Derin Düşünmek

Düşünürken salt gerçeklikte kalarak fikirler ve çözümler üretmek benim için gerekli mi? Ya da düşüncenin üzerine düşünüp mantığa dayalı ve belirli kuralları olan ancak gerçeklik üzerine değil de idealar üzerine oturtulmuş düşünce metotları hayatımın ne kadar içerisinde? Üniversite hayatım akıp giderken, gerçekten düşünülmesi gerekenleri mi düşünüyorum yoksa sınırları çizilmiş bir kafes içerisinde çoğu insanın düşündüklerini mi? Belki de gerçekten düşünülmesi gerekenler, çoğu insanın düşündükleri... Okul başlayalı iki ay oldu ve bu iki ayın nasıl geçtiğini anlamadım bile. Oraya buraya yetişmekten, dersleri idare etmek zorunda olmaktan zamana yetişemedim. Zaman, su gibi aktı resmen. Tam olarak belirtmek gerekirse dünya dönüyor ama ben bu hıza yetişemiyorum. Kafamdakiler yüzünden uyuyamıyorum bile. Özetle sahip olduğum biricik hayatım üzerine düşünecek ve şekillendirecek vakit bile yok. Ayrıca dünyada veya göklerde başka bir hayatımın olmadığı da acı bir gerçek. Anayasa hocamın bahsettiği Sanayi Devrimi sırasında fabrikalarda yedi gün ve günlük on sekiz saat çalışan işçiler gibiyim. Robot gibi çalışıp, robot gibi öğreniyorum. İş hayatında da beyaz yakalı bir işçi olarak robot gibi çalışmaya devam edeceğim. Peki, akıp giden ama aslında son derece önemli olan insan hayatı, insanın onuru ve amacı üzerine yoğun bir şekilde düşünme zamanını ne zaman bulabileceğim. Ki bu konular üzerine gerekli zaman harcarsam, çeşitli fikirler ortaya çıkarabilirim ve bu fikirlerden yola çıkarak sonuçlara ulaşabilirim. Sonuçlar da bana eylemi gerçekleştirebileceğim yolu gösterir. Düşünen adam heykeli, benim için son derece önemlidir. İki sene önce, sıkça düşüncelere daldığım zamanlardan birinde, kendime yukarıdan ve üçüncü bir göz olarak bakmıştım ve pozisyon itibarıyla tam tamına düşünen adam heykeli gibiydim. O sırada fark ettiğim ise; insanın kafasından neler geçerse geçsin; ki bu düşünceler salt gerçeklikte günlük ve basit sorunlara yönelik olabilir veya tam tersine oldukça yoğun bir şekilde düşünceler üzerine düşünülen düşünceler de olabilir, fiziğin temel olduğu dünyamızda benim vücudum(kafam) olarak gözükmektedir. Yani ideaların gerçeklikte yeri yoktur. Ancak eylemin kinetiğini dolduran potansiyel olabilir. O yüzden eyleme dökülememiş idealar, sonuna kadar şişmiş ve daha fazla yeri kalmayan bir balon gibidir. Meta dünyasında yaşadığımızdan, bu ideaların da metaya dönüşmesi gerekir. (Tıpkı benim şu an düşüncelerimi yazmam gibi). Yeri kalmayan balonun daha fazla şişerse patlaması gibi, düşüncelerini eyleme geçiremeyen insan da delirir. Derin düşünmek, diplere inmek, okyanusa dalmak tehlikelidir. Bu açıdan bakıldığında Bilkent'in bana derin düşünmek için fırsat vermemesi güzel. Kafamda yarına yetiştirmem gereken ödevler veya haftaya gireceğim sınavlar olduğu sürece delirmem pek mümkün değil. Ancak depresyona veya bunalıma girebilirim ya da stresli bir hayata sahip olurum. Ancak kafamda sadece derslere ve günlük sorunlara ait yer olması bir nevi okyanusun kıyısında dolaşmak gibi. Derslerle alakalı veya gündelik sorunların, okyanusun diplerini dalıp da boğulmadan çıkarsam, yaşayabileceğim manevi tatmini tam hayatı engellemeye yönelik bir duvardan farkı yok. Benim şu anki düşüncelerim genel olarak kendime yönelik ve faydacı, kendime yarar sağlama amacında. Birkaç sene öncesinde, düşüncelerimi eyleme dökememe sebebiyle yaşadığım çıkmazı müzik ve özellikle gitar ile yarıp geçmiştim. Düşünmenin verdiği ağırlık sırasında boşaltımımı sağlayan müzik bana bir eylem armağan etmişti. Bu armağan hem düşüncelerimi boşaltması yönüyle benim açımdan faydalı hem de ilerleyen zamanlarda benim durumumda olan veya hayatta tutunacak bir dalı kalmayan kimseler için yazacağım kolay öğrenilebilir ve geliştirilebilir gitar metodu ile insanlara faydalı olabilirdi. Düşünerek kendimi bitirmiş ama bu bitirme sayesinde bir sonuca varmıştım. Bu sonuç da eylemimi doğurdu. Bitmiş, umutsuz, baskılanmış bir insan için müzik mükemmel bir sığınaktır. Hele o müziği yaratmak her şeyi unutmaya ve umudu tekrar kazanmaya yarar. Şimdi ise düşündüğüm tek şey derslerimin ve vücudumun iyi olması ki bunun tek nedeni, sosyal çevre(toplum) tarafından kabul edilmem ve sayılmam, para kazanmam, güzel kadınlarla yatmam, hedonist ve bencil isteklerimi yerine getirmem. Belki de hayatın gerçeklerini görünce, düşüncelerden uyanınca böyle olması gerekiyordur... Üniversiteye başlamamla beraber değişen ve çirkinleşen vücudumun ve kafamın içini, vücudumun dışını ve akademik başarımı düzeltmeye çalışarak saklıyorum. Uyuyamamamın sebebi de belki bu. Eskiden uykuya dalarken çaldığım melodileri aklımdan geçirerek uyurdum. Hedonist olmayan, onurlu bir amacım vardı. Şimdi ise sınırları çizilmiş, bencilce ve faydacı düşünceler arasında kıvranıp uyuyamıyorum.