Yağmur Karabulut

İnsanoğlu doğduğu andan, son nefesini verdiği ana kadar s ürekli bir şeyler yapıyor. Yiyor, içiyor, konuşuyor, yürüyor, seviyor, yaşıyor. Belli bir yaşa Hayat ve Pişmanlıklar / Angel Beats! gelene kadar kendisinden yapılmasını istenilen şeyleri yapsa bile, zaman geliyor artık ne yapmak istediğine kendisi karar veriyor. Bizler de, yaşadığımız şu hayatta, sürekli bir şeyleri başarma peşinde koşuşturup duruyoruz. İyi bir okulu kazanmak, mezun olmak, evlenmek, iyi bir iş sahibi olmak veyahut emekli olmak gibi birtakım amaçlar uğruna yaşamaya çalışıyoruz. Gerçekten amacımız bir şeyleri başarıp, dünyadan öyle ayrılmak mı bilmiyoruz ama bu gibi soruların cevabını gerçekten alamıyoruz, alamayacağız da. Çok önceden izlediğim ama etkisini hala ilk günkü gibi üzerimde hissettiğim Japon çizgi dizisi "Angel Beats!"te de, buna benzer bir konu işleniyor. Başlarda klişe fakat göze güzel görünen liseli öğrencilerle yapılan bir çizgi diziye benzese de, konunun derinliği bölümler ilerledikçe kendini gösteriyor. Çizgi diziye göre, okula gelen her öğrenci normalde "ölü". Ve bulundukları okul aslında onlar için "öbür dünya". Amaçları da okulda bulunan ve bu öbür dünyada düşman olarak bilinen "melek"le her gün savaşıp, bulundukları öteki dünyadan tamamen ayrılıp huzura kavuşmak. Ancak ne kadar savaşırlarsa savaşsınlar, bu savaş günler, aylar, yıllar dahi sürse dahi; bu meleği yenemiyorlar. Ölüp ölüp diriliyorlar. Melek yenilmek bilmez bir hale geliyor ve haliyle karakterler de bir türlü huzura eremiyorlar. Gerek mizahıyla, gerek karakter gelişimleriyle, gerekse hikayenin gelişiminin de etkisiyle bu çizgi dizi hem eğlenceli hem hüzünlü gelmişti bana. Bazı zamanlar melek ile savaşmayı bırakıp, kendi hallerinde liseli öğrenciler gibi aktiviteler gerçekleştirmeleri, ölü oldukları gerçeğini kafalarından silip bulundukları okulda eğlenmeleri beni derinden etkilemişti. Kendimi onların yerine koyup, acaba ben de onlar gibi eğlenebilir miydim diye düşünmüştüm. Ne kadar düşünürsem düşüneyim kesin bir cevap bulamamıştım tabii. Onun yerine başka sorulara yönelmiştim, neden bu dünyadalar, neden huzura eremiyorlar, onları tutan şey ne? Bölümler ilerledikçe, dakikalar birbirini kovaladıkça bu sorunun da cevabı kendini gösteriyor. Her bir karakterin, ölmeden önceki yaşamlarında gerçekleştirmeyi isteyip gerçekleştiremediği hayalleri veyahut hedefleri var. Öyle hedefler ki bunlar, hayata geçiremedikleri için öyle bir pişmanlık olarak kalmış ki ruhlarının içinde; öldükten sonra bile bu pişmanlıklarından kurtulamadıkları için huzura eremiyorlar. Yani öldükleri halde, olmuş bitmiş bir yaşam için hala pişmanlıklar besliyorlar ve bu pişmanlıklar içten içe onların ruhuna hapsolmuş bir hale geliyor. Bu gerçeği öğrendikten sonra yaptıkları ilk şey de, hepsi önce pişmanlıklarını kabullenmek zorunda kalıyorlar. Kimisi önceki hayatında çok fakir olduğu halde gitar alıp, büyük bir yıldız olmak için çok çalışmış ancak bir sokakta soğuğun ortasında gitar çalarken öldüğü için çok pişman çünkü hayallerini yerine getiremedi, o gücü kendisinde bulamadı. Kimisi bir tıp fakültesi öğrencisi olduğu halde geçirdiği metro kazasında tünelin içinde mahsur kalan insanlara tıbben yardımcı olamadığı için pişmanlık duyuyor. Kimisi de felçli olduğu için hiçbir zaman beysbol oynayamamış, televizyonda gördüğü o sporculardan biri haline gelememiş ve bu pişmanlık ruhunu adeta emiyor. Tabii çizgi dizinin sonunda hepsi pişmanlıklarından kurtulmak için ellerinden gelen her şeyi yapıyorlar çünkü yapmak isteyip yapamadıkları şeyler için ellerine son bir şans daha geçmiş oluyor. Biz insanlar için de aynı durum geçerli midir acaba? Hayattayken yapmak isteyip yapamadığımız nice şeyler için diğer dünyada bize bir şans daha verilecek mi? Yoksa bu şansın olup olmadığını düşünmek yerine kendimizi asıl yapmak istediğimiz şeylere mi yönlendirmeliyiz? Ben insanların kendi dünyalarını yönetmelerinin gerektiği taraftarıyım. Herkes kendi kaderinin yazarı olmalı, başkalarının istek veyahut görüşlerine göre kendini şekillendirmemeli. Sonrasından pişman olmamak için, şu kısacık ömrümüzde içimizden geleni de yapamayacaksak; istediğimiz kadar şans verilsin bize, hiçbir fayda sağlamaz. Çünkü hayat çoktan bitmiş olacak. Pişmanlıklarsa peşimizi hiç bırakmayacak.