AŞKTAN ÖLÜME

"Şayet aşkın tohumu Düşmüşse gönlüne Suyunu esirgeme Aşkın hakkını yeme Pişman olursun ömrünce." Aşık adama deli derler. Doğru derler. Aşık oldun mu bir kere her şey toz pembe gelir gözüne. Bir başka görürüsün dünyayı. Hep gülersin hatta istemsiz gülersin çünkü aklında hep o vardır ve seni ondan daha çok mutlu edebilen yoktur. Varlığı yeter zaten. Peki, o kelebeklere ne demeli? Karnında gezinen asla rahat bırakmayan kelebekler... Bir rahat verin artık dersin, vermezler. İyi ki de vermezler çünkü bundan daha güzel, daha saf bir duygu yoktur dünyada. Tatmayan anlayamaz halinden, tarifsizdir, anlatılmaz yaşanır derler ya tam da öyledir. Herkesin yaşaması gerekir. Yaşayamayanın haline üzülmekten başka bir şey gelmez elden. Behçet Necatigil'in de Sevgiler adlı eserinde de dediği gibi hele bir de aşkı elinin tersiyle itmişsen vay haline! Çok pişman olursun çok. "Bir kız sevmiş yakın zamanda, Bahse lüzum var mı geçmişten? İflah olmaz sanırım, Geçti iş işten!" Aşık oldun. Her şey farklı artık. Hiçbir şey aynı olmayacak bir daha. Belki kabullenemeyeceksin bunu ilk başta. Ama sonra yapamayacaksın düşünmeden. Hep onu düşüneceksin, çıkmayacak aklından. Başka şeylere odaklanmaya çalışacaksın, olmayacak. Seveceksin, çok seveceksin. Vazgeçemeyeceksin. Belki üzecek seni, kırılacak belki de hiç düşünmeden ellerine verdiğin kalbin ama yine de vazgeçemeyeceksin çünkü biliyorsun ki eğer vazgeçersen daha da çok üzüleceksin, kalbin daha da çok kırılacak. "Çırpınan bir kelebek kanadı mıdır Sevdiğinin elini tutan elinde? Duyar gibi o gizli seslenişi çağlardan: -Örselenir, zedelenir ne kadar kollasan Bu büyülü nakışlar bir tutam toz olacak!- Severken bir genç kızı delikanlı Dalgın, titrek gülümser Bilirim." Aşık olduğun için gelen o akılsız haller sevdiğinin yanında neler yapar sana. Yaprak gibi titrersin, konuşamazsın. O an her şey kelimelerle ifade edebileceğinden çok daha fazladır. Bakmaya kıyamazsın, baksan da doyamazsın. Özlersin hem de nasıl özlersin, yanında veya uzakta fark etmez, her şekilde özlersin. Kalbini kırar, affedersin. Küsemezsin, kızamazsın çünkü kıyamazsın. Ürkeksindir her daim. Ödün kopar bir şey diyeceksin de üzeceksin onu diye. Yanında değilse meraktan deliye dönersin. İyi mi diye düşünmekle geçer zamanın. Kıskanırsın. Başkası ona senin baktığın gibi bakacak diye korkarsın. Peki, ya bir gün bunların hepsi biterse? "Bitmeyen işler yüzünden (Siz böyle olsun istemezdiniz) Bir bakış bile yeterken anlatmaya her şeyi Kalbinizi dolduran duygular Kalbinizde kaldı." Evet, siz gerçekten de böyle olsun istemezdiniz. Kimse istemezdi. Ama oldu. Bir zamanlar aşık olduğun kişiyi kaybettin. Nasıl oldu, neden oldu bunlar belki de pek önemli değil. Önemli olan şu an elinde olan ve büyük ihtimalle elinde hiçbir şey yok söyleyemediğin sözler dışında. Bil ki bu sözler aylar hatta yıllar sonra bile içini kemirir, keşke söyleseydim dersin. Ama nafile, iş işten geçti bir kere. Şimdi ne yapacaksın? Çok zor olacak. Yanındayken bile özlediğin insanla kim bilir bir daha ne zaman konuşacaksın? Belki bir daha aynı duyguları yaşayamayacaksın. Bu düşünce seni yiyip bitirecek. Unutamayacaksın ama bir süre sonra alışacaksın ve aklına getirmemeyi öğreneceksin. "Seni sordu Hiç değişmedi, dedim, Bildiğin gibi... Anlıyordu. Mesutmuş, kocasını seviyormuş, Kendilerininmiş evleri... Bir suçlu gibi ezik, Sana selam söyledi." O yoluna devam eder eninde sonunda. Senin de etmen lazım. Sonsuza dek onu düşünemezsin. Ama düşüneceksin. Belki zamanla daha az ama asla hiç değil. Onu mutlu görürsen, mutlu olduğunun haberlerini alırsan eğer incineceksin. O orada sensiz de mutlu ama sen burada onsuz hiçbir şey. Yılların böyle geçecek. Geçmişe bağlı yaşamaya başlayacaksın. Anılar her şeyin olacak. Mutlu olduğunuz zamanlar daha dün gibi gelecek, şaşacaksın. Ama nafile. Ne yaparsan yap düzelmeyecek. En sonunda kalbine gömeceksin kimseler bilmeyecek ama varlığı seni yiyip bitirecek. "Tanrı'nın sevgili kuluymuş Muhtaç olmadan öldü. Ama gözleri gene kapalıydı Belliydi birini beklediği. Son sözü bir kadın ismi oldu Hiç duymadığım. Lakin anlaşılmadı gitti Söylemek istediği." Bütün hayatın onunla geçti, her anında o vardı senin için. Hep onu düşündün. Mutluyken, mutsuzken, muhtaçken... Her an... Peki, ya en sonunda ne oldu? Hiç. O mutlu, sen mutsuz. Göçtün gittin. Ama sevdin, büyük ihtimalle yine olsa yine aynı olurdu dersin. Yıllarca kalbinde yaşattın kimselere göstermeden ve sonunda da kimseler bilmeden kendinle birlikte gömdün onu da. Gerçek aşk böyle bir şey işte.