Bir hapishanede kırk mahkum

Delilik durumunun en kötü kısmı onu kimsenin fark edememesidir. Fakat zekilik kısmını ise herkes fark edebilir. En can alıcı bölümü bu ikisinin arasında ki incecik farkı kimsenin fark edememesidir. Maalesef, insanoğlu her şeye az da olsa çare bulmuştur ama bu tür bir zihinsel hastalıkla baş edebilmek fazlasıyla zordur çünkü stresten uzak bir yaşam gereklidir. Ama bazı istisnalarda, tıpkı kitabın yazarı gibi sizi yazdığı metinlerle ve ilginç olay örgüsüyle, muazzam karakterleriyle ve olağanüstü mekanlarla başka bir Dünya'ya götürmesi de mümkündür. Değindiği en önemli nokta ise tüm karakterlerin de kendisi gibi yani şizofren hastalığı ndan mustarip olmasıdır. Bu da okuyucuya, yazarı çok iyi anlayabilmek için bir fırsat tanımakta. Karakterlerin ise çok uçta kişilikte yani hayatlarının normalin çok üst ünde olması da bir avantaj çünkü yazarın yaşadığı garip ya da değişik olayları veya h issettiklerini büyük bir empati yaparak anlayabiliyoruz. Mesela şizofreni olan insanların sevebilme yeteneğinin kaybolduğunu biliyorum fakat bu eserd e sırf aşık olduğu kişiye geri dönebilmek için hasta olmaya çalışan bir karakter de var. Üstelik son zamanlarda sevmek eyleminin çok güzel bir duygu olduğunu bir kez daha anladım, bir şizofreni hastasıyla empati yaptığımda kendimi buruk ve eksik hissediyorum çünkü bir insanın sevme duygusunu kaybedebileceğini sanmıyordum. Yazarın kendisi her ne kadar uzun bir süre boyunca tedavi görmüş olsa da, yazdığı kitap çok ters bir şekilde mizah dolu. Galiba sebebi ise bu kitabı bir şizofrenin yazdığını bildiğinizden acıma, üzülme ya da kederlenme gibi ağır duyguları yaşatmasın diye yapılmış bir hareket. Ya da basitçe kendisi geçtiği zor yolları mizahtan geçilmeyen bi r eserle anlatmayı daha uygun görmüştür. Fakat her ne kadar mizah dolu, şakalarla dolu bir eser olsa da mutlaka siz güldükten kısa bir müddet sonra da sizi ciddi bir şekilde düşünmeye de itiyor. Özellikle bu yazım tarzında yazarın çok güçlü olduğunu düşünüyorum, eğer ben olsaydım evde tıkılır kalır ve hiçbir iş yapamazdım. Fakat yazar hem hastalığını kabullenmiş, hem tedavisini zorluda olsa bitirmiş ve üstüne de bir kitap yazmış. Sıradan bir kitapta değil, içinde bulunduğu duruma uygun yazmış. Ben kendimi bildiğim için, bu tür işlerin altında kalkamayacağımı çok iyi biliyorum, o yüzden yazarı canı gönülden tebrik ediyorum bu kadar güçlü ve sabırlı olduğu için. Başka bir mühim kısmı ise, ülkemizdeki eğitim ve sağlık yetersizliğini konu almış olm ası ve size de bunu korkmadan, açıkça dile getirerek ortaya koymasıdır. Şahsen, her bilgilendirici satırda biraz utanma duygusu hissettim çünkü bu kadar güzel bir ülkenin daha da gelişememesini, ilerleyememesinin bir yazarın fark etmesi ve bunu eserinde dile getirme ihtiyacı hissetmesi çok acıklı. Buradaki amaç kesinlikle okuyucuyu bilgilendirmek ve bir şeyleri fark etmesini sağlamak olmuş. Bilinçli okuduğum için, ülkemin durumunu biraz daha iyi kavramış bulunuyorum. Umarım her okuyucu da aynı duyguyu paylaşmıştır benimle. Fakat eserde maalesef bazı mide bulandıran kısımlar da okuyucuyu tiksindirmeye yetiyor da artıyor bile. Ama bu tür bir hastalığa sahip olan bir insanın, tutup da bir kitap yazması saygı duyulası bir hareket zaten , o yüzden Şeyda Üzmez hoş görülmesi gereken kısımları da var. Üstelik sıradan bir kitapta değil gerçekleri yazmaktan korkmayan bir tarz ile ele alınmış olması açıkçası beni en çok etkileyen kısımlardan biri. Eleştirisi bol ve doğru yerlerde kullanılmış bir eserdi. Kitabı almadan önce bol bol ağ layacağımı düşünmüştüm fakat her satırda beni gerçekten etkilemiş bulunuyor. Aslında ağlamadığım yerler de yok hani, bazen konuyla alakalı değil de genel bir kavram, düşünce şeklim yüzünden ağlıyorum. Örneğin; ilk başta kendimi yargıladım, neden ben yazarın durumunda olan insanlardan daha dayanıklı değilim? Ya da neden ben tamamen sağlıklı olduğum halde büyük işler başaramadım tarzında özeleştiri yaptım. Elbette her kişilik farklı olduğundan sonunda kendi kişiliğimi, karakterimi de kabullenmekten başka bir şey yapamadım zaten. Uzun lafın kısası; psikolojik açıdan çok zor durumda olan insanların hayatlarını hep çok merak etmişimdir. Ama şimdi yazar sayesinde onların dünyasının bizim dünyamızdan daha fazla karışık ve yor ucu olduğu hissettim. Ülkemizde eğitim açısından zihinsel veya fiziksel engelli insanlara iyi bir imkan sunulmaması gerçekten üzücü ve utandıran bir durum hem de hepimiz için. Herkesin bu kitabı oku masını tavsiye ederim ki hepimiz aynı şeyi düşünebilelim;; ya onun yerinde ben olsa ydım? Şeyda Üzmez