SÖNÜK YILDIZLAR

Sabahlardan bir sabah yine. Ama bu seferki erken bir sabah. Simitçi Fikret Abi'nin naralarıyla uyanıyorum çünkü. Bu, sabahın erken saatlerinde olduğumuzu gösteriyor. Gözümü açar açmaz güne dair düşünceler gece boyunca kafamın içindeymişçesine zihnimde beliriyor. Mümtaz Bey'in istediği mallar ya bugün de gelmezse? İki aydır adamı bir şekilde oyalıyorum ama bu sefer yapamayacağım galiba. Adam da haklı nihayetinde. Siparişini vereli kaç hafta olmuş hala bekliyor. Onun da teslim etmesi gereken ürünleri var, hesap vermesi gereken müşterileri... Ay sonuna da yaklaşıyoruz, bir iki güne kalmaz Firuzan Hanım da kirasını istemeye gelir elbet. Gelir dikilir dükkanın kapısına can almaya gelmiş Azrail gibi her ay aynı gün aynı saatte. Yahu insaf be! Kaçmıyoruz değil mi yani. Küçücük mahalle, aşina birilerine rastlamadan adım atmak namümkün. Mesut'a da bisiklet alacağıma söz verdim bu ay. Mahallede akranları bisiklet yarışı yaparlarken çok canı çekiyor garibimin. Yaşı da oldu baya zaten, artık bir bisiklet şart yiğidime. Bakkal Şükrü Amca ile mahallemizin şen kasabı Muzaffer Abi'ye olan aylık borçları da unutmadan versem iyi olacak. Her sabah dükkanlarının önünden geçerken yüz yüze bakıyoruz, ayıp olacak yoksa. Onlar da aile geçindiriyorlar neticede. Allah'ım sen yardım et de bu ayı da sağ salim çıkaralım inşallah. "Ferideee! Uyan artık hadi. Kahvaltı için bir şeyler koy da işe gideyim." Feride'm de kaç zamandır dikiş dikiyor. Çocuğun ihtiyaçlarını karşılayayım diye ne üstüne başına yeni bir şeyler alıyor ne de dikişi aksatıyor. Canla başla çalışıyor o da benim gibi. Ama iyi kızdır Feride'm. Bir gün olsun yakınmamıştır hiçbir şeyden. Çok sever beni. Askere gittiğimde yazdığı o güzelim duygulu, göz yaşlarıyla ıslanmış mektuplarını unutamam hiçbir zaman. Her sabahki o sıcacık gülümsemesi olmasa günler zulüm olurdu bana. En büyük desteğim , o bilmese de, her sabahki bu tebessüm aslında. Aslanımın da üstü açılmış yine. Ama mışıl mışıl uyuyor. Çok zeki imiş hocası öyle diyor. "Kafası basıyor bu çocuğun, sakın ha bir gaflete düşüp de okumasına mani olmayın Faruk Bey." demişti geçen ayki veli toplantısında. Hoca da biliyor tabii durumumuzu ya ondan galiba. Kahvaltımı yapıp Feride'min samimi busesini alıp çıkıyorum kapıdan. Yavaşça kapıyorum lakin kapıyı, Firuzan Hanım uyanır da Feride'min kafasını yer akşama kadar laflarıyla yine diye. Her günkü sıkıntılı saatler yine başlıyor. Annemin çocukken bana en çok söylediği nasihat geliyor yine her sabahki gibi aklıma: 'Gün ola hayrola oğul'. "Yıllardır temiz tutmaktan, gönül almaktan yorulmadım değil. Şeytan diyor çek kapıyı ya da ne bileyim evdeki bütün patlıcanları kızart gitsin, düşünme." diyor Tomris Uyar İpek ve Bakır'da. Faruk Bey gibileri böyle geçirebilirler içlerinden artık canlarına tak ettiği zamanlarda. Ama yapmazlar tabii ki. "Durup dururken şimdi şu kapıyı çekemem, şu köfteleri taş çatlasa çöpe atamam değil mi?" dediği gibi yazarın. Küçük ama sıcacık ruhlu, köklerini sevgiden alan aileler hayatta her türlü zorluğa göğüs gererler çünkü. Sevgileri yeter onlara her ne kadar kara kara düşünerek geçse de ömürleri. Faruk Bey de bu tarz bir ailenin direği işte. Aslına bakarsanız nice Faruk Beyler var etrafımızda. Şehrin ücra dediğimiz mahallelerinde geçim derdi ile yaşayan, eşinin, oğlunun, kızının istediği bir şeyi alabilmek için canla başla çalışan nice Faruk Beyler, aileyi çekip çeviren nice Feride Hanımlar... Yoksul ama samimi hayatlarında sevdikleri insanların desteğiyle hayata sıkı sıkı tutunmuş koca yürekli insanlar... Parıltısını hayatın alıp götürdüğü sönük yıldızlar... Bazıları içinse hayat sevgiliden, aşktan ibarettir. Sevgiliye ulaşamama, muradına erememe üzüntüsü sarar insanı. Nevin ile Nuri gibi tıpkı İpek ve Bakır'daki bir öyküsünde Tomris Uyar'ın. Yıllar sonra bile hatırından çıkmaz çünkü bıçak gibi saplanmıştır yüreğine. Bıçağı çıkarsan bile kesiği daima hatırlatır sana geçmişi. Dinmez hiç sızısı, acısı. Mazi kalbinde yara olur böyleleri için. Aslında İpek ve Bakır'daki samimi, doğal ve sıradan insanlar yaşamın her yerinde vardır daima. Gören gözler bilir bunu ama sadece. Onlar 'bakır'dırlar bana göre. Zor yaşarlar, zora alışırlar çünkü. Bakır gibi sert ve dayanıklı olmazlarsa hayatın sonu erken gelir. Refah bir yaşam içinde, sözde sıkıntılarla hayatını sürdüren 'ipek' olamazlar hiçbir zaman. Hayat bazen çok yorar insanı, dokunsalar ağlayacak hale getirir. Ama dokunmaz kimse sana. Öylece kala kalırsın. Kocaman bir taş gibi oturur yüreğine ağlayamamak. Çaresizlik daha da koyar insana. Ama ömür bu ya, akar gider ırmak misali hiç bakmadan ne haldesin diye sana. Güneş bir batar, bir doğar göz açıp kapayıncaya kadar. Tomris Uyar'ın da dediği gibi "Demin köşe başında iki rüzgar çakıştı. Gün döndü". Burak MANDIRA