KATIKSIZ AŞK

Ortaokul zamanlarıma denk gelir Nazım Hikmet ile tanışmam. Babamın çok geniş bir kütüphanesi vardır. Sanırım üniversite yıllarından beridir biriktirdiği, özenle sakladığı kitaplar bunlar. O zamanlar en büyük zevkim her defasında yeni bir kitap keşfetmekti. Bir gün Nazım Hikmet kitapları ilgimi çekti. Elime Piraye'ye Mektuplar kitabını aldığımda ne doğru düzgün Nazım Hikmet'i tanıyordum ne de Piraye'nin kim olduğu hakkında bir fikre sahiptim. Nazım Hikmet'i biraz araştırınca ne büyük bir şair olduğunu keşfettim. Tam bir aşk adamı olduğunu gördüm. Sadece bir kez değil defalarcaaşık olmuş bir adam. Yazdıkları yüzünden başı belaya girmiş bir adam. Çok büyük aşklar yaşayan bir adam. Ama şüphesiz ki en büyük aşkı Piraye'yeydi. En güzel şiirlerini Piraye'ye adadı. Nazım Hikmet hapishaneye girdiğinde bu büyük aşk yine aşk dolu mektuplarla doludizgin devam etti. Bir kadın düşünün ki on üç yıl boyunca iki çocuğuyla sevdiği adamı sabırla bekleyen, sevmekten hiç vazgeçmeyen. Bir aşk düşünün, bir aşk ve birbirini deli gibi seven iki insan. Tek iletişim araçları bu mektuplar. Saf aşkı anlatan, dünyada sayılı yapıtlardan. Hatta bana göre bir başyapıt. Özlemi, kocaman bir özlemi anlatan mektuplar. Bu devirde birbirinden uzak ikiinsan iki ay bile ilişkilerini sürdürecek çabayı, özveriyi gösteremezken, koskoca on üç yıl. Sefalet içinde geçen on üç yıl... Nazım'ı hapishanedeyken ayakta tutan şey buydu belki de. Yazmak... Nazım Hikmet gibi bir adam ancak yazarak hayata tutunabilirdi zaten. Nazım hayatı boyunca çok kadın sevdi, onlarca şey yazdı bu kadınlara ama kendisinin de söylediği gibi Piraye'ye yazdığı mektuplar, bu mektuplara eklediği şiirler yazdıklarının en ustası değilse de en yalansızlarıdır. Yalansız, süssüz, sanatsız ama en sahici. Nasıl seviyorsa öyle. Sadece aşk mektupları olarak düşünmeyin bunları. Bir mahkum ve çaresizliğini haykırışı her satırda. Özlemini, umutsuzluğunu, umudunu... Sadece güzel şeyler de söylemedi Piraye'ye bu mektuplarda. Gün geldi ve kendisini hapishanedeyken sık sık ziyarete gelen halasının kızı Münevver'e aşık oldu. Gururlu adamdı, bunu Piraye'ye kendisi söylemeliydi ve öyle de yaptı. Yine bir mektupla her şeyi itiraf etti Piraye'ye. Onca aşk mektubu, özlemin yakıp kavurduğu onca mektuptan sonra böyle bir mektup almak nasıldır kim bilir... Adına onca şiirler yazdığı kadını bir mektupla terk etmek peki?Piraye bozguna uğrar. Nazım pişman olur tabi sonra ve pişmanlığını da mektuplarla dile getirir. Gel der Piraye'ye. Gelmezse kendisini öldüreceğini söyleyecek kadar ileri götürür işi. Piraye dayanamaz ve gider. Her aşk gibi bu aşkın da sonu var elbet. Nazım Hikmet hapishanedeyken açlık grevi sırasında durumu kötüleşir ve hastaneye kaldırılır. Piraye yine yanındadır tabi. Ama hastaneye Münevver'in gelmesiyle Piraye orayı derhal terk eder ve bir daha birbirlerini asla görmezler... Piraye yıllarca kocasını sabırla, aşkla hep beklemiştir. Belki de bu aşkı efsane yapan da aralarındaki bu mesafelerdir. Sürekli özlemek ama söyleyemeyip bunu mektuplara dökmek. Bu aşk bu şekilde bitmeyi hak etmemiştir bana göre. Ama bize bu aşktan geriye öyle güzel mektuplar kaldı ki, insan Nazım'ın hapishanede olmasına biraz da sevinmeden edemiyor. Nazım Hikmet'le ve onun büyük aşkı Piraye'yle tanışmam böyle oldu işte. Ben şiiri bu kitapta mektuplara iliştirilen şiirler sayesinde sevdim ve Nazım Hikmet benim de şiir yazmama vesile oldu. O şiirleri okuduktan sonra şair olmamak ne mümkün zaten?Onun için Nazım Hikmet benim için gerçekten önemlidir ve ben aşkın nasıl bir şey olduğunu bu mektuplar sayesinde öğrendim. Öyle bir aşk ki ne mesafeler, ne kanunlar, ne başka insanlar engel olabilmiştir bana göre. Piraye Nazım'dan sonra bir daha evlenmemiştir ve ne olursa olsun adına böyle büyük bir şair tarafından böyle güzel şiirler, mektuplar yazıldığı için çok şanslıdır. Nazım'a gelince ona böyle şiirler yazdıran bir kadına sahip olabildiği için asıl büyük şansa sahip olan odur.