Yaz! Ama ne için?

Ağıt nedir? Ne için ve kimin için yapılır? Bir süre şeye ağıt yakılabilir, öleni Tanrı affetsin denerek bir ağıt yakılabilir, Tanrım bu yaştaki ve/veya bu kadar hayat dolu birini nasıl öldürebildin diyerek bir ağıt yakılabilir ya da Tanrının var olmamayı intihar kılmasına dair bir anıt yakılabilir. Sonuçta ölmeye gücü yetmeyenlerin ve yaşamaya nefes yetiremeyenlerin dünyasında yaşıyoruz, bu kadar tanımsız bir dünyada her şeyin üzerine ağıt yakılabilir. Herkese de ağıt yakılabilir o halde. Son sorumuza geçmeliyiz o halde. Neden? Neden ağıt yakılır? O kadar canı yanan bir insan neden bunu bestelemek için bu kadar uğraşır? Ağıt acıyı belirtmek için midir? Öyleyse canı yanan insanın "ah" demesiyle, küfür etmesiyle ya da bağırmasıyla ağıt arasındaki fark nedir? İnceleyelim. Ağıt yakan kişinin de diğer şeyleri yapan insanın da canı yanıyordur, bu ortak bir özellik. Ama ağıtlar güzeldir, bir küfür, ağlayış ya da ah değildir. Bu mudur ağıtın tek farkı? Güzel olması mı? Muhtemelen evet. O halde düşünelim, acımızın ifadesini neden güzelleştirmek isteriz? Onu yuvamız gibi mi görürüz, o yüzden mi acılarımızdan saraylar çıkarırız? Ya da insanlar acımızı umursamadığından, dinlemediğinden mi yaparız bunu? İnsanlar acılarının bilinmesini ister, yeni bir insan, bir bebek, bile ciğerlerine giren havanın yakmasından dolayı ağlar. Doğduğumuz andan itibaren acımızı duyurmak istememizin kanıtlarından biridir bu, küfür, ahlar ve ağlamayla birlikte. Acımızı insanların duymasını istediğimizden mi yazarız o halde? Onlara da ağıtımızla acı çektirerek acı çekmedikleri için intikam mı alırız diğer bireylerden? Belki de onların acısında rahatlamak isteriz biz. "Dünya bana bir Tanrı'nın buluşu ve rüyasıymış gibi görünüyor. Dünya canı sıkılmış bir Tanrı`nın gözleri önündeki boyalı buharlara benziyor. İyi ve Kötü, mutluluk ve acı ve sen ve ben, benim için bir yaratıcının gözlerinin önündeki boyalı buharlardır. Yaratıcı gözlerini kendi üstünden çekmek istiyordu ve dünyayı yarattı. Acı çeken birisi için gözlerini kendi acısından başka bir yere çevirebilmek baş döndürücü bir mutluluktur." Der Nietzsche, biraz önceki düşündüklerime ortak olarak. Bu mudur yani? Acımızı azaltmak için başkalarına eziyet etmek için midir ağıt, bir seri katilin çocukken yaşadığı şeyleri bastırmak için cinayet mi işlemesidir? Bu cevabı bir insan kabullenebilir mi? Pek zannetmiyorum. Anlar belki ama kabullenmek istemez. Zevkle karışık hüznüyle dinlediği bestenin sahibinin amacının ona zarar vermek olduğunu kabullenemez. Zira ağıtlar da kaçınılacak bir acı vermez insana. Verse onları telefonlarımızda, kitaplarımızda, özenlere sakladığımız pikaplarda taşımazdık ki? Besteleyicilerin dert ortağı aradıklarını kabullenebilir sanıyorum insanoğlu. Binlerce insanın acısına bir nebze ortak olduğunu bilmek ve hissetmek onu rahatlatabilir. Fakat bu bir açıklamaysa bile bana pek zayıf geliyor, tüm binanın ağırlığını kaldıramaz bu, sadece destek bir sütun olabilir. O halde insan neden ağıt yakar? Temel sebebi nedir bunun? Belki de farkındalıktır, belki de insan acısının özelliklerini fark etmiştir. Onun bir ağrı gibi anlık bir şey olmaktan çıktığını, sebebinden bağımsızlaştığını, var oluşunun bir parçası olup benleştiğini fark etmiştir. Acı, insanın çekirdeği olup çıkmıştır. O halde ne yapılabilir? Yenilemeyecek kadar acı olan bu tohum belki de bilinç altının uçsuz bucaksız topraklarına atılabilir. Bu acının meyveleri acı olacaktır ama daha hafif, aranan bir acı. Yazarı/bestecisi bu tadı alamayacak olsa da başkalarının bu tadı aldığını öğrenerek mutlu olacaktır. O acı tadı hala alıyor olsalar bile.