Karanlıktan Aydınlığa

Benden sadece 4 yaş büyükken yazdığını öğrenince saygımın daha da bir arttığı Hakan Günday'ın 2000 yılında yayımlanan kitabı Kinyas ve Kayra... Türkiye için Dövüş Kulübü olabilecek bir roman olduğunu duyduktan sonra okuma kararı almıştım. Dövüş Kulübü'nün hem filmini hem de kitabını çok seven biri olarak, Türk toplumunun değerlerini sindirmiş bir şekilde sisteme ve toplum gidişatına yapılan eleştirilere bizim penceremizden yaklaşmış bir kitabın varlığı beni baştan heycanlandırmıştı. Çetrefilli bir kitaba ulaşma macerasının ardından Hakan Günday'ın dizelerinin arasında yolculuğa başladım ancak -beklentilerimi yüksek tuttuğumdan olacak- kitabın başları küçük bir hayal kırıklığı oluşturdu. Umduğumun çok uzağında bir hikaye, basit bir dil, edebi değerden yoksun birkaç demet sayfa... Kitabı lise yıllarında yazmaya başladığını öğrendiğimde baştaki bu acemiliklerinin nedenini anladım ve bir üniversite öğrencisi olarak Günday'ın lisede böyle bir kitabın ilk adımlarını atmasını takdirle karşıladım. Sayfalar ilerledikçe fark ettim ki yazar da olaylar da benimle birlikte olgunlaşıyor; dil yavaş yavaş oturuyor, başta bana anlam ifade etmeyen şeyler bir mana kazanmaya başlıyordu. İsmine baktığımda romanın Kinyas ve Kayra isminde iki ana karaktere sahip olduğunu ve olayların yaşadıkları hayat üzerinde şekillendiğini düşünmüştüm, ama kimi zaman tüm bir insanlığı kimi zamansa beni bana anlatıyor gibiydi bu ikili üzerinden. Başından sonuna kadar hatta kitap bittikten sonra bile ne tam sevebildim bu ikiliyi ne de kendilerinden nefret etmeyi başarabildim. Bazen hayranlık duyuyordum onlara, bazense yaptıklarına tahammül Sert 2 edemiyordum. Kinyas ve Kayra, tüm dünyaya bambaşka gözlerle bakıp benim normal algılarımın yanına bile uğramadan yaşamı değerlendiriyorlardı . Hiçbir şeye aldırmadan, kendilerine bile değer vermeden avare bir yaşam tarzı benimsemelerine rağmen bu ikilinin de bir amaç uğruna dünyadaki oksijeni tükettiklerini fark ettiğimde sayfalar birbiri ardına sıralanmaya başladı. Ne uğruna böyle bir hayat sürme kararı alabilirdi ki iki insan ve dahası nasıl bir bağ olmalı ki bu ikilinin arasında; hiçbir şeye vermedikleri değeri birbirlerine veriyorlardı. Zihinsel Ölüm adı altındaki iki kelimeye bağlıyorlardı tüm yaptıklarını, tüm duygularından arınıp bilinçli bir bitkisel hayata ulaşma çabasındalardı. İlk okuduğumda çok mantıksız gelmişti zihinsel ölümlerine ulaşabilmek için yaptıkları yolculuk ancak Kinyas ve Kayra'nın hayat felsefesi kafamda oturmaya başladıkça , daha iyi bir seçim yapılamayacağına ikna olup içimden bir kez daha kutladım yazarı. Tüm insanların yaşamak için geldiği bir dünyada ölebilmek için koşturan bu ikilinin maceralarına beni tam merkezden dahil ederek aklımın ucundan geçmeyecek isteklere sahip olmama neden oldu ve öyle anlar geldi ki elime silah verseler bir kurşun da ben sıkacaktım bu dünyaya. Sonra da üstünde oturup bir balon gibi sönmesini bekleyecektim. Kendimi hayatı, yaşama biçimimi, beklentilerimi sorgularken buluverdim. Bu ikilinin nefret ettiği bu dünyada yaşayan biri olarak ben nesini seviyordum ki yaşamanın? Ölümün şekli bir kenarda dursun fikri bile beni korkutuyordu. Kitabın bana göre en anlamlı ve özel kısmı ise bu soruya cevap ararken bana çizdiği yolun güzelliğinde gizliydi. Ağır psikolojik, tamamen karamsar olarak nitelendirdiğim gidişat çok anlamlı bir mesajla son bulmuştu. Aile, sevgi, dostluk, aşk... Benim için hayatı anlamlılaştıran, her yeni güne başlamak için beni yatağımdan kaldıran bunlardı. Bu değerlerden yoksun olduktan sonra ne beklenir ki hayattan, kim korkar ölümden? Manevi yoksulluğun tek durağı var benim için de artık: Zihinsel Ölüm!.. Herkese farklı şeyler katabilecek bir kitap olmuş Kinyas ve Kayra. Sevdiklerimin değerini, onları kaybetmeme gerek kalmadan bana göstermiş olması da bana kazandırdığı en Sert 3 önemli şey oldu. Hayat reddedilemeyecek kadar güzel ve gerçek. Bu hayatta umut, sevgi, dostluk, insanlık var! Ölümse boş bir kağıt!