İSTEDİĞİMİZ GİBİ Mİ YAŞIYORUZ GERÇEKTEN?

Hemen her tanıdığım bana, hayatımın ilerleyen günlerinde, yani gelecek yıllarda ne yapacağımı sorup dururdu. Ben de geçiştirirdim, çünkü bu; gerçeklerden, beni bekleyen ve hoşuma gitmeyen sorumluluklardan kaçmak için seçtiğim bir yoldu. Ama bir gün yalnız kaldığımda, bu soru ansızın kulaklarımda çınladı. Okulu bitirdikten sonra ne yapacaktım sahiden? Okuduğum bölümle ilgili bir işe girecektim muhtemelen, sonrasında büyük bir kovalamacanın içine düşecek, önüme konulan şeylerle idare edip tamamlayacaktım ömrümü. İçinde olduğum bu hayat, bana çok şey yaptırdı, yaptırmaya da devam ediyor ama bu soruyla karşılaştığım zaman şu geçti aklımdan: İsteyerek yaptığım ve sonuca ulaştığım bir şey var mı bu hayatta sahiden? Gerçekten de geriye dönüp baktığımda, yaptığım onca şeyde her unsur vardı ama bir tek benim istek ve düşüncelerim yoktu. Çoğu önceden belirlenmiş olan kurallara boyun eğerek yaşama uğraşını sürdürdüğümü anladım. Ne yaptıysam bunu kendi isteğimle değil, bana böyle öğrettikleri için yapmıştım. İşte o anda, kendime olan saygımı yitirmeye başladım. Yaşadığım bu hayat aslında benim değildi. Eğer benim olsaydı bir farklılık, ayrı bir haz ya da eylem olurdu; ama hiçbiri yoktu. Diğer insanlarla aynı şekilde düşünüp, aynı şekilde hareket ediyordum. Hayatımı yönlendiren bu kurallar benim değildi, ben ise bu kurallara boyun eğerek yaşamaya çalışıyordum. Franz Kafka'nın Dönüşüm romanını herkes bilir ama herkes anlayarak okumaz. Ben şanslıyım ki gerçekten anlayarak okudum o kitabı, çünkü benim her ne kadar insan olsam da değerim, o böceğinkiyle aynıydı. Böcek evet, onunla aynıydı hayatım. Sadece önüne konulan sorumluluklarla boğuşan, başka bir şeyi hayal bile edemeyen gereksiz bir insandım işte. Ne ortaya koyduğum farklı bir düşünce vardı ne de diğerleriyle uyuşmayan hareketim. Toplum dedikleri de böcek sürüsü gibi görünmeye başladı gözüme. Okulu bitirdikten sonra ne yapacaktım? Nasıl bir hayat yaşayacaktım? Bu soruyu hala düşünüyordum. Sanırım hiçbir şey yapmayacaktım ve öyle sonlandıracaktım bu hayatı. Ama içime sinmiyordu bu. Ne olursa olsun benim de farklı düşüncelerim, isteklerim vardı. İlk iş olarak bunları belirlemeye, sonrasında da bu isteklerin ucundan tutmaya çabaladım; ama ne yaparsam yapayım, düşündüğüm farklılıklar bile diğerlerinkiyle aynıydı. Böceğin bin bir güçlükle yaşamaya çalışması, ama sonrasında gerçekleri değiştiremeyeceğinin farkına varması gibiydi. Bir dönem bu sıkıntılarla kıvranıp durdum. Gözümün önündeki kitap sahnesini bir türlü unutamıyordum. Böceğe dönmüş bir insan, bunu önemsemeyecek kadar kendine yabancılaşmış, işe gitmek için çabalıyordu. Tıpkı benim bundan beş altı yıl sonra istemeden de olsa yapacaklarım gibi. Bir işe gireceğim, bir düzen oturtacağım ve o oturttuğum düzen bir süre sonra beni değiştirip esir alacaktı. Bu kabus dolu hayatı istemiyordum ama ben. O halde yapılacak iş, önce kendimi değiştirmekti. Kendimden yola çıkıp yanlışlarımı düzeltmenin bir yolunu bulmalıydım. Eğer dönüp dolaşıp aynı yere geliyorsam, benim de suçum vardı bu durumda. O halde ilk olarak kendime dönüp sorgulamaya başladım. İşte o zaman, büyük süslemelerle önüme koyulan hayatın sadece bir saçmalıklar denizi olduğunu anladım. İnsanlar bunu süsleyerek size servis edebilirler ama objektif bakıldığında onlar da bir böcektir ve hayatını kendisi şekillendirmemiştir. Onlar yanına kendileri gibi olan bir insan arıyorlardı ama ben, ne olursa olsun öyle olmayacaktım. Önüme servis edilen bu sıkıcı hayatı yaşamaktansa, kendi belirleyeceğim bir yaşamı tercih edeceğim bu yüzden. Bir takım zorluklar yaşayacağım mutlaka; ama bunlar, bana dayatılan şeyleri yaparken yaşadığım veya yaşayacağım sıkıntılar kadar acıtmayacak canımı.