"Herkes, Herkese Aittir."

Kimi kitaplar ne hikmetse tanıştığım herkesin ya "mutlaka okumalıyım" ya da "ben okudum, sen de mutlaka okumalısın!" listesinde oluyor. Ben ise her seferinde, bu kitaplara belki de sahip olduğumdan bile emin olmadığım anti popülerist yanımla bileniyor, gördüğümde ise satın alıyor, ancak kapağını açmıyorum. Daha doğrusu birkaç ay öncesine kadar öyleydi. Geçen yıldan beri kapağı açılmamış, her gördüğümde bana suçluluk hissettirdiği için kötü bakışlar attığım Bülbülü Öldürmek'in yanına Cesur Yeni Dünya'yı eklediğim gün, hem yapacak başka bir şeyim olmadığını hem de okunmamış kitapları biriktiren tiplerden birine dönüşmeye başladığımı fark ettim. Bilirsiniz, bu giderek bir alışkanlığa dönüşür ve bir de bakmışsınız okumadığınız, ama güzel ve yeni görünen kitaplarla dolu bir kütüphaneniz olmuş. Huxley kitabın ilk bölümünü kitabın geçtiği distopyayı açıklamaya ayırdığı için, edindiğim ilk izlenim çok absürttü. Karakter isimleri, özellikle de Lenina Crowne, o kadar özensiz geldi ki gözüme, gülmekten kendimi alamadım. Ne var ki kitabı okumaya devam ettikçe bu kör gözüne parmak üslubun, Cesur Yeni Dünya'yı özel kılan unsurlardan biri olduğunu düşünmeye başladım. Bokanovski İşlemi'nin üzerine düşünmeye başladığımda ise kitabı okumayı neden bu kadar ertelediğime hayıflanmaya başlamıştım bile. Cesur Yeni Dünya'nın evreni, yaşadığımız zaman içinde özendirilen ancak bir o kadar da tabu olarak görülen birçok şeyi normal kabul edip, insanlığın çoğu tarafından kutsal olarak nitelendirilen annelik ve babalığı ise pornografik konseptler haline getiriyor. Değerlerin bu kadar değiştiği bir evreni okumak, insanı kendi normallerini sorgulamaya yönlendiriyor. Hangi kavram neden kutsal, ya da neden yasaklı; hangi önermeleri neden doğru kabul ediyorum, özellikle de insanlık olgusuna nasıl bir değer yüklüyorum? Ölüme alışmaları için hastanelerde oynayan küçük çocuklar, kitlelere uykularında öğretilen ve tıkır tıkır işleyen bir sınıf sistemi, tarihleri silinmiş ve iki milyar insanın on bin soyadı paylaştığı Dünya Devleti'yle karşı karşıyayız. Günümüzde methedilen sevgi, aşk gibi duygulara sahip olanların, kendine zaman ayırmak isteyenlerin, aile kavramından bahsedenlerin; yani ana kahramanımız Bernard Marx'ın ayıplandığı, hor görüldüğü bir sistem bu. İnsanlık, bizim onu algıladığımız şeklinden uzaklaşmış, en "vahşi" yanlarından arınmış ve artık ruhsuz bir makinenin bir parçasına dönüşmüş durumda. Konu Cesur Yeni Dünya'dan açılınca hemen ardından George Orwell'in 1984'ünden söz edilir. Bu iki distopya, insanlığın varabileceği en kötü noktayı farklı şekillerde hesaplamıştır Orwell insanlığın bir korku impatarorluğunda kaybolacağına, Huxley ise insanlığın yapay mutluluk ve zevklerin peşinde sürükleneceğine inanmıştır. Ne yalan söyleyeyim, kiminle bu konularda oturup konuşma imkanım olsa, ben onlarda Huxley'in değil Orwell'ın korkusunu görüyorum. Bu kitapları gelecek kehanetleri olarak değil de zamanlarının eleştirisi olarak mı yazdılar, yoksa gerçekten de karamsar düşünceleri kağıda mı yansıdı bilmiyorum. Cesur Yeni Dünya'nın tasvir ettiği insanlar soma kullanıp dertsiz, tasasız bir hayat sürüyorlar en nihayetinde... İdealist sandığımız Bernard Marx bile yine kendi sahte- mutluluğunun peşinde düzene ayak uyduruyor. Vahşi John ise beni kitaba bağlamaya yetmedi, onun insanlığa olan özlemi ve hatta intihara kadar giden bunalımını yaşayamadım, yalnızca uzaktan izleyebildim. Okuyucunun da böylesine iradesiz ve zavallı bir insan topluluğu yerine, 1984'teki gibi dış baskılar sonucu sinmiş bir topluluğa kendisini daha yakın hissedeceğini düşünüyorum. Belki de bu yüzden son yıllarda graffitilerde Cesur Yeni Dünya'ya değil 1984'e atıflar görüyoruz, çünkü düzene karşı çıkmak isteyip de bunu yapamamak bize daha onurlu geliyor. Ben şimdiki anlamıyla "insanlık" konseptinin, doğamızda olan bir şey değil de öğrenilmiş olduğunu düşünüyorum. Bunun sürekli yüceltilmesinden, "insan olan yapmaz!"lardan, "insanlık ölmüş!"lerden o kadar bıkmıştım ki, insanların bu kadar yozlaştığını okumak bir yandan da hoşuma gitmedi değil. Ne var ki ben de bu toplumun bir üyesi olarak yetiştim, ve bir an bile olsa Dünya Devleti'nde yaşadığımı düşününce, John'un o en bilindik sözlerine katılmaktan kendimi alamıyorum. "Ben keyif aramıyorum. Tanrı'yı istiyorum, şiir istiyorum, gerçek tehlike istiyorum, özgürlük istiyorum. Günah istiyorum."