BİRAZ ÇABA, BİRAZ MUTLULUK

Mutsuz olduğunu düşündüğünüz hayatınıza dönüp baktınız mı hiç? Farklı noktalara bakmaya ya da detaylara göz gezdirmeye çalıştınız mı? Mutluluklarınızla mutlu olmayı deniyor musunuz yoksa hep içteniçe bir iyisini istediğiniz için üzülüyor musunuz? Hayatım boyunca bu sorular hep kafamda var olan ama cevaplarını hiç bulamadığım sorular oldu. Bana göre mutluluk, elma ağacındaki, yeni olgunlaşmış bir elmaya benziyor adeta. O göze kestirilen kıpkırmızı, saf ve taze elmaya ulaşabilmek, ona sahip olabilmek için avcumuzu açıp tam ortasına düşmesini beklememek lazım. Belki de o elma, bizim çaba sarf edip ona doğru uzanmamızı, tıpkı bir balerin gibi, küçük parmak uçlarından güç alarak ellerimizle nazikçe onu oradan almamızı bekliyordur. Hayatta herkesin mutsuz olduğu bir nokta vardır. Çoğu anne baba sorumluluklarından, ne kadar kötü işleri olduğundan bahsederken, çocuklar ödevleri hakkında konuşup, oyun saatlerinin yetersizliğinden sorun çıkarıp dururken, daha da büyüklerimiz ise ya hiç ziyaret edilmediklerinden şikayetçi olur ya da gürültücü yan komşularının onları ne kadar rahatsız ettiği hakkında konuşurlar. Peki bu mutsuz senaryolar yaşanırken aynı anda aklınıza hiç daha kötü senaryolar geliyor mu? Maalesef benim gelmiyor. Sadece sorunlarla karşılaşınca aslında ne kadar yaban ve yalan bir dünyada, sahte üzüntülerimin olduğunu anlıyorum. Bunlar hayatın gerçekleri aslında. "Mutsuzluk Zamanlarında Mutluluk" adlı kitabı okurken kendimi kitabın içinde buldum. Benim de yaptığım gibi, her detayı inceleyip, detaylara göre hareket etmenin doğruluğunu fark ettim. Anladım ki, hayatımızdaki her detay, aslında bizi sonuca yani mutluluğa götürmek için yeni bir adım. Aklıma ünlü bir şarkıcı olan Yalın'ın "Üzülme" şarkısı geliyor. Bir aralar en sevdiğim bu şarkının sözlerini paylaşmak istiyorum... "Dünyayı hep bulutlu gördün mü sen? Denizleri her zaman dalgalı Yağmuru sonsuz güneşi yalancı mı bildin sen? Üzülme yarına kadar dinecek, bu rüzgar da bitecek Hep mutluluk bekliyor olabilirsin Karanlıktan korku duyabilirsin Gece olmasaydı gündüzü sevebilir miydin?" Dünya mutlulukların yanında mutsuzluğun da barındığı bir yer. Uğraşmadan, çaba sarf etmeden ne zaman, ne olacağını bilemeyiz. Mutluluğumuz, mutlu olduğumuz anlar mutsuz olduğumuz anlarla tariflenir. Geçen günlerde annemle birlikte bir alışveriş merkezinde dolaşırken küçük bir kız çocuğu kahkahalarla koşarak yanımızdan geçti. Çocuğun saflığıyla içimi bir mutluluk kapladı. Takip ettiğim bu küçük kız, başka bir çocuğun yanından geçti. Bu çocuk tekerlekli sandalyedeydi. O da bir anlığına koşan kıza baktı. Sandalyedeki çocuğun gözlerinde bir şey belirdi o an. Annesinde hüzün vardı ama çocukta hüzün ya da kıskançlığa dair hiçbir şey yoktu. O an ben onun gözlerinde masumluğu ve saflığı gördüm. O çocuk annesiyle birlikte geçirdiği dakikalar için mutluydu. Hemen kafamı çevirdim ve o an düşünmeye başladım. Ne kadar saçma üzüntülerimin olduğunu ve gerçekte daha kötü olayların olabileceğini düşündüm. Ben kişiliğim dolayısıyla, yaşadığım her olayı çevreme yansıtmam, düşüncelerimi paylaşmaktan çekinirim. Her şeyi yansıtmanın doğru olduğunu da düşünmüyorum. Ne kadar doğru, ne kadar yanlış bu tartışmaya açık bir konu olabilir ama yaşadığım olaylar her zaman bende ve kişiliğimde bir iz bıraktı, tıpkı kitaptaki detaylar gibi hayatımda detaylar oluşmasına neden oldu. Üniversite sınavına hazırlanırken yurtdışındaki bir okuldan kabul almış ve çok samimi olduğum arkadaşlarımdan biri kanser oldu. İyileşene kadar bütün arkadaşlarımla birlikte onun yanında olduk. Çok şükür iyileşti. Anladım ki gerçek dostlar, iyi arkadaşlar gerçekten bir insanın sahip olabileceği en güzel mutlulukmuş. Sağlıklı olmak, sevdiğin insanların yanında olması... Ailenle ya da arkadaşlarınla geçireceğin beş dakika bile dünyalara bedelmiş. Tıpkı Yalın'ın şarkısındaki gibi karanlığı görmeden aydınlığın güzelliğini fark edemeyiz. Çürük elmalar olmadan, taze elmanın tadını alamazsınız ya da bilemezsiniz. Herkesin hayatla alıp veremediği problemleri sorunları olabilir ve olacaktır da... Bence gerekli olan tek şey biraz sabır ve hoşgörü. Arkanıza yaslanıp bir düşünün, en kötü anlarınızda bile size mutlu edecek bir olay olduğunu fark edeceksiniz. Mutsuzluklarla mutlulukların tüketilmemesi gerektiğini fark ettim. Her mutsuz anda "karalara bağlayıp" mutluluğu beklememeli, kendimize mutlu anlar yaratmalıyız. Mutsuzluk zamanlarında bile mutlu olmayı başarabilmeliyiz. O elmaya uzanıp dalından koparmalı ve keyfini çıkarmalıyız. Yaşadığımız anların değerini bilmeliyiz ki şu bir kere geldiğimiz zalim, fani hayatın tadını çıkarabilelim.