HANGİMİZ DAHA ZENGİN?

Havva ve Adem'den bu yana insanlar sürekli çoğalmış, çoğaldıkça topluluklar oluşturmuş ve bu topluluklar içerisinde sahip oldukları mala göre zengin veya fakir olarak sınıflandırılmışlardır. Peki, zenginlik ve fakirliğin sadece maddi güce göre sınıflandırılması ne kadar doğru olmuştur? Kim kime göre, neye göre zengindir? Alt komşumuza göre bir ev ve arabaya sahip olan, iyi bir geliri olan insanlar zenginmiş. Eğer bu görüş kabul edilirse, hiç mal varlığı olmayan fakat gönlü zengin olanları hangi kategoriye koyacağız? Fakir ama gururlu mu diyeceğiz, yoksa doğruca, o fakir, onun gönlünden bize ne mi? Bana göre zengin insan Afrika'nın çok fakir bir ülkesi olan Nijer'de yaşayan, her gün 1 litre suya ulaşabilmek için 15 kilometre yolu yalın ayak gidip gelen ve gerektiğinde bu suyu komşusuyla paylaşan insandır. Ben bu insanı keşfedene kadar aynı alt komşumuz gibi düşünürdüm. Fakat gerçek dünya bana göz kırpıp bu duruma şahit olmamı sağladığında işler değişti. Dört yıl önce Afrika'nın susuzluğu ile ilgili bir belgesel izlediğimde bu duruma seyirci kalamayacağımı fark ettim. Çünkü o insanlardan tek farkım farklı bir coğrafyada doğmuş olmamdı. Bu vesileyle okulumda arkadaşlarımla birlikte başlattığım yardım kampanyası sonucunda hayat, Afrika'daki bir köy dolusu insanın yüzüne gülmüş oldu. O zamanın parasıyla topladığımız on bir bin dolar, bir su kuyusu açmak hatta su kuyusu yanında bir köy dolusu aileye erzak dağıtabilmek için yeterliydi. Kampanyamız sadece para toplamakla sınırlı kalmadı ve ben dahil beş arkadaşımla bu kampanyayı bir geziye dönüştürerek bu fakirliğe bizzat şahit olmak istedik. 1 Gittik ve gördük... Giyecek ikinci kıyafetleri olmayan, yiyecek ikinci bir yemek seçenekleri olmayan, okumak için bir barakada öğretmenlerinin kuma yazdıklarını okumaya çalışan insanların yaşamlarına şahit olduk. Bir erkek çocuğunun eline oyuncak bebek verdiğimizde bunun kız oyuncağı olmasına aldırmadan hayatında ilk defa BİR EŞYAYA sahip olmaktan dolayı yaşadığı mutluluğu onun gözlerinden okuduk. Yeri kumdan, sadece 5 metrekare bir odada sekiz kişinin nasıl yaşayabileceğine tanıklık ettik. Ve en önemlisi "SU" olmadan nasıl yaşandığını gördük. Sözde, bir insanın sağlıklı bir şekilde yaşamını sürdürebilmesi için günümüzde doktorların önerisi her gün en az 2, 5 litre su içilmesi iken, bu insanların günde sadece 1 litre suya sahip olabilmek için ne eziyetler çektiklerini hayretler içinde öğrendik. Bütün bu zorluklara rağmen gittiğimiz her yerde şahit olduğumuz başka bir husus daha oldu; " GÜLÜMSEME". Afrika halkının, ne şartlarda yaşarlarsa yaşasınlar, yüzlerinden gülümsemenin hiç eksik olmaması bana asıl zenginlik kavramının anlamını sorgulattı. Ayrıca bu insanların hiçbir şeye sahip olmamalarına rağmen ellerinde her ne varsa hiç tereddüt etmeden paylaştıklarını an ve an gözlemledik. Bu durumda siz olsanız hiçbir zorlukta gülümsemesini yüzünden eksik etmeden vicdanının sesini dinleyerek insanca yaşayan, hiçbir maddi güce sahip olmayan bir Afrikalıya mı zengin dersiniz; yoksa son model bir arabası olan, fiyakalı giyimli, boğazda lüks bir dairede oturan, sahip olduklarının farkına varamayıp şükretmekten uzak beyefendiye mi? Şimdi durup düşünmek lazım; bu kadar varlık içerisinde yokluğu yaşamamız neden? Onlarca kıyafetimizin içinden bir tane giyecek bir şey bulamadığımızda yaşadığımız 2 mutsuzluk, bu insanlık dramını görmezden geldiğimizde yaşadığımızdan büyük ise insanın kendine bir dönüp bakması ve öz eleştirisini yapması lazım. Çünkü yaşamanın anlamını kaybetmiş, insani duygulardan yoksun, şükretmesini bilmeyen bir insanın sahip olduğu maddi gücü onu zengin kılamaz. Ancak bu güce sahip insanın vicdanının sesini dinleyerek yaşaması ona bu maddi değerleri anlamlı kılabilir. Ben bizzat gittim ve hiçbir maddi güce sahip olunmadan, hayatlarını tamamen hiçlikle sürdüren insanların bizlerden çok daha vicdanlı olduklarını ve insani duygularını kaybetmeden yaşadıklarını gördüm. Her an yaşadıkları hiçlik için bile şükretmelerinin yüceliğini tattım. Bu insanları gördükten sonra bu kadar varlık içerisinde yüzüme yalandan da olsa takamadığım gülümseme için büyük bir suçluluk duydum. Bu deneyimi iki kelime ile tanımlamak istersem eğer " hayat değiştiren" olarak tanımlarım. Artık yemek seçmiyorum. Hiçbir insanı tanımadan yargılamıyor ve vicdanımın sesini asla lüks eşyalarımla bastırmıyorum. Paylaşmayı biliyor ve hiçbir maddi değerin bir insanın kalbinden daha önemli olduğunu düşünmüyorum. Su içmenin değerini çok daha iyi anlıyor, giyecek ikinci bir kıyafetim olduğu için bir kez daha Allah'a şükrediyorum. ELİF ALTAŞ 3