Zaman Çürüttü Bizi Be Usta

Ben küçükken büyüklerin ölüm hakkındaki görüşleri beni çok şaşırtırdı. Televizyonda haberlere dayanamazdım. İnsanlar böyle şeyleri nasıl yüzlerindeki ifade sabit kalarak izlerler hayret ederdim. Ben o zamanlar bütün çocuklar gibi saf ve iyi yürekliydim. Hala iyi yürekli olduğumu düşünüyorum fakat bilirsiniz ki çocuklar için bu durum çok farklıdır. Onlar dünyayı "çocuksu" görürler. Bazı büyükler tarafından ahmak ile neredeyse eş anlamlı olarak düşünülen bir kelime. Fakat ben gün geçtikçe çocukların dünyayı daha temiz bir bakış açısından gördüklerine, asıl ahmak olanların ise zamana yenik düşen ve içlerindeki merhameti kaybeden büyükler olduğuna inanmaya başlıyorum. Bir çocuk kazancı ne olursa olsun bilerek başka birini ölüme yollamaz. Bu cümle ne bizim dünyamızda ne de Moon'un dünyasında büyükler için söylenebilir. Moon ayda bir enerji firması için çalışan ve belli bir süre sonra ailesine geri dönecek olan bir kişinin hikayesi fakat tahmin edin onu(aslında onun kopyasını) aya gönderen firmanın nasıl bir dönüş yolculuğu planı var? Elbette öyle bir plan yok, ne kadar da şaşırtıcı(!) değil mi? Bir çocuğun asla bilerek kötülük yapması mümkün değildir, kötü davranışlarda bulunsalar bile yaptıklarının bilincinde değillerdir. Zaman geçtikçe bu masumiyet gider ve çıkarları(çoğunlukla para) dışında hiçbir şeyi görmeyen büyükler kalır geriye. Paranın miktarı arttıkça "gözden çıkarılabilir" kişilerin sayısı da artar. Kağıt üzerinde eminim ki önemsiz görünüyordur bu insancıklar. Milyonlar kazanmışken bir işçi için ağlanır mı? Hah! Ancak aptal olmak gerekir. Fakat madem insan hayatı ya da genel olarak yaşam kavramı para ile ölçülebiliyor o zaman bir karıncanın hayatı ucuzdur kesin. Yoldan geçen birisine bir döner parası verseniz eminim ki bir karıncayı öldürecektir. Peki, aynı para ile o karıncayı geri getirmek mümkün değil ise, Bill Gates tüm mal varlığını verse bile bu karınca geri gelmiyor ise insanlar karınca hayatı için nasıl fiyat belirleyebilir? Bunu benim aklım çocukken de almamıştı ve hala almayı reddediyor. Bu dediklerim neyse ki tüm yetişkinleri kapsamıyor fakat gelir düzeyi azaldıkça ve buna bağlı olarak hayatta kalmak için gereken çaba arttıkça bu tür davranışlar da artmaya başlıyor. Bu özelliklere sahip olan bir ülke olduğumuzdan ne yazık ki sıkça bu tür haberlerle karşılaşıyoruz. Yıllar önce aile bireylerinin cinayeti için mahkemeye gitmek yerine sus parasını kabul eden bir ailenin haberini hatırlıyorum da beni çok etkilemişti. Özellikle hatırladığım kısım ise "adalet karın doyurmuyor" demişti evin annesi. Yakın zamanda yaşanan Soma faciasından bahsetmek bile istemiyorum. Ben böyle parası olanın istediğini yapıp serbest kaldığı bir düzen görmek istemiyorum fakat ülkece ekonomik ve vicdanen gittikçe fakirleşiyoruz. İçinde bulunduğu hayatın koşulları yüzünden insanların içindeki çocuk(merhametli taraf) ölüyor, öldürülüyor. Zamanın bakış açımızı değiştirip bizi taşlaştırdığı doğru fakat buna asıl neden olan şey ne? Zamanın akışı kendi başına insanların bakış açılarını değiştirmez tabi ki. Bunu yapan insanların yaşadığı deneyimlerdir ve genelde bu deneyimler ya kişileri kırar ve içlerindeki çocuğu öldürür ya da o çocuğa güçlü olmayı öğretir. Yani güçlü olmak duygusuz olmak , sen rahat olduğun sürece etrafındakileri önemsememek değildir. Bunlar gerçekten güçlü olmak yerine güçlü numarası yapanların davranışlarıdır. İçlerindeki duygusuz soğuğu hayata karşı durmak için bir kalkan olarak kullanırlar. Örnek vermem gerekirse aşk acısı çekmemek için hiç kimseye aşık olmayacağına yemin etmiş birini düşünün ve tüm ilişkilerinde bu kurala sadık kaldığını. Sizce bu adam gerçekten sevmenin ne olduğunu bilebilir mi? Hayır, bilemez. Aynı, içlerindeki çocuğu kaybedenlerin yaşamanın ne olduğunu bilemeyeceği gibi. Mert Soydinç