İRAN-IRAK SAVAŞINDAKİ MASUM ÇOCUK

Bu yazımda sizlere İran'ı tamamen, maddi, manevi, geriye götüren çok acı bir olaydan ve bir gencin bu olaylardan nasıl etkilendiğinden bahsedeceğim. Bu olay bir sürü acılara yol açan İran-Irak Savaşı. Ortada hiçbir geçerli neden yokken bir anda patlak veren ve yaklaşık 8 yıl süren bir savaştan bahsediyorum, 1 milyon ölü, 2 milyon yaralı ve 150 milyar dolara yakın zarar... Hele ki İran 1978'de beklemediği bir şekilde rejim değişikliğine gitmişken, savaştan sonra ülke bir daha toparlanamadı. Çok can yandı, çok insan aç, susuz kaldı. Peki, bu olaydan önce iki devletin arası nasıldı, bir ona bakalım. İran ve Irak, o zamanların Ortadoğu'daki iki büyük gücü, sınırları hakkında hep sıkıntılar yaşamışlar ve bu da diplomatik sıkıntılara yol açmış. Fakat Şah diplomatik dengeyi bir şekilde sağlamıştı ta ki rejim değişene kadar... Daha önceki yazımdan da bildiğiniz üzere başa İmam Humeyni geçti ve İslam Cumhuriyeti'ni ilan etti ve bir anda iki devlet arasındaki diplomasi bozuldu, nasıl olduysa artık... Irak, 1980'de savunmasız İran'ı işgal etti ve savaş resmen başladı. İnsanlar perişan oldu, savaşın ilk 2-3 yılı eğitim dahil her şey durdu her iki ülke için. Aslında bu işin arkasında başka büyük güçler vardı, o yüzden olaylar buralara geldi, her neyse şu an bu konuşma için doğru bir an değil, ben en iyisi devam edeyim. İşte tam bu sıralarda daha 19-20 yaşlarında, gelecek vadeden, bu savaşa kadar mükemmel bir hayat sürdüren ince, çelimsiz bir genç, olaylar beklediği şekilde gelişmediği için savaşa gitmek zorunda kalır, topçu olarak. İki yılını çok zor koşullar altında geçirir. 3 gün yiyecek bulamadığı zamanlar olmuş, ya da akreplerin ve farelerin arasında yatmak zorunda olduğu zamanlar da. Ama hiçbir olay belki de arkadaşlarının parçalarını cephelerden toplamak kadar derinden etkilememiştir, bu refah içinde yetişen çocuğu. Hayatı o kadar güzelken son iki yılda her şeyin değişmesi çok farklı psikolojik sıkıntılara yol açmış. İçindeki o minik duygusal çocuğun her çıkan kurşun sesiyle ölüşünü izlemiş iki sene boyunca, en azından sadece o minik duygusal çocuğu kaybetmiş bir de öyle bakmak lazım. Cephede belki de daha çok bağlanmış tanrıya ister istemez, çünkü kendisini savunmasız hissetmiş ve her gün yeni bir umutla ibadet etmiş, bir de bir hiç uğruna savaştığını bildiği için cennet kavramı her askerde olduğu gibi onda da farklı anlamlar kazanmış. Her uyandığında ölmemiş olduğunu fark ettiğinde minnettarlık hissetmiş, ya da cephede silahlarla, toplarla karşı karşıya geldiğinde... Hayatın en acı gerçeklerini en acı şekilde öğrenmiş bu çocuk, bu savaşın bitiminden çok uzun yıllar sonra zar zor kendine gelmiş, ya da gelmiş gibi olmuş. Çünkü güçlü olması gerektiğini fark etmiş. Onun gibi milyonlarca genç her iki ülke uğruna cephelere gitmiş ve hepsi size anlattığım genç kadar şanslı olamamış. Düşünün şanslı haliniz bu ruh hali yani. Size bahsettiğim bu genç adam şu an babam olur. Her ne kadar belli konularda anlaşamasak da babama olan hayranlığım tartışılamaz. Devrim ve savaşı üst üste yaşamış biri olarak, hatta o döneme kadar tabiri caizse "süt" çocuğu olarak büyütülmüş biri olarak, daha önce hiç görmediği, dilini bilmediği bir ülkede o ülkenin en iyi fakültesinde uzmanlığa kadar uzanan üst düzey bir eğitim alıp sıfırdan bir hayat, aile kurmuş. Bu kesinlikle yadsınamaz bir başarı. Aslında bu adamın hayatı romanlara konu olabilir, İran'da yaşadıkları bir kenara burada yaşadıkları ayrı bir kenara... Ben bu adama hayranım gerçekten, hala bütün zorluklara karşı ayakta, bizim için en iyisini yapmaya çalışıyor. Bu adamın yerinde başkası olsa çoktan vazgeçmişti bu hayattan bence. Burada da dile getirmek isterim ki, iyi ki onun oğlu olmuşum ve onun gibi bir babam olmuş.