HAYAL PERDESİ

Hacivat-Karagöz oyunundaki suretlere benzer mi yaşam sahnesinden geçişimiz? Hayali (oynatıcı) kurar perdeyi, yakar ışığı kimi şarkıyla, kimi ritimle onlarca suret belirir perdede. Her suret sözünü söyler, işini yapar ve perdeden iner. Sonra, kararan ışık, toplanan hayal perdesi... Karardı biraz önce ışıl ışıl olan dünya. Bir oynatanı bir oynatılanları var bu perdenin... -Peki yaşam denilen sonsuz, öncesiz ve sonrasız sanılan perdenin oyuncuları kim? -Bir oynatan var mı? -Hayatımızın bir ''Hayali''si var mı? -Yoksa biz miyiz, hem suret, hem de oynatıcı olan? ''Bütün dünya bir oyun sahnesi, bizler de birer oyuncuyuz...'' demiş ya W. Shakespear(Nasıl Hoşunuza Giderse), sahiden öyle mi? İlk tiyatro oyununu seyrettiğimde çok küçüktüm. Tiyatro salonunun girişinde kocaman ''Tiyatro hayatın aynasıdır'' yazıyordu. Nasıl bir aynaydı? Düz basit bir ayna mı? Prizma mı, iç bükey ya da dış bükey ayna mı? Dev aynası olmasın sakın? Ayna tuttum kendime, suretim çıktı karşıma. Ben tiyatro muydum yoksa? Belki de? Hepimiz her sabah evden çıkarken farklı rollere, kılıklara bürünüp çıkıyoruz zaten. Ama bu hayal perdesindeki suret olmak çok acımasızdı. Sizi bir deri ya da plastik malzemeden yapmışlardı. Işık yanınca perdede boy gösteriyorsunuz. İşiniz bitince hopp sandık. Gerçek hayat per- desinde perdeden kaybolmak yok oluş olmalı. ''To be or not to be''!(Shakespeare, Hamlet) Asıl kafamı karıştıran şu: Suret olmak mı? Oynatıcı olmak mı? Suret olursam benim ömrümü oynatan belirleyecek. Bana giydirdiği kimliği istediği zaman yok edecek. Ya ülkeler, devletler, politikalar sahnesinde kim suret kim oyuncu? Doğada bu ayna durumu nasıl acaba diye düşünmeden edemiyor insan. Hayvanlar alemine ayna tutan bir tiyatro yok sanırım. Bir gün, oynatıcı olmayı çok merak ettiğim için, hayal perdesinin arkasındaki insanı gözlemledim gizlice. Sopaların üstüne tutturulmuş figürler... Hacivat, Karagöz, Zenne, Ferhat, Şirin, Köşk, Kayık, Konak, Hamam, Çeşme... Ve onlarcası. Oynatan bir tek insan... İki eli durmadan oynatırken, bir yandan da konuşuyor, değişik şarkılar söylüyor. Oynatan olmak zordu. Hem de çok zor. Ama içimden ''neden ben'' değilim bu suretlere can veren dedim. Dünya bir oyun sahnesi ise, verilen rolü, figüran olmayı kabul etmek zorunda mıyım acaba? Ben hayal perdesinde Şirin'in konağını süsleyen Ferhat olmak istiyorum! Ama oynatıcı beni Kayıkçı kılığına sokmuş. Şirin başka birinin atına binip uzaklaşıyor. - Sevgili usta. Hayali bey. Oynatıcı! - Bana giydirdiğin kostüm sıkıyor, bu kimlik benim değil, istemiyorum! - Dememek mi gerekir? Gerekmez tabii. Ayna aynalığını bilsin. Hayır, ben kusurlarımdan kaçmıyorum. Onları görmek, yüzleşmek beni büyütüyor. Mutlu bile ediyor. Dev aynasını hiç sevemedim, ilk kez lunaparkta görmüştüm. Çarpıtan aynalara da benim ihtiyacım yok. Basit, düz, halk işi aynaları severim bu yüzden. - Ayna ayna söyle bana, benden daha güzel var mı evrende? Bu soruyu soran cadı kadın gibi kibirli değilim. Beni ben olarak gösteren aynaları seviyorum. Tıpkı tiyatro denen basit ayna gibi. Hayal perdesindeki sevgi dolu Ferhat'ın suretini gördüm hayat aynasına bakınca kendi yansımamda. Ve oynatıcı oldum bir an. Şimdi perdenin arkasında ben varım. Her şey emrimde. Suretler, figürler, lamba, mum, def replikler, şarkılar... Her şey emrimde. Acaba, tüm suretleri kırmadan, üzmeden perdede gösterecek adalet duygusu var mı benim içimde? Yoksa; rastgele, savruk bir oyun mu çıkacak sahneye? Ayna oynayan için. Ayna oynatan için. Ayna seyreden için. Hayal perdesinin ışığı bir var bir yok. Hepimiz birer suretiz güneş ışığının altında. Rol sırası gelen rolünü oynar ve sahneyi terk eder. Yeter ki sahnemiz kararmasın.