İYİ Kİ VARSIN YALNIZLIK!

Her kitabın kendine özgü bir albenisi olur çoğu zaman. Kimi kitabın kapak tasarımı, kimi kitabın yazarı gibi bizi o kitaba yönlendiren muhakkak bir etken olur. Fakat bazen eğer kitapla kendinizi özdeşleştirip, kitaba karşı bir hassasiyet duyma eğilimdeyseniz, kitaptaki en basit bir cümle bile o kitabı başucu kitabınız yapmanıza yardımcı olur. Hele de kitabın konusuyla ilgili kendi hayatınızda yerine oturtamadığınız taşlar varsa, kitaptan etkilenmeniz bir o kadar çabuk olur. Cem Şancı'nın Yalnızlık Doktorası adlı kitabını bu kadar benimsemem de işte kitabın arkasında yazan minik bir cümle sayesinde oldu. Cümle kelime sayısı az ama etkisi fazla bir cümleydi: "Yalnızlık bir mahrumiyet değil, lükstür." Bu kitabı okuduktan sonra yalnızlık konusunda bize öğretilenleri, yalnızlıkla ilgili kalıplaşmış fikirlerin aslında ne kadar da yanlış olduğunu fark ettim. Bize hep yalnızlığın korkutucu, kaçılması gereken, hayatımızı ve hayatımızı oluşturan ilişkilerimizi yalnızlıktan kaçmak üzerine kurmamız öğretildi, benimsetildi. Yalnızlık hayatımızda ufak bir delik buldu mu o deliği büyüten ve sonrasında hayatımızı tamamen parçalayan bir canavardı genel kanıya göre. Yalnızlık bizi üzer, yalnızlık bizi bitirdi. Bu kitap benim gözümde yalnızlığı vahşi canavardan küçük tatlı bir canlıya çevirdi. Yalnızlığın hayatım için kötü bir canavar olmadığını anladıktan sonra yalnızlık hakkındaki düşüncelerim de tamamen değişti. Yalnızlık gerçeğini, aslında ne kadar yanlış bilindiğini, yalnızlığın ön yargılarımızın kurbanı olduğunu fark ettim. Ön yargılarımız yüzünden yalnızlık olgusuna hep yanlış taraftan bakmışız. Yalnızlık yarısına kadar dolu olan bir bardaksa eğer, biz onun hep boş olan tarafıyla ilgilenmişiz. İşte kitap bana bu bardağın dolu tarafını işaret etti. Ve ben bu kitaptan sonra yalnızlıkla ilgili gerçeğin farkına vardım. Daha da önemlisi bu farkındalığımı hayatıma yansıttım. Bu noktadan sonra yalnızlıktan kaçan değil, onu kovalayanlar kervanına katıldım. Yalnızlıktan kaçmak yerine onu kullanmayı hayatımın önemli bir parçası olan çevrem ve ilişkilerim kısmına uyarladım en başta. Çünkü yalnızlıkla ilgili yanlış düşüncelerimin yarattığı hasarların etkileri en çok ilişkilerimde ve çevremde görülüyordu. Yalnız kalmaktan korktuğum için arkadaş çevremi gereksizce dolduran ben, artık gerektiği kadar yalnızlığın faydalı olduğunu fark ettikten sonra çevremdekileri bir bir ayıklamaya başladım. Bir zamanlar yalnızlıktan kaçmak için gereksiz insanları hayatıma katarken, artık yalnız kalmak için, kendime yalnız kalabileceğim bir zaman yaratmak adına çevreme el attım. Yalnızlığın bana olan bir diğer faydası da çevremde bahar temizliği yapmama sebep olmuş olmasıydı. Yalnızlığın tadına varınca bırakmanın zor olduğunu teoride kitaptan öğrendim, ama kendi hayatımda pratiğe dökünce, işte o zaman deneyimlemiş oldum. Yalnızlık bir acizlik değil aksine üstünlüktü. Büyük başarıların arkasındaki görünmez kahraman aslında hep yalnızlıktı. Yalnız insanlar başarılıydı çünkü çevrelerinde onları eleştirecek, onlara ayak bağı olacak insanlar yalnızlık sayesinde yok olmuşlardı. Yalnız insanlar başarılıydı çünkü yalnız kaldıklarında düşünmeye, kurgulamaya fırsatları olmuştu. Yalnız insanlar başarılıydı, çünkü yalnızlığın getirdiği olgunluğa erişmişlerdi. Yalnızlık hayatı yutan bir karadelik değil, aksine hayatı güzelleştiren bir iksir. Bu farkındalığa kimilerimiz çoktan ulaşmış oluyor, kimilerimiz ise bu kitaptan öğreniyor. Ben ikinci gruba dahil olan biri olarak, Cem Şancı'nın Yalnızlık Doktorası adlı eseri artık yanımdan ayırmıyorum. Yalnızlık konusunda ne zaman şüpheye düşsem ya da genel yargıların tuzağına düşsem, bu kitabı görmek bana yalnızlığın ne kadar kıymetli olduğunu hatırlatıyor. İyi ki varsın yalnızlık, sen olmasan hayat çok sıkıcı ve boş olurdu!