DİLSİZ DOSTLARIM

insan varsa hepsini sınıftan k açırmıştım. Kedi masanın üzerinde yatarken ben de ödevime kaldığım yerden devam etmiştim. Tıpkı 'deki Nello'nun köpeği Patraş'a olan düşkünlüğü gibi benimde hayvanlara olan düşkünlüğüm aslında genetik bir durum, eve getirdiğim kuşun, tavşanın, kaplumbağanın, köpeğin ve kedinin haddi hesabı yok. Tabii bu haSyevvagnillia Krıönp eevğdime barınma süresi sadece bir haftaydı sonra onları sahiplerine geri vermek zorunda kalıyordum. Evde hayvan bakmak konusunda annemi ikna etmek kolay olmuyordu ama babam da benim gibi olduğu için bu konuda yardımcı oluyordu. Gittiğimiz restoranlarda ve tatil yerlerinde de durum aynıydı, sipariş verdiğimiz yemeği sadece biz değil masamızın etrafında dolaşan kediler, köpekler de yerdi. Aslında genetik dediğim hayvan düşkünlüğümün asıl nedeni babam değil, rahmetli büyükbabamdı. Büyükbabamın Bursa'da içinde avlusu olan her bayram tüm sülalenin toplandığı bir çiftliği vardı. Hatta eskiden o avlunun bir kısmı ahır olarak da kullanılıyordu. Tavukların yemleri, kedi- köpeklerin yalları, ineklerin otları hep bu avluda verilirdi. Kurban bayramlarında bile kurbanlar bu avluda kesilirdi. Eski Doğu geleneklerini hala yaşatırdı büyükbabam, kesilen kurbanın başını duvara asardı ve sonrasında kendi sanatını konuştururdu. Duvara hayvanın kalan vücudunu çizer hepimize de nasıl çizdiğini gösterirdi. En son 2013'de çizdiği siluet hala giriş duvarında, çiftlik evinde büyükbabamdan kalan son izlerinden biri olduğu için kimse onu silemiyor. Büyükbabamın hayvan sevgisi o kadar fazlaydı ki, babamın onu Hac'a gönderme teklifini bile her seferinde "Benim burada dilsizlerim var onların sevabı yeter" diyerek geri çevirirdi. Kapısının önündeki hayvanları bırakırsa aç kalacaklarını, öleceklerini düşünürdü. Ama o dilsizlerin içinde bir köpek var ki, büyükbabam öldükten sonra bile bizim yanımızdan hiç ayrılmadı. O sadık köpek Topuz hala her bayram avluda kurduğumuz kahvaltı zamanı yanımıza gelir üstelik sabahları kahvaltıdan önce gerçekleştirdiğimiz bayramlaşma merasimlerimizi bile kaçırmaz. Aramızda kalsın Topuz neredeyse 30 yaşında ve benden büyük ama elini öpmem. Ailemizden biri olan Topuz maalesef geçen yıl amcamların da temelli olarak çiftlik evini terk etmesiyle, büyük bir boşluğa düşmüş durumda. Komşuların dediğine göre hala bizim senede birkaç kez gidebildiğimiz çiftliğin avlusun yatıp kalkıyormuş. Çiftliğin ve büyükbabamın en sadık dostu Topuz sanırım son anına kadar o avluda yaşayacak. Büyükbabamın Topuz'dan başka bir köpeği daha vardı; Ayaz, Topuz'a göre daha hırçın bir köpekti. Zaten o bizim bayram kahvaltılarına filan gelmezdi. Çiftliğinin önündeki arabaların başında ağır abi gibi dururdu. Çiftliğin boşluğuna alışamayan Ayaz evin dışında bulunan ahırın önünde yatıp kalkmaya başlamış. Ve bir gün ağaçtan sallanın zincire boynunu dolamış ve ölmüş. Komşuların çektiği fotoğraflar olmasa birinin onu öldürdüğünü düşüneceğiz ama doğruydu Ayaz resmen kendini intihar etmişti. Bunları yazarken bile o manzara geliyor aklıma ve içim ürperiyor. Bize bu kadar bağlanabilecek canlılar gerçekten sevgimizi, düşkünlüğümüzü fazlasıyla hak ediyorlar. Onlar hediye alınıp sonradan sokağa atılmayı, barınaklara terkedilmeyi, aç kalmayı hak etmeyen canlılar. Geçen sene gittiğimiz Çanakkale'de sokaklardaki hayvan sayısına çok şaşırmıştım çünkü büyükşehirlerde sokak hayvanları ıslah edildiği için bu yoğunluğun nedeni farklı olmalıydı. Kahvede oturan bir amcaya sormuştum bu sorumu, ve bana buraya gelen yazlıkçıların hayvanlara bakamayıp onları sokağa attıklarını söylemişti. Zaten köpeklerin büyük bir kısmının Golden türünden olmasından anlamalıydım. Hayatta anlamakta en güçlük çektiğim noktalardan biri bu olabilirdi. En yakın arkadaşın olabilecek bir canlıyı nasıl sokağa bırakabilirsin ki, yani bu insanlar hiç küçükken annesinin eteğine dolanıp ben hayvan istiyorum diye ağlamamış mı? İstedikleri sadece biraz yemek ve sevgi olan bu canlılara sahip çıkmak, dost olmak hayatta yaşayabileceğimiz en zahmetsiz mutluluk olabilir. Bu arada annemin evde hayvana ne kadar karşı olduğundan bahsetmiş olsam da şuanda sahip olduğumuz kedim Venüs en çok annemi seviyor ve geceleri onunla uyuyor. Belki bir yazımda da nemrut kızım Venüs'ü anlatırım. Ramee M. (2014). . Aylak Adam Yayınları K aynakça: Sevgili Köpeğim Dün sınıfa aldığım kedi