-Kral Lear (King Lear, 1:1:51-53)

Her insan kendini sevmelidir değil mi? Peki kendinize duyduğunuz sevgi aşka dönüşürse? O zaman ne yaparsınız? Aşk, bilindiği gibi çok güçlü bir duygudur ve insanı hiç düşünmeyeceği şeyleri yapmaya sürükleyebilir. Ancak insan bu aşkı kendine hissediyorsa bu, içinden çıkılamayacak bir hale gelir doğal olarak. İnsanın kendini sevmesi gerçekten de çok iyi ve önemli bir şeydir fakat bu aşk boyutuna geldiğinde çok sağlıksız bir durum haline gelir. Bir insanın sevgiye ihtiyaç duyması ile bir kişinin kendine aşık olması ne kadar zıt gibi görünse de esasında çok benzer sonuçlar ortaya çıkarır. Bu kişiler için sevgi kavramı çok daha farklıdır. Sevildiğini duymak, sevildiğini hissetmekten daha önemlidir. Günümüzde çok yaygın olan bu durum geçmiş zamanların kralları, firavunları veya sezarlarında da bulunan bir durumdu. Kral Lear'ın en küçük kızını (onu en çok seven kızı olmasına rağmen) ona iltifatlar etmediği için evlatlıktan reddettiği sahneyi biliriz. Bu gerçekten de önemli bir sahnedir, çünkü narsist bir babanın kendi çocuğuna yapabileceği şeylerden birini, belki de en önemlisini, gözler önüne sermiş olur. Dolayısıyla, söyleyebiliriz ki narsisizm sadece kişinin kendisine sorun açacak bir hastalık değil, narsist kişinin çevresindeki herkesi etkileyen ve sorun çıkaran bir hastalıktır. Günümüz çağının narsistleri artık sadece yönetici sıfatındaki aristokratlar(!) değil, üstten alttan ortadan, yani kısacası her sınıftan insanlardır. Profesörlerimizden sınıf arkadaşlarımıza, CEO'lardan çaprazdaki bakkala kadar aklımıza gelebilecek birçok kişide bulunan bir kişilik özelliği olmaya başladı. Sevgi maddeleşmeye, biz de tanrılaşmaya başladık. Toplumsal algı kişisel algıya kaydı, insan kendisinden ve çıkarlarından başka hiçbir şey düşünmemeye başladı. Sevgimizi insanlara yöneltmeye bırakıp, kendimize veya maddelere yöneltmeye başladık. Bu durumun sonucu da günümüz dünyasında kendini açık bir şekilde gösteriyor. Soyutluk ve ruhanilikten, somutluğa ve maddiyata giden yolculuğumuzda, kendimize ve sahip olduklarımız dışında pek bir şeye önem vermeyiz artık. Artık ilişkiler bile artık bir ticaret haline geldi, içindeki tüm maneviyat boşlanmış, yerine birbirine harcama yapılmasını şart koşan bir zihniyet geldi. Maddiyat ve sahiplik insanların gözbebeği olduğu sürece ise kendilerine duyduğu sevgi de yaşadıkları tek sevgi oluyor. Kendilerini asla tanrılaştırmaya çalışmayan, kendilerine aşık olmayan, hatta kendilerini sevemeyen insanlar, kendi benliklerini var olan her şeyin içinde bulundurmaya çalışmayanlar, olmuş olacak her şeyin içinden kendisine pay çıkarma ihtiyacında bulunmaya çalışmayan insanlar hastalıklı insanlar oldu artık. Narsisizm bir hastalık değil, fırsatçılık kötü bir şey kesinlikle değil, paycılık ve çıkarcılık çok iyi şeyler; depresyon, mutsuzluk, mütevazılık ise bir hastalık. "Kendinden ödün vermemek" çok önemli bir şeydir, elbette kim ister ki kendisi kadar değerli bir varlığın, bir başkasının (Elbette bu kişi kendisi olmadığı için gerçekten de değersiz ve anlamsız bir varlıktır.) önünde böyle rezil kepaze duruma düşmesini? Ödün vermeyerek kendi gücümüzü ve "onurumuzu" gözler önüne sermiş oluruz. Toplumdan uzaklaşıp kendimizi severiz. Bunun da yararlı olduğunu söyleyip, anormalin kendini sevmemek olduğunu söyleriz, kendini sevmeyenleri Cem KEYLAN 21601661 psikologlara göndeririz. Peki, kendimize duyduğumuz aşk normal midir? Asıl psikologlara gitmesi gereken bizler değil miyiz? Kendini seven bir insan da mütevazı olmalıdır ve çevresinde gelişenlerin sadece kendi sayesinde olmadığını, dünyanın kendi çevresinde dönmediğini kabullenebilmelidir. Kral Lear'ın narsisizmi onun trajedisi ve sonuna dönüşür. Bir İngiliz Krallığı yıkılır. Peki neden mi yıkılır? Narsist Baba ve çocuklarından dolayı.