FARKLILIKLARA KUCAK AÇMAK

Hayatım her zaman akıp giden bir nehir gibiydi. Benim durdurabileceğim bir şey olmadı lakin yönlendirebileceğim bir şeydi. Verdiğim kararlarla, okuduğum kitaplarla, aklıma giren düşüncelerle ve izlediğim filmlerle yön verebildim hayatıma. Tabii ki yeri geldi seçici oldum çünkü her duyduğumuza veya her gördüğümüze inanamayız. Bu yüzden her zaman bir fikri kafama sokmadan önce astronotların uzay mekiğine girerkenki aşamaları gibi benim de aşamalarım oldu. Bir fikir uzayın soğuk boşluğundan gelen bir astronot gibiydi benim için, ben de astronotun içine girmeye çalıştığı bir uzay mekiği gibiydim. Eğer astronota ilk önce bütün kapılarımı açsaydım bütün düşüncelerim uzay mekiğinin içindeki hava gibi uzayın o soğuk boşluğuna kaçabilirdi. Bu yüzden ilk olarak astronotu her zaman hava bölmesine alırım ve orada ona uzay mekiğimdeki havadan verip uygun hava basıncı sağlarım, yani ilk olarak düşüncelerimle uyuşup uyuşmadığını kontrol ederim. Kahvaltı Kulübü [1] filmini izlerken de mekiğime gelmeye çalışan birçok astronotla karşılaştım. Astronotlardan biri kendim olup olmadığım fikriydi. İnsanlar olarak birbirimizden farklıyız. Düşüncelerimiz, zevk aldığımız şeyler ve hayallerimiz hepsi birbirinden farklı. Fakat hepimizin ortak bir paydası var, kendi hayallerimizi mi kovalıyoruz yoksa başkalarının hayallerini mi yaşamaya çalışıyoruz sorusu. Benim için hep zorlu bir süreç olmuştur kendimi sorgulamam. Yaptıklarımı ben ne uğruna yapıyordum, kurduğum hayaller benim hayallerim miydi veya ben kendim olabiliyor muydum? Kafamda bunlar gibi nice düşünceler dönmüştü. Belki de bunun sebebi ailelerimizin bizi kötücül olmayan amaçlarla aşıladıkları başarılı insan tanımlarıydı. Başarılı bir insan deyince toplumumuzdaki çoğu kişinin aklına ilk olarak doktorlar gibi meslek sahibi insanlar gelir. Her aile çocuklarına çok belli etmese de hepimiz hissetmişizdir ''ailede bir doktor var artık'' diyebilmenin ailelerimizin hoşuna gidebileceğini. Ben hiçbir zaman doktor olmak istemedim ve zaten sevmeden yapacağım bir işi iyi de yapamazdım. Her zaman bir bilim adamı olmak istemiştim. Astrofizikçi olmak gibi bir hayalim vardı çünkü yıldızlara ve gökyüzüne çok ilgiliydim. Benim kaderim belliydi ne bir doktor olabilirdim ne de başka bir meslek yapabilirdim, benim kaderimde bilim insanı olmak vardı. Çizgimi korumalıydım ve ailem de bana destek oluyordu çünkü biliyorlardı bilime ve uzaya olan ilgimi. Onlara kendimi olduğum gibi kabul ettirmiştim. Hayallerimi kovalamama yardım etmelerinin yanı sıra realist seçimler yapmamda da bana çok yardımcı oldular. Astrofizikçi olmak istesem de matematik anlamında çok yetenekli olmadığımı fark ettim ve benim için en uygun, yapabileceğim ve yaparken seveceğim bir bilim dalını seçtim; genetik mühendisliği. (Resim 1) Uzayın soğuğundan mekiğime sığınmaya gelen bir diğer astronot da kalıcı işler başarabilme isteğimdi. Kahvaltı Kulübü'ndeki Bender karakterinin basketbol sahasında yakalandıktan sonra ayakkabısını bir anda anlamsızca çıkartmasına ilk izleyişlerimde anlam verememiştim, sonra kendimden bir parça bulmuştum. Ayakkabısını oraya bırakması benim dünyaya kalıcı bir şeyler bırakma isteğim gibiydi. Kendi dallarında başarılı insanlara baktığımda hepsi öldükten sonra unutulmayacak işler bırakabilmişlerdi. Bedenleri zamana karşı dayanamasa da düşünceleri ve dünyaya olan katkıları zamana karşı dimdik duruyordu. Evime giden yol bir mezarlığın yanından geçerdi. Oradan geçerken düşünürdüm kendi kendime ben öldükten sonra ne olacak diye. Acaba ben de birinin sadece yanından geçtiği bir mezar taşı mı olacaktım. Bedenim çürüyüp yok olsa da bu dünyaya kalıcı olarak bırakabileceğim bir şey bırakmalıydım. Filmin ana müziği Simple Minds grubunun ''Beni Unutma'' [2] şarkısında da dediği gibi ben de dünyanın beni unutmasını istemiyorum. Bir defa yaşıyoruz hepimiz ve ben bunu iyi değerlendirmek istiyorum. (Resim 2) Farklı insanlara ve farklı düşüncelere çok ihtiyacımız var aslında. Ben hiçbir zaman arkadaş olarak kendim gibi birini aramadım. Farklı insanlarla arkadaş olmaya çalıştım çünkü çeşitli düşünceler bizim dünyamızı renklendirir ve olaylara farklı bakış açıları sunar. Ben her zaman farklı kişilerle arkadaş olmayı yıldızların uzaklıklarını hesaplama yöntemine benzetmişimdir. Yıldızların uzaklığını bulmak için bilim insanları Dünya'nın altı ay arayla iki farklı konumuna yani Güneş'in yörüngesinde karşı karşıya olan iki noktadan yıldızın çok az bir miktar kaymasına bakarak bir hesaplama yaparlar. Karşı karşıya olan iki nokta bizim arkadaşımızla olan farklılığımıza ve yıldıza olan uzaklığını bulmayı da birbirimizin görüşlerini kullanaraktan olayları daha doğru yorumlayabilmemize benzetiyorum. Bu yüzden birbirimize benzememeliyiz ve farklılıklarımızı korumalıyız. Kendimizi topluma ve ailelerimize olduğumuz gibi kabul ettirmeliyiz ve kendi hayallerimizin peşinden koşmalıyız. Belki böylelikle dünyaya kalıcı bir şeyler bırakabiliriz.