ÖZGÜR BİR HAYAT ÜZERİNE

Bazen insanların hayata karşı bakışları, düşünceleri en basit şeylerden bile etkilenebilir. Bazen bir film izler insan, etkisinden günler boyu kurtulamaz, düşünür, kendini sorgular. Forrest Gump da benim için böyle bir filmdir. Lise yıllarımın başlarında bir akşam internette dolaşırken karşıma çıktı film. Özeti bende oldukça merak uyandırmıştı, hızlı bir kararla filmi izlemeye başlamıştım. Film, zeka seviyesi oldukça düşük, kafası pek de çalışmayan ancak oldukça saf ve iyi kalpli karakterimiz Forrest'ın hayatı boyunca başından geçenleri anlatıyordu. İnsanlarla arası pek te iyi olmayan Forrest'ın tek arkadaşı Jennie idi. Hayatı boyunca kararlar üzerine pek çok düşünmeyen Forrest, hayatın onu götürdüğü yolda Jennie'nin peşinden koşmaktaydı. Tüm hayatı tesadüfler üzerine kurulu bu "salak" adam garip bir şekilde Amerika tarihinin en önemli olaylarının ya aktörlerinden biriydi ya da onların şahidiydi. Tam üç kez, üç farklı Amerikan başkanından onur madalyası dahi alabilmişti. Tüm bu tesadüfler ve kurduğu dostluklar sayesinde zengin olmuş ancak yine de evinin yakınındaki futbol sahasının çimlerini biçmek gibi basit bir işte çalışıyordu, sadece keyif aldığı için. Tüm hayatımız boyunca bizlere dayatılmış hedeflerimizin ve isteklerimizin aslında ne kadar da sığ ne kadar da basit olduğunu öyle bir yüzüme vuruyordu ki Forrest, bizlere gerçekleri gösteriyordu. O hayatı boyunca kararlarının üstüne düşünmeden, sadece istediği şeyleri yaparak belki de hiçbir kimsenin hayal edemeyeceği şeylere sahip olmuştu. Ama asıl önemli olan, bunlar onun umurunda değildi, o sadece yapmaktan hoşlandığı işlerin ve sevdiği insanların peşindeydi. Filmin beni en çok etkileyen yanı, hayatımızın nasıl bizden habersiz planladığını yüzüme vurmasıydı. Tüm hayatım boyunca yapmam gereken her zaman planlıydı. Okuluma gitmeliydim, derslerimde başarılı olmalıydım, olmak zorundaydım, başkalarının belirlediği sınavlarla geleceğimi çizmeliydim. Hiçbir zaman bana sorulmadı ne yapmak istediğim, hayatımı nasıl geçirmek istediğim. Ben çalışmak zorundaydım; hayatımın kalanı için, rahat olmak için çalışmak zorundaydım. Para kazanmak, bana söylenenleri yapmak zorundaydım. Daha önce neredeyse hiç sorgulamamıştım bu durumu, olması gereken, yapmam gereken, buymuş gibi hissediyordum. Oysa Forrest yeni ayakkabılarına baktıktan sonra koşmaya başlıyordu filmde. Arkasında kalan hiçbir şeyi umursamadan, nereye gideceğini bilmeden, ilerisinde ne olacağını sorgulamadan koşmaya başlıyordu. Öylesine etkiliyordu ki diğer insanları, insanlar umarsızca takılıyorlardı arkasına. Bu sahneyi izlerken içimde gerçekten de daha önce hissetmediğim hisler oluşmuştu. Üstümde ne kadar yük varsa hepsini sırtımdan atıp arkama hiç bakmadan koşmak istedim, yeni yerler yeni insanlar görmek istedim. Bu sefer plan yapmayayım, her şey doğaçlama gelişsin, hayatın ne kadar sürprizi varsa hepsini yaşayayım istedim. Tam anlamıyla özgür olmak istedim. Forrest gibi hayatı akışına bırakayım, sadece hoşlandığım şeylerin, sevdiğim insanların peşinde olayım istedim. İstediklerimin hepsini hayatın zorlukları yüzünden gerçekleştiremesem de, elimden geldiğince gerçekleştirmek için çabaladım. Bazen hayatı akışına bırakmayı, rahat ve huzurlu olmayı öğrendim. Hayatın zorluklarına karşı gelebilmek için yeni yöntemler öğrendim. İzlerken ve izledikten sonra film gerçekten beni etkileyebilmiş, hayatıma karşı bakışımı değiştirebilmişti. Kaç kere izlenirse izlensin her seferinde insanda aynı heyecanı, mutluluğu ve hüznü aynı anda yaşatmayı tam anlamıyla başarabilen bir filmdi Forrest Gump. İnsanın kendi içinde hayatını, yaşantısını, kendisini sorgulatmayı başarıp, izleyenlerine farkındalık kazandıran bir filmdi. Böylesine güzel bir filme imza atan yönetmen Robert Zemeckis'e, Forrest performansıyla beni gerçekten etkileyen Tom Hanks'e tebriklerimi sunuyorum. Ve siz okurların da bir akşamınızı bu güzel filme ayırmanızı tüm içtenliğimle öneriyorum.