Neil Armstrong, A man on the Moon

Biz insanlar hayatımız boyunca kendi türümüzün geleceğini düşünerek hayatlarımızı şekillendirdik. Peki neden? Bizler neden bunca zorluklara katlanıp sadece kendi türümüzün çıkarları doğrultusunda haraket ediyoruz? Tüm bu soruların cevabını vermek inanın bana gerçekten zor bir iş ama tahmin edeceğiniz üzere insanlık kendi tarihi boyunca hep bir adım öne gitmeyi hedefledi. Kim bilir? Belki de tüm bu soruların cevabıdır içimizdeki bitmez tükenmez keşfetme ve yayılma duygusu ama kesin olan bir şey var ki; bu dünyadaki varlığımız boyunca, insanoğlu kendini geliştirdi ve sonuç olarak kendi sınırlarını aşmayı 1968 yılında başardı. Kanımca, bu olay insanlık tarihindeki dönüm noktalarından biriydi. Muhtemelen bu muhteşem olay gerçekleştirdikten sonra dünyada ki insanlar kendilerine olan güvenlerini bir üst basamağa çıkardılar ya da başka bir değişle; artık insanlar kendilerinin sıradan bir yaşam organizmasından daha çok zeki, hedeflerini bilen ve sınırlarını aşmakta sabırsızlanan bireyler olarak görmeye başladı. Bence insanlık daima kendi sınırlarını aşmalı ve bunu yaparken insanı insan yapan hususlardan vazgeçmemeli. Biliyorum, bazılarınız için bu türlü olaylar üzerinde durulması için gereksiz geliyor olabilir ama kesin olan bir şey var ki, insanlık uzayda veya başka bir alanda kendi sınırlarını aşmaya çalıştığı anda bu evren içindeki yerini ve hatta birbirleriyle olan ilişkilerini bir üst boyuta taşımaması için bir neden görmüyorum. Kendi hayatlarımızda da kendi sınırlarımız yok mu? Tabii ki de tüm insanların ve hatta ülkelerin bile kendi sınırları var. Burada konuştuğumuz fiziki sınırlar değil elbette, birbirimizin arasında olan veyahut ülkelerin birbirlerine olan davranışlarıdır. Hayatınızdan bir örnek düşünün. Çok yapmak istediğiniz ama daima gerçeğe dökmekten çekindiğiniz ya da başaramadığınız bir anınız mutlaka vardır. Tavsiyem, bunun gibi aklınızın bir ucunda kalmış fikirlerinizi gerçekleştirmek için elinizden geleni yapmanız. Bu tamamen benim fikrim yani, illa da doğru olucak diye bir şey yok ama ne zaman hayatımızda ki engelleri veya sınırları aşmaya çalışırsak, başaramasak bile kendimizi bir birey olarak geliştirmiş ve hayatımızda ki diğer sınırları aşmak için sağlam bir zemin hazırlamış oluyoruz. Evet, sizlerin de tahmin ediceğiniz üzere bu süreç aşılması uzun ve bir o kadar da zor ama sonundaki mutluluk ve kendimizi bir alanda aşmış olmanın verdiği his bence bizi bu hayatta ayakta tutan ve birbirimize olan güvenimizi bireysel olarak daha da güçlendiren bir süreçten başka bir şey değildir. Bana kalırsa, insanlık ilk Ay'a çıktığında da kendi türünün aslında ne kadar paha biçilmez olduğunu anlamış ve birbirleriyle olan ilişkilerinde bu duyguyu kullanmıştır. Sınırlarımız bize kendimizin kim olduğunu, nerden geldiğimizi ve nereye gideceğimize ait bilgiler vermekle beraber biz insanların yaşadığı bu küçük ama bir o kadar da hayat dolu olan Dünya'da kendimizi daha iyi anlamamız için bizlere birer fırsat sunmuyor mu? Etrafınıza, hayatınıza bir bakın, bakın ki insanların aslında sadece geçmişten ders çıkaran ve geleceği bu olaylar üzerine inşaa eden bireyler olduğunu anlayın. Uzun lafın kısası, bizler sınırlarımızı aşmadığımız sürece olduğumuz yerde kalmaya mahkumuz ve hatta bu durumun bizi daha geriye atmayacağınında garantisi yok dersek yalan söylemiş olmayız. Büyük bir olasılıkla laf kalabalığı yaptığımı düşünüyorsunuz ama sizce de bizlerin kendi hırsları ve o hırsların gerçekleşmesi için aştığımız sınırlar bizi biz yapan yegane şey değil midir? Bazen koskoca bir uzay yolculuğu bazen ise sadece hayatımızın içindeki o küçük ve bir o kadar da önemli olan sınırlar. Bütün bunlara "sınırlar" diyorum çünkü insanın içinden gelerek başardığı ve kendisini başka bir boyuta, evrene veya dünyaya sokan her şey bana göre birer sınırdan ibaret. Onlar bizlerin kafamızda kurup ve aynı anda kafamızda şekillendirdiğimiz birer ürün. İşte bu yüzdendir ki, insanlara kendi kafalarında kurup, aslında gerçek olmayan bir şeyin başarılmasının vermiş olduğu his, insanlığı ileri götüren ve farklı düşünce ve olaylara çeşitli bakış açısı kazandıran ve yine bir insan kurmacası olan kendi "sınırlarımız" değil midir?