İki Yüzyıl Sonra Requiem

27 Ocak 1756. Dünya tarihinin en büyük müzik dehalarından biri gözlerini Salzburg, Avusturya'da açıyor. Dört yaşında piyano çalmaya başlayan, beş yaşında henüz okuma yazma bilmezken, belki de doğru düzgün cümle kuramazken yüz yıllar sonra bile herkesin dinleyeceği ilk bestesini yapan, dokuz yaşında ilk senfonisini besteleyen, Avrupa'nın en önemli kral ve soylularına büyük ve ihtişamlı salonlarda konser vermek üzere turneye çıkan ve otuz beş yıllık kısacık ömrüne altı yüzden fazla eser sığdırmayı başaran bir deha. Evet, Wolfgang Amadeus'tan bahsediyorum. Ya da birçoğumuzun bildiği Mozart'tan mı demeliyim? Piyano çalmaya başladığımda ne yazık ki dört değil on yaşındaydım ve Mozart'la da o zamanlar tanıştım. Tanıştığım günden beri de dinlemeyi ve çalmayı hiçbir zaman bırakmadım. Klasik müzik dinlemeyi sevdiğimi söyleyince insanların garip ve yargılayıcı bakışlarına bir tek ben maruz kalmamışımdır sanırım. Ama bu bakışlar beni klasik müziğe olan tutkumdan vazgeçirmeyi bir türlü başaramadı. Aksine, daha çok dinlememe ve gecenin bir yarısıyken bile komşuları rahatsız etmek pahasına daha çok piyano çalmama sebep oldu. Aslında birçok insan fark etmeden de olsa hayatında en az bir kere dinlemiştir Mozart'ı. Bu belki bir zamanlar herkesin telefonunun zil sesi olduğu 40. Senfoni ya da genellikle ana haber kapanış müziği olan Rondo Alla Turca (Türk Marşı) olabilir. Çoğumuzun melodisine oldukça aşina olduğu ve hayatımızın birçok yerinde karşımıza çıkan fakat buna rağmen ismini bir türlü öğrenemediğimiz ya da öğrenmek istemediğimiz bu besteleri yazan kişi Mozart'tan başkası değildir. Mozart dinlemek, hayatımda her şeyin üst üste geldiği, başımı kaldıracak dahi zamanımın olmadığı anlarda birkaç dakikalığına bile olsa içinde bulunduğum ruh halinden kurtulmak için başvurduğum kaçış yöntemlerimden biri haline geldi. Sihirli Flüt, Figaro'nun Düğünü, Saraydan Kız Kaçırma bunlardan sadece birkaçı ancak beni her ne zaman dinlersem dinleyeyim en fazla etkileyen, tüylerimi diken diken eden Mozart bestesi şüphesiz Requiem'in ''Lacrimosa'' bölümü olmuştur. Requiem, ölümün notalarla buluştuğu en mükemmel hali, belki de ölümün bile yakıştığı bir eserdir. Klasik müzik sevmeyen bir insanı bile ilk dakikasından itibaren içine çeken sakin bir girişi vardır. Tempo git gide arttıkça kendinizi müziğe teslim eder ve elli beş dakikanın nasıl geçtiğini gerçekten anlamazsınız. Sözlerin tamamı Latince olmasına ve hiçbir kelimeyi anlamamanıza rağmen yine de kendinizi dinlemekten alıkoyamazsınız. Eliniz bir türlü gitmez kapatma tuşuna. Ne yazık ki, Mozart'ın ölüm döşeğinde olduğu için hiçbir zaman tamamlayamadığı bir eser olarak tarihe geçmiştir. Requiem. Requiem'in bir ağıt olması ve Mozart'ın da bunu bitiremeden hayata gözlerini yumması ne kadar da ironik, değil mi? Requiem hiçbir zaman Mozart tarafından tamamlanamamasına rağmen o kadar ses getiren bir eser olmuş ki, hakkında birçok film ve opera yapılmış. Hatta Frederic Chopin bile cenazesinde kendi bestelediği cenaze marşını değil, Mozart'ın Requiem'inin çalınmasını istemiş. Eğer Mozart bestesini bitirmeden bu dünyaya gözlerini kapatmasaydı, belki de çok farklı bir son yazarak Requiem'in tüm kaderini değiştirebilirdi. Kim bilir belki de bu kadar ses getiremeyecek ve bugünkü başarısını yakalayamamış olacaktı. Kendisi tamamlayamadığı için de bir öğrencisi, karısı Konstanze Mozart'ın adına tamamlamış ve sonuç olarak bugünkü halini almış. Yine de, Mozart'ın bir günlüğüne dahi olsa 21. yüzyılda hayata dönmesi ve Requiem'i tamamlaması fikri oldukça heyecan verici geliyor. 18. yüzyıldaki Mozart'ın bestesiyle 21. yüzyıldakinin bestesi ne kadar farklı olabilirdi ya da 21. yüzyılda tamamladığı beste, sonunu öğrencisinin yazdığı kadarki kadar başarılı olabilir miydi? Bu soruların cevabını hiçbir zaman tam olarak öğrenemesek de, Requiem'in bugünkü hali günün sonundaki yorgunluğumuzu alıp birkaç dakika için bile olsa ruhumuzu dinlendirmeye yetiyor.