ÖZGÜRLÜK ADASI: SZIGET

Yerden metrelerce yüksekte, Budapeşte semalarında tüy gibi süzüldü devasa metal kuşumuz. Güneş ışıkları dostça selamladılar bizleri, onlar da en az bizim kadar heyecanlı görünüyorlardı. Birkaç dakika sonra beni ve arkadaşım Büşra'yı hayallerimize ulaştıran devasa metal kuş, uçağım, ayaklarını piste koyar koymaz başladı Macaristan'daki maceramız. Uçaktan iner inmez sıcak lakin bunaltmayan bir rüzgar yüzümü yalayıp geçti, bu sevimli ve sıcak Batı Avrupa şehri bana ilk selamını böyle vermiş oldu. Pasaport kontrolüne geldiğimizde görevli polis bayan Türk olduğumu gördüğünde sıcacık bir gülümsemeyle "Merhaba, biz pek de yabancı sayılmayız sizlerle, burası sizin de memleketiniz. Umarım Macaristan'ı seversiniz." dedi. Ona kocaman bir gülümsemeyle teşekkür ettikten sonra uçarcasına vardım şehre giden otobüslerin kalktığı alana, tam bir hafta sürecek ilk yurt dışı seyahatimi ve festivalimi en yakın arkadaşımla birlikte geçirecek olmanın coşkusuyla. Sziget Festivali; Ağustos ayının ilk haftasında gerçekleşen, dünyanın her yerinden "çok değil, daha çok eğlenmek" felsefesini benimseyen gençlerin Büşra ve ben gibi- akın ettiği bir müzik festivali. Eğer sizler de bizim gibi bu felsefeyi benimsediyseniz bu festival sizin için en doğru seçim olacaktır çünkü festival gerçek dünyanın içinde bambaşka bir dünyanın kapılarını da aralıyor, diğer festivallerden farklı olarak "özgürlük adası" denilen bir kavram ile. Büşra ile festivalden arta kalan zamanlarda Budapeşte şehir merkezinin her saatini yaşamayı, bu romantik ve masalsı şehrin kokusuyla ciğerlerimizi doldurma isteği konusunda hemfikirdik. Bu yüzden Sziget'de çadırda kalmak yerine ağırlıklı olarak üniversite öğrencilerinin tercih ettiği bir otelde kalmaya karar verdik. Odamıza eşyalarımızı bıraktıktan sonra pencereden dışarıya baktım; usulca akan Tuna Nehri'ni, karşımızda tüm görkemiyle duran Peşte yakasını, hem Osmanlı hem de Macar mimarilerinin izlerini taşıyan tarihi binaları seyretmeye başladım. Birden anladım ki, karşımda ikinci İstanbul'u buluvermişim. Memleketimden bin yetmiş bir kilometre uzakta da olsam o ev sıcaklığıyla sarıp sarmalandığımı hissettim ve anladım ki Budapeşte'de kalacağım süre zarfında asla yabancılık çekmeyeceğim, nitekim de öyle oldu. Ertesi sabah festivale gitmek için elimizde haritalarımızla ve içimize sığmayan coşkuyla yola çıktık. Bizi gören herkes yardım etmek için can attı desem yeridir, öyle sıcakkanlı ve samimi insanlardı ki içimden "Onlar bizim ülkemize gelmiş olsalar ben yardım etmek için bu kadar hevesli ve girişken olmazdım..." dedim ve kendimden fazlasıyla utandım. Yardımsever ve bir o kadar da sıcakkanlı Macar gençlerin yardımıyla Tuna Nehri üzerinde konumlanan Obudai Adası'na gitmek için "City Pass" adı verilen otobüslerden birine bindik. Otobüsümüz o meşhur demir köprüyü geçerken içimde küçük bir çocuğun coşkusu vardı, sanki bindiğim otobüs değil de çizgi filmlerde izlediğim, tek boynuzlu "Pony" olarak da bilinen o attı ve beni Pony'nin yaşadığı Gökkuşağı Ülkesi'ne götürüyordu. Bu festivale daha önce gelmiş birçok arkadaşımın ballandırarak anlattığı tecrübeleri zihnime akın etmişti. Adaya ayak bastığımız anda bize birer bileklik ile temsili bir Sziget pasaportu verdi yetkililer. Kapıdan girdikten sonra başka bir grup görevli temsili pasaportunuza damga basıyor ve sizi "Szitizen" ilan ediyor. Bu kavram özgürlük adasının vatandaşlarına verilen, buradan çıktıktan sonra bir daha eskisi gibi bakmayacağınıza değinen bir isim. Görevlilere bu ismin ve pasaportun neden verildiğini sorduğumda adaya giren her bireyin farklı özellikler barındırdığını lakin bu farklılıkların kıstas alınmadığını söylediler. Farklılıkları ortadan kaldırmak ve eşitlik kavramının önemini vurgulamak adına böyle bir şey yapmaya karar verdiklerini söylediler. O an Büşra ile birbirimize bakarak " İşte Avrupa!" diye bağırdığımızı hatırlıyorum. Kapıdan girdikten sonra eşitliğin hüküm sürdüğünü ciddi manada hissedebiliyorsunuz çünkü sizi burada kısıtlayan kimsenin olmadığını, ne giydiğinize göre, ideolojinize ve inancınıza göre sizi yargılayacak insanların olmadığını fark ediyorsunuz. Gelenlerden bazıları ailecek gelmişlerdi, yaşlı çiftler de azımsanmayacak kadar çoklardı. Bu durum beni fazlasıyla mutlu etti, gerçek dünyanın acımasızlığının hiçbir izi yoktu burada. Burada kendinizi aniden bir partinin içinde bulabilme ihtimaliniz çok yüksek oluyor. Büşra ile sevdiğimiz grubun ana sahnede çıkacağını öğrenmiştik ve sahneye doğru ilerlerken kendimizi aniden bir balon partisinin içinde buluverdik. Yüz binlerce balon aniden havaya yükseldi, nereden geldiğini anlamamıştık bile. Bizimle birlikte bir sürü insan dans ediyor, zıplıyordu; hepimiz aynı yaştaydık sanki. Balonlardan sonra sevdiğimiz sanatçı ve grupların konserlerini izledik. Konser aralarından birinde içindeki sıvı sayesinde hava karardığında etrafa fosforlu ışıklar yayan bilezikler dağıtıldı ve ateş böceği gibi dans etmeye başladık, Budapeşte'de, Tuna Nehri'nin ortasında dans eden yüz binlerce ateş böceği... Havalimanları bana tarif edemediğim bir duygu değişimi yaşatıyor, eğer sevdiklerime kavuşuyorsam bir sevinç, onlardan ya da sevdiğim bir yerden ayrılıyorsam da hüzün. Budapeşte Ferenc Lizst Havalimanı'nda tam anlamıyla hüzün kaplamıştı içimi. Aileme kavuşacağım için sevinçliydim ama burası bana hiç yabancı gelmemişti ve Budapeşte beni büyülemeyi ve bir masalın prensesiymişim gibi hissettirmeyi başarmıştı. Festivalde geçirdiğim günlerin birbirinden pek farkı olmamasına rağmen bana kattığı nitelik ve eğlenceli anlar azımsanmayacak ölçüdeydi. Uçağıma bindikten sonra penceremden bakıp "Ülkeme yeni bir Bengi olarak dönmemi sağladığın için teşekkür ederim... Yine kavuşmak üzere." diye fısıldıyorum Macaristan semalarına. Bengi Sena Doğuş