HAYALLER VE HAYATLAR

Yıl 2012, sıcak bir temmuz ortası... Heyecanlıyım çünkü ailem ve arkadaşlarımla Fransa turundayız. Şu çok ünlü, tarihi güzellikleriyle göz kamaştıran, dillerden düşmeyen Paris'i geziyoruz. Ancak bu muhteşem şehirde dikkatimi dağıtan, beni bütün o güzelliklerden uzaklaştıran, bir yandan da anlatılamaz şekilde onlara bağlayan şeyler var: Hayallerim. Zafer Takı'nın yanından geçerken, her seferinde kendimi olmak istediğim yerde buluyorum ama yanımda sevdiğim başka birçok kişinin de yer almasını diliyorum (İtiraf etmeliyim ki bu kişiler o sıralar çok sevdiğim dizilerden ya da kitaplardan karakterler, hayranı olduğum ünlüler olabilir). Bu isteklerim tabii ki hayallerimde de peşimi bırakmıyor. Zafer Takı'nın ihtişamını izlerken, bir yandan da hayallerim gerçekleşse olabilecekleri aklımdan geçiriyorum. Sacre-C ur Bazilikası'ndan, Ressamlar Tepesi'ne doğru ilerlerken odamda bir tablosu asılı olan bu muazzam yere gelebildiğim için ne kadar şanslı olduğumu düşünüyorum. Aynı yerde videosu çekilen, çok sevdiğim bir şarkıyı dinleyerek büyülenmiş bir şekilde etrafıma bakıyorum. Bir anda bisikletiyle hızlıca önümden geçen yabancının peşine takılıp onunla inanılmaz bir maceraya atılıyorum. Belki de dünyayı kurtaracaktık, ama o hayale mekanın büyüsüne kapılınca devam edemiyorum. İlerleyen saatlerde Şanzelize'de yürürken sokak dansçıları ilgimi çekiyor. Dizginlenemez hayal gücü, beni o dansçıların arasına itiyor. Herkesi hayran bırakan ve şaşırtan muhteşem dans yeteneğimi sergiliyorum. Aslında olabilecek bir şey bu ama o hayali gerçekleştirmeye belli ki cesaret edememişim. Ertesi gün Eyfel Kulesi'ne çıktığımda, hayallerimi bir kenara bırakıp manzaranın ve anın tadını çıkarıyorum. Yanımda değer verdiğim insanlar var, önemli bir olanağı yakalamışız ve mutluyuz. O an düşünüyorum ki belki de olabileceğin en iyisi bu. Bazen hayatım, hayallerimle paralel ilerlemiyor diye üzüldüğüm de oluyor. Daha sonra Louvre Müzesi'ne gittiğimizde ise çevremden tamamen kopuyorum çünkü artık en sevdiğim şeylerden ikisiyle etrafım kuşatılmış durumda: Sanat ve tarih. Çocukluğumdan beri ilgim olan Yunan ve Mısır mitolojisini bana anlatan tablolar ve tarihi eserler arasındayım. Rembrandt'ın gerçekçi tablolarından, DaVinci'nin Mona Lisa'sına; Mısır'dan gelen bir lahitten Artemis'in heykeline baş döndürürcesine ortalıkta dolanıyorum. Buna şahit olan insanların bana bakıp "Sanırım bütün müzeyi görmek için büyük bir koşuşturmaya girmiş." dediğinden şüphem yok ama onların farkında olmadığı bir şeyi de biliyorum: O an için ben orada değilim. Çoğu zaman büyük bir ilgi duyduğum Antik Yunan'da ya da Antik Mısır'dayım. Belki de sevdiğim bir ressamın yanında oturup, o tablosunu boyarken aklından geçenleri dinliyorum. Nereye gidersem gideyim, hayallerim de peşimden geliyor, bazen gittiğim yerleri onlar seçiyor. Günlük hayatın monotonluğundan bu kadar uzaktayken bile hayal kuruyorum. Bu monotonluktan