ENTRİKALAR ARDINDA BİR ARAYIŞ

Hayatımızın hemen her dakikasını arayışlarımızı sonuca götürmek amacıyla geçiriyoruz. Yüzdelik dilime vurulacak olsa bu aktivite, belki de yaşamsal fonksiyonlarımızı yerine getirdiğimiz zaman aralığından daha çok yer kapsayacaktır. Basit biyolojik açıklamalardan doğan barınma yeri arayışı, besin arayışı, eş arayışı ve benzeri ihtiyaçların modernleştirilmiş versiyonlarını gözlemlemek oldukça kolay. Barınak arama ihtiyacı mesela 4+1, site içinde, manzaralı daire aramaya dönüştü. Besin arayışı, vücudun ihtiyacını karşılamaktan çok, kapitalist düzenin dünyaya hükmetme araçlarından biri olan pizzaya yönelik bir arayışa dönüştü. Eş arayışının da çok farklı, çeşit çeşit yorumları haberlere bile konu olabilmekte. Bunların yanı sıra, seneler birbirini kovalarken biz insanlık, Homo sapiens ırkı, normal ihtiyaçlarımızı bir kenara bırakıp alternatif arayışlara girdik. Örneğin, başarı arayışı buna bir örnek. Dallanıp budaklanarak her yeni arayışın alt başlıkları oluştu. Başarı arayışının altında sportif başarı arayışı, akademik başarı arayışı gibi uzayan bir liste halinde, bireyselleşmiş ve modernleşmiş, yeni doğan ihtiyaçlar bizi karşılıyor. Bu yazımın merkezine oturtmaya çalışacağım konu da bu modernleşmiş, dallı budaklı arayışlardan akademik başarı arayışı ve akademik başarıya olan açlık. Bir üniversitenin kapısından adımımızı ilk attığımızdan beri her birimiz Latince sloganları olan bu bilim yuvalarında belirli, tek bir amaç üzerine yoğunlaşmaya çalışıyoruz. Öğrencisinden akademisyenine herkesin tek gayesi bilim adına bir şeyler başarabilmek. Hırs gözümüzü bürüyor bu amaç uğruna. Kimi zaman entrikalara kurban gidiyoruz, kimi zaman da o entrikaları ortaya çıkaranlar oluyoruz bizler. Tabii ki bu koşul, üniversiteye bu amaç uğruna gelen bizler için geçerli. Yanımızda oturan, moda defilesine katılmak yerine yanlışlıkla üniversiteye gelmiş arkadaşlar için bu durum geçerli değil elbette ki. Bu akademik arayışta kimi zaman hırsın bizi yorgunluğa sürüklemesinden, kimi zaman da entrikaların ezici gücü altında bitap düşmemizden ötürü bir tıkanmışlık durumuna sürükleniyoruz. Keşfetme ve üretme gücümüzden yoksun kalıp, eskiden yapılmış çalışmaların gölgesine ilerliyoruz veya kendimizi tekrar etmeye başlıyoruz. Bunu üniversitelerin fakültelerine bakınca kimi zaman akademisyenlerde kimi zaman da öğrencilerde görmek mümkün. Bir kitapta okuyayım da göreyim bu örneği dersek de Javier Cercas'ın Kiracı kitabını almak ve bu kısa romanın sayfalarına gözlerimizi bırakmak oldukça yeterli. Üç senedir herhangi bir akademik başarıya ulaşamamış Mario'nun, akademik başarı arayışında kendisini kaybetmesini anlatan bu romanın bizim üniversitede yaşama olasılığımız olaylardan çok da farklı olmadığını unutmamak lazım. Örneğin Mario'nun kağıt üstünde tek ve en yakın arkadaşının Mario'yu akademik araştırma yapmadığı için eleştirmesinin ardından "Haydi harekete geç. Hepimiz sana yardımcı olmaya çalışıyoruz." (74) demesinin ardından Mario'nun arkadaşının yüzünü dağıtma isteğini, biz de önümüzü yardım ediyormuş bahanesine sığınarak kesenlere karşı hissetmedik mi? Tek bir akademik çalışması olmayan ancak sadece hiyerarşik üstünlüğü olan birtakım akademisyenlerden sadece iyi birer çalışma ortaya koyduğumuz için egoist tepkiler, düşük notlar almadık mı? Aşağılayıcı sözler işitmedik mi? İki yıldan kısa bir sürede, herhangi bir moleküler biyoloji ve genetik öğrencisi bile yaşıyorsa bu kadar şeyi, kitaptaki Mario örneğinde olduğu gibi, koskoca akademisyenler neler yaşamıştır, yaşıyordur, tahmin etmek bile güç geliyor. Minik ve önemsiz ego merkezli, bencillikle sulanan entrikaların mağduru olmak bu kadar basitken, türetilmiş bir arayışa yani akademik başarı arayışına yönelmek ne kadar doğru o bile tartışılabilir. Geleceğe ve bilime bir iz bırakmak amacıyla yola çıkan bizler, Cercas'ın Mario'su olmamak için çaba sarf etmezsek, arayışında olduğumuz akademik başarıdan çok, kendini harcamaya yönelmiş, silik bireyler halini alacağız ister istemez. Çalışmalarımızın arkasında durarak, bir akademik yarış içinde olma hissini bir kenara bırakarak sadece ve sadece kendi çalışmamızı geliştirmeye yönelirsek, egosunu at gözlüğü olarak kullanan bireylerden de kendimizi en azından bir miktar soyutlamış oluruz. Kimin yanında duracağımızı seçmek, günümüzde ve geleceğimizde gerçek akademik başarılar elde etmek; bu ufak, modern, dallı budaklı arayışı sonuçlandırmak bizim elimizde. Akılcılık ışığında, bencilliği bir kenara bırakabilmek bize bu konuda en büyük yardımcı olacaktır. Bu yardımı kullanıp, güneşli bir geleceğe bakalım, başaran ve aradığını bulan kişiler olalım.