Korkma, Çık Yola

Hepimiz zaman zaman hissetmez miyiz içimizdeki o zor bastırılan kaçma hissini? Kimseyi umursamadan, herkesi ve her şeyi arkanda bırakıp gitmek duygusu hepimizi ele geçirmez mi hayallere daldığımızda? Çok çok uzaklara gidip kendimizle saatlerce, günlerce hatta ve hatta aylarca yalnız kalmak istemez miyiz? Bu yolculukta yeni insanlarla tanışmak, yeni kültürler, yeni hayatlar öğrenmenin, kendimize güzel şeyler katmanın hayallerini kurarız çoğu zaman. Sonra gözümüzü açarız ve bulunduğumuz yer ile hayallerimizin birbirinden çok uzak noktalar olduğunu fark ederiz. Tam da bu noktada ayrılır insanlar birbirlerinden; hayallerine sıkıca tutunup onların peşinden gidebilenler mutlu olurken bunu beceremeyenler sıkıcı hayatlarına devam edip çoğu zaman mutsuz olurlar ve hayal aleminde yaşamaya devam ederler. Her insan gibi benim de çocukken kuruduğum hayallerim vardı. Ama beni farklı kılan onlardan asla vazgeçmemiş olmam. Çocukken kurulan hayaller basittir ama kocamandır, benim de kocaman hayallerim var ve yıllar geçtikçe onlardan vazgeçmek yerine daha sıkı sarılıyorum onlara, hayallerimi küçültmek yerine daha da ulaşılamayacak hale getiriyorum ki ulaşabildiğimde daha çok tatmin olup daha çok haz alabileyim. Ve hayallerim içinde belki de en çok istediğim, en çok yapabileceğime inandığım hayalim dünyayı gezmek. Ama öyle her insanın en az bir kere düşündüğü, sıradanlaştırdığı gibi 'Dünyayı gezmek istiyorum ya, hadi Amerika'ya gidelim gezmiş oluruz, orası çok güzelmiş.' şeklinde değil. İstiyorum ki tek başıma gezeyim ya da gerçekten güvendiğim iki dostum ile gezelim gezilmedik hiçbir ülke, hiçbir şehir hatta hiçbir sokak bırakmayana kadar. Öyle bir hafta sadece bilindik şehirlere gidip geri dönmek gibi değil de ayaklarımız şişene kadar yürüyerek, yorgunluktan ayağa kalkmaya halimiz kalmayana kadar gezmek ve bundan zerre kadar pişman olmadan yola devam etmek gibi. Çünkü yollar ve insanlar herkese mutlaka bir şeyler katar. İyi ya da kötü, mutluluk ya da mutsuzluk dolu şeyler. Sevgi Saygı'nın 'Gezgin' adlı romanını belki de bu yüzden kendime çok yakın buldum ve hatta kendimi gördüm desem abartmış olmam sanırım. Kitaptaki karakterin yaşadıkları hayal ettiklerime o kadar çok benziyor ki, okurken kendimi fotoğrafladım sanki kitaba. Motosikletin üzerinde giderken uçuşan saçlarımı, nereye gittiğimi bilmeden yolu takip etmemi ve insanlarla konuşup edindiğim deneyimleri yaşayıp hissettim adeta okurken. Motosikletin artan kilometrelerini düşünüp kendimce çok mutlu oldum. Keşke yaşasaydım ben de benzerlerini dedim, dünyadaki her çeşit insanla tanışabilmek, yaşamlarına birkaç saatliğine ya da birkaç günlüğüne dahil olabilmek, hatta onlar gibi düşünmek istedim. O kadar kısıtlı zamanımız var ki yalnızca tek hayat sığdırabiliyoruz içine, kendi hayatımızı. Ama her insan o kadar farklı, her düşünce o kadar sıradışı ki, eğer kendi dünyamızdan sıyrılmayı başarabilip onlara biraz daha yakın olmayı başarabilirsek hayata bakış açımızı tamamen değiştirebiliriz ve birden fazla hayatlar sığdırabiliriz kısacık ömrümüze belkide. Tanışabileceğimiz kadar insanla tanışıp konuşmaktan yorulacağımız durumlara gelecek kadar muhabbet etmek gerek. Bazılarıyla tartışıp bazılarıyla çok iyi anlaşacağız. Belki de ruh ikizimizi bulup birlikte yepyeni maceralara atılacağız. Bazen aç, bazen evsiz kalacağız. Kimi zaman bir ekmekle yetinmek zorunda kalırken başka bir zaman tanıştığımız bir insan sayesinde en şık restoranlarda en güzel yemekleri yiyeceğiz. Kimi zaman yatacak bir yer bulamayıp uyku tulumumuzla çadırımızda kıvrılırken kimi zaman da yine tanıştığımız bir insan sayesinde havuzlu villalarda kalacağız. Bazen yol paramız bile olmayacak ama yollar o kadar güzel insanlarla dolu ki yolları oradan geçmese bile bizi gideceğimiz yere bırakbilirler hiçbir karşılık beklemeksizin. Önemli olan turist olup birkaç ülke gezdikten sonra eve dönmek değil benim için. Ben gezgin olup ülkeler, şehirler, sokaklar gezmeyi; bir gün zorluklarla boğuşurken ertesi gün rahatlık yaşamayı, gün içinde başıma ne geleceğini bilmemenin heyecanıyla yeni yerler keşfedip yeni insanlar tanımayı hiçbir şeye değişmem. Yolların bize ne getireceği hiçbir zaman belli olmaz. İlk ve en büyük adım ise zincirleri kırıp o yola çıkmaya cesaret edebilmek. Çok sevdiğim gezgin bir grubun sloganında da dediği gibi; ''YOL AÇIK, YOLA ÇIK.''