Beni Sevme, Sahip Çıkamayabilirim!

Haylaz bir ekim olacağa benziyor bu seferki eylül sonrası. Evlerimiz ve dışarısı tuhaf bir zıtlık içinde. Evlerimizde hayalet bir rüzgar dolanıyor, dışarıdaysa rasta saçlı bir güneş. Bir eşik giriş-çıkışından kaynaklı bu grip hallerimiz. Zira bir eşikten çıkmak için oraya önce girmek gerekir. Bir girip bir çıkmanın cereyanından etkilenense biz oluyoruz. Hani insan olan biz; kalbiyle, derisiyle, dudağıyla, beyniyle insan olan/olmaya çalışan biz... Peki bu cereyandan sadece insan mı etkileniyor? Sadece bir insan mı sıcakla soğuğun karşılaştığı o alanda değişime maruz kalıyor? Oysa bir vazo da etkilenebilirdi bundan pekala. Pekala bir vazo da kırılıp dökülebilirdi o akımda. O zaman nesneler insanlara benzer mi diyeceğiz? Nesneler de insanlar gibi kırılıp dökülebilir, ısı farklarının eşiğinde onlar da yıpranabilir mi diyeceğiz? Cevabımız pekala evet ama insanla eşyanın arasına çizilmiş bir sınır yok mu? Yok mu insanı nesneden ayıran bir ayraç? Var diyoruz hep birlikte, adını da kalp koyuyoruz. Bir insanı bir nesneden ayıran en belirgin şeyin kalp olduğuna kanaat getiriyoruz. Peki bu nesne bir robotsa ve bir kalbi varsa?.. İnsanoğlu kalbi özellikleri olan bir robot yapabilir miydi ve böyle bir şey yapsa insanla nesne arasındaki o sınır silinmeye başlar mıydı? Bu konudaki fikrimi yazımın sonuna doğru başka bir şeyle ilişkilendirerek cevaplayacağım çünkü kalbi özellikleri olan robot David üzerinden değinmek istediğim başka bir konu var. David beni en çok şu açıdan düşündürdü film sonunda: İnsan kendisine sunulan sevgiye sahip çıkmayı bilmeyen bir varlık mı? İnsan sevilen taraf olunca seven tarafı bir köle gibi kullanır mı ya da karşı taraftan sunulan sevgi artık değersiz mi olur onun için? O sevgiyi kaybetmek bir anlam ifade etmez mi olur insan için? Buna benzer birçok soruyu sordurttu film bana. Monica David'i onun "İstersen senin için gerçek bir çocuk olurum!" yakarışları içinde terk edip gitmeseydi düşünmezdim belki bunları. Lakin böyle olmadı. Bir temsiliyet içinde yaşandı gitti sahnedekiler. Monica şüphesiz ki sevilen, hatta çok sevilen, sevgi sunulan taraftı. David ise seven, sevdiği için itelenen ve terk edilen taraftı. Filmde terk edilen taraf olarak özellikle David yani bir robot seçilmişti. Bence bununla anlatılmak istenen bir şey, üzerine ilgi çekilmesi gereken bir konu vardı. O konu da az önce belirttiğim gibi insanın sevgiden yana nankör, kıymet bilmez yönüydü. İnsan, kalbine rağmen kalpsiz gibi davranabilir miydi? Hem yaşadığım/yaşattığım için hem de insanlarla dolu bu dünyada örneklerine sıkça rastladığım için rahatça diyebilirim ki evet, insan sevildiği zaman bunun kıymetini bilemeyecek, o sevgiyi umursamayacak kalpsizlikte ve katılıkta olabilirdi. Önceden olsa ne nutuklar çeker, insanın sevildiği zaman o sevgiye sahip çıkması gerektiğini ve benzerlerini söylerdim. Yaşamasaydım bilemezdim. Yaşadım, hissettim, söylüyorum: Her şey istediğini elde ettiğin o ana kadar. Sonrasında sıradanlaşıyor, sıkılınan, eskisi gibi heyecanlandırmayan bir şey oluyor kalbinden bana sunduğun. Kalbinden bana sunduğundan sonra uzaklaşmak, yine eskisi gibi bir başıma, yalnızlığımla kalmak istiyorum ben. Şüphesiz ben de bir Monica oluyorum. Kalbime rağmen hissiyat konusunda bir nesneden daha çok nesne oluyorum çünkü ben açıkça kabul ediyorum David gibilerin bu dünyaya, bu yere ait olmadıklarını. İşte o zaman nesneyle insan arasına çizilen sınır silikleşiyor, anlamsızlaşıyor. O zaman bir kalbe sahip olmakla olmamak arasında çok da bir fark kalmıyor. O yüzden diyorum ki: "Beni sevme, sahip çıkamayabilirim!" İnsanla nesnenin arasındaki sınır bu kadar silikleşmişken bir nesne daha çok sahip çıkar sana beni sevmeye yeltenen kişi. Beni sevme bu yüzden.