Korku

Korku nedir? Bize zarar veren şeylerin yarattığı his korku mudur ya da tehlike anında hissettiğimiz korku mudur? Korku bilinmezlik, belirsizliktir aslında. Biz tehlikeden değil, tehlikenin ardından gelecek şeylerin ne olduğunu bilmediğimiz için korkarız. Küçükken yemek yemek istemediğimizde komşu teyzenin iğnesiyle korkuttular bizi. İstemediğimiz şeyleri yapmaya zorlandık bu korku hissiyle. İstediğimiz şeylere ulaşamadık çünkü her korku önümüzde engel oldu bir bir. Bugünlere geldiğimizde de korkak bir çocuk gibi davranır olduk. Bugün sokakta küçük bir çocuk gördüm bir yaşında var ya da yok. Daha yeni öğrenmiş yürümeyi. Annesi endişeli ama gururlu bir şekilde arkasından ilerliyor düşmemesi için. Bir anda kedi çıkıyor karşısına şaşırıyor küçük çocuk ve annesine işaret ediyor gülerek. Annesi de kediyi yanlarına çağırıyor sevmek için ama kedi adım attığı anda ağlamaya başlıyor ve annesinin arkasına saklanıyor küçük çocuk belli ki kedinin bu hamlesinden korkuyor. Bu küçük çocuğun kedilerle ilk kez karşılaştığı belli oluyor ve ilk kez gördüğü bir şeyden korkuyor kendi içinde. Kedinin ne olduğunu ve neler yapabileceğini bilmiyor çünkü. Bizim korkularımız da bu çocuğunkiler gibi aslında. Sonucunun ne olduğunu bilmediğimiz şeylerden korkuyoruz ve yüzleşmiyoruz onlarla. Kendimizi bu şekilde sağlama alıyoruz. Ben de küçükken karanlıktan korkardım ve her korktuğumda ablamın yanına koşar onunla birlikte uyurdum. Yatağımın altında canavarlar vardı, kapının arkasına gizlenmiş gözler vardı hayalimde uydurduğum ama orada gerçekten ne olduğunu da bilmezdim. Bilmediğim için bir benliğe dönüştürürdüm korkumu. Geceleri ışıklar açık olmadan asla uyuyamazdım. Korkum devam etti, babam odanın tavanına led ışıklı yıldızları takana kadar. Sonra fark ettim ki aslında korkulacak bir şey yokmuş. Geceleri ay ışığı bile aydınlatmaya yetermiş bütün korkularımın toplandığı o küçük odayı. Belki de küçüklüğümüzden beri korkularımızın üzerine gitmememiz gerektiği öğretildi bize. Sadece küçük korkuların değil, daha büyüklerinin. Başka bir deyişle, başka insanların huzurunu kaçıran korkularımızın üzerine gidemez olduk. Korkularımızdan korkanlar olduğu için bu hallere düştük ve biz de korkularımızdan korkar duruma geldik. Duvarlar ördük en güvenli yerlere korkuların bize ulaşamaması için. Peki, bunları niye yaptık? Başkalarının huzuru kaçmasın, bizimle uğraşmasınlar diye. Belki de bu korkuları önümüze çıkarıp bambaşka yerlere gelmemizi engellediler. Bugün insanlar sokağa çıkmaya korkarken, bombalar yüzünden, bu korkuyu yaratanlar gününü gün etti, cirit attı o sokaklarda. Küçük çocuklar sokaklarda oynayamaz oldu artık çünkü aileleri kaybetmekten korktu onları. Küçücük çocuklarının alevlerin içinde yanmasından, hayallerinin peşinden gidememesinden korktular. Korkuttular hepimizi ama daha çok gelecek hakkındaki belirsizlik korkuttu bizi. Zaten, belirsizlik insanın en büyük düşmanı, korkunun da sağ kolu olur. Yaşar Kemal'in Tek kanatlı kuş romanındaki Remzi Bey ve Melek Hanım gibi olduk. Remzi Bey'in atandığı kasabaya çıkan dedikodulardan dolayı korkan birçok kişi giremedi. Kasabanın girişinde beklediler ama bir türlü giremediler kasabanın içine. Korkularıyla yüzleşmekten korktular. Biz de böyle birçok fırsatı korkularımız yüzünden kaçırıyoruz. Onların girmekten korktuğu kasaba bizim geleceğimiz, kasabanın kötü bir yer olduğuna dair çıkan dedikodular ise bizim önümüze korkularımızla yüzleşmeyelim diye serdikleri yalanlar oldu. Kasabada ne olduğu belirsiz bizim geleceğimiz de belirsiz. Bu bilinmezlik, kalbimizin en derinindeki o korkuları gün yüzüne çıkarır. Küçükken canavarlardan korktuk, gençken geleceğimizden korktuk, yaşlanınca ölümden korktuk ama en son çocuklarımıza iyi bir gelecek verememekten koktuk. Aslında biz belirsizlikten korktuk. Belirsizliğe dur diyememekten korktuk. Artık inşa ettiğimiz tüm duvarları yıkıp korkularımızla yüzleşme vaktinin geldiğine inanıyorum. Yoksa korktuğumuz başımıza gelecek ve iyi bir dünya bırakamayacağız geride. Korkarak yol kat edemeyiz. Çocuklara en güzel günleri bırakabilmek için korkup bir köşeye saklanmak yeterli olmaz, savaşmak gerekir bizi bu hale düşürenlerle, bizi korkutanlarla. Bütün korkularımızdan kurtulmalıyız kimin ne düşündüğünü önemsemeden.