BAŞKA HAYATLAR YAŞAMAK ZORUNDA KALANLAR

Yıllar geçtikçe ilerlemek yerine geriliyor muyuz diye düşünmeden edemiyorum çoğu zaman. Harekete geçirmeyi bir yana bırakın, aklımızın ucundan bile geçirmememiz gereken şeyleri alışılmış şeyler gibi yaşıyoruz ve gün geçtikçe daha da alışıyoruz sanki. Hazır gündem de bu konu üzerindeyken, senelerdir en sevdiğim ve etkilendiğim kitap olan "Ben Nojoud 10 yaşında bir dulum" isimli kitaptan bahsetmek istedim. Hepimizin bildiği gibi, gündemde fazlasıyla çirkin ve asla kabul edilmemesi gerekirken, birçok kişi tarafından oy alan bir yasa tasarısı var: tecavüzcüsüyle evlendirilecek olan kızlar, kızlarımız... Durup durup soruyorum kendime, biz ne zaman bu kadar vicdansız, ne zaman bu kadar sığ düşünen insanlar olabildik diye? Sanırım daha ağır konuşamayacağım şimdi. Kitabın ana karakteri, aynı zamanda yazarı olan Yemenli Nojoud Ali'nin başından geçen de tam olarak buydu. Ailesinin zoruyla yedi yaşındayken kendinden oldukça yaşlı bir adamla evlenmişti. Öylesine zor, öylesine acı bir durumdu ki bu. Güya "evlilik"ti ismi. Peki ya ne anlardı yedi yaşında bir kız çocuğu evlilikten? Biz nerede yaşıyoruz, nasıl yaşıyoruz, neler hissedip neler yapıyoruz böyle? Ben küçükken, ufkumun da dar olması sebebiyle pek bilmezdim yurt dışında neler olduğunu. Tek duyduğum Türkiye'deki haberler olurdu ve böyle çirkin ve kabul edilmez olayların sadece Türkiye'de olduğunu sanırdım. Sonra büyüdüm ve okumaya başladım, öğrenmeye, araştırmaya... Bu kitabı da tam o evremde okumuş, fazlasıyla da etkilenmiştim. Tüm dünyada tecavüz diye bir gerçek vardı ve biz elimiz kolumuz bağlı şekilde izliyor, hatta üstüne bunu meşrulaştırıp alışılmış bir durum haline getiriyorduk! Nojoud evlendikten sonra ne mi oldu? Tahmin edebileceğiniz gibi küçücük bir kız çocuğunun yaşayabileceği en acı anı yaşadı: tecavüz. Nasıl da kolay çıkıyor ağızdan. Yazık... Tabii sonra onun da hayatı hiçbir zaman eskisi gibi olmadı, olamadı. Sadece susabildi. Yapabileceği başka hiçbir şey yoktu. Küçücük bir kız çocuğuydu ve ailesi çoktan onu gözden çıkarmıştı. Aile evine de dönemezdi çünkü bir kez evlendirilmişti! Belki de diğerlerinden farklı oluşu, suskunluğunu bozduğu anda başlamıştı. Bir iki sene sonra şans eseri tanıştığı bir avukat sayesinde korka korka da olsa sahip olduğu hakları öğrenmeye başlamıştı. Hem de yaşıtları ilkokul sıralarında ders çalışırken... Elbette çok zordu hayatına savaş açma evresi. Çünkü ailesi tarafından bir daha istenmeyeceğini, dışlanacağını biliyordu ama evlendiği adam tarafından uğradığı bu iğrenç işkenceye de daha fazla katlanmak istemediğinden gözünü karartıp adliyeye başvurdu. Küçücük bir kız çocuğunun aklı çok daha basit şeylere bile tam anlamıyla ermezken, hayatın bütün zorluklarıyla küçücük yaşta karşılaşmak, o minicik omuzlar için çok ağır ve utanç verici olmalıydı. Senelerdir bunu anlatmaya çalışan insanlar var etrafta. Bu sapık ruhlu, kendini bilmez insanlara yaptıkları şeylerin, düşünce tarzlarının çirkinliğini anlatmaya çalışan bir sürü insan olsa da, "tecavüzcüsüyle evlendirme" fikrinin herhangi birinin beyninde oluşması bile dehşet verici bir durum. Bir deyim vardır: "Anlayana sivrisinek saz, anlamayana davul zurna az." İşte durum, aslında tam olarak da bu. Biz günlerce, haftalarca, belki yıllarca da anlatmaya çalışsak, kalplerinde, beyinlerinin ufak bir köşesinde böyle bir düşünce olan bir insana ne anlatsanız boştur. Peki ya nedir bunun çaresi? Elbette Nojoud kendince kurtulma çaresini adliyeye başvurmakta bulmuştu fakat iş işten geçmeden yani testi kırılmadan, böylesine çirkin bir olayı engellemenin bir yolu yok mudur? Ne tarz bir terapi kurtarır böyle insanları bilmiyorum fakat tek bildiğim, böylesine çirkin ruhlu insanlarla aynı havayı solumak istemediğim. Esinlendiğim kitap: Ben Nojoud 10 Yaşında Bir Dulum Pınar Tanrıverdi