İÇİMİZDEKİ HASTALIK

İnsanoğlunun yaradılışından beri var olan ve soyumuz tükenene kadar da bizimle olmaya devam edecek olan garip bir duygudur korku. Onu anlatan yüzlerce yazar, binlerce eser var ancak tanımı yine de güç sonuçta hissetmektir korku. Her ne kadar Eflatun "Korku köleliktir." dese de ben onun kadar radikal olamam. Korkunun bize kazandırdığı ve kaybettirdiği anlar vardır. Bir atletizm sporcusunun işaret silahı patladığı anda vücudunda salgılanan adrenalin bazen sporcunun saniyelerle kazanmasını sağlayabilir. Ya da ani bir saldırıya karşı korkudan gelişen bir refleks bizi ölümcül bir tehlikeden koruyabilir. Öte yandan korku birçok şeyi gerçekleştirmemize engeldir. Çoğu insan hayallerine bu duygu yüzünden ulaşamaz ya da daha en başından vazgeçer. Başarısızlık korkusu benim de en büyük korkularımdandır. Bu korkuyu yıllardır yenmeye çalışırım ama bir türlü yok olmaz. İçimde bir yerlerde bana sinsice fısıldamaya devam eder. Bana en güzel cevabı ise Mahatma Gandi vermiştir "Korku işe yarayabilir ama korkaklık hiçbir işe yaramaz." Yaşar Kemal'in Tek Kanatlı Bir Kuş'unda Zeliha'nın kasabasıdır korku. Annesinin özlemiyle yanıp tutuştuğu kasabasına ulaşmak ister Zeliha, onca lafa söze aldırmadan ulaşır da. Ancak içinde kopan fırtınalar başını döndürür. Onun korkusu geride bekleyenlerin de korkusudur zaten. Önümüzdeki başarısızlıklar bizi etkiler çoğu zaman. Eğer o yapamadıysa ben nasıl yapabilirim deriz. Hatta bazen bize imkansız gibi görünen şeyleri denemeye kalkanları aşağılar ve toplumdan dışlarız. Ama başarırlarsa onları kahraman ilan eder ve hep arkalarındaymışız gibi davranırız. Toplumsal ikiyüzlülüktür bu. Bu yüzden yeni şeyleri deneyen insanlar başta hep yalnızdır. Alışılmışın dışında olanlara tahammülümüz yok sanırım. Bir kanser gibi yayılan korku bir ülkeyi çok gerilere sürükleyebilir. Hastalığın çaresiyse bazen hastalığın ta kendisidir. Korkularımızı yenmek için onların üstüne gitmek gerektiğini söylerler. Köpekten korkan bir insan bir köpek alarak yenebilir korkusunu. Peki ya ölümden korkuyorsa? En büyük korkularımızdan biridir ölüm. Aslında ölümün kendisinden değil de daha sonra olacaklardan ya da hayal ettiklerimizi gerçekleştiremeden ölmekten korkarız. Ölümün zaman ve mekan tanımazlığından korkarız. Her an acı bir haber alabilir ya da haberin kendisi olabiliriz. İnsan bilmediğinden korkarmış, ölümün gizemidir tüylerimizi diken diken eden belki de. Stefan Zweig'ın ustaca betimlediği "Korku" adlı novellasında , bir kadının ihanetinin sonucunda her şeyini kaybetme korkusu ise ölümün önüne geçer. Yalnızlık korkusu canından bile vazgeçer hale getirir insanı. Bazen yalnız kalmak iyi gelse de insanın her zaman yanında birileri olmalı. Bahsettiğim sadece çevrende insanların olması değil aynı zamanda verdiği güveni hep hissedebileceğin, sırtını dayayıp sevincini ve kederini paylaşabileceğin birileri. Hayattan korkmadan, zevk alarak tadını çıkararak yaşamak için gereklidir bu. Ne kadar güzel şeyler yaşarsan yaşa dostlarınla paylaşmak onu daha da güzelleştirir her zaman. "Korku karanlık tarafa giden yoldur. Korku öfkeye öfke nefrete nefret ise acıya yol açar" (Star Wars 1999) Suçların derinlerinde korku ve öfkeyi hissedersiniz. Bazen tek bir kişinin korkusu milyonların hayatına mal olur. Bir liderin iktidarını kaybetme korkusu bir ülkeyi savaşa sürekler ve masum yüreklere korku ve acı düşer. Kurşuna dizilmek üzere olan masum bir çocuğun gözlerindedir korku. Annesinin evlat korkusu ise yavrusunun son anlarında bile olsa kendi canından olma korkusunun önüne geçer. Bazı korkular gizlenebilse de bazılarını saklamak çok zordur. Kimi zaman bir titremeyle kimi zaman da gözlerdeki bir bakışla kendini ele verir. Korkularını itiraf etmekte yürek ister aslında. Hepimiz başaramayız bunu. Ama her insanın içinde elbet bir korku yatar. Yalnızlık, ölüm, sevdiğini kaybetme, savaş, başarısızlık ve dahası...