Her Köye Ağalık mı, Bir Ülkeye Krallık mı?

Bazen üniversiteye girmek için neden bu kadar efor sarf ettiğimi düşünüyorum. Bu düşüncelerim; ailemin bana aşıladığı, teoride başarılı olmayan, fakat pratikte başarıya doğru giden "adam olma" kavramı ile kesişiyor. Sadece ülkemizin değil, dünyanın her yerinde derslerin tek başarı göstergesi olduğu düşüncesi aldı başını gidiyor. Ne zaman kamera karşısında bir sporcu görsek dil bilgisi ile olan sıkıntılarına dem vururuz, konuşmasında sıkıntı bulamazsak, "De rslerden kaytardı, anca sporcu olabilecekti." gibi söylemler ile söz konusu kişiyi küçük düşürmeye çalışırız. Halbuki bu olay sporcunun yetersizliği değil, seçimleridir. Bu konuda insanları "The Sims" adlı eteceğimiz insanları oluştuturken hayat simülasyonu oyununa benzetiyorum. Oyunda yön eğilimlerine belirli puanlar vermemiz isteniyor. Belirli bir miktarda olan puanlar insanın eğilimlerini belirliyor, dengeli ya da baskın yönlerinin olup olmadığını... Gerçek hayatta da aynı olay mevcut. İnsan, hayatını yönlendirip puanlarını dağıtıyor ve yaşamı buna göre şekilleniyor. Sporcu, bütün puanlarını spora yatırmışsa bundan dolayı onu suçlamamamız gerekiyor. Bunun tek suçlusu toplumun yanlış şekilde evrilmiş başarı algısıdır. Başarı denen kavram sadece masa başında günlerimizi verip, kafamıza bilmeyi istediğimiz ya da istemediğimiz - - bütün gerekli bilgileri sokmak ise böyle kavram olmaz olsun. Tek istediğim, insanların başarı kavramlarına -her ne kadar saygı ile yaklaşılması. onlar için ters olursa olsun- tabii ki bana da ne olmak istediğimi sordular. Başta bunun cevabı küçük bir Küçükken çocukluk hevesi olan "futbolcu" oldu, sonra ise "basketbolcu". Tabii ki bunlar "adam olma" kavramından önceydi. Sonra bir baktım, "sözde mühendis" olmaya başlamışım. Sözde mühendis olmak için çalışıyor, çalışmalarımı yakınlarıma anlatıyordum. Nedendi peki? Tebriklerini almak için mi, yoksa bir şey başardığımı göstermek için mi? Yakın zamanda ikisinin de asıl neden olmadığını fark ettim. Temel neden, kendimi başarı olarak adlandırılan yanlışlığın içerisinde olduğuma inandırmaktı. Evet, bu bir kendimi rahatlatma eylemiydi. İçimde baskılanan hayaller, hiçbir zaman ortaya çıkamayacak şekilde rafa kaldırıldığında kendimi dışa vurma şeklim böyle olmuştu. Aygün 2 Lise yıllarımda, çoğu gece başımı yastığa koyduğumda kendimi basketbolcu olarak hayal ediyordum. Takımım ile kupalar aldığımı görüp Türkiye'nin en iyi takımlarına karşı oynamaya başladıkça basketbolculuğu damarlarımda hissediyordum. Gerçekçi bir hayal olmasa da dünyanın etbol liginde oynamayı istemek en doğal hakkımdı. Buna uygun olmasam bile istemek en iyi bask çok doğaldı çünkü kendimi dağın tepesinde hayal etmeden tırmanmaya başlayamazdım. İşler ciddileştikçe okulumdan vakit çalmaya başlıyordum ve her aile gibi benim ailemin de te pkisiz kalması uzun sürmedi. "Basketbol hobin olabilir ama ders istesen de hobin olamaz." gibi cümleleri işittikçe tırmandığım dağın her yanının buz tuttuğu ve kayıp dibe yuvarlanmaya çok müsait olduğumu fark etmeye başlamıştım. Her ne kadar istemesem de ailemin istediği olmaya başlamıştı: Birden kendimi ders yüküyle dolu, basketbolsuz bir yaşamın içinde bulmuştum. En sonunda tırmandığım dağdan düşmeye başladım. Sürekli boşluğa basıp bir adım daha aşağı indim. Artık eski haline getiremeyeceğim bir noktada olduğumu bilmek beni fazlasıyla kötü hissettiriyor. Basketbol bu konu için bir başlangıç değildi, sadece bardağı taşıran son damla idi. 19 yıllık kısa hayatımda emek verdiğim olayların karşılıksız kaldığını gösteren en son ve en büyük olaydı. lama bir insan oldum. Enstrumanları çalmayı ortalama öğrendim, İngilizce Sürekli orta dışındaki dilleri ortalama öğrendim, sporları ortalama yaptım, oyunları ortalama oynadım. Çalıştığım derslerdeki başarım bile ortalamaydı. Bu gerçekleri aynaya tuttuğumda her köyün ağası olduğumu fark ettim. Zorunlu bir ağalık... Eğilim puanlarımı isteğim dışında dağıttığımı fark ettim ve bu gerçekle yüzleşmek gerçekten kolay olmadı. Şu an ise spordan ve farkında bile olmadığım öbür şeylerden puan çalıp derslerime puan yatırıyorum. Ben gözümü krallığa dikmişken elimde olan tek şey bütün köylerin ağalığı oldu. Ben de dahil çoğu kişi bir hobiye, hayale kendimizi adamanın ortalama birisi olmaktan daha avantajlı olduğunu düşünür. Kendimi adadığım bir hayale ulaşamamış biri olarak üzüntümü bu kelimeler arasında dile getirsem de, ortalama biri olmam, beni şuan olduğum kişi haline getirdi ve bu gerçeği asla görmezden gelemem. Çoğu konuda yapabildiğim, söyleyebildiğim birçok şey varsa Aygün 3 bunu ortalama olmama borçluyum. Farklı olmasını dilerdim, nasıl olabileceğini de merak ediyorum, fakat olduğum kişiden dolayı asla pişman değilim. Sahip olduğum kişilik olmasaydı her başarısızlığımda geri kalkamayacak kadar sert düşerdim. Her düşüşümde çok daha güçlü kalkıyorsam, bunun için kendime teşekk ür borçluyum.