Başka Hikayenin Kahramanı

Güneş doğmaya yaklaşmış, o güzel öten horoz sesiyle uyanmışım. Kız kardeşlerim de ben de giyinip odadan çıkıyoruz, evin balkonundan sütleri arabaya yerleştiren babama " Hayırlı sabahlar Babiçko" diye sesleniyoruz sırayla. Teknolojinin varlığından tamamıyla bihaber kahvaltımızı yapıyoruz. Babam süt dağıtmaya, ben ise tüfeği kapıp talime çıkıyorum. Bizim buralarda eşkıya çok olur. Asker yetişemez eşkıyaya haber geç ulaşır. Ben ise erkek gibi alırım tüfeğimi çalışırım ki gelecekleri varsa görecekleri de olsun. Çocukluktan beridir severim erkek gibi at binmeyi silah atmayı. Hiç bir erkek yoktur ki benden daha iyi nişan alsın. İşte kendi hikayemde ben sadece benken; hayallerde, başka hikayelerde hep en yakın, en sevdiğim karaktere kaptırırım kendimi. Bazen o hikayelerle eğlenirken, bazen sadece kendi dünyamda çaresizce bekler dururum. Rabia Gelincik'in Hafif Demir Kapılar kitabında da dediği gibi herkes, kendi hikayesinde çaresizken, başkasının hikayesinde kahramandır. Benim dünyamda gücümün yetmediği o kadar şey oluyor, o kadar biçare düşüyorum ki bazen; başka dünyaların hayalleri ayakta tutuyor, onlarda kahraman olma hayalleri kuruyorum. En sevdiğim dizide, en sevdiğim kahraman oluyorum. Sütçünün kızı Vahide yerine sütçünün kızı Zeynep oluyorum. Geniş ve neşe dolu bir ailem, erkek gibi kişiliğim sevgi dolu kalbim ve kalbi sevgi dolu yakınlarım şu anda da var olduğundan, bu diziyi kendime yakın bulur, içindeki sevinci hüznü onlarla yaşarım. Kendimi bir kahraman ilan ederim ama ben hariç kimse bilmez. Kendi kendime şive ile konuşurum ama kimse duymaz. Güzeldir aslında bazen başka hikayelerde kahraman olabilmek. Yeri gelir başka hikayelere de konuk olurum. Bir gün "Zeyneeeeep!" diye bağıran birine "Hooop!" diye yanıt verir, başka bir gün Sherlock Holmes'un yanında Doktor Öztürk olurum. Bazen de sevdiklerimle aynı hikayede buluşurum. Ağabeylerimle en sevdiğimiz çizgi filme gireriz ve yeri geldiğinde orda eğleniriz. Belki de çoğu hikayede mutlu son olduğundandır başka hikayelerde kahraman olmak. İyi gün de, kötü gün de olsa biliriz çoğu zaman sonunu. Oradaki gerçek sevgiler bizleri mutlu eder, umut verir. Bazense o hayata kapılıp, kendi hayatımızdan soğuruz. Ya da gerçek hayatta bize yakın kahramanların ölümüyle sarsılır, uzun süre kendi hayatımızda kalırız. Bazen yaşadığımız dünyadaki acı gerçekleri örtmek için kaçsak da başarılı olamaz eninde sonunda o acıyla karşılaşırız hem de birikmiş duygularımızla. Padişah aleyhine çalıştığı için kaçıp, Feveran köyüne gelen köyü eşkıyalardan koruduğu için Kara Kalpaklı adını almış tıbbiye okumuş birine aşıkken, gönüllü yazıldığı savaşta öldüğü haberini alınca üzülmekle, en sevdiğin kuzeninin eşinin ölüm haberi aynı etkiyi yaratmıyor. Gerçeğine hala canın yanarken, başka dünyadakine sadece o an üzülüyorsun. Gerçeğini geri getiremiyor, başka hikayeyi tekrar tekrar izleyip ya da okuyup mutlu kısımları görebiliyorsun. En kötüsü de başka dünyalarda diğer insanların üzüntülerine merhem olmasan da sorun olmuyor ama kendi hikayende merhem olamayınca ayrı, hiç bir zaman da olamayacağını bilince daha da ayrı üzülüyorsun. Çaresizce zamanın merhem olmasını bekliyorsun. Başka hikayelerde kahramanlık, çoğu zaman insanı kısa süre mutlu eder. Bazen fırtınadan kaçarken sığınacak liman olur. Bazense dibi hafif tuttuğunda yiyebileceğimiz bir yemeği ocakta bırakır, tencereyle beraber kül edip daha çok zarar veririz kendimize. Umuda da yönelebiliriz umutsuzluğa da. Kendimize her hayatta roller versek de değişmeyen tek gerçek her dünyada fazla takılmanın sonuçlarının ağır olacağı. Dengeyi yakalarsak hem başka dünyaların kahramanlarının bakışlarından görür, hem de kendi dünyamıza yeni bakışlar ekleriz. Ufak tefek kaçamaklarla dünyamızın yoruculuğundan kurtulmuş, kendi hikayemizdeki kahramana daha iyi önerilerle dönmüş oluruz.