KLASİK MÜZİK KONSERİ

Pat... Fularım düzgün... Pat... Cüzdanımı çantama koydum... Pat... Rujumu sürdüm... Pat... Lütfiye'ye yola çıktığımızı bildiren mesajı yolladım... Pat... Saate bakıyorum. Pat... 19. 16 Pat... Pat... Pat... Heyecanımı yatıştırmaya çalışırken aklımdan sırayla geçerken bu düşünceler, inmem gereken katların biri son buluyor ve üçüncü katın ortak alanına ulaşıyorum. Tam tırabzanlardan elimi çektiğim anda kimya bölümünden arkadaşım Burçin'in bakışları kucaklıyor beni; sevecen, tatlı, şımartan bakışları... Kalan merdivenleri de indikten sonra dış kapıyı açıyoruz ve birer İzmirli olarak bizi iliklerimize kadar titreten ama bir Ankaralı için "soğuk" diyemeyeceği kadar normal bir hava kucaklıyor bizi. Üstelik de yağmur çiseliyor sanırım. Şemsiye almış mıydık yanımıza? Hayır! Zaten gökyüzünün bizim "yağmur" dediğimiz gözyaşları altında hüznünü paylaşırcasına bulutların ıslanmak hoşuma gidiyor kendimi bildim bileli. Öyle ki ne yanımda şemsiye taşıyor ne de ıslanmamam için başımın üzerine uzatılan şemsiyelerin altına giriyorum. Dinlemeyi seviyorum bulutların gözyaşlarının tenime değdiğinde ya da saçlarımdan akarak yere damladığında çıkardığı sesi. Bugün yeteri kadar üzmemiş olacak ki insanlar kötü şeyler yaparak bulutları, ağlamayacak gibi görünüyor bulutlar biz attığımız her adımda daha da yaklaşırken konser salonuna. Tadından yenmez bir muhabbetle yapılan zevkli bir yürüyüşün ardından, tüm ihtişamıyla Bilkent Müzik ve Sahne Sanatları Fakültesi karşılıyor bizi. Çevredeki kalabalığı gördükçe klasik müziği seven bu kadar çok insan olduğu için seviniyor ama üzerlerindeki gayri resmi kıyafetleri görünce klasik müzik konserine gitmenin eski saygınlığını yitirdiğini düşünerek üzülüyorum. Kafamı bu düşünceler meşgul ederken binaya giriyoruz ve bilet gişesinde sıraya girmiş olan Lütfiye'nin yanına gidiyoruz. Daha sonra biz kenarda beklerken; o, biletlerimizi alıyor ve hep beraber üst kata çıkıyoruz. Birer broşür sıkıştırılıyor elimize üzerinde büyük puntolu harflerle "Richard Wagner" yazan ve incelemeye başlıyorum. Kısa bir bekleyişten sonra montlarımızı vestiyere teslim ederek konser salonunun kapısında içeriye ilk adımlarımızı atıyoruz. Daha önce havasını, hatırladığım kadarıyla dört kez, teneffüs ettiğim salonda hemen yerlerimize oturuyoruz. Salonun büyüsüne kapılarak kendimden geçmiş bir halde etrafıma bakarken tanıdık yüzlere çarpıyor gözüm: daha sonra bu konuda bir dedikodu yapılabilir. O sırada saatler 20. 00'ı vurmak üzereyken orkestra elemanları yerlerini alıyor, birazdan konuşturacakları müzik aletlerinin son kez ses ayarlarını yaparak sessizliğe bürünüyorlar. Ardından, her bir teline ak düşmüş saçarlına inat, yaşıtları arasında anormal görünebilecek ama sahnede ona devasalık katan ve gözlerinden açıkça belli olan bir enerjiyle orkestra şefi Klaus Weise sahneye geliyor. Selam veriyor, alkışlamalar bitmesi için yüzünü orkestraya dönüyor, çubuğunu hazır vaziyette havaya kaldırıyor ve tek bir hareketiyle müzik ziyafeti başlıyor bizim için. Orkestra, Richard Wagner'in eserlerini seslendirirken bilgisayarımdan Fredric Chopin veya Farid Farjad'ın eserlerini dinlerkenki keyifle olmasa da beğeniyle dinliyorum ve klasik müziğin kendine has büyüsüyle hayal alemine dalıyorum. Keman ağlıyor, çello kızıyor, obua ve flüt hüzünleniyor, viyola küsüyor, kontrbas bağırıyor, arp inliyor... Ben koltuğumda duygudan duyguya sürüklenirken ilk parça bitiyor ve alkışlarla birlikte bas-bariton operacı Albert Dohmen geliyor ve bize bu duyguların kelimelere dökülmüş halini seslendirmeye başlıyor. Bilmiyorum neden sözlü müzikleri bir türlü sevemiyorum. Müziğin ait olacağı sahneyi ben canlandırmalıyım kafamda; yani bana hazır verilmemeli, ben hayalimde yarattığım karakterleri yönlendirmeliyim. Kısıtlanmayı sevmiyorum sanırım. Notalar dizekleri, dizekler eserleri kovalarken konserin ilk bölümü bitiyor. Alkışlar son bulduktan sonra sanırım sürü psikolojisiyle hareket ederek dışarı çıkıyoruz. İkinci bölümde de canlı müzik dinlemenin ne kadar keyifli olduğunu kanıtlayan bir eseri dinlerken en yakın zamanda çocukluğumdan beri hayalini kurduğum siyah ladin kemanı alıp bir kursa başlamakta karar kılıyorum. Duygular seline kapılmış dinlerken çalan müziği, konser sona eriyor. Bu sefer de alkışlar bitmek bilmiyor. Kollarımız ağrıyana, avuçlarımız kızarana kadar alkışlarken biz, şef ve operacı tekrar tekrar kulise girip, çıkıp selamlayarak bizi sanki alkışlarımızı cevaplıyorlardı. Her güzel anın bir sonu vardır maalesef ki. Bu müzikli gece de bizi konser binasına veda edişimizle son buluyor. Kapıdan dışarı çıkıyoruz ve daha da artmış olan soğuğun etkisiyle müziğin üzerimizde yarattığı melankolik halimizden çıkıp kendimize geliyoruz. Sanki bir anda büyü bozuldu ve Sindrella tekrar Kül Kedisi oldu. Lütfiye'yi otobüsüne uğurladıktan sonra ve Burçin ile ben yola koyuluyoruz. Zaman geri akmaya başlıyor sanki o andan itibaren. Gözlerimizden yaş akıtan soğuğa rağmen otobüse binmeyi reddeden asi gençler olarak geldiğimiz yoldan geriye dönüyoruz "yuvamız" diye nitelendirdiğimiz yurdumuza kaldırımları çiğneye çiğneye... Pat... Pat... Pat... Üçüncü katta Burçin odasına gitmek için ayrılıyor. Pat... Güzel bir geceydi... Pat... Yoruldu belki bedenim... Pat... Ama yaşanılası duygularla doldu yüreğim... Pat... En kısa zamanda keman almalıyım... Pat... Ama şimdilik daha taze iken yaşadıklarım... Pat... Konuşturmalıyım kalemimi Gönenç Hocam için...