Aşk, Dostluk ve Bizim Büyük Çaresizliğimiz

Hayat dostlarımızla paylaştığımız sürece güzel, öyle ki bir süre sonra en yakın arkadaşlarımıza danışmadan neyin doğru neyin yanlış olduğunu ayırt bile edemez oluyoruz. Hayata bir de onların gözünden bakmak istiyoruz. Dostlarımız yanımızda değilken bile onlar burada olsaydı ne söylerlerdi diye düşünmekten kendimizi alamıyoruz. Bizim Büyük Çaresizliğimiz'de Çetin ile Ender'in dostluğu da tam olarak böyle bir dostluk bana sorarsanız. Dostluklar ilerledikçe, iki arkadaş arasındaki içtenlik arttıkça aklınızdan geçen her şeyi konuşur olursunuz bir yerde: eğer günün birinde aynı insanı severseniz ne yapacağınız dahil. Fakat, konuşulanları gerçeğe uyarlamak sanıldığı kadar kolay olmuyor. Yine de hem Çetin hem de Ender yaşadıkları duygusal karmaşaya, Nihal'e duydukları derin aşka rağmen birbirleriyle olan dostluklarından hiçbir şey kaybetmiyorlar. Bu duruma çok hayran kaldım. Günün birinde benzeri bir durumla karşılaşırsam aynı olgunluğu gösterebilmek isterim. Nihal'e gelirsek yani bütün bu karmaşanın kaynağına, bütün o masum ve korunmaya muhtaç tavırlarına rağmen hiçbir zaman samimi bulamadığım bir karakter oldu benim için. Evet, yaşadığı her şey çok zor ve ağırdı ama bütün bunlara karşın Çetin ve Ender'in ona olan ilgisinden habersiz olduğunu hiç sanmıyorum. Hatta Bora'yla aralarında geçen her tatsızlıkta bu ilgiyi kendisini daha iyi Özcan 2 hissetmek için kullandığını düşünüyorum ve bu benim gözümde acımasızlıktan başka birşey değil. Sırf kendini daha iyi hissetmek için iki insanın iç dengesini feda etmesi ve bunu yaparken içinde bulunduğu zor durumu kullanması sinsilik değil de nedir? Bu sadece Nihal için düşündüğüm bir şey de değil üstelik. Kendi çevremde de benzer şekilde davranan kızları görünce aynı şeyleri düşünüyorum. Birinin duygularıyla oynamak, ona yapılabilecek en büyük kötülüklerden biri bence. İnsanlar birbirlerinin duygularına karşı daha anlayışlı, daha duyarlı olmalı. İnsan sevdikleri için pek çok şeyi seve seve yapabilir ama bu , sevilen insanın bu durumdan faydalanmasını, karşısındaki insanın çaresizliğini kullanmasını gerektirmez. Tamam, belki başlangıçta Çetin ve Ender'i etkilemek için özellikle çabalamadı fakat onların ilgisini fark eder etmez daha dikkatli davranmaya başlamalıydı. Onlara "abi" diye hitap etmekten vazgeçmemeliydi bir anda. Bora'ya olan hislerinden de daha erken bahsedebilirdi. En azından ben Nihal'in yerinde olsaydım böyle yapardım. İnsan olarak ne kadar az şeyi etkileyebildiğimizi yaşarken değil de üzerinde düşünürken fark edebiliyoruz ancak. Ne yaşayabileceklerimizi, ne de zaaflarımızı seçebiliyoruz. Başka insanların duygularını da etkileyemiyoruz çoğu zaman. En büyük çaresizliğimiz ise zamana karşı bence. Yaşlanmaya, geçmişte kalmaya karşı koyamıyoruz. Ben bile daha yirmi yaşımı bitirmemiş olmama rağmen gelecekten korkuyorum. Bilinmezlikten de değil, geçmişe bakıp yapamadıklarım için pişman olmaktan daha da kötüsü sürekli geçmişi özlemekten korkuyorum. Tıpkı Çetin ve Ender'in sürekli birlikte geçirdikleri çocuklarını özlemeleri gibi. Hatta gençlik hayallerini gerçekleştirip aynı eve çıkmaları da bu özlemin sonucu olarak yorumlanabilir. Çetin ve Ender'in bir diğer çaresizliği ise Nihal'in duygularına etki edememeleri. Duygularına etki etmeyi geçtim, onun hayatına etkileri bile çok kısıtlıydı. Özellikle de Nihal'in onların hayatını nasıl etkilediği düşüldüğünde. Benzer şeyleri yaşadığımda ne kadar üzüldüğümü hatırlayıp bir kere daha üzüldüm kitabı okurken. Eğer Çetin'le konuşabilseydim, haddimi aşmış olurdum belki ama ona Ender'e karşı çok daha açık olmasını tavsiye ederdim. Ender'e ne kadar değer verdiği her hareketinden belli ama duygularını ifade etmek konusunda yeterince rahat değil. O yüzden ona derdim ki "Bak Çetin, biliyorsun Ender'in çok hassas bir mizacı var. Bu yüzden ona karşı çok net ve suçlayıcı konuşmaktansa veya daha kötüsü havada sis gibi asılı duran Nihal meselesini yok saymaktansa oturup açık açık konuşsanız olmaz mı?" Nihal Amerika'ya gittikten sonra bütün bunların bir önemi kalmadı belki de ama birbirlerine karşı daha şeffaf olsalardı, özellikle Çetin sıra bu konuya geldiğinde Ender'le arasına duvar örmeseydi, bu olaydan daha az yıpranmış bir biçimde devam edebilirlerdi hayatlarına. Gözde ÖZCAN Özcan 3