İki Seçenekli Bir Hayattan Daha Fazlası

Dünya'ya gelmeden önce "tercih" denen kavramın bizle olmamasına rağmen, dünyaya gelir gelmez, o ılık nefesi tadar tatmaz başlıyor aslında seçimlerimiz. Bazen zorlu ve kıskaçlı bir macera oluverirken, bazen de bizi pamuk şekerli bir hayal dünyasına götürüyor. Ne kadar bencil değil mi? Zorluklar yaratarak bizi hayatımız boyunca peşinden koşturuyor ne yazık ki. Bu zorluklar bazen aile ile ilgili konular oluverirken bazen de aşk, tutku, hırstan öteye gidemiyor. Düşünüyorum da doğarken ailemizi kesinlikle tercih edemiyoruz. Ama bazen gün geliyor ailemizi bile feda etmek uğruna adına "tercih" denen illetle savaşıyoruz. Almanya'daki kuzenim, Amerika'daki amcam... Ne çok şey feda ettiler değil mi? Para kazanmak uğruna, yaşamak uğruna vazgeçmek zorunda kaldılar ailelerinden, tabi senede bir ya da iki kere görmek dışında. Çok sevdikleri insanların cenazesine dahi katılamadılar, son bir defa göremediler. Anneleri ya da babaları ile ilişkileri zayıflamaya başladı. Çoğu zaman zorlandı "anne" ve "baba" demekten. Diyemezdi, çünkü suretlerini bile zar zor hatırladığın birilerine bu kavramları demek çok zor. Ruh istiyor, ten istiyor tıpkı aşk gibi. Gelecek olursak aşka, hakkında milyonlarca kitap yazılan, destanlar yazdıran, öldüren ve aynı zamanda güçlendiren şeydir. Ps: I love you filminde denir ki: "Bazen hoşça kal demen gereken zamanlar vardır, acıtmasına rağmen denemeyi öğrenmelisin." Çok seversin bir adamı, bağrına basarsın. Baban, annen, ağabeyin, kardeşin ne varsa bu kalıplara uyan odur senin ve yalnızca senin için. Hatta o kadar çok seversin ki onunla sonu olmayan bir dünyada yaşamaya karar verecek kadar gözü kör olursun. Bu kararla beraber nihayet evlenirsin onunla belki gizli belki de sağır sultanın bile duyduğu bir törenle. Nasıl olursa olsun artık sen ve o "siz" olup iki bedende bir bütün oluvermişsinizdir. Bu yolda her şey çok güzel giderken... Sevdiğin insandan soğuma belki evlilikten soğuma ağır basar birden. Bu hoşça kal demen gereken zamanların habercisi miydi? Evet, tam olarak ta buydu. Bunlar öyle güçlü şeylerdi ki sana vazgeçirtebilirdi o yere göğe sığdıramadığın kişiyi, yerine geçici ve başka bir insanı koyarak. Kabul ederdin bazı zamanlar o "yeni" aşkın sana çok iyi gelebilir, "eski" aşkının sana yaptığı hataları yapmaz ve seni öyle bir severdi ki daha önce sevilmemişim bile derdin, kendini Alice'in Harikalar Diyarın' da sanarak. Gün gelirdi ve sen o pembe gözlüklerini atardın ve görürdün ki "yeni" aşkın sadece senin ruhunu okşamış, senin ruhunu teslim almamış. Ne yapabilirdin ki vazgeçmekten başka? Koşardın yine ilk heyecanla canına, seni sen yapan o derin varlığa: ilk aşkına. O da yine sarıp sarmalardı seni, benimsin diyerekten. Aslında sen bir hata yapmamıştın insandın çünkü sadece tuzağına düşmüştün tercihlerinin, geçmiştin sarp kayalıklarından, yosunlu denizlerinden. Sonunda gelmiştin kıyısının en güzel kumu olan yere, dalgalar senin saf bedenini okşarken. Şanslıydın belki çünkü çoğu insan tercihlerinin kurbanı olup hayatını bir zehir gibi içebiliyor. Kulağa hoş gelmeyebilir ama tam olarak da bu, içiyor ve tüketiyor kendini zavallı "tercihler" uğruna. Sonrası ne mi koca bir boşluk ve beyaz bir ışık. Eğer şanslı ve akıllı olursan tercihler senin emrinde durur tam tersi olursa kargaşa ve ötesi. İnsanoğlu ne yapıp etmeli tercihlerinin kendi benliğinin önüne geçmesine izin vermemeli, vermemeli ki kısa ömründe yaşayacak ve yaşatacak bir hayali olsun.