Gerçekten Kokluyor Muyuz?

Aslında herkeste olan, kimilerinin dikkat ettiği, kimilerininse asla dikkat etmeyeceği, belki de uzun uzun konuşulabilecek olmasına rağmen nadir bahsedilen konu: Koku... Kitaplarda üstünde pek durulmayan, çoğu zaman şarkılara konu olmayan, enteresan fakat hakkında ortada bir tık daha az söz olan konu... Bir sanat mı? Yoksa kimsenin göremediği gizli bir tehlike mi? Gerçekten huzur verebilir mi? Yoksa tüm yaşam enerjinizi bir anda çekebilir mi? Size birinden nefret ettirebilir mi? Aksine, birini kendine taptırabilir mi? Sevdiğiniz kişinin kokusunu biliyor musunuz? Hayır, parfümünden bahsetmiyorum. Ona sarıldığınızda burnunuza gelecek olan boynunun kokusu benim bahsettiğim. Veya yanınızda dururken duyabileceğiniz saçlarının kokusu. Şampuanı da değil tabii ki de bahsettiğim. 'Öyle bir kokusu var ki keşke parfüm yapılıp satılsa.' dediğiniz olduysa işte tam olarak o koku kısacası. Peki kaçımız hayatımızda belirli şeylerin kokusundan başka kokuları inceliyor ve ne kokladıklarını ayrıştırıyor ki? Kaçımız biliyor ki önemli olan sevdiğiniz kişinin kullandığı malzemelerin altında saklanan gerçek kokusu? Mesela deniz kokusunu her insan az çok seviyordur herhalde. Kaçımız kokladığı tuzu, yosunları, hatta balıkları fark ediyor? Ne yazık ki cevap çok azımız. 'Deniz' kokusu adı altında kafamızda bir düşünce var ve aslında gerçekten bilmiyoruz 'deniz' kokusun ne ve nasıl olduğunu. Peki bu kadar bariz ve gözümüzün önünde olan kokuları bile ayırt edemiyorsak günlük hayattaki diğer kokular? Her gün geçtiğimiz yollarda gerçekten araba egzozundan başka kokular yok mu? Her gün oturduğunuz sandalyeler, sıralar; baktığımız ama dikkat etmediğiniz tonlarca eşya... Gerçekten kokusuz mu bütün bunların hepsi? Yani aslında gerçekten koku alıyor muyuz? Yoksa aldığımızı mı zannediyoruz? Neden bu kadar arka planda peki insanların koku duygusu? Bir şeyin dikkatimizi çekmesi için çöp gibi kötü veya burunlarımızın direğini kıracak kadar ağır mı olmalı yani? Belki de ilk doğduğumuzda hepimizde iyi koku alma duygusu vardır da biz eğitilmemişizdir. Her aile çocuğunun iyi bir eğitim almasını ister hiç şüphesiz ve her aile ellerinden gelen en iyi imkanı çocuklarına sağlarlar. Peki neden kimse duyuları umursamaz? Eğitim dediğimiz şey çocuklara dayatılan kitaplar, ezberlenmeyi bekleyen formüller veya kaçırılmaması gereken dersler midir? Hatta biraz daha ileri gidersek eğitim bunlara ek olarak çocuğa nasıl kalkıp nasıl oturacağını öğretmek, hangi ortamda ne yapması gerektiğini anlatmak mıdır? Duyularımızı eğitmek de ayrıca neden eğitimin bir parçası olarak görülmez? Matematikte geliştiriyoruz kendimizi, sayılarda, hatta tuhaf tuhaf sayı içermeyip sadece harf içeren formüllerde. Ayrıca bunların hiçbiri ileride kullanılmayacak, sadece sınavlardan iyi not almaya yönelik gelişimler. Peki neden insan matematiğe verdiği önemin bir kısmını da bedeninin bir parçasına vermiyor? Daha detaylı koklayıp ayrıntıları kaçırarak hayattaki ufak ayrıntıları da kaçırmış olmuyor muyuz bir bakıma? Bazı kişilerden 'Kafayı yiyene kadar etrafı mı koklayalım yani?' tarzında sorular gelebilir. Tabii ki de bu değil anlatılmak istenen. "Deli, burnuyla görür gözleriyle göreceğine" , benim istediğim değerlerini anlatmak ve fark ettirmek siz bunları okurken etrafınızda kaçırdığınız tonlarca kokunun. Gerçekten sevdiğinizin parfüm kokusunu değil de kendi kokusu alınsaydı, daha fazla sevilmez miydi? Bir tık daha bağımlılık olmaz mıydı? Kesinlikle o kişi nerede olursa olsun yanında bulurdunuz kendinizi sadece o koku için bile. Veya sevdiğiniz bir yerdeki her kokunun farkında olsanız orayı daha çok sevmez miydiniz? Sevmek bir yana, huzur bile bulunurdu oralarda. Çünkü sevdiğiniz bir her yeri her detayıyla hissetmek, eşi bulunamaz bir zevk olsa gerek. Kokunun karşı konulmaz gücü ve hissiyatının, parfüm ve çöp kokularının dışında da kokular olduğunun fark edildiği gün, dünyamız çok daha fazla güzel bir yer olabilir belki insanlar için.