Türkiye'nin Dünya'ya Açıldığı Bir Kapı: Livaneli

İyi bir okuyucu olduğumu düşünüp, okuyacağım yazarlar veya kitaplar arasında ayrım yapmamaya özen gösteriyorum. Elime ne geçerse okuyor, beğenmesem de çıkarım yapmaya çalışıyorum. Okuduğum her kitabı, romanı işimle özdeşleştiriyor, seversem ileride neye yöneleceğimi ya da neyi tercih etmeyeceğimi anlıyorum. Türkiye'de doğmuş ve büyümekte olan bir genç olarak beni en çok üzen nokta; geçmişimizin sanata olumsuz bakış açısı ve maalesef bize öz yapıtlar bırakamamış olmalarıdır. Hal böyle olunca günümüz yazarlarına çok değer veriyor ve yeni çıkan her işi, her icraatı yakından takip ediyor ve bunun her Türk gencinin kati suretle yapması gerektiğine inanıyorum. Atatürk, günümüzde çok yanlış anlaşılan "Milliyetçilik" kavramını: misakı milli sınırları içerisinde ülkenin gelişmesine katkıda bulunmak, milletini dünya standartlarının üstüne çıkarmayı hedeflemek, olarak adlandırıyor. Sanat da ülkemizi bulunduğu konumdan çok yukarılara taşıyabilecek güce sahip nadide olgulardan biridir. Hal böyle olunca, kendi yazarlarımıza ayrı bir değer veriyor, onları iyi anlamaya çalışıp, ileride yapacağım her işte bir yerlere koymayı hedefliyorum. Ne mutlu bize ki Zülfü Livaneli gibi bir yazarımız var ve ne mutlu bana ki onunla aynı dönemde yaşamış bulunuyorum. Ben büyük bir Dostoyevski hayranıyımdır ama o hiç yeni kitap çıkaramıyor maalesef. Sevdiğiniz bir yazarın yeni bir kitap çıkarması ve koşarak onu almanız bir hayli mutluluk verici. Her zaman ülkemiz ve milletimiz için işler yapmaya çalışmış, popüler kültürün asla oyuncağı olmamış, para için eğilmemiş, hem büyük bir besteci, hem büyük bir yazar, böyle büyük bir üstada kuracak cümle bulmak zorluyor beni. Kitabevinde görür görmez hemen satın alıp, hemen sokakta bir banka oturup, büyük bir ritüelle ilk sayfasını açıp, heyecandan okumaya başlayamadığım bu kitaba neredeyse aşık olmuştum. Açıkça söylemem gerek ki büyük bir olumlu ön yargıyla başladım kitaba. Sanki kötü bir iş yapamaz gibi geliyordu. Sokakta termosla çay satan abimizden bir bardak çay alıp sayfaları çevirmeye başladıkça, bu düşüncemde ne kadar haklı olduğumu anladım. İtiraf etmeliyim, o kadar güzel bir anlatım var ki, saat geç olmasa kitabı o bankta bitirip kalkabilirdim. Otobüse binene kadar okumaya mola vereceğim yeri bulmak için bile çok zorlandım. Kızarmış ekmeğin üzerine sürülmüş taze kaymağın üzerine, kovanından yeni çıkmış hiç katkı yapılmamış bal sürüp tadına bakmak gibiydi hikayeyi takip etmek. O kadar anlaşılır, o kadar takip edilir, o kadar sade ama o kadar güzel. Hayat gibi. Yaşam gibi. Sokak gibi. O kadar basit ama sıradan olmayan bir anlatımı vardı ki Zülfü Ağabeyimin, sanki okur kitlesinin kimler olduğunu fark ediyor ve onları yormak istemeyip, hiç karmaşık cümlelere girişmiyordu. Ve yine okuyucusunu o kadar iyi tanıyordu ki, verdiği bilgileri araştırmayacaklarını çok iyi biliyor ve kendisi bilgilendirme amaçlı detaylar yerleştiriyordu (Sovyetler birliğinin dağılışı, frontal lob vs.). Bir Serenad (Kendisinin başka bir kitabı) kadar mükemmel motiflerle süslenmese de, kapağını kapatsanız dahi zihninizde devam eden kitaplardan biridir kendisi. Günlük işlerinizi yaparken bile onu düşünmekten alıkoyamayacaksınız kendinizi. Bir karakterin yolculuğuna tanık olacaksınız hem de onun hemen karşısındaki koltukta oturarak. Bir metre önünüzde etiyle, kemiğiyle bir insan belirecek ve siz onun yaşam mücadelesini göreceksiniz. Aşkına tanık olacaksınız. Bir cinayeti çözeceksiniz. Evet katilin kim olduğunu çabucak anlayabilirsiniz ama sizi bekleyen sonu görünce benim gibi şaşıracağınıza da eminim. Aynı zamanda bir yönetmen olduğundan mıdır yoksa bu iyi bir yazarlık mahareti midir bilmem ama okuduktan sonra bir film izlemiş gibi oldum. Aklımdan keşke bu kitabın filmi çekilse diye düşündüm. Sonra ülkemizdeki yönetmenlerin durumunu düşünüp fikir değiştirdim; umarım yabancı bir yönetmen çeker dedim. Sonra tekrar karar değiştirip yok yok iyi bir Türk yönetmen bu işi halleder kendi sermayemiz olur dedim. Türk Sineması bu işe girer mi bilemem ama girmese bile bu kitap Türk Edebiyatı'nın büyük bir kazanımıdır. Kısacık ömrümün onunla aynı döneme denk gelmiş olmasından büyük bir mutluluk ve onur duyuyor, herkesin en az bir kitabını okuyup, iyi ya da kötü, kendisi hakkında fikir sahibi olması gerektiğini düşünüyorum.