YILLARMIŞ ÖMÜRLER

"Yaşıyorum, yaşadığımı biliyorum; bunu bu gece veya yarın ya da öbür gün unutmamalıyım."(Bradbury 2015, s. 27) Bir insan en fazla ne kadar yaşayabilir? Ortalama seksen doksanları bulan bu kısacık ömrü nasıl harcıyorsunuz peki? Her gününüzü dolu dolu geçirerek mi, yoksa geçmişe dönmek için yanıp tutuşarak mı? İnsanoğlunun ne kadar doyumsuz ve tatminsiz olduğunu herkes bilir. Her zaman elimizde olmayanlara daha çok kıymet veririz. Elimize geçen fırsatlardan çok kaçan fırsatları düşünürüz. Yazın kestane yemeyi, kışın karpuzu özleriz. Yağmur yağarken sıcacık güneşe hasret duyar ve güneşli günlerde sonbaharın o yağmurlu ve turuncu günlerini ararız. Genç yaşlarda büyümeye heveslenir, yaşlandıkça gençliğimize dönmeyi arzularız. Anlayacağınız hiçbirimiz ne olduğumuz yerden memnun olmayı beceriyoruz, ne doğduğumuz insanı bütünüyle sevebiliyoruz, ne de geçmişimizin peşini bırakabiliyoruz. Bütün bunlara rağmen, zaman acımasızlığından hiçbir şey kaybetmiyor. Aman vermeyen bir nehir gibi hızla akıp gidiyor. Ona karşı yüzmeye çalışanlar bitap düşüp, derinliklere gömülürken; akışına bırakma cesaretini gösteren çok az kişi çıkıyor. Doğduğumuz kişiyle savaşıyoruz mesela. Neden daha güzel değilim? Neden daha zengin değilim? Neden onun gibi değilim? Oysa bu konularda zaten bir seçme şansı bize sunulmadı. İsyan etmek sizce de çok anlamsız değil mi? Evet, anlamsız ama her birimiz ister istemez bu yanılgılara düşüyoruz işte. İster istemez hayatlarımızın çok anlamlı zamanlarını bunlar için üzülerek geçiriyoruz. Oysa hayatta çok daha güzel şeyler var. Güneş doğarken, ayın gidişine üzülmemeli insan. Anın keyfini çıkarmalı. Akıp giden zamanla baş başa vermeli. Aksine koşmak size sadece vakit kaybettirir. Üstelik bu dünyada zamandan daha kıymetli hiçbir şey yokken. Sorun büyüklerinize isterseniz. Size; sizin yaşınıza dönmek için her şeyi vereceklerini söyleyeceklerdir. Oysa bu mümkün değil. Herkesin kum saati yalnız bir kere akıp gidecek. Zamanla ilgili bütün bu bildiklerimizle yapmamız gereken; onu doya doya yaşamak. Hepimizin pişmanlıkları ve değiştirmek istedikleri var. Ben mesela geçmişe dönüp, kırdığım insanları kırmamak isterdim. Yaptığım yanlışları geri almak isterdim. Ama bu mümkün değil maalesef. O yüzden size de kendime de tavsiyem, geçmişi affetmek. Geçmişinizi affedin ve bütün hayal kırıklıklarınızı ve pişmanlıklarınızı; ders alınmış birer anı olarak hatırlayın. Ardından da yolunuza yıllanmış şaraplar gibi, daha bilgili ve daha sağlam adımlarla devam edin. Yeni bir gün daha görmüş olduğunuza şükredin mesela. Asla ölmeyecekmiş gibi ama ölümü unutmadan yaşayın. Ray Bradbury'nın Karahindiba Şarabı romanında daha on iki yaşında olan Douglas Spaulding, yaşına rağmen bize ders verir nitelikte bir hayat sürüyor. Her gün doğan güneşi sıkılmadan ve gülümseyerek karşılıyor bu çocuk. Bir zaman makinesi inşa edip, geçmişe dönmek için durmadan çabalayan komşularının uçuk hayallerine kapılmadan; gününü yaşamanın değerini biliyor. Öyle ki, benim gibi geçmişin bitmek bilmeyen anılarına kapılıp duran biri için bile, o yaşında önemli bir örnek oldu Douglas. Doyasıya tadını çıkaramadığım ilk aşkıma, bir şekilde aramızın açıldığı eski arkadaşlarıma, hiç yoktan üzüldüğüm geçmişime bir özür borçlu olduğumu ondan öğreniyorum. Oysa, bütün bunları sindirip, affedip bugününe bakmalı insan. İşte ben de bunu yeni öğreniyorum. Aranızda benim gibi bunu yeni idrak edenler varsa, Douglas'ın bu tavsiyesini siz de göz ardı etmeyin. Bugünler size daha çok şey vaat eder. Yepyeni fırsatlar, yepyeni insanlar sunar. Eğer gözünüzü geçmişten ayırmayı başarır, bugünün güzelliklerine ve hatta kalp kırıklıklarına bile gözlerinizi açarsanız; çok daha fazlasına sahip olursunuz. Geçmişin puslu anıları yerine yepyeni ve taptaze şeyler görürsünüz. Üstelik bu defa geçmişinizden aldığınız derslerle, üzerinde seçme şansınızla olan konularda daha doğru adımlar atabilirsiniz. Bugünler de bir gün geçmişin bir parçası olacak. Bugünleri kaçırdığınıza da üzüleceksiniz. Bunun yerine, geçen günleri ardınızda bırakın ve bugünlerin de geçmemesi için ilk gün aydınlandığında harekete geçin. Doya doya yaşayın. Çünkü kimsenin bu hayat oyununda ikinci bir şansı olmayacak. Carpe diem! 1