Fasaryalıktan Kazım Beyliğe.../ Başak Çorak

Ben bunları çok sonraları öğreniyorum. Çalıştığı işlerden kovulmasının ve Güzide Hanım'ın yanında çalışırken yaşadığı vurulma vakasının üstüne bir de nişanlısının yalanı eklenince Fasarya ne yapacağını şaşırmış. Ama o zamanlar artık farkına varmış hiçbir işte tutunamadığının, hiçbir işe yaramadığının. Kendisi ile ilgili böyle bir gerçekle karşılaşıp sonunda kaderini kabul edince de ne yapacağını bilememiş adamcağız ve en sonunda boş boş dolanan biri haline gelmiş. Gitmeden önce onunla konuşup aslında benim ondan bir farkımın olmadığını söylemem az da etkilemiş onu. Başka işlere girmeye çalışmış; bazılarına hiç almamışlar çorak kolundan dolayı, diğerlerinden ise bir bahanelerle kovmuşlar bizim Fasarya'yı. Tabii bir insan her girdiği işten kovulunca da elini kolunu çalışmaktan çeker. Fasarya da aynen öyle yapmış. Günler günleri kovalarken, Fasarya'nın karşısına hayatını değiştirecek bir adam çıkmış. Ben büyüdüğümüz yere döndüğümde karşılaştık; o zaman anlatmıştı başına gelenleri. Şık giyimli, gösterişli, eli yüzü düzgün bir adammış. Hayattan çok çekmiş olan Fasarya, adamla göz göze dahi gelmemeye çalışmış ama nafile. Adam en sonunda bizim Fasarya'nın yanına gelmiş, oturmuş. Kendini tanıtmış. Fasarya'nın yalancı eski nişanlısını tanırmış. Kadın, Fasarya'ya yaptığının yanlış olduğunu anlayıp ona yardım etmek istemiş. Adam da Fasarya'yı bu şekilde tanıyormuş. Bunun üzerine aralarında bir sohbet başlamış ki sonu bir türlü gelmemiş. Adam, işlettiği kahvenin yönetimi konusunda Fasarya'dan yardım istemiş, bir de güzel bir maaş teklif etmiş. Fasarya önce reddetmiş. Yine başıma bir şey gelir korkusuna işi kabul edememiş. Adam da teklifini tekrar düşünmesi için Fasarya'ya yarına kadar zaman vermiş. Fasarya mahalledekilerle konuşmuş, ne yapması gerektiği hakkında fikir almaya çalışmış. Herkes ona gidip çalışmasını, bir de o işi denemesini önermiş. Hem Fasarya daha ne isteyebilirmiş ki; hem yönetici olacak, hem de güzel bir maaşı olacakmış. Hem zaten kahvede daha önce çalıştığından işlerin nasıl yürüdüğünü de biliyormuş ondan rahat bir biçimde para kazanabileceğine karar verip teklifi ondan sonraki gün kabul etmiş. Ve böylelikle bizim hiçbir işe tutunamayan Fasarya, müdür olarak kahvenin başına geçmiş. Günler günleri kovalamış. Her şey yolunda gitmiş. Ama Fasarya'nın içi rahat değil. Şimdiye kadar girmiş olduğu işler kötü sonuçlandığından bu işin de sonunun kötü olacağını düşünüp kendini hep tedirgin etmiş. Halbuki Fasarya kahvenin başına geçtiğinden beri mahalledeki en çok iş yapan kahve olmuş ve herkes Fasarya'nın bu işteki yeteneği hakkında konuşur olmuş. Artık ona Fasarya diye seslenen kişi sayısı bile bire, ikiye düşmüş. Artık herkes Kazım Bey der olmuş. Ama yine de bizim Fasarya'nın içi bir türlü rahat etmemiş. Bu arada kahve o kadar tutulmuş ki mahallede daimi müşterileri bile varmış. Kahveye girerken Fasarya'ya selam verip öyle içeri girerlermiş. Yani anladığım kadarıyla o dönemde mahallede Fasarya'dan ünlüsü, iyisi olmamış. Bu daimi müşterilerden biri de Mehmet Bey. Mehmet Bey, zengin ama hiçbir zaman kibirli, insanları hor gören biri değilmiş. Bundan dolayı da Fasarya onu pek severmiş. Ne zaman kahveye gelse önce birlikte oturup sohbet ederlermiş ondan sonra Mehmet Bey'i iskambil kartlarıyla yalnız bırakırmış Fasarya. Bu arada Mehmet Bey'in güzel mi güzel bir de kızı varmış. Tüm mahalle onu konuşur, mahalledeki tüm erkekler kızla tanışabilmek için sıraya girerlermiş. Fakat bizim Fasarya insanlar hakkında öyle şeyler düşünüp planlamaz. Tabii ki o da beğenmiş kızı ama hiçbir zaman Mehmet