Kuşağımızın En Büyük Hastalığı

Hızla akıp giden ve bu hızlı akışa bir türlü müdahale edemediğimiz, istediğimiz şekilde yön veremediğimiz hayatlarımız karşısında, biz "y kuşağı" olarak isimlendirilen bireyler, bu durumun nasıl gerçekleştiğini anlayamadan bir bakıyoruz ki çoktan yaşlanmış olarak görüyoruz kendimizi aynada. Hayatı yaşama şeklimiz, bizlere her gün bir yenisi sunulan, sürekli olarak takip etmemiz gereken, kendi irademizden bizleri soyutlayan bir yaşam beklentisi ve bu beklentiyi karşılamak için çalıştığımız şekillerimiz bunun en büyük müsebbibi. Bizlerin ömürleri, bir başkasının bizler için uygun gördüğü şekildeki yaşama ayak uydurmaya çalışarak geçiyor. Bizleri günden güne yıpratmaktan başka işe yaramıyor bu şekilde sürdürülen yaşam ne yazık ki. En çok da insanların, çalışmaya başladıklarında yani meslek hayatlarına atıldıklarında bu gibi hisleri yoğunlaşıyor. İnsanlar en fazla, bu zaman diliminde kendilerini yıpratıyorlar ya da yıpratılıyorlar. Günümüzde, insanlar hep en çok kazancı elde edecekleri işlerde çalışmanın peşindeler. Okul hayatı da bu nedenle oldukça stresli bir zaman dilimi olmaya başladı. Halbuki insan hayatında, en güzel yılları olarak hatırlamalı öğrencilik yıllarını. Hemen hemen bütün insanlar artık, maddi anlamda en çok hangi işte tatmin olacaklarsa o yöne rotalarını çeviriyorlar. Hayatta ne yapmak istiyorum, bana hangi meslek uygun, başkalarının fikirlerinden bağımsız şekilde ben nerede ne yapıyorken mutlu olacağım gibi soruları kimse düşünmüyor. Düşünseler bile bu sorulara isteklerini karşılayacak şekilde değil, yine maddi kaygılarla cevap veriyorlar. Bunun nedeni, günümüzün sistemi kuşkusuz. Bir kimse eğer işini yapıyor ve çalıştığı yere maddi katkı sağlanmasını kolaylaştırıyorsa onun manevi açıdan da tatmin olması gerekliliği düşünülmüyor bile. Bundan dolayı da insanlar, henüz öğrenciyken yalnızca maddi tatmin odaklı düşünüyorlar. Çalışma hayatında çok kazanma isteği, meslek seçimi öncesinde tercih edilen okulların da bu amaca uygun şekilde belirlenmesine sebep oluyor. Bu şekilde sürdürülen yaşam şekli, Philip Roscoe'nun Harcıyorum Öyleyse Varım adlı kitabında bahsettiği üzere, insanların etik açıdan insani özelliklerinden feragat edip kendi kişiliklerine aykırı davranabilecekleri durumları meydana getirebiliyor. Örneğin bir kimseden patronu bir işte kazanç sağlamak uğruna ondan çıkarlarına uygun olacağı için kötülük yapmasını istese ve bu çalışanın kişiliğine aykırı bir durum olsa dahi onun bunu kabul etmesi böyle bir durumdur. Bu gibi durumlar da toplum hayatında yozlaşmalara neden olmakta. İnsanlığa dair iyi özellikleri harcamadan zenginleşmek mümkün değil midir? Bugün yaşadığımız dünya, maalesef, insanların ne kadar kazanıp, ne kadar harcadıklarına bakılıp o kadar insan olarak düşünüldükleri bir dünya. Maddi kaygılardan meydana çıkan bu sorunlar yüzünden var olan düzene inkar edemiyoruz. Daha da kötüsü öyle bir ruh haline büründürülüyoruz ki, sanki karşı koysak bile hiçbir işe yaramayacağını tüm benliğimizle hissediyoruz. Böyle hissetmemizi sağlamak için çabalayanların karşımıza çıkardığı bir problem bu. Ne yapılırsa yapılsın sonuç değişmiyor ne yazık ki. İnsanlar her geçen gün daha da tepkisiz hale geliyorlar ya da getiriliyorlar. Asıl sorun ise, bu durumun normalmiş gibi düşündürülmesi. Zamanla insanlar, kelimenin tam anlamıyla sindiriliyorlar. Ekonomik endişelerle meydana gelen sorunlar, insanların hayatlarını onlardan bağımsızmış gibi yaşamalarına sebep oluyor. Bir diğer deyişle, insanların hayatlarının merkezinden onları dışarı atıyor ve zamanla kendi yaşayışlarına müdahale edemeyecekleri bir hale gelmelerine neden oluyor. Bu sebeple de birtakım problem insanların yaşamlarının tam merkezine oturuyor ve yaşam gün geçtikçe içinden çıkılmaz, tat alınmaz bir soruna belki de bir işkenceye dönüşüyor ne yazık ki.