İnsanlığın Kıyıya Vurması

Güzel bir müzik açarak, salep yudumlanacak yahut ince bir battaniyenin altına girerek kitap okunacak belki de dışarı çıkarak tanıdıklarla vakit geçirilebilecek bol seçenekli parlak bir güne uyandık bugün. Huzurumuzu kaçıracak çok az şey var eğer gözlerimizi ve kulaklarımızı kapatmayı iyi öğrenebilmişsek. Hepimiz yapıyoruz bunu, kimilerimiz bu konuda usta. Fakat her gün gözlerimizin önünde yaşanan onca şeyi daha ne kadar süre görmezden gelebiliriz? Ne kadar daha her şey dört dörtlükmüş ve yaşadığımız hayatlar gayet normalmiş gibi davranabiliriz? Yalnızca ben mi her tarafımız ateşle çevriliymiş gibi hissediyorum. Dünyanın dört bir yanında ölen insanların yükü sadece benim sırtımdaymış, sanki başka kimse farkında değilmiş gibi bu durumun. Sürdürüyorum hayatımı, kalkıp okula gidiyorum her sabah, yaşananlara beklenen tepkileri veriyorum fakat içimde bir yerlerde aslında bir şeylerin yolunda gitmediğini hissettiren, ne olduğunu tam manasıyla anlayamadığım bir yumru, rahatsızlıkların dertlerin tasaların birbirine geçip dolaşarak oluşturduğu bir kütle var. Ve hep orada duruyor. Ben mutluyken, gülerken, yolda yürürken, sınıfta otururken, hiçbir zaman yanımdan ayrılmıyor. Küçüklüğümüzden beri bize yalnızca iyilik, dürüstlük öğretildi. Her zaman bize öğütlenen davranışlarda bulunup, doğru sınırlar içerisinde kalmayı bildik. Haklının yanında olmak bir görevdi bizim için. Şimdi büyüyüp, küçükken anlam veremediğimiz karmaşaların içine girdiğimizde anladım ki aslında doğrunun yanında olmak çok da kolay değil, yürek ister. Kimse artık rahat bölgesinden çıkmak, zarar görmek istemiyor. Çünkü aslında herkes biraz korkuyor. Ucu bize herhangi bir şekilde dokunacak, zarar verme ihtimali olan her şeyden kaçarız ve büyüdükçe bize öğütlenen her bir iyi şey biraz daha silikleşir, anlamını yitirir. Evet, biz yine gelecek nesillere aynı şeyleri tavsiye edeceğiz, örnek vereceğimiz birkaç iyi insan da olacak ama sanki bunların hepsi lafta kalacak ve hiç kimse doğruluk yolunda önemli bir şey yapmayacak gibi hissediyorum. Çünkü şu an söylenen, gündem olan, dilden dile dolaşan her şey bir sis bulutu gibi. Samimiyetten yoksun ve işe yaramaz. Sözlerle kanıtlanmaya çalışılan "Yardım ediyoruz, seviyoruz, destekliyoruz." minvali düşünceler artık pek de bir şey ifade etmiyor benim için. Çünkü sözler insanların ölmesini engelleyemiyor. Çünkü her gün dünyanın her yerinde birileri öldürülüyor. Ve biz bunu kanıksadık, olması gereken buymuş gibi davranıyoruz. Üzülmeyi bile unuttuk. Birkaç gün Facebook'ta profil fotoğrafımızı değiştiriyor, Twitter'da 140 karakter sınırına yakalanmadan duyarlı bir şeyler yazmaya çalışıyor ve takipçilerimize ne kadar da iyi bir insan olduğumuzu kanıtlamaya çalışıyoruz. Gerçekten öyle miyiz peki? Gerçekten ölen insanlara üzülüyor muyuz? Hatta önemli olan soru şu, ölen insanlara üzülmek bizi iyi insan yapar mı? Kaybedilen hayatlara üzülmek zaten insanın doğasında olan bir şey değil mi? Bu vereceğimiz en doğal tepki olmalı aslında, hepimiz üzülmeliyiz. Ama şimdi bu duyguyu kullanıyoruz, sanki üzülerek fedakarlık ediyormuşuz gibi tavır takınıyoruz. Hissetmeyi unutmuşuz ve sadece reklam yapıyoruz. Hayatımızı sosyal medyada afişe ediyor ve her şey harikaymış izlenimi vermeye bayılıyoruz. Gerçek olansa dünyanın şu an bir felakete sürüklenmekte olduğu. Aylan Kurdi'den bahsedeceğim. Küçük çocuğun denize vurmuş ölü bedeninin fotoğrafı dünyanın en azından birkaç günlüğüne ayaklanmasına sebep oldu ancak onun başına gelenler başka çocukların başına gelmeye devam ediyor. Onların fotoğraflarını veya durumlarını görmediğimiz için her şey yolundaymış gibi hayatımıza devam ediyoruz. Bu kadar duyarsızlaşmayı nasıl başardık? Aylan'dan geriye kalan tek bir fotoğraf, yıllarca gösterilmeye devam edilecek, bir süre ismini de hatırlayacağız belki ama ismini hiç duymadığımız, kendisini hiç görmediğimiz, belki çok daha vahşi şekillerde öldürülen çocuklar, anneler, babalar... Onlara ne olacak? Biz görmediğimiz için onların ölümü kabul edilebilir mi? Haberlerinin bize ulaşmaması onların ölümlerinin karşısında durmama hakkını verir mi bize? Demir, Nilufer. Bodrum. 2015. Birinin canına kıymak için ne gibi bir sebep olabilir bilmiyorum. Gittikçe artan bu vahşeti nasıl açıklayabiliriz onu da bilmiyorum. Suriye, Ankara, Paris, Beyrut, Ukrayna... Bu liste gittikçe kabaracakmış gibi bir his var içimde. Bu yüzden şimdi herkesi biraz mutsuz olmaya davet ediyorum. Belki hiçbir şey yapmaya gücümüz yetmeyecek, ölümleri durdurma imkanımız yok. Fakat bizim üzerimize düşen insanlığımıza yakışanı yapmak ve ölen masumlar için en azından üzülebilmek. Rahat bölgemizden çıkmalıyız artık. O rahatsızlık yumrusunun nasıl bir şey olduğunu hepimiz anlamalı, biraz olsun hissetmeliyiz içimizde.