BÜYÜYEMEDİN ÇOCUK

Bir bebek... Ağlıyor, henüz dört aylık, ağlıyor çünkü yapabildiği tek şey ağlamak... Annesinin kucağında sakinleşmesi gerekirken bu bebeğin, ağlayışı her an daha çok acıtıyor içimi, sesi kulaklarımda, ağlıyor... Konuşsa, anlatacağı neler var kim bilir, henüz dört aylık, kalbim acıyor. Her ağladığında babası daha sert vuruyor yüzüne, neden? Bilmiyor mu küçücük bebeklerin kafatasının kolayca incinebildiğini, niye ağzını kapatıyor sertçe, daha kırılacak dişleri bile olmayan küçücük masum bir bebeğin, üstelik kendi bebeğinin, babası olduğu bebeğin suçu ne olabilir ki? Nasıl bu kadar karanlık olabilir, bu kötülük, bu acımasızlık... Korkuyorum, insanoğlunun bu noktaya gelebileceğini gördüm, çok korkuyorum, sahi bu kadar kötülüğü kaldırabilen kalpler var artık, yaşayan ve bu kötülüğü yapabilecek kadar karanlık kalpli insanlar... Her yerde, dünyanın her yerinde çocuklar inciniyor, yetişkinleri anlayabiliyorum, biz yetişkinlerin o kadar saf kalpleri yok, peki ya masum, savunmasız çocuklar, nasıl incitebiliyorlar onları? Belki büyük rakamlarla konuşunca, kalplerimiz o kadar acımıyor. Yüz çocuk öldü, iki yüz çocuk öldü... Çocuklar ölüyor, teker teker, ya da topluca, ama çocuklar ölüyor. Savunmasız, ne dersen inanacak, bütün dünyaya sevgisi yeten, ırkçılık nedir, nefret nedir bilmeyen çocuklar... Ve bizim ellerimizle ölüyorlar, bizim ellerimizde belki de, daha can yakıcı... Kendi kızına, küçücük bir bebeğe eziyet eden babayı görünce biraz daha iyi anlıyorum sanırım, çünkü görüyorum kendi elleriyle kendi canından kanından bebeğini dövebilecek kadar acımasız ve karanlık insanların var olabildiğini. Dünyada bu kadar kötülüğün hayatta kalabilmesinin ve ateşinin hepimizi yakabilmesinin sebebi bu sanırım; bu kadar karanlık kalpli insanların var olması... Belki de böyle insanların eline güç geçtiği için dünya bu halde. Her yerinde dünyanın, her köşesinde çocuklar ölüyor. Kimisi bombadan bedeni parçalanarak, kimisi o küçücük bedenine yetecek yemeği bulamadığından, kimisi kendi evinde canlı canlı yanarak, kimisi savaştan kaçarken çıplak ve minik ayaklarıyla, donarak, kimisi dayağın altında kalıp o küçücük bedeninin bu işkenceye dayanamayışından, kimisi hasta olup hastaneye götürecek kimsesi olmadığından... Ama ölüyorlar... Daha kendilerine yapılanın sebebinin ne olduğunu anlayacak iradeye gelmeden öylece, seslerini çıkarmadan ölüp gidiyorlar. Biz de ölüyoruz her çocuk için, biz her gün ölüyoruz... Kalpler nasıl bu kadar kararır sahi, çok büyük kötülüklerle karşılaşınca mı kötü olur insan, yoksa hiç acı yaşamadığı için empati yapamadığından mı? Kalpleriniz nasıl bu kadar kör olabilir? Biyolojinize, bebeğinizi koruma içgüdünüze bile karşı gelebilecek kadar, küçücük kalplerin aydınlığını, kendi karanlığınızla boğacak kadar ne yaşamış olabilirsiniz. Aklım almıyor, aklıma alamıyorum ve kalbime... Vicdanınıza bu kötülüğü nasıl sığdırabiliyorsunuz? Mesela hiç sızlamıyor mu sol yanınız, benimki sızlamıyor artık, sızlamak kelimesi yeterli olmuyor, benim sol yanım yanıyor çünkü... Ama dünyanın her yerinde ölen, acı çeken, zarar gören her çocuk için savaşacağım o kapkaranlık kalplerinizle, belki hepsini tek tek kurtaramam, ama karanlık kalplerinizi aydınlatabildiğim kadar aydınlatacağım, aydınlatacağım ki o karanlıklarınızla hiç kimseyi örtemeyin bir daha... Hiçbir masum bedene ve zihne dokunabilecek kadar karanlık olamayın, sizin de vicdanınız var olsun, canınızı yaksın hatta... Titreyin kalbinizin acısından, titreyin ki o ışığın girmesine izin vermeyen duvarlarınız yıkılsın... Özür dilerim çocuk, sen orada kendi babanın ellerinde işkence görürken bir şey yapamadığım için... Özür dilerim çocuk, seni o babanın ellerine bırakan adalet sistemi için... Özür dilerim çocuk, büyüdük biz, kalplerimize karanlık girdi... Özür dilerim çocuk, büyüdük biz, sen büyüyemedin...