Haritadan Bir Yer Seç

İnsan yaşadığını ne zaman fark eder? Yanlış anlamayın, yaşamaktan kastım nefes almak değil. E tabii onun da kendine has bir güzelliği vardır ama yaşamak daha ağır bir mesele. Burundan alıp ağızdan verdiğiniz havayı gözünüzde büyütüp yaşadığınızı iddia edemezseniz. O kadar basite indirgenecek bir yolculuk değil bu kısacası. Yaşadım diyebilmek için neye ihtiyacınız var biliyor musunuz? Mesela her sabah bir şişeyi bitirmeye yemin ettiğiniz, o çok sevdiğiniz parfümü düşünün. Kokusu burnunuza kadar geldi değil mi? Ben de sizdenim, güzel kokulara olan zaafımı saklamaya niyetim yok. Ama ben bunu zaaftan ziyade, üzerimde taşıdığım bir imza olarak tanımlamayı tercih ediyorum. Esen her rüzgarda beni başkalarına hatırlatacak olan o koku, aitlik duygusunu kazanmanın en kolay yolu bence. İnsanoğlu ait olduğunu hissettiği anda yaşamaya başlıyor aslında fark etmeden. İyelik ekinin gücünü yadsıyacak halimiz yok. Ait olmak, sahip olmanın ötesinde; bir şeye, bir yere değer katmak çünkü. Kim bilir belki de ruhun bedenin dışında yeni bir ev arayışıdır. Peki ya ait olmak bir yere bağlı kalmak mıdır? Bir insan birden çok kokuya aşık olabilir birden çok rengi aynı anda sevebilir. Zaten hayatın tek bir renkten ibaret olmadığını hepimiz gayet iyi biliyoruz. O zaman aitlik duygusunun büyüsüne kapılıp tek bir yerin veya zamanın mahkumu olmayı reddetmeyi teklif ediyorum. Ne bileyim, parfüm kokusundan başka bir kokunun peşine düşmek gibi mesela. Toprağı kucaklayan çiçeklerin, yağan yağmurun ya da yeni baharatların kısacası size yeni bir benlik kazandıracak olanın kokusunun peşine düşelim biraz da. Esen rüzgarla burnumuzun ucuna gelmesini beklemek hem tembellik hem de ertelemek bir yerde yaşamaya çalıştığımız hayatı. Zıt yönde esen rüzgarın götürdüğü yere gidelim bakalım, bir de öyle deneyelim "doya, doya" yaşamayı. Yeni bir yer keşfetmenin, tek bir sırt çantasının verdiği özgürlüğe dayanarak attığım adımların heyecanını ait olduğum yerde ve hatta kişilerde yaşayamıyorum. Evde televizyonun karşısında her gün üstüme giydiğim kıyafetlerle, oturduğum koltukla aramda ki bağ alışkanlık olmuş, alışkanlık olan da sıradan gelmeye başlamış... Sonsuz bir yeniliğin peşine düşmek isteyip aitlikten vazgeçemeyecek kadar korkak olduğumu yeni yeni fark etmeye başladım belki de. Ait olunandan vazgeçmek çok yaşanılası bir hayat değil benim için zaten ama tüm seçenekleri değerlendirmek ve tabii değerlendirebilmek için gezmek gerek. Küçükken kaç kere elime dünya haritasını alıp, gözümü kapatıp adını bile okuyamadığım ülkelere gitmek istemiştim hatırlamıyorum bile. Bilinmeyenin gizemini çözmek haritada tek boyut olarak görünenin içine girmek hem mucizevi hem de sıradışı gelmiştir her zaman. Dilini bile bilmediğiniz bir ülkeye gidip oranın yerlisi gibi aylak aylak dolaşmak, aynı dinden olmadığını bilerek kiliseye girip bir şekilde aynı tanrıya ulaştığını bildiğin için dua etmek, farklı bir tarihin içinde kalelerin, surların arasında kendi senaryonu yazmak. Yıllarca yaşadığın ülkende hiç tatmadığın lezzetleri, asla yemem dediklerinin oranın yerlileri tarafından nasıl iştahla yendiğini görüp "e bir tadayım bari" demenin bile ayrı bir havası var. İşte tam da bu yüzden çok gezenin çok bildiğine inananlardanım. Ayak izlerime güvenip, farklılıklara, yeniliklere, ait olmadığıma ama belki de ileride olmak isteyeceğime olan yolculuğum bu. Belki bir tanışma hikayesi belki de yıllardır görmediğim bir dost ziyareti... Herkesin hayalinde görmek istediği bir yer vardır. Hayallerimiz Ankara-İstanbul otoyoluyla sınırlı değil ya. Bir bisikletle dünyayı gezen, kazandığı iki kuruş parayla doğunun, batının tüm gizemini çözen insanlar var. Yani demek istediğim, yeni kokuların peşine düşmek için için illa "bussiness class" yolcusu olmanıza gerek yok, hayal edin ve hatta "Gitmesem, Ölürdüm" (Göçmen, 2015) diyecek kadar isteseniz yeter. Unutmayın; bir kokunun, yeni bir rengin peşine düşüp geldik bu noktaya. Burdan sonrası, ayaklarınızın ve kafanızda ki haritanın bileceği iş. İyi yolculuklar dilerim. Irmak Kocabay 21602475