Değişen Ne?

Milli maçların İstanbul'dan diğer şehirlere alınması gündeme geldiğinde şüpheyle karşılamıştım bu durumu. Alışılan düzenin bozulacağından mıdır nedir, biraz gereksiz bulmuştum ama düşünüldüğünde İstanbul'daki milli maç yapılabilecek stadyumlar topu topu üç taneydi ve bu stadyumlar sadece "3 Büyükler" e aitti. Geçmişteki taraftar vukuatları, milli futbolculara karşı gösterilen fanatik tepkiler maçlardan çok gündem oluyordu ve bunu gerekçe olarak göstermişlerdi zannımca. 16 Kasım 2014'te milli kaleci Volkan Demirel' in sahayı terk etmesiyle final yapan olaylar zinciri sonrasında ilk resmi maçımızı Konya' da 35900 kişi önünde 03. 09. 2015 tarihinde Letonya ile oynadık (1). Güçsüz bir takıma puan kaybettiğimizde üzüleceğimden şüphe duymazdım ama bu maç farklıydı. Yenilmemize rağmen kazandığımızı düşünüyordum ama niye? Şimdiye kadar izlediğim ve dahil olduğum milli organizasyonlarda hep bir şey eksikti ve o şey Konya' da yani Anadolu' nun kalbinde vuku bulmuştu. Takımdaki tüm oyuncuları kucaklayan ve karşı takıma da sahayı cehenneme çeviren bir taraftar. İşte buydu değişen. Ne oyuncular ne de teknik direktör. Sadece ve sadece bu: Taraftar! Bu olay bir sonraki maçta yine Konya'da, Hollanda'ya karşı alınan 3-0' lık çok net bir galibiyetle (2) kendini ispat etmişti. Artık bu bir kuraldı. Milli maçlar Anadolu' da oynanacaktı ama ben bu farkın sebebini merak etmekten kendimi alıkoyamıyordum. Aynı milletten insanlar arasında İstanbul' dan çıkılmasıyla çok büyük bir fark meydana gelmişti ama nasıl? Şunu farketmiştim ki Anadolu' daki milli duygularla kasıp kavrulan insanlar için milli maç uğruna İstanbul' a gitmek çok büyük lükstü ve bu insanlar sadece televizyon başında bu duyguyu yaşıyorlardı. Ta ki 3 Eylül' de Konya' da filizlenen, devamında 24 Mart' ta Antalya' da(3) parlayan, ertesi yılda ise 27 Mart' ta Eskişehir'de(4) alev alev yanan bu ateş Anadolu' yu kasıp kavurana kadar. Artık bu insanlar İstanbul'daki maçlarda televizyon başında yanıp tutuştukları bu sevdayı artık stadyumdan yani futbolun kalbinden destekliyordu. İşte bu yüzden hiçbir futbolcu yuhalanmıyor, doksan dakika aralıksız tezahüratlar oluyordu. Galatasaraylı, Fenerbahçeli, Beşiktaşlı ayrımı kalmaksızın bütünleşen, "Biz Anadolu' yuz, Biz Türk'üz" diyen bir halka bu hediyeyi vermek sanki Afrikalı susuz bir çocuğa bir damacana dolusu su vermek gibiydi. O çocuk ki bu hediyeyi ömrü boyunca unutmaz, bu halk da zannımca bu hediyeyi hiçbir zaman unutmayacak gibi geliyor bana. Futbol bu belli olmaz, belki bu halk da doygunluğa ulaşır gibi bir düşünce de gelmiyor değil aklıma. Lakin bu düşünce Euro 2016 adaylık süreci ve sonrasında yapılan diğer stadyumları (5) da düşününce uçup gidiyor. Sadece Konya, Antalya ve Eskişehir değil; Trabzon, Gaziantep, Adana, Malatya, Kocaeli, Manisa-Akhisar gibi şehirlerde yapılabilecek milli maçlar, bu coşkunun tüm Türkiye' yi sarmasını sağlayarak eskiden İstanbul' da olan doygunluk ve kulüpsel fanatizmin bu şehirlerde de oluşmasını engelleyeceğe benziyor. Son olarak da değinmeden geçemeyeceğim bir unsur var. Bu aşkın devamı için, bu ateşin sönmemesi için milli futbolcularımızın da bu değişime ayak uydurması gerekiyor. Onlar da milli takım içerisinde, tıpkı stadyumlarda olduğu gibi kulüpsel fanatizmden kurtulup sadece ve sadece milli bir bilinçle hareket etmeye başlarlarsa bu olgu 7'den 70'e herkes ile bütünleşecek ve milletçe daha başarılı bir geleceğe yelken açacağız.