UFUK ÇİZGİSİ

Uzun zamandır yalnızlık hakkında düşünüyorum. Yalnızlık sonradan mı ortaya çıkar yoksa her zaman insanla beraber olan bir şey midir diye düşünüyorum. Bunun gibi düşünceler kafamda gezinmekteyken yalnızlığı da fazlasıyla hissediyorum ruhumda. Sabah uyandığımda, yeni bir güne başlamış olmanın heyecanını yaşamak yerine o günü bitirmeyi iple çekiyorum. Gece olup tüm aydınlıklar karanlığa döndüğünde biraz olsun huzur bulduğumu hissediyorum. Hayata karşı bu denli büyük bir yalnızlığa sahipken Casper David Friedrich'in Deniz Kenarında Keşiş adlı eseri çıktı karşıma. İçimdeki karamsar ruh halinin resmedilmiş bir hali gibiydi bu resim. Sadece ruh halimin resmedilmiş hali olmayıp aynı zamanda yalnızlığım ve hayalimin kanlı canlı örneğiydi benim için. Resmin sadeliğinin içindeki o büyük karmaşa, benim sessizliğimin içindeki o bitmek bilmeyen büyük gürültüleri yansıtıyordu. Resimdeki denizin çırpınışı benim içimde yaşadığım dalgalanmaları yansıtıyordu. Resmin renk geçişleri bile sanki benim kalemimden çıkmışçasına tanıdık geliyordu bana. En önemlisi de resimde, kayalıkların üzerinde duran kişi yalnızlığımdan başkası değildi. İnsanların hayatlarına şöyle bir dönüp baktığımda hep aynı şeyi görüyorum: Sürekli daha fazlasını isteyen ve hayatlarından memnun olmayan insanlar... Hayatlarından memnun olmayan insanları oldum olası anlayamamışımdır. Hayatıma dönüp baktığımda yalnızlık ile sıkı ilişkilere sahip olduğumu görüyorum ve yalnızlığın getirdiği karamsarlık hissine rağmen hayatımdan fazlasıyla memnunum. Yalnızlık benim yalnızlığım ve bununla beraber hayatta herkes mutlu olacak diye de bir şey yok. Tüm bunların farkındayken hayatımda şikayet edeceğim bir şey göremiyorum. En önemlisi de mutluluğun herhangi bir insanın hayatında daimi olacağını düşünmüyorum. Mutluluk, anlık bir iyi hissetme hali dışında nasıl tanımlanabilir ki? Mutlu insan yoktur çünkü mutluluk daimi bir şey değildir ve olamaz da. Bugün mutlu olduğunu hissedersin ancak yarın o mutluluğun uçar gider. Mutluluk bu kadar pamuk ipliğine bağlı bir şey iken yalnızlığımdan şikayet edip mutluluğun peşinden koşmak ne kadar mantıklı anlayamıyorum. Bu kadar kolay bozulabildiğini bildiğim için de mutluluğu istemiyorum. Daha sonra kaybedeceği bir şeye insan neden sahip olmak ister ki? Ben de doğumumdan beri yanımda benimle birlikte olan yalnızlığımdan ve buna bağlı olarak hayatımdan memnunum. Resim de aynı zamanda yalnızlığımla beraber bu memnuniyetimi ve hayalimi simgeliyor. Resimdeki gibi kararmakta olan bir havada, kayalıkların ucunda deniz dalgalarıyla olmak istiyorum. Resim benim sadece yalnızlığımı değil aynı zamanda olmak istediğim yeri de gösteriyor. Huzuru simgeliyor benim için, yalnızlığımın ortaya koyduğu huzuru... Bu resme benim bu kadar çok bağlanmama neden olan bir diğer öge ise gökyüzündeki renk geçişlerinin uyumu. Denizin derinliklerine doğru gökyüzünün rengi de kararıyor, insanın içinin yavaş yavaş kararması gibi... Gökyüzünün bu renk değişimi benim için yalnızlık ile beraber ortaya çıkan karamsarlığın bir simgesi aynı zamanda. Yalnızlıkla beraber içim de yavaş yavaş gökyüzü gibi kararmaya başladı ve hala da kararmaya devam ediyor. Belki de içimdeki duyguların dışa vurumu bu gökyüzüdür benim için. Aydınlıktan karanlığa dönüşüyor ruhum yavaş yavaş. Her gün benim için sonun başlangıcı anlamını taşıyor. Her yeni gün, diğer tüm insanların aksine umutsuzluğu simgeliyor benim için. Resimdeki denizle gökyüzünün birleştiği o ufuk çizgisi gününü bekliyorum, içten içe farkındayım bunun. Benim ufuk çizgim de tüm dertlerin çaresi, sınırsızlıkların sınırı, ölümle hayat arasındaki o ince çizgi gibi... En önemlisi de ufuk çizgisinin yeryüzündeki gece ile gündüzü ayırdığı gibi benim ufuk çizgim de ruhumun gecesini ve gündüzünü ayırıyor. Gece mi olacak yoksa gündüz mü, bilemiyorum...