THE TREE-THE CLOUD: MUTLULUĞA GİDEN YOLDA

Haydi gelin sizinle gizli bir dünya yaratalım kendimize bulutların da üstünde bir yerlerde. Kocaman şatolarımız, minik pencerelerimiz olsun evlerimizde. Süslü bahçelerimiz ve o bahçelerde oynayan çocuklar koşuştursun evlerimizin önünde. Doğa yeryüzünde kalacak biz yoksun kalacağız diye korkmayın sakın onları da çıkardık benliğimiz ve sevgimizle. Özgür ruhlarımız, sevgi dolu kalplerimiz arşa yükseltti tüm bu güzellikleri bizimle. Tek eksiğimiz bencilliğimiz istememişiz onu kalbimizde. İşte şimdi dünyamızdayız tüm güzelliklerimiz ve umut dolu yüreklerimizle. Mutluluğun tarifini bulmuş, herkesi bir beden yapmışız gözlerimizde. Her adımımızda Tanrı'nın bize bahşettiği bir cennet olmalı burası demişiz ve şükretmişiz her hecede. Ve sonunda kapılarını açtı evren bize. Mutluluğun tarifini bulduk demiştik ya. Siz olsanız ne koyardınız içine? Aşkı mı? Bir bebeğin gülüşünü mü? Yoksa en sevdiğiniz insanın gözlerini mi? Haydi mutluluğun tarifini çıkaralım sizlerle. Önce kutsal bir su bulmalıyız kendimize. Bunun için en sevdiğiniz insanın kokusunu suya ekleyelim. İşte kutsal suyumuz hazır. Şimdi ise ana malzemelerde sıra. Fakat mutluluğun tarifi herkesin bulabileceği kolay bir tarif değil o yüzden sır gibi sakladık herkesten. Öğrenmek istediğimiz için de kutsal suyumuzla birlikte yollara düştük. Uzun bir yol var önümüzde. Karanlık bir mağarada bulduk kendimizi. Hiç ışık yok. Oturup gün ışığının etrafı aydınlatmasını beklerken anılar canlandı mağaranın karanlık duvarlarında birden. Soğuk bir kış gecesinde sobanın başında şarkılar söylediğimiz günü hatırlattı bu karanlık gece bize. Karanlık korkumuz birden yok olup yüzümüzdeki tebessümle aydınlandı mağara. İşte o an mutluluğun tarifine bunu da eklememiz gerektiğini fark ettik ve kutsal suyumuzu heybemizden çıkartıp onun da bu anımızı hissetmesini sağladık. Sabah uyandığımızda kutsal suyumuz artık bambaşka bir renkteydi. Bu daha ilk malzemeydi o yüzden daha çok malzeme bulmak için yollara koyulduk. Bir köpeğin bize doğru koştuğunu gördük başta irkildik ama sadece oyun oynamak istediğini anladık. Elimizi kafasına götürüp biraz okşadık. Hemen kendinden geçip ayaklarımızın ucuna başını koydu sanki ufak bir sevgi zerresiyle bize güvenmiş gibiydi. İşte o an, o kadar mutlu olduk ki bu sevgiye layık görüldüğümüze, bunu da mutluluk tarifimizin bir parçası yapmak istedik. Yine heybemizden kutsal suyumuzu çıkartıp bu tatlı köpeğin elimizde kalmış tüyünü ekledik. Öyle bir şey oldu ki gözlerimize inanamadık. Tüy birden suya karıştı ve küçük bir bulut başımızın üstüne geldi. Biz nereye gidersek bizle beraber hareket etmeye başladı. Sanki bizi fırtınalardan koruyacak bir şemsiye gibiydi. Biz de koruyucu bulutlarımızla devam ettik yollarımıza. İlerlerken bir ses duyduk aniden. Büyülü bir sesti bu ve bizi kendine çekiyordu. Yürüdük sesin kaynağına ulaşana dek. Ses bizi bir ormana getirmişti. Kaynağını bulamasak da derinlerden gelen melodisini dinledik uzun bir müddet. Bu melodi kalbimize öyle dokunuyordu ki, her bir notası bizim derin bir uykuya dalmamıza neden oluyordu. Ve uyuyakaldık. Rüyamızda gördüğümüz şey sadece annemizin yüzüydü. Daha sonra hatırladık bu melodinin kaynağının ne olduğunu. Bu melodi annemizin biz uyurken söylediği ninninin sesiydi ve uyandığımızda yüzümüzde o masum çocuksu ifade vardı. Bunun tarifimizde yer alması gerektiğini anlamıştık. Heybemizi bir kere daha açtık ve o güzel suyumuza bu ninniyi dinlettik. Şimdi yolumuza devam edebilirdik. İleride bir göl belirmişti. Yanında da minik terk edilmiş bir bebek. Ağlayışı çok üzmüştü bizi ne yapsak mutlu olmamıştı minik dostumuz. Bir anda mutluluk tarifimiz aklımıza geldi, tam bitmemiş olduğunu düşünsek de paylaşmak istedik onunla. Bir damla minik dostumuza içirdik. Ve istediğimiz olmuştu bebek gülmeye başlamıştı. O an fark ettik ki mutluluğun asıl tarifi paylaşmakta gizliydi. Mutluluğun tarifini tamamladığımıza göre artık bulutların üstündeki gizemli dünyamıza geri dönebilirdik. Fakat arayışımız boyunca unuttuğumuz bir şey vardı eğer biz dünyamıza döndüğümüzde tarifi başkalarına verirsek onlar bu tarifle mutlu olamayabilirlerdi. O yüzden herkes kendi tarifini gizli bir yere koydu ve tarifi soran insanlara bunu ancak kendilerinin bulabileceğini hatırlattı. Zaten hayatta da mutlu olmak için herkes birbirinin kapı deliğinden bakmaya çalışmıyor muydu? Şimdiye kadar elimize ne geçmişti?