İNSAN NE İLE YAŞAR ?

Doğum ve ölüm aradaki yaşam kadar endamlı değildir çoğu zaman. Eğer bir kralın veya bir imparatorun varisi değilseniz doğumunuz çok da ilgilendirmez insanları ya da ünlü bir şair, yazar, oyuncu değilseniz ölümünüz bir önem ifade etmez dünyada. Yaşam ise öyle değil. Sırf o kişiye ait olması bile onu özel kılıyor. Ne doğuştan şanslı ve tanınan bir sima olmanız gerekiyor yaşamınızın anlamlı ve özgün olması için ne de bu yaşamda atomu parçalamanız. Sadece öznenin siz olması bile yaşama bir heyecan katıyor. Bu yaşamın nasıl bir cennet veya cehennem olarak yaşanabileceği ise kişiye kalmış. Kabul edelim bu dünyada yaşamış en "radikal" kişi bile duygularına kulak verdi. Bir insan duygusuz yaşayabilir mi? Yaşasa bile bu hem zihinsel hem de sosyal anlamda cidden sağlıklı mı olurdu? Kurt Wimmer'in Equilibrium'u tam da buna cevap arayan "ütopik" bir dünya sunmuş izleyiciye. Bir ilaç alabilseniz ve bu sizin tüm duygularınızı bastırsa, hiçbir şey hissedemeseniz bu korkunç olurdu herhalde dediğinizi duyar gibiyim. "Duygularınız" sizi hemen uyardı ve belki de gözünüzün önüne can cekişen bir çocuk gördüğünüzde yanından yürüyüp geçen bir "insanımsı" getirdi. Haliyle siz de yüzünüzü ekşitip bunun çok korkunç bir şey olduğu kanısına vardınız. Sonuna kadar da haklısınız ama ya size madalyonun diğer tarafı olduğunu da söylesem? Bu duyguları kapatma işi insan doğasındaki aşk, merhamet, hoşgörü gibi duyguları alıyor belki ama yanında nefret, hırs ve hüzün gibi duyguları da beraberinde götürmüyor mu? Hep törpülemek istediğimiz vahşi yanımızı da öldürmüş olmuyor muyuz böylece? Savaşları çıkaran adi hisleri, egoları da gömmüyor muyuz? Bireysel menfaati aşıp sonunda toplumsal faydaya yönelmiş olmuyor muyuz? Sanırım asıl sorun ekonominin de başlıca problemlerinden olan seçim yapmak. Savaşlardan, krizlerden, kavgalardan, nefretten uzak durmak adına aşkı, mutluluğu, heyecanı feda etmeli mi insan? Barışı korumak adına bile olsa tüm hislerden vazgeçmek adil mi olur gerçekten? Tüm bu kötü şeylerin olmadığı bu dünya bir ütopya mıdır yoksa distopya mı gerçekte? İnsanlığımızdan vazgeçmek cidden de bu kadar kolay kabul edilebilir bir şey mi? Hepimize bazen duygular fazla gelir. Sevdicekle artık birlikte olmak mümkün değildir, acı dağlar içimizi veya çok yakın birini kaybederiz ve tarifi mümkün olmayan bir acı hissederiz. Sızlar kendi kendine sanki dünyanın en yalnızı siz olursunuz bir anda. Bir ilaç alıp bu acıları yokedebilmek elinizde olsa gerçekten de almaz mıydınız o ilacı? Ben burada şunu unuttuğumuzu düşünüyorum. Tamam acı çok büyük, yalnızlık ezici ya da o an bizi her ne kemiriyorsa çok ağır olabilir ama bu gerçekten de yeni doğmuş yeğeninizi elinize aldığınızdaki mutluluktan vazgeçmeye değer mi? Ya yeni bir insanla tanışıp onu her gördüğünüzde sanki midenizde bir şeylerin kıpır kıpır olmaya başladığını hissetmekten vazgeçmeye? Bir çocuğunu okutup hayata kazandırmanın verdiği hazzı elinizin tersiyle itmeye gerçekten de razı gelir miydiniz? Türümüz gerçekten de çok vahşi ve yaşadığımız dünya bizim yüzümüzden kara leke ve acılarla dolu bu su götürmez. Çok ileri canlılar değiliz belki de evet. Ama asla yabana atamayacağım bir gerçek de var. Dünya savaşları çıkaran, çalıp çırpan, iftira atıp, ihanet eden bizler aynı zamanda aşık oluyoruz. Belki hiç tanımadığımız insanlar için gözyaşı döküyoruz. Çocukları gördüğümüzde içimizden başlarını okşamak da geçiyor. Adını duymadığımız yerlerde zor durumda olan insanlar için gerektiğinde cebimize uzanırken düşünmüyoruz. Ağaçtaki minnak bir kediyi indirmek için ufak çaplı seferberlikler de bizden çıkmıyor mu dostlar? Biz duygularımızla yaşıyoruz. Bundan da gurur duymalıyız bence. Devasa bir sürü bir psikolojisiyle yaşıyoruz bazen ırk olarak ama bu ırk çizdi Mona Lisa'yı. Bu ırk yazdı İlyada'yı, Odesa'yı. Bu ırk karşı geldi doğaya kesti yerden ayaklarını. Ne olursa olsun evrenin gördüğü en çılgın ve duygusal varlıklardanız bana kalırsa. Aşk, heyecan, merhamet, mutluluk olmadan nefes almak bir saat gibidir, tik tak atar sadece.