NAYLONPOŞET

SözkonusuFüruzanoluncahangitoplumsalolguyugözlerönünesereceğibirmerakkonusuoluyor. Kırkyedililerledarbeninesirçoçukları, BerlindeNarÇiçeğiileAlmanyadayaşayanTürk vatandaşlarınınyaşadığısıkıntılarıvetabikiParasızYatılıiledeeğitimegönülvermişkızçocuklarıbize Füruzan'ınsunduğuolguvenormçatışmalarınıtemsilediyor. Bu blogyazımdaokuyacağınızherşeygerçekbiryaşamöyküsünedayanıyor. Karakterinadınısaklı tutmamdakisebepise bukadarbadireatlatmışkişininkendiisteğindendir. Umarımsizesunduğumbu yaşantıileParasızYatılı'nınbizenegibibirfarkındalıkkazandırmakistediğinianlarsınız. Buyazımdasizinleyaşamöyküsüpaylaşmamınsebebieserdegeçeneğitimegönülvermişçocukların operişancaveyenilmedenhayatadevametmemücadelesinidahaiyianlamanıziçindir. Yaşam öyküsünüokudukçaduyacağınızhüzünyadabelliyerlerdehissedeceğinizumutsuzluk sizekitabı okurkenyaşayacağınızaynıduygularıhissettirecek. Buşekildehemkitaphakkındafikirsahibi olacaksınızhemdekitaptayaşayacağınızduygularıöncedenyaşayacaksınız. YaşadığımızyerKırıkkale'ninenyoksulvegecekondularıylameşhurBağlarbaşı mahallesiydi. Küçükvedermeçatmabirgecekondudatamyedikardeşyaşıyorduk. Babamızınölümüileannemizbiziterketmişvebirdahaevehiçgelmemişti. Enbüyük ablamızbizeannelikyapmagöreviniüstlenmişvesırtındakibuağıryükyetmezmişgibi birdebiziokutmayaçalışmıştı. Uzunbirsüreaçkaldığımıhatırlarım. EvimizeyakınolanAskeriye'ninçöplüğündentaze ekmekbulmakiçinminikkardeşimileyarıştığımhalahafızamdançıkmıyor. Tazeekmek, soğanvetuznebüyükbirlüks. Bazenkomşularyemeklerinipaylaşır, bazenisebiz çöptenbulduklarımızlakarnımızıdoyururduk. Şükretmeyitambuzamanlarda öğrenmiştim. Allah'akarşıhiçbirzamanisyanetmedim, aksineaçyattığımgecelerde bendendahaaçolanlarayardımetmesiiçinduaettim. Amabirgünvarkihiçunutamam oanıvebanahissettirdiklerini. Çokaçtımvesabahyinekahvaltıyapmamıştım. Okula vardığımdasimityiyenveçayiçenarkadaşlarımıgörmüştüm. Onlarlaberaberolup sadecebirsimityemekistemiştimamabunusağlayacaknemaddigücümüzvardınede benimonlardanbirparçasimitisteyecekgücüm. Satınalacakgücümüzyoktu. Tekmaaş yedikardeş, tekçalışanveyediboğaz, evebiledüzenliyemekgirmezkenbennasılsimit alabilirdimki?BedirhanERDEM 21302044 Bufotoğrafbanayaşamöyküsündekikarakterimizingözlerindekiışığıhissettiriyor. Okul. Okulbenimiçinbirtutkuydu, öğrenimgörmekveyenibirbilgikeşfetmekbenibu yoksuldünyayabağlayanbireretmenolmuştu. Fakatokulhayatımdagünlükhayatım gibihepyoklukiçindegeçti. Kitaplarısatınalacakmaddigücümüzyoktu. Oradanburadan bulduğumuzyazılıdefterlerisilgiylesilipsiliptekrarkullanırdım. Eskimişdefterleribu şekildeilkokulboyuncakullandım. İlkdefa birdefterilisezamanındaaldım. Odefteri halaunutamıyorum. Mavikapaklı, dörtortalıveçizgilibirdefter. Hepsiiyihoştuyapeki buncaaraçgerecikoyacakbirçantamvarmıydı?Evet, naylonpoşet. Hergünyırtılanve karlıgünlerdedefterlerimikurutmakzorundakaldığımyırtıknaylonpoşetler. Kardeyince aklımabiranıgeldi. Kıyafetalışverişifazlayapmazdık. Genellikleherkeskendibüyük kardeşininkıyafetlerinigiyerdi. Birgünlapalapakaryağıyordu, ayağımdabüyükablamın ayakkabısıokarabataçıkaokulayürümüşveardındanıslanançoraplarımısınıfsobasının üstünesermiştim. Keşkesermeseydim. Öğretmengelipbenimledalgageçtiamaonuda mazurgörüyorum. Neredenbilecektikibenimbudurumdaolduğumu. Hayatbizeherzamangüzelyüzünügöstermez, bazenbizibirsınavatabitutaramaşunu bilmeliyizkisabırveazimbizibusınavdabaşarılıolmamızısağlayacakikifaktördür. Ben şuanbirüniversitemezunuikiçocuklubiranneyim. Veherdaimyaşadıklarımı unutmayacağımaveelimdengeldiğincefakirlereyardımedeceğimedeyeminettim. Fazlapara, herdaimfazlaparabiramaçolmamalı. Tutkularının peşindengitmekveonlarlabirlikte tekvücutolmakkişiyihemmaddihemdemaneviyöndentatminedeceğinebuyaşantıörneğinden ulaşabiliriz. İşteFüruzanınbizekazandırmakistediğialgıisebudur. Azimvesabıreğitimvehayatta bizibudünyayabağlayacakolanyeganeetmenlerdir. NOT:BlogyazısındakifotoğrafGoogleImagesayfasındanalınmadır.