EN KÖTÜYE HAZIRLIKLI OLMAK

En güzeli elde etme arzusu vardır her insanın içinde, bizden bekleneni en iyi şekilde yapmak ve her şeyin en iyisine ulaşmak isteriz; peki, en iyiyi, en güzeli elde ettikten sonra onu kaybetmeye hazırlıklı mıyız? Peki, hangimiz onu kaybettikten sonra ona ulaşmak için feda ettiklerimizi düşünüp kötü bir duyguya kapılmayız? Sanki, feda ettiklerimiz ve emeklerimiz bir boşluktan ibaretmiş gibi düşünürüz. Hangimiz böylesine kötü bir şeye ve onun sonuçlarına hazırlıklı olabiliriz? Kendimiz için zirve olarak tanımladığımız yere ulaştığımızda o zirveden düşersek tamamen pes etmemiz mi gerekir, yoksa o zirveyi de geçmek için daha fazla emek sarf etmemiz mi gerekir? Hayatın herkese adil davranmadığı bildiğimiz bir gerçek ve yüksek ihtimalle hayatımızda bir kere bile olsa duyduğumuz bir cümledir. Hedefi olan herkes hayatının herhangi bir döneminde bu cümlenin doğruluğunu kabul edilecektir; bazıları hedefine ulaşamadığı için kabul edecektir, bazıları ise hedefine ulaştıktan sonra tekrar eski konumuna gerilediği için kabul edecektir. Peki, asıl önemli olan zirveye ulaşmak mıdır, yoksa zirveye ulaştıktan sonra aslında en yüksekte olmadığımızı fark etmek midir? Hedefimize ulaşmanın verdiği haz başka hiçbir şeyde yoktur; fakat ulaştıktan sonra rehavete kapılmamalı ve yapabileceğimizin bununla sınırlı olduğunu düşünmemeliyiz, kısacası bunu başarmanın bize yeteceğini düşünmememiz lazım. Bir hedefe ulaştığımız zaman yeni hedefler belirlemezsek ileri gitmenin aksine başladığımız yere döneriz ve bu bizler için en kötüsüdür; çünkü başarmanın verdiği mutluluğumuzun bozulmayacağını düşünürüz; fakat başarmanın verdiği hazzı bir kere tattıktan sonra yeni başarılar elde etmezsek yani ilerlemezsek zaman geçtikçe bu başarı unutulacak, hatta belki üstüne bir şeyler koymadığımız için yok olacak ve biz buna, en kötüsüne, hazırlıklı değilizdir. Hiçbir insan en kötüsüne hazırlıklı değildir; çünkü en kötüsü çoğu zaman en iyi anlarımızın veya başarılarımızın bozulmasından kaynaklanır, bu yüzden kötü şeyler bizi hep hazırlıksız yakalar ve hazırlıksız yakalandığımız için bu bizi çok derinden etkileyebilir. En kötüsünü yaşadıktan sonra insanlar umutlarını kaybeder; fakat en büyük hata umudumuzu kaybetmek olacaktır. Umudumuzu kaybedersek düştüğümüz yerden kalkmamız zor değil neredeyse imkansız olacaktır, bu yüzden ne olursa olsun umudumuzu asla kaybetmeden hayatımıza devam etmeyi ve her zaman ileriyi hedeflemeyi denemeliyiz. En kötüye hazırlıklı olamamamız en kötüyü yaşadığımızda düştüğümüz yerden kalkamayacağımız anlamına gelmez. Eğer bu düşünceleri ideolojimiz olarak benimsersek ve kötü durumlara düştüğümüzde bunu düşünerek kendimizi motive edersek, bu kötü durumlardan en az zararla çıkıp kendimizi olabildiğince hızlı sürede toparlayarak hedefimize doğru emin adımlarla yürüyebiliriz. Bu bile en kötüye hazırlıklı olduğumuz anlamına gelmez; fakat en azından bizi en dibe vurmamızdan koruyabilecek bir düşüncedir. En iyi olarak düşündüğümüz noktaya vardığımızda asla yerimizde saymadan yolumuza devam etmeliyiz ve yeni hedefler belirlemeliyiz. Bu bizi olduğumuz yerde saymaktan ve yavaş yavaş geriye gitmekten kurtarır. Hayatımızda gerçekleşen kötü olaylar bizi en dipteymişiz gibi hissettirebilir; fakat hatırlamamız gereken birkaç şey vardır: umudumuzu yitirmememiz gerektiği ve bu bataklıktan ne kadar hızlı çıkarsak o kadar az kirlenmiş olacağımız. En kötüye karşı hiçbir zaman tam anlamıyla hazır olamayız; ancak bazı düşüncelerle kendimizi motive ederek en kısa sürede bu kötü durumdan çıkabiliriz. Hayatımızda her zaman iyi olayların yanısıra kötü olaylar da vardır, her zaman olaylar istediğimiz gibi gitmeyebilir ve biz bu durumlara hazırlıklı olamayabiliriz; fakat kendimize olan inancımızı ve umudumuzu asla yitirmememiz gerektiğini asla unutmamalıyız.