Gezi Parkı ve Halkların Mücadele Azmi

28 Mayıs 2013, İstanbul'da ikamet eden vatandaşlarımız ve Türkiye halklarının geriye kalanı için İstanbul Taksim'de alalede bir park veyahut buluşma noktası olmaktan öteye gidemeyen, metropolün içinde betonlara tek başına direnen bu yüzyıllık parkın kaderinin değiştiği ve bu sefer bambaşka bir direnç sembolü olarak sahne almasını izlediğimiz tarihtir. Hükümet yetkililerinin ve onların baskıcı politikalarının günden güne artmasına dayanamayan ve bu diktatörlük rejimine başkaldıran insanlar için sabrın son günüydü Gezi Parkında'ki ağaçların katliamı. O güne kadar hep eleştirilen, duyarsızlıklarıyla suçlanan Atatürk gençliğinin diriliş günüydü aynı zamanda. Bazılarının deyimiyle bilgisayarları başından kalkmayan ve ego larıyla bilinen o gençlik tarih'te eşine az rastlanır bir mücadele sergiliyordu. Ne için? Hükümet tarafından kısıtlanan özgürlük alanlarını yeniden eski çizgisine çekebilmek ve eskisi gibi hür bir biçimde yaşamlarına devam etmek için yani bir nevi; onların olanı geri almak için. Olaylar günden güne büyüyor ve Taksim'de bir avuç insanla başlayan direniş İstanbuldan sonra başta Başkent Ankaraya, direnmeye her şehirden daha aşina olan İzmir'e ve sonra da Emperyalistlerin topuklarını kı. larına vurarak kaçtığı Anadoluya sıçradı. Şiddetli olaylar devam ediyor, insanlar evlerine gitmek yerine özgürlüklerinin yeniden ilan edileceğine inandıkları meydanlarda, sokaklarda yatıyordu. Bu kadar gergin geçen günlerde, sözde vatandaşın da polisi olan kolluk kuvvetleri vatandaşlarına zarar vermeye devam ediyor, halkın istekleri görmezden gelinerek tek bir iradeden çıkan acımasız talimatlarla kendi insanına silah sıkıyordu. Herşeye rağmen can kaybının olmamasına sevindiğimiz günlerde , Hatayda genç bir fidanın yere düşmesiyle yankılandı meydanlar, özgürlükleri derdine düşmüş gençler öfkeyle harmanlıyordu duygularını ve olaylar önü alınamaz bir hal almaya başlıyordu. Hataydan sonraya Ankara'ya, Eskişehir'e, Armutlu'ya düşen acı haberler, en son durak olarak ise Okmeydanında ekmek almaya giden,'bazı vicdansızların deyimiyle' elindeki sapanla hükümeti yıkmaya çalışan on beş yaşında ki ''azılı bir suçlu'' Berkin'in de vefatıyla bazı kanla beslenenlerin vicdan terazilerini sorgulatmaya devam etti. Direniş devam etti haksızca katledilen kardeşlerinin yerine meydanlarda savaşmaya devam ettiler, dayak yediler, organlarını kaybettiler canlarıyla bedel ödeyenlerin özgürlük mücadelesini yaşatmaya çalıştılar. Eskişehir'de ara sokakta hunharca katledilen Ali İsmail'i, ekmek almaya giden Berkin Elvan'ı ve Ankaranın göbeğinde kafasından vurularak hayatını kaybeden Ethem Sarısülüğün ve nicelerinin değerli anılarını en güzel şekilde sahiplendiler. Olaylar bir süre daha devam ettikten sonra son buldu fakat bilanço ise çok acı ve yadsınamaycak kadar göz korkutucuydu, sekiz genç vatandaşımız bunu hayatlarıyla , 8163 vatandaşımız ise yaralanarak ödediler. Kimilerine göre bu direniş, hükümete başkaldırı ya da yabancı piyonların oyunu olmaktan öteye geçemese de, kimileri için canlarını bile ortaya koyabilecekleri kadar değerli bir özgürlük kavgasıydı. Yıllarca unutulmaycak bu direniş gençliğe olan inancı arttırken, özgürlük ve bağımsızlık duygularının anlamını bizlere bir kez daha hatırlattı. Yediden yetmişe sağcısı, solcusu, muhafazakarı, aydınınının kabul ettiği tek gerçekse bu toplum ve bu toplumun gençleri Ulu Önder Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ü örnek alarak büyümelerine rağmen yıllarca Atatürk'ü, onun mücadele azmini ve onun devrimlerini anlamamakla suçlandılar, öteye itilen, fikirlerine önem verilmeyen gençler olarak görüldüler fakat o gençler bizlere Mustafa Kemal'i ve onun bizlere bahşettiği bağımsızlık mücadelesinde ki ruhu hediye ettiler. Umarım bu ödenen bedeller kalıcı özgürlük sınırlarını çeker Bağımsızlık mücadelesinde her karışı kanla sulanan bu topraklara ve bir daha kimsenin cesaret edemeyeceği bir uyarıya dönüşür. Ölenler dövüşerek öldüler;Güneşe gömüldüler Vaktimiz yok onların matemini tutmaya! Akın var Güneşe akın Güneşi zaptedeceğiz Güneşin zaptı yakın...