SARILMAK İSTEMEMİN NEDENLERİ

Sevgili okuyucularım! Umarım hepiniz çok çok iyisinizdir. Ben? Ben sizlerden ayrı geçirdiğim bu haftada takip eden cümlelerde sizlerle paylaşacağım bir farkındalık edindim. Bu farkındalık çevremdekilere bakış açımı değiştirdi, her gün karşılaştığım şeylere farklı bir pencereden bakmamı sağladı. Hiç bir ağaca sarılmak geldi mi içinizden? Evet, biliyorum ilginç bir soru sordum. Umarım bu soruya "Evet!" cevabını veren tek çatlak ben değilimdir, aranızda benim gibi birkaç deli vardır. Soğuk, karlı bir kış günü, karın yarattığı o kartpostalları aratmayacak manzarayı camın ardından izliyordum. Karın bir anda her yeri bembeyaza boyamasını oldum olalı çok sevmişimdir. Geceler bile karanlık olmaz kar varken. Camın yakınında duran mavi- yeşil renkli çam ağacının güzelliği bütün ilgimi kendisine toplamayı başardı. Önce ağacı izlemeye başladım uzun uzun, o kadar güzel bir rengi vardı ki. "Ağaç dediğin yeşil olur işte, ne kadar güzel olabilir ki?" demeyin, gerçekten olağanüstüydü. O da yetmezmiş gibi, üzerinde konaklayan karın kattığı saflık... Sonra ağacı gerçekten bir "canlı" olarak düşündüm, kendimi onun yerine koydum belki. Kimseye hiçbir zararım yok. Tek yaptığım tüm gün olduğum yerde durup, olan biteni izlerken fotosentez yapmak. Yerin hem altında, hem de üzerinde olup bitenden haberim var. Ha bir de, sadece üzerime yağan kara değil, birçok canlıya ev sahipliği yapıyorum, hatta bazen besin kaynakları oluyorum. Sırf yararım yani, başka da bir şey yok. Ben işte tam o anda hunharca sarılma isteğiyle doldum ağaca, böyle sıkı sıkı. İnsan niye bir ağaca sarılmak ister ki? Ağaçlar pek de öyle sarılanacak canlılardan sayılmazlar; sert, çirkin kabukları var, üzerindeki böcekler de cabası. Demek istediğim, ponçik bir köpeğe sarılmak gibi olmaz bir oduna sarılmak. Ama o anda, o ağaç benim için bir odundan çok daha fazlasıydı. Kendimi ağaç yerine koymak resmen gözlerimi açmıştı. Minnettardım ona bir kere. Nefes alıyorsam sebebi o ve diğer bütün ağaçlardı. Soluduğum havanın solunabilir olması onlar sayesindeydi. Dünyayı küresel ısınmadan kurtarmak için savaşan sessiz kahramanlardı. Sıcaktan kavuran yaz günlerinde sinelerine sığındığım kurtarıcılarımdı. Hastalandığımda kullandığım ilaçta bile katkıları vardı. Bunlar ve şu an buraya sığdıramayacağım onlarca şey, ağaçlar sayesindeydi anlayacağınız. Ve o çam ağacına sarılmak istememin başka bir nedeni, bütün bunları hiçbir şekilde karşılık beklemeden yapıyor olmasıydı. Ağaçların insanlardan ne kadar farklı olduklarını düşündüm. Akla gelen ilk farklılık, karşılıksız yaptıkları sayısız iyilikler. İnsanların iyi bir şey yaparlarken çıkar amacı gütmeleri, öyle olmasa da yapılan iyiliği başkalarının gözüne sokmaları gibi durumlar size yabancı gelmemiştir. Böyle olan, bu şekilde düşünüp hareket eden insan bulmak çok da zor değil, ağaç bulmaksa imkansız. Jean Giono'nun Ağaç Diken Adam adlı eserinde bu durum şu sözlerle çok güzel ifade edilmiş: "Bir insanın kişiliğinin gerçekten olağanüstü yönlerini anlayabilmek için, eylemlerini uzun yıllar izleyebilme şansına sahip olmak gerekir. Kişinin eylemleri bencillikten tamamıyla arınmışsa, onu eyleme yönlendiren itki eşsiz bir yüce gönüllülük örneğiyse, hiçbir ödül beklemediği kesinse ve dahası yeryüzünde silinmeyecek izler bırakmışsa. İşte o vakit gerçekten de, hataya yer bırakmayacak bir kesinlikle unutulmaz bir insandan bahsediyoruz demektir." Dallarına aklar düşmüş çam ağacına sarılmak istememin son nedeni ise, ona acımış olmamdı. Ayırt etmedim; yaralı bir hayvana, çaresiz bir insana üzülür gibi üzüldüm onun için. Nasıl üzülmem! Tüm canlılara, bütün dünyaya faydalı olan bu canlı dünyanın her yerinde kendi çıkarından başka bir şey düşünmeyen kimseler tarafından katledilirken, her geçen gün geleceğimizden bir parça bizden çalınırken nasıl olur da sakin kalabilirim. Küresel ısınma, doğal afetler, ozon tabakasındaki delikler, bunların hepsi direk veya dolaylı olarak doğaya zarar veriyor olmamızın bir bedeli, doğa ananın "çocuklarının" intikamını yavaş yavaş alışı. İşte bu kadar, minnettarlığımdan, acıdığımdan sarılmak istedim ben o karlı çam ağacına. Bir şekilde hem teşekkür etmek, hem özür dilemek istedim. Kendi türüm ona zarar verdiğim için onlar adına, bu konuda sessiz kaldığım için kendi adıma özür dilemek istedim. Şimdi kazandığım farkındalık da bu işte. Her gün her yerde gördüğüm bitkilerin, ağaçların farkındayım artık. Benim için herhangi bir şey değiller. Onlar için sevgi duyuyorum, ya seviyorum onları. Ben onlara bakarken benim için, hepimiz için durmaksızın çalışan bir fabrika olduklarını hayal ediyorum. Ve bu arada; gittim ve o ağaca sarıldım... Buraya Nazım Hikmet'ten çok güzel bir söz bırakıyorum. Kendinize iyi bakın!