ÖZLEMLERE YOLCULUK GİBİ

Ethem Baran, benim için özel bir yazar: Her şeyden önce bir yol gösterici, elimden tutan bir hoca, gözlerimi kapayıp geçmişte yolculuğa çıktığım bir kılavuz. Öykülerini okurken, unutulmuş bir kasabanın, unutulmuş bir tenhasında, çocukluğuma dönüveririm. Bunu pek de güzel becerir Baran. Sıcak üslubu ve duru anlatımıyla, ne olduğunu hissettirmeden başka dünyalara götürür sizi. Bir yerlerden mutlaka aşina olduğunuz, gerçek olabilmesi pek muhtemel karakterlerle tanışırsınız. Bir köy kahvesinde oturup tavşan kanı çayı yudumlarken, anlatılan efsanelere, dönen türlü dolaplara kulak kabartırsınız. Sokakta topacını çevirirken, aklı babasında olan bir çocuğa dönüşüverirsiniz, ne olup bittiğini anlayamadan. Anlayacağınız, sayfalar arasında gezinmeyedurun, kendinizi mutlak süratle öykülere kaptırırsınız. Zira (Baran, 2015) üzerine konuşmadan evvel, Ethem Baran'la tanışma öykümü paylaşmak istiyorum sizlerle: Lise yıllarımda başlayan edebiyat merakım, beni bir şeyler yazmaya ve daha çok da okumaya zorladığında, henüz Ethem Baran'ın varlığından habersizdim. Bir tanıdığımın tavsiyesiyle "Bozkırın Uzak Bahçeleri"ni (Baran, 2014) okumuş ve kelimelerin büyüsüne kapılıp adeta sarhoş olmuştum. O sıralarda Varlık ve başka edebiyat dergilerinde öykülerim yayımlanmıştı. Öyküler yazıyordum, evet, ama onları gerçek anlamda değerlendirecek birini bulamıyordum. 2015'in bir kış günü, Baran'la Göksu Park'ında bir araya geldik. Sözcüklerine tutkun olduğum bir yazarla saatlerce sohbet etmek, edebiyat üzerine konuşmak, öykülerimi ona okutabilme şansına erişmek, benim için unutulmayacak bir şeydi. Hala görüşüyoruz, sohbet ediyoruz. Benim için büyük bir şeref. Edebi bir kitapta, beni en çok heyecanlandıran nokta, onu elime alıp okumaya başladığım an, zaman ve mekan kavramını yitirmemdir. Hayalgücünün en uç noktalarından, gerçekliğin en acı haline, bir roman veya öykü beni benden almalıdır. Aynı zamanda, beni bana tekrar ve tekrar hatırlatmalıdır. Özellikle de geçmişimin unutulmuş bahçelerinde, sokaklarında, her köşe ve bucağında, beni bir kez daha var etmeli, çok kısa bir an için de olsa beni orada tekrar yaratmalıdır. Zira'daki (Baran, 2015) öyküleri okurken de, diğer Ethem Baran öykülerinde olduğu gibi suratımda tarifsiz ifadeler belirdi. Kah muzip bir sırıtmaydı bu, kah hüzün yüklü bir bakış. Beni Zira'da (Baran, 2015) heyecanlandıran en önemli öykülerden biri, şair Şükrü Erbaş'ın Genelev Mektupları (Erbaş, Ş. (1984). Küçük Acılar. İstanbul: Yaba) şiirinden yola çıkılarak yazılmış Kısmet (Baran, 2015 s. 21) adlı öykü oldu. Öykü şu cümlelerle başlıyor: "Bu öyküyü yazdığımdan Şükrü Ağbi'nin haberi yok. Olsaydı, 'yahu ciğerim, başka işin mi yok, git onunla uğraş', derdi. Bense eli para görmüş bir yoksul cömertliğiyle ona gülümserdim." (Baran, 2015 s. 21) Öykünün böyle samimi başlaması ve devam etmesi, sevdiğim iki insanın birbirlerine karşı hissettiği tarifi imkansız dostluğun bende bıraktığı mutluluğu daha da yükseltti, yükseltiyor. Baran'ın yazdığı her öyküyü önce Erbaş'a göndermesi, onun düşüncelerini önemsemesi ve benim bunu biliyor olmam, gerçekten farklı bir his. Şükrü Erbaş Ankara'ya her geldiğinde, isim babası olduğu Eryaman Çetesi'nin bir üyesinde rakı sofrasının kurulduğu bilmek, o anı gözlerinin önüne getirip, nedensizce tebessüm etmek, çok, çok farklı bir duygu. Zira, (Baran, 2015) birbirinden güzel on iki öyküden meydana geliyor. Kimileyin Baran'ın başka bir kitabından iz sürerek çıkagelmiş Ali Ağa at koşturuyor sayfalarda, kimileyin her zaman arşınladığımız Ankara sokaklarına bir başka gözle bakma imkanı buluyoruz. Bazen içimiz buruk ayrılıyoruz bir öyküden, bir başkasından kıpırdayıveriyor içimiz, aniden. Bana en güzel duyguları hissettiren şeyse, yazarın sayfalardaki samimiyeti oluyor. Bir taşra kasabasında yaşanan sıradan bir olayı anlatırken kelimeler arasındaki Ethem Baran kim ise, Ulus sokaklarında, biz okuyucularını gezintiye çıkarırken, Ankara ve bölge kültürü, yaşayışı, düşünce sistemi hakkında, satırlar arasından bizlerle bitmek bilmeyen bir diyalog içerisinde olan Ethem Baran da aynı kişi oluyor. Doğal, yalın ve göründüğü gibi...