UÇURTMALARI RÜZGARA DOSTLUKLARI ENGELLERE KARŞI KOYDU

ABD işbirliğiyle , Marc Forster tarafından 2007 yılında sinema dünyasına sunulmuş olan Uçurtma Avcısı, kitabında yakaladığı başarıya film olarak da ulaşmıştır. Edebi başarısının yanı sıra sinema dünyasında da unutulmazlar arasına adını yazdıran filmler arasında olmuştur. Fikrimce film boyunca çocuk yaşlarda başlayan ve ileriki yaşlara kadar uzanan bir arkadaşlığı ve bu arkadaşlığın sadakati vurgulandı. Aynı zamanda tarihi olayları, psikolojik durumları ve cinsiyet ilişkilerine dair mesajları da izleyiciye sunan bilgilendirici bir film olmuştu. Doğum esnasında annesinin ölümüne sebep olduğunu düşünen ve babası tarafından sevgi ve sadakatten yoksun bırakılan Emir filmin başrolündeki karakterdir. Bir diğer karakter de gözlemlediğim kadarıyla onu her zaman koruyan ve ona sadakati öğreten Hasan. Bence her ne kadar bu iki çocuğun hayatları farklı olsa da kaderleri ve Hamuryen 2 dostlukları Kabil'de birleşiyor. Bana göre annesi olmadığı için babasına çok fazla ihtiyaç duymuş lakin karışlığında çocukluğunda sevgisiz bırakılan bir çocuktu Emir. Sanırım bu yüzdende Hasanın dostluğu aradığı sevgi olduğu için ondan hiç ayrılamıyordu. Hasanın arkadaşına bu denli sadık olması bugünün arkadaşlıklarını kıskandırır cinstendi. Hatta o kadar sadık olunmasına gerektiğine inanıyordu ki kaderlerini değiştiren o günde bile sözünü tutmak için cinsel istismara ve şiddete maruz kalmıştı. İzlerken insana büyümekte olan iki küçücük çocuğun yaşadıkları ve şahit oldukları olayların gelecekte ne kadar derin yaralar bırakacağını tahmin etmek çok da zor olmadı benim için. Filmin asıl kırılma noktası olan ihanetin gözler önüne sunulduğu o sahnende arkadaşına olan sadakatinden ötürü küçük yaşında cinsel istismara uğramış olan Hasan öbür tarafta tamamen ailevi nedenleri yüzünden bilmeden sadakati öğrenenmiş ve dostluğuna ihanet etmiş olan Emir. Daha acısı zedelenen tertemiz bir dostluğu gördüm. Filmin başında da söylendiği gibi "yalan söylediğin zaman birinin gerçeğe ulaşma hakkını çalmış olursun" ve bu yüzden bence de yalan söylemek gerçekten de bu dünyada kötülüklerin en başı. Öyle olmasa Emirin saat konusundaki yalanı yüzünden dostlukları şehirlere ayrılmazdı bence. Bana göre Emirin her sahnede Hasana uzak kalmak istemesi aynı zamanda o unutamadığı görüntüden ve pişmanlığından kaçmak istemesi olarak yorumlanabilirdi. Sovyet işgali döneminin gerektirdikleri yüzünden Emir ve babası yaşadıkları toprakları ve anıları terk edip Amerika'ya gitmiş olsalar da Emir bir gün Kabil döndüğünde ne dostlukları bıraktığı yerdeydi ne de o kebap kokulu caddeler. Bırakıp gittiğimiz hangi şey döndüğümüzde eskisi gibi kalırdı ki... Onların çocukluklarının geçtiği o sokaklarda artık kan ve çığlık sesleri hakimdi. Emir zamanında göz yumduğu ihanetin vicdan azabından kurtulmak için Hasan'ın oğlu Sohrab'ı o hayata mahkum etmemiş ona Amerika'da yuvasını ve kalbini açmıştı. Filmin son sahnelerinde Emir'in Sohrab'ı ve temiz dostluklarını o vahşet dolu Kabil'den kurtardığı için vicdanının daha rahat olduğunu söylemek mümkündür. Film boyunca Hasan ve Emir'den ziyade çocuklukları olmayan iki çocuğun her şeye rağmen tertemiz büyümelerine ve arkadaşlıklarına sahip çıkmalarına şahitlik ettim. Hangi yaşta olunursa olunsun yapılan her hatanın mutlaka bir telafisi olduğu filmden çıkarılması gereken bir dersti bana göre. Emir çocukluğunda arkadaşlığına yaptığı Hamuryen 3 ihaneti Sohrab'a sevgisini vererek telafi etti. Filmin bir diğer acı dolu tarafı ise kuşkusuz Afganistan'da çocuk olabilmek ve insan kalabilmek. Filmin her sahnesi adeta acı doluydu; Ailesine bakabilmek için bacağını satan insanlar mı yoksa küçük yaşta yetimhaneden alınıp cinsel istismara maruz kalan çocuklar mı? Hasan Sohrab'ın yaşadıklarına göz yumamadığı için onu oradan kurtarabildi bu durum gerçekten çok da uzak bir sahne değil halen dünyanın birçok yerine çocuklukları olmayan çocuklar var. Kim bilir belki de Dünyadaki kötülüklere göz yumulmadığı vakit bütün sevgiler ve çocuklar kurtulabilir.