DİLİN ZEHRİ: YALAN!

Bebek bekleyen bir ailenin ilk isteği, bebeklerinin sağ salim gözlerini açmasıdır. Allah'ın onlara verdiği en büyük hediyedir bu. İkinci istekleri ise ağzını açmasıdır. Ağzı açılsın da anlatsın derdini, söylesin istediğini derler. Bebekler duydukları sesleri çıkarmaya çalışırlar büyüdükçe. Yarım yamalak çıkar sözler ağızlarından. Dilleri dönmez çoğu kelimeye. Bir şeyler söylerler, güldürürler bizleri. Masum ağızlarından dökülenler mutlu eder çevrelerindekileri. Olgunlaştıkça oturur konuşma şekilleri, artar kurdukları cümlelerin kalitesi. Fakat sözlerinin kalitesi azalır git gide. Yalan denen zehir bulaşır insanın ağzına. Bir kere bulaştı mı da bırakmaz insanın peşini. Eğer, bu zehir çocukken tadılmışsa, şeker gibi gelir dilimize. Söylemeye doyamayız. Alışkanlık ediniriz onu. Kaçıp kurtulamayız onun siyah, yapış yapış ağından. Bir süre sonra bir bakmışız yalan, günlük bir davranışımız olmuş, kalmış üzerimizde. Herkesin gözünde yalancı olarak yer ediniriz belki de, yalancı olmadığımızı söylesek bile. Lise ikinci sınıftaydım. Arkadaşlarımla beraber güzel bir öğle yemeği yemiştik. Gülüşmeler, şakalaşmalar arasında bir telefon geldi bizimkilerden birine. Arkadaşımın yüzünde hem umursamaz bir ifade hem de yalancı bir tebessüm vardı konuşurken. Sözleri de aynı şekilde çıkıyordu ağzından. Telefonu kapatıp bizlere baktı ve ''Şiir sevmezsiniz di mi?'' dedi. Bir garip olmuştuk. Haliyle de tam olarak anlayamamıştık ne demek istediğini. Sonra anlatmaya başladı. Meğer bir şiir konserine davet edilmiş ve telefondaki kişi bizlerin de onun yanında olduğumuzu öğrenince bizi de çağırmış. Arkadaşım da gelmeyeceğimizi düşündüğü için böyle bir tavır takınmış telefonda. Konserin yapılacağı yer bir tren garıymış: Sirkeci Tren İstasyonu. Birkaç vagon ayarlanmış ve onların içinde gerçekleşecekmiş konser. Şiiri severdik. Fakat cumartesi gününü ona harcayacak kadar ihtiyarlamamıştı ruhumuz. Meğer ne kadar yanlış düşünüyormuşuz o zamanlar. Ayrıca, Sirkeci'ye bir buçuk saatlik uzaklıkta bulunuyorduk. Biri olabilir, biri gidelim deyince bir anda orada bulduk kendimizi. Sırayla bir edebiyatçı çıkıyordu. Ya kendi şiirlerinden ya da başka şairlerin şiirlerinden seslendiriyorlardı. Bir şiir okunuyor, ondan sora başka biri, bir önceki şiirin temasıyla alakalı bir şiir daha okuyordu. Böyle devam ederken, ''Bir Yalan Tanıdım'' adlı şiir okundu: ''Koca bir yalan/ Sürgünlerimi açarken köklerimi kurutamayan/ Kurutamadıkça toprağıma zehrini akıtan''. Her güzel sözden etkilenen biri olarak bu fırsatı da geri tepmedim ve dengemi kaybedip ıstırap denizine düştüm. Boğulacak gibiydim, ta ki dalgalar beni yalan kıyısına vurana dek. Hayatım boyunce hiç yalan söylemedim dersem, benim haneme bir yalan daha yazmanız gerekecektir. Bu yüzden yalan söylediğimi sizden saklayacak değilim. Ben de birçok yalan söyledim sizler gibi. Sizi de katıyorum ki kötü adam olan bana çok yüklenmeyin. Yalan, çocukluktan itibaren yavaş yavaş dilimize doladığımız zehirli okumuzdur. Bildiğimiz gerçeklerin tam aksini söylememize olanak veren berbat bir huydur. Arkadaşlıkları, beraberlikleri bitiren iğrenç bir çamurdur. Toplumları içten içe çökerten fitne ateşinin babasıdır. Bir kere daha söylemek isterim ki ben de bu şeytansı tavra esir düştüm. Annem, dişlerimi fırçalayıp fırçalamadığımı sorduğundaydı belki de ilk yalanım ya da kırdığım bir vazoyu kırmadığımı söylediğimde. Sırf eğlence olsun diye, sırf çevremdeki arkadaşları güldüreyim diye bir arkadaşımın çantasını saklayıp, bilmiyorum dediğimdeydi belki de ateşe giden bu yola ilk adımım. Sonraları daha büyüklerine nasıl cesaret ettiğimi şimdi hiç anlayamıyorum. Ödevlerimi sorduklarında yaptım demek kolaydı. Fakat yakalanma ihtimalim hiç mi korkutmamıştı beni? Hem de ders