Avrupa'da Yedi Gün Beş Ülke

Küçüklüğümden beri çok fazla yabancı kitap okuyup, dizi ve film izlediğim için hep Avrupa ve Amerikan kültürlerine, mizah anlayışına çok aşina olduğumu hissettim. Hep onların haberlerine Türkiye'ninkilerden daha çok ilgi gösterdim. Bu yüzden sanırım iki uzun sene sonunda Avrupa'ya tekrar ayak bastığımda içimde oraya gidene kadar anlamadığım- bir boşluk, bir bıkkınlık oluştuğunu hissettim. Sanki Türkiye'den başka sadece orada tattığım farklı bir düzen, bir huzur ve ne yapman gerektiğini bilme hissi vardı. İnsanlar daha düzenli, kurallı ve daha katılardı. Herkesin yapacağı bir işi, olması gereken bir yer, bir amacı vardı. Genel olarak yurtdışından Türkiye'ye gelen insanlar "Türkiye, Avrupa gibi değil, her an her şey olabilecek gibi hissediyorum." gibi şeyler söylüyor. Evet, Avrupa öyle değildi. Her şey planlıydı. Gezimize İstanbul'dan Lüksemburg havaalanına uçarak başladık. Lüksemburg havaalanına inip, pasaport kontrolünde beklerken 40 kişilik -oldukça sesli-Türk grubumuzla diğer yolcular arasındaki fark oldukça belirgindi. Diğer herkes sessizce sırasını bekliyor; bizse hararetle bir şeylerden bahsediyor, gülüşüyorduk. Daha sonra rehberimiz bizi karşıladı ve otobüsümüze bindik. Herkes otobüse bindiği ve her şey hazır olduğu halde; süremiz dolana kadar park yerimizden ayrılmamız yasak olduğu için dört dakika boyunca yola çıkmadık. Çünkü burası Avrupa'ydı ve her şey daha kurallıydı. Sonraki dört saat boyunca sonsuz yeşil tepeler ve ara sıra yolun kenarında beliren küçük ve şirin köylerin arasından geçerek Paris'e yol aldık. Paris'e vardığımızda saat akşam dokuzu geçiyordu, hava kararmıştı. Bu yüzden her saat başı yapılan ışık gösterisini izlemek üzere Eyfel Kulesi'ne doğru yola koyulduk. Daha sonra Paris'in loş ışıkla aydınlatılmış caddelerinde kısa bir tur yaptık, otelimize döndük. Bir sonraki sabah uyandığımda son yılımı dilini ve kültürünü öğrenerek geçirdiğim bu ülkenin başkentini keşfedeceğim için oldukça heyecanlıydım. İki gün boyunca Paris'in en önemli noktalarını gezdik: Eyfel Kulesi'nin ikinci katına çıktık, Seine Nehri'nde tekne turu yaptık. Notre Dame Kilisesi, Louvre Müzesi, Montmarte'daki Ressamlar Tepesi ve Disneyland'e gittik. Paris'teki son akşamımda, akşam yemeğinden sonra bu sıkıştırılmış program arasında çok detaylı tanıyamadığım, şehrin daha az bilinen yanını görmek için önce Champs- Elysees caddesinde, daha sonra Paris'in dar arka sokaklarında tek başıma yürüyüşe çıktım. Bu moda, sanat ve tarih kokan şehrin havasını orada bulunduğum kısa süre içinde içime çekmeye çalıştım. Sonraki sabah Belçika'ya gitmek üzere erkenden hareket ettik. İlk durağımız çok güzel bir Ortaçağı kenti olan Brugge oldu. Küçük ama, tarihi ve mimari açıdan zengin bu kenti biraz turladıktan sonra babam da yemek konusuna çok meraklı olduğu için Belçika'nın ünlü yemeği olan Moules-Frites (Midye-patates kızartması) yiyip, Belçika birası içmek için şehir meydanındaki restoranlardan birine oturduk. Öğle