YAŞAMIN BEKÇİLERİ

Ölüm hayatımız boyunca bize çok yakındır. Biz hayatın akışına kendimizi kaptırdığımızda o hemen arkamızdan bizi takip eder, varlığını her zaman bize hissettirir her ne kadar biz hissetmek istemesek de. Yolda yürürken araba çarpmış bir köpek gördüğümüzdeki tepkisizliğimiz her gün mütemadiyen karşımıza çıkan kaza, kavga haberlerinde geçen ölümlerde ise doruğa çıkar ''yazık olmuş'' der ve kanalı değiştiririz, kaçımız yakın zamanda inşaat alanında hayatını kaybeden Mehmet Bacak'ı hatırlıyoruz? Zannederiz ki bizim başımıza gelmeyecek bütün bunlar, arabanın kontrolünü kaybedebileceğimiz hiç rahatsız etmez aklımızı ta ki nihai zaman gelene kadar. Bu gerçekle burun buruna geldiğimizde ise gidişlerini umursamadığımız onca canın yokluğu aklımıza gelir ve adı ölüm olan bir korku kaplar içimizi. En başından beri doktorların görev tanımları da bu durumu yok etmeye yönelik olmuştur aslında ''Yaşatmak''. Bu sorumluluğun verdiği stres ve yükle başa çıkabiliyor olmaları benim için kesinlikle hayranlık uyandırıcı bir durum. ''Genç bir Doktorun Anıları" adlı kitabımızın içinde bu sorumluluğu sırtında en ağır yükle hisseden bir doktorla tanıştım. Bilgili ama bir o kadar da tecrübesiz doktorumuzun yaşadıkları doktor olan babamın neden eve sürekli gözleri çökmüş bir şekilde geldiğini tasvir etti adeta .. Ailesinde 2 Doktor ve 1 Doktor adayı olan ben de Mihail Bulgakov'un kaleminden dökülenlere bizzat şahit oldum geçmişimde. Babamın eve geldiğinde 5 saat önce tedavi ettiği hastanın kayıtlarını tekrar tekrar kontrol edip doğru ilacı verdiğine güçlükle ikna oluşunu büyük bir hayranlıkla izler ve doktor olma hayalimi canlı tutardım o dönemler tüm doktor çocukları gibi. Eve her gelişinde anneme baktığı hasta sayısını söyler, ardından o günkü tecrübelerini anlatırdı ve sürekli yakınırdı hasta yakınlarının serzenişlerinden. Fakat tıpkı kitaptaki genç doktorumuzun başına gelenler gibi ilacı yanlış kullanan cahil insanlar, ölümle cebelleşen çocuğunu doktora, yani babama vermek istemeyen, zorluk çıkaran insanları, hastalığım sebebiyle sürekli uğramak zorunda kaldığım hastanelerde gözlememle birlikte genç yaşta ailevi sebeplerle başlayan içimdeki doktor olma tutkusu yıllar geçtikçe tarifi imkansız bir saygı bırakarak ardından yok oldu. Yapabilir miydim bu kutsal mesleği hastanelerin elverişsiz koşulları altında pek sanmıyorum. En temiz ve düzenli olması gereken hastanelerde yönetim eksikliği ve cahiliyetin getirdiği düzensizlikle karşılaştığımızda bunun olması sürpriz değildi elbette. Doktorluğun getirdiği aşılması güç zorluklar beni bu idealimden ve kararlılığından uzaklaştıran en önemli diğer nedendir. Çünkü ben rahatıma düşkün bir insanım, babamın eve yorgun argın geri dönmesi, ikizimin doktor olma hevesi içinde tutkulu bir şekilde çalışması, yoğun ezber ve çalışma temposu karşısında doktorluğun ne kadar ciddi bir meslek olduğunu ve hataya tahammülün olmadığını anladım. Kitapta da anlatıldığı gibi her gece yatmadan yapılan çalışmalar, okumalar, yarın gelecek hastalar için önceden tedavi yöntemine karar vermek kesinlikle benim ayak uyduramayacağım çetin bir mücadele. Yapılacak en ufak bir hatanın sonucunun insan hayatının sonu olduğu bu zorlu diyarda mezun olduktan sonra bile ilaç kitaplarına çalışılması gerektiği gerçeği sadece özel insanların doktor olabileceğine kanıttır adeta. Doktorların hayatlarındaki zorlu süreçler her ne kadar beni meslekten alıkoysa da onlara olan saygımı had safhaya ulaştırdı. Bizim için girdikleri onca çaba , yüklenmek zorunda kaldıkları onlarca sorumluluk var . İnsanlar bunun bilinciyle hareket etmeli , onlara hakaret etmemeli ve zorluk çıkartmamalılar, doktorlar kendi çıkarları için değil insanların hayatı için çalışıyorlar en azından saygı duyulmayı hak ediyorlar. Doktorları doktor yapan da budur işte canlılara karşı ''merhametli ve saygılı'' olmaları ve hayattaki en önemli değerlerinin hastaların hayatı olmasıdır. O merhamet öyle bir merhamettir ki hastasıyla ilgilenirken kendini dış dünyadan soyutlayıp sadece hastayı düşünmesiyle hiçbir tereddüt göstermeden hastanın sorunlu uzvunu kesebilirler, bunun gibi anlarda tek dertleri ve tek düşündükleri hayat kurtarmaktır. Kitabın içinde de bunu gördüğümüz gibi, ne zaman bir hasta gelse doktorumuz kendini düşüncelerinden arındırıp işine odaklanır işini bitirdiğindeyse sabahlara kadar hastaların durumu aklını meşgul eder. Tıp okumayı canıgönülden isteyen ikizim onca zahmete ve gelecekte gözüken potansiyel zorluklara rağmen isteğinden bir adım uzaklaşmayarak bende derin bir hayranlık oluşturmuştur. Üniversite sınavına hazırlanırken bile tıp kitabını elinden düşürmeyen canımın bu isteğini gerçekleştirmesi benim en büyük arzum oldu. Onun bunca çabasını uzaktan izlemeyi bırakıp ona ''neden'' diye sorduğumdaysa gözüme bir melek gibi gözüktü ve cevap gayet basitti ''YAŞATMAK''.