Acıyı Sanata Çevirmek

Son üç yıldır en çok ilgimi çeken sanatsal akım olan sürrealizm ile yazılmış şiirler okuyor, sürrealist tablolar araştırıyor ve filmler izliyorum. Bu akıma olan ilgim beni Meksikalı bir ressam olan Frida Kahlo'ya ve onun hayat hikayesine ilgi duymama sebep oldu. Frida Kahlo bana göre sürrealist akımı en iyi şekilde tablolarına yansıtmış bir sanatçı. Bu sürrealizm konusundaki başarısına rağmen ''Bana sürrealist diyorlar ancak değilim. Ben sadece kendi gerçekliğimi resmediyorum.'' demiştir. Bu kadının hayat hikayesine baktığınızda ''kendi gerçekliğim'' dediği olayların acı yüzüyle karşı karşıya geliyorsunuz. Sanat acıdan beslenir. En iyi sanatçılar o dillere destan olmuş eserlerini verirken hep acıdan ilham almışlardır. Acı bir nevi kişinin dışa vurum gücünü ortaya çıkartır. Bazı insanlar yaşadıkları acıyla kendilerine veya başkalarına zarar verir bazıları bu acıdan beslenip ortaya verimli bir şey çıkartır. Ben ne zaman bir şeye çok üzülsem, içimden bu üzüntüyü dışa atmak gelir ve bunu yapmanın bana göre en iyi yolu yazmaktır. Yazdıkça ve duygularımı kağıda döktükçe içime bir rahatlama ve huzur gelir. Sanki çok güvenilir bir insana duygularımı döküyor, içimi ona açıyormuşum gibi hissederim. Bir başkası bu acıdan beslenip müzik yapar, bir başkası resim çizer. Sanat içimizdeki duyguları dışarıya yansıtmanın en iyi yoludur. Öncelikle ilham nedir diye düşünmek istiyorum. Sözlük anlamıyla ilham: Bir sanat eserinin meydana getirilmesi sırasında sanatçıyı sevk eden his unsuru, esin. Bana göre ise ilham demek kişiyi hayata bağlayan en önemli unsur. Bir insan ilhamını kaybederse, hayattan zevk alamaz. Yaşadığımız şu dünya bize ilham kaynağı olmak için yeter de artar bile tabii görebilene... Acıyı ve üzüntüleri güzelliğe çevirmek bizim elimizde. Bir insan yaşaması için gereken esin kaynağını kaybederse yaşama tutunması bir hayli güç olur bu yüzden nereden ilham alıyorsak orada bulunmalıyız. Bana kötü hissettiren, umudumu kıran insanlardan, görüşlerden ve yerlerden uzak durmak hep yaptığım bir şey. Bana olumlu enerji veren, içimi bir şey yaratma ve var olma isteğiyle dolduran her şey hayatımın merkez noktasına koyduğum olmazsa olmazlar. Bir insan nereden ilham buluyorsa, orada olmalı. Sürrealizme ilgimi çeken bir diğer nokta ise aslında oluşturulan eserin yorumunun kişiden kişiye ne kadar değiştiği. Sanatçı içinde bulunduğu ruhsal gerçekliğini anlatırken, bunu yorumlayan insan kendi gerçekliğiyle karşı karşıya geliyor. Örneğin Frida Kahlo'nun ''Umutsuzluk'' adlı tablosuna ben ilk baktığımda Frida'nın içinde yaşamın bittiğine ve bu ölü umutları tablosunda ağzından çıkan sakatatlar şeklinde resmettiği görüşüne kapılmıştım. Ancak bu tabloyu bir arkadaşıma gösterip ne düşündüğünü sorduğumda bana bu sakatatları yediğini yani aslında iyileşme sürecindeyken o zamanlar sakatat tarzı yemeklerin yedirilmesinin sağlıya iyi geldiğinin yaygın bir görüş olduğundan bu sebeple de umutlarını bunları yiyerek iyileştirmeye çalıştığından bahsetti. Aynı tabloyu farklı anlamlar çıkartarak yorumlayabilmek sürrealizm akımının en iyi göstergesi bence. İnsanların iç dünyasını dışarıya farklı şekilde yansıtması sonucu oluşmuş bu akımı, eserleri gören veya okuyan kişiler kendilerine göre yorumluyorlar. Sonuç olarak sanat bu hayatta bırakabileceğimiz en güzel miras çünkü sanat asla ölmez. İçimizdeki iyi ya da kötü duyguları sanata çevirmek ise kendimize yapabileceğimiz en güzel iyilik çünkü bu bizim yıkıcı değil aksine yapıcı olduğumuzu gösterir. Sanat var olma arzusuydu yüz yıllardır tüm toplumlarda yer alıyor ve yer almaya da devam edecek.