Billie Holiday'in Garip Meyve'si

Strange Fruit, Türkçesi Garip Meyve Billie, Holiday tarafından 1939'da bestelenip söylenmiştir. Fakat şarkı aslında bir ilkokul öğretmeni olan Abel Meeropol tarafından Afrikalı Amerikalıların sadece tenin rengi farklı diye asılıp, yakılıp, linç edilmesini protesto etmek amaçlı yazılmıştır. Şiirin esinlenildiği fotoğraf ise şudur: Fotoğraf Lawrance Beitler'e aittir. Linç edilmiş insanların adı Thomas Shipp ve Abraham Smith'tir. Fotoğraf ile ilk karşılaştığımda internette geziniyordum. "Buzzfeed" adlı bir sosyal medya kanalını zevkle takip etmekteyim uzun süredir ve çoğu zaman içinde bazen eğlenceli, bazen garip, bazen de ilginç tam olarak hangi yazı türü kategorisine sokmam gerektiğini bilmediğim başlıklar oluyor. Bu seferki başlık diğerlerinden biraz daha farklıydı. Başlık: "Amerikan Tarihinde Yaşanmış En Utanç Verici 10 Olay" Dikkatimi çekti. Tıkladım internet adresine. Orada okuduğum her şeyin yanında bu fotoğrafı gördüm ve daha fazla merak etmeye başladım. Araştırdıkça araştırdım, videolar izledim. Ve anladım ki 1930'larda yaşamış olan siyahilere karşı bu kadar nefret beslemek ve hepsini linç etmeye çalışmak, sadece Amerikalıların değil, tüm insanlığın ayıbıdır bence. Ben utandım. Daha sonra gördüm ki bununla ilgili bir şarkı var. Beni tanıyanlar bilir, müzik dinlemek şu dünyada yapmaktan en keyif aldığım şeylerden biridir. Ve açtım şarkıyı, kapadım gözlerimi ve şarkıyı dinledim. Sonra bir kez daha dinledim. Sonra bir kez daha dinledim. Sıkılmadan dört beş kez dinlemiş olmam lazım ki, bir daha dinlediğimde sözlerin birkaçının ağzımdan döküldüğünü fark ettim. Şarkıyı ilk dinlediğimde sözlerine o kadar dikkat etmemiştim, melodisi beni kendine aşık etmişti. Ama şarkının sözlerini iyice dinleyince kanım dondu. O kadar hüzünlü ki. Şarkının ilk cümlesi şu: Güney'deki ağaçlar garip meyveye sahip. Şimdi, bu konuda araştırma yapmamış olsaydım, konu hakkında bilgi sahibi olmasaydım, pek bir şey anlamazdım. Ama Billie Holiday'in söylemeye çalıştığı şey şu: Siyahi insanların linç edilmesi tüm Amerika'da yaygın olsa da ölümlerin daha çok Amerika'nın güneyinde gerçekleştiğini görürüz. Güneydeki ağaçların her zaman verdiği meyvelerden farklı olarak bu sefer çok garip bir meyve verdiğinden bahseder: insanlar. Düşünsenize evinize gidiyorsunuz, yemyeşil, çiçeklerle dolu bir tarladan geçiyorsunuz. Temiz havayı içinize çekmek için bir yavaşlayıp pencerenizi açıyorsunuz ve tek koklayabildiğiniz şey: yanık et kokusu. Ben hayal bile edemiyorum bir insana bunun yapılmasını. Bunu yapan insanlar nasıl bu kadar acımasız olabilmişler bilmiyorum. Sadece teninin rengi farklı diye otobüslerde yer vermemişler, hatta otobüse almamışlar. Sadece farklı diye aynı musluktan su içmemişler. Muslukları ayırmışlar, "Beyaz Olanlar" ve "Renkli Olanlar" diye. "Beyaz" aileler protesto etmiş, siyahi çocukların olduğu okulda biz çocuklarımızı okutmayız diye. Nerede görseler linç etmişler. Yakmışlar. Öldürmüşler. İşledikleri her suçu zavallı insancıkların üstüne atmışlar, kimse de karşı çıkmamış, "Teni daha açık renkli ya, o yüzden haklıdır." diye. Gerçi şimdi de böyle olaylar yok değil. Hala sırf derisi farklı renk diye ırkçılığa maruz kalan insanlar var. Sırf dini farklı olduğu için hapse atılan insanlar var. Sırf farklı görünüyor diye ciddiye alınmayıp, hayata tutunamayan insanlar var. Kadın diye işe alınmayan insanlar var. Cinsel tercihi farklı diye dışlanan, öldürülen insanlar var hala. 1930'dan beri çok şey değişti. Teknoloji aldı başını gitti, hala gelişmeye devam ediyor. Trendler ve moda değişti, hatta hala değişim halinde. Kıtalar değişim halinde. Şehirler eskisine göre tanınamaz halde. Dilimiz değişti, eklenen kelimeler oldu, değiştirilen harfler oldu. Değişmeyen tek şey insanlar oldu. İçimizdeki nefret ne zaman son bulacak? İnsanlar neden hala aynı?