DÖNÜŞ-ÜM

Çok anlık yaşanıyor yeryüzündeki her gün. Bazı şeyler yalnızca bir defaya mahsus. Her şeyin bir kırılma noktası var mesela, bazı şeyler telafi edilemiyor. O kadar geç oluyor ki, geri dönüşü, söz konusu bile olamıyor. Tıpkı Oscar Wilde'ın kitabının içinde yer alan "Infanta'nın Doğum Günü" öyküsündeki gibi. İspanya'nın prensesi, birtanecik, şımarık Infanta, cücesinin hisleriyle oynayıp, onun kalbini bir çırpıda kırabiliyor ve bir daha asla dans edemeyecek kadar yaralayabiliyor. "Balıkçı ve Ruhu" adlı başka bir öyküde ise, Balıkçı'nın ruhu bedeninden ayrıldığında bir daha geri dönemiyor, daha da vahimi eski haline dönemiyorsa bazı şeyler, bazı anlar ve bazı hatalar yalnızca bir defaya mahsus gerçekleşebiliyor. Her gün biraz daha büyüyor, değişiyoruz. Bunu istemsizce yapıyoruz çünkü her gün yeni bir şeyler öğreniyor, öğrenmesek dahi bir şekilde "dün"den daha farklı geçiriyoruz o yirmi dört saati. İnsan, bir oyun hamurundan farksız. Her an yoğurulmaya müsait, en ufak durum içerisinde bile şekil değiştirebiliyor, bambaşka bir forma bürünebiliyor. Her ne kadar bazı hatalar bir defaya mahsus olsa da bu hatalardan ders çıkarabilmek mümkün. Aynı "Genç Kral" öyküsünde olduğu gibi. Kralın biricik kızının kendi seviyesinden aşağıda olan bir yabancı ile yaptığı gizli evliliğinden olduğu için saklamak zorunda kalınan ve yoksul bir çoban tarafından büyütülen genç bir velihattın, avcılar tarafından bulunarak saraya getirilip, kendisine sunulan zenginliğin, imkanların başını döndürmesi sonucunda sahip olduğu gücün üzerinde yarattığı o tatlı umursamazlığıyla az kalsın kendini kaybederken, gördüğü kabusların tesirinde kalıp, ders çıkartarak, "öz"üne dönmesi ve değişebilmesi gibi. Her şeyin gelip geçici olduğu şu fani dünya düzeninde, öğrenmeye, gelişmeye aç bir "yaratım" olan insan, neyin doğru olduğunu her daim bilir. En içinden bilir, en derinlerden bilir. Çünkü gözler kördür ve kalbiyle bakamadığı zaman bir insan, kalp gözü açılmadıkça bir insanın, "öz" üne dönüşü de o kadar güç olur. Aslında insanlığın merak ettiği, arayış içinde olduğu her şey için şöyle bir durup kendisini dinlemesi o kadar yeterli ki... Her şey çok anlık yaşanırken, hayat koşuşturmacası içinde çırpınıp dururken insanlar, hatalar yapılırken, kimisinde kırılma noktasına gelmişken ve düzelemezken, kimisinde minik bir geri dönüş ışığı varken denemeli. Elinden gelenin en iyisini denemeli insan her daim. Hala şansı varken, hala sarabilecekken bazı kırgınlıkları, kalbinin peşinden koşturup denemeli. İnsan bu, "çıkmaz sokak"larını kendi oluşturan bir ırk sonuçta. Kendi duvarlarını kendi ören, kendine bile duvar ören bir ırk bu. Her şey için çok geç olabilir. Geçmiş ve tükenmiş de olabilir bazı şeyler. Yaralar açık kalmış, ama bir o kadar dokunulmamış ya da bırakılmış olabilir. Bazı duygular istense de istenmese de yaşanmış, yeni deneyimler kazanılmış, ruh acımasız dünyanın sokaklarında bedenden ayrılıp keyfince gezmiş de olabilir. Ruh, bir daha bedene yeniden kavuşamayacak kadar saflığını yitirmiş de olabilir. Evet, her şey en kötü hale bürünmüş olabilir. Ya da en azından öyle düşünüyor, kurguluyor olabilir insan. Şöyle bir durmak lazım. Zamanı durdurmak lazım. Bazen kırılmışlıklar daha iyidir çünkü, her kırılış bir yeniden doğuştur. Yamamak yerine yeniden yaratmayı yeğlemek lazım. Çünkü dibe vuruşlar, zirveden önceki son basamaklar aslında. Her şeyi bir toparlayalım öyleyse; anlık yaşanan bu dünyada telafisi olan ve olmayan yaşanmışlıklar söz konusu. Bazı şeyler değişince hiçbir şey eskisi gibi olmaz, bazı şeyler eskisi gibi olabilmesi için denemeye değerdir. İnsan devamlı öğrenen bir canlı. Öğrenmeye, yaşamaya, deneyimlemeye aç olan bir canlı. Ancak, her ne kadar denerse denesin, her ne kadar öğrenirse öğrensin, attığı her adımda derinlerindeki ses onu hiç yalnız bırakmaz. İnsan, ne kadar "öz" üne dönerse , o kadar kalp gözü açık olur. Ve kalp gözü açık olan insan her duyguyu en gerçek, en saf haliyle hisseder ve yeniden denemeye, çabalamaya cesaretini yitirmez; kendi yarattığı çıkmaz sokakları, kendi ördüğü duvarları yıkabilir. Ancak, her ne kadar denemek olayların akışını değiştirse de, kimi zaman denemenin fayda etmediği durumlarla da yüzleşmek durumunda kalan insan, düştüğü gibi kalkabilmeyi, kırdığı gibi yeniden yaratabilmeyi, her dibe vuruşta zirveyi hedefleyebilmeyi öğrenmeli. Ve insan her öğrenişinde, bir dönüş-ümün parçası olur. Dilara Mebrure Dalbay