Sevdiğimizi Sevdiğimiz Yapan

Hiç fark ettiniz mi bilmiyorum fakat sevdiğimiz, birlikte vakit geçirmekten hoşlandığımız birçok insan aslında bizden çok farklı kişiler. Dostlarınızı, aile bireylerinizi ve sevdiğiniz, hoşlandığınız kişileri düşünün mesela. Sizce de bu düşündüğünüz kişilerde, tanımadığınız birinde olsa tuhaflıkla karşılayacağınız özellikler yok mu? Veya hobileri, eğlence anlayışları, dinlemeyi sevdikleri şarkılar, gerçekleştirmek istedikleri hedefleri size de düşününce bazen saçma gelmiyor mu? Sevdiğim, değer verdiğim insanlarda zaman zaman farkına vardığım bunun gibi ilk bakışta garip ve anlamsız gelen hareketler beni "Neden bununla samimiyim?" veya "Nasıl oluyor da birlikte güzel vakit geçirebiliyoruz ve birbirimizi seviyoruz?" sorularına yöneltiyor. Zamanla anladım ki aslında sevdiklerimizi bize yakınlıklarına göre seçmiyoruz. Onlarda bulduğumuz veya zamanla oluşturduğumuz değerler, onları "sevdiklerimiz" yapıyor. Büyüdükçe farkına daha çok varıyorum ailemle olan farklılıkların. Hayatım boyunca her zaman yanımda olmalarına, beni her daim eğlendirip benimle oyun oynamalarına rağmen zaman geçtikçe muhabbetlerimizin, zevk aldığımız şeylerin değiştiğini görüyorum. Hatta bu değişim birlikte yaptığımız aktivitelerin azalmasına ve kalitesinin düşmesine neden oluyor. Fakat bu durum sizce benim onlara olan bağlılığımın ve sevgimin azalmasına neden oluyor mu? Yaşadığımız onca anı, bana gösterdikleri sonsuz sevgi onları her zaman benim gözümde en değerli kılıyor. Efendi ile Köpeği kitabında da yazar Thomas Mann'ın köpeği Bauschan ile olan dostluğunu bu duruma örnek gösterebiliriz. Köpeğiyle yaşadığı onca anı onu köpeğine daha bağlı yapıyor ve aralarındaki değeri güçlendiriyor. Zaman zaman köpeğinin yaptığı hareketleri saçma ve anlamsız bulsa da aralarındaki kuvvetli bağın kırılmasına neden olmuyor bu tür düşünce farklılıkları tıpkı ben ve ailemle olan kuvvetli bağ gibi. Örneğin, annem ne zaman ayran yapsa her zaman ayranın faydalarından bahseder. Düşünsenize bir kişi sürekli ayranın faydalarından bahsediyor. Çok garip ve itici duyuluyor eminim fakat "ayranın faydaları" adlı bu tür bir konuşma annemden gelince ben bunu tuhaf yorumlayamıyorum, sıcak ve düşünceli bir insanın değer verdiği bir kişiyi bilgilendirmesi olarak görüyorum. Nedense insanlar hep kendilerine benzer insanlarla samimi olmak isterler. Düşünce ayrılıklarına girdikleri yakından tanımadığı kişilere ön yargıyla yaklaşarak bu kişilerle samimi olamayacaklarını ortak noktalarının azlığına ve düşünce yapılarının farklılığına bağlarlar. Bu duruma zıt bir örneği kendimden vermek istiyorum. Yaklaşık 4 senedir birlikte olduğum kız arkadaşımla gün geçtikçe fark ediyoruz ki aslında birbirimizden birçok konuda çok farklıyız. Örneğin, o dışarıda yemek yemeyi sever ben evde yemeyi tercih ederim veya ben sürekli sinemaya gitmekten hiç sıkılmam o ise uzun aralıklarla gitmek ister. Bir keresinde de yurt dışına gitmiştik ve kısıtlı bir paramız vardı. O, paramızı müzeleri gezerek harcamak istemişti ben ise şehrin sokaklarında gezerek, oraya özgü tatları tadarak harcamak istemiştim. Bu konuda sık sık tartıştık ve sonuç her ikimizi de mutlu edecek şekilde gelişti. Bulunduğumuz şehirde bir veya iki müzeyi geziyoruz, akşamları oraya özgü bir yemeği yiyoruz ve bunları gerçekleştirirken de bol bol yürüyoruz. Gördüğünüz gibi değer verdiğiniz birlikte zaman geçirmekten hoşlandığınız kişilerle ortak düşüncelerde olmasanız bile birbirinize verdiğiniz değere oranla ortak noktalar oluşturarak birlikte zevk almaya devam edebiliyorsunuz. Peki, diyelim ki ben bu yurt dışı seyahatine samimi olmadığım ama gezideki asıl amacının benim gibi şehir turu yapıp oranın atmosferini yaşamak isteyen biriyle gitmiş olsam ve bütün gün ortak isteklerimizi yapsak daha mı çok eğlenirdim? Kesinlikle hayır. Şundan eminim ki yapmak istediklerimin bir tutamını değer verdiğim bir kişiyle yapmayı, bütün gün boyunca samimi olmadığım biriyle istediklerimi yapmaya her durumda değişirim. Bu konuda Thomas Mann da köpeğinin yaptığı bazı davranışları mantıksız bulmasına rağmen onun böyle davranmasını sevdiğini söylemesi benimle aynı fikirde olduğunu gösteriyor. Dolayısıyla sevdiklerimizle aramızda kuvvetli bir bağ var. Bu bağ yaşadığımız ortak anılara, karşılıklı güvene, ilişkiye verdiğimiz emeğe veya karşılıklı sevgi ve saygıdan ortaya çıkan bir çeşit değere bağlı olabilir. Fakat bu bağ küçük anlaşmazlıklardan, tanımadığınız birinde görseniz koşarak uzaklaşacağınız huylardan ve ortak noktaların zamanla yoksunlaşmasından etkilenmiyor. Sonuç olarak anlıyorum ki sevdiğim kişiyi sevdiğim yapan şey karşılıklı anlayış ve sevgiden başka bir şey değil.