Nafilenin Nafilesi, Her Şey Nafile

Ceviz kabuklarının kaderidir mahvolmak. Kimi içten ve yavaşça, kimi tek bir anda acı bir çatırtıyla. Ama eninde sonunda koca evrende bir tane sağ salim ceviz kabuğu kalmaz. İsterse var olmuş ve olacak en sert ceviz kabuğu olsun, fark etmez. Çünkü bu kainatta bela şu ki, herkesin başına gelen şey aynı. İyiyle kötünün, cömertle cömert olmayanın başına hep aynı şey geliyor. Ve sorun şu ki, insanoğlunun kalbinde ömürlerince kötülük var. Elbette ak ile kara karıştı mı, ayırabilene aşk olsun. Sevgi, bir karışımdan ortaya çıkıyor olsa gerek her duygu gibi. Soralım üstadım, bencillik ve şefkat birlikte oluşturuyorlarsa eğer sevgiyi, duyduğumuz sevginin saf olduğunu söyleyemeyiz, değil mi? Zira ne kadar inkar edersek edelim, kimseyi sadece o olduğu için sevemeyiz. Biraz da olsa kendimiz için ona sevgi duyarız ki bu bencilliktir. İçinde bulunduğumuz dünyanın karşı koyulamaz buhranları içinde kendimizi kaybetmemiz işten değil gibi duruyor. Duyduğumuz en saf duygunun içinde bile bencillik varsa, nasıl huzuru bulabiliriz? Hakiki bir duygu bütünlüğüne ulaşıp sonsuz huzura kavuşabilir miyiz? Ansızın, tarifsiz bir kuşkuya kapılıyorum. Çünkü hakikat gayetle ağır bir meslektir. Nereye gidiyoruz? Konuya dönmeye çabalıyorum üstadım, biraz sabır... Sevgi bizatihi büyük buhrandır diyorduk. Bir annenin çocuğuna duyduğu sevgi dahi içinde bencillik barındırır. Hayatından çıkıp gittiğinde, kaçtığında daha iyi bir yerde olduğunu bilse bir annenin çocuğunu özlemesi, onu alıp yine yanına döndürmek istemesi ve hatta bunu saplantı haline getirmesi bencilliğin göstergesi değil de nedir? Duygular, açığa vurulmak için hep şaşırtıcı yollar bulur zaten. Bazen ellerimizden kayıp giden biri en büyük saplantımız haline gelir ve her şey onu hatırlatır. Bazen isteyip de ulaşamadığımız bir şey, hiç bizim olmadığı halde arkasından göz yaşı dökeriz. Kimi zaman da kendimize saklaya saklaya ruhumuzu içten içe kemirmesine izin veririz. En sonunda ise birikenler bir heyelan misali üzerimize devriliverir. Her durum, farklı karakterlerin farklı tepkilerine yol açsa da sonuç hüsran olacaktır. Doğarken ağlarız, üzgün olduğumuzdan değil. İlk kez ağlayan bir bebeğin çığlıkları aslında hayat çığlıklarıdır. İlk kez hissetmektir ve bu yeni durum karşısında korku içinde elimizden geldiğince çırpınırız. İlk şamarımızı yedikten sonra da korkacak bir şey olmadığını anlar ve sükuneti tadarız. Korkacak bir şey yoktur, ya da biz öyle sanarı. İnsan, yaşlandıkça çocuklaşır derler. Yaşlıların kirpiklerinin her daim yaş olması bundan olsa gerek. Çünkü korku, yaşamama fikrinden ortaya çıkar. Yaşamamaya en yakın olduğumuz anlar, doğduğumuz an ve ölmeye en yakın olduğumuz andır. Bundandır ki, ölüm yaklaştıkça çaresizleşiriz. Çaresizlik, kıyıya vurmuş bir deniz anasının çırpınacak kadar bile mecali olmaması... Yüzlerce insanın ayaklarının altında ezilip gidecek olmanın verdiği korku, sonunda varacak bir yerin olup olmadığını bilememe korkusu... Fakat hayır, devasa bir farkı atlıyoruz üstadım. Bizim için kaçınılmaz olan, deniz anası için kaçınılmaz değildir. Çünkü deniz anaları yaşlanmakla ölmezler. Kısmen ölümsüzlerdir. Fakat insan hayatı boyunca öleceğinin farkında yaşar. Onu hep unutmayı seçer, ama en olmadık yerde karşısına çıkabileceği fikri onu içten içe delirtir ve saplantılı hale getirir. İşte bu yüzden, herkesin başına gelen şey aynıdır. Öleceğini bilmek ve ölmek... Ölüm, beklememek demektir. Halbuki kaybolan bir insan, bir ömür boyu beklenebilir. Hangisinin daha iyi olduğunu bilemiyorum üstadım. Ölmek mi, yoksa kaybolmak mı... Öleceğini bilerek yaşamak mı, ölebileceğini bilerek ölümsüz olmak mı...