HAYAT GERÇEKTEN ÇOK GÜZEL

'Dik dur ve gülümse... Bırak neden gülümsediğini merak etsinler!..' Che Guavera'nın bu sözüyle başlamak istedim yazıma. Eminim siz de hayatınızda sürekli duyuyorsunuzdur bu tavsiyeyi. Gülümse sadece gülümse! Hayata karşı her zaman pozitif ol! Başına ne gelirse gelsin gülümsemeye çalış! Bardağın dolu tarafını gör!.. Bunlar gibi sayısız tavsiye duyarız hayatımız boyunca. Psikologların, kişisel gelişim kitaplarının yegane tavsiyelerindendir bunlar. Belki herkes tarafından çok fazla söylendiği için belki de gülmek yerine ağlamak bize daha kolay geldiği için pek uygulanmaz uygulanamaz. Özellikle son zamanlarda Türkiye gibi bir ülkede yaşamaya devam etmeye çalışmak pozitif olmayı daha da zorlaştırıyor. Bu yazımda bahsedeceğim ise beni yeniden her şeyin güzel olacağına inandıran, pembe gözlüklerle dolaşmanın çok da zor olmaması gerektiğini düşündürten, beni tekrar neşelendiren ve en önemlisi güzel günlere olan inancımı tazeleyen bu şaheser oldu. Eminim şu an bahsedeceğim bu filmin klasik filmlerdeki klasik mutlu sonlardan herhangi biriyle bittiğini ve beni her şeyin güzel olacağına inandıran şeyin bu olduğunu düşünüyorsunuz. Fakat gerçek hiç öyle değil. Orijinal ismi 'La Vita a Bella' olan yönetmenliğini Roberto Benigni' nin yaptığı bu filmin en ilgi çekici tarafı kesinlikle filmin konusunun çok farklı bir şekilde işlenmiş olması. Adolf Hitler ve Yahudi katliamı konusu daha önce defalarca ele alınmış, üzerine kitaplar yazılmış, belgeseller çekilmiş bir konu olmasına rağmen bu eserin diğer eserlerden çok daha farklı bir tadı var. Nazi dönemi Almanyası dendiğinde aşağı yukarı hepimizin aklında gri, karanlık sahneler, yardım isteyen insanların çığlıkları, işkenceler, yeraltındaki ıssız depolar beliriyor. Ve tabiki çok fazla dram, gözyaşı ve öfke... 'Hayat Güzeldir' i seyrettiğimde özellikle İtalya'da çekilen sahneleri gördüğümde bir film ancak bu kadar sıcak ve samimi olur diye düşünmeden edemedim. Gözlerinin içi gülen sevecen insanlar, güneş ışığı ile parıldayan İtalya'nın küçük sahil kasabaları, sevimli dönem kostümleri, neşeli nakaratlar ve tabi ki bunların hepsini daha da anlamlı kılan baş karakterimiz Guido'nun kendine has esprileri ve pozitif kişiliği. Guido ve Dora'nın filmin en başından beri etkisi altına alan o romantik aşk hikayesi... Tum farklılıklarına, ailelerinin karşı çıkmasına rağmen mükemmel bir evliliklerinin olması ve en önemlisi sahip oldukları aşkları günümüzde çoğumuzun hasret kaldığı hikayelerden. Guido ve Dora'nın aşkı herkesin sahip olmayı istediği ama bulacağına inancının olmadığı o efsaneleşmiş hikayelerden. Dora'nın ailesinin tüm müdahalelerine rağmen her ikisi de aşklarının peşinden koşulsuzca gittiler. Ve bunun ne kadar doğru bir karar olduğunu filmin ilerleyen her dakikasında bir kez daha farkına varabiliyoruz. Guido bir eş ve baba olarak tüm esprili ve karizmatik kişiliği ile film boyunca yüzümde hep bir tebessüm oluşmasına sebep oldu. Hayata karşı pozitifliğini her koşulda korumayı başardı. Çoğumuz için mutsuz olmak, şikayet etmek çok kolay, mutlu olup hayattan memnun olmak çok zorken Guido pozitifliğini belki de yaşayabileceği en zor durumda devam ettirebildi. Yahudi kamplarındayken oluşturduğu o müthiş oyun belki de oğlu Giosue'nin hayatının tüm akışını değiştirmekle kalmayıp aynı zamanda biricik oğlunun psikolojik olarak en iyi şekilde bulundukları durumdan kurtulmasını sağladı. Hayata gülümseyerek, Guido'nun gözünden bakmak hiç zor değil. Buna tüm kalbimle inanıyorum. Ne kadar zor günler geçirirsek geçirelim her zaman bir çıkış yolu vardır. Eğer bakmayı bilirsek en olumsuz durumlarda bile mutlaka içimizi ısıtacak, bizi tebessüm ettirecek bir ayrıntı bulabiliriz. Arkadaşlarımız, ailemiz belki de mahalle bakkalımız... Herkes ama herkes bize gülümsemek için bir neden verebilir. Belki ufak bir 'günaydın' diye seslenilmesi bile yetebilir. Siz yeter ki gülümsemek, pozitif olmak isteyin elbet bir neden bulursunuz. Çünkü hayat gerçekten çok güzel.