kaçamayanlar ise hayallerine daha da fazla sığınıyor. Çünkü istediğimiz her şeyi yapabileceğimiz, her yere gidebileceğimiz, bütün sınırlarımızı aşabileceğimiz tek yer hayal dünyamız. Belki de en derin sevgiyi, en büyük mutluluğu hayallerimizde hissediyoruz. Hayatımızın bize sunmadığı güzellikleri hayallerimizde kendi kendimize veriyoruz. Ama bunun ne anlamı var? Elbette hayal kurmaya, düşler dünyasında gezinmeye ihtiyacımız var. Çünkü bizlere gerçek hayatın içerisinde anlık da olsa nefes alma, mutlu olma kapılarını aralar düş dünyamız. Peki, hangisi daha iyidir? Hayallerimizde kendimize yarattığımız biraz sahte ama samimi, güvenli ve mutlu ortam mı yoksa gerçek hayatın karşımıza çıkarabileceği tonlarca durum (tehlike, mutluluk, üzüntü, sevgi...) mu? Hayallerimiz her ne kadar güzel, parlak ve güvenli olsa da onlara bir yere kadar izin vermeliyiz. Çünkü gerçek hayat, bizlere düş dünyamızı bırakıp gözlerimizi açtığımız zaman hayal kurmadığımıza değecek anlar da verebilir. Acısıyla tatlısıyla insan yaşadığı anın içinde olmalı, hayatın onu götürdüğü, götürebileceği yerlere doğru cesurca adım atmalıdır. Bazen hayallerimize kendimizi o kadar kaptırıyoruz ki gerçekliğin bize verebileceği şeyleri içine bakmadığımız bir hediye paketi gibi çöpe atıyoruz. Her gün farkında olmasak da birbirini etkileyen milyonlarca önemsiz şey bizleri ertesi güne hazırlıyor. Çoğu kez üzerinde düşünmeden yaptığımız şeyler aslında geleceğimizi şekillendiriyor. Hayallerimizde her şey dilediğimiz anda elimizde, gerçek hayat ise sürprizlerle ve hayallerimizin bize veremeyeceği renklerle, tatlarla, melodilerle dolu. Belki de hayallerimizin gerçek olmamasına kırılıyor, üzülüyor, kendimizi onlara her an daha da fazla adıyoruz. Ama hayallerimizi bırakmayı göze aldığımızda hayatın değerini ve büyüsünü anlıyor, hissediyoruz. Hayallerimiz gerçek hayatla aramızda bir engel midir? Evet, ama aynı zamanda bize güç verirler. İngiliz oyuncu William Russell "Büyük işler, büyük hayaller kurma özelliği olan insanlarca başarılmıştır" der. Şöyle bir düşünelim, günlük yaşantımız içinde normal süreç işlerken kaç kez hayallere dalarız. Belki farkında bile olmayız ama o kadar çok ki bu tür anlar... Peki, bu hayallerimizin ne kadarı gerçekleşir, ne kadarı hayal olarak kalır? Cevabı bizim yüreğimizde... Eğer güçlü bir yüreğe sahipse insan hayallerinin peşinde koşar. Aksi takdirde deyim ne kadar doğru olur bilemem ama bence sadece yerinde sayar. Çünkü hayal kurma geleceğe yöneliktir, bizi daha iyi bir yaşamı kurgulamaya güdüler. Daha dün gibi üniversite hayalim... Onu gerçeğe dönüştürmek için çaba göstermeseydim elbette sonuç çok daha farklı olacaktı. Üniversite hayalim, üstelikte istediğim yer ve bölüm olarak gerçekleşti. Ama hayallerim bitmedi. Şimdi çok daha farklı, çok daha büyük hayalleri gerçekleştirme yolundayım. Anladım ki hayat, düş kurmayı bırakıp hayallerimizi gerçekleştirmeye çalıştığımız noktada başlar.