Anahtar Etkisi

Gözlerimi açtığımda aklımdan geçen ilk düşünce karanlıkta uyanmanın berbat bir şey olduğu oluyor, büyük bir hüzün ve yorgunlukla zar zor ayrılıyorum yorganımdan ve sımsıcak yatağımdan. Her zamanki gibi duş ve ardından gelen kahvaltı seremonisi, servise yetişmece, ders kaygısı, not kavgası... Servise bindiğimde, servisçinin ben bindiğimdeki surat ifadesi hatta dudağını büktüğü açı bile dünkü açının aynısı. Arada servise geç kalıyorum, hem de genelde o kıl payı dediğimiz inanılmaz rahatsız edici zamanla. O zamanlar hep keşke anahtarımı kontrol etmeseydim veya dişimi fırçalarken aynada şöyle bir dişlerime bakmasaydım belki de o gün kıl payı kaçırmak yerine kıl payı yakalardım servisi ve kendimi bir anlık dünyanın en şanlı insanı gibi hissederdim. Belki de o gün benim için çok güzel olurdu, psikolojimde çizdiğim nemrut suratlı servisçim bir iyilik meleğine dönüşür, ona içten içe bir minnet duymaya başlardım. Okula erken geldiğim için tam da temizlik zamanına denk gelirdim, duyduğum minnet ve hissettiğim mutluluktan dolayı sarhoş olup kaygan zemine dikkat etmediğim için düşüp bir yerimi incitebilirdim ya da ben tam düşecekken dünyanın en tatlı insanı beni tutardı ve o sırada birbirimize aşık olurduk. Belki o aşkla seni unutur, seni düşünmek yerine geceleri uyuyabilir ve böylelikle asla servisi kaçırmaz ve yeni aşkımla çok mutlu olurdum. Anahtarımı neden kontrol ettim ki? İnsan kendi kaderini kendi yazar derler, bence seçimlerimiz kaderimizi büyük ölçüde etkiliyor ama bazen onun da elini kolunu bağlayan bir şeyler var sanırım. Geçenlerde bir Pazar günü yine her zamanki malum günün malum sendromu gelip çattı diye depresyonlardan depresyon beğenirken gözüme Türkçe adıyla 'Bay Hiç Kimse' diye bir film takılıyor, merak ediyorum. Film birçok olasılığı konu alıyor, seçimlerimiz ve seçimlerimizden doğan paralel evrenler. Herkesin kendi kendine hayatında en az bir kez sorduğu ''Acaba bu yolu değil de diğerini tercih etseydim ne olurdu?'' sorusuna somut bir cevap. Nemo, yani filmin esas oğlanı, yüzme kursundaki bir kıza aşık oluyor, kızın adı Anna. Bir gün Nemo annesi ve Anna'nın babasını öpüşürken buluyor ve annesinin ihaneti bir süre sonra Nemo'nun ailesini ayırıyor. Tabii ki Nemo'nun karar vermesi gerekiyor, annesiyle sarı trene binmeli mi yoksa kalbi kırık babasıyla mı kalmalı? Buradan sonra olaya paralel evrenler dahil oluyor, Nemo annesiyle giderse ne olur? Babasıyla kalmayı tercih ederse ne olur? Annesiyle yaşarsa önceleri mutsuz olsa da üvey babasının kızı, çocukluk aşkı Anna, sayesinde hayatına renk geliyor, aralarında durdurulamaz bir aşk başlıyor. Bir şekilde yolları ayrılsa bile, bazen bir metro istasyonu, bazen de bir kahve evinde gözleri buluşuyor ve elleri tekrar birleşiyor. Babasıyla kalan Nemo ise bir seçiminde manik depresif bir kıza aşık olup evleniyorken, diğer bir seçiminde de mantık evliliği yapıyor. Üstünden uzun yıllar geçse de, evlense de babasıyla kalan karakterimiz ilk aşkını hep kalbinde saklıyor ve bir şekilde, tüm seçimlere rağmen her zaman hayat Anna'yı onun gözlerinin önüne getiriyor ve ne zaman karşılaşsalar Gabriel Faure'nin harika şarkısı Pavane çalıyor arka fonda. İnsanın sevdiği kaderi mi ki? Bir seçim yapmasan bile bir şekilde karşına mı çıkar? Kayıp düştüğümde beni tutan aşkımdan sonra ne olursa olsun seni mi seçecek kalbim yine ve her olasılıkta seninle mi olmak isteyecek ruhum? Kurtulamıyor muyum bu durumdan? Acaba bir şekilde aşkım azalır mı? Seni kurumuş yaprakların arasında, yüzüne güneş değerken görmeseydim, bu kadar düşünür müydüm yine? Ya da yüzümü iki elinin arasına almasaydın geceleri kalbim sıkışmadan uyuyabilir miydim? Annemle izlediğim hüzünlü filmi izlerken film perdesinin köşesine bakıp bakıp ağlar mıydım? En önemlisi sen olmasaydın ben bunları yazar mıydım?