Ta Kanarya Adalarından Bir Tatlı Gülümseme Sebebi

Bu fotoğrafa baktığınızda muhtemelen ilk düşündüğünüz şey güzel bir tatil yerinde çekilmiş bir manzara fotoğrafıdır. Aslında bir bakıma öyle de denebilir; dünyanın en güzel tatil yerlerinden biri olan Kanarya Adaları'nda bir evin balkonundan çekilmiş bir fotoğraf bu. Pekçoğunuz internette görseniz belki bir on beş, yirmi saniye üzerinde durur geçersiniz ama anlamı bir başkası için çok daha büyük olabilir. Mesela Kanarya Adaları'nda yaşayan ama Türkiye'ye Erasmus programı için gelmiş ve üç aydır adasının özlemiyle yaşayan biri muhtemelen duygusal olarak çok daha yoğun şeyler hisseder bu fotoğrafa bakarken. Belki bu çok özel bir örnek oldu ama nihayetinde ihtimal dahilinde. Ben, sizin için ya da bir başkası için farklı anlamlar ifade edebilecek olan bu fotoğrafı, son yazım olmasının da verdiği güvene dayanarak biraz bencilce davranıp; bana neler hissettirdiğini, beni hangi hayallere ve hatıralara götürdüğünü anlatacağım. Fotoğrafa baktığımda hissettiğim ilk şey hiç şüphesiz, hasret. Bu muhtemelen herhangi birinizin hissettiklerinden oldukça farklı çünkü ben bu fotoğrafta palmiye ağaçlarını ya da denizi görmüyorum, bu fotoğrafa baktığımda tek gördüğüm uzun ve dalgalı saçlarını sağ yanına ayırmış, gülümseyen bir İspanyol güzeli ve onun hatıraları. İşte bu yüzden bu fotoğrafa sadece bakıp geçemiyorum. Sanki palmiye ağaçlarının yapraklarını sayar gibi uzun uzun hatıraları sayıyor ve onlarda kayboluyorum ve bu kaybolmuşluktan çıkar çıkmaz kendimi masanın başında yazı yazarken buluyorum. Kimi zaman bir hastanenin acil servisinde bir sedyenin başında beklerken tercümanlık yapıyorum; kimi zamansa bir akşam yemeğinde, salonun en güzel kızıyla dans ediyorum ve tatlı bir melodi çınlıyor kulağımda. Bazen bir anda kendimi bir sokakta buluyorum, yanımda yine o. Dakikalarca yürüyoruz bomboş sokakta, yanyanayız ama sanki bir o kadar uzağız; hiç konuşmuyoruz, bir tek kelime bile etmeden yalnızca yürüyoruz. Allah'tan o arada bir araba geçiyor da sessizlik bozuluyor. Tam sitem edecekken bir anda gülümsemesi geliyor aklıma ve susuyorum. Her şey boğazımda düğümleniyor ve sadece ona bakıp içimden "en azından yanımda" diye geçiriyorum. Sonra bir iç çekerek tekrar kendime geliyorum, tam defteri kapatıp yazımı bitirecekken gözüm fotoğraftaki sonu görünmeyen denize takılıyor. İşte kaybolmak için başka bir neden daha; bu sefer hatıralara gerek bile kalmıyor, sadece iki siyah göz ve sevgi dolu bir bakış. Birini gerçekten sevmiş olan herkes bilir bu hissi, sizi bir anda dünyanın en mutlu insanı yapmaya yeter o bakışlar, bütün dertlerden uzaklaşır, bulutların üstünde sadece o anı yaşarsınız. Tam bu anı yaşarken ve mutlu hissetmeye başlamışken, o can yakan soru tekrar belirdi zihnimde: Acaba bu gözlere tekrar böyle özgürce bakabilecek miyim? Sonu çok karanlık bir soru, hiç sormasam daha iyi belki de. İnsanın inanacak hayalleri olmadıktan sonra yaşamanın ne anlamı var ki; o yüzden sadece o hayallerin gerçekleşme ihtimali bile sizin yaşama dair bir inancınız olmasını sağlayabilir. Elbette bu hayatın sadece çok küçük bir kısmı. Ama yıllardır üzerine kitaplar, şiirler yazılmasına; filmler çekilmesine rağmen, bütün tazeliğiyle hala en çok konuşulan kısmı. Siz sadece bir on, on beş saniye bakıp geçtiniz bu fotoğrafa ama gördüğünüz gibi birisi dakikalarını, saatlerini ayırmasına rağmen yine de geçemedi. Umuyorum bencil davranıp, fotoğrafı bireyselleştirdiğim için bana kızmamışsınızdır ama açıkçası bunları ben yazmadım, bu fotoğrafı çeken ve aynı zamanda o evde yaşayan kişinin bende bıraktıkları tarafından yazdırıldım. Yine de şöyle bir yazıya baktığımda çehremdeki bir tatlı gülümseme sebebi olarak tanımlayacağım bir yazı olduğunu düşünüyorum. Belki de bundan sonra fotoğraflara çok daha farklı açılardan bakma sebebim oldu bu fotoğraf, size de gönülden tavsiye ederim.