HAYALLER İÇİNDE BİR İSTANBUL

Taksim Meydanı'ndan insan selinin ortasına doğru gidiyorum. İstiklal Caddesi'ne... Sanki iğne atsam yere düşmeyecek gibi bir kalabalık var her zamanki gibi. Yavaş yavaş bütün caddeyi yürüyorum. Boydan boya... Her adımımda tekrar kapılıyorum bu caddenin büyüsüne. Her tarihi yapısına, her ara sokağına, her insanına, her kaldırımına, her taşına... Caddenin sahip olduğu her şeye... En sevdiğim kısma, Galata Kulesi'ne doğru inilen sokağın başına geliyorum. Birkaç dakika burada etrafı seyredip tekrar adım atmaya başlıyorum. Sanki zaman durmuş, bu güzelliğin tadını çıkarmam için beni bekliyor. Galata Kulesi'nin önüne geliyorum. Her zamanki gibi kalabalık yine kule. Çıkasım gelmiyor artık kuleye. Boğazı, tarihi yapıları bir yana, İstanbul'un o sahte yüzünü yani neredeyse bulutlara kadar ulaşan, bütün güzelliği bozan o beton yığınlarını görmek istemiyorum. Onun yerine, "Gerçek İstanbul"'u yaşamak istiyorum. Bir banka oturup, insanları seyretmeye başlıyorum. Yüzlerce farklı hayat... Normalde hiçbir benzerlikleri olmayan o insanların şu an tek bir ortak noktaları var. İstanbul... İstanbul'da yaşasın yaşamasın, birkaç saatliğine gezmeye bile gelmiş olan insan İstanbul'un güzelliğinin büyüsüne kapılıyor. Asırlardır, milyonlarca insanın kapıldığı aynı büyüye... Ahmet Ümit'in İstanbul'da geçen her kitabında olduğu gibi "Beyoğlu'nun En Güzel Abisi"'nde de o güzelliğe kapılıyorum. Özellikle Beyoğlu'nu o kadar güzel tasvir ediyor ki sanki her okuduğumda tekrar geziyorum o caddeyi. Tekrar hissediyorum havasını ve kalabalığın getirdiği canlılığı. Bu duyguların hepsi bana normalden daha fazla hayal kurduruyor. Hayatımı İstanbul'da devam ettirdiğimi, her gün boğazı görüp huzur dolduğumu düşlüyorum. Bunların yanında da, hayalimde yalnız olduğumu görüyorum. İstenilen, hayal edilecek bir şey değil ama öyle görüyorum. Nedenini de biliyorum sanırım. Tıpkı İstanbul'daki herkesin hissettiği o ortak noktayı, yalnızlığı, hissediyorum ben de. On beş milyon insanın yaşadığı bir yalnızlık... O kadar insanın içinde kendini yalnız hissetmeninse biraz ironik ve kesinlikle İstanbul'a özgü bir şey olduğunu düşünüyorum. "Bu şehir neden böyle bir etki yaratıyor? Neden insanlar kendilerini yalnız hissediyorlar?" gibi sorular için ise herhangi bir cevabım yok. Bunca güzel duygu ve kurulan hayalden sonra tekrar kitaba döndüğümde, bu sefer de farklı hayatlara dahil oluyorum. Yetim, evsiz çocukların ve o çocuklara yardım etmek isteyenlerin, para kazanmak için zor şartlar altında çalışanların hayatlarına... Sadece bunlar da değil, bir polisiye roman okuduğum için, işlenen cinayetlere, mafyalar arasındaki çatışmalara da dahil oluyorum. Kısacası, Ahmet Ümit o kadar geniş bir insan yelpazesi sunuyor ki, birbirleriyle alakası olmayan insanların hayatlarının tek kitapta buluşmasına şahit oluyorum. Her biri bana İstanbul'un o gece güzdüz devam eden, hiç bitmeyen hareketliliğini ve bütün o yaşamları anımsatıyor. Birbiriyle alakası olmayan insanları... İstanbul'dayken her saniye bir başkasıyla karşılaştığım farklı hayatları... Galata Kulesi'nin önündeki herhangi bir banka oturup seyrettiğim yaşamları... İşine okuluna giden, çocuklarıyla vakit geçiren, yaşlılığını sürdüren, binbir türlü farklı psikolojideki insanları görüyorum. Her birinin nasıl hayatlar geçirdiklerini düşünürken, birden "o insanlardan biri"nin de ben olduğumu fark ediyorum. Tüm bu farkındalık, beni önceden kurduğum o hayallere geri gönderiyor. İşte, "Beyoğlu'nun En Güzel Abisi" böyle bir etki yaratıyor bende. Her sayfasında bir hayale gönderiyor. İstanbul'a taşıyor beni her satırında. İnsanların yaşamlarına ortak ediyor. Kahramanlar veya olaylar ne kadar hayal ürünü olsalar bile içine sürüklüyor. Gerçekte yaşamasa bile hayalinde yaşıyor insan. Zaten insanın yaşadığı ve sahip olduğu en güzel ve özel şeyler de hep hayallerindekiler değil midir? Ahmet Ümit'in de dediği gibi "Hayat, yaşadıklarımızdan çok hayal ettiklerimiz değil mi zaten?" İHSAN UMAY DURUR