Ölüm Korkusu

Geçenlerde Münir Göle'nin Çıkış Yolları adlı kitabını okumam üzerine evde yalnız başımayken oturdum, gözlerimi kapattım ve bir uykudaymış gibi hareketsiz olarak durdum, sonsuz bir uykudaymışım gibi. Sanki o sandalyeye oturmuşum ve bir daha kalkamayacakmışım gibi. Benliğim, düşüncelerim ve damarlarımdan hızla usanmadan akan kanla baş başa kalarak. Başta rahatladım, ancak üzerimden onlarca ton soğuk su aktığında yaşayabileceğim bir şekilde boşalttım kafamı, sonsuz bir sonsuzluğa doğru ilk adımı attım. Ama sonra garip bir his sarmalamaya başladı benliğimi, ölümün bir kırıntısıyla yalnız kaldım bir süreliğine. O his, o korku, o belirsizlik, o karamsarlık içimi kaplıyordu, ve bunun nedeni de tam da buydu işte. Ölümdü. Ölümden bu kadar korkmamın nedenini sorgulamaya başladım bitkin bir şekilde ayağa kalktıktan sonra. Neden pervasız bir şekilde tir tir titriyordum ölüm denen bu amansız canavar karşısında? Buna verebileceğim net bir cevap yok. Belki de sevdiklerimi kaybedecek olmamdır, ya da onların beni kaybedecek olması. Kim bilir, belki de ölümün bana getireceği aklımda kurduğum o belirsizlik ve sonsuzluktan korkuyorumdur. Ya da bu dünyanın meyvelerinden kopmak istemiyorumdur, eğlencelerden, müzikten, her yönüyle hayattan... Peki ya durum böyle değilse? Peki ya ben hayattan bir şekilde o kadar bıkmışsam ki ölüm isteğim yine aynı olaya karşı duyduğum korkuya ağır basıyorsa? İşte o zaman, intihar etmek yaşamaktan daha önemli olduğu zaman, benim çok ilgimi çekti. Düşünmeye başladım, neden birisi hayatı o kadar terk etmek ister ki elindeki tüm seçenekleri eleyerek kendi yaşamına son vermeye karar verir? İnsanın bunu arzulamasının nedeni kitapta barınan, kendine yenik düşen bir adamın hikayesinin anlatıldığı iki numaralı öyküde görüldüğü üzere çaresizlik ve acı dolu bir ölümden kaçmaya çalışmak olabilir. Veya 50. öyküde rastladığımız gencin ateşe karşı sahip olduğu ve anlaşılması zor olan bir aşktan kaynaklanan psikopatik ve garip bir durum olabilir. Ya da, bir kasabadaki genç kızların görünürde nedeni olmayan bir şekilde art arda intihar etmelerinin anlatıldığı 57. öyküde görüldüğü gibi karanlık, kapalı ve gizemli bir kutuyu andıran, bir türlü anlam verilemeyen bir durum da olabilir. Buradan anlaşılabilir ki insan birçok nedenle ölüm korkusunu yenerek veya bir anlık duygu patlaması sonucu hayatına son verebilir. Ve bu nedenlerle gerçekleşen farklı farklı olayların hepsinin ortak bir yönü vardır ki o da bahsettiğim gibi bu hayattan göçme arzusunun kafamızda oluşturduğumuz ölüm algısının bize yarattığı korkuyu yenmesi. Üzücü bir durum aslında bu. Bence hayattan o kadar kopmuş olan birisi olmamalı ki elinde bulunan bir meyve diyebileceğimiz yaşamına son vermek istesin... Birçok sabah gibi bu sabah da uyandım, isteksiz ve yorgun bir şekilde de olsa okula geldim. Ne kadar hayata karşı bazı durumlarda mırın kırın da etsem belki de birçok kişinin isteyip de elde edemediği bir yaşantıya sahibim. Namını salmış bir okulda okuyacak kadar şanslı ve alacak nefesi olduğu için müteşekkir biriyim. Böyle de olmalıyım zaten, doğamızda melankoli ve depresiflik olmasına rağmen dimdik bir şekilde ayakta durmalıyım ölüm korkusuna karşı. Hakikati söylemek gerekirse karşısında dimdik durmam gereken asıl şey ölüm korkusu değil, bu hayatı bırakma arzumun sahip olduğum ölüm korkusunu yenmesine neden olacak olan çıkış yolu yokmuş gibi görünen anlar. Bir test ismini de koyabileceğimiz bu hayatta da zaten önemli olan, birinin toz pembe olan anlarda değil, umutsuz ve karanlık olan anlarda ne yaptığıdır. Çünkü günün sonunda benim sınav kağıdımı okuyacak olan kişi de benim ta kendim. Benim inancım tam olarak bu işte. Önemli olan, benim bu karanlık anlarda ne yaptığım. Çünkü elimdeki bu meyveyi sulamak için pek fazla vaktim yok ve bu meyvenin bozulmasına izin verdiğim her saniye bana geri dönüyor. Hani bir deyiş vardır ya, ne ekersem onu biçiyorum, ve bu kaide sadece benim için değil, hepimiz için geçerli...