UNUTMAK

İnsan olarak bizi diğer varlıklardan ayıran belki de en büyük özellik hatırlama yetimizdir. Örneğin balıkların sadece üç saniyelik hafızaları vardır. Bizi balıklardan ayıran bu hatırlama yeteneğimiz iyi midir yoksa kötü mü? Bize her şeyi hatırlamak artılar mı getirir yoksa daha çok eksiler mi? Bunları öğrenmek için bir iç değerlendirmeye gitmemiz gerekir. Hayatta her şeyi hatırlamamız mı gerekir yoksa bazen bazı şeyleri unutmak, görmezden gelmek daha mı iyidir? Her şeyi bilmek biz insanlara mutluluk getirir mi yoksa getirdiği şey sadece bir yük müdür? Pablo Neruda'nın "Yoktur Unutmak" şiirinde de bahsettiği gibi hatırlamak ile birlikte gelen sorgulama isteği neden vardır? Bu soruların cevaplarını aşağıda anlatacaklarımla bulmaya çalışacağım. Bizi ayakta tutan en büyük hislerden biri bilmektir. Her şeyi bildiğimizi düşünerek yaşanılan tüm olayların kontrolümüz altında olduğunu düşünürüz. Bu düşünce de bize güven verir. Her şeyi bildiğimizi düşünerek çıkabilecek olası sorunların önüne geçtiğimizi düşünürüz. Aslında bu sadece kendimizi avutma biçimimizdir. Her şeyi bilsek, hatırlasak bile elimizde olmayan nedenlerden dolayı bazı şeyler hiç planlamadığımız yönde gidebilir. Bize düşen görev burada elimizden gelen kadarını hatırlamaktır. Küçük bir olayı hatırlamadığımızdan dolayı herhangi bir işimiz ters gittiğinde suçlayacağımız ilk kişi kendimiz olmamalı. Her şeyin olduğu gibi hafızamızın da bir kapasitesi var ve o kapasiteyi verimli bir şekilde kullandıktan sonra yapabileceğimiz daha fazla bir şey kalmıyor. İşte bizi balıklardan ayıran da bu kapasitemizi sonuna kadar bilinçli bir şekilde kullanmaktır. Sonuçta hatırlamak gibi bir özelliğimiz olmasa balıklardan ne farkımız kalırdı. Hatırlamaya tam tersi yönden bakacak olursak unutmak ile karşılaşırız. Unutmak çoğu zaman insanın kendini rahatlatmak amacıyla kullandığı bir araçtır. İşimize gelmeyen, bizi üzen şeylerin üzerinden bir an önce unutmak için yeterli zamanın geçmesini isteriz. Böylece kendimizi o yaralayıcı olayların ardından daha iyi hissedebiliriz. Hatırlamadığımız bir şeyin üzüntüsünü de çekemeyiz. Herkesin dilinde dolaşan deyiş gibi "zaman her şeyin ilacıdır". Bu sözün temel ilkesi unutmaktır. Zaman geçtikçe kişi kendini en derinden yaralayan olayı bile unutmaya başlar. Bu belki de insanların evrimle birlikte geliştirdiği kendini savunma mekanizmasıdır. Unuttuğumuz şeyler artık canımızı acıtamaz. Kötü şeyler başımıza gelirken de çoğu kişinin aklından geçen ilk şey bir an önce bitmesi ve üzerinden zaman geçmesidir. Ne kadar çabuk biter ve hatırlamazsak o kadar çabuk kendimizi toparlayabiliriz. Bir başka bakış açısı da kötü olayı gerçekleştiren kişi hakkında kötü düşüncelere sahip olmaktır. Eğer bunu unutmazsak ve uzun bir süre hatırlarsak kin denen tehlikeli duygu lizlenmeye başlayabilir içimizde. Kin duygusu oluştuğu andan itibaren zamanla tehlikeli bir duyguya dönüşebilir. Bu ilişkinin iki tarafı için de kötü sonuçlar doğurur. Kin duygusuyla aynı zamanda sorgulama isteği birlikte gelir. Bilmemiz gerekenden fazlasını öğrenmeye başladığımızda ise bize sadece daha fazla mutsuzluk getirir. Yukarıda da görüldüğü üzere hem hatırlamak hem de unutmak insanlık için hayati iki özelliktir. Birinden biri olmazsa kişi hayatını düzgün ve mutlu bir şekilde devam ettiremez. İkisine de duyulan ihtiyaç aynı derecedir. Birinden biri daha önemli, üstün demek yanlış olur. İkisinin de hayatımızdaki önemi tartışılamaz. Her İZGİ ÖNGÜNŞEN kim ben hiçbir şeyi unutmadan da yaşayabilirim derse yalan söylüyor demektir ve öneminin farkında değildir. Anılarımızı elbet hatırlamak isteriz bu hatırlamanın iyi kısmıdır. Ancak kötü olanları hatırlamaya başladığımız an işte kötü kısım gelir. Unutmanın devreye girdiği an bu gibi anlardır. Kötü, bizi üzen olaylara karşı savunma sistemimizdir unutmak.