Kayboldum Sevdiğimden Korkularım İçinde

Nereden başlamam gerektiğini gerçekten bilmiyorum. Söylemek istediğim sözler boğazımda düğümlenip kalıyor. Siz hiç babanıza mektup yazdınız mı? Ben yazmadım. Çünkü bende bunu yapabilecek bir cesaret yok. Gerçekten söylemek istediğim şeyleri babama karşı söyleyebilecek yüreğim yok. Siz hiç göndermeyeceğinizi bile bile birisine mektup yazdınız mı? Onun için duyduğunuz hislerin, onun bilmesini istemeyerek bir mektup yazdınız mı? Ne olabilir bunun nedeni? Ben söyleyeyim; sadece korku değil, en büyük neden sevgidir. Birine karşı duyduğunuz sevgi ne kadar fazla ise ona karşı olan hislerinizi söylemeniz de bir o kadar zor olur. Kafka babasından korkuyordu, kendini güçsüz hissediyordu belki ama ona hayrandı ve onu seviyordu. İşte bu nedenden dolayı yazdığı mektubu ona göndermedi. Lütfen affedin. Sözlerimi sanki bizzat onu tanıyormuş gibi söylememin nedeni benim de benzer duygular içinde olmamdan kaynaklanıyor. Hayatım boyunca ailemin gurur duyacağı işler yapmaya çalıştım. Nitekim babam da kardeşlerim ve benim için elinden gelenin fazlasını yaptı. Sabah akşam demeden sürekli bizim için çabaladı. Hiç bir zaman onun hakkında kötü bir şey söyleyemem. O her zaman güçlüklerle başa çıkabiliyordu. Fakat ben onun gibi olamadım. Küçüklüğümden beri marazlının biriydim. Hemen hastalanır geç iyileşirdim. Babam ise benim tam tersimdi resmen neredeyse hiç hastalandığını görmedim ve ya hasta bile olsa bir iki gün içinde doğru düzgün dinlenmemesine rağmen atlatırdı hastalığı. Kafka'nın sitemi sadece babasına değil. Kafka aslında kendi cesaretsizliğine, soğukluğuna, nankörlüğüne sitem ediyor. Babası onun için her şey sağlamasına, onu özgür Bal 2 bırakmasına rağmen neden sadece babasına kızsın ki? Babasına kızıyor çünkü; babası yüzünden her zaman çekingen olmak zorunda kaldı, her şeyi babası yaptığından Kafka odasında kendisini soyutladı ve kitapların arasında tamamen dünyaya yabancı bir hayat sürmeye başladı. Kafka, babasının kendisini sevdiğini biliyordu fakat babası sevgisini gösterebiliyor muydu acaba ona? Bir keresinde babası Kafka'ya demişti ki: "Seni hep sevdim, dışarıdan sana karşı diğer babaların davrandığı gibi davranmasam da, çünkü ben başkaları gibi yapmacık tavırlar takınamam."(16) Babasının diğer babaların yapmacık tavırlar takındığını söylemesini Kafka basit bir iddiacılık olarak yorumlamıştı. Belki de en önemlisi babasının verdiği sert tepkilerdi. Mektupta bir keresinde onu gecelikleriyle karanlıkta kapının önünde yapayalnız bırakmasından bahsediyordu ve bu olayın onda tahribata yol açtığını söylüyordu. Benim açımdan baktığımda çok da farklı bir durum söz konusu olmuyor. Küçükken ben de, arkadaşlarımı çok iyi seçemezdim. Nerde bir sorunlu varsa onu bulur, onunla arkadaş olurdum. Tabii ki bu durum karşısında babamdan çok azar işitmişliğim var. Bir de sürekli hasta olduğumda zorla ilaç içirirlerdi. İlaç içmek istemezsem babam hemen bağırırdı. Zamanla mahalledeki oyunlara dahi katılacak cesaretimi kaybettim. İnsanlardan uzaklaşmaya başladım. Son darbeyi ise üniversiteye geçmeden yemiştim. İlk kez babama karşı kendim bir şeyler yapabileceğimi savundum. Sonu tam anlamıyla hayal kırıklığı oldu. Artık insanlarla bırakın konuşmayı, onların arasına karışmaya dahi korkuyorum, kalabalıktan rahatsız oluyorum. Kafka gibi bir yazar dahi hislerini kağıda dökmekte zorlandığını söylüyorsa benim için ne kadar zor olduğunu bir de siz düşünün. Başkaları size yardım etmeye çalışırken, sorunlarınızı anlatmanızı isterken, siz sorunlarınızı kendiniz dahi isimlendiremiyorsunuz. Duygularınız o kadar yoğun ki bunları açıklayacak kelime henüz yok, kaybettikleriniz o kadar acı veriyor ama siz kaybettiklerinizi dahi söyleyemiyorsunuz. Ben tıpkı Kafka gibi babamı seviyorum ama onun beni sevdiğini söylemesinden çok bana güvenmesini, inanmasını ve beni Bal 3 dinlemesini isterdim. Küçükken onun telefonunu alıp annemin arkasına saklanmadan yılan oyunu oynayabilmek isterdim. "Ben sizin yaşınızdayken..." diye başlayan cümleleri duymaktansa onunla dışarıda top oynamak isterdim ama olmadı. Bunları ona asla söylemem çünkü; asıl korkum ondan değil bunları duyduğunda üzülmesindendir.