Doyumsuzluğa Aldanmak

Yakın zamanda Paolo Coelho'nun Aldatmak isimli kitabını okuma fırsatım oldu. Kitap, isminden de anlaşılabileceği üzere içerisinde bir aldatma hikayesini barındırsa da, beni hayata dair çok farklı düşüncelere, sorgulamalara sevk etti ve bende şöyle bir etrafıma bakma isteği uyandırdı. Etrafımdaki insanları ve kendimi düşündürdü bana... Ve mutluluk kavramıyla ilgili olarak beni gerçekten ürküten ve soğuk duş etkisi yaratıp uyandıran bir kanıya vardım. "Bir insan mutluluğa erişmek için nelere sahip olmak isteyebilir?" diye sordum kendime öncelikle. Sağlık, para, sevgi... Aklıma ilk gelenler bunlar oldu. Düşündüm, hepimiz bunlara az çok sahibiz; nefes alıyoruz, istediğimiz yiyeceği yiyebiliyor, ihtiyacımız olanları satın alabiliyoruz ve anne, baba, kardeş, eş, arkadaş tarafından elbette farklı şekillerde sevildiğimizi biliyoruz. Halk arasında sıkça kullanılan "Yediği önünde, yemediği arkasında." deyimi aslında az çok bizleri tanımlıyor. Sahip oluyor, tüketiyor, arkamıza bakmıyoruz. Bütün bunlardan sonra asıl sormam gereken ve beni hüzünlendiren soruyu sordum kendime; mutlu muyuz? Cevap bir çırpıda zihnimde belirdi. Hayır, mutlu değiliz. Günümüz insanı, adeta her şeye sahip olmasına rağmen bir türlü mutlu olmayı başaramıyor ve bu zamanla bir salgın hastalık halini alıyor. Yanıldığımı kendime kanıtlamak için zihnimi çok kurcaladım. Hayatımdaki insanları, onların genel ruh hallerini birer birer gözümün önüne getirdim. Fakat aldığım cevap hep aynı oldu ne yazık ki. Dünyanın çok uzak olmayan bir yerlerinde bombalar patlıyor, savaşlar yaşanıyor. İnsanlar açlık içinde yaşıyor. Bunlar bilmediğimiz şeyler mi? Her akşam eve gidip televizyonu açtığımızda, akşam bültenlerinde bunlardan farklı bir şey duyuyor muyuz? Dünyada bunca kötü şey olup biterken ve bizler bunların hepsinin farkındayken, sterile yakın yaşamlar sürmemize rağmen içimizde doldurulamayan bir boşluk hissiyle yaşıyoruz. Çılgınlar gibi alıyor, çılgınlar gibi tüketiyoruz. Her şey öylesine kısa zaman dilimleri içerisinde gerçekleşiveriyor ki, bizler bunların tadını çıkarmaya fırsat bulamadan her şey sonlanıyor. Ve sanırım bu nedenle o doyma hissine hiçbir zaman erişemiyoruz. Bu durum, yemek yerken doyma hissine erişmemiz için geçmesi gereken 20 dakikayı anımsatıyor bana. Bizler her şeyi, o doyma hissine erişmek için gerekli olan o 20 dakikayı beklemeden hızla tüketiyoruz ve böylelikle o hisse erişemeden aç kalıyoruz. Ve bu boşluk hissi, bizleri derin bir mutsuzluğa sürüklüyor. Derdimizin ne olduğunu soranlara, "nedenini bilmiyorum" diyoruz. Hani vücudumuzun bir yerinde, nedenini belirleyemediğimiz bir ağrı hissettiğimizde ağrının şiddeti endişeden birkaç kat daha artar ya, bu da tam olarak ona benzer. Ruhumuzdaki o ağrının nedenini belirleyememek bizim canımızı daha fazla yakıp, aklımızı giderek daha fazla kurcalıyor. Artık kendimizi çaresiz hissediyorsak, doktorlara başvuruyoruz; kendimizi ilaçla, terapiyle ya da bu kitapta olduğu gibi yeni ve aslında çok istemediğimiz heyecanlarla tedavi etmeye çalışıyoruz. Geçici çözümlerle dönemi atlatmaya çalışıyoruz, genellikle başarısızlıkla... Kendime sorduğum son soru, "Peki bu kadar imkansız mı mutlu olmak?" oldu. Bu soru da beni etrafımdaki bir elin beş parmağını geçmeyecek sayıdaki mutlu insanlara yönlendirdi. Biraz düşününce, hepsinin birkaç ortak noktası olduğunu fark ettim; başkalarının ne düşündüğüne gereğinden fazla önem vermemeleri, hayatın tadını (elbette başkalarının özgürlük alanına girmeden) çıkarmak için küçük fırsatları bile kaçırmamaları ve ufak şeylerden mutlu olmayı becerebilmeleri. Bazı insanların, bunlar sayesinde mutluluğu çok yüksek dozda olmasa bile hayatlarına yayabildiklerini görmek içimde bir umut ışığı yarattı. Anladım ki, mutsuz olmak çok kolay; mutlu olmak ise çaba gerektiriyor, ancak onu ufak şeylerde yakalamayı öğrenirsen sana geliyor. Fakat yakalamayı başardın mı, bir parçan oluyor ve içini o nedensiz boşluğa teslim etmene izin vermiyor. Deniz Ökten