Abluka

"Yoksa bu adamları, anaları dövülsün diye mi doğurmuştu, bu çocuklar, ölmek için, kurşunlanmak için mi gelmişlerdi dünyaya?" (Karasu, Gece, 137)1 Zor zanaat "büyümek", hele ki bu topraklarda. Oldu bittiye getiremiyor insan. Derinleşen alın çizgileri, kırlaşan saçlar, kırışan eller ya da güneşin her yıl aynı günde bir tam turu tamamlaması da ne yaş aldım diyebilmek için işleri kolaylaştırıyor ne de izahını pek mümkün kılıyor bu tuhaf sözcüğün. Konuşmaya çabalayan kundaktaki bebek gibi, anlam kazanacak birkaç ses yan yana gelebilse "dili çözülecek", meramı anlaşılabilecek gibi geliyor. Ne var ki, doğru kelimeleri seçebilmek her zaman mümkün olmuyor benim için. Düğümlenip kalıyor kimi zaman boğazımda bir şey, her yutkunuşta da yerini biraz daha sağlama almak istercesine sanki, oturdukça oturuyor. Her düğüm oturdukça sesim biraz daha kalınlaşıyor, çocuksu berraklığı biraz daha bulanıyor. Gündelik hayatta kendini sürekli tekrar eden bir klişeyi gözden geçirme temrinleri yapar gibi beni ikna edecek bir yanıt bekliyorum her defasında da. Sonrasında, günün yorgunluğuyla mutfakta yemek yaparken bir anlık dalgınlıkla parmağa denk gelen bıçak kesiği gibi aniden ama can acıtarak kendini gösteriyor hakikat. Beyhude bulanıklaşmıyor sesim, çünkü bulanık gölleri temizleyen ne kadar nilüfer varsa gün be gün solup gidiyor bu topraklarda. Tabiatlarına alabildiğine tezat bir biçimde göllerinden koparılıp kaldırımda hareketsizce kaldıkları anlar, onlara dair aklımda kalan son kareler oluyor. Kiminin yaşı benim yarı yaşım bile etmiyor, kimi on beşinde, kırk dokuzunda. Dönüp bir de bakıyorum ki, meğer her defasında tanıklık ettiğim o karelerin arıdan bir yumru gelip oturuyormuş boğazıma. Biriktirdiğim o anlar büyütüyormuş beni her defasında. Hülasa, büyümek öyle sanıldığı gibi pek de kolay olmuyormuş, kimilerininse büyüyüp gözlerinin yaşlanmasına dahi müsade edilmiyormuş burada. Tarih tekerrürden mi ibaret yoksa tekerrür eden kimilerinin payına düşenin hep aynı şey olması mı, bundan o kadar da kolay emin olamıyor insan. Aynı süreçler kendini tekrarladıkça, başı sonu belli olan ve ezbere bilinen masalları uykuya dalmak için her gece dinlemeye mecbur kalmak düşüyor payıma. Aksi ne kadar söylenirse söylensin, parmağına zehirli iğne batan Uyuyan Güzel'i uyandırmaya gelecek kimsenin olmadığını bilmek, esasen o iğneyi sinir uçlarımıza saplıyor. Biz hissizleşiyoruz, hissizleştikçe; günlerin, ayların ve yılların ayırdına da varamaz bir hale geliyoruz. Zaman zamansızlaşıyor ve tüm bu yaşananlar dün müydü, bugün mü yoksa yarın mı, ayırt 1 Bilge Karasu, Uzun Sürmüş Bir Günün Akşamı (İstanbul: Metis Yayınları, 1970), 137. edemiyorum. Emin Alper'in Abluka'sı tam da bu zamansızlık içerisinde dün mü, bugün mü, yarın mı olduğundan bihaber; takvim yapraklarını umursamaksızın anlatıyor hikayesini. Belki de yapabileceğinin en iyisini yapıyor çünkü bu hikayelerin ne dünü, ne bugünü ne de yarını birbirini aratıyor zaten. Göz göze geldiğini anda, az sonrasında çıkabilecek muhtemel bir tartışma için kafasında repliklerini belirleyen bizlerin, kafasının içinde yarattığı ya da yaratılan ve düşman bellenenlerle nasıl mücadele ettiğini gösteriyor bir anlamda. Neye göre tanımladığı bir türlü kestirilemeyen bir "öteki" ve "düşman" gürünün, dimağımızda nasıl oluştuğunu anlatmayı dert ediniyor kendisine. Başka bir deyişle: "Benliğe ve topluma, her ikisine de sınırlarından, 'olağanüstü hallerinden' bakılıyor."2Böylelikle, o nilüferlerin göllerinden nasıl kopraıldığının da bir anlatısını yapıyor benim için. Boğazımda düğümlenip kalan anlardan bir lm şeridine ne kadar kare sığdırılabilirse o kadar kare sığdırmaya çabalıyor. Bizim hakkımızda olan hakikat bizden bu denli ayrıldıkça, yakın olan mesafelerin arası gittikçe açıldıkça büyümek de yaşlanmak da bir o kadar abluka altında oluyor. Boğazımdaki düğümlereyse her defasında bir yenisi daha ekleniyor.