SAKIN

"Bence gitme Deniz. Yani git de, anca kitabını imzalatırsın zaten. Sid taklidi falan yapma hani." Bu sözler onun masasının önündeki kuyruğa girmeden önce söylenmişti. Henüz lise ikideydim. Meraklarımı ve yeteneklerimi en çok gösterebildiğim zamanlardı. Gerçi hala yeni yetenekler keşfettiğimi görüyorum kendimde fakat hayatımın çeşitli dönemlerinde belli yeteneklerimin baş gösterdiğini düşünüyorum. O zamanlar müzik yarışmalarına katılmaya yeni başlamıştık. Mayıs ayında gideceğimiz müzik yarışmasına Santana'yla hazırlanıyor, okulun bitmesiyle beraber hemen Göztepe- Karşıyaka vapuruna biniyor, sadece yarışmada çalacağımız iki şarkıyı dinliyordum 55 dakika deniz ve karayolu boyunca. Eve gidince biraz kardeşimle oynuyor, sonrasında hemen amfiye gitarımı bağlayıp çalmaya başlıyordum. Nisan ayım bu şekilde geçmişti. Mayıs ayına geçip müzik yarışmasını anlatacağımı düşündünüz belki de. Ben aksine Mart ayına dönüp hayatımda tecrübe ettiğim önemli bir olaydan bahsedeceğim. O zamanlar yazmıyordum. İki sene sonra yazmaya başladım Yekta Kopan'la tanıştıktan sonra. İşin doğrusunu söylemem gerekirse Öykü'yle tanıştığımda yazmaya başlamıştım fakat üslubumun Yekta Kopan'a benzediğini söylemişti bana Öykü. Peki Öykü kim? O, bu yazının konusu değil. Belki başka bir zaman anlatırım onu da. Ama dediğim gibi, o zamanlar hiç yazmıyordum, hayatımda hep sesler vardı. Ben o zamanlar taklit yapıyordum. Hala yapıyorum ama o sıralar bir hayali kurmaya yeni başlamıştım ( O hayalimi kovalamaya devam edeceğim). Sınıf arkadaşlarımı, öğretmenlerimi, güvenlik görevlilerini ve esnafları taklit ediyordum. En çok öğretmenleri taklit ediyorum ve bazen bu başıma sorunlar açıyordu. Bir keresinde yabancı bir biyoloji öğretmeni beni ders başlamadan müdürün odasın yollamıştı. Sağlık olsun. Nedendir bilmem ama insanların konuşmaları ve surat ifadeleri, hareketleri bana daima ilgi çekici gelmiştir. Dünyada çeşit çeşit insan var ve hepsi birbirinden farklı. Hiçbir insandan bir tane daha görmedim, ikizler bile farklıdır birbirlerinden. Taklit vasıtasıyla en azından kendimi, diğer insanların görünüş ve seslerini onlara göstermek için kullanabiliyordum. Beni görenler genelde taklit yeteneğimi takdir edip bana oyuncu olmamı önermelerine rağmen hiç aklıma gelmedi tiyatroyla uğraşmak. Aslında İngilizce drama kulübüne girmiştim lise birdeyken. Drama bana düzensiz ve doğaçlama gelmişti: Her gün yaşadığım hayatın kendisi. Zaman kaybettiğimi düşünüp ayrılmıştım, hayatın kendisinde drama yapıp bir de drama kulübünde olunca insan sıkılıyormuş. Onun yerine yine yapmaya alışık olduğum taklitleri yaptım. Amerikan filmlerinin beceriksiz ve bu yüzden komik olan dublajları, ( Tahmin edersiniz, bir küfür yerine her zaman "Lanet olsun adamım!" gibi ifadeler kullanırlar.) animasyon filmlerinin oldukça başarılı dublajları, beni her zaman kendine çekmişti. Bilgisayarın başına geçip televizyon reklamlarında duyduğum seslerin, filmlerdeki seslendirme sanatçılarının kim olduğunu araştırmaya başladım. Yekta Kopan'ın kim olduğunu o zaman daha iyi anladım. Seslendirmedeki başarısını bilmeden önce, o benim için NTV'de Gece Gündüz isimli programın tatlı ve mütevazi sunucusuydu. 27 Mart gününü bana hiç unutturmadı Yekta Kopan. "Sakın onun önüne gidip taklit yapma" diyen arkadaşımı da unutmadım tabii ki. Sıraya girdim, sıramı bekledim. Aile Çay Bahçesi'nin ilk iki sayfasını okudum bu sırada. İki kız kardeşten küçüğünün sorduğu birtakım sorular vardı, hoşuma gitmişi. Sıranın bana geldiğini fark etmemişim. O an geldiğinde ilk kelimelerim Deniz Yüksel'in ağzından çıksa da, sırada bekleyen insanların canı sıkılırken Şimşek Mcqueen, Sid, Aslan Alex benim yerime onunla konuştular. O şaşırmış görünüyordu, imza etkinliğinden sonra benimle konuşmak istediğini söyledi. Çok heyecanlanmıştım.- Seslendirmeyle uğraşmak istiyorum Yekta Bey! Bu işi yapmayı gerçekten çok isterim! - Gerçekten senin gibi gençlere ihtiyacımız var, dublaj sektörü gitgide zayıflıyor ve ayakta tutmaya çalışıyoruz. İleride benim yerimi almalısın. Günün ilerleyen saatlerinde söyleşi yapılacaktı. Onunla röportaj yapacak olan öğrenci çoktan belirliydi ama ben en önden izlemeye kararlıydım. Söyleşi bittikten sonra güzel bir kız öğrenci çiçeği getirdi, Yekta Kopan güçük bir konuşma yaptı. Seslendirme ve dublaj hakkında konuşurken "Benim yerime geçecek Deniz'i alkışlamanızı istiyorum. İleride iyi bir seslendirme sanatçısı olacak." deyince, benim halimi düşünün zaten. Öyle bir gün, öyle bir anıydı. Yekta Kopan'ın Sakın Oraya Gitme adlı kitabını okurken dikkatimi hiç toplayamadım, ne yalan söyleyeyim. İnsanların peşinden koşmaları gereken hayalleri olduğunu, aksine sormamaları gereken soruları sormalarının önemini anlattığını varsaydığım bir kitabıydı bu. "Sakın" diyenlere inat, daha da soruyor, daha da cürret ediyor, daha da yeni anlamlar bulmaya devam ediyorum.