KÖTÜ ÇOCUK

Sherlock Holmes yıllardır her kuşaktan kendine hayran kitlesi ve takipçi oluşturabilen, defalarca filmleri, dizileri çekilmiş, kitapları yazılmış ikonik bir karakter. Özellikle de benim gibi cinayet polisiye kitabından başka kitaplardan zevk almayanlar için. Yıllardır bu eserler hep kütüphanemin en güzel yerinde, sanki bir şaheseri koruyormuşçasına saklanır. Şimdi de en güncel, en yenisini eklendi kütüphaneme başka bir yazarın kaleminden: ''Anton Horowitz ''Moriarty'''' Benim için Sherlock'u diğer kitaplardan ayıran en özelliği diğer cinayet kitaplarının aksine romanda kendimden parçalar bulabilmem. Oysaki uzaktan bakınca normal bir insana en uzak karakter Sherlock. Kendisini tanımlama biçiminden de bunu anlayabiliyoruz zaten: ''Yüksek işlevli sosyopat''. Peki nasıl oluyor da bu kadar büyük bir kitleye kendini okutturuyor bu sosyopat? Günlük yaşantımızda hep ''hasta'' diye nitelendirdiğimiz, yaklaşmaya korktuğumuz kişiler değil mi bu insanlar? İşte karakter işlenişinin mükemmelliği de burada çıkıyor. Bir nevi ''Kötü çocuk'' sevdası bunlarla başlıyor. Kaba, eleştirel, sevgisiz, yakınlarının bile zaman zaman ona karşı nefretle sevgi arasında kaldığı ve kafayı suç bulmacalarıyla bozmuş biri var karşımızda. Hayatımızda ne kadar tutarız böyle birini? Açıkçası ben belki bir hafta, en çok iki. Aslında kitaptaki halk da istemiyor. Bu yüzden yalnızlaşıyor Sherlock ama benim için onu bize bu kadar yakın yapan da bu. Sherlock öyle bir karakter ki sizin kendinizde sevmediğiniz özelliklerinizi alıp onu bir ayıraç haline getiriyor ve herkesin kendi içinde yatan bir ''zeki'' olduğuna inanıyor. İşte bu da insana kendini eksiklikleriyle mükemmel hissettiriyor. Büyük kitleleri peşine alan, kitaptaki bir diğer kötü çocuğumuz ise Moriarty. Ben hep asıl başarının Moriarty'den kaynaklandığına inanmışımdır. Tabii ki Sherlock'u küçümsemek kimsenin haddine değil fakat hiçbir cinayet romanında, filminde, dergisinde katili sevmiş miydiniz? Hiç onların kötü ve kin dolu olmaktan başka özelliklerini okumuş muydunuz? İşte bu kitap bunu sağlıyor bize. İşin komik yanı insanların onda da kendini bulabiliyor olması! Evet, katille kendinizi bağdaştırdığınız zamanlar oluyor Meltem Lübe Yaşaran kitapta. Hatta itiraf etmek gerekirse onun kazanmasını istediğiniz anlar da... Anton Horowitz'in Moriarty kitabı benim kötü karakterlere olan bakış açımı değiştirdi. Farkında olmadan dizilerdeki, filmlerdeki kötü karakterleri daha dikkatli incelemeye başlamıştım. Sanki hep onların hikayesi daha ilginç, daha heyecanlıydı. Bir süre sonra onları anlamaya başladım çünkü her zaman onları bu konuma getiren bir geçmişleri oluyordu. Mesela almak istedikleri bir intikam ya da sağlamak istedikleri bir adalet için bu kadar kötü hale geliyorlardı. Daha sonraları bir baktım ben hep kötünün tarafında oluyorum, o kazansın istiyorum. Artık açık bir şekilde kötülerin tarafındayım! Bu kötülere olan ilgim daha sonraları gerçek hayata da taşınmaya başladı. Gerçek hayattaki seri katilleri ya da kötü diye nitelendirdiklerimizim hayat hikayelerini incelemeye başladım. İlginç bir şekilde çoğunun da psikolojik bir hastalık geçmişi oluyordu. Yargılamadan, anlamaya çalışarak bu hastalıkları okuduğunuzda hep başka insanların bu kötüleri, kötü yaptıklarını görüyorsunuz. Benim için sevgiye muhtaç, yardıma ihtiyaç duyan insanlara dönüştüler. Moriarty ise Sherlock'un zekasının herkes tarafından bilinmesini kıskanan ve kendi yeteneklerinin ortaya çıkmasını sağlamak için elinden geleni yapan bir matematik profesörüdür. Sherlock ve Moriarty benim için hep ayrı yerleri olan iki muhteşem sosyopat olarak kalacaklar. En güncel Sherlock kitabı olan ''Moriarty'' bir kez daha Moriarty'nin suç zekasının üstünlüğünü ve Sherlock'un sorun çözme yöntemlerinin anlamlı karmaşıklığını başka dedektifler üstünden gösterebilmiş çok başarılı bir kitap olduğunu düşünüyorum ve yine sezon arasında olan Sherlock'u beklerken kendisinden bu kitabın devamını heyecanla bekliyorum.