ZAMANIN ÇALDIĞI MASUMİYET

Çocukluk herkes için özlenen bir dönem olmuştur daima. Kendi adıma konuşacak olursam, hayatımın en neşeli günleriydi diyebilirim. Hiçbir sorumluluğa sahip olmadan, sabahtan akşama kadar sokaklarda koşuşturarak oyunlar oynardım. Anne babamın sözünden dışarı çıkamasam da bir daha olamayacağım kadar özgürdüm. Yüzlerce anı biriktirdiğim o güzel yıllarda, günler sanki her zaman güneşli, ben ve arkadaşların her zaman tasasızdık. Masumiyetimiz bütün çirkinlikleri örterken bizim tek derdimiz dizlerimizdeki birkaç yara kabuğuydu. 21. Yüzyılın önemli öykü yazarlarından Etgar Keret'in Domuzu Kırmak adlı kitabında, günlük hayatın akışında gözden kaçırdığımız birçok duyguya yer veriliyor. Her öykü birbirinden farklı bir duygu temasına sahip. Benim en çok duygularıma hitap eden ise hem çizimleri hem de konusu nedeniyle, kitapla aynı ismi taşıyan öykü Domuzu Kırmak oldu. Çocukken her birimiz etrafımızdaki nesnelere anlamlar yükler, onlarla bağ kurarız. Hikayedeki çocuğun domuz kumbarasıyla kurduğu bağ da tam olarak böyle bir şey: dünyanın acımasızlığından uzak, masumiyetinden hiçbir şey kaybetmemiş olan karakterimiz domuz kumbarasıyla arkadaşlığı. Tıpkı çocukken, oyuncaklarımızla kurduğumuz derin arkadaşlıklar gibi. Hikayede beni derinden sarsan ve çocukluğumu hatırlamamı sağlayan bu masumiyet duygusu oldu. Çocukkenki uçsuz bucaksız hayallerimden oluşan dünyamı gözümün önüne getirdi. O zamanlar güneş daha güzel parlardı sanki, çimenler daha yeşildi, terledikten sonra camilerin musluğundan ağzımızı dayayıp içtiğimiz suyun tadı daha bir farklıydı. Hiç ayrılmazdık arkadaşlarımızdan, ne kadar kavga etsek de en büyük küslüğümüz iki gün sürerdi. Birbirimize dondurma ısmarlayacak kadar harçlığımız olmasa bile cebimizde, bakkaldan her aldığımızı paylaşırdık. Bütün bu güzelliklerin sebebi dünyadan haberdar olmamamızdı tabi ki. Günlük sorumluluklarımız ekmek almaktan öte değildi, dert kelimesinin anlamını bilmezdik. Eğlenmekse sadece bizim hayal gücümüze bağlıydı, istersek sihir yapan büyücülere dönüşebilirdik istersek de yeşil buğday çimleriyle okçuluk oynardık. Her mevsim için oyunlarımız vardı. Yazları cebimizdeki yeşil eriklerle bisikletimizi sürerdik, kışınsa taso ve kart oyunları zamanıydı. Gündüzleri top peşinde koştururken dizlerimizde sıyrıklar oluşurdu. Akşamlarıysa, hava karardığında ezan sesi bize saklambaç oynama zamanının geldiğini söylerdi. Korktuğumuz tek şeyse yan mahallenin çocuklarıydı. Dile dökemeyeceğim daha çok şey var o huzurlu günlere dair ama elbette bitecekti o zamanlar da. Toplum izin vermez çocukların öyle masum ve temiz kalmasına. Hikayede de bu benim için iğneleyici bir noktaydı. Anne ve baba, çocuğun domuzla kurduğu bağı anlayamayacak kadar materyalist bir dünyanın içerisindeydi. Çocuk domuza zarar gelmemesini istemektedir ancak babası sadece "porselen parçası" olarak gördüğü bu kumbarayı kırmakta ısrarcıdır. Kendi düşüncelerinin doğruluğuna emin bir şekilde inanan büyükler, çocukların manalı ufuklarını anlayamaz. Toplum da bu anne baba gibi birleşir ve bu temiz beyinlere kendi ahlak kurallarını, kendi adetlerini dayatmaktan asla kaçınmaz. Budur işte Küçük Prens'leri(Antoine de Saint-Exupery) büyüten ve içlerini yavaşça çürüten. Yıllar sonra çocukluk mahalleme uğradığım olmuştu. Yüzlerce kez adımladığım sokakta eskiye dair izlerden çok, kaybolmuş anı buldum. Dallarından dutlarını yediğimiz, tepesine çıkıp batan güneşin ufuklarına yorgun gözlerle daldığımız o dut ağacı yoktu artık. İçinde bilye oynadığımız o arsaya "süslü" bir bina dikilmişti. Yaz akşamları yemeğimizi yediğimiz, dışarı çıkamadığım günlerde arkadaşlarımı kıskanarak izlediğim koca balkonlar gitmiş, yerini penceremsi Fransız tipi balkonlara bırakmıştı. Top oynarken gürültüler çıkardığımız o sokaksa artık boş değildi, arabalarla doluydu. Gürültü yaptığımız için bize kızan komşular, şimdi egzoz gürültüleri yüzünden birbirlerine kızıyorlar mıydı, bilmem. Gözlerime vuran bu değişiklikler içimdekileri de farketmemi sağladı. Zaman başıboş düşlerimi, hayata dair isteklerimi ve açlığımı çalmıştı benden tıpkı mahallemi çaldığı gibi. Sanırım yenik düşmüştü her şey zamana. "Biz büyük ve kirlendi dünya."(Mungan, Telli Telli şiiri) Muhammet Kamil Gök 21600879