Düşüncelerinde Yalnız Olmak

Birçok insanın yalnızlığı sevdiğini söylediğini duymuşsunuzdur siz de benim gibi. Yalnız kaldıklarında yapabilecekleri aktivitelerden bahsederler; film izlemek, kitap okumak, belki de müzik dinlemek. Ama yine de o insanların yalnızlığının kısıtlı bir zaman için olduğunu biliriz. Belki birkaç saat, belki birkaç gün... Sonunda o yalnızlıkları bitecektir ve tekrar insanların arasına karışacaklardır. Yalnız kaldıkları zamanı güzelce değerlendirdikleri, sıkılmalarına zaman kalmadan da insanların arasına karıştıkları için aslında yalnızlığın ne demek olduğunu bilmezler onlar. Senelerce bir odada tek başına, kimsenin yüzünü görmeden kalmış bir adama sormalıyız yalnızlığı asıl. İnsan o kadar sürede ne yapar, ne düşünür, yalnızlık insanı nasıl etkiler işte asıl o insan bilir. Satranç, benim için okuma keyfi çok yüksek olan bir kitap oldu. Asıl konusunun dışında, yalnızlığı anlatmasıyla da beni kendine daha çok çekti. Birkaç saat yalnız kaldığımda dahi yapacak hiçbir şey bulamam mesela ben, sıkılırım, bunalırım tek başıma olmaktan. Belki de bunlardan dolayı hayatımda en çok korktuğum şeylerden biridir yalnızlık. Etrafımızda insanlar olması, onlarla konuşmak, zaman geçirmek bu dünyaya gelmiş olmamızın en güzel yanıdır bence. İnsanların yalnızlığı nasıl ve neden sevdiğini de hiçbir zaman anlamam. Senelerce kimsenin yüzünü görmeseniz, bilgisayarınız, internetiniz ve hatta okuyacak tek bir kitabınız bile olmasa ne yapardınız? Ben kendi adıma kafayı yiyeceğimi düşünüyorum. İnsanların etrafında birilerinin olması kişiye sadece o an zaman geçirmek adına fayda sağlamaz bence. Mesela ben uyumaya çalışırken her zaman o gün yaşadıklarımı, insanların söylediklerini düşünürüm. O günü belki de tekrar yaşarım zihnimde, bu da bana üzerinde kafa yoracak bir şey verir. Ama tek başına bir insan olduğunuzu düşünün; zaten tüm gün kendi başınızasınız, hiçbir yeni şey yaşamıyor ve kimseyle konuşmuyorsunuz. Bir süre sonra insan ne düşüneceğini şaşırır bence aynı şeyleri çevirip çevirip düşünmekten. Hatta belki bir süre sonra daha fazla düşünecek şeyi kalmadığı için gerçekten yaşamadığı şeyleri düşünmeye başlar ve sonunda delirir diye düşünüyorum. En azından ben kimseyi görmeden bir odada kapalı kalsaydım başıma bunlar gelirdi herhalde. İşin en acı tarafının da asıl bundan sonra başlayacağını düşünüyorum. İnsanın aklını kaybetmeye başladığını fark ettiğini ve buna engel olmak için çabaladığını düşünsenize. Artık daha fazla düşünecek bir şeyi kalmamış, yanında ne kitap ne bilgisayar olduğu için kendisine düşünecek yeni şeyler de edinemiyor. Tamamen kendi zihninin içinde yapayalnızdır o insan. Hayata bir yerlerden tutunmaya çalışır, delirmemeye çalışır. Belki bir oyun kurar kendi kafasında, farklı birçok ihtimali olan bir oyunsa onu uzun bir süre delirmekten koruyabilir, ne de olsa düşünebileceği birçok farklı alternatifi vardır artık. Belki de kafasının içinde yeni sorular yaratarak onların cevaplarını vermeye çalışır. Hayatın gizemini çözmeye çalışabilir mesela, ben bunu yapabilirdim. Ne zaman gereğinden fazla tek başıma kalsam etrafımdaki varlıkları incelemeye başlarım mesela ben, onların işleyişini çözmeye çalışırım. Belki onlardan yola çıkarak dünyadaki başka şeylere bile cevap arayabilirim. Ama ne yazık ki bunun da bir sonu olabilir. İşte ben, yalnızlığın aslında ne demek olduğunu Satranç adlı kitabı okuyup bunları düşünmeye başladığımda anladım. Birkaç saat veya birkaç gün belki hiç kimseyle görüşmemiş olmak, yalnız olmak anlamına gelmez aslında. Elimizde her an bulunan telefonlarımız, kitaplarımız, bilgisayarlarımız bize hakkında düşünecek bir şeyler veriyorlar sürekli. Ben anladım ki insanın yalnız olması aslında düşüncelerinde yalnız kaldığında olan bir şey.