Aşka İnanmak

Duygusal olarak kimseye ihtiyacı olmadığımı, duygusal olarak kendimi tatmin edebildiğimi ve günübirlik; en ufak bir bağlanma olmadan yaşadığım ilişkilerin benim için yeterli olacağını düşünüyordum. Uzun diyebileceğim ilişkilerim gün olarak bir elin parmaklarını geçmiyor; birine bağlanıyor gibi olduğumda kendimi geri çekiyor ve işler ciddi olmadan ilişkimi bitiriyordum. Sonra o karşıma çıktı. Beni aşka inandırdı, gerçekten kalbimin tek bir kişi için çarpabileceğini gösterdi. Ömer Faruk Sorak'ın yönettiği Dünya'nın En Güzel Kokusu adlı filmde de aşka inanmayan bir adamın, yakın bir arkadaşına nasıl aşık olduğunu ve nasıl onsuz yapamayacak hale geldiğini anlatıyor. Aşk benim için kocaman bir yalandan ibaretti. Etrafımda çiftler görüyor, onların nasıl bu kadar mutlu olduklarına bir türlü anlam veremiyordum. Hatta bu kadar kolay bağlanabildikleri için onlara sinirleniyordum. Bir insanı, her kim olursa olsun, dünyanın merkezine koyma fikri bana hep saçma geliyordu. Ne olursa olsun kimse benden önemli olamazdı. Ben mutluysam, ailem sağlıklıysa gerisi önemli değildi benim için. Elbette hoş bulduğum, konuştuğum insanlar olurdu ama o kadardı işte. İşler ciddiye binmeye başladığı an sıkılıyor, karşımdakinden kaçıyordum. Çevrem de böyle tanıyordu beni; hovarda, ciddiyetsiz, hızlı... Belki de karşımdakini tanımaktan, tanıdıktan sonra ondan soğumaktan veya o beni tanıdıktan sonra benden soğumasından korkuyordum; bilmiyorum. Sonuçta benim birine bağlanmamı engelleyen, kendi içimde çözemediğim şeyler vardı. Üniversitenin ilk senesi de böyle geçecek diye düşünürken, onunla tanıştım. Ortak bir arkadaşımız sayesinde tanışmıştık ama sadece selamlaşıyorduk, bir konuşmamız olmamıştı. Tanışmamızdan bir süre geçtikten sonra tamamen tesadüfen bir şehirlerarası otobüste karşılaştım onla. Yalnızdı ve yanı da boştu. Muhabbet eder, zaman öldürürüz diye yanına gittim ve hayatımda beni en çok etkileyen kadını tanımaya başladım. Otobüste geçen altı saat, hayatımın en huzur dolu saatleriydi. Sohbeti, hedefleri, hayata bakışı ve gülüşüyle beni çok etkilemişti. O günden sonra hayatım değişti. Sadece onu düşünüyor, kafamı yastığıma koyduğumda gülüşü aklıma geliyordu. Düpedüz aşık oluyordum işte. Belki de hayatım boyunca beklediğim kadın gelmişti karşıma. Farklı davranıyordum ona, herkesten farklı. Çünkü: En güzeldi o. Benim için en güzel. Gerisi umurumda değildi. En güzel duyguyu, sevmeyi, ben de iliklerime kadar yaşıyordum. Onun mutluluğu, benim mutluluğumdu artık; onu mutlu edebilmek, yüzünü biraz olsun güldürebilmek yegane yaşam amacımdı. Çok kavga da ettik, kıskandık birbirimizi, haftalarca konuşmadığımız da oldu. Ona ne kadar sinirlensem de ne kadar haksız olsa da o benim kıymetlim olmuştu artık. Her kavgamızda bir çözüm yolu buluyorduk beraber. Bu aşk oyununda beraberdik ve bu oyunu kuralına göre oynayarak; birbirimize karşı şeffaf ve net olarak kazanacaktık. Hayatımda ilk kez birine karşı bu kadar net oluyordum. Kendimi olduğum gibi anlattım ona, o da anlattı bana. Bir bütün olduk beraber, problemlerimizi beraber çözmeye başladık. Kalplerimiz bir olunca çok daha güçlüydük artık. O elimden tuttuğunda üstesinden gelemeyeceğim sıkıntı yoktu. Biz birdik, mutluyduk ve iyi ki böyle olmuştuk. Aşka inanmaktan vazgeçmemeli, zaten ne kadar vazgeçseniz bile o gelip buluyor seni, unutmamalı bunu. Çok sevmeli, çok sevilmeli. Tanımalı bir insanı her yönüyle, gözyaşı dökmeli onun için. Mücadele etmeli aşkın için. Pes etmemeli ve mutlu sona inanmalı ne olursa olsun. Affetmeyi bilmeli, gerekirse unutmalı yaşananları. Her gün tekrar aşık olmalı ona. Onun bir gülümsemesi için çaba göstermeli. Aşk böyle bir şey işte, fedakarlıkla oluşan ve hiç beklemediğin bir anda karşına çıkan.