turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
UYKUMUN YANINA GİTMEK

Sabahıngene olmuş beşi. Ahbapolduğum karanlıkla muhabbetimizdebitti. Sessiz sessizbirbirimizebakıyoruz. Sanki misafirlikte"ehadi kalkalım" kısmına gelinmiş deev sahibi"dahakarpuz kesecektik"diyor. Kendileriyle muhabbetimizokadar iyi ki uyku beni kıskanıpterk etti. Hergece aynı terane. Sanki gündüz dertleryokmuş gibi geceye de derdi ben ekliyorum. Uyuyamıyorum. Saat oluyor bir, iki, üç, dört, beş. Karanlıktazaman dahahızlı geçiyor. Aynı zamanda daha sessizve sakin. Haftanınbir ya daiki günübarışıkolabiliyorum uykuyla. Kötübirilişkimizvarama birbirimizden kopmamız imkansız. Uykunun önceden beni yenilediğini, dertlere karşı her gece beni dahadirençli kıldığına inanıyordum. Sonrabaktım, geceleri dedertlenmeye başlamışım. Sınavlar, hatunlar bana darbe vurdukçauykuma güvenim kalmadı. Neredeydi oeski uyku? Hani hergece beni dertlerden kurtaran okoca yürekli sevgili? Yediay önce bunabir silleçaktım. Ogünden beri ayrıyız. Gene dekıyamaz gizliden okşar saçlarımı dabiranda bilincimikaybederim. Gözlerimi açtığımdasabah olur. Gerçekten düzelmek istedim onunla. Psikiyatriste gittim. Sebebini sordu doğal olarak. Sınavda birsoru birsorudurdeyip gece beşlere kadar çalıştığımgünler, YGS ve LYS'min aradan aylar geçmesinerağmen imkansız vekomik denilecek seviyede kötügeçtiği günler, planlarımındışına sapınca neyapacağımı bilemeyip detasa aradığım günler, günler, günler. Bir seneoldu. 365gün. 300günden fazlasının4-4. 5 saat uykuyla, 100gün civarının2-3 saat uykuyla geçtiğini söyleyebilirim. İnsanı okadar dakötüyapmasa dabir yerden sonra, eninde sonundailginç birnoktaya geliyorsunuz. İnternette araştırma yaparken az uyuyan bilim insanlarınınlistelendiği birsite görmüştüm. YokSigmunt Freud dört saat uyurmuş da, yok DaVinci sabah namazından sonrakahve çekirdeklerini sek içermiş de. Derdim içimden buadamlar nasıl yaşıyor. Hayat nelere gebeymiş. Psikiyatristegitmeden önce, iki haftaboyunca günde 1. 5-2 saat uyku ileyaşadım. Vebuadamları bilimadamı yapan şeyi çözdüm. Oilginç noktaşuki, gün24saat, ben uyuyorum 2saat, bu22saat nasıldoluyor?Az buzdeğil. Psikiyatriste gitmesebebim banagünlükyaşamımda birsıkıntıçıkardığı için değildi üstüne üstlük. Sanki7saat uyumuşgibi gayet dikkatli, güniçindeaktivitelerden yorulmayan biriydim. 22saat ne yapacaktım ben. Bunun için gittim. O bilim adamları yapacak şeyler buluyorlar. Birşeylere çabalıyorlar. Benim iseoara derslerim yoğunlaşmamış, odadakilerle pek tanış değiliz, birazyalnızım, yeni gelmişim üniversiteye. Ne yapabilirdim?Beni uykuya barıştır dedim doktora. Eczanede satılan küçükpembeşekerleri uykuya hediye edersem banadöneceğini söyledi . Pek severlermiş. Gerçekten deöyle oldu. Fazlahediye vermeyeyim de ilerdebeklemesin dedim kendimce. Çıtayı fazla yükseltirsem sürekli isterbuhuysuz dedim. Huyu kurusun. Geneküs bana. Bu sefer de okulunve O'nunderdi bastıbana. Kıskandı dertleri, boynunu büktüvekoşarak uzaklaştı gene. Amasorun bende. Farkındayım. Sorun ne mi?Onu daOnur Çalı anlatsın, ne güzel demiş öyküsünde, "Şimdiye kadar yanlış yapmıştım. Uykuyu çağırmaya çalışmıştım. Oysa yapmam gereken şey, uykumun yanınagitmekti."(Çalı 87).
