AY IŞIĞI Mustafa BAYRAKTAR

Eski tanrıların en gizemlisi, gecenin aydınlatıcısı, hüznün ve kederin ortağı, huzurun karanlık hali... Var olan bir şeyin bu kadar çok anlamının olması, başka bir deyişle yaşayan her bir canlı için farklı anlamlar ifade etmesi nasıl mümkün olabilir? Bazıları kul olup önünde eğilirken, bazılarının karşısına geçip ışığında aydınlanıp düşüncelere dalması, bazısınınsa sadece geceleri yolunu bulmak için kullanması... Günümüzde, dünyanın uydusu gibi ucuz bir tanıma sahip olsa da varlığını ve hissettirdiklerinin yoğunluğunu kelimelerin sahip olduğu anlamlar karşılayamaz. Herkesin kulağına mutlaka ulaşmıştır Ludwig van Beethoven'in Ayışığı Sonatı. Kimisine bir reklam filminden, kimisine bir alışveriş merkezinde dolaşırken, kimisine de hüzünlü bir film sahnesinde, birçok zaman da televizyoncuların şu arayı ne ile doldursak acaba diye düşündüğü değersiz sahnelerin arka fonlarında. Film sahnesinde ne olduğu, alışveriş merkezinin ne kadar kalabalık olduğu veya reklam filminin ne kadar saçma olduğu tabii ki bu sonatın kişinin kulağına ulaştığında anlatmak istediğini anlatmasını engelleyemez. Daha önce ay ışığını hiç görmemiş kör bir kıza, ay ışığını anlatmak nasıl mümkün olur? Notaların ahengi, görmekle eş değer olabilir mi? Beethoven'ı etkileyecek kadar iyi piyano çalan kör bir kızın isteği; ay ışığını anlamak. Bence ay ışığını anlamaktansa, anlatmak daha zor olsa gerek. Hele ki anlatılacak kişi daha önce hiç görmediyse. Genel rivayetlere bakarak Beethovenın bu sonatı bu kız için yazdığını varsayarsak daha iyi bir sonuç çıkamazdı herhalde. Eğer ki Beethoven ay ışığını sıradan bir insana anlatmaya çalışmış olsaydı kesinlikle bu kadar güzel bir sonuç çıkamazdı. Dedim ya herkeste farklı hisler uyandırır diye, kıza resmen nasıl hissettirdiğini anlatmamış al kendin bak demiş notalarıyla. Ay ışığı herkeste farklı hisler uyandırmasına rağmen, Ay Işığı Sonatı'nı dinleyen herkeste ay ışığında hissettiği hisler oluşur. Ay ışığı sonatının en etkileyici yanı da bence budur, sıradan bir eserin asla ulaşamayacağı tarafı. Kimisi huzuru, kimisi korkuyu, kimisi sakinliği bulur onda. Her biri de farklı tarif eder hissettiklerini. Ben ise birçok şeyi hissediyorum, birçok çelişkili şeyi. Umudu hissediyorum, zifiri karanlıkta parlayan tek büyük noktayı, karda açmış bir çiçeği, hiçliğin ortasındaki varoluşu. İmkansızı hissediyorum, olmayanı ve olmayacağı. Neredeyse dinlediğim bütün müzik eserlerini ilk dinlediğim anları ve o an hissettiğim duyguları hatırlarım ancak maalesef Ay Işığı Sonatı bu eserlerden biri değil. Genelde bunu söylediğimde insanlar bunun Ay Işığı Sonatı'nın çok yaygın bir eser olduğundan dolayı böyle olduğunu düşünür ancak bence bunun nedeni bebekliğimizden itibaren gördüğümüz ay ışığını ilk kez dinlediğimizde bunun herhangi yeni bir his oluşturmamasıdır. Annemizin kucağında, odamızın camında ay ışığını izlediğimiz andan itibaren ay ışığının büyüsü bizi etkisi altına alır ve sanki o hep varmışcasına olan tanıdık hissi her ay ışığında hissederiz. Her dolunayda gelen ayı ışığının uğultusunu. Bir uğultu ki herkese farklı şeyler fısıldamayı başaran, bir uğultu ki çocukluğumuzdan beri kulaklarımıza her akşam ulaşan. Ay yüzeyine kurulmuş bir piyano ve hiç durmaksızın her gece o sonatı çalan bir piyanistin ürünü ancak bu kadar güzel bir uğultu oluşturup kulaklarımıza ulaştırabilir hüznü, kederi, huzuru, sakinliği ve bazen korkuyu. Bir arada ve ayrı ayrı. İnsanın içine işleyebilecek kadar güçlü ve sakin tonlarla, sıradan bir insanın üretemeyeceği kadar yaratıcı notalarla. Sadece bir ışık... Bir ışık insana nasıl bunca şey hissettirebilir ki?