YALNIZLIK KENDİMİZE ÇIKTIĞIMIZ BİR YOKUŞTUR

Bazen kendi hayatımızın içinde bile kendimizi bulamadığımız oluyor. Çünkü yalnızlık ve kendimizi yaşadığımız hayata ait hissedememe duygusu bizi düşündüren konular olmuştur. Geçen gün okuduğum Sevgili Yalnızlık adlı öykü kitabı içinde barındıran çeşitli hikayelerle, yalnızlığım ve çocukluğum üzerine derin düşüncelere girmemi sağladı. Yalnızlık üzerine düşünerek aslında yalnızlığın bir çevreye ait olmamak değil de kendi içsel çatışmalarımızla oluşan bir duygu olduğunu düşünmeye başladım. Çocukluğum üzerine düşündüğüm şey ise artık orada yaşamadığım ve gerçeklerle yüzleşmem gerektiği konusunda farkındalık kazanmış olmam. ''Başka biri gibiydim, kendi yanımda.''(13). Bu sözden, kitaptaki karakterin kendi gibi olmak isteyip olamadığını ve bundan yakındığını anladım. Hepimizin hayatının bir döneminde başka biri gibi davranmaya çalıştığı olmuştur. Hatta istemeden bile başkası gibi davranabiliyoruz bazen. Yaşadığımız hayattan, toplumsal baskılardan veya bireysel dertlerimizden sıkılıp onları aşmak için oluşturduğumuz bir savunma mekanizması oluyor bu çoğu zaman aslında. Kendimiz olarak çözemediğimiz sorunları, başkası gibi davranarak, başkası gibi düşünerek çözüme kavuşturacağımıza inanıyoruz. Bu öyküdeki karakter ise karşısındakini kırmamak adına yalan söyleyerek, benliğinden uzaklaştığını çünkü kendi gibi olmadığını hissetmiştir. Yaptığımız şeyleri veya söylediğimiz sözleri içimizden gelmeyerek yapabiliyoruz bazen çünkü hayat bizi buna zorluyor ve bu yüzden kendimiz olmakta zorluk çekiyoruz. ''Şehir tüm yalnızlığıyla dışımızdaydı. Tüm yalnızlığımız, kaybolmuşluğumuz ve unutulmuşluğumuzla o yalnızlığın bir parçasıydık.''(37). Hayatımda bireyselliği ön plana koyan biri olmama rağmen bu yalnızlık korkusu aklıma geldikçe kendimi çok da hayatımın içinde hissedemiyorum. Yaşadığım şehre, okuduğum okula, evime ve en önemlisi de kendi benliğime ait hissedemiyorum bazen. Bu hissi çoğu insanın hayatının bir döneminde tattığını düşünüyorum. Çünkü hiçbir bireyin tam olarak kendisine ''ait'' olabilme ihtimaline inanmıyorum. Bulunduğu yere, zamana ya da duruma ait olmadığını hissetmenin herkesin hayatının bir noktasında da olsa tattığı bir duygu olduğunu düşünüyorum. Bu öyküde ise sürekli evde oturan, dışarıya açılmayan, hayattan çok da beklentisi olmayan bir çiftin yaşadığı kaybolmuşluk ve unutulmuşluk hissi anlatılıyor. Hayatın akışını bile dışarıdaki seslerden anlayan bu çiftin, iki kişi olmalarına rağmen, yalnız ve unutulmuş olmaları beni hem duygusal olarak çok etkiledi hem de bunun üzerine düşünmemi sağladı. İnsanlar iki kişiyken, hatta belki daha fazla kişiyken bile yalnız ve unutulmuş hissedebiliyor. Büyük bir kalabalık içindeyken bile kendimizi onlardan uzak ve yalnız hissedebiliyoruz bazen. Belki o an oraya kendimizi ait hissedemediğimizden kaynaklanıyor bu ya da belki de sadece içimizde yaşattığımız o yalnızlık hissinden kaynaklanıyor. Yalnız olmanın sadece tek başına olmaktan ibaret olmadığını, aynı zamanda çevremize ait hissedememenin ve kendimizi soyutlayıp içimize kapanmanın da büyük bir etkisi olduğunu düşünüyorum. Kitapta, çocukluğa ait derin anlamlar da içimi ısıtmıştı ve sayfaları çevirirken çocukluğuma dönerek buruk bi mutluluğa büründüm. ''Çocukluğumuz bilinç dışı bir algılama, düşlerin peşinden koşarak gerçekle çarpıştığımızda yaşadığımız şok gibi anlık geçişlerle doluydu.''(35). Hayatın gerçeklerinin farkında olmadığımız zamanlar belki de en güzel, en mutlu zamanlarımızdı. Sorumluluklarımız yoktu, problemlerimiz yoktu hatta gerçeklerimiz bile yoktu. Tek sahip olduğumuz şey hayallerimizdi. Masallarımız vardı, o masallarla büyüdük, hayal kurmayı öğrendik. Büyüdüğümüzde gerçekler bir tokat gibi çarptı yüzümüze. Çünkü alışmıştık hayallere, hazır değildik dünyanın gerçeklerine fakat büyüdükçe mecburen o gerçeklere de alıştık. Sorumluluklarımız, yalnızlık hissiyatlarımız, kötücül duygularımız, vicdanımız, ''ait''hissedememe düşüncelerimiz, sanki hepsi büyüdükçe artıyor gibi. Keşke hep masal dinleyerek uyusaydık veya bu gerçekler büyüdüğümüzde yüzümüze tokat gibi vurulmasaydı. Çocukluğuma döndüğüm anlarda hep hüzünlü bir mutluluk kaplıyor içimi. Hem o masalların bittiğine üzülüyorum, hem de o mutlu ve dertsiz tasasız hayatıma bakıp huzur buluyorum. Ama artık büyüdüğümü kabul edip, hayatın gerçekleriyle yüzleşme vaktimin geldiğimi hissediyorum. Hayal kurmak yerine, kendime hedefler belirleyip gerçekçi bir bakış açısıyla yoluma devam etmeliyim. Çünkü biliyorum ki hiçbir masal sonsuza kadar sürmez.