Cinnetin Çayırları

Ayşe Şasa'nın Delilik Ülkesinden Notlar adlı kitabını okuduğumda beni en çok sarsan eğer aklım bir gün bana kendini açmaktan vazgeçip beni terk eder ise bana ne olacağı düşüncesi oldu. Güvenebileceği gerçekleri aklı ile kabul eden biri olarak bana sığınacak bir liman kalmayacaktır diye düşündüm. Herhalde bu durumda kalırsam ben de korku ve paniğe yenik düşüp yıkılacağım dedim kendime. Bunu yaşamış benden her anlamda daha büyük birçok düşünürün ise bu hale düşmektense kendilerini ölüme teslim ettiklerini okudum. Onlar kadar ileri gidemeyecek olsam bile onların kimi düşüncelerini benimsemiş bir okur olarak ben de tehlikeli sularda yüzüyor olmalıydım. Bunu idrak etmemle bana tutunacak değil bir dal minik bir ot bile kalmadı zihnimin kuraklaşan çayırlarında. Berraklığını yitirdi düşünceler denizim. Benliğimin derinliklerini göremez oldum. Kendime acıyan vicdanımın nidaları yüreğimi sızlattı. Hayatımın manası yankılanan bir çığlık gibi azaldıkça azaldı ve sonunda yitip gitti. Tüm manevi birikimim içimde toz duman oldu. "Gözleri kendi iç uzamına bakmaktan kanlanmış bir paranoyak" (Şasa, 17) olmaktan vazgeçtiğimde benim dünyam bu kadarmış dedim. Buraya kadarmış. Kıyametim geldi ve benim anlatacak onurlu ve anlamlı bir hikayem yok. Utanç içindeyim ama beni çoktan terk etmiş aklıma uyup kendimden kaçamıyorum. Onun yerine kendimi yok etmeye başlıyorum. Anlamlandıramadığım, anlamlandıramadığım için de kimseye anlatamadığım, içimi kırıp döküyorum içime. Her şey bende olup bitiyor ve kimse beni anlamıyor. Kendi cinnetimden sıyrılıp toplumun şizofrenisine bakıyorum. Çocukluğumdan bir komşu teyzenin çocukların oyun oynadığı merdiven dibine kaynar su döküşünü hatırlıyorum. Ardından ana haberlerde gördüğüm masumiyetin beden bulduğu yaşlardaki ağlamaya dahi korkan bir çocuk gelip oturuyor aklımın ucuna. Göremediğim birilerinin zavallının tepesinde çirkin bir hırsla gülüşü canlanıyor zihnimde. Gülüşlerin ritmi cehennemden gıcırdayarak aralanan bir kapının sesi oluveriyor kimselere anlatamadığım hayal dünyamda. Gıcırtıları iniltilere benzetiyorum. Sanki çocuğunun üstüne basarak ayaklarını yanmaktan kurtaran bir anne Nazi deneyleri uğruna aklını ebediyen yitiriyor. Onlar beni göremiyor, buna karşılık ben de onları görmemiş gibi yapıyorum. Toplumsal cinnetimiz beni birine zarar vermek zorunda bırakmasın diye evimden çıkmaya korkuyorum. Gözlerimi dış dünyaya kapatıp kötülük yapmak kadar şeytanca olan hareketsizliğime ve hayretsizliğime sığınıyorum. İç dünyamda ise beni güvenli bir yere itecek ya da çekecek bir kuvvet arıyorum. Biri beni kurtarsın bu leş kokulu kan revan içindeki duygulardan, kimin kime basarak yükselmekten çok alçaldığı belli olmayan bu bataklıktan diyorum. Her şey herkesin gözü önünde olup bitiyor ve kimse kimseyi anlamıyor. Ayşe Şasa ile sevgisizlikten kurumuş çayırlarda gezinirken cinnetimi ve toplumsal cinnetimizi yaşıyorum zihnimde. Delilik Ülkesinden Notlar kitabıyla Ayşe Şasa'nın 18 yıllık şizofrenisine şifa bulması ile kurak çayırların sonsuz bir bütünlüğe ulaşmasına şahit oluyorum. Zihnimin solmuş çayırlarının karanlığı akıl kamaştırıcı bir ışıkla yıkanıyor adeta. Kamaşacak bir aklın kalmadığının kanıtı olarak ışık beni kötü etkilemiyor. Aydınlanıyorum ama nedenini anlamak için gereken yetilerimi kaybetmişim. Öte yandan mantığıma ters düşen sonsuzluk kavramı ile ilk kez tanışmanın şaşkınlığını yaşıyorum. Bir mana kazanan hayatının mutlak düzenin parçası olmasına şükredişini gözlemliyorum Ayşe Şasa'nın cinnetinden çıkışına yaklaşan her adımında. O kendine geri dönüşünü onu terk eden aklı ile değil, inancı ile "anlamlı ve onurlu bir hikaye anlatabilmek"(Şasa, 23) için gerçekleştiriyor ve sonsuzluğun sonunda kendini tanımlama nimetine erişiyor. Bense kendi gerçekliğime dönmeden önce onun gözlerinden dünyayı hayal etmenin zevkine varıyorum. Gözlerinden okuduğum son şey şu oluyor: Her şey Yaratıcı'nın gözü önünde oluyor ve O her şeyi anlıyor.