DÜNYANIN EN ZOR MESLEĞİ

Edebiyat dünyasıyla içli dışlı olan, yazar ya da okuyucu her kitlenin hayran olduğu isimlerdendir Franz Kafka. Babaya Mektup adlı eserinde, babasıyla olan ilişkisini kendi üslubuyla gözler önüne serer, yazar. Mektubu yazmıştır yazmasına Franz Kafka, içindekileri de mükemmel bir dille okuyuca aktarmıştır, ancak bu mektup hiçbir zaman asıl okuması gereken kişiye, yani babasına ulaşmaz. Yazar Babaya Mektup adlı eserinde yıllarca babasına biriktirdiği, içinde tutup yüzüne söyleyemediği öfkesini kusmuştur desek yanlış bir ifade olmaz sanırım. Kafka'nın bu kitapta yaşadığı şey iç mücadelenin tam tanımıdır bana sorarsanız. Kendi kendine anlatır, kendi kendine öfkelenir, kendi içinde üzülür bu mektupta. Kendince bir içini dökmedir bu belki de, daha fazla içinde tutamayıp kağıda dökünce rahatlayacağını düşündü birçok yazar gibi, kim bilir! Kitabı bitirdiklerinde her okuyucunun aklına aynı şeyler mi düştü, yoksa ben mi çok kötümser düşündüm bilemiyorum ama, tam klasik baba-oğul hikayesiydi bu mektup, benim için. Yoksa sadece benim çevremdeki baba ile oğullar mı bu haldeler? Öyleyse vay benim halime! Umarım bir yerlerde sorunsuz ilişkileri olan insanlar, babalar ve oğullar, anneler ve kızlar yaşıyordur. Durum o kadar vahim değildir bence. Özellikle yaşadığımız "modern dünya" adlı sahnede, tüm anne ile babalar evlatlarıyla sözde "arkadaşlık ilişkisi" kurmaya çalışıp, çocuklarını kendilerince kazanmaya çalışırlarken, Kafka'nın mektubundaki gibi sarsıcı duygulara rastlamak çok mümkün değildir sanırım, şimdinin modern ebeveyn-çocuk ilişkilerinde. Ben bu kitabı okumadan önce Franz Kafka'yı pek tanımıyordum açıkçası. Bana çok soğuk, donuk bir yazar gibi gelirdi. Mektubu okuyunca çok şey değişti tabii ki düşüncelerimde. Dünyanın en samimi insanlarından biri gibi geliyor yazar artık bana. Bunun en önemli sebebi, mektupta babasından sevgi dilenen küçük bir çocuk gördüm adeta. Bu çok etkiledi beni. Kafka çok öfkeli, bu bir gerçek ancak bunun ötesinde, öfkesinin nedeni de çok açık bir gerçek. Hangi çocuk istemez babasıyla ilişkisi kusursuz olsun, çok sevilsin, çok ilgilenilsin. Akay2 Öte yandan baba kavramı da taşıması kolay bir yük değil bence. Özellikle Türk aile yapısında, babalar sevgilerini açığa vurmamaları gerektiğini düşünüyor gibi gelir bana. Hepsi bu duruma programlanmışlar sanki. "Baba dediğin ağır olur, disiplin gerektirir bu meslek." İşin temelinde yatan sorun tam da bu nokta bence, babalık bir meslek değildir, istifa edemezsin, kovulamazsın, sırtına ağır yükler bindirilirse kaçamazsın. Önüne ne gelirse kabul edip, ona göre davranacağın, en doğru tepkiyi vermenin yine kendi elinde olduğu, en yüce unvanlardan biridir babalık. O yüzden aradaki dengeyi korumak çok zordur aslında. Yeri geldiğinde disiplin de gereklidir, duygulanıp çocuğunun önünde ağlamak da. Küçük düşmek gibi bir durumu yoktur babanın çocuğunun gözünde. Çünkü bir baba ne yapıyorsa en iyisini yapıyordur, ne yiyorsa en lezzetlisi odur, ne giyiyorsa en yakışıklısı odur çocuğunun gözünde. Öyle yücedir ki babalar, çocukluktan itibaren en fazla örnek alıp, özendikleri insandır. İyi ya da kötü davranış sergilemeleri önemli değildir, babadır ya o işte, tabii ki en doğrusu onun yaptıklarıdır, hemen aynısını yapmak lazımdır. Çocukken görülmez hatalar, büyüdükçe hatalar da büyür, kusurlar göze çarpmaya başlar, tıpkı Kafka'nın tecrübe ettiği gibi. Yukarıda da bahsettiğim gibi, çok ince ayrıntılarda gizlidir baba olmak. Dünyanın en zor "mesleğidir" bu yüzden. Babaya Mektup'u okumadan önce ben de bu kadar ayrıntılı düşünmezdim sanırım. Kafka'yı anlamak, onun yaşadıklarını düşünüp, dertlerini hissetmek çok şey değiştirir her insanda eminim. Bu yüzden her babanın okuyup, çocuklarına da okutması gereken bir kitap Babaya Mektup.