ÖZLEMDEN UMUDA

"Bu dünya yalan dünya" derler doğruymuş. Bu fani zaman diliminde ne yaparsak yapalım bunun sonuçlarına katlanırız. Ama bütün bunları genellikle kendi irademizle yaparız. Bir de bazı davranışlarımız vardır ki insan geçmişinden esinlenerek içgüdüsel davranır. Örnek verecek olursak; bazı insanların inançları ya da umutları daha güçlüdür ama yeri gediğinde insanlar o kadar umutsuz ve çaresizdirler ki bu durum yüzünden başlarına kötü şeyler gelebilir. Bunun yanı sıra insanların bir de hepsinden ağır bir özelliği vardır ki o da vefadır. İyiliğin yerini, kötülüğün cezasını, umudun gerçek yoldaşlarını, çaresizliklerin günışığına ulaştığı anı bulur vefa ile. Çünkü bizler bunları tek başımıza yapamayız, hayatımızda vefalı birileri olmalı ki bütün bunları gerçekleştirebilelim. Bu kişiyi bulmak da bizlere kalmış. Bazen otobüsteki bir yabancı, bazen karşı kaldırımdan yürüyen biri ya da bazen kırmızı saçlı bir kadın olur o insan. Hepimizin hayatında bir kırmızı saçlı kadın vardır ki bu kadın aslında hepimizin özlem duyduğu veya yanında güvende olduğunu hissettiği kişidir. Benim için bu insan bir kişiden değil birden fazla kişiden ibaret. Ailem her daim benim yanımdaydı ve bende her daim onların yanındayım. Fakat üniversiteye başladığım ilk zamanlarda onların yokluğunu gerçekten en derinde hissettim. Bir kişi hariç. Baba özlemini neredeyse hiç yaşamadım. Fakat anneme duyduğum özlem o kadar fazlaydı ki anlatamam. İlk zamanlarda babamı özlemeyişimi kendi içimde çok garipsemiştim ta ki Orhan Pamuk'un 'Kırmızı Saçlı Kadın' adlı eseriyle tanışana kadar. Bu kitabı okuduğumda fark ettim ki ben de babasız büyümenin ne 1 olduğunu bilenlerdendim. Aynı kitabın baş kahramanı Enver gibi. Bu karakter sayesinde fark ettim ki babama duyduğum derin ve hiç bitmeyen özlemim bende alışkanlık yapmıştı. Bu yüzden özlem duygum artık körelmiş bir bıçak gibi kullanışsızdı ve bende hiçbir etki yaratmıyordu. Hiç şüphesiz ki babasız büyümek belki de bu dünyada ki en kötü şeylerden biridir. Hele ki bu yokluğa ölüm dışındaki bir sebepten dolayı katlanmak zorunda kalıyorsan... Benim babam ölmemişti sadece bizi terk etmişti. Bu sebepten dolayı pek çok şeye hasret kalmıştım ama en kötüsü bir türlü sahip olamadığın güven duygusudur. Bu öyle bir duygudur ki, onu sadece babanın varlığıyla tadabilirsin; babandan başka kimse sana onu veremez. Bu öyle bir his ki tarifi yoktur. Ben bu hissi yıllar sonra tadabildiğim için hayata gülümseyerek bakabilenlerden olmayı başarabiliyorum. Ama şunu da söylemekten kendimi alıkoyamıyorum. Bahsettiğimiz güven duygusu bizlerin diğer duygularına da yön veriyor. Ne zaman birinin yanında kendini güvende hissettiğinde, bunu sadece babanın sana verebildiği o duyguyla aynı olabileceği algısıyla o kişiye sığınırsın. O senin limanın olur. Sonra bir kere de o insan tarafından hayal kırıklığına uğratıldığında bütün dünyan başına yıkılır. Sığındığın o limanda taş üstünde taş kalmamıştır artık. Sonra bir bakmışsın ki yalnızlık bir ömür boyu peşini bırakmaz. Kimseye ama hiç kimseye güvenemezsin. İnsanlara olan yaklaşımından itibaren her şeyin değişmiştir. Sen artık eski sen değilsindir. Bir insan bir kitapta kendini ne kadar bulabilirse ben daha fazlasını buldum. Her okuyuşumda canım daha çok yandı, daha derinden hissettim Enver'in yaşadıklarını. Neden mi? Çünkü ona çok fazla hak verdim. Neden yalnız olduğunu çok iyi anladım. Kimseye güvenemememi, korkularımı, hayal kırıklıklarımı bana tekrar hatırlattı. Her sayfada yüzüme vurdu. Satırlar arasında kaybolurken şunu fark ettim. Ben bu dünyada 2 yalnız değildim. Benim yaşadıklarımı yaşayan daha pek çok insan da vardı. İşin en tuhaf yanı ise, bu durumu bir roman karakteri sayesinde fark etmiş olmamdı. Üstelik bu kitaptan böylesine bir okuma hazzı alabileceğimi hiç düşünmemiştim ama yalnız olmadığımı kısa bir süreliğine bile olsa hissedebilmek; hayata umutla bakabileceğim inancını bana aşılamaya yetmişti. Hayat o kadar gariptir ki, umuda ulaşabilmek için bazen en umutsuz zamanlara tahammül edebilmek ve umuda olan inancını her ne olursa olsun kaybetmemek gerekir. Çünkü en umutsuz zamanlarda bile umut her zaman vardır.