AŞKIN DİĞER YÜZÜ

Bazı şeyler her defasında içinizde bir yerleri acıtır, hırpalar, belki yaşama sevincinize kadar ulaşılıp bir kağıt gibi buruşturur atar onu ama bırakamazsınız ya hani, bir türlü karşı koyamazsınız ya içinizdeki sese. Onlarca kez görürsünüz, yaşarsınız aynı sahneyi ama yine her defasında ilk kez yaşayacakmışsınız hissine kapılırsınız ya. Hayat böyledir aslında. Yaşadığımız her şey bir döngüdür. Gün içinde yaşadıklarımız, aşklarımız, nefretlerimiz, bir ağlayıp bir gülmelerimiz... Bazen de aynı kitabı defalarca okumak, aynı filmi onlarca kez izlemektir bu döngü hiç sıkılmadan. Ünlü İngiliz yazar Jane Austen'ın hayat hikayesini anlatan "Becoming Jane- Aşkın Kitabı" filminin son sahnesi de benim için öyle işte. Onlarca kez seyredip çaresizliğimin sesini dinledim orada. O an içimden çığlıklar kopsa da, hıçkırarak ağlamak geçse de içimden her defasında sakince durdum ve izledim sadece. Çünkü bazı anlar yaşanmalıydı, her ne kadar bu yüzyılda düşündüğümüz de klasikleşmiş bir kavuşamama hikayesi olsa da o anlar yaşanmalı, yazılmalıydı ki bugün klasik kabul edelim onları. Austen'ın kalbi ellerimde atıyordu sanki her izleyişimde. Karşısında hiç unutamadığı tek adamı görünce bir kelime dökülmeyen o dudakları, ömrü boyunca sevdiği adamın kızına onun ismini vermesini öğrenmesi ile küçük kızın isteği üzerine yazdığı romandan bir parça seslendirişi adil olmayan kaderine küçük bir vedaydı aslında diye düşünürüm hep. Birbirlerine bakışları tüm benlikleriyle her şeyin daha farklı olmasını dilediklerini gösteriyor, yıllardır keşkelerle yaşamanın ağırlığını hissettiriyordu. Yaşanamamışlıkların yükü hiçbir zaman bir tarafın sırtında değildir bence, suçlu yoktur. Yaşanması gerekenler yaşanır sadece. "Aşkı ya yazarsınız ya da yazarsınız." yazması düşmüş Jane Austen'a. Sizin de bazen yaşadığınız zamana ait olmadığınızı hissettiğiniz olur mu? Ne zaman 18. yüzyıl İngiltere'sinde geçen bir dizi, film, kitap görsem sanki o devirlerde yaşasam daha mutlu olurmuşum gibi hissederim. O doğa, el değmemiş topraklar, uçsuz bucaksız yeşillerdeki bahçeli evler, gizli görüşmeler, insanların birbirine olan saygısı, balolar, aile gelenekleri o kadar olağanüstü gelir ki gözüme. Jane Austen'ın romanlarında anlattığı dünya, yaşadığı dünya iyisiyle kötüsüyle yaşanılabilir bir dünyaymış gibi gelir bana nedense. Bütün zorluklara, çukurlara-tepelere, toplumsal kalıplara rağmen doğruyu yapmaya çalışan, mesleğinde hiçbir zaman pes etmeyen, ölünceye kadar paraya boyun eğmeyen, onurlu yaşamanın tam anlamı olan bir kadın Jane Austen. Belki de onun hayatı beni bu kadar çok etkileyip sarıp sarmaladığı için seviyorum onun yaşadığı, anlattığı zamanları. Onun hikayesi Londra'da bir taşra da başlıyor, düşünceleriyle tamamen zıt düştüğü ancak zekasına ve cüretkarlığına hayran olduğu adamın, bir türlü karşı koyamadığı genç avukat Tom Lefroy'un aşkının pençesine düşen bu genç kadın, hayalleri ve idealleri uğruna ailesinin otoritesine ve sosyal baskılara korkusuzca karşı geliyor. Kadın yazar olma hayali ve farklı düşünceleriyle etrafında göze batan yirmilerindeki bu genç kadın, ailesinin maddi durumu sebebiyle zengin bir adamla evlendirilmeye çalışılmasını yetmezmiş gibi bir de hayatının aşkını maddi olarak amcasına bağlı yeniyetme bir avukatta bulması ile hayatının en zorlu dönemine giriyor. "Aşk mı, para mı, aile mi?" maalesef yüzyıllardır insanoğlunun bir türlü doğru cevabı bulamadığı bir soru olsa da Jane doğru bildiklerinden bir an olsun şaşmayıp cevabını aile olarak veriyor. Dillere destan olmuş aşk hikayelerinde mutlu son yoktur. Mesela Aslı ile Kerem, Ferhat ile Şirin ya da Jane Austen ile Tom Lefroy."Karakterlerim biraz sıkıntı yaşadıktan sonra mutlu sona ulaşacaklar." Demesinin nedeni de kendi hikayesinin sonunun ne yazık ki iyi bitmemesi olduğu görülüyor. Bu filmin, hikayenin sonundan bu kadar etkilenmemin nedeni mutlu sonla bitmemesi değil aslında. Kavuşamama ile de bitse de Jane Austen'ın yaptığı seçimden dolayı aklında bir parça bile tereddüt kalmaması. İnsanlar seçimleriyle mutlu olmalılar bence, her zaman geriye dönmeye çalışmakla, telafi etmekle yaşanmaz bu hayatta. Her hikaye "iyi" bitmemeli, her iyilik "mutluluk" getirmez belki de.