TOZLU ALBÜM

Küçüklüğümde, ailem ve akrabalarımla geçirdiğim özel günlerde, babamın hepimizi bir kareye doluşturup çektiği fotoğraflar tozlarla kaplı çekmecelerde artık. İlk yaş günü pastamın başında, ilk adımlarımı attığım anda, amcamlarla birlikte tatilimizde... Her biri albümlerin arasına sıkışmış; hatırlanmayı, bir tebessümle açılmayı bekliyor. Ancak her birimizin cebindeki akıllı telefonlar sebebiyetiyle bu uzun bir süre olmayacak gibi görünüyor. Benim için o albümlerin her daim farklı ve özel bir yeri olmuştur. Eski anılarım geldi aklıma bu yazımı sizlerle paylaşırken. Eve bir misafir geldiğinde lafın lafı açtığı sohbetlerin biriyle çıkagelen anılarla, çekmeceden çıkarıp baktığımız albümleri anımsıyorum. Albümdeki fotoğrafı elleriyle işaret ederek, teyzemin eski haline bakıp gülüşürdü annemler. Ben de o anların ne kadar değerli olduğundan bihaber onlara bakardım, özleyeceğim anlara. Fotoğraf makinesindeki biten filmi, fotoğrafçıya götürüp çıkacak olan fotoğrafları sabırla beklediğimi hatırlıyorum. Benim çektiğim fotoğraflarda hep bir parmak, hep bir bulanıklık olurdu. Ziyan ettiğim filmlerden bahsetmiyorum bile. Ama hiçbir zaman beni bu heyecanımdan alı koymadı ailem. Onları şekilden şekle sokmama hiç aldırış etmediler. Çünkü onlar da en nihayetinde bunların her birinin bir altın değerinde olduğunun farkındaydı. İleride bakıp tebessüm edeceğimiz altınlar. Ben bu fotoğraf albümlerinin, bir evin hafızası olduğuna inanıyorum. Gönül isterdi ki bu adet hiç eskimesin. Telefonlarla çektiğimiz fotoğrafları bilgisayarımıza atıp unutmasak. Fotoğrafları dijital ortamda görmekten ziyade, ellerimde hissetmekten zevk alanlardanım ben. Bu yüzden de kendime küçük bir şipşak fotoğraf makinesi almıştım aylar öncesinde. Fotoğraf makinemi ilk elime aldığımda o heyecanı tekrar yaşamak beni çok mutlu etmişti. Hemen başlamam lazımdı çekmeye. Filmleri makinenin içine yerleştirdim ve ilk fotoğrafımı çektim. Aynı küçükken yaptığım gibi, annem ve babamı karşıma oturttum ve tuşa bastım. Saniyeler sonra fotoğraf yavaş yavaş makinenin içinden çıktı. Çıktı çıkmasına ama üçümüz de masanın etrafına oturduk, ortamızda boş bir film, fotoğrafın belirmesini bekliyoruz. Dakikalar sonra en güzel kare belirdi ve albümde yerini aldı. Fakat bazen, bazı insanlarla öyle anlar yaşar, öyle anılar biriktirirsin ki bir kareye bile gerek olmaz sonrasında tekrar geriye bakıp hatırlamak için. Hepinizin başına gelmiştir. Öyle bir an olur ki bazen, aklınıza kazınır. Geriye dönüp baktığınızda her anı detaylarıyla anımsarsınız. Bu sevimli şipşak fotoğrafım da o anlardan birinden. Tam da küçüklüğümde olduğu gibi fotoğrafı çekerken elimle kapattığım flaşın sonucu olarak simsiyah bir film çıktı makineden. Son filmim o olduğu için başka bir fotoğraf da çekme şansımız yoktu maalesef. Ben de bir kalemle her birimizi çizdim ve albümümdeki yerine iliştirdim. Çizdiğim çöp adamlar bize pek benzemese de onları çizerkenki kahkahalarımızı ve arkadaşlarımın ne kadar başarılı bir fotoğrafçı olduğuma dair iltifatları bu fotoğrafa her bakışımda aklımda canlanıyor. Tıpkı eskiden olduğu gibi her bakışımda bir tebessüm beliriyor yüzümde. Demem o ki bu şipşak bana şunu fark ettirdi. Tamam, belki gerçek bir fotoğrafı eline aldığında sana çok şey hatırlatıyor ve çağrıştırıyor olabilir. Lakin o fotoğrafın gerçek bir fotoğraf olmasına gerek yok. Önemli olan anılar ve onların ne kadar güçlü olduğu. Bununla birlikte yine fark ettim ki her anımı bu fotoğraf gibi yaşamalıyım. Güzel ve akılda kalıcı olmalı her bir anım. Benim için bir anlamı ve önemi olmalı. Bu da sevdiklerimle mümkün ancak. Geriye her dönüp baktığımda tebessüm etmeli ve bütün güzellikleriyle tekrar yaşamalıyım o anı. Tozlarını üfleyip açmalıyım albümleri. BESTE ÜNVER