MÜEBBET ÇOCUKLAR

Bizi biz yapan, kişiliğimizi şekillendiren çocukluk yıllarımız mıydı? Çocukluk zamanımızda yaşadığımız dostluklar ve hayal kırıklıkları mıydı yoksa? Hayatımızın bu önemli dönemi şimdi nasıl yaşanıyor? Aşırı erken yaşta başlayan internet ve televizyon kullanımı o eski samimiyetle yaşadığımız çocukluğu bitirdi mi? Saf, temiz duygularımızla hareket ettiğimiz, duyguların ve dostlukların dibine kadar yaşandığı çocukluğumuz... Unutmak istemediğimiz ama büyüdükçe bir bir hafızalarımızdan eriyip giden anılarımız... Büyüdükçe eriyen o anılar birer kişilik olarak siniyor ruhumuza ve biz de ona göre yaşıyoruz hayatımızı. Bir çocuk annesinin elinden tutarak komşusuna çaya gidiyor. Orada tanıştığı arkadaşını da alıyor ve iniyor sokağa. O çocuk o sokak oluyor zaten. Mahallenin bakkalından aldığı dondurması ve topuyla başlıyor oynamaya. Kız erkek fark etmez. O mahallede her çocuk kendisinden olan biri daha buluyor. Bu döngü hiç bitmiyor, eğleniyorlar doyasıya. Her zaman güllük gülistanlık olmuyor ama. Bazen kavgada buluyor kendini çocuk bazen de kahkaha atarken. Arkadaşlarıyla ip atlayan kızın ayağı takılıyor, kız düşüveriyor ve onun bir yeri kanıyor. İşte bu denge bir çocuğun sağlıklı büyümesini sağlayan o hoş denge. Bu sayede bu çocuklar sosyal problemleri olmayan, rahatça insanlarla iletişim kurabilen insanlar oluyorlar. Şu anda gelişigüzel uydurduğum bu sıradan mahalle yapıyor bunu. Şimdi bu mahalle nerede diyebilirsiniz. Haklısınız da deyin zaten. Her mahalle böyleydi. Eskiden tabii, şimdi yok böylesi. Bu klişeyi yazmak istemezdim ama doğru maalesef. Yapacak bir şey yok, artık o mahalle yerine konutlar ve 50. katta oturan tabletine ve televizyonuna mahkum edilmiş çocuklar var. Müebbet yemiş bu çocuklar tabii ki de kendi yaşında farklı bir insan gördü mü afallıyorlar. Aynı, 30 yıl bir hücrede kalan insanın güneşi gördüğünde gösterdiği tepkiyi gösteriyor çocuk. Kafasını eğip eliyle gözlerini kapatıyor. Dostluk, arkadaşlık ve fedakarlık kavramlarının artık var olmadığı bir devirde yaşıyoruz. Kendi dilinden konuşan insan bulamayan suskun ve asık suratlarla birlikte çıkarına göre ilişkilerini sürdüren ve asla karşılıksız iyilik yapmanın ne demek olduğunu öğrenemeyecek hayatlar görüyoruz. Yalnızlığını içki, sigara ve uyuşturucuyla kapatmaya çalışanlar da var tabii. Böyle bir doyumsuzluk ve karmaşanın ortasındayken nasıl hayatın normal sürmesini bekleriz ki? Daha insanlarla konuşurken zorluk çeken ve kendi yalnızlığına bürünmüş sıkılmış çocuğun kendini uyuşturarak mutlu olma yöntemini nasıl yadırgayabiliriz? Kendi yaşadığımız bu zavallılığımızın olmadığı zamanlardan yani 90'lardan bahseden aşırı keyifli bir kitaptan söz etmek istiyorum. "Mahalleden Arkadaşlar" Selçuk Aydemir'in yazdığı, internetin popüler olmadığı dönemlerde mahallesinde geçen macera dolu çocukluğunu anlatan, sizi kahkahalara boğacak herkesin okuması gereken çok özel bir eser. Açıkçası 90'lı yıllarda çocukluğunu yaşayanlardan değilim. Bizim neslimize de erken bulaştı internet ve televizyon. Neyse ki şanslıydık çünkü onlar popüler ve eğlenceli değillerdi. En fazla birinin evinde toplanır Playstation 11 oynardık. Sonra onu bile bıraktık, çünkü sokakta toprak içinde futbol oynamak daha eğlenceliydi. İyi kötü bir mahalle kültürümüz vardı yani. Mahallede tanıştığım her insandan bir şeyler kaptım diyebilirim. Beni ben yapan onlardı aslında. Kimin çocukluğunu nerede geçirmiş olduğunu tanışırken bile anlıyoruz aslında. Kimin sokakta oynadığı kimin evinde oturup çizgi film izlediği belli oluyor. Şimdiki ebeveynlerin de bu durumu fark edip konuya el atması gerekiyor. Sokakta çocuk aşkı, sevgiyi ve değer vermeyi öğreniyor. Her evin kendi yaşadığı ev gibi olmadığını, hayatın anne baba kuralları gibi sabit olmadığını görüyor ve en önemlisi kendi kararlarını veriyor çocuk. Birçoğumuzda eksikliği görülen karar verme yetisini erken yaşta kazanıyor. Kısacası, hayatı öğreniyor küçük yaşta. Bu kadar avantajı olan bir yer mahalle. Masum, saf ve iyi niyetli çocuklarımızın kendini şekillendirdiği, hayatı öğrendiği ve bu öğretimi okuldan daha başarılı yapabilen bir yer. Ebeveynlerin es geçmemesi gereken, önemli bir ayrıntı. Çocuğuna müebbet hapis vermek istemeyen ailelerin tercihidir mahalleler ve sokaklar. Oralar pislik yuvası değil eğitim yuvası!