LA

Tunus durağında indim, Kuğulu İş Merkezi'ne kadar yürüdüm, bir sahaf var dediler çizgi romanların hemen her türlüsünü bulurmuşum, yoruldum ama zaten Kızılay'da yokuş insem bile çıkıyormuş gibi yorulurum, açık havada gezmeyi unuttuk herhalde ondan yoruluyoruz dedim, yoksa tek yorulan ben miyim la? Aşağı kattaki sahafa girdim, üstüme üstüme gelen Zagorlar, Tofaş reklamı veren Gırgırlar derken gözüme Dumankara ilişti. Yepyeniydi, olmasa bilirdim. Nedir ne değildir bakmadan aldım çünkü yıllardır o kadar sıkıldım ki İstanbul ve klişelerinden belki bu kitapta kendimle ilgili bir şey bulurum diye düşündüm. İstanbul'u anlatan o kadar çok kitap, film vardı ki daha gitmeden her semtiyle ilgili bir fikrim vardı. Bu kitabı alırken nispet yapar gibi aldım, anlamsız bir fanatiklikle sarıldım, sonunda Ankara'yı bir başkasının gözünden hem de gerçekten görerek okuyabilecektim. Kitap, yani grafik roman olan bu kitap yirmi bir kısa öyküden oluşuyor, çizerleri de farklı. İlk bir iki öyküde umduğumu bulamadım ama bir yerde yakalarım diye düşündüm. Çizgiler bazen çok güzeldi bazen çok sıradan, öyküler bazen çok tanıdıktı ama dil bana sanki biraz zorlama geldi. Belki tamamen samimiyetle yazılmıştı, gerçekten yaşanan, tanık olunan ya da öylesine hayal ürünü olan öyküler anlatılmıştı ve şimdi gelip ben bu emeğe yüzeysel damgası mı vurmuş olurum böyle söyleyince? Hayır. Eleştirmek gibi değil benim yaptığım daha çok beklentiyi yüksek tutmak sonra da haliyle ortalamaya razı olmak gibi. E bunda yazarın çizerin ne suçu var? Yok. Ne öyle çok can alıcı, düşündüren olaylar ne " Vay be!" dedirtecek gerçekler ne de harika çizimler vardı. Ancak bir öyküde kaşlarımın şekli değişti, camdan dışarı baktım-camdan dışarı bakmak önemli benim için, camdan bakmak yakalandım, düşünüyorum, aydınlandım bazen de utandım demek bana göre; bir söz, kare, müzik her neyse camdan baktırıyorsa ince demektir-"Hadi be!" dedim, demek böyle oluyormuş, birini yok yere öldürebilir sonra da anı diye anlatabilirsin. Tatlıcı Nazmi de görünmez bir adammış demek ki; varmış, yokmuş, ölmüş, kim öldürmüş, gerçekten donarak mı ölmüş, arabasını kim devirmiş? Ben de oturdum belki hiç olmayan bu adama üzüldüm la! Demek ki derdim öyle insanlarla. Birini yok saymakla, zaten bazı insanlar baştan mahcup doğar, ne yaparlarsa yapsınlar hep ezilirler. Demek ki benim tahammül edemediğim camdan baktıran zaafım da buymuş, sen git koskoca kitapta bula bula bu hikayeyi bul, aşk hikayesi de vardı kabadayılar da... Tatlıcı Nazmi ne la?! Bir diğer takıldığım nokta da öykülerin Ankara'yla nasıl bağdaştırıldığı, yani yine her zamanki gibi kendinizden verdiğiniz kadar bir öykünün içindesiniz, nerede geçtiği önemli değil. Biraz "angara", "len", "la bebe" serpiştirmekle satırlara, gerçekten Ankara anlatılmış oluyor mu? Neyse ki Ankara'yı Çankaya'dan ibaret sanan uzaktan senaristlerin düştüğü gaflete düşülmemiş, asıl etiket Keçiören, Mamak filan yani bu kitapta, burada da yakaladı beni. Sonuç olarak sağ gösterip sol vuruyor ve kitabın öyle ya da böyle kendini okuttuğunu söylüyorum. Bir de öğrendim ki bu bir üçlemeymiş, ikincisini de satın aldım, Emanet Şehir. Bence onda ilkindeki acemilikler yok. Üçüncünün adını bile bilmiyorum ancak şunu söyleyebilirim ki Ankara'yı okumak şimdilik keyifli, hep de yaşanmaz ki! Diğer öykülere gelince, romantik olmak için Kız Kulesi gerekmiyormuş, kabadayılık yapıp da durduk yere şişlenmek için Kasımpaşa neresiymiş ne dönermiş bilmeme gerek yokmuş, bir kere martı yoktu bu kitapta simit atmalık "Oh be!" dedim, Ulus var gri, Şentepe filan var çirkin, biz varız dolmuşta... Önemli not: doya doya "la" dediğim bu yazı kesinlikle "bir acayip reklam" veya Ankara aşıklığı değildir, ya da öyledir, evet.