GRACE' İN EN BÜYÜK ROLÜ: MONAKO

Odasının loş ışığı eşliğinde yudumlamakta olduğu şarabının sonuna gelmişti ki yapmayı son anda hatırlamışcasına bardakların olduğu dolabın önünde buluverdi kendisini. Sadece özel misafirleri için sakladığı kristal kadehlerden bir tanesini çıkarıp doldurduktan sonra koyuverdi kendisininkinin yanına. Neticede son birkaç yıldır en önemli konuğu yalnızlığı değil miydi? O halde en özel kadehini yalnızlığına çıkarması kadar doğal bir davranış olamazdı. Yaktı bir sigara. Dumanın havadaki şarabi yalnızlığıyla olan dansı pek hoşuna gidiyordu. O da dans etmeliydi pekala, Monako Prensesi olduktan sonra özel davetler dışında hiç dans etmemişti ki. En sevdiği Life is a big role plağını pikaba yerleştirmesiyle bambaşka bir dünyanın kapısı aralanmıştı sanki. Kırmızı pabuçlu ayakları, kibarlığına yakışmayan bir başıboşlulukla hareket ediyordu artık. "Daha hızlı çok daha hızlı! Bu gece senin gecen sevgili yalnızlığım Monako!" demesiyle kendisini yerde bulması bir oldu Grace' in. Gözlerinden iki damla yaş süzüldü. Umutsuz bekleyişinin mecburiyetlerine hapsoluşuna ağlıyordu. "Grace Kelly 15. Oscar' ın sahibi" başlıklı haber beliriverdi gözünün önünde. Ardından bir başka haber izledi ötekini "Peri masalı gerçek oluyor: Grace Kelly tüm kariyerini geride bırakrak Monaco Prensi Rainer' la evleniyor." Aldığı tüm kararlar, geride bıraktıkları, kaybettikleri ve kazandıkları film şeridi gibi oynamaya başlamıştı belleğinde. Sesindeki yorgunluk mu daha baskın yoksa pişmanlık mı bilinmez bir şekilde koca bir ah çekti ve ekledi: "Hangisiyim ben Grace Kelly mi yoksa Prenses Grace mi?" Cevabı kendisi de bilmiyordu. Tek gerçeği, geceleri sarılıp uyuduğu soğuk yatağıydı. Yabancıydı kendisine. Sıkışıp kalmıştı Prenses ile Kelly arasında. O yüzden ne kalabiliyordu ne de gidebiliyordu. Tüm bu düşünceler içerisinde uyuyakaldı Grace.. Pencere pervazından içeri sızan kış güneşinin yüzüne çarpmasıyla uyanıverdi Grace.. Başı, önceki gecenin ruhani ağırlığından çatlıyordu. Yavaşça doğruldu olduğu yerden. Sabahın ilk ışıklarıydı. Cam kenarına gidip uzun uzun izledi güneşin kucaklamış olduğu Monako'yu. Grace, Monako' nun ne kadar duru ve sıcak olduğunu daha önce hiç farketmemişti. O an tıpkı kendisine benziyordu bu küçük ülke. "Tam da Hollywood' tan gelen teklifin karar aşamasında ne de güzel oldu bunu farketmem!" diye sitemle söylendi kendi kendine. Bir süre önce eski yapımcısı Hitchcock' tan perdeye geri dönmesi için teklif almıştı, Grace. Son birkaç haftadır yalnızlığını daha derinden sahiplenmesinin asıl sebebi de buydu. Üstelik kocası Rainer, devlet işleriyle öylesine meşguldi ki büyük bir aşkla başlamış olan evliliği de eski seyrinde ilerlemiyordu. Bu duruma karşın Grace istese de kızamıyordu ona. Neticede Fransa' nın Monako üzerindeki baskısı ve vergiye bağlama isteği ülkeyi adeta savaşın eşiğine getirmişti. Böyle bir durumda ne diyebilirdi ki Rainer' a. Üstelik özlem ve umut dolu bavuluyla Hollywood'a doğru bir türlü yola koyulamamasının ardındaki gizli sebeplerden biri, kendisinin de Monako için endişelenmesi değil miydi? Biliyordu ki çekip gittiği takdirde dünya basınında büyük bir yankı uyanacaktı ve Monako daha da kan kaybedecekti. " Düşüncelerimin gündüzü gecelerinden daha da flu olmaya başladı." diye söylenirken beklenmeyen misafir, beklenmedik kapı çalışı ile şaşırttı Kelly' i. Kapının ardındaki Monako papazı Derek idi. Yaşanılan tüm gerçekliğe anı anına şahitlik eden ve belki de Grace' in Monako' daki tek arkadaşı olan Derek' in ziyaret için sabahın ilk saatlerini seçmesinin elbette sebebi olmalıydı. " Günaydın Derek. İçeri gel." dedi Grace. Papaz lafı hiç uzatmadan, "Sen harika bir oyuncusun Grace. Unutma, senin bu hayattaki en önemli rolün Monako Prensesi olmak." diyerek ortadan kayboldu. Gelen gerçekten Derek miydi yoksa o an, Grace' in hayaliyle mi hayat bulmuştu bilinmemekle birlikte Grace, gün geceye dönmeden kararını vermişti. Ve o karar, Monako halkı arasında yıllar sonra bile kahraman olarak anılmasına sebep olacaktı.