Anlatsam Anlar Mısın?

Bazen konuşmak, anlatmak isterseniz ama etrafınızda düşüncelerinizi anlayacak, hatta dinlemek isteyebilecek tek bir kişi bile yoktur. Bilmiyorum acaba siz de kendinizi hiç böyle bir durumda buldunuz mu? Arkadaşların vardır, ailen vardır ama daha derine indiğinde kimse seni tam anlamıyla göremez ve sözcüklerindeki gizli manayı keşfedemez. Ve işe sen de tam o noktada tek başına boş duvarlara bakakalırsın. Kendini hiçlikte bulabilmek için çabalar durursun. Bence Orhan Veli Kanık'ın "Anlatamıyorum" şiirinde de aynı duygu durumu mevcut. Şiir kişisi tıpkı benim gibi etraftaki onca bedenin içinde aynı frekansta olduğu tek bir kişiyi bile bulamıyor ve derin bir yalnızlığa gömülüyor. Uzun zaman önce mutlu insanların yazı yazamayacağını okumuştum. Ancak mutsuz insanlar yazı yazarlar, hüzünlerini karakterlerine aktarıp kendilerini kandırmak için diyordu yazının devamında. Her ne kadar ilk okuduğumda pek bir anlam ifade etmese de artık ben de yazma zehrine kapıldığım için bu sözün arkasındaki anlamı kolaylıkla görebiliyorum. Mutlu insanlar yaşamakla o kadar meşgullerdir ki hayatı izlemeyi unuturlar. Aslında ilham diye bir şey yok, hüzün var, mutsuzluk var. Sen, biz o kelimeleri söyleyemediğimiz için yazıyor belki bir gün biri okur da fark eder diye. Ki bence Orhan Veli de bu durumun farkında ki şu ölümsüz mısraları yazmış. "Ağlasam sesimi duyar mısınız mısralarımda? Dokunabilir misiniz gözyaşlarıma ellerinizle" Beni görmeden bir kağıt parçasında ellinizi gezdirerek kalbime dokunabilir misiniz? Peki ya gözyaşlarımı silebilir misiniz sadece yazdıklarıma dokunarak? Onca yılın ardından tekrar mutlu olabilir miyim sizin sayenizde der gibi Orhan Veli bu dizesiyle. Sormak da değil adeta bir yakarış bu. Bence yazmak deli işidir daha sonra kimin okuyacağını bilmeden yüreğini sayfalara dökersin. Kırmızılığını siyah mürekkeple harmanlarsın ve dünyaya sunarsın. Belki yazdıklarını herkes okur ama tek bir kişi anlar. Aslında senin de bütün ümidin ondadır, karakteristik alayındaki hüznü görecek olan o bireyde. Daha önce hiç yanlış insanlara güvendiniz mi? Her ne kadar itiraf etmekten hoşlanmasam da ben yaptım ve belki yapmayı sürdürüyorum. Hangimiz kimin yanlış, kimin doğru olduğunu anında anlayabiliyoruz ki? Anlayabiliyor olsak bile acaba kaçımız geri çekilirdi ki? Hayat da bu değil mi zaten, öleceğimizi bilsek bile yine de yaşama tutunuyoruz bir çocuk inadıyla. Belki bu sefer farklı olur diyerek aynı kazaya körükle gitmeye devam ediyoruz. Yanlış insanlar bir, iki, üç diye devam ettikçe de kendimizi doğru insanlara dahi kapatmaya başlıyoruz. Kendimize diğer herkesten uzakta bir duvar örüyoruz ve adeta bir masal prensesiymiş gibi kendimizi oraya kapatıyoruz. Ve anlatamaya başlıyoruz derdimizi önceden hep yanlış kişilere anlattığımız için. "Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel, Kelimelerin bu kadar kifayetsiz olduğunu Bu derde düşmeden önce" Kelimeler... Hepsinin birbirinden farklı anlamı var ama aslında bazen ne kadar da kifayetsiz olabiliyorlar. Nasıl hepsini birlikte kullanıp aslında önemli hiçbir şey diyemeyebiliyoruz. Ağlarken gülüyoruz, konuşurken susuyoruz ve adeta bakarken kör olabiliyoruz. İşte tam da o anda aklıma şarkılar ya da daha doğru bir ifade ile müzik geliyor. Her zaman müzik yapmak ve yazı yazmağı birbirilerine benzetmişimdir. Hem yazarlar hem de müzisyenler kelimeleri ve duyguları doğru oranda karıştırarak ortaya dünyaları değiştirebilen bir sentez koyarlar. Müzisyenler de herhangi bir maske kullanmadan yüreklerini dünyaya dökerler notalar ve tonlamalar aracılığı ile. Tek bir fark ile usta bir müzisyenin yazdığı şarkıyı söylediği an en duyarsızlar bile sesindeki acıyı hissedebilir. Bu bağlamda müzik, yazmaktan daha açıktır anlaşılmaya. İşte tıpkı Orhan Veli'nin de dediği gibi şarkılar bu yüzden daha güzeldir. "Bir yer var, biliyorum; Her şeyi söylemek mümkün; Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum; Anlatamıyorum. " Hadi dürüst olalım hayatımızın şu anına dek hangimiz yaşadığımız kapalı aralıktan kaçıp özgür olmak istemedi ki? Bizi anlayabilecek insanlarla dolu, maske takmak zorunda olmadığımız bir yer hayal etmedi? Acaba böyle bir yer sadece hayal dünyamızda mı mevcut? Yoksa bir peri masalı mı, çocukça bir düş mü? Bazen kendime böyle bir yere ulaşabilmek için ilerlemeye devam etmem gerektiğini fısıldıyorum. Bir adım daha diye. Bazı günler durmak istiyorum biliyorum önümdeki bu engeli de aşarsam önümde olacak ve böyle bir hayale ulaşacağım. Fakat bazı anlar özellikle de yazarken böyle bir yerin olmadığını anlıyorum. En azından maddi olarak fakat aynı zamanda farkındayım ki böyle bir yeri yazarak yaratabiliriz. İşte bu yüzden elimdeki mürekkep lekelerine aldırmadan ağlayarak yazmaya devam ediyorum. Bir gün anlaşılabilmek ve anlatabilmek için.