GİTMEK

Hayatta en çok korktuğumuz şey belki de ayrılmaktır. İnsanın her gün gördüğü, alıştığı bir kişiyi bir süreliğine veya asla göremeyecek olması katlanılması kolay bir şey değildir. Alıştığımız, sevdiğimiz kişiden vazgeçmek zorunda olmak seven kişinin kalbini her zaman acıtır. Sevdiğim kişiden ayrılırken hep arkasından buruk bir gülümsemeyle bakarım. Acaba en yakın ne zaman görebileceğim? Acaba yanında ben yokken başına bir şey gelir mi? Ona olan özlemimle ayrı olduğumuz sürede nasıl baş edeceğim? Benzeri sorular o ayrılık anında giden ve kalan kişinin aklından geçenlerin sadece bir kısmıdır. Bu sorulara verilen cevaplar çoğu zaman üzücüdür. Fakat bu noktada önemli olan bu üzücü yanıtlara karşı dik durup bu sürecin bitmesini sabırla beklemektir. Sevdiğimiz insandan hiçbir koşulla ayrılmak istemeyiz. Bunun nedeni belki fazla sevgiden bazen de alışkanlıktan dolayıdır. Her gün gördüğümüz, zaman geçirdiğimiz kişinin bir anda hayatımızdan kısa süreli olarak veya sonsuza kadar hayatımızdan çıkması kişiye büyük bir acı verir. Giden kişiyi kalbimizin en derininden sevmesek bile sadece bir alışkanlık olduğu için bile gitmesi acı verecektir. Alışkanlıkların kazanılması için belli bir süre geçmesi gerekir. Bu süre de alışkanlığın niteliğine ve kişinin özelliklerine göre değişir. O alışkanlık için uygun süre geçtikten sonra alışkanlığın düzenini bozacak herhangi bir hareketi yapmaktan kaçınırız. Özellikle bazı alışkanlıklar vardır ki küçük bir değişiklik bile hayatımızı kaydırmaya yeter. Örneğin her sabah kalkıp gittiğimiz işimizden ayrılmak bizi hem maddi hem de manevi açıdan sarsar. Hayatımızda çeşitli büyük çaplı değişikliklere neden olabilir. Başkalarının gözünde o kadar büyük bir şey olarak görünmese de herkesin öncelikleri, değer verdiği olgular farklı olduğu için kişi için önemli olabilir. Böyle bir durumda önemli olan karşımızdaki kişinin sahip olduğu değerlere karşı saygılı olmaktır. Empati kurmadan ön yargılı yaklaşmamalıyız o kişiye karşı. Empati kurmak bize o alışkanlığın kişi için ne kadar önemli olduğunu anlama fırsatı verecektir. Ölüm de bir tür ayrılık çeşididir. Hatta en ağırı olduğu söylenebilir. Çünkü ölümle birlikte giden geri gelemez, diğer ayrılıklarda ise her zaman bir geri dönüş umudu vardır. Bu umudun varlığıyla geride kalan kişi ayrılığın ilk zamanlarını daha kolay geçirebilir. Sonraki zamanlarda ise zaten duruma adapte olmuş olacaktır. Sevilen bir kişinin ölümünün ardından ise geride kalan gidenin asla gelmeyeceğini bilir. Bu yüzden de ölümle birlikte büyük bir sarsıntı yaşar. Bu aldığı darbe ile ölüm daha tazeyken yaşamdan elini eteğini çeker. Çoğu insan acının bu yöntemle geçmesini bekler. Kendilerini duruma alıştırana, biraz daha iyi hissedene kadar hayattan uzaklaşırlar. Kendini bu hayattan soyutlama sürecinde unutmaya alıştırırlar. Unutmak ile her şey biraz daha kolaylaşır. Sadece yeterli zamanın geçmesi gerekir. Her şeyin unutulması mümkündür. Bazı konular için unutmak daha zor olsa da eninde sonunda onlar da unutulmaya mahkumdurlar. Ölüm her yaştan insanın korkulu rüyasıdır. Yediden yetmişe herkes bir gece uyuyup da hiç uyanamamaktan; ailelerini, sevdiklerini bir daha görememekten korkar. Gidenin mi yoksa geride kalanın mı daha zor zamanlar geçireceği tartışmalı bir konudur fakat iki durumun da kendine özgü zorlukları olduğu bir gerçektir. Giden kişi arkasında bıraktıkları için üzülürken, kalan kişi ise gidenin arkasından üzülür ve kalan hayatında bununla yaşamak zorundadır. Süreyya Berfe'nin "15-16 Şubat 2014" şiirinde irdelediği gitmek, ayrılmak kavramlarından bahsettiğim bu yazımda ayrılmanın ne kadar zor bir durum olduğunu anlattım (Berfe). İnsanın karşılaştığı en zor durumlardan olan gitmek, arkada kalmak, birinden ayrılmak baş edilemeyecek durumlar değil fakat atlatması zor durumlardır. İZGİ ÖNGÜNŞEN