Sıradan Bir Gencin Hikayesi

Orhan Pamuk'un "Kırmızı Saçlı Kadın" adlı yeni kitabı Cem isimli bir lise öğrencisinin babasının onu ve annesini terk ettikten sonraki yetişkinliğine kadarki hikayesini anlatmaktadır. Cem'in başına gelenler ve büyüdükten sonra yaşadıkları gerçekten çok ilginç ve etkileyici. Kitabı okumaktan kendinizi alamayacaksınız. Kitabın hikayesi kurgu olsa da aslında günümüzde birçok buna benzer ilginç hayat hikayeleri yaşanmaktadır ama bunlardan kimsenin haberi olmuyor. Olsa da çok azından haberimiz oluyor ve kimse önemsemiyor genellikle. Bu yaşantıların insanları etkilemesi için illa çevresinde olması ya da kendi başına gelmesi gerekiyor ne yazık ki. Öncelikle Cem'in hayallerine ve hayatta başarmak istediklerine olan inancı ve uğraşı beni çok etkiledi. Yazar olmak isteyen Cem kuyuda çalışmadan önce bir kütüphanede çalışıyor ve her bulduğu fırsatta kitap okuyor. Babası ile arasının iyi olmasını istiyor fakat bunu da bir türlü gerçekleştiremiyor. Bunlara rağmen elinden geleni yapıyor. Beni bir diğer etkileyen nokta ise babası, Cem'i ve annesini terk ettikten sonra Cem'in üstüne alması gereken sorumluluklar. Babası olmayınca doğal olarak aileyi geçindirecek parayı Cem'in kazanması gerekiyor. Dolayısıyla Cem bir yandan dershane masraflarını kazanmaya çalışıyor bir yandan da okumaya devam ediyor. Liseli bir öğrencinin bu sorumlulukları almak zorunda kalması insanın içine oturuyor. Etrafıma baktığımda bunları üstlenebilecek Cem yaşlarında kimse görmüyorum. Hatta Cem'den daha büyük insanların bile üstlenebileceğini düşünmüyorum. Hepimiz o kadar çok rahata ve lükse alışmışız ki. Bırakın aile geçindirmeyi kendilerine bile bakabileceklerini sanmıyorum. Herkesin böyle bir lüksü yok ama ne yazık ki. Cem gibi çocukların hiç böyle bir şansı var mı? Eğer sorumlulukları üstlerine almazlarsa yiyecek yemek bile bulamazlar. İnsanlar böyle hayatlardan haberdar olmalarına rağmen onları örnek alamıyorlar. İlla anlamak için bunları yaşamak mı gerekiyor? Kitapta Cem yaşının küçüklüğüne rağmen bir sürü duyguyu tecrübe ediyor. Çalışmaya devam ederken tiyatrocu olan kızıl saçlı bir kadına aşık oluyor ve o kadından çocuğu olduğunu büyüyüp kendini işini kurana kadar bilmiyor. Dolayısıyla çocuğu babası olamadan büyüyor ve ondan nefret ediyor. Cem'in başına gelen olayın aynısının çocuğunun da başına gelmesi çok ilgimi çekti. Cem'in babasız büyümesi nedeni ile ustasına duyduğu baba sevgisi insanı çok etkiliyor. Cem'in tek istediği şey babasının sevgisini hissetmek ve babasının ileride onunla gurur duymasıydı fakat ne yazık ki babası onları terk ettikten ne önce ne sonra bu sevgiyi hiç hissetmiyor. Bence bir çocuk için hayattaki en önemli şey aile sevgisi. Onlardan gördüğü sevgi hiçbir şeyin yerini tutamaz. Cem bunu hiç yaşamıyor ve dolayısıyla bunu başkalarında arıyor. Ustası ile olan ilişkisinde ona hep babasıymış gibi yaklaşıyor. Bu durum insanın içini burkuyor. Orhan Pamuk'un "Kırmızı Saçlı Kadın" adlı kitabı gerçek hayata ayna tutan bir kitap gerçekten. Cem gibi kendisinin ve ailesinin sorumluluğunu küçük yaşta almak zorunda kalan birçok çocuk var. Bunu görmek için çok uzağa gitmemize gerek yok. Bizim ülkemizde de bir sürü var. Bu yaşantılardan aslında kendimize ders çıkarmamız gerekiyor. Ne kadar şanslı olduğumuzun farkına varmalıyız ve önemsiz problemler ile karşı karşıya kaldığımızda yılmayıp mücadele etmeliyiz. Cem gibi insanlar hayat mücadeleleri veriyorlar ve bunu kendileri de seçmiyorlar. Doğuştan bu mücadeleyi vermek zorunda kalıyorlar. Bunları aklımızdan çıkartmayıp zorluklar karşısında güçlü bir şekilde durmalıyız. İsteklerimizden ve hayallerimizden asla vazgeçmemeliyiz ve onların peşinden gitmeliyiz.