Bir Bardak Çay

Çoğuna göre hüsrandır kar. Soğuk insanları mutsuz eder ve evlerine hapseder içleri kaynasa bile. Yapılacak pek bir şey olmadığından da sıkıcı geçer birçok insana göre kış ayları, yaz aylarına nazaran. Buna rağmen, kendimi tam olarak bir kış aşığı olarak adlandırsam hata yapmış olmam sanırım. Yine günlerden bir gün, bir dans ritmiyle gökyüzünden aşağıya doğru süzülen ve onları rahatsız edecek herhangi bir rüzgar olmayan bir havada, kar tanelerini izliyor bir yandan da kahvemi yudumluyordum. Biranda aklıma ormanlar geldi. 'Ne güzellerdir şimdi kayın ağaçları bembeyaz örtünün üstünde' diye düşünüyordum kendi kendime. 'Ne duruyorsun ki?' dedi içimdeki ses birden. Bende durmadım. Hızla çantamı hazırlamaya koyuldum. Çadırımı, uyku tulumumu, matımı, su mataramı, kamp ocağımı, yemek setimi; meşe ağacından kendi ellerimle yaptığım bardağımı karların üzerine uzanıp bir çay içebilmek umuduyla koydum çantama. Şimdi her şey hazırdı. Sabaha yola çıkmak üzere, iyi geceler dileyip kendime, uykuya daldım. Otostopla yolculuk yapacağımdan, nereye gideceğime dair bir fikrim olmadan çıktım yola. Ama güzel bir ormana gitmek istememden ve ne zamandır aklımda olduğundan, Yenice Ormanları'nı seçtim kendime hayallerime ortak olması için ve Karabük'e doğru yola çıktım. Güzel ve hızlı bir yolculuğun ardından, teşekkür edip, anayolda ormana girmek üzere indim arabadan. 4 kilometre yürüyeceğim aklımdan geçmezdi doğrusu. Boylarıyla sanki birbirleriyle yarışıyor gibi gözüken kayın dostlarım sanki beni selamlamaya durmuşlardı girişten itibaren. Sanki hepsi benim geleceğimden haberdar, umutla bakıyorlardı yollara. Tek tek her birine dokunmak istiyordum, ki yapabildiğim kadarına yaptım yürüyüşüm boyunca. Sırtımda çantamla, karda yürümek biraz zor oluyordu elbette fakat öyle güzel bir atmosferdeydim ki hiç durmak istemedim. Kendime güzel bir kamp alanı buldum çadır kurabileceğim bir düzlük tabi kive çantamdan küreğimi çıkarıp çadırımın boyu kadar temizledim karı. Karşıdaki şehvetle duran dağı, uyanıp çadırımın kapısını açtığımda görmek istememden dolayı, o şekilde konumlandırarak kurdum çadırımı. İçerden tekrar test ettim elbette doğru açıyla mı duruyor diye. Eşyalarımı yerleştirdim ve yemek yapabileceğim, ısınabileceğim, çay demleyip içebileceğim ve en önemlisi bakıp hayal kurabileceğim, çıtır çıtır yanan bir ateş yakmak için kuru odun bulmaya çıktım. Ateş bir kampın vazgeçilmezidir. Islandığınızda kuruyacağınız, yemek yapacağınız, ısınacağınız tek kaynak yakabileceğiniz ateştir. Eğer hayatta kalma mücadelesi veriyorsanız, ateşsiz bir hiçsiniz demektir. Kış aylarında ormanın gerçek sahibi dostlarımızın da yiyecek bulması zorlaşıyor elbette ve sizi görüp kafaları karışmaması için de ateş muazzam bir yoldaş oluyor. Evet ateş çok önemlidir fakat kışın kuru odun bulmak da bir o kadar zordur. Ayakta kalmış ama ölmüş ağaçları tespit edip kesmeniz gerekiyor. Her şeyi bir yana bırakalım, kurumuş ama ayakta duran ağacı tanıyacak bilgide olmayan insanların, ormanda kamp yapmaları doğru değildir. Tecrübelerimden yararlanarak kolay zamanda, işimi görecek kadar odun buldum ve çadırıma döndüm. Hava artık kararmıştı. Ateş yakıp, biraz ısınıp, hızlı bir yemek yapıp uyumaya karar verdim. Yarın tüm ormanı gezmek istiyordum. Sabah, şehirde olsam nefret edeceğim ama orada sesi bülbül gibi gelen bir karga dostumun haykırışlarıyla uyandım. O bile o kadar mutlu etti ki beni. Havada muhteşem bir orman ve kar kokusu vardı. Yavaşça, hiç acele etmeden, belki milimetrelerle açtım çadırımın kapısını. Karşımda tüm heybetiyle karlı bir dağ duruyor, eteklerindeki kayalıklardan aşağıya doğru şelale akıyor, ve eteklerindeki kayın ağaçları selamlıyordu beni. Bir süre hiç ses çıkarmadan, hareket etmeden izledim bu manzarayı. Bob Ross amcamın resimlerinin içindeydim sanki. Sanki şuraya da birazcık çalılık koymuştu kendisi. Kalkıp hazırlandım ve yürüyüş için yola koyuldum. Ormanda yürürken her attığınız adıma dikkat etmeli, her adımda daha fazla detay aramalısınız. Rastgele geçtiğiniz, önem vermediğiniz bir detay, tüm varoluşçu felsefecilere taş çıkaracak kadar anlam yüklüdür. Bir kayanın üzerinde duran dışkıya baktım uzun bir süre. Bir domuzun dışkısıydı bu. İçinde bir meyvenin çekirdekleri duruyordu. Nerede yedi bu meyveyi bilinmez ama bu çekirdekler toprağa karışacak, yağmur onu besleyecek, güneş ona ışık olacak ve orada yeni bir ağaç bitecek. O ağaç meyve verecek, bir domuz onu yiyip gidecek. Bu döngünün içinde olduğumu bilmek bana büyük huzur veriyor. Biliyorum ki ben bu döngünün bir sonucu-parçasıyım. Dönüş yolunun tam yanında bir kuşburnu ağacı gördüm. Birazcık yanıma alıp çadırıma döndüm. Geceme yaren olacak güzel bir ateş yaktım, yemeğimi yapıp yedim. Çantamın bir köşesinde hep hazır ettiğim çaydanlığımı çıkardım, içine su koyup kaynattım. Özenle topladığım kuş burunlarını içine atıp kaynamasını bekledim. Hiç üşütmeyen buz gibi bir soğuğun içindeydim. Üzerinde el emeğim olan, attığım her zımparanın izini gördüğüm bardağımı çıkarıp birazcık kuşburnu koydum. Kitabımı elime aldım, mis gibi kokan ormanda, kuş burnu tadıyla, meşe dostumun altında ilk sayfasını çevirdim.