TOPRAK ATMAYIN SEVDİĞİME

Siz hiç onun yüzünü unutmaktan korktunuz mu? Gülüşünü, bakışını, sesini... Onun yanında olduğunuz o güzel zamanları düşünürken yüreğinizi bir acı kapladı mı? Ellerinizin arasından kayıp giden ellerini bırakmak çok zor oldu mu sizin için de? O elleri bir daha tutamayacağınızı bilmek ve bununla yaşamak o kadar ağır ki. Ben bunların hepsini yaşadım. Hayatımız gerçekten pamuk ipliğine bağlı ve her şey yolunda giderken birden karanlık bir yol çıkıyor karşımıza. ÖLÜM! Ölümün kokusu olur mu peki? Ölüme dokunabilir miyiz ya da sevdiklerimize son bir kere de olsa sımsıkı sarılabilir miyiz? Tüm bunların yanıtlarını çocukken merak ederdim. Şimdiyse her gece başımı yastığıma koyduğumda, elimden kayıp gidenler rüyalarımda benimle birlikte oluyorlar. Ben bunların hepsini yaşadım dostlar. Ölümün kokusu varmış meğer, kasvetli ve ağır bir koku. Önce dört bir yandan sarıyor seni o kan kokusu daha sonra yerini toprak kokusuna bırakıyor. Aslında kokusuz bir koku bu. Sadece sevdiğinle senin hissedebileceğin bir koku. Bizimki ise toprak. Öğrendiğim bir şey daha var, sevdiğimize tekrar dokunamadığımız gibi ölüme de dokunamayız. Kalbimizin en derininde onu saklayıp ona kavuşacağımız günü bekleriz sabırla. Geride sadece anılar ve birkaç eşya kalır o boş evde. Ben de aynanın karşısında tek başıma konuşurken çok yakaladım kendimi ya da evde onun sesini duyarken. İlk zamanlarım aklıma geliyor da pek kendimde değildim. Ben de onun yanına gitmek istiyordum çünkü o korkar yalnız kalmaktan. Hem sıkıcı bir hayatı kim ister ki? Birbirimize söz vermiştik asla ayrılmayacağız diye ama o sözünü tutmadı. Beni bırakıp, meleklerin yanına gitti. Tabutunu gördüğüm zamana kadar bunun gerçek olduğunu kabullenemedim bir türlü. O olamazdı! Bu gerçek olamazdı, galiba aklımı kaçırıyordum. Tabutun önüne kendime attım ve bağırmaya başladım: "Atmayın! Toprak atmayın sevdiğime." Haykırışlarım da çırpınışlarım da boşunaydı. O artık benimle değildi çok ama çok uzağımdaydı. O, toprakla uğraşmayı çok severdi. Çiçeklerine her sabah su verir, onlarla konuşur ve dertleşirdi. Toprak kokusu en sevdiği kokuydu. Yağmur yağdığında kendini hemen dışarı atar, beni aşağı inmeye ikna etmeye çalışırdı. Bahçeye indiğinde ayakkabılarını ve çoraplarını çıkarırdı toprağı hissetmek için. Tüm stresini toprağa bırakır, topraktan huzur alırdı adeta. Topraktan geldik toprağa gideceğiz sözü onu yansıtıyordu kesinlikle. Toprak bana ölümü simgeliyordu artık. Toprağı koklamak ve ona dokunmak, ölüme bir adım daha yaklaştırıyordu beni. Halbuki onca hayat toprakta can bulurken benim canım toprağa gitmişti. Ciğerlerimden söke söke onu toprağa gömmüştüm. Yalnız değildim, benimle olanlar vardı. Bora Abdo da sevdiğini kaybedenlerden biri. O, "Seni Seviyorum. Çok, Pergel İkilemesi" adlı öykü kitabında ölüm temasına oldukça yer vermiş. Sevdiğini kaybeden bir kadını tasvir etmiş satırlarında. Okurken onun sessiz çığlıklarını duyabiliyordum çünkü benim çığlıklarım da hiç susmamıştı. Bizim gibi olan çok kişi vardı aslında. Ölüm sessizliğinden kendini kurtarmaya çalışanlar, aynadaki bana o kadar benziyordu ki. Her seferinde kendimi başımı ellerimin arasında almış, gözü yaşlı bir şekilde buluyorum. Günler de aylar da yıllar da geçse hatta siz sevdiğinizden de geçseniz ölüm sizin peşinizi bir türlü bırakmıyor. Kalbinize çöken, rüyalarına giren ve kanadıkça kanayan bu yara canınızı yakmaya devam ediyor. Sevdiğini kaybetmek, onu sıcacık battaniyeyle değil de toprakla örtmek her yüreğin kaldıracağı türden değil. Bu yük omuzlarıma çok geldi. Yas tutmak var ya onu ölesiye yaşadım ben ama ölenle de ölünmüyor ki! Bir yerden sonra hayata tutunmak, bir çiçek gibi yeniden açmak gerekiyor. Güneş her gün nasıl batıyorsa yine bizler için doğuyor her sabah. Ben de toprağa onun için menekşe ekiyorum ve her gün onlara bakıyorum. Menekşelerin kokusu olmaz böylece toprak kokusunu içime çekiyorum. Bir menekşe kokusunda onu arıyorum çaresizce. Ben umutla kendimi toplamaya çalışarak onu kavuşacağım günü bekliyorum. Onu seviyorum. Çok. HAZAL DALGALI