Kutsal Yalan

Nasıl başlasam bilmiyorum zaten çok önemli de değil, ilgi çekmek istediğim şey başlangıçlar değil sonlardır. Bir de yalandan bahsetmek istiyorum herkesin kendine söylediği ve sayesinde hayata tutunduğu bir yalan. En büyük ve en kutsal yalan. Evet, bir yalan bir hayatı kurtarıyorsa kutsaldır benim için. Necip Fazıl'ı küçükken çok severdim. Kütüphanemizde birçok kitabı olduğu için mi yoksa babam onu sevdiği için mi bilmiyorum. Artık o kadar sevmiyorum. Kütüphanemde çok kitabı olmadığı için mi yoksa babamla aramın eskisi kadar iyi olmadığı için mi bilmiyorum. Yine de beğenirim, yaptığı şeyin sanat olduğuna eminim. Hiç dinlemedin onu hiç görmedim de ama biraz da olsa tanırım. Bence o her bildiğini her inandığını pat diye söyleyen birisiydi. Her iki hayatında da öyle biriydi. Bundan eminim çoğu yazar onun kadar cesur değildi ve olmayacaklar. Geçen sene bahar aylarında kız arkadaşım bilet almış Necip Fazıl'ın oyununa. Ankara'nın daha önce gitmediğim görmediğim bir yerinde, Gençlik Parkı'ndaydı oyun. Oraları çok sevmedim insan gece güvensizlikle yürüyor. Neyse, oyuna gittik ilk perde bitiminde bir oyuncu rahatsızlanmış. Oyunu ertelediler. Öyle bir yerde bitiyor ki perde, bir hafta sonrasını merakla bekledik. Aklımdan kitabı alıp okumak geçmedi değil. Hatta aldım da kitabı ama oyun sonrasına bıraktım. Bir hafta sonra gittik oyuna. Etkilendim, birçok şeyi düşündüm, ölümün ne kadar ciddi bir mesele olduğu yüzüme vurulunca korktum. Bizi hayatta tutan yalan nedir biliyor musunuz? Ölümün geleceğini biliyoruz dememiz. Bilmiyoruz, ölüm gelene kadar ölmeyecekmiş gibi yaşıyoruz çünkü tek çare bu yaşamak için. İnsanın aklına bir kez düşerse ölüm, mezardan önce tımarhaneye düşer yolu. O yüzden bu yalana sıkı sıkı sarılmalı insan. Ölüm gelecek ve ben bunu biliyorum hazırım. Bu yalan olmasa insan bir an kabul etse ölüme inanmadığını sonra gerçekten inanmak, kabul etmek zorunda kalır. Ölümü, gelmeden kabul etmek ise ölümden beterdir. Hayat kısa 100 yıl da olsa kısa 1000 yıl da. Sonu olan her şey kısadır bir bakıma. İşte bu yüzden zordur ölümü kabul etmek. Sabah kalkmaya mecali kalır mı insanın her zaman düşünse ölümü. Bir sayfa kitap okunmaz olur, geçmez zaman, durur. Tolstoy bir kuyuya düşen adamdan bahseder bu durumu anlatmak için. Aslı bir Şark masalı olması lazım. Neyse, bir adam düşer kuyuya bir ince daldan tutunur iki farenin kemirdiği bir dal, üstünde bir aslan altında bir ejder. Tuttuğu daldan da bal damlar. Hayat o dal kopana kadar işte herkesin hayatı o kadar. Eğer adam kör sağır değilse ne kadar zevk alabilir akan baldan. O adam öleceğini bilir, belki dal kopmadan atlar hatta. Şimdi kimin hayatı bu adamın o daldaki hayatından farklı? Benim değil yine de umurumda değil. İşte! Yine bir kutsal yalan beni hayatta tutan bir başka yalan. Nasıl umurumda olmaz bir an düşse aklıma uyuyana kadar aklımdan gitmez. Bu yüzden gece yazıyorum bu yazıyı. Ölümden daha gerçek hiçbir şey yok ama her an düşünüp de o hayat denen balın tadını bozmaya da gerek yok. Üstümde bir aslan, altımda bir ejder, önümdeki fareler bitirene kadar dalı, yiyeceğim balı. Ne yapayım başka tercih var mı? Beni o kuyuya düşüren biri varsa eğer o düşünsün halimi. Hesap sormasın, sınamasın beni. Benden özür dilesin. Zira ne yaşamak benim fikrimdi ne ölmek benim hayalim.