KAYITSIZ KALMA!

"Açlık Oyunları" isimli filmi çoğumuz izlemiştir sanırım. Filmde, bir grup insan hayatları için bir yarışmada mücadele verirken diğerleri bununla duyarsızca eğleniyor. Duyarsızlık dediğimiz kavram; bir bireyin, yakın çevresinin veya toplumun fiziksel, duygusal ya da sosyal ihtiyaçlarına kayıtsız kalmasıdır. Bence bu kavram, insanlığın sonunu getirebilecek bir etkiye sahip. Son yıllarda yaşananlara bakıyorum. Küresel ısınma gibi bir illet hüküm sürerken ağaçlandırmayı arttırmak yerine olan ağaçları da inşaat için, ya da yol yapımı ve rant için, kesiyorlar. Burada ilkokullarda verilen ağaç sevgisinden bahsedecek değilim ancak kurşun kalem ya da kağıttan tutun da alyuvarlarımızın taşıdığı oksijeni bile ağaçlara borçlu olduğumuzu hepimiz biliyoruz. Hal böyleyken çok değerli aydınlarımızın, yani bilinçli saydığımız bu insanların, ormanlarımızı böylesine katletmelerine hiçbir anlam veremiyorum. Daha da kötüsü, nükleer santraller! Yapay enerji kaynağı olarak görülen bu santrallerin çevreye verdiği zarar saymakla bitmiyor. Buralardan çıkan radyoaktif atıkların çevreye rüzgar ve yağmur yardımıyla yayılması, dolayısıyla da bitki örtüsü ve sulara karışan zararlı maddelerin insan vücuduna girmesi kaçınılmaz bir hal alıyor. Bu zararlı maddeler insanlarda kansere, çocuklarda büyüme geriliğine ve genetik bozukluklara neden oluyor. Şimdi soruyorum size; bu, kaş yaparken göz çıkarmak değil de nedir? Ha, nükleer santrallerden bahsederken aklıma çevremizi bozan, bizim de duyarsız kaldığımız bir diğer faktör geldi: Sanayi atıkları. Bu güzelim(!) atıklarımız sayesinde toprağa sızan asitli sular, bitki kökleri ve hayvansal toprak canlılarına zarar veriyor ve böylece toprağın dengesi bozuluyor. Sonrasında da o topraklardan elde edilen bitkisel besin maddelerini yiyen biz insanlar ve hayvanlarda çeşitli hastalıklar görülüyor. Bazen, çevreye bu denli zarar verip de bunu hiç umursamayan insanoğluna "Kendi sonunuzu kendiniz hazırlıyorsunuz!" diye haykırasım geliyor. Neden mi? Hatırlayın kuş gribini... Bu hastalık ortaya çıktıktan sonra neredeyse bütün tavuklar katledildi. Ardından meydanı boş bulan keneler sayesinde Kırım-Kongo kanamalı ateşi ile tanıştık ve birçok insanımız bu hastalıktan ötürü can verdi. Tavuklara yapılan katliamın yanında sokak hayvanlarına, özellikle kedilere, yapılan eziyetleri de göz ardı etmemek lazım... Can dostumuz olarak bildiğimiz kedi ve köpekler artık duyarsız, cani ve kötü ruhlu insanların elinde. Örneğin Eskişehir'deki bir zalimin, kedisine yaptığı vahşice davranış yetmezmiş gibi bir de bunu videoya çekip sanal ortama vermesi... Tüm bunları düşündükçe tüylerim ürperiyor. Unutmayalım ki bugün kedi kesen, yarın seni keser! Böyle iç karartıcı konudan çıkıp göreceli olarak daha masum duyarsızlıklara değinmek istiyorum: İnsan ilişkileri. Günümüzde; belki mevcut teknoloji yüzünden, belki de hayat standartlarının düşmesi nedeniyle insanların yaşadığı duygulanım bozukluklarından kaynaklanan bir iletişimsizlik söz konusu. Tüm bu nedenlerle, insan ilişkilerinde belirgin bir zayıflama gözlemliyoruz. Basit bir örnek vermek gerekirse, elli yıl önceki komşuluk ilişkileri bile şu anda yok. Şöyle ki o zamanlar, her şey yardımlaşmayla yapılırken şimdi, komşular birbirlerine selam vermekten bile aciz. Bu kişi karşı komşunuz olsa bile! Herkeste bir hayat kavgası, birbirini umursamama, yaşam mücadelesi... Su akar yolunu bulur hesabı kimse kimseyi umursamıyor. Yüz yıl önce; dünyanın ve çevrenin bu şekilde olacağını, insanların kendilerine ve etraflarına bu denli duyarsızlaşacağını söyleseler dedelerimiz buna gülerdi. Maalesef, durum bu. Korkarım ki böyle giderse her şey daha da kötü olacak. Yüz yıl sonra; ortada ne yenebilecek bir besin, ne içilebilecek bir su ne de paylaşılabilecek dostluklar kalacak. Tüm bunların tamamen benim kurgum ve vesveselerim olması dileğiyle...