Arkada Kalanlar

Her şeyi geride bırakıp çekip gitmek ister bazen insan. Belli bir rotası olmadan, aklı nereye eserse gidip yeni bir hayata başlamak ister. İstemek, düşünmek kolay da bunu gerçekten yapabilecek kaç kişi vardır bilmiyorum. Hani öyle uzun bir süreliğine gitmemize de gerek yok ama yine de zor gelir çoğumuza alıştığımız hayatı arkada bırakmak. Damon Galgut'un romanında ise zor gelmiyordu bunlar, hiçbir şey düşünmeden bir anda yola koyulabiliyordu karakter, bir başına yollara düşüp uzaklaşıyordu normal hayatından. Kitapla ilgili dikkatimi çeken o kadar nokta var ki ne anlatsam bilemiyorum biraz. Öncelikle benim için biraz karamsar bir kitaptı Yabancı Bir Odada. Sanırım dikkatimi çeken bütün noktalarda bu yüzden oluştu. "Yalnız başına geziye çıkan birinin hikayesinde bu kadar kötü bulduğun ne olabilir ki?" diyebilirsiniz. En azından ben ilk öyle demiştim kendime "Şirin bir kitap olmalı, yazar gezdiği üç yerde yaşadıklarını anlatıyor sonuçta." Bilemiyorum belki de ben kış mevsimi, hava kapalı gibi nedenlerden zaten iyi hissetmiyordum ve kitabı bu yüzden gereğinden fazla sıkıcı buldum ama nedeni ne olursa olsun durum bu şekilde. Bütün bu kitapla ilgili kötü hislerimin başı karakterin yalnız başına olması sanırım. Ben sevmem yalnız başıma durmayı, yaptıklarım diğer insanlarla paylaşılınca değer kazanıyor benim için. Sinemaya gidiyorsam yanımda biri olsun isterim, filmdeki saçma yerlere birlikte gülelim birlikte eleştirelim filmi diye. Odamda müzik dinlediğim zaman dışında en ufak şeyi bile arkadaşlarımla yapmayı isterim. Çimlerde boş boş yatacaksam birileriyle birlikte olayım, kütüphanede ders çalışacaksam yanımda biri oturuyor olsun ki en sıkıcı şeye çalışırken bile mutlu olabileyim. Bu kadar küçük şeylerde bile yanımda arkadaşım olsun isterken dünyanın diğer ucuna yalnız başına gitme düşüncesi beni üzüyor sanırım. Bir diğer sorunsa yolculukta tanışılan yani arkadaşlar. Kitapta dört beş tane yol arkadaşı edindi yazar, her birini kendi bölümleri bitene kadar gördük. Kitap boyunca bu kısa yol arkadaşlıkları dışında kimse yoktu yazarın yanında, bu arkadaşlıklara da çok istekli değil gibiydi yazar, hatta ilk başta o diğerlerinin yanında gitmeye başlamış olsa bile bölümün sonuna doğru ayrılacakları vakti bekler gibiydi. Yeni arkadaşlıklar da eskileriyle gezmek de çok heyecan verici şeyler benim için, o yüzden yazarın bu kadar yalnız dolaşması, yeni arkadaşlıklarını gezinin sonunda hemen unutması üzdü beni biraz. Kitaptaki yol arkadaşlarının durumlarıysa başka bir sorundu benim için. Zaten her bölümde bir tane yol arkadaşı ediniyordu yazar, bunların her birinin sonunun kötü bitmesi ve yazarın bu kötü sonlardan çok geç haberdar olması durumu daha da karamsar kılıyordu benim için. Anna vardı mesela, kitaptaki son yol arkadaşıydı, intihar eğilimli olduğundan gezmesi gerektiğine karar vermişti ailesi. Karakter kitaba ilk geldiğinden beri sonunda öleceğini biliyordum ama yine de bir umut farklı bir son vardır diye bekledim sanırım. Yazarın Anna öldükten çok sonra haberi oldu bu durumdan; aynı şekilde diğer yol arkadaşlarının da başlarına kötü şeyler geldi ama bunları öğrendiğinde yazar onları unutmaya başlamıştı bile. Sanırım benim için yol arkadaşlarının sorun olmasının nedeni de bu. Hepsinden önce sadece bir süreliğine arkadaşlık edeceğiniz anlamına geliyor bu tamlama, yolculuk bittiği zaman ne kadar görüşmeye çalışsanız da zamanla kayboluyor o arkadaşlıklar. Birileri tarafından unutulmak korkutuyor beni, sanki onlarla iletişimim kesildiğinde hiç tanışmamış olacağız, yaşadıklarımız aklımızdan silinecek gibi geliyor. Belki de o yüzdendir hayatıma giren herkesi aklımda tutmaya çalışırım, birisiyle yaptığım en ufak bir konuşma tekrar tekrar zihnimde oynar, ne kadar çok oynatırsam o kadar aklımda kalır gibi. Hoş bu da onlarla olan iletişimin kopmasına engel olmaz, bu kişilerle konuşmalar yavaş yavaş azalmaya başlar. En sonunda sanki hiç tanışmamışız gibi yolumuza devam etmemiz gerekir, yine de anılar aklıma her geldiğinde yüreğimi bir burukluk kaplar. Birilerinin yanında olmak beni en mutlu eden şeyken arkada kalanları düşünmeden yapılan yolculukların romanı benim için karamsar bir kitaptı tabii ki. Başta dediğim gibi her insan her şeyi geride bırakıp gitmek ister ama yapmak zor gelir. Burada her şey diye bahsettiğim daha yola çıkmadan önce olan şeyler olmak zorunda da değil; yolda tanıştıklarını, kazandıklarını bırakmak çok daha zor bir durumdur benim için. Kitapta olduğu gibi son trenden inince ayrılamam ben orada tanıştıklarımdan. Anna'nın iyileşip iyileşemediğini merak ederim, Reiner'in nereleri gezdiğini duymayı Jerome ile sürekli haberleşmeyi isterim ben. Kitapta bütün bunlar çok kolay bir şekilde unutulurmuş gibi anlatılmış olsa da işin gerçeğinde bunların böyle çabuk unutulabileceğini düşünmüyorum. Belki de o yüzden yalnız yola çıkmaktan korkuyorumdur, geri döndüğüm zaman hem ben yoldayken evde kalanlar hem de yolda tanıştıklarım arkada bıraktığım kişilere dönüşecekler diye.