GERÇEKTEN GÖRÜNDÜĞÜMÜZ KİŞİ MİYİZ?

Bugün aynaya her gün olduğundan farklı bir şekilde bakıyorum ve kendimi insanların tanımladığı ya da kendimi göstermeye çalıştığım gibi değil de gerçekten olduğum kişi gibi görüyorum. Bütün o tanımlamaları kaldırdım. Ben güçlü değilim, güzel değilim, gururlu hiç değilim. Ben şu anda sadece aynaya bakan ifadesiz bir yüzüm. Dilden dökülebilecek kadar basit tanımlamalardan oluşmuyorum ben. İnsanların düşündüklerinden, gördüklerinden başka apayrı bir dünyam var. Ben benim işte, ne bir kelime fazlası ne de azı... Çünkü ne zaman biri beni bir kalıba sokmaya çalışsa taşıyorum o kalıptan, sığamıyorum asla. Şunu da biliyorum ki her tanımın zıddını da barındırıyorum bünyemde. Güçlü olduğum kadar zayıf, güzel olduğum kadar çirkin, gururlu olduğum kadar da aşağılanmışım aynı zamanda. Ben bugün bunu aynaya baktığımda kabul ettim. Kendim olmayı kabul ettim ve artık diğerlerinin de bunu başarabilmelerini istiyorum. İnsanların sadece kendi dünya görüşüne uymadığı için birini kötü, düşüncesiz ya da farklı davranışlarından dolayı haydut olarak tanımlamalarını istemiyorum. Bundan çok daha fazlası olduğumuzu biliyorum. Aslında bu tanımlamaların her biri bir eksiklikten doğuyor ve içimizdeki eksiklikleri bu tanımlamalarla kapatıyoruz. Fazlasıyla basit değil mi? Üzerinde düşünmemize bile gerek yok(!). Ama burası en çok yanıldığımız nokta bana kalırsa. Her ne kadar kendi eksikliklerimizi bu şekilde kapatabildiğimizi düşünsek de aslında sadece üzerine bir örtü örtmekle yetiniyoruz. Üstelik bu örtüyü de bembeyaz seçiyoruz ki bizim hakkımızda en ufak bir ipucu veremesin başkalarına. Verirse ne yaparız sonra(!), değil mi? Görünüşte her şey mükemmel. Peki ya içimizde? İçimiz harap, içimiz bitap... İşte bu yüzden uzaklaşıyoruz toplumdan, kaçıyoruz onlardan. Maske takmak istemiyor, yalnız ve yalnız kendimiz olmak istiyoruz. Kendimizi "-mış" gibi göstermeye çalışmaktan yorulduk artık ya da başkalarının bizi "-mış" gibi görüp hakkımızda peşin hükümler vermesinden. Yoruldum artık sürekli tetikte gezmekten, bir şey söylemeden önce bir kez değil belki de onlarca kez o sözü tartmaktan. Bazen de bunca çabaya rağmen İrem YÜKSEL cümlelerimin yanlış anlaşılıp insanların benim hakkımda fikirler öne sürmesinden gerçekten çok yoruldum. Kitapta kahramanımızın gerçek bir adı bile yok. "Haydut" demişler ona. Adını yok sayarak, kişiliğini yok sayarak. Halbuki bana göre Haydut, kendince hayatının anlamını arayan, aşkının peşinde koşan ve kendi için yapılan tanımlamalardan en az bizim kadar yorulmuş bir insan. Ama toplum onu böyle kabul edebilir mi? Asla! Aynı bizi kabul etmedikleri gibi. Sınırlamak zorundalar kişiliğini, basitleştirmek zorundalar kendilerince. Aynı bizim toplumumuzun da bize yaptığı gibi. Peki, gerçekten kahramanımızın bu tanıma sığabildiğini söyleyebilir miyiz? Tabi ki de hayır. Çünkü eğer sığabiliyor olsaydı kahramanımız bu tanıma, bizim kitabı okumamıza gerek kalmazdı. Kitabın kapağı her şeyi açıklıyor olurdu. Biz insanlar kitap da değiliz. Yazarın hayal dünyasındaki bir karakter bile tanımlamalara sığamıyorsa eğer biz nasıl sığabiliriz ki zaten? Bizler kelimelerden çok duygulardan, olaylardan çok bu olaylara verdiğimiz tepkilerden oluşuyoruz. Bu yüzden her yönden anlaşılmaya mecburuz. Cömertliğimizle, kibrimizle, gururumuz ve daha nicesiyle. İşte ne zaman bunu başarabilirsek o zaman mesafeler kısalacak, o zaman maskeler düşecek yüzümüzden ve aynaya baktığımızda bize gerçek bizin baktığını görüyor olacağız. Böyle söylendiğinde zormuş gibi geliyor size, biliyorum. Ama diğer insanların bizi yalnızca biz olduğumuz için kabul etmelerini, sevmelerini istiyorsak eğer buna bir yerden başlamalıyız. Çünkü kendimizi değiştirmeden başkalarından bunu bekleyemeyiz. "Dünyayı değiştirmek isteyen önce kendini değiştirsin." diye ne de güzel söylemiş Sokrates. Ben kendimi değiştirdiğime inanıyorum. Artık aynaya bambaşka bir gözle bakabiliyorum. Böylece bambaşka bir ben görüyorum ve diğer insanların da bunu başarabilmelerini yürekten istiyorum. Neden mi? Çünkü insanların bunu başarabildiklerinde kurabilecekleri medeniyetin hayalini kurabiliyorum. İnsanların yalnızca insan oldukları için değer gördüğü, tüm davranışların insanların doğası gereği olduğunu kabul etmiş olan o yüce medeniyetin... Kısıtlamaların, sınırlamaların olmadığı o medeniyette yaşayacağım günü büyük bir tutkuyla bekliyorum ve aynaya baktığımda gördüğüm yeni ben sayesinde bu hayalimin tutkusunda en ufak bir eksilme olm adan yaşayacağımı biliyorum. Çünkü biliyorum ki ben değişirsem dünya da değişir.