KAHRAMANIM

Çocukluğumuzda izlediğimiz çizgi filmler, çoğumuzun hayallerini süslemiştir. Onların renkli dünyasının içinde olmak ya da sevdiğimiz bir karakterle tanışmak istemişizdir. Mesela ben Şirinler'i izleyen jenerasyondan biri olarak şirinler köyünü görmeyi, çimlerinde yuvarlanmayı, Güzel Şirin'in aynasına bakmayı çok istemişimdir. Hatta itiraf edeyim, gerçekten de öyle bir yer olduğunu düşünüyordum. Çok uzaklarda bir köy olduğunu ve ormanın derinliklerinde Şirinler'in yaşadığına inanmıştım. O dönemler, doğum günümde bile hep onların yanına gitmeyi dilerdim. Özellikle Şirine'ye çok üzülürdüm. Onun kendini yalnız hissettiğini düşünürdüm, sonuçta o kadar erkeğin içinde tek kız. Sonra biraz büyüdüğümde, bu çok sevdiğim köyün oluşumunu sorgulamaya başladım haliyle. Şirinler'in hepsi kardeş miydi? Şirin Baba gerçekten onların babası mıydı? Eğer öyleyse anneleri neredeydi? Çocuklukta kurduğum hayaller, gerçekliklerle beraber birer birer suya düştü. Yaptığım kumdan kaleler, denizin dalgalarına kapılıp gittiler... Fakat, bunun etkisi ben de pek de uzun sürmedi. Çok yıkıcı veya travmatik bir süreç geçirdim diyemem. Çünkü benim kahramanlarım hiçbir zaman Şirinler'den biri olmadı, hatta televizyonda izlediğim karakterlerden ya da çizgi romanlarda gördüğüm çizimlerden biri de değildi. Benim daha gerçekçi, tabiri caizse daha elle tutulabilir gözle görülebilir bir kahramanım vardı: Babam... Geçenlerde okuduğum bir kitap, bu gerçekliği tekrar gün yüzüne çıkardı benim için. Sunay Akın'ın Hayal Kahramanları adlı eserini okumaya başladığım ilk anda (hatta kitabı elime alıp başlığı okuduğum anda), babamı düşünmeye başladım ve son sayfasını okurken de hala aynı şekilde babamı düşünüyordum. Hayal kahramanı, Sunay Akın'ın gözünde daha çok çizgifilm karakterleri şeklinde canlanmış; belki de öyle olması gerekirdi benim için de. Ama ben "kahraman" sözcüğünün içinde geçtiği her cümleye babamı dahil etmeden, ona yakışacak bir anlam çıkarmadan duramıyorum. Elbette, çoğu kız evlat babasına düşkün olur; bizim toplumumuzda bu şekilde kabul edilmiş bir olgu olduğu inkar edilemez. Babalar da, kızlarına çok düşkün olur, onları ömür boyu oluşabilecek her tehlikeden korumak isterler. Ama benim hissettiklerim bu içgüdüsel koruma kalkanının biraz ötesinde gibi geliyor bana. Babamın olduğu her yerde hissettiğim güven, sadece fiziksel değil; zihinsel olarak da babamın beni koruyacağını biliyorum. Beni üzme potansiyeli olan şeyleri bana söylemeden halletmek gibi ya da hayattaki bütün amacı beni mutlu etmekmiş gibi davranması mesela. Aslında biliyorum, benim babam için hissettiklerimi en doğru karşılayan kelime "idol" kelimesidir. Bunu ilk fark ettiğim an ise, insanların babama saygı duydukları gibi ileride bana da saygı duymalarını istediğimi anladığım andır. Çoğu kız arkadaşımdan duyduğum anılara göre, kız çocuklarının babalarına hayran olduğu bir yaş grubu var ya, o dönemlerde babasının yaptığı mesleği yapmak isteyenlerin sayısı gerçekten çok. Benim hikayemde ise, tam tersi bir durum söz konusu, ben çocukken doktor olmak isterdim. Tam da kendi kararlarımı bilinçli olarak verebileceğim yaşlara geldiğimde, on dört veya on beş yaşımda, babamın mesleğini yapmak istediğime karar verdim. Daha doğru ifade etmem gerekirse, babamın alanında uzmanlaşmak ve yolumu o alanda belirlemek istediğime emindim. Belli bir süre çevremdekileri ve ailemi bu fikre alıştıramamış olsam da şuan durduğum yer hepsine gerçekten bu mesleği istediğimi kanıtlıyor. Aynı Sunay Akın'ın kitabı okumaya başladığım gibi, Hukuk Fakültesi'ne başladığımda da babamı düşünüyordum. Babamın benimle gurur duymasını istiyordum, hala istiyorum. Fakat bu ifadem yanlış anlaşılmasın, babamın benimle gurur duymasının tek yolu hukuk okumam değildi. Babam her zaman olduğu gibi kendime farklı bir yol çizsem de arkamda durup desteğini esirgemeyecektir. Ama benim mesleğimde ulaşmak istediğim nokta, babamın durduğu kadar saygı duyulan bir noktadır. Hukuk Fakültesi'ni bitirdiğim gün, aynı Akın'ın bu kitabının son sayfasını okuduğum gün gibi, babamı düşüneceğime eminim.