Esir Ruhlar

Kendimi bildim bileli bir insan olarak varlığımı ve hangi amaca yönelik yaşadığımı düşünüp durmuşumdur hep. Sonu gelmez merakımın dürtüsüyle kendimce kafamdaki sorulara cevap aramak için zihnimin sınırlarını zorlardım. Öyle ki bu derin soruların içerisinde kendimi boğulurmuş gibi hissederdim kimi zamanlar. Kafamı kurcalayan bu soruların ışığında bir nevi hayatı sorguluyordum aslında. Bu arayışım doğrultusunda insanları gözlemlemekten de geri durmadım elbette. Hareketlerini anlamaya çalışıyor, onları yönlendiren şeyin ne olduğunu görmek istiyordum. Diğer insanların kendilerine yükledikleri amacı anlamak için çabalıyordum. Boşuna bir çaba mıydı benimki bilinmez ancak bildiğim bir şey vardı o da biz insanların artık insan olma kimliğini yitirmiş olmasıydı. Çok uzağa gitmeme gerek yok aslında insanları anlamam için. Hemen yanı başımdakiler bile yeterli, misal arkadaşlarım. Birçoğu hayatları boyunca istedikleri hemen her şeyi elde etmiş insanlar. Son model araba, son model cep telefonu, en pahalı ve marka kıyafetler, parfümler, takılar ve dahası hepsine sahip bu insanlar. Ama ilginç bir şekilde daha da fazlasını istiyor ve onu elde edemeden mutlu olamıyorlar. Örneğin birisi geçen yıl aldığı arabasını bir üst modeliyle değiştirmek isterken bir başkası da 2 ay önce Amerika'dan aldığı gömleğini birkaç defa giydikten sonra eskidi diye yenisini almak istiyor. Ne ilginçtir ki bir türlü doymak bilmiyor ve doyup tatmin olamadıkça da mutlu olamıyor bu insanlar. Adeta bir 21402377 Kargın 2 zombi gibi bitmek bilmeyen bir açlık içinde ve ne yapacağını şaşırmışçasına daha da çok alıyor ama her seferinde bu çılgınlığa daha çok mahkum oluyorlar. Karanlık bir okyanusun ortasındaki vahşi bir girdabın çekim alanına girer gibi kaçınılmaz bir kuvvetle daha çok içine batıyor ve battıkça çıkamıyorlar. Hayattaki amaçlarını ve varlık sebeplerini daha çok harcamaya, daha çok almaya adamışlar aslında ve böylece ruhlarını doyurabileceklerine inanıyorlar. Kruger, Barbara. Dijital görüntü. Mary Boone Gallery. N. p., 1987. Web. 21402377 Kargın 3 Tıpkı veba gibi insanları kaçınılmaz bir şekilde pençesine alıyor bu "tüketim virüsü". Öylesine bulaşıcı ki neredeyse tüm insanların içlerine işlemişçesine her nesilde kendini hissettiriyor bu "hastalık". Arada bağışıklığı olup da kurtulabilenlerin sayısı bir elin parmaklarını geçemez belki de. Ne ilginçtir ki bu virüs sadece tüketimin ve doyumsuzluğun tutsaklığına mahkum etmiyor, aynı zamanda "modern" insanın karmaşa ve çelişki dolu benliğinin tam orta yerine kendini oturtuyor. Hayatlarımızı baştan aşağı şekillendirip bizlere kendi yapay cennetini pazarlıyor. Tam da bu noktada J. G. Ballard, Öteki Dünya adlı eseriyle bizlere ayna tutarcasına "modern" insanın tüketim çılgınlığına mahkumluğunu çarpıcı bir şekilde gözler önüne seriyor: "Tüketici toplumu bir tür yumuşak polis devletidir. Seçme şansımız var sanıyoruz, fakat aslında her şey zorunlu. Alışveriş etmeyi sürdürmek zorundayız, yoksa kentliliğimizi yitiririz. Tüketicilik, ancak faşizmin tatmin edebileceği dev bilinçaltı gereksinimler yaratıyor. Arada bir fark varsa, faşizm, tüketiciliğin efektif deliliği yeğlediği zaman aldığı biçimdir. Burada zaten görüyorsun bunu." (117) Böylesine bir boyunduruk altında kitleler halinde hipnotize oluyor ve sonrasında çağın gerçeği olan tüketim tiranlığına biat ediyoruz. Böylelikle "medeniyetin" getirisi olan ruhsal boşluğumuzu kapatmak uğruna kafalarımızı market sepetine koyup raflar arasında yeni benliğimizi arıyoruz. Varoluşsal sorunsallar içinde çırpınıp duran esaret altındaki zihnimizi alışveriş yaparak koruyabiliyoruz. Her ne kadar medeni insanoğlunun alametifarikası olan süper ego tarafından yönetildiğimizi sansak da gerçekte ilkel dürtülerimizin yani idin hükmü altındayız. Öylesine acınası bir haldeyiz ki kendi çaresizliğimizin bile farkında değiliz, kabullenemiyoruz bu durumu. Kaçınılmaz sonumuzu getiriyoruz böylece. Ne kadar çok bu 21402377 Kargın 4 bataklığa batarsak o kadar çok kimliğimizi yitiriyor ve sonunda kendi hiçliğimizde yok olup gidiyoruz. Şimdi daha iyi görüyorum artık, her şeyi bütün çıplaklığıyla anlayabiliyorum. Ne kadar aciz, ne kadar harap, ne kadar biçare, ne kadar esir olduğumuzu... Varlık sebebi bir hiçlikten ibaretti aslında biz insanların. Yalnızca dürtülerimizi doyurmak ve tatmin edebilmek için didinip duruyoruz. Karanlık bir çukurun içinde kaybolmuşçasına boşluktayız. Ruhları esir birer et parçasından başka bir şey değiliz.