ÇATLAKTA FİLİZLENEN ÇİÇEK

yokartikya. com/hayatn-gene-hali/ Çok değil bundan yalnızca birkaç ay öncesine kadar gerçekten de mutsuz bir insandım. Yaşadığım hayatın hiçbir saniyesinden doğru düzgün zevk alamıyordum sanırım. Bir nevi korkuyordum da bu hayattan. Her şey monoton, her şey renksiz, her şey gri geliyordu gözüme. Her gün aynı yollardan geçmekten, geçtiğim yolların hep aynı yerlere varmalarından, her gece diğer sabah için aynı alarmı kurmaktan ve hatta her sabah aynı saatte, aynı yatakta, aynı amaçla uyanmaktan çok sıkılmıştım. Kim haksız olduğumu söyleyebilir ki? Hepimiz böyle hissediyor olmalıyız derinlerde bir yerlerde, bu yüzden "Pazartesi sendromu" diye bir şey uydurduk belki de kendimize, bu yüzden geri geri gidiyor ayaklarımız artık, bu yüzden her sabah "Günaydın!" demek zor ve sahte geliyor hepimize. Ben de bu yorgun, bitkin suratlardan biriydim işte birkaç ay öncesine kadar. En kötüsü de çoktan kesmiştim umudumu hayattan. Hiçbir beklentim kalmamıştı. Fakat hayat hiç beklenmedik bir ışık yaktı yoluma, yaptı yine yapacağını! Ahmet Erhan Burada Gömülüdür kitabında çok güzel anlatmış bu bahsetmekte olduğum sürecin her bir karesini. "Bu yüzden yanar Pazartesi günü petrol gibi / Görünce beni gelirken hapishane yüzümle / Ve yaralı bir tekerlek gibi ulur geçerken / Tutkulu adımlar atar geceye doğru / İter beni bazı köşelere / Bazı nemli evlere / Pencerelerinden kemikler atılan hastanelere / Bazı kunduracı dükkanlarına, sirke kokan / Derin yarıklar kadar korkunç sokaklara." (Erhan, 2015, s. 95) diyor bir şiirinde Erhan. Hayatın itiş kakışından, insan yaratması pazartesi hastalıklarından aynı zamanda hem en gerçekçi hem de en estetik şekilde bahsediyor. Hayat itip kakmadı mı bizi beklenmedik köşelere, beklenmedik evlere, beklenmedik sokaklara? Bu değil miydi benim ve benim gibilerin yaşama isteğini ve yaşama dair umutlarını yiyip bitiren? Çok güzel özetlemişti Ahmet Erhan şiirlerinde hepsini. Hepsi doğruydu, hayat beklenmedik şeylerin bir araya gelmesiydi. Benim başıma da çok beklenmedik şey geldi, fakat sonuncusu hepsini unutturmaya yetti... Benim "hapishane yüzümün" asıl sebebi kendimi gündelik yaşamın bir mahkumu olarak görmemdi. Kendim dışında her şeye zaman ayırıyordum. Böylelikle zevk aldığım şeyleri yapamaz hale gelmiştim. En önemlisi, en büyüğü de sanattı. Her dalına az biraz merakım vardı sanatın, hele de film sektörüne olan ilgim küçümsenemezdi. Çocukluğumdan beri izlemediğim film kalmamıştı, izlediğim her film hakkında bir sürü yazılar okur, kendimce analizler yapar, araştırılmadık noktasını bırakmazdım izlediğim filmin. Sonra matematik geldi, tarih geldi, üniversite geldi, birçok şey geldi ve hepsi birden girdiler sanatla aramıza. En son ne zaman sinemaya gittiğimi bile unutmuştum. Sonra o "beklenmedik" şey oldu. Bir gün hiç akla gelmeyecek bir yerde ve vakitte en sevdiğim yönetmenle karşılaştım. İki dakika ayakta konuşmamız yetti, ilgimi ve isteğimi gördü. Haftada en az bir kere sinemaya gitmemi, gidemiyorsam da evde oturup bir film izlememi şart koştu. Başkası için değil sadece benim için söyledi bunu. Tavsiyesine uydum. Pazartesi maskemden kurtuldum, mutsuzluğumu soyundum, umudumu geri kazandım. Hayatın monotonluğuna meydan okudum izlediğim her filmle. Hayatımı tekrar kendi ellerime aldım, kendi senaryomu kendim yazdım. Ben, şimdi, hayatımdaki o beklenmedik adımların çatlattığı yolların çatlaklarından filizlenen çiçekler görüyorum. Umutluyum, mutluyum ve artık hayattan korkmuyorum...