MESAFELERE RAĞMEN

1914'te bir pazartesi günü doğan Orhan Veli Kanık bir gün Türk Klasiklerinde önemli yapıtlar bırakacağını henüz bilmiyordu. Lise yıllarında edebiyat öğretmeni olan Ahmet Hamdi Tanpınar onu yazı ve şiir yazmaya teşvik etmiştir. Sağlığında beş şiir kitabı yazan Kanık'ın yazdığı diğer yazılar ölümünden sonra bir kitapta toplanmıştır. Adının ''KANIK 'sadığım biri Orhan'' olarak betimlendiğini görebileceğiniz koca yürekli bir adam Orhan Veli. Garip akımının kurucusu olan Kanık aslında şiirleriyle, mektuplarıyla kalbimize dokunan ve pek de garip olmayan bir kalem akıllarımızda. Ne var ki bu kitabı okurken biraz hayal kırıklığına uğradığım bir anlatıma rast geldim. Sanki daha ağdalı, daha ağır ve daha çok betimlemelerden oluşacağını düşündüğüm bu kitapta kalemini biraz daha normalleştiren bir dille yazıldığını ve günlük olaylara da fazlasıyla değindiğini gördüm. Nahit Hanım'a Mektuplar Orhan Veli'nin ölümünden sonra yayımlandığını okuduğumda bunun etik olup olmadığı konusunda aklımda soru işaretleri kaldı. Sağlığında böyle bir karar vermemişti ne de olsa. Hukuki bir sorun teşkil etmemesi yayınlaması için gereken tek koşul muydu bilemiyorum ama okurken zaman zaman ''gizli gizli'' okuyormuşçasına bir heyecana ve hafif de bir suçluluk duygusuna kapılmama neden oldu bu durum. Karşılıksız bir aşka yazılan mektuplar gibiydi Nahit Hanım'a Mektuplar. Sayfaları her çevirdiğimde inanmak istemediğim halde bundan nedense daha çok emin oldum. Tarafsız kalmak biraz zor aslında Veli'yi okurken... Öyle sadık bir aşk yaşamış ki Nahit Hanım'ın tüm kaprislerine, hırçınlıklarına razı gelmiş ve her daim ona sadık kalmayı başarabilmiştir. Orhan Veli'nin aşkını taraf olarak seçmenin yanı sıra Nahit Hanım'a da içten içe kızmamak elde değil ne yazık ki. Sürekli bir yakınmaya da şahit oluyoruz Orhan Veli tarafından. Nahit Hanım tarafından çok da umursanmayan bir aşk canlanmış Kanık'ın gönlünde. Nahit Hanım Orhan Veli'ye inanmayıp onun aşkını sorgulayabilecek kadar da acımasız davranmıştır. Orhan Veli'nin sitemleri aslında sadece Nahit Hanım'ın bu acımasız davranışlarına olduğunu hissedebiliriz. Bunun dışında Orhan Veli Nahit Hanım'a olan özleminden başka bir şeyi sorun etmemektedir. Ne parasızlıktan, ne alamadığı bir gömlekten, yoksulluğu dert ettiği tek nokta da pulunu almaya parasının yetmediği, Nahit Hanım'a gönderemediği, geciken mektuplarıdır. İnsanın tüm hayattan kendini bir aşk için soyutlaması ve sadece onu görmek, ona yazmak dışında bir gayesi olmaması bu aşkı kutsal saymamıza neden olan en önemli etkendir belki de. Düşünün okuduğumuz onca şiirin ilham perisidir Nahit Hanım. ''Fakat aynı şeyi ben de istiyorum. Yani ben de senin yalnız bana ait olmanı istiyorum. Gelgelelim bunun imkansız olduğunu da biliyorum. Hakikaten, ne olacak bizim halimiz Nahit? Artık birbirimizi hiç göremeyecek miyiz? Bu kadar hazin talih olur mu?'' Mesafelere rağmen süren bir aşkın sağlam temellere dayanmayan bir ilişkiye şahit oluyoruz ne yazık ki. Nahit Hanım ''yalnız bana ait olmanı istiyorum'' demesi üzerine Orhan Veli bunun karşılığını beklerken aslında bunun altında ezilmiştir ''imkansız olduğunu da biliyorum'' demesiyle. Nasıl bir aşktı ki yaşadığı Veli'nin, imkansızlıkları bile umursamayacak derecede gözü kararmıştır. Nahit Hanım'ın inançsızlığı ve belki güvensizliği Orhan Veli'nin kalbinde büyük yaralar açmıştır. ''Resimlerde, sözlerde, hatıralarda, kokularda, renklerde, her şeyde seni arıyorum. Yattığım vakitler yalnız seni düşünüyorum. Bunları sen benim söylememe gerek kalmadan bilmeliydin. Bana benden hiçbir şey işitmeden inanmalıydın.'' Nahit Hanım'ın tek mektubuna kitabın son sayfasında rastlayabiliyoruz. Fakat o da gönderilmemiş bir mektuptur. 10 Kasım'da belediyenin açtığı çukura düşüp başından yaralanan Kanık'a iki gün sonra yazılmış bir mektup... Gönderilmeyen, gönderilse de okunamayacak bir mektup kaldı büyük bir aşktan geriye. 64 yıl kapalı kutular içinde saklanan bu Orhan Veli'nin mektupları da cabası.