UMUT EKEN ADAM

Teknolojinin ilerlemesiyle geldiğimiz noktada artık hemen hemen her yere bir bina dikiliyor. Ve doğal olarak günümüzü beton yığınları arasında geçiriyoruz. Gökyüzünü delmek üzere olan devasa binalara maruz bırakılıyoruz. Bu binaların yapılabilmesi için de uygun ortamlara ihtiyaç var tabi ki. Her yeni bina için doğaya verdiğimiz tahribat ise devasa boyutlarda maalesef. Bu tahribatı en aza indirgemek için hepimizin üstüne düşen sorumluluklar var. Peki neden doğayı korumalıyız? Cevabı çok basit: Eğer kendimizi korumak istiyorsak çevremizi de korumalıyız. Doğaya saygısızlık yapıyorsak aslında kendimize saygızsızlık yapıyoruz. Çünkü biz fark etmesek de doğayla iç içe yaşıyoruz. Sağlıklı bir yaşam sürmek istiyorsak doğayı kaderine terk etmemeliyiz. Şimdi doğayı korumak için neden çok fazla gayret sarf etmediğimizi anlamlandırmaya çalışalım. Millet olarak şöyle bir zaafımız var: kötü ve somut bir örnek yaşanmadan önlem almamak. Mesela diyelim ki köyde yaşıyoruz ve tarlamıza derin bir çukur kazdık ama kapatmayı unuttuk. Ne zaman ki birisi o çukura düşer, işte o zaman o çukur kapatılır. Ne var ki doğa örneğinde durum bizim açımızdan pek iç açıcı değil. Çünkü doğanın yozlaşması bir anda olan ve gözle hemen fark edilecek bir şey değil. Buna benzer olarak, yıllar sonra su kaynaklarının tükeneceği ve su savaşlarının çıkacağı söylentileri var. Ama şu an elimizde -güya- yeterli miktarda su olduğu için bu durumla ilgili bir şey yapmıyoruz ve atılan olumlu adımlara da burun kıvırıyoruz. Aslında kendimizi bu hususta tamamen suçlayamayız. Çünkü hep "ben bir ağaç diksem ne değişecek " ya da "suyu israf etmesem en fazla ne olabilir ki" deyip işin içinden sıyrılıyoruz. Bir sürü canlı türüne ev sahipliği yapan doğaya ve yeşile düşmanlık besleyenlerin , gün geçtikçe başarıya ulaşmış gibi gözüken zaferine dur diyebilmek için bir örnek , bir umut arıyoruz belki de. İşte tam da bu noktada karşıma Jean Giono'nun Ağaç Diken Adam'ı çıktı. Kısaca hayatının son otuz yılını istikrarlı ve mütevazı bir şekilde ağaç dikmeye adayan bir adamın hikayesiydi bu. Bu adamdan aldığım en büyük ders asla pes etmemek , her yıkılışta tekrar ayağa kalkmayı bilmekti. Bir umudumuz olsa ve o umudumuzu hiçbir zaman kaybetmesek ve vazgeçmesek , doğa için yapabileceğimiz çok şey var. Herkesin , her geçen gün çölleşen yaşam alanlarımızı daha iyi ve sürdürülebilir yerler haline getirmek için inançlı ve umutlu olduğunu bir düşünsenize. İşte bu ihtiyaç duyduğumuz umut ve inanç kaynağı , muhteşem bir başarıyla sonuçlanmış bu hikaye gibi örneklerdir. Gerçek olsun veya olmasın bize cesaret veriyorsa , doğamız için bir şeyler yapmaya teşvik ediyorsa amacına ulaşmış demektir. Bir süper gücümüz olmadığına göre sonsuza kadar yaşamayacağız. Yani elbet bir gün toprağın altına gireceğiz. Öyleyse bizden sonra gelen neslimize neden yeşil yerine beton yığınları bırakalım ki? Bizim şimdi karşılaştığımız sorunlara bizden sonra gelenlerin karşılaşmaması için biraz fedakarlık yapmak durumundayız. Tıpkı kitabın sonunda kahramınımızın hayatın çoğu zevkinden kendini mahrum bırakarak yani birtakım şeylerden feragat ederek , kendinden sonrakilere yaşanabilirliğin üst seviyede olduğu bir coğrafya bıraktığı gibi. Bunu da kendi iradesi sonucu ortaya koymayı başardığı azmi ve kararlılığıyla sağlıyor. Doğamıza gözümüzün içi gibi bakmamız gerektiğinin farkına varmalıyız. Ve bu farkındalığın sadece farkındalık olarak kalmaması, artık hiç kaybetmeyeceğimiz umudumuz sayesinde sahaya inmesi gerekiyor. Güzel günler görmek ve daha da önemlisi arkamızda güzel ve yeşil günler bırakmak için de hiç vakit kaybetmeden bütün umudumuzla harekete geçmemiz gerekiyor. Ve bu umudun, doğamızı korumak gibi belki de en asil görevimizi gerçekleştirmemize vesile olmasının yolu da azim ve kararlılıktan geçiyor. Umudumuzu hiç kaybetmediğimiz daha yeşil bir dünyada buluşmak dileğiyle! Mustafa Enes AYDIN