Gitgide Yalnızlaşıyor muyuz? Hakan Yanık 21502348 sec-060 Günümüz toplumunda iletişim kurmak çok kolay gibi gözüküyor. Özellikle sosyal medya ve internet sayesinde insanlar kendi yaşantılarını başkalarıyla paylaşıyor, dünyanın diğer ucundaki birçok insanla haberleşip sohbet ediyor. Kimse yalnız değil gibi gözüküyor. Herkes 7/24 sosyal, aktif ve mutlu, herkesin hayatı mükemmel ve işler yolunda. Bu durum sizce de biraz garip değil mi? İşte sanal dünyadaki yaşamımızın görüntüsü böyle, masal gibi güzel ama bir o kadar da aldatıcı. Görünürde gayet güzel olan bu tablo sanal dünyadan gerçeğe doğru geçildiğinde bozulmaya başlıyor. Milyonlarca insanla birlikte olduğumuzu sanıyoruz ama aslında bilgisayarın önünde tek başına hareketsiz ve sessiz oturduğumuzun farkında bile olmuyoruz. Bireyselliğin ve monoton hayatın etkisine öyle kapılıyoruz ki yalnızlığın farkına bile varamayacak bir duruma geliyoruz. Bu yalnızlığın farkına vardığımızda ise çoktan iş işten geçmiş oluyor ve insana hasret, asosyal, psikolojisi bozuk bireyler olarak aciz bir halde oluyoruz. "Tek Kişilik Şehir" adlı tiyatro oyununu izlerken ne kadar kötü ve acınası yaşama doğru yöneldiğimizi anladım. Sosyal hayatımızdan uzaklaşmanın nedeni özellikle bize dayatılan hayat stili, yani diğer adıyla yaşadığımız şehir hayatı. Tiyatrodaki adam gibi hayatımızı al-sat şeklinde kullanamadan, hevesimizi alamadan yaşıyoruz. Para kazanmak, iyi notlar almak, göze girmek için sürekli bir koşuşturmaca içindeyiz. Kendimize ve diğer insanlara zaman ayırmak yerine değerli zamanımızı objeler, rakamlar ve ekranlara harcıyoruz ve bu materyallerin bizi mutlu etmesini umuyoruz. Hayatımızdaki bu materyalist yaklaşım bizi insan doğasından uzaklaştırıyor ve nihayet kendimizi bu adam gibi aciz ve insana hasret bir durumda buluyoruz. İçinde bulunduğumuz bu hayatta mutluluğun insanların arasında olduğunu bir türlü anlayamıyoruz. Bu durum özellikle sosyal hayatımızı kötü yönde etkiliyor ve bizi diğer insanlardan uzaklaştırıyor, yalnızlaştırıyor. Tiyatrodaki adam gibi, zamanının çoğunu bilgisayar başında geçiren biri olarak bu durumu kendimde görebiliyorum. Can sıkıntısını gidermek amacıyla sarıldığım bilgisayar oyunları bana sanal bir eğlence sağlıyor. Alınan puanlar, yok edilen düşmanlar bana anlık olarak mutluluk sağlıyor ama bu gerçek mi? Oyun bitince ya da her şey saatler boyunca tekrar edince mutlu hissediyor muyum? Hayır, hissetmiyorum. İşte zaman geçirmeyi, eğlenmeyi materyallere bağlamanın sonucu sadece kısa süreli bir tatmin duygusu, sonra ise içine düşülen bir boşluk ve can sıkıntısı. Bu durum hem günlük hayatımı hem de psikolojimi kötü etkiliyor. Kısa süreli gerçekleşen duygu değişimleri insanı depresif bir hale getiriyor, hayattan tat almamı engelliyor. Saate bakıp bilgisayar başında geçirdiğim zamanı görünce ise daha da kötü oluyorum çünkü geçen o zaman boşu boşuna yitip gidiyor. Zamanımızı böyle geçirmek yerine insan içinde konuşarak, tartışarak, duygu ve düşünceleri dile getirerek geçirmek hem yalnızlığımızı giderecek hem de materyalist hayat stilimizin bizi içine hapsettiği kafesten kurtulmamızı sağlayacaktır. Sonuç olarak çağımızın yaşam stili sayesinde sosyalleşiyoruz adı altında toplum olarak bireyselleşmeye ve yalnızlaşmaya doğru yol alıyoruz. İnsanlarla yüz yüze görüşmek, konuşmak yerine kişisel benliğimizi yansıtmayan sanal yansımalarımız üzerinden sosyalleşerek kendimizi kandırıyor gitgide insanlığımızdan uzaklaşıyoruz. Beynimiz geriye doğru evrimleşiyor, bilgisayar başında erittiğimiz sosyal zekamız gerçek hayata gelince bizi yarı yolda bırakıyor, bizi psikolojik anlamda çökertiyor. Tiyatroda bu durum abartılı bir şekilde anlatılmış gibi gözüküyor fakat ben bunun çok gerçekçi olduğu kanaatindeyim. Gerçekten de bu yaşam stilini devam ettirirsek ileride tiyatrodaki adam gibi insanlara hasret kalabiliriz ya da hayatın bize yaşattığı sahte mutluklar mutsuzluğa dönüştüğünde acınası yaşamlarına son vermek isteyen insanları görebiliriz. Bence bu vahim durumdan kurtulmak için tek yol insanlığımızı tekrar hatırlamak, bizi insan yapan duygularımızı ve sosyal ilişkilerimizi tekrardan oluşturmak; para, güç, teknoloji gibi materyallerin kişiliğimizi ele geçirerek bizi yalnızlaştırmasını engellemektir.