UÇMANIN VERDİĞİ EŞSİZ ÖZGÜRLÜK

"Uçurtma özgürlük değildir ama uçurtma uçurmak özgürlüktür." (Uludok, 43) Sahi, asıl önemli olan nokta uçurtmayı uçurabilmektir uçmasını izlemekten ziyade. Peki ya uçurtmayı uçurduktan sonra özgürlük kavramı kafamda bir kez daha şekil değiştirirse? Uçurtma uçurmadan çok daha fazlasını özgürlük olarak nitelendirip bizzat kendim uçurtma olmak istersem ne olacak peki? Sonuçta uçmayı istemek, uçurtma uçurmayı istemem gibi en doğal hakkım bence. Kitaptaki kırk öykünün birindeki şizofren hastası Can kolay yolu bulmuş mesela: kendisini bir uçurtma olarak görüp hastane servisinde oradan buraya kollarını açıp koşturuyor. Bence toplum tarafından dışlansa ve deli olarak damgalansa bile keyifle yaptığı eyleme devam etmesi güzel bir şey. Çünkü bizler bundan da yoksunuz. O uçurtma biz olsak bile bir noktadan sonra uçmaktan hevesimizi alıp yine özgür olmadığımızı düşüneceğiz. "Sağlıklı düşünebilen insanlar" topluluğu olarak bile hevesimizi çabucak alıvermenin getirdiği bir maymun iştahlılık doğamızda var. Bu da mutluluğu aradığımız yerlerde bulamamamızla ve yine dur durak bilmeyen bir arayışla devam ediyor; isteme, sahip olma, tatmin olmama ve daha fazlasını istemenin bitmek bilmeyen bir döngüsü halinde. Sonuçta o uçurtmanın havada olması yanında bir iple birinin bizi kontrol etmesi gibi bir gerçeği var. Bunun farkına vardığımız an özgürlüğümüz gerçek bir özgürlük gibi gelmemeye başlıyor. Yaşadığımız şey, ne kadar özgür de hissetsek, özgürlüğün bir yanılsaması olabiliyor ancak. Bu tatmin olmama duygusu genel olarak tüm hayatımıza yansıyor, adeta bizi kontrol ediyor. Her şeyden önce ne istediğimize karar verebilmemiz lazım bence. Önümüze koyduğumuz hedefler gerçekten uzun süreli bir memnuniyet getirecek mi bizlere? Yaşadığımız devirde kime sorsanız size daha iyi bir iş, lüks bir araba, çok odalı bir ev gibi maddi hayallerle gelecektir, tıpkı oyuncak için ağlamaya hazır küçücük çocuklar gibi. Bana kalırsa bu noktada "materyallerin" bize nasıl mutluluk getirebileceğini sorgulamak gerekir. Duygulardan yoksun, yapaylık üzerine kurulu nesneler topluluğu bizi nasıl mutlu edebilir ki? Önceden bahsettiğim "mutluluğu aradığımız yerlerde bulamama" durumu bunun bir özeti gibi aslında, üstüne üstlük mutluluk yanlış yerde aranıyor. Maddiyat bir insanın hedefleri arasında olmamalıdır çünkü, yaşatacağı duyguların geçici olacağı ve çok anlam ifade etmeyeceği için. Ben mutluluğu daha soyut yerlerde arıyorum mesela: Bana gerçek anlamda mutluluğu sevginin yaşattığını ve yaşatacağını düşünüyorum. Annemin, kız arkadaşımın veya köpeğimin bende bıraktığı duygular eminim ki son model bir telefondan çok daha fazla. Bahsi geçen kavram sevgi olunca bir doyumsuzluk veya tatmin olmama hissi de söz konusu olmuyor. Yanımda bulunmaları isteyeceğim şeyler bu duygular, sevgide bunun da ötesi olamaz zaten. Peki soyut şeyler bize uzun vadede daha gerçek bir mutluluk sunuyorsa, neden toplum olarak somut mutlulukların peşinde koşuyoruz? Soyut mutluluklara doyduk belki de, belki de bunları elde etmek daha zor olduğu için geldiğimiz kolaycılık durumu bizi somut mutluluklara itiyor. Bir insanın sevgisini kazanmak yerine mesela, kendimize bir şeyler alıp mutlu olmayı tercih ediyoruz. Bu kolaycılığı doğurduğu gibi aynı zamanda da bencilliği de doğuruyor. Somut varlıkların aksine sevgi sonsuz bir şey, verildikçe azalmıyor, eksilmiyor, aksine daha da artıyor. Fakat bu her insanın sahip olabileceği, belki de bizi diğer insanlardan ayırmayan bir şey olduğu için bize özel olabilecek materyallere yöneliyoruz. Yine kolaya kaçıyoruz, bizi diğer insanlardan ayıran şeyler somut şeyler oluyor. Bir insanın kişiliği önemsiz hale gelip, sahip olduğu şeyler, somut şeyler daha önemli hale geliyor. Sanırım genel tatminsizliğimizin, bir türlü mutlu olamamamızın en büyük sebebi de bu. Mutluluğu yanlış yerlerde arıyoruz gerçekten. Yunus Emre Düzağaç