'BU ŞEHİR GÜZELSE SENİN YÜZÜNDEN.'

Okuduğum Belalı Bir Sevgilidir Ardımda Bıraktığım Şehir adlı kitap şehirlerin insanlar üstünde bıraktığı etkileri çarpıcı bir şekilde anlattığı için ve en önemlisi bana şu an gerçekten nerede, hangi şehirde kimlerle olmak istediğimi farkettirdiği için bu kitapla ilgili yazmak istedim. Her ülkenin, her şehrin bir ruhu vardır kendisine özgü. Ona hastır o ruh, başka şehirde bulamayız aynı tadı. Ya da bulmak istemeyiz, onu özel kılmak, farklılaştırmak, başkalaştırmak isteriz. Aslında o ruhu o şehirlere farkında olmadan biz veririz. O sırada nasıl hissediyorsak şehir canlanır sanki bir anda, o hisse bürünür. Kış ayının en soğuk günü olsun mesela. Günlerden 31 Aralık. Yanınızda en sevdiğiniz insan var, en sevdiğiniz yemeği, en güzel nehrin kıyısındaki salaş bir restoranda yiyorsunuz. En güzel yeni yıl süslemelerinin olduğu ara sokaktan geçiyorsunuz. İçiniz üşümüş, çeneniz titriyor soğuktan, hafif hafif kar yağmaya başlıyor. Ana meydana çıkıyorsunuz. Işıklandırmışlar her yeri, ışıl ışıl olmuş her yer. Ana meydanın ortasındaki çeşmeye gidiyorsunuz. Kar hızlanıyor, dükkanlar yavaş yavaş kapatıyor kepenklerini. Bu sırada eliniz giderek üşüyor. Tam eldiveninizi çıkaracaksınız o sırada sevgiliniz elinizi tutuyor. Size 'Gökyüzüne bak.' diyor. 'Kar tanelerine bak, hepsi birbirinden farklı, hepsi özel ve sonsuzlar.' Göz göze geliyorsunuz mesela öpüyor sizi. 'Seni öpmek dünyanın en güzel şeyi.'diyor. 'Gökyüzü kadar mavi ve sonsuz bir his. Biz de sonsuz olacağız, bu şehir kadar sonsuz...' O şehir artık sonsuz olur sizin için. Ne zaman giderseniz gidin, kiminle olursanız olun, o şehir sihirdir artık. Bozamazsınız, size yaşattığı hisleri değiştiremezsiniz, silemezsiniz. Gitmek istemezsiniz oradan, ayrılamazsınız. Sahiplenirsiniz o şehri, sımsıkı sarılırsınız. Peki aynı şeyin tam tersi olsaydı? Herkesin aşk şehri dediği Paris'te ayrılsaydınız sevdiğinizden, bitseydi her şey orada? O zaman da hala aşk şehri dermiydiniz oraya? Diyemezdiniz çünkü o hissi siz yaşamadınız. Orada aşk yok çünkü, kalp kırıklığı var, cam kırıkları var. O şehir sizin için hüzün şehri olur. Fakat şehir yine canlanır bir anda. Ete kemiğe bürünür, kanlı canlı karşınızda olur. Şehre dokunsan ağlayacak sanki. Titriyor zangır zangır. Titreyen şehir değil aslında, sizsiniz. Birleştiniz çünkü şehirle, teksiniz artık birsiniz. 'Bu muymuş aşk şehri?' diyorsunuz. Ve eminsiniz bir daha gitmeyecesiniz oraya. Çünkü şehre anlam yükleyen de, onu güzel yapan da hep biziz, bizim hislerimiz, hissettiklerimiz. Mesela ben; kendimle özdeşleştireceğim şehri henüz bulamadım. Herkes İstanbul diyor. İstanbul'a şarkılar yazıyorlar. İstanbul'u gözleri kapalı dinliyorlar. Ben hep korktum İstanbul'dan mesela. Üniversite için gidebilirdim ama korkudan gitmedim. 'O şehir beni yutar, yapamam, beceremem.' dedim. Neden yapamayacağıma inandım bilmiyorum oysaki. Kendimde bir sıkıntı olduğunu düşündüm uzun süre çünkü milyonlarca insan aşıktı İstanbul'a. Üzerine kitaplar, şarkılar, şiirler yazıyorlardı. Bir bildikleri var herhalde diyordum ama şimdi anlıyorum yanıldığımı. Demek ki onların o şehirde bir yaşanmışlıkları vardı, yaşadıkları, yaşamak istedikleri ve yaşayacakları... İstanbul olmuştu onlar, ondandı tüm bu sevgileri, ilgileri. Hassastılar İstanbul'a karşı, naiftiler, incitemiyorlardı onu. Bırakamıyorlardı, vazgeçemiyorlardı. Giden kalıyordu orada. Sevdiğiniz insana 'Elveda.' demek gibi bir şeydi onlar için. İmkansız bir söylemdi. Çünkü aslında kalplerinin yarısının orada kalacağını biliyorlardı. Bağlanıyorlardı ona. Martı gibiydiler, sevdikleri denizden bir türlü vazgeçemiyorlardı. Çünkü birleşiyordu şehir ve insan. Tek parça oluyorlardı. İlk aşklarını, aşk acılarını orada yaşamışlardı. İlk deniz kokusunu orada almışlardı belki, ilk defa martılara simiti İstanbul'da atmışlardı. İlk defa İstanbul'da kendilerini bulmuşlardı belki, ilk defa orada delicesine sarhoş olmuşlardı. Acıyı da tatlıyı da orada yaşamışlardı. Ama en önemlisi şehri güzelleştirenler vardı onlar için. Arkadaşları, aileleri oradaydı. Sevdikleri, değer verdikleri... Böyle düşününce insan gerçeği kavrıyor. Şehir sevmek başka bir şey, aşık olmak gibi... Kızsan da küssen de vazgeçemiyorsun ondan. Çünkü şehri güzel yapan biziz. İçindeki insanlar sayesinde özeller. Ne demiş üstat Nazım Hikmet: 'Bu şehir güzelse senin yüzünden, bu elma tatlıysa senin yüzünden, bu insan akıllıysa senin yüzünden...'