Aşkın Diktatörlüğü

"Aşkı ve kadınları en iyi anlatan yazar." derler Ahmet Altan için. En iyisi o mudur bilmiyorum ama en iyilerinden biri olduğuna şüphe yok. Romanı okurken hayatınızdan kesitlerle, hislerinize tercüman olan kelimelerle karşıya kalıyorsunuz. Kendime sormadan geçemiyorum; "Acaba beni tanıyor mu bu adam?" Kadınları bu kadar iyi hissedebilen birinin aşktan bahsetmemesi mümkün mü? Her eserinde, her cümlesinde, her kelimesinde düşündürür aşkı okuyana. Bir Hayat Bir Hayata Değer de bunlardan birisi. Aşk öyle bir kavram ki daha varlığı ve yokluğu hakkında bile kesin bir sonuca varılamazken sayısız tanımı yapılmış. Herkes kendine göre yorumlamış. Bana göre ise bi insana karşı hissedilebilecek en yoğun duyguların en üst seviyedeki sarhoşluk halidir aşk. Ya da belki de gerçekten yoktur bir tanımı... Yapılabilir mi aşkın akıl, mantık ve bilimin sınırları içerisinde; bir tanımı yoksa aşkın varlığında yerle bir mi olur akıl ve mantık? Schopenhauer'ın dediği gibi bilinçaltımızdaki üreme dürtüsünden mi kaynaklanır aşk, yoksa duyguların en güçlüsü ve en delisi midir? İki kişinin arasında gerçekleşen bir çekim gücü müdür yoksa hayatın her yerinde midir aşk? Herkes bir yoruma sahiptir aşk hakkında. Herkes farklı hisseder, farklı yaşar aşkını. Bazıları aşkın varlığı hakkında şüphelidir, bazıları ise tamamen reddeder aşkın varlığını. Oysa ki aşk vardır ve aşkın rengi beyazdır... Modern dünyanın temelini atan insan olarak bahsedebileceğimiz Isaac Newton, "Newton Çarkı" ile tüm renklerin birleşiminin beyaz olduğunu öne sürmüştür. Aşk ise bence tüm duyguların bir araya gelmesiyle vücut bulur. Nefret, sevgi, üzüntü, mutluluk, kıskançlık, özlem, tutku... Aklınıza negelirse... Her bir duygu aşkın bir uzvu, bir organıdır adeta. Bana kalırsa öyle bir güçtür ki aşk, insanın ruhunu, aklını ve mantığını bir çırpıda ele geçirir, tüm his dünyasını bir anda işgal edebilir. Aslında insan o güçlü, o heybetli aşkla büyük bir savaş içindedir. Sürekli hakim olmak ister aşk imparatorluğunun küçük şehirleri olan duygularına. Boyunduruğu altına girmek istemez bu küçük şehirlerin. Nefretini dizginler kimi zaman, kimi zaman sevgisini saklar. Özleme yenilmemek için başka yerlerde arar özlediğini, kıskançlığa boyun eğmemek için başka bedenlerle cezalandırır kıskandığını. Çok kayıp verir insan bu savaşta ama teker teker yıkarak aşk imparatorluğunun şehirlerini en sonunda öldürür bu imparatorluğun kralını veya kraliçesini. Galip gelir insan aşk ile olan savaşında isterse. Peki, bu zafer kazanılması gereken bir zafer midir? Yoksa aşkın diktası altına girmek, yaşattığı her duyguya teslim olmak mı gerekir? Kesinlikle aşka boyun eğmek gerek. Dünyada tek kabul edilebilir diktatörlük aşkın diktatörlüğüdür. Bu diktatörlüğü reddettiğimizde, aşka karşı savaşıp kralı ve ya kraliçeyi öldürdüğümüzde aşık olduğumuz insanı öldürmüş oluruz bir anlamda, duygularımızı yerle bir etmiş oluruz. Böyle zamanlarda yaşadığımız aşkın sıradanlaştığını düşünürüz ama aşk sıradanlaşmaz, biter yalnızca... Eğer ki kendimizi bırakırsak aşkın kontrolüne, gem vurmazsak duygularımıza, işte o zaman varırız aşkın gücünün farkına, o zaman anlarız aşkın nasıl parlak, alevli bir delilik olduğunu ve o zaman bizim için hayatımızın en güzel anıdır. Hayatımızın en güzel anı, kabuğumuzu kırıp kendimizden çok başka biri olduğumuz andır. Hayır, aslında yanlış bir cümle bu... Bizi olduğumuzdan çok başka biri yapan kabuğumuzu kırıp dışarı çıkmak değil, o kabuğa bürünmektir. Kabuğumuzu kırdığımızda kendimizden çok başka biri olmayız, gerçek kendimizle tanışırız. Kabuğumuzu kırıp kendimizi tanımamız için gerekli olan gücü ise aşktan alırız. Bize kendimizi tanımamızı sağladığı için önce aşka sonra aşkımıza son olarak da bize aşkı düşündürenlere minnettarız...