KESKİN SAYFALAR / DORUK ÖNER

Sanki bir kitap değil okuduğum. Beni sınıyor, sorguluyor. Kendimi de sorgulatıyor bana. Sadece kitap ve ben, gerisi önemsiz... Tek odağım kitap. Ben onu değil de o beni okuyor. Her detayımı kaçırmadan bulup ortaya çıkarıyor. Savunmasız hissediyorum kendimi. Düşüncelerim benden habersiz dökülüyor resmen ortalığa. Düşüncelerim etrafa saçıldıkça daha da odaklanıyorum kitaba. Ben ona odaklandıkça onun da bana daha fazla odaklandığını hissedebiliyorum. O bana daha fazla odaklandıkça da daha derinlere iniyor. En derinlerdeki düşüncelerimi bile rahatlıkla çıkarıp suratıma vurabiliyor. Benimse elim kolum bağlı... Beni sorgulamasını izliyorum. Benliğimi, varoluşumu, hayatımdaki değerlerimi, hayat yolundaki her bir adımımı, çabalarımı, gelecekteki ölümümü... Bu kadar sorgu altında dayanamıyorum. Kendinle yüzleşmek çok ağır geliyor artık. Ne kitabın ne de benim sorularım bitiyor. Soru üstüne soru... Benliğim yoruluyor. Kitap da sorgulamaktan yorulmuşçasına elimden düşüyor. Ara veriyorum okumaya. Kitap da ben de dinleniyoruz biraz. Belki daha az yorgunum peki ama ya sorular? Onları cevaplayacak kadar kendime gelmiş olabilirim ama onları yanıtlayacak kadar hazır mıyım? Kendimi o kadar iyi tanıyor muyum? Hiç zannetmiyorum. Kendi sorularımı bir yana bırakıp kitaba yöneliyorum. Onun sorularına kafa yormaya başlıyorum. O kadar fazla öykü var ki incecik bir kitaba göre. Kaç tane? On beş? Belki de daha fazla. Her öykü, öykülerdeki her bir karakter farklı bir beni sorgulamak için dimdik, hazır olda bekliyor. Benim ise onların karşısında boynum bükük. Bir öyküye başlıyorum. Oradan bir soru. Bir bakıyorum, çevremdeki insanların bakış açılarını görüyorum, empati kurmaya çalışıyorum. Kendi benliğimi bırakıp onların benliğine teslim ediyorum kendimi. Beni bir de başkalarının gözünden görüyorum. Sonra kendime geliyorum ve başka bir öyküye geçiyorum. Bir karakter çıkıyor karşıma. Sorular sormaya başlıyor. Her baktığımı görebiliyor muyum? Her gördüğümü anlamlandırabiliyor muyum? Peki ya hayatın doğruları, onlar gerçek yüzlerini gösteriyor mu, yoksa doğru diye görmeye çalıştığım şeyler yalnızca beni yanılgıya iten birer yansıması mı hayal gücümün, hayatıma? Belki cevaplayabiliyorum, belki cevaplayamıyorum. Doğru mu yanlış mı bilmiyorum cevaplarım. Doğru ve yanlış cevap diye bir ayrım var mı onu bile bilmiyorum. Öyküyle beraber cevaplarımı da bir kenara bırakıp yoluma devam ediyorum. Bir sonraki öyküde çabalarım, uğruna gece gündüz uğraştığım hayallerim geliyor gözümün önüne. Gerçekten hayallerim bunlar mıydı? Yoksa sadece kendimi memnun hissetmek için koyduğum hedefler miydi onlar? Bu kadar çaba sarf ettim, ulaşabildim mi peki hedeflerime? Ulaşabildiysem niye hala buradayım? Dünya sadece insanların hayallerine ulaşmak için geldiği bir yer değil mi? Ulaşamadıysam bu kadar çaba niyeydi? Bu kadar soru içerisinde birden boşluğa düşüyorum. Bu ana kadar bir şeye ulaşamamış gibi hissediyorum kendimi ve bir ümitsizlik kaplıyor içimi. Kitaba devam etme şevkim de kırılıyor biraz. Bu noktadan sonra karşılaşabileceklerim korkutuyor beni. Kısa ve keskin öyküler, anlık yaşadığım yoğun duygular canımı acıtıyor. Biraz rahatlamış hissedip devam ediyorum öykülere. Biraz sonra, belki de bir insanın kişiliğinin en önemli parçası, vicdanım beliriyor karşımda. Ne zaman sorgulayacağını düşünüyorum ve korkuyorum. Sanki suratıma sert bir darbe alacağım ama beni korkutan alacağım darbe değil darbeyi ne zaman alacağım sorusu. Ama düşündüğüm olmuyor. Bir darbe de vicdanımdan almıyorum. Ya vicdanım beklerken hissettiğim korkuyu yeterli buluyor ya da o kadar duyarsızlaştım ki acıya, ben hissedemiyorum yediğim darbeleri. Kitap ilk defa su serpiyor içime. Bir an için bile olsa rahatlıyorum. İçimdeki enkazı bir yana bırakıp mutlu olmaya çalışıyorum ve oluyorum da. İşte bunları hissediyorum Ferit Edgü'nün yazdığı kitabı okurken. Sonra kitabı kapatıyorum ve düşünüyorum. İçimdeki mutlu ve güneşli hava yerini yine fırtınaya bırakıyor. Duyduğum tek şeyse fırtınanın uğultusu ve anlamadığım bir yerden gelen tüyler ürpertici bir "Çığlık".