GERÇEK BAŞARI

Küçük yaşlarda hayal kurmak öyle sınırsız, öyle güzel ki... Ben de bir çoğumuz gibi, yüzlerce hayalimin arasında en çok "Ah bir 18 olsam..." diyenlerden idim. Şimdi imkanım olsa yapacağım ilk şey, bu hayali kurduğum günlere dönmek olurdu sanırım. Çünkü büyüdükçe çok fazla sorumluluk altına giriyor insan; gerçekleşmesine garanti veremediği hayali kurmaktan, arkasına döndüğünde "keşke" sözcüğünü kullanmaktan korkuyor. Ömrünün tam da bu kararsızlıklar döneminde biri olarak bu yazıda, önümüze çıkan seçeneklerin temelinde yatan sorundan bahsetmek istiyorum sizlere. Kendi ayaklarımızın üzerinde durma vakti geldiğinde, elbette en önemli nokta bize güç verecek bir hedefe sahip olmaktır. Aşk Olsun romanında da yazıldığı gibi: "Bir sebebi olmalıydı insanın. Geceleri yatmak için, sabahları kalkmak için, hepsi bir yana şu dünyanın kahrını çekmek için bir beklediği olmalıydı." (Türker 2016, 210) Sahi, insanın en büyük ihtiyacı inancı değil midir? Gerek birilerine, gerek bir şeylere inanmak lazımdır başarıya ulaşmak için. Nitekim bu konuda bir diğer önemli nokta da başarı kavramını nasıl tanımladığınızdır. Biz insanoğlu her nedense bu sözcüğü parayla, kariyerle öyle bir bağdaştırmışızdır ki manevi tatminlerin çoğu, lügatımızdaki anlamını yitirmek zorunda kalmışlardır. Bu maddi hazları biraz daha açmamız gerektiğini düşünüyorum. Evet, bir insan ailesinden uzaklaşmaya başlayıp hayatını kendi kendine yürüteceği dönemde hiçbir şeyi cebinde para olmadan yapamaz, kabul. Bu yüzden mesleğimizi ona göre seçmek, ilk ciddi hayalleri bu sebebe dayandırmak mantıklıdır. Fakat ne acıdır ki manevi yönü gelişmemiş insanlar arasındaysanız işler biraz yolunda gittiğinde, başlarda hayal ettiğiniz duruma gelmiş olmanız size hiçbir şekilde yetmemeye başlayacak ve daha iyisi oldukça daha da iyisini isteyecek hale geleceksinizdir. Dönem dönem hayatınıza giren dostlarınızın sizi överek yere göğe sığdıramıyor oluşu, etraftaki Irmak Başak Özgül insanların size imrenerek baktığına olan inancınız ve en önemlisi aynaya baktığınızda kendinizle duyduğunuz gurur, size hiçbir işin sonunda "yeter" dememeyi öğretecektir. Durum böyleyken, başka bir şeye vakit ayırmak elbette aklınıza bile gelmeyecektir. Peki ya başta söylediğimiz gibi olmaz da, işler hiç yolunda gitmezse? Söz konusu insan tipi, öyle bir durumda da maalesef "işleri yolunda giden" insanların çevresinde olmaya yönelecektir. Zira dünyayı yalnızca gelip geçici güzellikler açısından ele alan biri, kalbinin yerine beynini koymaktan asla vazgeçmeyecektir. Gelelim tüm bu akademik ve maddi tatminlerin hevesine büründüğümüz anlarda unuttuğumuz bir gerçeğe: Aşk! İnsan yapay güzellikler uğruna girdiği koşturmaca içerisinde nasıl olur da kalbini bir kenara koyar, inanın bilmiyorum. İş hayatınız nasıl olursa olsun, akşam eve geldiğinizde sıcak bir çay koyup ülkenin halini konuşacağınız bir hayat arkadaşınızın olmasını nasıl istemezsiniz? Duygularını sürekli yok sayan insanlar, en küçük ipucunda etraftakilerin kendisini güçsüz göreceğini düşünürler. Aksine, robot gibi hareket etmekten vazgeçmek insanı gerçekten güçlü kılabilecek tek unsurdur. Hepimiz, birisi canımızı yakınca öfkemizi dökecek bir omza ya da güzel bir haber aldığımızda o anki sevincimizi sarılarak paylaşacağımız bir bedene ihtiyaç duyduğumuz kadar insanız şu hayatta. Emin olun her canlının isyan ettiği noktalar vardır. Fakat pes etme noktasına geldiğinizde, size kendi kişisel çıkarları için değil, içinizi bildiği ve sizi karşılıksız sevdiği için destek olacak biri tutmalıdır elinizden. Öyle bir an gelmelidir ki artık parayla çözememelisinizdir sorunlarınızı, her kilidinizin yedek anahtarı kalbinizi hızlandıran insan olmalıdır. Anlayacağınız gerçek başarı, aşkı tatmadan ölmemektir bana göre. Para çok rahat harcanıp gidebilir, akademik ünvanınızı emekliye ayrıldığınızda kimseler hatırlamayabilir, yalnızca cebinizin kabarıklığına değer veren çevreniz bir anda sizden uzaklaşabilir. Önemli olan, eliniz iş tutmaz yaşlara geldiğinizde, doğduğunuz günden bu yana size eşlik etmiş olan Irmak Başak Özgül kalbinizin; hayatın koşuşturmacasından değil de sevmekten, sevilmekten yorulmuş olmasıdır. Zira hayatta hiçbir şey, son nefesinizi altın varaklı koltuğunuzda tek başına vermek yerine; küçücük bir iskemlede sevincinizi, üzüntünüzü, acı tatlı tüm anılarınızı paylaştığınız insanın nefesini hissederek vermekten daha değerli değildir, olamayacaktır. Başvurular Türker, Fulsen. Aşk Olsun. İstanbul: Okuyan Us Yayınları, 2016.