Ölümün Tatili / İrem Yılmaz

Aynada yansımasına baktı. Kel kafasına, iyice çökmüş gözlerine, renksiz yüzüne, sonra bir deri bir kemik kalmış ellerine baktı. Görünüşü deriye bürünmüş bir iskeleti andırıyordu. Gülümsedi. Bulunduğu yere uygun bir görünüşü vardı. Arkasını dönüp yatağına baktı, ismi tekrar okudu. Burada bulunduğu sürece bu isimle ona sesleneceklerdi, insanlar burada onu beklerken ona adıyla seslenmesi, ölüm demesi pek de hoş olmazdı Odasından çıkıp dolaşmaya başladı. Etrafındaki herkes birbirine benziyordu. Hastanenin onkoloji kliniğinde tatil yapmanın güzelliği de buradaydı, kimse onu fark etmeyecekti. Kısa bir süreliğine kafa dinlemek için gelmişti buraya. Doğrusu çalıştığı onca yıldan sonra bir tatili hak ettiğini düşünüyordu. Ölmek üzere olan insanların yanında tatil yapması hiç de garip değildi çünkü işinden uzak kalamıyordu, kelimenin tam anlamıyla bir işkolikti. Dolaşırken odalara baktı, yataklarında yatan hastalara ve umutlarını yitirmiş hasta yakınlarına baktı. Şu an tatilde olmasa çoğunun çoktan ölmesi gerektiğini düşündü. Bir süre burada olacaktı ve burada olduğu süre boyunca kimse ölmeyecekti. Yürümeye devam etti ve dinlenme odasından içeri girdi. Buraya dinlenme odası deniyordu ama dinlenme odasından daha çok yakınları olmayan hastaların zaman öldürdüğü bir odaydı. Ve aradığı kişiyi buldu, her zamanki gibi köşesinde oturmuş bir şeyler karalıyordu. Uzun zamandır sessizce izliyordu bu hastayı ve ona soracak olursanız bu hasta eğer yaşarsa ünlü bir ressam olacaktı hatta çizdiklerini bir yere göndermiş olsa belki çoktan tanınan bir ressam olmuştu. İlgisini çeken resimleri değildi. Birçok ressamın canını almıştı, bu sırada çok güzel resimler görmüştü ama bu sefer ilgisini çeken resimlerden çok ressamın yalnızlığıydı. Bu canı almak istemiyordu, onu tanımak istiyordu. Belki de ölümün kendi yalnızlığı onu ressama çekmişti. Ölüm yavaşça ressamına yaklaştı, onun dikkatini dağıtmadan yanına oturdu. Sessizce bekledi, tıpkı günlerdir yaptığı gibi. Bu sefer ressamın yaptığı resmi merakla izleyemiyordu. Kendi vücudumda dolaşırken ne kadar da rahattım, beni görmeyi bırak fark etmiyordu bile, diye düşündü. Bir süre sonra ressam kafasını kaldırıp ona baktı ve gülümsedi. Daha önce birçok gülümseme görmüştü ama kimse ona gülümsememişti. İnsanlar onu gördüklerinde daha çok donakaldıkları için birinin ona gülümsemesi beklediği bir şey değildi. Beraber geçirdikleri ilk günün sonunda ölüm resmin sözcüklerden daha çok şey ifade edebileceğini öğrendi hem konuşmak kadar da yormuyordu. Odalarına döndüler. Ölüm uyumuyordu çünkü onun buna ihtiyacı yoktu. Daha önce duyduğu bir öykü aklına geldi. Öykü kimsenin ölmediği bir ülke hakkındaydı ya da başka bir deyişle bir viyolonsel virtüözüne aşık olan bir ölüm hakkındaydı. Zaten tatil yapma kararının altında da bu öykü yatıyordu. Öyküyü tekrar tekrar düşünürken sabah oldu ve dün yaptığı gibi yine odasından çıktı, ressamın yanına gitti. Bu sefer ressam da ziyaretçisi olacağının farkındaydı ve hazırlıklı gelmişti. Ölüme resim yapmayı öğretecekti. Ressamın ağzından fikir çıkar çıkmaz ölüm heyecanlandı. Şimdiye kadar hiçbir şey hissetmezken resim çizme fikrinin ölümü heyecanlandırması ona bir hayli garip gelmişti. Her gün oturup resim çiziyorlardı. İkisi de bu durumdan memnundu. Böyle günler birbirini kovaladı. Ülkenin kalanı da durumdan memnun gibiydi, sonuçta insanlar yıllardır hatta yüzyıllardır hayallerini kurdukları ölümsüzlüğe kavuşmuşlardı. İşin aslı ölümsüzlük o kadar da güzel değildi. İnsanlar sonsuza kadar yaşamanın o kadar güzel olmadığının farkına vardılar çünkü ne insanların maddi durumları yıllarca biriken evin yaşlı nüfusuna yetecekti ne de insanlar sonsuza kadar çok sevdikleri(!) ailelerinin yaşlı fertlerine bakmak istiyorlardı. Bu haberleri duydukça ölüm artık iş başı yapma zamanının geldiğini düşünmeye başlamıştı, ama istemiyordu. İşe başladığı an öldürmesi gereken yüzlerce insanın arasında ressam da olacaktı ve ressamın ölmesini hiç istemiyordu. Burada benden başka ölüm işlerine bakan biri yok, yani işlerimi kendi istediğim gibi devam ettirebilirim, diye düşündü. Bir süredir yaptığı gibi ressamla vakit geçirmeye devam edecekti ama geceleri yatağında boş boş yatmayacaktı. Zamanı gelen insanları gece öldürecekti hem insanları bundan sonra uykularında öldüreceği için onlara iyilik yaptığını bile düşündü. Ölüm bu planları yaparken çoktan sabah olmuştu. Her gün yaptığı gibi yine ressamın yanına gitti. Bütün günü yine resim yaparak geçirdiler ve akşam yine odalarına çekildiler. Ölüm herkes uyuduktan sonra ressamı kontrol etti, sonra işinin başına döndü. O gece ölümler tekrar başlamıştı ve ressam dışında ölmesi gereken herkes sırayla ölecekti.