HEDİYE DERTLER

Hepimiz insanız ve hepimizin dertleri var. Yanımızda taşıması zorunluymuşçasına her gün yataktan kalktığımızda hepimizin sırtlandığı dertler... Bazısı parmak ucunu acıtacak kadar küçük, bazısı ise tüm zerreleri yakacak kadar büyük. Tozpembe olmayan bu dünyanın bize kendince hediyeleri olarak görebiliriz bu dertleri. Size paketler halinde sunulur bu hediyeler. İçinde ne olduğunu bilmeden alırsınız. Açtıktan sonra da beğenin ya da beğenmeyin sonuçta hediyeyi geri çevirme lüksünüz yoktur. Kabullenmek çoğu şeyin çözümüymüş gibi gösteriliyor bu günlerde. Kim gelip derdini anlatsa sonuna "Ne yapalım, kabullendik artık." cümlesini ekliyor. Bana sorarsanız kabullenmek bir çeşit acının üzerine toprak atmak, onu gömmek. Ya da devekuşu misali kafanızı kuma sokmak demek. Evet, dertleri geri çeviremezsiniz veya başınıza gelenleri geri döndürmenizin imkanı yoktur ama kabullenmek bahanesine sarılıp yerinizde sayarak dertlerinizden kurtulamazsınız. Efor sarf etmeden sonunda mutluluğa ulaşabileceğimiz bir gerçeklik daha keşfedilemedi maalesef. O yüzden dertlerinizle savaşmak zorundasınız. Nasıl savaşacağınız ise size kalmış. Ben dertlerle başa çıkma stillerinin de her insana göre farklılık gösterdiğini düşünmekteyim. Her bireyin kendine özgün bir mücadele stili var. Kısa bir süre önceye kadar bana sorsaydınız en iyi stilin kendi içinizde savaşmak olduğunu söylerdim. Zira uzun bir süre hayatımdaki sorunlarla kendi içimde savaştım. Kimseden yardım istemeyip, kimseyle paylaşmadan taşımaya çalıştım tüm yükümü. Belli bir yaşa kadar bu yöntemin işe yaradığını söyleyebilirim. Ama siz büyüdükçe artan, daha doğrusu size dünya tarafından hediye edilen, dertlerinizin tek kişinin taşıyamayacağı kadar ağırlaştığını fark ediyorsunuz. Klasik bir söz vardır ya "Mutluluk paylaştıkça çoğalır, dertler paylaştıkça azalır." diye, mutluluk kısmını hayatımda çokça tattım ama taktik yanlışlığından ötürü dert kısmını baya geç deneyimledim maalesef. Sevdiğim biri çıkıp "Anlatman lazım. Ben bir hal çaresini bulamazsam bir başkası belki bulur. Ama çözüm susmak değil." dediğinde gözüm açıldı sanırım. Bu muhabbetten sonra onun anlattıklarını adeta özetleyen bir dizeyle karşılaştım. "Acı mıhlanıp bir kalpte durmasın. Ortada dursun. Olur ya biri eline alır okşar, biri alnından öper. Az unutursun." Şiirden anladığım söylenemez ama şair çok güzel bir üslupla söylemiş. Kalbinizde biriken acılar, dertler kıymığa dönüşmeden çıkarın onları. Kim ilgilenir ki demeden bırakın ortalık yere. Elbet acınızı sizinle sahiplenecek birilerini bulursunuz. O zaman acınızın bölündüğünü ve size düşen parçayı artık taşıyabildiğinizi görürsünüz. Bir diğer başa çıkma stili de şükretmektir, şüphesiz. En acılı, en dayanılmaz anınızda gözlerinizi kapatıp "ya böyle bir durumda olsaydım" diyerek kendinizi yatıştırırsınız. O an görünmez bir el tutar sizi, daha güçlü hissedersiniz. Bulunduğunuz konumun değeri artar gözünüzde ve o konumu iyileştirmek için gerekli desteği almışsınızdır artık. O yüzden daha kötüsü ne olabilir ki diye düşünmekten vazgeçmeli elinizdekilerin değerini kendinizi hırpalayarak kaybetmeden bilmelisiniz. Çünkü hayat öyledir ki siz en kötüsünün şu an başınızda olduğunu düşünürken karşınıza akıl almaz zorluklarla gelebilir. Sonuç olarak belli bir yaştan sonra hepimiz hayata pembe gözlüklere bakmayı ve her yerde çiçekler, böcekler görmeyi bırakıyoruz. Sürahi misali içimize doluyor dertler. Onları yanımızdaki bardaklara dökmedikçe rahatlayamadığımızı, sürahi taşmadan ya da daha kötüsü çatlamadan fark edebilirsek ne mutlu bize! O yüzden eğer bir şeylerle boğuşuyorsanız yanınızdaki, karşınızdakine "Benim bir derdim var. Ucundan tutmak ister misin?" diye sorun. Asla ve asla da dertlerinizden çekinmeyin. Herkesin yükü kendisine en ağırdır. Dertlerinizi gözünüzde büyütmemeniz gerektiği gibi çok küçük önemsiz ayrıntılar olarak da görmemelisiniz. Karşınızdakinin size yardım eli uzatacağına emin olun. O el sihirli değneğiniz olup derdinizi derhal çözer mi bilinmez ama kalbinizdeki kıymıkları talaşlara dönüştüreceğini söyleyebilirim.