TOPLUMSAL AKINTI

Son zamanlarda aynaya baktığımda her defasında ışıyarak bakamıyordum, insan tanıdıkça kendi insansı varlığımdan rahatsızlık duyuyordum ve bu beni çok rahatsız ediyordu. Gördüğüm kötülüklerin ve çirkinliklerin insan olmamdan ötürü kendi tabiatımda da bir şekilde bulunması fikri beni kendi varlığıma yabancılaştırıyordu. Öyle ki çoğu zaman başka birine, tanımadığım birine bakıyormuş gibi aynaya şöyle bir gözümü gezdirip geçiyordum, tam anlamıyla gözlerime bakıp da kendimle yüzleşemiyordum. Bir yerden sonra kendimi tanıyamaz hale gelmiştim, gerçekten de o görüntüdeki kişi başka birisi oluvermişti benim için. Uzaklaştıkça ondan içerdeki gerçek kişiye yaklaşıyordum. Tanıyordum onu, gerçek kimliğini gerçek renklerini görüyordum. Başkalarının tanımlarına uyan zayıf kıymetsiz sıradan biri gibi görünmüyordu o artık bana, gerçekte olduğu gibi, kendisi gibi görünüyordu. Bu acı tatlı tat iştahımı gitgide daha da kabartır olmuştu. Bazen gerçek resmi görebilmek için resmin dışına çıkması gerekiyordu insanın. Ben de istemsizce buna itilmiştim. Sanki bir akıntı vardı, hepimiz orada suyun akışına göre bir yerlere savruluyor, ne önümüzü ne arkamızı görmeden akıntı bizi nereye götürürse oraya gidiyorduk. Ama bazılarımız rahat duramıyordu ve birbirine sataşıyordu. Suyun içindeki tepinmeleri diğerlerini rahatsız ediyordu ve bazı zamanlar öylesine rahatsız edici oluyordu ki bu, bazılarımızı akıntı dışına çıkarıyordu. Bizler de kendimizi ne olduk nasıl buralara geldik anlayamadan kelimenin tam anlamıyla sudan çıkmış balığa dönmüş bir halde buluyorduk. İlk başlarda suya geri girmek için çırpınıyor fakat akıntı tarafından reddediliyorduk. Vücudun yabancı bir maddeyi inatla bünyeden atmaya çalışması gibi, bu akıntı da bizi reddediyordu, sorgulayan varlığımızı, diğerlerinin çırpınışlarına uyum gösteremeyen bu halimizi reddediyordu. Akıntının bir düzeni vardı, bu düzeni oluşturan da bu devinimleri gerçekleştiren insanlardı, geriye kalanlar da ya bu devinimlere ayak uyduracak, ya da karşı gelecek, sorgulayacaktı. Akıntı da iyi ya da kötü demeden düzen her neyse onu devam ettirebilmek için sorun yaratanları, devinimlere karşı gelenleri dışarı itecekti. Dışarı itilenler de durup ilk başta dışlanmışlığın verdiği korkuyla, can havliyle kendini geri içeri atmaya çalışacak, fakat artık oraya asla ait olamayacaklarını anlayacaklardı. İlk başta korku ve üzüntüye yol açan bu durum, zamanla onlar için bir sorgulama nedeni olacaktı. Zamanla dışarıda yaşamaya ayak uyduracaklar ve en başında akıntıda olmak için neden bu kadar arzu duyduklarını sorgulayacaklardı. Derken bunun tek nedeninin diğerlerinin akıntıda yaşadığını görmeleri ve herkes ne yapıyorsa aynısını yapma gerekliliği duymalarından kaynaklandığını göreceklerdi. Ve akıntıyı sorgulayacaklardı, ve akıntıyı yaratan insanları. İçine bir başına bırakıldığı bu akıntıyı yönlendiren insanları gözlemleyecek, onların haklılık paylarını, ne yaptıklarını bilip bilmediklerini değerlendirecek ve aslında kimsenin ne yaptığına dair en ufak bir fikrinin olmadığını, fakat bazılarının bunu umursamadan müthiş bir özgüvenle hareket ettiklerini ve biraz olsun ne yaptığını bilmediğinin farkında olan ama kimsenin bunu gerçek anlamda bilmediğini fark edecek gözlem yeteneğine sahip olmayan kimseler tarafından takip edildiklerini göreceklerdi. Ne yazık ki bunun için insanın toplum denilen bu akıntıyı yürüten insanlar tarafından bir kenara itilmesi gerekiyordu. Akıntı içindeyken akıntıyı göremiyordunuz. Fakat bir gördünüz mü de unutması kolay olmuyordu. İnsanı insana küstürüyor, kendinden dahi bu işleyişin bir parçası olduğu için soğutabiliyordu. Yeri geliyor aynada kendine baktırmayabiliyordu. Zaten yalnızlığa mecbur insani yapısını daha da yalnızlaştırabiliyordu. Yani insanları tanımak ve işleyişi görmek bizi kendimize dahi yabancılaştırıp kendimizden edebiliyordu. Aynı Hasan Ali'nin kitabı için seçtiği şu sözdeki gibi: Başlarken Yalnızsın, Bitirdiğinde Daha da Yalnız.