Gerçek Mutluluk

Kaçımız kendi hayatımızdan gerçekten memnunuz? Kaçımız mutlu bir hayat yaşıyoruz? Daha iyi daha mutlu bir hayat için durmadan çabalıyoruz, yoruluyoruz. Peki ama mutluluğun ya da iyi bir hayatın tanımı ne? Bugüne kadar bize sürekli daha iyinin, daha yeninin insana mutluluk getirdiği gösterildi. Biz de sürekli en iyiye ulaşma çabasına kapıldık. Mükemmeliyetçi bir hal aldık. Son model telefonlarımız, pahalı arabalarımız, marka kıyafetlerimiz olmazsa olmazımız oldu. Mutluluğu onlarda aradık. Peki ama kaçımız ulaştı gerçek mutluğa? Mutluğun farklı kişilerce ve farklı toplumlarca birçok tanımı yapıldı bugüne kadar. Benim buraya yazabileceğim öyle çok havalı bir tanımım yok. Çünkü tanımlar insanı aldatır. Belli bir formülü varmış algısı yaratır. Eğer böyle yaparsan şöyle mutlu olursun, mutluluğun sırrı budur gibi laflarla insanı çok dar kalıplara sokar. Bana göre insanların kaçırdığı en kritik noktalar: mutluluğun bir hedef olarak görülmesi ve ona giden belli yolların, kuralların olduğunun sanılması. En iyi üniversiteye girmek hatta doktor, mühendis, avukat olmanın bizim için mutluluğun anahtarları olarak görülmesi. Maddi durumu iyi olanlar, büyüleyici kariyerlere sahip olanlar, en yüksek puanlı okullarda okuyanlar. Bu insanların hiç şüphesiz mutlu olmayı hak edenler zannedilmesi. Into the Wild filminden Chris'in, bize öğretilen basmakalıp hayat düzeninden çıkması ve ailesine meydan okuması hatta paraları yakarak kapitalizme bile kafa tutması kendi hayatımı sorgulamama sebep oldu. Daha lisedeyken bizi sınavlarla, test kitaplarıyla boğan sistemi gözden geçirmeme sebep oldu. O zamanlar kendimi çok mutsuz ve yorgun hissederdim. Hep asıl mutluluğun üniversite olduğuna, eğer iyi bir yere yerleşebilirsem çok mutlu olacağıma inanırdım. Uzun uğraşlar sonucu bunu başarmama rağmen hiç öyle beklediğim gibi bir mutluluk patlaması yaşamadım. Hatta daha şimdiden etrafımdaki insanların en iyi işlere ulaşma hırsını ve telaşını görüyorum. Anlaşılan o ki, burada da durum liseden çok farklı değil. Herkes sürekli ileriyi düşünmekten, anı kaçırıyor. İçinde bulunduğu anı yaşamak yerine, mutluluğu ileride olacak olan olaylarda arıyor. İşte bu filmden sonra kendimi sorgulayınca, olayın aslında bir "ulaşma" olayı olmadığını anladım. Ortada ulaşacak bir şeyin olmaması bizi yanıltan. Mutluluğun; aslında bir süreç olduğunu fark ettim. Aklımdaki "Herkes mutluluğu hak ediyor mu?" sorusuna da bir cevap buldum sanırım. Bize reklamlarda, yazılarda, medyada öğretilenlerin aksine mutluluk sadece zenginlerin, yüksek mevkideki insanların hakkı değil. Hatta Chris'in de dediği gibi: "Kariyer, 20. Yüzyılın bir illüzyonu". Benim bugüne kadar tecrübe ettiğim ve gördüğüm kadarıyla kimsenin belli ve sabit bir mutluluk formülü yok. Hayata toz pembe gözlüklerle bakıyormuş gibi konuşmak istemiyorum ama bu durumda önemli olanın gerçekten sevgi olduğunu düşünüyorum. Herhangi bir sevgi olabilir bu. En başta da insanın kendisine olan sevgisi. Çünkü insanın en değerli şeyi olan kendi hayatına, duygularına değer vermezse ondan diğer insanları sevmesini hiç kuşkusuz bekleyemeyiz. Ondan sonra da yaptığı işi ve belki de hırs uğruna ihmal ettiği ya da kötü davrandığı eşini, arkadaşlarını, ailesini sevmesi hatta öncelik olarak görmesi gerekir. Kısaca toplamak gerekirse; bizi hayli yoran bu hayatımızı kazanma telaşında bazen hırsımıza yenik düşebiliyoruz ve neyin gerçekten önemli neyin gelip geçici olduğunu kaçırabiliyoruz. Into the Wild filmi de bununla bağlantılı olarak içinde bulunduğumuz düzenden biraz sıyrılıp birey olabilmeyi ve de gerçek mutluluğu yaşamayı çok etkili bir şekilde ortaya koyuyor. Umarım hepimiz mutluluğu, maddiyata bağlama yanılgısına düşmeden kendimize yaşatabiliriz. Böylece yakınlarımızı, sevdiklerimizi de pozitif etkilemiş oluruz ve de onların da mutluluğumuza ortak olmasını sağlayabiliriz. Bu noktada filmin son sahnesindeki söz de bunu destekliyor sanırım: "Mutluluk paylaştıkça güzeldir."