TİYATROYU HİSSETMEK

"Herkes hazır mı? Başlıyoruz. Son, iki, üç, sahne!" Bu sözler sizin içinizde belki sadece bir tiyatro oyununun arka perdesindeki konuşmayı çağrıştırmaktan farklı bir his uyandırmıyordur, olabilir bu, normaldir. Fakat benim için bu durum tamamen farklı. Fakat bu kısacık cümlenin söylenmesinin ardından yaşadıklarım, hayata bakış açımı tamamen değiştirdi ve daha farklı bir beni keşfettim. Aslında farklı bir ben olmasından çok o kişi, gerçek bendi, gerçekliğimdi. Uzun zamandır farkında dahi olmadığım bir boşluk varmış içimde, dört yıl önce Ogün o sahnede gerçekten ait oluğum yeri keşfederken doldurdum bu boşluğu. Tiyatro ne demektir, ne anlam ifade eder? Kimisi için sadece boş zamanları değerlendirmek için gidilen yer, kimisi için farklı hayatların izlenildiği bir salon, kimisi için ise edebiyatın hayata geçirildiği canlı bir kitaptır. Fakat benim için tiyatro her zaman farklıydı. Benim için kendini ifade etmekti, özgürlüktü, farklı insanların yaşamlarına bürünüp ruhen aynı fakat kişilik olarak farklı bir ben koymaktı ortaya. Aslında tiyatro farklı insanların hayatlarını merak eden, hep bir değil, birden çok mesleğin içinde bulunmak isteyen ben için bu meslekleri kısmen de olsa yaşamak adına büyük bir şanstı. Bir gün dünya yıldızının hayatına bürünmenin diğer bir gün ise suçluları kovalayan bir polis olabilmenin şansıydı. Gittiğim bir tiyatrodaki anımdan bahsetmek istiyorum size. Bir gün annemle beraber devlet tiyatrosunda gösterilen bir tiyatro oyunu izlemeye gitmiştik. Başroldeki oyuncu psikolojik sorunları olan ve çok zor bir yaşama sahip bir karakteri oynuyordu. Kendisi ile büründüğü karakteri o kadar büyük bir yetenekle birleştirmişti ki oyunun her salisesini büyülenmiş bir şekilde kaçırmadan izlemiştim. Baştan sonra tüylerimi diken diken eden bu oyun boyunca ne kadar mükemmel bir oyunculuk ile karşı karşıya olduğumu ve acaba ben de bu kadar kendimi geliştirebilecek miyim diye hissetmiştim. Oyun sonrası çok büyük bir heyecanla oyuncuları tebrik etmeye gitmek istedim ama çevrelerinde çok kişi olacağını düşündüğümden göremeyeceğim için biraz endişeliydim. Fakat gittiğimde benden başka herhangi bir izleyicinin oraya gelmemesine çok şaşırmıştım. O kadar mükemmel bir oyuncuyu kimse neden tebrik etmek istemez, çok büyük bir yetenek ve emek vardı ortada, nasıl fark edilmez ve desteklenmez diye kızmıştım aslında izleyicilere. Fakat daha sonra anladım ki izleyenlerin çoğunun etkisinde kaldığı nokta aslında olayın kendisiydi, nasıl geliştiği ve nasıl bittiğiydi, oyunculuğun ne kadar mükemmel olması değildi. Onların odaklandığı nokta "O nasıl oldu da bunu yapabildi?" veya "Keşke hiç gitmeseydi, acaba şimdine olacak" gibi şeyler üzerine tartışmaktı. Fakat benim asıl odak noktam hep "Sizce de bu karaktere bürünmek çok zor değil mi, gerçekten çok büyük bir yetenek, acaba gerçekte kişiliği nasıldır?" veya "Duygusunu tam yansıtamamış, acaba ben olsam nasıl yapardım?" gibi sorular sormaktı. Daha sonra anladım ki hiç bilmediğim bir karaktere bürünmek, onun duygularını yaşamak, yaşayışını hissetmek benim ilgimi daha çok çekiyordu ve bu ilgimi tiyatro ile sahnede yaşabiliyordum. Kendimi buldum dediğim dört yıl öncesine geri dönelim. Arkadaşlarımla sergileyecek olduğumuz oyun Shakespeare'in en ünlü eserlerinden, aşkların en güzel, saf ve masalsı yansıtıldığı eseri olan Romeo ve Juliet'ti. Ben oyunumuzda Juliet'i oynayacaktım. Hayatımda daha önce bu kadar heyecanlandığımı hatırlamıyordum gerçekten. Birçok arkadaşım sahneye daha önce çıkmıştı fakat benim ilk oyunum olacaktı. Beni izlemek için en yakınlarım gelmişti. Peki, asıl nedeni neydi bu heyecanı? Yakınlarımı hayal kırıklığına uğratmamak mıydı, yoksa yüzlerce kişinin önünde oyun sergilemek miydi? Bilmiyordum. Yönetmenimizin geri sayımıyla oyunumuz başladı ve sahneye adımımı attığım an ışıkların yüzüme vurması ve karanlığın arkasındaki seyircilerin sadece sahneyi izliyor olduğu düşüncesi, attığım her adımla kalbimin daha da hızlı çarpmasına neden olmuştu. Heyecanımı yenmek için kısa bir süredurup gözlerimi kapatıp kendimi dinledim. İşte o an hissettim kendimi, gerçek beni. Uzun zamanlardır hayal kurduğum anın asıl tam olarak içinde olduğumu anladım. Sahnedeydim, tiyatro sevgimi gösterebileceğim yerde, kendimi farklı bir karaktere büründürebilmeme imkan tanınan alanda. Heyecanımın asıl nedeni önceden bahsettiklerim değilmiş, hayalimi yaşamanın verdiği mutlulukmuş bunu o an anladım. Gözlerimi açtığımda heyecanıma yenik düşmeden hayalimi yaşamanın verdiği bu mutluluk ile karakterime tekrar bürünmüştüm. Repliklerimi söylemeye başladıktan bir süre sonra yine heyecanımdan kaynaklı hepsini unutacakmışım gibi hissettim bir süre fakat daha sonra farkına varmadan kendimi tamamen oyunun içinde hissetmiştim. Sanki bir sahne repliği değil de gerçekten içimden geçen sözler gibiydi söylediklerim Bunun asıl nedeni kendimi sahneye tam olarak ait hissetmemdendi. Sahne duygusu bambaşkaydı çünkü. "Sahneye çıktığım an sanki bir büyü bir yerlerden aniden gelir ve ruhu size çarpar ve tamamıyla kontrolünüzü kaybedersiniz." (Michael Jackson) Sahne sizi içine çeken büyülü bir dünyaydı. En güzeli an ise oyunun bitip tüm arkadaşlarımın elini tutup sahnede selam verdiğim zamandı. Tüm yıl yorgunluğumun ve çabamın karşılığını almak ve o an yüzlerce kişinin bizi en içten şekilde takdir etmesi hiçbir şeye paha biçilemezdi. Hani derler ya işin hobin gibi olsun diye. O alkışlar ile beraber anladım ki tiyatro benim işim olursa, her gün hobimi yapıyor olacaktım. İnsanlar dışarıya perdelerini kapatıp kendilerini yalnız bıraktıklarında bulurlar benliklerini, ben ise kendimi perdelerin açılıp kendimi sahneye bıraktığımda buldum. O zaman açılsın tekrar perdeler. Son, iki üç, Sahne!