MODERN DÜNYA GELENEĞİ: KONTROLCÜLÜK

Birçok farklı dokuya ve manevi anlama sahip gelenekler başlangıçta toplumsal düzene ve bireylere hizmet etmek üzere ortaya çıkarılmıştı. Anadolu'da ailelerin görüşleri doğrultusunda insanların hayatlarını şekillendirmesi yaşça büyük olanlara saygı gösterildiğinin işaretiydi. Ancak günümüzde özgür ve kendi ayakları üzerinde kendi kararlarını alabilenlerden biri olarak, saygı kavramının değiştiğini görüyorum. Geleneklerin saygı dediğine ben kontrolcülük demeyi tercih ederim. Yaşam üzerindeki bu kontrolcülük oyunu, insanoğlunun ne kadar dürtüsel bir şekilde hakimiyet kurmak istediğini açıkça belirtiyor. Bu kontrol edilemez dürtü zamanla hırsa dönüşüyor ve insan kendini ''üstün ırk'' olarak gösteriyor. Sanki her şeyin sahibi ve yaratanı kendisiymiş gibi! Halbuki doğa sadece insandan oluşmaz. Doğal olarak karar mekanizması da insanda merkezlenemez. Çünkü yaşam kendi içinde o kadar muhteşem bir dengeye sahiptir ki, insan var olmasa bile devam eder. İşte tüm yaşanılan sorunlar bunu kabullenememekten geçer ki insanoğlu her şeyi kontrol edemez. Her şeyin kontrol edilemez bir hal aldığı durumlarda ise akışa bırakmak gerekir. Kişi, an itibariyle olduğu ile olmasını istediği versiyonu arasındaki mücadelenin kendisidir. Bir şeylere sahip olmak veya hayatını tamamen istediği şekilde yönetmeyi, kendisinin en yüksek potansiyeli olarak görenler yaşamla uyumsuzluk içindedir. Yaşamdaki denge bu şekilde işlemez, onunla bir olmak ve onu anlayıp izin vermek gerekir. Günümüzde, modern insan kendisine çizdiği yüksek platformlu hakimiyet hakkını bu uyuma tercih eder ve konfor çizgisinde kendisini güvende sanır. Dünyada milyonlarca insan olduğu düşünülürse, hiç kimsenin istediği gibi özgürce yaşayamayacağı da acı bir gerçek. Bunun temel nedeni de yine doğadaki düzendir. Örneğin, aslan avlanmalarından dolayı vücudunda bir süre sonra toksin birikmesi yaşıyor ve vegan beslenmeyi seçiyor. Ancak avlanmadığında, ceylan 2 popülasyonu fazlasıyla artıyor ve canlı piramiti dengesizleşiyor. Kulağa saçma geliyor değil mi? Bir aslanın vegan olamayacağı gibi, insan da bu kadar kontrolcü olamaz. Sonuçta, deneyimle doğru orantılı olarak söyleyebilirim ki, insan istediği kadar kendini paralasın bir şeyin olmayacağı varsa olmuyor. İster adı Murphy Kanunu isterse ilahi düzen olsun, her şey yine bir ''plan'' dahilinde gerçekleşiyor. Ancak her zaman plana güvenip yaşamla uyumlu olmak kolay değil. İnsan doğası dürtüsel de hareket eder ve bu yüzden en mantıklı düşünen insan bile hata yapacaktır. Bir de üstüne her şey yolunda sanırken çıkan pürüzler de yok değil. Bazen '' gerçekten mi? Daha neler olabilir ki acaba?!'' dediğim anlar çok olmuştur mesela. Eğer o an da dışarıdan bakmayı ve duygulardan sıyrılmayı başaramasaydım muhtemelen sorunu çözemez, içinde sıkışıp kaldığım belirsizliklerden kurtulamazdım. Biraz narsist ve gücü elinde tutmayı seven insanoğlu, kontrolcülükten sıyrılabileceği etkili bir araca da sahiptir; cesaret. Bazen deli cesareti denir, hiç akla gelmeyecek şeyi, hiç akla gelmeyecek kişi yapar mesela. Bazense küçük bir adım attıran itme gücü olur. İşte hayatın en ''çıkılmaz'' sokağında bu itme gücü ayağa kaldırır insanı. Çıkmaz sokaklara karşı da bu güç açığa çıkarılması gereken önemli bir şeydir. Kimisi, insanlardan uzakta yalnız kalabileceği ortam yaratır, kimisi de onlara kendisini göstermeyi, savaşmayı seçer. Ne var ki bir bakıma, kontrolcülük elden bırakılınca, sanki gökten düşen bir yardım paketi gibi fark edilir öz potansiyelden gelen cesaret. Çünkü olağan düzene karşı savaşmak yerine bir olma yolu seçilmiş, ona güvenilmiştir. Ve neye inanılırsa inanılsın, mutlak olan şey var olan planın herkes için iyi olduğudur ve kim onu seçerse, yardım paketlerinin arttığıdır. 3