Yaşama Dönüşen Kararlılık

Son blog yazım için çok eskilerden, daha doğmamış olduğum zamanlardan bir film seçtim. Adını başrol oyuncusundan alan film: ''Leon''. Daha önce, sanırım ortaokul zamanlarımdı, izlediğim bu film aradan neredeyse on yıl geçmesine rağmen hafızamda öyle bir yer edinmiş olacak ki bir anda bununla ilgili bir şeyler yazmalıyım dedim. Filmi genel hatlarıyla bilmeme rağmen tekrar izledim ve tabii ki küçükken anlayamadığım birçok şey netleşmiş oldu. Konusundan bahsetmem gerekirse: Hayatı kendi kuralları üzerine kurulu, sert, tetikçi olarak yaşamını sürdüren yalnız bir adamın; Mathilda adında ailesini kaybetmiş, küçük bir kızla yollarının kesişmesini ve ikisininde hiç alışık olmadıkları bir dünyaya kapılarının açılmasını anlatıyor. Film, bana göre insana özgü olan iki konu üzerinde yoğunlaşmış: Kararlılık ve sevgi. Ailesinin kendi gözleri önünde öldürülmesine şahit olan Mathilda, büyük bir şansla ve Leon'un, her ne kadar kendisiyle çelişerek son anda karar vermiş olsa da, beklenmedik bir şekilde onu kurtarmasıyla hayata tekrardan tutunuyor. Bunun üzerine kendini ona borçlu hisseden Mathilda bunu bir şekilde ödemek istiyor ve gidecek başka kimsesi olmaması nedeniyle Leon ile kalmak istiyor. İşte tam da bu noktada kararlılık iyiden iyiye kendini hissettirmeye başlıyor. Ortada duygusuz, sert ve sadece kendi için yaşayan yalnız bir adam var ve onun tam zıttı olan sevgiye muhtaç, hayata tutunmaya çalışan küçük bir kız var. Elinde hiçbir Babaoğlu 2 şeyi, hiç kimsesi kalmamış bir kızın müthiş kararlılığı ile kendi hayatını yoktan var etmesini hayran olarak izledim. İzlerken de kendimi onun yerine koymadan edemedim. Benim hayatım o şekilde altüst olsaydı ne yapardım? Mathilda kadar kararlı olup yoluma tekrardan daha güçlü bir biçimde devam edebileceğimi pek sanmıyorum. Etrafıma ve daha da önemlisi kendime baktığımda başımıza o kadar büyük şeyler gelmemesine rağmen kendimiz için bile ısrarcı olamıyoruz, istediklerimizin peşinden gidecek cesaretimiz yok. Kendi hayatlarımızı her zaman olaylara veya başkalarına teslim ederek yaşamaya çalışıyoruz. Sanki kendi hayatlarımıza yoldan geçerken şöyle bir uğramış yabancı gibiyiz. Çok az insanın hayatla bu denli mücadelesi var ve bende fark ettim ki onlardan uzağım. Kendi hayatımı olayların akışına bırakmış uzaktan izliyor gibiyim. Küçücük bir hata, bir yenilgi beni yolumdan edecekmiş gibi... Mathilda'nın o minik bedenine sığdırdığı yaşama tutunma isteği kararlılığının peşinden gitmesinden kaynaklanıyor. Bana verilen tek bir hayatı oluruna bırakarak yaşayamam. Şartlar ne olursa olsun, binlerce kez yere düşsem de tekrar ayağa kalkıp her şeye yeniden belki de daha farklı bir biçimde başlamak zorundayım. Bu hayat benim! Aslında ortada yine kararlılığın getirdiği bir sevgi var. Çok büyük... Öyle bir anda oluşan bir duygu değil. Mathilda parçalanmış bir ailenin içinde büyüyen, hiçbir zaman kendini değerli hissetmemiş bir kız. Leon ise hayatı boyunca yalnız yaşamış, kendi kendine yettiğini düşünen bir adam. İkisinin yollarının kesişmesiyle ortaya müthiş bir sevgi çıkıyor. Mathilda her ne kadar bunu aşk diye adlandırsa da aslında kendisine ilk defa iyi davranan birinin olması ve yine ilk defa birinin onu koruyup kollamasından doğan bir sevgiye bağlanmış durumda. Leon ise hayatında o zamana kadar görmediği bu sıcaklığa kayıtsız kalamıyor ve aile olma kavramına duyduğu özlemden dolayı kendini Mathilda'ya bağlı hissediyor. Herkesin doğası gereği hayatında böyle bir sevgiye ihtiyacı var. Bu hayat tek başına devam etmiyor, etse bile çok zor. Ben de çoğu zaman kendi ayaklarım üzerinde duracağım diye insanlardan uzaklaşıyorum, sanki kimseye ihtiyacım yokmuş gibi. Bazen de kaybetme korkusu yüzünden sevmemeye Babaoğlu 3 çalışıyorum, bir anlık mutluluk sonunda bir şekilde yerini kocaman bir kayba bırakacak diye bu duygudan uzak duruyorum. Görünen o ki bu hayat sevgisiz yürümüyor. Herkesin hayatında onları tamamlayacak insanlara ihtiyacı var. En önemlisi de sevginin gücü olduğu takdirde insan tüm zorluklara göğüs gerebilir. Bu film öyle güzel yansıtmış ki hayatımdaki tüm yanlışlarımı durmadan kendimi sorgulamama sebep oluyor. Her hareketimde aklımın bir köşesi Mathilda'yı düşünüyor, ''Pes etme! Hiçbir şey bitmedi. '' diye fısıldıyor bana. Bunun sayesinde de hemen devam etmek zorunda olduğumu hatırlıyorum. Her zaman zorluklar var fakat onlardan kaçmak veya kalıp inatla hayata tutunmak bize kalan bir seçim. Bana kalırsa hayatınızda desteğini hissettiğiniz, her koşulda sizinle olan insanlar varsa yaşama tutunup yola onlarla devam etmek yapılacak en akıllıca seçimdir.