Yıllanmış Batuhan

Çocukluğuma dönüp şöyle bir baktığımda ne kadar sabırsız olduğumu görüyorum. Bir an evvel "yetişkin" olmak istiyordum. Ailem evimizin anahtarının bir kopyasını bana ilk verdiğinde kendimi yetişkin gibi hissettiğimi hatırlıyorum. O kapıyı ilk kez tek başıma açıp bomboş eve girdiğimde çok mutlu olmuştum. Sanki artık kendi başımın çaresine bakabilecek kadar büyümüştüm. Tabii çok geçmeden bu heyecanı yitirdim. Fakat hala bir özlem besliyordum daha da büyümeye. Daha sonra kendi başıma ilk şehirdışı yolcuğumu yaptım; ilk sigaramı içtim, ilk kez alkol aldım, ilk kez bütün gece sokaklarda takıldım. Her yaşadığım ilkle yetişkinliğe daha da yaklaştığımı düşündüm. İlk işime girdiğimde ise yetişkin olduğuma kanaat getirmiştim. İki ay boyunca garson/barista olarak çalıştığım bowling salonunda yetişkinliğe dair hiçbir şey bilmediğimi anladım ve en başa döndüm yeniden. Çocukluğumda her gece kendi saç kesimime karar verebileceğim günlerin hayalini kurduğum yatakta uyumaya çalışırken bu sefer yaşlılığımın hayalini kurmaya başladım. Sessiz sakin bir sahil kasabasında, iki kişinin zar zor yaşayacağı bir evde yaşamanın bana verebileceği tatmini düşündüm. Bakkalından züccaciyecisine kadar herkesi tanıdığım taş döşemeli sokakta yürüyüşe çıkıp herkese selam vererek yavaş yavaş yürümeyi düşledim. Denize bakan bir banka oturup saatlerce kuşlara yem atarak günlerimi geçirmek istedim. Kaostan uzak küçücük bir hayat istediğime kanaat getirdim bu sefer. Tam şu anda bu yazıyı yazarken de yaşlılığa iyice özeniyorum. Bu yaşlılık isteği her zaman benimleydi sanırım. Mesela çocukluğumda anneannem benim bakıcılığımı yaparken onun hayatına çok özenirdim. Gün içinde hiç yerimde durmadığımdan beni öğlen saatlerinde uyuturdu. Uyumadan önce onun kendi hayatından kesitleri anlatmasını dinlerdim hep. Annemin şımarıklıklarını, dedemle aralarındaki özel bağı öyle güzel anlatırdı ki o anılarını anlatmayı bitirmeden uyumazdım. O hikayeleri anlatırken gözleri boşluğa dalardı hep, sanki baktığı duvarda yazıyordu anlattıkları. Sanırım o zamanlarda karar verdim yaşlanmak istediğime ama bunu hiç ciddi ciddi düşünmemiştim. Hikayeleri dinleyen değil de anlatan kişi olmak istiyorum artık. Öğüt vermek, yaşadığım tecrübeleri aktarmak istiyorum. Dünyada yapmam gereken her şeyi yapmış olmak istiyorum. Günler, aylar hatta yıllar birbirini kovalarken oturduğum banktan izlemek istiyorum yaşadığım hayatı. Her an ölebileceğimin farkında olup bunu kabullenbilmiş biri olarak yaşamak istiyorum artık. Arkamda yarım kalan hiçbir iş bırakmadan, tam bir insan olmak istiyorum. Tabii ki bu insan olmak için altmış beş yaşımda olmama gerek yok. Fakat on dokuzumda da çok uzağım sanırım bu Batuhan'a. Geleceğime dair hayaller kurarken genelde kendi ismimi sıfatlarla beraber kullanırım: yaşlı Batuhan, sabırsız Batuhan vb. Yıllar içerisinde birçok Batuhan olmaya çabaladım ve çok daha fazla Batuhan için hayaller kurdum. Şimdiki Batuhan'a yakışan bir sıfatım yok fakat yaşlı, sakin Batuhan'dan çok uzakta olduğu kesin. Filmlerde olur ya hani ana karakterin gençliğine dair bir kesit görürüz ardından ekran kararır, altta on yıl sonra yazar ve bir bakmışız ana karakterimiz bambaşka biri olmuş. Keşke bu film hilesi benim başıma gelse de önümdeki zorlu yolculuğa katlanmak zorunda kalmadan hayalini kurduğum hayata kavuşabilsem. Murathan Mungan'ın şiir kitaplarını severek okumamın sebebi bu hayatın peşinde olmam sanırım. Mısraların arasında kaybolup gidiyorum her seferinde. Yalnızlık, aşk ve yaşlılığın harmanlandığı o dizeler beni benden alıyor resmen. Tabii benim ulaşmaya çalışıtğım hayatın aksine Mungan'da yarım kalmışlık sezebiliyorsunuz. Belki de peşinde koştuğum hayat ulaşılmazdır. Sonuçta hayallerden çok gerçekleri yaşıyoruz değil mi?