Tüyler Ürpertici Siz

Farkında mısınız? Neler döndüğüne dair etrafınızda. Herkes bir şeylerin peşinde ama neyin izini sürdüklerinden haberleri yok gibi geliyor bana. Anlamsız ve manasız. Yakın çevreme bakıyorum, kendimi görüyorum, pek bir şey paylaşmadığım çevreme bakıyorum, kendimi görüyorum, okuduğum okul ile Koç Üniversitesi'ne bakıyorum, bir fark göremiyorum. Siz hiç böyle düşündünüz mü? Jean Paul Sartre tarafından yazılan Öznellik Nedir? isimli kitabı okumanızı öneririm, eğer hiç böyle düşünmediyseniz sizden derhal yazacaklarımı bırakmanızı tavsiye ederim zira size çok manasız ve boş gelebilir ki bu da benim tüylerimi yeteri kadar ürpertmeye yeter. Öznellik aslında insanlık tarihinin başından beri kişilerin duygu ve düşünceleri arasında olmuştur. Düşünün, düşünün, düşünün... Mantığınız ile hareket edin lütfen. Ama bunu size söylerken bile emin olamıyorum zira mantığım ve iç dünyam tamamen bir çatışma halinde. Biz kimiz? Nereye gidiyoruz? Ne idik ve neyiz? İnsanı tanımlar mısınız bana? Sözlük anlamı ile tanımlayan az sayıda i-n-s-a-n ile karşılaşırım sanırsam. Çoğunun cevabı, düşünen olur. Ama gerçekten insan dediğimiz düşünceden mi ibaret? Korkarım o insanlardan, kendimden korktuğum gibi. Çünkü bilemem ne olduğumu ve ne olacağımı. Beni derin düşüncelere sevk eder bu ikilem: ruhumu kemirir, benliğimi(!) benden alır. Anlam veremem insancıklara. Kendileri değilmiş gibi davranırlar çoğu zaman ki bu benim ödümü koparır. Şu an kopardığı gibi: bir kalıbı takip edip, yazarak benliğimi yitiriyorum. Oysa ben nasıl rahat hissedeceksem öyle yazmalıydım. Öznelliğin sonucu olarak ortaya çıkan bir takım dış etmenler vardır. Örneğin, toplum; insanların bir araya gelip beraber yaşaması ile şekillenmeye başlar. Kişiye birkaç sorumluluk yükler, benliğinden koparıp. Toplum ve onun kurallarının ne kadar zehirleyici ve uyuşturucu olduğunun farkındayım. Koca-efendiler vardır dünyada, bir de uyuyanlar ve bir de yoldaşlar. Uyuyanları uyutanlar efendilerdir, ruhlarının afyonunu verirler onlara; duymak isteyecekleri tarzdan. Bu o insanlar için yeterlidir, fazlasında(!) gözleri yoktur: "Şükür." gibi tümceler süzülür ağızlarından. Kurdukları sistem o kadar düzenli işler ki, istisnalar çıksa bile onları alt edip yok ederler. İnsanın şevki kırılır uykudan uyanmaya, tabii uyanacağı varsa da... Efendi olmak zordur bu düzende, herkesin harcı değildir, yolcular ise işte toplumun adlandırdığı: "istisnalar" olmaktan ileriye gidemezler zira uyuyanların ruhlarına öyle etkili afyonlar enjekte edilmiştir ki, onları kilise çanları(!) bile uyandıramaz ne olup bittiğine: istisnaları fark etmeye dair. İşte beni rahatsız eden bu durumdan haberdar olmamdır. Çözümü nedir, bilmiyorum. Öğrenmeye çalışıyorum ancak beni bitirmesinden başka bir şey yaptığı yok bu uğraşın. Değer mi, kendimi bu afyon bağımlılarına adamak? Hani bireyselciydim? Sanırım tek yapmam gereken köşeme çekilip kendi alemimde yola devam etmem. Aksi takdirde benimde ruhum gereken payını alabilir. Aykırı düşünmemeliyim, topluma karşı. Lanettir ki bu toplum, kendi atalarını, kendi özlerini reddeder. Yargılarlar birbirlerini hayasızca. Oysa geçip giden sadece andır. Felekte kaybolmaz insanın özü, acı olan şudur ki: göz göre göre elden bir şey gelmeyerek sadece izlemek olan biteni. Kimseye anlatamazsınız, açıklayamazsınız, ruhun nerden geldiğini ve şekillendiğini zira efendiler işlerini o kadar titizlikle başarmaktadırlar ki, sizin yapabileceğiniz tek bir şey vardır: afyonun tesirinin azalmasını beklemek. Zira azacalaktır bir müddet sonra, ama hep aynı olduğu gibi, başka bir uyuşturucunun etkisi altına girmekten alıkoyamayacaklar kendilerini. Ben de dilerdim, başka bir ütopyada var olmayı, ama işte toplum buna izin vermiyor. İçgüdü ve öznellik eşittir (=) işareti gibidir: paralel giden iki doğrudan daha doğru bir şey olamaz. Tarih boyunca, bu iki doğrunun yönünü saptıracak oluşumlar ortaya çıkmasına rağmen, ivme tekrar doğrulup eski konumuna gelir. Lakin, ben şuna inanırım, sayın okurum, değişmeyeceğini tüm içgüdümle söyleyebilirim: doğa, içgüdümüz, olacağı yere varır, bizim icat ettiğimiz hukuk, din, insan hakları bunlara engel olamaz. Çünkü unutmamanız gerekir ki, biz ne kadar mantıklı olabilsek de bir o kadar da hayvanız. Eğer benden kanıt veya örnek isterseniz size vereceğim tek cevap şudur: insanlık tarihini detaylı bir şekilde ahlak ve toplum bakımından inceleyiniz; o zaman uykudan uyanıp ne demek istediğimi çok daha iyi anlayabileceksiniz.