Madenden Notlar

Ben bir paragöz adamım. Parayı hayatta karşı karşıya kalacağın her zorluğu aşmamda yardımcı olabilecek tek araç olarak görürüm. Paranın bana mutluluk ya da huzur getirdiğine inanırım. Yaptığı her işte kendini, çıkarlarını korumaya çalışan, karşı tarafın göreceği herhangi bir zararı düşünmeyen, işin sadece ileriye dönük karlı mı olacağını önemseyen zengin, kapitalist bir yatırımcıyım. Bu özelliklerimi nasıl kazandım diye de hiç düşünme gereği görmedim. Tahminimce de günümüz şartları bunu gerektiriyor. Aynı zaman da hazıra konmuş bir yapım da vardır. Çünkü babamın kurup büyüttüğü şirketin başına geçtim, patron koltuğuna oturdum. Her ne kadar siz insanlar bunu yani işin başına geçmeyi bir saltanat değişimi olarak görseniz de. Ama benim de şirkete katkılarım dokundu. Bu zamana kadar hayli karlı işlere büyük çaplı projelere imza attım. Siz bunu anlayamazsınız. Zaten ne önemi var ki ben anlam veriyorum ya o bana yeter. Uzun bir süredir böyleyim yani para seven biriyim ama asla cimri biri olmadım. Kazandığımı ailemle paylaştım. Çocuklarıma sorun isterseniz. Daha geçen gün kızıma yaklaşık bir milyon liralık bir araba aldım. Kızımın o günkü sevinci yere göğe sığamazdı. Zaten sevinmeyip de ne yapacak? Sonuçta babası ona parasına kıyıp araba almış. Ama oğlumu bu aralar dertli görüyordum. Ben de geçen hanıma sordum bu çocuğun nesi var diye o da bilmiyorum dedi. Ertesi gün hemen ülkedeki en iyi psikoloğu tuttum ve çocuğumun sorununu çözerse ona daha da çok para vereceğimi söyledim. Zaten bu benim görevim değil mi çocuklarımın sorununu çözmek? Ayrıca işçilerimin maaşlarını hep düzenli olarak yatırdım, onlara günlük yemek verdim, sigortaları bile yapılı. Aynı zamanda hayır işleri yapan kurumlarla, derneklerle paramı bolca paylaştım. Hatta geçen gün bir kurumdan yılın bağışçısı ödülü aldım. Bu ödülü hemen ofisimin başköşesine koydum ve bir de yeri gelmişken söyleyeyim kendi adıma okul bile açtım ülkemizin çocukları yetişsin sebebiyle. İşte ben ayrıca duyarlı bir iş adamıyım da. Rahatsız olduğum konulardan biri ise işlerimin aksaması. Geçenlerde bizim Rafet'le bir inşaat işine kalkışalım dedik. O zamanlarda bir arsa beğendik. Büyükçe de bir arsaydı. Tamam dedim burası inşaat için uygun fakat sahibi biraz değerini abarttı. Neyse zaten parası önemli değil dedik. Sonuçta karlı bir yatırım yapacaktık. Planımız oraya alışveriş merkezi yapmaktı. Fakat sıra imar izni almaya geldiğinde bir türlü izin alamadık. Ben de öyle boş bir adam değilimdir. Çoğu üst düzey bürokratı tanırım. Hemen onları araya soktuk. Bir iki kuruş da belediye parklar yapsın, çocukların yeni oyun alanları olsun diye bir iki kuruş da belediyeye verince elleri mahkum izni verdiler. Çok şükür şu an alışveriş merkezi bitmek üzere. İçinde satılmadık dükkan da kalmadı zaten. Umarım ben ölünce yerime oğlum geçecek ve babasının yolundan giderek sahip olduğum işleri daha da ileri bir noktaya getirecek. Yukarıda size parayı seven, zengin bir iş adamı olduğumu aktardım ya, yalan! Bir sebepten ötürü böyle bir yaşama sahip olduğumu size inandırayım dedim. Aksine ben bir işçiyim; kömür madeninde çalışan, her gün eve is içinde giden, çocuklarına bir ayakkabı alacak kadar parası olmayan, eve bir yıldır et alamayacak kadar fakir olan sıradan bir işçiyim. Ama asla sanmayın ki benim hayalimin yukarıdakiler olduğunu. Onları sadece bir yandan benim gibi hayatlar yaşayan diğer taraftan da yukarıdaki gibi insanların da bu dünyada benimle beraber yaşadığını bilin diye yazdım. Sağlıcakla kalın... (Okuduğum kitapta etkilendiğim bir sayfanın bende bıraktığı duyguların yansıması) Mustafa Turan 21302404 Türkçe 101-3 Ali Turan Görgü