Can Özkan

Yaklaşık dört yıl önceydi. Ben, 2011 yazında, hayatımdan üç yılı acımasızca götürmüş olan Seviye Belirleme Sınavları'nın stresini lise stresine dönüştürmeden önce, kendime zaman ayırmak için can atıyordum. Tek istediğim şey, sabahlara kadar bilgisayar oynamak dışında kayda değer hiçbir şey yapmamaktı. Ah, ne kadar masum ve saftım. Zamanımı aylaklık yaparak geçirdiğim günlerimden bir gün, her yaz (hep başarılı olmasa da) zamanımı kaliteli geçirmemi ve kendime yeni bir şeyler katmamı sağlayacak etkinlikler arayan babamdan (artık kim bilir nereden bulduysa) "Rock-A Festivali 2011" başlıklı bir e- posta aldım. Rock-A; katılımı ücretsiz, sponsor kabul etmeyen, gönüllülük esasıyla işleyen, üç gün süren (hazırlık aşamasıyla toplamda bir hafta), savaş karşıtı, vejetaryen, belki biraz da hippi, İzmir'de birkaç sene boyunca çeşitli yerlerde düzenlenmiş, rock müzik ağırlıklı bir dayanışma festivaliydi ve o yılki gönüllülerini arıyordu. Babam da, eğer ilgilenirsek diye bana ve yakın arkadaşım Batu'ya internet üzerindeki katılım formunun linkini yollamıştı. Babam bir şekilde bizi ikna etmeyi başardı ve içimizde "Belki yaşımızdan dolayı bizi kabul etmezler de kıymetli bilgisayarlarımıza geri döneriz." şeklinde bir umutla başvuru formlarımızı yolladık. Yaş sınırı gibi bir kural olmaması dolayısıyla yaşlarımızı ve umutlarımızı umursamayıp bizi kabul ettiler. Sonraki haftalarda gönüllülerin düzenlediği toplantılara katıldığımızda, grubun yaşça en küçük üyeleri olmamıza rağmen kimsenin bunu yadırgamadığını ve bizi aralarına almaktan mutluluk duyduklarını gördük. Göz açıp kapayıncaya kadar kendimi, Foça'da bir çadırın içerisinde deliler gibi terli bir halde ve sabahın köründe megafonla "Günaydın sevgili Rock-A gönüllüleri ve Görkem!" diye bağıran kıza içimden küfürler savururken buldum. Adımız, gönüllüler arasında, et krizlerine girip gizlice et yemek için Eski Foça'ya gitmekten "köfteciler"e çıkmıştı. Ama mutluyduk. Çünkü ikimiz de hayatımızda daha önce deneyimlemediğimiz bir şeyin içinde bulunuyorduk. Rock-A, o sene bize varlığından haberdar olmadığımız çoğu müzik grubunu öğretmişti ve de pek çok şey katmıştı. Sene içinde de sürekli "Artık yaz gelse de Rock-A'ya gitsek." diyorduk. Bu yüzden, bir sonraki festivalle ilgili mailler gelmeye başladığında yerimizde duramadık. 2012 yazında başvurduğumuzda bize gelen cevap e-postasının başlığı "vay köfteciler" idi. Artık bu ikinci senemizde bir tanınmışlığımız vardı. Batu'yla kendimizi festivalin maskotu gibi hissediyorduk. İlk sene katılan çoğu insanla ikinci sene karşılaşamayınca doğal olarak bu sene o kadar da eğlenceli olmayabilir şeklinde biraz ön yargılarımız vardı fakat insanlarla sürekli iç içe bulunduğumuz için ön yargılarımızı kolayca yenebildik. Deneyimli olduğumuz için ikinci sene festivalde daha aktif rol aldık. Örneğin yaptığımız işlerden birisi sanatçılar sahneye çıkmadan önce sahnedeki çeşitli stratejik yerlere sular bırakmaktı. Kısacası "sucu çocuklar"dık. Bir diğeri de çevreyi kirletmemek amacıyla pet şişelerden küllükler yapıp, festival alanındaki her ağaca bağlamaktı. Rock-A 2012'nin benim için en özel yanı ise çok severek ve özenerek dinlediğim fakat vefat etmiş olan müzisyen Yavuz Çetin'in oğlu olan Yavuzcan Çetin'i dinleyebilmiş olmam. İşin komik tarafı ise kim olduğunu bilmeden Rock-A 2011'de de onunla karşılaşmış olmam. Performansından sonra Yavuzcan'ın penasını almayı ve onunla bir fotoğraf çekilmeyi de unutmadım tabii ki. İkinci festivalden sonra da artık iyice festivali benimsediğimizden, bu sefer daha kalabalık bir grup halinde gitmeyi planlarken Gezi Parkı olayları oldu. Biricik Rock-A'mız da düşünce yapısı ve bazı niteliklerinden dolayı iptal edildi. Aslında iptal edilmedi de, festival niteliğini kaybetti ve iki sene Akdeniz Dayanışma Kampı adı altında, sahne kurmadan etkinlikler yapıldı. Bu değişimden sonra da etkinliklere katılmamayı tercih ettik. Fakat bu ana kadar hiçbir yazımız "Ah bi' Rock-A olsaydı da gitseydik." demeden geçmedi. Yazımı Rock-A'da çektiğim birkaç fotoğraf ve festivalin sloganı ile bitirmek istiyorum: "Dayanışma ile..." Rock-A 2011 Sahne ve İnsanlar Rock-A 2012 Ben ve Yavuzcan Çetin