Acı Var, Ölüm Var... SEVİN!

Beş harf kadar basit, okyanus kadar derin ve gökyüzü kadar üçsüz bucaksız bir kavram; yaşam. Doğumla ölüm arasında geçen zaman. Bu zaman öyle farklı geçiyor ki her birey için. Ne olursa olsun, ne kadar farklı görünürse görünsün, hiç bir yaşam toz pembe değil. Her yaşam ortak bir noktada birleşiyor; acı. Geçmişte de acı insanların peşini bırakmıyordu, şimdi de bırakmıyor, gelecekte de bırakmayacak. Özellikle günümüzde, olayları sorun haline getirmek, sorunları çözmekten çok daha kolay. Çünkü insanın önünden, arkasından ve sağından gelen baskı, şiddet, kavga, küslük, nefret ve kötü enerji; sol yanında "acı" olarak birleşiyor. İnsanların hayatlarındaki acılar, her anlarına yansıyor. İnsanlığın ilk ortaya çıkışından itibaren "gülümseme" diye bir şey icat edilmiş. Mutluluğu simgeleyen bir şey. Tüm insanlığa yalancı demek istemem, bazen gerçekten doğuyor bu gülümsemeler. Ancak maalesef ki günümüzde, gülümsemelerin asıl amacı mutluluğu yansıtmak değil, mutsuzluğumuzu gizlemek. Acılar büyüdükçe gülümsemeler de büyüyor ancak her bireyin neredeyse aynı tekniği uyguladığı göz önünde bulundurulursa, artık pek de bir inandırıcılığı yok. Bu bakımdan, eğer insanın içinde bir acı varsa, ne aldığı nefes berrak oluyor ne de attığı adımlar sağlam basıyor. Bu acı günlük yaşamın en basit olaylarından, insanların kendilerini ifade etme şekillerine kadar yansıyor ki edebiyat da bunlardan biri. İnsanın kendini ifade etmesiyle ortaya çıkan ve bir sanat olarak değerlendirilebilen edebiyat, bireylerin yaşamlarının bir yansıması aslında. Evet bazı edebi eserler eğlendirmeye yönelik olabilir ancak kendisini ve duygularını temel alan yazarlardan, neşeli bir eser beklenemez. Bu noktada en iyi örneklerden biri, günümüz başarılı kadın şairlerinden Birhan Keskin. Zamanla eserlerinin içeriğindeki değişim adeta ruh halindeki değişimi ortay koyuyor. Birhan Keskin'in son şiirleri acılara bağımlı gibi... Aşkla süslediği, okuyucunun kalbini çarptıran dizeleri, son eseri Fakir Kene'de kalpleri adeta donduruyor. Keskin'in son kitabındaki can yakıcı dizeleri, eşsiz ve duyarlı ruhunu ortaya koymakla birlikte, yaşamındaki acıların 1 karanlığında kalmış okurlarına bir ışık oluyor. Adeta "sadece sen yalnız değilsin, hep birlikte yalnızız" diyor insana. Eserin başındaki Kargo şiirinde, "Bırak acımızı birileri duysun. Hem zaten şiir niye var? Dünyanın acısını başkaları da duysun!" demiş Keskin. Demiş ve duyurmuş. Kendi acısını, kadınların, doğanın, insanlığın acısını duyurmuş şiirlerinde. Her şey o kadar zor ki. Hava kirlenmiş, insanlar kirlenmiş, kafalar kirlenmiş. Nefes almak zor; hayatta kalmak zor, ama en zoru yaşamak. Günümüz dünyasında, mutlu olmak için küçük şeyler yetiyor ancak "küçük"ün "k"si bile bulunamıyor. Hatalar yapıyoruz. Şartlar yüzüden. Ya düşünmüyoruz, ya az düşünüyoruz, ya yanlış. Parmağında Bir Mavi Yüzük şiirinde, "Gittiğimiz yollardan geri dönülmüyor sevgilim. Şimdi dünya çok acı." demiş Birhan Keskin. Ne güzel demiş. Günümüz dünyası o kadar katı ki, ne hataların telafisi var ne de çaresi. Bizi hata yapmaya sürükleyen şartlar, daha derin acılar içinde bırakıyor bizi. Bu acıların son bulmasının tek yolu, konuşmayı, değer vermeyi ve sevmeyi öğrenmek. Bu üç unsur olmadan, mümkün değil acıların son bulması. Her şeyi bırakın sevin. Hıdırellez şiirinde