Kalbimizdeki Tatlı Çocuk Mu Yoksa Sinsi Şeytan Mı?

Hiç çocukların mı yoksa büyüklerin mi daha acımasız olduğunu düşündünüz mü? Genelde çocukların melek gibi masum olduklarına, gaddar dünyamızın içinde büyüdükçe acımasızlaştıklarına inanılır. Sanki tüm büyükler ortadan kaybolsa çocukların kuracağı bir medeniyetin çok daha huzurlu, çok daha "medeni" olacağı düşünülür. Ancak çocukların ağızlarından dökülen kimi la arı duyup birbirlerine ve çevrelerindeki diğer insanlara karşı tutundukları tavırları gördükçe insanın buna inanası pek gelmiyor. Bir çocuk annesine nasıl vurabilir? Hayvanlara acı çektirmekten nasıl zevk alabilir? Zalimlik eden bir çocuğa mutlaka şahit olmuşsunuzdur. Düşünmeden edemiyorum, belki de doğamız vahşi, acımasız da büyüdükçe toplumun baskıları ve dayatmaları ile bunu bastırıyoruz. İçimizdeki çocuk belki de sandığımız kadar tatlı değildir. Bir disütopya olan, William Golding'in romanı Sineklerin Tanrısı'nda bir grup çocuk bir kaza sonucu ıssız bir adaya düşüyor ve hiçbir büyüğün, hiçbir medeniyet kuralının etkisi olmaksızın kendi kurallarını koyarak tamamen bambaşka bir çocuk egemenliği yaratıyorlar. İnsan ilk önce Mercan Adası'nda olduğu gibi mutlu mesut, hep düşlenen barış ve adalet dolu çocuk ütopyasına kavuşacağını zannediyor ancak bu hikayede kurallardan kurtulup vahşileşen çocuklar birbirlerine saldırıyor, düşünmeden cinayet işliyorlar. Domuzcuk isimli bir çocuğu linç ederken zevk ve zafer çığlıkları atabiliyorlar. Ölüm nedir bilmedikleri için karıncaları öldürdüklerini düşünürdüm hep, hiç bile isteye çocukların katil olabilecekleri aklıma gelmemişti. Açıkçası kitabın her bir sayfasında düştüğüm dehşetin şiddeti arttı. Aristokrat ailelerin okulda uslu uslu oturan, ailelerine karşı her zaman saygılı davranan çocuklarının aslında içlerinde ne kadar da vahşi olduğunu gördüm. Sonra aklıma birdenbire yıllar önce şahit olduğum bir olay geldi. Parkta oynayan çocukları izlerken bir çocuğun diğerinin elinden oyuncağını nasıl da zorbalıkla aldığını, sonra da yetmezmiş gibi tüm gücü ile vurmaya başladığını hatırladım. Eğer çocuğun annesi gelip kızını kurtarmasaydı kim bilir daha ne kadar sürüp gidecekti bu sahne. Hiç acımadan vuruyordu çocuk. Sanki karşısındaki ağladıkça, yalvardıkça daha da zevkle vuruyordu. Sadist diye nitelendirdiğimiz insanların, işkence ederken aldıkları zevk gelmişti aklıma. Tıpkı kitabı okurkenki gibi o zaman da dehşete düşmüştüm. Günlük hayatın içinden çok basit bir olay gibi gelebilir ilk bakışta ancak o çocuğun ve nicelerinin gözündeki bakışa şahit olduğumda yıllarca inandığım temiz kalpli çocuk kavramı benim için yok oldu. Artık çocuklara "çocuk" gözüyle değil de büyük insanlarmış gibi bakıyorum. Sanırım her insan karakteri ile doğuyor. Tıpkı kitaptaki insafsız çocuk çetesine karşı çıkabilen Jack, arkadaşına ihanet etmeyen Domuzcuk gibi iyi kalpli çocuklar da var. İnsan büyüdükçe karakteri çevrenin de etkisi ile şekilleniyor tabii ama gördüğüm kadarıyla içimizde esas olan kişiliğimiz bir şekilde her zaman bizimle. "İçimizdeki çocuk"'un gerçek anlamı bana göre birçok insandan farklı. Toplumun kurallarından arındığımızda doğduğumuz zaman bilmediğimiz din, kanunlar, medeniyet gibi kavramlardan bağımsız düşündüğümüzde ulaşabileceğimiz bir benliğimizmiş gibi geliyor bana o. Gözlüklü, diş telli arkadaşıyla acımasızca alay eden küçüklerin karşısında alay edilen çocuğu koruyan biri de olmuştur elbette. Düşünüyorum da acaba Gülten Dayıoğlu'nun bir kitabındaki gibi on iki yaşın üzerinde herkes yok olsa ve dünya çocuklara kalsa hangi ütopya gerçekleşir: Mercan Adası mı Sineklerin Tanrısı mı? Sanırım insanlık olarak yine şu anki konumumuza ulaşırız. Çocuklar büyüdüklerinde şimdinin büyüklerinin yerlerini alırlar ve dünya dönmeye decam eder. Şimdi soruyorum sizlere: Sizin içinizdeki çocuk kim?