NASIL İSTERSEN ÖYLE OLSUN

Kimileri hayatlarını başkalarına adar, başkaları için yaşar; kimileri ise sadece kendileri için yaşar. Hayatlarını kendileri için yaşayan insanlar genelde halk tarafından bencil olarak nitelendiriliyorlar. Başkalarına adayarak yaşayanlar ise çoğumuzun gözünde, olması gereken. İnsanın ona verilmiş olan hayatını, fedakarlıklar yaparak başkaları için harcaması ne kadar doğru? Hepimiz bu hayata bir defa geliyoruz, ikinci bir şansımız yok. Kendimiz için, mutlu olmak için elimizden geleni yapmamız gerekmez mi? Sırf kendi isteklerine göre yaşadıkları için insanlar bencil olarak nitelendirilmeli mi? Bu hafta sonu sinemada izlediğim "Roma'da Aşk Başkadır" adlı film bu konudaki düşüncelerimin biraz daha netleşmesini sağladı. Filmde Maggie adında kocasından ayrılmış bir kadın kızıyla Roma'ya tatile gidiyordu. Roma'da ilk aşkı Luca'yla karşılaştı ve birbirlerini ne kadar çok özlediklerini fark ettiler. Diğer yandan Luca'nın annesi Carmen de gençlik aşkıyla evlenmek istiyordu. Luca'nın babasıyla isteyerek evlenmemiş olan Carmen, bir sene önce kocası vefat edince gençlik aşkından bir mektup almıştı. Mektuba göre belli bir gün ve saatte onunla buluşup evleneceklerdi fakat oğlu Luca bunu istemiyordu. Bu kargaşanın içinde ise benim aklıma takılan şu soru oldu; Carmen ve Maggie kendi mutlulukları için isteklerinin peşinden giderek ve çocuklarının bu konudaki düşüncelerini pek de önemsemeyerek doğru mu yapıyorlardı? Bence bu tam olarak da olması gerekendi. Çocukları annelerini önemsiyorlarsa ve gerçekten mutlu olmalarını istiyorlarsa zaten gerçek aşklarının peşinden gitmelerini isteyeceklerdir. Farklı bir bakış açısından bakmak gerekirse şöyle de diyebiliriz; herkes etrafındakiler için bir şeyler yapıp kendini önemsemezse günün sonunda kim mutlu olacak? Biliyorum gerçek hayatta böyle değil, tabi ki bütün insanlar etrafındakileri düşünmüyor. Bu nedenle de farklı iki insan tipi ortaya çıkıyor ve bir taraf daha çok eziliyor. Kendi isteklerine göre hareket edenler hayatlarını yaşarken sürekli başkalarını düşünenler de onların hayatlarını yaşamalarına yardım ediyor. Bu durumda bu yardımsever ve bencil olmayan insanlar hayatlarını yaşayamamış olacaklar. Sonra gün gelecek ve geriye baktıklarında isteklerinin peşinden gitmedikleri için pişmanlık duyacaklar. Çevremdeki hiçbir zaman kendi isteklerini dile getirmeyen insanları düşünüyorum. En küçük örnek olarak; yemek yemek için bir kafe ya da restoran seçilirken hep "Fark etmez" diyen taraf oldukları için hep arkadaşlarının beğendikleri ve seçtikleri yerlere gidecekler, hiçbir zaman onların istedikleri yerlere gidilmeyecek ve belki de bu olay mutlu olmalarının önünde küçük de olsa bir engel olacak. Bu "fark etmez"lerin, fedakarlıkların sonu gelmez, her konuda fedakarlık yapıldığında da bu, insanın mutlu olmasına büyük bir engel olur. Tam olarak da bu yüzden etraftakilere uyum sağlamayı bir kenara bırakıp, istediğimizi dile getirebilmemiz gerek. Hem de her ortamda ayağa kalkıp cesurca kendi kararlarımızı, isteklerimizi dile getirebilmemiz gerek. Mutlu olamadıktan sonra da bu hayatı yaşamasın ne anlamı kalır ki? Bu insanların, arzularının peşinden gidip mutlu olanlar da aşağı kalır ne yanı var? Ben film sırasında bunları düşünürken filmin sonu geldi ve fark ettim ki yönetmenle senarist de benimle aynı fikirdeymiş. "Roma'da Aşk Başkadır" şu sonu mutlu biten filmlerdendi. Sonunda Maggie de Carmen de istedikleri insanlara kavuştular ve Summer da beladan kurtuldu. Luca da Summer da kendi annelerinin mutlu olmalarını istemişlerdi; böylece anneler de çocukları için sevdiklerinden vazgeçmek gibi büyük bir fedakarlık yapmadı. Sonuçta herkes kararlarını kendi isteklerine göre vererek mutlu oldu. Başkalarına göre yaşamanın birilerini mutlu etme yolu değil kendine kötülük yapma yolu olduğu da belirtilmiş oldu.