SOLUKLANMA

Güneş yavaş yavaş içeriye süzülüyor. Gözlerim mi hareket ediyor yoksa kelimeler mi uçuyor önümden anlayamıyorum. Umursamazlık giderek içime işliyor. Daha önce duymadığım sesleri duymaya başlıyorum. Başımı kaldırıyorum, insan yüzleri. Hepsi kendilerine öğretilmiş amaçları doğrultusunda hırsla geriliyor. Odada hırsı görüyorum. İnsanları dört nala koşturuyor. Gemleri elinde ve bırakmaya da niyeti yok. Ağzından köpükler çıkan insancıklar. Tekrar kitaba döndüğümde o karşımda. Hırsı olmayan bir insan. Hayattan beklentisi, çarşamba ya da perşembesi yok. Sadece dün ve yarın. Her gün sadece doldurulması gereken bir sayfa. Onu nasıl, niye ve ya kimin için doldurduğunun önemi yok. An, doyumsuzluğumuz altında ezilen, romanlarda okuduğumuz soylu duyguları içermeye zorlanan bir zavallıcık. Belki bir saniye belki de daha azı. İşte o zavallı, yükünden kurtulan Atlas gibi kurtuluyor bütün zorunluluklarından. Artık kendine zorla anlam yükleyen acımasız sahipleri yok. Umursamaz bir çobanla yaşlı bir eşek gibi Meursault ve an. Bir sigaranın tükenmesini bekliyor sırf öbürünü yakabilmek için. Aydınlığın gelmesi çok da farklı olmayan karanlığın ardından. O an düşüncem sallanıyor. Nasıl bırakırsa Atlas Dünya'yı yer sallanır hiddetle, öyle sallanıyor fikir dünyam. Çünkü karşımdaki karakter ömrüm boyunca karşılaştığım bütün insanlardan farklı düşünüyor. Duyguları öyle zorlama anlam kabuklarıyla sarıyoruz ki, içlerindeki inciyi unutuyoruz. Fakat Camus yırtıp atıyor bütün çeperleri, o paha biçilmez inciyi gözlerimizin önüne seriyor. Ve duvarların karanlığına alışmış olan bizler, gözlerimizi kaçırıyoruz bu umarsızca parlayan nesneden. Örneğin süslemeyi en çok sevdiklerimizden, aşk. Karakter sevdiceğine öyle yalın bir aşk duyuyor ki, ne kendi hayalleri uğruna kırpılmış, ne de kulaktan dolma boş sözlerle kirlenmiş bir aşk. O ki olanca yalınlığıyla maşuk unu sarhoş ediyor. Peki biz ne yapıyoruz. En değerli hislerimizi market raflarından alır gibi seçtiğimiz yollarla sevdiceğe beğendirmeye çalışıyoruz. O kadar alışmışız ki buna sevilen de içindeki cevhere değil, aldığımız onca örtünün etiketine bakıyor. Sevginin ışığı solmuyor, sadece kirletenler artıyor. Bir ses geliyor, irkiliyorum. Bütün bunları düşünürken akıp giden sayfalara ve akan zamanın sessizliğine şaşıyorum. Yazar acaba kendini mi yazmış diye düşünüyorum. Öyle olmalı çünkü ancak Meursault gibi yalın bir insan böyle bir kitap yazabilir ve Meursault da ancak böyle bir dille anlatılabilir. Ne gereksiz bir sıfat, ne yolunu kaybetmiş bir cümle. Kitaptaki her kelime, hem imge öyle uyuyor ki birbirine, dalgasız, ölü bir denizde son sürat kayıyorsunuz. Bu mu düşünmeye zorlanan beynim, bu mu duygusuz kalbim?Böyle bir hızda bile her satırda ayrı bir düşünceye dalıyor; bir cümlede dertlere boğulurken, noktasında coşuyor. Keşke bu kitabı zaman kısıtlaması altında, yaklaşan bir günün düşüncesiyle güçlenen hırsla değil, karakter gibi sokaktan gelip geçenleri izlediğim, hayattan tek derdimin sivrisinekler olduğu, gerçekten boş ve rahat bir günde okusaydım. Çünkü kitabı okurken bütün sıcaklığıyla yüzüme vuran ikindi rüzgarını, üstünde sıkılmadan gelip geçen insanları, bulutları izlediğim izlediğim sedirimi özledim. Geçmiş günlere duyulan özlemle gelecek için umudum aynı noktaya kenetlendi, aynı An' ı istedi. Sonra yine şu an a döndüm. Etrafımızda hırs o kadar çok pohpohlanıyor ki, sahip olduğumuz her özelliği delicesine ortaya döküyor, alkış bekliyoruz. Hiç kimse başkasından daha dikkatsiz, daha hedefsiz ve ya daha yeteneksiz değil. Şu durumda halimiz sirklerde hünerlerini göstermek için sahnede tutulan ayılardan farklı değil. Bizim tek farkımız ayağımızın altındaki ateşi unutup alkışlara kanmamız. Oysa döneminin en büyük yazarlarından Dostoyevski bile yeraltına çekiliyor, tacını kralı olduğu yalnızlıkta takıyor. Biz ise ödül için zıplayan hayvanlarız ancak. Oğuz ODABAŞI 21301667