YENİ YERLER KEŞFETME TUTKUSU

Seyahat etmenin nasıl bir tutku olduğunu ancak benim gibi yolculuk yapmayı sevenler anlayabilir. İnsana, bir başlayınca hiç sonunun gelmesini istemeyeceği bir hissiyat verir. Yollarda zaman geçirmek bazılarına yorucu bir uğraş ya da zaman kaybı gibi gelse de benim için tam aksine yeni yerler keşfetmek için yola çıkmadığımız her gün boşa harcanmış bir günden farksız. Bu yüzden Antonio Tabucchi fazlasıyla kıskandığım bir insan oldu kitabını okuduğumda. Yolculuklar ve Öteki Yolculuklar kitabının başında "Çok yer gezdim ve çok yerde bulundum" (Tabucchi, 15) diyor. Bu yüzden gerçekten yerinde olmayı isteyebileceğim bir insan. Çünkü hayallerimi süsleyen bir hayata sahip kendisi. Şu an öğrenci olduğum için ne yazık ki gezmeye pek vaktim olmamasına ve şimdilik hayallerle sınırlı kalmalarına rağmen yolculuklara bu kadar hevesli olduğuma göre ileride seyahat etmeye zaman bulamayacağım yoğunlukta bir mesleğim olmasını asla istemem. Ya da çok yoğun olacaksam bile sürekli başka şehirlere seyahat ederek çalışabileceğim bir iş isterim. Çünkü, her ne kadar bu isteğim kişisel bir zevkten kaynaklanıyor olsa da, hep aynı yere bağlı kalanların yani kendilerini rahat hissettikleri bölgeden çıkmayan insanların, çıkanlara göre hayatta daha az şey başarabileceğini düşünüyorum. Bu hem iş hayatı hem de sosyal hayat için geçerli. Çünkü hep aynı yerde kalıp kendilerini sınırlandırmış oluyorlar. Aynı döngü içinde monoton bir şekilde yaşayıp kendilerine yeni hiçbir şey katmadan ölüyorlar. Bunu gerçekten yapmak isteyip de maddi gücü ya da zamanı olmayanlara diyebilecek pek bir şeyimiz yok maalesef ama karşılama gücü olup aynı zamanda bir de boş zamanı olanlar ellerindeki fırsatı kaçırmamalılar. İlk fırsatta valizlerini hazırlayıp yeni keşiflere çıkmak üzere bir otogara, havaalanına ya da limana doğru yola koyulmalılar. Her ne kadar yeni yerler görmek benim için bir tutku olsa da bir yerde asla oraya alışacak kadar uzun süre kalmamak gerektiğini düşünüyorum. Çünkü bu bizimle o yer arasında bir bağ kurabilir ve tam kendimizde bir cesaret bulup evden uzaklaşmışken bu sefer bu yeni yerden ayrılırken üzüntü duyup rahatsız olabiliriz. En güzeli yeni bir yere gittiğinizde, eğer yerleşme planınız yoksa, o yerin en ünlü yerlerini görüp en güzel yemeklerini yiyip geri dönmek. Kısacası tadımlık bir gezi yapmak. Çünkü bir kere herhangi bir yerde düzen kurdunuz mu onu bozup eve dönmek size çok zor gelebilir ve sizi mutsuz edebilir. Örneğin ben; İstanbul'a yaptığım her seyahatte, orada geçireceğim süreyi kısa tutup sadece görmeyi hedeflediğim belirli yerlerini keşfedip geri kalanını başka bir seyahatime saklamayı kendime ilke edindim. Bu sayede ne İstanbul'un büyüsüne kapılıp oradan ayrılırken üzülüyorum ne de bir sonraki gezim için olan hevesim azalıyor. Ve en önemlisi her gidişimde farklı yerlerini keşfedip hep aynı heyecanla dönebiliyorum yaşadığım şehre. Tüm bunlara ithafen yazarın, kitabın arka kapağında da yer alan, dikkatimi çeken şöyle bir söylemi var: "Bütün bir yaşam boyu ayaklarını aynı yere basmak tehlikeli bir yanlış anlamaya yol açabilir; sanki orası bizimmiş, dünyada her şey gibi ödünç olarak verilmiş değil de bize aitmiş sanırız". Bu görüş benimkilerle çok benzer. Örneğin, kendimizden yola çıkarsak çoğumuz Türkiye'de doğduk; Türk milletinin bir parçasıyız. Ama bu bizim sadece Türkiye'de yaşamamız gerektiğini göstermez. Aksine fırsat buldukça ayaklarımızı başka ülkelerin topraklarına basmalıyız. Gücümüz yettikçe diğer ülkelerde nefes almak için uğraşmalıyız. Çünkü eninde sonunda döneceğimiz yer zaten evimiz olan ülkemiz. Demek istediğim gördüğünüz yerler doğdunuz ülkeyle sınırlı kalmasın. Gücünüz yettikçe gezin, yeni deneyimler edinin. Gittiğiniz her yeni şehirde farklı dillere, farklı mutfaklara kısacası farklı kültürlere şahit olacaksınız. Bunları internetten araştırıp ya da kitaplardan okuyup kısmen öğrenebilirsiniz ama kendiniz tanık olduğunuzdaki hisleriniz paha biçilemez olacaktır. Ben de bu hislere sahip olmak için elime geçecek ilk fırsatta yollara koyulmak istiyorum. Merak ettiğim tüm şehirleri görmeden, dünyadaki tüm kültürlerden kendime bir şeyler katmadan ölmek benim en büyük pişmanlığım olur. İşte bu pişmanlığı yaşamamak için seyahat tutkuma asla dur demeyerek, hayatımın geri kalanında gözlerimi her zaman farklı ülkelerde açmak için çabalamak en büyük amacım olacak.