sessizlikten. Kaybedecek neyim kaldı diye düşünürsün. Yarına bıraktığın hayallerin oluyor belki ama sen yine de o hayallerle de yaşamayı öğreniyorsun. Ateş düştüğü yeri yakıyor elbette; fakat düzeni bozuk dünyada insan bir şekilde yaşamaya devam ediyor sevdiğini kaybettikten sonra bile. Hayat sana karşı son kozunu belki de en başta kullandı. Belki de diğerlerine göre geride kaldın hayatta. Mutluluğa çıkan bütün sokakların kapandı belki de. Ama o yollar sokaklar, caddeler senin. Hepsi sana ait. O yolları temizlemek, sokakları sakinleştirmek senin elinde. Acının kabuğunu kırıp sevginin kabuğu altına girme vakti. Madem ateşin var ne duruyorsun karanlıkta. Bırak alevler sarsın her yeri. Tüm gecelerin aydınlığa meydan okurcasına ışık saçsın hayatına. Siyah beyaz olmasın artık hayatın. Gece ve gündüz olmasın. Şafak vakti güneşin doğuşunu gece boyu ağlamaktan şişmiş gözlerinle izleme artık. Yaşadığın her anın, hayatındaki insanların değerini bilerek yaşa artık. Ölümün toprağın altına gömdüğü insanlarla beraber sen de kendini gömme. Toprak atma hayatının, ruhunun üzerine. Giden geri gelmeyecek belki geri ama sen daha gitmedin. Gitmenin, terk etmenin ve edilmenin ne demek olduğunu en iyi sen anladın. Yahya Kemal'in de dediği gibi 'Artık demir almak günü gelmişse zamandan, meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan..'