Büyünün etkileri

Yine oturmuş evde, Harry Potter seyrediyor. Televizyonun sesini açmış, pür dikkat kesilmiş, "Sakın beni rahatsız etmeyin," duruşu ve "Eve neden erken geldiniz," bakışları ile onu filminden alıkoyacağımız için içten içe bize kızıyor. Filme kapılmış. Onuncu kez seyretse de her anından müthiş bir zevk aldığı belli. Sonra bana bakıyor; eliyle "Gel yanıma otur," işareti yapıyor, paylaşmak istiyor benimle bu korkusunu, heyecanını. Tam bu sırada babam söylenmeye başlıyor; bu ürkütücü filmlerin kardeşimin yaşından dolayı henüz evimizde seyretmeye uygun olmadığını yakarıyor... Ama nafile... O çocukluk haline hiçbir şey işlemiyor. Bir dönem Star Wars serisi ile bu evreyi yaşamıştık, şimdi Harry Potter'la... Diyeceğim o ki karşınızdaki küçücük bir çocuk olsa bir yere kadar kontrol edebilirsiniz ama mevzu bahis annem olunca işler değişiyor! İlk Harry Potter filmine gittiğimizde ben beş yaşındaydım. Sözde benim için gitmiştik ama asıl onun için olduğunu çok iyi biliyordum. Çünkü o kitabını okumuştu ve filminin çıkması için gün sayıyordu. Filmin ilk yarısı bitmeden korkudan anneme yapışmış bir durumda sinemadan ayrılmak zorunda kalmıştık. Tabii annem çıktığımıza üzgün, epey bir söylenmişti: "Böyle çocuk filmi mi olur, kimi kandırıyorlar" diye, oysa aslında kandırılan bendim... O zamanlar anlamıyordum neden bu kadar Harry Potter'cı olunabileceğini. Şimdi anlayabiliyorum ancak biraz da yaş gerekiyormuş, anneme hak veriyorum. J. K. Rowling, Harry Potter serisi ile bir hayali, hayal edemeyeceğimiz boyutlarda bizlere sunuyor. Hepimiz küçükken cinli, perili, cadılı masallar dinledik. Cadılar hep kötüydü, siyah kukuletalı pelerinleri ile süpürgelerine biner, hızlıca uçar, büyüleri ile her an başımızı tehlikeye sokarlardı. Cinler ise akıllıydılar ve hep iş karıştırırlardı; bir nevi bizi kötü yola sokup, cadıların kucağına düşürürler ve arkamızdan eğlenirlerdi. Nesillerdir yerleşmiş böyle bir algıdan sonra, J. K. Rowling, Harry Potter'la taşlaşmış bu anlayışı yıktı ve bütün bu karakterleri bize sevdirtti. Örneğin Harry Potter'ın evinde ortaya çıkan cini "Doby" çok sevimli ve özgür olmak isteyen hassas bir yaratık olarak yansıtılıyor; sahiplendiğimiz bir ev hayvanı gibi benimsettiriliyor bize. Harry Potter'ın en yakın arkadaşı Ron Weasley'nin ailesi ise bize onlarla yaşamayı istetiyor; annesi müthiş becerikli bir cadı örneği, bir yandan evde büyülerle tüm işleri yaparken bir yandan da bütün sevgisini ailesine veriyor. Babası ise ikinci filmin unutulmaz sahnelerini oluşturan uçabilen ama aynı zamanda çok duygusal olan bir arabanın yaratıcısı. Seyahatler son derece merak uyandıran şekillerde düşünülmüş. Harry'nin Hogwarts cadılık ve büyücülük okuluna gidebilmesi ancak Kings Cross tren garındaki 93/4 numaralı platformda bekleyen trene duvardan geçerek gitmesiyle mümkün olabiliyor. Işınlanma ise şöminenin içinde durup büyülü bir söz eşliğinde bir avuç külü yere vurarak gerçekleşebiliyor. Baykuşlar posta taşıyor, süpürgeler ise daha çok kanatlı altın bir topu yakalamak için kullanılıyor. Süpürgenin Ferrari'si Nimbus 2000 ve Harry'e oldukça hava katıyor. Asalar birbirinden farklı, sınıflar dört adet, yemek salonu 3 uzun masadan oluşuyor ve her yemek zamanı Profesör Dumbledore'ın bir alkışı ile ziyafetle donatılıyor. Tüm bu yaratıcılıklar bir yandan okul hayatını süslerken bir yandan da Harry'nin seçilmiş kişi olarak kötülüğe karşı savaşında yer alıyor. Harry Potter'ın büyülü etkisi bize düşüncesel ve görsel bir şölen sunarken, aynı zamanda arkadaşlığı, sevgiyi, zekayı, doğru olmayı vurguluyor ve her zaman iyiliğin kötülüğü yendiğini gösteriyor. Şimdi 7 yaşındaki kardeşim Harry Potter'ın büyülü etkisi altında. Annem ona Harry'nin pelerinini ve asasını aldı. Ama pelerini biraz büyük; paketten açıp kardeşim giydiğinde annem epey bir söylenmişti olmamasına: "Böyle 7 yaş pelerini mi olur, kimi kandırıyorlar" diye, oysa aslında kandırılan sanırım zavallı kardeşim! Bazı şeyler hiç değişmiyor galiba... Ah anne, şu büyünün etkisinden bir kurtulsan...