Senfoni Konseri

Geçtiğimiz günlerde uzun zamandır aklımızda olan bir fikri arkadaşımla birlikte gerçekleştirme fırsatı bulduk. Okulumuzun gurur kaynağı olan Bilkent Senfoni Orkestrası'nın bir konserine gitmeyi çok istiyorduk. Uygun tarihi bulduktan sonra biletlerimizi aldık. Konser salonuna geldiğimizde konsere yaşıtlarımızın değil bizden daha yaşlı insanların ilgi gösterdiğini gördük. Bu durumu az çok tahmin ediyordum ama konsere yaşıtlarımızdan bu kadar az ilgi olmasına gerçekten üzüldüm çünkü yapılan müzik her yaş grubuna hitap edecek kalitedeydi. Sıkılacağımı düşünerek geldiğim bu konser beni oldukça etkiledi. Konserin beni en çok etkileyen tarafları, yapılan müziğin verdiği melankolik his ve müziğin evrenselliğinin bu denli çarpıcı bir şekilde dinleyicilere sunulmasıydı. Başlangıçta orkestra topluluğu sahnede yerlerini aldıktan sonra orkestra şefi ve ünlü çellist Julian Steckel alkışlarla sahneye çıktı. Dünya çapında da bir tanınmışlığa sahip olan Steckel sadece konserin ilk yarısında performans sergiledi. Çello benim gerçekten çok sevdiğim bir enstrümandır. Lisede çalmayı çok istediğim ancak bir türlü öğrenme fırsatını bulamadığım için içimde bu konuda bir ukde kalmıştı. Sesi gerçekten büyüleyici ve insanı her türlü duyguya kolayca sürükleyebilen bir tınısı var. Bu nedenle Steckel'ı ayrı bir ilgiyle dinledim. Daha önce çok fazla çello performansı izlemediğimden bu konserde dikkatimi en çok çeken durum Steckel'ın çaldığı enstrümanla bir bütün haline gelmesi ve çelloyu gerçekten hissederek çalmasıydı. Steckel'ın çelloyu çalarken bastığı her notayı hissetmesi ve adeta enstrümanla bütünleşmesi beni farklı duygulara götürdü. Konseri dinlerken salondaki herkes aynı duyguları mı hissetti bilmiyorum ancak ben çok farklı duygular hissettim ve ara ara oradaki ortamdan kendimi soyutlayıp çellonun tınılarını başka bir boyutta algıladım. Aslında bir şarkıda duyguyu karşıya geçiren, o şarkının sözleridir. Ancak bu konserde şarkılar enstrümantal olarak çalınmasına rağmen konser bana çok yoğun duygular yaşattı. Aşk, hüzün, acı, nefret, coşku... Konseri dinlerken bir çok duyguyu ruhumun derinlerinde yaşadım. Bunlardan en ağır basanı melankoliydi. Çellistin çaldığı her parça hüzün içermemesine rağmen, çelloyu çalarken sergilediği tiyatral hava daha çok melankoli barındırıyordu. Açıkçası bunun da benim duygu durumuma olan etkisi büyüktü. Sergilenen performans bana daha çok geçmişi düşündürdüğünden orkestranın ve çellistin dinleyiciye vermek istediği alt metinin bununla bir ilgisi olduğunu düşünüyorum. Elbette bu sadece benim yaptığım bir tahmin. Konserin ilk ve ikinci yarısında çalınan müziklerin konseri dinlemeye gelen dinleyicileri etkisi altına aldığı insanların surat ifadelerinden açıkça belli oluyordu. Kimisi ailesiyle kimisi sevgilisiyle kimisi de arkadaşlarıyla gelmesine rağmen herkes ortak bir paydada buluşmuşa benziyordu. O da müziğin büyüsüydü. Orada dinlediğimiz performansın dünyanın herhangi bir yerinde çalındığında da insanlarda hemen hemen aynı etkiyi uyandıracağını söylemek yanlış olmaz. Bu durumun böyle olmasının çeşitli sebepleri var bana göre. Amacı sadece müzik dinlemek olan insanların kendilerini hayatın sıkıntılarından, politikadan, etnik kimliklerinden, dini farklılıklarından soyutlayarak dinledikleri müzikte yeni bir benliğe kavuşmaları başlıca etkenlerden diye düşünüyorum. Senfoni konserinde benim aldığım his de bu yöndeydi. İnsanlar kendilerini dış etkenlerden arındırıp sadece müziğe odaklanmışlardı. Konser bittiğinde de salondaki herkesin ruhsal anlamda beslendiklerinden ve konser öncesinden konser bitimine kadar geçen sürede dünyaya olan bakışlarında kum tanesi kadar bile olsa da bir değişim olduğundan ben eminim. Senfoni orkestrası konserine gitmek bugüne kadar gittiğim aktiviteler içinde belki de en doğru olanlardan biriydi. Konser bittiğinde tüm salonun orkestrayı, çellisti ve orkestra şefini dakikalarca elleri yorulana kadar alkışlaması da beni doğrular nitelikteydi. Bugüne kadar gittiğim herhangi bir konserde sahnedeki sanatçıların bu kadar uzun süre alkışlandığını daha önce hiç görmemiştim. Performansa verilen emek ve orkestranın büyüklüğü bu kadar çok alkışı da hak ediyordu doğrusu. Böylesine kaliteli müziklerin dünyada ve Türkiye'de diğer müziklerden daha çok ön plana çıkması gerekiyor. Popüler olanla sanatsal olan elbette farklı kulvarlarda değerlendirilmeli ancak doğruyla yanlışın ayrılması da bence önemli. Benim o gece Bilkent Senfoni Orkestrası'ndan dinlediğim müzikse kesinlikle doğru olandı.