Hayatta Kalmak ve Yaşamak Üzerine Mustafa Bayraktar Hayat olağan şeyler etrafında döner, yaşamak ise ancak olağan dışılıklarda tadılır. Hayatlarını başkalarının onlar için oluşturduğu çitlerin arasında geçiren insanlar, hayatta bulunmak eylemini emin ki güzel bir şekilde uyguluyorlardır ancak yaşamak denilen şeyin bundan daha farklı olduğuna eminim. Çevrili alanın ardında düşünülmelidir belki de yaşam. Eğer öyle ise günün birinde bu alanın ardına atılacak bir adım, insanın hayatta bulunmak eyleminden yaşamak eylemine geçişi olarak nitelendirilebilir. Bu adımdan sonra da tekrar sadece hayatta bulunma eylemine dönüş mümkün olmasa gerek. Olağanüstü bir gecede bulunan karakterimiz de çitlerin ardına yanlışlıkla da olsa bir adım attı. Sonrası ise bahsettiğim gibi oldu. Yaşamak bağımlılığına kapılarak özgürlüğe bıraktı kendini. Tek düzelikten bilinmeyene doğru. Bir çiftçinin hayvanları kaçmasın diye kurduğu çitler ve çitlerin üstünden atlayabilecek kabiliyete sahip olsa da kaçmayan hayvanlar. Güzel bir kombinasyon. Çiftçinin çitleri kurma nedeni belli. Peki hayvanlar neden kaçmıyor? Kaçıp özgürlüklerine kavuşmak varken neden hala o alanda duruyorlar? Bunu sadece bilinmeyene karşı olan korku ile açıklayabiliriz. Önceden belirlenmiş hayatlarında çiftçinin verdiği yemleri bulamamak ya da başka bir hayvan tarafından öldürülmek gibi fikirlerdir belki de onları o çitlerin arasında tutan şey. Bu yüzden çitler ne kadar kısa ve üstünden atlanması kolay olsa da korunaklı alanın içinde bulunma düşüncesini gerçeğe dönüştürmek de bir o kadar zor olsa gerek. Gerçi bu düşüncenin akla gelmesi de başka bir dert. Bir canlının daha önce hiç görmediği, bilmediği bir şeyi düşünmesi, aklına getirmesinin kolay bir süreç olduğunu düşünmek saçma olurdu zaten. Belki de yaşamanın, yaşamaya başlamanın temeli yanlışlıkla veya tesadüfen atılan bir adımdır. Uçsuz bucaksız yaşam rüyalarına doğru dalmak, yorgunluktan uyuya kalmaktan ibarettir. Çitlerin ardındaki yaşama doğru atılan bu adımlar, başka bir deyişle alınan derin bir nefesle ciğerlerini yaşamla doldurmak insanı mutlu yapar mı? "Emin değilim." dedi tanıdık ama bir o kadar da belirsiz bir çocuk sesi. Peki mutluluk getirmese de pişman eder mi? "Bilmem, pişman mısın?" dedi cevabını bilircesine. Hayatı ileriye hazılıktan ibaret, geleceği planlanması gereken olarak gören bir insanın çitlerin ardına geçmesinin mümkün olmadığı gibi, planlanmamış bir geleceğe sahipken mutluluğa kesin gözüyle bakmak da mümkün değildir. Heyecana ve biraz da şansa bırakılmış bir yaşamın insana neler getirebileceğini kimse bilemez. Tek bilinebilecek şey insanın yaşamaya başladığıdır. Basit bir hayatta bulunma eylemi bu yaşama eyleminden bazen daha mutluluk verici olsa da yaşamayı tercih eden ve bundan pişmanlık duymayan insanın aklındaki amaç yaşadım diyebilmektir. Geleceğe değil yaşamaya odaklanmak dikkat ve özenle. Nazım Hikmet'in yaşamaya dair yazdıkları gibi. "Yaşamak şakaya gelmez, büyük bir ciddiyetle yaşayacaksın bir sincap gibi mesela, yani, yaşamanın dışında ve ötesinde hiçbir şey beklemeden, yani bütün işin gücün yaşamak olacak."(Nazım Hikmet) Yaşamak tercihini yaptıktan yada daha mümkünü tesadüfen yaşamak bağımlığına kapılmışken bu eylemin hakkını vermek pişman olmamayı sağlayabilir. Yaşamak denilen uçsuz bucaksız çimlerde kaybolup pişman olmamak için öyle bir yaşanmalı ki haykırarak "Yaşadım!" denilebilmeli. Yoksa yazımın başından beri eleştirdiğim basit hayatta kalma eylemi, boş bir yaşama eyleminden daha olumlu konuma gelebilir. "Değilim." dedim yaşamın varlığını azalttığı çocuğa.