şairin de dediği gibi, "Sen bana dünya yalan diyorsun ben bir tek aşkı koydum gerçeğin tarafına." Bırakın her şey yalan olsun, bir tek aşk kalsın, sevgi kalsın bize. Işte o ancak o zaman öğrenebileceğiz acılardan azad edilmiş bir hayatın değerini. Sevgi yok, aşk yok. Acı var. Çünkü eşitsizlik var. Daha doğrusu eşitlik kaldırılmış ve yerine yapay bir sıralama oturtulmuş. Birhan Keskin, www. antisayac. com şiirinde iki dizeyle anlatmış aslinda durumu: "Erkek ve kadın, iki farklı hayvan. Ve kuraldır öldürür hayvanlar aleminde güçlü olan." Dünyada var olanlar arasında en güçlü varlık insan. Ve insanlar içinde ise en güçlü erkekler. Geri kalanlar ne mi? "Ne" bilmiyorum ama neler yaşıyorlar çok iyi biliyorum. Darp ediliyorlar. Kırılıyorlar. Dövülüyorlar, paramparça ediliyorlar. Tacize, yetmezse tecavüze uğruyorlar. Kaçmak için koşmaya çalışsalar bacakları kırılyor. Bağırmaya calışsalar sesleri kesiliyor. Tepki veremeyince "rızalı" oluyorlar. Tepki verirlerse öldürülüyorlar. Ne kendileri kendilerini koruyabiliyor, ne aileleri. Hak, hukuk zaten korumuyor. Niye korusun ki? Kim ki onlar? Kimiz ki biz? Kadınız biz. Anneyiz, ablayız, kız çocuğuz. Ama 2 hepimiz insanız, insanlığı devam ettireniz. Ama onlara sorarsak, kadın hiçbir şey, kadın susmalı, kadın ölmeli. Birhan Keskin www. antisayac. com şiirinin bir bölümünde öyle güzel anlatmış ki kadınların yaşamını, daha doğrusu yaşayamayışını. İnsanın, yanlış anlaşılmasın kendini insan sananların değil gerçekten insan olanların, içi acıyor. "Kadınların kaburgadan yapıldığına kadınları bile inandıran neydi Birhan? Asıl mesele diyorsan buraya dönelim, şimdiye Söyle artık başımıza bu işleri açan yine erkekler değil miydi? Dönelim Van'da bir kadına, dönelim Mardin'de, dönelim İzmir'de Dönelim Birhan bak geç oluyor hava kararıyor evimize dönelim Bize bunları söyleten neydi, gülerken ağız kapatmayı, ağlarken saklanmayı Her lafa karışmamayı, yazmamayı Birhan, çizmemeyi bize dayatan kimlerdi Giydiğimiz etek boyuna, doğuracağımız çocuğa karar verenler kim Kadınlar ilk sevişmesinde neden babasının yüzünü gördü Küçücük kızlar dedesi yaşındaki adamlarla neden Neden genelevler var neden hep bir kadın otobanda Ütü reklamında bir kadın öyle arabalar üstünde, neden Doğum günlerimizde bize mutfak robotu hediye edenler kimlerdi Şakağımıza silahı dayayanlar kimler, kimlerdi Birhan?" İnsanı insan olduğu için saygı duymak lazım önce, sonra sevmek. Acıtmadan sevsek birbirimizi, savaşmadan, zorlamadan. Hayatın insanı nereye götüreceği belli olmaz derler ya. Bence yanlış. Hayatın bizi nereye götüreceği en baştan beri belli. Asıl belli olmayan, son durağa ulaşana kadar geçeceğimiz yollar. Bunu da biraz bizim seçimlerimiz belirliyor aslında. Evet, kocaman dünyamızda yalnızız, mutsuzuz, huzursuzuz. Herkes kırgın, kırıldıkça kırıyor ve kırdıkça kırılıyor. Ama bu böyle olmak zorunda değil. Zor ya da saçma geliyor olabilir ama kıranı da sevmek, bir insanın kendisi için yapabileceği en büyük iyilik. Affetmek, en büyük erdem çünkü. Birhan Keskin'in www. antisayac. com şiirinde Oscar Wilde'ın bir sözü geçiyor: "Çünkü herkes öldürür sevdiğini." ve Birhan Keskin soruyor: "Ama öldüreceksek sevdiğimizi Oscar sevmek niye?" diye. Öldürmeyin. Sevin sadece. Bir annenin çocuğunu sevdiği gibi, balığın denizi, uçurtmaların rüzgarı sevdiği gibi sevin. Öldürmeyin.