Modern Çağın Kızılelma'sı

Konuşurken kendisinden tek bir "Iıı..." sesi duymadığınız, ağzından çıkan her kelimenin yerli yerinde olduğu bir kimse biliyor musunuz? Ben biliyorum. Kendisini defalarca dinlememe rağmen şimdiye dek konuşurken ne bir duraksadığını gördüm ne de dilimizi yanlış bir şekilde kullandığını. Tahmin etmesi belki zor ama tertemiz Türkçesiyle Yavuz Bülent Bakiler'den bahsediyorum. Kendisini sözlü şekilde ifade ederken üstün bir belagat örneği sergileyen bu zatın yazdıklarını varın siz düşünün! Peki kimdir Yavuz Bülent Bakiler? Kendisini, bir asırdır süregelen köklü Turan mefkuresine adamış bir dava adamı... Davasını Türk İslam coğrafyasına ve Türkçeye dair eserleriyle, hazırlayıp sunduğu pek çok radyo ve televizyon programıyla ve verdiği sayısız konferansla temsil eden Bakiler, Altaylardan Tuna'ya uzanan uçsuz bucaksız sahada kök salmış milli tarih ve kültürümüzün Anadolu'da yetişmiş mümtaz evlatlarındandır. Her bir eseri Türk dili ve coğrafyası bakımından ayrı bir kıymete sahip olan bu aydınımızın, ismi bile Anadolu kokan Harman kitabına bir göz atalım isterseniz. Harman'da bazen ana özlemi dile getiriliyor bazense gençlik aşkları. Şair kimi zaman yalnızlığından kimi zaman da İstanbul sevgisinden dem vuruyor. İçerik yelpazesi geniş sayılabilecek bu eserin ağırlık merkezini ise şairin Türkiye sevgisi ve Turan ideali oluşturuyor. Bu temalara tek tek dokununca bakalım neler çıkacak? Ne güzel hayatı analarla yaşamak Yürekleri temiz, alınları ak. Duyguları bile haramdan uzak, Sıcak analar bilirim. Yurdumuzun, yuvamızın orta direği... Dünyadaki varlıkların en mübareği. Elimize diken batsa yüreği, Yanacak analar bilirim. (Bakiler, s. 10) mısralarında çok yalın ve içten bir dille anaya atfedilen kutsiyet, kendi anamdan epeydir uzak oluşumdan mıdır bilmem yaşarttı gözlerimi. Aah analar! Yine şairin ifadesiyle "duaları üzerimizde olmasa, sırtımızı verdiğimiz duvarların yıkılacağı" şefkat abideleri... Pek dışa vuramam hislerimi. Bu yüzden nasıl desem bilemedim ama hislendirdi beni bu ana bahsi. Neyse... Şairin kalbinin biraz daha derinine inip sevdalandığı güzele Ne derse aldırma şimdi artık el. Gel bir akşam yine türkülerle gel! İstanbul seninle çok daha güzel İstanbul'dan güzel hayal sen misin? (Bakiler, s. 99) diye seslendiğini duyar duymaz Uğur Işılak'ın bir o kadar güzel dörtlüğü geliyor hatırıma: Ah nergis bakışlı yar Gözünde İstanbul var En az gözlerin kadar İstanbul'u özledim Sevdiği kadınla İstanbul'u özdeşleştirip aynı satırlarda zikretme, edebiyatımızda az görülen bir şey değil aslında. Bu dizelerse türünün en güzel örneklerinden. Öte yandan şairin içe dönüklüğü, bazen de yalnızlık ve ölüme değinmesiyle gösteriyor kendini. Siz de bizim gibi bir gün öleceksiniz: Garipçe, yetimce, dulca... (Bakiler, s. 169) diyerek kabre götüren o tahta atın tek kişilik olduğunu vurgularken Arzularınız kadar güzel, arzularınız kadar sıcak Bir ölüm meleği gülecek pırıl pırıl Ağzınız