TEŞEKKÜRLER SANA

Bir resim yapmak bazen ustalık gerektiren fırça darbeleri ile tuvale yansıtılacağı gibi, bazen de amatör ruhlu profesyonel sanatçıların minimalist ruhlarını sokak duvarlarına işlemesiyle de olabilir. New York metrosundaki boş reklam panolarını kendine tuval seçen Keith Haring benim gerçek anlamda sanatını kabullendiğim tek sanatkardır. Diğerleri profesyonelliklerinde boğulurken, Keith sokak ve pop kültürünün harmanlaması olan eserlerini halka sunmuştur. Benim en etkilendiğim ressamdır Keith Haring. Çünkü o çizgilerine öyle bir kavis verip şekillendirmiştir ki, yarattığı figürler çizim olarak çok kolay gözükse de, uzaktan bakıldığında her bir figürün, her bir çizginin arkasında o minimal, idealist düşünceyi görebilirsiniz. "Sanat hayattır, hayatta bir sanattır." der Keith. Kendi ideolojisini bu kadar az kelimeyle anlatabilecek güce de sahiptir. Bunu sadece kelimeleriyle değil, resimleriyle de yapar. İçindeki bu asi ruhla sanatını gerçekten halk karşısında yapan Haring bu yönleriyle beni ortaokul yıllarımda aşırı etkilemiş ve beni kendisinin en büyük hayranlarından biri haline getirmiştir. Fotoğraf 1: Metro duvarlarını tuval olarak kullanırken Herkes yapmıştır, bir dağ, bir ev, dumanı tüten bir çatı ve son olarak dağın arkasından doğan güneş. Klasik ilkokul resim derslerinden bir tablo. Belki de öğretmenlerimin tutumu, belki de bu kalıplaşmış sistemden dolayı hiç sevmedim resim dersini. Daha doğrusu sevmemiştim. Yanlış hatırlamıyorsam altıncı sınıf, ilk Keith Haring resmini o zaman görmüştüm. Ödevim vardı, beğendiğim resmi ana hatlarıyla çizip onun hakkında kısa bir sunum yapacaktım. Tek kelimeyle muhteşem bir projeydi benim için. Taklit etmesi kolay basit çizgiler, herkesin anlayabileceği insan ve köpek figürleri, tam çantada keklik bir ödev. Açtım interneti araştırıyorum, o kadar çok resim var ki hangisi çizsem kağıdım daha dolu olur diye düşünmekten zaman kaybediyorum. Neyse çıktısını aldım, bir kağıt altına koydum çizgilerin üstünden geçiyorum, çizimin yarısında farkına vardım ki kağıt aşırı boş kalacaktı. Sil yeniden yap. Böyle beş denemeden sonra çizimi poşet dosyaya koy, sakla çantanın en buruşmayacak bölmesine, düzgünce yerleştir, sabah uyan okula git. Görev basit. Ders zamanı geldi herkes sırayla çıkıyor tahtaya, Picasso'lar, Pollock'lar havada uçuşuyor. Bana geldi sıra. Resmimi astım tahtaya bir de hakkında güzel güzel konuştum. Kendimden etkilenmiştim. Hiç bir ressama bu entelektüellikle yaklaşmamanın vermiş olduğu tecrübesizlikle yerime geçtim. Benim tembelliğim sayesinde tanıştık Keith Haring'le. Ama bir ödev değildi artık Keith Haring resimleri benim için. Bana genel anlamında mutluluğu ve pop kültürün getirdiği pozitiviteyi çağrıştırıyor resimleri. Belli nesnelere anlam yükleyen insanlardan değilim ve asla öyle olamayacağım ama Keith Haring'in sanat felsefesine tam anlamıyla duygusal olarak bağlıyım. Belli bir ölçütte farklı olmanın insanı hep daha iyi yerlere getirdiğine inanmışımdır. Bu belli ölçütlerin sınırlarını çizen ve bizlerin de mensubu olduğumuz toplumun gözüne batmadan, fikirlerin açıkça ortaya koyulması insanlığı hep ileriye götürdüğüne inanırım. Keith içinde barındırdığı bu isyankar ruhla sokak sanatının öncülerinden biri olmuş ve resmini kar Fotoğraf 2: Sanatını halk önünde icra ediyor amacı gütmeden halkın önünde yapmış, eserlerinin seyircisini kritik ve eleştirmenler değil, sokaktan geçen her bir insan seçmiştir. Belki de bu tutumu resimlerinin her kıtaya kolaylıkla yayılmasını sağlamış, kendini itibar sahibi bir ressama çevirmiştir. En sevdiğim resmi budur Keith Haring'in. Aklıma direk birini sevme duygusunu getirir. Bir ilişkiyi çağrıştırır bu resim bende. İki kişinin çabası sonucu ilişki sürdürülebilirliğini korur. Bunu sağlamanın başka bir yolu olduğu pek söylenemez. Resim yapmayı sevmek, görmeyi, yorumlamayı sevmek ve bir ressamı sevmek. Bunlar hayatım boyunca hep uzak kaldığım ve bir ressamı sevmek dışında da hep uzak kalacağım kavramlar. Bu benim belki de müze müze gezmeyi değil de, sokak aralarındaki hikayelerden daha fazla etkilenmemdendir. Fotoğraf 3: Love isimli eseri Sanatı sanat yapan içindeki ustalık gerektiren profesyonel buluntular değildir. Sanat onu anlayan, benimseyenler olduğu sürece sanattır. Bu yüzden gerçek anlamda sanatçı olanlar bedenen bu dünyada olmasalar bile, yarattığı akımlar, doldurduğu tuvaller ve mesajları, felsefeleri daima yaşayacak. Beni basit çizgilerine kattığı hiç de basit olmayan anlamlarla etkileyen Keith Haring'e teşekkür etmek istiyorum. Kendisi bana sahip olamadığım ve büyük bir ihtimalle hayatımın geri kalanında da tam anlamıyla sahip olamayacağım entelektüeliteyi aşıladı. Teşekkürler Keith. Senin sanatın ben bu dünyada olduğum sürece yaşayacak. Sen rahat uyu...