ÖLÜME RAĞMEN AŞK

Hayat her zaman iyi yönüyle karşılamaz bizleri bence. Hatta çoğu zaman acımasız maskesini takınarak çıkar karşımıza. Kendi hayatımdan tecrübe ettiğim kadarıyla, hayat bana gıcık olduğundan mı yoksa şanssızlığımdan tersine geldiğimden mi bilinmez, bana her zaman öyle olay örgüleri hazırlayıp karşıma o kadar zamansız şeyler çıkardı ki, hiçbir yaşanmışlığımı ya da hissettiğim hiçbir duyguyu doğru anda veya doğru insanla tecrübe etmedim. Fazla önemsemediğim ya da kafama takacak kadar büyük görmediğim bazı talihsizlikler de oldu tabii ki. Fakat eğer konu ben ve benim şanssızlığımsa en çok darbe aldığım nokta her zaman aşk oldu. Zamansız ve acımasız halini tecrübe ettim ben hep aşkın. Fakat ne olursa olsun sevmekten ve sevmeyi denemekten korkmadım. Çünkü bence aşk biraz da acı çekmektir. Bazen mutsuzluk bazen sebepsiz yere mutluluk, bazen umutsuzluk bazen de en büyük umut haline gelebilir bence sevmek. Uğruna acı çekilmemiş, üzerine saatlerce düşünülmemiş bir sevgiye aşk demenin aşka hakaret etmek olduğunu düşünmem bir yana, hayatın aşk konusunda acımasızlığını diğer yana attığımda, bu duygunun doğasının böyle olduğunu keşfettim. Aşk masallardaki mutlu sonlardan, bir öpücükle uyandırılan prenseslerden ibaret değil. Çünkü aşk uğruna çekilen zorluklarla, katlanılan acılarla güçlenir. Bu duygunun acımasızlığı da tam burdadır zaten. Aşk her şeye, her olumsuzluğa rağmen hissedildiğinde değer kazanır. Aşk her zaman karşılıklı hissedilecek diye bir şey yoktur. Bazen karşılık bulamayacağıma emin olduğum durumlarda bile buldum kendimi ama bu emek vermeme veya savaşmama asla engel olmadı. Peki birini çok sevsemde körü körüne aşık olsam da, gideceğini bile bile sevmeye devam edebilir miyim? Aşka bu kadar saygı duyan ve hayatında bu kadar büyük bir yer veren birisi olarak, öleceğini bildiğim, bir daha göremeyeceğim birini sevebilir miyim? Beni bu zorlayıcı soruyla karşı karşıya bırakan şey izlediğim İncir Reçeli filmi oldu. Bir erkeğin kalbini uzun zaman sonra hızlı hızlı çarptırmayı başaran bir kadın, ağırlığıyla iki tarafı da ezen, zorlayan bir aşkın hikayesi ve kesin ölümüyle buluşmaya çok yakın olan bir kadını seven bir adam. Hüzün dolu bu hikaye benim aşkı sorgulamama ve yargılamama sebep oldu. Bu duyguyu o kadar güçlü hissediyordum ki, sonrasında açtığı yaralar ve yıkım da çok büyüktü hep. Hep bu kadar kör ve umarsızca yaşanması gerektiğini savurduğum aşk belki de düşündüğüm kadar masum bir duygu değildi. Kendimi filmdeki erkek karakterin yerine koyduğumda, karşılaştığı yıkımı ve hüsranı fazla ezici buldum. Biri için delicesine atan bir kalbin bu denli yanması, kalıcı hasarlara sebep olmalıydı. Üzerinden aşk geçen bir insanın toparlanması bile hatrı sayılır bir süre alırken, aşkın bu denli acımasız ve çaresiz bir şekilde bitmesini kaldırabilir miydi bir insan? Böyle bir durumda doğru olan neydi? Eğer her günümüzü birlikte geçirdiğimiz bir insanın öleceğini bilseydik, doğru olan kalan zamanı en dolu şekilde geçirmek mi olurdu yoksa hiç görüşmemek mi? Detaylıca düşündüğümde doğru olanın insanın o an yapmaya karar verdiği şey olduğuna karar verdim. Korkup kaçmak her zaman için daha kolaydı. Evet gerçekten kaçmak mümkün değildi belki ama gerçekle doğrudan yüzleşmemek de mantıklı bir seçim olabilirdi. Sanırım bu noktada devreye biraz da vicdan ve cesaret girmiş oluyor. Vicdanlı bir insan iyi günde ve kötü günde sevdiğinin yanında olmak ister fakat bunu yapmak için gerekli cesareti içinde bulamayabilir. Bu durumun sonuna kadar katlanmak büyük bir cesaret ister bence. Kırılmaktan üzülmekten korkmamak gerekir. Aşk hem acı hem vicdan hem de cesaret işidir işte. Ne zaman neyle karşılacağımızı asla bilemeyiz. EROL CAN TEKİN 21502550