Zaman Avuçlarımızın İçinde Olsaydı

Yıllar geçiyor, zaman akıp gidiyor... Bundan 2000 yıl önce belki bir balıkçıya hiç bu denizlerin sonuna yelken açtın mı diye sorsak dünyadan aşağı düşeceğini söyleyip bize gülerek geçerdi veya 100 yıl önce akşam deniz kenarında oturmuş gökyüzünü izleyen birine bir gün o aya insanın ayak basacağını söylesek insanın nasıl uçacağını anlamadığından deli etiketi yerdik sanrım. İnsanlar geliştikçe, yıllar geçtikçe hayal gücümüz de bizimle birlikte gelişiyor aslında. Hayal ettiklerimiz ulaşmaya çalıştıklarımızın sınırı ilerledikçe, ilerliyor. Hatta dünyamızla yetinmeyip uzayın derinliklerine bilinmezliğe bile yelken açtık yıllar geçtikçe. Göktaşlarının gideceği, varacağı, çarpacağı yere kadar kontrol altına aldık fakat elimizden kayıp giden zamana karşı hiçbir zaman koyamadık. Şu an ki hayal gücümüzün en ucunda zamanı kontrol etmek, zamanda yolculuk yapabilmek yer alıyor. Zaman bazen bir salyangozun hareketleri kadar yavaşken, bazen yakalayamayacağımız kadar hızlıdır. Bazen aynı yerde aynı koşullar altında aynı anı yaşamamıza rağmen zaman kişilere göre değişir, yani zaman görecelidir. Zaten zamanı değerini anladıkça biz insanlar rakamlaştırıp, somutlaştırmaya çalışmışız. Bunun sebebi belki de ona hükmetme isteğimizdir. Zamana karşı koyabilmek, onu yönetebilmek insanlığın en büyük rüyalarından biridir kuşkusuz. Peki zamanı kontrol edebilsek, onu istediğimiz gibi yönlendirebilsek nasıl olurdu? Pişmanlıklarımızı düzeltebilmek, hatalarımızı geri sarabilmek hatta bazı anlara doyamadığımız için onu tekrar tekrar yaşamak veya Interstellar'da ki gibi gitmememiz gereken yerler için kendimize 'Kal.' diyebilmek. Kuşkusuz filmdeki gibi bir sürü hayat kurtulur, bir sürü kötülükler, ölümler önlenir hatta bazen yeni dünyalara yolculuğa başlarız. Pişmanlıklarımızı birer birer düzeltiriz, hatalarımızı geri sararız fakat sonra ne olur? Filmdeki bir sahne beni çok etkiledi, yaptığı bir karardan pişman olup, başka bir zaman diliminde kendini uyarıyordu yapmaması için. Böyle bir şey mümkün olsa, geçmişte yaptığım tüm hatalar için kendimi uyarabilsem diye düşünüyorum. Böyle bir durumda insan olmanın tüm özelliklerini kaybederiz bence. Şu an monoton olarak gördüğümüz hayatlar daha da monotonlaşır, kusursuz birer robota dönüşmeye başlarız zamanla. Bir adım atmadan önce tüm kaygılarım kaybolurdu muhtemelen, o stresi ve korkuyu bir daha asla hissetmemek insan hayatını büyük bir dertten kurtaracağı kesin ama insanlar gerçekten korkuyu, stresi, hata yapmanın üzüntüsünü hissetmeden var olabilir mi? Boşuna söylenmemiş hatasız insan olmaz diye sonuçta. Her hatamızı geri sarsak, bizi üzen şeyleri bir bir geri dönüp düzeltsek herhangi bir bilgisayar oyununda öldükçe yeniden dirilme tuşuna basmaktan bir farkı kalır mı hayatın? Bir de anılarda sıkışıp kalmak var tabi. Asla unutamadığımız, bir kez daha yaşamak istediğimiz anılara geri dönmek herkesin hayalidir. Anneannelerin, dedelerin o eski bayramları tekrar yaşaması, 'şimdi senin yaşında olsam...' diye başlayan cümlelerin gerçeğe dönüşmesi, öğretmenlerin 'eskiden öğrenciler sizin gibi miydi?' diye yakınışlarının bitmesi, kısacası geçmişe özlemi, tüm bu yakınışlara son verirdi zamana hükmetmek. Fakat bu bizi hayal dünyasında yaşayan bir şizofrenden pek de farklı kılmazdı bence. Sanki hayal aleminde, kafamızda kurduğumuz hep aynı güzel senaryoları yaşarmışçasına, bir deliden farkımız kalmazdı sanırım. 2000 yıl önceki balıkçı veya 100 yıl önceki adam gibi belki de bugün benim tüm bunları düşünmeye hayal gücüm yetmiyor. Zamana hükmetmek, onu kontrol etmek, zamanda gezinmek bugünkü benim hayal gücümün çok ötesinde belli ki. Kim bilir belki gelecekti bana, belki benden çok uzun yıllar sonra insanlığa zaman çok daha basit, kontrol atlına alınabilir kısacası avcumuzun içinden k ayıp gitmeyen bir kavram olarak gelir. Christopher, Nolan. Interstellar. 2014