Azmin Zaferi

Bazı filmler vardır bilirsiniz, sizi günlerce hatta aylarca etkisi altına alır, kurtulamazsınız. Hele bir de onu sinemada, yerinde izlemişseniz ayrı bir tat bırakır sizde. Bazı filmler vardır ki, efsanedir, unutulmaz, onu sinemada izlediğiniz için kendinizi şanslı hissedersiniz. Bazı filmler vardır açıp, tekrar tekrar izlersiniz. İşte Whiplash tam da bu tanıma uyan bir film. Her oyuncusu ayrı ayrı etkiliyor insanı. En iyi film Oscarı ödülünü alamasa da üç Oscar kazanmış bir film, hem de tarihin en düşük bütçesiyle. 19 günde çekilip 22 günde sinemaya sunulan bir filmin bu kadar etkileyici olabilmesi şaşırtıyor insanı. Ama izleyince hak vereceksiniz, film tam bir başyapıt. Baterist bir gencin hikayesini anlatan film bir müzikal olarak da değerlendirilebilir. Film boyunca kulağınızdan davul ve zil sesleri eksik olmuyor. Davulu önceden sevmiyorsanız, bu film ile seveceğinize eminim. Başrolde Andrew adında sanatına tutkulu bir konservatuar öğrencisi var. Onun tutkusu her şeyin üstündedir ve çevresindeki kimseyi önemsemez, hatta kız arkadaşından bile vazgeçer sanatı için. Bundaki en büyük etki onu çalıştıran Fletcher adındaki hocasıdır. Fletcher'ın öğretme tekniği diğer hocalara göre biraz farklıdır. Her zaman mükemmeliyeti arar ve öğretirken öğrencisini aşağılamaktan çekinmez. Tabii, buna katlanamayan öğrenciler olacaktır. Ama önemli olan bu baskıyla gaza gelip, daha azimli bir şekilde en iyi olmaya çalışmaktır. Fletcher'ın da yegane amacı budur. En iyiyi yetiştirebilmek, en iyiyi dünyaya kazandırabilmek. Bunun içinse arkamızda bizi gaza getirecek birilerini ararız hep, bize cesaret verecek birileri. Filmde Fletcher'ın kullandığı, rekabet yöntemiyle gaza getirme metodunu gerçek hayatta da görebiliriz. Ailemiz, ne kadar iyi olsak da, hayatımız boyunca bizi başkalarıyla karşılaştırır. Bu rekabeti doğurur, bize rekabeti öğretirler. Rekabet sayesinde çalışma isteğimiz artar, en iyi olmak isteriz hep. Bu gerçek hayatta çok kullanılan bir yöntemdir ve çoğu zaman da işe yarar. Şayet bende de işe yaradığını söyleyebilirim. Örneğin, lisede derslerim iyiydi ama babam hep başka çocuklardan örnek verirdi ve ben hep onlardan üstün olmaya çalışırdım. Babam bunun farkındaydı, amacı beni gaza getirmek, en iyi yapmaktı. Sonuçta, en iyi olmasam da daha iyi olduğum su götürmez bir gerçekti. Bunda babamın katkısı yadsınamaz tabii. Tüm bu gaza verme ve destekten sonra, iş kişinin kendisine kalıyor. Burada da azim devreye giriyor. Andrew çok azimli bir bateristti. Hiç pes etmedi, öyle ki yaptığı trafik kazasından sonra bile koşarak gösteriye yetişti. Eli yüzü kanlar içinde çalmaya devam etti. İşte azmimiz tam da bu derecede olmalıdır. Yolumuza çıkan engelleri bir engel olarak değil de bir basamak olarak görmeliyiz. Engellerin üstüne basıp geçmek gerekir. İnsanın karşısına çıkan her engel aslında onu güçlendirir. O engele karşı bağışıklık kazanmış oluruz, tekrar karşılaştığımızda kolayca geçeriz engeli. İnsana en büyük engel yine insandır. Hedefe yürürken, yolumuza çıkan bize engel olmaya çalışan, bizi umutsuzluğa düşüren hiç kimseyi önemsememeliyiz. O yolu sadece kendimiz için yürüyoruz, başkası için değil. Azim ve cesaret. Bu ikisi olduktan sonra yolumuzdaki tüm engeller önemsizdir artık. Bir şekilde yıkılır o engeller, atlatılır. Azim bizi o hedef yolunda dik tutan kuvvettir. Bize destek verir. Sonunda zirveye ulaşırız azmimiz sayesinde. Whiplash'teki azim, kararlılık, cesaretlendirme gerçek hayatta karşılaştığımızdan biraz üst düzeydeydi. Belki de izleyiciyi bu denli etkilemesinin nedeni de budur. Konusu, ana fikri, oyunculukları açısından her şeyiyle mükemmel bir film. Filmi izlerken "Şurası şöyle olsaydı daha iyi olurdu." diyebileceğiniz tek bir sahne bile yok. Daha ne denir ki? Umarım, sinemamıza böyle filmler hep gelir. Hem sanat, hem oyunculuk, hem de içerik bakımından bir başyapıt. Son yıllarda en çok konuşulan filmlerin üstünde yer alıyor. Övgü sözcüklerimin tükendiği bu unutulmaz filmi, sinemaseverlere şiddetle tavsiye ediyorum.