BAŞKA BİR DÜNYA

Yine sıradan bir geceydi benim için. Yalnızlığıma gömülmüş, mutsuzluğun alışagelmiş sıradanlığı içerisinde her akşam yatmadan önce dinlediğim arabesk müziğin verdiği mazoşist mutlulukla uyuyakalmak üzereydim. Çok karanlıktı ve soğuktu, önümden neşeli insanlar geçiyordu. O kadar mutlulardı ki onlara katılmak istedim ama hareket edemiyordum. Adım atmak istedim, koşmak istedim fakat olmuyordu, yapamıyordum. Bir çıkmaz içindeydim, bütün vücudum kaskatı kesilmişti, ağlamak istedim onu da yapamadım. Aniden el ele tutuşan bir çift üstüme gelmeye başladı, bağırmaya çalıştım, yardım istemeye yeltendim, o da olmadı. Leyla diye sesleniyordu, gözlerinden kız arkadaşına ne kadar aşık olduğu belli olan esmer çocuk. Uzun boylu, kahverengi gözlü sert görünümlü biriydi, gözlerinin altındaki kırışıklıklardan genç yaşta olmasına rağmen çok şey yaşamış gibi görünüyordu. Turuncu saçlı çok güzel bir kızdı Leyla. Çocuk hızlı adımlarla üstüme geldi, sanırım sesimi duymuştu. Ama bir anda üstüme oturdu, fakat hiç acı çekmemiştim, nedense ayaklarıma bir ağırlık çökmemişti. Ne oluyordu, neydim ben, nasıl bir oyun içerisindeydim? Rüya mıydı yoksa bunların hepsi? Leyla bir anda ağlamaya başladı, olmaz diyordu çocuğa, yapamam bunu diyerek ağlıyordu. Çocuk ısrar ediyordu ama Leyla yanaşmıyordu bu duruma. Ne tartışıyorlardı acaba, neydi dertleri? Leyla kalktı sonra uzaklaştı oradan. İsmini duyamadığım çocuk kalktı sinirle, deniz kenarına gitti, haykırmaya başladı yaşayamam ben, olamam onsuz dedi ve sigarasını yaktı. Çok sigara içen görmüştüm ama o çare arıyordu yükselen dumanlarda, yardım edin bana der gibi bakıyordu. Sigarasını attı denize, ters tarafa doğru gitti. Ben hala duruma anlam verememişken başka bir çocuk geldi ve üstüme oturdu. Neden üstüme oturuyordu herkes, neydim ben? Kafayı yemek üzereydim, bağırmak haykırmak istiyordum ben de ama olmuyordu, içime ağlıyordum sessizce. Çocuk küfretmeye başladı, kendi kendine kızıyor gibiydi. Bir çıkmaz içine girmiş gibiydi, insanların bencilliğine kızıyordu. Kızma demek istedim ona, kızma sakın onlara. Bencillik yaratılışımızda yok muydu? Nasıl kızarız insanlara insan oldukları için. Bencil olmayana kızmak lazımdı aslında dünyanın en iyi oyuncuları oldukları için. Sonra farkına vardım, ben bir banktım deniz kenarında duran. Sevmiştim bank olmayı zamanla, bir sürü insanın derdine ortak olmuştum onlar hiç farketmeden. Birçok arkadaşı vardı eski benin ama çok yalnızdım, yalnızlık kusuyordum. O kadar sahteydi ki her şey mutsuzluğum spontanlaşmış hayatımın bir parçası olmuştu, mutluymuş gibi rol yapıyordum hayata. Şimdi ise hayat güzeldi, insanlar benle herşeyini paylaşıyorlardı, hepsinin en yakın arkadaşıydım. Bazen yakın bir dostları, bazen çok değer verdikleri sevdikleri oluyordum. Doğallardı bana karşı rol yapmıyorlardı. Tam mutluluğun gerçek anlamını bulmuş, hayatta ilk kez olduğum kişiyi sevmişken bir adam geldi sessizce. Ağlamıyordu ama her halinden belliydi büyük sıkıntıları olduğu. Yeter diyordu, yaşamak istemediğini söylüyordu. İsimler sayıyordu, kaybetmiş gibiydi hepsini. Nasıl giderler, nasıl bırakırlar beni diyordu. Yaşamanın anlamı kalmamış onun için, bunu sayıklıyordu. Bir yandan dur demek geliyordu içimden, ama diğer tarafım haklı diyordu, niye yaşıyoruz ki bu yalan dünyada diyerek bastırıyordu adamı durdurmak isteyen tarafımı. Sonra kalktı adam denize doğru yürüdü. 60 yaşlarında, bembeyaz saçlı uzun sakallı biriydi. Elinde gazeteye sarılı şişesinden bir yudum daha aldı, yere sert bir şekilde fırlattı daha sonra şişesini, kırılmıştı şişe. Sonra yavaşça denize bıraktı kendini. Şaşırmıştım, kolay mıydı bu kadar? Bekledim çıkmasını. Dakikalar geçtikçe bir ses yükseliyordu ama farklı bir yerdendi sanki. Adam çıkmıyordu denizden, o çıkmadıkça ben de vücudumu hareket ettirebiliyordum. Çıkmadı o hüzünlü adam. Bende dönmüştüm eski dünyama. Bulamamıştım mutluluğu yine, bir bank olsam bile mutsuz olabiliyordum, gözlerimi açıp beni dürten arkadaşımı görünce anladım ki gerçek mutluluk diye bir şey yokmuş.