Sahip Olunanlar ve İmkansızlıklar

Doğduğumuz andan itibaren birtakım haklara sahibizdir. Sahip olduğumuz ilk ve en temek hak yaşama hakkımızdır. Ardından temel haklarımız ve insan haklarımız gelir. Ancak bu listeye dahil olmayan bir hakka daha sahibizdir. Bu hak sayesinde olmak istediğimiz kişiler haline gelebiliriz ve bir bakıma hayatımıza yön verebiliriz. Kimileri için "kader" olarak adlandırılan bu durumun kontrolü çoğunlukla bizim elimizdedir. Peki ya olmasaydı? Ya bütün hayatımız daha biz dünyaya bile gelmeden önce bizim yerimize belirlenseydi; o zaman benliğimizin bir önemi kalır mıydı? Birkaç hafta öncesine kadar bu sorular aklımın ucundan bile geçmemişti. Şans eseri karşılaştığım bir limde bu sorular gerçeğe dönüşerek somut bir hal alıyor ve bizlere fütürist bir ütopyanın imajını aktarıyor. Fütürist lmlerin başarılı olmasına neden olan en önemli özellikleri belki de aktarmayı başardıkları gerçekçiliktir. Ütopik bir dünya
BETON YEŞİLİ ŞEHİR

Derin bir uykudayken birden rüyamda tartışma sesleri duymaya başladım. Hiç istemesem de huzursuzca uyanıp gözlerimi açtığımı hatırlıyorum. Gerçekten de kalabalık bir topluluk ikiye bölünmüş, birbirleriyle hararetle tartışıyorlardı. Ben de iki grubun tam ortasında oturuyordum. Bir grup Ankara'nın özelliklerini överken diğer grup ise İstanbul'u yere göğe sığdıramıyordu. Sesler gittikçe artıyordu. Ne olduğunu anlamaya çalışırken iki grupta aniden susup bana bakmaya başladılar. Benden hangi gruba dahil olacağımla ilgili bir seçim yapmamı istiyorlardı. Ben de düşünmeye başlıyorum. Acaba hangi şehri seçmeliyim? Kafam karışınca pencereden dışarıya doğru baktım. Birden Anıtkabir'in tam arkasında Boğaz Köprüsü manzarası belirdi. İki şehir birbirine karışmış gibiydi. Sanırım hala rüyamda iki şehrin özelliklerini birbiriyle kıyaslamaya devam ediyordum. Çünkü iki grup da sabırsızlıkla benden bir tercih yapmamı bekliyorlardı. İstanbul, bizlere her zaman en modern, en gelişmiş, en güzel şehir olarak tanıtıldı. Ankara ise doğadaki yeşilliğin her gün daha da azaldığı ve betonlaşmanın arttığı memur ve öğrenci şehri olarak biliniyor. İstanbul galip geliyor gibi görünse de Ankara, benim doğduğum, büyüdüğüm ve kişiliğimin şekillendiği bir şehir. Ben bu şehri nasıl görmezden gelip bir kenara atabilirim ki? Sıkıldığım zaman deniz kenarında yürüyüş yapamasam da seviyorum bu şehri. Böylece tarafım belli oldu ve Ankara'yı seçenler grubuna doğru yürümeye başladım. Ancak, seçimimle birlikte tartışmanın sona ermesini beklerken tartışma daha da hararetli bir hal aldı. Bu tartışmayı sonlandıracak güçlü bir hakeme ihtiyacımız vardı. O sırada kapıdan içeri kendisini meşhur kişisel gelişim kitaplarıyla tanıdığımız Üstün Dökmen girdi ve ortadaki hakem koltuğuna oturdu. İki gruba da dikkatle baktıktan sonra bana göz kırptı ve kendisinin kitabı olan Ankara Destanı'nı açıp okumaya başladı. "Is
