Fikirlerimiz ile Dünya Arasındaki o Küçük Bölge ve Kaçışımız Bir gün bulunan bir lamba ovalanmış. İçerden çıkan lamba cini üç hak vermiş insana. İnsan ilk hakkını boşa harcamış. İlk dileği olarak dünya barışı istemiş, her insan gibi. Ama farkında değilmişiz savaşlar olmasa da nefretin varolacağının. Silahlar sussa da insanların susmayacağının. Bir gerginlik havasının daima devam edeceğinin. Anlaşılan o ki farkında değilmişiz yerimizin. Aslında yaşamadığımızın. İnsan gerçek dünya ile hayaller arası bir yerde yaşar. Orayı gerçek zanneder varsayımlarını ona göre yapar. O yüzden tutmuyor isteklerimiz. Mutlu olmuyoruz her şeyi elde etsek de. Bu araftan dışarı bakmak gelmiyor aklımıza. Takılıyoruz kendi kafamızda gün boyu. O yüzden de uyuşamıyoruz insanlarla çünkü farklı araflardayız. İnsan artık kalkmalı ve farketmeli gerçekte değil. Fikirleri doğru da değil. Gerçekle bağ kuramayan zaten doğru olabilir mi? Araflardan çıkış yolu sohbetten geçer. Gülücüklerle aydınlanır. Diğer insanları tanıdıkça yaklaşılır gerçeğe ve araf da aslında bi nevi gerçek olur. Günümüzde bir "Günaydın"ı bile çok görüyoruz birbirimize. Aslında birbirimizi hapsettiğimizi bilmeden küçük ekranlardan birbirimizi "layk"lıyoruz. Yavaş yavaş fikirler oluyor küçük ekranlar, araflar küçük ekranlara dönüşüyor ve sonunda insan küçük ekrandaki bir sayıdan ibaret oluyor. Kendini o sayıyla tanımlıyor -kaç takipçisi olduğuyla- bir fark yaratırmış gibi. Bu şekilde yok oluyor dünyalar bu şekilde unutuluyor konuşmak. İlk dileğinde fikirleri gerçek hayattan kopuk olduğu için manevi bir fikri gerçekleştiremeyceğini anlıyor insan. Dikeliyor kendine geliyor ve maddiyat istiyor dünyadaki tüm insanlar için. Altınlar yağıyor gökyüzünden ve topraklar gümüş kusuyor. Herkes zengin oluyor dünyada ama yalnızca maddi olarak. Ertesi gün anlaşılıyor ki aslında para hiç bir şey getirmiyor. Bir fark yaratmıyor insanlar parayla mutlu olamıyor. Bir an duraksıyor insanlık, tüm sistemlerin üzerine kurulu olduğu yüce değer anlamsızlaşınca düşünme tutuyor hepsini. Fark edemiyorlar o küçük araflardan her şeye sahip olsalar da çıkamıyorlar. Para onları yalnızca ekranlara daha bağımlı hale getiriyor ve bu yüzden küçülüyor araflar ta ki yalnızca onlara kadar yer kalana dek. Son dileği için akıllandığını düşünüyor ademoğlu. Mutluluğun kökeninin özgürlük olduğunu farkediyor. Sistemsel bağlarından kurtulmak özgürlükle bir olmak istiyor. Hep istediği merak ettiği şeyleri yapmak istiyor, toplumun dayattığı şeyleri değil. Uçmak istiyor insan, uçmak ve bulutların tadına varmak. O zaman mutlu olur çünkü insan, kendi istediğini yaptığında ve sistemle bağlantılarını kopardığında. Basit bir robot olmaktan o zaman kurtulur. Kendini tekrar etmeyi bırakır ve birey olur. İhtiyaçları basitleşir gülümsemeye başlar. Gülümseme anahtardır bizi araflarımızdan kurtaran. Kendini kurtarmakla kalmaz çevresini de kurtarır. İnsanlara gerçekleri gösterir, Hayatın güzelliğini. Bir gün bırakacak olsa dahi mutlu olacak o insan ve pişman olmayacak o ilk iki dileği için. Bilecek ki onlardan öğrendiğini kimse öğretemezdi kendisine. Özgür olmayı düşünemezdi kendi başına. Cine teşekkür edecek ve uçarak kaybolacak bu dünyadan. Bulutların üstünde yaşayacak. Arkasında bıraktığı "günaydın"lar çoğalacak. Önce bir kasaba gülümseyecek, sonra tüm şehir, bölge, ülke derken dünya gülümseyecek yanlış iki dilek sayesinde. Yanlışlarla geliyoruz ve yanlış yaparak ilerliyoruz. Hep yanlışların biz çökerttiğini, düşürdüğünü ve mahvettiğini düşünüyoruz. Doğruları onlar sayesinde bulduğumuzu düünmüyoruz. Özgürlüğümüze onlar sayesinde kavuşacağımız, onlar sayesinde gülümsemeye başlayacağımız, Onlar sayesinde küçük araflarımızdan kurtulacağımızı bilemiyoruz. Yanlış yapmaktan korkmaya devam ediyoruz. Korkmamalıyız, yanlış yapmadan öğrenemiyor insan.