HERKESİN HAYATI

Evet, internette çok fazla şey paylaşılıyor ve bunların arasında çok fazla sayıda yalan ya da yanlış gönderiler de bulunabiliyor ancak geçtiğimiz günlerden birinde, zaman öldürmek için internette gezinirken arkadaşlarımdan birinin en popüler sosyal medya sitelerinden biri olan, benim de üyesi olduğum Twitter'da paylaştığı bir gönderi oldukça dikkatimi çekti. Arkadaşımın paylaştığı bu gönderide yan yana iki adet fotoğraf bulunuyordu. Bunlardan biri güneş sisteminin bir uzay aracından çekilmiş bir fotoğrafı, diğeri ise insan beynindeki hücrelerin mikroskopta nasıl göründüğünün bir karesi idi. Birini diğerinden ayırt etmesi çok zor olan bu iki fotoğrafın İngilizce başlığının Türkçeye çevirilmiş hali ise hatırladığım kadarıyla şöyleydi: "Ya biz insanlar da başka bir canlının beyin hücresinde yaşayan küçük hücrelersek..." Bu fotoğrafların kafamızı kurcalamaması gerçekten imkansız, aynı bu düşüncenin doğru ya da yanlış olduğunu bilebilmek gibi... Eğer caddeye bakan bir yerde oturuyorsanız bir gün sabah saat sekiz sularında pencereden dışarı bakın. Önceden mutlaka bakmışsınızdır, biliyorum, ben de bakmıştım ancak Sait Faik Abasıyanık'ın Son Kuşlar isimli öykü kitabını okuduktan sonra farklı bir gözden baktım dışarıya. Siz de farklı bir gözden bakmaya çalışın ve lütfen kendinize şu soruları sorun: "Bütün bu insanlar nereye gidiyor?" ve "Ne yapmaya gidiyorlar?" ya da "Neler düşünüyorlar?" Sokaklar, semtler hatta ve hatta şehirler değişse bile bazı şeyler daima sabittir. Örneğin, mutlaka işe geç kalan telaşlı biri vardır her gün. Vızır vızır geçen taksiler ve okul servisleri, köşedeki gevrekçi, onun yakınındaki çiçekçi abla ve bunların haricinde binlerce insan. Hepsi farklı şeyler düşünüp farklı yönlere giderler ve birbirlerinden tamamen bağımsızdırlar. Fakat bir tane ortak özellikleri vardır ki olayı tamamen farklı bir boyuta taşır. Belki de tahmin ettiniz, hepsinin kendine özgü bir hayatı vardır. Bu hayatta kimisi değerli vaktini düşünür, kimisi değerli bir şeyi olup olmadığını... Biri eve götüreceği ekmeğin hesabını yapar öbürü o ekmekleri satarak çocuğuna bakar. Bir hastanede bir yandan bir bebek doğar, hayata ilk defa gözlerini açar diğer yandan hastalıklarla boğuşan ihtiyar kurtulmanın en kolay şekli olan ölmenin hayaliyle yaşar. Hepsi kendi dünyalarında yaşar, hepsi kendi dünyalarını aynı Dünya'da yaşar. İlk kez 1952 yılında basılan Son Kuşlar adlı eserde de aynı şekilde anlatılıyor her şey. Sokaklar, caddeler, semtler, şehirler ve hatta insanlar hep aynı. Daha doğrusu yeni farkediyorum aynı olduklarını. Yarım asırdan fazla zaman geçse de aslında hiçbir şeyin değişmediğini de öğreniyoruz Sait Faik'in bu öykülerini okudukça. Herkeste ayrı telaş, ayrı koşuşturmaca... Nereye gittiğimizi ne yaptığımız tam olarak bilmesek de kendimizi hayatın akışına kaptırmışız, bilinsizce gidiyoruz ve aslında bunu her gün yapıyoruz. Her gece alarmımızı mutlaka kuruyoruz. Sonuçta ertesi günkü koşuşturmaya geç kalmak istemeyiz değil mi? Sonraki gün aynı şeyler yine, yeni, yeniden... Yanlış anlaşılmalara mahal vermemek için söylemek gerekirse, kötülemek için söylemiyorum tüm bunları. Elbette ki herkes kendi hayatını yaşamalı, kendi davasını kovalamalı. En nihayetinde zaten hayat da tamamıyla bir kaçıp kovalamadan ibaret değil mi? Yoksa ortalama insan ömrüne yaklaşık olarak yetmiş sene dersek, bu uzun süreyi nasıl geçiririz? Bence hepimiz Sait Faik Abasıyanık'a "yoğun" hayatlarımızdan güzel kesitler sunarak bizlere nasıl yaşadığımızı oturup bir kez daha düşünme fırsatı verdiği için teşekkür etmeliyiz. Kaleminden çıkan Son Kuşlar adlı öykü kitabı herkese tavsiye edebileceğim nitelikte bir eser. Hayat denen bu kovalamaca oyunu içerisinde oyunun kuralları yerine oyunun sebebini düşünmek istiyorsanız bu eser üzerinde biraz vakit geçirmenizi öneririm. H. Yarkın Tepe