Ya Siyah Ya Beyaz

Kaç kere yalan söyleyebilir bir insan? Kaç kere kandırabilir karşısındakini? Kaç söz yeter inandırmaya birisini? Tahminimce çok dil dökmeye gerek yok. Bence insan doğası öyle bir şey ki çoğu zaman herkes içteki iyiliği görmeye odaklı olduğu için bir iki tatlı söze kanıyor, inanıyor karşısındakine. Hatta bazen hayatının merkezine koyuyor o kişiyi. Ne derse hiç düşünmeden yapıyor. Ne söylerse şüpheye bile düşmeden kabul ediyor. Peki ya bir kere yalanını görüp açığını yakaladıktan sonra da güvenebilir mi insan birine? Adam yerine koyup dinleyebilir mi? İnanır mı söylediklerine? Açıkçası ben inandım. Belki de inanmak istediğim için inandım sadece. Çünkü biliyordum bir kere yalan söyleyen birinin bunu hep yapacağını, alışkanlık haline getireceğini. Bir süre sonra bu yalan olmaktan çıkıyor çünkü. Kendileri de inanıyor söylediklerine, yapmadım diyerek yaptıkları şeylere. Ne kadar inkar etseler de göz önündeki gerçeği saklayamasalar da saklamak istiyorlar. En yakınım dediğim insan gözümün içine baka baka yalan söylediğinde anladım ben bunu. Üstüne ısrarla gitmeme rağmen bana gerçeği söylemediğinde anladım. Doğrusunu bildiğim yalanı tereddüt bile etmeden bana rahatça anlatırken anladım. Bilmediğimi düşünmesine izin verdim belki haftalar belki aylarca. En sonunda karşısına geçip yüzleştiğimdeyse hala bana kendini yarandırmak istemesinin nedenini sordum durdum kendime. Bana neredeyse her konuda yalan söylemesine, etrafa farklı yüzüme farklı konuşmasına rağmen neden bunun başlarda farkında olamadığımı sordum. Meğer ben at gözlüğüyle bakıyormuşum etrafıma. Gözümün önündekini görememişim. Sonra sonra bunu yapmayı bıraktığımda farkına vardım ki sadece kendimi kandırıyormuşum. Aslında bakarsanız beni kandırdığını düşünerek asıl kendini kandıran oymuş da ben bunu da fark edememişim. İnsanın güvendiği birine sırt çevirmesi, yalan söylediğini anlaması çok gurur kırıcı bir duyguymuş. Bir yandan yapmaz o öyle derken bir yandan da tam da yapmaz dediğiniz şeyi yaptığını görmek çok zormuş. 10 yıllık arkadaşlığı hatta kardeşliği bir daha aynı olamayacağınızı, aynı hissedemeyeceğinizi bildiğiniz için silip atmak, atmaya çalışmak çok zormuş. Sosyal medyada gezinirken tesadüfen Victor Hugo'nun "Hayatta kimseye güvenmeyeceksin demek saçmalıktır inan. Ama kime 'iki defa güveneceğini' hesaplamalı insan." Sözünü görmesem düşünmeyecektim belki de hiç bunu. Aklıma gelmeyecekti 'kardeşim'. Sahi kaç ay olmuştu beni arkadan bıçaklayalı? Saymayı bırakalı baya bir oldu onu biliyorum. Ama bana bu duyguyu yaşatalı ne kadar oldu onu bilmiyorum. Çok incindiğimi biliyorum. Bu olaydan sonra başka bir arkadaşıma güvenemedim onu biliyorum. Fakat aslında şu an bir daha kimseye güvenmeyeceğim, güvenemeyeceğim demek de boş laftan öte değil. Birine ona güvendiğim kadar güvenemeyeceğim belki ama güveneceğim yine. İçimi dökeceğim, hissettiklerimi anlatacağım, tüm sırlarımı paylaşacağım. Belki de herkeste onun yorumlarını, onun mimiklerini arayacağım. Ama asla bir daha ona güvenmeyeceğim, onu aramayacağım. Ona kapılarım kapalı artık ve geri dönüşü yok ne yazık ki bir daha açılmayacak o kapılar. Çünkü ben her zaman aklı başında bir insan net olmalı diye düşündüm. Böyle olmaya da özen gösterdim yaşadığım bu kısa hayat boyunca. Bana göre bir şey ya beyazdır ya siyahtır, benim hayatımda grilere yer yok. Bence kimsenin de olmamalı. Çünkü griler sadece hayatı zorlaştırır. 'Acaba?' Diye düşünür insan ister istemez. 'Bu sefer yapmaz mı?' Diye düşünür. Ben öyle düşünmüyorum. Bir kere yapmışsa insan bir hata, bir daha yapar; hatta belki tüm önlemlere rağmen aynı hatayı birkaç kez daha yapar. İşte bu yüzden kime sırt dayayacağını iyi seçmeli insan. Çabuk güvenmemeli, körü körüne inanmamalı. Herkese güvenmeye çalışmalı ama kimseye iki defa güvenmemeli. Hem böylece üzülmez belki de. Duvarın arkasından bakar çoğu kişiye ama canı yanmaz hiç değilse.