KARANLIKTAKİ ÜLKE

Hiç bir şehrin en kalabalık yerinde bir başınıza bir banka oturup saatlerce çevrenizi izlediğiniz oldu mu? Benim zaman zaman Kızılay'a gidip saatlerce esnafı, dilenci çocukları, kavga eden sevgilileri, koklaşan kedileri, dershaneden çıkmış Burger King'e yol alan ergen öğrencileri, yurdumun insanlarını izlediğim olmuştur. Şehrin en kalabalık yerinde sessiz ve yalnızımdır aslında ama önümden, sağımdan, solumdan geçen insanların hayallerini, hikayelerini duyabilirim o bankta. (Yüksel Caddesi'ndeki banklar nedense hep en sevdiğimdi bir de. Belki de heykellerdendir...) Peki şimdi nerde bu insanlar, nereye kaçtılar, neyden saklanıyorlar diye sorarken kendime tam yaşadığım durumun aynısını sözcüklere dökmüş oluyor Ahmet Erhan ve şunları karşıma çıkarıyor: 'Ülkeme bakıyorum uzayıp giden bir zamanda/Perdeleri çekilmiş, kapıları sürgülenmiş evlerde/Yaşayıp giden halkım.''( Erhan/2014/17). Şimdi Kızılay'a inmemek için bir sürü nedenim var maalesef ki... Aynı durumu hiç gidip göremediğim Mardin, Diyarbakır(Amed), Van gibi birkaç doğu ve güneydoğu illeri içinde hissetmiştim. Çünkü şimdi biliyorum ki istesem bile gitmek çok zor ve güvensiz. Maalesef sadece üzülmek kalıyor şimdi bana. Anlayabiliyordum başka yerlerde yaşanan o korkuyu, çekimserliği, hayatın daha farklı ve daha zor olduğunu ama o bombaların sesini duymanın ne demek olduğu, sevdiğiniz birini kaybetmenin tedirginliğinin ne demek olduğunu ancak sizin şehrinizi yıkan hem de kısa bir sürede çok kez yıkan felaketleri yaşadıktan sonra hissedebiliyorsunuz ancak. Anlamaktan öteye gidip hissedebilmek için hep yaşamamız gereken şeyler olması gerçeği beni daha evvel bu kadar sarstı mı, hiç bilemiyorum. Şimdi yine eklemeliyim hislerimin kaleme vurulduğu dizeleri:''Tedirginlik ve acı./Böyle yaşar halkım./Evlerde, sokaklarda, yarınlardadırlar/ Ağa vurmuş bir balık kadar yorgun...''. (Erhan/2014/18). Böyleyiz işte şimdi hepimiz. Derin bir acı duyuyoruz, derin bir keder duyuyoruz. Hepimizde aynı kaygılar, aynı sorular, aynı şüpheler ve yine tam bu hisleri anlatan bir dize güzel şairimizden :''Herkes birbirinin yüzüne sorar gibi bakıyor:/-Bugün kim ölecek?'' (Erhan/2014/26). Bu şekilde mi yaşayacağım bundan sonra bilemiyorum. Yaşadığım şehir, ülke bizler hepimiz bunu mu hak ediyoruz? Barışmamız için mi acılar çekiyoruz ki? Bu alacakaranlıktaki ülkenin aydınlığa çıkışı bu kadar engebeli ve acılı yolardan büyük kayıplar vererek mi geçecek? Ölümü düşünerek yaşamak nereye kadar sürdürülebilir bir süreç olacak kalmaya devam edecek? Erhan'ın dediği gibi:''Analar, çocuklarının ölümlerini düşünüyorlar.'' (Erhan/2014/26). Korkunç hissediyorum. Bilemiyorum... Ölümü düşünüyoruz yaşarken üstelik. Yaşanan her şey, yazılan her şey, söylenen her şey hatta belki düşündüğüm her şey beni en korktuğum duyguya sürüklüyor. Hep en korktuğum şeydir; umutsuzluk. Erhan da sahneye giriyor konu umutsuzluk olunca ve yazıyor :'' Karanlık, alabildiğine karanlık/Kentimin üstünde, ülkemin üstünde.../Tutacak bir dalımız kalmadı mı artık?'' ( Erhan/2014/30). Gerçekten bundan sonra nasıl inanacağız güzel şeylerin bir yerlerde, bir şekilde var olduğuna hiç hayal edemiyorum. Nasıl inandırabilirim kendimi yalan olduğunu bildiğim bir şeye? Yaşamak için bazı yalanlara inanmak gerektiğini bu şekilde öğrenmek istediğimi sanmıyorum. Aslında bunu öğrenmek istediğimi sanmıyorum. Acıyı, korkuyu, öfkeyi, tedirginliği, kaygıyı, huzursuzluğu, kaybolmuşluk hissini öğrenmek istediğimi sanmıyorum. Bildiğim kadar bile fazlayken başka formlarda bu duyguları kaldırabileceğimi, taşıyabileceğimi, sindirebileceğimi sanmıyorum. Umutsuzluğun peşinden sürüklediği çaresizliğin, yalnızlığın, tükenmişliğin, hayalsizliğin hayatımın ortasına atılma düşüncesini dahi reddediyorum. Yine umut edeceğim, yine umut edeceğiz. Ne yaşarsam yaşayayım bunu hep yineleyeceğim. Nasıl olduğunu bilmeden belki ama umutsuz bir yaşam ölmekten bile kötüdür bu yüzden hep umut edeceğim. Erhan'ın da birkaç umut dolu dizesini yazacağım ki bilelim her şeye rağmen umut hep var ve var olacak. Umut kırıntılarının bulunduğu dizeler şöyle:''Ülkemin üstündeki bu alacakaranlık,/Bu tedirginlik, bu çılgınlık, bu sancı biterse eğer/Bırakacağım şiir yazmayı/Gidip portakal satacağım bir denizin kıyısında/Ne bileyim, bir dalgıç olabilirim örneğin/ Yeter ki, silah sesleri gelmesin/ Her gece kentimin sokaklarından /Yeter ki, kimse ecelsiz ölmesin!'' (Erhan/2014/36). Ben cesur olmaya, umutsuzluktan korkmamaya aynı Ahmet Erhan'ın koşulunda olduğu gibi güzel insanlar ölmedikçe, yaşıtlarım, yaşlılarım, aynı sokakta yürüdüğüm, belki aynı yerde oturduğum, hatta belki aynı yemeği yediğim insanlar ölmedikçe söz verebilirim. Cesaret umutlu olmaksa, olabilirim. Olabiliriz. Bilelim ki, ne uzakta, ne yakında ne bombalarla, ne silahlarla kanlar dökülsün. Yeter ki, bu karanlıktaki ülkeye hep beraber UMUTLA aydınlığa getirebileceğimize inanalım. Cesurca inanalım! Umutla inanalım...