MEHMET ALPEREN ERTAŞ

Yalnızlık Çubuğu Birinci Çoğul Şarkı adlı kitabı okurken insanları incelemeyi sevmemden kaynaklı olarak bu soğuk günlerde de insanların davranışlarının ve kitabın anlattıklarının benim düşüncelerimle örtüştüğü fark ettim. Peki neydi bu düşünceler ? İnsanları yalnızlaştırma operasyonu. Herkesin yalnızlıktan yakındığı şu sıralarda sadece telefonla ilgilenip duruyoruz her iki dakikada bir mesaj gelmiş mi yeni fotoğraf paylaşılmış mı diye bakıyoruz sadece. Teknolojinin nimetleri çok fazla deyip gerçekten kaçımız gerçek anlamda kullanıyoruz ki zaten. Daha lüks kaliteli kameralar çıkıyor zengini fakiri fark etmeden daha iyisini almak için uğraşıyor da uğraşıyor kimisi birinin taksidini daha ödemeden yenisini almayı planlıyor, çoluğunun çocuğunun rızkını heba ediyor. Ne yapıyoruz biz cidden beynimizi kullanamaz hale geliyoruz yavaş yavaş sanki. Teknoloji ise sadece bizi yalnızlaştırmaktan başka bir şeye yaramıyor aslında. Örnek mi dersiniz? Çok basit. Daha çok olmadı aslında yabancılarda selfie türkçe de öz çekim denilen bir şey çıktı. Amacı neydi bunun peki? Amacı insanları tekleştirmek, birisiyle konuşmasının birisinden bir şey rica etmenin gerek olmadığını inandırmak. Artık kimse benim fotoğrafımı çeker misin demiyor alıyor ön kamerasını doğrultuyor kendine çekiyor istediği kadar. Artık kalmıyor insanlarla tanışmak için bir yol belki bir bahane. İnsanlar ağlıyor üniversitelerin sır paylaşım sayfalarında, anonim olarak yazıyor arkadaşım yok, okulu sevmiyorum, alışamadım diye bence bu da çok büyük etkenlerden biri. Kendi kendini öz çekim yapmaktan dolayı değil elbette teknolojiden dolayı iletişime geçememek den dolayı aslında. Daha ilginç olanı ise geçenlerde çıktı ismi de öz çekim çubuğu yani demek oluyor ki artık kolunuz yetişmiyorsa manzarayı almaya ya da arkadaşlarınızla toplu bir ortamda ön kameraya tam sığamıyorsanız bağla telefonunu çek fotoğrafını. İletişim nerde? Yok elimizde kalmadı. Ben eminim ki şu blog ödevinde birçok kişi yalnızlık, sevmek, sevilmek kavramları üzerinden binlerce şey yazmıştır benim gibi. Sonra geçip ben neden yalnızım demiştir. Kulüplere yazılmıştır yine olmamıştır etkinliklere gitmiştir ama yine yine arkadaşsızlıktan yakınmıştır çünkü sen ne kadar kulübe gidersen git yine o telefonunla ilgileniyorsun anı yaşayamadan başkaların ne yaşadığıyla ilgileniyorsun yine iletişime geçmiyorsun. Peki sadece yalnızlığa iten teknoloji mi oldu bizi. Mesela basit bir çay da örnek olarak verilebilir yalnızlığa. Çay dediğin demlik olur hep beraber içilir kalkılır ben şahsen öyle severim. Şimdi ise poşet çaylar var herkes istediği zaman suyunu kaynatıp içiyor ailecek toplanılmıyor bile. Her odada bir televizyon var herkesin kendi sevdiği dizisi ailenleyken bile yalnızlığa itiyor bu durum seni . Ya da grupla çalışma ödevlerini düşünelim. Hoca grupları belirliyor gruptakiler hemen aralarında bir Whatsapp grubu oluşturulup görev dağılımı yapılıyor sonra herkes kafasına göre. Nerde iletişim bunun burasında? Nerde grup çalışması? Şahsen Türkçe ödevlerinin de evden yapılmasına karşı biriyim ben zaten. Türkçe dersinin amacı sadece yazı yazmayı mı öğretmektir bu okulda. İngilizce dersinin devamsızlık sınırının bu kadar az olduğu bir okulda Türkçe ye verilen değer üzüntü veriyor diğer derslere verilen krediyle karşılaştırıldığında daha da üzücü bir hal alıyor doğrusu. İngilizce dil bilgisi hatalarına Türkçeden daha az dikkat eden bir nesil bu okulda yetişiyor ve kitapta da dediği gibi sonu nasıl iletişim e geçeceğini bilmeyen bir grup Türkiye vatandaşı yetişiyor. Neden Türk vatandaşı dediğimi sorarsanız dikkat edin okuldaki yabancı öğrencilerin bizden nasıl daha rahat iletişime geçtiğine. Bunun nedeni öz dillerinde verilen eğitimin daha iyi olması değil de nedir?