GERÇEKTEN YAŞAMAYA DEĞER Mİ?

Doğduğumuz ilk andan itibaren bize biçilmiş bir kaftanı ölene kadar sırtımızda taşıyoruz. Nerede olursak olalım ortalama altı yaşında okula başlıyoruz ve kimilerimiz için belki de hiç bitmeyecek bir eğitim sürecine girmiş oluyoruz. Daha iyi yaşam standartları için çok çalışıp, belki de sırf sosyal statümüz artsın diye sevmediğimiz insanlarla saatler boyu aynı ortamlarda basmakalıp muhabbetlere giriyoruz. Sırf farklı coğrafyalarda yetiştik diye sevdiğimiz insanlardan ayrı bırakılıp toplumun kuralları gereği uygun görülen insanlarla bir ömür geçirmek için önemsiz bir kağıt parçasına imza atıyoruz. Toplum tarafından ötekileştirildiğimiz grupta olduğumuz için dışlanıp hor görülüyoruz. Peki, bu nereye kadar sürecek? Christopher Mc Candless ailesinin istekleri doğrultusunda üniversite hayatını bitirdikten sonra metalaşmış tüketimi inkar etmek için bir yolcuğa çıkıyor. Bitmek bilmeyen dertlerini dindirmek, insanların aslında ne kadar aciz ve sırf kendilerini daha iyi hissetmek için aynı kandan geldiği canı bile tek bir hamlede sildiğini göstermek uğruna kendini feda ediyor. Yola çıkmadan önce arabasını uçurumdan atıp, bütün parasını yakıyor. Çünkü bunlara gerçekten ihtiyacı yok. Hangimiz böyle bir şeyi yapmayı göze alabilir? Hangimiz gözümüzden sakındığımız mülklerimizden insanlığın yozlaşmışlığını açığa vurmak için vazgeçebilir? Elbet hepimiz gün içinde bazen bunalımlara girip telefonlarımızı birkaç saatliğine kapatabiliyoruz ya da cuma akşamı olduğunda dışarı çıkıp körkütük sarhoş olana kadar içmek yerine evimizin duvarlarında hayal dünyasına dalabiliyoruz. Bazen kimselerin olmadığı yerlerde uzun yürüyüşlere çıkıp kafamızdaki çelişkileri, gönlümüzün yorgunluğunu, içimizdeki fırtınaları bir nebze olsun dindirmeye çalışıyoruz. Ama sadece bir süreliğine sonra monotonlaşmış hayatımıza geri dönüyoruz. Christopher bunu gençliğinin en canlı en üretken ve aynı zamanda en tüketici olduğu dönemde nefesinin son demine kadar yapmayı göze aldı. Çünkü bir amacı vardı. Çevresindeki metalaşmış insanlardan ve onların sahip olduğu mülklerle böbürlenmelerinden bıkmıştı. Elbet her şeyi görmüş, bütün insan tiplerini tanıyıp böyle bir karara varmış olduğunu söyleyemem. Ama yine de aydınlığa ulaşmak için her şeyi bilmeye gerek yok. Uzun ve zorluklarla dolu bu yolculuğunda kendi gibi fani bedenini yollara sürmüş bir sürü insanla tanışıyor ve bu tanıştığı insanlar sayesinde yoluna devam etme enerjisi buluyor. Çünkü yola devam ettikçe kendini gerçekten mutlu hissettiğini bakışlarında gördüm. Ama filmin sonunda yanlış bir şeyi yiyip acılar içerinde kıvranırken bütün yol boyunca inkar ettiği bir şeyi fark etti. "Mutluluk paylaşıldığı zaman gerçektir." Her ne kadar çıkar üstüne kurulmuş ilişkilerden, en yakın arkadaşlarını bile kıskandırmak için satın alınan bin hayvanın canı uğruna dikilen postlardan, kendini temize çıkarmak için yapılan ihanetlerden bunalsak da yarayı açan insan olduğu gibi merhem olan da insandır. Ne kadar kaçmaya çalışsak o kadar çevresinde dönmeye başlıyoruz. Aslında çelişkili davranışlarımız istemsiz olan bir şey değil. Çünkü ihtiyacımız olan şeyi hiçbir zaman tam olarak bilemeyeceğimiz için bazen kaçıp kurtulmak bazen de hiç ayrılmamak istiyoruz. Çünkü yine bildiğimiz gibi bize en çok zarar veren şey aslında ihtiyacımız olan gücü barındırıyor. Yani bizi değerli yapan bizden olmayandır. Aynı Chris gibi 2014 yılının bir ekim sabahında Mehmet Pişkin elinde son sigarası, damağında son şarap tadıyla intihar etti. O, Chris'e nazaran belki daha çok yaşayıp hayatın uçlarını modern çağın plazalarında tatmıştı. Ama yine de yoruldu. Herkesin aynı olmasından, gülüşlerin sahteliğinden, düşenlere atılan o son tekmeden o da yoruldu ve dünyanın en samimi gülüşüyle bize veda etti. Mehmet Pişkin, İstanbul, Kişinin kendi çektiği fotoğraf, 16 Ekim 2014.