Evrenin ve Duyguların Sınırsızlığı

Geceleri gökyüzüne çevirdiğimizde gözlerimizi, şehirleri aydınlatan milyonlarca ışık yıldızlarımızı karartmamışsa eğer onlara uzun süre bakar ve düşünürüm bazen. Orada da birileri var mı acaba sorgulayan, merak eden, biraz olsun bizlere benzeyen? Ya da bazen aklıma bir film gelir, bu koca evrendeki yalnızlığımızı anlamama fırsat verip beni milyarlarca kilometre uzaklara götüren. İşte 'Interstellar' ya da Türkçe ismiyle 'Yıldızlararası' tam da böyle insanı alıp bambaşka dünyalara sürükleyen bir film. Bir bilim kurgu filmi olmasına rağmen 'Yıldızlararası', karakterleri galaksiler arasında seyahat ederken kişiyi de alıp bambaşka duygular arasında durmaksızın getirip götürüyor. Ben de, tıpkı diğer birçok kişi gibi, bu heyecanlı yolculuğun büyüsüne kapılabiliyorum sadece. Filmi izlerken uğradığım birçok durak arasında beni en çok kendisine bağlayıp hareket etmeme olanak vermeyen duygu ise 'Korku' oluyor. Film, beni korkutuyor; fakat aynı zamanda garip bir şekilde hayata bağlıyor. Küçüklüğümü fark edebilmiş olarak, belki de o saçma egomdan kurtularak yoluma devam edebilme fırsatı veriyor. Ben korkularımla yüzleştikten sonra şükürsüzlüğümü hiç çekinmeden yüzüme söyleyen açık sözlü bir arkadaş gibi sözünü esirgemiyor. Film, etrafımızda kocaman bir karanlık varken güneş gibi parlak bir yıldıza; geceler kadar gündüzlere de sahip olduğumuzu hatırlatıyor. Hayatının rotasını 'Fedakarlık' ile çizebilen insanlar olduğunu gösteriyor. Ve en önemlisi ilk defa bu kadar uzun bir süre boyunca babamı, ailemi düşünüyorum. Annesi vefat ettikten sonra babasının göreve gitmesiyle dedesi tarafından büyütülen Murphy, bana bir şekilde kendimi hatırlatıyor ve ben belki de bu yüzden bu kadar çok hissediyorum her saniyesini filmin. Her şeyden, bütün kocaman detaylardan önce işte bu en temel sebebim sevmek için bu filmi: Yalnızlığı hissedebilmek için karanlık galaksiler arasında gezinmek zorunda olmamak. Yalnızlık, bambaşka galaksilerde ya da karanlığın içinde gizli bir sır değil çünkü: Tam karşımda, yıllardır öylece oturuyor galaksinin değil ama benim gezegenimin en karanlık köşesinde. Sessizce sakin köşesinden süzülüp kalbime nüfuz edebileceği dakikayı bekliyor. Bazen çok başlı, korkunç canavarlara dönüşüyor ama bu onu hiçbir zaman hayatımın tamamen dışında, evrenin en ücra köşesindeki büyük sır olmak kadar ürkütücü hale getirmiyor. Yalnızlık da insan olmanın bir parçası çünkü tıpkı filmin diğer izlekleri fedakarlık, özlem ve sevgi gibi. Filmde bilimsel keşiflerin ya da olayların gerisinde, aslında hiç de arka planda kalmayıp bazen filmin ta kendisi haline gelen 'Fedakarlık' ise 'Korku'yu takip eden bir başka durağım. Aslında bu iki duygu birbirinden tamamen bağımsız duraklar değil: Fedarlık gitmeyi gerektiriyor çoğu zaman ve her ayrılığı agresif bir korku takip ediyor. Sonu gelmeyen bir döngü ya da yönünü kaybetmiş küçük bir çocuk gibi böylece dönmeye başlıyorum ben de filmin içinde arada bir kendi hikayemin kapısını çalarak. Ve her seferinde bu döngünün aslında hayatımda kocaman bir yere sahip olduğunu görüyorum. Ne kadar korkuyu ya da agresifliği getirse dahi kızamıyorum gidene: Kendinden önce başkalarını düşünebildiği sürece. Fakat döngünün bir anda karışıp kalbime oturan ağır bir özleme evrilmesine de engel olamıyorum. Sevgi, fedakarlık ve korkudan farklı olarak sadece olaylarda değil cümlelerde de yer bulmayı başarıyor karakterlerde. 'Sevgi, bilinçli olarak boyutlar arası zaman ve uzayın ötesine geçirebileceğimiz tek şeydir.' Küçük dünyamız ve bizler karanlıklar tarafından çevrelenmişiz. Yalnız bir gezegenin aciz insanlarıyız. Bulutları, biraz daha gidip atmosferi aştığımızda milyonlarca yıldızla karşılaşıyoruz ama hani denir ya 'Karanlıklar bir türlü aydınlığa çıkmıyor.'. Günlerimize renk katan Güneş'imizden onlarca kat daha büyük yıldızlar bile bu sonsuz karanlığı yenmek için yetersiz kalıyor. İşte böyle düşününce yolumu aydınlatabilecek potansiyele sahip tek şeyin sevgi olduğunu anlıyorum ben de. Onun sınırsızlığını, gücünü, yumruğumuz kadar kalbimize değil ama sonsuz bir gökyüzüne ancak sığabileceğini kavrıyorum. Evet, bir bilim kurgu filmi 'Interstellar' ama sadece akla değil kalbe de hitap ediyor, bütün benliğimizle filmin bir parçası olmamızı istiyor bizden. Ben de filmin isteklerine cevap verip karakterlerden biri haline geldiğim için yazmak istedim bu konuda. Kendimi dinleyebilmek, kendime ve kalbime birkaç satır ve birkaç gün 'Feda edebilmek' için. Ve belki de paragraflar boyunca hakkında yazdığım duyguların sınırsızlıklarıyla bu satırlarda buluşması için. · İngilizce bilenler için filmin beni en çok etkileyen bölümünün linki: (İzlediğinizde beni bu kadar etkileyen şeyi mutlaka siz de hissedeceksiniz.) Bahsettiğim 'Yalnızlık'ı anlayabilmek için filmin Kara Delik sahnesi: https://www.youtube.com/watch?v=MoLkabPK3YU