ALİ YASİN VERGİLİ

Kitaptan ve bende bıraktığı etkiden söz etmeden önce Emrah Serbes'ten bahsetmek gerektiğini düşünüyorum. Onun kitaplarındaki ergenler ve o ergenlerin çevreyle uyumu ve ya uyumsuzluğu, ilişkileri çok gerçekçi bir biçimde ele alınıyor. Bu kitabı okumamda daha doğrusu Emrah Serbes okumamdaki en büyük etken bu 'kendi ergenliğimizi' elimizdeki kitaba serili bir şekilde bulma isteğim. Her türlü duyguyu doruklarda yaşadığımız o günleri anımsattı bana yazar başkahramanı Çağlar İyice ile. Deliduman'a gelecek olursak, eseri yine bir ergen olan Çağlar İyice'den, onun ağzından dinliyoruz. Kardeşi Çiğdem'i ve ona duyduğu aşkı, arkadaşı Mikrop Cengizi, Tc Sinem Uzun'u, güzel sesini hafızasından atamadığı eski sevgilisini, her şeyi ama her şeyi ondan dinliyoruz biz. Çağlar İyice konuşur, biz dinleriz 'reis'. Dikkatimi çeken konulardan biri de, hatta belki de kitabın üzerine kurulmuş olduğu konulardan biri olan Çağlar'ın kız kardeşine duyduğu 'ağbi' aşkıydı. Onun sahip olmadığı özellikleri ona bahşetme durumu. Bu, eşine rastlanmaz, çok büyük bir sevgi. Belki de iki kardeşin babadan uzak yaşamaya zorunda kalmalarına bağlı bir durum. Ve ya Çağlar'ın da dediği gibi 'tamamen freudyen bir yaklaşım'. Her şeyi bilir Çağlar İyice, her şeyi bilir çünkü 17 yaşındadır o. Belediyenin işleri ondan sorulur, siyasetten anlar, Freud bilir, tam bir klasik ergendir o. Burda kitaba getirilen genel bir eleştiriye değinmek istiyorum: "Emrah Serbes aforizma kasmaya çalışmış." Öncelikle şu ayrıma iyi varılmalı, Emrah Serbes mi yoksa Çağlar İyice midir büyük büyük konuşan ve her şeyden emin olan? Tekrar etmek gerekirse romanın başından sonuna konuşan kişi Çağlar İyice'dir ve bu eleştiriyi getiren insanlara önerim kitabı bir daha okusunlar ve bu gözle okusunlar. Böylelikle aforizma kasmaya çalışanın yazar değil, ergenliğini dorukta yaşayan bir çocuk olduğunu görecekler. Babasının evden uzak oluşu Çağlar İyice'ye onun yaşında hiç de gerekmeyen bir rol vermiştir. 'Evin erkeği' olmak. Annesi depresyondadır. Çağlar'ın kardeşi küçük, babası uzakta. Çağlar üstlenmek ister bu sorumluluğu, 'eve reislik etmeyi'. Annesiyle çatışır bol bol çünkü Çiğdem ve hayalleri kendisine emanettir, nitekim bu uğurda her şeyi göze de alır. Hiç sevmediği bir yarışmaya başvurur, kardeşi için hiç sevmediği dayısından ricalarda bulunur, hayal kırıklığının vermiş olduğu öfkeyle kendisinin üç katı adamlara rest çeker, kardeşini sosyal medyada duyurmak için denemediği yol kalmaz, onun için derin bir korkunun, hiç yaşanmamış bir tecrübenin ortasına atlar: Gezi Parkı'na. Son kısımlarda biraz Gezi'ye değinir yazar. Gezi'nin renkliliğine, içinde ve ya dışındaki tartışmalara, çatışmalara değinir. Çağlar İyice kardeşini aramaktadır. Önce babasını bulur hesap sorar sonra kardeşini bulur ve Mikrop'tan hesap sorar. Bir otele sığınırlar ve dışarıda kıyamet kopmaktadır Mikrop ve Cengiz iki romantik ergen dayanamazlar ve atarlar kendilerini sokağın ortasına, atmalıdırlar da. Bir yandan "iktidarla" çatışırlar bir yandan da birbirleriyle Çiğdem'e olan sevgilerini yarıştırırlar. Gururludur ikisi de "Tek başıma da kalsam, dünyanın bütün hükümetleri ve onlara oy verenler bana karşı da olsa, dünyanın bütün hükümetlerine karşı ayaklananlar ve onlara destek verenler bana karşı da olsa; bütün dünya, yedi milyar küsur insan tek tek bana karşı da olsa..." diyeceklerdir. Derler de hatta kalabalık bir polis ordusundan dayak yerken tekrar ederler bu sözcükleri, bu sözcükler onların iç monologlarıdır artık. Gecenin tüm dinginliğini acı çığlıklarıyla her gece 4'te bozan martılara ve Çağlar İyice'ye selam olsun.