TEKDÜZE HAYATLAR

Farklı görüldüğümüz için yaşadığımız toplumdan dışlanmak mı yoksa sırf kabul görmek için tekdüze yaşamak mı daha korkutucu bilemiyorum. Günümüzde insanlar, toplumlar o kadar acımasız bir hale geldi ki, kişileri, hisleri, düşünceleri, dini, rengi yüzünden dışlıyorlar. Hepimiz aynı mı olmak zorundayız? Hepimiz aynı rengi sevip aynı müziği mi dinlemeliyiz? Eğer hepimiz aynı olacaksak, kendi beynimizi ve duygularımızı hiçe sayıp tek bir kişi olacaksak bize insan sıfatı verilmesinin ne anlamı kalır ki? İşte, Türkçeye Seçilmiş olarak çevrilen The Giver duyguları ve düşünceleri tamamen çalınmış bir topluluğu ve onları kurtarmaya çalışan bir genci anlatıyor. Biz insanları diğer canlılardan ayıran en önemli özelliklerimiz duygularımız ve kendi irademizle karar verebilmemiz. Ailemize sinirlenmek, sınavlardan önce endişe duymak, gerektiği zaman sevinip üzülmek bizim doğamızda var. Filmde de tüm bunlardan yoksun bir toplum yaratarak bugün geldiğimiz durum eleştirilmiş bence. Oluşturulan yapay toplulukta kişilerin duyguları, iradeleri alınıyor ve neredeyse bir robot gibi yaşamaya başlıyorlar. Böylece günümüz insanlarına iki şekilde gönderme yapılmış. Hem farklılıkları eleştirmeye başlayan bir toplum olmaya ilerlediğimiz için, hem de yavaş yavaş duygularımızı teknolojinin pençesine kaptırdığımız için. Bugün toplumun hangi kesimine bakarsak bakalım bir kargaşa, bir eleştiriyle karşı karşıya kalıyoruz. İktidar muhalefeti eleştiriyor, liseli kızlar birbirlerinin kıyafetlerini eleştiriyor, kayınvalideler gelinlerini eleştiriyor. Hatta birçok kişi eleştirmekle kalmıyor, beğenmediklerini dışlamaya, ötekileştirmeye kalkıyor. Peki, neden kendimizden farklı gördüğümüz insanlara böyle acımasız davranıyoruz? Kimi içki içiyor diye kimi başı kapalı diye farklı görülüyor bu toplumda. Halbuki onun inancı buysa, o bu şekilde mutlu oluyorsa onu huzursuz etmek kime düşer? Günümüzde farklılaşmayı sadece düşünceler ve inançlar da şekillendirmiyor. 0 beden olmayanı, son model arabası olmayanı beğenmiyoruz. Yapılan bir araştırmada özellikle Amerika'da kızların bir rol modeli olduğu söyleniyor ve tüm kızlar öyle olmaya çalışıyor. Son derece zayıf, bronz tenli ve uzun saçlı olan bu kız tipine sahip değilseniz güzel olarak algılanmıyorsunuz. Her birimiz aynı olursak bizi biz yapan ne kalır ki geriye? Kimi Müslüman kimi Yahudi, kimi Türk, kimi Fransız, kimi siyah kimi beyaz olacak ki bizi diğer canlılardan ayıran özelliklerimiz ortaya çıksın. Filmde de yıllarsa toplumun Eylül MANAVGAT dayatmasıyla tekdüze yaşayan Jonas gerçek farklılıklarla tanışmaya başlayınca nefes aldığını, insan olduğunu hissediyor. Farklılıklarımızın yanında duygularımız da bizi hayvanlardan, bitkilerden ayırıyor. Eğer hiç sinirlenmesek huzurlu olduğumuz anların tadı kalır mı? Peki ya hiç zor günler geçirmesek tüm gün sıcak evimizde oturup vakit geçirmenin keyfi? İşte, biz hem iyiyi hem de kötüyü yaşayacağız ki bu hayatın bir anlamı olsun. Bir başkası için çarpan kalbimiz, değer verdiklerimiz için duyduğumuz endişe, tuttuğumuz takım için duyduğumuz heyecan bu hayatın olmazsa olmazları. Gelişen teknoloji her ne kadar hayatımızı kolaylaştırsa da yavaş yavaş bu duyguları da söküp alıyor bizden. İnstagram'a bakmaktan yanımızdaki dostumuzla sohbet edemez olduk. Veya ailemizle yediğimiz akşam yemeğinin keyfini mutfaktaki televizyon alıp götürüyor. Bu ortak değerler gittikçe duygularımız da kaybolup gidiyor. Filmde de bütün evlerde, sokaklarda kamera olması özel hayatın yok olduğunu gösteriyor. Kimse akşam yemeklerinde konuşamıyor, belli uyku saatlerinin dışında uyuyamıyor. İşte teknoloji hayatı kolaylaştırırken bir yandan da yaşamımızı emiyor. Kitabını da okuduğum bu film bize insani değerlerimizi hatırlatıyor. Filmdeki ütopya öylesine güzel yansıtılmış ki gelecekte böyle oluşmuş toplumları kafamda rahatlıkla canlandırabildim. Bir an olsun o toplumun bir üyesi olarak hayal ettim kendimi. Tüm yaşıtlarımla aynı niteliklere sahip olmak, etrafımdakilere karşı hiçbir şey hissetmemek, başkaları tarafından izlenip yönetilmek... Tüm bunlar çok korkuttu beni ve hala insan gibi yaşayabildiğimiz için ne kadar şanslı olduğumu anladım.