İYİLİK YAPMAK İSTEYEN ÇOCUKLAR

İsminden de anlaşıldığı gibi Ben 5 Kere İyilik Yaptım!: Çocuklardan Büyüklere Ders Kitabı, kitabında çocuklara sorulan sorular ve cevapları çok ilgimi çekti. sevgi, savaş, güven, korku, barış gibi hayatlarımıza dair pek çok önemli kavram çocuklar ne güzel de açıklamış. Cevaplar hesapsız, kitapsız ve kurmaca olmadan aynen yayınlanmış. Hakikaten çocuklar, saf ve kirlenmemiş duyguları ile hareket ederler. Verdikleri cevaplardan da ne kadar barış yanlısı, sevgi dolu ve akıllı oldukları anlaşılıyor. Çocukların büyüdükleri zaman, bu duygularının çeşitli etkenler ile yok olduğunu ve geriye kalan iyi duygularını da kötüye kullanmaya başladıklarını görüyorum. Türkiye'deki insanların, ergen olmaya başladıkça kavgacı, sevgisiz ve vicdansız bir toplum oluşturduklarını düşünüyorum; çünkü medyadan gördüğüm, okuduğum ve duyduğum kadarıyla, çocuk tecavüzleri, çocuk ve kadın cinayetleri bu düşüncelerimi kanıtlıyor. Öğrenmek sorulduğunda bir çocuğa, cevap olarak, merak etmenin öğrenme isteğini arttırdığını ima etmiş. Bence çok güzel bir açıklık getirmiş. Biz meraksız bir toplumuz. Tabii, var olan merakımız öğrenilmesi gereksiz olan dedikodular... Yani genel kültürümüzü artırmak için bir merakımız yok. Merak etmiyoruz ki niye öğrenelim? Mesela, bilim ve ilime karşı merakımız yani öğrenme istediğimiz yok. Halbuki kitaplar, şimdiki sosyal medya her şeye cevap verir niteliktedir. Buna rağmen öğrenme isteğini bizim toplumda görmüyorum. Dedemin anlattığın göre, eskiden öğrenmek istedikleri bilgiyi alabilmek için ansiklopedileri ve sözlükleri saatlerce karıştırırlarmış, hatta bazen de hiç bulamazlarmış. Şimdi düşünüyorum ki; o günlerde yaşasaydım, öğrenmek istediklerimi zor öğrenirdim veya öğrenemezdim. Çocuklara sorulan bazı soruları ben de cevaplamak istedim. Mesela, bana korku duygusunu anlatmamı isteselerdi, şöyle anlatırdım; korku, başarılı olamamak veya karşılaştığım bir olay ya da durumun nedenini anlayamamak derdim. Nedenini anlayamadığım şeyden çok korkarım; çünkü tepkim nedenine göre olmalıdır. Nedenini bilmediğim bir olay ya da durumun gidişatını kontrol edemeyeceğimi düşünürüm. Korku, benim için budur. Fakat; çocuklar, korkuyu bile en masum şekilde açıklıyorlar. Erkekler, kızların daha korkak olduğunu ve onların daha çok kalp figüründen etkilenip, pembe şeylerden hoşlandıklarını düşünüyorlar. Ayrıca, her şeyden çabuk korkan çocukların ileride büyüdüklerinde kendilerinin de insanlara korkutucu şeyler yapabildiklerine inanamıyorum. Çocukların günahsız, k. tülük bilmeyen ve en iyi kalpli insanlar olduklarını düşünüyorum; çünkü yetişkinlerin ben merkezci yaşayışlarından çok uzaklar ve bu sayede masum kalabiliyorlar. Sevgi ile büyütülen çocuklar, sevginin büyük enerjisinden faydalanmış çocuklardır. Yani, kendisine gösterilen sevginin yanında anne ve babasının birbirlerine olan sevgisine şahit olan çocuklar, her zaman etraflarına sevgi saçarlar; çünkü ruh ve bedenleri sevgi enerjisi ile dolmuştur. Bu enerjiyi yakınlarına da yansıtır. Hepimiz sevgiden gerekli nasibimizi almış olsaydık ne savaşlar ne anlaşmazlıklar kalırdı. Sevgi yokluğu sonucu beliren kin, kıskançlık ve intikam duygusu, her türlü kötülüğe yol açar. Her insan kendisinden de bilir ki; sevgi görmemiş ise kimseye kolay kolay sevgi veremez. Her insan da bilir ki, kin kıskançlık ve intikam duygusu hepimizde vardır. Sevgisiz olanlar ise bunu daha çok yansıtır. Aktüalite haberlerinde duymak istemediğim tecavüz, kan davaları, boşanmalar, şiddet ve ayrıca ülkelerin birbirlerine olan düşmanlıklarının sevgi yokluğundan kaynaklandığına inanıyorum. Sevgi evrenseldir, her şey ve herkes sevilebilir. Hz. Mevlana dinine, soyuna ve ırkına bakmadan herkesi sevebildiğine göre hepimiz aynısını yapabiliriz diye düşünüyorum; çünkü sevgi din, dil, ırk, hayvan, insan ve madde tanımaz. Bir milletin başarılı, düzen içerisinde mükemmel bir topluluk olabilmesi için en büyük etken sevgidir ve bu yüzden ilk başta çocuklarımıza sevmeyi ve sevilmeyi adam akıllı öğretmeliyiz. Sevgisiz bir toplum yok olmaya mahkumdur. Çocukların verdikleri cevapların masumiyetinde hep sevgiyi görüyorum. Bu sevgiyi yetişkinlerin cevaplarında göremeyeceğimden hiç şüphem yok ! çünkü ne yazık ki masumiyetlerini yitirdiklerini düşünüyorum. Keşke çocuklar hep sevgi dolu, masum ve zararsız kalabilselerdi. Hiç büyümemelerine yeğlerdim. Böylece yetişkinlerin çıkarttıkları savaşlar, kötülükler ve hainlikler dünyamızdan silinirdi. Esin Bayramlı 21402388