En Sevdiğim Renk: Yeşil

Aşk nedir? Aşkı hisseden, ancak hiçbir zaman sebebini ve kaynağını bulamayan bir ırkın mensuplarıyız. Aşk olgusunu ancak aşık olduklarımızda yarattıklarımız, hissettirdiklerimiz ve ortaya koyduklarımızla gösterebiliyoruz. Peki, bu kadar gerçek ama bu kadar gözden uzakta olan aşk neden en büyük ilham kaynağımız? Tarih boyunca yapılmış tüm tablolarda, bestelenmiş tüm şarkılarda ve insanoğlunun neredeyse yarattığı her eserinde aşkın etkisi kendini göstermektedir. Ayrıca aşk ile yapılan bu eserler bakıldığında aşkı hissettirebildikleri güçte insanlar üzerinde bir etki oluşturabilirler. Almanya'nın Frankfurt şehrinde rastladığım Gustav Klimpt'in The Kiss adlı tablosu insanın içinde kaybolmuş olan umut duygusuna tutunan ve bu duyguyu tekrar hissettirebilen sayılı eserlerden. Kimi insan işine, kimi insan sanata, kimi insansa güzelliğe aşık olur. Klimpt güzelliğe aşık bir sanatçı idi. Resminde yer verdiği çiftteki güzelliği görebilmiş ve bunu kendi aşk yorumundan geçirip bir esere dönüştürebilmişti. Eser insanda aşk duygusunu uyandırsa da, aşık insanlara hissettirdikleri çok farklı. Çünkü dünya üzerinde zaman ve boyutları aşabilen, ölümden sonar bile devam eden yegane duygudur aşk. Bir insanı paradan, nefretten ve hatta korkudan daha fazla etkileyen tek duygu. Hırs bir insana daha fazlasını başarma gücü verebilir, ancak aşk, bunu zorunlu kılar. Örneğin işine aşık olan bir adam ile yaptığı işten hoşlanmasa da yüksek geliri olduğu için yapan adamın yarattıkları arasında büyük farklar göze çarpmaktadır. İşine aşık adam için bu iş dünyanın en önemli meselesidir. Çünkü yaptığı işe daha fazlasını kazandırmak, geliştirmek ve güçlendirmek için kendinden bir şeyler verebilmektedir bu adam. Öte yandan işinden hoşlanmayan ancak kazanç hırsını desteklediği için bu işi yapan insanda, önlenemeyen bir sabitlik ve gelişememe durumu söz konusudur. Mevcut konum bu insanlar için yeterli olup karınlarını doyurmaktadır çünkü. Bu farklılık, aşkın insanda yarattığı motivasyon ve pozitif düşüncelerden kaynaklanmakta, başarılı insanların ve başarılı şirketlerin başarının sırrı olarak sözünü ettiği birinci olgu olmaktadır. Sanatçılarda ise aşk kendini gizliden gizliye değil apaçık ve korkusuzca göstermektedir. Sanat ve sonucunda yaratılan eserler sanatçının iç dünyasının bireysel filtrelerden geçirilmiş hali olduğundan sanatçının hissettiği her duygu yarattığı eserde bir parça haline gelmektedir. Bu duruma verilebilecek en gerçekçi örnek te, halkına aşık olan sanatçı Pablo Picasso 'dur. İspanyol katliamları sırasında halkına duyduğu aşkı yaralanmıştır Picasso'nun ve onu dünyaca ünlü eseri olan Guernica'yı resmetmeye itmiştir. Eğer Picasso böyle bir aşk duymasaydı bu eseri yaratabilir miydi? Cevap: İmkansız. Çünkü aşk, yaralandığında acıtır. Aşık olduğunuz varlığa bir zarar geldiğinde bu size dünyanın sonuymuş gibi gelir ve kabiliyetiniz doğrultusunda sizi yaratmaya iter. Fakat aşkın yaralanışı herkeste farklı etkiler doğurmaktadır. Kimi sanatçılarda, Picasso da olduğu gibi yaratıcılığa dönüşürken, kimilerinde öfke ve ölümle sonuçlanabilmektedir. Bu sonuçlara da insanın içinde yatmakta olan ve insanların günlük hayatta "öz" dedikleri bir olgu yol açmaktadır, çünkü aşk insanın içindeki bastırılmış olanı dışarı çıkartmasıyla ünlenmiştir yıllarca. Kimi severken yere göğe sığdıramazken, kimileri öldürür sevdiğini. Ölüm bizi ayırana kadar sözüne inat. Aşk savaş başlatır, isyan çıkarır, dostu düşman, düşmanları ise dost yapar. Böyle bir güç hayatımızın içindedir her an, her dakika. Ancak modernleşen dünyada insan göremez hislerini. Düşüncelerle dolup taşan kafasında onu kurtarabilecek tek olgu olan aşkın orda olduğundan bile habersizdir. Herkes de kolay kolay aşık olamaz. Çünkü aşk zannedilenin aksine ilk görüşte değil ilk güvende oluşur. Peki, sizin il güvendiğiniz insan kimdi? Dertlerinize koşan mutluğunuzda ve hüzünlendiğiniz zamanlarda ilk aklınıza gelen kişi kimdi? Bir tabloya bakarken, bir şarkı dinlerken aklınızda adeta bir resim gibi canlanan o yüzü hatırlamaya çalışın. Neydi adı? Belki Ayşe, Ahmet, Esin... Benimkinin adı İrem'di. Ne toplumuna, ne sanata, ne spora aşık olan bir insan olarak bana aşkı öğretebilecek tek kişi olduğu gerçeği Klimpt'in resmettiği gençler arasında gördüğü bağ kadar saf ve güçlüydü. Üniversitenin ilk yılının ilk günü tanıdım onu. Kıvır kıvır saçları omuzlarından dökülürken arkasını döndüğünde ilk kez baktım yemyeşil gözlerine. Başta aşk kokusu olmasa da işaretçileri her yanımı sarmıştı sanki. Birlikte vakit geçirdikçe bu işaretçiler gerçeklere dönüştü. Bir hayatı paylaşır olmuştuk, bir bütün gibi. İşlerimizi beraber yapıyor, beraber ağlayıp beraber seviniyorduk. Kalabalığın içinde yalnız kalmış bir birey olarak hissettiklerim yepyeni bir pencere açmıştı sanki bana. Her sabah daha neşeli uyanıyor, onu görme arzusuyla okula koşuyordum. Aşk karşıma yeni bir umut olarak çıkmıştı. Benden beklenenin çok daha fazlasını yapabileceğim, birlikte başarmanın verdiği duyguları tadabileceğim bir umut. Umut ışığım dedim ona. Tüm tercihlerinde arkasında dururken, daha iyisini elde etmesi için çalıştım ve en önemlisi mutluluğu ve iyiliği için her şeyi göze aldım. Çünkü aşk bunu gerektirir. Aşk, gereksinimleri olan, empati ile beslenen, gerçek ve dünyanın en güzel duygusudur. Aşk insanın kişiliğini şekillendirebilecek belki de en güçlü ve tek duygudur. Aşık olmaktan korkmayın. Aşık olun. Canım yanar diye korkup kaçmayın. Cesaret edin, çünkü aşık insanın cesareti her zaman ödüllendirilir. Peşinden gidin, çünkü ancak inandığı şey uğruna savaşanlar hafızalarda kalır. Ve çok sevin, çünkü sevmek ve emek harcamak tüm dinlerde kutsaldır. Aşkın dili, rengi, ülkesi yoktur. Aşk insan olmaktan bize kalan en kıymetli hazinedir, iyi koruyun. Naci Arda Şahinoğlu