Olduğum Gibi

Ne kadar hızlı geçiyor zaman! Köşedeki saatin tik-tak sesleri adeta birbirleri ile yarışıyor. Nasıl da körü körüne yok sayıyoruz sahip olduğumuz her şeyi. Kısacası zaman geçiyor, biz kıymet bilmiyoruz. Pencere önüne konan kuşlardan kaç zamandır habersiziz? Bardaktaki kahve kokusundan ne zamandır haz almıyoruz? Duvarda asılı duran resimlerin derinliğine kaç zamandır inmiyoruz? Beni soracak olursanız, ben bu güzellikleri uzun zamandır fark etmiyorum, edemiyorum. Hatta şu an üzülerek fark ediyorum ki artık odaklandığım tek nokta; neye sahip olamadığım. Sahip olduğum hiçbir şey yeterince tatmin etmiyor, çünkü çok "eksiğim" var. Marka gömlekler, türlü türlü ayakkabılar değil eksik olan. Biraz vicdanım, biraz farkındalığım ve biraz da sevgim eksik. Bu kadar çok şeye sahipken nasıl da bu kadar az şeye sahibim? Her geçen gün daha doyumsuz bir insan haline gelmem ve mutsuzluğumun da bu orantıda artması; aslında en büyük problemin, sahip olduklarıma odaklanmamaktan kaynaklandığını fark ettirdi bana. Artık bir başka görüyorum önümde duran her şeyi. Kimi zaman yalnızca gözle görmek yetmiyormuş, bazen kalbi de açmak gerekiyormuş beraberinde. Hayatımıza ait olan her şeyin sevgiyi hak ettiğine inanıyorum. Önceki kıymet bilmezliğimi, şu an sahip olduğum her şeye sevgimi göndererek telafi ediyorum. Obje ve insanların dışında zamanı da seviyorum ve yaşadığım her saniyeye kıymet vermeye çalışıyorum. Bu zamana kadar nefret ettiğim her insan, hayvan, nesne ve bitkiden özür dileme ihtiyacı duyuyorum. O nefret ettiğimiz şeyler hayatımıza öylesine renkler katıyormuş ki şu an o siyah beyaz yaşamdan kurtulduğuma şükrediyorum. Yağmurlu havalardan nefret etmiyorum artık, o muhteşem toprak kokusunu burnuma getirdiği için sonsuz sevgimi sunuyorum. Dolabımdaki markasız kıyafetlerden de nefret etmiyorum artık, içinde bulunduğum bolluğa sonsuz teşekkür ediyorum. Hayattaki zorluklardan nefret etmiyorum; beni her seferinde daha güçlü bir insan yaptığı için. Her şeyi ve herkesi seviyorum, seviyorum, seviyorum! Sevgi öylesine muhteşem bir duygu ki sizi verdiğinizle bırakmıyor, mislini size geri çeviriyor. Hayata daha çok sevgi sunduğumdan beri aldığım geri dönüşler beni inanılmaz mutlu ediyor. Bir çocuğun gözbebeğindeki ve bir yaşlının yüzündeki kırışıklıklar arasında birikmiş mutluluğun tadına doyasıya varıyorum. Gurbet hasreti çekiyorum fakat bunu da seviyorum; memleketimi daha da çok sevmemi sağladığı için. Koltuğumdaki yırtıktan artık şikayet etmiyorum ve gizlemeye çalışmıyorum; anılarımı doyasıya yaşattığı için. Şiirleri, şarkıları, romanları, ağaçları daha derinden hissediyorum çünkü sevginin gücünün her şeye yettiğine inanıyorum. Sevginin hayatıma birçok güzellik kattığı gibi, birçok kötülüğü de içimden ve hayatımdan çıkardığına değinmek istiyorum. Zamanımı insanlara kin duyarak harcadığımı anımsar gibiyim. Affetmek kavramının hayatıma dahil olması çok da eskiye dayanmıyor aslında. O huzursuzluk, kin ve nefret dolu dünyamda nasıl yaşayabilmişim şu an hayret ediyorum. İnsanları, hatta hayatımdaki her şeyi affetmeye başladığımdan beri adeta kendimi çakıl taşlı yollardan düz asfalta zıplamış gibi hissediyorum. Bile bile kendimize zorluk çektirmek niye? Fakat tecrübe ettiğim hiçbir kötü durum için kendime kızmıyorum, kendimi cezalandırmıyorum. Başarıya ulaşmamdaki en büyük etkenin deneyimlerim olduğunun farkındayım. Doğayı, zamanı, insanları, hayvanları, objeleri ve kendimi olduğu gibi kabul ediyorum. Hayatıma dahil olan her şeye sevgimi sunuyorum, kötülükleri affederek geri çeviriyorum. Bugün dünya dünden daha güzel, bugün daha çok şey biliyorum, bugün daha derinden hissediyorum... Bu deneyimleri yaşamama izin verdiği için zamana, her türlü zorluğun altından kalkabildiği için bedenime ve sevginin gerçek gücünü gösterdiği için yüreğime teşekkür ediyorum.