OLUMSUZLUKLARA ALDANMAYIN

Her insanın hayatında değer verdiği bazı olgular, nesneler veya insanlar vardır. Hayatımızın vazgeçilmezlerini oluşturan bu değerli varlıklar kaybedildiklerinde, etkisi yıkıcıdır ve yıllar geçse de iz bırakır. Küçük çocuklardan sıkça, "Küçükken bir oyuncağım vardı, çok severdim, ama kaybettim." gibi cümleler duyduğumda aklıma kendi kaybettiklerim gelir. Aklıma geldikçe, derinlerdeki yaram sızlar. Aimee Bender adlı yazarın Kendime Ait Görünmez Bir İşaret adlı romanı belki de kendimden izler bulduğum için son derece çarpıcı, kendine özgü ve duygu yüklü geldi bana. Babasına çok düşkün olan ve onun yolundan giderek sporculuğa doğru adımlar atan bir genç, babasını kaybetmesinin üzerine kendini matematiğin kollarına atar ve kaçışı sayılarda bulur. Kurduğu düzen, öğretmen olarak çalıştığı okula yeni gelen bir biyoloji hocası tarafından baş aşağı edilir, aşık olur ve tüm dengeler bozulur. Hayatın uzun ve yorucu geçen saniyelerinin içinde, çok nadir de olsa kendinizden izler bulursunuz ya, işte bu roman da tam olarak aynı etkiyi yarattı benim üzerimde. Peş peşe gelen talihsiz olaylar silsilesi içerisinde değer verdiğim insanları kaybettikten sonra, matematik benim için bir sığınak oldu. Öyle ki, aklıma gelen her eski anıda canımın yanmasını hafifletmek uğruna kendimi matematiğin kollarına attım. Sayılarla uğraşmak, bir nevi kendi duygusal sorunlarımı çözmeme yardım ediyordu. İtiraf etmeliyim, bu sayede matematiğim oldukça gelişti. Beni hiç terk etmeyecek, her daim yanımda olacak bir arkadaş edindim. Yalnızca benim açımdan değil, her insan açısından durum bu şekilde ilerliyor. Çevrenize baktığınızda, sorunlarından kaçabilmek için insanların sığındığı farklı durumlar görmek mümkün. Eşinden boşanan ve sorunlarını düşünmemek için aşçılık kurslarına başlayan aile dostumuz, kız arkadaşıyla ayrıldığı için çareyi en yakın dostlarında bulan yakın arkadaşlarım ve daha milyonlarca farklı örnek bana yalnız olmadığımı kanıtlıyor. İnsanoğlu bu, canı yandığında acının üzerine gitmek yerine ondan kaçmanın yollarını arıyor. Benim fikrimce, çok başarılıyız bu konuda. Yaşanan olumsuzlukları, hayatın kötü şakası olarak değerlendirip başka olgulara yönelmek, kişisel gelişimimiz açısından oldukça verimli. Hiçbir problemim olmasaydı, matematiğe bu denli sıkı sıkıya bağlanamazdım ve kendimi geliştiremezdim. Arkadaşım, sevgilisinden ayrılmış olmasaydı, çevresindeki arkadaşlarının öneminin farkına varamazdı ve hiçbir zaman onların değerini hissedemezdi. Aile dostumuz sorunlarıyla başa çıkamadığı için aşçılık kursuna gitmeseydi şimdi işlettiği pastanede çalışıyor ve bundan doyasıya keyif alıyor olamazdı. Bu hayatta hiçbir şey tesadüfen olmuyor, buna adım kadar eminim. Karşımıza çıkan zorlukların hepsinin bir sebebi var ve elbette ki bu süreci atlatma aşamasında yaşadıklarımızın deneyimi de paha biçilemez. Pesimistik olmanın bize hiçbir yarar getirmeyeceğini anladığımızda, olaylara olumlu açıdan yaklaşmamız gerektiğini fark edip işleri yoluna koyabiliriz. Yaşanılan olumsuzluklardan ders çıkartıp hayata yeniden bir şans vermek, bazen sorunları çözmekteki en akıllıca karar olabiliyor. İstediğimiz kadar kaçmayı deneyelim, iz bırakanlar asla unutulmaz. Unutamıyorsak ve acı içinde yaşamak da istemiyorsak en mantıklı olan şey, kendimize kaçış yolları yaratmaktır. Dediğim gibi, her insanın hayatının belli başlı dönüm noktaları vardır. Buna sebep olan kişiler veya olaylar, üstesinden kolayca gelinebilecek şeyler değildir ne yazık ki. İşte tam da bu yüzden hayatımızın dönüm noktasını oluştururlar. Yıkıcı bir sürecin ardından, yapıcı ve düzeltici kararlarımız gelerek bizi karanlığın içerisinden çeker alır. Kötü olaylar her zaman kötü bitecek diye bir kural yoktur. Önümüze sunulmuş çok sayıda imkan varken, içlerinden birini seçip ilerlememiz gerekir. Bu sayede, hem kendimize hem de çevremize karşı gerektiği gibi faydalı bireyler olabiliriz.