YAĞMURUN ÜLKESİ LİTVANYA

Litvanya, Kuzey Avrupa'da sırtını Baltık Denizi'ne dayamış üç şirin ülkeden biri. Gönüllü çalışma programı çerçevesinde bu küçük ülkeyle on beş günlük bir maceramız oldu. Nüfusu yaklaşık 3 milyon, yani düşününce İstanbul'un neredeyse dörtte biri kadar nüfusa sahip. Benim gibi İstanbullu biri için hiç de alışılagelmiş bir durum değil. Gitmeden önce 'Litvanya' adının Litvancada 'yağmurun ülkesi' olduğunu öğrenmiştim. Ağustos ayının on beş gününde de isminin hakkını verdiğini söylemeliyim. Gönüllü çalışma programı, dünyanın her tarafından, adından da anlaşıldığı üzere, gönüllü öğrencilerin katıldığı bir program. Bu gönüllü çalışmalar genelde restorasyon veya çevresel işlerle ilgili. örneğin benimki gibi doğadaki çöpleri toplamak. Amacı çalışmaktan çok uluslararası dostluklar kurmak ve yeni ülkeler keşfetmek. İstanbul'dan havayoluyla iki buçuk saatte geldiğim yer Vilnius, Litvanya'nın başkenti. Küçücük bir havaalanıyla karşılaşıyorum. 'Tourist İnformation' dan aldığım bilgiler 2 doğrultusunda şehirlerarası otobüs terminaline gidiyorum. Vilnius'ta vakit geçiremeden ertesi gün başlayacak olan çalışma kampım için küçük kasaba Dusetos'a doğru yola çıkmalıyım. Yerlilerin yüzde doksanının İngilizce bildiğini not almıştım yola çıkmadan. Gerçekten de öyle, otobüs şoförlerinin bile İngilizce bilmesi işimi kolaylaştırıyor. Üç saat süren otobüs yolculuğundan sonra yeşillikler içindeki doğa harikası şirin kasaba daha ilk görüşte beni büyülüyor. Dusetos, Sartai Milli Parkı'nın aynı adlı 79 km kıyı şeridine sahip Sartai Gölü kıyısındaki onlarca küçük kasabadan bir tanesi. 700 kişilik bir popülasyona sahip bu yeşil kasabanın bir tarafı Sartai Gölü ile buluşurken diğer yanı uçsuz bucaksız ormanlarla çevrili. Hemen hemen her Avrupa ülkesinde karşılaştığımız gibi bu küçük kasabanın da yolları cetvelle çizilmişçesine düzgün. Rengarenk ahşap ve kiremit kasaba evleri ise yol kenarlarına dizilmiş. Belki mimarlık öğrencisi olduğum için bilmiyorum ama dikkatimi çeken bir başka noktaysa bu küçücük kasabadaki devasa kırmızı kiremit kiliseydi. Daha önce Katolik Kiliselerinin diğer mezheplere göre çok daha gösterişli bir mimariye sahip olduklarını okumuştum. Sovyet Rusya egemenliğinden geriye kalan bu kilise de bu gösterişinin hakkını fazlasıyla vermiş. Şimdi hepsini tebessümle hatırladığım kamp arkadaşlarımdan Güney Koreli Songheui, Kanadalı Kariane ve grup liderimiz Litvanyalı Deividas otobüs durağında beni karşılıyorlar. Kalacağımız yere kadar ki on dakikalık yürüyüşümüz bile birbirimiz hakkında çok şey öğrenmemiz için yeterli oluyor. Kalacağımız yer milli parkın yönetici binasındaki toplantı salonu. Hazırlıklı gittiğim için matım ve uyku tulumum en iyi dostum oluyor bu on beş günlük süre zarfında. Bina içerisinde kullanımımıza açık mutfağımız ve banyomuz var. Yani aslında her şey beklentilerimden çok daha iyi durumda. Kaldığımız süre içerisinde ülkedeki yoğun yağmurlar sayesinde sadece dört gün çalıştık. Çalışmalarımızdan biri Litvanya'nın doğal güzelliklerine doymam için yeterli oldu. Sartai 3 Gölü güzelliğiyle beni o gün daha çok büyüledi. O muhteşem iş; Sartai Gölünden kopan, ormanın arasından süzülen deredeki şişeleri kanolar aracılığıyla toplamak. Görevimiz kulağa 'çöp toplamak' gibi gelse de benim için çok daha fazla anlam içeriyordu. Saks mavisi yusufçukların uçuştuğu, sazlıkların suyla buluştuğu, kurbağaların nilüferlerle kamufle olduğu ve tepemde kartalın uçtuğu ilk ve son deneyimimdi galiba bu. Günümüzü dere kenarında yaptığımız barbekü ile sonlandırıyoruz ve içimizdeki sonsuz huzur ile kaldığımız yere geri dönüyoruz. Vizemin süresi dolmadan son günümü kamp arkadaşlarımla beraber başkent Vilnius'ta geçiriyorum. Çok büyük ümitlerle geldiğim Vilnius'ta umduğumu bulabildiğimi çok da söyleyemem aslında. En övündükleri şehirleri Vilnius'un mimarisinin, manzarasının, tarihi dokusunun İstanbul'un yakınından bile geçemeyeceğini belirtmem gerek. Ama o gün yani 23 Ağustos Baltık ülkeleri için çok anlamlı bir gün. Baltık Yolu'nun 25. Yıldönümü konserlerle, danslarla kutlanıyor. Litvanyalı grup liderimden öğreniyorum ki 23 Ağustos 1989'da üç Baltık ülkesi Litvanya, Letonya ve Estonya'dan bir milyondan fazla insan el ele tutuşarak altı yüz kilometre uzunluğunda bir sıra oluşturuyorlar. Estonya'nın başkenti Talin' den başlayan 4 bu kuyruk Vilnius'a kadar uzanıyor. Sovyetler egemenliği altında olan bu ülkeler için demokratikleşme ve bağımsızlık yolu böylece açılmış oluyor. O gün bir coşku var Vilnius'ta. Her yerden yükselen şarkı sesleri insanların kahkahalarıyla karışıyor. Gece boyu süren eğlencenin sonunda biz de otelimize dönüyoruz. Yağmuruyla tanıdığım bu doğal güzelliklerin ülkesini karlar altında tekrar görmek isterim açıkçası. Kısacası eğer yolunuz Kuzey Avrupa'ya düşerse birkaç gününüzü ayırıp ruhunuzu dinlendirin derim.