Tapma Arzusu

Şu ana kadar büyük bir aşk yaşadığımı söyleyemem ama etrafımdan gördüğüm bir şey var ki ben dahil herkes bir arayış içinde. Birileri ile mutlu olmak, ona güvenmek, her şeye rağmen seni sevmeye devam etmesini istemek, sana destek olmasını istemek... Kafamızdaki mükemmel insanı bulmak... Bunları düşününce tanrıya tapınmak ile mükemmelimizi bulup onunla olmak bir nevi benzer gelmeye başladı. Sonuçta beklentilerimizi yerine getirecek birilerini arıyoruz iki türlü de. Geçen dönem bölümümün dersi olan History of Built Enviroment' a çalışırken bu fikir daha bir kabul edilebilir oldu benim için. Dersin kitabını okurken insanlığın barınma konusundaki gelişimi dikkatimi çekmişti. Gereksinimler ve ortak korkular arttıkça, insanlar topluluklar halinde yaşamaya başlayıp ihtiyaçlarına yönelik yapılar yapmaya başlamıştı. Bu yapılar en basit haliyle bir insanın ihtiyaçlarını karşılayabiliyordu. Ama ilkel bir şekilde yapılmış yaşam alanlarının yanında, tanrılara hürmetlerini göstermek için yapılan tapınakları, her şeyden daha çok önem verircesine inşa etmişlerdi. Bunun üzerine düşünmeye başladım. Neden kendi barındığın yeri daha iyi inşa etmektense dönemin insanının girmesinin yasak olduğu o insanüstü tapınaklara bu kadar emek harcanıyordu ki? Bazen bir insan ömrünün yetmediği yapıtlar, Mısır'daki piramitler gibi, ne olursa olsun tamamlanıyordu. Günümüzde, geçmişten gelen çoğu sağlam yapının evler yerine tapınaklar olması ile insanın inanma gücünün ve arzusunun çok kuvvetli olduğunu düşünmeye başladım. Öyle bir kuvvet ki, inançları kendilerinden 40 bin yıl önde sapasağlam gidiyordu. Bu kuvvetli inanma ihtiyacının nereden geldiğini düşünmeye başladım. Ne etken oldu da insanın inanmaya ihtiyacı oldu? Bir etken olsa bile bu bütün yaşayan insanlara nasıl yayıldı? gibi soruları sorunca da bunun bir etken olmadığı tamamen içgüdüsel bir davranış olduğunu düşünmeye başladım, aynı aşk gibi. Bu içgüdünün kaynağının, insanın vahşi yaşamda hayatta kalabilmek için kendisinden üstün birine sığınarak gelişen bir şey olup olmadığı konusunda bir yorum yapamayacağım ama insandaki aşkı arama arzusuyla tanrıya inanma arzusu arasında bir benzerlik olduğunu düşünmeye başladım. Bilimin ve felsefenin gelişmesi ile çoğu insanın kafasındaki bilinmezlikler mantıklı bir şekilde açıklanmaya başlandı. Bu da insanların tanrıyı sorgulamasına neden oldu. Bununla birlikte kimi insanların inançları sarsıldı. Bana göre bunca zamandır insanı yaşamaya sürükleyen, hayatını düzene sokan bu etken azaldıkça geriye sadece tapma arzusu kaldı. İnsanın, kendinden başka bir şeye inanma arzusu, onu koruyup kollayan, kimi zaman iyi hissettiren... Öyle bir tapma arzusu ki, somut soyut, canlı cansız fark etmeden bütün her şeyini adayabileceği bir arzu. Kimileri ne olursa olsun tanrılarına inanmaya devam ediyordur illa ki, kimisi dünyevi şeylere tapmaya başlamıştır ( para gibi), kimisi de bir insana tapınmak istemiştir belki de. Belki de o yüzden aşkın bazen çok da sağlıklı olmadığı söyleniyordur. Belki insan o kadar kendini karşı tarafa adıyordur ki gözü hiçbir şey görmüyordur. Çünkü ne olursa olsun karşı taraf mükemmeldir, yanlışı olamaz ve bizim ona ihtiyacımız vardır. Böylelikle bir süre kendimizi iyi ve güvende hissederiz, içimizdeki boşluğu doldurmuş oluruz çünkü bizi hayatta tutan bir neden vardır artık. Ama bazen insan kendini bir insana ne kadar adarsa adasın beklentisi karşılık bulmayınca gözündeki o tanrı profili çatlamaya başlar. Bu çatlamayla yıkılan birey hayatına devam etmek için bir güç arar. Kimisi başka bir insanda bulur o gücü ve döngü tekrarlanır. Kimisi de kendine inanmaya başlar.