GÖKGÖZ 1

Burak Kaan GÖKGÖZ Başak Berna CORDAN Türkçe 101- Bölüm: 16 23 Aralık 2014 Ödev: 6-2 Tozdan Hayatlarımız Dünyamız nasıl da bizlere devasa gelir halbuki o, her sabahın mucizevi ışık kaynağı güneşimizden katlarca küçüktür. Güneşimizi övdüğüme de bakmayın, o da galaksideki diğer yıldızlara oranla o kadar küçüktür ki söndüğünde onunla beyaz cüce diyerek dalga geçmeyi sabırsızlıkla bekler komşu sistemler. Hazır galaksi demişken, onlardan da evrende yüz milyar kadar olduğunu düşünebiliyor musunuz? Ben bırakın yüz milyar galaksiyi, yedi milyar insanı bile bir arada düşünemiyorum. Öyleyse; yedi milyar farklı derdi, tasayı, ayrılığı, ölümü bir araya toplarsak bir cüce gezegen bile edemeyecekken nasıl oluyor da her acımızda bir süpernova patlaması yaşanmış gibi davranmayı başarabiliyoruz? Ölülerimizin arkasından aylarca, yıllarca yas tutuyoruz oysaki sonsuz uzaya dağılmış gezegenlerin sadece bir tanesinin içindeki bir organik maddenin artık başka bir organik yapı olan çürütücülerin akşam yemeği olduğunu bilmek ne kadar kötü bir düşünce olabilir ki? GÖKGÖZ 2 Bilimle, mantıkla, deneysel ve boyutsal verilerle açıklanabilecek kavramların yanı sıra olağanüstü zayıflıkları da vardır insanların sevgi gibi. Bir yüzü neden beğendiğimizi altın orana olan yakınlığından yola çıkarak açıklayabiliriz veya cinsel arzularımızı, gelişmiş organik yapımızın güdüsel hareketlerine bağlamak da mümkündür fakat bir insanı neden sevdiğimize gerekli açıklamaları getiremeyiz. Ahlak kuralları için de aynı anlamsızlık ve değersizlik geçerlidir. Kaynakları ve gerekçeleri zayıf, olmaları gereksizdir bu kuralların. Ben, her türlü otoriteyi reddeden bir nihilist değilim. Aksine bilimin ve evrenin sonsuz otoritesine aldırmayıp kendi küçük çaplarında var olmaya çalışan mantık dışı kavramları eleştiriyorum. Evrenin on dört milyar yıllık var oluşunun sadece iki yüz milyonda birine şahitlik ettiğimiz sürede de bizi rahat bırakmayan bu boyun bağlarına sitemlerim. Toplumsal düzen ve refahın sağlanması amacıyla tek tipleştirilmeyi uygun gören pek çoğumuz, ahlak kurallarının ve sevmesi gerektiği kişileri gerektiği oranda severek bir başka ideanın peşinden gitmeyi tercih eder. Bireysel kimliğimizden sıyrılarak topluma kabul edilmek için sıraya gireriz. Aile bireylerimizi gerçekten ömrümüz boyunca sevmek zorunda olup olmadığımızı tartışmaksızın öylece sevmeye, bize değer verdiğini söyleyen sıradan insanlarla arkadaş veya eş olmaya aynı vurdumduymazlıkla devam ederiz. Peki, neden bunları yapmak zorunda olduğumuzu düşünüyoruz ki? Yalnız kalmak, başkalarının hayatlarını ve umutlarını ele geçirmeye çalışmamak zaten en somut ve yaşanılası hayat biçimi değil midir? Ayrıca, kilometrelerce çaptaki bir boşlukta yaşarken yalnız kalmamayı başarmamızın bir imkanı var mıdır? Meursault- Yabancı'nın ana karakteri- hayatının annesinin ölümüyle başlayan ve kendisinin idam edilmesiyle sonuçlanan süre zarfını, duygu içermeyen olaylar zinciri olarak algılayan bir insan olarak çıkar karşımıza. Tavrını ve algısını her zaman korur. Arkadaşlarıyla arkadaş olmayı anlamlı aynı zamanda da saçma bulur. Kendisinden hoşlanan Marie isimli karaktere veya herhangi başka bir kadına özel sevgi duyamıyor olmasına rağmen Marie'nin istemesi koşulunda onunla evlenebileceğini söyler. Neredeyse tanımadığı bir adamı öldürdüğü için hapse girer ve savunmasında bile annesinin ölümüne karşı olan ruhsuz tavrını inkar etmez. O ne bir cani ne de hümanist, ne katil ne de bir suçludur. Onun sahip olduğu bir kavram, uyduğu ahlaksal bir sistem yoktur. Hayatın nafileliğini yaşarken fark etmiş, kaybedecekken de herkesin içini yiyen yokluğa yolculuk algısının üstünde durmamıştır. İşte, GÖKGÖZ 3 onun en büyük başarısı da budur: Küçük dünyamızın varlığına ya da yokluğuna, mantık dışı kavramlara, boyun bağlarına gerektiğinden fazla önem vermemiş olmak. Sevgiyi ve ahlakı gereksiz ve kaldırılmaları gereken kavramlar olarak görmeme rağmen bu benim için de fazla kuramsaldır ve mümkün değildir. Doğduğumuz andan itibaren olaylara evrenin küçük bir noktasında değersiz bir olgu olarak bakmaktansa dünyayı kendi etrafımızda dönüyormuş gibi gördüğümüz aşikardır. Alıştığımız kişilere sorgusuz sualsiz bağlılığımız bizi toplumdan ve onlardan kaçamayacağımız bir hale geri dönemeyeceğimiz bir şekilde getirmiştir. Eğer ki bir gün Sıfır Noktasındaki Kadın'da olduğu gibi kaybedecek hiçbir şeyimizin kalmadığını fark edersek o zaman Albert Camus'un Meursault'unun gerçek özgürlüğüne ve bireyselliğine yaklaşıp küçük değersiz şeylerin peşinden koşmayı bırakabiliriz. Yıldızlara çıkıp dünyadaki halimize bakmak için güzel bir fırsat olurdu, değil mi?