Derler ki bazı hayatlar zaman içinde bağlıdır birbirine... Çağlar içinde yankı bulan eski bir çağrıyla zincirlidir ötekine... Kader... Gözlerinizi kapatın bir anlığına ve düşünün. Hayatınızı düşünün, hatalarınızı, mutluluklarınızı ve gözyaşlarınızı. Ölmeden önce nasıl film şeridi gibi akarsa yaşadıklarınız öyle aksın gözünüzün önünden. Önce doğumunuz, ilk adımınız, ilk konuşmanız, okula başladığınızda hissettiğiniz ilk heyecan, sonra ilk kalp kırıklığınız, belki ilk aşık oluşunuz... Bazılarımızın tebessümle yad ettiği; fakat çoğu insanın pişmanlıklarıyla dolu olan geçmişi... Bir de yaşayamadıklarınız var tabii. Asla bilemeyeceğiniz, sadece yaşayarak öğrenebileceğiniz geleceğiniz. İşte bu bizim fazlasıyla gerçek olan hayatımız. Yaşadıklarımız ve yaşayacaklarımız... Geçmişimiz ve geleceğimiz... Başka bir ifadeyle de 'keşkele'rimiz ve 'belki'lerimiz... Yani kısaca kaderimiz... Şimdi yeniden kapatın gözlerinizi ve sadece hayal edin bu kez. Hayatınızın gerçekten bir film olduğunu hayal edin. Senaryosu keşkeleriniz ve belkilerinizden oluşan hayatınız. Başrolünde de siz varsınız ve tanıdığınız diğer herkes bir figüran sadece. Her ne kadar senaryo gerçek olsa da film dedik öyle değil mi? Madem artık gerçeklerden biraz olsun sıyrılıp bir filmin içinde bulduk kendimizi, o zaman hakkını vermek lazım "Ancak filmlerde olur." klişesinin. Öyleyse her şeyin mümkün olabileceğini varsayarak yeniden düşünün şimdi. Neyi değiştirmek isterdik bu filmde? Mesela pişmanlıklarımızı, keşkelerimizi? Tüm bunları değiştirebilsek güzel olmaz mıydı? Mesela bir dakikalık bir kum saatimiz olsa ve biz istediğimiz zaman bir dakika öncesine dönebilsek ve değiştirebilsek yaptıklarımızı... Ya da kabzasındaki haznede bir dakikalık kum olan özel güçlere sahip bir hançerimiz olsa... Kabzasına bastığımızda dursa zaman ve sonra zamanın kumları içinde aksak bir dakika öncesine... Çok güçlü bir hançer bu. Zamana hükmedebilen bir hançer... İçinde zamanın kumlarını barındıran bir hançer... Yaklaşık iki saattir izlediğim filmdeki cesur Pers Prensinin elindeki hançer... Pers Prensi... Bir dönemin kült bilgisayar oyunlarından... Beğenisi ve oynayanı çok fazla olunca sonraki yıllarda fantastik film türünde sinemaya uyarlanmış. Türlü entrikaların içinde kalıp, güvendiği herkesi tek tek kaybeden Pers Prensi Destan'ı ve tesadüfen bulduğu, belki de kaderini değiştirecek olan hançeri konu alıyor bu sürükleyici film ve bizi zamanın kumlarında uzun bir yolculuğa çıkarıyor. Aslında ben oldum olası sevmem böyle fantastik filmleri, daha doğrusu sevmezdim. Gerçek hayatta asla olmayacak kurguların olduğu zaman kaybı yapımlar olarak görürdüm onları. Fakat bu filmi izlediğim şu iki saat boyunca aslında ders çıkarılacak her şeyin gerçek olmasına gerek olmadığını anladım. İnsan isterse süper güçler, efsanevi aksiyon sahneleri ve imkansızlıkların imkana dönüşebildiği kurgularla donatılmış filmlerden de fazlasıyla gerçek hayatına ders çıkarabiliyor. Peki, ben ne ders mi çıkardım? Belki sayamayacağım kadar çok şey, belki de susunca tek kelimeyle özetlenebilecek kadar basit tek bir şey: Bilemezsin! Geleceğini bilemezsin. Kimlerle karşılaşacak, tanışacaksın bilemezsin. Yolda yürürken yanından geçen insanla yollarınız bir kez daha kesişecek mi bilemezsin. Hayatına kimler girecek ve hayatından kimler çıkacak bilemezsin. Tanıdığın, güvendiğin insanlar bu güveni sahiden de hak etmişler mi bilemezsin. Hayat sana ne getirecek bilemezsin. Kaderin sandıkların gerçekten kaderin mi bilemezsin. Zor değil mi bilemediğimiz onca şey varken nefes almaya devam edebilmek? Bu kadar bilinmezlikle yaşamak, belki de denizin ortasında tek başına sahile ulaşmaya çalışmak gibi. Fakat kendi gemimizin kaptanı olduğumuz bu zorlu yolculukta atladığımız bir gerçek var. Tüm bu bilinmezlikler içinde bize bahşedilen bir pusula ve bir harita misali iki hazine: dostlarımız ve kalbimiz. Çünkü filmden çıkardığımız ikinci ders der ki "Gerçek bir kral danışmanlarını dinler; fakat hep kalbine kulak verir." İnsan ancak bu sayede pişman olmayacağı adımlar atabilir. Dinleyerek, anlayarak, düşünerek, inanarak adım atmak... İşte Prens Destan için içinde zamanın kumlarını barındıran hançer neyse, bu dört ilke de bizim için o. Çünkü bizim Pers'imizde, bizim dünyamızda bir dakika da olsa geri dönüş yok. O yüzden zamanı geri alıp düzeltmek yerine baştan geri dönüşü olmayan hataları yapmamayı öğrenmek zorundayız. Şimdi artık açın gözlerinizi. Gerçeklere dönerek düşünün bu kez de. Yaşadıklarınızı ve henüz yaşamadıklarınızı... Bilemezsiniz önünüzde ne olduğunu. Sadece tahmin edebilirsiniz, hayal kurabilirsiniz ve elinizden ancak hayaliyle yaşadıklarınızın gerçekleşmesi için çabalamak ve tüm kalbinizle ümit etmek gelir. Öncesi, sonrası ve şimdisiyle başrolü olduğumuz kendi filmimizde senaryoyu değiştirmek üzere çabalamak... Kaderimize yön vermek bir nevi... Çünkü biz de kendi filmimizin sonunda anlayacağız ve Destan gibi bizim de dudaklarımızdan şu sözler dökülecek: "Kaderimizi kendimiz çizeriz prenses."