DOSTLUK

Sahip olduğumuz her şeyin maddi bir hesabını çıkarmamız istense, büyük bir çoğunluk evinden ve arabasından başlayacaktır diye tahmin ediyorum. Çünkü öyle bir düzen var ki yaşantımızda maddi şeyler arasında kaybolup gidiyoruz. Halbuki hemen hemen kimse sahip olduğu değerleri somut olarak ifade edemez çünkü arkadaşlarımıza, dostlarımıza ve sevdiklerimize nasıl paha biçebiliriz? Hayattaki en büyük dayanağımız bence dostlarımız. Geçirdiğimiz güzel günleri düşündüğümüz zaman aklımıza hep arkadaşlarımızla birlikte geçirdiğimiz güzel vakitler gelir. Bazı şeyler tersi ile açıklandığı zaman daha iyi anlaşılır bence dostluk da en güzel tersi ile açıklanır. Şimdi bir kişi gözümüzde canlandıralım, maddi olarak istediği her şeyi satın alabiliyor, yapması gereken işler yok, istediği her gün eğlenebilir, seyahat edebilir, emrinde binlerce hizmetkarı var, hayatının tamamını tatildeymiş gibi yaşıyor. Bu kişi çoğu kişinin hayalini kurduğu bir hayata sahip ama tek bir eksik yanı var hiçbir arkadaşı veya dostu yok. Kendimden örnek verecek olursam kendi hayatımı kesinlikle ama kesinlikle değişmem. Çünkü kimse mutlu olmayacağı bir hayatı istemez ve ben mutlu olmayacağımdan kesinlikle eminim. İnsan yapısı gereği toplum içinde yaşamak üzere yaratılmış ve tek başına mutlu olmak da bence imkansız. Geriye dönüp baktığımda eski güzel günlerime büyük bir özlemle bakıyorum çünkü lise ve ilkokul yıllarımdaki arkadaşlıklarımı şimdi bulamıyorum. Üniversiteye gelmeden önce çevremden duyduğum ortak cümle, üniversite çok çabuk geçiyor ve üniversitede dost bulamazsın. Nedendir bilmiyorum ama bu cümle benim için doğru. Çok fazla arkadaşım, tanıdığım kişi var ama hiçbiri ile lise yıllarımdaki arkadaşlarım gibi samimi olamıyorum. Açıklaması doğru mudur bilmiyorum ama ilkokul ve lisede olgun bir birey olmamam ve çocukça karşılıksız bir şekilde arkadaş edinmiş olmam büyük ihtimalle o arkadaşlıklarımda çok daha samimi olmamı sağlıyor. Üniversitede ise tam tersi ilk tanışıldığı zaman herkes birbirine bölümünü soruyor, fırsatını bulmuşsa çoğu kişi ortalamasını soruyor belki sınavda denk gelir veya ödev, ders notlarında yardımcı olur düşüncesi ile. Peki, bu düşüncelerin olduğu bir yerde nasıl samimi bir dostluk kurulabilir. Sınav sonuçlarım açıklandığı zaman, insanlar kendi notlarına bakmadan etrafındakilerin notlarını araştırıyor ve sen kaç aldın sözünün ardından insanların yüzlerindeki ifadeler bana açıkça onların benim dostum olmadığını gösteriyor. Eğer ben herhangi bir sınavda birinden yüksek almışsam, notumu öğrendikten sonra yüzündeki kıskançlığı görmemek için kör olmak gerekir veya aynı sınavda ben düşük alan tarafsam, karşımdakinin yüzündeki mutluluk bana açıkça söylüyor ki bu kişi senin dostun olamaz. Eski günlerime özlemle bakıyorum demiştim. O günlere baktığımda dostluğun fedakarlık ve sevgiden oluştuğunu görüyorum. Normalde ekmek almaya gitmemek için kırk bahane bulan ben sadece muhabbet etmek için bir arkadaşımla saatlerce yürümüşümdür veya okulda arkadaşımı yok yazdırmamak için hocalara karşı gösterdiğim çaba ve uğraşı başka bir yerde göstermemişimdir herhalde. Cem Gelinoğlunun yazdığı Ali Kundilli filmini izlediğimde başroldeki Ali karakterinde kendimi buldum. Aynı Ali karakteri gibi dostlarım için yaptığım işleri çok keyif alarak yapıyorum. Bir arkadaşımın yüzünün gülmesi, sağ ol demesi beni çok mutlu ediyor ya da tam tersi arkadaşlarımdan birinin mutsuz olması beni çok üzüyor. Aynı durumu arkadaşlarım da benim için hissettikleri oranda onlara dostum diyebiliyorum ve mutsuz veya üzüntülü bir anımda da beni teselli edecek kişi bir arkadaşım oluyor. Geçmişte psikolog seanslarında çokça vakit geçirmiş biri olarak söyleyebilirim ki bir arkadaşımın takma düzelir, hallederiz demesi, tanımadığım biri ile para karşılığı bir saat muhabbeti etmekten çok daha iyi geliyor. Bu söylediklerim bazı psikologları kızdırabilir ama bana göre en iyi psikolojik terapiler dostlarla edilen sohbettir.