SERBEST 1

Winchester: Güneydeki Gizli Şehir İngiltere'ye giderken birinci amacım popüler turistik yerleri gezmekten çok, kenarda köşede kalmış turistlerin keşfetmediği küçük sevimli şehirleri gezmekti. Ben de bu amacımı gerçekleştirmek için İngiltere'ye gidişimin ikinci haftasında kendimi hemen Winchester yollarına attım. Güneyin en büyük şehirlerinden Southampton'a otuz dakika otobüs mesafesinde olan bu sevimli şehre, ben de otobüsle geldim. Oldukça kısa geçen bu yolculuk sonunda otobüs durağına vardım. Kafamı dışarı uzattığımda ilk düşündüğüm buranın şeker mi şeker bir kasabaya benzediğiydi. Beklentilerimin farklı olmasından mıdır bilinmez ama burası İngiltere'deki diğer şehirlere göre gerek insanıyla, gerekse yapılarıyla daha sıcaktı. Winchester, küçük romantik sokaklarıyla, bozulmamış yapısıyla ve sıcak insanlarıyla beni ilk andan itibaren etkisi altına aldı. Biraz şehre doymak, biraz da sokakları hafızama kazımak için etrafa bakınırken otogarın karşısındaki Winchester Turist Bilgilendirme Merkezi'ni gördüm. Ben de hem zamanımın kısıtlı oluşundan hem de yerli biri tarafından bilgilendirilmek istediğimden koşarak bilgi merkezinin olduğu tarafa geçtim. Görevlilerden biri, ücretsiz alabileceğimi söylediği haritayı bana uzatıp, üzerinde gitmekten zevk alacağımı düşündüğü tüm yerleri işaretledi ve bana önerilerde bulundu. Ben de bu tatlı hanıma kulak verdim ve Winchester macerama başladım. İlk hedefimi The Great Hall olarak belirledim. The Great Hall'un Türkçesiyle Büyük Salon'un Kral Arthur efsanesini yaşatan en önemli yerlerden biri olduğunu öğrendim. Burayı önemli yapan ise Winchester Kalesi'nin günümüze kadar kalan tek parçası olan Büyük Salon'un içerisinde Kral Arthur efsanesinin en önemli parçalarından birinin, Yuvarlak Masa'nın, muhafaza edilmesiydi. Bu masa, efsaneye göre, masada adı yazan yirmi beş şövalyenin eşitliğini ve dostluğunu temsil ediyordu. Ben ve benim gibi bu masanın ihtişamından etkilenen diğer turistler de bu masa karşısında uzun süre vakit geçirdiler. Buradan sonra turistlerin yukarı doğru yönlendiklerini gördüm ve ben de onların peşine takıldım. Ana girişin yukarısında bir sergi olduğunu o zaman öğrendim. Eski Britanya krallarının portrelerinin bulunduğu uzun bir koridoru boylu boyunca gezdim, bu kralları ve Winchester kalesiyle olan ilişkilerini anlama fırsatını yakaladım. Kısa gelen bu gezinin ardından daha bir iki adım atmamışken karşımda The Westgate Museum' u buldum. Buranın eskiden şehrin Batı Kapısı olduğunu öğrendim. Kapının şeklini ve girişini nasıl muhafaza ettikleri beni çok etkiledi. Müzeye girmeye çalışırken kendimi adeta bir kalenin dar merdivenlerinden yukarı çıkarken buldum. İngiltere'deki diğer müzelerde olduğu gibi burası da oldukça interaktif bir müzeydi. İnsanların gezerken sıkılmamaları ve kendilerini oraya ait hissetmeleri için her şey yapılmıştı. Şövalye zırhlarından, kral tacına kadar her türlü aksesuar hazırlanmış ve turistlerin denemesi için bırakılmıştı. Burada da bir hayli zaman geçirdikten sonra bu Batı Kapısının en tepesine çıkmaya karar verdim. Çıktığımdaysa gördüğüm manzara inanılmazdı. Yine interaktif yönlendirmelerle şehrin tüm siluetini görme ve aynı anda bu silueti oluşturan binaları tanıma fırsatı buldum. The Westgate Museum'da uzun bir süre gezindim. Buradan çıktığımda çok az zamanımın kaldığını fark ettiğimden şehirde görmek istediğim diğer bir noktaya, Itchen Irmağı'na, doğru koşuşturmaya başladım. Irmağa doğru ilerlerken dar ama bir o kadar da uzun sokaklardan geçtim, geçerken de bu şehrin mimarisine ve tarihine bir kere daha hayran kaldım. Bu sokaklardaki sevimlilik ve sıcaklıktan dolayı sanki İngiltere'yi değil de bir Akdeniz ülkesini geziyormuş gibi hissettim. Buraya bir kere daha gelip, sadece sokakları dolaşma fikrini yapılacaklar listeme kaydettim. Aklımda bu fikirlerle ilerlerken, yolun sonundaki ırmağa ulaştım ve bu ırmaktan boylu boyunca şehir merkezine yürümeye karar verdim. Yürürken fark ettiğim bir diğer nokta da bu ırmağın Winchester'ı boylu boyunca ikiye bölmesiydi. Irmak bir sur gibi banliyö ile şehir merkezini birbirinden ayırmıştı. Aslında bu ırmağın sadece mekanları değil, insanları da birbirinden ayırdığını düşündüm. Köprünün bir ucunda başka hayatlar yaşanırken, ben de diğer ucundan onları seyrettim. Yavaş yavaş yolculuğumu noktalarken aklımda bu kasabamsı ve sevimli şehre bir daha gelmenin hayalini kurdum ve istemeden de olsa buruk bir sevinçle otobüsüme atlayıp diğer maceralara doğru yola çıktı.