GEYİKLERİN ARASINA BİR YOLCULUK

Küçüklüğümden beri ailemle gezmekten fazlasıyla zevk almışımdır. Onlarla yeni yerler görmek ve yeni aktiviteler yapmak, beraber yemek yiyip bir şeyler içmek hep hoşuma gitmiştir. Burada özellikle de yurt dışı gezilerinden bahsediyorum. Farklı ülkelerin sokaklarında gezmek, farklı dilleri konuşan insanlarla aynı havayı solumak, farklı kültürleri tanıyıp farklı lezzetler tatmak... Benim için, gezdiğim yerlerin her birinin ayrı bir önemi vardır ama elbette bazıları daha büyük yer tutar zihnimde. Bu gezilerden biri de Lapland, Finlandiya. Bu geziyi bir tur şirketiyle beraber yaptık. Bu tur şirketinin en önemli özelliklerinden biri de seçtikleri ulaşım araçlarıydı. Helsinki'ye uçuşumuzun ardından şehir turuna başladık. Tarihi mimari Avrupa'da gezdiğim birçok şehirde olduğu gibi beni büyüledi. Dar sokaklardan geçerken kendimi geçmişteymişim gibi hissettim. Sanki ilerideki sokaktan atlı bir araba belki de bir şövalye çıkacakmış gibi geldi. Hava karardıkça sokaklardaki ışıklarla loş bir ortam oluşması, dışarıdaki soğuk havaya rağmen içimi ısıtmıştı. Bizim gittiğimiz zaman tam yılbaşı dönemi olduğu için çoğu yerde süsler ve ışıklar vardı. Deniz kenarındaki Esplanadi Park'ta da birkaç tane ağaç ve geyik heykelleri de ışıklandırılmıştı. Onları filmlerde kutsal bir varlığın parlama efektine benzettim. Ardından bu turu seçmemizin sebeplerinden birine doğru yola çıktık, Helsinki Tren Garı'na. Daha önce uzun bir yolculuk için hiç trene binmemiştim. Treni beklerken bir kompartımanda uyumanın ne kadar ilginç olabileceğini düşündüm ve heyecanlandım. Tren geldiğinde bavulumu kalacağım yere taşırken heyecanım iyice arttı. Ayrıca ailemle farklı bir kompartımandaydım ve bütün oda bana aitti. En başta alt yatakta mı yatsam üst yatakta mı diye düşünürken aklıma bir şey takıldı. Odada bir tane el lavabosu vardı ama tuvalet yoktu. Ben bunu o ana kadar hiç düşünmemiştim ama üstünden gelinemeyecek bir problem olmadığını biliyordum. Sabah uyandığımızda Finlandiya'nın kuzeyinde olan Levi Kasabası'na gelmiştik. Bu küçük kasaba bir kayak kasabasıydı ve büyükçe bir pisti vardı. Biz orada kayak yapabileceğimiz zamanımız olmayacağını düşünüp kayak pantolonu getirmemiştik ve buna pişman olduk. Kayak montumuz vardı, kayak ekipmanlarımızı da oradan kiraladık fakat normal pantolonla kaymak zorunda kaldık. Pistteki insanlar bize bakmasa bile az da olsa utanmıştım çünkü herkes güzel güzel kayak kıyafetlerini giymişlerdi. Kafalarından da çok üşüyeceğimiz fikrini geçirdiklerine eminim. Fakat ilk birkaç saat boyunca hiç üşümedik ve bunun için şanslı olduğumuzu düşündüm. Elbette böyle düşünmeye başladıktan hemen sonra hava kararmaya başladı. Saatin üç olduğunu görünce şaşırdım. Bu şekilde olacağını gitmeden önceleri biliyordum ama bu kadarını tahmin etmemiştim. Orada yaşayan insanların buna nasıl dayandıklarını merak ettim. Ben de bir sene boyunca Kanada'da yaşamıştım. Orada da güneş beş olmadan batıyordu ve sürekli kapalı bir hava olması boğuyordu beni. Sonra da oradaki insanların ne kadar mutlu göründüklerine bakarak onları takdir ettim. Tabii rol yapıyorlarsa bilemiyorum. Ertesi gün çok eğlenceli bir etkinliğimiz vardı, Husky kızak turu. Daha önceden yaptığım için ne kadar zevkli olacağını biliyordum. O anılarım kızağa ilk bindiğimde kafamda canlandı. Fakat eskiden bindiğim kızak bu kadar hızlı hareket etmiyordu. Hızlı gitmemiz dolayısıyla da kızak sürekli zıplayıp duruyordu ve biz de onunla birlikte hopluyorduk. Sert zemine çarpmaktan canım iyice acımaya başladı ve keşke daha yumuşak bir şeye oturuyor olsaydım deyip durdum. Buna rağmen o hayvanların heyecanını kendi içimde hissediyordum, soğuk havanın yüzüme vurması da üstümdeki battaniyeye daha çok sarılmam gerektiğini söylüyordu. Başka bir gün bir rüzgar daha bana battaniyeme sarılmamı söyledi. Bu sefer de ren geyiklerinin çektiği bir kızaktaydık. Bu kızak daha yavaş gittiği için kendimi daha rahat hissediyordum. Etrafımdaki manzarayı zıplamadan izleyip rahat rahat zevkini çıkarabiliyordum. Bu sırada da kendimi küçükken izlediğim bir filmdeki adamlar gibi hissettim. Filmde bir grup arkadaş karlar altındaki bir ormanda kayboluyorlardı. Sadece kızağın ve birkaç tane ağaç hışırtısı dışındaki sessizlik bana bunu düşündürmüştü. Tam da yolun ortasında ensemde bir nefes hissettim. O sırada aklımdan onlarca şey geçti. Meğerse sadece arka arabayı çeken geyiklerden biriymiş. O anı da hemen fotoğrafladım. Benim için gezideki en güzel anlardan birisi de yılbaşı gecesiydi. Restoranda yemeğe başladığımızda ilk olarak küçük bir top tavuk geldi. En başta porsiyonları küçük diye düşündüm. Tam bu sırada çorbayı getirip üstüne döktüler. Ne kadar ilginç bir servis şekli diye düşmeden duramadım. Buradaki yemeğin ardından yeni yıla girmek için kayak pistine gittik. Zamanı geldiğinde her yerde havai fişekler patlamaya başladı ve o kadar küçük bir kasabada bile bu kutlama beni çok şaşırttı. Belki bu yüzden orada yaşayan insanlar mutluydu, kutlamaları muazzamdı. Elbette havai fişeklerden sonra yaptığımız hakkında aynı şeyi söyleyemeyeceğim. Karların üstüne oturup buz gibi şarap içmek pek mantıklı bir aktivite değildi. Soğukluğu önce dişlerimde sonra da bütün vücudumda hissettim. Tatil boyunca üşümediğim kadar orada üşüdüm sanırım. Keşke elimde o kadeh yerine bir kupa içinde sıcak çikolata olsaydı diye geçirdim. En sona geldiğimizde ise her gezide olduğu gibi bu gezide de güzel ve hayatımı geri kalanı boyunca hatırlamak istediğim anılar kazandım. Dönüş için ikinci kez trene bindik. Tabii ilk seferki ki kadar ne heyecanım vardı ne de enerjim. Raylardan çıkan ses ninni gibi geliyordu kulağıma. O akşam yatmadan önce düşündüğüm tek bir şey vardı: Keşke bu gezi hiç bitmese... Alkım Önen