Yaşam Dediğimiz Solgun Ağaç

Her gün aynı saatte aynı işleri yapmaya ve aynı atmosferi solumaya uyanıyoruz. O gün değişik bir şey olacağı beklentisi mi uyanmamızı sağlayan yoksa monoton hayatlarımızdan gözlerimizi değişmeyen gudubet bir manzaraya açacak kadar zevk mi alıyoruz? Sadece merak ediyorum. Emrah Serbes bir keresinde ''Hayatı hep tırmanılacak bir şey olarak görüyoruz. Ama bazen bekliyorsun, bazen aşağı iniyorsun ve çoğu zaman da hiçbir şey olmuyor.'' (Hikayem Paramparça, 2013, sayfa 162) diye yazmıştı. Tırmanmak... Hayatı bir ağaç olarak düşünüyorum. İnsanlar bu ağaca sımsıkı kenetleniyorlar. Bu sırada sadece mevsimler değişiyor. Demek istediğim, yapraklar dökülünce örtü kalkıyor üstümüzden, üşüyoruz. Hepsi bu. Ama baharlar hiç bitmez, biliyorsunuz. Bu döngü devam ediyor hep. Bazen daldan dala atlıyoruz, özümüz gereği, ama nafile. Bazen sanki ahtapot gibi sekiz kolumuz varmışçasına her bir dala var gücümüzle yapışıyoruz. Yaşamımızın her küçük detayına bayılıyoruz. Ama niçin? Neden hayatın bütün dallarına tutunmaya çalışıyoruz? Tek bir dalın taşıyamayacağı kadar ağırız demek ki. O tek dal bizi taşıyacak kadar kalın olmuyor mu bazen? Ben bu soruların hiçbirinin cevabını bilmiyorum. Ama yalnız değilim çünkü Adam Strand'in de dallara tutunmayı çok kez bıraktığını biliyorum. Bazen ölemiyorsun bile. Otuz dokuz kere denesen bile. Yine de denemeye değer mi? Sadece merak ediyorum. Adam Strand (kendimi ona çok yakın hissediyorum bu yüzden Adam diye hitap etmek isterdim ama anlam karmaşası oluyor) bana ''Çavdar Tarlasında Çocuklar'' kitabındaki Holden Caulfield'ı hatırlattı biraz. Ölmeye bu kadar meyilli olmasa da, Holden da Adam Strand gibi hayatın dallarına tutunmaya çok da meraklı değil. Ben mi? Ben yaşamayı çok seviyorum. Her zaman söylerim, buraya kadar 4. 6 milyar yılda geldik. Kıymetini bilmek gerekiyor. Ama yaşadığımız bu zamanda icraatı, gerçek hayalleri, dünyayı değiştirmeye yönelik girişimleri olan o kadar az insan var ki, mesela ben durup düşünüyorum neden yaşadığımı. Derinlemesine düşündüğünüz zaman yaşamınızın aslında hiçbir değeri olmadığını anlıyorsunuz. Ben öyle yapıyorum. Dediğim gibi, yaşamayı çok seviyorum ama sabah uyandığımda hayatımı düşünüyorum ve ödevler, ilişkiler, yapacak işler, gidilecek yerler... Bunların aslında hiçbir önemi yok. Yetişilecek programlara gerek yok. Yaşamanın damağımızda bıraktığı hoş tadı çok nadir alıyoruz. Bu öyle bir çelişki ki aklım yitiyor bazen. Mesela bir sabah yatağımdan kalkıp uykusuzluktan morarmış, ağlamaktan şişmiş gözlerime bakıyorum ve ben hayatı bir daha seviyorum. Benimki sevmek değil aslında da, alışkanlık. Sorun sabahlarda değil bende. Bütün bu insanlardan hiçbir şey beklemiyorum ben. Daha iyi bir dünya da ummuyorum. Yaşamımın hiçbir amacı yok. Sadece merak ediyorum. Bugün birçok insan dalları bırakmayı düşünüp sonra ağaca daha sıkı kenetlendi. Çok güzel şeyler yaptıkları için ya da bu dünyada işgal ettikleri yer çok değerli olduğu için değil. Bir kısmı cehenneme gitmekten korktuğu için -ne kadar kötü insanlar olduklarını bildiklerinden diyelim- bir kısmı da geriye bıraktıkları çok fazla şey olduğu için. İkinci kısmı çok iyi anlıyorum çünkü bir anlamı olmasa da siz öldüğünüzde hayat devam edecek. Ama cehennemlikleri anlayamıyorum. Cehennemin dayatma ve sadece kafalarında var olan bir ceza yeri olduğu gerçeğini bir kenara bırakın, daha iyi bir insan olmak yerine sadece ölümden korkmaya devam ediyorlar. İnsanların bu çılgın düşüncelerine anlam veremiyorum. İnanın bana sevgilisinden ayrıldığı için intihar eden bir genç kız ya da zevki için aşırı doz alan biri bana daha akla yatkın geliyor. Sonuçta dalları bırakmak kolay değil. Bütün insanlardan ağaçtan atlamalarını beklemek benim haddime düşmez çünkü ben de bırakamıyorum dalları. Ben de seviyorum bu hayatı ve geriye bir şey bırakmak istemiyorum. Sadece en azından hayatımızı hiç ölmeyecekmiş gibi geçirmeyelim. Ağaçtan toplayabildiğimiz kadar meyve toplayalım. Ve çürümüşse meyveler, işte o zaman atlamanın zamanı gelmiştir. Meyra Yürükoğlu