Bunlar Nasıl Oldu ?

"Aslında onlar iyi günlerimdi. Önümde beni bekleyen koca bir hayat vardı." Amerikan Güzeli'nde on sekiz yaşındaki halinden bahseden ve kırklı yaşlarında olan Lester'ın pişmanlık ve özlemle söylediği bu sözler gelecekte kurmaktan en çok korktuğum cümleleri içeriyor. Gelecekte bir gün yaşamakta olduğum hayattan, işimden nefret eder bir şekilde "Bunlar nasıl oldu ?" diye düşünmek ve hayatımı yanlış kararlar ve yanlış kişilerle heba ettiğimi fark etmek geleceğe dair en büyük korkum. Şüphesiz sahip olduğumuz en değerli şey hayatımız. Ancak belirli bir yaşı aşmış olan insanlara bakınca çoğunun hayatlarını -en değerli varlıklarını- istemedikleri uğraşlar ve sevmedikleri insanlarla harcamış olduklarını görmek beni şaşırtıyor ve dürüst olmam gerekirse kendi geleceğim için korkutuyor. İnsanların büyük bir kısmının bu durumda olduğunu görmekse beni bunun sebepleri üstüne yazmaya itti. İnsanlar neden nefret ettikleri kişilerle yaşıyorlar, sonunda pişman olacakları hayatları nasıl seçiyorlar ? Bir kişiyi tanımlayan birkaç şeyden biri muhtemelen mesleğidir. Kendimizi tanıtırken bile ismimizden sonra mesleğimizi söyleriz. Elbette yetişkin bir insanın gününün neredeyse yarısını çalışarak geçirdiğini göz önünde bulundurursak bu oldukça normal bir durum. Garip olansa insanların önemli kısmının işlerini sevmemesi hatta nefret etmesi. İmkansızlıklar veya zorunluluk sebebiyle ellerinde olmadan bir işi yapmak zorunda kalan insanları bir kenara bırakırsak kendi istekleri doğrultusunda meslek tercihi yapan insanlar nasıl oluyor da bu kadar önemli bir konuda yanlış kararlar alıyorlar ? Geçtiğimiz yaz üniversite tercihiyle uğraşmış bir insan olarak bu sorunun cevabının kesinlikle bilinçsizlik olduğuna inanıyorum. Üniversite tercihi yapacak olan birçok arkadaşım hayatlarını şekillendirecek bir tercih yaptıklarının farkında değillerdi. Bölümden önce şehir, üniversite tercihi yapan çok kişi gördüm. "Tamam bu olsun." dercesine bilgisayarda işaretledikleri birkaç kelimenin dört beş yıl sonra her sabah kalkıp gidecekleri işleri olduğunun farkında değillerdi. Kısmen bilinçli olarak tercih yapan arkadaşlarımın bile önemli kısmının yaptıkları tercihlerinin ciddiyetini kavrayamamış olduğunu söylemeliyim. Üniversite veya şehir yerine meslek, bölüm seçmeye çalışan -kısmen bilinçli- arkadaşlarım bu tercihlerinde maalesef maddi kaygıları göz önünde bulunduruyorlardı. Para, hayatın gerçeği başkasına bağlı olmadan hayatını devam ettirebilmek için insanın belirli bir kazancı elbette olmalı ama daha büyük bir evde oturmak, daha güzel bir arabaya binmek için sevmediği bir işi yapmak insanın kendisine ihanet etmesinden başka bir şey değil. İnsanın kendisine ihanet etmesi diyorum çünkü basit kazançlar peşinde elindeki en önemli şeyi, hayatını harcıyor hem de kendi iradesiyle. Bu konuda yine en önemli sebebin bilinçsizlik olduğu inancındayım ama önceki durumdakinden farklı bir bilinçsizlik söz konusu burada. Maddi beklentilerle bölüm tercihi yapan arkadaşlarım hayatları boyunca yapacakları işi seçtiklerini biliyorlardı. Ancak parayla sahip oldukları en değerli varlıkları olan hayatlarını, dünya üzerindeki kısıtlı zamanlarıyla takas ettiklerinin farkında değillerdi. Bununla bağlantılı olarak bir gözlemimi paylaşmak istiyorum ki yaşıtlarımda gördüğüm en büyük yanılgı olduğunu söylemeliyim. Meslek tercihi gibi hayatlarını şekillendiren kararlardaki bilinçsizliklerini de buna bağlıyorum. Gençlerin, yaşıtlarımın neredeyse hiçbiri bir gün ölecekleri gerçeğinin farkında değiller. Bu dünyadaki günlerinin, gençliklerinin geçici olduğunu göremiyorlar. Ölüm onlar için kimi zaman bir komşunun ya da bir akrabanın başına geldiğini duydukları bir olay, onların başına gelebilecek bir şey değil. İnsanı tanımlayan iki üç şeyden biri mesleğidir demiştim. İnsan hayatında mesleğinden daha çok etkisi olan ve onu tanımlayan bir diğer faktör ailesi. İşlerine benzer şekilde insanların önemli bir kısmının eşlerinden nefret etmesi ve genelde bu durumun karşılıklı olması beni şaşırtan ve başıma geleceği endişesiyle beni korkutan bir diğer gerçek. Bu durumun nedenlerini gördüklerime ve duyduklarıma dayanarak açıklamak istiyorum. İnsanların spesifik olarak evlilik konusunda ve genel olarak hayatta aldıkları kararlarda hata yapmalarının önemli bir sebebinin insanın kısıtlı doğası olduğu düşüncesindeyim. İnsan doğasının kısıtlı olmasından kastım insanın geleceğin neler getireceğini ve kendisinin neler yaşayacağını bilememesi. Evlilik konusunda gördüğüm kadarıyla insanların en büyük problemi evlendikleri insanı yeterince tanıyamamaları. Ne kadar uzun süreli bir birliktelikleri olmuşsa da insanlar aynı çatı altında birbirlerinin sorunlarıyla uğraşmadan karşılarındaki kişiyi tanıyamıyorlar. Burada sorun eşleri birbirinden uzaklaştıran hatta sonunda birbirlerinden nefret etmelerine sebep olan olayları evlilik öncesinde yaşamalarının mümkün olmaması. İnsan doğasının kısıtlılığı derken aslında kast ettiğim bu, insanlar evlenirken gelecekte yaşayacakları ve aşık oldukları kişiden nefret etmelerine sebep olacak olayların varlığından bile haberdar değiller. Bu olayları -genellikle maddi veya manevi sıkıntıları- yaşamadan da karşılarındaki kişiyi tanıdıklarını düşünmek bir yanılsamadan ibaret. İnsanları sıkıntılı zamanlarda tanıyabilirsiniz, eğlenceli mutlu günlerde değil. Bir karar alırken elimden geldiğince gelecekte bu kararın beni nasıl etkileyeceğini düşünerek hareket etmeye çalıştım. Hayat konusunda ahkam kesmek için çok gencim, az şey yaşadım ve mutlulukla söylüyorum ki "Önümde koca bir hayat var." ama bu hayat ve gençliğim geçici bunun değerini bilerek yaşamaya çalışıyorum. Şimdiye kadar büyük bir pişmanlık yaşamamış olsam da gelecekte bir gün işten kovulmanın mutluluğuyla evine dönen Lester gibi geçmişe ve yaşamakta olduğum hayata bakınca "Bunlar nasıl oldu ?" demekten korkuyorum. Yanlış bir karar verdiysem zaten şimdi bunun farkında olamam farkında olsam yanlış bir karar vermem. Sonuçta kimse boşanmak niyetiyle evlenmez ama boşanan herkes zamanında evlenmiştir.