GİTMEK NE KADAR KOLAY?

Okulda ikinci dönemin de gelmesiyle aklımı kurcalayan ve bir süre daha kurcalamaya devam edecek soru tekrar gün yüzüne çıkıyor. Ben ileride ne yapacağım? Öğrenim süresince tek bir amacım vardı. O da belliydi zaten, mezun olmak. Hayatıma bir yön çizeceğim, geri kalan hayatımın nasıl olacağına karar vereceğim son dönemeçteyim. Dönüşü kolay olmayacak bir yol ayrımına yaklaşıyorum. Hayatım konusunda herhangi bir şeye karar verirken tüm ayrıntıları, tüm olasılıkları düşünürüm ki ilerde hiç pişmanlığım olmasın ve 'keşke'ler uzak olsun dudaklarımdan ve zihnimden. Her şeyi düşündüm ama bu sefer bir çıkış yolu bulamadım. Ya doğduğum büyüdüğüm Ankara'mda sevdiklerimle kalıp mutsuz olacağım bir işte çalışacağım ya da hayalimdeki işi başka bir şehirde her şeyden ve herkesten uzakta arayacağım. Kolay mı gidebilmek? Kolay mı onca kişiyi ve yılları ardımda bırakabilmek? Şimdi kalkıp, her şeyi geride bırakıp, hayalimdeki işi yapmak için gitmeli miyim? O cesareti ve gücü kendimde bulabilir miyim? Yola beraber çıktıklarımı, gözümü açtığım andan beri yanımda olanları bırakıp, yeni bir yol çizmeye, o yola yeni birilerini dahil etmeye hazır mıyım? Elimdeki uçak biletinde yazan kalkış saatine bakıyorum tekrar. Eğer vazgeçmezsem son günüm, son gecem, son 24 saatim bu şehirde. Stefan Zweig'ın Bir Kadının Yaşamından 24 Saat adlı kitabı bir kadının daha 24 saattir tanıdığı bir adamın peşinden geride çocuklarını ve eşini bırakıp gidişinden hareketle başka bir kadının yine 24 saatte hayatını ne denli değiştirebildiğini anlatıyor. Sadece 24 saatte kadınların hayatı geri dönüşü olmaz bir yola giriyor ve artık her şey çok farklı devam ediyor. Düşünüyorum, 24 saatte hayatımı bu denli değiştirebilir miyim? Hayatın ne getireceği konusunda bir kesinlik olmadığı, her an her şeyin olabileceği yönünde şüphem yok zaten. Ama kendi kararımla durduk yere bu şekilde bir karar alabilir miyim bilmiyorum. Belki de en iyisi anlık karar vermektir; zira içinde bulunduğum yol çıkmaza girdi. Beklenen saat geldiğinde, hayatımı şekillendirmem gerektiğinde bu kadınlar kadar cesur olabilir miyim acaba? Belki de onlar kadar tutkulu değilimdir. Hayatımı bir anda değiştirmeme yetecek ve her şeyi arkamda bırakacak tutku bende yoktur belki. Kim bilir, o an geldiğinde sahip olabilirim bu cesarete. Hayat ne garip, bizi neyin beklediğinden habersiz yaşıyoruz. Bugün varız, yarın yok olacağız belki ve bir seçim yapmamıza bile gerek kalmayacak. Ama bir şeyi hala aklım almıyor, okuduğum bu kitapta kadın 24 saat tanıdığı biriyle gidiyor, çocuklarını ve eşini terk ediyordu. Tamam eşini sevmez ve bırakabilirsin bir adam için. Ama çocuklarını bırakmaya yürek nasıl dayanır? Aşkların en büyüğü olsun gerekirse, çocuk bırakılamaz. Kadınlık, annelik ve insanlık sıfatları yakışır mı bu harekete. Büyük konuşmak istemiyorum, lakin bir adam için hele ki 24 saattir tanıdığım biri için çocuklarımı bırakamam ben. İstersem içinde öldüğüm bir hayatı yaşayayım, onlar bana nefes ve su olurlar. Tutku ne denli büyük olursa olsun, bana yaptırabilecekleri konusunda sınırları var, geride bırakabileceklerim konusunda belli bir yeri var. Kadınlar her şeyi planlayarak ve düşünerek hareket ederler; erkekler kadar fevri hareket edemezler. En basit şeyleri, en küçük planları ileriyi düşünerek harekete geçirirler, bir kararı bile başkalarına da danışarak çok yönlü düşünme sonucu verirler. Yarın ne giyeceğimizi bilmesek de kafamızda hazırdır önümüzdeki 5 yılın planı. Ama tutku esir aldığında kadının beynini ve kalbini birçok şeyi yapabilir kadın, o güç onda vardır. Cesurdur kadın, akıllıdır. Ama bir o kadar da duygusaldır, inatçıdır, değişmez kuralları vardır. Şahsi kanaatim gerçek bir kadın tutku ne denli büyük olursa olsun, ne denli sarmış olursa olsun kendisini yine de çizilmiş sınırlarının ötesine geçemez. Kendisi için değerli olanı kolay terk edemez ama değerlisi için her şeyi yapabilir. Kendi için değerli olan yargılar büyüktür tüm tutkulardan. Çünkü onlar için yaşar bir kadın. Hayatını onlar için adar. En büyük tutku gelsin, en büyük aşk gelsin gidemez bir kadın. Giderse de ya aslında geri kalanları hiç sevmemiştir ya da ömür boyu acısını çekecektir.