MUTLULUĞUN BİLİNMEYEN FORMÜLÜ

Simyacı' yı okumak, "herkes daha uykudayken şafak vakti uyanıp, güneşin doğuşunu izlemeye benziyor" (Coelho 169). Herkesin hayattan ve kendisinden bir şeyler bulabileceği bu kitapta Paulo Coelho kişisel menkıbesini gerçekleştirmeye çalışan ve mutluluğu aramaya giden kitabın kahramanı Santiago'yla beraber bir yolculuğa çıkarıyor sizi. Endülüs' ün dağlarında koyunlarını beraber otlatıyor, Arap çöllerinde deve üzerinde onunla yolculuk yapıyor, Mısır Piramitlerini görmeye gidiyorsunuz ve başlıyorsunuz siz de kendinizi ve mutluluğunuzu aramaya. Satın alınamayan bir şey bu, tadına varılamayan; formülü yok bulmak için ama talibi çok. Bazen kimileri için son model bir arabada gizlidir, bazense sevilen birinden gelen sıcacık bir tebessüm kadar basittir. Aşktır kimileri için onu bulmanın yolu. Çoğu zaman çığlıklar atarak karşılarız onu, kimi zaman içimizde yankılanır sesi. Sahi nedir bu cümlenin öznesi? Mutluluk. Evrensel bir tanımı yoktur mutluluğun... Kalıplara sığmaz o, açık adresini vermek, herkesin bulmasını istemek zor. Bazen arkadaşlık caddesinin dostluk sokağında bulursun onu. Öyle anlar yaşarsın ki ara sokaklara saparsın, ararsın ama bulamazsın. Bazen de ana caddede gün gibi ortadadır ama sen farkında değilsindir, göremezsin. Yıllarca koşturursun mutluluğun peşinden. Hep bir köşede kıstırabilme ümidiyle yaşarsın. Bir yolculuktur mutluluğu bulmak için yapılan ve belki de ulaşılamayan istasyonlardan oluşan. Karış karış dolaşırsın onun Akgün 2 yamaçlarında, bulduğunu fark edene kadar belki de. Gerekli her şeyi bir bir yaparsın aklınca. Ama hep bir şeyi atlarsın ta ki o dönemece gelinceye kadar ve bir de bakarsın ki yıllardır peşinden koştuğun, yakalamaya çalıştığın mutluluk. Harap ve bitap halde çıkıverir karşına. Çünkü o da seni kovalamaktan yorulmuştur aslında. Ama senin aklının ucundan bile geçmemiştir sana o kadar yakın olabileceği çünkü insanoğlu mutluluğu çok uzaklarda arar. Bu yüzden hayallerini bile süslememiştir; kalbinin en uç köşesinde senin tarafından keşfedilmeyi bekleyeceği. Yıllardan beri hasretini çektiğin, uzaklardan geleceği günü beklediğin bu enfes duygu içinde gizliymiş sahi. Senin dünyaya bakışın, olayları nasıl yorumladığınmış önemli olan. En müteessir olaylar bile güzel görmeyi bilirsen mutluluk meyvesini verebilirmiş. Senin bir simyacı gayretiyle aradığın ab-ı hayat iksiri sana çok yakınmış işte, şah damarından bile. Mutluluk tohumunun filizlenmesi için gerekli ab-ı hayat güzel bakmak, güzel görmek ve nihayetinde güzel düşünmekmiş ve aslında fark etmekmiş yanı başında olduğunu. Anı yaşamakmış. "Geçmişin dersleri ve geleceğin düşleriyle birlikte yaşamaya çalıştığımız" (Coelho 96) için mutsuzuz belki de oysa sadece şimdi de yaşamalıyız çünkü hayat sadece yaşadığımız andan ibarettir ve sadece onu hissetmeliyiz. Belki de Santiago gibi gördüğümüz rüyanın peşinden giderek bulabiliriz mutluluğu. Eğer amacınız, gerçekleştirmek istediğiniz bir düşünüz varsa hayat anlam kazanır. Onu gerçekleştirmeye çalışırken yaşadıkların, gördüklerin ve ceplerine doldurduklarındır mutluluk. Ne de olsa "mutluluğun gizi dünyanın bütün harikalarını görmektir ama kaşıktaki iki damla yağı unutmadan" (44). Çünkü insan hayallerinin peşinden giderse mutluluğu yüreğinin derinliklerinde hissedebilir. Her şeyin insanın kendi içinde olduğunu, kendi yüreğinden gelen sesi dinlemesi gerektiğini o zaman anlayabilir. Fakat zordur, mutluluk düşleri bile görmemiş insanlar için mutluluğun tadını gerçekten hissetmek. Peki, aynı güneş doğup batarken, insanlar aynı gökyüzüne bakarken, aynı güne uyanırken neden bazıları mutluluğu yakalamışken bazıları mutsuzluğa mahkum edilmiştir. Galiba siz dünyaya nasıl bakarsanız o da öyle anlam kazandığı için. İnsanlar Akgün 3 dünyadan, yaşamaktan korkuyorlar ve sadece bu yüzden dünya gerçekten korkutucu oluyor ve insan mutluluğu yakalayamıyor. Halbuki hayat mutlu olmak isteyen insana karşı cömerttir. Bu yüzden mutlu olmanın yolu; geçmişin hatalarından, geleceğin kaygılarından uzaklaşıp anı hissetmek ve bakarak değil görerek yaşamaktır.