Zamanın Götürdüğü

ZAMAN, insanın düşmanıdır derler çünkü durdurulamayan, yavaşlatılamayan, ertelenemeyen tek şey zamandır. Bu denli hızlı akıp giden hayatımız karşısında geçmişe dayalı hiçbir anımız olduğu gibi kalmaz, kalamaz. Hele ki sevdiklerimiz ve aramızdan ayrılanlarla ilgili olanlar... "Bir Son Duygusu" romanındaki Tony gibi ben de anılarımı tazelemeye, yaşananları olduğu gibi hatırlamaya çalışıyorum, ancak yalnızca tek bir kişi için geçerli olanları. O hayatını kaybetmedi, ancak sanki bu dünyadan varlığını tamamen silermişçesine çıktı hayatımdan. Ona dair onlarca anım var hatırlamak isteyip de zihnimde canlandıramadığım. Tıpkı Tony gibi bir ölünün arkasından kırıntıları takip ediyorum sanki. İkimizin farklı şehirlerde yaşıyor olması asıl sorundu bizim için, aramızdaki tek engel buydu ve yine mesafeydi sonumuzun bu denli şiddetli olmasının sebebi. Hayatımdan birden çıkıp gitmesine alışamadığım, o zamanlarda alışmak istemediğim birisiydi. Şimdi ise nerede, ne yapıyor, kiminle yatıp kalkıyor bilmiyorum, hem de en yakın arkadaşlarımdan birinin kuzeni olmasına rağmen. Her sabah ilk onun sesini, her gece de en son onun "Seni seviyorum" deyişini duymadan geçen 2 yılın sonundayım şimdi. Bütün kalp kırıklıklarına, geri alınamayacak kadar ağır sözlere ve diğer her şeye rağmen tek bir şeyden eminim; dön dese her şeyi bırakıp ona dönmeye razı olurum, çünkü kimse beni onun gibi sevmedi ve kimse bana onun hissettirdiği şeyleri hissettiremedi. Ancak o artık hayatımda değil. Artık bir ölüden farksız benim için çünkü ne bir haberini alıyor, ne sesini duyuyor ne de bir yerlerde resimlerine rastlayabiliyorum. Dedim ya, en yakın arkadaşlarımdan birinin kuzeni ve ben buna rağmen onun hakkında tek bir şey bilmiyorum. İşte en büyük üzüntüyü de bu veriyor zaten. Herkesin hayatında böyle biri olmuştur eminim ki; gidişine bir türlü alışamadığı. Bu kişi ister eski sevgili olsun, ister toprağa verdiği bir yakını. Benim için geçerli olan durumun ne olduğunu az çok anlamışsınızdır. Aradan geçen bu denli zaman içinde ondan geriye çok az anımın kaldığını farkedemeden edemedim. Ne bir mesaj, ne bir hediye, ne bir ziyaret... Ama en çok koyan ne oldu biliyor musunuz? Sesini unutmak. Asla unutamam, aklımdan çıkaramam dediğim sesinden bana en ufak bir hatıra kalmadı. İlişkimiz öyle yıllara dayanan bir uzunlukta değildi ama paylaştığımız şeyler hatırlanmaya, anılmaya değerdi. Kimseye söyleyemediklerimi ona söyledim, kimseye açamadığım kalbimi ona açtım ben. O yüzden gidişinin beni ne kadar derinden yaraladığını anlatmaya kelimeler yetmez. Ayrıldıktan hemen sonra "Oh be dünya varmış" denildi elbette, adettendir. Kısa bir süre sonra pişman olundu, yine bir adet. Ancak aradaki mesafe ve neredeyse sıfır olan karşılıklı görüşebilme yüzdesi yüzünden pişmanlık hiçbir işe yaramadı, işte size klişe olmayan bir şey. Ne kadar pişman olduğumu söyleyemeyişim ve onun ellerimden kayıp gitmesine izin verişim benim nasıl bir ahmak olduğumu gösteriyor tabii ki. Onun şu an benim için bir ölüden farksız olmasının sebebi benim pişman olduğumu kabul edemeyecek kadar salak, hatıraların unutulmasına izin verecek kadar da kör olmammış meğer. Hayatım boyunca böyle bir duruma düşmeyeceğimi düşünmüştüm; birinin arkasından çaresizce kırıntıları toplamayacağımı. Tony gibi bir belirsizliğe düşmeyeceğimi, sevdiklerimin her zaman hayatımda kalacağını veya elimi uzattığımda onlara ulaşabileceğimi sanırdım. Ancak gerçek hayat öyle değilmiş, eski sevgililer her zaman içinizde koca bir boşluk yaratırmış ve o boşluk ancak onların sebep olduğu, hatıralarda gizli kalmış, üstü tozlanmış küçük mutluluklarla dolabilirmiş. Anılar unutulur, yerlerini yeni insanlara bırakırlarmış ve her şeyin çözümü yine, yeniden ZAMANMIŞ.