KELEBEK KADAR...

Hepimiz, günlerimizi, haftalarımızı, yıllarımızı hedeflerimize ulaşmak, hayallerimizi gerçeğe dönüştürebilmek için harcarız. Neden hedeflerimiz ya da hayallerimiz olduğu sorusunu soracak olursak eğer; "Mutlu olabilmek için..." cümlesi genel olarak karşılaşabileceğimiz bir cevaptır. Gelecekte bir zamana koyabilecek kadar bugünümüz olduğundan, günümüzü mutlu olarak değil ilerde mutlu olabilmek için çaba sarf ederek geçirmeyi tercih ediyoruz genellikle. Zamanımız var dediğime kanmayın, öyle olduğuna inanmak daha çok hoşumuza gidiyor sadece, yoksa kim bilir belki bir kelebekten daha kısa bir ömrümüz vardır mutlu olabilmek için. Zülfü Livaneli demiş ki; "Bazı kelebek türlerinin bir günlük ömrü, hücre bölünmesinin hızlı olmasından dolayı, insanın 80 yılına denktir. Bu durumda 70 yaşında ölen bir insan mı daha uzun yaşar, 25. saatini gören bir kelebek mi?" Bu şekilde düşünecek olursak, kelebekten daha kısa bir ömrümüz olduğu aşikar. Hazır söz kelebeklerden açılmışken, kendileri anı yaşamanın ve geleceği düşünmektense şu an mutlu olmanın, en azından şu an mutlu olabilmek için çabalamak gerektiğinin en güzel örneği bana sorarsanız. Yaygın inanışın aksine, bütün kelebek türlerinin ömrü bir günlük değildir; yine de en uzununun dört hafta olduğu göz önüne alırsak, insan ömrünün yanında çok da uzun bir süre olmadığına karşı çıkılmaz diye düşünüyorum. Kelebekler, mutluluğu anlatabilmek için güzel bir örnek çünkü kimileri bu kısa ömürlerinde beslenmeye bile zaman ayırmayıp bu süreyi doyasıya çiçekten çiçeğe uçarak, belki de kendilerini mutlu edebilecek şeyleri yaparak harcamayı tercih ediyor. Sadece bir günlük ömrü olup bu süreyi mutlu olmak için harcayan kelebekler ve bu süreden katlarca fazlasına sahip olup mutluluğu her zaman yarına erteleyen insanlar... Belki mutluluğun önemini anlamak için kelebeklerin yerine koymamız gerekir kendimizi. Daha açıklayıcı olmak gerekirse, belki de her sabah yataktan kalktığımızda kendimize bakıp şu soruyu yöneltmemiz gerekiyor: "Bugün eğer hayatımın son günü olsaydı, bugün yapacağım şeyleri gerçekten yapmak ister miydim?" Eğer bu soruyu sorduğunuzda kendinize verdiğiniz cevap "Evet!" ise size saygılarımı iletiyor ve hayatınızın geri kalanında da bu düşüncenizden uzaklaşmamanızı temenni ediyorum; eğer cevabınız "Hayır!" ise -ki ben de bu gruba dahilim o zaman- kendime ve sizlere bir soru daha yöneltmek istiyorum: "Hayatımızın son günü olup olmadığını bilmeden yataktan kalktığımız her yeni günde, mutluluğumuzu bir sonraki güne erteleme lüksünü nerden bulabiliyoruz?" Eğer yaptığımız her hareketin, her çabamızın, her hayalimizin, her hedefimizin mutlak sonucunu mutlu olmak olarak görüyorsak, gerçekten hepimiz mutlu olabilmek için yaşıyorsak, belki de bu kavramı o kadar uzaklarda ve gelecekte aramamamız gerekir. Belki düşündüğümüz gibi daha yıllarca ömrümüz vardır mutlu olabilmek için ama kim bilir belki bir kelebekten az kalmıştır... Bu pek alınabilecek bir riskmiş gibi gelmiyor benim fikrimi soracak olursanız. Güzel bir haber aldığımız zaman içimizde uçuşan, fotoğraflarda gördüğümüz zaman tebessüm etmemize sebep olan kısacası mutluluk kelimesiyle bir arada yaşayan ve daha önce de söylediğim gibi mutluluğun en güzel örneği olan kelebekler bunu sadece bir günlük ömürlerinde başarabiliyorken; bunun çok daha fazlasına sahip olduğumuza inanlar biz insanlar geçirdiğimiz her saniyeyi boşa harcıyormuşuz gibi geliyor bana sorarsanız. Derler ki; şimdi burada bir kelebek kanat çırpsa, Atlantik'te büyük bir fırtınaya neden olabilir. Kelebek etkisi... Benden de size küçük bir tavsiye, siz burada yaşadığınız her anı mutlu geçirmek için çabalayın kim bilir belki sizin sayenizde hiç bilmediğiniz bir yerlerde birçok insan da bu mutluluğa ortak olur.