BENLİĞİN PARÇALARI

Burak Hayati Muslu Her insan bazen koyuverir kendini ve geçmişin derinliklerine adımını atar. Kimi zaman çok sevdiği biriyle geçirdiği zamanlara atar insan bu adımını kimi zaman da hasretiyle tutuştuğu memleketinin sokaklarına. Kimi zaman bu dünyadan uğurladığı birini son kez görebilmektir sırf bu adımın amacı kimi zaman da çaresizce beklediği biri için umudunu yaşatmak. Her ne olursa olsun bu adım, gerçeğe dönüştüremez insan bir daha onları: anılarını. Evet, anılar birer değeri bilinmeyen hazine gibidir. Gerçek hayatta bir kere yaşamıştır insan onları. Bir daha istese de çok zordur onları geri alabilmek, bir daha doyasıya yaşayabilmek. Tabii ki toz pembe değildir bütün anılar. Bazen hayatın acımasız tarafını da hatırlayabilir insan anılarda. Hatta bazen o kadar rahatsız olur ki o anılardan, atıp kurtulmak ister onları. Bir daha karşısına çıkmasınlar ister. Ama pek de mümkün değildir bu. İnsan ne kadar kurtulmak isterse bir anısından, o kadar etkilenir ondan aslında hayatında. Peki, bu değişecek ve insanlar kötü anılarından ömrünün sonuna kadar kurtulabilecek desem tepkiniz ne olurdu? Anı kelimesiyle ilk kez karşılaştığım zaman ilkokul yıllarımdı sanırım. O zamanlar şarkılarda duyardım sık sık bu kelimeyi. Ama bilmezdim tam olarak ne olduğunu ya da insan hayatının ne kadar önemli bir yerinde bulunduğunu. Evet, anılar insanın hayatında sahip olabileceği en önemli şeylerdendi. Fakat o zaman anlayamamıştım bunu. Çocukluğun o toz pembe dünyasında her şey o kadar güzeldi ki anıların ne olduğunu veya ne işe yaradığını düşünmeye gerek yoktu. Ama büyüyünce farkına varmıştım bazı şeylerin. Anılar insanın hayatta elde ettiği her şeydi aslında. Bizi biz yapan anılardı. Hayatın ta kendisiydi onlar. Peki, hayatın ta kendisi olan anıları atıp kurtulmak doğru bir şey miydi? İnsanın kurtulmak istediği anısı ona çok acı verse bile onun o insan olmasında pay sahibi değil miydi? Akıl Defteri filminde Lenny'nin hafıza problemi yaşaması sonucu beş dakikada bir bütün anılarını unutması ve bundan dolayı daha önce yaptığı şeyleri bir daha yapmak için uğraşması da bunu göstermez miydi aslında? Bir insanın anılarını silip atması da böyle bir şey değil miydi? Anılarını atıp kurtulan insan kendisinden bir şeyler kaybetmez miydi? Kendisinden bir şeyler kaybeden insan benliğini de kaybederdi en sonunda ve bu dünyada diğer insanlardan farkı kalmazdı aslında. Evet, anılardan kurtulmak insanın kendi özünü kaybetmesi gibi bir şeydi. Onların insanın hayatına kattıklarını tek bir çırpıda atmaktı bir bakıma. Ama daha da kötüsü gerçeklerdi. İnsan kötü anılarını kendinden uzaklaştırdığı zaman gerçekler değişmiyordu maalesef. Sırf o unuttu diye anısını, hayattan silinmiyordu o yaşananlar. Lenny kendi eşini öldürdüğünü hastalığı yüzünden unutmuştu ya da daha doğrusu hastalığını kullanarak bu anıdan kurtulmayı başarmıştı. Bir yanılsama içinde yaşamayı seçmiş ve gerçeklerden kaçmıştı. Peki, gerçeklerden kaçan insan aslında kendini kandırmış olmaz mı? Olan bir şeyi hiç olmamış gibi yaşamak hayatı bir yanılsamadan ibaret kılmaz mı? Anılar insanın hayat tablosunu oluşturan birer yapboz parçası bence ve bu yapboz parçalarının hepsinin insan için farklı birer değeri var. Kimi zaman bu parçalardan biri insanı dünyanın en mutlusu yaparken kimi zaman da hayatı onun için bir işkence haline çevirir. Çevirir ve insan o parçadan kurtulmak ister. Kurtulduğu zaman da hayat tablosundan yani benliğinden bir parça kopar ve aslında kendini kandırmış olur insan. Gerçeklerden kaçmak için bir yanılsamada yaşamayı tercih etmektir onun tek yaptığı. Peki, yanılsama içinde yaşayan insan bu dünyanın ne kadar farkına varabilir? Bu dünyanın farkına varamayan insan hayatını nasıl sürdürebilir?