SEN YETİR, SEN GETİR ÜMİDİ

Gün gelmiyor ki güzel haberlerle uyanalım derin uykumuzdan. Yine gün gelmiyor ki uyumanın cezası bu kadar acı olmasın. Ercan Kesal, hiç uyumamış yazarlardan bir tanesi. Memleket sevdasına, nöbet tutar gibi, kağıda dökmüş doktorluğu boyunca tüm gözlemlediklerini. Ölümlerden bahsetmiş bazı zaman, yetimlerin hakkını da es geçmemiş diğer zamanda. Her harfinden kan damlarcasına eskitmiş sayfalarını. Silse de çıkmak bilmemiş gibi izleri. Anadolu'yu getiriyor ayaklarımıza Kesal , yalın, öyküleyici ve bir o kadar da gerçek bir anlatımla. İsyan eder gibi bir hali oluyor ara sıra; varolan, varolmaya devam etmesinden korktuğu sisteme. "Vicdanımız kuruyor. Babalarını erken kaybetmiş yetim çocukların masum başlarını koyacak göğüsler çoktan çöktü, farkında mısınız?" (PeriGazozu, Kesal, 2013) Farkında mıyız gerçekten? İnsanlığımızı kaybettiğimizin, birbirimize düşüp kavgalar ettiğimizin, memleket sevdasını unutup hatta çıkarlarımız uğruna onu her gün, her hafta sattığımızın farkında mıyız? Her ne kadar "artık burnumuzda sıcak ekmek kokusu yerine kan kokusu" olsa da, empati kurmanın nasıl birşey olduğunu unutsak da, "ülkeyi yönetenler bir ölüm uykusunda"olsa da ve yine her ne kadar "ölülerini unutanların ülkesi" olmaya yüz tutsak da bu memleket bizim! Ve biz ancak Ercan Kesal ile birlikte anlayabiliyoruz memleketin bu sıcak ekmek kokulu, "diğerkam"lı, uyanık ve daima hatırlayan hallerini özlediğimizi. Derler ya hani " bir şeyin değerini anlayabilmek için önce onu kaybetmek gerekir" diye. Kesal'da bir nebze , kaybettiği her şeyin değerini fazlasıyla anlamış gibi sanki. Her ölüm, her tanık olduğu olay ona unutamayacağı anılar bırakıp gitmiş. Bu yüzdendir ki geri dönemeyen şeylerin gidişleri pek bir seslidir. Ömür boyu kulağınız çınlar durur. Öte yandan bu "Memleket Hikayeleri" tadındaki romanın bana kattığı sayısız insaniyet olduğunu söyleyebilirim. İçinde barındırdığı 31 karakter ve onların- "bir damla" vicdanınız varsa- hayret edilecek hayat hikayeleri beni hem yetim bıraktı, hem astı defalarca kez kimi zaman bir seren direğine, hem de dayanılmaz lekelerle kirletti çocukluğumu. Her sayfada kanım dondu, her sayfada tekrar tekrar sorguladım kendimi, ailemi, ülkemi ve en önemlisi kahvedeki amcayı, çıraklık yapan çocuğun akrabasını ve kızını geri çeviren babayı. Kitabın kapağını her kapattığımda gözlerimi de sımsıkı kapattım."Bütün bunları gerçekten yaşadım mı Allahım?" diye sordum Kesal'ı tekrarlayarak. Bütün bunlar gerçekten yaşanmış olabilir miydi? Ardından kulaklarımı da kapattım; duyacağım cevabı sindiremeyecekmişcesine. Nasıl sindireyim, nasıl sindirilsin? Dünün Reyhan'ı , İhsan'ı, Şahe'si, Bektaş'ı ve daha niceleri, bugün ben olsaydım ne yapardım onlarla aynı sonu seçmekten başka? Yetmiyor. Ne günler ne aylar ne de yıllar yetmiyor ki bütün bu olanları bir daha hiç yaşanmamış sayalım. Sonra da ne bir kadın dövülsün kocası tarafından sadece sofraya bir çatal koymayı unuttuğu için, ne de tecavüzlerin iğrençliğine tanık olalım haberlerde. Keza Ercan Kesal'da kötüleme veyahut bir cezalandırma isteğiyle yazmamış Peri Gazozu'nu. "Farkına var!" demiş kısaca. Farkına var; etrafında olup bitenlerin. Farkına var; durduramasan da "Dur!" diyebileceğinin. Sessizlerin sesi, çığlıkların tercümanı olabileceğinin farkına var. Alışma ve arın bütün çaresizliğinden. İnsanlığını hatırla. İnsanız, hatırla! "Bundan sonra da yeter mi bilmem. Dilerim ülkemi yönetenler bir gün uyanırlar bu ölüm uykusundan. Dilerim bizden sonrası için bir parça ümit kalmıştır hala." (Peri Gazozu, Kesal, 2013) Zeynep Düzgün Referans Ercan Kesal Peri Gazozu 2013 İletişim Yayıncılık.