İŞTE BUNLAR HEP SEVGİDEN...

Severek başlamalıyız her güne, ufukta beliren gün ışığı eşliğinde. Sınırı yoktur sevginin ve sevmelerin. Dini, dili, ırkı ve rengi de yoktur. Bazısının kara bir kediye gönlü düşüverirken bazılarının da kar beyaz boncuk gözlü kadife tüylü olanına gönlü düşüverir. Baktığın yerden gözlediğin açıdan düşer gönlüne güzel olan. Mavi Gözlü Dev'in yüreğine düşen Piraye gibi... Sorgusuzca kabul etmekle başlar ikinci safha. Her ne giyerse giysin, her ne takarsa taksın gönlünüze düştü ya bir kere artık ondan ötesi yoktur. Kafese de konsanız, okyanuslarda da gezinseniz fırsatını bulup Himalayaların Hindistan'da yer alan parçasında da olsanız gönlünüzün düştüğü yerdesiniz, yerdeyiz. Kimi zaman gelen bir telefonu sadece 'efendim' demesini duymak sarsıntıda olan duygularınızı , özleminizi az da olsa yumuşatıverir. Aylarca görmeyip sevdiğinizin dokunuşuyla yazılan kalemden okunan mektup , saçınızı okşadığı parmaklarıyla kapatılan zarfı açmak;tüm mesafeleri , kırgınlıkları, acıları dindirmeye az da olsa fayda sağlar. Özlemin yoğunluğu, şiddeti artık esas sarsıntı kadar değil artçı sarsıntılar kadardır. Esas seviyorsak, has seviyorsak her şey yoğun , her güzel şey gönlünün düştüğü yerde, en güzel yemek beraber yediğiniz yemek olarak kalır. Aşık olmanın kalıbı ölçüsü yok tıpkı aşk mektubunda olmadığı gibi. Nazım Hikmet diyor ya : 'sana yazdıklarımın hepsi aşk mektubu' ne de güzel dökülmüş kaleminden güzel ülkemin yasaklı şairliğini yaşamış olan güzel yürekli adamı. Duvarlarla örsünler etrafımızı , gün ışığı tepeden sızabilsin sadece , diner mi hiç içinizdeki (içimizdeki) has olan sevgi, aşk... En güzel yaşananı da birbirini olduğu gibi kabul etmekten geçen aşktır. Sorgusuzca değiştirmeye çalışmadığın, çeşitlendirerek seversek işte gerçek sevgi olur aşk olur. Hem de ne güzel olur kızıl saçlı güzel gözlü Piraye gibi... Her koşulda yıllarca beklemek ufacık bir umut dahi olsa. Kirli çorabına, çamaşırına şikayet etmeden sevdiğin giydiği için dokunmak alıp kucaklayıp götürmek. Hepsi seversek olur. Güzel şeyi böyle sevebilmek sevilebilmek. Bazen sadece kahveyi yudumlamayı seversin, kimi zaman çayı karıştırmasını, kiminde de sigarasını parmaklarının arasındaki tutuşunu. Elinde çatalı gezdirmesi bile güzel gelir. Bu renk saç da bir Piraye'ye bir bana, sarı saç da bir Nazım'a bir de ona yakışır. Sevmediğin sigaranın kokusunu bile o seviyor diye ses etmeden üstüne sinmesini beklersin. Acı midene dokunuyordu hani? Yok canım eskisi kadar değil der, gözünün içine baktığında midenin yanması geçiverir. Soğuğa dayanamazdın hani? Yaşım ilerledikçe alışıyorum der, soğuk kırışıklıklara da iyi geliyormuş dersin. Cildimi de dinçleştirdi der tutarsın yüreğinin düştüğü adamın elinden. İşte bunlar hep sevgiden aşktan... ' Karıcığım, Bu kaçıncı mektup, hesabını şaşırdım. Kabil olsa sana her gün mektup yazacağım. Kısa kısa, acele acele bir şeyler söylemek, bir şeyler