Anlamak

Kafam asla durgun olmaz benim, sürekli düşünürüm. Gündemde olanları, kendi gündemimde olanları, ailemi, sokaktan geçenleri, cevaplanmayı bekleyen soruları düşünürüm. Kafamı uzun zamandır kurcalayan bir konu da kadın-erkek eşitliğiydi mesela. Bu süreçte kadını düşündüm, erkeği düşündüm. Farklarımızı, bunca zamandır deneyimlediğim kadın olma psikolojisini ve gözlemlediğim erkeklik olgusunu düşündüm. Sonucu olmayan bir düşünceler silsilesiydi ama fark ettim ki biz anlamıyoruz, birbirimizi anlamıyoruz. Bu yüzden de anlaşamıyoruz. Yıkamadığımız duvarlarımız, cinsiyetlere karşı önyargılarımız ve çok katı kurallarımız var. Biliyorum aynı acıların, aynı duyguların tarifi her insanda aynı olmuyor. Fakat bu duyguları cinsiyetlerle bağdaştırmak ne kadar doğru? Erkekler ağlamaz, kadınlar kahkaha atmaz... Kadınlar denildiği kadar zor, erkekler denildiği kadar basit varlıklar mı? Erkekleri anlamak kadınları anlamaktan daha mı kolay? Aldatmak sadece erkekliğe özgü bir şey midir? İşte bu sorular kafamda bir yerlerde kendilerine cevap ararken yine bir Haruki Murakami okumak istedim ben. Çünkü daha önce onu okuduğumda öyle güzel anlatıyordu ki, bazı şeyleri anlamak kolaylaşıyordu. Onun dilinin anlamsızlığında çok güzel anlamlar saklıdır çünkü. Bir kediyi anlayabilirsiniz onun sayesinde, ezik bir erkeği, müziği ve Kafka'yı anlayabilirsiniz. Öyle bir etkisi vardır onun. Bu sefer Kadınsız Erkekler'i seçtim kendime, anlayabilmek umuduyla. Murakami bu kitabında adından anlaşılacağı üzere kadınsız kalmış erkekleri anlatıyor. Yedi güzel öykü var içinde, hepsinin de nazikçe işlenmiş kurguları var. Daha önce Murakami'den okuduğum için onun imzası olmuş şeyler de gözüme çarptı elbet ama bu kitabın kesinlikle farklı bir havası vardı. Anlamak umuduyla aldığım bu kitap, bazı konularda farklı erkek tipleriyle empati kurmamı sağladı. Eşini başkasıyla paylaşmak zorunda kalan bir adamı ya da sevmekten korkan sevince de ihanete uğrayan başka bir adamı anlamaya çalıştım mesela. Tam anlamıyla asla deneyimleyemeyeceğim bu duyguların hissine kapıldım. Naif bir erkek oldum, onun karşısındaki aldatan kadın oldum, ölüp giden eş oldum, eşini kaybeden adamın erkek tavırlı kadın şoförü oldum. Fakat itiraf edeyim kafam daha da karıştı. Basit varlıklar değiliz, Murakami bunu çok iyi biliyor. Bir de onun sonu okuyucuya kalan, finalsiz öyküleriyle baş başa kalınca sanırım bu sefer aradığım cevapları bulamadım. Fakat en azından tipik kadınları ya da sıradan erkekleri okumadım. Görmeyi beklediğim, gerçek hayatta olan ve hiçbirimizin o cinsiyete yakıştıramadığı şeyleri sessiz sessiz karakterlerine işlediğini gördüm. Onun karakteri olan bir erkek bu kitapta utandığı ve kendi hatası olan bir olayı bir kadına anlatmaktan gocunmadı. Onun kadını erkeğini aldatmaktan utanmadı. Basmakalıpların çok ötesinde karakterler vardı ve bu beni fazlasıyla mutlu etti. Kendim bir sonuç çıkaracak olursam yine anlamalıyız derdim herhalde. Hata yapanı ve yapılanı, düşeni, kalkanı, acı içinde olanı, mutluluğu tadanı anlamalıyız. İnsan olduğumuzu anlamak en zoru olacak galiba ama onu da yapmalıyız. Kabul ediyorum, şu an beraber deneyimlediğimiz bu hayat bizden çok fazla şey talep ediyor. Fakat bize kaldıramayacağımız, çözümü olmayan şeyler de sunmuyor. Belki yükler ağır geliyor bazen, derin acılar yaşıyoruz. Fakat hayat sabrı, umudu, empatiyi ve belki de en büyük şansımız olan unutabilmeyi sunuyor. Hayat hiçbir çıkmazı olmayanlara ölümü de sunuyor ama onun sonu iyi mi, kötü mü bilemeyeceğim. Şimdilik kafamdaki düşünceler bu yönde şekillense de deneyimlerim arttıkça düşüncelerim de gelişecektir elbet. Eğer benim kadar karmaşık bir kafanız varsa ve kafanızı biraz daha karıştırmaktan zevk alacaksanız, ya da sakin düşüncelerinizi biraz hareketlendirmek isterseniz Murakami her zaman için çok iyi bir seçenek. Onu okumaktan asla pişman olmayacağımı biliyorum, umarım özgün tarzını asla kaybetmez. Küçük bir not düşmek gerekirse, Murakami'yi anlamak da derinlemesine düşünülmesi gereken bir konu benden söylemesi. Yine de, iyi okumalar.