Şans Sizinle Olsun

Bir topluluğu ayaklanmaya iten en büyük unsur, devletin sömürgeci politikasıdır; tıpkı Açlık Oyunları'nda da olduğu gibi. Eğer toplum, otoritenin onlara verdiği şeylerle yetinemiyorsa, daha fazla ister, hakkını arar; tıpkı romandaki sömürgeler gibi, tıpkı Türk halkı gibi. Son zamanlarda ülkemizin romandaki mıntıkalardan hiçbir farkı yoktu aslında. Devlet halkın mutluluğu için çalışmak yerine kendi halkını sömürmek için uğraşmaya başlamıştı. Nasıl ki romanda insan hayatı için yaşamsal önem taşıyan yemek yemek yasaksa, ülkemizde de halkın özgürlüğü ve refahı için yaşamsal değerler taşıyan şeyler yasaklanmaya başlamıştı. Mesela aynı romanda da gördüğümüz gibi düşünce özgürlüğünün önüne geçiliyordu ve hatta devlet halktan kendi yaptırımlarına boyun eğmesini istiyordu. Tıpkı mıntıkalardan seçilen kurbanlar gibi halk, devletin yaptırımlarına kurban gitmeye başlamıştı. Hayat devletin başındakiler için, romandaki geçit töreninden farksız olmaya başlamıştı; kendi süslü ve şaşalı dünyalarında oturdukları yerden onlardan korkan halkı izliyor ve bundan keyif alıyorlardı. Hatta daha da acısı hayatlarımızı oyuncaklarına çevirmişlerdi. Romandaki çok etkili bir nokta, otoritenin yarış alanını istediği gibi kontrol ediyor olabilmesiydi bence. Türkiye'nin durumu da aynen böyleydi. Baştaki otorite, oturduğu yerden insanların hayatlarıyla oynuyordu. Kimin kaç çocuk yapacağına, kimin sokakta nasıl dolaşabileceğine, kimin ne kadar maaş alacağına hatta kimin ne zaman öleceğine karar veriyordu. Tıpkı bir oyun alanı gibi hayatlarımızı kontrol ediyordu. Yerin altında kömür arayan madencilerin ne zaman orada can vereceğine karar veriyordu, kimin oğlunun ekmeği yolunda öleceğine karar veriyordu, hatta kimin babasız kalacağına karar veriyordu. Aynı romandaki gibi çok kolaydı insanların ölümünü izlemek. Ne fark ederdi ki? Ha bir eksik, ha bir fazla... Ve sonunda o gün geldi. Halk bu baskılara dayanamaz oldu ve kimi için bir ağaç uğruna, kimi için özgürlükleri uğruna savaşan bir kitle oluştu. O kitle ayaklanan her kitle gibi, hak ettiği değerler uğruna savaşlar verdi. O kitle, ayaklanan her kitle gibi yaşlı, çocuk, zengin, fakir, gençti. Bu kavga sığ görüşler için yalnızca birkaç ağaç içindi ve dalga geçer gibi "Bu ağaçlar yerine yenileri dikildi." dendi. Romandaki ayaklanma da yalnızca bir somun ekmek için değildi. Peki, kısıtlanan görüşler, sömürülen halk ya da katledilen haklar için ne yapıldı? Elimizden alınan haklarımız ve kısıtlanan görüşlerimiz için bir şey yapılmadığı gibi bir de göz göre göre halkın üstüne silahlarla, gazlarla gidildi. Devlet, aynı kurguda da olduğu gibi halkı için bir şeyler yapmak yerine masum insanları cezalandırmayı tercih etti ve halkından ona boyun eğmesini bekledi. Biz bir grup gençtik. Özgürlüğü için savaşan bir avuç genç... Otoritenin bizi koyduğu oyun alanında hayatta kalma savaşı veriyor, önümüze koyulan engelleri aşmaya çalışıyorduk. Yeri geldiğinde bir ağaçtı kavgamız, yeri geldiğinde elimizden alınan avlanma hakkımız, yeri geldiğinde ise bir somun ekmek... Tıpkı romanda da olduğu gibi biz ayaklandık fakat ne yazık ki bir işe yaramadı verdiğimiz savaş. Duyuramadık sesimizi özgür düşüncelere sağır beyinlere. Şimdi ise ayaklanmamızın cezasını çekiyoruz. Gerek aç kalıyoruz, gerek yollarımız yapılmıyor, gerek vergi üstüne vergiye maruz kalıyoruz, gerekse eğitim haklarımız kısıtlanmaya çalışılıyor ve biz de tıpkı mıntıkalar gibi bu duruma bir "Dur!" diyemiyoruz. Tek farkımız modern eziyet yollarına tabi tutulmamız. Biz de o mıntıkalardan biriyiz. Her sene binlerce farklı kurban seçiliyor ve farklı cezalara çarptırılıyor. Bazılarımız cezamızı düşüncelerimizden vazgeçerek ödüyoruz, bazılarımızsa sevdiklerimizden ve ne yazık ki şans bizimle olmuyor.