İNSANLIĞA SERZENİŞ

Bugün sizi insanoğlunun en büyük ve en çarpıcı gerçeğiyle tanıştıracağım. Burada bulunma amacımı bilmiyorum, neden bunları benim söylemem gerekiyor onu da bilmiyorum. Bildiğim tek bir şey var, o da artık bunları içimde tutamıyor oluşum. Kabul etmemiz gereken bir gerçek var. İnsanoğlu olarak kaostan ve acıdan besleniyoruz. Yaşadığımız tüm güzel şeye, sevdiğimiz ve bizi seven insanlara rağmen hiçbir zaman doymuş hissetmiyoruz. Doyumsuzuz. Arsızız. Açız. En önemlisi de benciliz. Bakın çevrenize. Ne görüyorsunuz? Hayır, kendinizden bahsetmiyorum. Ah, bencilliğinizi bir kenara bırakın ve yalvarırım objektif olun. Ne görüyorsunuz? Evet, sizden başka da hayatlar var. Sizden başka da nefes alan canlılar var. Şaşırdınız mı? Tuhaf. Çünkü bunu fark edemiyor oluşunuz çok üzücü. Hakan Bıçakcı'nın Hikayede Büyük Boşluklar Var adlı kitabında bu durumla ilgili bir kalıp var: Son derece sınırlı malumatını dünyada bilinmesi gereken her şey sananların sinir bozucu rahatlığı. O kadar olduğu gibi anlatmış ki bu durumu, kendisiyle bizzat tanışıp tokalaşmak ve tebrik etmek istedim bir an. Sizi suçluyormuş gibi bir üslubum ve tavrım var, farkındayım. Aslında amacım bu değil. Kendimin de dahil olduğu bu durumdan oldukça rahatsızım ve sizlerin de artık idrak etmesi gerektiğine inanıyorum. Bu dünyaya hepimiz yalnız geldik ve yalnız öleceğiz, öyle değil mi? Ben sizin yerinize cevap vereyim, evet. Sevdiklerimiz, ailemiz ve dostlarımız olmasına rağmen hayat denen bu gondolda tek başımıza mücadele vermek zorundayız, onu da kabul ediyorum. Peki bunu yaparken gün geçtikçe bencilleştiğimizin, sıradanlaştığımızın ve en önemlisi de yalnızlaştığımızın farkında mıyız? Ya da şöyle sorayım, artık çevremizde olup bitenlerin önemini yitirdiğini ve her şeyin anlamsızlaştığını görebiliyor muyuz? Bu çok garip bir şey. Kelimelerle ifade edebilmek için üstün bir çaba sarfediyorum gerçekten. Bir örnekle açıklamaya çalışayım. Yanımızda sevdiğimiz biri üzüldüğünde, ağladığında yardımcı olabilmek için elimizden geleni yapıyoruz. Onu üzen ve kıran şeyin ne olduğunu, olayın kaynağını öğrenmeye çalışıyoruz; hatta yetmiyor, o kişiyle beraber biz de üzülüyoruz, savunmaya geçiyoruz. Bu, çok doğal ve insani bir eylem bana kalırsa. Değer verdiğimiz şeylere ve kişilere zarar geldiğinde koruma içgüdüsüyle hareket etmek son derece normal bir şey. Fakat, durum tam tersi olduğunda işler sarpa sarmaya başlıyor. Kahkahalarla gülen birini gördüğümüzde veya sevinçten dört köşe olmuş biriyle karşılaştığımızda bazen bu hal ve hareketlerini garipsiyor, anlam veremiyor; bazen de bencilliğimize yenik düşerek kıskanıyoruz. Farkında olarak, bilinçli yaptığımız bir şey değil belki de. Tamamen içgüdüsel ve dürtüsel. İnsanoğlunun saçma ve garip özelliklerinden yalnızca biri. Ego, bencillik ve buna bağlı olarak kıskançlık. Kaostan ve acıdan besleniyoruz derken bunu kastediyordum. Ağlayan ve acı çeken birinin derdine ortak olabiliyorken, aynı kişinin mutluluğuna ortak olamıyoruz. Çünkü genel olarak dramı ve melankoliyi seviyoruz. Mazoşistlik diyebilir miyiz buna? Acıya şikayetsiz katlanmak. Tam olarak bu. Çok düşünüyorum. İşin içinden çıkabiliyor muyum, orası şüpheli. Kafamı kurcalayan çok fazla şey var ve hepsi demir zincirler gibi birbirine bağlı. İnsanları düşünüyorum, yaptıklarını düşünüyorum, kötülükleri ve iyilikleri düşünüyorum. Sonra bir de kendimi düşünüyorum. Aynada gördüğüm kişiden memnun muyum acaba? İnsanlığa karşı bu kadar eleştiride bulunurken ben doğruyu ve iyiyi yaşatabiliyor muyum? Bencil miyim ben de diğer insanlar gibi? Elbette öyleyim. Acımasızca atıp tuttuğum, tenkit ettiğim insanlardan pek de bir farkım yok. Çünkü bu benim özümde var. Çünkü ben de onlardan biriyim. Çünkü aslında hepimiz aynıyız. Bizi diğerlerinden ayıran pek fazla bir şey yok. Bunun sonu nereye gidiyor? Bir fikrim yok. Olsaydı zaten şuan bunları yazıyor olmazdım. Düşüncelerimde boğuluyor gibi hissediyorum. Ne dediğimi kendim bile anlamıyor olabilirim. Her şey mümkün. "... kendinden de sıkılıyor insan bir süre sonra. İyi anlaşmak yetmiyor bazen" diyor Hakan Bıçakcı. Ne de güzel söylüyor. Dilerim bir gün hepimiz bencilliğimizi fanusumuzun içinde bırakarak diğer balıkların dünyasına, denize döneriz.