Bölgeden Bölgeye Çocukluk Halleri

Dünyanın her bir başka köşesinde başka çocuklar yaşıyor. Elbette ki bir bölgeden bir bölgeye diller değişiyor, iklimler değişiyor, ihtiyaçlar değişiyor, adetler değişiyor, tarih değişiyor... Bu sebeple çocuklar da değişiyor. Afrikalı bir çocuğun hayali uzaktan kumandalı bir araba değildir. Çünkü henüz o dünyalardan haberi olmamıştır. Afrikalı bir çocuk, belki ayağına bir terlik ister. Belki de hiç bitmeyecek sınırsız bir yiyecek deposudur hayali. Daha önce hiç susuzluk veya açlık içinde büyüyen bir çocukla tanışmadım. Fakat bu sorunlarla büyüyen çocukların ne kadar çekingen, umutsuz ve hayalperestlikten uzak olduğunu tahmin edebiliyorum. Bir çocuğun içinde yaşadığı yaşam onun karakterini oldukça fazla etkileyebiliyor. Bir dünya üzerinde çocuk sayısı kadar başka dünyalar var. Her birinin dünya sahnesinde başka oyuncular var. Sonra o oyuncuların da kendi dünyaları var... Avrupa'da çocuk olmak kim bilir ne kadar güzeldir. Açlık, yoksulluk, endişe, savaş... Tüm bunlar nedir? Avrupalı bir çocuğun henüz bu yaşamlardan haberi yoktur. Bir çocuk için en güzeli bunlardan habersiz büyümektir. Ne gelecek kaygıları vardır ne de içinden çıkılmaz ve çaresiz dertleri. En önemlisi de şudur: Avrupalı bir çocuğun umutları vardır. Başka yerlerdeki başka çocukların bitmek tükenmek bilmeyen ve bir türlü peşini bırakmayan dertlerinden haberi yoktur. Afrikalı bir çocuğun aksine Avrupalı bir çocuk, yeni bir uzaktan kumandalı araba isteyebilir. Çocuklar da dahil herkes, yalnızca kendi yaşamını bilir ve o yaşama göre arzular biriktirir içinde. Türkiye'ye gezmek için gelen Avrupalı ailelerin çocuklarında hep aynı şeyi gözlemliyorum. Bu çocuklar oldukça sakin ve huzurlu görünüyorlar. Yemek yememek için direnenini neredeyse hiç görmedim. Hele hele sokaklarda kendisini yerlere atıp ağlayan bir Avrupalı çocuk hiç görmedim. Yaşadıkları endişesiz ve sakin yaşam, bu çocukları problemsiz yapıyor sanırım. Keşke dünyadaki tüm çocuklara bu denli güzel ve huzurlu bir yaşam verebilseydik. Keşke bazı çocuklar büyük dertleri hiç tanımasalardı. Sanıyorum bir çocuğun başına gelebilecek en kötü şey, savaş içinde büyümektir. Şansınız varsa ülkeden kaçıp başka bir ülkeye mülteci olarak yerleşirsiniz. Eğer o ülkede kendinize kalacak bir yer bulamazsanız her gün bir başka bank, bir başka kaldırım ya da bir başka ağaç gölgesi yatağınız olur. Tüm bunlar yetmezmiş gibi sizden korkarlar, iğrenirler. Savaşın çocuklarını azarlamaya ve dövmeye kalkanlar bile olur. Bir gün CNN Türk muhabiri Ezgi Cankurtaran Süleymaniye'de Suriyelilerin kaldığı bir harabeye gidiyor. Elbette harabede insan ihtiyaçlarının karşılanması için gereken hiçbir şey yok. Ne su, ne elektrik, ne yemek... Ezgi Cankurtaran, 10 yaşındaki Ali'ye "Hayalin ne?" diye soruyor. Ali ise "Bir hayalim yok. Bir şey istemiyorum." diye cevap veriyor muhabire. Ali'nin bu cevabı beni gerçekten çok etkiledi ve üzdü. Savaşın çocuğu olmak demek ki böyle bir şey. Savaş; yalnızca evini , ekmeğini , arkadaşlarını ve ailesini değil , tüm hayallerini alıyor bir çocuktan. Bu savaşın çocukları, bir gün bir yerlerde yeniden yaşama tutunur ve yeniden hayaller kurar mı hiç bilmiyorum. Bu çocuklar eğer şans eseri otuzlu kırklı yaşlarına gelebilirlerse onca yıl sonra bile eminim bir kapı kapanışı, yere düşen bardak veya patlayan bir balon bile ürkütecek onları. Ölümleri, bombaları ve ağıtları tanıyan çocukların çocukları da böyle yaşamlara mecbur mu bırakılacak? Onu hiç bilemiyorum. "Savaş bitince Suriye'ye geri döneriz." diyordu Ali. Hiçbir savaş çocukların savaşı değil ve bu dünyanın savaşları belki de hiç bitmez çocuğum...