Sena Er

Taş Kalpli Bir İnsandan Klavye ve Elektronik Kitap Savunması Bu aralar, bir sürü insanı, Woody Allen'ın ünlü Paris'te Gece Yarısı filmindeki 1920'lerde yağmurdaki Paris'i hiçbir şeye değişmeyen nostalji takıntılı Gil'e benzetiyorum. Herkes benzer nesneleri, durumları, yerleri anlamsız ve mantıksız biçimde romantik buluyor. Gerçi Gil 1920 Parislilerinden çok etkilendiği için onun Paris'e duyduğu romantizmi yine temellendirebiliyorum. Fakat bunca insanın hiç gitmediği Paris'i bu kadar romantik bulmasını anlamlandıramıyorum. Lisedeyken bir söyleşisinde konuşmacı yazar "Daktiloyla yazın." diye bir öneride bulunmuştu. O zaman da bu saçma romantizm bana çok saçma gelmişti, hala da çok saçma geliyor. Yahu neden? Bilgisayarlar varken neden daktilo? Hadi elle yazmayı anlıyorum ama mesela "Mürekkepli kalemle yazın, normal kalemle değil." deseler yine karşı çıkarım. İnsanların seçimlerine ve bazı aletleri kullanmayı daha çok sevmelerine, bazı nesnelere anlam yüklemelerine karşı değilim, yanlış anlaşılmasın. Fakat bu temelsiz romantizmin dikte edilmesine katlanamıyorum doğrusu. Daktilo kullanmıyorum çünkü daktiloda yazdığınızı geri alamazsınız, daktiloda bir yazıyı yazmaya ortadan başlayamazsınız, her satırda şaryoyu başa getirmekle uğraşmanız gerekir, daktiloyu temizlemekle veya ayarlamakla da uğraşmak istemem, ayrıca daktilom da yok. Bilgisayar klavyesi bence çok bariz bir şekilde avantajlı. Daktilonun romantik bulunmasını da anlıyorum. Eskiden daktilo kullanılıyordu; bu yüzden daktiloyu görmek, daktiloya dokunmak, daktilonun sesini işitmek geçmişten gelen hatıraları canlandırabilir. Lakin tüm bunlar daktilonun özüyle ilgili değil, yargılayan kişinin daktiloyla ilişkilendirdiği diğer varlıklar, anılar ve duygularla alakalı. O yüzden bu kadar nesnellikten uzak bir yargının başka kişilere dikte edilmesi bana çok saçma geliyor. Sosyal medyada sayısız kere kahveyle birlikte, bazen de kurabiye eşliğinde, loş bir ışıkta, üzerinde gözlükle bir kitap resmi görüyorum. Hatta dışarıda kar veya yağmur varsa pencere de gözükmeli, yok hava maalesef iyiyse masanıza mum koyarak da kitap okuyabilirsiniz. "Yahu kitap kahvesiz okunmuyor mu?" diye düşündüğüm oldu. Gerçi ben loş ışıkta kitap okumayı da sevmem. Üstelik siz miyopsunuz niye gözlüğünüzü kitabın üstüne koyuyorsunuz ki? Ya dışarıda hava kötüyken içeride kitap okumayı da anladık da, kim neden mumla kitap okur? Hangi yüzyılda yaşıyoruz? Neyse, benim rahatsız olduğum konu bir insanın neden bu durumu romantik bulduğu değil. Beni rahatsız eden herkesin topluca anlaşmış gibi sadece bu şekilde fotoğraf çekmesi. Çünkü bence bu bireylerin kendi özel duygularından değil, öznel bir yargıyı nesnel gibi kabullenmelerinden dolayı oluyor. Birçok arkadaşımın "Elektronik kitap geleneksel kitabın yerini tutmaz." dediklerine şahit oldum. Şahsen ben elektronik kitabı tercih ediyorum. Çünkü istediğiniz kadar kitabı taşıyabiliyorsunuz, yabancı dilde bir kitap okuduğunuzda bilmediğiniz bir kelimeyle karşılaştığınıza kelimenin üstüne basmanız yeterli, ekranın rengini, yazının fontunu ve büyüklüğünü değiştirebiliyorsunuz, genel olarak daha kompakt olduğu için taşıması ve okuması da daha kolay bence. Çoğu arkadaşım bana hiç katılmıyor ve verdikleri argümanlar, "elektronik kitapta kitap kokusunun olmaması" veya "kitabı hissetmenin verdiği hazzı elektronik kitapta alamamaları". Sena Er Kitabı kitap kokusu için okuyorlarsa, evet haklılar, lakin bence bunlar herkes söylediği için varılan yargılar. Hatta varılan yargılar demek bile yanlış olur, kopyalanan yargılar. Birileri kitap kokusunu romantikleştirmiş, çünkü onlara eskiden okudukları kitapları hatırlatmış, onun için kitap kokusuna anlam yüklemişler. Diğerleri de bu romantizmi kopyalayıp durmuş. Herkesin bu romantizme kendi kendine varması çok da muhtemel değil bence. Ama bu kadar çok insanın bu şekilde düşünmesi, hatta bu yargının genel geçer bir yargı olduğunu düşünmeleri bence saçmalık. Hepimiz bazen romantik davranırız, bu gayet doğal, ama bunun daha öznel olması lazım. Genel olarak romantik bulunan durumları anlayamıyorum ben. Bence tüm bunlar bizden önceki neslin kendi romantizmlerini bize dayattırdıklarından oluyor. Paris'te Gece Yarısı'nda da 1920'de yaşamış insanlar 1890'daki Paris'i ondan da önce yaşayanlar Rönesans'ı romantik buluyorlardı. Ya da tüm bunları ben taş kalpli olduğumdan anlayamıyorumdur.