-TRENDEKİ FARKLI SİYAHLAR VE YARGIÇLAR-

Hayat, kimin bakış açısındandır sizce? Elbette biz, bu hayatı kendi gözlerimizle, kendi duygularımızla yorumlarız. Fakat içimizdeki bu yorumları ortaya atan; iç yargıcımız da diyebileceğimiz, o ses kimdir? Hatta daha doğrusu, nelerden oluşur? Çünkü bizi biz yapan, aslında bu iç sestir. Kimi ona bir ad verir, kimi "içgüdü" der, kimisi ise "ilham kaynağı" diye hitap eder. Peki, iç dünyamızdaki en yüzeyse haliyle bu bakış açısı bize nasıl şekil verir ve yön verir,? Hareket, canlılığın en temel ilkelerinden biridir. Tanımda bile yazılıdır: "Hareket eden, solunum yapabilen ve besin tüketen her yaşam formu canlıdır" diye. Dolayısıyla her şey harekete bağlıdır bir şekilde. Örneğin, insan hayatını elimize ele alalım. Hiç bir insan hareket etmeden bir şeyler üretebilir mi? "A" noktasından "B" noktasına ulaşmaya çabalamamız tam anlamıyla doğuştan gelir. Sonuçta annemizin içinden dış dünyaya ulaşabilmek için içgüdümüzle kendimizi bu dünyaya gelmeye zorladık. Hareketlilik her zaman aynı oranda olmaz elbette. Kimi zaman çok sakin, rüzgarın hafif meltemi gibi hareketlerle çalışırken, bir bakmışsınız gelgit dalgalarının ortasında tek yelkenli bir sandalla bir problemden diğerine umarsızca kürek çekiyorsunuz. Aslında bir bakıma, bu yaşam düzeni içerisindeki düzensizliğin oluşturduğu denge, bir trenin hareketine benzer. Her zaman, hep aynı saatte, aynı istasyonlara doğru tembelce yola koyulur bir tren. Fakat yoldaki makaslar ve makinistin ayarladığı hız herhangi bir an değişebilir, böylece ulaşılacak sonuçlar ve geçmişten gelen ve geleceğe uzanan zaman akışı da değişir. Görüldüğü üzere, tarihin akışının değişmesi için, yine düşünce tarzının etkisi; yani içimizdeki sesin verdiği kararlara ihtiyacımız vardır. Sonuçta o bize fısıldar, "lokomotifi biraz hızlandır/yavaşlat, yolunu şu makastan sonra değiştir." diye. Hiçbir canlı mükemmel olmadığı gibi, hiçbir insan da mükemmel değildir. Bu isterse fiziksel bir kusur olsun veya psikolojik bir eksiklik, kimse her işi aynı anda yapabilecek güce sahip değildir. Mükemmel olmaya proglanmamış bir canlının elbette ruhu da mükemmel olamaz. Zaten bu yüzden dünya savaşlarla, ego çatışmalarıyla, yanlış anlamalarla ve kapitalizmle doludur. Çünkü kimse bir diğerini dinlemeye vakit ayırmaz ve içindeki iç bilinç beslenecek yeni fikirlerle ufku genişletemeyince de körelir, cahil bir hale gelir. İlkelleşir, zihnin karanlık köşelerindeki en eski dürtülerimizle beslenmeye başlar. İç sesimizin en çok bel bağladığı içgüdü, en yoğun yaşanan; tüm koyu istek ve zevklerin beslendiği, tüm duyguların içinden geçtiği, şehvettir. Şehvet o kadar güçlüdür ki, bedeni ruhundan ayırıp onu sırf fiziksel dürtüler ile yönlendirebilir. Yani bir şekilde evrenin en kolay hileyle yönlendirme yöntemi aslında insanın içinde saklıdır. Şehvet bu kadar güçlü olduğu kadar, bunun oranında ilgi ve beslenecek olaylar da ister. Ona lazım olan bir eş, sevgili, bir gecelik ilişki veya aşık olunandır. Ama eğer bu diğer kişi yeterli değilse şehvet için, şehvet daha fazlası, daha yoğunu için içimizi kemirmeye başlar. Bir kere başladığında ise, gerisi kolayca gelir ve bir bakmışsınız ki, çoktan başka birinin kollarında bu duyguları tatmin etmeye çalışıyorsunuz. Eğer her şeyi özetleyecek ve bir araya oturtacak olursak, aslında hayatımız fiziksel anlamda bizim elimizde görünse de, aslında daha aşağılarda içimizdeki başka bir güce aittir. Bu güçtür, her gün hayat denilen bize çok yavaş gelen ama aslında bir o kadar da hızlı trenin içerisinde oturup sessiz gözlerle pencerenin ardındaki kendiliğinden yaşananlara, olgulara ve insanlara bakan. Odur siyaha "siyah" diyebilen veya "bu kişi bana yeterli değil" deme gücüne sahip olan. "Duygularının esiri" olmayanlar bile aslında görüldüğü gibi içlerinde bir yerlerde ruhundaki en doğal ve ilkel duygulara bu ses ile bağlıdır. Bu yüzden hepimiz trenin içindeki farklı koltuklardaki farklı "siyah"lar, başka "şehvet"ler, "aldatan"lar ve "yargıç"larız. Aynı trende, aynı istasyona, ama farklı iç seslerle... Merçe Kaan OLCAY