Bazen kendimizi hayata fazla kaptırıyoruz. Yapılmasının gerekli olduğunu düşündüğümüz tonlarca iş var. Devamlı bu "yapılması gerektiğini düşünülen" şeylerden dolayı uğraşıyoruz ve bitene kadar rahata çıkamayacağımızı düşünüyoruz. Halbuki hayat işlerin, güçlerin arasında yaşadığımız kadardır. Çünkü: İşler hiçbir zaman bitmeyecektir. "Şu ayı, haftayı çıkartayım sonra rahatım." cümlesini oldukça farklı varyasyonlarla duyarız. Ama bir ay biter öteki başlar ve her zaman yapılacak işler vardır. Ama insan da budur zaten. Sürekli, yapacak bir şeyler olmalı ki varlığımızın bir amacı olsun. Genelde bunu kısa ya da uzun vadeli hedefler koyarak yaparız. Fakat bu koyduğumuz hedefler bizi bazen "hayatı yaşamaktan" alıkoyar. Çünkü, hayat sadece iş değildir. Bazen gezip tozmak, arkadaşlarınla sinemaya gidip birer kahve içmek ya da sevgilini koluna takıp lunaparka gitmek bazen de efkarlanmaktır hayat. Halbuki, yalnızca hedeflerimize odaklanırsak ve devamlı çalışırsak hiçbir zaman hayatı tam anlamda yaşamış hissedemeyeceğiz. Bu yüzden hayatımızı işimizin bir parçası haline getirmek yerine işimizi hayatımızın bir parçası haline getirmeliyiz. Çünkü hayatı işi olmuş insanlar devamlı gerilim ve sıkıntı içindedir ve yaşamla dalga geçmek akıllarına gelmez. Oysaki Vladmir Kush'un hayata bakışı alaycıdır, sanki dalga geçer gibidir. O, kendini hayatın sıkıcı yoğunluğundan kurtarıp, hayata dışarıdan bakmayı öğrenebilmiştir. Tabloda bilardo oynayan iki ağaç görüyoruz. Böyle bir şeyi resmedebilmek, hatta düşünmek için hayatın koşuşturmacasından kendimizi soyutlamış olmamız gerek. Yukarıda bahsettiğim gibi, devamlı koşuşturup hayatta sadece işimiz varmış gibi yaşarsak böyle, hayatla dalga geçebilen, bir düşünce tarzımız olamaz. Ama insan bazen elinde olmadan kendini koşuşturmacaya kaptırmış ve başka bir şey düşünmezken bulabiliyor. İşte Sürrealist eserler burada devreye giriyor. Bize gerçeküstü olaylar göstererek, dinleterek, okutarak kısacası hissettirerek koşuşturmacadan biraz uzaklaşıp dinlenmemiz, rahatlamamız gerektiğini söylüyor. Tabloda sadece bilardo oynayan iki ağaç var dersek tabloya haksızlık etmiş oluruz. Tabloya bakınca aslında doğanın insana nasıl da iyi geldiğini biraz daha anlıyoruz. İnsan bu yeşil renklere bakmaya doyamıyor ve ben bakarken huzur buluyorum. Yeşil en sevdiğim renk de değil ama kesinlikle bakınca rahatladığım bir renk. Tablonun sadece görünen yüzünü değil aynı zamanda görünmeyen yüzünü de çok seviyorum. Görünmeyen yüzünden kastım da sürrealist kısmı. Normalde insanın aklına gelmeyecek, gerçek olamayacak türlü düşünceler sokuyor. Bir elma ağacının başka bir elma ağacına "gel kanka bir el bilardo atalım, kaybeden kazananın bir gün boyunca fotosentezini yapacak." demesi gibi. Size böyle gerçeküstü fikirler düşündürebilecek bir sanat akımı olması ne kadar güzel değil mi? O kadar güzel ki bir tabloya bakıp gerçekte var olamayacak şeyler düşünüp bazı anlamlar çıkarıyorsunuz ve bu kimseye saçma gelmiyor. Hatta bazen gerçek hayatta duyulsa dalga geçilebilecek yorumlar, düşünceler; bir tabloyla bir araya gelince ne kadar da uyumlu olabiliyor. Ne kadar tablodakilerin gerçek olmadığını düşünsek bile, belki biz bilardo oynarken ağaçlardan yapılmış olan istekalar da bizimle beraber oynuyor, eğleniyor, kaybedince üzülüyor. Yani kendilerini tablodaki ağaçlar gibi hissediyorlar. Bir tabloya bakmanın en güzel yanlarından biri bu işte. Sadece hayal gücünüzü kullanarak resmi, resim olmaktan çıkarıp ona hayat veriyor bir düşünce ekliyorsunuz. Sanki bir resme bakıp dalmışsınız ve kafanızda farklı dünyalar farklı evrenler kurup içinde resme istediğiniz şekli verip bir parçası olmuşsunuz. Bu yüzdendir ki; resmi yorumlayanlarda hep onların karakterinin parçalarından izler görürüz. Bu tabloyu farklı farklı insanlara gösterirsek eğer, kimsenin yorumu ve bakış açısı tamamen aynı olamaz. Belki ressamın, resmi ne düşünerek çizdiğini bulamayız bile. Çünkü; herkes baktığı tabloyu kendi yaşadıklarına, kendi çevresine, kendi değerlerine ve kendi isteklerine göre yorumlar. Berkay Yebrem