Rengin Tutkusu

"Kimi çıldırdığımı düşünebilir. Ama gerçek farklıdır. Gerçek, çılgınlık olmadan aşkın olmayacağıdır. Sadece çılgıncasına aşık olanlar, bir insanı sevmenin ne demek olduğunu bilir. Ben biliyorum." (236) Ferzan Özpetek, Sen Benim Hayatımsın diyerek başladığı hikayesini, bu cümlelerle bitirmiş. Anlatılan 10 senelik derin aşktan etkilenmemek imkansız. Belki biraz ütopya diyeceksiniz. Böyle bir aşk kaldı mı? Hayır, kalmadı. Biz aşkı öyle küçük hikayelere sığdırmışız ki... Aşk ne demek unutmuşuz. Doğru zamanda karşımıza çıkanı, doğru insan zannetmişiz. Bizim için doğru insan da aşk demekmiş. Adeta kitap aşkın aslında başka bir şey olduğunu hatırlatmak için görevlendirilmiş. Yanında kalbimin kanatları ağustos böceklerini aratmayacak kadar hızlı çarparmış. En çok onunla mutluymuşum. Onun yanında kendimi güvende hissedermişim. Hep benmişim. Aşk demek ben demekmiş. En çok kendi peşine düşmekmiş. Ferzan Özpetek'in hikayesi, kulağa bu yüzden inanılması güç geliyor. O, "ben" ne demek unutmuş. Bir taraftan da yaşadığı şeyleri anlatıyor. Tüm duygular gerçek diyorsunuz. Kitabın sonundaki duygusal finalle yerle bir olmuş buluyorsunuz kendinizi. Meğer böyle derin bir aşk da mümkünmüş, sadece nasıl yaşandığını bilmek gerekiyormuş. Ben demeden, o demek neymiş? Bir aşk, her engelde daha da büyüyebilirmiş. Çığ gibi her sarsılmada, daha da güçlenerek. Yol üstünde tutkuyla, ihtirasla yuvarlana yuvarlana dev gibi oluverirmiş. Olmayan şey, olan şeyi güçlendirir ya. Aynen o şekilde. Bu iki erkek arkadaşın arasındaki çılgınlık, gördüğüm en güzel aşk hikayesi. Herkesi imrendiriyor. Aşkın cinsiyetini tekrar sorgulatıyor. Bu yüzden Ferzan Özpetek, heteroseksüellere kitabı yargılama şansı bile bırakmamış. Aşkın bir seçim olmadığını o kadar güzel anlatmış ki... Hikayeyi okurken iki erkeğin arasında yaşanıyor oluşu düşündüğünüz son şey, oluyor. Bu tutkulu adam, aşkın sadece farklı cinsler arasında olduğu klişesinden uzaklaştırıp, hemcinse olan aşkı anlatmıyor. Aşk senin içinde. Her şeye aşık ol diyor. Birinin derdiyle dertlen, sevinciyle neşelen diyor. Tüm zorlukları sevdiğin insanlarla beraber yapmanın bir yolunu bul. O zaman zorluk yaşamış değil, aşk yaşamış olursun. Ferzan Özpetek'in tüm filmleri gibi, kitapları da benim için velinimet! Her okuduğumda/izlediğimde "Seni ne mutlu ediyor ve sen ne yapıyorsun? Otur, bir düşün bakalım." diyor. En önemli şey aşk, onu dilediğince yaşayabiliyorsan ne mutlu sana dedirtiyor. Şöyle ilişkilerimi enine boyuna alıp, iki lafın belini kırıyorum. Bu defa da "Neden gerçekten güzel olan biri, hiç kimsenin hoşuna gitmediğinden acı bir şekilde emin olarak yaşarken başkaları, ona oranla çok daha az çekici olsalar da dünyanın efendisi gibi dolaşır?" diye soruyor. Ne kadar da güzel söyledin diyorum. Biraz özgüven, biraz vurdumduymaz tavırlar... Onların küçük dağları ben yarattım diye dolaşmalarının sebebi, bundandır. Çünkü daha az çekici olanlar daha iyi bilirler, asıl güzelliğin dış görünüş olmadığını. Özpetek, yine aşkın bizim düşündüğümüz aşktan farklı olduğunu söylemekten çekinmiyor. Aşkın cinsiyeti, rengi yoktur. Nedir bu aynılaştırma isteği? "Benim gibi olmazsan..." Sandviç yapacaksın ama sadece ekmeğin var. Sandviçin içine koyacak ne yeterli marulun var, ne de sıkacak sosun. E olur mu böyle sandviç? Tek başına ekmekle sandviç yapabilir misin? Diğer malzemeleri kullanmaktan nasıl korkmuyorsak, hayatta da farklı tatlardan korkulmamalı. Ben beyazım, sen siyahsın diye sen beni siyahınla kirletemezsin ki. Sen ne kadar boyarsan boya, ben yine yıkanınca bembeyaz, pırıl pırıl olacağım. Sen benim beyaz olmamdan rahatsız olursan, nasıl olur bu iş? Bu masmavi küre üstünde nasıl geçineceğiz? Gördüğümüz her renge tutkuyla, aşkla kök salalım. Ferzan Özpetek'in de dediği gibi sadece bir yere kök salmayı başarabilirsek gerçekten uzaklara gidebiliriz. Burcu Kalfa