CANGÜR

Akşamın ortasında sokakta buldu kendisini. Soluk soluğa. Sebebini bilmediği bir sıkıntı vardı içinde. Belki de sebebini bilmeyişi onu bu kadar daraltıyordu. Çığlık atarak sokaklarda koşmak, içini sıkan bu şeyden kurtulmak istiyordu. Mümkün değil. İçi içine sığmıyordu. Ama mutluluktan değil. Dayanılmaz bir şeydi bu. Uyusa belki unuturdu, zaten dört saattir bunun için çabalıyordu; başaramadı. İçini daraltan bu şeyden kurtulamadı. Derdi olsa birilerine anlatıp rahatlayabilirdi. Ama bildiği bir derdi yoktu. Bu belirsizlik insanı mahvediyordu. Akşamın karanlığını doya doya çekti içine. Her seferinde daha da büyüyordu soluğu. Ne yapacağını bilmiyordu. Nereye gidecekti şimdi? Kendi aklından kurtulabilir miydi insan? Bunu istiyordu. Kendi aklıyla, kendiyle baş başa kalmak korkunçtu. Her zaman. Bunları da düşünüyordu tabi. Sebepsiz sıkıntısı yetmezmiş gibi. Başladı yürümeye. Uzun caddeler boyu yürüdü. Saat ilerliyordu. Eve dönmesi gerekiyordu. Yarın işe gitmek zorundaydı. Zulüm! Onun bir şeyler yapmak zorunda olması zulümdü! Zorunluluklar mahvediyordu onu. Eve döndüğünde çok yorgundu. Artık uyuyabileceğini düşünüyordu. Yine olmadı. Yine düşüncelerinden kurtulamadı. Gözü tek bir noktada, aklı sayamadığı kadar çok yerde... Düşünceleri oradan oraya zıplıyordu ama o yetişemiyordu. Kafasını duvarlara vurarak durdurmak istiyordu. Yine koydu kafasını yastığa. Dalar gibi oldu bir ara. Gözünü kapattığı gibi rüyalar başlıyordu. Korkunç rüyalar. Bir an gözünü açıyordu, gözünü kapattığında rüyalarına geri dönüyordu. Bunlar daha da dayanılmazdı. Sinirle kalktı. Camları kırarak rahatlamak istedi. Mümkün değil, kirada oturuyordu ve ev sahibiyle arası o kadar da iyi değildi, yaptığı şeyi açıklayamazdı ve yeni ev aramak, yeni insanlarla tanışmak, yeni bir eve taşınmak daha korkunç geliyordu. Bağırmak istiyor bağıramıyordu. Kafasını yastığa vurmaya başladı ve ağladı. Ne kadar zaman öyle kaldı bilmiyordu. Alarm ötmeye başladı. Hazırlanmalıydı. Perşembe. İki gün daha dayanmalı. Mutfağa gitti. Bir şeyler hazırladı, yemek istemedi, yarım saat kadar yine daldı gitti. İstemeyerek bir şeyler giydi ve sokağa çıktı. Hava bugün güneşliydi. Işık içini yakıyordu. Buna da dayanamıyordu. Bu havalardaki insanların anlamsız mutluluğuna dayanamıyordu. Niye bu onu mutlu etmiyordu, ne vardı Allah aşkına? Yürüdü bir süre, dolmuşa binmek için parmağını kaldırdı. En arkaya yerleşti. İnsanları incelemeye başladı. İnsanların pek çoğu şikayetçi gibiydi bu saatte işe ya da okula gidiyor olmaktan. Aslında yüzlerinde mutlulukla mutsuzluk karışmış gibiydi. Güneşti sanırım onları mutlu eden, aptalca! İndi dolmuştan iş yerine yürüdü. Erken gelmişti kimseyle karşılaşmadan odasına gitti. Aslında bugün fazla işi yoktu ama saatlerce oyalandı. Başlarda işi fazla stresli geliyordu ama alıştı artık. Altı yıl olmuştu, sanırım. Çıkma zamanı geldiğinde odasında oyalandı biraz, kimseyle karşılaşmak istemiyordu. Şanslıydı bugün, tabi buna şans denirse, kimse odasına uğramamıştı ve kimseyle de karşılaşmamıştı. İstediği gibi çıktı çalıştığı bankadan, eve doğru yol aldı. Önceki akşama göre sakindi o akşam. Bir kahve yaptı kendine, aklındakileri olabildiğince savuşturup bir kitap okumaya karar verdi; Jean-Paul Sartre, Bulantı. Enteresan bir kitap ( yazar kitabı henüz okumadığı için şu an yorum yapamıyor ve detay veremiyor bu yüzden okuyucudan özür diliyor, bu kitabı bitirmeden Bulantı'yı okuyup okuyucuya bilgi vermeyi diliyor). Saat 3. 