HÜZÜNLÜ BİR ÖYKÜ VE DOSTLUĞA FARKLI BİR BAKIŞ AÇISI

Cemil Kavukçu, son öykü kitabı O Vakıt Son Mimoza'da yalnızlığı ve sarhoşluğu ana tema olarak işlemesine karşın dostluğa da farklı bir pencereden bakıyor. Birçok kısa öyküden oluşan kitapta aslında dikkat edersek her bir hikayenin birbirini takip ettiğini ve birbirleriyle ilişkili olduğunu görüyoruz. İlk 3 hikaye farklı gibi dursa da aslında bir romanın farklı bölümleri gibiler ve bu durumun ilgimi çektiğini söyleyebilirim. Yayınevi yazarlarına göre O Vakıt Son Mimoza belki de yazarın en hüzünlü kitabı. Ancak bu hüzünlü öykülerde, kahramanlar en umutsuz anlarında bile dostları sayesinde gülümseyecek bir an bulabiliyor. Kitaba da adını veren ilk öyküsü ise bende ayrı bir yere sahip oldu. Beni kitapta asıl etkileyen de ilk ve en uzun öyküsü oldu. Kısaca bahsetmek gerekirse; içkiyi ölüme tercih eden bir karakterin adım adım ölüme yürüyüşü hem kendi hem de arkadaşlarının bakış açılarıyla zengin bir biçimde anlatılmış. "Dörtgen" adlı bölümde dört farklı bakış açısı var Rasim'in ölüm yolculuğunun. Mimoza adlı meyhaneye her kesimden insan sıkıntısını ve yalnızlığını alıp geliyor, burada herkes bir elli gram rakı ya da iki bira için her şeyi yapmaya hazır halde. Ressam Rasim, bankacı Sabri Bey, gizli şair Feridun, Baba Hasan, elektrikçi Selami, garson Zeki ve mekan sahibi Ender... Hepsi de Mimoza'da kısa süreliğine de olsa dertlerini unutmak istiyor. Ana kahramanımız ressam Rasim de bankacı Sabri Bey'i ve onun yalnızca kendine sakladığı hayali arkadaşlarının suretlerini, peçete kağıdına çiziktirerek biraz daha takdir görmek ve kendine içki ısmarlatmak derdinde. O peçete kağıdına Sabri Bey'in kimseye bahsetmediği ama her akşam Mimoza'ya yanında getirdiği, eskiden kaybetmiş olduğu dostlarını görüp, bir nevi hissedip çizmesi Sabri Beyi çok etkiliyor ve o akşamdan sonra Rasim'e artık bir dost gözüyle bakıyor. İlerleyen yıllar içerisinde Rasim'in içkiden dolayı çöken karaciğeri ve su toplayan vücuduna karşın hastaneye son kez kaldırılıncaya kadarki anında bile karısından gizli gizli birisinin ona içki taşıdığını öğreniyoruz. Bu durum Rasim'in sonunu her ne kadar hızlandırmış olsa da Rasim bundan pişman değil çünkü o sonunun geldiğini zaten görüyor ve bu zamanları güzel geçirmek istiyor. İşte bu noktada devreye hayata sadece tek taraflı bakıp yargıladığımız durumların aksine Cemil Kavukçu bize her açıdan göstermek istiyor Rasim'in ölümünü. Öleceğini bile bile alkolden vazgeçmemek mi, yoksa dostunun öleceğini bile bile ona alkol taşımaya devam etmek mi? Rasim'in ailesi ve Mimoza dışındaki arkadaşları için bu durum kabul edilemez olsa da Mimoza'da ki Sabri Bey ve Feridun bu bağımlılığın gücünü anlar ve onu Rasim'den mahrum bırakamazlar. Bilirler ki Rasim zaten sona gelmiştir, onlara düşen son günlerini de istediği gibi geçirmesini sağlamaktır onu korumak yerine. Kitapta bu durum şöyle özetlenmiş : "Düşmekte olan bir kelebeği tutarsan düşmesin diye, ezersin" (s. 55). Farklı bakış açılarından olan anlatımlarda Feridun hala yanlış yapıp yapmadıklarını sorgulamaktayken, Sabri Bey yaptıkları şeyden emin bir halde, dostuna güzel bir veda hazırladıklarını düşünmektedir ve Rasim'i de hayali dostlarının arasına koymuştur bile. Çünkü bunu hak ettiğini düşünmektedir. Mimoza dışından olan dostları ise bu gerçek karşısında artık ona kızamazlar çünkü olan olmuştur. Ölüm haberi geldiğinde ise hepsi kendince veda eder Rasim'e. Mimoza'da ortaya çıkan bu dostluk anlayışı, okuyucuyu da dostluk üzerine biraz daha farklı bir biçimde düşünmeye itiyor. Bende etkisi bu şekilde oldu. Öldüreceğini bile bile ölüm döşeğindeki dostuma son anları da mutlu geçsin diye içki taşır mıydım, yoksa onu son bir çare korumaya mı çalışırdım bilemiyorum. Bu vermesi çok güç bir karar ancak şunu söyleyebilirim ki bu akıcı öyküde yapılan her davranışın kendince bir haklı sebebi de olduğunu gördüm. Cemil Kavukçu öyküsünde yalnızlığı ve çaresizliği hem akıcı bir dille hem de çarpıcı cümlelerle desteklemiş. Rasim'in cenazesine katılmışçasına bir izlenimle anlatmış öykünün son demlerini. Yazar bizi herkesin düşüncesine de duygusuna da tanık ediyor, bu yüzden okurken benim de zihnimde farklı düşünceler ve ikilemler, gel-gitler yaşatmayı başardı. Kaynağı ne olursa olsun gelişen dostlukların ve vefanın gücünü gösterdi. Bu sayede de kitaplığımın en güzel yerlerinden birini almaya hak kazandı. Ceyda Selin Öztürk