Hayatta kim ne kadar özgür ki sen; "ben özgürüm"

diyebilecek kadar özgürsün. Kim bu kelimenin içini tam anlamıyla doldurabiliyor ki sen, avazın çıktığı kadar bağırıp "ben özgürüm" diyebiliyorsun. Hadi dedin, inanıyor mu aslında özgürlüğün varlığına inanmayı bırakanlar, hatta inanmayanlar? Özgür olmak ha emek gibi geliyor belki de ilk "ben özgürüm" dediğinde ama sonra bir ağırlık çöküyor, kalbin sıkışıyor, ellerin terliyor. Hayır hasta değilsin ama özgürlük seni hasta ediyor. Sahip olduğunu sandığın özgürlüğün gerçek olmadığını her hissettiğinde yavaş yavaş sessizleşiyorsun. İnsanlar senin özgürlüğünü her sorguladığında biraz daha yüksek sesle cevap veriyorsun ama aslında her seferinde sesinin biraz daha kısıldığını farketmiyorsun bile. Karşındaki sana ilk yüksek sesle "özgürüm" dediğinde sen yapabildiklerini düşünüyorsun belki, ben ise yapamadıklarını. Her insan yapabildikleri kadar zaten özgürdür. Zaten yapabildiklerini avazı çıktığı kadar bağırır. Sahip olduğu bu duygunun özgürlük olmadığını anlayıp sessizleşmesi de yakın ve olasıdır. Önemli olan yapamadıklarıyla kanatlanıp uçabilmek ve özgürlüğü yakalayabilmektir. Bir şeyleri yapmak istemediğinde seni serbest bırakan o şey özgürlüktür. Bağırmaya ihtiyaç duymadan, hastalanmadan, sadece senin yapmamayı seçtiğin şeydir. İnsanlara her baktığında göreceğin mutlak son bir şeyi sadece kendi kararlarıyla yapmaları, yapmamaları değildir. Yapmamayı seçmek ağırdır. İnsan sorumlulukları altında ezilir. Bazı insanlar bunu taşımayı denemeye hazır bile değilken bazıları ise zaten taşımayı baştan istemezler. Bir annenin her akşam kendi isteği doğrultusunda yemekleri seçip pişirmesi özgürlük değil, istemediğinde pişirmemeyi seçmesidir. Ya da bir kişinin istediği kişilerle arkadaş olabilmeyi seçebilmesi özgürlük değil, yalnız kalmayı seçmesidir özgürlük. Özgürlük seçeneklerinin olması değil seçmemeyi tercih edebilmektir. Ve yine özgürlük "bir gök kuşağı hayal edin" dendiğinde gök kuşağını renklerin sırasını önemsemeden sözde özgürce boyamak değil, boyamamayı seçebilmektir. Yapmamayı seçmek zordur. İnsanlar için sorumluluklar vardır altında ezildiği. Bir annenin çocuğuna duyduğu sorumluluk ya da bir kişinin etrafındakilere. Bu duygu sarar sıkıca seni ve ne kadar sorumluysan, üzgünüm, o kadar özgür değilsin artık hayatta. Özgürlüğün, bu sorumlulukların sana sunduğu seçeneklerden birini seçip haykırmaktır, "ben bunu yapabiliyorum" diye haykırmak ama unutuyorsun ki sesin kısıldığında yapabildiklerin de sana özgürce gelmeyecektir. Yapmamayı seçiyorsan sorumlulukların yok herhalde ya da kaybetmekten korktukların, sevdiklerin, sana değer verenler. Chuck Palahnıuk ne demiş; "ancak kaybedeceğin bir şey yoksa özgürsündür". Özgürsündür çünkü, kayıplar sorumsuzluğun getirmiş olduklarıdır. Ne kadar kaybediyorsan o kadar sorumluluklarından vazgeçmişsindir. Ama üzülme özgürlüğe o kadar yaklaşıyorsun demektir. Artık yapmamayı seçebilirsin. Belli seçeneklere bağlı kalmak zorunda değilsin. Git ve sadece "yapmıyorum" de. Hayatta ilk defa seçenekler seni yönetmesin, üstündeki ağır taşlardan oluşan sorumluluk kaftanını çıkar. Rahatla... Yapmamayı seçtiğinde bağırmadan, hastalanmadan hazzını duyduğun özgürlüğü iliklerinde hisset. Hisset ki avazın çıktığı kadar bağırıp kendini kanıtlama çabandan kurtulabilesin. Hayatta insanlar vazgeçtikleri kadar özgürler işte. Bazen sorumluluklarından bazen de sorumluluk duyduklarından. Farkında değiller ki, sorumluluklarından vazgeçtikleri kadar kendilerinden de vazgeçiyorlar aslında. Peki özgür olanlar kendilerinden vazgeçenler mi? Kesinlikle evet; başkalarından vazgeçemedikleri için kendilerinden vazgeçenler. Kahraman özgürler, gerçek özgürler. Seçenekleri içinden seçtikleriyle değil hiç bir koşulda seçmedikleriyle özgürler. Bağırmadan, hastalanmadan sadece yapmamayı seçenler. Bilmiyorlar ki her yapmamayı seçtiklerinde ne kadar özgürlerse o kadar vazgeçiyorlar kendilerinden. Çünkü sorumluluklar insanı insan yapar ve özgür olmak ne kadar mümkündür ki bu yükün altında ezilirken. Bir yandan da; bir daha hiç sen olamayacağını ve kendinden vazgeçtiğini bilmek değer mi gerçek saf özgürlüğe? Yapmamayı seçmek belki de her şeye değer.