Kaçış Noktası

Huzurdan bahsetmeli insan bu tabloya baktığında, huzurun aslında ne kadar kolay elde edilebileceğinden... İnsan çoğunlukla kaçış noktası ister. Özellikle şehir insanı yakınır bu durumdan, kaçmalıdır; uzaklaşmalıdır günlük yaşamın gürültüsünden. Çoğunlukla evdir insanın uğrak yeri huzur istediğinde, peki ya sonrası? Evinde huzur bulamıyorsa bir noktadan sonra? Artık güvenliğin getirdiği aydınlık yerini kasvetli bir karanlığa bırakıyorsa? İşte bu noktada "bir gece kahvesi" devreye girer. Baktığımda salt huzur görüyorum, kaçmak için ideal bir yer belki daha fazlası... Kafa dinlemek için yaratılmış, sanki çizgileri kahvenin sakinliğinin habercisi ve insanlar yalnızca kendileri için oradalar... Yıldızlar var, karanlıktaki küçük fenerler misali ve karanlık, her şeye karşı koysa da huzura karşı koyamıyor; "huzur" diyor, "ona benim de ihtiyacım var". Kaçış noktası olarak belirlediğimiz yerler de bu gece kahvesine benzemez mi çoğu zaman? Sıkılmak istemeyiz mekan tarafından, dışarıda alabildiğine esen rüzgar ve bazen de fırtınanın küçük kardeşi, sıcak bir esinti, aynı çok hoş bir kokusu olan parfüm gibi... Işıklı bir alan, göz gözü görebilsin, gördüğü şeye zaman zaman şükredebilmeli diyerek konulan aydınlatmalar... Sandalyeler ve küçük masalar, insanlar yakın olsun diye birbirine, günlük karmaşadan uzaklaşanlar için özellikle! İşte, bu gece kahvesi tüm ağırlığıyla sokakta, "ben buradayım" dercesine! Böyle bir hazine işte huzur; bazen insanı evine çağırır, bazense dışarı atar sıkıntıdan ve günlerin boğuşmasından... Bazen de, en mutsuz anınızda gördüğünüz bir mekandır. Öyle bir mekandır ki, gördüğünüz zaman karnınızdaki kelebekler huysuzlanır, hareket etmeye başlarlar. Ferahladığınızı hissedersiniz, boğazınızda sımsıkı duran zorunlulukların eli yavaşça sizi boğmaktan vazgeçer. Yalnızca Arnavut kaldırımı bile yeter, taşların arasına bakar mutlu olursunuz. Peki, bir mekan bir insanı bu kadar rahatlatıyorsa, niye o mekanların peşinden koşamayacak kadar huzurumuzu sevemiyoruz? Açıkçası her gün kendime bu soruyu sorarım uyandığımda, "bugün mutlu hissediyor muyum?". Cevabım evet ise, her şey yolundadır; derslerimi halleder, anın tadını çıkarabilirim. Eğer cevabım hayır ise, kesin bir sorun vardır, kaçmam gerekiyordur. Öyle kötü anlamda bir kaçış da değil tabi ki, tamamen içinde bulunduğum stresten kurtulabilmeliyim. Bir baskı varsa omuzlarımda ve o baskı sırtımda gereksiz yere taşıdığım bir kayaya dönüşüyorsa, her insan gibi, kaçmak tüm bu velveleden benim de hakkım! Niye bir şeyler yapmak "zorunda" olayım? Her şeyden önce, ben de insanım. Elimden geleni yapsam da bazen kendimi yetersiz hissedebilirim ve yine sorunumu çözebilecek tek kişi de benim. Bu nedenle, kendimi en huzurlu hissettiğim yere; karanlıkların bir gülümseme ile aydınlığa çıktığı, çayı tavşankanı, sandalyesi yeterince rahat olan yere, kimsenin birbirine dokunmadığı, dokunsa bile kalbine dokunduğu yerleri mesken edinirim. Niye olmasın? Elimdeki tek şey ruhumken, ruhumu rahat tutmak için niye bir adım atmayayım? Huzur... Modern çağın insanlarının para kazanma derdine düşüp unuttuğu, ikinci plan gibi iyimser bir sıralamaya değil de daha geri plana attığı, benimse her gün düzenli olarak uğradığım güzel his. Ne olabilir daha fazla bir insanın elinde? Para? Güç? Mevki? Üzgünüm fakat hepsi palavra! Varlığımız gereği kusurluyuz ve biyolojik yapımız gereği insanız; maddiyatın direkt para olarak algılandığı bir dünyada bu yüzden bu kategorilerimizin bir değeri yok. Önünde sonunda her şeyden bunaldığımızda elimizde kalan ne beden, ne para, ne de materyal... İnsanlığın ihtiyacı ve benim alışkanlığım önemli olan, işte o da yalnızca dostla içilen çay, otururken izlenen sokak ve sınırları olmayan bir gökyüzü... Hepsinin toplamıysa bir parça huzur, işte aynı Gece Kahvesi'ndeki gibi. BUKET NUR RONA