ZAYIF DÜŞMEK

Sanırım bundan iki sene önce çok büyük bir tehlikenin eşiğinden döndüm. Şimdi anlıyorum ki çok ciddi bir şeyle yüz yüze kalmışım, hem de daha kanunlar önünde reşit bile olmadan! Kimdi peki bunun suçlusu? Ben mi? Arkadaşlarım mı? Ailem mi? Yoksa koskoca bir toplum mu dünyanın her yanına yayılmış olan? Belki de bir suçlusu bile yoktur bunun ya da artık parmakla gösterilemeyecek haldedir. Çünkü sebep çok açık, sebep her yerde... İki sene önce kendimden, vücudumdan nefret etmeme sebep olan her şey hala devam ediyor ve birçok genç kızı kara büyüsünün altına alıyor. Sanki dünmüş gibi hatırlıyorum o halimi, aynalara bakamayışımı, sokaklarda vitrinlerdeki cam kapılardaki yansımalarımdan kaçışlarımı, aç kalışlarımı, şekerim düştüğü için bayılışlarımı, kendimden nefret edişimi... Daha hayatının başında olan küçücük bir genç kız bunu hak etmek için ne yapmış olabilir ki? Sebebi nedir bunun? Gerçekçi bile olmayan, sağlıksız bedenlere duyulan arzu ve bunlara sahip olma yolunda yapılan baskı nedir? İki sene önce kıyısına geldiğim uçurumu hatırladıkça içim ürperiyor. Herkese, her şeye ve özellikle de kendime çok kızıyorum bunun bir parçası olduğum ve olabildiğim için. Liz Osborne Leavel'a ise minnet duyuyorum. Neyse ki her şeyin kıyısında onun hazırladığı kampanyadan bir fotoğraf ile karşılaştım ve gerçekler bir tokat gibi çarptı yüzüme. Bu fotoğrafı görmeden önce farkında bile değildim yamacında durduğum uçurumun, bir adım ötesinin bomboş bir karanlıktan ibaret olduğunun... Fotoğraftaki her şey arkamda bırakmaya çalıştığım bir geçmişin birer parçası aslında. Hala inanamıyorum bu vücuda sahip olmanın hayalini kurduğuma, ideallerimi sağlıktan ve estetikten çok çok uzak biçimlerden oluşturduğuma ve bu yolda kendimden nefret ederek vücudumu hiç hak etmediği şeylere maruz bıraktığıma... Kelimenin tam anlamıyla açlıktan ölene dek beklemiştim yemek yemek için. Günde bir elma, eğer kötü bir günümdeysem iki elma yiyordum. Önüme zorla konan bütün tabakların sonu öyle ya da böyle çöp kovasının içi oluyordu. Yediğime, iyi olduğuma dair herkesi kandırmıştım. Hatta en zorunu, belki de imkansızını başarıp kendimi de kandırmıştım kendi yalanıma. Ne uğruna peki? Güzellik mi? Bunun güzellik olmadığına çok eminim... Kendime itiraf etmekte bugün bile zorluk yaşasam da toplumun lafına kanmıştım. İşin merakına düşmüştüm. Özenmiştim. Televizyonlarda, dergi kapaklarında, hatta ve hatta eve gittiğim yoldaki reklam panolarında gördüklerime özenmiştim gerçekliklerini hiç sorgulamadan. İşte tam bu anımda Osbourne'un "You Are Not A Sketch" çalışması yetişti imdadıma. Bir çizim, bir model ve bir yazı... Tek gereken bu oldu. Yazı kısaydı fakat çarpıcıydı. "Sen bir çizim değilsin," diyordu. O an ideal sandığım yalanları bıraktım. Belki de uzun zaman sonra ilk defa kendime baktım aynada. Gördüklerim beni dehşete düşürdü, fakat bu sefer farklı bir sebep için... Sonunda fark etmiştim kaybettiğimin sadece kilolar olmadığını. Uçurumu en net haliyle görmüştüm. En büyük adımlarımla kaçtım o uçurumun kıyısından, ardıma bile bakmadan. Sağlığıma kavuşmam aylar aldı, kendimi affetmem ise yıllar... Her şeyin sonunda üzücü olan ise bunu başlatan ben değildim, bunun kurbanı olan tek genç kız ben değildim ve bu benimle de son bulmadı, hala devam ediyor... Her yerde kemikleri sayılabilecek durumda olan incecik kızlar var. Büyük ihtimalle yeteri kadar vitamin bile almıyor vücutları yahut ihtiyacı olan herhangi bir şeyi alamıyorlar bu "ideal" uğruna ve zayıf düşüyorlar, onların sandıklarından çok başka bir anlamda. Onların da Liz Osbourne'un bu çalışmasıyla buluşup benim yaşadığım aydınlanmayı yaşamalarını ümit ediyorum. Hatta artık herkesin uyanıp, medyanın dayattığı idealleri bırakıp sağlıklı ve mutlu hayatlarına geri dönmelerini diliyorum. O uçurum herkesi içine alabilecek kadar büyük, fakat sadece birkaç farkındalık sahibi insanın yok edebileceği kadar da "zayıf"...