YAŞAMAK YA DA YAŞADIĞINI DÜŞÜNMEK

Yaşamak kelimesinin sözlükte on bir farklı anlamı var. En yaygın tanımı canlılığını, hayatını sürdürmek. Peki bizim için yaşamak ne demek? Yaşamak gerçekten de hayatımızı sürdürmek mi? Bence yaşamak demek sadece nefes almak ve hayati fonksiyonları sürdürmek değil. Benim için yaşamak, yaşadığımız evrende bize verilen bu kısa süre içerisinde karşımıza çıkan tüm zorluklara rağmen mutlu olmak için tek bir şansımız varmışcasına hayata sarılmak demek. Tanımı her ne kadar basit gözükse de kaçımızın gerçekten yaşadığının tartışmalı olduğunu düşünüyorum. Çevremdeki insanlara ve kendime baktığımda hepimizin bir koşuşturma içerisinde olduğumuzu ve sürekli bir şeyleri erteleyerek yaşadığımızı görüyorum. Çakıl taşlarıyla dolu hayatımın karmaşasında gerçekten yapmak istediklerimi erteledikten sonra ve nihayet gerçekten yaşamaya fırsat bulabildiğimde çok geç kalmış olmaktan korkuyorum. Şu anda benden yaşça büyük olan insanlar çok genç olduğumu ve önümde yürüyecek uzun bir yol olduğunu söylüyor. Ancak bunun doğru olduğunu düşünmüyorum. Zamanın çok hızlı aktığının ve hep yapmak zorunda bırakıldığım şeyleri yaparak bir başkasının hayatını yaşadığımın farkındayım. Bu zamana kadar verdiğim tüm kararları ve yaptığım her seçimi düşündüğümde aslında neredeyse hiçbirinin benim tarafımdan yapılmadığını görüyorum. Peki kararlarımı ben vermiyorsam kim benim yerime karar veriyor olabilir? Ancak belki de burada sorulması gereken en önemli soru benim yerime kimin karar verdiği değil, benim buna neden seyirci kaldığım olmalı. Cevabı çok basit ama itiraf etmesi zor. Çünkü asıl sebebi korkak ve cesaretsiz olduğum gerçeği. Bu zamana kadar sürdürdüğüm bu saçmalığa bir dur diyemiyorum ve sürekli bahaneler üretiyorum. Eğer şimdi yapmak zorunda olduklarımı yerine getirirsem daha sonra kendi isteklerim için en uygun koşullara sahip olacağımı söylüyorum. İçten içe uygun bir zamanın gelmeyeceğini biliyorum ve içinde bulunduğum bataklıkta her geçen gün daha çok battığımı hissediyorum. Ne zaman bataklıktan çıkacak cesareti bulacağımı düşünmekle birlikte bu kadar korkak olduğum için kendimi suçluyorum ve yapılması gerekenin ne olduğunu sorguluyorum. Ancak yine de bir çıkar yol bulamıyorum. Uzun bir süre önce Black Dog: The Dreams of Paul Nash adlı çizgi romanda keşfettiğim aşağıdaki resmin duygu ve düşüncelerimin en güzel betimi olduğunu ve beni kendim için yaşamanın anlamını kavramaya teşvik ettiğine inanıyorum. Paul Nash isimli bir savaş artistinin çizdiği bu resim, bana hayat her ne kadar dikenlerle dolu bir yol olsa da ve zaman zaman yaralansam da tünelin sonunda bir ışık olduğuna inanmaktan vazgeçmemem gerektiğini düşündürdü. Özellikle resimdeki bazı unsurlar, çevremdeki insanları ve beni çıplak ayaklı figür ile özdeşleştirdi. Benim için resimdeki adamın ayaklarının çıplak olması yaşamın dikenli yollarına karşı savunmasızlığını, sırtının dönük aydınlığa ilerlemesi ise yılmadan umutla hayallerine yürümesini simgeliyor. Aslında dönüp baktığımızda hepimiz zorluklarla dolu bir yolda bu dünyadaki vaktimizin sonuna gelene dek bir şekilde yürüyoruz. Hepimiz Paul Nash'in hayallerindeki kişiyiz. Sadece bazılarımızın odağı daha belirgin, bazılarımızın ise bulanık. İşte ben de o bulanık odaklı olanlardan biriyim. Mutlu bir şekilde yaşamak için kendi yolunu bulmaya çabalayan, dikenler yaralasa da ilerlemeye devam eden bir yolcuyum. Diğerlerinden tek farkım fırtınaya karşı koymak yerine, rüzgarın estiği yöne savrulduğum için umutsuzluğa kapılmış olmam. Ancak içimdeki cılız bir ses her ne kadar savunmasız olsam da umudumu kaybetmediğimi söylüyor. Nihayet bir gün kendim olabilmek için, gerçekten yaşamak için gereken cesareti toplayabileceğimi düşlüyorum. ZEYNEP YAĞMUR GÖKBAYRAK