Her Kadın Adına

Hak, hukuk, özgürlük ve eşitlik gibi kavramlar her ne kadar hayatımın merkezine oturtmaya çalıştığım değerler olsa da çoğu zaman, toplum tarafından yüzüme çarpılan yargılar buna engel oldu. Kendi benliğim ile olabileceğim en mükemmel şekilde var olma savaşım, toplumun değerleriyle ve ülkemizin gerçekleriyle her kesiştiğinde sekteye uğramak zorunda kaldı. Eğer ataerkilliğini gizlemekten biraz olsun çekinmeyen bir ülkede, hayatınızı kadın olarak sürdürmeye çalışıyorsanız dediğim gibi yalnızca sürdürmeye çalışırsınız. Bunu yapmaya çalışırken de her köşe başında size ne olduğunuzu, kim olduğunuzu hatırlatan cinayetlerle, tacizlerle ve ölümlerle yüz yüze gelirsiniz. Kadın Olsaydınız Anlar mıydınız? adlı öykü kitabı, tüm bu gerçekleri bir kez daha hüzünlü bir şekilde yüzüme vuruyor. Kitabın içindeki acının ve çaresizliğin hissedilebilir gerçekliği, kitabı tek bir nefeste okuyup bitirmemi engelledi. Gözlerimin önünden, tek tek akıp giden vurucu satırların öznesinde kadınlar vardı. Kadın olmanın ya da kadın olma savaşını vermenin dayanılmaz zorlukları ve acıları, bir kadının gözünden aktarılıyordu kendi hikayesini dinlemek isteyen herkese. Kitap ilerlerken, ister istemez her bir sayfayı daha yavaş çevirmeye başlamıştım. Tüm bu ölümleri, acıları, intiharları ve adaletsizlikleri bunları tecrübe etmiş birinin kaleminden okumak da o satırlara ayrı bir ruh üflüyordu adeta. Yaşadığım ülkenin de etkisiyle kitapta bahsedilenlerden bana en vurucu geleni, kadın cinayetleri ve tacizleri oluyor. Nasıl bu gibi acı anlarda o tabutu yalnızca kadınlar omuzluyorsa, bu hikayeleri de yalnızda bizim tarafımızdakiler anlatmalı bana göre. Her erkek egemen toplumda gözlemlenebileceği gibi, bir kadın olarak erkeklerle aramda olması gereken farkları ve fırsat eşitsizliklerini ben de çok erken yaşlarda deneyimledim. Gelenek ve görenekler, örf ve adetler yetiştiriliş tarzıma bir şekilde etki etti ve daha çok küçük yaşlarda kafamda bazı kalıplar oluştu. Şimdi geriye dönüp baktığımda, en çok da bu kalıpları daha erken yıkamadığıma üzülüyorum. Gelgelelim, bu tatsız durumların ve olayların içinden geçerken her defasında benliğimden bir parçayı geride bırakmayı değil, bu olaylarla savaşıp kişiliğimi güçlendirmeyi seçtim ben. Hep güçlü kadınları örnek aldım onlara sırtımı dayadım, bir gün onlardan biri olabilmek adına yaptım tüm bunları. Sadece görebildiğim, dokunabildiğim insanları örnek almadım aslında. Asıl örnek aldıklarım geride kalanlardı, acı bir şekilde yitirdiklerimizdi. Özgecan'ın nasıl aramızdan ayrıldığını hatırlıyorum tüm bunları düşününce, bu olay her seferinde aklıma tekrardan kazınan ve asla silinmeyen bir tablo gibi benim için. Bir gece geç saatte rahat ve sıcak yatağımdan sosyal medya hesaplarımı incelerken, bir haber düşüyor ana sayfama. Genç bir kadın öldürülmüş minibüsle evine gitmeye çalışırken, hem de olabilecek en korkunç şekilde işkenceler gördükten sonra yakılarak. Haberi tekrar tekrar okuyorum, her okuduğumda gözlerime dolan yaşlar bir nebze daha artıyor. O saatte uyumamış olan çoğu arkadaşım haberi gönderiyor bana. Ben de başkalarına gönderiyorum. Bunu neden yaptığımız hakkında en ufak bir fikrim yoktu o gece ama artık var. Birilerini aradım galiba sığınabileceğim, paylaşabileceğim ve anlatabileceğim birilerini. Tüm kadınlar için öyle gelişti bu süreç sanırım, çünkü kaldırması, inanması ve dayanması çok zor bir süreçti. O zaman kimleri örnek almam gerektiğini, hak, hukuk, özgürlük mücadelemde kimlerle birlikte yürümem gerektiği anladım. Yitirdiklerimizi, nasıl yitirdiğimizi araştırmaya başladım geçen zaman içinde ve bulduğum her bir hikayeyi kendi yaralarımın arasına kattım. Benliğime ve yetiştirilme tarzıma olan bakış açım tamamen değişti ve sınırları zorlamam, kalıpları yıkmam gerektiğini keşfettim böylece. Ne olursa olsun başıma ne gelirse gelsin, kaybettiklerimizi boşuna kaybetmiş olmamak için asla pes etmeyeceğime dair söz verdim kendime. Onlar herkes adına ölüp, her kadın adına gömülmüşlerdi çünkü. Aslında arkasından anlatılacak bir öyküsü olan her kadın, tüm kadınlar için ölürdü. Bana düşen pay ise, tabutlarını omuzlamaktan çok daha fazlası olmalıydı, yaşamalıydım. Adıma ölen her kadının adına, adımlarımı daha özgürce atmalıydım.