MUTLULUK MU? ANLIYORUM...

Şişhane'ye Yağmur Yağıyordu dan sonra okuduğum Haldun Taner'in bir diğer eseri Küçük Harfli Mutluluklar, mutluluk anlayışımıza yeni bir bakış açısı getiriyor. Büyük beklentiler, umutlar, mutluluklar yerine küçük, basit şeylerle mutlu olmamız gerektiğini söylüyor. Hepimiz mutluluğu arıyoruz. Bizi havalara uçuracak, ebediyete kadar sürecek bir mutluluk. Her masalın sonunda duyduğumuz "Sonsuza dek mutlu yaşadılar." cümlesine o kadar imreniyoruz ki onların masal olduğunu unutuveriyoruz. İnançlarımızı bile bu cümle üzerinden şekillendiriyoruz. Sonsuza değin mutlu olabileceğimiz bir yer hayal ediyoruz ve bu hayale sımsıkı bağlanıyoruz. Bu dünyada mutlu olabilme fikri bazen bize imkansız geliyor. Tekrar hayallerimize dönüyoruz. Sanki bu dünyaya mutsuz olmak için gönderilmişiz de mükafatımızı bu görevden sonra alacakmışız gibi hissediyoruz. Peki, bunlar gerçekten de hakikat mı? Bu dünyada mutlu olamaz mıyız? Aslında mutlu olmamız bizim elimizde. Kitabın adında da geçen Küçük Harfli Mutlulukları, bizleri havaya uçurmayacak, küçük mutlulukları değerlendirebilmeliyiz. Genel olarak, hayatta birçok sorunla karşı karşıya geldiğimiz için bu küçük mutlulukları görmezden geliyoruz. Aslında hayatı dengeleyen, bu görmediğimiz mutluluklardır. Akşam eve gelirken mutfaktan gelen iştah açıcı kokular almak, dışarıda top oynayan çocuklara bir- iki hareket göstermek, yeni bir kitap okumak gibi. Bunlar bizi bir ömür mutlu etmese de bizi rahatlatır ve tazeler. Bazen de kendi mutluluğumuzu kendimiz yaratmamız gerekir, her şeyi devletten beklememeliyiz. Bizi rahatlatacak bir hobi, uğraş edinmemiz gerekebilir. Mesela, küçük kardeşim eve ne zaman somurtuk bir suratla gelse onu her zaman piyanonun başında görüyorum. Böyle zamanlarda hüzünlü değil de insanın içini kıpır kıpır yapan şarkılar çalıyor. Çaldıkça sanki içindekileri döküyor. En sonunda da rahatlamış bir şekilde piyanonun başından kalkıyor. Sanırım bu da onu mutlu eden küçük bir hobi. Hayat, mutlu anların ve sorunlarla cebelleştiğimiz anların (bizi ne kadar bıktırsalar da) toplamı. Bunu kabul etmeliyiz. Mutlu anları değerli kılan ise diğer anlara oranla daha ender olmalarıdır. Hayatta hiçbir sorunla karşılaşmasaydık, dolayısıyla hep mutlu olsak mutlu olmak değerli bir şey olmaktan çıkardı. Mesela, küçüklüğümden beri bilgisayar oynamayı çok sevmişimdir. O kadar çok oynardım ki bazen ailem sabahlara kadar oynadığımı söyler bende düzeltmek için "Sabahtan akşama kadar." derdim. Bir gün, belli bir süre oynadıktan sonra eski tadını vermemeye başladığını fark ettim. Ben de bilgisayar oynamayı azaltmaya karar verdim ve artan zamanda kitap okumaya veya ders çalışmaya başladım. Bu değişimden sonra bilgisayar oynamaya başladığımda bilgisayar oynamak eskisi gibi daha zevkli bir hale geldi. Fark ettim ki bazı anlardan keyif alabilmemiz için onlara aç olmamız gerekiyormuş. Bazen mutluluğa aç olduğumuzda bile aslında mutluluk kaynağı olan bir çok Küçük Harfli Mutluluklara sahip olduğumuzu hatırlayamayabiliriz. Bazen bir şeylerin değerini anlamamız için önce kaybetmemiz gerekebilir. Bence, mutluluk kaybettiğimiz şeyleri bulduğumuz zaman farkına vardığımız bir duygu. Hasta olmadan sağlıklı yaşamanın ne kadar değerli olduğunu, mutluluk kaynağı olduğu fark edemeyiz. Sonuç olarak mutlu olabilmemiz için öyle büyük, şaşalı şeyler gerekmeyebilir sabah sağlıklı uyanabilmemiz, keyifle kahvaltı edebilmemiz, okula ya da işe gidebiliyor olmamız, yolda yürürken gördüğümüz bir çocuğun gülümsemesi gibi küçük ama önemsemediğimiz şeyler bizi mutlu edebilecek şeylerdir aslında. Ayrıca sürekli mutlu olduğumuz anlarda bulunmak onların değerlerini azaltabilir ve ne kadar değerli olduklarını unutturabilir. Belki değerlerini bir süre unutabiliriz ama hiçbirini yapamayacak hale geldiğimizde aslında bunların hayatımıza mutluluk katan şeylerden bazıları olduğunu anlarız.