ÖZGÜRLÜK VE SEÇEMEDİKLERİMİZ ÜZERİNE

Hiç kukla olduğunuzu düşündünüz mü? Kendi elleri ayakları olan ama yönlendiremeyen bir kukla. Kendi yapabilecekleri, yapmak istedikleri üzerine hiçbir söz hakkı olmayan, kuklacının istemediği hiçbir şeyi yapamayan bir kukla. Peki size kukladan farklı olduğunuzu düşündüren ne? Etten kemikten yapılmış olmak mı, yoksa düşünüp hayal edebiliyor olmak mı? Hayal ettiklerinizin gerçekten kaçını yapabiliyorsunuz, hayatın size doğduğunuz andan beri çizmiş olduğu rotadan sapabiliyor musunuz? Doğmak, büyümek, eğitilmeye başlamak, daha da büyümek, eğitilmeye devam etmek, büyümenin yavaşlaması, meslek sahibi olmak, para kazanmak, vergileri ve faturaları ödemek, evlenmek, çocuklar, onların çocukları ve mezar. İçimizden acaba sadece kaç kişi hayatını şekillendiren seçimleri hakkında "bu sadece benim kararımdı, çevremdekilerin hiçbir etkisi/diretmesi olmadı" diyebiliyor? Bence çok az, hatta yok. Peki durum böyleyken sizi kukladan farklı kılan ne, tekrar düşünmenizi öneririm. Özgürlüğümüzün bile başkasının bize özgürsün demesiyle tanımlanan bir düzendeyken özellikle. Bana göre özgürlük tamamıyla istediğin kişi olabilmek, sadece kolunu bacağını istediğin gibi oynatmaktan da öte bir durum. Kendini belirleyen her bir kararın sadece sana bağlı olması. Dinin, dilin, işin, cinsiyetin, yaşamak isteyip istememen bile... Tüm bu kararları kendimiz vermiş olsaydık; değiştirmek ister miydik ya da bu hakkın sadece bizde olduğu kuklacılık oynamak isteyen insanlar tarafından anlaşıldığı için daha mutlu olmaz mıydık, yapmak istemediğimiz şeyler için kendimizi bu kadar zorlar mıydık? Ama ne şanslıyız ki(!) hayat denilen senaryomuz çoktan yazıldı, bize ise sadece oynamak düşüyor. Düşünmekten uzak, doğru oynanırsa riskten uzak ve oyunun bitiminde doğaüstü bir ödül de varmış, galiba? Beni tüm bu düşüncelere iten hayatımın istemediğim şeyleri zorla yaptığım zamanında izlediğim filmdi; bir elim ders kitaplarındayken hayatımı başkalarının benden beklentilerine göre şekillendirmeye çalıştığım zamanlarda karşılaştığım bir film, "Veronika Ölmek İstiyor". Filmin kahramanı Veronika benim ve belki de çoğu kişinin yaşadığı düzen karşısında belki de hayatındaki sadece kendine ait olan tek kararı aldı ve intihara teşebbüs etti "Kendi kendisiyle gurur duyma zamanıydı, şimdi yaptığı şeyi yapabildiği, en sonunda cesaretini toplayıp bu yaşama veda edebildiği için" (Coelho). Bu filmin beni bu kadar etkilemesinin sebebi zamanlaması mıydı yoksa sonrasında kendi yolunu sadece kendi çizen kadının mutluluğunu kıskanmış olmam mıydı bilmiyorum fakat yaşadığım her şeyi sorgulamama sebep oldu. Uğruna çabaladığım şeylerin aslında kimin istekleri oldukları konusunda düşünmeye başladım ve ertelediğim tüm isteklerime daha fazla odaklanmaya başladım. Hayatımın başladığı günden beri benim için onu daha da iyi hale getirmeye çalışan insanlara karşı belki de biraz daha fazla bencil biri oldum fakat sonuç olarak daha mutlu olmaya başladım, hayatım daha zevkli hale geldi. İnsanları gene mutlu etmeye çalıştım ama bu sefer borçlu hissettiğim için değil, onların mutluluklarından da en az onlar kadar mutlu olduğum için yaptım. Aldığım nefesin bile benim kararım bu yönde olduğu için alınıyor olduğunun farkında olmak tarif edilemez bir güç ve özgürlük hissi verdi. Hayatımdaki alabildiğim her karar için tüm sorumluluğu üzerime aldım, yapmak istediğim ve insanların pişman olacaksın dediği her şeyi yaptım sonrasında keşke dememek için. Sonucundaki hatalarım, kırgınlıklarım, başarısızlıklarım ama en nihayetinde hepsi benim kararım ve onların sonuçları. Umarım bundan sonrada kararlarım için sorulan tüm neden aramaya yönelik soruların cevabı "Çünkü canım öyle istedi olur". Özgür günler dilerim.