KALEMİ YAŞATMAK İÇİN

Edebiyat dediğin nedir ki? Kimine sorarsanız karın doyurmadığı için fuzuliyattan kimine sorarsanız gönüle hitap ettiğinden önemi pek çok... Peki ama neden edebiyat bu denli ağızlarda sakız olmuş? Daha doğrusu edebiyat kavramını nereye koyuyor bugünün okuyucusu? Popülerlik ile mi bağdaştırıyor yahut sanatsallık ile mi? Okuyucular bir yana bir de yazarlarımız var ki popülerlik ile sanatsallığı karıştırmış olan, yazdıkları ile liseli gençleri avuçlarında tutarak kazanç elde eden, sanatsallığı göz ardı edip kitlenin hoşuna giden bir iki konu etrafında kalemini oynatan... Böyle olunca kitapçı raflarını doldurmak elbet kolay ama ben okuyucunun yazınsal gereksiniminin karşılanmadığını düşünüyorum. Bu eksikliğin farkında olmayan okuyucular ile onların okuduğu yazarlar arasında devam eden bir ilişki aslında anlatmak istediğim. Okuyucu, bu sınıfa biz de dahil olabiliriz, okuduğu eserden bilgi değil de zevk almak istiyor. En deli çağlarında yaşadığı bir iki gönül öyküsüne rastlamak istiyor roman sayfalarında. Kendini bulmak, kendi öyküsünü okumak istiyor yani. Tarihi bir roman okurken bile içinde entrika, aşk, heyecan olsun istiyoruz. Doğal olarak yazar da bunu göz önünde bulunduruyor ve bilgi veren yerine beğenilen, "popüler" sayılan eser yazmak istiyor. Popüler eserlerin çok satıyor olması her zaman doğruyu temsil ettiğini gösterebilir mi böyle olunca? Örneğin en basit bir biyografik bilgi hakkında yanlış bilgilendirme yapan yazarı sanıyorum ki savunmazsınız. Edebiyat Sadece Edebiyat Değildir adlı kitabı okuyunca benim zihnimde de bu cümleler gezinmeye başladı. Bu konu üzerinde epey eleştiri yazısı yazıldığını sanıyorum. Üzerinde konuşulan ama bir yere varılamayan, daha doğrusu yanlışın rotasını bir türlü doğruya çeviremediğimiz bir konu bu... Buraya kadar sanatsallığın ve doğru bilginin göz ardı edildiği popüler edebiyat ürünlerinden söz ettim. Bir de asıl nitelikli yazınsal ürünler var ki verdiği hazzı, estetik değeri bir kere değil bin kere tatmak isteriz. Çünkü her tattığımızda farklı bir lezzet alacağımızı biliriz. Yalnızca sanatsallığı göz önüne alan, belki de çok küçük bir kitle tarafından okunan ama gerçekten yazınsal değeri olan yazarlarımız var. Onlar en küçük meseleyi dahi bizlere çok naif, hoş ve anlaşılır bir dille anlatabilir. Okurken huzuru hissederiz. Bir sanat eserinin nasıl haz verdiğini görebiliriz. İster bir iç sıkıntıyı, yaşanan bir ikilemi anlatsın ister neşeyi, kavuşmayı... Hepsinde bir tat vardır. Duyguları bize aktarmada, başvurduğu söz sanatını güzel ve yerinde kullanmada, sözcük seçimindeki özende başarılıdır o yazarlar. Eserlerine sözün musikisini kattıkları için başarılıdırlar. Bir diğer grubu ise araştırmalarının doğruluğunu eserine vererek emeğini okuyucuya kanıtlayan, popüler eser veren yazarlar gibi yalan yanlış bilgilere yönelmeyen yazarlarımız oluşturuyor. Onlar yazdıkları konu hakkında tamamen bilgi vermeyi amaçlarlar ve bu gaye ile yola koyulurlar. Kaç kitap bitirir, kaç ansiklopedi karıştırırlar. Kütüphaneler dostları olmuştur artık. Gayeleri verimli bir ürün koyabilmek ve okuyucuya fayda sağlayabilmektir. Bahsettiğim bu iki tür yazar grubu popüler olmayı yazınsal olmaya tercih ederek tanınır olmayı başarmışlardır. Popülerlik bir gün ölürken tanınırlık yazarın bu dünyadan göçüp gitmesinden sonra da yaşayan bir kavramdır. Çünkü gerek yazınsal bir eser olsun gerek bilimsel, yazarın yıllar yılı adının bilinmesine ve okuyanlar tarafından saygı ve sevgi ile anılmasına vesile olacaktır. Bir dönemde kendini kanıtlayan yazar artık yıllar geçse de "ünlü" yazar/şair olarak tanınacaktır. Aslında yazarı kaç kişinin değil de kimin alkışladığına bakmak lazım tam da bu noktada. Kaliteli okuru kavramak ve hangi safta durduğunu görmek, özeleştiri yapmak lazım bir yazar olarak... Derdimiz cüzdanımızı doldurmak değil de kalemimizi yaşatmak ise eğer...