Can Veren Tutsak

İnsanı tereddüt etmeden gözü kapalı bütün kuyulara attıran, insana fedakarlıklar üzerine fedakarlıklar yaptıran, kendini sildirtip yok ettiren bir büyü vardır; ben bilirim, sen bilirsin, sokaktaki çocuk bilir ama genellikle bilmemesi gerekenler bilir ilk başta böyle şeyleri. Bir "o" vardır ki üzerine neler yazılmamış, neler konuşulmamış. Belki de varoluştan bu yana bu yok oluş, çağlarca, asırlarca dillerde dolaşmış, sırrına erişilmeye çalışılmış ama bir tanımı dahi bulunamamıştır. Zamana, mekana, yaşa, sınırlara sığdırılamayan ve herkesi önünde eğdiren ama asla kimsenin önünde eğilmeyen kibirli bir devdir aşk. Biz aşkın kölesi miyiz, maşukun kölesi mi bilinmez: Bu da çözülemeyen bir konudur aşka dair. Fakat hangisine olursa olsun bunun bir kölelik olduğu konusunda genel bir kabul vardır. "Aşkın gözü kördür." derler ya, bu öyle bir körlüktür ki sevilen en yücedir, en güzeldir, en vazgeçilemeyen, dünyada eşi benzeri bulunamayan nadide bir çiçektir çünkü o kadar saf, o kadar masumdur ki bu şey eşi benzeri ne kadar çok aransa da bulunamaz, bulunmamalıdır da. Ve bu çiçekten asla kötülük gelmez, bu çiçek hata yapmaz, ola ki bir boşluğuna denk gelirse de yapılan hatalar anında silinir. Pembe yalanlar söylemek, en güzel gözlerle bakmaktır ona. Öyle bir körlük ki ondan başka her şeye gözlerini karartıp bütün çehreleri onda görmek ve bütün çehrelerde de onu görmektir asıl olan. Aşık, sevdiği uğruna her türlü eziyeti çeker, göz kırpmadan çamura bular paçalarını. Mecnun değil mi Leyla'nın aşkına çöllere düşen; peki Ferhat ile Şirin'e ne demeli, Kerem ile Aslı'ya? Sadece bizim kültürümüzün eserlerinde mi rastlarız aşka? Bütün bir cihanın derdi değil midir bu? En ortak acı değil midir aşk acısı birbirini hiç tanımayan, dini, ırkı, rengi, yaşam tarzı bambaşka olan milyarlarca insanı derbeder edip bir noktada buluşturan? Acısını da değil sadece; sevincini, öfkesini, hayranlığını, sevdiğinin yüzündeki küçücük bir çizgiyi, tenindeki sönük bir kokuyu yazmış aşık. Şiirler şiir olur muydu, şarkılar bu kadar anlamlı olur muydu aşk ateşiyle yanan bir elden çıkmamış olsa? Bu kadar saf kalır mıydı hikayeler ve şiirler. Orhan Veli de tam böyle demiş: "Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel, kelimelerin bu kadar kifayetsiz olduğunu bu derde düşmeden önce." diye. Ne olursa olsun; severken de, sevdiğinin karşılığını bulurken de, dillere destan olan ama kavuşamayan o imkansız aşkları yaşarken de, mutlu sona erse de hikaye; aşk bir sefilliktir. Ve eğer aşkı bir savaş olarak düşünürsek bu savaşın kazananı yoktur; çünkü kazanan her zaman aşkın kendisidir. Aşk bir savaştan çok aslında bir barış antlaşmasıdır, teslim edersin kendini, bırakırsın kollarına. Belki de savaşmaktan yorulduğun için bırakırsın kendini. Bu savaşa girmek ya da girmemek ise insanın elinde olan bir şey değildir. Şartsız bir kabuldür, teslimiyettir. Bülbülün güle aşkı gibi ama en çok da yanacağını bile bile ateşe giden bir pervane gibi. Muma yaklaştıkça hafif hafif erir kanatların, bilirsin; ama umarsızca çekilirsin o kırmızılar içinde seni yakacak olan maviye ve sevdiğine kavuştuğunu sanırken başladığı yerde biter aşkın, yok olur gidersin küllerinle. Bence aşkın amacı da budur zaten, çok sevdiğin o şeyi canını acıtacağını bildiğin halde sevmek, ona bağlanmak, canın çok acısa da en az o acının on katı kadar sevmek. Kendi benliğini ve kişiliğini aşk uğruna birleştirip bir potada eritmek, yok oluşunu izlemek bu yüzdendir belki de. Ama belki de bu yok oluşta başlar aşk, belki de sevdiğin uğrunda kendini silip attığın ve benliğinden çıkıp onun "ben"ine girdiğinde aşka dönüşür o büyü. En çaresiz halinle teslim olurken, ama bu en güzel teslimiyetken asıl mevzu gerçekten var mı olmaktır? Nizar Kabbani'nin de "Aşkın Kitabı" adlı kitabında dediği gibi: "Öyleyse teslim ol fetih zamanına/ Bir yola gir ki götürsün seni kayboluşuna." Son durağın ölüm olduğu hayatta, ölmeden aşkta yok olmak dileklerimle.