İRONİK DÜNYALARIMIZ

Dünya tarihinde hiçbir yer yoktur ki haksızlık şu ya da bu şekilde vücut bulmasın. Bu haksızlıklar kimi zaman bizden iyimserliğimizi, sevdamızı, mutluluğumuzu çalarak gerçekleşirken, kimi zaman da iş maddiyata biner de malımızı, mülkümüzü hatta canımızı elimizden alır. Zulmün bence en acıklı yönü de yaşadığımız asırda bizden malımızı, mülkümüzü almayı bırakıp, bizi de kendine benzetmesidir. Doğumla başlayan tüketim kültürü yahut adını bilmediğim bir gizli el günden güne bizi de kendine bağlamış, karakterimizi, ruhumuzu hatta şiirimizi bile kendi isteğine göre şekillendirmiştir. Sonuçta kendimize ve doğamıza yabancılaşarak; hayallerimizden vazgeçerek başkalarının istediği şekle bürünmüşüzdür. Okula başladığımızda bize sorumluluk almayı ve aldığımız sorumlulukları yerine getirmeyi, başkalarına yardımcı olmayı, temizliği, düzeni ve de saygıyı öğretmişlerdi. Gerçek şuydu ki bizim bunları öğrenmemizle uygulamamız tamamen farklı şeylerdi. Çünkü bunları öğrenmemiz ne yetenek gerektiriyordu ne de vicdan... Halbuki gerçek hayatta bunları uygulamak için kocaman bir yüreğe sahip olmamız lazımdı. Yani hayat bize öğrendiklerimizi uygulayabilecek bir ortam sunmuyordu. Gerçeğin bu denli ironik oluşu ve varlık kaygısıyla tüm öğrendiklerimizi bir kenara koyup biz de hayatımızı o bahsettiğim gizli ele teslim ediyorduk. Dedim ya insan masum doğuyordu, bir şekilde güzelliklerle eğitiliyordu. Lakin insan büyüdükçe hayatın ona sundukları, iyilikle, dürüstlükle hareket etmesini engelliyordu. Şarkılarıyla bizi büyüten büyük şarkıcı Hüsnü Arkan'ın Hırsız ve Burjuva isimli romanını okurken hayatın acımasız ironisini bir kez daha tattım. Aşklarımızı, hayallerimizi, yalnızlığımızı, yaşam savaşımızı, kazandıklarımızı, kaybettiklerimizi... Bu da hayatın gerçekleri tarafından bir kere daha sorgulandığımı hissetmeme neden oldu. İnsanı huzursuz eden bunca sebep varken ve bu sorunların kaynağı doğrudan insanoğlunun kendisiyken hala, niçin modern asrın güzellikleriyle övünmeye çalışıyordu? Bunca haksızlıkta da sadece haksızlığı yapan mı suçluydu? Örnek vermek gerekirse kitaptaki ana karakterimize isim verirken dönemin güçlü adamı Kenan Evren'in soyadını evlatlarına isim veren anne ve babalarının hiç mi suçu yoktu? Yahut da daha basite indirgersek çıkarları için her türlü alçaklığı yapan insanların dost dediğimiz kadar yakın insanlardan çıkması bizi suçsuz mu kılardı? Biz de içimizdeki dürüstlüğe rağmen hayatın içinde, çıkarlarımız için küçük de olsa büyük de olsa haksızlıklara figüranlık yapmıyor muyuz? Bir tarafta üstüne binbir kere gölge indirilmiş vicdanım, diğer tarafta da gücü seven, güce tapan hatta tüm insanlara hakim olmaya çalışan bencilliğimi hissettim. Yalnızlığımın kıymeti bir kez daha memnun etti beni her şeye rağmen. Bir şekilde hayatımı devam ettirebilecek kaynaklara kavuşabiliyordum. Sonra tiksindim kendi benliğimden. Utandım bu hayattan yaşadıklarımdan. İnsan bu kitap sayesinde bir kere daha ne kadar alçak bir mahlukat olduğunun farkına varıyor. Açlıktan ölen Afrikalı çocuklar geliyor aklıma. Yoksulluktan yeni bir çift pabuç bulamayan insanları hatırlıyorum birden. Bombalarda ölen yahut Ege'nin, Akdeniz'in derin ve soğuk sularında boğulan bebekler beliriyor gözümün önünde. Bunlarda hep bir çıkar peşinde koşan insanların parmağı vardı ve biz de ne kadar kabul etmesek de çıkarlarımızın kölesi olmuştuk. Sonra hayallerim geliyor gözümün önüne. Bunca zulüm, bunca baskı olmasaydı diyorum az çok bizim hayatta bulduğumuz tadı başka insanlar da tadabilseydi diyorum. Gözlerimin önüne gülen gözler geliyor. Kulağıma bir Cem Karaca şarkısı geliyor "İnsanlar gülüyordu de trende, vapurda, otobüste/ yalan da olsa söyle" Ama olmuyor maalesef ki. Dünyaya baktığımda kocaman bir vahşet görüyorum. Ağlayan insanlar, mutsuzluk, para, kan ve kir... Acaba diyorum "biz bir şey yapamaz mıydık bu dünyayı değiştirmek için?" "Çabalasak bir parça yetmez miydi?" diye düşünüyorum. Devamı derin bir umutsuzluk oluyor. Sanki kitaptaki Halim Bey gibi yaşamak daha kolay geliyor. Her şart altında çıkarının peşinde koşmak, çıkar için sessiz kalmak daha doğru gibi geliyor... Başta belirttiğim gibi zulmün en ağırına, en aşağılığına uğrayıp onun bir parçası oluyoruz... Oğuzhan ÜNAL 21501165