Yaşlı Ruhlar ve Açlık

Bu haftanın romanı Paulo Coelho'dan Aldatmak. Üzerine çok şeyler yazılan, çok konuşulan bir roman. Daha önceki yazılarımdan da belli olduğu üzere kendim hakkında çok derin şeyler anlatamıyorum. Yüzeysel şeylere kafa yoran biri olduğumdan değil aslında, belki biraz ketum biraz da çekingen olduğumdan. Yazamıyorum ben böyleyim ben şöyleyim tadında uzun uzun yazılar. Ama bu yazıda mümkün olduğunca derine inmeye çalışacağım. Çünkü Aldatma'yı okurken hayatımla bir çok ortak nokta buldum. Hiç aldatmadım ya da aldatılmadım hatta benim de uzun süredir güzel bir ilişkim var. Ama hayattaki güzel şeyleri görmezden gelmenin, onlarla yetinemez olmanın ne olduğunu biliyorum. Oyunlardan ve dramdan hoşlanan biri kesinlikle değilim ama her şey tıkırında giderken nedense boşlukta hissediyorum hep. Beynimin bununla başa çıkma yöntemi endişelenecek şeyler bulmak, kafaya takmak ve sonunda panik bozukluğumu tetiklemek. Ama bunu fark ettikten sonra bunun "komplike" beynimin bir oyunu olduğunu anladım, artık endişelenmek kafamda bin bir türlü senaryo kurup durmanın da hayatımın maceralı olduğu anlamına gelmediğini de anladım. Mesela artık ben de kitaptaki Linda gibi ilişkimde bir şeyler arıyorum, yenilikler istiyorum, genç olduğumu hatırlamak istiyorum. Genellikle ilişkimde bir sorun bulamıyorum. Sıkıldım mı acaba diye düşünürken aşık olduğum gerçeğiyle karşılaşıyorum. Yenilik olarak ise yeni dövme yaptırmayı ya da saçımı boyamayı hatta kazıtmayı deniyorum. Ki gerçekten işe yarıyor. Ya da o kısa sürelik ilgi hoşuma gidiyor. Ne yazık ki genç olduğumu asla hatırlayamıyorum. Reenkarne olduğuma, ruhumun aslında bin yaşında olduğuna eminim. Diğerleri gibi orada burada gezmek, içip dağıtmak ya da farklı farklı insanlarla uğraşacak enerjim nedense olmadı hiç. Kitabını, kahvesini alıp plak dinleyen yaşlı teyzeydim ben hep. Maalesef bu kendimi bulduğum ya da kim olduğumu bildiğim anlamına gelmiyor. En büyük sorunum amaçsız olmak. Küçükken filmlerdeki ergenlerin "Ben kimim?" sorusunu yanıtlama çabaları hep çok anlamsız gelirdi. Benim asla böyle bir sorunum olmayacak diye düşündüğümü çok iyi hatırlıyorum hala. Oluyormuş. Mesela bu da büyük konuşmamak gerektiğini ilk öğrendiğim anlardan biridir. Lafı çok uzattım. Ne bu kitaptan sonra ne de nice başkalarından sonra bu açlık hissinin nasıl doldurulacağını bulabilmiş değilim. Belki de doyumu aramaktır hayat. Çünkü biliyorum ki insan denilen varlık asla doymuyor. Hep daha fazlasını istemiyor muyuz? Belki de benim elimdekilere sahip olmak bir çok insanın hayali hatta belki değil, öyle. Ama yine de ben daha fazlasını istiyorum. Benim imrendiklerim de öyle. Ruhun açlığı asla yatışmıyor. Dünyanın bu hale gelmesini de buna bağlıyorum ben. Savaşlar hep daha fazlası için. Yıldızlara erişmeye çalıştıkça daha da yüksekten düşüyoruz. Oysaki bulutlara düşeriz sanmıştık. Açlık ve kıskançlık insanoğlunun asla kurtulamadığı, hatta düzen böyle gittikçe asla da kurtulamayacağı şeylerden. Bugün için konuşmak gerekirse, sosyal medya insanların hayatlarını mükemmel göstermesi için ve diğer insanlarında yarışması ve kendine acıması için mükemmel bir araç. Okula beraber gittiğim sıradan kızların bir anda makyaj, filtreler ve hatta estetikle adeta birer manken olması beni de sıradan hissettiriyor. Çektikleri zorluklara tanıklık edip yardım ettiğim zamanları hatırlıyorum ve bir de şuan paylaştıkları "kusursuz" hayatlarına bakıyorum. Perde arkasını bilsem bile imrenmemek elimde değil. Kim binlerce beğeni almak, kitleler tarafından takip edilmek istemez ki, değil mi? Ne kadar yüzeysel de gelse bir parçamız hep beğenilmek takdir edilmek istiyor. Bir parçamız da macera ve dram istiyor. Böyle böyle doyumsuz yaratıklar oluyoruz. Çözüm? Çözümüm yok. İnsan doğasını henüz o kadar çözemedi bu yaşlı ruh bile.