"AKIL"LI SEVGİ OLUR MU?

Sevgi, insanın içinde var olan, belli kişilere karşı beslenen, güzel bir yemek yemişçesine mutluluk veren bir duygu. Ancak verdiği mutluluk kadar da ilginç... İnsan kontrol edemiyor onu, kimi seveceğini belirleyemiyor. O sevgiyi yöneten başka bir şey var ve o karar veriyor buna, akılla mantığın tam olarak kontrolünde olan bir iş değil, onların ötesinde. Akıl ile sevgi arasındaki ilişkiyi sorguluyor Ahmet Altan da Bir Hayat Bir Hayata Değer isimli kitabında (s. 40-42). Bu durum da beni şöyle bir fikir oluşturmaya itiyor: Sevginin kaynağı başkadır ama onu akıl ve mantık dahilinde yorumlamaya çalışırsak yapaylaştırırız. Diğer bir deyişle, akıl ve mantık sevginin işine karışırsa, sevgi doğallığını kaybeder. Yani onu kendi o gizemli haline bırakmalıyız fikrini savunuyorum. Ancak insanlar günümüzde -özellikle gençler- "akıllarıyla" seçmeye çalışıyorlar, "mantıklı" bir seçim yaptıklarını düşünüyorlar zengin ve güzel/yakışıklı kişileri sevgili olarak seçerek ve bu da sadece sevginin kısa süreli suni bir şey olmasına neden oluyor. Çoğu yaşıtım birisini sevdiğini iddia ederek sürekli onun ile vakit geçiriyor. Açıkçası, bu durumun yaygınlığı, içimde şöyle bir şüphe oluşturdu: Acaba bu duyguyu yaşıtlarım kadar yaşayamıyorum. Şu yaşıma kadar hiç böyle bir sevgiyi tecrübe etmedim. Fakat bundan daha değerli olduğunu düşündüğüm başka bir şeye ayırmışım belki de beşere duyacağım sevgi payımı: Aileme. Belki de bunu yapmamın asıl sebebi bu sevginin diğerlerinden daha samimi olduğunu düşünmem. Genç yaşlarda aklımı kullanarak sözde erkekliğimi kanıtlamak ve gönül eğlendirmek için- bir kız ile uzun vakitler geçirecek kadar beraber olmak bana yapmacık geliyor. Yani bu türlü kız arkadaş beraberlikleri hoş vakit geçirmek için bir araç olarak görüyorum. Bize ayrılan sevgi payı, yapay bir hoş vakit uğruna araya gidiyor diyebilirim. Ben ise tüm sevgimi aile bireylerime (anneme, babama, abime ve ablama) ayırıyorum. Benim bu sevgimin doğal olduğunu düşünüyorum çünkü onlara duyduğum sevgiyi kendi zihnim vermedi, başka bir şey verdi. Bu şey, bu dürtü, her neyse duyulan sevginin sağlam olmasını ve de yapaylıktan uzak olmasını sağlıyor. Doğal sevginin malzemesi diyebilirim. Ama galiba bu dürtünün ne olduğunu biliyorum: Kalp. Hani özdeşleşmiştir ya aşkla. Her sevgili birbirlerine bu araç yardımıyla aşık olduklarını düşünürler. Ama bazıları bu konuda bir yanılgı içindedirler çünkü sevdikleri kişiyi akıllarıyla seçmiş olabilecekleri için pek de uzun olmaz bu aşk yolculuğu. Ha! Bu arada sevgi payımı aileme ayırdım dedim, ancak bu sakın evlenmeye karşı olduğum anlamına gelmesin. Zamanı gelince ailemden artan yeteri kadar sevgi bulursam- çemberime bir kişi daha ekleyebilirim. Yapmacıklıktan uzak olmasını umduğum ve de aklımı en az kullandığım bir sevgi... Bu sevme işleminde kendimi sadece bir seyirci olarak görüyorum. Bence kalbim birini seçiyor ben de "Hay, hay!" deyip dediğini yapıyorum. Ancak "akıl ve mantık hiç mi işin içerisine girmemeli?" sorusu kafamı kurcalamıyor değil. Yani iç güzellik ve karakterlerin uyuşması diye bahsedilen konu var ya güya çok dikkat etmem gereken. Ya kalbim yanlış kişiyi seçtiyse? Kalbime sonuna kadar güvenmeli miyim? Görünüşe göre çoğu kişi güvenmiyor ve de özellikle evlilik sürecinde akıl