MARS MI ADA MI?

'Hiç yalnız kalmak istediniz mi?' diye sorsam eğer eminim ki hayır diyen kimse çıkmaz. Hepimiz hayatımızın bir döneminde -özellikle ergenlikte- mutlaka herkesten uzaklaşıp kendimizle kalmak isteriz bir süreliğine. Çoğu insan tamamen yalnız kalmayı da beceremez zaten. Aile olsun arkadaşlar olsun varlıklarını hissettirirler çünkü bir şekilde. Ailesi ya da arkadaşı olmayan insanlar için ise sonsuz bir yalnızlık söz konusu olmasa da geçici bir yalnızlık hissi vardır diğer insanlara göre çok daha yoğun bir şekilde ama o da bir süre sonra yeni insanlarla tanışınca kaybolabilir. Peki ortamda tanışılacak insan bile yoksa ne yaparız? 'Issız bir adaya düşsen yanına alacağın üç şey ne olurdu?' sorusuna maruz kalmayan kalmamıştır herhalde. Hayal etmesi bile korkunç olan bu durumda insanlar yanlarına en sevdikleri şeyleri ya da kişileri almayı tercih ederler genelde. Kimisi sevgilisini ya da ailesinden birini alırken bazıları yemek ihtiyacını düşünerek sınırsız yemek ister, kimileri de teknolojisiz yaşayamayacağı için telefonunu, kablosuz internetini ve bilgisayarını ister saçma bir şekilde. Ama kimsenin aklına su gelmez, çünkü ada dünyadadır ve deniz suyu da olsa zor durumda kalındığında içilebilecek sınırsız bir kaynak vardır. Peki ya soru 'Mars'ta yalnız kalsaydınız yanınıza alacağınız üç şey ne olurdu?' olsaydı ne cevap verirdiniz? Gezegenimize en yakın gezegen olmasına rağmen ne henüz keşfedilmiş içilebilir bir su kaynağı var ne de nefes alınabilecek bir atmosfer. Bu şartlarda isteyebileceğiniz çok şey var maalesef. Ama size verilen tek şey, içinde belirli bir süre ihtiyaçlarınızı karşılayabilecek kadar malzeme bulunan bir uzay gemisi olsaydı ve sizi orada tek başınıza bırakıp ne zaman döneceklerini de söylemeselerdi ne yapardınız? Düşünmesi bile insanı korkutuyor gerçekten. Kitapta kasıtlı olarak birini yalnızlığa terk etme durumu olmasa da bir grup astronotun aralarından öldüğünü düşündükleri bir kişiyi keşfe gittikleri bu gezegende bırakmaları sonucu bırakılan kişinin hayata tutunma çabası üzerinde duruluyor. Sadece bir yıl yetecek kadar yiyeceği olan, hiçbir şekilde Dünya ile iletişim kuramayan ve kendisinden başka kimse olmayan koskoca bir gezegende tek başına olan bir insan düşünün ve kendinizi onun yerine koyun. Ne yapardınız, ne kadar dayanabilirdiniz? Hiçbir şey umursamayıp yiyeceklerinizi yedikten sonra ölümü mü beklerdiniz tek başınıza yoksa hayata sıkıca tutunup yemeklerinizi artırmanın bir yolunu mu bulmaya çalışırdınız? Siz ne yapardınız bilmem ama kitabın ana karakteri en zor koşullarda bile pes etmemeyi seçti. Yemeğini günlük öğününü azaltarak ve yeni ürünler üretmeye çalışarak artırdı, yalnızlık hissini müzik ile gidermeye çalıştı, bir şekilde iletişim kurmaya çalıştı ve bence en önemlisi konuşmaktan asla vazgeçmedi. Kendi kendine videolar çekti ve günlerini anlattı. Böylelikle hayatta kalmaya çalışıp kendisine tutunacak bir dal buldu ve umudunu asla yitirmedi. Kendi içimizde oluşturmaya çalıştığımız yalnızlıklar bir şekilde aşılabilir ama eğer insan konuşacak kimseyi bulamazsa ya da hiçbir şeyle iletişim halinde olamazsa, yani gerçekten yalnız kalırsa çok büyük psikolojik sorunları olabilir ve bir süre sonra yaşamak onun için anlamsızlaşır. Kendisinden başka kimsesi yoktur ve duyguları birbirine girmiştir. Umudunu da kaybettiği zaman artık o kişi yaşayan bir ölüden farksızdır. Ne kadar yalnız kalmayı istesek de bunu asla abartmamak lazım. Eğer kendinizi yalnızlığa sürükleniyor gibi hissederseniz ve elinizden hiçbir şey gelmiyorsa umudunuzu yitirmeyin. Umut, bazen tek kurtarıcınız olabilir. Her zaman Marslı'yı düşünün ve asla pes etmeyin.