ASIL ADIMIZ, KENDİ DİLİMİZ VE GÜVEN ÜZERİNE BİR YAZI

Bu dünyada var olan her durumun, olgunun ve varlığın (canlı olsun ya da olmasın) farklı bir dili olduğuna inanan bir insanım. Kendimce bunun en büyük örneklerinden biri de benim. Dili yanlış kullanmak gibi değil, kelimelerin kendi anlamlarından çok daha farklı anlamlar yükleyerek kullanmak gibi bir alışkanlığım var. Özellikle konuşurken olan bu durumun kaynağı, mantığımla ve olayları algılama biçimimle ilgili. Böyle dedikten sonra hemen aklınıza durumla ilgili örnek gelmiyor ama yeni birileriyle tanıştığımda, bu huyum yüzünden, onların üzerinde çok farklı etkiler yarattığımı söyleyebilirim. Bu durum aramızdaki bağlar sıkılaşıncaya kadar devam ediyor bir süre. Sonra alışıyorlar bana. Dilimden anlamaya başlıyorlar hatta üzüm üzüme baka baka kararır misali benim gibi konuşmaya başlayanlar da oluyor. Geçenlerde kitaplığıma bakarken aklıma geldi bu yazının konusu. Bir anda kendimi en sevdiğim fantastik kitap üçlemesinin yan öykülerinden biri olan Sessizliğin Müziği'ne bakarken buldum. İster istemez kelimelerin ve dilin gücü hakkında düşünceler kafamda uçuştu. Zannımca yazımın daha anlaşılır olması için biraz seriden ve karakterlerden bahsetmeliyim. Kvothe'nin dünyasını size sayfalarca hatta günlerce belki de geriye kalan tüm ömrüm boyunca hiç bitmeyecek bir tutkuyla anlatabilirim elbet ama konumuz bu değil maalesef. Sadece hikayenin başlangıcından ve önemli bir karakterden bahsedeceğim. Bu arada Kvothe Kral Katili Güncesi serisinin asıl karakteri ve Auri de yan karakterlerden birisi. Her şey Kvothe'nin rüzgarın "asıl" adını bilen biriyle karşılaşmasıyla başlıyor ve Sessizliğin Müziği'ndeki Auri'ye kadar uzanıyor. Auri, tek kelimeyle farklı birisi. Kendisi "şeyaltı"nda yaşayan bir karakter ve nesnelerin dilini, adlarını anlamaya başlamasıyla beraber kendini (akli dengesini) kaybetmiş. Nesnelerin gerçek dili veya adları, fantastik edebiyatta işlenen ve başlangıcı kadim zamanlara kadar dayanan bir inanış... Bu inanış, her şeyin aslında gerçek bir ismi olduğuyla ilgili ve eğer herhangi bir şeyin ismini anlayabilirseniz ona hükmedebileceğinizi öngörüyor. Bence bu efsanenin içinde , her efsanenin içinde olduğu gibi, gerçeğe uyarlanabilecek bir nokta var. Bence asıl demek istenilen şey, sanılanın aksine, dilin doğru kullanılmasıyla etrafınızda gördüğünüz ve göremediğiniz her şeye hükmedilebileceğinden çok her varlığın aslında kendine özgü bir ruhu, benliği olduğuyla ilgili. Auri bu gerçeği fark edebilmiş ve her nesneyle onların dilinden, sanki onların bir parçasıymış gibi konuşabilen birisi. Tıpkı birisinin benimle daha çok zaman geçirdikten sonra kendimce sözcüklere yüklediğim anlamları anlayabilmesi gibi. Eğer beni anlıyorlarsa içimi de görebilirler. Bu da iç dünyamda beraber bir yolculuğa çıkabileceğimiz anlamına gelir. Tıpkı Auri'nin de "şeyaltı"ndaki nesnelerle çıktığı yolculuklar gibi. Birine böyle bir yolculuğa çıkması için izin verdiyseniz eğer o kişi, yolculuk sırasında belki de sizin bile farkında olmadığınız şeylerin farkına varabilir. Bu yüzdendir ki iç dünyamı öylece tanıştığım herkese açmam, kendime has olan dilimden bahsetmem ya da o dille konuşmam. Çünkü eğer bu insanlar "asıl" adımı öğerenmişlerse benliğimde değişiklikler yapabilecek güce ulaşmışlar demektir. Bir insana tanıyabileceğimiz en büyük ayrıcalık olan bu güce halk arasında "güven" deniliyor. Fikrimce güven, bu konudaki anahtar kavramdır. Güven olmazsa ne kendimizi başkasına anlatabilir ne de onların aktaracaklarını anlayabiliriz. Güvenmediğimiz birisiyle konuşmak mümkün müdür zaten? Auri de Kvothe'yi ilk gördüğünde uzunca bir süre boyunca onunla konuşmaz. Sonra Kvothe kendi diliyle onunla konuşur, şarkısını söyler ona. Sonrasında da Auri her gece Kvothe'yle konuşabilmek için geri gelmesini bekler. Kendi dünyasını açmak için. Çünkü bence hepimizin içinde kendi "asıl" adını bir başkasına söyleme özlemi, başkalarına güvenme isteği var. Umarım ki bir gün hepimiz bir başkasına tüm iç dünyamızı açabilecek kadar güvenebiliriz!