Çirkince

Kendimi bildim bileli seyahat etmek benim için bir tutku oldu. Gezmek, görmek, tanımak bunlar hep bana bir şeyler kattı. Öyle insanın yerinde durarak deneyimleyebileceği şeyler değil bunlar. İlk önce merak etmeli; daha sonra harekete geçip keşfetmeli. Keşfederken de tüm duyu organlarını kullanmalı. Öyle kullanmalı ki koklamaktan, görmekten, dokunmaktan, tatmaktan ve duymaktan yorulmalı ama bu yine yeniden keşfetmesine engel olmamalı. Aksine kişinin içindeki merak ateşini canlı tutmalı. İşte bendeki bu ateşin alevleri bir türlü sönmüyor. Hep daha fazlasını görmek ve deneyimlemek istiyorum. Bu merak doğrultusunda ilk tek başıma yaptığım seyahatim olarak adlandırabileceğim yolculuğum ise Şirince' ye idi. Bu yolculukta iki arkadaşım vardı sadece: merak ve keşfetme isteği. Korku da onlara eşlik ediyordu ama çoğu zaman varlığını hissetmiyordum. Ailemi özlediğimde ya da bir sokakta kaybolduğumda yanımda belirip kısa süre sonra beni terk ediyordu. Pek de uzun sürmeyen bir uçak yolculuğundan sonra sonunda köye ulaştım. Buram buram Ege kokan sokakları, küçüklü büyüklü taş evleri ve göklere uzanan meyve ağaçlarıyla daha ilk dakikalardan beni büyülemeyi başardı Şirince. İnsanları, havası, suyu bir farklıydı buranın. Henüz yeni yeni keşfedilmekteydi; gazetelerin seyahat eklerinde kıyıda köşede adından söz ettiriyordu ama pek de uğrayanı yoktu. Belki de bunun nedeni köylülerin, yıllarca kimse gelip de köyün havasını bozamasın diye, Şirince' ye "Çirkince" demesiydi. Kim sorsa, köyün çirkin ve yaşanılmaz olduğunu söyleyen köylüler; Dünya'daki bu cenneti imardan, sanayileşmeden korumuştu. Köylülerin burayı bu denli sahiplenmesi ve verdikleri isim beni oldukça etkiledi. Tabii ki bu kadarla yolcu etmeyecekti beni "Çirkince". Dış görünüşünün yanı sıra içinde bir cevher vardı köyün: verimli Ege topraklarında yetişen meyvelerden yapılan şaraplar. Üzüm dışında; çilek, nar, şeftali gibi birçok meyveden elde edilen bu şaraplar fermantasyon sonrası içime hazır hale geliyor. Şirince köylüleri, gelen turistleri ya da kendi misafirlerini şarap tadım evlerine yönlendiriyor ve bu muhteşem meyve şölenini yudumlamalarına tanıklık ediyorlar. Mayhoşu, tatlısı, ekşisi, buruğu,... Hepsi ayrı bir zevk veriyor içerken insana. Bağların bahçelerin saltanat sürdüğü bu köyde, şarapların yanı sıra doğal otlar da gün geçtikçe ününe ün katıyor. Ispanak, ısırgan otu, nane gibi ve daha birçok ot günlük yemeklerde kullanılıyor. Gezmekten yorulduğum anlardan birinde "Ege'nin Sofrası" adlı küçük bir restorana oturdum. Testi içinde buz gibi bir su getirdiler ilk önce masaya. Daha sonra siparişimi almak için gelen teyze bana Şirince'nin yerlisi olup olmadığımı sordu. Hayır cevabını bekler gibiydi çünkü sürekli beni süzüyordu. "Hayır, değilim" dediğimde bana kendisine yemek seçimi için güvenmemi söyledi. Kıramadım kabul ettim. Az sonra ısırgan otlu gözleme ve ev yapımı ayranla geri döndü. Daha ilk çatalda teyzeye güvenerek doğru bir seçim yaptığımın farkına vardım, bu müthiş bir lezzetti. Isırgan otlu gözleme, Şirince'ye yolu düşenin kesinlikle denemesi gereken bir yemekti. Ayça Arkış Büyük ve kozmopolit bir şehirden geldiğim için Şirince'nin doğal ve samimi havası beni benden aldı. Herkesin yüzünde bir tebessüm vardı. Orada kaldığım süre zarfında gördüğüm en somurtkan insan galiba aynada gördüğüm yansımamdı. Kaldığım oteldeki personel bile her sabah, güler yüzü ve sıcak kanlılığıyla kahvaltıyı hazırlıyordu. Uykumu tam alamadığım bir sabah elimle çarpıp çay bardağımı yere düşürdüm. O kadar utandım ki ne yapacağımı şaşırıp öylece kalakaldım. Otelin sahibi hanımefendi yanıma geldi ve iyi olup olmadığımı sordu. Özür dileyerek iyi olduğumu söyledim. Sıcacık bir gülümsemeyle bardağın benden değerli olmadığını söyledi. Yeni bir bardak çay getirdi ve herhangi bir ihtiyacım olduğunda kendisine söylememi istedi. O an kendi kendime bu köyde çocuğu, genci, yaşlısı hepsinin hayattan zevk aldığını ve hayatı doya doya yaşadığını düşündüm. Ne insanı geren trafik ne de her gün baş ağrısına neden olan şehir gürültüsü buralara uğruyordu. Sanki Şirince kendini izole etmişti dünyadan. Ağaçların arasında ve İzmir'in tepesinde yer alması onun kolay kolay bulunamamasını sağlamıştı. Taş evlerin arasına kalan Arnavut kaldırımlı sokaklarda gezerken hayaller kurdum. Kim bilir kaç çift bu sokaklarda el ele yürümüştü. Ya da kaç tanesi sevdiği kıza ilan-ı aşk etme düşüncesiyle bu yokuşları çıkmıştı. Her ev, her kaldırım, her taş ayrı bir hikayeydi. Birçok olaya tanıklık etmişti. Şimdi de İstanbul'dan gelen bir kızın hayranlıkla kendilerini izleyişine tanıklık ediyorlardı. O kadar iyi biliyordum ki Şirince'ye tekrar geleceğimi. Şarapları, otlu yemekleri, mis havasıyla her adımda daha da çok bağlıyordu beni kendine. Giderken bir insan olmasını ve ona sıkıca sarılıp "Tekrar görüşeceğiz" demeği istedim. Oysa yapabildiğim tek şey elimi havaya kaldırıp "Hoşça kal" demek oldu.