çalışma koşulları neticesinde kaybettiği umutlarının ve hayal kırıklıklarıyla bezeli gözlerinin de etkisiyle okumayı kendisine ilke edinmiş bir çocuğun hikayesi, sözcüklerinin içine sinmiş türlü türlü zorluğu ve sosyal eleştiriyi barındırıyor. Bir maden kazası neticesinde birçok hayatın tepetaklak oluşu okuyucuyu derin bir sorgulamaya iterken olaylara farklı açılardan bakabilme becerisini de aşılıyor. Çok erken bir yaşta büyümek zorunda bırakılmış bir çocuğun hikayesi keşkelerin kalbin kuytu bir köşesini yaralayan yanını açığa çıkarıyor. Kurduğu hayallerin ve sahip olduğu umut kırıntılarının arasından ruhsal karmaşalarına, gencecik yaşta aldığı sorumlulukların getirisi isyanlarına, okumaya duyduğu özleme göz gezdirdiğimiz karakterle sosyal gerçekliğin kapısı bir kez daha aralanıyor. Diğer çocukların aksine okumak yerine ölümün acı soğuğunu babasını kaybıyla hissettiği o madende çalışmak zorunda olan bir çocuk üzerinden tabulaşmış bir yara, su yüzüne çıkıyor. Hikayeyi etkileyici kılan nokta ise anlatıcının bir çocuk olmasında ve yaşanan olaylara bir çocuğun o şeffaf, masum gözleriyle bakabilmesinde saklı. Yazarın üzerinde durmaya çalıştığı eşitsizlik olgusu da satır aralarından okuyucuyu etkisi altına almayı sürdürüyor. Maddi kaynaklara erişimdeki eşitsizlikler ve bu eşitsizliklerin insan ruhunda yarattığı tahribat bir çocuğun gözlerinden okuyucunun sorgulayıcı zihnine akıyor. Düşüncelerden ve kültürce belirlenmiş kodlardan başlayan eşitsizlik olgusunun sosyal hayatta aşılması gereken bir mesele oluşu yazarla beni ortak bir paydada buluşturmayı başarıyor. Toplum için edebiyat anlayışıyla yola çıkan yazar incelikli ve akıcı diliyle kaleme aldığı öykülerinde toplumdaki temel sorunlara ve bu sorunların bireyler üzerindeki sarsıcı etkilerine parmak basmak niyetinde. Hikayelerinde hayatın her alanındaki eşitsizlikleri bir eleştiri süzgecinden geçirirken karmaşık sorumsuzlukların yol açtığı acıları ve sosyal bir çöküşü yarattığı değişik karakterlerin ve içinde gerçeklik payı da bulunduran kurguların arasına serpiştiriyor. Ama en önemlisi günümüzün toplumsal şartları gereği üç maymunu oynamayı içselleştirmiş ve duyarsızlaşmaya başlamış olmayı kabullenemeyen Şahin, halktan kopup geldiğini hissettiren öyküleriyle yozlaşmaya karşı bir baş kaldırış içerisinde okuyucuyu sorgulamaya ve düşünmeye itmeyi başarıyor.
İÇİMDEKİ SES

Şiirlerini çok sevdiğim değerli şair Can Yücel'in "Biraz Değiştim" şiirinin dizelerini okurken göz yaşlarımı durduramadığımı fark ettim. Gerçekten neler oluyordu bana? Neydi bu ansızın akan göz yaşları? Aslına bakarsanız çok yeni bir durum olarak sayılmazdı benim için. Dinlediğim şarkıların, gittiğim her filmin sonunda aynı "ben"le karşılaşıyordum. Bu geçen bir yıl boyunca sevgi, aşk, güven ve büyümenin ne demek olduğunu öğrendim. Başlarda kendimi yiyip bitirdiğim bu süreç "Eski Sevgiliye Yazılmış Mektuplar" kitabıyla karşılınca bir nebze olsun düzelmeye başladı. Evet, ben tüm her şeyi düşünüp, kurgulayıp içine atan insanlardanım. Eski sevgilimle de öyle olmuştu. Çok sevmiştim, çok özlüyordum, sesini duymayı dahi özlüyordum ama bir hayli de kırgındım. Çünkü ben unutulan taraftım. Benim doğrularımda gurur, aşktan daha önce geliyordu. Sesimi ona duyurmaya, ne kadar üzüldüğümü görmesine gerek olmadığını düşünüyordum. Kitabı okuduktan sonra ben de satırlara dökmeye başladım düşüncelerimi, özlemimi. Hatta bunu öyle bir rutin haline getirmiştim ki karşımda o varmış gibi yazıyordum yaptığım her şeyi. Sanki döneceği zamanı belli olmayan bir yolculuğa göndermiştim onu. Kitaptaki her mektup eski beni anlatıyordu bir yerlerde . Hatta nasıl bir insana