İNANCIN GÜCÜ

"Ne olduğumuza inanıyorsak oyuz!" diyor çoklu kişilik bozukluğu olan Kevin ya da Dennis demeliyim sanırım. Çünkü ikisi birbirinden tamamen ayrı ama aynı bedende yirmi üç karakterle beraber sıkışmış kişilikler. Parçalanmış filminden bir söz bu "ne olduğumuza inanıyorsak oyuz". Filmde bu kişilik bozukluğunu taşıyan hastaların insanın bir sonraki evriminin ilk ürünleri oldukları anlatılıyor bir nevi. Peki, gerçekten ne olduğumuza inanıyorsak o muyuz biz? Gerçekten beynimizi bu derece yönetebiliyor muyuz? Çoklu kişilik bozukluğu olan insanlar genellikle çocukluklarında travma yaşamış insanlardır, acıyı tatmışlardır yani, hem duygusal hem fiziksel açıdan. Kendi karakterlerinin kendilerini korumak için yeterli olmadığını düşünen, asıl bireyleri bastıran alter kişilikler çıkar ortaya. Korku ve korunma hislerinin bu kadar güçlü olması gözümü korkutuyor ve hatta dehşete düşürüyor bizi. Kendini korumak ve karakter yetersizliğini tamamlamak için ortaya çıkan, yaratılan, hem de kendi beynin tarafından yirmi üç farklı karakter. İnsan o kadar garip bir varlık ki, sınırlarımızı zorlayınca ortaya neler çıkabileceği konusunda aslında hiçbir fikrimiz yok. İnanç, korku, sevgi ve bizi şekillendiren bütün duygular... O kadar güçlüyüz ki aslında, hayatta kalmak için içgüdülerimizin yapmayacağı şey yok. Beynimizin yüzde birini kullanarak geldiğimiz nokta bütün diğer yaşayan canlılara diz çöktürüyor, peki ya daha fazlasını kullanmak için sınırlar zorlandığında yaşananlar? İnsanın beyin gücüyle fiziksel özelliklerini değiştirebilmesi... Bütün bunlar çok olağandışı görünüyor ama aslında tarihe baktığımızda bu durumun etkileri atasözlerimizden bile anlaşılıyor: "Bir şeyi kırk kez söylersen olur." Belki de gerçekten oluyordur. Sözlerin ve inançların gücü belki de bizim anladığımızdan ve anlayabileceğimizden çok daha fazlasıdır. İnsanın en büyük sorunu belki de bu gücü hafife almaktır. Büyük etkileri ve tamamlanmış resmi görmeden insanın kendi gücüne inanması bir hayli zor ve bu inanç eksikliğiyle kendimizi sınırlandırıyoruzdur belki de. Bir insanın yaşayabilmesi için nefes alması gerekiyorsa, beynin yaşayabilmesi için düşünmesi gerekir bence, beyni hayatta tutan ve işlevsel kılan da budur. Ve bunun kadar önemli olan şey ilk olarak insanın inanmasıdır, inandığı zaman insan ama bütün kalbiyle, her şeyi yapabilecek kapasiteye sahiptir o donanım vardır çünkü insanda. Herkesin dilinde olan bir söz var "İmkansız diye bir şey yoktur." Düşündüğümüz zaman ve bütün benliğimizle düşüncelerimize inandığımız, sarıldığımız zaman fark ederiz neyi yaptığımızı inandığımız ve neleri yapamadığımızı. Bu farkındalık bile bize ne kadar güçlü olduğumuzu gösterebilir. Buna bir örnek olarak şunu verebiliriz, bir şekilde sürekli duyduğumuz bir şarkının beynimize işleyip istemsizce kendini ezberletmesi. Hiç istemeden tamamen bilinçsiz bir şekilde bir sürü kelimeyi ve hatta melodisiyle kısa bir sürede üstelik, ezberleyebilecek bir kapasiteye sahipsek, bir de bunu istemli bir şekilde kullandığımızı düşünün. Belki de anormal veya hasta diye tanımladığımız bireyler, beyinlerinin yüzde birini değil de daha fazlasını çalıştırabilmiş sınırları istemli veya istemsiz zorlanmış insanlardır. Ve belki de bizim onlar gibi olamamamızın sebebi hiç sınırlarımız zorlamamamızdır. Mesela filmdeki karakterin ilk alter kişiliği annesinin ona düzenli bir çocuk olmadığı için şiddet uygulamasıyla ortaya çıkıyor ve ilk karakter son derece titiz ve düzenli olan Dennis. Bunun dışında yirmi üç farklı karakterden birisinin diyabeti var, daha doğrusu diyabeti olduğunu düşünüyor ve fiziksel olarak da o karakter ortaya çıktığında gerçekten diyabet iğneleri kullanması gerekiyor. Beynin ve sadece düşünmenin ve inanmanı vücudun şeker oranına bile bu şekilde etki etmesi, gücün ve güçlü dediğimizin bir başka sınırı ve aslında beynin mucizelerinden sadece bir örnek.