yemeğinden sonra Belçika'nın başkenti olan Brüksel'e doğru yola çıktık. Brüksel'de ünlü Manneken Pis (İşeyen Çocuk Heykeli)'i görmeye gidip hemen yanındaki çikolata dükkanından alışveriş yaptık. Daha sonra Brüksel'in şehir meydanı olan Grand Place'a gittik. Belçika'daki gecemizden sonra sabah, rotamızı dünyaca ünlü Hollanda'nın başkenti Amsterdam'a doğru çevirdik. Amsterdam, iki yıl önce kuzenim Zeynep'le oraya gittiğimizde kalbimde gerçekten yer etmiş, beni büyülemişti. Tüm o kanallar ve kanal boyundaki birbirine yapışık, dışardan dapdaracık ama birbirinden şirin gözüken evler... Ama sanırım Amsterdam'da en çok sevdiğim şeylerden biri de insanlardı. Hepsi oldukça arkadaş canlısıydılar. Ayrıca çok da ilginç ve farklıydılar. Diğer birçok ülkede yasak olan şeylerin burada yasak olmaması sanki bu insanları daha da ehlileştirmişti. Birçok şey serbestti ve bu nasılsa insanları birbirine karşı daha saygılı ve şehri daha yaşanası kılmıştı. En azından turist olarak gittiğim iki seferde bunu hissettim. Sonraki gün sanırım gezide en beklenmedik şekilde çok beğendiğim, Hollanda'nın okyanus kıyısında bulunan turistik köyleri Marken ve Volendam'a gittik. Hepimiz deniz kıyısında bulunmanın, denizden esen hafif rüzgarı yüzümüzde hissetmenin, suyun dinginlik veren sesini dinlemenin verdiği huzuru öyle ya da böyle biliriz. Hayır, ama burası öyle değildi. Daha önce başka bir yerde görmediğim kadar berrak sular, uçsuz bucaksız kıyılar, burada yaşayan Hollandalılar ve şirin evleri, sokaklarıyla Marken- Volendam gerçekten hayatımda gittiğim en huzur dolu yerlerdendi. Bir sonraki gün artık turumuzun sonuna yaklaşırken yol üzerinde Köln'de kısa bir mola verip, devasa büyüklükteki Köln katedrali ve modern sanat müzesi olan Ludwig Müzesi'ni gezdikten sonra son durağımız olan Lüksemburg'a doğru yola koyulduk. Otelimiz ilk defa şehrin dışında değil, tren garının tam karşısında eski ama oldukça şık bir oteldi. Beni yine şaşırtan şey ise Lüksemburg'un bir vadi şehri olduğunu görmek oldu. Çok küçük olan şehir merkezi normal seviyede olsa da birçok ev yemyeşil vadinin içinde, huzurlu bir sessizlik içerisindeydi. Lüksemburg-Fransa-Almanya sınırında olan Schengen ve Remich kasabalarını da gezdikten sonra artık çok yoğun ve hızlı geçen Avrupa turumuzun sonuna gelmiştik. Çok yorulmuştuk ama gerçekten çok fazla yer görmüştük. Havaalanına dönüp güvenlik kontrolünde Türkiye'dekilerden çok daha sert olan havaalanı polisinin Hollanda'dan aldığımız peynirleri uçağa almayı reddedişi, bavulumuzdaki şarabın kırılıp her yere dökülmesi - Fransa'da bize çok kaba davranan garsonlardan bahsetmeden de geçmek istemiyorum- de eklenince artık yorulduğumu hissettim. Evet, Avrupa çok güzel ve ilham vericiydi. Çok fazla yeni şey görmüş ve öğrenmiştim. Ama ilk defa İstanbul'a inip ülkemizin tanıdık, kargaşa içindeki kalabalığına karışırken; eve döndüğüme mutlu oldum ve her ne kadar karmakarışık ve daha düzensiz olsa da ülkemi sevdiğimi fark ettim. Selin Somuncu