Magmanın Yalnızsal Çekimindeki "Öz"gürlük

Yılgın bir kent çiziyorum içime, enkaz yığınlarının üzerine tüneyip de içiyorum çayımı. Elimle gri cilalar yapıyorum ruhuma, iğne ucu kadar da olsa beyaz bir nokta bırakmıyorum içimde. Kalabalıklaşan yanlarımı buduyorum, vazoya tekil çiçekler ıslıyorum. Gündüz ışıklarına çekip perdemi, esmer bir geceye yürüyorum. Dipte ve kuytuda büyütüyorum kendimi. O sonda, o bilinmezlikte ne buluyorsam... Neden bu kadar karanlık olmak istediğimi, tekilleşmeyi neden bu kadar arzuladığımı, bahardan ziyade kışı, sıcaktan ziyade soğuğu neden bu kadar aradığımı sorguluyorum. Cevaplar buluyorum, kaybediyorum; cevaplar kaybediyorum, buluyorum. Önce ben yittim, sonra kendimi aramaya çıktım; sonra buldum kendimi ve kendimi bir daha yitirmeden bulup da kaybettiğim, kaybedip de bulduğum o cevabı anımsadım. Yine bir ihtilal coşkusunun el değmemesi istenen özgürlük havasını soluyup yalnızlık düşleri kurarken hatrıma geldi o cevap: "O umut... kendimizi dış şeylerden, hatta kendimizden, gittikçe bağımsız kılma umudundan, vazgeçemiyorduk. Özgürlük sözcüğü kulağa öylesine güzel geliyordu ki, gözden çıkarılamazdı, tam da bir yanılgıyı niteliyor olsaydı bile." (Aruoba, s. 67) İçimizde bir köşe, bir kıyı, bir yer vardı. O yer magma gibi bir şeydi ve bizi yani kendimizi sürekli o noktaya, kendine çekiyordu. Kontenjanı sadece bir kişilikti. Yani kendimizden başka birisinin oraya girebilmesi mümkün değildi ki bu da özgürlüğümüzü, en tekil özgürlüğümüzü sağlayan şeydi zaten. Ben bunun farkındayım, buna alışmışım ve bununla büyümüşüm. Benimle birlikte o delik de büyümüş, içimde ve fikrimde çok yer kaplamış, alışmış bana ve kabul ettirmiş kendini. Yaşadığım sürece o da yaşayacak benimle ve ben daha da büyüdükçe o da büyüyecek daha da. Tenimle yaşlanan, zamanla büyüyen ve terk etmeyi hiç bilmeyen o boşluk burada, içimde, benimle. Soru işaretlerinin olduğu cümlelerin alt satırına iki noktalarla geçmek insanı rahatlatan, insanın kafasını dinlendiren bir şeydi. Hastalıklı olduğunu düşündüğüm hallerimi nihayete erdirip kafamda dolaşan tilkileri öldüren bir cevap vardı elimde artık. Peki insan bu cevapla ne yapardı, nerelere giderdi, bir cevabın önemi neden bu kadar büyürdü gözünde insanın? Yani soru/n/larımız vardı, bunu görüyorduk ve buna cevaplar da bulmuştuk. Yalnızlaşma, yalnız kalma, içimizin magmasına sadece kendimizin çekilmesi isteğinin temelinde sözüyle ve ruhuyla o özgürlük sözcüğünden asla vazgeçemememiz yatıyordu. Peki bu, Aruoba'nın da deyimiyle "kişinin yaşamının anlamı"nı bulmasını mı sağlayacaktı? Yani bu kadar yalnızlığın bir sebebi olmalıydı, bir amaç için yerleştirilmiş olmalıydı içimize bu kadar yalnızlık. Sanıyorum ki böylesi bir tekil kalma çabasının temelinde kişinin yaşamının anlamını bulması vardı. Kargaşa, karmaşa ve kalabalık kamburu olan durumlardı. Böyle durumlarda salt bir arayış içinde olamazdı insan. İnsanın yaşamının anlamını arayabilmesi için uygun şartların olması gerekiyordu. Bu şart da sakinliğe ve kuytuluğa niyet edilmiş bir mekan bulmaktı en önce. Ardından içimizdeki yalnızlığa, içimizdeki magmaya ve en nihayetinde içimizdeki bize ulaşıp dışarıyla içerinin sorgulamasını yapmaktı. Çivinin çiviyi söktüğü gibi yalnızlık da yalnızlığı söküyordu ve neticede bir anlam ekleyebiliyorduk yaşamımıza. O zaman zamanda, mekanda ve içimizdeki yalnızlık isteği dokunulmasına asla müsaade etmediğimiz özgür olma arzumuzdan geliyordu ve yalnızlıkla kurduğumuz bağın sebebi olan özgürlük de yaşamımızın anlamını bulma çabamızda temel bir araçtı. Ondan vazgeçemememizin nedeni de burada yatıyordu aslında; kişinin yaşamının anlamını bulma çabası! Herkes mutlaka değil ama bazıları mutlaka bu arayıştan asla vazgeçmiyordu, vazgeçmeyecekti. Zira yaşam bir kargaşa, karmaşa ve kalabalıktı; hep de böyle olacaktı. Onun pürüzlerinin altına erişip kişinin kendi yaşamına bir anlam ekleyebilmesi de süreki olarak zamansal ve mekansal yalnızlığını koruması gerekiyordu. O zaman yalnızlık kendini sürekli tekrar eden bir şeydi ve o zaman özgürlük de hep türeyecekti. Yani her insan değil ama bazısı mutlaka hep bir arayış içinde olacaktı anlamından yana yaşamının.