SAVAŞIN ÇOCUKLARI

Sizce bir avuç toprak ya da bir miktar kaynak uğruna, bunca kadın, erkek ve çocuğun canına kıymak acınası değil mi? Ufacık bir çocuğa atılan napalm bombası sonucu, bedeninin yaralar içinde kalmasına değer miydi savaş denilen yok etme sanatı? Neyi paylaşamıyordu bu ülkeler, neydi dertleri, düşünce farklılığı yüzünden 1. 5 milyon insanın ölmesi sizce de komik değil miydi? Size komik olmayan bir şey söyleyeyim, ailesi dediği iki kardeşinin yanarak ölmesini izleyen 7 yaşındaki Kim Puch'un yüzündeki çaresizlik ve korku ifadesi... Bu arada vücudu çıplak ve yanıklar içinde koşan ortadaki kız çocuğunun adı Kim Puch. Fotoğrafın sağ tarafında ise telaşlı adımlarla koşan iki çocuk görüyoruz. Belki de hayatında kalan son değerli şeyini, kardeşini, elinden sımsıkı tutup, faciadan kaçmaya çalışan ablanın yüzünden kolayca anlaşılabilen korku, bu savaşın çocuklar üstündeki psikolojik etkisinin en açıklayıcı görseli. Düşünsenize, sokakta arkadaşınız ya da kardeşiniz ile top oynuyorsunuz ve bir anda önce ince bir ıslık sesi, ardından göz kamaştırıcı bir ışıltı... Bir çocuk olduğunuzu düşünün, bu manzara sizi mest edebilir ve sonrasında gelecek olan o büyük felaket hakkında en ufak bir fikriniz olmadan hayranlık ile izlersiniz. Peki ya sonra? Oynayacak bir top, sarılacak bir anne, şakalaşacak bir arkadaş kalmadıktan sonra, bir çocuğun nesi kalır ki? Savaş her yaştaki insandan çok şey alıp götürür. Konu bir çocuğun hayatı olur ise işler daha da ciddileşir; çünkü ortada filizlenip yeşillenmeyi sonuna kadar hak eden bir gelecek vardır. Maalesef ki savaş bu tertemiz yürekli çocukların yaşayacağını hayal ettiği hayatı, geleceğini götürür. Sol tarafta ağız dolusu gülmesi gereken o küçük çocuğun kanlar içinde ağlaması insanlığın en büyük ayıbı değil midir? Savaş, insanlardan önce duyguları öldürür derler. Acaba bu savaşta bu çocuklara bunları yaşatan insanların duyguları ne kadar zaman önce ölmüştü? Ülkeler arası güç gösterisi ya da komünizm, emperyalizm kavgası bu çocukların derdi miydi? Arkasına dehşet içinde bakan o küçük çocuğun , savaş esnasında başına geleceklerin ne olabileceği hakkında en ufak bir fikri olmamasına rağmen, ailesinin öldürülmesi onun suçu muydu? Savaşların sebep olduğu o korkunç psikolojiden çocukların kurtulması imkansızdır. Gelecekte kuracakları hayat, bu savaşın izlerini elbet taşıyacaktır. Çocukların geleceğimiz olduğu bu dünyada daha fazla savaşa sebep olup insanlık denilen terimin daha fazla yerlerde sürünmesine izin vermemeliyiz. Daha fazla savaş olmayacak, daha fazla çocuk savaş uğruna can vermeyecek, artık hayaller yıkılmayacak demek isterdim. Ama diyememenin verdiği acı ve bu dediklerimin tersinin olmaya devam edeceğinin kesinliğinin verdiği üzüntü ile, sadece yaşadığımız ve Dünya adını verdiğimiz bu gezegende duygularını yitirmiş insanlara acıyorum. Çocukların gözyaşlarının sebebinin oynarken düşüp dizini yaralamasının olduğu bir dünya istemek yetmiyor maalesef. Arkadaki askerlerin bile önlerinde acı içinde kıvranan çocuklara yardım etmediği iğrenç bir dünyadan, 50 yıl sonra, yine acı içinde kıvranıp denizlerde boğulan çocuklara göz yumulan günümüzde, değişen tek şeyin zaman olması, aslında ne kadar gelişmediğimizin büyük bir kanıtı. Bu fotoğraftaki çocukları yağmur damlacıklarına benzetiyorum. Arkadaki napalm bombasının tozlu dumanını ise, o yağmur damlacıklarını bu dünyaya nedensiz ve amaçsızca düşmüşçesine, kuraklığına hapseden koca bir çöle. Ama dünya hala o kocaman çölde, o bir damla yağmurun nasıl hayat kurtarabileceğinden habersiz, kendi kendini yok etmeye devam ediyor.