Hayallerin Ötesinde Bir Gün

Sona bıraktığım birkaç parça eşyayı da koydum bavuluma. Beni tanıyan taksicimi arayıp havaalanına doğru yola koyuluyoruz. Biliyordum ki bir süre insanların gözünde önemlilik kazanmak zaman alacak. Bu yüzden sona kalan her işimi beni en iyi bilen, beni en çok önemseyen insanlarla yapmayı tercih ediyorum. Şehrimin hafif serinliği, hep alıştığım yolların arkamda kalması, her sabah uyandığım güneşin beni başka bir yerde karşılayacak olması bana alınması gerekenler listesine eklemediğim fakat beni hiç bırakmayacak, metalardan uzak şeylere sahip olduğumu olduğunu hatırlattı; hüznüm ve heyecanım. Paris'e gidecekler için son yarım saat kalıyor ve uçağa binme vakti geliyor. Dünyanın benim yaşadığım yerden ibaret olduğunu unutmam gereken vakit. Gerçeklerle yüzleşmek, aklında eleştirisini yapmadığın şeylerle karşılaşacak olmak, hayallerinin ötesindekileri görmek tabi ki korkutuyor lakin zamanın geldiğini hissediyorum. Kafamı yukarı kaldırıp şaşırmam gerekiyor. Paris'teyim. Eşyalarımı şehrin merkezindeki bir otele bıraktıktan hemen sonra elime bir harita alıyorum ve ufak bir Fransız kafesinde şarap içerken yapılacaklar ve görülecek yerler listesini yazmaya başlıyorum. Önce Eyfel Kulesi'ni mi görsem yoksa Louvre Müzesi'ne mi gitsem? Sokaklarda boynuma bir fular takıp insanları mı seyretsem, bir Fransız'ın günlük yaşantısını mı taklit etsem? Şarabımı bitirip hesabı ödedikten sonra planıma sadık bir şekilde Mona Lisa'yı görmeye gidiyorum. Şehrin dar sokaklarını kullanmayı tercih ediyorum çünkü en iyi o şekilde anlarım bu kutsal şehrin mimarisini biliyorum. Kafamı yukarı kaldırıp baktığım binanın birkaç deseni gözüm çarpıyor. "Bonjour Madam, acaba bu binayla ilgili bilgi alabilir miyim?". Benimle konuşmaktan keyif almayan bir hanım efendi binanın sadece bir apartman olduğunu ve onu özel kılan bir şeyin olmadığını söylüyor. Hayretler içinde teşekkür edip yoluma devam ediyorum. Nasıl sıradan bir bina bu kadar güzel tasarlanabilir diye sormadan edemiyor insan kendi kendine. Sonunda Louvre Müzesi'ndeyim. Mona Lisa'ya ulaşmak çok zor gibi görünüyor çünkü gördüğünüz her şeyi incelemeden yola devam edemiyorsunuz ve her adımda farklı bir mükemmellikle karşılaşıyorsunuz. Elimdeki not defterinin sayfaları daha bir saat dolmadan tükeniyor ve son durağım olan Mona Lisa'yı ziyaret ettikten sonra müzeyi terk ediyorum. Hayatımda bu kadar büyülendiğim bir an hatırlamıyorum desem yeridir. Bir sonraki durağım olan Notre Dame Katedrali'ne doğru yola koyuluyorum. Toplu taşıma kullanmaktan ziyade Fransa'nın en ünlü nehri olan Sen Nehri'nin etrafından dolanmayı tercih ediyorum. Kulaklığımda çalan Le Vent Nous Portera ile şehri içselleştiriyorum adeta. Bütün bu güzelliklerin tek bir şehirde toplanmış olması adeta haksızlık diyorum içimden. Ben ki fotoğraf çekmeyi de, çektirmeyi de sevmeyen insan; telefonumun hafızasının dolmasından endişeleniyorum. Gözüme diğer binalardan farklı bir yapı çarpıyor ve rotamın Notre Dame Katedrali olduğunu unutup binaya doğru yürümeye başlıyorum. Anlıyorum ki burası Orsay Müzesi. İzlenimcilik akımını anlayabilmek adına en güzel yerde olduğumu hissediyorum. Monet, Degas, Renior gibi ressamların eserlerini inceledikten sonra oradan da ayrılıyorum. Çıktığımda havanın kararmış olması beni Eyfel Kulesi'ne gitmeye zorluyor ve kendimi eşsiz bir manzaranın içinde buluyorum. Bir demir yığını insana nasıl aşkı çağrıştırır kestiremiyorum fakat ayrılasım gelmiyor oradan. Son yeraltı trenine yetişebilmek için Eyfel'i terk ediyorum. Beni umursamadığını bildiğim halde bir parçamı orada bırakıyorum ki geri dönmek için bir bahanem olsun. Ne bir gün yeter bu şehri keşfetmeye, ne bir ömür yeter bu şehre doymaya bunu biliyorum. Otelime varıp yarın yapılacakların hayali ve gördüklerimin büyülü etkisiyle gözlerimi kapatıyorum.