Pencere Kenarındaki Saksı

İçimde beni sanki sarmış bırakmayacak bir burukluk, her anımda yeri kalbimle dudaklarım arasında bir yerlerde düğümlenmiş cümleler, susmalar. Bir kaçışın peşindeyim. Arayış belki de bu bilemiyorum. Neyden kaçtığımı da, neyi aradığımı da bilmek istemiyorum aslında. Dalıp gideceğim bir yerler arıyorum belki. Uyandığımda unutulan bir rüya olsun zihnimde, kalbimdeyse o dalıştaki bütün duygularım, daha yeni yaşanmışlığın verdiği heyecanla dursunlar. Aşırılardan kaçtığımı kabulleniyorum. Fazla kucaklamalarla sevmek, fazla bağırmalarla isyan etmek, nefreti parçalayarak yaşamak, hırstan delicesine koşuşturmak. Hiçbiri karşılarındaki donukluğumu almasın benden o an. Gülmeyeyim, ağlamayayım. Kimse de anlamasın üzüntümü sadece akan göz yaşlarımdan. O küçücük damlayı beklemesinler kucaklayan bakışlarının beni sarması için. Sevgimi dillerde dudaklarda yaşamayayım da kendi hayatımda paylaştığım zamanlarda gizlenmiş ufacık anlarda bulsunlar gerçek sevgiyse aradıkları. Nefret parçalamak değil benim hayatımda, nefret bembeyaz bir boşlukta saç tellerimin bile esen rüzgarlara rağmen hareketsizce, sadece durmaları. Farkına varmadım; dalmışım bir hikayeye. Sessizce şahitlik etmemi istiyor benden sadece. Bir beklentisi olmaksızın anlatıyor bana, bir beklentim olmadan sadece izliyorum ben de. Bir aile, kimseler izlemezken bir aile nasılsa öyle. Belki biraz eksik biraz fazla. Sadece biraz. Derken ölüm çıkıyor merdivenlerden, yaklaşıyor patavatsızca. Biraz fazla yakıp yıkıyor her şeyi etrafında. Biraz eksik ayrılıyor. Tesadüf, kader ne derseniz deyin bulamıyor ölüm, aileden geriye kalan tek küçük kızı. Haykırışlardansa, sadece biraz önce pes ederek yaşanılan ne varsa hepsinin yükünü de alarak yanaklardan aşağıya akan bir damla daha çok anlatır bana hüznü. Yaşanılanlar ne kadar gerçekse, akıl aslıda o kadar çabuk harekete geçer, bırakmaz kendini, yerden yere atmaz bütün diğer hikayelerdeki gibi. İşte o zaman gerçek hikayeler de olgunlaşmaya başlar, istemsizce. Çalan bir kapı zili her zamankinden biraz daha fazla. Ardında bekleyen bir hayat var artık çünkü. Çalan bir kapıyı açıp açmamak olsa bile, bir tereddütten ibaret aslında var olmak ya da olmamak. Bir çift gözün anlattıklarını bazen hayal bile edemeyiz. Karşılıklı iki çift gözünse tam o buluşma anında neleri var edebileceğini. İntikam sadece karanlıkta, ıssızlıkta yalnızlıklayken ortaya çıkmaz. Aydınlık bir günde, bir pencereden bakarken yanında saksıda ne biraz eksik ne biraz fazla bir çiçek varken de çıkar. Asla yapacağımızı hayal edemediğimiz şeyler tek bir anda belki de yapabileceğimizi hissettiğimiz tek şey olur. Aşk ne bir bedene, ne statüye ne de bedenlerin sarıp sarmalanmasına hissedilir. Aşk kollarınızı boylu boyunca açıp midenizde uçuşan kelebeklere hissedilir. Aşk, hiç durmadan uçuşan o kelebekleri o aşkın sahibine anlatmaya çalışmaktır. Belki sadece bir kerecik sarılmasıdır o kelebeklerin aşkın sahibine. Bedeninin en içlerinde bir yerlerde aynı kelebeklerle birlikte uçuşmak istemeleridir. Dudaklardan dökülen hiçbir söz, fedakarlık kadar hissettiremez bana aşkı. Çünkü hem bir vazgeçiş aynı zamanda da bir bulmaktır. Bir saksı gerçekten ne kadar fazla anlam kazanabilir, ne kadar kocaman bir duyguyu var edebilir? Ben ne zaman ağlamaya başladım? Farkına varmadan ıslanan yanaklarım değil miydi kaçtığım. Şüphesiz ki hayır olmalıymış cevabı. Aslında en başından beri o gözyaşını aramışım ben. Onun taşıdığı masumiyeti, gerçekliği. Ölüm, intikam, bir keskin nişancıya duyulan aşk, fedakarlık her biri en öte uçları temsil ederken, nereden, nasıl bir masumiyetin içinde sanki tam da olmaları gereken yerdelermiş gibi durabilmişler? Leon, hayatın içinde yitirdiğimiz her şey. Biraz eksik ve biraz fazla. Hande KOÇER