Kayada Sabah

İlk başta anlam veremedim. Biz martıları, para kazanmak için yazdığı bir öyküde dekor olarak kullanıyordu. Bunun yanında satırları, hareketlerimizi mesnetsizce yorumlayarak bizi zerre kadar anlamadığını söylüyordu. Bu kadar basit miydik biz insanların gözünde? Martılar uçarlar, bağırırlar. Üç tane kaya vardır, onları kapmak için aralarında mücadele ederler (Taner, 20). Meğer yamaçtaki apartmanın üçüncü katının penceresinden sürekli bize bakan ve benim de bizzat çok defalar göz göze geldiğim, geniş alınlı adamın adı Haldun Taner'miş. Yalıda Sabah adlı öyküsünde bizden ve üç kayamızdan bahsetmiş. Ama öyküsünde hayatımızın aslını, karşılaştığımız zorlukları ve insanların bize yaptıklarını anlatacak yer bulamamış. Hikayeyi okurken, insanların bize yaptığı bunca kötülüğe rağmen bizden, sanki hiçbir şey olmamış gibi bahsedebilmelerine çok şaşırdım. Yaşadıklarımızı örtbas etmeye çalışan, bizi uçmaktan ve bağırmaktan başka bir şey yapmayan birer figür olarak gösteren bir hikayeydi bu. Yazarına bir ders vermem gerekiyordu. Bunun için aklıma gelen ilk şey gece vakti evinin yakınına gidip gürültü çıkarmaktı. Ama sonradan bundan vazgeçip bir yazı yazmaya karar verdim. Çünkü kaba kuvvete başvurmaktansa bu yolla kendimi ve yaşadıklarımızı daha iyi ifade edebilirdim. Bizde sabahın başı karanlıktır. Daha güneş doğmamış, insanlar uyanmamıştır. Hafif hafif dalga sesleri arkadan gelir, sözlerimize ahenk katar. Güneş doğmak üzereyken iyice yükselip onu görmeye çalışmak en büyük zevkimizdir. O turunculuğun içinde bir an her şey unutulur. Bütün sorunlar sanki bu ışığın yok ettiği karanlık gölgelerdir. Bu anlar bizim için günün en huzurlu anlarıdır ancak bir solukta bitiverirler. Sabahın başlangıcındaki o eşsiz huzur, günün ilk vapurunun iyice bilenmiş sesiyle bir anda kesilir, hatta paramparça edilir. İnsanlar akın akın sokaklara dökülür. Yoldaki araçlar sinirli sinirli sesler çıkarır. Her birimiz uzaklara savruluruz, biribirimize sesimizi duyurmak zorlaşır. Yok olan huzur arkasında birçok sorun bırakmıştır. Herkes aç olduğunu ve yiyecek bulması gerektiğini hatırlar. Hayatını tehlikeye atıp denize dalanlar olur. Eğer açgözlü ve bencil insanlar bıraktıysa bir balık kahvaltıyı geçiştirmeye yeter. Bazıları su üzerinde bir şey görüp yutarlar. Sindiremedikleri bu şey midelerine başka bir şey girmesini engeller. Ve açlıktan ölürken mideleri doludur. Yuttukları şey insanların sorumsuzca denize attığı bir çöp parçasıdır. En yakın arkadaşımı böyle kaybettiğimden ne zaman deniz üzerinde bir çöp yığını görsem tüm enerjimi kaybederim ve içimi bir hüzün kaplar. Sanırım iki sene önceydi. Ben daha yeni yeni etrafını tanımaya çalışan küçük bir kuştum. Yüksek bir çatıdan etrafı seyrederken, benden biraz daha koyu renkli ve irice olan arkadaşım yüzünde garip bir ifadeyle çıkageldi. Telaşla aç olduğunu söyledi. Ben açlığın bizler için olağan bir durum olduğunu bildiğimden telaşın sebebini anlayamadım. O garip ve tedirgin edici birtakım hareketler yaparken, dikkat ettiğimde karnının şiş olduğunu gördüm. Karnı şişti ama aynı zamanda açım diyordu. Şaşkınlığımı gizleyemez bir halde bunun ne anlama geldiğini sordum. Bana birkaç saat önce hava daha karanlıkken açlığın ona denizin üzerindeki daha önce görmediği bir şeyi yutturduğunu söyledi. Şimdi o küçücük sorumsuz şey onun hiçbir şey yiyemez hale gelmesine sebep olmuştu. Açtı, ben de açtım. Ama benim doyma umudum varken onun yoktu. Ölümünü bekliyordu. Midesi doluydu ama açlıktan kıvranıyordu. İyice halsiz düşmüştü. Öldüğünde debelenmekten oraya buraya düşmekten dolayı üzerinde neredeyse hiç tüy kalmamıştı. Son nefesini verirken istemsizce çıkardığı çığlığa bir vapurunki eşlik etmişti. Bu vapur belki de o çöpün denize atıldığı vapurdu. Bu çığlık da belki onun zafer narasıydı. Bir martıyı açlığından istifade edip kandırmak ve acı çekerek ölmesine sebep olmak çok zevkliydi anlaşılan.