Anlam Yüklediğimiz Anlamsız Şeyler

Dünyayı algılamaya başladığım ilk günden beri, ben de her insan gibi sevgi kavramıyla iç içeydim. Önce aileme karşı hissettiğim saf ve güçlü sevgiden sonra, arkadaşlığı ve arkadaş sevgisini keşfettim. Heyecanlı sevgi maratonumun son durağı ise sevginin aşk boyutuydu benim için. Farklı farklı insanları aynı sıfatın altında bağımsız şekillerde sevdim. Kendi adıma konuşmak gerekirse hissettiğim bu farklı duygular içinde en çok değer verdiğim, en üstün gördüğüm duygunun aşk olduğunu söyleyebilirim. İnsanın nefesini kesen, insanı olgunlaştıran ve birçok şey öğreten bu duyguya olan saygım çok büyük olduğundan, aşk kelimesinin gereksiz kullanımından bile rahatsız oluyorum desem yanlış olmaz. Herkes için bu duygu bu kadar uç olmayabilir ya da aşkı yetersiz bulabilir insanlar. Bence bunun başlıca iki sebebi vardır ve biri; herkesin aşk kavramına hak ettiği saygıyı göstermemesi, bu kelimenin samimiyetsizce ya da hissedilmeden iki dudağın arasından çıkmasıdır. İşte tam da bu yüzden insanlar, birbirlerinin sözlerini yeterli görmeyip daha fazlasına ihtiyaç duyarlar; evlilik gibi. Aşkla ilgili klişe sözlerin başında gelen "Aşk karın doyurmuyor" lafına kesinlikle katılmıyorum. Aşk kelimenin tam anlamıyla düşündüğümüzde karın doyurmuyor olabilir ve gerçekten de aşk her şeyin çözümü değildir. Fakat karın doyurmasa da; aşk öyle bir şeydir, bizi karşımızdaki insana öyle bir bağlar ki karnımız doymasa da açlığa katlanmamızı sağlayabilir. Bizi aşktan fazlasına, daha somut bir şeye mecbur burakan bir diğer şeyse, toplumumuzun yapısı, inanışları ve geçmişten gelen öğretileridir. Örneğin; müslüman bir ailede doğup büyümüş bir kadının, ortada meşru bir evlilik olmadan olmuş çocuğunu, ailesinin kabul etmesi pek de mümkün değildir bence. Evlilik öncesi birlikteliğin yanlış görülmesindense bahsetmek bile istemiyorum. En basit ve günlük hayatımda bile sürekli karşılaştığım bu örneklere baktığımda, çocuk sahibi olmak isteyen bir çift için gerçekten de evliliğin en kolay çıkış yolu olduğu bence gayet aşikar. Beni Wilhelm Genazino'yla tanıştıran Mutsuzluk Zamanlarında Mutluluk kitabı elime geçmeden önce de evlilik konusunda, toparlayamadığım düşüncelerimin olduğunu söyleyebilirim. Fakat bu kitabı okuduktan sonra kazandığım bakış açısını ve sağlamlaşan düşüncelerimi de kesinlikle inkar edemem. Kitapta geçen bir cümle gerçekten dikkatimi çekti. "aşk güçsüzlüğün başka bir adı zaten"Bu alıntıya katılıyorum. Aşk o kadar güçlü bir duygudur ki, hisseden kişiyi güçsüz kılar. Çok yoğun, çok yıkıcı ve yorucu olabilir bu duygu. Çok eşsiz olduğundan olsa gerek tabii ki bir gün bitmesi de mümkündür. Bazen bunu sebebi, kalbimizin başkası için atmaya başlaması, bazense aynı kişiye atmamasıdır. Peki sevgi bittiğinde geriye ne kalır? Bence kesinlikle iki insanı birbirine bağlamak için ihtiyacımız olan şey bir kağıt parçası üstüne attığımız imzalar değil de, kalbimizin sesidir. Peki sevginin bittiği bir durumda, formalite icabı sahip olunan evlilik cüzdanları birlikteliği devam ettirmek için yeterli midir? Birbirini seven iki insanın, özellikle de kadın tarafının, aile korkusundan ve ya evlenip boşanmış bir kadın olarak yaşama korkusundan, içinde olmak istemediği bir birlikteliği yürütmesi gerçekten doğru mudur? Bence kesinlikle değildir. Aşk duygusunu bu açılardan ele aldığımda gerçekten evlilik kavramını fazlasıyla gereksiz buluyorum. İki insan eğer birlikte olmak istiyor, bir ilişkiye başlayıp bir çift olmak istiyorsa bence bunu tek sebebi birbirlerine duydukları sevgi ve güven olmalıdır ve birlikteliği sonlandıracak tek şey yine sevginin bitmesi olmalıdır. Aşk bittiğinde geriye kalan hiçbir şey bence yeterince önemli değildir. Bu yüzden bence evlilik adı verilen saçma formalite, bir bağlılık yükümlülük olduğundan gereksizdir.