GEÇ KALMIŞ İTİRAFLAR VE KAÇIRILMIŞ MUTLULUK

Neden insanoğlu bir şeyin değerini kaybedince anlamaya meyillidir? Ya da, neden bir şeyin kıymetini onu kaybetme korkusu içine düştüğünde anlamaya başlar? Maalesef, hepimiz böyleyiz. Sanki sonsuza kadar yaşayacakmışız gibi hayatı hep erteleriz. Sevdiğimizi söylemekten kaçınırız, duygularımızı kendi içimize atarız. İçimizde fırtınalar da kopsa, sözcükler artık dışarı çıkmak için çığlık da atsa ne yapar eder bastırırız içimizdeki yangını. Söylememek, susmak en doğrusu der avuturuz kendimizi. Eğer söylersek kafamızın içindekileri, çözersek duygularımızın prangalarını kıyamet kopacak gibi gelir. Kimisi için gururdur bunu yapmaktan alıkoyan, kimisi için utanç, kimisi için de kişiliğidir. Ama sonuç hep aynıdır. İçimizde tuttuğumuz duygularımız, ağzımızdan çıkamamış sözcükler gün gelir kursağımızda kalır. Çünkü ertelediğimiz her şey için zaman aleyhimize işlemektedir. Biz nasıl olsa bir gün söyleriz diye askıya aldıkça, o insanlar bir bir hayatımızdan çıkmaya başlar. Sonra pişmanlık kocaman bir yumruk gibi vurur kalbinin üstüne. İçinden çığlıklar atarsın. "Neden söylemedim ki? Söyleseydim ne kaybedecektim sanki, şimdi söylemek istiyorum ama kim duyacak sesimi?" diye başlarız dövünmeye. Ama artık her şey için çok geçtir. Pişmanlığımız ne zamanı geri alır ne de kaybettiğimiz insanı geri getirir. Biz de kalbimizde açılan o kocaman delikle ya yaşamak zorunda kalırız ya da dayanamaz ve o deliğin içinde kaybolur gideriz. Herkes bilir, zaman ertelemeye gelmez. Bunu illa ki tecrübe etmeye gerek yoktur. Tarih içinde yaşanan olaylar, etrafımızdan duyduklarımız bize bunu her gün ispatlar. Ama biz hiçbir zaman bunları dikkate almaz ve burnumuzun dikine gitmeye devam ederiz. En basitinden, insanlar ibret alsın diye mi, yoksa insanlar bu tarz şeyleri izlemekten zevk alır diye mi bilmem, pek çok film çekilmiştir bu konuyla alakalı. Mesela, çok klasik bir örnek vardır. İki genç birbirini sever ama çeşitli nedenlerden dolayı genelde gururdan dolayı- bunu birbirlerine itiraf edemezler. Ne zaman birisi ölüm döşeğine düşse, o zaman ikisinin de dillerinin bağı çözülür. Ama bu hiçbir işe yaramaz. Bu tarz şeyler izledikten sonra birbirlerine daha önceden açılmadıkları için hemen yargılamaya başlarız onları. Ama hiçbir zaman da ibret almayız. Durup da bir saniyeliğine bile olsa kendi ertelediklerimizi düşünmeyiz. Yapımcılar da bıkmadan usanmadan bu konu hakkında film çekmeye devam eder. Buna benzer bir durumu "The Judge" filminde de görürüz. Bu filmin farkı, ertelenen itirafların iki sevgili arasında değil, baba-oğul arasında olmasıdır. Hank, her zaman babasının takdirini kazanmaya çalışmış ama bunu babasından hiçbir zaman işitememiştir. Film boyunca, yargıcın gözlerine baktığınızda aslında oğluna büyük bir sevgi duyduğunu hissedebiliyorsunuz. Ama neden bunu dile getirmediğine de bir türlü anlam veremiyorsunuz. Kanser olduğunda bile hala sevgisini oğlundan sakladığını gördüğünüzde ise, "Hadi şimdiye kadar söylemedin, artık söylemene engel olan şey nedir?" diye bağırmak istiyorsunuz. Eğer film bu şekilde bitseydi, muhtemelen çok büyük bir hayal kırıklığına uğrayacaktım ve eve buruk bir şekilde dönecektim. Ama öyle bitmedi. Oğluna sevgisini belirtti ve hayata gözlerini yumdu. Geride ise sadece yaşanmamışlıklar kaldı... The Judge Yargıç, Joseph, oğluna daha önceden gösterseydi sevgisini, takdir etseydi başarısını ne kaybederdi? Aksine, oğluyla birlikte mutlu bir yaşam sürebilirdi. Evet, ölmeden önce oğluna iyi bir şeyler söyledi ama ne fayda! Oğlu bu sözlerin üzerine babasına sarılıp mutlu bir hayat süremedikçe, ona bunun karşılığını veremedikçe son sözlerin maalesef ki hiçbir anlamı olmayacaktır. İşte, bu filmi izledikten sonra bir kez daha bu konu üzerine düşünmeye başladım. Hayatta hiçbir şeyin ertelenmeye gelmeyeceğini bir kez daha anladım. Çünkü hiçbir saniyenin garantisi yok. Şu an bu yazıyı tamamlayabileceğimin garantisini bile kimse veremez. Bu nedenle, keşke şu gururumuzu, egomuzu ve otoritemizi bir kenara bıraksak ve içimizdeki duyguları saklamaktan vazgeçsek. Çünkü bu hareketimiz bize hiçbir şey kaybettirmeyecektir. Aksine, sevgimizi paylaştıkça hayat daha da yaşanabilir bir yer haline gelecektir. Unutmayın, "hayat sevince ve sevgiyi paylaşınca güzel". Biz insanlar, oksijene olduğumuz kadar belki de sevgiye muhtacız. Bu nedenle, sevgimizi içimizde bir esir gibi gizli tutmanın hiçbir mantığı yoktur. Hiçbir şey için geç olmadan, ertelediğimiz bütün duygularımızı sandıktan çıkaralım ve gün ışığıyla buluşturalım. Aksi halde, tüm bunlar naftalin kokuları arasında yok olup gidecektir.