HÜZNÜN YAKALAYAMADIĞI ÇOCUK

Uzun bir yolculuğun sonuna geldim artık. Bitmesini istemiyorum ama kafamda neredeyse yer kalmadı daha fazlası için. Her nesne kendisinden farklı bir anlam taşımaya başladı. Nereye baksam farklı duygulara sahip oluyorum. Su sadece su değil benim için uçurumları dolduran bir çağlayan adeta. Kar deyince tipi deyince insanın içi ısınır mı hiç? Basit bir kitap ayracı tüm ayrılıkları canlandırır mı gözünüzde? Ya her baktığınız bulut kirli gözükebilir mi size? Eğer dudaklarınızdan evet cevabı döküldüyse siz de bir yerde Ahmet Telli'nin şiirlerine rastlamış olmalısınız. Ben de bilmiyordum dünyayı bu kadar farklı görebileceğimi ta ki Çocuksun Sen'i bulana kadar. Kelimeler adeta anahtarı benim için, dünya zindanının kapısının. Beynim tutsak kalmaktan hayal edemezken birden açıldı kapı imgeler dünyasına. O kadar muhteşem dizilmiş ki kelimeler, o kadar yerinde betimlenmiş ki adeta içinde yaşadım. Gözler aşkın koruyucusu, soğuklar aşkın düşmanı, "Çocuk" eksiksiz tamamlayıcı bir çağlayan... Hala her gözümü kırptığımda içine bozulmamış hala çocuk bir aşk girdiğini hissediyorum. Yoksa hala kurtulamadım mı soruların su olup tüm boşlukları doldurduğu dünyadan ya da yağmur sağanağının sırılsıklam özlettiği farklı bir dünyada mıyım şu an? Hangi birinde olmayayım ki? O kadar güzel akıcı betimlenmiş ki hüzünlü dizelerdeki dünyalardan bile çıkası gelmiyor insanın. Sanki benim için bir dünya yaratmışlar duygularımın bedenimin elinden tutup onu gezdirebileceği. Peki, şair bizim için mi üretti betimledi onca dünyayı? Yoksa kendi hayal gücü, duyguları mı yarattı o dünyaları mısralarında? Acaba şairler gerçeklikten daha büyük oldukları için veya gerçeklik kısıtlı olduğu için mi yeni dünyalar yaratırlar? Şairin çocuğu korumak istemesi hayatın onu bozmasından korkmasıydı. Saf duyguların sahibi çocuklar için yeterli değilse bu dünya, saf duyguların yansıtıcısı şairler için yeterli olabilir mi? Onların yaratıcılığına gerçeklik asla yeterli gelemez. "Şairler vurulmalıdır, hayat yakışmıyor onlara" dizeleriyle hayat alçaklığından mı yakışmamaktadır şairlere? Yoksa gerçekten ölmeyi hak ettikleri için mi? Hayır onlar bu yaşamın çok ilerisinde kendi dünyalarına sahip sanatçılardır ve bu dünyada ölmeleri yok olmaları anlamına gelmez her ne kadar karın üstünde bıraktıkları izin yine kar tarafından silineceğini bilsek de. Hüznün hiç peşinizi bırakmadığı oldu mu? Beni kitabın sonuna kadar bir saniye bile bırakmadı. Sanki nefesi sürekli ensemdeydi ancak hiç yakalayamıyordu. Her kurtuldum sandığımda tekrar yakalanıyor, her yakalandığımı sandığımda tekrar kurtuluyordum. Hüzün hiç peşinizi bırakmayan ancak her zaman size bir kaçış yolu bırakan bir duygu kitapta. Belki yıpranıyorsunuz. Aşırı geliyor bazen kapatıp gözlerinizi hepsini atmak istiyorsunuz üstünüzden. Bırakıyor mu peki onlar sizi? Asla. Yalnızlık, ayrılık, özlem... Hepsi üstünüzde her saniye ancak hiç mi yolu yok kurtulmanın? Duyguların ulaşabileceği en tatmin edici seviye, insan ruhunun en büyük ruh besleyicisi aşk vardır oysa. Hangi acı aşkın üstüne çıkabilir ki? Bir kez aşkı tadan bir daha gözünde ne kadar büyük görebilir ayrılıkları, hüzünleri. Bu kadar duygu yüklü şiirlerde aşk olmayacak mıydı? Tabii ki olacaktı. Hem de o kadar büyük saygıyla dökülmüş ki dizelere: "Hiç kimse bir aşkı Onarmaya kalkmasın Kaybedilmeye değer En güzel anında bitirilmişse eğer" Belki en büyük hüzün aşkı kaybetmek ancak aşkı anlamsızlaştırmaya değer mi onu düşeceği yerden tutup çıkarmak? Belki aşk devam edecek ancak gerçekten aşk olabilecek mi? Bilmeyen mi kaldı ki bir kez bitirilme cesareti gördüyse aşk çok zaman almaz bir daha görmesi o cesareti. Yine hüzün olacak belki ancak her hüznün arkasından yine gerçek aşkı hatırlayıp mutlu olacaksın. Hüzün yine peşinde olacak ama sadece yaklaşmakla kalacak kalbinde hala saf aşk varken...