RUHA DOKUNAN KİTABIN MÜZESİ

Bazı anlar vardır hiç bitmesin istersiniz ya da o anı ölümsüzleştirebilmek. En güzel ölümsüzleştirme şekli bence fotoğraf çekmektir. Belki de bu nedenle evlerimizde rafları, duvarları, ofisimizde masalarımızı pek çok fotoğrafla süsleriz. Belki de koca günün stresinden bir fotoğraf karesiyle uzaklaşıyoruzdur kim bilir... Fakat eski zamanlarda yaşıyor olsam sanırım ben de Orhan Pamuk'un Masumiyet Müzesi adlı eserindeki gibi o kişiye ait eşyaları ya da o güne ait, o günü daha sonra bana hatırlatabilecek eşyaları alır saklardım. İşte bu kitaptaki eşyalar da İstanbul'daki Masumiyet Müzesi'nde sergilenmektedir. Bundan altı ay önce sevgilim Deniz, bana Orhan Pamuk'un Masumiyet Müzesi isimli kitabını önermişti ve bir gün denk gelirsek belki de beraber aynı isimli müzeyi gezebileceğimizi söylemişti. O zaman bu fikir imkansız gelmişti fakat yine de kitabın siparişini vermiştim. Kitap geldiğinde ise kalınlığından dolayı sadece kütüphanemde yerini alan bir kitap oldu. Peki altı ay sonra ne değişti de bu kitap beni böylesine etkiledi? Aniden gelişen bir İstanbul tatili planıyla belki bu müzeyi gezme şansım da olur diye kitabı okumaya başladım ve konuştuğumuz bu hayalimiz gerçek oldu. Minik İstanbul turumuzda bu müzeye de yer verdik. Gidiş yolu kesinlikle bana göre değildi çünkü ara sokaklardan geçtik ve nedense böyle sokaklar bana korku veriyor ve anında çıkmak istiyorum. Bir de bu sefer hiç bilmediğim bir şehrin sokağında yürüyordum. Sanırım yanımda Deniz olmasa, o an vazgeçerdim. Daha sonra telefondaki haritanın yardımıyla müzeyi bulduk. Daha müzeye girmeden kitabın içine girmiştik çünkü müzenin karşısındaki duvarda "Hayatımın en mutlu anıymış bilmiyordum" yazıyordu. Bu sözü kitabın ana kahramanı daha aşk hikayesini anlatmadan söylüyor ve aslında okur, bu hikayenin iyi bitmeyeceğini bir şekilde hissediyor. Bu söz ayrıca beni korkutuyor da çünkü bir gün bu sözü söylüyorsam o zaman mutlu değilimdir ya da o günlere çok özlem besliyorum demektir diye düşünüyorum. Hayat elbettte iniş çıkışlarla dolu fakat yine de bu sözü söylemek zorunda kalmam umarım. Fotoğraflar bize aittir. Daha sonra üç katlı müzenin gişesinden biletimizi aldık. Deniz'in bileti normal ziyaretçi biletiydi fakat benimki özeldi. Kitabın son bölümünün içinde bir bilet kısmı var ve kitapla gidenlere özel kitap bileti veriyorlar. Bence bu bilet, yolumuz düşerse müzeye gidip her şeyi yerinde görmek için çok büyük bir teşvik. Müzede sergilenen eşyaların hikayesi kitapta anlatılıyordu ve müzenin ilk katında, ilk bölümü temsil eden, koca bir duvar dolusu sigara izmaritleri vardı. Kimisi ana kahraman Kemal'in kimisi ise aşkı Füsun'undu. Çok etkileyiciydi çünkü yüzlerce izmarit vardı, kimisi rujlu, kimisi az içilmiş, kimisi hırsla söndürüldüğü belli şekilde kıvrılmış... Altlarında ise kitaptan sözler yazıyordu, onların konuştuğu. Adeta karşımda konuşuyorlar ve bir sigaradan ötekine geçiyor gibilerdi. Sanırım sadece beş dakikayı o duvara ayırdım ve geri kalanı için de daha çok heyecanlandım. Üst katta ilk sergilenen Füsun'un Kemal'de kalan küpesiydi. Ben kitabın sadece yarısını okuyabilmiştim fakat her bölümde bu küpeden hemen hemen söz ediliyordu. Bu nedenle çok merak ediyordum fakat görmem çok büyük hayal kırıklığı oldu. Ben, Füsun'u hep minik ve sade hayal etmiştim ama bu küpe kocaman, altın, telin bükülmesiyle yapılmış bir kelebeğin ucundan sallanan F harfli bir küpeydi. O an kitaba dair kafamda kurduğum her şey yıkıldı. Sanki bir yalana inanmışım gibiydi, oysa kafamda canlandırdığım aşk, insanlar, eşyalar çok farklıydı. Kitap mı film mi tartışması hep yapılır ya bu müze de adeta öyleydi. Sanırım kitap daha güzelmiş, yazarla baş başa kalmak, kelimelere anlam yüklemek, somut şeylere anlam yüklemekten daha özelmiş. Beni böyle etkileyen diğer bir bölüm ise son okuduğum, "Zaman" adlı bölüme ait eşyalardı. Onlarca saat vardı. Kemal hepsini Füsunlara gidişinde bir şekilde almıştı. Fakat nasıl bir insan utanmadan bu kadar çok saat "çalabilir" aklım almadı. Burada Füsun'un saati aynı hayalimdeki gibi inceydi, narindi ve aklımdaki imajına uyuyordu. Sanırım müzeden gitmeden önce kitapla ilgili izlenimlerim normale dönmüştü. Daha sonra en üst kata çıktığımızda sanırım en çok etkilendiğim ikinci yer burası oldu. Sadece basit bir yatak odası simülasyonu, kitabın taslaklarıyla beraber çıkarılan bölümler, dizgiciye notlar ve duvarda bir söz vardı. Taslakları okumak beni çok heyecanlandırdı çünkü çıkarılan bölümleri okumak bilinmeyen bir dizeye ait senaryoyu bilmek gibiydi, özel kılıyordu bence oraya gidenleri ve üst kata çıkanları. Daha sonra Orhan Pamuk'un sayfalarca, defterlerce yazdığı el yazılarını görmek bence imzasını almakla eş değerdi. Bunun dışında müzenin yapılmadan önce eşyaların yerleri ve katların planlarının çizimleri, yazarın kenarlara çizdiği küçük resimler, dizgiciye kırmızıyla yazdığı ve karşımda konuşuyormuş gibi hissettiren notlar... Orhan Pamuk oradaydı, görmüyordum ama hissediyordum. Bize bakıyor ve etkilendiğimizi görüp gururla gülümsüyordu. Duvarda, yatağın tam karşısında kitabın son sözü yazıyordu. Biliyordum çünkü bir kitabın içine girdiğimi hissettiğim an son sayfasını okurum ve olayları tahmin etmeye çalışırım. Yine bu kitapta da yapmıştım ve duvarda "Herkes bilsin çok mutlu bir hayat yaşadım." yazıyordu ana kahramanın imzasıyla. Yatağın tam karşısında olması sanki oraya bakarak, yatağında yatarak, huzurla ölmüş gibi hissettirdi ve çok etkilendim. Biz de bu mutlu yazının altında, mutlu bir Fotoğraflar bize aittir. fotoğraf çektirerek minik müze gezimizi bitirdik. Okuduğuma ve gezdiğime değdiğini düşündüğüm sayılı eserler arasında ilk sıradan yerini aldı böylece Masumiyet Müzesi... Berkem GÖĞÜSGER Fotoğraflar bize aittir.