Ben Deli Değiliz

Şemsettin orada mısın, sesimi duyuyor musun? Geçenlerde bir kitap okudum. 40 Şizofrenden Bir Öykü diye, bizim Okay Uludok yazmış kendi arkadaşlarıyla, hani şu çocuklar korkmasın diye soyadının sonundan umacı kısmını atan çocuk. İsim konusunda endişelere de düşmüş, beni en çok bu güldürdü Şemsettin. Ama hakkını yememek lazım, çocuk güzel yazıyor. Bir ara sen de okursun, kitapta bizimkiler de var haberin olsun. Şemsettin'i şimdilik yalnız bırakalım ve oturup şöyle adamakıllı konuşalım. Deli kime denir? Deli, bence düşünen insana denir. Hatta bir deli bu konu hakkında şöyle demiştir: En verimli çağımızda bizi şizofren yapıyorlar (s. 39). Şimdi deli ile şizofreniyi karıştırdığımı düşünenler olacak. Rica ediyorum, öyle düşünüp delilik yapmayın. Halk ağzında böyle terimler var da biz mi konuşmuyoruz sanki. Şizofreni de bipoları da obsesifi de hepsi mahalle halkımızın gözünde deli. Çaktırmayın, burada iyi terim bilgisi döktüm ortaya. E o kadar da olsun yani, boşu boşuna mı dört yıl fen delileri hastanesinde(lisesinde) yattım. Bu arada Şemsettin ile tanışıklığımız daha öncesine dayanıyor, merak edenler için ekleyeyim. Aslında kim olduğunu merak edenler ise yazının sonuna kadar beklemek zorunda, beklesin de bir zahmet. Beni delirtmeyin, şurada sizinle iki delilik paylaşacağız zehir etmeyin. Delilik, aslında yukarıda da bahsettiğim gibi küçük görülecek, utanılacak bir şey değildir. Aksine iyiliktir, güzelliktir. Temiz, saf ve duru bir zihin halidir. Ah keşke Şemsettin de burada olsaydı, bu hikayeyi çok severdi. Her şeyde olduğu gibi sevmek için anlamanız veya anlamaya çalışmanız gerekir ama aynı zamanda ne kadar çabalasanız da anlayamazsınız. Kabul ediyorum, bu kısım biraz "Ben seni değil seni sevmiyorum." tarzı dizi repliği gibi oldu. Şunu da hatırlatmakta fayda var: Bozuk saat günde iki defa doğruyu gösteriyorsa ikinci sınıf diziler de yüzyılda bir(!) doğru bir noktaya parmak basabilir. Aslında bazı deliler de bu sorundan muzdariptir. Arada sırada beyinleri durur ve akıllılık yapmaya başlarlar ki bu onlar için felakettir. Delilik her ne kadar kötü bir şey değilse akıllılık o kadar kötü bir şeydir. Sizlerin de kafasını bulandırdım, hadi şimdi oturup deli deli konuşalım çünkü akıllı uslu oturup konuşunca olmuyor, biliyorsunuz. Akıllı uslu konuşmak Şemsettin'in fikriydi, bana kızmayın. Hala Şemsettin'i merak edip duruyorsunuz. Akıllanmaya mı başladınız yoksa? Allah korusun, yazdıysa bozsun. Akıl kötü bir şeydir arkadaşlar. Bana bir örnek gösterin, deliliğin kötü olduğuyla ilgili. Gösterin, akıllanacağım söz. Akıllanmayan, akıllı olsun. Hala inanmıyor musunuz? Beni değil ama Şemsettin'i üzüyorsunuz. Bu yazımda, kitapta yaşadığım gerçeklik karmaşasını en iyi böyle anlatabileceğimi düşündüm ve kitaptan etkilenerek böyle bir hayali tartışma yazdım. Yazının sonuna kadar sabırla bekleyip, Şemsettin'in kim olduğunu öğrenmek isteyenler ise üzülmesin. Şemsettin, gerçek bir kişiliğe dayanıyor ve hatta bahsettiğim gibi kendisiyle ilkokulda tanıştım. Burada bir geçmişe dönüş yapalım. İlkokulda yer aldığım tiyatro kulübünde, her amatör tiyatro kulübünde olduğu gibi usta oyuncuların oyunlarını izleyip tekniklerini anlamaya çalışıyorduk. Şemsettin ile bu provalardan birinde tanıştık. Kendisi Savaş Dinçel'in Şizoşems adlı gösterisindeki hayali arkadaşı. Merak edenler internette ufak bir araştırmayla videosunu bulabilir. Kitap hakkında ufak önerilerde bulunacak olursam lütfen bu kitabı yani 40 Şizofrenden Bir Öykü'yü ayık kafayla okumayın. Hatta kitabın üstüne "Okuduktan sonra araç kullanmayın." yazsalar yeridir. Hadi Şemsettin, gidelim. Ben deli değiliz, Şemsettin.