DÜZENİ

Herkesin evinde, odasında kendine ait bir düzeni vardır başkalarının içerisine dahil olamadığı. Ben de kendi odamda dağınık gibi görünse de- kendimce bir düzene sahibim ve başkalarının bu düzene karışmasına asla dayanamıyorum. Bunu belki huysuzluk olarak görenleriniz vardır ama ben bu durumumu yalnızca özgürlüğe düşkünlük olarak tanımlamak niyetindeyim. Ailemin, tanıdıklarımın düzen konusunda söylediklerine asla aldırış etmezken bir gün çok tuhaf bir şey oldu. Bundan sonraki tüm hayatımı etkileyecek bir kitaba rastladım: Marie Kondo'nun Hayatı Sadeleştirmek İçin Derle Topla Rahatla adlı deneme kitabı. Öyle ki bu kitabın içeriğinin alelade bilgilerden değil, sistematik ve bilimsel bilgilerden oluşuyor olması beni derinden etkiledi. Eşyalarımı düzenlerken tüm hayatımı düzene sokmak için böylesine bir uzmana ihtiyacım varmış meğer. Düzen meselesi çoğu insanın gözünde büyüttüğü, birçoğunun da takıntı haline getirdiği bir konu. Aslında düzenin hayattaki yeri çok basit: Bir evin ya da odanın düzenli olması demek o odanın sahibinin hayatının da düzenli olması demek oluyor bana göre. Evlerimiz bizim en özel alanlarımız değil midir? "Aslan yattığı yerden belli olur." atasözümüzü hatırlayın. Bu yüzdendir ki evler insanın iç dünyasını yansıtmalıdır. Bir insanın iç dünyası, fikirleri ne kadar karışık olursa evini de öylesine dağıtmak isteyecektir. Öyleyse evi düzenleyerek hayatı sadeleştirmek yolunda ilk adımı atabiliriz. Kitabın ilk kısımlarında şöyle bir cümle geçiyor: "Hayatınız ancak evinizi düzene koyduktan sonra tam anlamıyla başlar." (28) Bu cümleyi kullanabilecek kadar cesurca konuşan Japon yazar, biraz da bugüne dek hayatını değiştirdiği insanlardan yola çıkarak böylesine iddialı olabiliyor. Evlerinin düzenini hayatına yansıtan o kadar çok insan var ki... Bence bunu başaramayacak bir insan yok. Tek ihtiyacımız olan biraz cesaret ve özveri. Gerisi kendiliğinden geliyor ve düzenle birlikte sıcacık bir ferahlama sarıyor insanın içini. Hayatı sadeleştirmenin ilk yolunun fazlalıklardan kurtulmak olduğunu düşünüyorum. Fazla insan, fazla duygu ve aşırı düşünce... Bunlar zaten hayatta birçok uğraşımız varken bizlerin iç dünyasını daha da karmaşıklaştıran şeyler. Ben de bu kitapla birlikte evimi ve odamı istediğim gibi sade bir düzene soktuktan sonra hayatımın diğer alanlarını da sadeleştirmeye karar verdim. Sonunda büyük bir dehşete kapıldım. Ne çok gereksiz ilişkiye sahipmişim meğer! Günümüzün yığınla eşya biriktirme hevesine ben de katılmış, birçok yapmacık ilişkiyi de biriktirmişim aynı zamanda. Samimiyet yoksunu insanların üzerimde birer emeği varmış gibi hatırlarını saymışım yıllardır. Artık bu birikenlerin hepsi omuzlarımda fazla yük oluyor, nereye gitsem beni daha da yoruyorlardı. Bunu hissedebiliyordum ama bir çıkış yolu bulamıyordum. Kondo'nun öğütlerine uyarak "atmak" eylemini hayatımda bir alışkanlık haline getirdim. Eşyaları, fazlalıkları, gereksiz ilişkileri atarak öyle bir rahatladım ki artık kendimi kuş gibi hafif, hayatımın da yaşanabilir olduğunu hissediyorum. Bunalım, aşırılık, yıpranan ilişkiler... Her biri modern insanın her gün yaşadığı sorunlar. Ben de o insanlardan biri olarak hayatıma devam etmeyi kabul edemedim. Eskiye dönüş belki mümkün değil ama eskinin alışkanlıklarını günümüze uyarlamak gayet mümkünmüş. Sadeliğin verdiği dinginliğin bir kez olsun tadına varan kişi bir daha asla vazgeçemiyor ondan. Sadelik eski insanların bize bırakması gereken en güzel miras ki biz onu tüketim toplumuna dönüşerek teknoloji ile yok etmişiz. Ona dönmek, onda dinlenmek ruhlarımızın ihtiyacı olan tek şey aslında. Ben de artık bunun farkında olduğum için çok mutluyum ve hayatımda sadeliği ömrüm boyunca yaşatacağım. Dağınıklığın sözde düzenine bir daha kanmayacağım.