BU HAYAT GERÇEK Mİ ? / DORUK ÖNER

Film bitmişti. O kadar dalmıştım ki, film bittikten sonra gelen oyuncuların ve çekim ekibinin isimlerine boş boş bakmıştım. O an gözümün hiçbir şey hissedemediğimi düşündüm. Çevremde neler olup bitiyor bilmiyordum. Baktığım yeri bile göremiyordum. Çevremdekiler bana sesleniyorlardı belki ama duyamıyordum onları. Belki de kendime gelmem için dürtüyorlardı beni ama onu da hissedemiyordum. Zihnim tensel dünyadan ayrılmıştı. Vücudum ve beynim birbirlerinden habersizlerdi sanki. Duyularım körelmişti birkaç dakikalığına. En azından başta öyle zannetmiştim. Daha sonra fark ettim ki, duyularım, zihnim körelmemişti tam tersine daha da güçlenmişlerdi. Hayatıma daha net bir gözle bakıyordum. İçimdeki sesleri daha iyi duyuyordum. Zihnim vücudumdan kaçıp özgürlüğüne kavuşmuştu. Vücudumun koyduğu engel ve kısıtlamalardan uzak aklıma gelen her şeyi yapabiliyordum. Beni bu dünyaya bağlayan prangalarımı kırmıştım bu filmin yardımıyla. Özgürlüğün verdiği huzur ve güçle hayatıma bir daha bakmaya karar vermiştim. Ancak bu sefer kendi gözümden değil tanrısal bir gözle bakıyordum başıma gelenlere. Hayatım bulanık bir denizdi sanki ve ben onu ilk defa berrak hali ile görüyordum. Derinlerdeki taşları, kumu, balıkları daha net görüyordum. Kendim hakkında bu kadar geç öğrendiğim şeyler, kendimi bu kadar güçlü ve özgür hissetmeme rağmen çok ağır gelmişti. Yeni öğrendiğim şeyler kafamda bir sürü soruya neden olmuştu. Yaşadığımı zannettiğim hayat kurmaca olabilir miydi? Ya filmdeki gibi ben de kendi gerçeklerimin üstüne yalan bir hayat kurduysam. Zihnim onu hapsettiğim için benden bu şekilde öç alıyor olabilir miydi? Ya bir gün biri çıkar da hayatımı yalanlarsa, ya gerçekleri gözüme sokup dünya mı yerle bir ederse, o zaman ne yapardım? Bunca yıl o kadar emekle kurguladığım senaryomun, hayatımın, sadece bir yalandan ibaret olduğunu öğrenme ihtimali en büyük korkum olmuştu. Yeni bir hayat nasıl yaşayabilirdim, ona nasıl alışabilirdim ki. Belki de alışamaz onun yerine vazgeçerdim bana verilen senaryoya uymaktan, kendi hayatımın yıkıntıları altında gerçek hayata veda edebilirdim. Bu korku karşılaştığım şeylere karşı daha şüpheci hale getirmişti beni. Ayrıca da daha duyarsız bir hale. Artık denizin dibini görmek istemiyordum. Öğrendiğim, gördüğüm her yeni şey beni korku bataklığının içine daha da fazla gömüyordu ve daha da tedirgin ediyordu beni. Zihnime prangalarını tekrar vurmanın vakti çoktan gelmişti. Tensel dünyadan uzak geçen bu sürede zihnim o kadar özgürlüğe dayanamamıştı. Bu kadar güç ağır gelmişti bana. İşte o an fark ettim neden kendimizi böyle kısıtladığımızı. Hiç kimse dayanamazdı gerçeklerle bu kadar hızlı bir şekilde yüzleşmeye. Bu yüzden geri dönmek için zorladım kendimi. Tensel dünyada prangalarımla yaşamayı tercih ettim, yoksa dayanamayacaktım içimdeki korkuya. Kendime geldiğimde her şeyi unutmuş gibiydim. İzlediğim filmi bile unutmuştum. Önümde duran uykuya geçmiş bilgisayara bakıp hatırlamaya çalışıyordum bunca saat ne yaptığımı. Sanki bir rüyadan uyanmış gibiydim. Kendimi ne kadar zorlarsam zorlayayım sadece bir yere kadar hatırlayabiliyordum. Geri kalanı yoktu. Adeta o birkaç saatin bir kısmını hiç yaşamamışım gibiydi. Çıldıracaktım. Ne kadar çabaladıysam da nafile. Prangalarım izin vermiyordu daha fazla ileri gitmeme. Ben de kabullendim artık. Yapacak bir şeyim yoktu. Son saatlerimi yaşanmamış olarak kabul edip yoluma devam etmeye karar verdim. Bilgisayarı yerine götüreyim diye düşünürken birden parmağım bir tuşa çarptı ve ekran açıldı. Ekranda büyük harflerle "ZİNDAN ADASI" yazısını gördüm. İşte şimdi her şey yerine oturmuştu. Kaybolan o saatlerimi sonunda geri bulmuştum. Kuşkucu kimliğim tekrar geri dönmüştü. Çevreme bakıp bir daha düşündüm acaba bu gördüklerim gerçek değil mi diye ama sonra bir kenara bıraktım bu sorularımı. Ben buyum dedim kendi kendime. Mutluyum sonuçta, yaşadıklarımın gerçek olup olmamasının bir önemi var mı hayatımdan memnun olduktan sonra?