25'i gösteriyordu. Bitirdiği kitapları gözünün önünde tutmayı severdi. Birkaç gün okuduğu kitapla mutlu olur sonra yeni bir kitaba başlardı. Bu da onun hoş tarzı. Kitabı bıraktı masaya. Gözünün önüne. Biraz öfürdeyip yatağına gitti. Bir buçuk dakikada uykuya dalabildi. Anlamsız bir sabah daha. Yaşamak için her sabah bir neden aramak, berbat bir şey. Her sabah aynada gördüğü ruhsuzdan, devamlı hayatı kendine dar eden ruhsuzdan nefret ediyordu. Yoldaydı işe gitmek üzere, dalmış gitmişti tabi uzaklara yine. Özdemir Asaf'tan bir dize geçiyordu aklından; ne kadar da kendini anlatıyordu: Yalnız/ Bin yıl yaşar/ Kendini/ Bir an'da. Bu sabah da işe giderken bunun etrafında dönüyordu düşünceleri. Yalnızlık. Bu muydu acaba sorunu? Evet, yalnızlık bir sorundu. Ama onun için bir sorun olabileceğini hiç düşünmemişti. Ağır mı geliyordu acaba artık yalnızlık? Yalnız Sürekli dinleyendir Söylenmemiş bir sözü Akşam geçmişi düşünüyordu, geleceği düşünüyordu; yine düşüncelerinin esiriydi. Saatine son bakışının üzerinden bir saat geçmişti ama gözü aynı yerdeydi. Kalmak istedi, kalkmaya karar vermesi bir yarım saatini daha almıştı. Yine sıkılmaya başladığını fark etti. Dışarı çıkmayı düşündü. Düşünceleriyle birlikte bir alışveriş merkezinde buldu kendini. Dolaşmadı hiç. Banklardan birine oturdu. İnsanları incelemeye başladı. Diğerlerine çarpan insanlar, bir şeyler için tutturan çocuklar, ağlayan çocuklar, bağıran çocuklar, zıplayan çocuklar, nadiren sakin çocuklar vardı. Herkes bir değişik davranıyordu. Normal olan kendisi miydi onlar mıydı karar veremiyordu. O kadar çok şey düşünmüştü ki hiç bunun değerlendirmesini yapacak durumda değildi. Çıktı buradan. Eline bir kahve alıp yürümeye başladı. Yürürken ya yere ya da gökyüzüne bakardı. Arası genellikle yoktu. Eve geldiğinde fazlaca kahve içtiği ve soğukta dolaştığı için hiç uykulu hissetmiyordu. Ama bugün de kendisinden fazlaca sıkılmıştı. Zaten yorgun olarak uyumazdı. Kendinden sıkıldığı için yapıyordu bunu. Uyku kendisiyle konuşmayı kesebildiği nadir bir olay. Bazen bu halinin komik olabileceğini düşünüyordu ama o da diğer düşünceleri gibi hemen kaybolup diğerine geçiyordu. Sabahları uyandığında işe gidecekse ona, işe gitmeyecekse işe gidecek olmasına üzülüyordu. Üzülecek bir şey her zaman buluyordu. Düşünecek de öyle. Ama bu hal gerçekten düşünecek bir şey bulduğunda kabusa dönüyordu. Çünkü o zaman sıkıntılarda eşlik ediyordu. İçinin daralması. Felaket. Uyanmayı bile sevmiyordu. Saatine baktı. Yine düşünerek saatlerini öldürmek istemiyordu. Bunu bir saat kadar düşündü. Sonra müzik dinlemeye karar verdi. Bir süre telefonunu gidip almayı düşündü. Kalkıp telefonunu aldı. Aynı yere yatıp sıkıcı bir müzik seçti. Müzik dinlerken yine daldı. İnsanların isimlerinin onları etkilediği söylenir. Tam bir palavra. Cangür. Canlı, neşeli kimse. Canlılık ve neşelilik?