"Kağıt Destesinden Kule: Aile"

"Anne gezindiğin bağ, baba yaslandığın dağdır." demiş Ataol Behramoğlu. İlkokulun ilk hayat bilgisi dersinden beri söylenen şey budur her öğrenciye: aile toplumun en küçük yapı taşıdır. Sizi siz yapan, sadece yaratılışınızda değil, büyürken, karakteriniz ve kişiliğiniz otururken doğru olanı öğretecek olandır. Peki bu aile kağıt destesinden olursa ne olur? Yıkılan sadece anne baba mı yoksa çocukları mı olur? İşte bu noktada başlıyor çok sevgili Yekta Kopan'ın hikayesi: Aile Çay Bahçesi. Ana karakterimiz Müzeyyen ile burda tanışıyoruz. Müzeyyen ideal bir çocuk. Dersleri düzgün, çalışkan ve bir o kadar da iyi niyetli. Babasının başka kadınlarla görüştüğünü düşünse de annesini çok seviyor. Tek isteği onu hiç üzmemek. Bu yüzden elinden gelen her şeyi yapıyor Müzeyyen. Annesinin hamile kalmasıyla her şey değişiyor. Hayatı bir anda değişiyor Müzeyyen'in. Ailesinin hayatı değişiyor. En başlarda çocukça bir kıskançlık olarak düşündüğüm duygu silsilesi annesini, dünyadaki en sevdiği varlığı da kaybetmesiyle, nefrete dönüşüyor. Müzeyyen'in karakter gelişimini görmek, melankolik dünyasında onunla beraber cevapları aramak inanılmaz bir serüven. Kardeşi, annesinin ölümünden sorumlu tuttuğu, Çiğdem ve annesini üzen onu aldatan babasından nefret edip kaçsa da yanlarından asla geçmişinden kurtulamadığını farkediyor. "Aile" kavramına olan nefretini neredeyse her sayfada vurgulayan Müzeyyen gittikçe size benzemeye başlıyor. Farkında olmadan Müzeyyen oluyor, onunla küfredip, onunla yatağa giriyorsunuz. Sizin de kendi kendinize yıllardır sorduğunuz soruların cevabını arıyor Müzeyyen. "Ya annem/babam gibi olursam?" Onlar gibi nefret dolu, aldatan, yalan söyleyen insanlar gibi olursam ne olacak? Temelini ailesinin üstüne kurduğu bir yaşam süren Müzeyyen, o temelin sarsılmasıyla beraber nefret dolu, aile kavramından nefret eden, her zaman ve her anda kendini kötü bir kız olarak nitelendiren biri olup çıkıyor. Ailenin size verdiği ve yaşattığı şeyler de bundan farksız aslında. İyi bir kız olmasına rağmen iyi bir aile ile büyüyemeyen Müzeyyen o her zaman toplumdan kendini dışlayan insan tipine dönüyor ki siz buna hak veriyorsunuz her sayfa değiştirişinizde. Müzeyyen şanssız. Evet çok zengin bir ailenin kızı olarak doğmak daha çok işine gelebilirdi belki fakat o iyi bir aileye sahip olsa iyi bir evlat da olurdu diyorsunuz her seferinde. Özellikle babasının ölüm döşeğindeki diyalogları inanılmaz can alıcı. Harika bir finalle de taçlandırıyor kitabı Yekta Kopan. Müzeyyen'in cici kız halinde iken konuşmaları ve sonlara yaklaşılırken maskulenleşen diyalogları şahane bir karakter gelişimi olduğunun kanıtı gibi. Her insan günahsız doğar, onu günahkar yapabilecek tek kişiler ise ailesidir. Kısacası Türkiye'nin sanat, edebiyat dallarındaki vazgeçilmez ismi olan Yekta Kopan büyük bir iş başarmış. Sesindeki sadelikle, onun ses tonunu düşünerek okuyorsunuz kitabı. Sanki yanıbaşınızda o okuyormuş gibi. Çoğumuzun 30'larına belki 40'larına kadar soracağı ailevi sorunların cevabını aramış bu kitapta. Sade ve bir o kadar melankolik. Bu yüzden moraliniz bozuk ve mutsuz olduğunuz zamanlarda okumanız daha iyi olacaktır. Hayatım boyunca Müzeyyen'in aile kavramlarıyla ilgili düşündüğü şeylere en azından bir süre- inanacağım gibi görünüyor. Evet; aile toplumun en küçük yapı taşı, aile bir çocuğun ilk okulu ve aile çocuğa birşeyler ekleyebilecek tek kurum. Fakat aile kağıt destesinden bir ev gibi, temelleri, yapı taşları sağlam değilse anne babanın değil çocukların üzerine çöker. Bunu kitapta açıkça görüyoruz ve ilk sorduğum sorunun cevabını almış oluyoruz. Mutlaka okunmasını önerdiğim kitaplar arasına girdi Aile Çay Bahçesi..