Acımasız Düzen

Etrafımda dönen olayları algılamaya başladığımdan beri bana ters gelen ya da anlayamadığım birçok şey oldu hayatla ilgili. Ölüm, doğum gibi en keskin kavramlardan; uzay, zaman gibi en karmaşık kavramları düşünüp durdum. Bunlar hayatla ilgili şeylerdi. Fakat belirli bir yaşa geldikten sonra doğrudan hayatın kendisini, insanlar olarak kurduğumuz düzeni sorgulamaya başladım ve en çok aklımı kurcalayan, içinden çıkamadığım konu da bu oldu. Gerçekten de bu düzeni, bu gidişi kabullenmek çok zordu. Yutabileceğimden büyük bir lokmaydı da çünkü bazı şeyler değişmezdi, değiştirilemezdi ve olduğu gibi kabul edilmek zorundaydı. Hayatın kendisi de böyle şeylerden biriydi. Şu son birkaç yılın stresinden mi yoksa gerçekten bu yaşlarda aklım başıma geldiğinden mi bilemiyorum ama gerçekten mutlu hissetmenin çok zorlaştığını söyleyebilirim. Bir insanın hissedebileceği en güzel şey olan mutluluk adeta bir lüks haline geldi bu son yıllarda ve elimde çaresizlikten başka hiçbir şey olmadığını düşünmeye başladım. Sorunun benden, benim karakterimden değil de doğrudan hayatın düzeninden kaynaklanıyor oluşuyla beraber yıkıcı bir çaresizlik hissediyorum çünkü bu durumu değiştirmek için hiçbir şey yapamayacağımı düşünüyorum. Hayatla ilgili beni en çok üzen noktanın, hiç kimsenin yaşının gerektirdiğini yaşayamadığını düşünmem olduğunu söyleyebilirim. Yedi sekiz yaşlarında bir çocuğun oyuncaklarıyla saatler geçirip hayal gücünü geliştirmesine izin vermektense, sabahın köründe kapalı bir sınıfın içine atıp zorla bir şeyler öğretmeye çalışmayı çok saçma bulduğumu söyleyebilirim. Yataktan zorla bir çocuğu kaldırmayı sonra da büyük ihtimalle ayrılmak istemediği annesinin yanından almak bence çok zalimce bir hareket. Tabii ki de bu noktada kalmıyor bu saçmalıklar. Hayatı yeni tecrübe edip, her şeyi yapıp her şeyi yaşamak istediğimiz lise yıllarımızda saatlerce kapanmak zorunda olduğumuz kitaplarımız, bütün geleceğimizi değiştiren bir tek sınav için kaybettiğimiz koca bir yılımız da bu saçmalığın devamı niteliğinde. Hayatın sadece eğlenmekten, gezmekten ve kahkahalardan ibaret olması gerektiğini söylemiyorum tabii ki de, fakat yine de bazı şeylerin fazla dayatma ve zorlama olduğunu düşünüyorum. Lise sıralarını geri de bırakıp, kaderimizi belirleyen sınavı da atlatmış bir insan olarak şu anda da, en genç en güzel çağlarımızın sorumluluklar ve zorunluluklar altında ezilip gittiğini düşünüyorum. O kadar meşgulüz o kadar çok işimiz var ki, şöyle durup kafa dinleyecek, kendimize vakit ayıracak tek zamanlarımız okulun olmadığı zamanlar haline gelmiş durumda. Biz öğrencilerin durumu zaten böyleyken, yetişkinlerse para kazanıp, çocuklarına, ailelerine ya da kendi ihtiyaçlarına cevap vermeye çalışırken bir yandan da gençliklerini ve son enerjilerini tüketiyorlar gibi geliyor bana. Gerçekten de güzel olduğunu düşündüğüm, bana keyif veren hiçbir şeyi yapmaya vaktim yok. Bazen küçücük bir vakit ayırabilecek olsam da gerçekten mecalim yok. Mutlu olamayacak kadar yorgunum sanırım artık, o kadar ki bence bir insanın hissedebileceği en güzel duygu olan aşka bile mecalim yok. Ali Lidar'ın Alengirli Şiirler şiir kitabında geçen bir dize duygularıma tercüman oluyor "Ben seni severim sevmesine de toplum buna hazır değil." Hayat öyle bir hal aldı ki artık , sevmek ve sevilmek bile lüks haline geldi adeta ve çözümün her şeyi olduğu gibi kabullenmeye çalışmakta mı yoksa sistemle savaşmakta mı olduğuna karar veremiyorum. Her şeyi yutmak, her şeyi kabullenmek olmadığım biri gibi davranmak anlamıma geliyor. Mutluymuş gibi davranıp, içten içe üzülmekten başka çaresi olmayan, kendini kandıran bir insan olmak anlamına geliyor bence. Sisteme karşı savaşmaksa, dünyaya karşı yalnız bir mücadele verip, çok büyük zorluklarla mutluluğu elde etmek anlamına geliyor benim fikrimce. Ne yapacağıma ise karar vermek için biraz daha büyümeyi bekleyeceğim sanırım, belki de yaşla beraber alışırım ya da bir kaçış yolu bulurum. EROL CAN TEKİN 21502550