DÜNLE YARININ SINIRINDA

Herkesin bildiği ve yeri geldiğinde söylemekten hiç kaçınmadığı bir hayat felsefesi var: Anı yaşa! Özellikle de şu sıralar insanların birbirini teselli etmek için kullandığı bir söz haline geldi. Eminim siz de 'Aman canını sıkma olan oldu.' , 'Geçmişi düşünmeyi bırak ve yaşamaya bak' ya da 'Her şey olacağına varır, yarının esiri olma.' gibi ezbere söylenen birkaç cümle işitmişsinizdir. Fakat gelin görün ki bu tesellilere birçok kez maruz kalmama rağmen hiçbirini ciddiye alıp uygulamaya koyamadım. Ne demişler dinime dahleden bari, Müselman olsa! Olay kendisine döndüğünde yaşamını ana bırakabilen kaç kişi var ki çevremizde? Rasim Özdenören de anı yaşa ifadesini ne kadar kullansak da hayata geçiremediğimizi düşünenlerden. "Biz anı yaşamayı değil, ya geçmişe takılı kalmayı öğrendik ya da geleceğe doğru uzun emeller ardından koşmayı." diyor yazarımız. Geride bıraktığımız Temmuz ayında izlediğim Groundhog Day filmi de tam olarak buna değiniyor aslında, ana tutunamayışımıza... Her ne kadar ölümden korkup sonsuz yaşamı arzulasak da içinde yaşadığımız anın güzelliklerini bilmeden sonsuz yaşam, bizim için dün ile yarın arasında gelgitlerle dolu bir koşuşturmadan fazlası olmayacak. Size filmin kahramanı Phil'den bahsedeyim; bir televizyon programında hava durumu sunuculuğu yapan karakter kendini herkesten üstün gören, işini sevmediğini saklayamadığı bir gerginlikle belli eden ve hayattan zevk almaktan yıllar önce istifa etmiş biri olarak karşımıza çıkıyor. Film, Phil'in hiç gitmek istemediği ama haber için gitmek zorunda kaldığı bir köyde huysuzlukla geçirdiği günün ertesinde uyanıp bugünün dün olduğunu anlamasıyla başlıyor. Phil dünü tekrar yaşıyordu ve hayatın anlamını, anın önemini anlayana kadar bu böyle sürecekti. Peki siz her gün aslında aynı günü yaşasanız ne olurdu? Aslında bir daha hiç yarın olmasa? Dünya görüşünüzü sorgulama fırsatınız hiç olmadıysa bu tekrar eden günlerde fazlasıyla vaktiniz olacak fakat yaşantılarımızı düşünmeye başlamadan önce çoğu zaman alıp vermeyi unuttuğumuz nefesimizi serbest bırakalım. Hayatın hızından bir nebze uzaklaşıp gözlerimizi gerçeklere açalım, bir kere olsun sadece bakmasın o gözler, görsün. Ne kadar değiştiğimizi, modern Dünya'da tüketim çılgınlığına esir düşmekle kalmayıp maddeci birer insan olarak evrildiğimizi görsün o gözler. İnsanlarla ilişkilerimizi ikinci plana atıp su altında yaşıyormuşçasına oksijen tüpü misali kullandığımız internetin tüm günümüzü bizden çaldığını görsün. Zamanımızın başkalarının hayatlarını yaşamakla geçtiğini... Elbette bu sorgulama sürecinde günlük hayatta göz ardı ettiğimiz güzellikleri görme fırsatımız da olacak. Phil gibi biz de mutlu olmanın en kolay yolunun başkalarını mutlu etmekten geçtiğini, paylaşmanın ve bolca sevginin önemini kavrayabiliriz. Çağımızın anla yaşadığı bu kıyasıya sorunlardan biri de ertelemek olsa gerek. İşimize gelmeyen, programımıza uymayan her fikri bir çırpıda ertelemek. Yarınlar ne için var? Bugün çok doluyuz çünkü. Daha izlenecek dizilerimiz, yapacak makyaj denemelerimiz var. Annemizle yarın da buluşuruz, spora yarın da gideriz. Bunlar ertelenebilir şeyler, çünkü eminiz ki yarınlar var. Bir kere yarının olacağına inancımız tam bizim. O yarın buraya gelecek! Hatta ertelediklerimizin arasında aldığımız ve çok değer verip bir kenara koyduğumuz zamanının gelmesini beklediğimiz eşyalar da var. Hemen hemen herkesin evinin salonunda vitrinde duran kristal bardaklar gibi ya da kullanmaya kıyamadığımız alıp azar azar sıktığımız pahalı bir parfüm gibi. Phil de bizim gibi kendinden emindi, kaderi kendinin şekillendirebilecek o eşyaları zamanı geldiğinde kullanacak ve annesiyle yarın buluşup spora ertesi gün gidecekti. Fakat kendimizi bu gerçekliğe alıştırsak hiç de fena olmaz. Belki bu sayede bir fazlalık gibi sürekli kenara iliştirdiğimiz, konu ertelemeye gelince bahane bulmakta hiç zorlanmadığımız olayları, kişileri ve eşyaları hayatımızın merkezine dahil etmeye başlarız. Aslında tam da olması gerektiği gibi. O zaman anlayacağız ki aslında bunu daha önce yapmalıydık. Kaçmak yerine ertelediklerimizi hayatımızın içine dahil etmeliydik. İşte o zaman tam anlamıyla anı yaşamış olurduk. Unutmayın, bir derede iki kez yıkanılmaz. Düne takılı kalıp pişman olanlardan, geleceğe endişeyle koşup kaybedenlerden olmayın. Elimizde sadece şu an var. Kıymetini bilin.