Hissediyorum Öyleyse Varım

Derin bir iç çekişle ciğerlerime dolan taze havanın, birkaç saniye önce görevini tamamladığı için artık bedenimi terk edecek olan eskimiş nefesle yer değiştirdiği bu küçük ana odaklandım. Tam da bu küçük anda kanımın, kıpır kıpır olmuş bütün hücrelerime besin sağlamak için damarlarıma nüfuz ettiği gerçeğiyle yüz yüzeyim. Bütün bunlar, insan denen mükemmel makinenin teklemeden işlediği diğer bütün anlardaki kadar sıradan gerçekler. Bütün bunlar, yaşadığımı iddia etmek için, tek tek sıralayabileceğim ve bilimsel yüzlerce terimle dolu olacak cümlelerim kadar yeterli gerçekler. Nefes almak, vermek ve yeniden almak... Tık tık... Peki, bana yaşadığımı iliklerime kadar hissettiren ve her bir hücreme canlılık katan bu ılık akıntının sebebi gerçekten kusursuz işleyen, olağan döngü mü? Üzerine düşünmek gerek. Hayatımızın rutin seyrinde devam etmesini ve her anımızı işlevsel olarak yaşayarak geçirebilmemizi sağlayan vücudumuza elbette çok şey borçluyuz. Ama bu bilinen matematiğin ötesinde daha güçlü bir şeyler var. Hayatla aramızdaki bağın sımsıkı olmasını sağlayan, başka insanların da var olduğunu fark etmemizi ve onları kusursuz birer makineden çok farklı olarak algılamamızı sağlayan bir şeyler... Doğayla aramızdaki dengeyi kuran, her gece uyumadan önce zihnimize türlü türlü resimler koyan, her sabah yataktan çıkmamıza neden olan bir şeyler... "Hissetmek" fiilini somut bir çizgiden çıkaran, elle tutulamadığı halde elleri terletebilen, gözle görülemediği halde gözleri yaşartabilen o güçten, duygulardan bahsediyorum. Duyguların ne denli güçlü, hissetmenin ne denli muazzam olduğunu, onlara varoluşunun başından beri sahip olan bir insanın fark etmesi çok zor olabiliyor kimi zaman. İşte öyle zamanlarda, duygularını, içine çektiği nefesi algılarcasına duyumsayabilmiş güçlü kalemlerin eşsiz eserlerine ihtiyaç duyabiliyor insan. Monoton bir koşuşturmaya daldığım şu son zamanlarda, bana yaşadığımı anlamak için nereye bakmam gerektiğini gösteren güçlü kalem Stefan Zweig oldu. Bir süredir sürüp gitmekte olan olağan günlerin birinde okuma fırsatı bulduğum Olağanüstü Bir Gece'si de Zweig'ın eşsiz eserlerinden biri gözümde. Yazara göre hissedebilmenin benzersiz büyüsüne kapılabilmek için hissizliğin ne demek olduğunu yaşayarak öğrenmiş olmak gerekiyor. Belki de bu sebeple, bu büyülü kıpırtıların değerini hiçbir zaman tam olarak algılayamayacağım. Hissizlik... Bu kavram, doğası gereği onlarca farklı duygunun esiri olabilen bir canlı için nasıl var olabiliyor, anlamak gerçekten güç. Histen bahsederken aklınıza ilk gelmesi muhtemel olan ve belki de içinizi sıcacık bir esintiyle dolduran sevgiden, aşktan noksanlık değil sadece bu hissizlik kavramı. Etrafında olup biten hiçbir şeyi yeterince umursamama, öfkelenmeme, üzülmeme, beklenti içinde olmama ve kimseye beklediği şeyi vermeme şeklinde dış dünyaya yansıyan derin bir ruh hastalığı aynı zamanda. Bu hastalığa yakalandığınızı bir düşünün. Yalnızca dünya sizden bunu beklediği için hissediyormuş gibi yaptığınızı düşünün. Asla gerçek anlamda sevemediğiniz, asla utanç duyamadığınız, asla kötülük yapmanın ahlak dışı hazzını tadamadığınız ve ardından pişman olamadığınız bir karaktere bürünseydiniz sizi ne hayata döndürürdü? İnsanı, o kayıtsızlık bunalımından çekip kurtaracak tek şey şiddetli bir duygu patlaması hali olurdu muhtemelen. İnsan yeniden hisleriyle hayat bulurdu. Bizi biz yapan, kusursuz bir makineden ayıran tek şeyin "hissetmek" olduğunu unutmamak, onu yitirmemek gerekir değil mi? Bütün duyguları en derin tonlarına kadar yaşayalım öyleyse. Duygularımızı, duyularımızın ötesine hapsetmeyelim. Onlara dokunabilelim; onları koklayabilelim, işitebilelim, görebilelim. Bir ruhsuzluk buhranına esir olmamak için tadını alalım hissettiğimiz her şeyin. İşte o zaman yaşadığımızı tüm benliğimizle fark edebiliriz. O zaman yaptığımız her davranışın içimizde anlam bulduğunu görebiliriz. İnsanların arasına karışıp sahip olduğumuz her rengi onlara da sunabiliriz. Böylece dünyanın bir renk cümbüşüyle süslendiğine tanık olabiliriz.