Anka Kuşu Gibi Olmak

Kime ölü diyoruz? Kimi yaşayan bir canlı olarak kabul ediyoruz? Nefes alıp vermek yeterli mi birisine ölü değil diyebilmemiz için? Ya da beden topraklar altında kalınca mı yaşam son buluyor? Belki de binlerce nefes alan beden yürüyor öldüğünü bile bilmeden ya da öldü dediklerimiz yürüyenlerden daha diri. Peki, ne nefes alıp vermek ne de yürümek kanıt değilse yaşamaya ve ölmeye, nedir insanları yaşatan şey? Nedir asırlar dahi geçse eskimeyen, eskimek dursun git gide güçlenen? İnsanlar hep daha fazlasını arzuladılar ve bu arzular en uç noktalarında ebediyeti taşıdı. Yürüyen ama aslında ölü insanlar, korktular arzularına ulaşma yolunda önlerine çıkan engellerle savaşmaktan, engellere yaklaşıp onları yıkmaktan. En sonunda da bu yolda yürümekten vazgeçtiler, kabul ettiler mağlubiyetlerini. Öyle ki kimi zaman ateşten çember içerisinde bir akrep haline geldiler, dışarı çıkamadıklarından kendi kendilerini öldürdüler. Ama bazıları da ebediyete koştu, ne şekilde olursa olsun ulaşmak istediler ona. Kim bilir kaç şeyden vazgeçmek zorunda kaldılar bu uğurda. Ama kazandılar. Belki de canlı olmanın en büyük belirtilerinden birisiydi ebediyet arzusunun varlığı. Ve arzuları uğruna yılmadan çabalayanlar toprak altına girseler dahi ebediyete ulaştılar. Hayvanlar doğduklarında ne ise, öldüklerinde de öyleler. Bir işçi karınca değiştiremez kendini, savaşcı olamaz veya kraliçe. Dünyaya ne olarak geldiyse aynı şekilde de ayrılır. Demek istediğim insan dışında bütün varlık sadece bir şeydir, fazlası değil. İnsan gözünü ilk açtığında bir yönüyle hiçbir şey ama aynı zamanda da her şey. Hiçbir şey çünkü daha toy, yok bir şey aklında ve zihninde. Belki de her şey, çünkü potansiyeli var bunu olmaya. Bom boş bir tuval göz alabildiğine büyük ve bembeyaz. Boyamamış kimse o tuvali, iz bırakmamış kendinden. Nasıl süsleyeceği o tuvali, ona kalmış ya da nereye kaldıracağı. Müzeye mi? Yoksa kilitli sandıklara mı? Önemli değil nerede ve nasıl doğduğu. Önemli olan nasıl yaşadı hayatını? Ne kadar kovaladı arzularını? Ne kadar çabaladı ölü yürüyenlerden olmamak için? Ne kadar arzuladı ebediyeti? Hani benzetirler ya insanları hayvanlara; tilki gibi kurnaz, arı gibi çalışkan diye. Benzemekten daha çok, bence insanlar anka kuşu gibi olmalı. Geri dönmemeliler yollarından, bir engel çıkınca vazgeçmemeliler arzularından. Ebedi olmak istiyorlarsa, o engeller tarafından ezilmeliler. Yürüyemeyecek hale gelmeliler, vücutlarının her bir parçası acı çekmeli belki de. Her bir adımlarında kan kussalar dahi asla geriye dönmeyi akıllarından dahi geçirmemeliler. O yolu meşakatiyle kabul edip ben buradan ayrılmıyorum arkadaş! demeliler ve yolun sonunu görmeye çabalamalılar. Anka kuşu gibi olmalılar yani bedenleri iflas etse, iş görmez bir et yığını haline dahi gelse, küllerinden tekrar yeni bir beden yapıp ayağa kalkmalılar. Yürüyen ölülere inat kalkıp yürümeliler. Hani Dumbledore'nın kıpkızıl anka kuşu vardı. Tam bizim bahsettiğimiz türden hem de. Daha ilk sahneden küllerinden yeniden doğabiliceğini göstermişti bize. Harry için şaşırtıcı bir şeydi, ilk defa görmüştü çünkü böyle bir şey. Kızgın alevlerde yandıktan sonra, kapkara ve bir işe yaramaz diye düşünülen küllerden yeniden nasıl doğabilmişti? Ve başka sahnede ise anka kuşu göz yaşıyla yarasını iyileştirmişti Harry'nin. Diyorum tekrar, anka kuşu gibi olmalı insanlar yansalar dahi yıldırmasın bu onları, sadece bedenlerini düşünen, en ufak bir zorlukta bırakıp giden birisi olmasınlar. Ebedi olmak için çabalasınlar. Kendini feda edip başkalarının yaralarına merhem olsalar keşke. Bedenen yok olsalar dahi, fikren diğer insanlarda yaşasalar ve böylece sonsuzluğa ulaşsalar. Diyorum tekrar keşke insanlar anka kuşu gibi şu bencil ve karanlık dünyanın atmosferine bir ışık olsalar.