Kendi Elimle Seçtiğim Yalnızlığım

En son ne zaman gerçekten sohbet ettik bir başkası ile? Diyalog kurmaktan bahsediyorum sizlere. Ne zaman vazgeçtik diyaloglardan? Vazgeçip ne yaptık peki? Monologlarda soluklandık. Yanıt alamadığımız her sorunun ardından bir adım daha öteye attık. Kimi zaman çektiğimiz acılara bir halde teselli bulamadık. Mutluluklarımızı da paylaşamayınca hep kendi içimize attık. Kendi içimize dönmeyi akıl ettikten sonra farkına vardık ki aradığımız çoğu cevaba zaten sahibiz. Bu farkındalığın hemen ardından her şeyi zihnimizde yaşamaya başladık bence. Bir başkası yerine soru sorup cevapladık çoğu kez. Kelimeleri dillendirmeye gerek bile duymadık. Yardım isteyemez hale geldik böylece. Bunun başlıca sebebi ise karşımızdaki kişiye konuşma hakkı tanımamamızdı. İnsan bir kere karşısındakini susturduğunda hayatının ne kadar da kolaylaştığını görüyor. En azından daha da kolay bir hayat sürmeye başladığını düşünüyor. İnsan bu... Doğruyu ve yanlışı kendi bulup, bulduklarına inanıyor. Onlarca insanın ardına bakmadan kaçtığı yalnızlık gerçekliğinin aslında ne kadar rahat bir şey olduğunu görüyor çünkü. Kimseye bir gününü nasıl geçirdiğini anlatmaya çabalamadan, nasıl hissettiğini söylemeden yaşamak daha kolay geliyor. Böylesine bir kolaylığa alıştıktan sonra da eskisi gibi sohbetlerle dolu yaşantısına geri dönmek pek de kolay olmuyor. İşte ben de tam olarak böyle hissediyorum. Sohbet kurmak için fazla yorgun... Cevapsız kalan sorularım beni şu an ki olduğum bene dönüştürdü. Diyaloglara veda edeli çok oldu. Artık yeni yoldaşım olarak tanıtabilirim monoloğu. Böyle bir insana dönüştükten sonra yalnızlıkla ilgili şeyler daha çok ilgimi çekmeye başladı. Her okuduğum kitabın yalnızlık ile bir ilgisi olmasını istemeye başladım mesela. Geçen hafta kitapçıya gittiğimde ise raflara öylesine bakarken tanıştım Osman Çakmakçı ile. Konuşmanın İmkansızlığı Üzerine Bir Diyalog İsimli kitabın yazarı kendileri... Diyalog kurmak ne zor geliyor bize? Sanırım asıl olay karşımızdakini anlamakta... Eskiden nasıl da kolaydı iletişim kurmak. Şimdi iki lafın belini kıramaz hale geldik. En azından ben öyle görüyorum kendimi. İnsanlar birbirlerini anlamak zorunda hissetmediğinden beri birbirlerini dinlemeyi bırakmış durumdalar. Duygu ve düşünceleri hissettiğimiz gibi karşı tarafa aktarmada bir problem yaşıyoruz bence. İstediğimiz kadar özenelim cümle kurarken, karşı tarafın bizi anladığı kadarız. Osman Çakmakçı'ya göre insan denilen kavram, kullandıkları dille sınırları çizilmiş varlıklardır. Bu yüzden de suskunlukları çoğu kez tükenmez bir hal alıyor. Hala anlaşılmaya dair içinde umut besleyenler de dili genişletmek için çaba gösteriyor. Bir başkasına tam olarak ne düşünüp ne hissettiğimizi anlatamadığımızdan hevesimiz kırılıyor. Çocuk gibi oluyoruz. Belki de bu yönümüz hiç büyümüyordur bile. Hayatı okumaya üşendiğimiz o çok sevilen kitap haline getirmişiz bence. Artık her insan kendi duvarları arasında yaşıyor. Hemen hemen herkes sadece kendi yalnızlığından ibaret... Kitapçıda tesadüfen tanıştığım Osman Çakmakçı sayesinde insan ilişkilerine bir kez daha göz gezdirme şansı yakaladım. Yetmiş altı sayfalık bir kitaptı Konuşmanın İmkansızlığı Üzerine Bir Diyalog. Bir çırpıda bitiriverdim bu yüzden. Bir çırpıda bitti bitmesine de gerisinde bir sürü soru bıraktı akıllarda. Sorgulamadan sürdürdüğümüz arkadaşlık ilişkileri aslında sevgiden ve samimiyetten çok mu uzaktı? Kendi içimize dönmekte haklı mıydık aslında? Kendimizi karşı tarafa tam olarak anlatamadığımızdan çoğu kez anlatmaktan vazgeçtik. En sonunda da elimizde tek kalan şey monolog oldu. İyi mi oldu yoksa kötü mü bilmiyorum, tartışılır. Fakat bu tartışmadan önce herkesin kendi başına oturup sohbete başlama amacını düşünmesi gerek. Sonrasında da karşı tarafa yeterince kendini ifade edip edemediğini... Ardından da kendine şu soruyu sormalı: Yalnız kalmanın rahatlığını bırakmak zor geliyor yoksa sohbet etmeye çalışıp hayal kırıklığına uğramaktan mı korkuyoruz?