ÖZGÜR PENCERE: OKTAY AKBAL

İnsanlara belirli konuları açıklamanın çeşitli yolları vardır. Bu yol; bir film, bir resim, bir beste ya da yazılı bir yapıt olabilir. Tabi ki hepsinin kendine özgü detayları var ama ben biraz yazılı yapıtlardan bahsetmek istiyorum. Romanlar, öyküler, şiirler, denemeler ve daha bir çoğu... Her biri birbirinden değerli olan bu türler, istenilen düşünceyi okuyucuya aktarmada, hissettirmede önemli bir silahtır. Fakat tek bir yazar, bahsi geçen bütün silahları kullanmada en iyi olamaz. Burada deneme türünü kendi silahı haline getirmiş bir yazara, Oktay Akbal'a değinmek istiyorum. Oktay Akbal'ın Yazmak Yaşamak adlı kitabındaki denemeleri insanı gerçekten derinden etkiliyor ama dikkatimi çeken ve üstünde düşündüğüm bir konu hakkındaki denemeleri beni daha çok etkiledi. Bu konu, benim için belki de hayattaki en önemli şey olan mutluluk... İlk denemenin adı, "Mutluluk Derken". Herkesin dilinde aynı cümle vardır: Önemli olan mutlu olmak. Fakat mutluluk nedir? Oktay Akbal bu denemesinde mutluluk denen karmaşık "şey"in göreceli olduğunu, iki aile üzerinden yansıtır okuyucuya. Kısaca bahsedelim bu iki aileden: Bir tarafta küçük bir evde yaşayan yaşlı çift diğer tarafta bu evin karşısındaki dört katlı görkemli bir köşkte yaşayan bir aile... Bir evin bahçesinde zorluklar çekilerek yetiştirilmiş bir ağaç, diğerinin bahçesinde ise sahibinin spor arabası durmaktadır. Asıl soru şu ki, hangisi mutlu? Denemeyi okumadan önce de bu konu epey kafamı yormuştur benim. Bence mutluluk, insanın sevdiği şeyi, sevdiği şekilde yapması olarak özetlenebilir. Bunu, herkes kendisi belirlemelidir. Birinin yapmak için sabırsızlandığı, yaptıktan sonra çok mutlu olduğu bir şeyi bir başkası o kadar önemsemeyebilir. Benim için mutluluk çok lüks bir ev veya araba değildir. Sevdiğim kişilerle birlikte vakit geçirmek, bir ömre bedeldir. Bunu destekleyen bir sürü şey de yaşamışımdır. Buna örnek olarak kardeşime ayırdığım vakti verebilirim. O vakit; her eve, her arabaya bedeldir benim için. Oktay Akbal'ın denemesinde belirttiği "Demek sorunlar arttıkça kişi mutluluğa kavuşacağını sanıyor, oysa daha da uzaklaşıyor o ele avuca sığmaz 'şey'den..." düşüncesini kendi düşünceme çok benzetmem, denemenin beni diğerlerinden daha çok etkilemesindeki en büyük sebep. Sahip olunan eşyalarla olan bir mutluluk, mutluluk değildir bu, ancak sorunların artışına sebep olur. İkinci deneme ise "Türkülerde Bir Yaşam Var". Bu denemede gün gün çalışan işçilerden bahsetmiştir Oktay Akbal. Onlara, bir tanesinden yola çıkarak "Muratlar" demiştir. Oktay Akbal'ı ekileyen, bu "Muratlar"dan birinin dinlemek istediği türküdür. O, istenilen türkünün "Muratlar"ın hayatına tercüman olmasını işlemiştir denemesinde. Beni etkilemesinin sebebi ise daha denemeyi okumadan önce bile kafamda var olan mutluluk olgusuna her şeyin sebep olabiliceği düşüncesinin burada da dile getirilmiş olmasıdır. Bir türkünün içindeki deyişler, onların dile getiriliş tarzları, şiveler, o türkünün nasıl olduğunu gösterir bize. Yaşanan bütün duyguları birebir aktarır ve yaşatır. Bu da demektir ki türküler aynı zamanda mutluluk kaynağı olabilir hem de başka bir sebepten dolayı yaşanmış mutluluğu aktarabilir dinleyene. Bu sebeple denemenin ana konusu mutluluk olmasa bile benim için bu olguyla bağlantılıdır. Beni etkileyen son deneme ise "Güz Mutluluğu". Bu denemede anlatılan, sonbahardır. Sonbahar, Oktay Akbal için yeni bir yılın başlangıcı ve yaşlandığının bir göstergesiyken öğrenciler için yeni mutlulukların başlangıcıdır. Okurken insanın aklında okul anıları canlanıveriyor. Gerçekten de okulda yaşanan arkadaşlıklar, insana başka bir mutluluk verir. Sıra arkadaşınla ortak bir konuda hem fikir olmak ve bazı konulara (çok komik olmasa da) fazlasıyla gülmek gerçek mutluluğun başka bir şeklidir bence. Daha önce de söylediğim gibi bunun için maddi bir şeye de ihtiyaç yoktur... Oktay Akbal, açık betimlemelerle ve çok güzel bir anlatımla bunları dile getirmiştir. Okuduğumda bu üç denemenin beni etkilemesinin sebebi de budur. Açık... Samimi... Anlaşılır... İçten... Sonuç olarak bu üç deneme, içimde bulunan düşüncelerimi bana tekrar hatırlatmıştır: Her şeyden mutlu olunabileceği, mutluluk için bir eşyaya ihtiyaç olmadığı... Ata Cem HAN 21402381