Gidilesi Yollar

Uzun bir yoldayım. Hayat yolu çakıllı, yürüdükçe kayboluyor gülücüklerim. Yürüdükçe karmaşıklaşıyor dünyam. Bu yol uzun, bu yol zamanda kaybolmuş bir cehennem sanki. Alevler, ateşler her tarafta. Hüzün her tarafta... Kulağımda dindiremediğim çığlık sesleri... Çığlık sesleri, sirenler gibi çalıyor kulağımda. Dudağımda bir mırıltı... Eski bir şarkının sözlerini tutturmuşum dudaklarıma. Kelimeler ardı arkasına sıralanıyor. Anlatıyorum, kenarından usulca geçtiğim taş duvarlara, nerden geldiğimi anlatıyorum, nereye gittiğimi anlatıyorum. Anlattıkça hızlanıyor adımlarım. Kanatlanıp gideceğim adeta. Bir uçurtma olup göğe havalanacağım şimdi. Hayır, kandırmayacağım bu sefer sokakları. Ben hissiz ve sessiz, yalnızca yürüyorum. Kanatlandığım falan yok, zaten kanatlarım olsa da çırpmaya mecalim yok. Tabanları açılmış pabuçlarımın takati yok. Tam gitmek fikrini koymuşken kafama, bu acemi yolun çukurlarına saplanıp kalıyorum. Oysa hazırım, kararlıyım. Gidilesi yollar gerek bana. Herkes gitmek ister biraz ama korkar geri dönememekten, geri döndüğünde bıraktığı yerde bulamamaktan. Oysa gitmek kararı verilmişse eğer, geri dönmek olmayacak bir yolda. Çünkü her şeyi silip atmak kolay değildir öyle. Küçük bavullara sığmaz kalbinin, beyninin içindekiler. Sen hepsini sırtına yükleyip çıkarsın yola. Her adımda daha da ağırlaşır vücudun. Bağcıkların çözülmeye başlar yavaştan, bir an durup bağlayacak olsan gitmeye kalkar yüreğin. Geri dönüp kaçacak gibidir. Korkarsın, duramazsın. Hele bir de bir aşkı geride bırakmaya kalkışmışsan, yelkovanlar akrepleri kovalar da geri geri iter seni zamanın çemberi. Gitmek isteyenin yolu hep çakıllarla doludur. Şeritli, nizami bir yolun köşesinden gitmek yakışmaz bize. Öyle aydınlık yollarda gitmek de yoktur. Gideceksen karanlıkta gideceksin. Gecenin bir yarısı sokak lambalarının aydınlatmadığı ara sokaklardan geçeceksin. Bir köpek hırıltısında kımıldayacak yüreğin. Gidiyorsan cesur olup gideceksin. Yaşayacağın her şeyi kabullenip de çıkılır bir yola. Ayakkabının deliklerinde yağmur suları içeri hücum ettiğinde arkadaş olacaksın sularla. Keşkelerle başlayan cümlelerin olmayacak. Keşkeler bağlar ellerini, ayaklarını, geride bıraktığın özlemleri. Esiri olursun cümlelerinin. Bir eyvallahın olacak köşedeki yorgun dallara başka da kimseye elveda demeyeceksin. Her şeyin bir kuralı vardır öyle ya. Sevmenin, gülmenin, yazmanın, ağlamanın, gitmenin... Kuralsızım ben, ne bir kadını sarı saçlarının en ince teline kadar sevebilirim ne de bir espriye içten şen seslerle kahkaha atarım. Ulu orta ağlayamam misal. Sinerim, kimselerin duymadığı duvar diplerine. Ama gitmeyi iyi bilirim. Konu gitmek oldu mu, her yanım kural kesilir de bir saniye sekteye uğratmadan giderim. Sırtımda yüklerim yoktur. Yaşarken de sırtıma yük olacak şeylerle yaşayamam zaten. Sırf kolay gidebileyim diye kolay yaşamayı seçerim ben. Kolay dediğime bakmayın, yarım yamalak aslında. Tam tamamlanacakken usulca sıvışırım yerimden. Ben hep yarım yamalağımdır, müzikleri yarısına kadar dinlerim mesela. Ne anlatacaksam yarım kalır. Bir filmin en heyecanlı yerinde kapatırım ekranı ama mevzu gitmeye gelince hiçbir parçamı bırakmam geride. Kokumu bile süpürür öyle giderim. Ondan eskimiş bir ayakkabını gördüğümde çarpar kalbim. Çok yürünmüş, çok gidilmiş, çok şey birikmiştir o ayakkabıda. O da yarım yamalak bir adamın ayakkabısıdır, tamamlanmayı bekliyordur. Gitmeye kalkışanlar en çok yürümeyi severler. Yürüdükçe yorulur bacaklar, kalp sonra da beyin. Yürüdükçe sorgulayamaz olursun gidiş sebebini. Tam da bu yüzden yürüyorum işte. Yarım yamalak gitti hep, bizden gidenler. O yüzden unutamadık yola gölgesi düşmüş bir kadının siluetini. Günün ortasında karanlığa ihanet eder gibi, valizlerine gündelik kıyafetlerini koyup gitmeye kalktılar. Onlar sadece denedi ama yapamadılar. Geride kokuları kaldı. Yeni ayakkabılarını giyip de gitmeye kalktılar, geriye ayak izleri kaldı. Ayak izleri bile silinmedi onların. Üstüne yağan yağmur, kar eridiğinde bir tokat gibi çarptı yüzümüze. Ayak izleri ve kokuları yalnızca yollarda kalmadı, kalbimizin en derininde, sırtımızın tam tepesinde ki yüklerimiz oldu işte. Gideceksen cesur olup gideceksin işte.