Gerçeklikten Kaçış; Bilgisayar Oyunları

Bilgisayar oyunları günümüzde, özellikle de gençler arasında vakit geçirmek için tercih edilen en popüler aktivitelerden birisi. Öyle ki eskiden kitaplara, masa oyunlarına veya sosyal aktivitelere harcanan vakit, artık daha fazla bilgisayar oyunlarına harcanıyor. Hele ki son zamanlarda çıkan sanal gerçeklik gözlükleri ve daha pek çok teknolojik gelişmeyle insanlara neredeyse alternatif bir gerçeklik sunuyor bu oyunlar. Hatta hayatlarını tamamen bilgisayar oyunlarıyla geçiren insanlar bile var. Peki, bilgisayar oyunlarını bu kadar popüler ve kendine bağlayıcı kılan şey ne? Yalnızca nitelikli oluşları mı yoksa işin içinde başka nedenler de mi var? Çağımızda görsellik en çok tercih edilen iletişim yolu. Geçmişe nazaran sözel iletişim araçları çok daha az kullanılıyor. Doğal olarak bilgisayar oyunları kitap ve benzeri yapıtlara tercih edilir hale geldi. Fakat bilgisayar oyunlarını bu denli popüler ve bağlayıcı kılan, oyunun içeriğinin derinliğinden bağımsız olarak kurduğu sanallık duygusu. Gerçek dünyada başarısızlık kaygısı, beklentiler ve baskılarla karşı karşıya olan insanlar burada bütün bunlardan kurtulmuş olarak, maceradan maceraya koşuyor, insanları kurtarıyor ve en sevilen, en özel insanlar haline geliyorlar. Şimdilerde son derece popüler olan Skyrim adlı oyun da bu duruma örnek gösterilebilecek, pek çok bağımlısı olan bir bilgisayar oyunu. Beni de uzun bir süre boyunca önüne kilitlemiş olan bu oyun, Tamriel adı verilen fantastik ve hayal ürünü bir kıtada geçiyor. Tamamen kendine ait bir tarihi olan bu kıta; efsaneler, büyüler ve pek çok hayali ırkla dolu. Tabii ki de ana karakterimiz dünyanın kaderini değiştirecek olan seçilmiş kişi. İnsan bu oyunu oynarken kendi hayatını unutup yaratılan bu dünyanın bir parçası haline geliyor. Üniversiteye hazırlandığım sene boyunca aslında farkında olmadan bu oyuna nasıl da bağlanmış olduğumu yeni yeni fark ediyorum. Üniversite sınavının üzerime kurduğu baskılar ve gelecek kaygısından korunmak için bir barınak haline gelmiş benim için oyun. Oysa şimdi çok daha fazla zamanım olmasına rağmen çok daha az oynuyorum bilgisayar oyunlarını. Çünkü artık gerçeklikten kaçma ihtiyacı duymuyorum. Tabii ki kitaplar veya filmler de gerçeklikten kaçmanın bir yolu olarak kullanılabilir ancak bir bilgisayar oyununun yarattığı sanallığı yaratmaları çok daha zor. Peki, bu bilgisayar oyunlarının bağlayıcılıkları dışında hiç mi bir niteliği yok? Elbette ki var. Her ne kadar bu oyunların büyük bir çoğunluğu insanları sanal dünyalara hapsederek üreticisine para kazandırmak için üretilmiş olsa da, tıpkı filmler, diziler ve kitaplar gibi nitelikli anlatımlarda bulunan bilgisayar oyunları da yok değil. "Life İs Strange" adlı oyunu bu tarz oyunlara örnek verebiliriz. Oyun fotoğrafçılık okuluna giden bir kızın maceralarını anlatıyor ve bunu yaparken size gerçekten de hayatla ilgili tatmadığınız pek çok şeyi tatma olanağı sağlıyor. Bunun gibi oyunların amacı oynayanı içine alarak kendine bağımlı hale getirmek değil, güçlü atmosferler ve yaratıcı unsurlarla tam tersine hayata dair anlatılarda bulunmak. Yani oyun sizi hayattan soyutlamak yerine tam tersine onu daha önce fark etmediğiniz şekillerde algılamanıza sebep oluyor. Sizi hayattan uzaklaştırmıyor, tam tersine ona daha da yakınlaştırıyor. Gelecekte insanlar için gerçeklikten kaçmanın bir yolu olmaktansa, hayatın daha önce fark edilmemiş yönlerini göstererek hayata daha da yaklaştıran oyunların artması, bilgisayar oyunlarını birer zaman kaybı olmaktan kurtarıp oynayan kişiyi kendine dahil etmesi ve buna benzer pek çok özelliğiyle son derece benzersiz eserler yaratmanın da bir yolu haline getirebilir.