Hayatın Kıymeti

Bir otelde yemeğe gidiyoruz desem ne düşünürdünüz? Böyle bir soruya karşılık aklınıza gelecek ilk düşünce ne tarz bir düşünce olurdu? Siz söylemeden ben tahmin edeyim. Büyük ihtimalle aklınıza ilk gelecek manzara şık ve lüks bir restoran ve restoranda çalışan garsonların o mükemmel otel mutfaklarından getirdikleri, görüntüleri kadar fiyatları da harika olan yemekler olacaktır. Birçok insanın otel denince aklına gelen manzara bu tarz bir manzaradır. Hatta ben turizm lisesine ilk girdiğimde sürekli, "ilerde bizi de oteline misafir edersin artık" ya da "ilerde seni şef diye çağırırız artık" tarzında cümleleri çok duyardım ve üniversitede hala duymaya devam ediyorum diyebilirim. Ancak bunları söyleyen birçok insanın, çoğu orta düzey ve altındaki otellerin arka planlarında neler yaşandığına dair en ufak fikirleri bile yok. İnsanların çoğunun dikkat ettikleri şeyler çok alımlı, lüks gözüken restoranlarda, mutfaktan tabaklarına gelen mükemmel görünümlü yemekler oluyor ve bunun arkasını hiç düşünmeden zamanlarını geçirip sonra da "keşke ben de böyle bir yerde çalışsam" diyerek evlerine gidip hayatlarına geri dönüyorlar. Onların hayal ettikleri iş, bir mutfak çalışanı olarak her gün mutlulukla kocaman, son model ve ihtiyaçları olan tüm malzemelere sahip bir mutfağa gelip 8 saat çalışıp evlerine dönmek. Peki gerçekten de tüm oteller için bu böyle mi? Bu sorunun cevabını 4 yıllık turizm lisesinden mezun olduktan sonra üstüne üniversitede 5 yıllık turizm fakültesi okuyan ve birçok otelde staj deneyimi olan bir insan olarak söylüyorum ki, tabi ki de hayır. Özellikle Paris, Londra, Amsterdam gibi güzel ve pahalı şehirlerin köşelerindeki birçok restoran, yüksek fiyatlardan sözde "lüks" yemekler satarken, insanları karın tokluğuna çalıştırıyor. Gelen müşteriler, bir tabak yemeğe miktarı belli olmayan paralar saçarken, günlük 17-18 saat çalışıp eline 3 kuruş para alan insanları kimsenin gördüğü yok maalesef. Herkesin aklına Paris dendiği zaman Eyfel Kulesi ve harika dizayn edilmiş, birçok sorunun çözülmüş olduğu ve insanların refah seviyesinde yaşadığı bir şehir gelir ama gerçekler maalesef bu kadar toz pembe değil. Geçmişte sefilliğin ve köleliğin birçok örneğinin görüldüğü bu şehirlerde, bu durum bir kısım insanlar için hala devam etmekte fakat farklı bir deriyle. Yazarımız, kitabında Paris ve Londra gibi herkes tarafından, insanların refah düzeyinin çok üstünde yaşadığı ve bolluk içinde olarak görüldüğü şehirlerde yaşadığı gerçekten çok zor zamanlarını büyük bir soğukkanlılıkla ve etkileyici bir şekilde anlatıyor. Açıkçası, bu tarz durumların yaşandığını turizm sektörünün içinde olan bir insan olarak biliyordum ama kitabı okuduktan sonra fark ettim ki, o insanların duygularıyla yeterince iyi empati kuramamışım. Gerçek benim düşündüğümden kat ve kat daha kötü ve gerçekten acınası bir durumdaymış. Günde 15-16 saat çalışıp ve daha sonra bu yoğun iş saatlerinin getirdiği yorgunluğu 2 lokma yiyecekle geçirmek ya da geçirmeye çalışmak gerçekten zor olmalı. Ama bence daha insanın zoruna giden şey ise yaptığın işin yüksek kar kazanılarak satılıp ama bu karın çok küçük bir yüzdesine sahip olmak. Belki de onlar yaptıkları yemeklerin ne kadara satıldığını bile bilmiyorlardı ya da bilmelerine rağmen hayata ucundan da olsa tutunmak için başka şansları yoktu. Yazarın bu yaşadıklarını, kitabına geçirmeyi çok harika bir şekilde başardığını söyleyebilirim. Başka bir insan adına gerçekten kötü hissetme durumunu, kitabı okurken çok net bir şekilde hissedebiliyorsunuz. Bu yüzden kitabı okuduktan sonra yazarın kalitesini anlamak okuyucu için çok zor bir durum olmuyor.