Adım Adım Milliyetçilik

Tarih: 19 Mart 2016 günü, yani 17 Şubat'ta Ankara'da 28 kişinin hayatını kaybettiği saldırıdan 31 gün; Güvenpark'ta 37 kişinin hayatını kaybettiği saldırıdan 6 gün sonrası. Aynı zamanda İstanbul Beyoğlu'nda 5 kişinin öldüğü saldırının gerçekleştiği gün. Yer: Bilkent Konser Salonu Saat: 20:00 Bilkent Senfoni Orkestrası'nın Romantik Piyano isimli konseri başlıyor. Orkestranın dünyaca ünlü iki konuk sanatçısı bulunuyor; Alman şef Stefan Sanderling ve Hırvat piyanist Martina Filjak. Saat akşam sekizde başlayan konser üç bölümden oluşuyor; İlk seslendirilişi yapılan Bir Koruyucuya Dair Çarpıtılmış Anımsamalar isimli eser, Rachmaninov'un 2 Numaralı Piyano Konçertosu ve son bölüm olarak da Çaykovski'nin Bir Numaralı Senfonisi. Bir Koruyucuya Dair Çarpıtılmış Anımsamalar ilk defa seslendirildi ve ben bu eseri ilk dinleyenlerden olma şansına sahip oldum, kendisi de bir Bilkent mezunu olan Aida Shirazi tarafından bestelenen eser, 13 Mart saldırısında hayatını kaybedenlere atfedildi. Konser iki hafta önce olsaydı 17 Şubat Saldırısında ölenlere; 2 hafta sonra olsaydı 19 Mart günü İstiklal Caddesi'nde ölenlere atfedilecekti belki de. 2 ay sonra düzenlecek konserin hangi saldırıda hayatını kaybedenlerin anısına düzenleneceği ise meçhul. Martina Filjak oldukça başarılı bir performans sergiledi ve programda var olan eserleri çaldıktan sonra Türkiye'deki terör saldırılarında hayatını kaybedenlerin anısına, şu an ismini hatırlayamadığım kısa bir eser daha çaldı. Oldukça hüzünlü olan bu şarkı ve terör gölgesinde geçen konserin tamamı benim son günlerde yaşadığım değişimi daha iyi fark etmeme neden oldu. Ne yazık ki bu değişimden memnun değilim. Daha önce pek hazzetmediğim insanlara adım adım benzediğimi görüyorum. Peki bu değişim tam olarak nasıl bir şey? Açık konuşayım ki milliyetçi refleksleri daha haklı görmeye başladım artık. Hem 17 Şubat'taki saldırıda hem de 13 Mart'takinde, bomba patladığında Kızılay'daydım. 17 Şubat saldırısı bir karmaşa idi kimin niye yaptığını ilk başlarda anlayamadık ancak 13 Mart saldırısında bomba patladığı anda kimin patlattığını, niye patlattığını kesin bir şekilde anladım. Daha sonra haberlere yansıdığı üzere bu patlamayı PKK'nın alt örgütü olan TAK yapmıştı. Ben Meşrutiyet Caddesi'ndeyken patlayan bomba sonrası yaşanan kaosa, acıya, gürültüye oldukça yakından tanık oldum. Bu tanıklığım esnasında kısa bir an için aklıma Kürt halkının ana dilde eğitim talebi, Doğu Anadolu'da yaşanan insan hakları ihlalleri, ülkenin doğusu ve batısı arasındaki gelişmişlik farkı geldi ve bunların hiçbirinin artık benim için önemi olmadığını hissettim. Onlarca insanı çoluk çocuk demeden birkaç saniye içerisinde katleden bir örgüt, hangi halkın talepleri için bunları yapıyor olursa olsun; bu taleplerin haklılığına bakmadan reddederim. Çünkü hiç kimsenin ana dili, sosyal ve ekonomik hakları benim ve sevdiklerimin canından daha önemli olamaz. 1 yıl önce gerçek olacağını söyleseler ciddiye dahi almayacağım acı bir değişim daha yaşıyorum: fiziksel görünüş itibariyle Güney Doğu Anadolu kökenli ya da Orta Doğu'lu gibi görünen biriyle aynı toplu taşıma aracına binmek beni ürkütüyor. Bu size iğrenç bir ön yargı gibi gelebilir, belki de haklısınız ancak bilmenizi isterim ki bu bir ön yargıdan ziyade refleksif bir korku. Hele ki bu korku can korkusuysa işlerin rengi çok daha değişiyor. Benim bu söylemlerimi yargılayan insanların tamamına yakınının da bu korkuyu içlerinde duyduklarına eminim. Bilkent'teki konserin olduğu günün sabahında, IŞİD militanı canlı bomba İstiklal Caddesi'nde 5 4 kişinin ölümüne neden olmuştu. Bu durum bana, bazı insanların yıllar boyunca emek vererek yarattığı güzel şeylerin, bazıları tarafından birkaç saniye içerisinde yok edilebileceğini gösterdi. 13 Mart'taki saldırıda hayatını kaybeden ODTÜ öğrencisi Ozan Can Akkuş'un lise sınavlarında Türkiye birincisi olması da yıllar boyunca emek verilerek yaratılan güzelliklerin birkaç saniye içerisinde nasıl yok edilebileceğini bize gösterdi. Kendi ana dilini dahi bilmeyen insanlar ana dilde eğitim istedikleri için öldürüldü Ozan Can Akkuş. Böylesine keskin bir iğrençlik olabilir mi? Bu iğrençlikler beni de, bizi de iğrençleştirmeye başladı. Her geçen gün Doğu'da neler yaşandığını daha çok umursamaz hale geliyor sadece ben ve benim gibi olanların selametine odaklanmaya başlıyorum. Bana, bize ve ülkeme yazık oluyor...