Bey'e ağzını açıp da bu konu hakkında tek bir kelime bile etmemiş. Bir gün yine Fasarya'yla olan konuşmaları sırasında Mehmet Bey, Fasarya'nın üzgün ve tedirgin olduğunu fark edip ne olduğunu sormuş. Fasarya da başına gelenleri ve bu yaşadıklarından dolayı yine işinden olacağı korkusundan tedirgin olduğunu anlatmış. Bunu duyan Mehmet Bey, "Ne konçina varmış kahvemizde de haberimiz yokmuş." demiş. Konçinanın ne olduğunu bilmeyen Fasarya hiçbir şey anlamayarak bakakalmış. Mehmet Bey devam etmiş: "Bak şimdi sana iskambil kartlarıyla ilgili ilginç bir şey anlatacağım. Dikkatli dinle ki sonunda anlayacaksın kendi hayatının aslında bu kartların içinde olduğunu. Benim en sevdiğim kart üstünde Jolly Joker yazan karttır. Gülen suratıyla eğlendirir oyuncuları ama pek fazla oyunda kullanılmaz. Bunun dışında iskambil kartlarının babası olan Aslar vardır. Bunlar her oyundaki en nitelikli, en güçlü, en acımasız kartlardır. Bu huylarından dolayı ben Asları pek sevmem. Bunlardan sonra Papazlar, Kızlar, Valeler gelir. Papazlar aile babası, Kızlar da onların canlarından çok sevdiği biricik kızları. Ben bu baba- kız kartlarından en çok Kupa Papazı ile Kupa Kızını severim. Benim gözümde Joker kartlarından sonra en cana yakın, en sevecen kartlar bunlardırlar. Kupa Kızı güzel mi güzel bir kızcağızdır. Kimse hakkında kötü bir şey düşünmez, kimseye yalan söylemez. Anlayacağın tam ideal bir eştir Kupa Kızı. Kupa Papazı ise kızını çok seven bir babadır. Hiçbir zaman onu istemediği şeyleri yapmaya zorlamaz. Diğer insanlara karşı da her zaman iyi kalplidir, kimseyi hor görmez, aşağılamaz. Bunlardan sonra geriye Onlar, Dokuzlar, Sekizler ve Yediler kalır. Bunlar geçiş basamağı kartlarıdır. Kötü olmamalarına rağmen iyi de değillerdir ama zamanı geldiğinde işe yararlar. Şimdi de konçina dediklerime gelelim. Konçinalar Altılar ve altıdan düşük değeri olan kartlara denilir. Bir oyunda bu kartlar geldiğinde oyuncular sinirlenir çünkü açıkçası hiçbir işe yaramaz bu kartlar. Puan getirmezler; sadece yer kalabalığı yaparlar. Senin anlattıklarından anladığım kadarıyla sen de işte zamanında konçina yerine konulmuşsun. Uzun bir süre bundan dolayı hayatın zor geçmiş. Şimdi de o yaşamış olduğun hayatın etkisini taşıyorsun. Ama bak bir etrafına. Mahallenin en çok iş yapan kahvesinin başında sen varsın. Mahalledeki herkes seni ve senin yeteneklerini konuşuyor. Bence artık senin de kendine güvenmenin zamanı gelmiş Kazım Bey. Kendine güven ki o konçina statüsünden çıkıp bir Kupa Papazı haline gelebil." Bunları söyledikten sonra Mehmet Bey oyununa dönmüş, Fasarya da hiçbir şey söyleyemeden masadan kalkmış. Mehmet Bey'in söyledikleri onu çok etkilemiş olacak ki ondan sonraki günlerde kendine bir güven gelmiş, etrafına olan ilgisi artmış. Kahveyi daha da genişletmiş, en sonunda da biriktirdiği paralarla satın almış. Bana bunları anlattığında Fasarya'yı tebrik ettim ve uzun süren çabalarının, çalışmalarının sonucunu en sonunda aldığına sevindiğimi söyledim kendisine. Biraz da kendimden ve yaşantımdan bahsettikten sonra Fasarya, kahvesine gitmek için özür dileyerek kalktı yanımdan ve işinin başına döndü. Ben de mahallede iki gün daha kalıp İstanbul'un merkezine geri döndüm. Hala konuşuruz Fasarya'yla. Her şey iyi gidiyormuş. Kahvesi artık en çok kullanılan kahve haline gelmiş, diğer kahvelerin kapanmasına sebep oluyormuş. Mahalledeki herkes onu saygıyla anıyormuş, nerede görseler selam vermeden yollarına devam etmiyorlarmış. Bir de Mehmet Bey'in güzeller güzeli kızı ile evlenmiş, iki de çocukları olmuş. Yani kısacası mutlu mesut yaşıyormuş bizim Fasarya. Daha doğrusu Kazım Bey...