Kurduğumuz Dünyalarımızda

Hiç hayatınızın bir kurmaca olabileceği hissine kapıldınız mı? Çevrenizdeki insanların size aslında doğruları söylemediğini düşündüğünüz zamanlar oldu mu? Ya da hiç kimseye güvenemediğiniz, herkesin sizi aldattığını düşündüğünüz anlar var mıdır hayatınızda? Ben hayatını masum yaşayan bir insandım. Hiç kimsenin bana yalan söyleyebileceğini düşünmez, herkesin sözünü senet sayardım. Fakat bu yönüm zaman ilerledikçe değişti. Ben de ketum olarak nitelendirilebilecek, hatta insanlara karşı çekimser olabilecek bir kişiye dönüştüm. "Büyükmektendir," dediler, değildi. Neden mi? Çünkü benim güvenim sarsıldı. En yakın arkadaşım diyebileceğim bir insanın ardı arkası kesilmeyen yalanlarıyla sarılmış dünyadan kendi çabalarımla kurtulmaya başladığımda çevremdeki insanların da hiç de masum olmadığının yavaş yavaş farkına varmaya başladım. Sözlerine sıkı sıkıya bağlandığım o insanların gerçek yüzlerini görmeye başlamamla birlikte de dünyaya olan bakışım istemsizce değişti. Bu düşüncelerle birlikte geçtiğimiz günlerde Truman Show1 adlı filmi izlerken hayatımın ne kadar da filmin baş karakteri olan Truman'a benzediğinin farkına vardım. Truman daha doğmasına aylar kala kayıt altına alınmaya başlanan, doğduğu andan itibaren kameralar karşısında büyüyen bir karakter. Çevresindeki tüm insanlar da Truman'ın şovunun bir parçası. Hepsi görevini yapmakla yükümlü aktör ve aktristlerden oluşuyor. Annesi ve babası dahi. Ama bundan sadece Truman'ın haberi yok. O çevresindeki her şeyi gerçek sanıyor. Çünkü tek bildiği gerçeklik ona anlatılan ve her gün yaşadığı gerçeklikten ibaret. Biraz düşündüğümde kendimi Truman'ın yerine koyabilmek için birçok nedenimin olduğunun farkına vardım. O da başkalarının oluşturduğu bir sahnede ana karakterdi ama bundan sadece kendisinin haberi yoktu, tıpkı benim de bir zamanlar hiçbir şeyden haberimin olmayışı gibi! Filmin ilerleyen kısımlarında Truman hayatındaki gariplikleri ve anlamsızlıkları çözmeye başlıyor, öyle bir an geliyor ki: herkesin o sahnede sürekli aynı şeyleri tekrar ettiklerini anlıyor. Komşusunun, köpeğini her gün aynı saatte aynı noktadan geçirdiğini, her insanı her gün aynı yerde gördüğünü fark ediyor. En sonunda da anlıyor ki herkes Truman'ı bulunduğu şehirde tutmaya çalışıyor. Kurtulmaya çabaladıkça bu konuda ona yardım edebilecek hiç kimsenin olmadığının farkına varıyor. Kendimi onun yerime koyduğumda tek düşünebildiğim şey bu yerden nasıl kurtulmayı başarabileceğim oldu. Tıpkı arkadaşımın bana söylediği yalanların farkına varmaya başladığımda, "Acaba başka yalanlar da var mıdır?" demem gibi. Onun söylediği her yalanın hayatımı ne kadar etkilediğinin farkına vardığımda ise tek yapabileceğimin böyle bir insanı kendimden uzaklaştırmak olduğu kanaatine vardım. Böyle bir dünyada yaşamak bana göre değildi çünkü. Onu ne kadar sevsem de düşündüklerimi yapmaktan çekinecek bir insan değildim. Karşıma alıp konuştuğumda her şeyi itiraf etti, bana çok üzgün olduğunu söyledi ve bir daha asla böyle bir şeyin olmayacağının teminatını verdi. Fakat, benim için iş işten geçeli çok olmuştu. Bildiğim dünya çok uzaktaydı artık, annemin ve babamın bana öğrettikleri tüm erdemler sanki yok olmuşcasına yaşamam gerekiyordu bundan sonrasında. Çünkü ben de saf olmamalıydım, ben de insanları yeterince tanıyabilmeliydim artık. Öğrendiklerimin tecrübelerim olmasını istedim ve böyle yaşamaya devam ediyorum. Fakat, hikayem bitmedi tıpkı Truman'ın hikayesi gibi. Sayfa 1 Truman filmin sonunda senelerdir hapsolduğu hapishanesinden kaçmayı başarıyor. Kapıyı açtığında bir ışık huzmesi beliriyor ve Truman bu ışığın içerisinde kayboluyor. Ben de kendi kendime acaba diyorum. Acaba ben de bir gün bu karamsarlığımdan kurtulabilecek miyim? Acaba ben de bir gün Truman gibi hapsolduğum hapishaneden tam manasıyla kurtulup o ışığın verdiği huzura kavuşabilecek miyim? Sanırım bu soruların cevabını bana zaman gösterecek. Öyle ya da böyle, yeniden tanımaya başladığım dünyamda, insanların görünüşleri artık benim için çok daha farklı. Emin Onur Karakaşlar Sayfa 2