BÜYÜK YEMİN

Soğuk dumanlı dağlar ardına Derin zindanlara ve yaşlı mağaralara Gitmeli buradan şafak atmadan Solgun büyülü altını aramaya Orta Dünya! Eşi benzeri görülmemiş sihirli bir diyar. Yemyeşil çayırlar. Göğe uzanan sarp dağlar. Ateş saçan bir ejderha! Vatanlarını geri almak için her şeyi göze almış on iki cüce. Onlara yardım eden bir büyücü ve her seferinde küçümsenen buna rağmen inanılmaz işler başaran bir hobbit. Öyle anlar geliyor ki sığınacak onlardan başka biri olmadığını anlıyorsunuz. Zorluklara onlarla beraber göğüs geriyor, birlikte korkuyor, savaşıyorsunuz. Evet korkuyorsunuz. Başaramayacağınızı, yapacağınız bütün fedakarlıkların boşa gideceğini düşünüyorsunuz. Geri dönememenizin tek nedeni ise Thorin. Zorluklara rağmen dik durmayı başarıyor ve herkese Erebor'u geri alacağımıza dair söz veriyor, buraya kadar geldim ve devam etmeliyim diyorsunuz. Bunların yanında sadece kötü anlara değil mutlu anlara da tanıklık ediyorsunuz. Sevinçlerine ortak oluyor, şakalarına gülüyor, onlarla birlikte şarkı söylüyorsunuz. Hatta ben kitabı okurken olaylara müdahale şansı varmış gibi hızlı hareket edilen sahnelerde ben de okuma hızımı fark etmeden arttırıyorum, ben hızlı okursam kahramanlarda daha hızlı koşacak gibi olayların temposuna ayak uyduruyorum. Hikayenin odak noktası, genç Hobbit Bilbo. Siz de cüceler gibi onu küçümsüyorsunuz. Gandalf'ın onu niye gruba dahil ettiğini anlayamıyorsunuz, istese daha uygun birini bulabileceğini düşünüyorsunuz. Hatta Gandalf'tan şüphe ediyorsunuz. Mendili bile olmasa şikayet eden, hiç savaş görmemiş ve silah kullanmasını bilmeyen ve hatta ejderha lafını duyunca baygınlık geçiren ufak tefek bir Hobbit getirdiği için. İlk olarak düşündüğünüz onun bu maceradan asla sağ çıkamayacağı, her an yolda ölüp kalabileceğiydi. Hatta Bilbo'nun beceriksizliği yüzünden trollere yakalanmakla kalmayıp grubun geri kalanının da yakalanmasına neden olduğunu görünce onun bir yükten başka bir şey olmadığına inanıyor ve Gandalf'ın onu asla beceremeyeceği bir işin içine soktuğunu düşünüyorsunuz. Zaten Hobbit de isteksizdi. Aklı fikri çıkın çıkmazı ve oradaki sevgili porselenlerindeydi. Yine de, bütün grup tehlike altındayken tek başına inanılmaz işler başarması ona olan hayranlığınızı ve saygınızı sayfaları çevirdikçe arttırıyor. Küçümsediğiniz Bilbo, gözünüzde Thorin'den daha iyi bir konuma geliyor. Ve hatta kitabın sonuna doğru bir an geliyor ve grubun geri kalanıyla birlikte siz de Bilbo'nun adını haykırmak istiyorsunuz. Yolculuğun hiç de kolay olduğunu söyleyemem. Dik dağlara tırmanıyor. Troller tarafından yakalanıyorsunuz. Yoruluyorsunuz. Yemyeşil çayırların ortasında sere serpe uzanıp uzun bir süre uyumak istiyorsunuz. Ama uyurken bile güvende değilsiniz. Sürekli gerginlik, bir dal çıtırtısı yüreğinizin ağzına gelmesine yetiyor. İmkansız bir göreve çıktığınızın bilincindesiniz. Evde sevdikleriniz sizi bekliyor. Karınız, oğlunuz. Resimlerine bakıyorsunuz. Özleminizi bastırmaya çalışıyorsunuz. Mavi Dağlar'a geri dönmek, yaşamınıza devam etmek istiyorsunuz. Yalnız kendiniz için değil yoldaşlarınız için de korkuyorsunuz. Ölüp onları kaderlerine terk etmekten korkuyorsunuz. Ama yola devam etmek zorundasınız. Çünkü Thorin yola devam etmeye inat etmiş, siz de onu bırakamıyorsunuz. Thorin Meşekalkan. Ünlü cüce savaşçısı. Erebor felaketinden sağ çıkmış, cücelerin hayatta kalmasını sağlamış ama vatanını asla unutmamış, unutamamış. Geri almak içi yeniden yola çıkmış. Bunu yapmak için dünyayı ateşe vermeye hazır. İçinizde hep bir şüphe var. Thorin için endişeleniyorsunuz. Altının onun delirmesine sebep olacağından korkuyorsunuz. Sonunun büyük babası gibi olacağından. Aç gözlülüğünün diğer her şeye üstün geleceğinden. Herkesi bir felakete sürükleyeceğinden. Uyarmaya çalışıyorsunuz. Sizi dinlemiyor. Onu bırakamıyorsunuz da. Ne olursa olsun onun yoluna devam edeceğinizi biliyorsunuz. Onurunuz, sadakatiniz her şeye ağır basıyor. Özleminizi içinize gömmek zorundasınız. İntikam zamanı, kalbimin gümbürtüsü kulaklarımda. Halkınıza bunca acı çektiren canavardan intikam istiyorsunuz. Kehanetlerin doğru çıkmasını, efsanelerin yeniden yazılmasını istiyorsunuz. Ve altınlar. Altın ışığıyla yıkanan odalar. Halkınıza ait olanı geri almak. Ve bir an geliyor Thorin'i ele geçiren o güç sizi de ele geçirmeye çalışıyor. Sadece kendi türünüzü düşünüyorsunuz. Başkalarını önemsemeyi bırakıyorsunuz ve bütün tehlikelere rağmen dağa gidip ejderhayı uykusundan uyandırıyor ve onun kasabayı yakmasına neden oluyorsunuz. Düşman kazanmaya devam ediyorsunuz. Sonunda altınlara, dağa kavuştunuz ama etrafınız sarılı. İnsanların tek istediği ise yakılan kasabalarına karşılık küçük bir pay. Haklı olduklarını biliyorsunuz ama hırsınız gururunuz gözünüzü kör etmiş, mantıklı düşünemiyorsunuz. Yalnızca biriniz buna karşı direniyor ve bir şeyler yapmaya çalışıyor. Bilbo. Sizler onu aşağılıyorsunuz, onu hainlikle suçlayıp aranızdan kovuyorsunuz. Bu da içimi isyanla dolduruyor. Kitabın sonunda mutlu sona erişiyorsunuz ama bunun için acı kayıplar vermek zorundasınız. Thorin savaşırken ölüyor ve yeni cüce kral insanlara istediğini vererek barışı sağlıyor. Orta Dünya'daki bu barışın uzun sürmeyeceğine dair bir önseziyle içinizde tanımlayamadığınız bir buruklukla kitaba veda ediyorsunuz. Yamaç Ergiz