Yalnızlık

Sahip olduğumuz hayatların, ilişkilerin kontrolü bizim elimizde mi yoksa ipleri çekilen kuklalar gibi oynatılıyor muyuz? Birini sevdiğimiz ya da ona aşık olduğumuz zaman biz miyiz onu seçen yoksa karşımızdakinin davranışları mı bizi istemsizce ona iten? Kadınsız Erkekler kitabında insan ilişkilerinin en karmaşık olanına değiniyor Haruki Murakami; kadın erkek ilişkilerine. Kendimizi hiç beklemediğimiz anlarda içinde bulduğumuz çıkmazlar ve kaoslar geri dönmesi mümkün olmayacak durumlara gebe oluyor. Bu durumların sonunda yalnızlıkla yüzleşmek zorunda bulabiliyor insan kendini. Yaşadığımız yalnızlık korkusu yüzünden ilişkilerden uzak durup kendimizi zaten parçası olduğumuz ve alıştığımız yalnızlıktan oluşan bir fanusa hapsediyoruz. Çünkü zaten yalnızsan ve alıştıysan o yalnızlığa, bir ilişki bittikten sonraki düşüşü yaşamaya korkarsın. İlişki bittikten sonraki ya da ilişki sırasındaki düşüşü incelerken kadın erkek arasındaki ilişki dinamiklerini dikkate almak gerekiyor. Günümüzde, ne kadar kadın erkek arasındaki eşitlikten bahsetsek de en ufak noktalarda bile eşitsizlik ortaya çıkıyor. Örneğin, kitapta araba kullanma konusu ele alınıyor. Kadınların erkekler kadar iyi araba kullanamaması ya da gerçekten iyi araba kullanan kadınların havalanıp bu yüzden araba kullanımlarının kötüleşmesi gibi şeylerden bahsediliyor. Kendi hayatımıza baktığımız zaman da bu durumun böyle olduğunu kabul etmemiz gerekiyor. Trafikte yanlış bir hareket yapan sürücü hakkında hemen kesin kadındır diye bir genelleme yapılır. Belki gerçekten doğru bir çıkarımdır, gerçekten kadınlar bu konuda başarısızlardır ama bunu kadın erkek arasında bir uçurum yaratmak için kullanmak ne kadar doğru? Kadın erkek arasındaki uçurumlar, varlığını sadakatsizlikle perçinler aslında. Toplumlarda genel bir bakış açısı vardır aldatmak ya da sadakatsizlik söz konusu olduğu zaman. Erkeklerin böyle bir durum içine girmeli normal ve sıradan karşılanırken, aldatmayan erkekler için üretilen fikirler nedense daha kırıcı ve zedeleyicidir. Çapkınlık kavramı erkeğin doğası olarak nitelendirilirken, kadınlar söz konusu olduğunda ahlaksızlık olarak nitelendiriliyor. İşte bu çifte standartlar sonucu, genelde, biz erkekler daha da cesur oluyoruz. Toplumda var olan normlar, tabular kadınlar için daha sert gösteriyor kendini. Murakami, hikayelerinde, bu duruma daha çok kadınların cesareti açısından yaklaşıyor. Aldatan kadınların, inzivaya çekilen adamları hayata döndüren kadınların ya da terk eden kadınların, bir insanın hayatını ne ölçüde şekillendirebileceğini sorgulamamıza sebep oluyor bu hikayeler. İnsanların birbirlerinin hayatlarını etkileme hızları inanılmaz. Nefret ettiğiniz, intikam almak istediğiniz biriyle yakın ilişkiler kurunca ve onu tanıyınca sevmeye başlayabiliriz. Karısının onu aldattığı adamdan nefret eden ama tanışınca arkadaş olan öykü karakterlerimizden biri gibi hayat insanların hayatını hiç beklenmeyecek yönlere çekiyor. Belki de yalnız kalma korkusudur insanlara bu yapmam dedikleri şeyleri yaptıran. Çok sevdiği insanları kaybetmemek için onlara ters gelen şeyleri kabullenmek, sadece onları hayatlarından çıkarmak zorunda kalacaklarını bildikleri için susmak, insanların kendileriyle verdikleri en büyük savaştır belki de. Bazılarımız hayatı zorla yaşıyor aslında. En basit konularda bile savaşmak, uğraşmak zorunda kalıyorken kimileri, diğerleri sahip oldukları şeyin ne kadar önemli olduğunu bilmeden umarsızca tüketiyor bazı şeyleri. Etrafımdakiler nasıl olsa beni terk etmez güvenine sahip olanlar yalnızlık korkusu nedir bilmezler, o yüzden de bundan korkanları anlamazlar. Eğer bir adam ya da bir kadın hayatındaki kişiyi aldatıyorsa veya terk ediyorsa bu durumu kendince haklayacak bir sürü sebebi vardır. Ama karşısındaki için aynı şey geçerli değil, empati yapmak böyle bir durumda zordur. O yüzden karşıdakini suçlamak ve kendini olası diğer hayal kırıklıklarını önlemek için yalnızlığa alıştırmak yapılacak en mantıklı şey olarak çıkar ortaya.