HAYATI ANLAMLI KILAN NE? DUYGULAR...

Aşk, sevgi, nefret, kin, kıskançlık... Bunlar gün içinde hissettiklerimizden sadece birkaçı. Şöyle bir düşünürsek sabahtan akşama kadar farklı insanlara, farklı olaylara çeşit çeşit tepkiler verip bin bir türlü farklı duygu yaşayabiliyoruz. Kimi zaman mutluyuz kimi zaman üzgün; kimini çok severken kimine karşı kin duyuyoruz. İster olumsuz olsun ister olumlu, hissettiklerimizin hayatımız üzerinde düşündüğümüzden çok daha fazla etkisi var aslında. Günlük yaşamda çoğu hareketimizi, yaptığımız işlerin kalitesini o anda hissettiklerimiz belirlemiyor mu? En basitinden, ders çalışırken bile mutlu ve huzurlu bir şekilde çalışmakla gergin ve üzgün bir şekilde çalışmak arasında dağlar kadar fark var. Yaptığımız işin veriminden insanlara karşı tavrımıza kadar birçok şey on anki duygularımıza bağlı. E hal böyle olunca insan düşünmeden edemiyor "Hiçbir şey hissetmeseydik hayat çok daha rahat olmaz mıydı?" diye. Her şeyin belli bir standardı olsa, işler kuralına göre, olması gerektiği gibi, hiç aksamadan yürüse mesela? Lois Lowry'nin Seçilmiş Kişi adlı romanından uyarlanan Seçilmiş adlı film bu sorunun cevabını çok güzel veriyor. Kimsenin bir şey hissetmediği, herkesin kendine verilen görevi sorgulamadan yerine getirdiği, insanlar arasındaki en küçük farklılıkların bile ortadan kaldırıldığı bir dünyayı konu alan filmde, mükemmel bir düzenin bu şekilde tüm insani duyguları ortadan kaldırarak sağlanamayacağı çok net görülüyor. Filmi izlerken ilk dikkatimi çeken, her şeyin siyah beyaz olması ve herkesin aynı biçimde giyinip neredeyse aynı gözükmeleri oldu. Bir süre sonra filmin geçtiği yerde renklerin, karın, yağmurun, müziğin, sıcağın, soğuğun ve en önemlisi duyguların olmadığını gördüm. Aile içinde bile bir sevgi bağı yoktu çünkü bizim bildiğimiz şekilde kurulmuş aileler değillerdi, o topluluğun yöneticileri olan "yaşlılar" tarafından tahsis edilmiş küçük topluluklardı. Bazı özel yetenekleri olan Jonas'tan başka kimsenin bizim yaşadığımız dünyaya dair en ufak bir fikri yoktu. Acı nedir kimse bilmiyordu. İlk başta bu fikir çok güzel geldi tabi bana. Savaş yok, kavga yok, kıskançlık yok, kin yok, üzüntü yok. Kısacası insanın hayatında sorun olabilecek hiçbir şey yok, bunun nesi kötü olabilir ki? Kısa süre içinde işlerin bu şekilde yürüyemeyeceğini anladım ama. Jonas her ne kadar savaş, ölüm, açlık gibi acıları görüp bilse de renklerin, müziğin, sevginin, tutkunun, duyguların, insanları birbirinden farklı kılan özelliklerin olduğu dünyayı tercih edip, o dünyayı geri getirmek istiyordu. Bu benim de bazı şeyleri fark etmemi sağladı. Evet, belki kafamızı kurcalayan onca duygu olmasa, kimse sorgulamadan etmeden yapması gerekeni yapsa daha rahat yaşanabilirdi ama ona ne kadar yaşamak denilebilirdi ki? İlkokuldan beri birçok kez bana öğretilen bir söz var; "İnsanı hayvanlardan ayıran en önemli özelliği düşünebilme yetisidir." diye. Ben bunun çok da doğru olduğunu düşünmüyorum. Daha doğrusu olay sadece düşünebilmek değil bence. Bizi biz yapan ve diğer canlılardan ayıran bir şey daha var, o da duygularımız. Şimdi diyeceksiniz ki: "Hayvanların da duyguları var." Bir kedi sahibi olarak buna ben de katılıyorum ama bizim hissettiklerimiz, hayvanların hissettiği içgüdüye dayalı olan mutluluk, rahatsızlık, huzursuzluk gibi belli başlı birkaç duygudan çok daha fazlası. Hayatı yaşanabilir kılan da tüm bu duygular bence. Birini sevdiğinizde yaşadığınız o heyecan, o sebepsiz mutluluk; hırs yaptığınız bir konuda başarılı olduğunuzdaki o gurur, başarmanın verdiği güç hissi; ailenizle birlikle keyifli vakit geçirdiğinizde duyduğunuz o sıcaklık, o huzur... Tüm bu küçük, belki de tek başına ele alındığında "olmasa da olur" denilebilecek şeyler bir araya geldiğinde hayatı yaşamaya değer kılıyor işte. Bunların yanında birini kıskandığınızda içinizde hissettiğiniz o tarif edilemez rahatsızlık hissi, birinden nefret ettiğinizde veya bir olaya sinirlendiğinizde içinizin adeta yanması, bir şeye üzüldüğünüzde o her şeyi bırakıp gitme isteği... Her ne kadar hayatımızdan çıkarmak istediğimiz duygular gibi görünse de aslında bizi canlı tutan, güzel zamanlarımızın farkına varmamızı sağlayan da bunlar. Hiçbir şey hissetmeden, verilen görevi en doğru şekilde yapmaya programlanmış robotlar gibi yaşayarak insan olunmaz bence. Toplumda işler aksamadan yürür, kimse acı çekmeden öyle ya da böyle hayatını devam ettirir ama sadece hayatını devam ettirmiş olur, yaşamış olmaz.