Hayatı Hazırlıksız Yaşamak

Yüzyıllardır düşünür insanoğlu; "Aşk nedir?" diye. Kimisi hayranlık der, kimisi duygusallık. Kimisi içinse geçici bir hevesi ifade eder. Kimileri ise insan insana kavuşunca adı aşk değil meşk olur, aşk sevip de kavuşamayanlar için mümkün olur derler ki çok da doğru söylerler. Bugüne kadar aşk adına yapılmış en doğru tanım budur bence. Aşk denilen şey kavuşamamanın ta kendisi değil midir? Çünkü hasret kalındıkça sevgiliye bir kor ateş gibi büyür yürekte aşk. Bu yüzdendir ki; en güzel şiirler hep uzakta olan sevgiliye yazılır, en duygulu şarkılarsa sevip de kavuşamayanların bestesidir. Gerçekçi bir bakış açısıyla buna elde edilemeyenin çekiciliği deriz, romantik bakarsak da adı imkansız aşk olur. O imkansızı mümkün kılmak için sesimizi duyurmamız gerektiğine inanırız. Bu yüzden bazılarımız kaleme sarılır duygularımızı yazarak ifade ederiz, bazılarımız şarkılar besteleriz, bazılarımız ise resim yaparız. Peki ya sevdiğimiz yanımızda olsa, tıpkı hayallerimizdeki gibi bir bütünü yarım olarak tamamlayabilsek yine aynı şekilde hisseder miyiz? Günümüzdeki en büyük ilişki sorunu kadınların, erkeklerin romantik olmamasından şikayeti; erkeklerin ise kadınların kaprisinden şikayet etmesi değil mi? Yokluğunda varlığı ile ilgili hayaller kurduğumuz, her lahza aklımızı meşgul eden kişiyi elde edince neden bu romantikliği bırakıyoruz? Ya da şöyle sorayım: Yeter ki yanımda olsun ne isterse, ne derse yapacağım gibi cümleler kurarken o kişiyi hayatımıza alınca neden ihmal edip egolarımıza yenilmeye başlıyoruz? Tüm bu sorular için tek bir cevap vermek gerekirse eğer aşkın kavuşamamakla eş değer olduğu gerçeğini rahatlıkla yineleyebilirim. Ali Lidar'ın Alengirli Şiirler adlı kitabındaki şiirleri okurken bunu daha net bir biçimde anladım aslında. Şiir denildiğinde aklımıza romantizm geldiği için biraz da bu romantizmi realist bakış açısıyla ele alıp eleştirmek istiyorum aslında. Okuduğum şiir kitabında "Hayatın Provası Olmaz" adlı şiir gibi birçok şiirin severek ayrılmanın verdiği acıyla yazıldığını düşünüyorum. " Sevgilim denmez artık uzaktaki sevgiliye... "(Lidar 5) dizesinde şairin bir ayrılık yaşadığı açıkça anlaşılıyor zaten. Bir dönem bir birliktelik yaşanmış ve sonrasında yolları ayrılmış. Peki, neydi acaba onları ayrılığa iten? Kim daha çok sevdi? Giden mi kalan mı? Kalan en çok sevendir bence. Çünkü en zorudur kalmak. Beraber çıktıkları yolda artık tek başınadır kalan ve durmadan devam eder aynı yolda. Nokta koyamadan biten tüm cümleleri için... En kötüsü ise pişman olur kalan. Gitmesine rağmen suçlamaz sevdiğini. Hataların kendisinde olduğuna inanır ve hatalarını düzeltemediği için pişmanlık duyar. Diğer taraftan giden neden gitmiştir? Gerçekten sevmiş olsa gider miydi? Belki o da çok sevdi ama en başa dönersek giden de elde edemediğini elde etmek için gitmedi mi? Giden gözü kara olandır. Gözü karadır çünkü bu ayrılığın sonrasında nasıl olacağını göremeyecek kadar kararmıştır gözleri. Ayrı kalmanın verdiği hasretle içindeki aşk alevlendiğinde başlar gidenin pişmanlığı da. Tüm bunlar her ikili ilişki için geçerli olmasa da anlatmak istediğim şey aşkın ancak ayrı kalma durumunda mümkün olduğu aslında. Böylece bir kez daha anlamış oluyoruz ki kavuşunca adı aşk olmuyor. Fakat asıl önemli olan şey aşk değil, aynı yolda sevgiyle birlikte yürüyebilmektir. Çünkü aşk geçicidir sevgi ise sonsuza kadar seninle yaşar. Şair de bize şiirin başlığında hayatın provası olmaz diyerek yaşadığımız her şeyin bir kere olduğunu ve bu yaşadıklarımızı tekrar yaşama fırsatımız olmadığını anlatıyor. Gerçekten inandığınız bir sevgi varsa bunun kıymetini bilin ve bugün son gününüzmüş gibi yaşayın.