Ruhun Özlemi: Aşk

Mutluluktan gülücükler saçmayı da, üzüntüden ağlamayı da aşk öğretir insana. Aşk bir kere yakaladı mı, bırakmaz kolay kolay. Önce kalbinize yerleşir ve daha sonra bütün hayatınıza yayılır. Bir duygudan da öte, bir büyüdür aşk. İnsan aşık olunca uyuşur adeta. Siz de bir başka kalpten ya da bir başka ruhtan dolayı gülücükler saçtınız mı etrafa? Peki ya sadece başka bir insan yüzünden saatlerce ağladınız mı? Aynı beden, aynı ruh ve aynı düşüncelerden dolayı insanın hem ağlayabilmesi hem de gülebilmesi garip değil mi? Beni aşk hakkında düşünmeye çeken şey Halil Cibran'ın Aşk Mektupları oldu. Halil Cibran Lübnan'dan yola çıkmış ve dünyanın öbür ucuna, yani Amerika'ya yerleşmiş. Yola çıkarken yanına Lübnan'ın kültürünü de almış ve sanatında bu kültürün izlerine her zaman yer vermiş. Sadece doğduğu toprakların kültürüyle kalmamış, Avrupa'nın önde gelen şairlerinden ve yazarlarından da etkilenmiş Cibran. Aşk Mektupları yirmi yıllık bir aşk hikayesinin yazılı anlatımı olmuş. Halil Cibran'ın Lübnanlı başka bir yazar olan May Ziyade'nin yazılarını görüp, edebi görüşlerini içeren bir mektup kaleme almasıyla başlıyor hikaye. Yirminci yüzyılın ilk Arap kadın şairlerinden olan May Ziyade ve Halil Cibran arasındaki edebi yazışmalar daha sonra dostane mektuplaşmalara yerini bırakır. Başöz2 Aradan geçen tartışmalar ve yanlış anlaşılmalardan sonra da dostane diyalogları aşka dönüşür. Yirmi yıllık aşk serüveni Cibran'ın ölümüyle son bulur. Mektupları okurken Halil Cibran'ın Lübnan'a ve May Ziyade'ye duyduğu özlemi fark etmemek mümkün değil. Bu özlem beni aşk hakkında daha derin düşüncelere sürükledi. Aslında gerçek özlemi ruhumuzun duyduğunu fark ettim. Ruhumuz kendi eşini bulana dek onu özlemekle yetiniyor. Gerçekten ruhumuza bir eş bulduğumuzda ise en doğru aşkın tanımı kalbimizden hayatımıza yansıyor. Özlem duymak, ruh eşimizin bizi bulmasından sonra yok olmuyor, aksine yeni bir boyut kazanıyor. Artık onun yanımızda olmadığı her an yaşanmaz oluyor bizim için. Sanki bize nefes aldıran ciğerlerimizden ziyade ruh eşimizmiş gibi. Her ne kadar bahsettiğim özlem duygusuyla yaşamak zor da olsa; bu duygu bizi güçlendiriyor ve özlediğimiz ruhun değerini bilmemizi sağlıyor. Özlemekten bahsetmişken mesafelerin önemi nedir sizce, söz konusu aşk olunca? Bana sorarsanız en ufak tartışmalardan bile önemsizdir mesafeler. Kabul ediyorum; insan aşık olduğu kişiyi özler uzakta olunca; ama bu özlem çekilmez değildir. Aksine bu özlem insanı hayatta tutar. Mesafelerin önemi olmadan, asıl önemli olan ruhların ne kadar yakın olduğudur. Cibran ve Bayan May gibi dünyanın iki farklı ucundaki insan için aşk; kıtalardan, okyanuslardan ve aşılmaz mesafelerden daha soyuttur. Birlikte yan yana olmanın anlamı dokunmaktansa, kalpte hissetmektir bazen. Aşk somuttan soyuta doğru gittikçe, duyduğumuz özlem de olgunlaşır ve yaşama engel olmaktansa destek olur. Mektuplarda alevlenen aşk soyuta, ben de düşüncelerimin içinde daha da derine giderken aşkın hem zehir hem de panzehir olduğuna karar verdim. İnsan aşık olunca, Cibran gibi dünyanın öbür ucunda bile olsa, yalnızlıklarını ve yaralarını kapatabilir. Yine insan aşık olunca May Ziyade gibi hiç görmediği aşkı uğruna ölmeyi göze alabilir. Aşkın insana ve ruha nasıl etki Başöz3 edeceği belli olmaz. Ruhtan ruha değişir bu duygunun yan etkileri. Her ruh kendi karar verir; aşkın zehrinde tutuşmaya ya da panzehrinde kanatlanmaya. Lübnanlı iki mektup aşığı günümüzde sık rastlanmayan bir hikaye yazmışlar beraber. İnsan bu hikayeyi okudukça; aşkın ne kadar büyük, ruhun da aşka ne kadar aç olduğunun farkına varıyor. Aslında güldüğümüz her anın ve döktüğümüz her gözyaşının arkasında bir yerlerde aşk her zaman var. Ruhumuzun eşini bulmak, aşkı soyuta ve sonsuza taşımak dileğiyle...