Aşk Mutlaka Bir Yol Bulur

Hep duyarız, "Eskiden aşklar bile bir başka güzel yaşanırdı." diye. Anlatılır Mecnun'un Leyla'ya olan aşkı, Ferhat'ın dağları delişi, Kerem'in Aslı'nın güzelliği karşısında yanıp tutuşması... Dillere pelesenk olmuş bu hikayeler ne kadar efsanevi olursa olsun bir kulağımdan girdikten sonra diğerinden çıkıp gitmesi fazla zamanımı almıyordu. Ta ki Heinrich von Kleist'ın 1802 yılında geçen San Domingo'da Bir Nişanlanma hikayesine kadar. Daha doğrusu Sabahattin Ali'nin çevirdiği San Domingo'da Bir Nişanlanma hikayesine kadar. Çok zor zamanlarda geçen olağanüstü bir aşk ve ihanet hikayesi, Sabahattin Ali'nin diliyle insanı derinden etkileyen bir efsaneye evrilmiş. Aşkı bulma çabası, insan hayatının tam da orta yerine oturmuş öylesine yaman bir çaba ki yaptığı iş kendi hayatını kurtarmak olsa bile bu çabayı bir kenara bırakmak insanın aklının ucundan geçmiyor. Haiti'de o dönem ayaklanan zenciler beyazları ülkeden kovarken kaçmakta olan Gustav da bu çabanın tesirinden kendini koparamayıp melez bir kız olan Toni'ye kendini kaptırıyor. Ölümle yaşam arasındaki ince çizgide kapıldığı aşk, bir gün içerisinde kendi aralarında bir nişanlanma ile sonuçlanıyor. Gustav'ın öldürüleceğini bilen Toni, gizli gizli onu kurtarmaya çabalasa da bunu tam tersi şekilde anlayan Gustav tarafından kalbinden bir kurşun ile öldürülüyor. Nasıl bir hata yaptığını fark eden Gustav, hiç düşünmeden Toni ile diğer dünyada sonsuza dek bir arada yaşamak ümidiyle beynine sıktığı bir kurşunla kendini öldürüyor. Çünkü, aşk mutlaka bir yol bulur. Ne yüce bir duygu bu aşk! Ne korkusuz, engel tanımaz! Şimdilerde o kadar varlık içinde yetişiyor, o kadar rahat ve kolay bir hayat yaşıyoruz ki hiçbir şeyin kıymetini bilmiyoruz. Ne geçirdiğimiz vaktin kıymeti var ne de yaşadığımız aşkın. Oysa, o zamanın zorluğunda, o çekilen sıkıntıların içerisinde yaşanan aşk bana çok şey anlatıyor. Eğer ki gece olmazsa günün değerini anlayamam, kışı yaşamazsam yazın tadını çıkaramam, zorluk çekmezsem başarıya olması gerektiği kadar sevinemem. Zor zamanlar geçirilerek elde edilen bir şeyin tadını kolayca elde edilmiş bir şeyde bulamam. Tam da bu noktada görüyorum ki çok emek harcanarak, çok zor bir zamanın içerisinde ulaşılan aşkın tadı başka hiçbir aşkta bulunamaz. San Domingo'da Bir Nişanlanma'yı bitirdiğimde kendi hayatımı sorgulamayı bırakıp Kleist'in hayatında buluyorum kendimi. Kendi yaşamını aslında çok önceden yazıya döktüğünü fark ediyorum. Henüz otuz dört yaşında evli bir kadına aşık olur Kleist. Kadın, Kleist'tan ne isterse yapacağına dair bir söz aldıktan sonra kendini öldürmesini ister. Tam bu noktada acaba kendi yazdığı hikaye aklına gelmiş midir bilinmez; ancak Kleist birlikte ölmek ister. Önce sevdiği kadını, sonra da kendini öldüren Kleist, yaşamında belki hiçbir piyesinin sergilendiğini görmez; ancak ölümünden sonra romantizm türünde en etkileyici eserlerin sahibi olarak anılır. Bir şeye inanmak ve inandığın şeyi hayatının sonuna kadar savunmak böyle bir şey olsa gerek. Zamanında yazarak hikayeleştirdiği, çok zor zamanlarda geçen bir aşk hikayesini kendi hayatında yaşaması da bunun en büyük göstergesi. İnanmadığımız, basit hayatlar yaşarken böylesine sahici ve içten hayatların içerisinde gezinmek kendi hayatımı derinden sorgulamama neden olurken yaşadığım aşklar da bir bir gözümün önünden geçti. Geçmişte yaşadığım aşkları sorguladım. Ben bu aşkları yaşarken neler hissettim? Gerçekten seviyor muydum? Yaşadıklarım aşk mıydı? Ben bu fedakarlıkları yapabilir miyim? Aşklar hemen biten şeyler mi yoksa uğraşınca bir yol bulunabilir mi?