dönüştüğümü, çevremdeki insanlardan giderek uzaklaştığımı ve onlara olan o güvensizlik duygusunun her geçen gün kat ve kat arttığını... Aslında o dönem ayrılık sonrasında yarım kaldığını hisseden her insanın yaşadığı ortak bir dönemmiş. Ben, bana özgü bir tür hastalık olarak nitelendiriyordum bu durumu. Evet, mektuplar içimdeki ses oldu. Fark ettim ki o güne kadar içimde tuttuklarımmış beni yiyip bitiren. Sevincimi de yazdım, üzüntümü de ama en önemlisi o mektuplarda onsuzluğu yazdım ona ben. En çok da kitapta Jehan Barbur'un mektubunda yazmış olduğu bu satırlar "Sen beni hikayesi olan bir kadın yaptın. Hep bunu demek isterdim sana. Bil isterdim. Bil ki birini büyütebildiğinin ayırdında ol, daha çok sev kendini." kendimi sorgulamama neden oldu. Sonrasında ben de beraber olduğumuz dönemi düşündükçe kendi hatalarımın da olduğunu fark ettim. Bana göre çok seviyordum, seven insan hata yapar mı diyordum. Ama yapmışım, evet. Kendimi eleştirmeyi öğrendim. Ondan, yine bir şeyler öğrenmiştim ve hem de o yokken. Bütün bunların sonrasında zamanla nefes almaya başladığımı hissettim yeniden. Yaklaşık olarak geçen bir yıl boyunca mutsuzluğum ve ben yeni bir dostluk kurmuştuk. Eski sevgiliyle duyulan derin özlem ve bu gerçekle yaşama hali... Evet, ben ayrıldıktan sonra çok derin bir boşluğa düştüm. O kadar derin ki hala içinden tam olarak çıkamadığım bir gerçek. Ama artık güneşin yeninden doğacağı günlerin yakın olduğunu biliyorum. Ve küçük bir tavsiye, siz de ne hissediyorsanız içinizden ne geçiyorsa bırakın kaleminiz yazsın. Yazsın ki içinizdeki ses duyulsun, kendi içinizde boğulmayın.
uğraşıyorlardı ki gül olmaktan çıkmak üzereydiler. Kokularını kaybetmeleri de bunu gösteriyordu. Ama bir şeyi unutmuşlardı, gülü gül yapan şey kokusuydu. Diana'nın kendi benliğini bulmak için çıktığı bu yolda güller ona hayatını değiştirecek bir şey öğretmişlerdi. Diana, kim ne derse desin Diana olması gerektiğini anlamış ve kendi benliğini bulmuştu. Ben de bu romanla birlikte geç olmadan kendi benliğimle yüzleşip, kaybetmemek için sımsıkı tutundum ona ve ben olmaya çalışmanın bana ne kadar mutluluk verdiğini anladım. Çünkü ben olmak başkalarının hakimiyetinden kurtulmaktı. Ben olmak özgürlüktü! Tesadüf eseri aslında çokta önemli bir işi olmayan bir tekniker tarafından hala hayatta olduğu keşfedilen Mark'ı bulmak ve dünyada olmadan, dünyanın en ünlü isimlerinden biri olmuş bu astronotu kurtarmak için herkesin seferberliğini ve zor durumların nasıl her türden insanı birbirine kenetleyebildiğini de bu vesileyle görmüş oluyoruz. Andy Weir bize bir taraftan nerdeyse 2 yıl ya da belki daha fazla bir zamanı yapayalnız geçiren bir insanın yaşam mücadelesini anlatırken, bir taraftan da birlik ve beraberliğin önemine vurgu yapmadan geçmiyor diyebiliriz. Bir taşla iki kuş. Hem de bunu tamamen eğlenceli hatta bazı yerlerinde kahkahalarımı tutamadığım bir üslup kullanarak yapıyor. Sanki adam Mars'ta değil de lunaparkta mahsur kalmış 5 yaşında bir çocukmuş gibi. Mark Watney'in bu eğlenceli ama bir o kadarda tehlikeli macerasında eğer siz de bir koltuk kapmak istiyorsanız kitabı hemen okumaya başlamanızı şiddetle tavsiye ederim. Belki uzaylılar ya da süper güçlü insanlar yok ama bizde de Mark ve bir sürü modası geçmiş 80'ler şarkısı var.
