Kendimizi Sınırlamak mı? Yoksa Mutlu Olmak mı?

Bazen düşünüyorum da, karşılaştığımız bazı sorunları aşmak için gerçekten çabalıyor muyuz? Yoksa sadece belli bir seviyeye gelip orda pes edip, her gün aynı şeyleri mi tekrarlıyoruz? Kral için Hologram kitabında da bu konu üzerinde ilginç bir şekilde durulmuş. Dave Eggers bu kitapta her gün işe geç kalan, her gün şoförünü arayan ve her gün iş görüşmesi için gittiği yerden pes edip geri dönen, iş, aile sorunları arasında benliğini kaybetme noktasına gelmiş Alan isimli birini anlatıyor. Alan bir bisiklet firmasında üst düzey yöneticiyken yaptığı bir seçim yüzünden işini kaybediyor ve tüm hayatı alt üst oluyor. Sonrasında onun tüm bu sorunlarla nasıl mücadele ettiğine şahitlik ediyoruz. Dave Eggers'ın bu kitapta, sorunlar karşısında pes etmemenin ve çabalamanın önemini anlatmayı amaçladığını düşünüyorum. Bazen kendinizi hiç beklemediğiniz bir durumun içinde bulabiliyorsunuz. Yaptığınız tek bir tercih bile bir şekilde hayatınızı kökünden değiştirebiliyor ve nasıl bu hale geldim diyebiliyorsunuz. Böyle durumlarda eğer tek başınızaysanız sırtınızdaki yük büyüyerek sizi daha da zor bir durumun içine sokabiliyor. Zamanla o yükler altında eziliyorsunuz. Tıpkı Alan gibi... Kitapta da Alan'ın sırtında bir kitleden bahsedilmişti. Bu kitlenin Alan'ın mücadele ettiği sorunların somut bir örneği olduğunu düşünüyorum. Patronunun sürekli araması, kızından gelen mesajlar ve kral ile görüşme stresi, tüm bunlar yük onun için. Zamanla tüm bu sorunlar insanın düşünme gücünü ve olaylara müdahale edebilme gücünü elinden alabiliyor. Eğer siz de kedinizi böyle bir durumda hissediyorsanız size iyi bir haberim var. Cesaret edip bu sorunlarla tek başınıza korkmadan yüzleşirseniz eğer, en azından size yol gösteren birini bulabilirsiniz ve zamanla bu sorunların üstesinden gelebilirsiniz. Tıpkı Alan'ın bıçak kullanarak kitleyi kesmesi ve ona yol umut veren, yol gösteren Doktor Zahra ile karşılaşması gibi... Sorunlardan bahsetmişken, bunları kökünden çözmek için biraz daha derine inmek gerek diye düşünüyorum. Şöyle ki, biraz durup düşünürsek sorunlarımızı çözemememizin altında yatan en önemli faktörlerden birini görebiliriz. Monotonluk. Başka bir deyişle, sorunlarla yüzleşmeyi ertelemek... Her sabah uyanıp gün içinde aynı şeyleri yaptığınızı düşünün. Hep aynı şeylere sinirlendiğinizi ve bunun böyle devam ettiğini... Sinirlendiğiniz bu şeyler zamanla insanı tüketmez mi? Tüketir elbette. Peki, her gün aynı sorunlarla yüzleşerek ve her gün aynı şeyleri yaşamayı seçerek kendimize neden eziyet ediyoruz? Bu şekilde davranmak zorunda değiliz aslında. Bence her gün yeni bir sabaha uyanmalıyız. Sorunlarla karşılaşırsak da cesaret edip güçlü adımlar atmalıyız. Böylece hiçbir şeyi ertelememiş oluruz ve küçük sorunlar üzerimizde Alan'da olduğu gibi yük oluşturmaz. Ben de bazen sorunları biriktirdiğimi düşünüyorum. Önemsiz olayları o an çözmek yerine başka bir zamana erteliyorum. Böylece küçük sorunlar bile çok yorucu, etkileyici olabiliyor. İşin ilginç yanı birkaç kez ertelediğinizde alışıyorsunuz ve ertelemek size daha kolay geliyor. Ben bu kitap sayesinde bunun farkına vardım. Artık kaçmak yerine onlarla savaşmayı seçeceğim ve böylece daha mutlu olacağımı düşünüyorum. Sonuç olarak, sorunlarla yüzleşmek ya da onları ertelemek bizim elimizde diye düşünüyorum. Her şeyin kaynağı ve bittiği yer biziz. Monotonluğumuz ve korkaklığımızla kendimize sınırlar çiziyoruz. Küçük şeyleri büyütüp sınırladığımız bu küçük dünyamızda kayboluyoruz. Sadece bir kez bu sınırların ötesine geçsek bile bir daha o eski dünyamıza dönmeyeceğimizi düşünüyorum. Bu kitapta Dave Eggers bize, kendi çizdiğimiz sınırlarımızı kaldırdığımızda hayatımızın nasıl da güzelleşeceğinden bahsediyor. Alan ve Doktor Zahra arasındaki ilişki gibi... Mutluluğun ve mutsuzluğun arasında sadece ince bir zar olduğunu ve bu zarın ötesine geçmenin bizim elimizde olduğunu gösteriyor. Keşke hayatımızda da her şeyin elimizde olduğunu görebilsek...