Şehrazad'ın Kayıp Sesi

Bir damla kan daha düştü Şehriyar'ın yatağına. Bir damla kan daha Şehriyar'ın hüzün mabedinin üstünde hafifçe salındı, bin bir gecelik bir serüvenin kapısını hemen aralamadan önce. Şehrazad; mabedin üzerinde unutulmuş hikayeler anlatan bir ozandı. Şehrazad, Venüs heykelinin elleri kadar gerçek bir kadındı. Şehrazadın türküsü göçerlerin ateşini aydınlatmaya başladıktan tam bin yıl sonra Moskova da yirmilerinin sonunda bir genç yüzünü doğuya döndü. Bu içli türkülerin, bin bir gece sürecek olan binbir masalın ve Şehrazad'ın tılsımlı gözlerinin ana vatanına. Ruhunun kırılmalarında buldu Şehrazad'ı, Moskova'nın beyaz gecelerinde ördü saçlarını, kanayan her bir yarası için bir kum tanesi çaldı Atlas'ın çöllerinden. Yine de eksik bir şey vardı, gizemli ve biz ölümlüler için korkunç... Bin bir gece anlattı Şehrazad hikayesini. Bin bir göçer dinledi onu bir de Şehriyar. Bin yıl boyunca anlatıldı hikayeleri çocukların uyuması ve kavimlerin dirilmesi için. Teni Şehrazad'ın sıradan çiçeklerle yaşıt olamayacak kadar eskiydi, ruhu şiirlere sığamayacak kadar kadim. Fakat tüm bu nurunun yanında sesi yoktu şehrazadın. Bin yıldır sessizlik içinde söylmişti türkülerini, mesnevilerini. Moskova'lı genç hüzünle aldı kalemini eline, bin yıllık sessizliğini bozması için şehrazadın ona bir şarkı adayacaktı. Artık Şehrazad yüz yıl boyunca kemanların zarif sesleri arasında raksedecekti biz ölümlülerin ruhlarıyla. Rimsky Korkasov, ünlü rus bestekar, tarih kitaplarına göre Rusyalı Beşler' den en büyüğü. Bendenize göre ise Şehrazad'a ruhunu veren adam; St. Peterburg'da vodkalı çayından son birkaç yudumunu alırken bitirdi ünlü Şehrazad bestesini. Benim için ise bu eser bir besteden çok daha fazlasıydı, yoldaşım, arkadaşım... Ve bunlardan daha önemlisi bir gizin perdesi. Bu beste Şehrazad'ın sesiydi. Keman yaylarının tellere her vuruşu yürümesiydi Şehrazad'ın, su içmesi, çiçekleri kokraması, Şehriyar'ın koynunda yatarken korkudan titremesi. Bu şarkı bin yıldır doğunun kanlı şafaklarında dolanan yaşlı ruhuydu güzel kadının, bilge ozanın. Iki bin beş yılında bu kadim ruha bir kere daha onurlandırmak ve doğunun yorgun elleriyle batılı halkların kalbini kavramak üzere bir kere daha toplandı Viyana Flarmoni Orkestra'sı. Bu toplanış diğerlerinden farklıydı. Şehrazad'ın ruhu bu defa oradaydı. Minicik ayakları kemanların üzerinde geziniyor, narin nefesi flütlerin ince bedenini okşuyordu. Şehrazad oradaydı Sezai Karakoç'un dediği gibi tiril tirildi ve aziz yalnızlığını yaşıyordu. Öyleze başladı konser, bütün vitüözlerin sırtında yaşlı gözlerinin yükü vardı şehrazadın, dinleyenlerin ruhu kırıldı biliyorum çünkü ne zaman kulaklıklarımdan çınlasa sesi Viyana orkestrasının benim de ruhum kırılır. Şehrazad'ın sesini duyunca yalnızlığınızın içinden size ansızın kavrayan bir kadınla göz göze gelmeniz için ölümlü olmanız yeter belki de. Ölümlü olmanız, ve Şehrazadın efsunundan korkmanız. Bu yazının son satırlarını karalerken bir kere daha geçiyorum Şehrazad'ın karşısına. Bana haykırmasını izlemek için doğudan getirdiği zaferler, göz yaşları, bilinmezlik ve umutla... Belki diyorum içimden bu sefer biraz ilham da getirmiştir. Belki Şehriyar'ı uykusunda gafil avlayıp yatağında sakladığı hikayeleri de verir bana. Belki Şehrazad'ın bin yaşındaki ruhu bu sefer mürekkebim olur, şiirim olur. Bir kapı aralandı yine zihnimde, yine o güzel kadın geldi, yuvası olan çölün arkaik kumlarını tozlarını serpiştirdi kirpiklerime. Kulağıma eğilip gel dedi, takip et eski bir hayalden ibaret olan ayak izlerimi. Bana ise bu kusursuz eserin, Şehrazadın efsunlu, huzurlu, korkunç sesinin, zihnimdeki ayak izlerini takip etmek kaldı. Ve bin yaşındaki bu güzele nacizane bir şiir adamak. Şehrazad Sesinde kutsal birşeyler var Şehrazad Kardan ve kumdan Sesinde ruhumu hüzne boğan Kardan da yüce bir ses var Ve dicle ile Fıratın buluştuğu topraktan. Sesinde garip birşeyler var Şehrazad. Gölgesi altında parlayan vebalı mermerlerin Anlayamayacağı biz ölümlülerin Ve semasında Moskova'nın Parlayan gecelerin. Sesinde korkunç birşeyler var Şehrazad Ateş halkalarında anlattığı çöl göçerlerinin. Zilleri ve davulları O hiç gelmeyen şafağın. Şehriyarın elleri, kan kokan yatağın Gözlerim zamanın açtığı yaralarla dolu Şehrazad. Ölüme dair daha kuvvetli bir delil var mı? Belki de zamandır sırrını ardına sakladığın. Korkarım sırrını anlayamayacağım.