YERSİZ

Anlam veremiyorum. Nasıl oldu da gözlerim o an yaşarabildi. Dünya böylesine huzursuz bir yerken, dünyanın dört bir yanında insanlar ağır üzüntüler içerisindeyken ve ülkem türlü sıkıntılar çekiyorken nasıl olur da ben buna duygulanabilirim. Gerçi duygulanmak değil de mutluluktan gözlerimin yaşarması demeliyim. Belki de heyecandan ağlamak gibi desem daha yerinde olur. Aman! Adı her ne ise işte. Evet, heyecanlıydım, o alt geçidi geçip ilk kez bir motor sporları pistinin ortasına çıkmak için bir hayli heyecanlıydım. Bu heyecan ise daha pistin hemen girişinde sergilenen motor sporlarının 60'lı ve 70'li yıllardaki açık tekerli yarış otomobillerini görmemle daha da katlanmıştı. Yarış arabalarının hızla önümden geçişini, viraj içindeki kıvrılmalarını seyretmek ve viraja girerken şoförlerin vites düşürdüklerinde çıkan aceleci egzoz patırtılarını iliklerime kadar işitmek için oldukça heyecanlıydım. Dahası, her birinin beni aşırı mutlu edeceğinden de emindim. Fakat o alt geçidi tamamlayıp pistin ortasına çıktığım anda duyduğum motor seslerinin beni bu denli heyecanlandırıp mutluluktan ağlamama sebep olacağını aklımın ucundan geçirmezdim. Evet, oraya çıktığımda onlarca yıl sağır yaşadıktan sonra ilk kez bir ses duyuyormuşçasına heyecanlandım, irkildim ve mutlulukla karışık bir duygu bulutunun dürtüsüyle gözlerim doldu, çenem titredi. Ağladım. Hayır, aslında gözlerim doldu. Ummadığım bir tınıydı, hem bas hem tiz. İleri düzeyde bir otomobil tutkunu olarak pek çok video izledim, Formula 1 yarışlarını televizyondan takip ettim fakat öyle bir atmosferde şahsen hiç bulunmamıştım. Hep uzaktan takipçi, hep sıkı bir okur oldum. Otomobil dergilerini çıkar çıkmaz aldım, spor araba videolarını bir bir izledim. Fakat videolardaki hiç bir ses, dergilerdeki hiçbir anlatım İngiltere'de yer alan Donington Park pistindeki klasik otomobil yarışlarında yaşadığım duygu karmaşası kadar yoğun hissettirememişti. Tabii araçların arkasından düz çizgi gibi fırlayıp birkaç saniye içinde dağılan dumanı canlı görmenin nefes kesiciliği de vardı. Dumanın kokusunu çok uzaktan bile alabiliyordum. Pit alanının zemininde, metal aksanlarda, alet edevatların tutulan kısımlarında, işçi tulumlarında, motor vidalarının birleşim yerlerinde. Her tarafa saçılmış sarımsı siyah yağ lekelerini görmenin de. Tüm bunların doğaya olan zararını düşünemiyordum. Sadece arabalara olan tutkum vardı aklımda, öteki her şey silinmişti. Bencil bir insan değilimdir. Hele ki bahsi geçen şey doğaysa. Fakat bu duygu harbinde tutkularım galip gelmişti. Hiç hayal edemediğim kadar kati ve uçarı bir şekilde sinir sistemimi devralmıştı. O an pistte koşmakta olan otomobillerden çıkan her ses hazlarımı depreştiriyordu. Hatta, egzoz bir üst vites dişlisine geçmek gerektiğini çığırırken ve valfler tek tek şıkırdamak yerine neredeyse düz bir mekanik ses çıkarırcasına zorlanırken, sürücünün motoru daha fazla yakıt ile besleyerek tüm sistemi zora sokmasından keyif alacak kadar. Duyuyorum işte, uzağımda da olsa her birini rahatlıkla duyuyorum. Aslında düşününce fark ediyorum, seslerin hayatımda hep beynimde şimşekler çakmasına sebep olan ve tüm vücuduma tesir eder nitelikte bir etkisi olmuştur. Mesela hastanede yattığım zamanlar aşina olduğum sesleri şu an günlük hayatımda, herhangi bir yerde ve zamanda duyunca kalp atışlarım hızlanır. Huzursuzlanırım. Yine buna benzer olarak ansızın sevdiğim tarzda müzik çalınca, geçmişte hoşlandığım müzikleri dinlerken neler hissettiysem o hisleri neredeyse aynen yaşarım. Tamamen geçmiş tecrübelerime dayalı bir refleks, bir duygu değişimi diyebiliriz sanırım. Muhtemelen psikolojide bir ismi vardır, her neyse. Peki ama nasıl oldu da gürültücü yarış otomobilleri beni bu kadar etkiledi. Gözlerimi yaşartırcasına. Daha önce hiç duymadığım bu sesler bana neyi anımsattı da duygu yoğunluğuna karşı koyamayıp göz pınarlarım harekete geçti. En başta da dedim ya, anlam veremiyorum.