Müzik-siz misiniz ?

Baş yaratan Zeus, aşkına yenik düştü ve kalbinin sahibi olan Mnemosyne ile 9 gecelik bir kaçamak yaşadı. Bu gecelerin her birinden birer peri kızı oldu. Bu kızlar ilham perileri olarak dünyaya sanatın farklı alanlarını getirmek ve insanlara ilham vermek için adanmış birer harikaydılar. Antik Yunan Mitolojisine göre onlara 'Muse' dendi ve her 'Muse' un kendine göre başka bir yeteneği vardı.( Muse, aynı zamanda 'Müzik' kelimesinin kökenidir.) Yanısıra, Apollon Tanrılar meclisinde 'Lir' çalardı ve sanatı diğer tanrılara bünyevi keyif vermek adına kullanırdı. Yıllar boyu bu hikayeleri dinleyerek büyüyen ve müziğe gönül vermiş biri olarak bu kadar derin tarihi olan, sonsuz bir armoni imkanı sunan ve her duyguyla beraber yeni bir şey yaratmaya müsait olan bu engin denizin kullanılmamasına isyan ediyorum ! Popüler kültürle beraber sadece para kazanmaya yönelik ve o ekranlarda gördüğümüz 'Marjinal Ünlü Hayatı' olarak adlandırılan yaşamı tatmak için yapılan aynı işler artık can sıkmaya başladı. Pop müzik gerçekten keyif verebilir ve herkese de hitap edebilir fakat bir yandan da düşünmemiz gereken şey neden Türkiye'de Jazz, Blues, Reggae vs. tarzı müzikle uğraşan insanlar neden yeteri kadar ilgi görmeyip, uğrak yeri olmayan yerlerde müzik yapmak zorunda kalıyor. (tabi, eğer şanslılarsa ya da kendi çevreleri varsa) Böyle sanatçılar çareyi genelde daha fazla kıymet gördükleri ülkelerde arıyorlar ve biz bu değerlere sahip çıkamıyoruz. Yakın zaman içersinde, daha önceden ismini bir filmin müziklerini yapması sayesinde duyduğum bir sanatçının konserine gittim. İsmi Can Gox(Can Göksun). Konsere gitmeden öncede kendisini biraz araştırmak istedim ve daha önceden 'Blues Mobile' adlı bir grubunun olduğunu öğrendim. Zamanında bu tarzda çalan ve söyleyen birisinin o gün neler yapacağını ve nasıl bir performans izleyeceğini çok merak etmiştim. Hemen biletimi alıp konser saatini beklemeye başladım. Sahneye çıkacakları mekan yaklaşık 1000 kişiyi rahat kaldırabilecek düzeydeydi fakat saat yaklaştıkça içerideki sayının 10-15 kişiyi geçmemesi beni hayrete düşürmüştü. Sahne saati geldiğinde içeride yaklaşık 20 kişiydik. Grup sahneye çıktı, bizi selamladı ve öyle bir giriş yaptı ki gerçekten içerideki herkesin tüylerinin ürperdiğini hissettim. Can Gox'un sesi, sahnedeki samimiyetleri ve hepsinin ayrı ayrı enstrüman yeteneği o saatleri inanılmaz kıldı. Daha önceden merak ettiğim Blues ve Jazz türündeki eserleri de çok kaliteli bir şekilde çaldılar. Kendi tarzlarını çok iyi yansıttıklarını düşünüyorum. Bunu sadece sanatın başka dallarına olan bir sempatizanlık olarak algılamamak lazım. Bence önemli olan yaptığın işte özgün olmak ve bir şeyler yaratmayı amaçlamak. Bu Türk Halk Müziği için geçerliyken, arabesk, elektronik müzik, rap vb. farklı tarzdaki her müzik dalı için geçerlidir yoksa herkesin aynı şeyin gölgesinde ilerlediği bir yerde kimse güneşi göremez. Biraz vakit geçtikten ve ilk yarı olduktan sonra az önce sorduğum soruyu ilk defa o an kendime sordum. Gerçekten dünya çapında olabilecek böyle bir ses, sanatını bu şekilde icra ederken, öbür tarafta sadece bir iki kişiyle bağlantısı olduğu için sıfır yetenekle ünlü olmuş kişiler... Nerede sanata verilen değer ? Tabi ki bunu genel algılamamak lazım. Pop dalında da gerçekten çok kaliteli ve başarılı sanatçılar var ama olmayanlarını da görme imkanımız bol bol oldu. Bu yüzden insan garip bir şekilde arada kalıyor. Sevdiğin ve inandığın şeyin uğruna bütün riskleri alıp hayallerinin peşinden gitmek mi yoksa maddiyatı önemseyip kendi ideallerinden vazgeçmek mi ? Umarım bu soruları sormaya gerek kalmadan sanata verilen değerin ülkemizde arttığını görebiliriz. Mustafa Kemal Atatürk'ün dediği gibi ; "Bir millet sanattan ve sanatkardan mahrumsa tam bir hayata malik olamaz. Böyle bir millet bir ayağı topal, bir kolu çolak, sakat ve alil bir kimse gibidir. Sanatsız kalan bir milletin hayat damarlarından biri kopmuş olur."