MODERN DÜNYANIN YOKSUL İNSANLARI

İnsanlar nedense hep herkesin eşit şartlar altında yaşadığı bir dünyanın hayalini kurar. Tarih, bu hayalin uğruna düzeni değiştirmeyi amaçlayan sayısız denemeye tanıklık etmiştir. Fakat bugün yaşadığımız sözde modern toplumlar içinde bile dünyanın hangi köşesine gidersek gidelim, eşitsizlik hep oradadır. Bence bunun en büyük sebebi de yine bizleriz. George Orwell, kendi hayatının yoksulluk içinde geçen bir dönemini anlattığı "Paris ve Londra'da Beş Parasız" kitabında da aslında tam olarak insan olmanın evrensel tanımına ve modern kölelik kavramına bir ışık tutuyor. Hepimizin günlük hayatı içerisinde karşılaştığı belli sınıflandırmalar mevcut toplum düzenin büyük bir parçası ne yazık ki. Okulda, iş yerinde hatta özel hayatımızda hep nedense birileri bizi belli başlı özelliklerimize göre tanımlıyor. Bunun en yaygın ölçütü de ne kadar şeye sahip olabildiğimiz aslında yani ne kadar paramız olduğu. Bu tanımlamaları yapan insanlar, aynı zamanda bizlere, bizden daha kötü koşullarda yaşayan insanlara yardımcı olmamızı öğütleyen insanlar değiller mi? Fakir insanların onların yardımına muhtaç olduğunu yalnızca düşünerek bile kendi üstünlüklerini sergileyenlerden bahsediyorum. Dahası birine yardım ettiğimizde bize minnettar olmalarını beklemek, yaptığımız şeyin aslında yardım etme dürtüsüyle yapmadığımızın bir kanıtı gibi geliyor bana. Her ne kadar insanların kişisel niyetlerini genellemek yanlış olsa da, ben çevremde memnuniyet görmeyi beklemeden uzatılan bir el görmüyorum. Kitapta da anlatılan olayların yaşandığı toplumun en alt katmanında dahi, insanların kendilerini bir adım yukarda görmek adına sarf ettikleri şaşırtıcı çaba gerçekten dikkat çekici. Bizi aslında çok istediğimiz o eşit dünyadan uzaklaştıran da tam olarak bu işte. Hepimiz "diğerlerinden" ayırt edilme, sivrilme isteği duyuyoruz. Bu istek sadece fakir insanlara özgü değil tabii ki. Günlük hayatımızın içinde hareketlerimizin çoğunda daha iyi olma dürtüsü bizi ele veriyor. Ders çalışırken diğerlerinden daha yüksek notlar almayı düşünüyoruz, araba alırken daha iyisine sahip olmayı istiyoruz. Elimizde sahip olduğumuz birçok şey varken, komşunun tavuğu bize hep daha iyi gözüküyor. Bizden daha çok güce sahip olan insanlara imrenerek geçiriyoruz hayatlarımızı ama hiç birimiz dünyanın daha acımasız davrandığı insanları düşünmüyor gerçekte. Mesela sözde yardımsever biri, yolda üstü başı dökülen birini gördüğünde korkup başını çeviriyor. Halbuki o insanı tanımıyoruz sadece ne giydiğine göre sınıflandırıyoruz. Hepimiz bu tarz şeyleri istemeden de olsa insani bir dürtüyle yapıyoruz sanırım. Ayrıca Orwell'ın yoksulluğu ve yoksulluğun beraberinde getirdiği sorunları anlattığı kitabında geçen olayların yaşandığı zamanın çok farklı olduğunu biliyor olmama rağmen bugün bile insanları sömürme konusunda insanlık olarak hiç ilerleyemediğimizi düşünmeden edemiyorum. Onları sadece toplumun en ucuna iterek psikolojik olarak değil, yaşamlarını sürdürmeleri için gerekli olan parayı kazanmayı denerlerken de sömüren bir düzenin içinde yaşıyoruz. Karın tokluğuna yıpratıcı süreler boyunca çalışan insanların hikayesini anlatıyor, Orwell. Bugün yine bu şekilde çalışan ama verilen emeğine karşılık alamayan milyonlarca insan var. Kapitalizmle birlikte yeniden yorumlanan kölelik kavramı benim için yalnızca kötü koşullar altında çalışmaktan ibaret değil. Ben inanıyorum ki kölelik insanın ne kadar kazandığı ile alakalı bir şey değil. İhtiyacı olan biriyle elindeki fazla olanı paylaşmaktan önce satmayı düşünüyorsan sen de aslında paranın sunduğu imkanların kölesi haline gelmişsindir. Ben, yoksulluk hakkında yazılan bu kitabın toplumun belki de en büyük sorunlarından biri olduğunu düşündüğüm; insanlar arasındaki eşitsizliği bütün gerçekliğiyle gözler önüne serdiği ve gelişen dünyanın içinde geri kaldığımız insani değerleri bana hatırlattığı için çarpıcı ve samimi buluyorum. Öykü Kadak 21400532