CESUR KORKAKLAR

Hayat bir insanı intihar etmeye nasıl ikna eder? İntihara giden yolda adımları birey bilinciyle mi atar yoksa yaşadıkları onu kolundan tutup sona doğru mu taşır? Ona mutlak sona erken varma kararını aldıran yaşamı mıdır yoksa ta kendisi midir? Elbette hayattan istifa kararlarının tümünü tek bir nedende genelleyemeyiz. Fakat Paulo Coelho'nun acılaşma dediği sürecin çoğu intihar kararı üzerinde büyük etkisi olduğunu, düşünüyorum. Acılaşma denen bu şey aslında zaman zaman hepimizin başına gelen hayattan zevk alma yetisini kaybetme durumu. Bazı zamanlar olur ya ne mutluyuzudur ne mutsuz; sadece zaman doldurmak için nefes alırız, ölmek için doldurmamız gereken primden bir gün daha eksilsin, diye. Hayat bizim dışımızda gelişir sanki. Biz onun öznesi değil de nesnesiyizdir. Bir espri yapılır herkes güler de bir biz anlayamayız. Herkesin oynamayı bildiği fakat biz de bir eksiklik olup da oynamayı bir türlü beceremediğimiz bir oyun halini alır yaşam. Bu oyuna devam etmek için ne isteğimiz ne de gücümüz vardır fakat oyuna son vermek devam etmekten de zordur. Yaşamın yaşamaya değer olmadığına karar veren çoktur evet, ama bu fikri eyleme geçiren kişi sayısıyla örtüşmez. "Evet, bu kadar yeter. Hepsi bu!" deyip hayatına son vermek cesaret, düşüncesiyle eylemini örtüştürecek bir açık yüreklilik ister. Bilinmedik, karanlık bir yoldansa hep yaptığımız gibi el altındakini, alışık olduğumuzu seçeriz ve bilindik bir dekorda ezber rollerimizi oynamaya devam ederiz. Monotonluk içerisinde boğulmuş bedenlerimiz, zorunda bırakıldığı sığlıkta yaşamaktan acı çeken ruhlarımızla önceki günün 'yeniden oynat' tuşuna basarız. Coelho'nun Veronika Ölmek İstiyor adlı kitabındaki Veronika ismindeki cesur kadın kahramanı bu acılaşma durumuna karşı çıkıyor. Hayatın kendisinin katılamadığı bir şenlik olduğunu ve bunun haksızlık olduğunu düşünüyor . Tüm o güzel şeyleri bir yirmi yıl daha yaşayınca anlamsızlaşacağını bildiğinden hayatına orada son veriyor. Başarısızlıkla sonuçlanan intihar girişiminden sonra düşünceler ve olaylar tersine dönüyor. İntihar girişiminin başarısızlığına kadar olan kısım bizi intihar etmek için ikna etmeye çalışırken sonrasında yazarın Veronika kimliğinde sunduğu fikirler bizi intihar eyleminin karşı tarafına çekiyor. İntihar etmenin cesaret gerektirdiğini düşünürken aslında hayatı yaşamaktan korkan korkak insanların harcı olduğu fikrine varıyorum birden. İntihar eden kişi kahramanken suçlu oluyor gözümde. Ruhlarını boğan, hayattan zevk alma yetilerini körelten canavar yazgıları değil de kendileri oluyor. Onlar hayatının dizginlerini kendi eline almayı başaramayan insanlar. Hayattan zevk alma yetileri hayatlarının ne derece başkaları tarafından belirlendiğiyle orantılı olarak köreliyor. Kendi yolunu belirleyecek cesaretleri olmadığı için sınırlarını diğer insanların çizmesine izin veriyorlar. Yaşadıkları hayat kendilerinin olmayınca da şevkle yaşayamıyorlar. Gelecek kavramı onlar için sürpriz bir hediye değil de birinin önceden kulaklarına fısıldadığı ne olduğunu bildikleri çirkin kaplı bir kutu. İçerisinde ne olduğunu bildiklerinden o kadar eminler ki hayal etmiyorlar nasıl göründüğünü. Hayal kurmayı bırakıp gerçeği olduğu gibi kabullenmek daha kolay, daha zararsız geliyor onlara. Hayalleriyle mutsuz olmaktan, gerçeğin buz gibi tokatını yüzlerinde hissetmekten korkuyorlar. İntihar etmeye karar verirken gösterdikleri cesareti içlerindeki milyonlarca farklı insanı keşfetmekte gösteremiyorlar. Oysa hepimiz o kadar zıt özellikleri bir arada içimizde barındırıyoruz ki kendimizden ve hayatımızdan sıkılmamız, tat almamaya başlamamız mümkün değil. Ruhumuzun bu derinliği ve karmaşıklığıyla oluşturacağımız kombinasyonlar ve deneyimleyeceğimiz maceralar sınırsız. Ama biz bunları yapmak için ne cesaret ne de istek barındırıyoruz içimizde ve giderek acılaşıyoruz. Aynı kabuklar aynı sınırlarla rutin yaşantılarımıza devam ediyoruz. Suçlu bizken dünyayı, hayatı suçluyoruz. Dış dünya bizi hayal kırıklığına uğrattığında -ki burada hata yine bizimdir- hayat anlamını kaybediyor, yaşamaya küsüyoruz. Yaşamak sanatını göz ardı edip özensiz, rastgele yaşıyoruz. Daha da kötüsü intihara meylediyoruz. Tüm bu süreçte tutarsız olan bir şey olduğu açık; intihar etmeye yetecek cesareti kendinde bulan insan yaşamaktan niye korkuyor? Hayatına son veren lise arkadaşım aklıma geliyor bazen suçluluk duyuyorum. Bu kitabı daha once okusaydım, o bana kalbini açtığında ona bu kitabı önerip hatta zorla okuttursaydım düşüncelerinden keskin bir virajla dönebilir miydi benim gibi? Şu an nefes alıyor olabilir miydi?