KALBİMİ BIRAKTIĞIM ŞEHİRLER

İnsanın hayatına bir şekilde girmiş şehirler vardır. Kimileri bir görüntü gibi gelir geçer gözümüzün önünden kimileri ise bizi kendine bağlar. Orada dururuz. İlerisi olmaz bir süre... İçimizde bir şeyler kanar. Kimi zaman güzellikten, kimi zaman acıdan... O şehir hayatımızdan çıkarken ya da biz onu hayatımızdan sökerken kalbimiz orada kalmıştır çünkü. O şehirden vazgeçmek bizim için bir zorunluluk olmuştur. İstemeye istemeye gitmişizdir o şehirden... Gözümüz arkada kala kala, dönüp arkamıza baka baka gitmişizdir o şehirden. Ahmet Turgut'un Kalbim Kudüs'te Kaldı adlı kitabını okurken kalbimi bıraktığım şehirlerim geçti gözümün önünden... Aşık olduğum şehirler, aşk şehirlerim, kalbimi çalan şehirler, kalbimi sunduğum şehirler... Kimi bizi büyüten şehirlerdi, kimi de kısa süre de olsa gördüğümüz ama çok sevdiğimiz şehirlerdi. Örneğin biri İzmir'dir, biri Saraybosna... Biri Bursa'dır, diğeri Üsküp... Adı veya coğrafyası fark etmez. Bizde bıraktığı izlerin derinliği önemlidir. Sevgisi önemlidir. Ahmet Turgut'un kalbini bıraktığı Kudüs, içimizde sürekli kanayan bir yaradır. Her kalpte özel bir yeri vardır, kutsallığı vardır. Tıpkı Mekke ve Medine gibi... Mekke gidenlerin içinden geçip gideceği bir şehir değildir. Tam aksine kendini içine bırakıvereceği ve orada sonsuza dek kalmayı isteyeceği bir şehirdir. Kalbinde Kabe olan şehirdir. Dünyada herhalde en çok insan kalbi bırakılan şehirdir iddiasını ileri sürsem çok da abartmış olmam. Her yıl birkaç milyon insan gelip kalbini Mekke'de, Kabe'de bırakmaktadır. Medine'yi de aynı yere, aynı şekilde ekleyebilirim. Bu şehirlerin kutsal atmosferi insanı büyüler, sarıp sarmalar ve kendine çeker. Bir de çocukluk şehirlerimiz vardır. Hayata göz açtığımız, ilk anılarımızı oluşturduğumuz şehir. İlk göz ağrımızdır o. Ayrıcalıklı bir yere sahiptir. Bir annenin 'ilk göz ağrım' dediği ilk çocuğu neyse, bizim için de o şehir öyledir. Bizler kendimizi o şehre ait hissederiz. Nereli olduğumuz sorusuna o şehrin adıyla yanıt veririz. Çocukluk cennetimizin şiirsel şehridir orası. Bir gün babamızın görevi gereği veya alacağımız eğitim için ayrılmamız gerektiğinde geride gözyaşı ile bırakırız o şehri. Anılara veda etmenin ağır acısı yapışır üstümüze. Sayısız dostu da geride bırakmanın bir başka acısı da vardır aynı zamanda. Zorunluluk bize başka bir seçenek bırakmamıştır. Ama ilk fırsatta kendimizi o şehrin kucağına atıveririz. Bir ana kucağı gibi, bir sevgili gibi olur. Eğilir toprağını öperiz, havasını ciğerimize bir başka çekeriz, adımlarımızı bir başka atarız. Her gittiğimiz yerde kendimizden bir şey buluruz, kendimizi buluruz, kalbimizi buluruz. İçimize çöreklenen gam dağları yıkılmıştır. Onun yerini çocukluk cennetinin eşsiz güzelliği alıvermiştir. Kalbin kalbe kavuşması yaşanır tam anlamıyla. Mekana, havaya, suya ve insana kavuşmanın eşsiz tadı yaşanır. Bir de yaşamak zorunda kaldığımız ama bir türlü sevemediğimiz şehirler vardır. Kalbimizi veremediğimiz, ayrılma günü geldiğinde kalbimizi bırakmayacağımız şehirler... Sevmediğimizden olsa gerek bizi bir türlü kabullenmez bu şehirler. Kıyısında, köşesinde emanet bir yaşam süreriz; ürkek, tedirgin, mutsuz ve ruhsuz günler... Sürgün günleri... Bitmesi için dua ederiz bu sürgünün. Bittiğinde de geride hiçbir iz bırakmadan çıkar gideriz şehirden. Dönüp geriye bakmayız. Güzel bir şeyler hatırlamayız. Sileriz o şehri hayatımızdan. Tutup göğe savurmak gibi bir şey... Kalbimizi vereceğimiz başka bir şehre yürümektir oradan ayrılmanın en güzel tarafı. Ahmet Turgut, Kalbim Kudüs'te Kaldı adlı romanı ile beni kalbimi bıraktığım şehirlerime götürdü. O şehirlerin üzerindeki külleri savurdu. Beni anılarımda gezdirdi. İçimi kanata kanata şehir şehir gezdirdi beni. Acılar da gerekli oluyor kimi zaman. Bu defa öyle oldu. Acılarla tazeledim o şehirlere olan sevgimi. Bir zaman gelir de o şehirlere emanet olarak bıraktığım kalbimi toplayıp tek bir şehre, tek bir sevgiliye verebilir miyim, bilmiyorum. Alperen Balcı