KISA ÖMÜR-YÜKSEK KALİTE

Hayatımız ne kadar yoğun olursa olsun, akşamları eve gelip televizyon karşısında oturmayı hepimiz çok severiz. Akşam olduğunda hepimiz yorgun hissederiz kendimizi çünkü kimimiz işten gelmiştir, kimimiz okuldan. Televizyon izleyerek biraz yorgunluğumuzu atar, biraz da gerçek hayatın sorunlarından uzaklaşıp başka dünyalara dalarız. Peki hangimiz izlediğimiz dizilerin bize bir şeyler katıp katmadığını önemsiyor? Muhtemelen çoğumuzun pek de umurunda değil, televizyonu sadece vakit geçirmek için izliyoruz çünkü. Doğrusunu söylemek gerekirse eskiden ben de hiç umursamazdım. Bana göre televizyon izlemek sadece eğlenmek için bir araçtı. Bunu yaparak kendimi geliştirebileceğimi hiç düşünmemiştim. Ta ki bir gün Leyla ile Mecnun adlı diziye denk gelene kadar. Leyla ile Mecnun'u izledikten sonra bir dizinin insana aslında çok şey katabileceğini fark ettim. Dizinin senaristi olan Burak Aksak öyle bir senaryo yazmış ki, her bölümde hayata dair başka bir şey öğrenirken buldum kendimi. Dizinin başkarakteri olan Mecnun'dan hayatta ne olursa olsun aşık olduğun insandan vazgeçmemem gerektiğini öğrendim mesela. Mecnun'a göre sevdiğin insandan asla vazgeçmemelisin ve bir şekilde ona onu sevdiğini söylemesin çünkü eğer söylemek istediklerini içinde tutarsan o duygular bir süre sonra içinde çürüyüp gidecek. Başka bir karakter olan Yavuz'dan da pes etmemeyi öğrendim. İnsanın gerçekten istedikten sonra elde edemeyeceği çok az şey varmış. Bunun en büyük örneğiydi Yavuz. Aslında dizideki her karakterden birçok şey öğrendim. Ancak kendime en çok yakın gördüğüm, bana en çok bir şey öğretebilmiş olan karakter kesinlikle İsmail Abi'ydi. İsmail Abi bu diziyi izlemiş olan bizlere beklemenin, umut etmenin ne olduğunu öğretti. Hiç gelmeyecek bir gemiyi beklemişti o, dizi boyunca. Ama bir an bile olsun umudunu kaybetmemişti. En doğrusunu yapmıştı aslında. Çünkü bir insanın elinden umudunu alırsanız, her şeyini almış olursunuz. Bizi hayata bağlayan en önemli şeydir umut. Bir gün her şeyin şu ankinden daha iyi olacağı umut ederek yaşarız hep. Hiçbir zaman elindekiyle yetinmeyi bilmeyen insanlar olarak biz, hiçbir şeyin daha iyiye gitmeyeceğini bilsek eminim yaşamak için bir amacımız da kalmazdı. İsmail Abi'yi dizi boyunca çoğu zaman deniz kenarında gemisini beklerken gördük. Kıyıya yaklaşan bir gemi görür görmez el sallamaya başlardı hep. Fakat beklediği gemi hiç gelmedi. İsmail Abi'nin bu hüzünlü bekleyişinde hepimiz kendimize ait bir şeyler bulabiliriz çünkü aslında hepimizin beklediği bir gemi vardır. Belki de hiç gelmeyecek bir gemi hatta. Yine de umutla beklemeye devam ederiz ve vazgeçmek istemeyiz. Sanki ne kadar çok beklersek beklediğimiz şeye kavuşma şansımız o kadar artıyormuş gibi. Öyle olmadığını hepimiz biliyoruz tabi, o zaman bizi hala ısrarla beklemeye iten şey ne? Bunun cevabını buraya yazmayı ben de çok isterdim ama maalesef ben de bilmiyorum. Hayatın büyük gizemlerinden biri de bu sanırım. Belki de bekleyişin sonunda ne olacağının merakı kendine çekiyor bizi. İstediğimize ulaşacak mıyız ya da eğer ulaşırsak bu bizi tatmin edecek mi? Bazen beklemekle kendimizi o kadar meşgul ediyoruz ki, neyi beklediğimizi bile unutuyoruz bir süre sonra. Beklediğimiz şeyin gerçekten ihtiyacımız olan şey olup olmadığını bilmiyoruz ya da. Bunu ancak istediğimizi aldıktan sonra öğrenebiliriz. Dolayısıyla beklemek merak uyandıran bir maceraya dönüşüyor ve biz de kendimizi hemen bu maceranın içine atıveriyoruz hiç düşünmeden. Her şey bir yana, izlediğim en kaliteli diziler arasındaydı Leyla ile Mecnun. Aynı zamanda bana en çok şey katmış olanı. Çok sıcak, samimi bir dili vardı. Çok hüzünlü bir sahnede ağlarken, bir anda kendimi o gözyaşlarının arasında kahkalarla gülerken bulurdum. İzlerken sanki her şeyi kendim yaşıyormuş gibiydim. Çok duygu yüklü bir diziydi yani. O mükemmel müzikleriyle daha yoğun yaşatırdı bu duyguları bize. İsmail Abi'nin gemisini bekleyişi gibi ben de Pazartesi günlerini beklerdim sırf Leyla ile Mecnun izleyebilmek için. Siyasete kurban gitmiş bu güzel dizinin yayından kaldırılmasından sonra da haliyle diğer dizileri izlerken tatmin olmadım. Şimdi de büyük bir umutla böyle kaliteli bir dizinin daha ekranlara gelmesini bekliyorum. İnanıyorum ki tekrar kendisini bana en az bu dizi kadar sevdirecek ve kendimi geliştirmemi, hayata daha farklı bakmamı sağlayacak bir dizi daha gelecek eninde sonunda. Umudumu kaybetmeyip İsmail Abi'nin şu meşhur repliğiyle bitireyim o zaman yazımı: ''O gemi bir gün gelecek!''