yerleştiriyorlar sevginin içine sözde ideal gelin/damat adaylarını bulmak için. Ama ben güvenmek istiyorum. Çünkü akıl ve mantığın karışmadığı sevgilerin ayrı bir yerinin olduğunun farkındayım. Örneğin, aileme duyduğum sevgiyi, mutlak sevgiye aday olarak gösterebilirim. Çünkü o saf, katıksız, aklımın bulaşamadığı, sadece kalbin gösterdiği bir sevgi. Anne ve baba sevgisi de işte bu yüzden farklı kanımca. Ancak diğer türlü sevgili meselelerinde aklımızı kullanma miktarımızın artması sevginin kalitesini düşürebilir. Ama yine de şu sorulara kendimi tatmin eden yanıtlar bulmalıyım: Şimdi kalbim bana bir kızı gösterdi, ama o kızın karakteri ile benimkinin uyuşacağı kesin midir? Yani kalbim bana bunu vaat ediyor mu? Yoksa "Kardeşim ben sadece seni uygun gördüğüm biriyle aşık ederim, gerisi beni ilgilendirmez" mi diyor? Aklımı kullansam muhtemelen birkaç kişiyi elemek zorunda kalacağım şu malum boy, kilo ve iç güzellik meselelerinden ötürü. Peki ya sadece kalbime güvensem o kimi diyorsa onunla birlikte olsam? Sonuçta beni hiçbir zaman yanıltmadı, bunun en büyük örneği aileme duyduğum sevgide bana olan faydası. Niye ihanet etsin ki bana? Zaten hiçbir evlilik-sevgi kusursuz olmaz illa ki problem barındırır ancak tarafların bunu nasıl halledebildikleri önemlidir. Bunun için aklın boşuna harcandığı ideal eş arama mevzusu bana manasız geliyor. Annemle, babamla, kardeşlerimle hiç tartışmıyor muyum sanki. Tabii ki de tartışıyoruz ama o güçlü bağ hiçbir seferinde zedelenmiyor, üstüne üstlük beni onlara daha çok yaklaştırıyor. Bakın, kalbimin gösterdiği yolda nasıl da sevdiğim kişilerle olan problemlerim kolayca halloluyor o kuvvetli bağdan dolayı. Ancak akıl kullanarak -mükemmel, süper- eş arayışına girsem, çıkabilecek miyim belli değil. Yani şu sonucu çıkartabilirim ki: Önemli olan sevilen kişi değil aradaki bağın ne kadar sağlam olduğu, onu seçerken ne kadar akıl kullanırsam bağ o kadar kuvvetsiz olur ancak sadece kalbin bağladığı sevgiler yıkılmaz. İnsanlar ailemizi seçme imkanımız olmadığı için akıl veya kalp gibi bir seçim aracına ihtiyacımız olmadığını düşünebilir. Ancak biz bilinçsizken bebeklikte- bile bu sevgi o kadar sağlam ise bunu akıl yapmış olamaz. Yani kaynağına kalp diyebiliriz. Ancak o sevgiye de sonrasında akıl girerse aileyi terk etme, aileden nefret etme, aileye saygısızlık yapma gibi durumlar meydana gelebilir. Dünya üzerinde hiçbir sistem mutlak değildir, kusursuz diye bir şey yoktur yani. Kusurluluk insanın doğasında var. Bu nedenle sadece kalp ile seçim yapmak, bu mutlak sevgiyi yakalamak pek dünya hayatında mümkün görünmüyor. Ancak bu zamana kadar -belki yaşım çok da büyük olmadığı için- mutlaklığı yakalamış gibi görünüyorum. Ama ne kadar niyetim o yönde olmasa da belki de evlenme çağında- aklımı kullanmak zorunda kalabilirim. Umarım miktarı çok az olur kalbe oranla. Sevgi, benim en tecrübesiz olduğum alan. Ancak barındırdığım sevginin kuvveti, tecrübemin azlığını unutturacak seviyede. Tecrübesiz diyorum ama çevredeki insanların beni böyle gördüğünü düşündüğümden diyorum. Hiç kız arkadaşım olmadı ya hani, sevgiden aşktan anlamıyorumdur muhtemelen onlara göre. Anlamadığım daha iyi ya, o işi kalbime emanet etmişim demek ki. Altan, Ahmet. Bir Hayat Bir Hayata Değer. İstanbul: Everest Yayınları, 2015. Baskı.