BİR ŞEHİR PARKI ÇANSERA

2013 yılında Ankara'da 100. Yıl taraflarında açılmış olan bir şehir parkıdır Çansera. Çankaya Üniversitesinin Balgat Kampüsü ile MTA'nın arasındaki küçük bir yoldan girersiniz. Sonu görünmeyen bir yürüyüş parkuru görürsünüz başta. Sol tarafınızda çok uzun hatta yolun üstünü kapamış, Ankara'da az rastladığınız ağaçlar varken sağ tarafınızdaysa MTA ile aradaki sınırı belirlemek için yapılmış olan tellere sarılı yaza doğru güllerin açtığı sarmaşıklar vardır. Böylesi yeşil bir yerde yürüyüşünüze başlarsınız. Sizinle birlikte yürüyüş yapan insanların arasında sırtlarında ağır çanta olan, elinde basketbol topu olan ya da bebek arabasıyla gelmiş olan insanların da olduğunu görürsünüz. Başta anlam veremezsiniz ama 400 metre sonra anlarsınız çünkü o küçük , dar yürüyüş parkuru bambaşka bir yere açılmıştır. Siz etrafı çözümlemeye çalışırken ağır çantalılar çoktan piknik masasına kurulup termostaki çayını çıkarmış, basketbol topunu sektirerek gidenler basket sahasına varıp oynamaya başlamış, bebek arabalılar da oyun alanına yönelmiştir. Yürüyüşünüze devam ederken piknik masaları, sahalar, oyun parkları dışında bir de kafe olduğunu görürsünüz. Bu kafenin iki bölümü vardır: Bir tarafı kart, okey oynanan gürültülü bir yerken diğer tarafı ise sessiz sakin, karşısında şelale olan bir oturma yeridir. Kendinizi burada şehirden uzaklaşmış hissedersiniz ama aslında şehrin tam içindesinizdir. Biz, Çansera'ya çok yakın bir evde oturuyoruz bu yüzden Çansera'nın yapılışına, gelişip büyümesine, giderek kalabalıklaşmasına şahit oldum. Ancak Çansera ile asıl hikayem 2016'nın mart ayında yaşadığım çok acı bir olaydan sonra başlar. İnsanlar bazen çok büyük hayal kırıklıkları yaşadığında gerçek hayata ara vermek, biraz soluklanmak ister çünkü devam edecek güçleri kalmamış, her şey anlamsız gelmeye başlamıştır. İş, okul ve evdeki problemlerin yüklerini atıp kaçmak çok uzaklara kimsenin onları bulamayacağı bir yerlere gitmek isterler ama geri dönemeyeceklerini bildikleri için cesaret edemezler. Hatta oldukları yerde sıkışıp hayatlarına devam edemez, depresyona girerler. İşte Çansera, şehrin içinde olsa bile çok uzaklarda olan bambaşka bir yer gibiydi benim için. Üzüntülerimin, korkularımın, kalbime oturan o öküzün daha da ağırlaştığını hissettiğim zamanlarda nerede olursam olayım gidip saatlerce yürüdüğüm sonra evime kolayca dönebildiğim bir yerdi. Bazen sabah uyanır uyanmaz kafamdan düşünceleri uzaklaştırmak için gider, yürüyüşe gelen çoğunluğu yaşlı olan insanlarla güne erkenden başlardım. Sonra aynı günün akşamında tekrar gider ve zamanımın çoğunu orada geçirmiş olurdum. Havaların daha da ısınmasıyla Çansera kalabalıklaşmaya başlamış, ben de akşamları daha uzun kalmaya başlamıştım. Bazen arkadaşlarımla karşılaşır ve gece yarılarına kadar onlarla takılırdım. Çimlerde sohbet ederdik. Hafta içi bile eksilmezdi kalabalığı Çansera'nın. İnsanlar evde oturmaktansa gelip Çansera'da, bu gökyüzünü gören açık alanda otururlardı. Çansera gelen herkes için bir kaçış notası, bir molaydı aslında. Kimi stres atmak için gelirdi, kimi eğlenmek için kimi de benim gibi başka nedenlerden dolayı. Bence her semtin Çansera gibi şehir parklarına ihtiyacı var çünkü koca koca binalardan, dar ve her yere araba park edilmiş yollardan oluşan şehir insanı boğuyor. Ayrıca sürekli bir telaş içerisinde kapalı alanlardan çıkıp kapalı alanlara giriyoruz. Oysa bazen insanların mola verip sakince düşünmeye ihtiyacı oluyor. Çimlerde uzanıp gökyüzüne bakarken kafasını dinlemeye, yürüyerek kötü enerjisini boşaltmaya... Sadece araba yollarının olduğu, insanların yürümekte zorlandığı, dışarıda uzunca kalabilecekleri açık alanların olmadığı şehirde ise mola vermek zor oluyor. İnsan, istediği zaman 20 dakikalığına da olsa mola veremiyor ve bunun için hafta sonlarını, tatilleri bekliyor, sorunlarını büyümeye bırakarak erteliyor. Önceden ben de öyle yapardım ama artık çıkmaza girdiğim her zaman mola veriyor ve her şeyi bırakıp gidip açık alanda yürüyor, biraz çimlere uzanıyor hatta salıncağa bile biniyorum. Geri döndüğümdeyse yenilenmiş gibi oluyorum ve her şey daha da kolay gözüküyor gözüme. Doğayla baş başa olmanın insanın üzerindeki etkisi gerçekten bir başka oluyor. Belki Çansera çok da güzel bir yer değil ama bana yetiyor. Açık bir alanda, özgürce istediğin zaman dolaşabilmek insana huzur veriyor. Doğada olmak insanın zihnini açıyor ve düşünmesine yardımcı oluyor. İnsanın enerjisini düşüren, depresyona iten şehir yaşamından uzaklaştırarak enerjimizin artmasında önemli bir rol oynuyor. Kısacası doğayla birlikte insanlığımızı fark ediyor, doğayla birlikte aslında gerçekten yaşıyoruz.