BİR ÖZÜR MEKTUBUYDU

Aşk nedir? Tuhaf şeydir aşk, çok tuhaf. Gelip geçici bir heves yahut kalbine saplanıp kalan bir anı. Uzun sürmeyeceğini, sadece o an keyifli olup sonra acı çektireceğini dürüstlükle söylemesine rağmen sana, insanı peşinde koşturan bir şeydir aşk. Dürüst, masum görünür. Ne varki önüne bir bir dizse de sana çekireceği acıları, uyarsa da seni, öyle etkiler öyle bırakmaz ki yakanı, sanki git diye değil de kendi vicdanını rahatlatmak için uyarmış gibi bir havaya bürünür. Dönüp uzaklaşamazsın. Bu yaptığının bir anlamı olmadığını kabul ettiremezsin kendine, gidemezsin işte. Ve kısadır aşk dediğin, oldukça kısa. Belki de bu yüzden vazgeçemez insan, damağında tadı kalır. Çünkü sen daha doyamadan ona, çeker gider aşk. Sen dönüp gidemezken ondan uzağa, o gider. Damağında kalmış tadı, aklında anılarıyla gider. Yerini ya sevgi dolu bir ilişkiye bırakır, ya da hüzünle yoğrulmuş bir yabancılığa. İsterse dünyanın en mükemmel sevgisini bıraksın sana, içten içe o ilk aşkı ister insan. Hala çok sevse de karşısındakini; ona aşık olduğu, onu hayal ettiği zamanları özler ve aşkın yıkıcılığı girer o zaman araya. Çünkü aşkı ancak yeni birinde bulabileceğini bilir insan; yeni bir beden, yeni bir bakışta... Sonra pişman olsa da o tutkuya kapılır çoğu zaman. Sevgisini bırakır ve aşka koşar bir başkasında. Aşka aşık olmak mıdır bu? Belki... Başkasıyla birlikte olmak istediği ya da eşini artık sevmediğinden değil, yeniden aşkı duymak ister masumca ve baştaki sevgiyi ateşleyen o güzel aşk, bu ateşin üzerine kül dökmeye hazırlanıyordur şimdi. Aşk tuhaf şey, asla suçlanamayan ama belki bizi en çok kıran duygu. Basit de değilki aşkı tanımlamak, duygu demek yeterli gelmiyor. Acıtsa da dinlenen hüzünlü bir şarkı gibi, sigara gibi bir şey. Aşk sadece insan kalbine aşılamadı kendini, dünya üzerindeki tüm insanların yüreği yetmemiş olacak ki, romanlara , şiire, sanata kaydı. İnsan kalbinden kopap gelen ne varsa, hepsinde kendine bir yer edindi ve aşkı, aşkın hüznünü, ayrılığı, aldatmayı romanlarda görmek şaşırtıcı bir şey değildi artık. Her insanın aşkla bir tecrübesi olduğundan mıdır yoksa geride bıraktığı sonsuz özlemden dolayı bıkmanın imkansızlığından mıdır bilinmez, insanlar da bırakmadı aşkla çevrelenmiş kimi zaman gerçek kimi zaman kurgu hikayelerin arasında kaybolmayı. Okudukça yazıldı, yazıldıkça okundu aşk. Her kalemden farklı karakterler hayat buldu, aynı büyünün çevresinde dönüp durmak için. İnsanlar da sevdi ya okumayı, ben sevmedim. gereksiz olduğunu düşünüyorum bir duygunun peşinden bu denli gitmeyi. Yeni en azından öyle düşünüyordum, son zamanlarda okuduğum bir kitap biraz değiştirdi bu düşüncemi... Genellikle okuduğum bir tarz da değildir aşk romanları, bu romanları eleştirmesem de saygılı ve uzak bir konumdayım. Bahsedeceğim kitaba da başlamazdım muhtemelen, aşk romanı olduğunu bilseydim. Fakat hani rafta öylesine beğenip bir kitaba bakarsınız ve aşk romanı çıkar ya, işte onun kurbanı oldum. Kurban diyorum yanlış anlamayın, pişman değilim okuduğuma. Sıradan bir aşk/ayrılık romanı değildi çünkü,"Bize Kalsa Böyle Geçerdi Akşamlar". Adı cezbetti beni, rafta usul usul oturuyordu. Her ne kadar kime sorsak reddetse de ilk baktığımız ve değerlendirdiğimiz yeri kapağıdır ya bir kitabın, ben de öyle yaptım. Üç kadeh yanyana duruyordu kapaktaki resimde, biri şarap, biri viski, dolu olan da bira olmalı diye düşündüm. Çevirip özetini okumaktansa fikir yürütmeyi seçtim. Neden sadece bira bardağı doluydu, kim dokunmamıştı bardağına?Belki üç kadeh de aynı kişiye aitti ya da sadece temizlenmemiş bir bar masasında kalmış tanımadığı iki insanın içtiği kadehlerdi bunlar. Fakat üçünün arasında bir bağlantı olmasa neden kapakta dursundu ki o kadehler. Özetine bakmayı inatla reddedip ilk sayfasını açtım. üslubunu sevmiştim. Uzatmadan alayım dedim bu kitabı, neredeyse büyüsü bozulmadan. Sanki kitap okuyucusunun aşka önyargılı olduğunu bilir gibi, başta çaktırmadı konusunu. Usul usul, yavaşça anlattı kendini. Belki de okuduğumuz tüm cümlelerin sahibi olan Mahir karakterinin kendi hayatında aşka mesafeli yaklaşımındandır bu uysallık ya da birden anlatırsa aşkından yaptıklarını, arkadaşına ihanet etmenin ağırlığı altında ezilmekten korktuğu için ağır ağır ilerledi, bilemiyorum. Kitap boyu konuştu Mahir, sanki isimleri değiştirilmiş bir özür mektubuydu tüm kitap. Kızmanız gereken zamanlarda kızamıyordunuz ona, hatta acıma ve merhamet işliyordu yüreğinize. Mahir'in ağzından dinlemeden, iç dünyasını bilmeden okunsa affedilmeyecek olaylar gelip geçiyordu ama kızamıyordunuz işte. Kitabı okudukça, Mahir'in tabir-i caizse günah çıkarmasını dinlerken aşk romanlarının her zaman pek de sığ olmadığını, nasıl içinizde yer edebildiğini farkettim. Tesadüfi olsa da, farkettiğim için mutluyum bunu. En uzak durduğundan bile bir şeyler öğreniyor insan. Sanırım Mahir'i özleyeceğim, Bir kitap daha bitti ve tüm kitap boyu konuşan Mahir'in ağzından tek bir kelime bile çıkmayacak o son sayfadan sonra. Tüm hayatını okuyup bitirdikten sonra bir daha asla karşılaşmayacağımızı, ona dair tek bir söz bile duymayacağımızı bilirken neden ölmüş gibi gelmez karakterler acaba?Ben Mahir ölmüş gibi hissetmiyorum. Oysa ölüm dediğimiz tam bu tanım değil midir.