konusunda ciddi tavırlarını hiçbir zaman bozmayan ebeveynler karşısında. Hadi öğrendiler diyelim. Dişlerimi fırçalamadığımı babam söylemiş , vazoyu benim kırdığımı kuzenim görmüş, arkadaşım çantasını benim sıramda bulmuş, ödevimi yapmadığım da kitaplarım boş olduğu için anlaşılmış olsun. Ben her cezaya razıyım. İki kat ödev olsun, bilgisayarı açamayayım, televizyon izleyemeyeyim, sokağa çıkamayayım, hepsine razıyım. Ancak onların güvenlerini kırdıktan sonra benim çekeceğim hangi ceza, bana karşı olan inançlarını geri getirir. Beni inceten buydu işte. Attığım o zehirli ok, hedefi değil de beni yaralamıştı. Bana karşı duydukları güven duygusunu onlara tekrardan kazandırmak, en başta doğruyu söylemekten daha zor değil miydi? İşte yalanın benim için taşıdığı anlam buydu: pişmanlık. Doğruyu zamanında söylemeyip, insanları kandırmanın vermiş olduğu pişmanlık. Neden böyle yaşamıştım ve yapmıştım? Acaba kaç arkadaşım bana güvenmiyor şu an, kaçı arkamdan yalancı, onun sözüne güvenilmez diyor? Ben çocuktum, tatlıydı bu zehirli şeker. Tattıkça doyamadım belki. Çocukluk hevesiyle devam ettim ve büyüdükçe kaçtım ondan. Ben de durumlar böyle yabancı peki sen de nasıl şu an? İğneyi kendime batırdığıma göre çuvaldızı elime alabilirim artık. Benim dışımda bu bataklığa batan başkaları yok mu? Tabii ki de var, hem de neredeyse herkes. Eminim ki, benim söylediğimden daha fazla, bana yalan söylenmiştir. Zaten bu sayede anlayabiliyorum kandırılmanın, gerçeklerden uzaklaştırılmanın ne kadar kötü bir his olduğunu. Çocukluğumda bana söylenen yalanları unutmaya çalışıyorum. Çünkü, onları hatırladıkça kendi söylediğim yalanlar da aklıma geliyor ve vicdan azabı duyuyorum. Peki şimdi, geçmişteki hatalarımdan ders çıkarıp doğru sözün peşinde olduğum, insanlara güvenme isteğimin zirveye çıktığı zamanda bana yalan söyleyenler ne olacak? En sık yaşadığım ve beni her zaman üzen olaylardan birini paylaşmak isterim sizlerle. Bir arkadaşınızla anlaşırsınız, şu saatte, şu yerde diye. Beklersiniz, beklersiniz. Bir boş bardağınız gider, bir diğer çay dolu bardağınız gelir. Saymazsınız kaç olduğunu. Anlaştığınız saatten yarım saat sonra mesaj gelir: ''Yoldayım, 15 dakikaya ordayım''. O on beş dakika, otuz olur, atmış olur. Anca gelir arkadaş. Bu arkadaşa denecek çok şey bulunur belki. Fakat ben yalancı derim. Bir yalancı tanıdım derim. Hadi burada sadece ben mağdurum. Boşa giden, ziyan olan benim bir saatim oldu, bir yalan yüzünden. Ülke genelinde yapılan seçimleri aklınıza getirin. Her seçimden önce bizlere vaatte bulunanları düşünün. Eğer seçilirlerse şöyle yapacaklarmış, böyle yapacaklarmış. Seçilirler ve bakarız ki hiçbir şey söylendiği gibi gerçekleşmiyor. Hep bir bahane uydurulur. Alın size bir yalan daha. Birçok yalancı daha tanıdık beraber. Ayrıca bu yalan benim yaşadığım gibi sadece bir saatimizi çalmaz bizden. Tüm ülkenin geleceğini çalar. Yöneticilerinin yalancı olduğu bir toplumda, toplumun kalitesinin nasıl bir çöküşe geçeceğini sizlere anlatmama gerek yok herhalde. Konser sırasında bu yazdıklarım saniyeler içinde aklımdan geçip gitmişti. Yalan söylediğim anları, bana söylenen yalanları, tanıdığım yalancıları düşündüm yol boyunca: vapurda, otobüste. O gün yalan hakkında daha radikal bir değişim yaşadım mental olarak. Çünkü, yarın bir gün, bu şiiri okuyan ya da duyan bir kimsenin aklına ben gelmek istemedim. Az konuşup, yaptığım hataları saklamayıp, doğruları söylemenin, beni bu aşağılık duruma düşürmeyeceği kanısına vardım. İnsanları kandırmaya, aldatmaya karşı en net tavrımı o zaman koydum sanırım. Bu yazıyı yazarken korumaya çalıştığım doğrucu yaklaşımımı da orada kazandım belki de. Yalanın ne olduğunu o an anladım işte. Yalan şeytandan gelen bir beladır. Dillerimize yaklaşamaması dileğiyle...