KAYBETMEDEN YAKALA

Sizce de büyüklerimiz küçüklüğümüzden beri bize 'Artık yeter!' dedirten, bizi bıktıran sorular sormuyorlar mı? Çocukluğumuzda başlıyorlar 'Büyüyünce ne olacaksın?', 'Okulunu seviyor musun?' gibi sorularla, büyüdükçe bu sorular yerini 'Üniversiteyi kazandın mı?', 'İşin var mı?', 'Nerede çalışıyorsun?' veya 'Ne zaman evleniyorsun?' gibi sorulara bırakıyor. Sürekli bir soru sorma halindeler yani. Biz de bunlara motor gibi cevap veriyoruz aman bir saygısızlık etmeyelim büyüğümüzdür diye. Kesinlikle cevap vermek istediğimizden değil yani. Tabii bunların hepsi bunaltıcı sorular ama benim için bir soru var ki muhtemelen çoğu insanın çocukluğunda duyduğu en zor soru ve benim bir zamana kadar cevabına karar veremediğim soru: 'Anneni mi daha çok seviyorsun yoksa babanı mı?' Bu soru beni gerçekten zorlardı. Yazıma böyle bir giriş yaptım çünkü John Malerman'ın Kafes kitabını okurken beni en çok etkileyen Malorie karakterinin her şeyden önce çocuklarının mutluluğunu, rahatını düşünmesiydi ve bana başlarda çok fazla önemsemediğim ailemin nasıl birden hayatımdaki en önemli şey haline geldiğini, onların kıymetini nasıl anladığımı hatırlattı. Ben doğduğundan beri annesi babası yanında olan şanslı insanlardanım. Şanslı diyorum çünkü bildiğiniz gibi annesini, babasını hiç tanıma şansı olmayan insanlar var maalesef. Evet, dediğim gibi annem ve babam hep yanımdaydı. Her işime koşturuyorlardı, her ihtiyacımı karşılıyorlardı. Emekli oldukları için hep birlikteydik. Bu çok güzel bir şey aslında çünkü annem ve babamın benimle yakından ilgilenebilme şansı vardı. Birlikte çok fazla vakit geçiriyorduk. Ama onların hep benimle olması bende onları sevme hissi değil de daha çok onları bir alışkanlık olarak görme hissi yarattı. Zaten hep yanımdalar neden daha fazla bir sevgi göstereyim ki diye düşünürdüm. Kıymet bilmezdim anlayacağınız. İşte bu yüzden aile sevgisiyle ilgili sorulara cevap vermekte zorlanırdım çünkü bir şey hissetmiyordum pek, onların varlığına alışmıştım. Bu hissizliğim uzun sürmedi ve hemen hayattan bir tokat yedim. Beni kendime getiren bir tokat. Bir gün eve geldiğimde annemin göğüs kanseri olduğunu öğrendim ve resmen hayata bakış açım değişti. O bir anda gelen 'ben annemi kaybedebilirim' hissi hayatımda hiç korkmadığım kadar korkmama sebep oldu. Artık o hep var olan nasıl olsa ailem hep yanımda düşüncesi yok olup gitmişti. İşte o zaman onların kıymetini bilmeye başladım. Onların sonsuza kadar yanımda olmayacağını, bir gün beni terk edeceklerini ve o zamana kadar onlara elimden geldiğince sevgimi ve minnetimi göstermem gerektiğini fark ettim. Onlara daha sıkı sarıldım; artık onlarla daha fazla vakit geçiriyorum ve geçen her saniyenin kıymetini biliyorum. Evet, eskiden ailemin kıymetini bilmiyordum ve dolayısıyla da onlara olan sevgimden hiç haberim yoktu. 'Kafes' kitabındaki Malorie karakterinin çocuklarını yani ailesini her şeyden önemli görmesi bana annemin hastalığını öğrendiğimde her şeyin nasıl kafama dank ettiğini hatırlattı. Elbette diğer bütün insanlar gibi annem ve babam da ölümsüz değil. Bunu sorsanız söylerdim zaten ama hissetmek başka bir şeymiş. Bazen de kendime diyorum ki ya annen hiç hastalanmasaydı, o zaman ne yapacaktın? Öyle odun gibi yaşayıp gidecektim. Günler aynı şekilde geçip gidecek ve onların bu dünyayı terk ettikleri gün geldiğinde ortada başıboş ve keşke onlarla daha fazla vakit geçirseydim gibi pişmanlıklarla kalacaktım. Bu yüzden şu anki en büyük tesellim hayatın bu gerçeği benim yüzüme erkenden vurması. Her şey için çok geç olmadan, elimdekileri kaybetmeden onların kıymetini bilmem gerektiğini öğrendiğim için çok şanslıyım. Tabii keşke bunu anlamam için başımdan kötü bir olay geçmesi gerekmeseydi ama oldu işte bir kere. Neyse ki geride kaldı. Artık önüme bakıp ailemle geçirdiğim her dakikanın kıymetini bilme vakti...