İYİLİK MELEĞİ

Amelie kim? Hayalperest, insanlara, onlara hissettirmeden küçük sürprizler yapan bir iyilik meleği. Peki, her birimizin hayatında aslında bir "Amelie" yok mu? Bizlere hissettirerek ya da hissettirmeden her zaman orada olduğunu bildiğimiz o melek. Melek diyince aklınıza sadece bir şahıs gelmesin. O melek somut olabileceği gibi soyut bir varlık da olabilir. Bir düşünce, bir hayal belki de bir melodi, birbeste. Benim iyilik meleğim birçok alışılagelmiş melekten biraz daha farklı. Onu göremiyorum ama en derinlerde hissediyorum ve en önemlisi her notasını duyuyorum. Tabii ki benim meleğim bana sürprizler yapmıyor ya da omzuma elini koyup bana nasihat vermiyor. Ama ne zaman istesem, ona ihtiyaç duysam birkaç düzine piyano tuşu uzağımda. Meleğimin adı da "Comptine d'un autre ete". Hani bazı şarkılar, besteler vardır ya sıkılmadan çevirip çevirip dinlersin. Aynı küçükken yaptığım gibi, anneannemin eski kasetliradyosunda Tarkan, Sezen Aksu şarkılarını dinlerken sevdiğim kısmı geçtiğinde, küçük deliklere parmağımı sokup geri sardığım ve tekrar tekrar dinlediğim günler gibi şimdi bu besteyi bıkmadan usanmadan defalarca dinliyorum ve benim için en önemlisi çalabiliyorum. Zamanında ben daha ilkokul çağımdayken Yann Tiersen ile yani bu filmin müziklerinin bestecisiyle tanıştım. Önceleri müziğe pek ilgim olmasa da dinlerken bile bu kadar keyif veren, insanı rahatlatan bir şeyi bir de çalabiliyor olsam ne hissederdim acaba diye düşündüm. Piyanoyla yüz yüze gelişim böyle başladı. Eser zor bir eserdi ve ben de bir o kadar sabırsızdım. Aylar sonunda seviyemin üstünde bir eser olmasına rağmen öğretmenimi ikna ettim ve Comptine d'un autre ete' yi çalışmaya başladık. Zorlana zorlana da olsa sonunda parçayı çıkarmayı başardım ama değmeyinkeyfime. Sürekli gece gündüz demeden her boş anımda oturup kendi kendime resitaller verirdim. Sanki kocaman bir sahnedeymişim gibi. Bir havalar ki görmeyin. Üzüntülerime göre ağırlaştırdığım ritmini, sevinçlerime heyecanlarıma göre hızlandırır; kendi kendime eğlence yaratırdım. Bu eseri tamamlamış olabilmek, daha fazlasını istememe neden oldu. İşin garip yanı benzer ritminden ve ayırt ediciliğinden midir bilinmez ama sadece Yann'ın eserleri bu zevki veriyordu. Diğer eserlerini de öğrendikten sonra sahnemdeki seyircilerim arttı. Artık sadece ben değildim okulda, dışarıda nerede bir piyano göreyim elbet oturmalıydım başına. Hem kendimi daha iyi hissetmemi sağlamış, özgüvenimi arttırmıştı hem de daha sakin birine dönüştürmüştü. İyi de şimdi bu iyilik meleğim değildide neidi? Bazen insan kendini yalnız, belki kimsesiz ya da çıkmazda hissedebiliyor. Zor durumların içinden geçebiliyor. Ama anlayamadığım ve belki de bir ömür boyu hiç anlamak istemeyeceğim tek şey var ki o da insanların neden böyle yaşamayı tercih ettikleri. Kalk, silkelen. "Hayat kısa, kuşlar uçuyor." "Kalk ve kendine yapacak, seni iyi hissettirecek bir şeyler bul."diye dürtmek istediğim insanlar olmuyor değil etrafımda. Düşünüyorum da bazen Yann Tiersen'i keşfetmeseydim, gerçekten bu kadar severek, zevk alarak yaptığım bir hobim olacak mıydı? Beni yeni yerlere götüren, yeni ortamlarla, insanlarla tanıştıran bir uğraşı böyle çabuk benimseyebilir miydim bilmiyorum. Ya da belki en önemli soru bir müzik aleti çalacak mıydım emin değilim. Hayatıma bir şeyler katmasının ve sıradanlıktan uzaklaştırmasının yanı sıra beni hayatımın sadece bir evresinde yapıp bırakacağım, gelip geçici bir heves değil de, ömür boyu yanımda taşıyabileceğim ve benimle bütünleşecek bir melek bulmamı sağladı. BESTE ÜNVER