ŞARAPNEL PARÇALI YÜREKLER

Yıl 1945, 6 Ağustos günü, Hiroşima'da insanların ocağına yangın düştü. Öyle bir yangın ki, sönmek bilmedi... Yıl 2001, 11 Eylül saldırılarında İkiz Kuleler korkunç bir şekilde, içindeki canlarla birlikte yerle bir oldu... Yıl 2008, 27 Aralık... Gazze'de, binlerce insan, İsrail tarafından acımasızca katledildi. Gökyüzü simsiyahtı... Göz gözü görmüyordu... Her zaman masmavi olan gökyüzünde, kapkara bulutlar dolaşıyordu. O cıvıl cıvıl, rengarenk şehirden geriye, sadece ve sadece birkaç döküntü ev, camları kırılmış dükkanlar kalmıştı. Yerlerde binlerce insan yatıyordu. Kimi yaralı, kimi ölmüş... Ortalık kan gölüne dönmüş, öyle bir katliam ki, insanlar yollarda yürümek için ölülerin üzerlerine basıyor, önlerini görmeden yalnızca devam ediyorlardı. Oğluyla eşi bakkala yiyecek bir şeyler almaya gitmişti. Gitmelerinin ardından bomba ve silah sesleriyle irkilen kadın, ne yapacağına şaşırmış, salonun bir köşesinden diğer köşesine gidip, büyük bir hızla geri dönüyordu. En sonunda dayanamayıp kendisini sokağa attı. Çaresizce çırpınıyor, onları bulmak umuduyla oradan oraya koşuyordu. Gözlerinden süzülen yaşlar, koşmaktan nefessiz kalmış ciğerleriyle, diğerlerinden biriydi o da sadece. Yıkık dökük şehrin içinde, biçare yakınlarını bulmaya çalışan binlerce insandan biri... Bir sağına baktı, bir soluna. Gözleri, korkuyla O'nu aradı, babasını. O kadar korkmuştu ki, gözleri ağlamaklı; elleri, ayakları tir tir titriyordu. Simsiyah olmuştu yüzü kirden. Çıplak ayakları toprağın rengine karışmış, toprakla bir bütün haline gelmiş, görünmüyordu. Haykırdı birkaç kere, sesini duyurmak için çırpındı. Her gün neşeyle şakıyan bir kuş gibi çıkan sesi, şimdi duyulmuyordu. Sesini duyuramıyordu. Yok, yok, yok... Hiçbir yerde yoktu, gitmişti, kaybetmişti onu. Babasının hayatta olup olmadığını düşünemeyecek kadar küçüktü. Küçücük ayakları yürümesini daha da zorlaştırmışken, sadece babasını bulmak için kendisini biraz daha, biraz daha, biraz daha zorluyordu. Babasının 1 öldüğünü ise aklının ucundan bile geçirmiyordu. Elini cebine attı. Eski biz bozukluk çıktı. Babası vermişti onu. Uğurlu parasıydı. Hiç yanından ayırmaz; onu, herkesten ve her şeyden koruduğunu düşünürdü. Şimdi, gerçekten korunmaya ihtiyacı vardı. Ama en önemlisi, şansa ihtiyacı vardı. Her zamankinden çok inandı bu paranın gücüne. Babasını bulma, ona tekrar sarılma şansının tek kaynağının bu bozukluk olabileceğini düşünüyordu. Evine gidemezdi, evinin yolunu bulamazdı. Yerle bir olan şehirde kaybolmak, başına gelebilecek en kötü durum olmalıydı. Babasını bir bulabilse... O babasını bulamadan, onu buldular. Kim olduğunu bilmediği insanlarla, bilmediği yerlere gitti. Bilmediği bir dünyada, yeniden yazılmış bir hayatı yaşamaya başladı. Kendisi gibi onlarcasıyla birlikte, yeni bir hayata atıldı. Cebinde bozukluğu, babasından kalan bir hatıradan öte, ona bir gün ulaşma umudu verdi. Büyüyünce, o umuttan da bir parça kalmadı içinde. Annesini bilmiyordu. Hatırlayamayacağı kadar eskide kalmıştı. Yüzünün çizgilerini unutmuştu. Onun için sadece, unutulmaya mahkum bir hayaldi anne. Şanslı değildi. Şans getirsin diye yanında taşıdığı para şans değil, şanssızlık, mutsuzluk, ayrılık getirmişti ona. Peki, bütün bu olanlar için eski bir bozukluğu suçlamak kimi avutur? Kim inandırılabilir bütün bu olayların sebebinin bir metal parçası olduğuna? Yapayalnız ve sevgisiz büyüyen bu çocuktan kaç tane var daha? Dünyanın her yerinde, her bölgesinde ve her zaman... Dostun, düşmanın olmadığı, savaşın ise geçmişte kalmış bir hata olarak kabul edileceği bir zaman diliminin varlığı mümkün mü? Neden olmasın? Tarihte yapılan bunca hataya rağmen; insanların barış içinde yaşamaması için hiçbir sebep yokken, düşülen bunca hata niye? Niye hala savaşıyoruz birbirimizle? Bu kadar yıkıma; evsiz, işsiz, kimsesiz bırakılan insanların hüznüne eş değer mi savaştan kazanımlarımız? Hayatta canlıları, canlı tutmaktan daha önemli bir şey yoktur. Savaşlarsa, artık öldürülmesi ve diriltilmemesi gereken birer tarih olmalıdır... ASLIHAN GENÇ 21301773 2