Filmin sonu visaldir

American Beauty adlı filmin son sahnesini izledikten sonra insanların ne kadar saçma şeylere hayatını bina ettiği ve ne kadar dikkatsiz ve dünyaya müptela olarak yaşadığı hatırıma geldi. Şöyle ki, insan dünyayı hanesi gibi seviyor, elde etmeye çalışıyor olmuyor çünkü bitiyor, zevale koşuyor. Hatta dünyayı tahkir edenlerin ve kötüdür diyenlerin nedeni ona muhabbetinde ileri geliyor, zira dünya eline geçiyor, fakat durmuyor gidiyor. Sadece dünya değil herkes gidiyor, gitmese bile visallerin lezzeti firakların elemine mukabil gelmiyor. Kavuştuğu an bitmesini düşünmek bile elem veriyor, dünyayı durduramadığı gibi beraberinde gidiyor. İnsan seviyor ama normal bir sevmek değil bu sonsuz sevmek. Fakat sonsuz sevgisini sonlu şeylerde arıyor, bir insan, bir iş ya da bir takım fark etmiyor. Sadece o hissi kullanması gerektiği biliyor, hissediyor, kullanıyor fakat yetmiyor. Hafif bir mutluluk numunesini buldu mu sanki mutluluğun sırrı oymuş gibi seviniyor ona sarılıyor. Sevdiği şeyi tanımak istiyor. Onun hakkında her şeyi öğrenmek hayatını belki de onun etrafında kurmak istiyor. Ama yetmiyor. İnsan hayret etmiyor. Bakıyor ama görmüyor. Mesela bir toprağa bakıyor, fark etmiyor. Bu tatsız, tuzsuz, renksiz topraktan nasıl oluyor da çeşit çeşit, renk renk farklı tatlar da meyveler, sebzeler çıkıyor. Bu koskoca ağaç nasıl oluyor da bir tırnak kadar olmayan tohumdan çıkıyor da nasıl göklere kadar yükselen bir ağaç oluyor? Hayret etmiyor. Tefekkür etmiyor. Artık normalleşiyor, ona ülfet peyda ediyor, basit görüyor belki hayvandan farkı kalmıyor. İnsan hayattaki amacını unutuyor. Mesela ben hazırlığın ikinci senesindeki bir anımı paylaşmak isterim. Bundan iki sene önce hayatımın amacı resmen bölüme geçmek olmuştu, ne yapacağım ne edeceğim diyordum. Arkadaşlarla hem bölüme geçmenin hayalini ve hem atılmanın korkusunu beraber yaşıyorduk. Hazırlığı geçersek eğer hiçbir sorun kalmayacak gibiydi sonra geçtik ve o sevinç birkaç günde bitti. Bitti yani, bölümdeyiz şimdi ne oldu? Artık sorunlar bitti mi? Sahi ne olacaktı geçemeseydik, en kötü başka okula geçerdik başka okula geçemezsek ne olurdu bir daha hazırlanırdık belki üniversite okumazdık daha kötü ne olabilirdi? Ne olurdu ben size söyleyeyim. Hiçbir şey olmazdı. Bir şekilde hayat devam ederdi öyle ya da böyle. Bölümdeyiz peki şimdi amacımız ne? İyi bir mühendis iyi bir öğretmen ya da iyi bir mimar olmak mı? Bana öyle bir cevap verin ki zevale mahkum olmasın. Peki hayatın amacı nedir? Ben neyim? Nereden geliyorum? Nereye gideceğim? Vazifem nedir? Sorularına doğru cevabı bulmaktır. Ve bu soruların cevapları fani şeyler olduğu sürece yıkılmaya mahkum olacaktır, zira ömür durmuyor zevale koşuyor. Ölüm genç yaşlı ayırt etmiyor. Hem düşünelim. Bir söz vardır, annesi ölene öksüz, babası ölene yetim denir ama evladı ölene bir şey denmez, bir kelime yoktur onun için. Hayatta ki en büyük acı evlat acısıdır derler. Düşündüm, bir anne evladını kaybetse bir daha göremeyeceğini inansa tüm dünya saadeti ona verilirse yeter mi? Kalbi, ruhu azap çeken bir insana mesut denilebilir mi? Hani bir örnek vardır belki duymuşsunudur. Bir insan hayatında hiç karpuz yememişse canı karpuz çekemez çünkü tadını bilmez. Şimdi bu anne evladın tadını aldıktan sonra bir daha göremeyeceğine inansa ona nasıl bir azap olur, öyle değil mi. Aynen öyle de insan geçici ve her zaman elinden kaymak tehlikesi olan şeyleri hayatının amacı yaparsa aynen böyle hayatı zehir olabilir. Ama üzülme dünya ebedi olsaydı, insan içinde ebedi kalsaydı ve firaklar ebedi olsaydı üzüntülerin ve acıların manası olurdu. Fakat dünya bir misafirhane olduğundan ayrılıklar ebedi olmadığından ölüm ancak bizim için bir visal olabilir. Elhamdülillah.