Yaşlılığın Suçu

Yaşlanmak... Bir değişik duygu. Ayrı bir tadı var, aynı alkol gibi... İlk yudumda beğenmiyorsun ama bir süre sonra tadının hiçbir önemi kalmıyor senin için. Sevmek için, unutmak için bazı şeylerin üstesinden gelebilmek için içiyorsun, bir gün daha yaşayabilmek için katlanıyorsun, yaşlanmaya. Çünkü yaşamak, sonunu bilmediğin bir yolculuk, yaşlanmak ise o sona biraz daha yaklaşmak. Korkmak... Bilmediğimizden korkmak, gençliğimizden korkmak, gençliğimize ve anılarımıza sımsıkı sarılmak, pişmanlıklarla ve tamamlanmamışlarla dolu anılarımıza... Yaşlanmak o kadar basit ki, sadece uyumak gibi. O kadar korkutucu ki, bir daha uyanamamak gibi. Sanki yaşayan bir ölü gibisin. Nefes alan ciğerlerin, atan bir kalbin var ama yaşayacak bir hayatın ve ruhun yok. Kim olduğunu unutmaya başlıyorsun. Diğerlerinin tabiri ile bunamak... Hoşlanmıyorsun san böyle seslenilmesinden çünkü kabul edemiyorsun bu itirafları. Sen sadece bir varlıksın; yani varsın ama yalnızsın. Kendi yaşlılığında, bunaklığında... Kader deniyor diyorsun buna ama aslında farkındasın kader olmadığının. Sen seçtin belki de böyle yaşlı olmayı... Genç de ölebilirdin. Uzun yaşadın... Belki de sana bahşedilen hayatı son demlerine kadar cıvığını çıkararak da olsa yaşamak istedin. Sonuçta ele bir defa geçiyor nefes alma fırsatı. Yaşlandın, mutsuzsun. Neden ki? Çünkü artık eskisi gibi değilsin. Sen yaşlandığına değil, eskisi gibi olamadığına üzülüyordun sadece. Tıpkı Tarancı'nın dediği gibi: "Şakaklarıma kar mı yağdı ne var? Benim mi Allahım bu çizgili yüz? Ya gözler altındaki mor halkalar?" (Tarancı 202) Sen sadece hep en iyi durumunda ve tavrında olmak istediğin için şu an bu durumdan hoşnut değilsin. Eskidin, eski kafalısın! Onlara göre... Onlar kim ki? Bir gün onlarda senin gibi buruşuk, birer bunak olacaklar. Farkındalar mı? Değiller! Neden mi? Çünkü sen de bu hale dönüşene kadar yolunun böyle şekilleneceğinin farkında değildin. Aslında farkındaydın ama önem vermedin. Sadece o gün bugün değil diye erteledin elindeki her şeyi. Bugününün kıymetini, yarının bilinmezliğini ve geçmişin coşkusunu... Fark edemedin bugüne dek bunaklığını. Ancak başkaları söyleyince fark ettin ama onlar da farklı bir anlamda bunak dediler sana. Sen yaşlanınca bunamadın. Sen genç iken bunaktın. Yaşlanınca gözlerin açıldı aslında hatırlamaya başladın. Genç iken yaşlanacağını hep unuttun. Sanki hep genç kalacakmış gibi davrandın çünkü bunamıştın. Yaşlısın belki ama farkındasın ne olduğunun, artık eski gücünde olmadığının, yalnız kaldığının ve sonunun belli olduğunun... Ölüme daha yakın hissediyorsun, ürpertiyor. Hep önce yaşlılar ölsün, ölüm sırayla gelsin derler. Sen de sıranın sana gelmiş olmasında çok korkuyorsun. Bu seni ürpertiyor. Toprağın altı... Soğuk... Küçük bir oda... Küçücük bir odanın içinde kalacaksın yıllar boyu. O kadar küçük ki hareket edemeyeceksin. Çünkü oda senin boyutların kadar. Üzerinde kat ve kat topraklar; gücün yetmiyor ağırlığı kaldırmaya. Gücün yetmiyor doğrulmaya, ilerlemeye. Soğuk bir odada yalnızsın sonsuza dek. İşte asıl korkutucu yanı bu, sonsuzluk... Ölümün sonsuzluk kavramı ile birleşmesi. Aklın almıyor. Sonsuzluk... Koca bir girdap gibi... Alıyor seni içine. Kaçma gücün bile yok. Çünkü halsiz bırakıyor bu korku seni. Perişansın... İsteksizlik çöküyor üzerine. Kaçamayacağını bildiğin için kaçmak dahi isteyemiyorsun. Suçlamak istiyorsun birilerini, bir şeyleri. Elindeki en güzel malzeme ise yaşlılık. Seni yaratan kişiye isyan edemiyorsun ama onun sana verdiği güzelliğe sırf sonundan korktuğun için isyan ediyorsun. Herkes suçluyor. Sen neden suçlamayasın ki? Yaşlanmazsan sanki ölmeyecekmişsin gibi. Sanki bedenen genç kalsan sonsuza dek yaşayacakmışsın gibi. Sanki ölümüne sebep olan tek şey yaşlılıkmış gibi. İnsansın işte nankörlükte sınır tanıyorsun. İstediğin kadar nefret et, kork, isyan et. Ya yaşlanıp öleceksin ya da başka bir şekilde ama yine de öleceksin işte...