DUYGULAR

Enes DURAN Yıl 2008, o zaman 10 yaşındaki bir ufaklık olan ben, babam karne hediyesi olarak şimdi yüzüne bile bakmayacağım bir bilgisayarı hediye ettiğinde mutluluktan diğer odalara doğru anlamsızca koşmuş ve kısa bir ev turu atmıştım. Yazı hakkında düşünürken beklemediğim şekilde aklıma bu birkaç dakikanın ömrümdeki diğer dakikalar arasından sıyrılıp nasıl önüme serildiğini anlamaya çalıştım. Nasıl oldular da birkaç dakika aniden aklıma geldi? Aklıma gelen diğer anılar ile ortak özelliği neydi? Bir süre düşündükten sonra bunların duygular sayesinde olduğunu, o anlarımın diğer anlardan duygularım sayesinde sıyrılıp anılara dönüştüğünü anladım. Ya çok hüzünlüydüm ya çok mutluydum ya da çok heyecanlıydım anılarımda. Ama bir ortak nokta vardı: Hepsinde duygular bir yoldaş gibi eşlik ediyordu bana. Bu durum da aradan yılların yok edici rüzgarının geçmesine rağmen o anların diğer anlar gibi yok olmamasını, anılara dönüşmesini sağlamıştı. Duygularım sayesinde zihnimde ikamet ettikleri yeri korumuştu o anılar, anlar. İnsanların aynı resme farklı perspektiften bakıp resmi farklı yorumlamasının olası olduğu gibi herkesin aynı duyguya yüklediği anlamın da farklı olması gayet olasıdır. Sizinle mutluluk, korku ve umuda yüklediğim, onlarda gördüğüm anlamları kelimelerle ifade ederek paylaşmaya çalışacağım. Mutluluk bazen büyük bir gülümseme bazen hafif bir tebessüm, bazen de iki gözden düşen yaşlar olarak gösterir kendini bize. İlk paragraftaki anımdan bana beklenmedik iyi bir sonuç elde etmek gibi gelse de birçok yönü vardır mutluluğun. Üzerinde uğraştığımız bir işin başarıyla bitmesi de olabilir, ebeveynlerinizin sizinle övünmesi de, yıllar sonra ansızın gelen bir dost da. Buna ek insanların en sevdiği duygudur mutluluk. Hayatlarının merkezine mutluluğu koyar insanlar. Hep onun peşinden koşar, onu elde etmek için ömürleri boyunca çabalar. Geniş bir aile olan duygu ailesinin en gözde çocuğudur hani. Ama tuhaf bir şekilde bir mutluluğu elde etmek için diğerinden vazgeçer insan. Birinin peşinden koşarken diğerini feda eder başka bir deyişle. Korku kimi için büyük bir örümcek, kimi için kocaman bir canavar, kimisi için de yalnızlık, unutulmaktır. Bana ise zifiri karanlık bir odanın içine girmek gibi gelir. Çocuklukta karanlık bir oda veya geceyi sokakta geçirmek olabilirken orta yaşlarda korku sahip olduklarını kaybetmektir. Ömrünün son demlerinde de unutulmaktan korkar insan. Ölmeden önce ölmekten korkar yani. Nefes alıp verirsin, kalbin atar ama yine de diğerlerinin gözünde mezarlıktakilerden bir farkın yoktur. Korku aynı zamanda akıl-duygu çatışmasının en güzel örneğidir. Karanlık bir odaya girerken orada sizi bir canavarın beklemediğini adınız gibi bilirsiniz, fakat yine de duygularınız sizi odaya girip girmemek konusunda tereddütte bırakır. Her ne kadar insanlar onu sevmese, onu ailenin kötü çocuğu olarak görse elzemdir bazen. Çünkü bizi korur, güvende tutmaya çalışır, bizim sınırı aşmamamızı sağlar. Bir elektrik devresindeki sigorta gibidir hani. Bir değeri aşınca daha fazlasına izin vermez, böylece devreyi korur. Bundandır ki onu sevsek de ondan nefret etsek de içten içe bir ihtiyaç duyarız ona. Onla da yapamayız onsuz da. Ama içlerinde bana en garip geleni umuttur. Umut diğer her duygudan daha baskındır. Ne kadar üzülsek, hayal kırıklığına uğrasak, korksak da yine de bir umut duyarız. Rakamlar, olaylar ne kadar imkansızdan dem vursa da kalbimizde hala bulunur umut. Ailenin diğer kardeşi korku gibi akıl- duygu çatışması yaşatır insanın içinde. Aklınız rakamlardan ve olasılıktan bahsederken duyguların hararetle araya girmesiyle kavgalar başlar içinizde. Bundan mıdır bilinmez ünlü filozof Nietzsche umut hakkında "Umut en büyük kötülüktür, çünkü işkenceyi uzatır." demiştir. Yani gerçekçi bir bakış açısı gerektiği halde bize toz pembe bir gözlük taktırabilir umut. İlacın fazla kullanıldığında zehir etkisi yapması gibi. Bundandır ki dikkatli olmalıdır insan gerektiğinden fazla umut etmediğine. İmal ettiği ürünün gramajını ne bir eksik ne de bir fazla yapmayan fırıncı gibi insan da umudunu gramajından ne aza indirmeli ne de fazlasına çıkarmalıdır. Aksi takdirde olası bir işin önüne taş koyabilir veya en sevdiği arkadaşı hayal kırıklığını getirebilir. Kısacası umut, korku, mutluluk, sevinç ve niceleri hayatımızı tabiri caizse eliyle testiyi şekillendiren bir çömlekçi gibi şekillendirir, bizi biz yapar, milyarlarca insan arasında tek olmamızı sağlar. Hayatımızın özünü oluşturur, hayatı hayat yapar. Bundandır ki önemleri hiç mi hiç abartılı değildir, hak ederler işgal ettikleri yerleri. Ve hayat yaşadığımız, nefes alıp verebildiğimiz, kalbimizin attığı anların toplamı değil, bir şeyler hissettiğimiz, kalbimizin belki sevinçten belki de korkudan küt küt attığı, gözlerimizin belki sevinçten belki de üzüntüden dolduğu, ağzımızın heyecandan açık kaldığı, yani duygulu olduğumuz anların toplamıdır. Duygusuz anların hiçbir hükmü yoktur hani. Bundan hareketle herkesin yaşadığından ayrı bir asıl ömrü vardır. Kiminin asıl ömrü neredeyse nefes alıp verdiği anlar toplamı olurken kimininki birkaç seneyi geçmez. Duygusuz, taş kalpli olan isterse bir asır yaşasın, asıl ömrü belki bir çocuktan azdır mesela. İşte tam bu noktada insanın durması ve kendine şu soruyu sorması lazım gelir: Asıl ömür, hayat bu ise, sen ne kadar yaşadın?