ANILAR SANDIĞI

Ne olurdu sınıf farkı düşünceleriniz olmasaydı? Ne olurdu kültür çatışması diye bir türkü tutturup ayırmasaydınız sevenleri? Çok mu önemli doğduğumuz coğrafyaların birbirine olan uzaklığı? Aşkı öldürmek isterken, aslında kendi ellerinizle siz yarattınız. Türk edebiyatının sevip de kavuşamayan aşıklarına yenilerini eklemiş Ahmet Günbay Yıldız. Anılar Da Yakılır kitabı bana aşk kavramını derinlemesine sorgulattı. Aşk gerçekten, sevip de kavuşamamak mıdır? Bence gerçek aşk birbirine aşık iki insanın, birbirini özlemle beklediği süreçtir. Kavuşursan o aşk olmaz, sevgi olur, sadakat olur. Bazı şeyler hayalken güzeldir. Hedef halini alıp da ulaşıldığı zaman, eski büyüsünü yitirir. Bu yüzdendir ki, kitapta kavuşamayan karakterlere çok üzülmedim, aksine imrendim. Çünkü onlar gerçek aşkı tatma ve yaşama imkanı buldular. Ben beklemenin, kavuşmaktan daha güzel olduğuna inananlardanım. Bir şeyi ne kadar istersen, o kadar anlam kazanır. Çabalarsın, kendinden, hayatından ödün verirsin... Ben iki kez aşık oldum. Bir hikayem, kitaptakine oldukça benziyordu. Farklı ailelere ve yaşam tarzlarına sahip iki gencin, aileleri yüzünden, doğdukları coğrafyalar yüzünden birbirine uygun bulunmaması olayı, yalnızca bizim başımıza gelmemiş. Bunu yaşayan, bu ikilemde kalan sevgililer varmış. Zamanında olmadı diye kendimi parçaladığım şeylere gün gelip şükrettiğim çok olmuştur. Bu da onlardan biridir. Çünkü önyargılar ve yasaklar gerçek aşkı yaşamamda vesile oldu. Sevdim, kavuşamadım. Ben divan edebiyatı aşklarına gıpta ederim. "Seversin alırsın karın olur, seversin alamazsın kara sevdan olur" yargısının doğru olduğunu düşünürüm. Alırsan sana ait olur ve bir süre sonra, sahip olduğun her şey gibi anlamını, güzelliğini yitirir. Uğrunda çabalayacağımız bir şey kalmadıkça, zamanla aşk diye nitelendirdiğimiz duygunun değerinin azalışına şahit oluruz. Melek Hoca'nın elemli kederli halinin sebebi, kırk yedi yaşında olmasına rağmen, gençlik yılları ile hesaplaşmasından dolayıydı bence. Sandığındaki bir kağıt parçası ve bir tek taş pırlanta yüzük, onu yıllar öncesine götürmeye, belki de unutmaya çalıştığı, unuttum sandığı her şey ile yüzleşmeye itiyordu. Melek Hoca'nın çok güçlü bir kadın olduğu hissine kapıldım, kavuşamadığı aşkları, ailesi ile yaşadığı çatışmalar onu güçlü bir kadın haline getirmişti. Belki de zorunda kalmıştır büyümeye, herkes gibi. Benim de farklı maceralara gebe olan hayatım, bir aşkla tabiri caizse bir panayıra döndü. Kendimi sarhoş bir halde, dönme dolabın en üst katında gökyüzüne bakarken bulduğumda, habersizdim yere çakılacağımdan. Ayrıca benim gibi o da, anılarını biriktirmeyi seven bir kadındı. Onun küçük sandığı gibi, benim de anılarımı, kırık hayallerimi biriktirdiğim bir kutum var. İçinde hüzünlerimi, sevinçlerimi, umutlarımı saklıyorum. Melek Hoca'yı belki de bu yüzden kendime bu kadar yakın bulmuşumdur. Melek, yüreği aşkla yanan bir kadın, beklemekten vazgeçmeyen bir kadın olarak çıkıyor karşımıza. Servet kavgalarının yaşandığı, entrikalarının döndüğü kitapta, Melek belki de en masum yüz olarak çıkıyor karşımıza. Kitabı okurken, her karakterin hikayesinde, kendimden parçalar buldum ama en çok Melek etkiledi beni. Tunahan ve Berceste'nin merakla geçmişlerini öğrenme çabaları, Meleğin arada kalışı, Zeynep'in istenmeyen kadın durumuna düşmesi... Hayatın tam içinden seçilmiş karakterler, kitabın oldukça sürükleyici olmasının en büyük sebebiydi benim için. Belki bir gün tüm hayallerimizin gerçek olduğu bir dünyaya uyanırız. Belki Melek sevdiğine kavuşur, belki kavuşunca da aşk olur. Aşkın hüzünle güzelleştiğini düşünsem de, iki insanın imkansızlıkla kavrulmuş hikayesini okurken, çektikleri acılar karşısında içimden bir şeylerin kopup gittiğini hissettim.