YARIŞ ATLARI

Hiç üniversitede kazandığım bölümden ya da yaptığım işten mutlu muyum diye soruyor musunuz kendinize? Bence herkes kendine bu soruyu soruyordur ve çoğu mutlu olmadığının farkındadır. Neden mi? Çünkü eğitim sistemi insanlara gerçekten yapmak istedikleri meslekleri değil toplumu memnun edecek meslekleri seçmeye zorluyor. Filmde de genel olarak insanların kendi istediği doğrultusunda değil toplumun istekleri doğrultusunda yaşadıkları gözler önüne serilmiş. Örneğin; Farhan'ın, vahşi doğa fotoğrafçısı olmak isterken babasının isteği ve yaptığı acındırmalar yüzünden mühendislik okuması, Raju'nun çok fakir olan ailesini geçindirebilmek için tüm sorumluluğu alarak çok para kazanabileceği mühendisliği seçmek zorunda kalması... Filmde ülke olarak mühendisliğe verilen değer çok belirgin, aileler çocuklarının mühendis olması için can atıyor, kimileri de bunu istemekle kalmıyor Farhan'ın babası gibi zorlama yoluyla yaptırmaya kalkıyor. Ben daha yeni YGS-LYS adlı sınavları atlattım, çalışmayı hiç sevmeyen bir öğrenci olarak sırf ailem mutlu olsun diye kendimi o kadar zorladım ki. Kendimi iki yıl boyunca tüm hobilerimden ve yapmayı sevdiğim diğer işlerden uzaklaştırdım. Artık eskisi gibi değilim, o çok eğlenen hayattan zevk alan ben yerine sürekli çalışan birisi geldi. Bu halimden memnun olmamama rağmen eğitim sisteminin getirdikleri yüzünden eski halime kolay kolay dönemeyeceğimi farkettim. Aileler tarafından harcanan emekler ve bunun getirdiği beklentiler ben de olmak üzere birçok öğrenciyi büyük bir baskı altına soktu. Filmde de söylendiği üzere Hindistan'da her 90 saniyede bir öğrencinin intihara kalkışması öğrencinin bu eğitim sürecinde ne kadar baskı altında kaldığını bizlere gösteriyor. Filmde Joy adlı karakterin okulun ve beklentilerin baskısını kaldıramayıp duvara "I quit" yazarak kendisini yurt odasına asması da bunun bir örneği değil midir? (Kendini asan o öğrencinin adının Joy yani "neşe" olmasını da ayrıca çok ironik buldum.) Aslında her insan bunun farkında ama filmdeki Ranço karakteri gibi pek az insan dışında kimse bir itirazda bulunmuyor, çaresiz, kendi güçlerinin farkında olmayarak çocuklarının geleceğini karartmasını izliyorlar. Film ayrıca düşünüp anlamayı değil yalnızca ezberi ve yarışı öğreten bir eğitim sistemini de eleştiriyor. Filmin bir sahnesinde Ranço öğrencilere bir soru sorar, "Kimse cevabı bulamadı mı? Şimdi bir dakika önceyi düşünün. Ben bu soruları sorduğumda sizde merak ya da heyecan oldu mu? Yeni bir şey öğreneceğiniz için sevindiniz mi? Hayır. Hepiniz hemen bir yarışa giriştiniz. Bu yöntemde birinci gelseniz bile ne faydası var ki? Bilgi hazneniz artmış olacak mı? Hayır, sadece üzerinizdeki baskı artacak. Burası bir üniversite, düdüklü tencere değil. Bir aslan bile kırbaç korkusuyla sandalyeye oturmayı öğreniyor. Ama biz bu aslana 'iyi eğitilmiş' diyoruz, 'iyi eğitim almış' demiyoruz." işte filmdeki bu sözü çok beğendim. Bu söz ülkemizdeki eğitim sistemi ile de son derece benzeşen Hint eğitim sistemindeki çarpıklığı ve filmin asıl mesajını çok iyi anlatıyor. "Arkadaşınız başarısız oluyor, üzülüyorsunuz; arkadaşınız birinci oluyor, daha çok üzülüyorsunuz." İşte bu söz çok doğru ve doğru olduğu gerçeği ise çok acı. Arkadaşlık, birbirinin üzüntüsünü paylaşmayı gerektirdiği gibi, başarısına da birlikte sevinmeyi gerektirir. Ancak bu bizleri adeta "Yarış Atları" haline getiren eğitim sisteminde aileyi ve toplumu memnun etme isteği ve hırsı gerçek hayatın ve arkadaşlığın önemini bizlere unutturuyor. Bence herkes toplumu düşünmeyi bırakıp kendi istediğini yapmalı, mutlu olmalı ve insanlarla içinde bulunduğu çıkar ilişkisini bitirip gerçekten sevdiği için arkadaş olmalı. Arya ÖZCAN