METAMORFOZ

Yabani bir bakış, savunmacı bir duruş ve milyonlarca fikri aynı anda savuran üretken bir beyin: İnsan... Nedir bu insan? Nasıldır insan olmak? Neresindeyiz insanlığın? Düşünüyorum bu fotoğrafı gördüğümden beri. Ulaşmaya çalışıyorum benliğime. Bendeniz İdil, modernleşmiş bir insanoğlu muyum yoksa hırslarıyla, arzularıyla, avıyla ve avcısıyla uğraşıp duran bir Homosapiens miyim? Medeniyet dediğimiz kavram toplumsal yaşayış biçimimizle ne kadar alakalı? Bilmiyorum. Joachim Schmeisser günlerce tanıklık etmiş Hadzabe halkına, günlerce avcılık ve toplayıcılık kültürünün içinde bulunmuş ve pek çok kare yakalamış. Merak ediyorum hiç tecavüz var mıymış? Hiç öldürülmüş mü kadınlar ya da durup dururken yok edilmiş mi doğa? Biz medenilerin yaşadığı dünya pek ilkel kaldı çünkü. Ellerimizde uzun sopalar aslan kovalamıyoruz belki. Artık yöntemlerimiz gelişti fakat ne yazık ki beyinlerimiz sürdüremiyor devinimini. Bir kadın sokakta içinden geldiği gibi gülemeyecekse, ne önemi kaldı modernleşmenin? Eğer doğa yok olacaksa ve bu yok oluş sadece üç beş zengini daha zengin edecekse, ne anlamı var metropoller kurmanın? Yok. Anlamı da gereği de yok modernleşmiş gibi yaşamanın. Yardıma muhtaç birini gördüğümüzde sırtımızı döneceksek gelişmeseydi keşke beyinlerimiz. Bugün, çok gelişmiş toplumsal düzenimizin içinde milyonlarca mutsuz çocuk var. Şu fotoğraftakinin ilk defa kamera görmüş yüzünün aksine, kameralara çok fazla maruz kaldığı için güvenli yaşayamayan çocuklar var küresel dünyada. Su kaynaklarının yanına yerleşmiş ilkel ailelerin çocukları değil de iki damla yağmur yağdığında ağzını kocaman açıp güzünü göğe dönen çocuklar. El değmemiş ilkel kabileleri gördükçe, el değmemiş insanlık arıyor gözlerim günümüz dünyasında. Pek yazık, kaçırmışız insan olmayı. Aman öyle bir dünya olsun da herkesin herkesten haberi olsun demişiz, haberleşmeyi unutmuşuz. Sevelim, karşılıklı huzur bulalım diye sözler, gereklilikler, kurallar koymuşuz ilişkilere ama karşımızdakinin gözlerine bakıp kalbine dokunmayı akıl edememişiz yıllarca. Kör mü oluyor insanoğlu? Unutuyor mu acizliğini? Duygularını ve duyarlılıklarını gittikçe yok ediyor, makineleşiyor. Bir makineleşme ki baştan aşağı sarmış bizi. Her şey sistematik, her şey zorunlu ve her şey diğerlerinin ön yargılarına göre şekillenmek zorunda. Sonuç mu? Tek tip, mutsuz ve tabii ki modern bir toplum. Bir gün düşünün sağanak yağmurlu. Biz birbirinin kopyası olan insanlar karaları bağlıyoruz. Kalın montlar, şemsiyeler, bozulmasın diye sıkı sıkıya örtülen yapılı saçlar... Kısacası modernlik kokan bir hava ve suya dokunmayı, onu sevmeyi, yağmurla bütün olmayı es geçmiş bir insanlık. Herkes güneş sever diye güneşli havaları seviyoruz. Yağmursuzluktan ölümle burun buruna kalan insanları, Senegal'deki, Mali'deki, Etiyopya'daki kuraklığı boşverelim, bazılarının yok olması gerek. Sevinmeyelim yağmura ve sevmeyelim yağmur damlalarını. Anlayamıyorum, nasıl ve niye bu kadar kopuyoruz doğadan? Gözlerimizi sımsıkı yumup insanlığımızı kenara atıyoruz. Sadece homosapiens oluyoruz sonunda: sadece hayvan. Teknolojimizi geliştiriyoruz, verilerimizi idealleştiriyoruz ama daha çok insan değiliz Hadzabe yerlilerinden. Aksine daha da korkunç bir halde toplumsal uyumumuz. Dönüşümümüzü eksik bırakıyoruz. Evet, bu bir metamorfoz süreciydi bence ve bazılarımız tamamlayamadı değişimini. Elbette ki kaçınılmaz bir gelişmişliğin içine sürükleniyoruz: Kelebek olmaya çalışıyoruz. Zaten tırtıl kalmakta ısrarcı olan toplumlar bir elin beş parmağını geçmiyor günümüzde. Biz insanların çoğu kelebek olacak kadar gelişmeyi öğrendi zaten. Mühim olan uçmayı başarabilmekte. Bakışlarımız şu fotoğraftakinden çok daha net, beyinlerimiz çok daha büyük hatta omurgamız daha da dik artık. Uçmak meselesine gelince, metamorfozun son aşamasında pürüzler çıkıyor. Unutuyor muyuz acaba? Uçamazsak, gerçek bir kelebek olamayız. Tekrar tırtıl olmaya çalışmak da pek mantıklı durmuyor değil mi? O zaman neden bekliyoruz? Bendeniz İdil, dokunmak istiyorum başka hayatlara, başka canlılara, yağmura ve beynimin her iki lobuna ki Hadzabe halkından daha modern olduğuma inandırabileyim kendimi. Sevmeyi ve değer vermeyi öğrenmek istiyorum dibine kadar ki "İnsanca yaşadım!" diyebileyim ölmeden. Metamorfozumu tamamlamak istiyorum ve uçmak istiyorum sonunda, insanlığa doğru zardan kanatlarımı savurmak, modern hayatın robotlaştırıcı etkisinden koşarak uzaklaşmak.