Acının Beşinci Kapısı

Acılarımız, öfke duygumuz, sevinçlerimiz, mutluluklarımız, sevgimiz, özlemlerimiz... Kısaca bizi insan yapan bütün duygularımız, bulunduğumuz yerde olmamıza birer sebeptir. Her biri yapbozun birer parçasıdır aslında ve birleştiklerinde ortaya benliğimiz çıkar. Fakat bu duyguların etkileri her insanda aynı değildir ve başka başka yerlere savurur her birimizi. Her duygu bir kanat takar yüreğimize ve serüvenimizi başlatır. Bu serüven boyunca kendimize sürekli hatırlatmamız ve asla unutmamamız gerekir ki; olumsuz duygular her zaman bizi aşağıya çekecek, kötü tecrübeler yaşatacak diye bir kaide yoktur. Bazen büyük mutluluklar kötü başlangıçların habercisidir, bazen ise en büyük acılar, yıkımlar yeni ve güneşli bi güne gebedir. Bu noktada en önemli şey; başımıza gelen şeylerle ve onların bize yaşattığı duygularla nasıl baş ettiğimizdir. Daha 6 - 7 yaşlarında iken kumpanyacı büyük bir ailenin içinde mutlu bir çocuk iken, tüm kumpanyanın ve ebeveynlerinin gözleri önünde öldürülmesi ve koskoca dünyada yapayalnız kalmasıyla başlıyor Kvothe nin duygularıyla başa çıkma serüveni. Onun kanatları acı dan oluşuyor bu sefer maalesef. "Zihnimizin sahip olduğu en büyük beceri belki de acıyla başa çıkmaktır. Klasik yaklaşım bize herkesin ihtiyacı doğrultusunda geçtiği dört kapı olduğunu gösterir; uyku, unutmak, delilik ve ölüm..." diyor Kvothe (Rothfuss, 2015). Uyku bize bu dünyanın tüm acımasızlıklarından ve gaddarlıklarından kaçabilmemiz için bir geçit yaratır ve bu şekilde geçeriz ilk kapıdan. Bazı yaralar ise uyku ile kaçamayacağımız kadar derindir ve asla iyileşmez. Bu noktada, zamanın o derin yaraları az da olsa iyileştirmesine ve geri kalan dayanılmaz acıyı ikinci kapnının arkasına saklamasına ve bize unutturmasına izin veririz. Bazen ise insan beyni gerçekliğin acıdan başka bir şey getirmediğini anlar ve gerçekliği geride bırakabilmek için kendini delilik te saklayarak geçer üçüncü kapıdan. Son kapı ise ölüm dür ve "öldükten sonra bizi hiç bir şeyin incitemez" ya da en azından biz öyle olduğuna inanmak isteriz (Rothfuss, 2015).... Fakat bu kapılardan geçmek her zaman acıyla baş edebildiğimiz anlamına gelmiyor bence. Issız bir ormanda ailesi gözleri önünde öldürülen bir çocuk şu koca dünyada tek başına ne yapar? Hangi kapının arkasına saklanır? Hangi kapı koruyabilir ki onu karşılaştığı kötülüklerden? Kvothe acıyla baş etmenin yollarını bu şekilde anlatsa da, bana göre onun kendine açtığı beşinci bir kapı var; azmetmek ve başarmak... Acılar bazı insanların var olan kanatlarını kırıp, onları küçük bir dünyaya hapsederek sonsuza kadar o delikte tutarken; bazılarımıza kanat olup, onları varolduğunu bile bilmedikleri dünyalara uçurabiliyor. Benim kendimi nerede bulduğum ise bir muamma. Bazen en ufak acılar beni pes ettirip, kendi kabuğuma çekilmeme neden olurken; bazen hırslandırıp daha da çok çabalamama yardım ediyor. Ama kendimi asla Kvothe kadar güçlü biri olarak görmedim bugüne kadar ve onun bu acıdan doğan başarı hikayesi herkese ders olacak nitelikte. Hiçbir kötü deneyim pes etmek için bir sebep olmamalı bana göre, olsa olsa yeni bi yola çıkış bileti olmalı. Kendileri için önemli olan bir insanı ya da bir şeyi kaybettikleri için acı çeken insanlar; asıl vazgeçtikleride, kendi kanatlarını kendi elleriyle kırdığıklarında kaybederler. Oysa başka bir kapı var onları bekleyen. Ve bunun farkında olan insanlar dünyanın en şanslı insanları bana göre. O diğer kapıdan geçmeyi tercih edenler ne yaşarlarsa yaşasınlar acılarını asla çabalamaya, başarmaya, hayallerini gerçekleştirmeye bir engel olarak göstermeyip aksine daha çok azmederek sonunda hak ettikleri hayata ulaşıyorlar. Bence her insan bu kapının insanı nasıl güçlü kıldığını farketmeli ve yaşadığı ne kadar büyük bir acı olursa olsun kendi kanatlarını kendi elleriyle kırmamalı. İrem Merve Makinacı