"Ama Hayat Çok Zor!" mu?

Birçoğumuz için üniversiteye geçiş, kendi ayaklarının üzerinde durmanın ilk adımı sayılır. Hemen hemen her gün yemeğini yapan, giysinden tut da kirlettiğin tabağa kadar temizleyen, yardıma ihtiyaç duyduğunda bir sesleniş uzağında olan kimse yoktur yanında. Yemeğini kendin yapar, uyku saatini kendin belirler, düzenini kendin kurarsın. Bu dönemi bir nevi yöneticilik stajı olarak tanımlayabiliriz aslında. Kendi kendinin patronusundur ve patronu olduğun şirket kendi hayatındır. Şirketinin büyümesi ise yöneticiliğinin verimliliğine dayanır. Eğer başarısızsan, inişler ve çıkışlarla dolu karmakarışık bir hayat seni bekliyor olacaktır. Günü kurtarmak öncelikli hedef, yarını düşünmek ise korku dolu bir rüya oluverir. Ancak hayatını idare etmede başarılıysan, her geçen gün şirketini kara geçiren bir patron gibisindir. Her an kendini geliştirir ve dahil olduğun her işe değer katarsın. Sihirli bir değneğin dokunup tüm olumsuzlukları yoluna sokacağını ümit ederek, bir bir günleri heba etmek ile gece yatağa yattığında yapman gerektiğini bildiğin sorumlulukları yerine getirmiş olmanın verdiği huzuru yaşamak, kişinin kendi elindedir. Çoğunluğun aksine bu iki senaryoda hangi rolde olacağımı belirlemek daha üniversite çağıma gelmeden, lise dönemimdeyken karşıma çıkmıştı benim. Milli takımda oluşumdan dolayı ailemin yanından ayrılıp Ankara'nın Ulus semtinde, bir kamp merkezinde kendi ayaklarımın üzerinde durmanın ne demek olduğunu öğrendim. Zaman yönetiminin anlamını haftada on sekiz antrenmanın koordinasyonunu sağlayarak keşfettim. Büyüklerimin ifadesine göre, hayat benim için olması gerekenden erken başlamıştı. Ancak, o zamanlarımda yapmakla yükümlü olduğum sorumluluklarımdan bahsederken, hiçbiri için "Maalesef" diyerek cümleye başlamadım. İyi ki tecrübelerimi kazanacak fırsatı küçük yaşta bulmuşum. İyi ki terimin son damlasına kadar mücadele etmeyi bırakmayarak başarının ne demek olduğunu tecrübe etmişim. İyi ki gün boyunca yiyeceğim yemekleri önceki geceden pişirip çantama yerleştirmişim; kışın en soğuk zamanlarında bile antrenmana gitmek için dakikalarca otobüs beklemişim; bulaşığımı, çamaşırımı kendim temizlemişim. Zorluklar, kolaylıklardan daha değerliymiş meğer. Çünkü zorluğun olmadığı yerde kolayın bir anlamı kalmıyormuş. Üniversiteye başladığımda, o günlerde kazandığım değerlerin yararını daha fazla hissettim. Sınıfımdaki çoğu arkadaşım yeni bir hayata, düzene başlamanın afallamasını yaşarken ben çoktan o şaşkınlığı ve ne yapacağını bilmeme duygusunu üzerimden atmıştım. Sporcu olarak kendimi geliştirme yolunda çekilecek her cefayı hedefe ulaşmada bir basamak olarak gördüğüm gibi, üniversitede akademik olarak kendimi geliştirmenin yolunun sadece derslere girip çıkmak olmadığını fark ettim. Hayat bir okul, Bilkent Üniversitesi'nin ise hayatın kendisinden sonra öğrenim görülebilecek en iyi yerlerden olduğu kanısına vardım. Kendimi geliştirmeye çabalarken, iş dünyasını tecrübe edebilmenin yolunun öğrenci topluluklarından geçtiği aşikardı. Okula başladığım sene bir etkinliğin komite üyeliğini yapmıştım. Bu süreçte hayatımın her anında kullanacağımı bildiğim tecrübeler edindim. Bir komite üyesi olarak iyi yönde etki bırakmış olmalıyım ki bu yıl komiteye başkanlık yapmaktayım. 50 kişilik bir ekipten ve 60 bin TL'lik bütçeden sorumluyum. Bu sorumluluğun bana işin altından kalkabileceğim düşünüldüğü kadar öğrenmeye de açık olduğum için teklif edildiğine inanıyorum. Zorunluluğum olmamasına rağmen böylesi ağır bir yükün altına, komiteyi oluşturan her bir arkadaşımın en fazla kazanımı edinmesini amaçladığım için girdim. Bana öğretilenlerden değil de, tecrübe ederek öğrendiğim bir şey var ki kişisel gelişim sadece kendine yatırım yapmakla değil; çevrene, vatanına, milletine yararlı olabilmekten geçiyor. Zorluklar hayatımızın ayrılmaz bir parçası, hatta hayatın ta kendisidir. Ana karakterin ağır bir yenilgi yaşadıktan sonra, acının her çeşidine göğüs gerip zafere ulaştığı boks filmlerinin temalarından olan "Öldürmeyen şey seni güçlendirir." ideolojisidir bizi şekillendiren. Yoğun eğitim programına sahip olan Bilkent gibi bir üniversitede dersler haricinde böylesi sorumluluklar altına girebilme riskini rahat bir şekilde göğüsleyebiliyorum. Duyduğum bu güvendeki rahatlığı, profesyonel olarak yaptığı spor için lise çağında ailesinden ayrı yaşamayı göze almış biri olarak sağlıyorum. Ve inanıyorum ki, çevreme ve kendime daha yararlı olabilmek için yaptığım diğer her bir fedakarlığın geri dönüşü olacak. Hayatım kolaylıklar içinde geçmiyor, iyi ki de geçmiyor.