KANA AÇ VAMPİRLER

Her yanımız ölümlerle dolu. Bir gazeteyi elimize aldığımızda veya bir haber kanalı açtığımızda tek gördüğümüz şey trajedi. Dört yanımızda hüzün var. Her gün farklı bir kadın cinayeti, her gün farklı bir nefret suçu. Tonlarca şehir haberleri, patlamalar. Ya da hırsızlık, gasp, taciz... Bunların hiçbiri olmasa siyasi saçmalıklar var her kanalda. Sorunların kendisini izlemesek bile, sorunlardan bahseden insanlardan gözümüzü alamıyoruz. Tüm bu trajediler içimizi sıkıyor, bizi üzüyor. Fakat her şeye rağmen bunları izlemeyi de bırakamıyoruz. Çünkü ben ve James Keenan Maynard bu konuda ortak bir görüşe sahip. Bunları izlemekten içten içe zevk alıyoruz. Tool adlı grubun "Vicarious" adlı şarkısını dinlerken sözlerine katılmadan edemedim. "Holds her child./Watches him die./Hand to the sky crying./Why oh why?/Because I need to watch things die, from a distance." (Çocuğunu kollarında tutarken ölümünü izliyor ve kollarını gökyüzüne açarak ağlıyor. Neden, neden diyor? Çünkü uzak ve güvenli bir noktadan bir şeylerin öldüğünü izlemeye ihtiyacım var) . Birinin öldüğünü izlemeye ihtiyacı olmak çok ağır sözler. Yine de bence, bugüne kadar söylenmiş en doğru sözler de olabilir. Hayvansal bir dürtü veya ego değil bunun sebebi. Bir aslanın, dişi aslan için başka bir aslanla birbirlerine ölesiye saldırmaları kadar doğal bir olay da değil bu. Son derece mantıklı ve bir o kadar da basit bir sebep yatıyor arkasında. Bu sözler size sadist bir adamın ağzından çıkıyor gibi gelebilir. Fakat çok daha derin bir anlama sahip olduklarına inanıyorum. İnsan bazı şeylerin değerini, kaybetmeden önce tam olarak anlayamaz. Aslında ne çok şeye sahibiz. Ailemiz var, arkadaşlarımız var, düzgün bir işimiz ya da okulumuz var. Kalacak bir yerimiz, yiyecek yemeğimiz var. En temel ihtiyaçlarımız çoğu zaman hep sahip olduğumuz şeyler olduğu için değerini bilemiyoruz. Halimize şükretmeyi bilmiyoruz. Sahip olduğumuz "basit" şeylerin kıymetini çok hafife alıyoruz. Yarın kalacak yerimizi veya bankadaki paramızı kaybetme derdimiz yok. İşte bu yüzden ölmeyecekmiş gibi yaşadığımız gibi, kaybetmeyecekmişiz gibi de şükretmiyoruz. Fakat günlük yaşam trajedileri o kadar etrafımızda ki, birinin bize bunu hatırlatması gerekiyor. Benim de üçüncü sayfa haberlerini takip etmemin tek sebebi bu. Şarkıda da dediği gibi "Vicariously I, live while the whole world dies." (Tüm dünya ölürken, dolaylı olarak ben yaşıyorum). Hayatta olduğumu bana hissettirecek trajedilere ihtiyacım var. Böylelikle kendimin ne kadar da şanslı olduğunu fark edebiliyorum. Yanlış anlamayın, başkalarının acılarından zevk almıyorum. Sadece başkalarına üzülebilmek beni daha canlı hissettiriyor. İşte bu noktada hepimizin itiraf etmesi gerekiyor. Dünyada kan döküldüğü sürece biz de izlemeye devam edeceğiz. Eğer herkes bu trajedilerden sıkılmış ve nefret ediyor olsaydı, haberleri izlememizin bir anlamı olmazdı. Ya da gazete almamız için bir sebep kalmazdı. Ama medya şirketleri tek tek iflas etmediğine göre çoğu kişi bunları takip ediyor. İnsanlar çoğunluk olarak sadist olmadığına göre sadece zevk aldıkları için takip ettiklerini sanmıyorum. Basit bir merak da insanı her gün bunu yapmaya sürükleyemez. Tüm bunlar beni kendi düşünceme itiyor. Evet, hepimiz itiraf etmeliyiz ki bizi çok da etkilemeyecek kadar uzakta olan, haberlerde gördüğümüz ölümler bizi yaşamda hissettiriyor. Kimse açık açık söyleyemiyor. Fakat itiraf edince kesinlikle daha mutlu olacaksınız. Ancak böylelikle hayatta elimizde olan değerlerin farkına varabiliriz. Elimizdekilerle mutlu olmanın, açgözlülüğü bir kenara bırakmanın tek yolu şükretmek. Gelin hep beraber itiraf edelim ve halimize şükran duyup mutlu olalım. Ahmet Gökberk Gül