HAYAT ÇİZELGESİ

Hayat dediğimiz zaman dilimi, aslında her birey için tanımı aynı olan, fakat insanın çabasına göre farklı şekillenen öznel bir kavram. Öznel diyorum çünkü bu zaman diliminin içini birbirinden tamamen farklı kişiliklerle yaratılmış olan insanoğlunun çabası doldurur. Bazılarımız vardır bir saniyesini bile boşa harcamaz ve doya doya yaşar kendine verilen bu hediyeyi. Çalışıp, çabalayıp yaşamındaki bütün taşları yerine oturtmak için harcar bütün yıllarını. Kendine verilenle sınırlı kalmayıp, ufkunu genişletmekten hiç geri durmaz. Çünkü bilir ki, onun mutluluğu peşinden koştuğu şeylerdedir. Bazılarımız da vardır, hayat ona ne sunduysa onu yaşar ve daha fazlasında gözü yoktur. İçinde doğduğu ortamdan daha farklı bir şey yaşamak istemez ve elinde olan hayatını yaşayarak ömrünü tüketir. Her iki tip de kendilerine verilen hayatları farklı farklı doldurup, aynı hazzı alırlar. Çünkü bütün beklentileri karşılanmıştır hayat tarafından. Aslında hayatın öznel olmasının nedeni burada yatar. Farklı insanlar önlerine çıkan fırsatlarla hayatı farklı yorumlarlar, onun içini farklı doldururlar, fakat sonunda hepsi aynı tadı alırlar. Asıl önemli olan aslında ne kadar uzun süre ya da ne kadar iyi şartlarda yaşadığın değildir, asıl önemli olan senin beklentinin karşılanıp karşılanmamış olmasıdır. Galiba ben bu iki tip arasında ilkine daha yakınım. Hayatımı ve çabalarımı göz önüne aldığımda, elimdekiyle yetinen biri olmadığım kesin. Çünkü çevremdekilere aldırmadan, hayallerimin peşinden koşmak gibi bir alışkanlığım var. Mesela okuduğum bölüm gibi. Bölümümü seçerken kimsenin beni etkisi altına almasına izin vermedim. Çünkü önemli olan çevremdekilerin ne istediği değil benim hayatımın nasıl olmasını istediğimdi. Böyle bir yola çıktım ve hedefim kendimi mutlu edecek bir mesleğe ulaşmak. Tabi bunda beni yetiştiren çevrenin etkisi de çok büyük. İçinde doğduğumuz ortam, kişiliğimizin şekillenmesinde büyük rol oynar. Çevremizi daha yeni yeni anlamlandırdığımız zamanlar olan çocukluk zamanlarımızda, her şeye yabancıyızdır aslında. Yabancılığımızı zamanla unutur, bize verilenlerle hayallerimizi şekillendirmeye başlarız. Hayallerimizi bize verilmeyen fırsatlarla doldururuz, çünkü merakımız bizi buna iter. Bir daha bu hayata sahip olamayacağımızı bildiğimiz için hayallerimize kelepçe vurmayız. Onları gidebildiği yere kadar götürmeye çalışır, başardıkça da hayal listemize yeni hayaller eklemekten geri durmayız. Bir taraftan biz hayallerimizi gerçekleştirmek için çabalarken, bir taraftan da bizim için ayarlanmış olan zaman dilimi de, bize mesaj vermekten geri durmaz. Çevremizde olup biten olaylar adeta bize bir uyarı niteliğindedir. Kulağımıza eğilip her zaman acele etmemiz gerektiğini fısıldar gibi, kaybettiğimiz kişilerle uyarır bizi hayat. Bahçemize diktiğimiz elma ağacımızın sonbaharda yapraklarını dökmesi bile bize sonu hatırlatır ve adeta bize hayallerimizi gerçekleştirmek için acele etmemiz gerektiği mesajını verir. Acele etmekten kasıt zamanımızın tükeniyor olmasıdır. Her şeyin bir sonu olduğu gibi, bize verilen zamanında bir sonunun olduğunu hatırlatır bize hayat. Bazen küçük şeylerle hatırlamamıza yardımcı olur, bazen ise acı sonlara şahitlik ettirerek yapar bunu. Sevdiklerimizi kaybetmek gibi. Hayatla ölüm arasına sıkıştırdığımız yaşamımız adeta Mavi Kuşta ki "STOP" kelimesiyle duran bir film şeridi gibidir. Hikayedeki minibüsün hareketi bize zamanın akıcılığını hatırlatır. Bindiğimiz istasyon doğumumuz, varacağımız yer hayatın sonu olarak yorumlanabilir. İzlerken kendimizi kaptırdığımız, kahramanların mutluluklarıyla mutlu olduğumuz, üzüntüleriyle üzüldüğümüz bir filmin ortasındayızdır aslında her birimiz. Doğduğumuzda verilmiştir sinemaya giriş biletimiz. Film başlar başlamaz kendimizi başka bir alemin içinde buluruz. Filmin oyuncuları bizim çevremizdeki insanlardır artık. Hayatımızın büyük bir yerini kaplayan ailemiz, hikayeye sonradan dahil olan arkadaşlarımız, filmin ortalarına doğru hayatımızın en önemli parçasını oluşturacak olan sevgilimiz, dersini can kulağıyla dinleyip teneffüs aralarında sohbet etmekten zevk aldığımız hocalarımız, her gün ekmek almaya gittiğimiz bakkal amcamız, sabahın köründe asansörde karşılaştığımız komşu kızımız, kendi canımızdan olan yavrumuz, sokak ortasında dilenen yaşlı amcamız; başlarlar yazılan senaryoyu oynamaya. Bir taraftan rollerini oynarken, bir taraftan da merkezinde kendilerinin olduğu ve onların hayatı üzerine yazılmış olan senaryoda başrol oyunculuğunu oynamaktan geri durmazlar, tıpkı bizim de başkalarının hayatında aldığımız yan roller gibi. Başrol oyuncusu olduğumuz bu filmimiz bizim hayata elveda dememizle son bulur ve başka senaryolar yazılmaya, başka oyuncular kadroya alınmaya devam eder. Tıpkı bundan öncesinde de olduğu gibi. Başvurular KUTLU, Mustafa. Mavi Kuş. Dergah Yayınları, 2013.