Ayrıntıdaki Özen

Apple için bir gelenektir. Ne zaman yeni bir iPhone çıkarsa hep aynı şey olur. Insanlar günler önceden sıralarda beklemeye başlar. Bazıları ilk kendileri almak istedikleri için, bazıları alıp başkalarına satmak için. Sıraya girenler arasında, saatlerce orada beklerken, tanışmıyor olmasa da bir empati, bir iletişim vardır. Oradaki yetkililerin hevesi ve sırada yanındakilerle olan iletişim, birazdan bir telefon için yaklaşık üç bin lira vereceğini unutturur insana. Yani anlatılanlar bu şekildeydi, kendim gittiğimden değil. Bu seneye kadar Türkiye'de Apple Satış Mağazası yoktu. Bundan dolayı böyle ortamlar oluşmuyordu. Bu sene Haziran Ayında İstanbul'da açıldı Apple'ın ilk Türkiye mağazası. Ben de bu ortamı yaşamak için bir arkadaşımı da yanıma alıp gittim. Sadece bir telefon almak için İstanbul'a gidip üç bin lira verip gelecektik. Satış sabah 8:00'da başlıyordu ve büyük ihtimalle geceden sıra oluşmaya başlayacaktı. Bu yüzden önceki akşam otobüsle sabah 4:00'da orada olacak şekilde yola çıktık. Sıraya vardığımızda bizden önce oraya gelmiş olan yüze yakın kişi vardı. Sonuç olarak sırayı bekledik, içeri girdik telefonu alıp çıktık. Günün sonunda telefonlar açılmamış bir şekilde çantalarda dururken bizim için önemli olan telefon almak değildi. Çoğu insan bunu saçma buluyor. Bir telefon için beş altı saat sırada beklemeyi çok gereksiz ve hatta bir sorun olarak görüyorlar. Bizim için Ankara'dan oraya gitmenin amacı ise o ortamı yaşayıp nasıl bir duygu olduğunu anlamaktı. Oraya gidişi bir telefon almak olarak değil, bir deneyim olarak görüyorduk. Bunlarla da bitmiyordu yaşadığımız. Bir arkadaşla
KAYNAKÇA:

Herkes Yalnız/Onur Caymaz Ellialtıoğlu 2 değildir. Tüm bunların sonucu olarak, zorlu bir süreçle olsa da artık acımayı öğrenmiş, hiçbir eksiği kalmamıştır. Yazar, eserinde acımaktan 'duyguların en erdemlisi' olarak söz eder. Acımak öyle bir duygudur ki, yıllar boyu aldığı darbelerle nasır tutmuş yürekleri bile yumuşatacak, birbirini hiç görmemiş kişileri bile birbirine bağlayabilecek güçtedir. Zaman zaman en acımasız bakışların yerini, yaşlarla kaplanmış gözlerin almasının nedenidir. Acımak bizi yüceltir, gönlümüzde taşıdığımız yükleri arkamıza bırakıp, hafiflemiş olarak yola devam etmemizi sağlar. Bu kitap, insanların duygularından uzaklaşıp, sadece gerekli yerlerde gerekli işleri yapan ruhsuz birer makineye dönüştüğü şu günlerde, bizleri yeniden hayata bağlayıp bu dünyaya geldiğimizde bizlerde olan duyguları, iyisiyle kötüsüyle geri kazanmamızda yardımcı olacak nitelikte. Yazarın o dönemde toplumda saptadığı duygu boşluğu, günümüzde de kendini gösteriyor ki, kitap hala canlılığını sürdürüyor ve bir nevi nasihat olarak karşımıza çıkıyor. Acıma duygusunun bu kitapta Zehra'nın davranışları üzerindeki etkisinden de bahsetmek gerekirse, Zehra, Tevfik Bey ve Şerif Halil Bey arasındaki konuşma bizim için güzel bir örnek olabilir. Halil Bey'in Zehra'ya babasının ölüm döşeğinde olduğu haberini vermesi ve yola çıkması gerektiğini belirtmesi üzerine şiddetli bir tepki ile karşılaşması ve Zehra'nın böyle bir adamla alakası olduğunu inkar etmesi, bize