Kendini, Kendi İçinde Bulmak

Ne gündü ama, hem çok düşünmüş hem çok dinlemiş hem de çok yürümüştü. Adeta ayakları ağrıyordu ama çok güzel ayrılmışlardı Yakup 'Bey' ile. Yakup 'Bey'... Hala aralarında samimiyeti kuramadıklarını fark etti bir anda. Ona göre samimiyet ilk isim ile hitap etmekti çünkü. Sonra bir an durdu ve Yakup Bey'in neden böyle davrandığını fark etti. Emekli profösör, belki de eski hocalık yıllarını özlemişti. Kendi okuduğu üniverisitede de hocalar öğrencilere böyle saygılı bir şekilde hitap etmez miydi? Evet evet, kesinlikle bu yüzdendi. Bunları düşünürken apartmanın kapısından giriyordu ve kızdı kendine. Düşünmesi gereken, kafa patlatması gereken daha ehemmiyetli konular vardı, sonuçta bir gün boyunca sürekli yeni şeyler duymuş ve öğrenmişti. Ayrıca bu konular "Sürüngenlerin Yaşamı", "Kahve Türleri" gibi basit konular değildi. Daha felsefi ve daha ağır konulardı. Kendisi bile ne üzerine konuştuklarını tam olarak hatırlamıyordu, sadece aklında birkaç başlık ve Yakup Bey'in söylediği bir söz kalmıştı. Eve girdi, ve hemen bir çay koydu. O kaynarken gitti üzerini değiştirdi, çantasını boşalttı. "Günlük işler işte" diye düşündü. Tam çayı demlemeye giderken bir ödevini hatırladı ama yapmak istemedi. Tek yapmak istediği, eline bir bardak çay alıp günün muhakemesini yapmaktı. Bu istediği o kadar kuvvetliydi ki ne ara eline çayını aldığını ve memleketten getirdiği minderlerle hazırladığı şark köşesine oturduğunu hatırlamadı bile. Oturur oturmaz da aklına Yakup Bey'in söylediği "Kurallara göre değil, değerlere göre yaşa" sözü aklına geldi ve düşünmeye başladı. Kaya, 2 Acaba bu şark köşesini sevmesi ona yetiştiği kültürden mi miras kalmıştı yoksa sadece rahat diye mi seviyordu? Bu düşünceyi önemsedi. Çayından bir yudum aldıktan sonra devam etti, bu sevgi onu herkes gibi sıradan biri yapıyor muydu? Sıradan, herkes gibi veya Yakup Bey'in tabiriyle "Kültür Robotu" yapıyor muydu? Başka biri olsa, "Ne düşündün bir minderi be kardeşim!" derdi diye aklından geçirdi ve bundan mutlu oldu! Çünkü önceki Timur olsa "Başkaları ne der?" diye düşünmekten, "Kültür Robotu" gibi bir fikri aklına bile getir(e)mezdi. Bir an kendi kendine gülümsediğini fark etti ve Yakup Bey'e olan minnet duygusu arttı. Bunu düşünür düşünmez olduğu yerde sıçradı, az daha çayını dökecekti! Kendinden ve aklından korkmaya başladı, şimdi de "Yakup Bey'in Robotu" mu oluyorum diye düşündü. Fark etti ki eve geldiğinden beri aklından geçirdikleri kendi düşünceleri değildi. Önceden, yetiştiği toplumun fikir, düşünce ve değerlerini taşıyordu. Kabul etmişti, öncekiler 'hastalıklı' düşüncelerdi. Şimdi ise sorgusuz sualsiz Yakup Bey'in kendisine verdiği düşünceleri sahiplenmişti. Önceki halinden ne farkı kalmıştı, ikisinde de empoze edilen fikir ve düşüncelere olan bağlılık vardı. Yine de Yakup Bey'in düşüncelerini bırakmak istemedi, çünkü onun düşünceleri kendisine yeni bir vizyon katmış, hayat görüşünü değiştirmişti. En iyisi her buluşmadan sonra Yakup Bey'in düşünceleri ile kendi görüşlerini harmanlamalı ve ortaya yepyeni, özgün bir düşünce çıkarmaktı. Ancak bu şekilde kendi kişiliğini, karakterini koruyabilirdi. Eğer bunu yapmazsa müritlerden ne farkı kalırdı ki? Bütün bunlar üzerine bugün konuştukları yeni bir görüş (konsept) aklına geldi. "Yaşamı özgürce kucaklamak", üç kelimelik ama derin anlamlı bir cümle, diye düşündü ve tam olarak aradığı Kaya, 3 düşüncenin bu olduğunu fark etti Timur. Eğer yaşamı özgürce kucaklamak istiyorsa, önce kendini, kendi içinde bulmalıydı, başkalarının veya başka şeylerin içinde değil. Bunun için çok çaba sarfetmeye karar verdi. Çünkü bu çaba hem kişiliğini şekillendirmesine yardımcı olacak hem de düşünce sistemini daha iyi analiz etmesine fayda sağlayacaktı. Bir an çayının soğuduğu aklına geldi, en iyisi kalkıp tazelemekti.