Hayvan Çiftliği ve Ahlak Üzerine

Sıradan bir çiftlikte insanlar her zamanki gibi hayvanları ağır bir şekilde çalıştırmakta, sadece yaşayacakları kadar yem vermekte ve onlara aşağılayıcı biçimde muamele etmektedir. Bir gün hayvanların sabrı taşar ve el birliğiyle tüm insanları çiftlikten kovarlar. Domuzların önderliğinde tüm hayvanların eşit ve özgür olduğu "Hayvan Çiftliği" kurulur. Artık hayvanlar daha az çalışacak, daha çok beslenecek, hepsi özgür ve eşit olacaktır. Hikaye burda bitseydi güzel bir masal olurdu belki. Fakat gerçek hayattaki acımasızlıklar, romanımızda da mevcut.? Bu güzel masal fazla sürmüyor ve hayvanların eşitliğinden yana olan, hayvanların refahı için durmadan kitap okuyan, gece gündüz saçını süpürge eden domuz Snowball; bencil ve kurnaz, çiftlikte kendi hakimiyetini kurmak isteyen bir diğer domuz Napoleon tarafından alt ediliyor ve çiftlikten kovuluyor. Hikaye asıl bundan sonra başlıyor. Napoleon'un zaferinden sonra domuzlara bazı imtiyazlar tanınmaya başlıyor. Domuzlar daha az çalışıyor, daha geç kalkıyor, Soysal-2 diğer hayvanların yemlerinde kısılmaya gidilirken domuzların yediklerinden asla taviz verilmiyor. Fakat, bütün bunlara rağmen diğer hayvanlar bir başkaldırış, bir muhaliflik gösteremiyor ve insanlardan sonra bu kez domuzların kölesi oluyor. Üstelik insanlardan çok daha acımasız, gaddar domuzlara. Peki neden böyle oluyor? Yani, neden domuzlar kendilerini diğer hayvanlardan daha üstün görüyor, onları acımasızca kullanıyor zevk ve sefa içinde yaşarlarken diğer hayvanlar bu sefalete, köleliğe boyun eğiyor, bu onur kırıcı yaşama her şeye rağmen eşitlik ve özgürlük masalına inanarak devam ediyor? Hikaye başta sosyalizm karşıtı bir eser gibi görülebilir. Zira hayvanlar herkesin sözde eşit olduğu bir sistemde çiftliğin ortak yararı için çalışırken baştakilerin azması sonucu sistem kapitalizme geri evriliyor. Bu bağlamda, sosyalizm, kapitalizmden beterdir gibi bir düşünce çıkarılması doğru değildir. Daha ziyade, en muhteşem, en kusursuz görünen sistemlerin bile yöneticiler ahlaklı ve adil olmadığında bir sömürge düzenine geçmesi içten bile olmadığı anlatılmaya çalışmış. Misal Snowball, kovulmasaydı eğer, Napoleon'a haddini bildirecek Soysal-3 kurnazlıkta olsaydı komünizm(kitaptaki alegorik anlatımda animalizm) başarılı bir şekilde işlenebilirdi. Zira Snowball ne domuzlara ayrıcalık tanıyacaktı, ne de kendini Napoleon gibi üstün görüp gitgide insanlaşacaktı. Sistem ne olursa olsun, çıkarcı kişiler başa geçerse bir yolunu bulur ve haksız kazanç elde eder, adil kişilerse her zaman kendini toplumla eşit görür. I. Osman öldüğünde geriye bir çadır, bir at ve kılıç bırakmıştı. Ömrü boyunca bir çadırda yaşamış, halkı ne yiyorsa ondan yemiş, halkıyla beraber ön saflarda savaşmıştı. Dört halife, halkın kul hakkına girmemek için o kadar özen gösterirlerdi ki, aylarca aynı elbiseyi yırtılana kadar giyer, çoğu zaman aç gezer ama asla hak yemezlerdi. Ki o zamanlar komünizm gibi bir metadan söz etmek mümkün değildi. Onlar bunu sahip oldukları üstün ahlak anlayışından dolayı yapmışlardı, ki aslolan budur. İnsan bu ahlak anlayışına sahip olduktan sonra sistemlerin pek de bir önemi yoktur. Zira örnek verdiğim insanlar, devletlerin altın dönemlerine zemin hazırlayan liderler olmuşlardır. SSCB'nin kurduğu gerçek sosyalizmin bir süre sonra yıkılmasının sebebi de bu ahlak anlayışının olmamasıdır. SSCB boyunduruğu altındaki devletlere adil davranmamış, onları kullanma yoluna gitmiş, bu düzden de ancak bir asrı Soysal-4 bile bulmayan kısa bir süre içerisinde çökmüştür. Osmanlıyı çöktüren, ahlakın yitirilmesi sonucu adam kayırmaların, iltimasların, rüşvetlerin gitgide artması, milletin istikbaline ve refahına verilen önemin azalmasıdır. Her devletin çöküşünün, her şirketin iflasının, her türlü başarısızlığın özünde az da olsa ahlaksal bir problem vardır, milletler etik anlayışını düzeltmedikçe hayvanlaşmaya tabidir. Tıpkı hayvan çiftliğinin sonunda domuzların insanlaştığı gibi.