onun acıma duygusundan uzak, son derece katı biri olduğunun işareti. Diğer bir yandan, belli bir süre sonra eşyalarını hazırlayıp yola çıkması, acıma duygusunun Zehra'nın içinde bir parça da olsa yeşermeye başladığının kanıtı. Duyguların, aynı su gibi, bir yol bulup dışarı akacağını, kendini göstereceğini; ne kadar engelle karşılaşırsa karşılaşsın var olacağını söylemek yanlış olmaz. Acıma duygusu da, başlarda pek oralarda değil gibi görünse de, aslında Zehra'nın içinde derinlerde bir yerde beklemiş, Mürşit Efendi'nin hatıra defterinin bulunmasıyla akacağı yolu bulmuş. Öyle ki, babasının öldüğü günü, o gün yanında kimlerin olacağını, kimin gözyaşlarının ölüm döşeğini ıslatacağını kaleme aldığı yerleri okuduktan sonra, Zehra'nın gerçekler yüzünden babası için üzülmesi, neredeyse acıması, bir an tereddüt ederek bu Ellialtıoğlu 3 duygularından kurtulması fakat defterin sonunda babasına hasret, keder ve acıma duygusuyla yaklaşması, duyguların saklandıkları deliklerden çıkmasıdır. Acımak, belki bazıları için sadece Reşat Nuri Güntekin'den bir eser daha. Dikkatle bakıldığındaysa aslında iyi bir toplumsal analiz ve temeli derinlerde sevgi olan, büyük duygulardan birine ithafen sarf edilmiş yüzlerce cümle. Bize duygularımızı hatırlatıp, insan olmaya devam etmemizi sağlayan bir fırsat daha. Ellialtıoğlu 4
HARİKALAR DİYARI: JAPONYA

Anime, manga deyince aklımıza ilk gelen yer, ellerinde kameralarıyla Türkiye'yi dolaşırken gördüğümüz "çekik gözlü" insanların ülkesi: Japonya. Uzak Doğu'ya olan ilgim çoktandır var olsa da, bu sene Japonya'ya olan ilgim kat kat arttı. Kendini önce animeler ile sevdiren Japonya; dil, gelenek ve görenekleriyle de ilgimi çekmeyi başardı. Hatta öyle ki Japonca dersi almaya başladım! Her dersinde çok eğlendiğim bu dil, harfleri dolayısıyla beni biraz zorlasa da elimden geleni yaparak en iyi şekilde öğrenmeye çalışıyorum. Öğrendikçe de mutlu oluyorum. Hiragana (Japon alfabesi) ile yazılmış bir yazıyı okumak bile beni bu kadar mutlu ederken, nasıl sevmeyeyim ben bu ülkeyi? İtiraf etmeliyim ki Japoncayı öğrenirken kendimi ilkokula yeniden başlamışım, birinci sınıftaymışım gibi hissediyorum. Sanırım bunun nedeni yazı yazmayı alıştırma kitaplarıyla öğrenmemiz. Derslerde bize elinden geldiğince yardımcı olan öğretmenim sayesinde yalnızca dili değil, Japonya'nın kendisi ile ilgili de bir sürü bilgi edindim şu ana dek. Bu ülke benim için rengarenk bir lunapark. Çeşitli konuların işlendiği mangalardan yeşil çayına, baharın müjdecisi ünlü sakura (kiraz çiçeği) ağaçlarından sakinliğiyle ve görsel açıdan doyumsuzluğa ulaşmamızı sağlayan tapınaklarına kadar her yönü beni bir mıknatıs gibi kendine çekiyor. Gidip görmek bir yana, Japonya hakkında yazılan blog yazıları, gezi rehberleri ve fotoğraflar ile edindiğim bilgiler bile benim için çok değerli. Tokyo, Osaka, Nagoya gibi adı duyulmuş şehirler hakkında elde edebildiğim her bilgiyi topluyorum. Bu bilgiler bizim kültürümüzden çok farklı olduğu için beni çoğu zaman şaşırtıyor. Özellikle gençlerin Tokyo sokaklarında moda olan anime cosplaylerine bürünmüş halleri gözlerimin gökkuşağıyla dolmasına