Bir çocuk sevginize en çok, en az hak ettiği zaman ihtiyaç duyar. Uzun zamandır en büyük hayalim dünyayı gezmek. Dünyanın her köşesini karış karış gezip yeni kültürler keşfetmek, insanlar tanımak, yemekler tatmak istiyorum. Bu yönden kendimi çok yakın hissettim Eva'ya filmin ilk dakikalarında. İşi gereği çok gezen bir kadın Eva. Çocuğu doğduktan sonra birçok fedakarlık yapmak zorunda kalan bir kadın... Empati kurmak o kadar kolay değil benim yaşımda birisi için fakat hayal edebiliyorum böyle bir durumda nasıl hissedebileceğimi. Eva'nın odasının duvarını gezdiği ülkelerin haritasıyla kapladıktan sonra Kevin'in tüm duvarı boyayla kirletmesi filmdeki en üzücü sahnelerden biriydi benim için, ve en ilham verici aynı zamanda. Filmi izledikten hemen sonra en yakın arkadaşımın evindeki duvarı kocaman bir dünya haritasıyla kapladık. Bizim de hayalimizdi dünyayı gezmek ve önümüzde büyük bir engel yoktu henüz. Fakat Eva'nın tek hayalini gerçekleştirmesini engelleyen bir faktör vardı ortada, bu yüzden çok kolay gelmedi bana Eva'yı yargılamak filmi izleyen diğer insanlar gibi. Çocuğunu sevmeyen bir anne profili çizmişti Eva birçok insanın kafasında fakat bana göre umutsuz, mutsuz ve hayal kırıklığına uğramış savunmasız bir anneydi. Sadece çocuğun bakış açısından değerlendirebilirdim ben olayları aslında; Eva'nın, bir annenin çocuğunu büyütürken neler yaşadığını anlayamazdım. Fakat Eva karakterini anne olarak değil, hayallerinin peşinden koşmak isteyen bir kadın olarak gördüğümde iki bakış açısını da benimseyebildim. Kevin karakteri filmin tamamında yönetmenin göstermeye çalıştığı gibi hırçın bir çocuk. Klişe laflar etmek istemiyorum Kevin'den yola çıkarak. Bireyin suçu yoktur hiçbir zaman, hep toplum suçludur gibi bir iddiayla kimsenin karşısına çıkmayacağım. Sevgi görmeyen çocuk sevgi gösteremez buna katılıyorum fakat olay bu kadar basit değil. Kevin'in kız kardeşi ona en büyük sevgiyi gösterirken Kevin kardeşini kesinlikle sevmiyordu. Yani olay sadece çocuğun nasıl yetiştirildiğiyle ilgili değil, insanın doğasında olmalı öldürmek, eğer yoksa hiçbir dış güç bir insanı katil yapamaz. Yine de film boyunca bir suçlu bulmaya çalıştım ben de, ne kadar kendimi tutmak istesem de bunu engelleyemedim. Bir suçlu olmalıydı ve bir izleyici olarak onu ayıplamalıydım. Kevin'in babası tüm olayların başlamasının sebebiydi diye düşündüm. Çocuğunu düşündüğünü ve onu koruduğunu düşünen bir babanın bu kadar umursamaz olmaması gerekir. Bir babayı çocuğunun sınav notlarından haberdar olmadığı için yargılamaya hakkı yoktur kimsenin (Evet bana göre bir ebeveyn çocuğunun her şeyiyle ilgilenmelidir ama toplumun genel bakış açısı için konuşuyorum.) ama çocuğunun her türlü eğiliminden sorumludur ebeveyn, takip etmek zorundadır çocuğunu. Çocuğumu çok seviyorum, onunla ilgileniyorum diyerek kendini kandıran bir baba figürünü normal karşılamam mümkün değil. Bu sebepten, bir zincir var seyircinin önünde. Suçlayıcı bir baba, mutsuz bir evlilik, sinirli bir kadın, kötü bir anne ve sonunda katil çocuk... Kendi içimde babanın suçunu bu kadar tartışmış olsam da şunu söylemeden edemeyeceğim: Bir çocuk bu kadar soğuk kanlı olamamalıydı birini öldürürken. Çocuklar kolay yalan söyler biliyorum, özellikle de henüz yalan söylemenin onlara zarar verebileceğini anlamamışlarsa. Benim bahsettiğim yalan "Anne çikolatayı ben yemedim." demesidir bir çocuğun. Okuldaki arkadaşlarını öldürmeye giderken soğuk kanlı olması normal karşılanabilecek bir şey değil. Filmi izlerken klişe bir şekilde son bulacak olay diye düşündüm uzun bir süre. Kevin annesini öldürecek. Ancak beklediğim gibi olmadı. Kevin'in en nefret ettiği kişi annesiydi fakat annesini öldürmedi. Bir insanı öldürmek yerine o kişinin sevdiklerini öldürmenin daha acı verici olduğunu fark edememiştim film süresince. Kevin kardeşini ve babasını öldürmemişti aslında, en çok annesini öldürmüştü, en acılı ölüm onunkiydi.