İNSAN DEDİĞİN...

Bugün sizinle çok basit bir kelime oyunu oynayacağım sevgili okur. Ben size kelimeyi tanımlayacağım, siz de kelimenin ne olduğunu tahmin edeceksiniz. Korkmayın, bilmeniz gereken kelime hepimizin ağzına sakız gibi yapışmış fakat hiçbirimizin gerçek anlamını bilmediği veya bilmek istemediği bir kavram. Başlıyorum o zaman... Bir canlıyı anlatıyorum size. Konuşabilen, duyguları olan, düşünebilen ve hatırlayabilen bir canlı. Netleşmedi mi kafanızda. Biraz daha anlatayım o zaman. Sevinmek, üzülmek, acımak, merhamet göstermek gibi özellikleri kendinde barındıran bir canlı. Herhalde anladınız kelimenin ne olduğunu. Aradığımız kelime insan... Bakın ne kadar kolay bulduk bu kelimeyi. İş bulmacalara, kelime oyunlarına gelince bizden iyisi yok, alt tarafı insan kelimesi, bunu mu bulamayacağız diyenler vardır aranızda. Doğrudur, tanımlaması çok kolay, anladım! Fakat aklıma tek bir soru geliyor. Madem bu insan kelimesini tanımlamak bu kadar kolay, neden biz insanlar bu tanımı kendi hayatımıza entegre etmekte bu kadar zorlanıyoruz? Doğuştan kazandığımız yetilerimizi kaybediyoruz yavaş yavaş. Kaçımız bu sabah yolda gördüğü insanlara "Günaydın" kelimesini söyledi. Ben cevaplayayım: Yarımızdan bir kişi bile fazla değildir! Hayvanlar konuşamasalar bile kendi dillerinde tanımadığı bir canlıyla iletişim kurmaya çalışıyor. Peki biz ne yapıyoruz? Bizi biz yapan değerlerimizi elimizin tersiyle itiyoruz. Kaybetmeye başladığımız değer sadece konuşma yetimiz değil, çevremizde olup bitenlerin farkında değiliz, dünyanın her yerinde insanlar hastalıktan, açlıktan ve yoksulluktan hayatlarını kaybederken; ben dahil hepimiz sıcacık evimizde oturup pembe dizilerimizi izlemeye devam ediyoruz. Bitti mi sevgili okur? Kesinlikle hayır! Mazimizi de unuttuk, sahip çıkmıyoruz kendi geçmişimize. Nasıl mı unuttuk? Koskoca bir yılda sadece bir dakika saygı duruşunda bulunmakla yükümlüyüz hayatımızı borçlu olduğumuz insanlara. Artık bu bir dakika bile bazılarımıza zor geliyor. Hiçbir şey olmamış gibi yoluna devam ediyor, insanlıktan çıkmak için çıkması gereken merdivenlerin son basamaklarına ulaşıyor böyle insanlar. Yıllar geçse de üstünden insanı insan yapan tek bir özelliğinin kaldığını düşünürdüm. O da birazdan göstereceğim fotoğrafla benim için tarihe karıştı sevgili okur. Yazımın başında da değindiğim gibi kaybettiğimiz son kale duygularımız... Çocukken babam bana oyuncak aldığında dünyalar benim olurdu. Alınan her hediye bir öncekinden daha değerli ve daha mutluluk verici olurdu benim için. Şimdi nasıl peki ? Sadece mutluluk değil kaybettiğimiz duygu, daha fazlası da var bunun. Daha fazlası olduğunun kanıtı da altta görebileceğiniz fotoğraf sevgili arkadaşlar... (Juan Medina/5 Mayıs 2006/İspanya) Son on seneye damgasını vurmuş, insanlık ayıbı, ayıbımız diye nitelendirdiğim bir fotoğraf var karşımda! Göz bebeklerimi oynatamıyorum, sadece bakıyorum ve içimde çığlık atan, zincirlerinden kurtulup özgürlüğüne kavuşmak için kendini parçalayan sözcüklerin dilime vurmaması için zor tutuyorum kendimi... Bundan on sene önce farklı bir kıtadan kaçıp, daha güvenli bir kıtaya göç etmeye çalışan bir insan görüyorum bu fotoğrafta. İnsan olarak nitelendireceğim başka hiç ama hiçbir şey yok... Başka bir insan olsaydı bu fotoğrafta, çevremdeki muhtaç insan ve hayvanlara yardım eli uzatan Ali Abim, Ayşe Teyzem, Nuri Eniştem gibi yardım ederdi bu muhtaç insana. Artık fark ettim ki merhamet gibi, acımak gibi duygularımız da tarihin tozlu raflarında kendine bir yer edinmiş... Şimdi yazının başında oynadığımız kelime oyununa bir daha göz atalım sevgili okur. İnsan konuşabilen, duyguları olan, düşünebilen ve hatırlayabilen bir canlıdır. Bu özelliklerimizin hepsini kaybettiğimize göre aklıma tek bir soru geliyor. İnsan diye nitelendirdiğim canlının nesli tükenmekte midir? Benim cevabım kesinlikle evet... Ege Kaan CAN