neden oluyor. O sokaklar rengarenk, haftanın yedi günü yirmi dört saat boyunca capcanlı. Kim bilir orada yaşamak ne kadar eğlenceli olurdu. Yıl boyunca çeşitli festivalleri, o festivalde giydikleri geleneksel kıyafet olan kimonolarıyla geçtiği yolları neşelendiren kadınları ile gözümdeki lunapark tanımını hiçbir zaman kaybetmeyecek Japonya. Baharın gelişiyle birlikte insanların tıpkı ağaçlardan dökülen sakuralar gibi sokaklara döküldüğü bir ülke düşünün. Mis gibi kokan ağaçların, o mutlak pembe görüntünün insanı neşelendirmemesi imkansız. Milyonlarca insan tarafından fotoğraflanan bu ağaçlar benim en sevdiğim ağaç türü. Japonya'da sakura mevsiminde görülmesi gereken en güzel yerlerden biri tabii ki Nagoya Kalesi. Ölmeden önce görmem gereken yerler listemde üst sıralarda yer alan bu kale ihtişamı ve Japonya'ya özgü olan mimari yapısıyla sakuralar çiçek açtığı zaman tam
MERİH KANER 26/09/14

George Orwell'ın Hayvan Çiftliği Kitabı Üzerine / Merih Kaner Bu kitap hakkında yıllardır insanlardan çok fazla şey duydum. Fakat bir türlü okuyamamıştım. Fırsatım yoktu. Bitirdiğimde içimi büyük bir pişmanlık kapladı. Kitap George Orwell'ın deyişiyle "Bir Peri Masalı". Bu peri masalında olabilecek en basit dille günümüzün sosyal ve siyasal değişiminin neler üzerine şekillendiği anlatılmakta, hem de yıllar öncesinden. Öncelikle biraz George Orwell'dan bahsetmek istiyorum. George Orwell, İngiliz edebiyatında çok önemli yere sahip bir yazar. 1903 yılında Hindistan'ın bir şehrinde doğmuş ve 1950 yılında Londra'da hayata veda etmiştir. Yazdığı kitapların geçmişte ve günümüzde insanlar üzerinde çok büyük etkileri var. En önemli kitapları Hayvan Çiftliği ve Bin Dokuz Yüz Seksen Dört olarak kabul ediliyor. Bu kitapları yazmasında ve kitapların bu kadar etkili olmasında yaşamındaki deneyimlerin çok önemli bir yeri olduğunu düşünüyorum. Hindistan'da doğup annesi ve kardeşleriyle İngiltere'nin küçük bir kasabasında yaşaması, eğitimini İngiltere'nin en köklü okullarından birinde alması ve hocalarından birinin Cesur Yeni Dünya'nın yazarı Aldous Huxley olması, daha sonra bir süre o sıralar İngiltere sömürgesi olan Burma'da bulunması ona büyük tecrübeler ve hayata karşı geniş bir perspektif kazandırmıştır. ! "Tüm hayvanlar eşittir, ama bazıları diğerlerinden daha eşittir." - George Orwell Şimdi gelelim George Orwell'ın en önemli eserlerinden biri olan Hayvan Çiftliği'ne. Bu kitap basit olarak insanların sömürüsünden ve mutlak egemenliğinden dolayı sefalet çeken hayvanların daha adaletli bir düzen için başkaldırısını ve bu başkaldırının sonucunda domuzların diğer hayvanları kandırarak aynı önceden olduğu gibi, belki de insanlardan daha acımasızca, hayvanları ezmesini anlatıyor. Gerçek hayattaki karşılığını bulmaya çalışırsak bu kitap Sovyet Devrimi'ni, Lenin'in ölümünden sonra Stalin'in gelişiyle değişenleri temel alan bir yapıya sahip. Fakat sadece bununla sınırlarsak çok büyük bir hataya düşmüş oluruz diye düşünüyorum. Çünkü günümüzde yaşanan bazı şeyleri bile bu kitabı okuduğumuzda daha iyi idrak edebiliyoruz. George Orwell'ın Hayvan Çiftliği Kitabı Üzerine / Merih Kaner