AŞK

Siz hiç aşık oldunuz mu? Kalbin beyine hükmetmeye başlamasıyla ne olduğumuzu şaşırırız. Bazen yüksek bir dağın tepesinden haykırmak gelir içimizden. Bazense acı çekeriz sanki o dağdan düşmüş gibi. Ama ısrarla izin vermeyiz o dağın bizden uzaklaşmasına . Kim ne derse desin ne düşünürse düşünsün hakkımızda, vazgeçmeden mücadelemizi sürdürürüz o dağa tırmanmak için. Bazen yoruluruz bu yolda ama zirvede bizi bekleyen huzur yorgunluğumuzu kaybettirecek yolda bizlere. O zirveyi o kadar çok arzulayacağız ki bir yerden sonra duracağız ve korkacağız sevginin ona zarar vermesinden. İşte! Budur aşk. Aşk her zaman duygudan duyguya sokar insanı, daha önce tecrübe etme fırsatı bulmadığın duyguları ve anıları yaşar yeni yeni yollara saparsın. Ona her bakışında sanki aynaya bakıyormuş gibi kendini görür ve kendini öğrenirsin onunla birlikte geçireceğin hayatta. Ruh ikizini bulmuş gibi bağlanırsın onun kalbine hiç zorlanmadan. Aşkı bu kadar iyi biliyorum çünkü aşkın en tatlı, sevecen ve masum hali ile birlikte en kötü ve gaddar halini de doruklarında yaşamış ve bu maceramı olabildiğince zirveye taşıyıp oradan hızla yere çakılmış bir insanım. Nasıl mı? İlk dönemimde açıkçası neyin ne olduğunun farkında bile değildim. İçimi kaplayan büyük bir neşe vardı sevgilim yanımdayken. Dünyadan adeta soyutlanıp bambaşka adı mutluluk dünyası olan bir evrenin kapılarını aralıyordum. Her yanım gülücüklerle kaplıydı adeta. Kalbimin küçüklüğüme geri döndüğünü hisseder gibiydim en küçük şeyle bile mutlu olmasını bilen, sevecen, etrafına umut ve mutluluk saçan küçük bir çocuk. Gittiğim her yer ve nefes aldığım her saniye sadece onunla değerliydi. Hatta o kadar mutluydum ki bu durumdan , onunla saatlerce başı boş martıların uçuştuğu EGE Denizi'ni hiçbir şey yapmadan, düşünmeden izlememiz sinemadan bile değerliydi benim için , yeter ki yanımda olsundu. Onunla her zorluğu aşabileceğime emindim. Yürüdüğümüz yollardaki engelleri birbirimiz için kaldırdığımız günler hayatımın abartısız bir şekilde en mutlu en huzur dolu günleriydi benim için. Ta ki hayatıma renk katan çiçeğin kalbi başkası için atmaya başlayana dek ... Artık Alsancak Kordonda dalgalarla beraber mükemmel bir ahenk oluşturan martıları izlemenin bir anlamı kalmamıştı benim için , ona telefonda ve banklarda okuduğum onlarca şiir kitabının yüzüne bakmaz olmuştum, ne zaman radyoda ''Olmayacak Bir Hayal'' çalmaya başlasa radyoyu değiştirir şarkı bitene kadar açmazdım o kanalı. Sanki vücudum etrafımdakilerin ''elbet unutursun'' ''boş ver hayat devam ediyor '' çağrılarını duymazdan gelip sadece ona odaklanıyor gibiydi ve tek yaptığı anılarda yaşamaktı. Ondan kurtulmak zorundaydım... Niye mi bu kadar sertim bu konu hakkında? Çünkü şu an bile saniyelerini tüketiyor olduğumuz hayat bir kişiye adanacak kadar uzun değil. Hele ki üniversite çağına gelmiş ben için hiç değil . Önümde beni bekleyen kocaman fırsatlarla dolu, yaşanmayı bekleyen bir hayat ve bir dolu güzel anılar varken geri gelmeyecek beni beklemeyip artık sevmeyecek biri için hayatımın geri kalanını feda etmek çok da mantıklı olmasa gerek. Zamanımız ve gençliğimiz yavaş yavaş elimizden alınıyor zamanın gerçekliğiyle birlikte. Bu geçen zamanın her anını sevdiğim bana gerçekten değer veren insanlar ile birlikte mümkün olduğunca dolu mutlu ve bir o kadar da huzurlu geçirmek benim tek gayem oldu . Çünkü hepimiz farkındayız ki nefes aldığımız her an üzüntü ve hayal kırıklıklarına ayrılmayacak kadar değerli ve eşsizdir bizim için. .