Herkesin Bildiği Șeyler

Bugün biraz deşarj olmak istiyorum. Kafamı dağıtıp içimdekilerimi dökmek istiyorum. Gerçeği, döktürdüklerimi kim temizleyecek? İşe yarayanları kim toplayacak? Ya da gerçekten çöp olanları kim bertaraf edecek? Her neyse, dediğim gibi, sadece içimi boşaltmak istiyorum. Herkesin bildiği ama görmezden geldiği şeyleri tekrar tekrar söylemek istiyorum. Görüp de umursamadığımız şeyleri hatırlatmak istiyorum. İnsan egosunun geldiği son noktayı test etmek istiyorum, akabinde de kendimi bulmak istiyorum. Çoğumuz aynı şeyleri yapmıyor muyuz zaten? Benden gitsin de, kime veya nereye kalırsa kalsın. Gerekirse yıkıp dağıtıp gitsin... Evet, bunlar çoğumuz için boş, felsefi işler ve herkesin bildiği şeyler. Farklı bir şeyler değil. Küçücük, basit, sıradan ve maalesef hep tekrar eden, monotonlaşan olaylar. Aman, bunları biliyoruz zaten dediğimiz şeyler. Ben de bir şey sanmıştım dediklerimiz. Yazarken dahi, sanki duyduğum yorum: bu sıradan, farklı bir şey bekliyordum dedikleriniz de olabilir. Ben bunları kendim için kaleme döküyorum. Kendi duygularımı, gözlemlerimi, yitip giden hayallerimi! Belki bu sayede boş beklentilerimi, hayal kırıklıklarımı biraz da olsa törpüleyebilirim. Kendi insanlık değerlerimden ve duygularımdan ödün vermeden, duygusala bağlamadan ya da başta da belirttiğim gibi herkesin bildiği ama yapmadığı şeyleri bir kez daha tekrar edip... Her neyse... Her sabah otobüs beklerken; sokakları ve durakları süpüren, eve giderken merdivenleri silen, yurttaki odamızı temizleyene ya da çöp atarken içerisindeki kağıtları ayıklayan onlarca insan var. Fark ediyor muyuz onları? Hani şu çoğumuzun tarafından görmezden gelinen kişiler. Bazen bir lütuf olarak "kolay gelsin" diyip geçilenler. Bazen şirinlik olsun diye hal hatır soranlar fakat gerçekte hali hatrı merak edilmeyenler... Bazılarınca sadece aşağılanlar, acınanlar ya da yalnızca hor görülenler. Kimimiz için birer soru işareti, kimisi için bir tehdit unsuru, ya sıradan biri, ya da bizden biri, herhangi biri. Her gün oradalar, hep etrafımızdalar. Fakat ne hikmetse hiç ortalıkta yoklar. Şimdi, bunları ne diye anlatıyorum acep? Çoğunuz için sıradan şeyler. Farklı olan şey ne, can alıcı nokta neresi? Bunlar herkesin bildiği şeyler. Her fakire yardım edebilmemiz mümkün değil. Anlatarak (kafa şişirerek) nereye varacak belli değil. Evet, tüm bu eleştiriler doğru. Konu gayet tanıdık, güncel ve banel. Benim açımdan farklı olan şu: benim ailem de sıradan, "ötekileştirdiklerimizden". Babam da sabahtan akşama kadar var gücüyle çalışıyor. Dur durak demeden, onun bunun ağız kokusunu duymadan. Mümkün mertebe göze batmayan, silik bir karakter. Fakat kendisi gayet mutlu, garip bir şekilde hayat dolu. Bizim için yapamayacağı hiçbir şey yoktur. Hayat felsefesi dolu dolu! Somut olayları kafasına takmaz ve sürekli bize nasihatlar verir. Zenginlik somut bir kavramdır ama kaygan zeminlidir. Hayatımızdaki arabalar, elbiseler, telefonlar, yiyecekler... Her şey değişebilir. Önemli olan ise; düşüncelerimiz, hislerimiz ve dualarımız. Onlar bize baki kalırsa zenginiz demektir. Akşam olduğu vakit, başımızı yastığa rahat koyduğumuz sürece; kim sizi aldatmış, kim arkanızdan kötü konuşmuş, kim kimin hakkında ne düşünmüş hiç önemli değil. Sonuçta, içinizdeki sevgiyle, iyi niyetle ve karakterinizle sabaha tekrar uyanacaksınız. Yeter ki gönlünüz ve vicdanınız rahat olsun. Hayat sizi geçmişinizdekiler ile sınamadan önce, elinizdekilerin değerini bilin. Ağır... Düşünce olarak, felsefe olarak. Yaşanmışlık, tecrübe, hayal kırıklığı, eziyet ve zorluk. Hepsi var. Hayata tek başına tutunmak, annesiz, babasız büyümek. Göç ettikten sonra başka bir ülkeye sığınmak, kendi ailesini kurup ne pahasına olursa olsun ona sahip çıkmak... Bunca olay yaşanmasına karşı hala mutlu ve umutlu. Fakir ama gönlü zengin. Çocukları için yapamayacağı şey yoktur. Onların eğitimi ve yetiştirilmesi için olağanüstü çaba sarf eden, her türlü imkanı sonuna kadar zorlayan birisi... Bütün bunları ben biliyorum. Dışarıdakiler için sıradan bir temizlik işçisi, çarkın bir parçası. Zorluklara rağmen içindeki insan sevgisini kaybetmemiş bir kişi. Mesleğini adam akıllı yapan biri, sıradan bir görevi olsa dahi. Başka bir hayat; gizledikleriyle, bilinmeyenlerle dolu ama keşfedilmeye değer bir hayat. Bugün bir çoğumuz benzer durumda degil miyiz? Mutluluğu, huzuru, işi, aşı başka coğrafyalarda olduğunu sanıp gelmedik mi? Geldiğimiz yere de anılarımızı, bağlarımızı, köklerimizi, özlemlerimizi getirmedik mi? Kalbimizde ne var ise onu getirdik. Keşke biraz da insanlık getirmiş olsaydık. O zorla "günaydın" ve "kolay gelsin" dediğin adam benim babam. Kim bilir senin baban nerede ve neler yapıyor. Ya da yarın sen baba olunca, ne durumda olup ne yapacaksın? Ferhat Mutlu 21600806