NASIL BİR YER BURASI

Heyecandan olsa gerek gözlerimi kapatmışım, açtığımda karşımda gördüğüm dünya beni şaşkına çevirdi hatta büyüledi. Sözlerimi abarttığımı düşünmeyin sakın, yeterince ifade edemiyorum bile o anki şaşkınlığımı, gözlerimin kamaşmasını. Burası nasıl bir yerdi böyle? Nereden bahsediyorum biliyor musunuz? Deniz altındaki sessiz, sessiz olduğu kadar da uyumlu ve sakin dünyadan. Görmeden anlamak güç tabii ki, doğrusu benim için de ifade etmek kolay değil ancak dilimin döndüğü, yüreğimin hissettiği gibi anlatacağım size o büyülü dünyayı. Arkadaşımın ısrarıyla karar verdim tatilde dalma kursuna başlamaya. Zaten yüzmekten de, güneşlenmekten de sıkılmıştım. Madem Türkiye'deki en değerli dalma alanlarından birine gelmiştim, denemeye değerdi kurs. Heyecanlıydım. Dalış elbisemi giymeme, tüpümü ve maskemi takmama yardımcı oldular ve rehberimle birlikte bırakıverdim kendimi suya. İşte denizaltındaki muhteşem dünya ile tanışmam böyle oldu. İnsanın tüylerini ürperten bir farklılık ve huzur vardı aşağıda. Denizin altının nasıl bir yer olabileceğini şimdiye kadar hiç düşünmemiştim bile. Zaten düşünsem de görmeden böylesini hayal edemeyeceğimi ancak burayı görünce anladım. Farklı bir dünyaymış burası bizimkinden, farklı cıvıl cıvıl bir dünya. Renkleri göz kamaştıran irili ufaklı balıklar sanki gitmeleri gereken bir yer varmış ama hiç aceleleri de yokmuş gibi dolaşıyorlar etrafta. Bitkiler ahenkli bir şekilde bir sağa bir sola sallanarak yol gösteriyorlar sanki balıklara. Sonrasında yerde ihtişamla yatan yıldızı farkettim, ben buraların en güzeliyim diyordu sanki. Hayatımda hiç böyle bir huzur, böyle sakinlik ve güzellik görmemişim meğer. İlk dalışım çok uzun sürmedi tabii ki ama beni denizin altındaki dünyaya bağlamaya yetti. Sadece fiziki olarak değil tabi aklımda orada kaldı. Orada gördüklerimin büyüsünden akşam da kurtulamadım, yatağımda denizaltı dünyasını düşündüm durdum. Nasıl oluyordu bu uyum, netlik ve şeffaflık, bir o kadar da renklilik. Bizim dünyamızda bu kadar karmaşa, acele, çekişme yaşanırken özenmemek mümkün değil di bu dünyada yaşayanlara. İnsanlar gibi aceleleri yok, hırsları yok, kaygıları yok. Dünyalarında savaş yok, bencillik yok. Sonraki birkaç gün de seve seve daldım, bu olağanüstü güzel dünyayı, varlıkları tekrar görebilme hevesiyle. Her gün beni tekrar tekrar büyülemeyi başardılar sakin ama hareketli yaşantılarıyla. Her dalışta kendimden geçiyordum doğrusu ve kendime gelmem zaman alıyordu. Ne kadar şanslı olduklarının farkında mıydılar acaba? Bazı akşamlar bu dünyada yaşamanın ne kadar güzel olacağını hayal bile ettim. Üniversite sınavlarına hazırlanma, eve geç kalma kaygısı olmadan, olabildiğince hür kimseye hesap vermeden yaşamak ne güzel olurdu. Bütün gün salına salına dolaşırdım bir oraya bir buraya. Kimseye kendimi beğendirme derdim olmazdı. Kimseyle tartışmadan, üzülmeden ve üzmeden dolaşır dururdum. Son dalışım en etkileyici olanıydı, akşamüzeri hava serin ve rüzgarlı idi. Sallana sallana gittik dalış alanına ama denizin dibi yine şaşkına çevirdi beni adeta sersemletti. Ne olmuştu yukarıdaki o rüzgara, o çalkantıya , inanılmaz ama gerçek. Burası yukarının aksine o kadar dingin , o kadar sakin. Sanki yukarıdaki rüzgardan hiçbirinin haberi yok, umurlarında değil. Sakinliğin tadını çıkarıyorlar, yine salına salına yüzüyorlar. Yine imrendim gamsızlıklarına, kedersizliklerine. Yerinde olmak istedim gövdesi sarı, kuyruğu mor olan ince uzun balığın. Tatil sonrasında uyum sağlamak zor oldu gerçek dünya ile, gördüklerimi aklımdan çıkaramıyordum bir türlü. Anneanneme anlattım tüm detaylarıyla fosforlu balıkları, kumun içindeki yengeçleri, denizyıldızını. O da bayıldı anlattığım masal gibi dünyaya, keşke genç olsam da ben de görebilsem diye hayıflandı durdu. Aklım hala su altında, ilk fırsatta tekrar dalmayı istiyorum. Merak ediyorum hala öyle sakin mi yaşam, acaba duymadılar mı dünyada olan bitenleri?