Tek Kök, İki Farklı Dal: Kadın ve Erkek

Kadın ve erkek... Bir toplumun iki farklı penceresi, tek kökten iki farklı dalı adeta... Çok fazla betimleme ya da tanımlama yapılabilir kadın ve erkek üzerine. Tarih boyunca çoğu olayın temelinde kadın ve erkeğin hayatı farklı algılaması yatarken, efsanevi yazarların klasiklere imza atabilmesini sağlayan da çoğu zaman yine kadın-erkek ilişkileri, bunların topluma yansıması ve bireysel konuların toplumsala genişlemesinden başka bir şey değildir. Peki kadın ve erkek dünyayı ve birbirini nasıl algılar, ilişkilerden beklentileri nelerdir? Bu soru da oldukça geniş cevaplar barındırmakla beraber herkes; deneyimlerine, hayatın onu savurduğu limanlara göre yorumlamakta. Günümüzde herkesin karşılaşabileceği tipik ilişkileri de bu yorumlara katarsak kadın ve erkeğin ikili ilişkilerden beklentilerinin ve tatmin durumlarının farklı olduğunu görmek işten değil aslında. Kadınlar kişisel yaradılışları gereği olayları tek perspektiften değil, birçok perspektiften inceler; insanlara ait küçük parçalardan genel profillere yürür, bazen düşünme süreçlerinde sorun yaratsa da erkeklere oranla daha kompleks düşünebilme yetisine sahiptir. Erkekler ise olaylara genel profiller ve perspektifler üzerinden yaklaşır, detaylar ikinci plana atılabilir. Tüm bunların yanında fiziksel farklılıklar da tarih boyunca bu kadın-erkek ayrımını daha da keskinleştirmiştir. Erkeklerin hormonsal özelliklerinden dolayı kasları gelişime daha açık olduğundan yüzyıllardır kadınlara göre güçlü sayılmış ve bu da toplumsal düzene yansımıştır. İnsanların büyüdüğü ortamın ve bu çağda hakim olan düşüncelerin gelecek nesillere tartışılmaz etkisini de göz önüne aldığımızda bu görüşün yıllarca süregelmesine şaşırmamalı aslında. Erkekler; kendilerine ihtiyaç duyulmasına, fiziksel üstünlüklerine dayanarak kadınlara karşı her konuda ve her daim üstün olmalarına alışık büyüyorlar ve ilişkilerden beklentileri de bu yönde şekilleniyor. Kadınlar ise kişilik özelliklerine bağlı olarak kompleks ve her açıdan düşünebilseler de bu düşünceler erkeklerin sözleri altında gölgede bırakılıyor, yıllardır güçsüz sayılıyorlar. Dünyada gelişen fikirler ile beraber ve Türkiye'de ise özellikle Atatürk sayesinde bu düşünce yıkılıyor ve kadınlar adeta potansiyelleriyle bir güneş gibi doğuyorlar toplumlara... Her alanda aktif olmaya ve kendi ayakları üzerinde durmaya başlıyorlar, hayatlarını kuruyorlar, çoğu alanda örnek alınacak profiller çiziyorlar. Yıllarca toprak altında kalan tohumların şimdi kocaman ağaçları oluşturması gibi bu süreç. Peki bu durum kadın-erkek bireysel ilişkilerine nasıl yansıyor? Kendi deneyimlerimden yola çıkacak olursam erkeklerin güçlü kadın profili içeren ilişkilere alışması bir hayli zor. Kendini her konuda geliştirmiş ve gelişime açık, sadece yemek yapmaktan ve çocuk bakmaktan anlamakla kalmayıp yeri geldiğinde siyaset, spor da konuşabilen, futbol maçı izleyip, sevinip, üzülüp ofsaytı da tanımlayabilen, kitap okuyan, sanattan anlayan, yazı ve şiir yazabilen, şarkı söyleyen tüm bunların yanında evde priz bozulunca ilk işi "erkek" bir tamirci çağırmak yerine tornavidayla çiviyle işe girişen; kendini ifade edebilen, hukuki haklarının farkında ve bunları savunabilen, toplumlarda ve dünyada neler olduğunu takip eden, yorumlayabilen veya iş kuran, güçlü bir iş kadını olabilen kadınlara erkeklerin hayatlarında yer vermesi için bir asır daha geçireceğiz sanırım. Kadınların kendilerine ihtiyaç duymasıyla ego tatmini yaşayan ve bundan hoşnut olan düşünce yapısıyla kendi ayakları üzerinde duran ekonomik ve kişisel bağımsızlığına sahip özgürlükçü kadınların oldukça zıt olduğunu görmek zor değil. Genel olarak günümüz ilişkilerini analiz ettiğimizde de uzun ilişkilerin, tarafların birbirine ihtiyacı üzerine kurulu olduğunu düşünüyorum. Elbette erkeklerin de kadınlara ihtiyaç duyduğu çok nokta vardır ve bunlar da erkekler ve kadınlar tarafından kabul edilir ancak bunun kabul ediliş oranına göre kadınların potansiyellerinin düşük görülme ve toplumda yer edinebilmesi için erkeklere ihtiyaç duydukları düşüncesi çok daha yaygındır. Güçlü ve kendi ayakları üzerinde duran bir annenin kız çocuğu olarak, hayatta her zorluğu önce kendim göğüslemeye çalıştım, belki düştüm ama dizlerimin üstünde yine kalkmayı, yürümeyi öğrendim, kendi kendime yetebilmeyi, eğlenebilmeyi ve özgürce yaşamayı öğrendim. Kapı önündeyken başka birinin kapımı açmasını değil, kendim itip açmayı; ihtiyacım olanları arayıp kendim bulmayı öğrendim ve bununla gurur duyuyorum. Kadın-erkek ilişkilerime ve çevremde gördüğüm ilişkilere bakacak olursam istisnaları tabii ki var olmakla beraber güçlü profildeki çoğu kadının başarılı olamadığını görüyorum. Küçük bir anımı da buraya eklemek istiyorum. Bir akşam arkadaşlarımla oturup sohbet ediyoruz. Arada her arkadaş grubunda konuşulur, ilerde hayatımız nasıl olacak; kim evlenir, evlenirse ne zaman evlenir diye. Bizde de konu oraya geldi, arkadaşlarım yorum yapmaya başladı ve hepsi tek bir senaryoda hemfikirdi. Geç evlenir ve yüksek ihtimal 3-4 yıl içinde boşanırmışım. "Neden?" dedim. "Öyle işte." dediler sadece. "Aman!" dedim, "Boşansam da ben kendime yeterim, yine böyle bir akşam eğlenmesini biliriz." dedim ve bir arkadaşım dedi ki "İşte bu yüzden!" Kısaca zaman ne yaşatır, neler değiştirir bilinmez ama erkeklerin kendilerine ihtiyaç duyan değil, kendileriyle olmayı tercih eden kadınlarla ilişkileri kabul etmesi için daha önümüzde çok zaman var.