Rüyadaki Pencere

Hepimiz hayatımızın bir anında zorlanırız ancak hepimiz buna aynı şekilde tepki vermeyiz. Bazılarımız ısrarla tekrar tekrar dener, bazılarımız ise hemen pes eder. Ancak zorluklar karşısında hemen hemen hepimizin kullandığı en etkili yöntem kendimize hikayeler söylemektir. İnsanların inandığının aksine hikayeler bizi gerçeklikten koparmaz, sadece başka bir gerçekliğe götürür. Hikayeler ile normalde gidemeyeceğimiz yerlere gider, normalde yapmamıza imkan olmayan şeyleri yaparız. Onlarla Everest'in tepesine de çıkabilir, Mariana Çukuru'nun en dibinde de bulunabiliriz. Hikayelere sadece zorluklar karşısında başvurmayız. Onları istediğimiz zaman ortaya çıkarabiliriz. Hayatımızın bir parçası olan toplu taşıma araçlarında bile. Saatlerce beklediğimiz otobüse binince cam kenarına oturup kulaklığımızı takıp en sevdiğimiz müziklere dalıp varmak istediğimiz yere bir an önce varmayı isteriz. Bu yolu kısaltan en önemli şey hikayelerdir. Kafamızda şekillenmeye başladıkları an onları durdurmak çok zordur, en uzun yolları bile göz açıp kapayıncaya kadar gitmemize olanak sağlarlar. Hikayeler kendi özel alanımızdır, içerisine girmesini istediğimiz her şeyi sokabiliriz. Yazdıklarımızı başkalarıyla paylaşmak zorunda da değilizdir, paylaşsak bile kimse bizi yazdıklarımızdan dolayı eleştiremez. Hikayelerde doğru veya yanlış yoktur, sadece ben vardır. Benim istediğim benim istediğim şekilde olur, başka bir durum söz konusu değildir. Her bir hikaye bizim mutlak hakimiyet sahibi olduğumuz küçük krallıklar gibidir. Hikayelerin sahibi biz olsak da konusu her zaman biz olmak zorunda değilizdir, hatta konu çoğu zaman biz bile değilizdir. Konu biz değilsek ne olabilir diye düşünmemize bile gerek yoktur çünkü evrende var olan hatta var olmayan her şey konumuz olabilir. Bize her sabah günaydın diyen komşumuz bir hikayemizin konusudur, Mars'ta yaşayan ve varlığı insanlar tarafından henüz tespit edilmemiş uzaylılar ise başka birinin. Herhangi bir kısıtlama olmadan istediğimiz her şeyi yazabiliriz. Bir zaman kısıtlaması da yoktur, istersek peşimize dinozorları takıp gezeriz, istersek Jüpiter'e ayak basan ilk insan oluruz. En eğlenceli hikayeler sonunu bilmediklerimizdir. Yanımıza her sabah oturan kişinin sabah duş alıp almadığını söyleyebiliriz veya giyimine göre iyi bir işte çalışıp çalışmadığını. Ellerindeki yara izlerine bakarak bir kedisi olduğunu tahmin edebiliriz, gözlerinin altındaki morluklardan tüm gece çocuğuna baktığı için uykusunu alamadığını da. Akşam eve dönerken elindeki çiçeği evlilik yıl dönümü olarak da yorumlayabiliriz, karısının kalbini kırdığı için af dilemek amaçlı küçük bir jest olarak da yorumlayabiliriz. Aslanda onları tanımadan onlar hakkında fikir sahibi oluruz. Bir şekilde kendimizi onlara yakın hissederiz. Hikayelerimizde onlara da yer veririz. Otobüse binmeyince endişelenir, kendi durağı olmayan bir durakta inince şüpheleniriz. Bunlar hep hikayeler sayesinde olur. Hikayelerimi sadece biz şekillendirmeyiz. Onlar başka insanların hayatlarına açılan pencerelerdir, bu insanlar bazen kafalarını bu pencerelerden içeri uzatırlar. Bu insanlar yani çevremiz bizim hikayelerimize katkıda bulunarak bizi oluştururlar. Sonuçta bizi biz yapan , hikayelerimizdir, biz onları onlar bizi şekillendirir. Sonuçta ortaya "BENİM" diyebileceğimiz bir benliğimiz oluşur. İnsanoğlu aslında bu hikayelere çoktan bir isim vermiş bile. Hayal. Rüya. Hangisini tercih ederseniz. Özünde ikisi de aynı şey, her zaman istediğimiz şeylerin bilinçaltımız tarafından bize gümüş tepside sunulması. Kimi için bir kaçış kapısı, kiminin korkulu rüyası. Ne olursa olsun onlarsız yaşayamayız, onları hayatımızdan atmak için çok geç kaldık bile. Eğer bir şekilde bunlarsız bireyler yetişirse sonumuz gelmiş demektir çünkü hepsi birbirinin aynısı olan kişilerle insanlık asla ilerleyemez. Biz onlarsız yapamayız, onlar bizsiz. Bu yüzden hayal edin, hayal edin ki kendiniz olun.