açık kalacak. Allah'ın rahmeti yağacak üstünüze Avuç avuç, kucak kucak Ve sessiz sedasız yolculuğunuz Fatihalarla başlayacak... (Bakiler, s. 169) derken de tıpkı üstad bellediği Necip Fazıl gibi ölümün hiç de korkulası bir olgu olmadığını anlatır. Zaten edebiyat, insanoğlunun üzerinde istisnasız hemfikir olduğu en büyük hakikat olan ölümü sevimli kılmak için en tesirli vasıtalardan biri değil mi? Evet, asıl değineceğimiz kısımlar olan Türkiye sevgisi ve Turan idealine gelelim. Kitabın ilgili bölümüne isim veren "Türkiye'm, ana yurdum, sebebim, çarem!" hitabı, bir insanın vatan sevdasını en samimi şekilde özetleyen bir ifade. Bu başlık altında yer alan şiirler de çocukluk hatıralarından olgunluk çağının acı tatlı pek çok tecrübesine uzanan yaşanmışlıkların son derece candan, sıcak ve duru bir şekilde resmedilmiş hali aslında. Kalender Anadolu insanının yoksul sofrasından nesiller boyu süren kan davalarına, köy akşamlarının sessizliğini bozan kurbağa seslerinden zaten fakir olan insanımızın sırtına askeriyle, vergisiyle bir de devletin vurduğu ağır yüke kadar pek çok gerçeklik süzülüyor kağıda şairin yüreğinden. Zaten Bakiler'i "sözün ressamı" olarak gören Azerbaycanlı mütefekkir Sabir Rüstemhanlı ve şiirlerini "yaşantı şiiri" olarak niteleyen Mehmet Kaplan da bunun muteber tasdikçileri. Turan ve milliyetçilik ekolüne gelince; başta kuru Türk(çü)lük nutukları çeken Nihal Atsız'ın düşüncelerinden etkilenen Bakiler, devamında Atsız'ın sığ ve batıl fikirlerini olması gereken potada eritip onlara İslam libası giydirerek gerçek milliyetçiliğin, gerçek Turancılığın destanlar şairi Niyazi Yıldırım Gençosmanoğlu'yla beraber, Cumhuriyet devrindeki en büyük temsilcilerinden olduğunu Yeniden inanmak Yaradan'a huzurla En son elçisini şahdamar bilmek Bir Hun türküsüyle, Selçuklu yüreğiyle Yeniden Türklüğe eğilmek. (Bakiler, s. 49) gibi pek çok mısralarda ispatlıyor. Lakin ne acıdır ki günümüzde özellikle de milliyetçi/Turancı camianın genç kuşağında Bakiler ve onun gibi birçok mütefekkirin iyi bir ihtimalle yalnız adı biliniyor. Ne doğru dürüst bir eserini okuyan var ne de fikirlerini irdeleyen. Halbuki böyle olmamalı. Zaman denen büyük müfessir, eşya ve hadiseler üzerinde baş döndürücü bir hızda pek çok inkılaba sebep olurken bütün bu değişim ve dönüşümlerin atisi içinde en gür sese sahip olmayı gaye-i hayal edinmiş modern çağın alperenlerinden beklenen; ızdırap dolu ve fikir sancısıyla yoğrulmuş dimağlar olmaları, ecdadın faziletlerini anlatmakla yetinmeyip onların ahvalini hedeflerinin alt sınırı olarak belirlemeleri, hak ve hakikatin ihyası ve şairin tabiriyle cihanı "Yunus Emre gibi atsız pusatsız fethetme" gayretinde olmalarıdır. Son derece ümitvarım ki Anadolu toprakları, böyle bir diriliş neslini yetiştirme potansiyeline sahiptir ancak bu cevheri açığa çıkarma adına biraz titreyip kendimize dönmek gerekmektedir. Bu da kanaatimce, modern çağın Kızılelma'sıdır. Muhammed Ebubekir Celayir