Kalabalıklar İçinde Yapayalnız Olmak

Uzun kısa, kadın erkek, yeşil gözlü kara gözlü, çalışkan tembel, güçlü zayıf derken hayatımızı kolaylaştırdığını düşündüğümüz tüm kavramlar bir süre sonra yüreğimize saplanan oklar olarak bize geri dönebilir mi? Dönebilir de dönmeyebilir de. Size nasıl döndüğünü ve bunun aslında ne kadar tehlikeli olabileceğini anlatmaya çalışacağım. Aslında günbegün ve her gün bunu yaşıyoruz. Galatasaraylı ya da Fenerbahçeli olduğumuzda, 1A ya da 1B sınıfında okuduğumuzda, A partisine ya da B partisine oy verdiğimizde oklarımızı hazırlamış oluyoruz. Okların ucuna vitamin ya da zehir sürebiliriz? Peki çoğu insan ne yapıyor? Vitamin sürdüm diyor ama zehir sürüyor. Galatasaraylı olduğumuzda Fenerbahçelilerden, 1A'da okuduğumuzda 1B'deki öğrencilerden, A partisine oy verdiğimizde de B partisine oy verenlerden nefret etmeye kadar vardırıyorsak işi, vitamin değil zehir sürüyoruz demektir. Bunların çoğunu da bize öğretiyorlar. Öğrenmeme tercihimiz var mi? Yapayalnız kalma olasılığını göze alabiliyorsak var; ancak biliyoruz ki çoğu insan yapayalnız kalmayı göze alamaz. Başkalarıyla olursak (Galatasaraylılarla, 1A sınıfındakilerle vb) bizi koruyacaklarını, daha güçlü olacağımızı düşünürüz. Oklarımıza vitamin değil, zehir sürmemizin daha uygun olduğunu düşünmeye başlarız. Vitamin sürersek yapayalnız kalacağımızı düşünüp korkarız. Sonra, kalabalıklar içinde yapayalnız kalırız. Ah bu kavramlar bizi nerelere götürür! Nerelere götürdüğünü 'Guguk Kuşu'nda izleyebilirsiniz. Kim normal kim anormal? Allah aşkına, siz normal misiniz? Normal olmak şahane bir şey midir? Üç kişi size normal diyorsa, hayatınızı istediğiniz gibi yaşayabilirsiniz. O üç kişi, Dur bakalım sen normal misin, biz bir değerlendirelim' dediklerinde, artık neyin normal neyin anormal olduğu ve hatta neyin insancıl neyin insanlık dışı olduğu birbirine karışabilir. Akıl almaz gerçek, çoğunluğa göre farklı olmak dışlanmaktır. Herkes, çoğunluk gibi olmalıdır! Çoğunluk gibi yürüyün, çoğunluk gibi gülün. Haksızlıklara karşı dik duramıyorsan normalsin, 'Bana dokunmayan yılan bin yıl yaşasın' diyorsan normalsin! Diğerleri 'deli'. İnsana, insanca davranma ile insanlık dışı davranma arasındaki sınırda, bir kez ikinci tipte davranmayı tercih edersen, bu çok korkutucudur; çünkü artık hep böyle davranabilirsin. Guguk Kuşu bunu gösterir; görmeye ve duymaya hazırsanız. Guguk Kuşu , "Susma, sustukça sıra sana gelecek!" iddiasının gerçekliğini de göstermektedir. Aslında, otorite - bir kişi de bir grup da olabilir- sana 'gördüğün doğru değil, duyduğun doğru değil, tek doğru benim söylediğimdir' dediğinde korkudan gördüğünü de duyduğunu da unutmaya hazır kıvama geliverirsin. Yalnız kalmak istemezsin. Bedeli ağır olur; kalabalıklar içinde yapayalnız oluverirsin. Çok rahat uyuyacağını düşünürsün. Uykundan uyandırılmayı beklersin. Kalabalık içindeki arkadaşlarının 'Hayır, gördüğüme inanıyorum, duyduğuma inanıyorum' demelerini beklersin. Daha çok beklersin, çünkü senin onlardan beklediğini onlar da senden bekliyor! Nadiren de olsa biri çıkar ve tüm gördüklerini, duyduklarını söyler. O kişi bir delidir. Delidir, çünkü kendisinin hiç bir çıkarı yoktur, delidir çünkü başkasına iyilik yapmaya çalışıyordur, delidir çünkü bütün hayallerini bir anda yok etseler bile susmaz. Susmazsam sıra bana gelir korkusundan da değildir. Susmaz, çünkü sıra bana geldi ama başkasına gelmesin demek için de susmaz aslında. İnsana, insanca davranmanın dışında nasıl davranılır bunu bilmediğinden susmaz, kendisine deli denilmesine de içerlemez. Deliliğin de insanlık hallerinden biri olduğunu kabul eder. Her insanlık halini şefkatle, sevgiyle kabul eder. Doğası böyledir. Senden sonrakilerin insanca yaşamasını istersen, yaşamın yok edilir, sana deli derler, seni sonunda insanca delirtirler. Hatta bir kişi bile bunu yapabilir. Hatta sana hizmet vereceği düşünülen kişi, bir hemşire bile bunu yapabilir. Tıpkı McMurphy'ye yapılanlar gibi. Tıpkı McMurphy ve arkadaşlarına, o dünyalar güzeli delilere yapılanlar gibi. Yalnız kalmaktan korkuyorsanız, 'Nasıl bir acımasızlıktır zaten acı çeken bir insanı incitmek?' demeyin. Yalnız kalmaktan korkuyorsanız, 'Ben insanım' demeyin kendi kalabalıklarınıza; Galatasaraylılara, 1A sınıfındakilere ve oy verdiğiniz A partililere. İnandırıcı değilsiniz, siz hiçbiriniz. Kalabalıklar içinde yapayalnızsınız. Efe Ulaş Akay Seyitoğlu 8 Aralık 2014