konuşmak artık öyle eskisi gibi mektup yazmaya elim varmıyor. Neden? Belki çok yakındasın, seslensem duyacaksın, belki sana büsbütün kavuşmak ihtimali kendim de farkına varmadan yer etti kafamın içinde. Hasan Ferid'e opera tercümesinin parasını sana bir an evvel göndermesi için yazdım. Bir daha, bir daha yazacağım. Annem bana sulu boya gönderecekmiş, guvaş boya, kumaş üstüne resim yapmak için. Eğer sana verdiyse benim pipoyla birlikte hemen bana yolla. Vermediyse al, gönder bana. Çünkü yağlı boyalarım bitti. Kumaş çok fazla yağlıboya yiyor. Hasretle yolunu gözlüyorum.'(Nazım Hikmet, s. 261) Bu kadar yoğun sevgilerin, aşkların tükenişi nasıldır?Acı mıdır?Yakıcı mıdır? Yoksa öldürmez süründürür mü? Onca yıl sevmeler , acılar, beklemeler , fedakarlıklar hepsi nasıl bir anda gözden çıkar? Ya kızıl saçlı, ela gözlü, altın bakışlı Piraye... Onca yıl bekleyişleri, şehir değiştirmeleri dokunamadan, sarılamadan sırf biraz da olsa umut var diye yıllar yılı yol gözlemesi. Sırf Piraye mi? Tabii ki değil ne ilktir ne de son olacaktır. O sadece içimizden bizden birisi okadar. İnsanın gönlü nasıl kayar bir başkasına ? hani en güzel çayı o içerdi?Hatta Cemal Süreyya'nın dediği gibi : 'açık çay içerdi demli olunca bardağın diğer tarafından beni göremezmiş' Bu derece severken , bu kadar birbirimiz için olduğumuzu düşündüğümüzde aramıza dikenli telleri nasıl örüyoruz? Biliyor musunuz bazen ellerimizle çekeriz o dikenli telleri aramıza. Nasıl mı? Olduğu gibi kabul etmeyerek, bizim istediğimiz kalıba sokmaya çalışarak o hırsla gözlerimizi kör ediveririz. Her güzelliği unutur arkeolojik kazı çalışmalarına başlamış bulunuruz. Fakat yanlış yerde , yanlış ruhta , yanlış bedende. Acımasızca yaparız hem de bunu geçmişiyle acıtırız, irdeleriz bıdı bıdı yeriz. Seviyoruz ya oda seviyor ya sanki tapu sicilinde birbirimizin kaydını almış gibi davranırız. Eklentiler yapmaya çalışırız karşımızdakinin isyanını görmezden gelerek. Yerli yersiz eleştiriler, kabullenmemeler de cabası. Tam biz bunlarla yoğun uğraşlar içindeyken bir başka sevgi peşinde koşan koşmasa bile bizim bıraktığımız tahribatı onarmaya çalışan birileri mutlaka gelir. Bu arada biz yoğun arkeolojik kazı çalışmalarıyla meşgulüzdür. Ne içilen açık çay kalır, ne ince belli bardaktan izlenen suretler. Kayıp gitti ya işte esas sarsıntı ozaman başlar. Bazen de hiçbir şey yapmadan gidi verir gönlünüzün düştüğü. Her biri yaşanılması muhtemel olaylardır. Giden sebepsizce gider, kalan da sabırla yıllarca bekleyebilir. Belki bir tahta bavulda yıllar yılı biriktirilen mektuplara bakar. Nazım gibi Piraye gibi sevgi sorgusuz sualsizliktir. Esas sadakattir. Sabırla yıllarca yol gözlemek olmasın, sevilen sevildiğini bilsin mektuplar tahta bavulları beklemesin, yastık altlarında yüreklerimize tekrar dokunsun. Cemal Süreyya gibi gelsin açık çay içsin. Nazım Hikmet gibi sevsin sevilsin. Sevgiyle kalın. Sevgiyle kalalım Nazımlarda, Pirayelerde...