Bir Bilmece , Oryantiring

Bir spor olan oryantiringin mantığı kısaca şöyledir: Belirli hedef noktalarının kendine özel haritası olan alanlara-ormanlık, dar sokakları olan şehrin belli bir bölgesi gibi-yerleştirilmesi ve harita üzerinde gösterilmiş bu hedef noktalarının belli bir sıra ile ihtiyaç olduğu takdirde pusula yardımıyla bulunmasıdır. Tabii ki burada önemli olan hedeflerin doğru bir sıra ile hızlı bir şekilde bulunup bitiş noktasına bir an önce gelmeye çalışmaktır. Oryantiringin ne olduğunu bilmeyen o kadar çok kişi var ki günümüzde , birisi size hangi sporla uğraşıyorsun diye sorduğunda oryantiring cevabını verdiğiniz takdirde genelde yanlış anlarlar sizi. İsterseniz deneyerek görebilirsiniz, bu sporu yapmasanız da. Peki ne anlarlar? Tabii ki ses olarak oldukça benzer olan "oryantal" kelimesi gelir akıllarına ama ilk duyduklarında bir sporla bağdaştıramadıkları için şaşırırlar, farklı bir hal alırlar. İnsanlara o anda bilmece gibi gelir. Daha birkaç yıl önce liselerde okul sporu olmasına rağmen bu kadar az duyulmuş spordur oryantiring. Türkiye'de 2002'de kurulan federasyonundan bu zamana kadar geniş kitlelere ulaşmadığı söylenemez. Lise yıllarımda başladığım bu sporun bana ne kattığı hakkında bahsedecek olursam , en başta, zor zamanda karar verme yeteneğimi geliştirdi diyebilirim. Çünkü koştuğunuz mesafe az değil , ortalama beş on km arası. Vücudunuz yüksek miktarda enerji harcamışken size temin ederim beyniniz çok farklı çalışıyor. Normal zamanda çok basit bir şekilde verebileceğiniz kararları o baskı altında veremeyebiliyorsunuz ve ayrıntılar gözünüzden kaçabiliyor. Her antrenmanda ve parkurda farklı tecrübeleri kendinize katarak zamanla, zor zamanda karar verme yeteneğiniz gelişiyor. Bunun yanında düzlük bir alanda yapılmadığı için oryantiring, sadece koşuya bağlı yorgunluk vermekle kalmıyor, zorlu arazi şartlarının verdiği bir acıya ve eğer antrenmansızsanız işkence haline dönüşen bir hal alıyor. Bu zorluklar içerisinde insanın aklına hemen bir soru geliyor, özellikle yeni başladıysanız bu spora: Yarışı bıraksam mı? Gerçekten kolay bir spor değil. Bu zorluklara katlanmak insanın iradesini geliştiriyor demekte bir sakınca görmüyorum. Önüme ne engel çıkarsa çıksın ben bu yarışı bırakmayacağım diyor insan. Birçok sporun aksine bu sporda, hedefleri sırasıyla doğru bir şekilde bulup parkuru tamamlamak da bir başarı sayılabilir. Son olarak doğa ile iç içe olmak, birçok insanın gitmediği veya gidemeyeceği yerlerde hedef kovalamak , oraların manzarasını seyretmek ve havasını koklamak insanı ruhen doyuruyor. Ama profesyonellik gerektiren nokta tam olarak burası. Bütün bu güzellikleri tadarken hedefinden şaşmayacaksın. Ne var ki bunda, demeyin! Haritada kendi yerinizi kaybetmemeniz gerekiyor. Adım adım parmağınızın ucunu, haritada bulunduğunuz noktanın üzerinde takip etmezseniz kaybolursunuz. Oryantiringde kaybolmak, vakit kaybı demektir. Rakipleriniz süre olarak önünüze geçer. Saniyeler bile çok önemli. Tabii ki dünyada hiçbir güzellik zahmetsiz elde edilmiyor. Ağır koşu antrenmanları ve bunların yorgunluklarının yanında bazen ayakkabılarınızı kilolarca çamurdan ve kıyafetlerinizi dikenlerden temizlemek zorunda kalıyorsunuz. Ayrıca bu dikenler sadece üstünüze yapışmakla kalmıyor, tabii ki derinizi de çiziyor. Özellikle parkurdan sonra bir sıcak duşa girdiğiniz zaman nerelerinizin çizildiğini çok daha iyi anlıyorsunuz. Sıcak su, yaraya tuz basmaktan farklı olmuyor-sıcak su ılığa yakın olsa bile. Ama oryantiring öyle bir tutku ki sekiz yaşındaki çocuktan, yetmiş seksen yaşındaki yaşlı delikanlılara kadar bayan erkek fark etmeden tadı çıkarıla çıkarıla yapılıyor. Yukarıda anlattığım bu sporun zahmetli yanları gözünüzü korkutmasın eğer derece elde edeceğim gibi bir iddianız yoksa. Sevdiğiniz bir aktivite misali koşmadan doğayı tada tada da yürüyebilirsiniz.