Melek

Yine okulda saatlerce çalıştığım sıradan bir gündü. Bazen çalışmaktan o kadar yıpranmış hissederdim ki, bir an önce okuldan çıkmak isterdim. Enstrüman çalmak orucu olduğu gibi ruhsal olarak d . İstanbul fizikken y a yorucu olabiliyordu konservatuvarı iki katı, iki tane daracık koridoru ve yaklaşık yüz yıllık olan bir okuldur. Eskiden itfaiye binası olarak kullanılırmış ve bu yüzden okulun içinde kırmızı sirenler hala durmaktadır. İşte o daracık k bazen fazla gelirdi ve daracık oridor, bana koridorda kocaman bir dünya vardı aslında. Bu dünya, birbiri ile anlaşamayan, eski sevgililerin, ailen gibi olan öğretmenlerin ve yeni aşıkların yaşadığı bir yerdi. Doğal olarak insanlar birbirlerinden kaçamıyorlardı, sonuçta küçücük bir koridordaydı hepsi. İşte bu duyguların ağırlaştığı zamanlarda fotoğraf makinamı alıp okuldan kaçıyordum. O dönemde yaşadığım zorluklardan uzaklaşabildiğim tek olanağımdı. Bu fotoğrafı çektiğim günü dün gibi net hatırlıyorum. Okuldan çıktım v e vapura bindikten sonra metrobüs ile uzun bir yol olan Zeytinburnu'na doğru yola koyuldum. Neden Zeytinburnu diye sorarsanız eğer, nedeni aslında çok basitti. İstanbul'da gitmediğim yerlerin listesini çıkarırdım, çünkü her yeni yer yeni bir enerji maceraydı benim için. Diğer nedeni ise, küçüklüğümden beri, surlar hep ilgimi ve yeni geçmiştir ve orada kilometrelerce uzanan tarihi bir sur bulunduğunu öğrenmiştim. Genel olarak bir yere gitmeden önce araştırma yapmayı hiç sevmem, çünkü kendim keşfedersem daha anlamlı olacağına inanırım. O gün metrobus'ten indikten sonra surları görünce çok etkilenmiştim ve tek dileğim bir an önce oraya gidip bu hislerimi ölümsüzleştirmekti. İşte bu anlarda ne geçmişi düşünüyordum, ne de sorunlarımı. Sadece fotoğrafa odaklanıyordum ve aslında bundan yatın o değerli da öte olarak ha anını yaşamayı düşünüyordum. Surlara yaklaştığımda ilk olarak oranın biraz tehlikeli olabileceğini anladım, çünkü evsiz insanların sayısı biraz fazla gibiydi ve İstanbul , çoğu insanın bildiği gibi tehlikeli bir şehirdi. Surların kenarında yavaşça yürürken oralara pek bakılmadığını gördüm ve eşsiz bir tarihin yavaşça öldüğüne şahit oldum. Zeytinburnu'na dair en ilginç olaylardan biri de, surların altında çiftliklerin olmasıydı iftçilerin hasatlarını satmasıydı. Sanki çok farklı bir ve çiftliklerin önünde de ç dünyadaydım, yani insanlar sanki oraya kendi dünyalarını kurmuş gibiydiler, şehirden uzak ve sanki geçmişte yaşıyorlarmışcasına Biraz daha ilerledikten sonra, surların . arka tarafında binaların olduğunu gördüm ve sanki eski çağlardaki kaleler gibiydi. Açıkçası, o taraflara gitmeye pek cesaret edemedim, çünkü sonuçta pahalı bir makinaylaydım ve yanımda hiçbir güvenlik aracı yoktu ama istediğim bir şey vardı, o da surların üstüne çıkmaktı. Şanslıydım ki, surların arasında bir kapı vardı ve o kapıdan girince surların üstüne çıkan bir merdiven gördüm. Hiç düşünmeden yavaşça yukarı çıkmaya başladım ve bir ajan gibi surun içine girdiğimde içeride evsiz bir adamın yattığını gördüm. Baya korkmuştum ama makinamı sessiz moda alıp, orayı çekmeden duramazdım. Surun üstü çok değişikti, sanki korku filmi gibiydi ve tam ortaya sarı bir yastık dikkatlice konulmuştu. Çok fazla durmadan oradan çıktım v e merdivenden inerken fark ettim ki, yükseklik korkum varmış ve oradan nasıl indiğimi size anlatamam. Konudan daha fazla uzaklaşmadan size bu fotoğrafı anlatmak isterim. Surların yanından yürürken, karşı tarafta büyük bir mezarlık olduğunu fark ettim ve h iç düşünmeden oraya doğru yola koyuldum, acaba oradan nasıl fotoğraflar çıkacaktı? İçeri girdiğimde çok farklı bir duygu hissettim. Burada ki insanla r daha önce yaşıyorlardı ve o an orada sadece sessizlik vardı. İnsan ancak bu anlarda yaşamın değerini anla orada ki binlerce insan artık nefes almıyordu ama siz yabiliyor, çünkü alıyordunuz. Yaşamak nasıl büyük bir şans diye düşünüyorsunuz. Mezarların arasında gezerken nedense hiç korkmuyordum, insanların isimlerine bakıyor ve yaşadığı u şekilde ilerlerken yaşlı bir amcanın uzaktan geldiğini tarihleri inceliyordum. B gördüm ve o kadar esrarengiz duruyordu ki, sanki bir filmde gibiydim. Hiç düşünmeden biraz eğilerek anı ölümsüzleştirdim ve mezarlıktan çıktıktan sonra düşündüm ki acaba o bir melek olabilir miydi? Ç ünkü derler ki, melekler bazen insan da gezerlermiş. Acaba ben bir meleğe mi rastlamıştım? Acaba tekrar formunda dünya gidersem kendisini görebilecek miydim? Bu sorular eşliğinde oradan çıktım, çünkü bazen soruları cevaplamak, bazı anların değerini yitirme sine neden olabilir. şekilde o anı geçmişte bırakarak, evime doğru yola koyuldum. Sorgulamadan saf bir