YA OLMASAYDI?

Hayatta hepimizin şu cümleyi dile getirmese de en az bir kere aklının bir köşesinden geçirdiğinden eminim:" Keşke duygularımız olmasaydı." Sahi, ya duygularımız olmasaydı ne olurdu, hayatımız nasıl değişirdi acaba her şey düşünüldüğü gibi daha mı kolay olurdu gerçekten? Zülfü Livaneli de bu sorudan esinlenerek bir ana karakter yaratmış Kardeşimin Hikayesi adlı kitabında. Sonradan gerçek adının Mehmet olduğu anlaşılan Ahmet isimli bu karakter, hayatı boyunca yaşadığı trajik olayların etkisiyle psikolojik bir hastalığa yakalanır. Bu hastalık zekasında veya bedensel zevklerinde bir soruna yol açmazken, kişinin kendini korumak amacıyla beynini bütün duygulara kapamasına sebep olmaktadır. Kitap boyunca Ahmet karakterinin hayatının hem hastalık öncesi duygu dolu dönemine, hem de hastalık sonrası hiçbir duyguya sahip olmadığı dönemine tanıklık ediyoruz. Bu tanıklığımın ardından iki dönemi de artısıyla eksisiyle tarttıktan sonra rahatça söyleyebilirim ki eğer bütün insanlar duygusuz olsaydı, şu an değer verdiğimiz hemen hemen her şey hem değerini, hem de anlamını yitirirdi ve yaşamak bambaşka bir şeye dönüşürdü. Bu kitabı okuduktan sonra ben de bu konuyu irdelemeye, bu konu üzerinde düşünmeye başladım. Daha önce duygularımın olmadığı bir hayatım olmadığı için duygusuz bir yaşamı kafamda biçimlendirmek kolay olmadı maalesef, ben de bunun üzerine duygusuzluk yerine duygulara odaklanmaya karar verdim. Sahip olduğum duygular sayesinde yaptığım, başardığım, hayatımın yönünü değiştiren ve hayata anlam katan olayları da bu şekilde fark etmeyi başardım. İlk fark ettiğim, benim için hayatta belki de en önemli duygu olan sevgiydi. Sevginin her kapıyı açabileceğine inanıyorum. Ne demiş Edip Cansever " ... Ve yürürlükten kalkmış bir sözü tekrarlıyorum: Sevin ki her şey olur..."* Annemize, babamıza karşı beslediğimiz sevgi ya da bir anne ya da baba olarak çocuğumuza baktığımızdaki o kelimelere bile dökülemeyen o sevgi, gurur ve mutluluk karışımı o hissin kutsallığı düşündükçe insanı hayrete düşürüyor. Bir de dostlarımıza, başka aileden olmuş kardeşlerimize, duyduğumuz sevgi; sevgilimize karşı olan aşkımız ve bu sevgi veya bu aşk uğruna gözümüzü bile kırpmadan, sorgulamadan her şeyi yapabilme potansiyelimiz var. Her ne kadar bu bazı insanlar tarafından bir zayıflık olarak görülse de bence yapısında bencillik olan insanoğlunun başka birisini kendinden önce düşünebilmesi, ona öncelik verebilmesi insanı zayıflatmak bir yana aksine güçlendirir ve yüceltir. Peki, insanın bu sevgisinin tek muhatabı yine insan mıdır? Elbette değil. Bir insanın sokakta gördüğü köpeğe sevgi beslemesi ve onu evine alması, ailesine dahil etmesi, besleyip, aç bırakmaması; bir ağacı, çiçeği sevmesi ve onu sulaması, büyüdüğünü gördükçe sevinip, öldüğünü görünce üzülmesi; edebiyatı sevmesi ya da müziği ve bu şekilde tüm yaratıcılığını sanatla tüm insanlara ulaştırması ve bunu zevk alarak yapması aslında her ne kadar sıradan olarak görülse de aslında duygularımız sayesinde hayatımızın renklendiğinin, farklılık gösterdiğinin belirtileri. İnsanların duygulardan kurtulmak istemelerinin asıl sebebi bütün güzelliği ile ortada olan bu duygular değil tabii ki. Çoğu insan korkmaktan, korkutulmaktan, utanmaktan, kaygılı ya da stresli olmaktan, kızgınlıktan ve öfkeden hiç hoşlanmaz, hatta bunları kötü duygular olarak görürler. Bana kalırsa hiçbir duygu kötü değil ve asla da olamaz. İnsanların böyle düşünmesinin sebebi ise bakış açılarından kaynaklanmakta. Eğer duygularımıza dar açıdan bakarsak, bu hislerin getirdiklerini değil de yalnızca götürdüklerini görmeyi seçersek elbette ki hoşnutsuzluk ve duygulardan kurtulma isteği hakim olacaktır. Örneğin bir şeyden korktuğumuzda çaresizlik hissiyle başa çıkmaya çalışmamak da bunu kendimizi savunmamız gerektiği yönünde bir işaret olarak da algılayıp harekete geçmek ve güçlenmek de mümkün. Aynı şekilde stresimizi ve kaygılarımızı da sorunun daha çabuk çözülmesi için * Cansever, Edip. Yerçekimli Karanfil(Toplu Şiirleri I). İstanbul: Adam Yayınları, 1982. Aysu ÇETİN kullanmalıyız. Bazı insanların en yaratıcı fikirlerinin stresliyken ve baskı altındayken ortaya çıkması veya en güzel çalışmalarının bu zamanlarda yapabilmesi de bunu doğrular nitelikte. Ya utanç! Utanç belki en anlamlı duygulardan bir tanesi, insanların düşündüğünün aksine yalnızca kızarmış yanaklardan ya da kendini güvensiz hissetmekten ibaret değil. Utanmak, utanabilmek insanın kendi değerlerinin olduğunun göstergesi ve günümüz koşullarında maalesef kaybolmaya yüz tuttu. Demek istediğim, iyi veya kötü duygular yok. Aslında hepsinin bir işlevi, bize anlatmak istediği önemli ve yararlı şeyler var. Hayatımızı güzelleştiren, diğer insanlarla aramızdaki farklılıkları yaratan ve bu şekilde dünyayı sıradanlıktan kurtaran duygularımızdan vazgeçmek bir yana onlara sahip olduğumuz için kendimizi şanslı saymalıyız.